ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-148/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Peek & Cloppenburg KG, Hamburg/Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf [Prejudiciële verwijzing — Merkenrecht — Richtlijn 2008/95/EG — Artikel 14 — Vaststelling achteraf van nietigheid of vervallenverklaring van een merk — Tijdstip waarop aan de voorwaarden voor nietigheid of vervallenverklaring moet zijn voldaan — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Uniemerk — Artikel 34, lid 2 — Inroepen van de anciënniteit van een ouder nationaal merk — Rechtsgevolgen van dit inroepen voor het oudere nationale merk]

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Peek & Cloppenburg KG, Hamburg/Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Zaak C-148/17) ( 1 )

„[Prejudiciële verwijzing — Merkenrecht — Richtlijn 2008/95/EG — Artikel 14 — Vaststelling achteraf van nietigheid of vervallenverklaring van een merk — Tijdstip waarop aan de voorwaarden voor nietigheid of vervallenverklaring moet zijn voldaan — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Uniemerk — Artikel 34, lid 2 — Inroepen van de anciënniteit van een ouder nationaal merk — Rechtsgevolgen van dit inroepen voor het oudere nationale merk]”

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Verwerende partij: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

Dictum

Artikel 14 van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, gelezen in samenhang met artikel 34, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een uitlegging van de nationale wetgeving volgens welke de nietigheid of vervallenverklaring van een ouder nationaal merk, waarvan de anciënniteit wordt ingeroepen voor een Uniemerk, achteraf alleen kan worden vastgesteld indien aan de voorwaarden voor deze nietigheid of vervallenverklaring is voldaan niet alleen op het tijdstip waarop afstand is gedaan van dit oudere nationale merk of waarop het is vervallen, maar ook op het tijdstip van de rechterlijke beslissing waarbij deze vaststelling plaatsvindt.

( 1 ) PB C 231 van 17.7.2017.
1)

Artikel 2, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter van de relevante feitelijke gegevens, een werkzaamheid als in het hoofdgeding, waarbij een vennootschap bepaalde publieke taken uitvoert op grond van een tussen die vennootschap en een gemeente gesloten overeenkomst, een onder bezwarende titel verrichte dienst vormt, die krachtens die bepaling aan de belasting over de toegevoegde waarde is onderworpen.
2)

Artikel 7, punt 1, van verordening nr. 1215/2012 moet aldus worden uitgelegd dat het gerecht dat krachtens deze bepaling bevoegd is om kennis te nemen van een vordering tot schadevergoeding in verband met de beëindiging van een distributieovereenkomst, gesloten tussen twee in twee verschillende lidstaten gevestigde en werkzame vennootschappen, voor het verhandelen van producten op de markt van een derde lidstaat, op het grondgebied waarvan geen van deze vennootschappen een filiaal of vestiging heeft, het gerecht is van de lidstaat van de plaats waar de diensten hoofdzakelijk worden verricht, zoals deze plaats blijkt uit de bepalingen van de overeenkomst, alsmede, bij gebreke van dergelijke bepalingen, uit de daadwerkelijke uitvoering van deze overeenkomst en, indien de plaats op die grondslag niet kan worden bepaald, de woonplaats van de dienstverrichter.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/27

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 22 december 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Amsterdam — Nederland) –Tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd tegen Samet Ardic

(Zaak C-571/17 PPU) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Procedures van overlevering tussen de lidstaten - Voorwaarden voor tenuitvoerlegging - Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging - Artikel 4 bis, lid 1, zoals voortvloeiend uit kaderbesluit 2009/299/JBZ - Bevel dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf - Begrip „proces dat tot de beslissing heeft geleid” - Strekking - Persoon die onherroepelijk tot een vrijheidsstraf is veroordeeld na een proces dat in zijn aanwezigheid is gevoerd - Straf waarvan de tenuitvoerlegging nadien ten dele en onder bepaalde voorwaarden is opgeschort - Later proces dat tot de herroeping van de opschorting wegens niet-naleving van de voorwaarden heeft geleid - Herroepingsproces dat in afwezigheid van de betrokkene is gevoerd))

(2018/C 072/35)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partij in het hoofdgeding

Samet Ardic

Dictum

In een geval waarin de betrokkene in persoon is verschenen op het strafproces dat heeft geleid tot de rechterlijke beslissing waarbij hij onherroepelijk schuldig is verklaard aan het plegen van een strafbaar feit en hem daarvoor een vrijheidsstraf is opgelegd waarvan de tenuitvoerlegging nadien ten dele is opgeschort op voorwaarde van de naleving van bepaalde voorwaarden, moet het begrip „proces dat tot de beslissing heeft geleid” in de zin van artikel 4 bis, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, aldus worden uitgelegd dat dit zich niet uitstrekt tot een later proces tot herroeping van die opschorting van de tenuitvoerlegging wegens schending van genoemde voorwaarden tijdens de proeftijd, voor zover de herroepingsbeslissing die na dat proces is vastgesteld noch de aard noch de maat van de aanvankelijk uitgesproken straf wijzigt.

