ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

Artikel 39 van verordening nr. 1260/1999 luidde als volgt: „Financiële correcties 1. De lidstaten zijn in eerste instantie belast met het onderzoek naar onregelmatigheden en laten zich daarbij leiden door de vaststelling van elke belangrijke wijziging die de aard of de voorwaarden van de uitvoering of de controle van een bijstandspakket beïnvloedt, en het verrichten van de nodige financiële correcties. De lidstaat verricht de financiële correcties die in verband met de eenmalige of systematische onregelmatigheid geboden zijn. De door de lidstaat verrichte correcties behelzen een gehele of gedeeltelijke intrekking van de communautaire bijdrage. De aldus vrijgekomen communautaire middelen kunnen door de lidstaat ten behoeve van het betrokken bijstandspakket worden hergebruikt, met inachtneming van de overeenkomstig artikel 53, lid 2, vast te stellen voorwaarden. 2. Indien de Commissie na de nodige verificatie constateert: a) dat een lidstaat zijn verplichtingen uit hoofde van lid 1 niet is nagekomen, of b) dat om redenen die met een geheel bijstandspakket of een deel ervan verband houden, de bijdrage van de fondsen niet of slechts voor een deel gerechtvaardigd is, of c) dat er sprake is van ernstige tekortkomingen in de beheers- en controlesystemen die tot onregelmatigheden met een systematisch karakter kunnen leiden, schorst de Commissie de betrokken tussentijdse betalingen en verzoekt zij de lidstaat, onder opgave van haar redenen, binnen een bepaalde termijn zijn opmerkingen kenbaar te maken en, voor zover nodig, correcties aan te brengen. Indien de lidstaat bezwaar maakt tegen de opmerkingen van de Commissie, wordt de lidstaat door de Commissie gehoord en trachten beide partijen middels samenwerking op grond van het partnerschap overeenstemming te bereiken over de opmerkingen en de daaruit te trekken conclusies. 3. Na afloop van de door de Commissie gestelde termijn kan de Commissie wanneer geen overeenstemming is bereikt en de lidstaat geen correcties heeft aangebracht, rekening houdend met de opmerkingen van de lidstaat, binnen een termijn van drie maanden besluiten: a) het in artikel 32, lid 2, bedoelde voorschot te verminderen, of b) de vereiste financiële correcties te verrichten door de bijdrage van de fondsen aan het betrokken bijstandspakket geheel of gedeeltelijk in te trekken. De Commissie houdt bij het vaststellen van het bedrag van een correctie, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, rekening met de aard van de onregelmatigheid of de wijziging, alsmede met de omvang en de financiële consequenties van de tekortkomingen die in de beheers- of controlesystemen van de lidstaten zijn geconstateerd. Indien na afloop van de gestelde termijn niet besloten wordt tot de onder a) of b) bedoelde maatregel, komt de opschorting van de tussentijdse betalingen onmiddellijk te vervallen. 4. Elk bedrag dat wegens onverschuldigde betaling wordt teruggevorderd, moet aan de Commissie worden terugbetaald. Een dergelijk bedrag wordt met moratoire rente verhoogd. 5. Dit artikel is van toepassing onverminderd artikel 32.”
32.

