Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren - Tuchtregeling - Inleiding van tuchtprocedure - Verjaringstermijn - Afwezigheid - Bestaan van termijn voor verlenen van kwijting aan rekenplichtigen - Geen invloed

(Ambtenarenstatuut, art. 86 tot en met 89; bijlage IX; Financieel Reglement, art. 72)

2. Ambtenaren - Tuchtregeling - Tuchtprocedure - Heropening na nietigverklaring in rechte van tuchtmaatregel wegens procedurefout - Hervatting van procedure vanaf stadium van vormfout

(Ambtenarenstatuut, bijlage IX)

3. Ambtenaren - Tuchtregeling - Procedure voor tuchtraad - Termijnen, gesteld bij artikel 7 van bijlage IX - Plicht van administratie binnen redelijke termijn te handelen - Niet-naleving - Gevolgen

(Ambtenarenstatuut, bijlage IX, art. 7)

4. Ambtenaren - Tuchtregeling - Tuchtprocedure - Niet-toepasselijkheid van artikel 6 van Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens

(Ambtenarenstatuut, bijlage IX)

5. Ambtenaren - Tuchtregeling - Procedure voor tuchtraad - Inzage verlenen van volledig dossier aan betrokkene - Geen verplichting bij gebreke van verzoek van betrokkene

(Ambtenarenstatuut, bijlage IX, art. 2 en 7, eerste alinea)

6. Begroting van de Europese Gemeenschappen - Uitvoering - Voorschotregeling - Beheer - Respectieve verantwoordelijkheden van rekenplichtige en beheerder van gelden ter goede rekening - Onderscheid

(Financieel Reglement, art. 17, derde alinea, 20, 49, 63 en 70)

7. Ambtenaren - Tuchtregeling - Tuchtmaatregel - Wettigheid - Besluit genomen na procedure tegen andere ambtenaar - Geen invloed

(Ambtenarenstatuut, art. 86)

8. Ambtenaren - Tuchtregeling - Tuchtmaatregel - Beoordelingsbevoegdheid van tot aanstelling bevoegd gezag - Rechterlijke toetsing - Draagwijdte - Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 86 tot en met 89)

Samenvatting

1. Waar het Ambtenarenstatuut in de artikelen 86 tot en met 89 en in bijlage IX de op de ambtenaren toepasselijke tuchtregeling vastlegt, stelt het voor de inleiding van een tuchtprocedure geen enkele verjaringstermijn. Om te beantwoorden aan zijn doel, de bevordering van de rechtszekerheid, moet een verjaringstermijn vooraf door de gemeenschapswetgever zijn vastgesteld.

Bij gebreke van een dergelijke termijn in het Ambtenarenstatuut kan niet worden aanvaard, dat bij het verstrijken van de in artikel 72 van het Financieel Reglement gestelde termijn voor het verlenen van kwijting aan de rekenplichtigen, ieder recht om deze laatsten tuchtrechtelijk te vervolgen, verjaart. De tuchtprocedure, die los staat van andere administratieve procedures, heeft immers tot doel, de interne orde binnen het ambtenarenapparaat te handhaven, terwijl de in artikel 72 van het Financieel Reglement voorziene verlening van kwijting de juistheid en de regelmatigheid van de rekeningen, en meer bepaald de rekening en verantwoording en het nazien der rekeningen beoogt te controleren, zodat een einde wordt gemaakt aan de onzekerheid over de verantwoordelijkheid van de betrokken rekenplichtige voor een bepaald begrotingsjaar.

Dat deze twee procedures los staan van elkaar, betekent echter niet, dat wat de grond van de zaak betreft, in het kader van de tuchtprocedure geen rekening mag worden gehouden met de vaststellingen en beoordelingen die aan het besluit over de kwijting ten grondslag liggen.

2. Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag de tuchtprocedure opnieuw inleidt nadat de rechter een besluit van dat gezag waarbij tegen een ambtenaar een tuchtmaatregel was getroffen, wegens een vormfout in de tuchtprocedure nietig heeft verklaard, dient deze heropening niet te worden beschouwd als een opnieuw aanhangig maken van de zaak bij de bevoegde instanties, maar als een hervatting van de procedure vanaf het stadium van de door de rechter geconstateerde vormfout.

3. Hoewel de in artikel 7 van bijlage IX bij het Ambtenarenstatuut gestelde termijnen voor het uitbrengen van het met redenen omkleed advies van de tuchtraad en voor het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag geen fatale termijnen zijn, vormen zij niettemin een regel van goed bestuur, die zowel in het belang van het bestuur als in dat van de ambtenaren moet voorkomen dat het besluit waarmee de tuchtprocedure wordt afgesloten, zonder geldige reden wordt vertraagd. Derhalve hebben de met de tuchtprocedure belaste autoriteiten de plicht de tuchtprocedure met voortvarendheid af te wikkelen en zodanig te werk te gaan, dat elk onderdeel van de tuchtprocedure binnen een redelijke termijn op de vorige handeling volgt. De niet-naleving van deze termijn - die enkel aan de hand van de bijzondere omstandigheden van elke procedure kan worden beoordeeld - kan niet enkel tot aansprakelijkheid van de instelling leiden, maar tevens de nietigheid van het te laat genomen besluit meebrengen.

4. Artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens is niet van toepassing op de tuchtregeling voor ambtenaren, daar een tuchtprocedure geen "strafvervolging" is als bedoeld in dat artikel.

5. Uit de artikelen 2 en 7, eerste alinea, van bijlage IX bij het Ambtenarenstatuut volgt, dat de ambtenaar tegen wie een tuchtprocedure is ingeleid en zijn raadslieden kennis kunnen nemen van alle feitelijke gegevens waarop het tuchtrechtelijk besluit is gebaseerd, en zulks tijdig genoeg om hun opmerkingen te kunnen maken. Uit het Ambtenarenstatuut kan echter niet worden afgeleid, dat het tot aanstelling bevoegd gezag bij gebreke van een verzoek van de betrokkene verplicht is, de ambtenaar in kwestie inzage te verlenen van het volledige dossier.

6. De respectieve bevoegdheden en verantwoordelijkheden van de rekenplichtige en van de beheerder van gelden ter goede rekening met betrekking tot het beheer van een voorschotregeling zijn met name omschreven in de artikelen 17, derde alinea, 20, 49, 63 en 70 van het Financieel Reglement, alsmede in de relevante artikelen van de uitvoeringsvoorschriften van dat reglement. Volgens deze bepalingen beslissen de begrotingsautoriteiten over de invoering, en bijgevolg ook over de wijziging, van een voorschotregeling. De beheerder voert de boekhouding van de voorschotregeling en van de uitgaven volgens de aanwijzingen van de rekenplichtige, tegenover wie hij verantwoordelijk is voor de uitvoering van de betalingen. De rol van de rekenplichtige, die erin bestaat de schuldvorderingen van de instelling te innen en haar betalingen te verrichten, is in dat verband niet beperkt tot het geven van aanwijzingen. Hij moet, in het algemeen ter plaatse en zonder aankondiging, de aanwezigheid van de aan de beheerder toevertrouwde middelen en de desbetreffende boekhouding verifiëren.

Uit deze verdeling van verantwoordelijkheden tussen de rekenplichtige en de beheerder van gelden ter goede rekening blijkt, dat laatstgenoemde als eerste verantwoordelijk is voor de voorschotregeling en dat hij slechts van zijn verantwoordelijkheid kan worden ontslagen indien hij van de rekenplichtige tegenstrijdige aanwijzingen heeft gekregen. Daarentegen is de rekenplichtige medeverantwoordelijk indien hij, na van mogelijke onregelmatigheden in kennis te zijn gesteld, niet de passende maatregelen treft of indien hij nalaat, gewone en bijzondere controles op de boekhouding van de voorschotregeling te verrichten.

Daaruit volgt ook, dat in de eerste plaats de beheerder van gelden ter goede rekening verantwoordelijk is voor de overlegging en bewaring van de bewijsstukken van de voorschotregeling. De rekenplichtige, die de boekhouding van de voorschotregeling moet controleren en de beheerder aanwijzingen moet geven, wordt echter medeverantwoordelijk vanaf het moment waarop hij nalaat passende aanwijzingen te geven voor de bewaring van die stukken.

7. Daar elke tuchtprocedure op zichzelf staat en een verzoeker zich niet ten eigen voordele kan beroepen op een onwettigheid waarvan anderen hebben kunnen profiteren, kan een ambtenaar het feit dat tegen een andere ambtenaar tegen wie een tuchtprocedure was ingeleid wegens feiten die verband hielden met die welke hemzelf ten laste waren gelegd, geen tuchtmaatregel is getroffen, niet inroepen om de tegen hemzelf getroffen tuchtmaatregel te betwisten.

8. Wanneer de tegen de ambtenaar aangevoerde feiten zijn komen vast te staan, staat de keuze van een passende strafmaatregel aan het tot aanstelling bevoegd gezag. Nu de artikelen 86 tot en met 89 Ambtenarenstatuut niet voorzien in een vaste verhouding tussen de aldaar genoemde strafmaatregelen en de diverse niet-nakomingen waaraan een ambtenaar zich schuldig kan maken, moet de vaststelling van de op te leggen straf gebaseerd zijn op een beoordeling door het tot aanstelling bevoegd gezag van alle concrete feiten en verzwarende of verzachtende omstandigheden van elk individueel geval. Het Gerecht mag zijn beoordeling niet voor die van de tuchtoverheid in de plaats stellen, tenzij er sprake zou zijn van een kennelijke fout of van misbruik van bevoegdheid.