(1) PB C 402 van 27.11.2017.
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van zowel de procedure in hogere voorziening als die in eerste aanleg.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 25 maart 2021 — H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd / Europese Commissie, European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA)

(Zaak C-591/16 P) (1)

(Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Farmaceutische producten - Markt voor antidepressiva (citalopram) - Overeenkomsten tot schikking van octrooigeschillen tussen een fabrikant van oorspronkelijke geneesmiddelen die octrooihouder is en fabrikanten van generieke geneesmiddelen - Artikel 101 VWEU - Potentiële mededinging - Beperking naar strekking - Kwalificatie - Berekening van de geldboete - Verkopen die rechtstreeks of indirect in verband staan met de inbreuk)

(2021/C 206/04)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Subiotto, QC, en T. Kuhn, Rechtsanwalt, vervolgens R. Subiotto, QC)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin en C. Vollrath, gemachtigden, bijgestaan door B. Rayment en D. Bailey, barristers, G. Peretz, QC, en S. Kingston, SC), European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (vertegenwoordigers: F. Carlin, barrister, en N. Niejahr, Rechtsanwältin)

Interveniënt aan de zijde van de Europese Commissie: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery en D. Robertson, gemachtigden, bijgestaan door J. Turner, QC, J. Holmes, QC, M. Demetriou, QC, en T. Sebastian, barrister, vervolgens D. Guðmundsdóttir, gemachtigde, bijgestaan door J. Turner, QC, J. Holmes, QC, en M. Demetriou, QC, en T. Sebastian, barrister)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) H. Lundbeck A/S en Lundbeck Ltd dragen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie.

3) De European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) draagt haar eigen kosten.

4) Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland draagt zijn eigen kosten.

(1) PB C 30 van 30.1.2017.
6)

Artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32, gelezen in samenhang met de verwijzing in artikel 40, lid 1, van deze richtlijn naar de beroepsprocedure, moet aldus worden uitgelegd dat de rechterlijke instantie waarbij beroep is ingesteld tegen een beslissing tot weigering van internationale bescherming, gronden voor de verlening van internationale bescherming of feitelijke gegevens die weliswaar betrekking hebben op gebeurtenissen of bedreigingen die zich zouden hebben voorgedaan vóór de vaststelling van die weigeringsbeslissing of zelfs vóór de indiening van het verzoek om internationale bescherming, maar die voor het eerst zijn aangevoerd tijdens de beroepsprocedure, als zijnde „nadere verklaringen” en na de beslissingsautoriteit te hebben verzocht deze te onderzoeken, in beginsel dient te beoordelen. Deze rechterlijke instantie is daartoe echter niet gehouden indien zij constateert dat deze gronden of gegevens in een te late fase van de beroepsprocedure zijn aangevoerd of niet op een voldoende concrete wijze zijn ingediend om naar behoren te worden onderzocht, of ook, wanneer het gaat om feitelijke gegevens, indien zij constateert dat deze niet van betekenis zijn of zich niet voldoende onderscheiden van de gegevens waarmee de beslissingsautoriteit reeds rekening heeft kunnen houden.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Reggio Calabria — Italië) — Fortunata Silvia Fontana/Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria

(Zaak C-648/16) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 273 - Naheffingsaanslag - Beoordeling van de maatstaf van heffing door middel van inductie - Recht op btw-aftrek - Vermoeden - Beginsel van neutraliteit en evenredigheidsbeginsel - Nationale wet krachtens welke de btw wordt berekend over een veronderstelde omzet))

(2019/C 25/03)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria provinciale di Reggio Calabria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fortunata Silvia Fontana

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria

Dictum

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, het beginsel van neutraliteit van de belasting en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling, zoals in het hoofdgeding aan de orde, die een belastingdienst de mogelijkheid biedt in geval van ernstige discrepanties tussen de aangegeven inkomsten en de inkomsten die zijn geraamd op basis van brancheonderzoeken, door middel van inductie, op basis van deze brancheonderzoeken, de omzet van een belastingplichtige te bepalen en dientengevolge een naheffingsaanslag op te leggen waarbij een aanvullend bedrag in de belasting over de toegevoegde waarde (btw) wordt opgelegd, mits deze regeling en de toepassing ervan de belastingplichtige in de gelegenheid stellen om de resultaten van deze methode, met inachtneming van het beginsel van neutraliteit van de belasting, het evenredigheidsbeginsel en het recht van verweer, ter discussie te stellen op basis van een geheel van tegenbewijzen waarover hij beschikt en om zijn recht op aftrek van de voorbelasting uit te oefenen in overeenstemming met de bepalingen in titel X van richtlijn 2006/112. Het staat aan de verwijzende rechter om dit te verifiëren.

