ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

In artikel 2 van dat kaderbesluit, met het opschrift „Toepassingsgebied van het Europees aanhoudingsbevel”, is bepaald: „1. Een Europees aanhoudingsbevel kan worden uitgevaardigd wegens feiten die door de wet van de uitvaardigende lidstaat strafbaar zijn gesteld met een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, met een maximum van ten minste twaalf maanden of, wanneer een straf of een maatregel is opgelegd, wegens opgelegde sancties met een duur van ten minste vier maanden. 2. Tot overlevering op grond van een Europees aanhoudingsbevel kunnen leiden, onder de voorwaarden van dit kaderbesluit en zonder toetsing van de dubbele strafbaarheid van het feit, de navolgende strafbare feiten, indien daarop in de uitvaardigende lidstaat een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel staat met een maximum van ten minste drie jaar en zoals omschreven in het recht van de uitvaardigende lidstaat: [...] 4. Ten aanzien van andere dan de in lid 2 van dit artikel bedoelde strafbare feiten kan overlevering afhankelijk worden gesteld van de voorwaarde dat het Europees aanhoudingsbevel berust op een naar het recht van de uitvoerende lidstaat strafbaar feit, ongeacht de bestanddelen of de kwalificatie ervan.”
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 27 oktober 2016 –

Uber Belgium

(Zaak C‑526/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Niet-ontvankelijkheid — Vervoer van personen per auto — Particuliere bestuurders die een smartphoneapp gebruiken om in contact te treden met personen die een stadstraject willen afleggen — Verplichting om over een exploitatievergunning te beschikken”

Prejudiciële vragen — Ontvankelijkheid — Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de juridische en feitelijke context — Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94) (zie punten 17‑30, 32 en dictum)

Dictum

Het door de Nederlandstalige rechtbank van koophandel Brussel (België) bij beslissing van 23 september 2015 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 429 van 21.12.2015.
2)

Real Express SRL draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en in de kosten van MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, onder b)] (cf. punten 44, 53, 54)
2.

Bescherming van de consument — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Richtlijn 93/13 — Hypothecair beslag — Procedure hangende op de datum van vaststelling van een nationale overgangsbepaling die voorziet in een vervaltermijn om in verzet te komen tegen de gedwongen tenuitvoerlegging — Termijn die ingaat op de dag na de bekendmaking van de regeling — Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6 en 7) (cf. punt 25)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 15 oktober 2015 – Naderhirn

(Zaak C‑581/14)

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Beginsel van loyale samenwerking — Artikel 267 VWEU — Verplichting om de aanwijzingen van een hogere rechterlijke instantie te volgen”

Recht van de Europese Unie — Voorrang — Nationaal recht dat daarmee in strijd is — Vaststelling van deze strijdigheid bij arrest van het Hof van Justitie — Geen nationale procedurele bepalingen voor de behandeling van de bij de nationale rechterlijke instanties aanhangige zaken — Beginsel van loyale samenwerking — Verplichting om met de niet met het Unierecht overeenstemmende aanwijzingen van een hogere rechterlijke instantie te volgen — Ontoelaatbaarheid (Art. 4, lid 3, VEU; art. 267 VWEU) (cf. punten 30, 31, 35‑37 en dictum)

Dictum

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale juridische situatie die wordt gekenmerkt door, enerzijds, het ontbreken van bepalingen van intern recht over de wijze waarop een nationale rechterlijke instantie bij de behandeling van bij haar aanhangige zaken rekening moet houden met de omstandigheid dat uit een arrest van het Hof voortvloeit dat een nationale bepaling als strijdig met het Unierecht moet worden beschouwd, en anderzijds, het bestaan van regels van intern recht volgens welke de betrokken rechterlijke instantie onvoorwaardelijk gebonden is aan de door een andere nationale rechterlijke instantie gegeven uitlegging van het Unierecht, voor zover een dergelijke regel van intern recht die nationale rechterlijke instantie belet de voorrang van het Unierecht naar behoren te verzekeren door in het kader van haar bevoegdheid alle maatregelen te nemen die daartoe nodig zijn.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 5 februari 2015 –

Jyoti Ceramic Industries/BHIM

(Zaak C‑420/14 P)

„Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Beeldmerk dat het woordelement ‚ZIECON’ bevat — Oppositie door de houder van het woordmerk CERCON — Verwarringsgevaar — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, onder b)”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 25‑27)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd draagt haar eigen kosten.

Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 5 februari 2015 –

Jyoti Ceramic Industries/BHIM

(Zaak C‑420/14 P)

„Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Beeldmerk dat het woordelement ‚ZIECON’ bevat — Oppositie door de houder van het woordmerk CERCON — Verwarringsgevaar — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, onder b)”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 25‑27)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 21 mei 2015 –

Slovenská autobusová doprava Trnava

(Zaak C‑318/14) 1 ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikelen 49 VWEU en 52 VWEU — Vrijheid van vestiging — Verordening (EG) nr. 1370/2007 — Openbaar vervoer per spoor en over de weg — Vervoer per bus over de stedelijke lijnen van het openbaar vervoer — Vervoerder met zetel in een andere lidstaat die zijn werkzaamheden verricht via een bijkantoor — Verplichting om een speciale vergunning te bezitten — Discretionaire bevoegdheid van de bevoegde autoriteit — Openbaredienstovereenkomst”

Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Stedelijk groepsvervoer over de weg op het grondgebied van een lidstaat — Nationale regeling die alleen van buitenlandse vervoerders met een bijkantoor in die lidstaat een bijzondere, door de bevoegde autoriteiten op discretionaire wijze verleende vergunning eist — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Geen (Art. 49 VWEU) (cf. punten 37‑42, 44, 47, 48‑50, 53 en dictum)

Dictum

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die alleen van buitenlandse vervoerders met een bijkantoor in die lidstaat een bijzondere, door de bevoegde autoriteiten op discretionaire wijze verleende vergunning eist om stedelijk groepsvervoer over de weg op het grondgebied van alleen die lidstaat te mogen verrichten.

( 1 ) PB C 351 van 6.10.2014.

Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 21 mei 2015 –

Slovenská autobusová doprava Trnava

(Zaak C‑318/14) 1 ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikelen 49 VWEU en 52 VWEU — Vrijheid van vestiging — Verordening (EG) nr. 1370/2007 — Openbaar vervoer per spoor en over de weg — Vervoer per bus over de stedelijke lijnen van het openbaar vervoer — Vervoerder met zetel in een andere lidstaat die zijn werkzaamheden verricht via een bijkantoor — Verplichting om een speciale vergunning te bezitten — Discretionaire bevoegdheid van de bevoegde autoriteit — Openbaredienstovereenkomst”

Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Stedelijk groepsvervoer over de weg op het grondgebied van een lidstaat — Nationale regeling die alleen van buitenlandse vervoerders met een bijkantoor in die lidstaat een bijzondere, door de bevoegde autoriteiten op discretionaire wijze verleende vergunning eist — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Geen (Art. 49 VWEU) (cf. punten 37‑42, 44, 47, 48‑50, 53 en dictum)

Dictum

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die alleen van buitenlandse vervoerders met een bijkantoor in die lidstaat een bijzondere, door de bevoegde autoriteiten op discretionaire wijze verleende vergunning eist om stedelijk groepsvervoer over de weg op het grondgebied van alleen die lidstaat te mogen verrichten.

( 1 ) PB C 351 van 6.10.2014.
Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 3 december 2014 – ASPROD

(Zaak C‑313/14)

„Richtlijn 92/83/EEG — Harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken — Artikel 27, lid 1, sub f — Vrijstelling van de geharmoniseerde accijns — Suikerwerk — Verplichting om een besluit van de belastingadministratie houdende vaststelling van de bovengrenzen voor het gebruik van suikerwerk te verkrijgen”

Fiscale bepalingen — Harmonisatie van de wetgevingen — Accijns — Richtlijn 92/83 — Alcohol en alcoholhoudende dranken — Vrijstellingen van de geharmoniseerde accijns — Vrijstelling afhankelijk van het verkrijgen van een afzonderlijk besluit van de bevoegde belastingadministratie houdende vaststelling van de toegestane bovengrenzen voor het gebruik — Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 92/83 van de Raad, art. 27, lid 1, sub f) (cf. punten 19, 22, 25‑27 en dictum)

Dictum

Artikel 27, lid 1, sub f, van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de toepassing van de in die bepaling neergelegde vrijstelling van de geharmoniseerde accijns afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de betrokken marktdeelnemer beschikt over een besluit van de belastingadministratie houdende vaststelling van de bovengrenzen voor het gebruik van de krachtens die bepaling vrijgestelde producten.

Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 3 december 2014 – ASPROD

(Zaak C‑313/14)

„Richtlijn 92/83/EEG — Harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken — Artikel 27, lid 1, sub f — Vrijstelling van de geharmoniseerde accijns — Suikerwerk — Verplichting om een besluit van de belastingadministratie houdende vaststelling van de bovengrenzen voor het gebruik van suikerwerk te verkrijgen”

Fiscale bepalingen — Harmonisatie van de wetgevingen — Accijns — Richtlijn 92/83 — Alcohol en alcoholhoudende dranken — Vrijstellingen van de geharmoniseerde accijns — Vrijstelling afhankelijk van het verkrijgen van een afzonderlijk besluit van de bevoegde belastingadministratie houdende vaststelling van de toegestane bovengrenzen voor het gebruik — Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 92/83 van de Raad, art. 27, lid 1, sub f) (cf. punten 19, 22, 25‑27 en dictum)

Dictum

Artikel 27, lid 1, sub f, van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de toepassing van de in die bepaling neergelegde vrijstelling van de geharmoniseerde accijns afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de betrokken marktdeelnemer beschikt over een besluit van de belastingadministratie houdende vaststelling van de bovengrenzen voor het gebruik van de krachtens die bepaling vrijgestelde producten.
35

Aangezien alle autoriteiten van de lidstaten, daaronder begrepen de bestuursrechtelijke en rechterlijke instanties, in het kader van hun bevoegdheden de eerbiediging van het Unierecht moeten verzekeren, zijn laatstgenoemden in een geval als dat van het hoofdgeding, indien is voldaan aan de toepassingsvoorwaarden van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, gehouden om de naleving van het door dat artikel gewaarborgde grondrecht te verzekeren (zie in die zin arrest Byankov, C‑249/11, EU:C:2012:608, punt 64).
26

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat het verwijzende orgaan over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 22 april 2015 – Guletsou

(Zaak C‑598/13) 1 ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vraag — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 7, lid 2, onder c) — Toepasselijkheid van verdragen inzake sociale zekerheid tussen lidstaten — Gerepatrieerde vluchteling afkomstig uit een lidstaat — Tijdvakken van arbeid die zijn vervuld op het grondgebied van een andere lidstaat — Aanvraag voor toekenning van een ouderdomspensioen — Weigering”

1. Prejudiciële vragen — Vragen identiek aan in de rechtspraak al beantwoorde vragen — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 18‑20)

2. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Unieregeling — Achterstelling van verdragen inzake sociale zekerheid tussen lidstaten — Dwingend karakter — Bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere ondertekenende staat hebben gehad — Overeenkomst die in bijlage III bij verordening nr. 1408/71 niet wordt vermeld — Verplaatsing voor het sluiten van de overeenkomst — Niet-toepasselijkheid van de overeenkomst [Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 6 en 7, lid 2, c), en bijlage III] (cf. punt 21 en dictum)

Dictum

Artikel 7, lid 2, onder c), van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006, moet aldus worden uitgelegd dat een bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere ondertekenende staat hebben gehad, welke overeenkomst is gesloten op een tijdstip waarop een van de ondertekenende staten nog niet tot de Europese Unie was toegetreden en die niet in bijlage III bij deze verordening is opgenomen, niet van toepassing blijft wanneer de politieke vluchtelingen in hun staat van herkomst zijn gerepatrieerd vóórdat de bilaterale overeenkomst is gesloten en die verordening in werking is getreden.

( 1 ) PB C 24 van 25.1.2014.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 48, 66)
De artikelen 167, 187 en 189 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en het neutraliteitsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen nationale bepalingen waarbij voor gevallen waar een onroerend investeringsgoed eerst wordt bestemd voor gebruik waarvoor geen recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde bestaat, en daarna voor gebruik waarvoor dat recht wel bestaat, een herzieningsperiode van tien jaar is vastgesteld, te rekenen vanaf de ingebruikneming van dat goed, en een herziening in één keer en in één belastingjaar dus wordt uitgesloten.

In dat verband vormt de herzieningsperiode van ten minste vijf jaar voor investeringsgoederen een essentieel bestanddeel van de bij richtlijn 2006/112 ingevoerde herzieningsregeling, die het mogelijk maakt onjuistheden in de berekening van de aftrek en ongerechtvaardigde voordelen of nadelen voor de belastingplichtige te vermijden en zo de neutraliteit van de belastingdruk beoogt te verzekeren.

