ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6)

Verzetten de artikelen 28 EG, 30 EG en/of 49 EG zich tegen de handhaving van een nationale bepaling (zoals Section 297 van de Copyright Designs and Patents Act 1988) die het strafbaar stelt om op bedrieglijke wijze een programma te ontvangen dat deel uitmaakt van een omroepdienst die wordt verricht vanaf een plaats in het Verenigd Koninkrijk, met de opzet om te ontkomen aan betaling van de prijs die geldt voor de ontvangst van het programma, onder de volgende omstandigheden: i) indien de uitrusting voor voorwaardelijke toegang was geproduceerd door of met toestemming van een dienstverrichter en oorspronkelijk was geleverd met de contractuele beperking dat de uitrusting alleen mocht worden gebruikt om toegang te verkrijgen tot de beschermde dienst in de ene lidstaat, en werd gebruikt om toegang te verkrijgen tot die beschermde dienst in een andere lidstaat (in dit geval het Verenigd Koninkrijk), en/of ii) indien de uitrusting voor voorwaardelijke toegang was geproduceerd door of met toestemming van een dienstverrichter en oorspronkelijk was verkregen en/of geactiveerd door de verstrekking van een valse naam en een vals woonadres in de eerste lidstaat, waardoor contractuele territoriale beperkingen van de uitvoer van dergelijke uitrusting voor gebruik buiten die lidstaat werden omzeild, en/of iii) de uitrusting voor voorwaardelijke toegang was geproduceerd door of met toestemming van een dienstverrichter en oorspronkelijk was geleverd onder de contractuele voorwaarde dat zij alleen mocht worden gebruikt voor thuis- of privégebruik en niet voor commercieel gebruik (waarvoor een hogere abonnementsprijs moet worden betaald), maar in het Verenigd Koninkrijk werd gebruikt voor commerciële doeleinden, te weten de vertoning van rechtstreekse voetbaluitzendingen in een café?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 285/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte Suprema di Cassazione (Italië) op 18 augustus 2008 — EGN BV — Filiale Italiana/Agenzia delle Entrate

(Zaak C-377/08)

(2008/C 285/41)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte Suprema di Cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: EGN BV — Filiale Italiana

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate

Prejudiciële vraag

Is de verrichter van telecommunicatiediensten tussen subjecten die in verschillende lidstaten van de Gemeenschap zijn gevestigd, waarbij de ontvanger belasting over de toegevoegde waarde dient te betalen, op grond van artikel, 17, lid 3, sub a, van richtlijn 77/388/EEG (1) van de Raad van 17 mei 1977 gerechtigd tot aftrek van de belasting over de verwerving of de invoer van goederen die betrekking hebben op dergelijke handelingen, wanneer hij daartoe gerechtigd zou zijn indien dezelfde handelingen in het binnenland waren verricht?

(1) PB L 145, blz. 1.
1)

Is het verenigbaar met de beginselen van gemeenschapsrecht inzake de bescherming van de vrije mededinging en van het vrij verrichten van diensten, zoals onder meer neergelegd in de artikelen 49, 81, 82, 83, 84, 85 en 86 EG, dat apotheken het verbod wordt opgelegd om af te zien van de jaarlijkse vakantie en om ook buiten de thans bij Legge Regionale Lazio nr. 26/2002 toegestane maximale openingstijden open te blijven en dat, overeenkomstig artikel 10, lid 2, van die Legge Regionale, om in de gemeente Rome een afwijking op bovenstaande verboden te verkrijgen, de voorafgaande discretionaire beoordeling door het bestuur (die wordt verricht in samenwerking met de in dat artikel vermelde entiteiten en organismen) van de bijzondere ligging van de verzoekende apotheken in de gemeente noodzakelijk is?
3)

Is een nationale bepaling volgens welke vergoeding van de kosten van behandeling in een particulier ziekenhuis in een andere lidstaat is uitgesloten, ook in geval van een spoedbehandeling, verenigbaar met de artikelen 49 EG, 50 EG en 18 EG?
2.