(1) PB C 86 van 20.3.2017.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH / Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-135/16) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Staatssteun - Steunmaatregel voor hernieuwbare elektriciteit en voor energie-intensieve ondernemingen - Besluit (EU) 2015/1585 - Geldigheid in het licht van artikel 107 VWEU - Ontvankelijkheid - Geen indiening van een beroep tot nietigverklaring door verzoeksters in het hoofdgeding])

(2018/C 328/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Het door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (bestuursrechter in eerste aanleg Frankfurt am Main, Duitsland) bij beslissing van 23 februari 2016 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is niet-ontvankelijk.

(1) PB C 211 van 13.6.2016.
Zaak C-5/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 juni 2018 — Republiek Polen / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie [Beroep tot nietigverklaring — Besluit (EU) 2015/1814 — Bepaling van de rechtsgrondslag — Inaanmerkingneming van de gevolgen van de handeling — Geen — Artikel 192, lid 1, VWEU — Artikel 192, lid 2, eerste alinea, onder c), VWEU — Maatregelen die de keuze van een lidstaat tussen verschillende energiebronnen en de algemene opzet van zijn energievoorziening aanzienlijk beïnvloeden — Beginsel van loyale samenwerking — Artikel 15 VEU — Bevoegdheden van de Europese Raad — Rechtszekerheidsbeginsel en vertrouwensbeginsel — Evenredigheidsbeginsel — Effectbeoordeling]

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 juni 2018 — Republiek Polen / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-5/16) ( 1 )

„[Beroep tot nietigverklaring — Besluit (EU) 2015/1814 — Bepaling van de rechtsgrondslag — Inaanmerkingneming van de gevolgen van de handeling — Geen — Artikel 192, lid 1, VWEU — Artikel 192, lid 2, eerste alinea, onder c), VWEU — Maatregelen die de keuze van een lidstaat tussen verschillende energiebronnen en de algemene opzet van zijn energievoorziening aanzienlijk beïnvloeden — Beginsel van loyale samenwerking — Artikel 15 VEU — Bevoegdheden van de Europese Raad — Rechtszekerheidsbeginsel en vertrouwensbeginsel — Evenredigheidsbeginsel — Effectbeoordeling]”

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordigers: B. Majczyna, K. Rudzińska, gemachtigden, bijgestaan door I. Tatarewicz, ekspert)

Verwerende partijen: Europees Parlement (vertegenwoordigers: A. Tamás en A. Pospíšilová Padowska, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Simm, A. Sikora, en K. Pleśniak, gemachtigden)

Interveniënten aan de zijde van de verwerende partijen: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: M. Wolff, J. Nymann-Lindegren en C. Thorning, gemachtigden), Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordiger: T. Henze, gemachtigde), Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: A. Gavela Llopis en M. A. Sampol Pucurull, gemachtigden), Franse Republiek (vertegenwoordigers: D. Colas, G. de Bergues, J. Traband, T. Deleuil en S. Ghiandoni, gemachtigden), Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren en L. Swedenborg, gemachtigden), Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann, A. C. Becker, E. White en K. Mifsud-Bonnici, gemachtigden)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Republiek Polen wordt verwezen in de kosten van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie.

3) Het Koninkrijk Denemarken, de Bondsrepubliek Duitsland, het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en de Europese Commissie dragen hun eigen kosten.

( 1 ) PB C 98 van 14.3.2016.
4)

De Europese Commissie wordt behalve in haar eigen kosten betreffende zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening, verwezen in de kosten van de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de procedure in hogere voorziening alsmede in de kosten van Dirk Andres, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Heitkamp BauHolding GmbH, betreffende zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening.
Zaak C-370/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale di Novara — Italië) — Bruno Dell’Acqua / Eurocom Srl, Regione Lombardia (Prejudiciële verwijzing — Voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie — Protocol nr. 7 — Artikel 1 — Al dan niet noodzakelijk zijn van voorafgaande toestemming van het Hof — Structuurfondsen — Financiële bijstand van de Europese Unie — Procedure om bij een nationale autoriteit beslag te leggen met betrekking tot bedragen die voortvloeien uit die bijstand)

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale di Novara — Italië) — Bruno Dell’Acqua / Eurocom Srl, Regione Lombardia

(Zaak C-370/16) ( 1 )