Letland voert aan dat handelingen zoals die van Buivids om vier redenen niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 95/46 vallen. In de eerste plaats volgt uit een letterlijke uitlegging van artikel 3, lid 1, dat de betrokken gegevens in een bestand moeten zijn opgenomen opdat richtlijn 95/46 van toepassing zou zijn. De verwijzende rechter verklaart dat Buivids één enkele video-opname heeft gemaakt. Zijn activiteiten kunnen dus niet worden omschreven als zodanig georganiseerd of gestructureerd dat zij in een bestand zijn opgenomen. In de tweede plaats moet artikel 3, lid 1, worden uitgelegd in overeenstemming met de doelstellingen van richtlijn 95/46, die tevens de bescherming van het recht op persoonlijke levenssfeer omvatten. Bij een juiste uitlegging is het verband tussen die doelstelling en het plaatsen van één enkele video-opname op internet te zwak. In de derde plaats kunnen de personen in de video-opname slechts met aanzienlijke inspanningen worden geïdentificeerd. Deze opname bevat dus geen „informatie betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon” in de zin van de definitie van „persoonsgegevens” in artikel 2, onder a), van de richtlijn. Ten slotte moet een onderscheid worden gemaakt tussen de onderhavige zaak en de zaak Lindqvist ( 17 ): in de zaak Lindqvist konden op internet openbaar gemaakte persoonsgegevens worden opgespoord door een naam of andere informatie in een zoekmachine in te voeren. Letland voegt daaraan toe dat het optreden van de dienst gegevensbescherming tegen Buivids niettemin gegrond was, omdat de werkingssfeer van de wet op de bescherming van persoonsgegevens ruimer is dan die van richtlijn 95/46.
70.

In verschillende betrokken lidstaten toegepaste carve-outs leiden er daardoor toe dat de vergunning voor een en hetzelfde geneesmiddel in de betrokken lidstaten een verschillende omvang heeft. Dit kan evenwel bij gebreke van een uniforme octrooibescherming die in de gehele Unie geldt, niet worden vermeden. Dezelfde indicatie of doseringsvorm kan immers in verschillende lidstaten in verschillende omvang en voor verschillende tijdvakken beschermd zijn. Juist tegen deze achtergrond moet de in artikel 11, tweede alinea, van richtlijn 2001/83 en in artikel 3, lid 3, onder b), van verordening nr. 726/2004 voorziene carve-outregeling als een onmisbaar instrument worden aangemerkt: enkel aan de hand van deze regeling kan, na het – in het Unierecht uniform geregelde – verstrijken van de bescherming van de gegevens betreffende het referentiegeneesmiddel, via één enkele procedure de toelating van een generiek geneesmiddel in alle of verschillende lidstaten worden verkregen en tegelijkertijd rekening worden gehouden met de mogelijk verschillende octrooibescherming in deze lidstaten.
57.

De aan het Hof verstrekte informatie lijkt er echter op te wijzen dat de heffing over in Slowakije verbruikte elektriciteit en over uitgevoerde elektriciteit niet in dezelfde handelsfase wordt toegepast, en ook niet op dezelfde categorie personen drukt. Uit artikel 12 van het elektriciteitsbesluit, zoals dit door de Slowaakse regering aan het Hof is toegelicht, blijkt dat de eindverbruiker of de afnemer de heffing betaalt over elektriciteit die in Slowakije wordt verbruikt ( 37 ), terwijl de uitvoerder de heffing betaalt over elektriciteit die wordt uitgevoerd. In het eerste geval wordt de heffing dus betaald over het verbruik van elektriciteit en, in beginsel, pas nadat de elektriciteit de verschillende fasen van transmissie tot levering en verbruik heeft doorlopen. In het geval van uitgevoerde elektriciteit wordt daarentegen de uitvoerder onderworpen aan de heffing, terwijl de elektriciteit noch is verbruikt noch het transmissienet heeft verlaten.
64.

Het klopt dat de Commissie niet verplicht is om de betrokken ondernemingen te horen over een loutere verdere ontwikkeling of verfijning van de door haar gehanteerde elementen, theorieën of berekeningsmodellen waarover deze ondernemingen reeds opmerkingen hebben kunnen maken. ( 36 ) In het onderhavige geval heeft het Gerecht evenwel vastgesteld dat de eindversie van het door de Commissie gehanteerde prijs-concentratie-model, wat de gebruikte variabelen betreft, in niet-verwaarloosbare mate afweek van de versie die voordien met UPS was besproken. ( 37 ) Aan deze vaststelling is de Commissie gebonden, temeer daar zij dienaangaande geen grief inzake een verkeerde opvatting van de feiten of het bewijsmateriaal heeft aangevoerd.
47.