(cf. punten 29, 30 en dictum)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 64, 65)
Bij gebreke van enige definitie van het begrip „werkzame stof” in verordening nr. 469/2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moeten de betekenis en de draagwijdte van deze woorden worden bepaald met inachtneming van de algemene context waarin zij worden gebruikt en in overeenstemming met hun in de omgangstaal gebruikelijke betekenis. In casu moet erop worden gewezen dat de uitdrukking „werkzame stof” in de in de farmacologie gebruikelijke betekenis niet stoffen in de samenstelling van een geneesmiddel omvat die geen eigen werking uitoefenen op het organisme van mens of dier.

(cf. punten 27, 28)
10

Novontech-Zala heeft dit bevel aan haar advocaat in Hongarije gezonden, die op 13 januari 2012, dus na het verstrijken van de daarvoor in artikel 16, lid 2, van verordening nr. 1896/2006 gestelde termijn van 30 dagen, een verweerschrift heeft ingediend. Uit het aan het Hof ter beschikking gestelde dossier blijkt dat de advocaat zijn berekening van de termijn heeft gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat het Europees betalingsbevel aan Novontech-Zala was betekend op 14 december 2011, en niet op13 december 2011, zoals inderdaad het geval was. Hij heeft die termijn berekend in de veronderstelling dat deze op 13 januari 2012 afliep, terwijl deze in werkelijkheid reeds op 12 januari 2012 was verstreken. Zonder bij de rechter die het betalingsbevel had afgegeven te verifiëren op welke datum die termijn was ingegaan, heeft de advocaat de datum van het verstrijken van de termijn, die onjuist was berekend, ingeschreven in het tijdschema en, bijgevolg, het verweerschrift te laat ingediend.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 40/94, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 48)
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 21 september 2011, Rügen Fisch/BHIM (T-201/09), houdende verwerping van rekwirantes beroep tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 maart 2009 (zaak R 230/2007-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Rügen Fisch AG en Schwaaner Fischwaren GmbH – Schending van de artikelen 7, lid 1, sub c, en 51, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1) – Beschrijvend karakter van het woordteken SCOMBER MIX
Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit 2011/863/EU van de Raad van 16 december 2011 betreffende het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in het Gemengd Comité dat is opgericht bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, inzake de vervanging van bijlage II bij die Overeenkomst betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 341, blz. 1) te gelasten en voorlopige maatregelen met hetzelfde voorwerp te nemen
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 9 februari 2012 — Novartis/Actavis UK

(Zaak C‑442/11)

„Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering — Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Aanvullend beschermingscertificaat — Verordening (EG) nr. 469/2009 — Artikelen 4 en 5 — Werkzame stof die als zodanig aanleiding heeft gegeven tot afgifte van dergelijk certificaat — Omvang van bescherming — Geneesmiddel dat verschillende werkzame stoffen bevat waaronder die waarvoor certificaat is afgegeven”

Harmonisatie van wetgevingen — Eenvormige wettelijke regelingen — Industriële en commerciële eigendom — Octrooirecht — Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (Verordening nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4 en 5) (cf. punt 23 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (Chancery Division) — Uitlegging van de artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Draagwijdte van het certificaat — Uitsluitend bescherming van geneesmiddelen die alleen de beschermde werkzame stof bevatten, of ook bescherming van geneesmiddelen die de beschermde werkzame stof in combinatie met een andere werkzame stof bevatten

Dictum

De artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer een in een werkzame stof bestaand „product” door een basisoctrooi was beschermd en de houder van dit octrooi zich op basis van de door dit octrooi voor dat „product” verleende bescherming kon verzetten tegen het in de handel brengen van een geneesmiddel dat deze werkzame stof in combinatie met een of meer andere werkzame stoffen bevat, de houder van een voor dat zelfde „product” afgegeven aanvullend beschermingscertificaat zich na het verstrijken van het basisoctrooi op grond van dat certificaat kan verzetten tegen het in de handel brengen door een derde van een geneesmiddel dat dit product bevat, voor gebruik van het „product” als geneesmiddel waarvoor vergunning is gegeven vóór de vervaldatum van het certificaat.
4.

Gerechtelijke procedure — Kosten — Begroting — Invorderbare kosten — In aanmerking te nemen factoren — Honoraria die partijen aan hun eigen advocaten verschuldigd zijn — Vaststelling van honoraria die op in kosten verwezen partij kunnen worden verhaald (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 144, sub b, en 145) (cf. punt 27)