Moet artikel 1, lid 2, aanhef en onder b, EEX-Verordening in verbinding met artikel 7, lid 1, IVO aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een goed waarop het eigendomsvoorbehoud rust, zich op het tijdstip waarop een insolventieprocedure tegen de koper wordt geopend, bevindt in de lidstaat waar die insolventieprocedure is geopend, ertoe leidt dat een op het eigendomsvoorbehoud gegronde vordering van de verkoper als die van German Graphics moet worden beschouwd als een vordering die betrekking heeft op het faillissement, als bedoeld in artikel 1, lid 2, aanhef en onder b, EEX-Verordening en die daarom buiten het materiële toepassingsgebied van die verordening valt?
1)

Kan artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) — waarin het heet dat de lidstaten bepalen dat oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument onder de in het nationale recht geldende voorwaarden de consument niet binden — aldus worden uitgelegd dat een oneerlijk beding van een verkoper niet ipso iure onverbindend is, maar alleen wanneer de consument dat oneerlijk beding met succes betwist via een daartoe ingediend verzoek?
iv)

Aangezien de nationale vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel „Grasalva” niet voldoet aan de vereisten van punt 4 van deel II van bijlage I bij richtlijn 2001/83/EG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/63/EG, kon dit geneesmiddel slechts vanaf de toetredingsdatum in de handel worden gebracht indien een vergunning voor het in de handel brengen ervan was afgegeven volgens de gecentraliseerde procedure van artikel 3, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2309/93 (dat van toepassing was tot en met 20 november 2005) of artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 726/2004 (dat van toepassing was vanaf 21 november 2005).
—

vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje: bij de gunning van de geïntegreerde actieprogramma's overeenkomstig wet 6/1994 van 15 november 1994 tot regeling van de stedenbouwkundige activiteiten in de autonome regio Valencia, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 93/37/EEG (1) van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, met name de artikelen 1, 6, lid 6, 11, 12, en titel II van hoofdstuk IV (artikelen 24-29); bij de gunning van de geïntegreerde actieprogramma's overeenkomstig wet 16/2005 van 12 mei 2005, stedenbouwkundige regeling van Valencia, die is uitgevoerd bij het regionale decreet van Valencia 67/2006 houdende vaststelling van de verordening inzake ruimtelijke en stedenbouwkundige ordening en beheer, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2, 6, 24, 30, 31, lid 4, sub a, 48, lid 2, en 53 van richtlijn 2004/18/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten.
1)

Moet artikel 23 van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) van 26 juni 2003, die tot openstelling van de gasmarkt verplicht, in overeenstemming met de uit het EG-Verdrag voortvloeiende beginselen aldus worden uitgelegd dat deze bepaling en de beginselen van gemeenschapsrecht in de weg staan aan een bepaling van nationaal recht (en de daarop volgende uitvoeringshandelingen) die na 1 juli 2007 de bevoegdheid van de nationale regelgevende instantie in stand laat om referentieprijzen vast te stellen voor de levering van aardgas aan particuliere afnemers (een onbepaalde en onder de afnemerscategorieën niet gedefinieerde categorie, die derhalve niet verwijst naar bepaalde sociaal-economisch precaire situaties die de vaststelling van bovengenoemde referentieprijzen zouden kunnen rechtvaardigen), die de distributie- of verkoopondernemingen in het kader van hun openbaredienstverplichtingen in hun commerciële aanbod moeten opnemen; of
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/25

Beroep ingesteld op 10 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België

(Zaak C-250/08)

(2008/C 223/38)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en P. van Nuffel, gemachtigden)

Verweerder: Koninkrijk België

Conclusies

— vast te stellen dat het Koninkrijk België niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen op grond van de artikelen 18, 43 en 56 van het EG-Verdrag en van de artikelen 31 en 40 van de EER-Overeenkomst doordat, in het Vlaams Gewest, voor de berekening van een belastingvoordeel bij de aankoop van een tot nieuwe hoofdverblijfplaats bestemd onroerend goed, het bedrag aan registratierechten betaald bij de aankoop van een vroegere hoofdverblijfplaats enkel in aanmerking wordt genomen wanneer deze in het Vlaams Gewest lag en niet wanneer deze in een andere lidstaat dan België of een EVA-staat lag;

