ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15

Artikel 31 van het kaderbesluit, getiteld „Verhouding tot andere rechtsinstrumenten”, bepaalt: „1. Onverminderd de toepassing daarvan in de betrekkingen tussen de lidstaten en derde staten, komen de bepalingen van dit kaderbesluit per 1 januari 2004 in de plaats van de overeenkomstige bepalingen van de ter zake van uitlevering toepasselijke verdragen in de betrekkingen tussen de lidstaten: a) het Europees Verdrag betreffende uitlevering van 13 december 1957, het Aanvullend Protocol bij dit Verdrag van 15 oktober 1975, het Tweede Aanvullend Protocol bij dit Verdrag van 17 maart 1978 en, voor zover het op uitlevering betrekking heeft, het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme van 27 januari 1977; b) de Overeenkomst tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschappen betreffende de vereenvoudiging en de modernisering van de wijze van toezending van uitleveringsverzoeken van 26 mei 1989; c) de Overeenkomst [van 1995]; d) de Overeenkomst [van 1996]; e) titel III, hoofdstuk 4, van de Overeenkomst van 19 juni 1990 ter uitvoering van het op 14 juni 1985 te Schengen gesloten Akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen. 2. De lidstaten mogen de bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen die op het tijdstip van de aanneming van dit kaderbesluit van kracht zijn, blijven toepassen voor zover deze verder reiken dan de doelstellingen van het kaderbesluit en ertoe bijdragen de procedures voor de overlevering van personen tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd verdergaand te vereenvoudigen of te vergemakkelijken. De lidstaten kunnen [na] de inwerkingtreding van dit kaderbesluit bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen sluiten voor zover deze verder reiken dan de voorschriften van het kaderbesluit en ertoe bijdragen de procedures voor de overlevering van personen tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd verdergaand te vereenvoudigen of te vergemakkelijken, met name door de vaststelling van kortere dan de in artikel 17 gestelde termijnen, door uitbreiding van de in artikel 2, lid 2, vastgelegde lijst van strafbare feiten, door verdere beperking van de in de artikelen 3 en 4 bedoelde weigeringsgronden, of door verlaging van de in artikel 2, lid 1 of lid 2, bepaalde drempel. De in de tweede alinea bedoelde overeenkomsten laten in ieder geval de betrekkingen met de lidstaten die daarbij geen partij zijn, onverlet. De lidstaten geven de Raad en de Commissie kennis van iedere in de [eerste] alinea bedoelde bestaande overeenkomst of regeling die zij willen blijven toepassen, binnen drie maanden na de ondertekening daarvan. De lidstaten geven de Raad en de Commissie ook kennis van iedere nieuwe in de tweede alinea bedoelde overeenkomst of regeling, binnen drie maanden na de ondertekening daarvan. 3. Voor zover de in lid 1 vermelde verdragen of overeenkomsten van toepassing zijn op grondgebieden van lidstaten of op grondgebieden waarvan de buitenlandse betrekkingen door een lidstaat worden behartigd, waarop dit kaderbesluit niet van toepassing is, blijven zij de betrekkingen tussen deze grondgebieden en de overige lidstaten beheersen.”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen

(Art. 49 EG)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen

(Art. 49 EG)

Samenvatting

1. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat die verbiedt om bij ingezetenen van die staat reclame te maken voor door particuliere marktdeelnemers in andere lidstaten met winstoogmerk georganiseerde kansspelen.

Overwegingen van culturele, zedelijke of religieuze aard kunnen namelijk beperkingen op de vrijheid van dienstverrichting van gokbedrijven rechtvaardigen, met name voor zover het onaanvaardbaar kan worden geacht dat particulier profijt wordt getrokken uit de exploitatie van een maatschappelijke kwaal of uit de zwakheid van spelers en uit hun tegenslag. Overeenkomstig de eigen waardehiërarchie van de lidstaten en gelet op de beoordelingsvrijheid waarover zij beschikken, mag een lidstaat dus de exploitatie van kansspelen beperken door ze aan openbare of liefdadigheidsinstellingen toe te wijzen. Het verbod om diensten van marktdeelnemers die particuliere ondernemingen met winstoogmerk zijn, bij in de betrokken lidstaat wonende consumenten te promoten beantwoordt dus aan het doel particulier winstbejag in de kansspelsector uit te sluiten en kan ook worden geacht noodzakelijk te zijn om dat doel te bereiken.