De ontstaansgeschiedenis van verordening nr. 1306/2013 draagt verder bij aan de verheldering van de doelstelling van deze voorschriften. Het wetgevingsproces laat de navolgende stappen zien. In verordening nr. 1782/2003 [die is vervangen door verordening (EG) nr. 73/2009 ( 26 )] is het beginsel neergelegd dat de volledige betaling aan begunstigden van steunbedragen in het kader van het GLB gekoppeld moet zijn aan de naleving van een systeem van randvoorwaarden. Vervolgens is een aantal afzonderlijke instrumenten vastgesteld waarin het wetgevingsraamwerk is neergelegd voor het GLB in de periode van 2014 tot 2020, waaronder verordening nr. 1306/2013 en verordening nr. 1307/2013, waarbij verordening nr. 73/2009 is ingetrokken en vervangen. Verordening nr. 1306/2013 legt voorschriften vast die eerder waren neergelegd in verordening nr. 73/2009 en in het bijzonder de voorschriften tot verzekering van de naleving van de verplichtingen van de bepalingen inzake rechtstreekse betalingen, met inbegrip van controles en toepassing van administratieve maatregelen en sancties in geval van niet-naleving, de voorschriften betreffende de randvoorwaarden zoals de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen, de goede landbouw- en milieuconditie, de monitoring en evaluatie van relevante maatregelen en de voorschriften ter zake van de betaling van voorschotten en de terugvordering van onverschuldigde betalingen. ( 27 )
‚medisch hulpmiddel’: elk instrument, toestel of apparaat, elke stof of elk ander artikel dat of die alleen of in combinatie wordt gebruikt, met inbegrip van de software die voor de goede werking ervan benodigd is, en dat of die door de fabrikant bestemd is om bij de mens voor de volgende doeleinden te worden aangewend:

– diagnose, preventie, bewaking, behandeling of verlichting van ziekten,

– diagnose, bewaking, behandeling, verlichting of compensatie van verwondingen of een handicap,

– onderzoek naar of vervanging of wijziging van de anatomie of van een fysiologisch proces,

– beheersing van de bevruchting,

waarbij de belangrijkste beoogde werking in of aan het menselijk lichaam niet met farmacologische of immunologische middelen of door metabolisme wordt bereikt, maar wel door dergelijke middelen kan worden ondersteund;
14.

Artikel 10 van de Brussel II bis-verordening, „Bevoegdheid in gevallen van kinderontvoering”, bepaalt: „In geval van ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren van het kind blijven de gerechten van de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind in een andere lidstaat een gewone verblijfplaats heeft verkregen en: a) enige persoon, instelling of ander lichaam die gezagsrecht bezit, in de overbrenging of het niet doen terugkeren heeft berust; of b) het kind gedurende ten minste een jaar nadat de persoon, de instelling of het lichaam met gezagsrecht kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind, in die andere lidstaat heeft verbleven en in zijn nieuwe omgeving geworteld is, en aan één van de volgende voorwaarden is voldaan: i) er is bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waarheen het kind is overgebracht of waar het wordt vastgehouden, geen verzoek tot terugkeer ingediend binnen een jaar nadat de persoon die gezagsrecht bezit, kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind; ii) een door de persoon met gezagsrecht ingediend verzoek tot terugkeer is ingetrokken en binnen de onder i) gestelde termijn is geen nieuw verzoek ingediend; iii) een voor een gerecht in de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had dienende zaak is overeenkomstig artikel 11, lid 7, gesloten verklaard; iv) een gezagsbeslissing die niet de terugkeer van het kind met zich brengt is uitgesproken door de gerechten van de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had.”
7.