„(Prejudiciële verwijzing — Voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie — Protocol nr. 7 — Artikel 1 — Al dan niet noodzakelijk zijn van voorafgaande toestemming van het Hof — Structuurfondsen — Financiële bijstand van de Europese Unie — Procedure om bij een nationale autoriteit beslag te leggen met betrekking tot bedragen die voortvloeien uit die bijstand)”

Verwijzende rechter

Tribunale di Novara

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bruno Dell’Acqua

Verwerende partijen: Eurocom Srl, Regione Lombardia

in tegenwoordigheid van: Renato Quattrocchi, Antonella Pozzoli, Loris Lucini, Diego Chierici, Nicoletta Malaraggia, Elio Zonca, Sonia Fusi, Danilo Cattaneo, Alberto Terraneo, Luigi Luzzi

Dictum

Artikel 1, laatste volzin, van Protocol nr. 7 betreffende voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat de voorafgaande toestemming van het Hof niet is vereist wanneer een derde een procedure inleidt om op een schuldvordering beslag te leggen bij een instantie van een lidstaat die een met die schuldvordering corresponderende schuld heeft jegens degene die schuldenaar is van de derde en begunstigde is van middelen die worden toegekend voor de uitvoering van projecten die worden medegefinancierd door het Europees Sociaal Fonds.

( 1 ) PB C 383 van 17.10.2016.
Zaak C-677/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 33 de Madrid — Spanje) — Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid (Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Geen vergoeding na afloop van een ad-interimovereenkomst voor bepaalde tijd)

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 33 de Madrid — Spanje) — Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

(Zaak C-677/16) ( 1 )

„(Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Geen vergoeding na afloop van een ad-interimovereenkomst voor bepaalde tijd)”

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 33 de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Lucía Montero Mateos

Verwerende partij: Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

Dictum

Clausule 4, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke geen vergoeding wordt betaald aan werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die zijn gesloten om een functie tijdelijk in te vullen gedurende de selectie- of promotieprocedure met het oog op de definitieve invulling van deze functie, zoals de ad-interimovereenkomst in het hoofdgeding, na het verstrijken van de termijn waarvoor deze overeenkomsten zijn gesloten, terwijl aan werknemers in vaste dienst een vergoeding wordt toegekend bij de opzegging van hun arbeidsovereenkomst om een objectieve reden.

( 1 ) PB C 86 van 20.3.2017.
Zaak C-320/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de grande instance de Lille — Frankrijk) — Strafzaak tegen Uber France SAS (Prejudiciële verwijzing — Diensten op het gebied van vervoer — Richtlijn 2006/123/EG — Diensten op de interne markt — Richtlijn 98/34/EG — Diensten van de informatiemaatschappij — Regel betreffende diensten van de informatiemaatschappij — Begrip — Bemiddelingsdienst waardoor met behulp van een smartphone-applicatie niet-professionele chauffeurs die hun eigen voertuig gebruiken tegen betaling in contact kunnen worden gebracht met personen die een stadstraject wensen af te leggen — Strafsancties)

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de grande instance de Lille — Frankrijk) — Strafzaak tegen Uber France SAS

(Zaak C-320/16) ( 1 )

„(Prejudiciële verwijzing — Diensten op het gebied van vervoer — Richtlijn 2006/123/EG — Diensten op de interne markt — Richtlijn 98/34/EG — Diensten van de informatiemaatschappij — Regel betreffende diensten van de informatiemaatschappij — Begrip — Bemiddelingsdienst waardoor met behulp van een smartphone-applicatie niet-professionele chauffeurs die hun eigen voertuig gebruiken tegen betaling in contact kunnen worden gebracht met personen die een stadstraject wensen af te leggen — Strafsancties)”

Verwijzende rechter

Tribunal de grande instance de Lille

Partij in de strafzaak

Uber France SAS,

In tegenwoordigheid van: Nabil Bensalem

Dictum

Artikel 1 van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 juli 1998, en artikel 2, lid 2, onder d), van richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt, moeten aldus worden uitgelegd dat een nationale wettelijke regeling die strafsancties stelt op het organiseren van een systeem waarbij klanten in contact worden gebracht met personen die tegen betaling personenvervoer over de weg verrichten met behulp van voertuigen met minder dan tien plaatsen, zonder daartoe over een vergunning te beschikken, een „dienst op het gebied van vervoer” betreft voor zover zij van toepassing is op een bemiddelingsdienst die wordt aangeboden door middel van een smartphone-applicatie en die deel uitmaakt van een dienstenpakket waarvan het voornaamste aspect de vervoersdienst is. Een dergelijke dienst is uitgesloten van de werkingssfeer van die richtlijnen.

( 1 ) PB C 296 van 16.8.2016.