(cf. punten 43‑46, dictum 1)

2. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die kansspelen aan een stelsel van exclusieve rechten onderwerpt en het promoten van dergelijke in een andere lidstaat georganiseerde spelen strenger bestraft dan het promoten van dergelijke zonder vergunning op het nationale grondgebied georganiseerde spelen.

Het staat aan de nationale rechter na te gaan of dit bij de betrokken nationale regeling het geval is. Hij dient te onderzoeken of de toepasselijke nationale wetgeving de twee overtredingen, hoewel zij onder verschillende regelingen vallen, toch gelijk behandelt. Hij zal in het bijzonder moeten nagaan of de bevoegde autoriteiten deze overtredingen in de praktijk met dezelfde bekwame spoed vervolgen en of de bevoegde rechters gelijkwaardige straffen opleggen.

(cf. punten 55, 57, dictum 2)
De bepalingen van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, en met name die van artikel 1, leden 2, sub a, en 8, eerste en tweede alinea, ervan, waarin naar het begrip „ondernemer” wordt verwezen, moeten aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan aan een openbare aanbesteding van diensten kan worden deelgenomen door lichamen die hoofdzakelijk andere doelstellingen dan winst nastreven, niet als een onderneming zijn georganiseerd en evenmin regelmatig op de markt aanwezig zijn, zoals universiteiten en onderzoeksinstituten alsook combinaties bestaande uit universiteiten en overheidsinstanties.

Iedere persoon of instantie mag immers inschrijven of zich als gegadigde opgeven, wanneer hij/zij zich, gelet op de in de aankondiging van opdracht vermelde voorwaarden, in staat acht om de betrokken opdracht — in eigen beheer of via onderaanbesteding — uit te voeren, ongeacht zijn/haar privaat- dan wel publiekrechtelijke statuut, en tevens ongeacht de vraag of hij/zij regelmatig dan wel slechts occasioneel actief is op de markt, en of hij met overheidsgeld wordt gesubsidieerd.

Bovendien wordt, enerzijds, het beginsel van gelijke behandeling niet geschonden door het loutere feit dat de aanbestedende diensten tot een procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten lichamen toelaten die subsidie ontvangen, waardoor deze aanbiedingen kunnen doen waarvan de prijzen veel lager zijn dan die van hun mededingers die geen subsidie ontvangen. Anderzijds zou de communautaire wetgever, indien hij de aanbestedende diensten had willen verplichten deze inschrijvers uit te sluiten, dat uitdrukkelijk hebben verklaard.

(cf. punten 40, 42, 45, dictum 1)
Het begrip „diensten” in de zin van artikel 50 EG doelt op dienstverrichtingen die gewoonlijk tegen vergoeding geschieden en waarbij deze vergoeding de economische tegenprestatie voor de dienst vormt en in onderling overleg wordt vastgesteld door de dienstverrichter en degene voor wie de dienst wordt verricht.

Een regionale belasting op tussenstops die van toepassing is op de exploitanten van vervoermiddelen die zich naar het grondgebied van de regio begeven, en niet op vervoersondernemingen die in deze regio hun activiteit uitoefenen, is weliswaar niet van toepassing op het verrichten van vervoersdiensten, maar dat betekent niet dat zij totaal geen relatie met het vrije verkeer van diensten heeft. Hoewel artikel 50, derde alinea, EG enkel melding maakt van de actieve vrijheid van dienstverrichting — in het kader waarvan de dienstverrichter zich verplaatst naar de ontvanger van de diensten —, omvat het vrij verrichten van diensten tevens de vrijheid van de ontvangers van de diensten, en met name van toeristen, om zich te begeven naar een andere lidstaat waarin de dienstverrichter zich bevindt, teneinde daar gebruik te maken van deze diensten. Aangezien de exploitanten en de gebruikers van vervoermiddelen gebruikmaken van diverse diensten op het grondgebied van de regio Sardinië, zoals de diensten die in de luchthavens en in de havens worden verstrekt, vormt de tussenstop een noodzakelijke voorwaarde om gebruik te kunnen maken van deze diensten en is er een bepaald verband tussen de regionale belasting op tussenstops en dergelijke diensten.