In het hoofdgeding is in het bijzonder de verplichting tot uitvoering van een strategische milieubeoordeling uit hoofde van artikel 3, leden 2, 4 en 5, van de SMB-richtlijn van belang: „2. Onverminderd lid 3, wordt een milieubeoordeling gemaakt van alle plannen en programma’s, a) die voorbereid worden met betrekking tot landbouw, bosbouw, visserij, energie, industrie, vervoer, afvalstoffenbeheer, waterbeheer, telecommunicatie, toerisme en ruimtelijke ordening of grondgebruik en die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor de in bijlagen I en II bij [de MEB-richtlijn] genoemde projecten, of b) waarvoor, gelet op het mogelijk effect op gebieden, een beoordeling vereist is uit hoofde van de artikelen 6 of 7 van de [habitatrichtlijn]. […] 4. Voor andere dan de in lid 2 bedoelde plannen en programma’s, die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projecten, bepalen de lidstaten of het plan of het programma aanzienlijke milieueffecten kan hebben. 5. De lidstaten stellen vast, door een onderzoek per geval of door specificatie van soorten plannen en programma’s, of door combinatie van beide werkwijzen, of de in de leden 3 en 4 bedoelde plannen of programma’s aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. Hierbij houden zij voor alle gevallen rekening met de relevante criteria van bijlage II, om ervoor te zorgen dat plannen en programma’s met mogelijke aanzienlijke milieueffecten door deze richtlijn zijn gedekt.”
18.

Tot slot, in de derde plaats, heeft het Gerecht geoordeeld dat, hoewel er volgens artikel 9, lid 5, van de basisverordening inderdaad een uitzondering bestaat op de individuele berekening van het vastgestelde recht „indien dat niet praktisch mogelijk is”, waarbij dan enkel het land van levering moet worden vermeld, dat wil zeggen dat een voor het gehele land geldend antidumpingrecht wordt opgelegd, de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” moet worden uitgelegd in overeenstemming met de analoge uitdrukking die wordt gebruikt in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst (zie in die zin punt 188 van het bestreden arrest). In het licht van die laatste bepalingen heeft het Gerecht geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening geen enkele uitzondering toelaat op de verplichting om een individueel antidumpingrecht in te stellen voor een in de steekproef opgenomen producent die heeft meegewerkt aan het onderzoek, wanneer de instellingen zich niet in staat achten voor hem een individuele uitvoerprijs vast te stellen (zie punt 188, laatste volzin, van het bestreden arrest). Het Gerecht heeft dus geconcludeerd dat, gelet op de door de instellingen verstrekte uitleg, de Raad ten onrechte had geoordeeld dat de instelling van individuele antidumpingrechten voor de leden van de steekproef van Amerikaanse exporteurs „praktisch niet mogelijk” was in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (punt 197 van het bestreden arrest), en dat het feit dat de instellingen van mening waren dat het voor hen moeilijk was om voor de steekproefproducenten de individuele verkopen te traceren of de normale waarden te vergelijken met de overeenkomstige uitvoerprijzen, niet kon volstaan als rechtvaardiging om die uitzondering in te roepen (zie in die zin punten 198‑200 van het bestreden arrest). Bijgevolg heeft het Gerecht de litigieuze verordening nietig verklaard wegens schending van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, voor zover die betrekking had op Marquis Energy.
Artikel 21 van de Spoorwegveiligheidsrichtlijn legt de regels voor het onderzoeksorgaan vast:

„1. Elke lidstaat ziet erop toe dat de in artikel 19 bedoelde onderzoeken naar ongevallen en incidenten worden verricht door een permanent orgaan en dat daarbij ten minste één onderzoeker als aangewezen onderzoeker in het geval van een ongeval of incident optreedt. Dit orgaan is, wat betreft zijn organisatie, wettelijke structuur en besluitvorming onafhankelijk van infrastructuurbeheerders, spoorwegondernemingen, heffingsinstanties, toewijzende instanties en aangemelde instanties, en andere partijen waarvan de belangen in strijd kunnen zijn met de taken die aan het onderzoeksorgaan zijn toevertrouwd. Voorts is het functioneel onafhankelijk van de veiligheidsinstantie en van spoorwegregelgevers.