— het Koninkrijk België te veroordelen tot de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Belgische wetgeving inzake registratierechten, zoals van kracht in het Vlaamse Gewest, voorziet in een vermindering van registratierechten bij de aankoop van een hoofdverblijfplaats in het Vlaams Gewest, voor een bedrag dat overeenkomt met het bedrag aan registratierechten betaald bij de aankoop van een vorige hoofdverblijfplaats in het Vlaamse Gewest, op voorwaarde dat in dezelfde periode de vorige hoofdverblijfplaats wordt verkocht. De Commissie is van mening dat deze wetgeving, onder overigens gelijke omstandigheden, aan personen die verhuizen binnen het Vlaams Gewest een belastingvoordeel geeft dat niet wordt toegestaan aan personen die vanuit een andere lidstaat dan België naar het Vlaams Gewest verhuizen. De Commissie is van mening dat deze wetgeving de burgers van de Unie die gebruik maken van het recht van vrij verkeer discrimineert, dat ze de burgers van de Unie die gebruik maken van het recht van vestiging discrimineert en dat ze een beperking inhoudt voor investeringen in onroerend goed in het Vlaams Gewest met kapitaal uit andere lidstaten dan België en, dus, dat deze wetgeving in principe in strijd is met, respectievelijk, art. 18 EG-Verdrag, art. 43 EG-Verdrag en art. 31 EER-Overeenkomst, en art. 56 EG-Verdrag en art. 40 EER-Overeenkomst. De Commissie is van mening dat er in deze zaak geen dwingende redenen van algemeen belang zijn die deze verdragsinbreuken zouden kunnen rechtvaardigen. Verweerder kan zich ook niet beroepen op de noodzaak om de samenhang van het belastingstelsel te verzekeren, vermits het in deze zaak gaat om twee van elkaar losstaande fiscale situaties die, ieder, enkel worden beheerst door de eigen regels van toepassing op de betrokken situatie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 23 de Madrid (Spanje) op 26 juni 2008 — Francisco Vicente Pereda/Madrid Movilidad, S.A.

(Zaak C-277/08)

(2008/C 223/45)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 23 de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Francisco Vicente Pereda

Verwerende partij: Madrid Movilidad, S.A.

Prejudiciële vraag

„Dient artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG (1) aldus te worden uitgelegd dat wanneer de in de planning van de onderneming vastgelegde vakantieperiode samenvalt met een tijdelijke arbeidsongeschiktheid als gevolg van een arbeidsongeval dat heeft plaatsgevonden vóór de geplande aanvangsdatum van die vakantieperiode, de getroffen werknemer na zijn ziekteverlof zijn vakantie kan nemen op andere data dan de eerst vastgestelde, ongeacht of het desbetreffende kalenderjaar al dan niet is verstreken?”

(1) Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/36

Beroep ingesteld op 27 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-282/08)

(2008/C 209/56)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: W. Roels en W. Wils, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2005/29/EG in nationaal recht is op 12 juni 2007 verstreken. Op het tijdstip van de instelling van het onderhavige beroep had verweerder maatregelen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de richtlijn, nog steeds niet vastgesteld of, in ieder geval, niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 149, blz. 22.
—

artikel 10 van de richtlijn niet omgezet. Volgens de Commissie komt de verwijdering van afvalwater via septic tanks of andere individuele systemen in de praktijk nagenoeg altijd neer op een handeling tot verwijdering in de zin van de richtlijn. In sommige omstandigheden kan er evenwel iets voor te zeggen zijn om een behandelingsmethode als terugwinning te beschouwen. Dat kan het geval zijn bijvoorbeeld bij droog composteren van huishoudelijk afvalwater voor later gebruik als meststof. Daarom heeft de Commissie artikel 10 in het onderhavige verzoekschrift opgenomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 183/15