Bovendien drukt een regionale belasting op de tussenstops van pleziervaartuigen, die ook van toepassing is op ondernemingen die deze pleziervaartuigen exploiteren, en met name op die waarvan de bedrijfsactiviteit erin bestaat, deze vaartuigen tegen vergoeding ter beschikking te stellen van derden, rechtstreeks op dienstverrichtingen in de zin van artikel 50 EG.

Ten slotte kunnen de diensten waarop de regionale belasting op tussenstops drukt, van grensoverschrijdende aard zijn, aangezien deze belasting afbreuk kan doen aan de mogelijkheid voor in de betrokken regio gevestigde ondernemingen om in de luchthavens en de havens afhandelingsdiensten aan te bieden aan burgers en ondernemingen die in een andere lidstaat zijn gevestigd, en voorts invloed heeft op de activiteit van ondernemingen die in een andere lidstaat zijn gevestigd en in deze regio pleziervaartuigen exploiteren.

(cf. punten 23-28)
De artikelen 10 en 12 van richtlijn 92/85 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen de wettelijke regeling van een lidstaat die voorziet in een specifieke beroepsprocedure inzake het ontslagverbod van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie zoals vermeld in genoemd artikel 10, die wordt gevoerd volgens procedurevoorschriften die alleen voor dit beroep gelden, mits deze niet minder gunstig zijn dat degene die gelden in vergelijkbare beroepsprocedures naar intern recht (gelijkwaardigheidsbeginsel) en niet zodanig zijn ingericht dat zij het nagenoeg onmogelijk maken om de aan het gemeenschapsrecht ontleende rechten uit te oefenen (doeltreffendheidsbeginsel). Dienaangaande lijkt een vervaltermijn van twee weken voor het instellen van een vordering tot nietigverklaring en herintegratie niet aan deze voorwaarde te voldoen, hetgeen echter door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.

Artikel 2 van richtlijn 76/207 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/73, gelezen in samenhang met artikel 3 van deze richtlijn 76/207, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de wettelijke regeling van een lidstaat die specifiek is voor de in artikel 10 van richtlijn 92/85 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, neergelegde bescherming bij ontslag van deze werkneemsters, die de zwangere werkneemster die is ontslagen tijdens haar zwangerschap een rechtsvordering tot schadevergoeding ontneemt, terwijl deze wel openstaat voor iedere andere ontslagen werknemer, indien een dergelijke beperking van de beroepsmogelijkheden een minder gunstige behandeling vormt van een vrouw in samenhang met haar zwangerschap. Dit is in het bijzonder het geval indien de procedurevoorschriften inzake de enige vordering die voor dergelijke werkneemsters openstaat, niet voldoen aan het beginsel van daadwerkelijke rechterlijke bescherming van de rechten die de justitiabelen aan het gemeenschapsrecht ontlenen, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.

(cf. punt 76, dictum 2)
Enerzijds is blijkens punt 19 van de considerans van deze richtlijn belastingvrijstelling weliswaar één van de middelen waarover de lidstaten beschikken om de in de richtlijn genoemde streefcijfers te halen, maar komen ook andere middelen in aanmerking, zoals financiële steun voor de verwerkende industrie of de vaststelling van een verplicht percentage biobrandstoffen voor oliemaatschappijen.

Artikel 3 van richtlijn 2003/30 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling die een product dat bestaat in een mengsel van plantaardige olie, fossiele dieselolie en specifieke additieven, uitsluit van de daarin opgenomen belastingvrijstelling voor biobrandstoffen.

In het kader van richtlijn 2003/30 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer staan de algemene beginselen van rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen in beginsel niet eraan in de weg dat een lidstaat de belastingvrijstelling voor een product dat bestaat in een mengsel van plantaardige olie, fossiele dieselolie en specifieke additieven, vóór de in de nationale regeling aanvankelijk geplande afloopdatum afschaft. Voor een dergelijke afschaffing is hoe dan ook niet vereist dat zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen. De nationale rechter dient evenwel in het kader van een algehele beoordeling van het individuele geval te onderzoeken of die beginselen in acht zijn genomen, en daarbij rekening te houden met alle relevante omstandigheden.