2. Het onderzoeksorgaan verricht zijn taken onafhankelijk van de in lid 1 bedoelde organisaties en krijgt daartoe voldoende financiële middelen. De onderzoekers wordt een status toegekend die hun onafhankelijkheid voldoende waarborgt.

[…]

4. Het onderzoeksorgaan mag naast de in deze richtlijn beschreven taken ook onderzoeken naar andere voorvallen dan spoorwegongevallen en -incidenten verrichten, mits de onafhankelijkheid van het orgaan door deze onderzoeken niet in gevaar komt.

[…]”
76.

De redenering in deze punten is in wezen economisch steekhoudend, behalve in één enkel opzicht. De economische drijfveer, zoals beschreven, bestond uitsluitend in het terugdringen van het risico dat voortvloeide uit een eerdere staatssteunmaatregel waarmee niet-economische doeleinden werden nagestreefd, die niet onder marktvoorwaarden was genomen en die dus – volgens het arrest Land Burgenland – geen aanleiding kon geven tot toepassing van het MME-criterium op de latere maatregel van de Staat. De betrokken staatsgarantie was niet verleend onder normale marktvoorwaarden en het daaraan verbonden risico kon niet als economische risico in aanmerking worden genomen ter rechtvaardiging van de latere overheidsmaatregel. ( 34 ) Met andere woorden, anders dan het Gerecht in de punten 63 tot en met 66 van het bestreden arrest heeft geoordeeld, kon het criterium van de particuliere schuldeiser niet worden toegepast, aangezien de enige rechtvaardiging die in het kader van dat criterium kon worden aangevoerd, de noodzaak tot vermindering van het financiële risico uit eerdere staatssteun was, en een dergelijke rechtvaardiging volgens het arrest Land Burgenland niet kan worden aanvaard.
1.

Dit verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (hierna: „raamovereenkomst”), die als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG ( 2 ) is opgenomen. Het verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Margarita Isabel Vega González en de Consejería de Hacienda y Sector Público del gobierno del Principado de Asturias (regionaal ministerie van Financiën en Openbare Sector van de regering van Asturië, Spanje). In wezen is in het geding de vraag aan de orde of aan Vega González „verlof wegens bijzondere diensten” van haar dienstbetrekking als ambtenaar zonder vaste aanstelling met een dienstbetrekking voor bepaalde tijd moet worden toegekend om een ambt als verkozen lid van een wetgevende vergadering te gaan uitoefenen. Zou zij een ambtenaar met een vaste aanstelling zijn geweest (in welk geval zij een werknemer in vaste dienst in de zin van de raamovereenkomst zou zijn geweest), dan had zij in die omstandigheden recht op verlof wegens bijzonder diensten gehad.
Bijlage II preciseert de rubrieken die de vuurwapenpas moet omvatten. Deze bijlage vermeldt onder punt f):

„Het recht om zich met een vuurwapen of vuurwapens van categorie B, C of D, als vermeld op deze pas, naar een andere lidstaat te begeven, wordt afhankelijk gesteld van een overeenkomstige voorafgaande vergunning van de bezochte lidstaat. Deze vergunning of deze vergunningen kunnen worden vermeld op de pas.

Een dergelijke voorafgaande vergunning is in beginsel niet nodig voor reizen met een wapen van categorie C of D met het oog op de jacht of met een wapen van categorie B, C of D om deel te nemen aan een schietwedstrijd, mits de houder in bezit is van de wapenkaart en de reden van de reis kan aantonen.