(cf. punt 68, dictum 2)
Artikel 221, lid 1, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek moet aldus worden uitgelegd dat de douaneautoriteiten het te betalen bedrag aan in- of uitvoerrechten enkel rechtsgeldig op de daartoe geëigende wijze aan de schuldenaar kunnen meedelen wanneer zij het bedrag van die rechten tevoren hebben geboekt. Een dergelijk chronologisch verloop van de boeking en de mededeling van het bedrag van de rechten dient namelijk in acht te worden genomen om te voorkomen dat de belastingplichtigen verschillend worden behandeld en dat de harmonieuze werking van de douane-unie wordt geschaad.

(cf. punten 21-23, dictum 1)
1)

Door elke arts die zich in het Land Oberösterreich vestigt, te verplichten om bij de Oberösterreichische Landesbank te Linz een bankrekening te openen waarop de in het kader van de uitoefening van zijn beroepsactiviteit van de ziekenfondsen ontvangen honoraria voor verstrekkingen in natura moeten worden gestort, is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 49 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
De nationale rechter is gehouden, ambtshalve te toetsen of een contractueel beding oneerlijk is zodra hij over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, beschikt. Acht hij een dergelijk beding oneerlijk, dan laat hij het buiten toepassing, tenzij de consument zich hiertegen verzet. De nationale rechter is daartoe ook verplicht wanneer hij onderzoekt of hij ratione loci bevoegd is.

De geadieerde rechter moet namelijk het nuttig effect verzekeren van de bescherming die wordt gewenst door de bepalingen van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten. Derhalve houdt de rol die het gemeenschapsrecht aldus de nationale rechter op het betrokken gebied toebedeelt, niet alleen louter de bevoegdheid in om uitspraak te doen over de vraag of een contractueel beding oneerlijk is, maar ook de verplichting om die kwestie ambtshalve te onderzoeken zodra hij over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, beschikt, en dus ook wanneer hij toetst of hij ratione loci bevoegd is. Bij de nakoming van die verplichting is de nationale rechter op grond van de richtlijn evenwel niet gehouden, het betrokken beding buiten toepassing te laten wanneer de consument, na daarvan in kennis te zijn gesteld door die rechter, voornemens is het oneerlijke en niet-bindende karakter daarvan niet in te roepen.

(cf. punten 32-33, 35, dictum 2)
In dit verband dient onder meer rekening te worden gehouden met enerzijds de aard van de van het merk voorziene prestigieuze waren, de omvang van de verkoop van deze waren door de licentiehouder aan discounters die geen deel uitmaken van het netwerk van selectieve distributie, en de systematische of sporadische aard van dergelijke verkopen, en anderzijds de aard van de waren die deze discounters gewoonlijk verkopen alsmede de in hun bedrijfssector gebruikelijke verkoopwijzen.

Aangezien prestigieuze waren artikelen uit de hoogste prijsklasse zijn, is de luxueuze uitstraling ervan immers een element dat essentieel is om de consumenten in staat te stellen ze te onderscheiden van andere soortgelijke waren.

Artikel 7, lid 1, van de Eerste richtlijn (89/104) betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van toestemming van de merkhouder wanneer de licentiehouder van het merk voorziene waren in de handel brengt en daarbij in strijd handelt met een clausule van de licentieovereenkomst, indien vaststaat dat deze clausule overeenkomt met een van de in artikel 8, lid 2, van deze richtlijn bedoelde bepalingen.

Wanneer een licentiehouder van het merk voorziene waren in de handel brengt, moet dit in beginsel worden geacht te geschieden met toestemming van de merkhouder in de zin van artikel 7, lid 1, van de richtlijn.

Hieruit vloeit weliswaar voort dat in dergelijke omstandigheden de merkhouder niet met een beroep op de gebrekkige uitvoering van de overeenkomst de aan het merk verbonden rechten kan inroepen tegen de licentiehouder, maar dit neemt niet weg dat de licentieovereenkomst niet gelijkstaat met een absolute en onvoorwaardelijke toestemming van de merkhouder aan de licentiehouder om van dit merk voorziene waren in de handel te brengen.