Indien een lidstaat de andere lidstaten overeenkomstig artikel 8, lid 3, ervan in kennis heeft gesteld dat het voorhanden hebben van bepaalde vuurwapens van de categorieën B, C of D verboden is of van een vergunning afhankelijk is gesteld, wordt een van de volgende vermeldingen toegevoegd:

‚Het is verboden zich met vuurwapen... [identificatie] naar... [naam van de betrokken lidstaat of lidstaten] te begeven.’

‚Om zich met vuurwapen... [identificatie] naar... [naam van de betrokken lidstaat of lidstaten] te begeven, is een vergunning vereist.’”
Artikel 24 van richtlijn 2004/38 en artikel 4 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een regeling van een lidstaat die onderdanen van andere lidstaten die zich in een situatie als bedoeld in artikel 14, lid 4, onder b), van die richtlijn bevinden, uitsluit van het recht op bepaalde ‚niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestaties’ in de zin van artikel 70, lid 2, van verordening nr. 883/2004 die tevens ‚sociale bijstand’ in de zin van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 zijn, terwijl die prestaties wel zijn gewaarborgd voor de zich in dezelfde situatie bevindende eigen onderdanen van die lidstaat.

Artikel 45, lid 2, VWEU en artikel 4 van verordening nr. 883/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 988/2009, moeten daarentegen aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de regeling van een lidstaat die onderdanen van andere lidstaten die een reële band met de arbeidsmarkt van die staat hebben en niet de mogelijkheid hebben die band aan te tonen, uitsluit van een uitkering voor werkzoekenden (die een ‚bijzondere, niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestatie’ in de zin van artikel 70 van verordening nr. 883/2004 vormt zonder te beantwoorden aan de definitie van ‚sociale bijstand’ in de zin van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38).”
53.

Dit geldt in het bijzonder voor handelingen die ertoe strekken personen in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie beperkende maatregelen op te leggen. Op dit punt heeft het Hof verduidelijkt dat een persoon jegens wie dergelijke maatregelen worden genomen wegens het feit dat hij in een lijst is opgenomen, eventueel ook nog belang kan hebben bij de vaststelling van de onrechtmatigheid van de handeling, waarbij deze op de lijst is geplaatst, nadat die handeling haar geldigheid heeft verloren. Door die vaststelling kan immers worden erkend dat de persoon nooit op die lijst had mogen worden opgenomen of dat dit niet had mogen gebeuren op basis van de door de instellingen van de Unie gevolgde procedure. Hoewel dit de materiële schade of een inbreuk op het beroeps- en gezinsleven niet kan goedmaken, kan dit wel de eer en goede naam van een persoon herstellen of een vorm van vergoeding zijn voor de immateriële schade die hij heeft geleden. ( 29 )
85.

Die informele procedure, die door de Commissie is ingesteld bij haar mededeling „Een Europa van resultaten – toepassing van het [Unierecht]” ( 31 ), houdt een vrijwillige samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten in die in het algemeen zowel tot doel heeft na te gaan of het Unierecht correct wordt toegepast als om in een vroeg stadium een antwoord te geven op de vragen die deze toepassing doet rijzen. Hoewel die procedure alleen een verzoek om inlichtingen of om informatie tot voorwerp kan hebben, heeft zij meestal tot doel zo veel mogelijk de inleiding van een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 258 VWEU te voorkomen. ( 32 ) De beëindiging zelf van een dergelijke informele procedure, die geenszins bij de Verdragen is geregeld, doet evenwel geen afbreuk aan de bevoegdheid van de Commissie om een formele procedure krachtens artikel 258 VWEU in te leiden. In ieder geval kan de houding van de Commissie als zodanig niet het gewettigd vertrouwen van een lidstaat met betrekking tot de overeenstemming van zijn nationale regeling met het Unierecht rechtvaardigen wanneer, zoals in de onderhavige zaak, uit de rechtspraak volgt dat er geen objectieve, grote onzekerheid bestaat over de draagwijdte van het Unierecht, met name van de bepalingen van richtlijn 2006/112.