Artikel 8, lid 2, van de richtlijn voorziet immers uitdrukkelijk in de mogelijkheid voor de merkhouder om de aan het merk verbonden rechten in te roepen tegen een licentiehouder wanneer deze laatste handelt in strijd met bepaalde clausules van de licentieovereenkomst.

(cf. punten 46-48, 51, dictum 2)
Artikel 2, leden 2 en 3, van verordening nr. 1593/91 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 719/91 betreffende de toepassing in de Gemeenschap van carnets TIR en van carnets ATA als doorvoerdocumenten, gelezen in samenhang met artikel 11, leden 1 en 2, van de douaneovereenkomst inzake het internationale vervoer van goederen onder dekking van carnets TIR, moet aldus worden uitgelegd dat daarbij alleen de termijn voor het leveren van het bewijs van de regelmatigheid van het vervoer wordt vastgesteld en niet de termijn waarbinnen het bewijs moet worden geleverd van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid is begaan. Het staat aan de nationale rechter, aan de hand van de beginselen van zijn nationale bewijsrecht te bepalen of in het concrete geval dat hem is voorgelegd, en in het licht van alle omstandigheden, laatstbedoeld bewijs tijdig is geleverd. De nationale rechter moet deze termijn evenwel beoordelen met inachtneming van het gemeenschapsrecht en met name ermee rekening houden dat de termijn niet te lang mag zijn, om de invordering van de in een andere lidstaat verschuldigde bedragen juridisch en materieel mogelijk te maken, en voorts dat deze termijn het voor de houder van het carnet TIR niet materieel onmogelijk mag maken, het genoemde bewijs te leveren.

(cf. punt 72, dictum 2)
Zaak C-93/08

Schenker SIA

tegen

Valsts ieņēmumu dienests

(verzoek van de Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments om een prejudiciële beslissing)

„Verzoek om prejudiciële beslissing — Verordening (EG) nr. 1383/2003 — Artikel 11 — Vereenvoudigde procedure voor afstand van goederen voor vernietiging — Voorafgaande vaststelling van bestaan van inbreuk op intellectuele-eigendomsrecht — Bestuurlijke sanctie”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 februari 2009 I ‐ 905

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Maatregelen die beogen te voorkomen dat nagemaakte of door piraterij verkregen goederen op markt worden gebracht – Verordening nr. 1383/2003 – Vereenvoudigde procedure voor afstand, ter vernietiging, van goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op intellectuele-eigendomsrecht

(Verordening nr. 1383/2003 van de Raad, art. 11 en 18)

De inleiding, met de instemming van de houder van een intellectuele-eigendomsrecht en de invoerder, van de vereenvoudigde procedure bedoeld in artikel 11 van verordening nr. 1383/2003 inzake het optreden van de douaneautoriteiten ten aanzien van goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op bepaalde intellectuele-eigendomsrechten en inzake de maatregelen ten aanzien van goederen waarvan is vastgesteld dat zij inbreuk maken op dergelijke rechten, ontneemt de bevoegde nationale autoriteiten niet het recht om degenen die voor de invoer van dergelijke goederen in het douanegebied van de Europese Gemeenschap verantwoordelijk zijn, een „sanctie” in de zin van artikel 18 van deze verordening, zoals een bestuurlijke geldboete, op te leggen.

De inleiding van een dergelijke vereenvoudigde procedure — waarvan de invoering in de rechtsorde van de lidstaten slechts facultatief is — kan de autoriteiten van deze staten namelijk niet het recht ontnemen om een „sanctie” in de zin van artikel 18 van verordening nr. 1383/2003 op te leggen, aangezien de lidstaten volgens deze bepaling, gelezen in samenhang met punt 10 van de considerans daarvan, bij overtreding van deze verordening doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties moeten vaststellen. In dit verband kan de vernietiging van de goederen na een facultatieve procedure waarmee de merkhouder en de invoerder moeten instemmen, niet worden aangemerkt als een sanctie die wordt opgelegd door een nationale autoriteit op grond van de sanctieregeling welke de lidstaten volgens deze bepaling moeten vaststellen.

(cf. punten 27-30, 33 en dictum)