Beroep ingesteld op 22 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-219/08)

(2008/C 183/30)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Traversa en J.-P. Keppenne, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vast te stellen dat het Koninkrijk België, door voor de terbeschikkingstelling van werknemers-onderdanen van derde landen door gemeenschapsondernemingen met het oog op het verrichten van diensten a) een voorafgaande vergunning voor de uitoefening van de economische activiteit te eisen; b) te eisen dat de in het land van vestiging van de werkgever afgegeven verblijfsvergunning geldig is tot het einde van de dienstverrichting, vermeerderd met een periode van drie maanden; c) te eisen dat een werknemer sinds ten minste zes maanden in dienst is van dezelfde werkgever-dienstverrichter, de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

— het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie stelt in wezen dat de door verweerder gestelde eisen voor de terbeschikkingstelling van werknemers-onderdanen van derde landen door in een andere lidstaat dan België gevestigde dienstverrichters het vrij verkeer van diensten beperken en deze dienstverrichters discrimineren ten opzichte van hun in België gevestigde concurrenten.

Volgens de eerste grief van de Commissie belemmert het stelsel van voorafgaande vergunning voor de uitoefening van een economische activiteit op onevenredige wijze het vrij verkeer van diensten. Deze belemmering kan bovendien niet worden gerechtvaardigd door een reden van algemeen belang of door verwijzing naar de regels van het Schengen-acquis.

Volgens verzoeksters tweede grief is de eis dat de in het land van vestiging van de werkgever afgegeven verblijfsvergunning geldig is tot het einde van de dienstverrichting, vermeerderd met een periode van drie maanden, onevenredig.

Volgens de derde grief van de Commissie is de voorwaarde dat een werknemer sinds ten minste zes maanden in dienst is van dezelfde werkgever-dienstverrichter, ondanks de door verweerder aangebrachte positieve wetswijzigingen een niet voor rechtvaardiging vatbare beperking van het vrij verkeer van diensten.
3)

Is voldaan aan de vereisten van het beginsel van neutraliteit van het gemeenschappelijk btw-stelsel indien een bouwonderneming die overeenkomstig de wetgeving van de desbetreffende lidstaat — op de grondslag van artikel 5, lid 7, en artikel 6, lid 3, Zesde richtlijn — btw-plichtig is voor de interne leveringen in verband met de bouw van onroerend goed voor eigen rekening met het oog op verkoop, slechts recht heeft op gedeeltelijke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde voor de algemene kosten van de onderneming, omdat de op de bouw volgende verkoop van het onroerend goed volgens de btw-wetgeving van die lidstaat is vrijgesteld van btw, overeenkomstig artikel 28, lid 3, sub b juncto bijlage F, punt 16?
1)

Staat artikel 3 van richtlijn 2003/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 mei 2003 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer (biobrandstoffenrichtlijn) (1), met name gelet op hetgeen in de punten 10, 12, 14, 19, 22 en 27 van de considerans van deze richtlijn wordt overwogen, in de weg aan een nationale bepaling als § 50, lid 1, sub 1, van het Energiesteuergesetz, zoals gewijzigd bij het Biokraftstoffquotengesetz van 18 december 2006, die het aandeel biobrandstoffen op basis van plantaardige olie, die voldoen aan de pre-norm DIN V 51605 (stand: juli 2006), in brandstofmengsels uitsluit van fiscale begunstiging?
6)

Betekent het in artikel 24 van verordening nr. 2201/2003 geformuleerde verbod van toetsing van de bevoegdheid van het gerecht van herkomst, dat de nationale rechter bij wie een verzoek om erkenning of niet-erkenning van een buitenlandse rechterlijke beslissing is ingediend, die de bevoegdheid van het gerecht van de lidstaat van herkomst niet mag toetsen en die geen andere in artikel 23 van verordening nr. 2201/2003 genoemde gronden voor niet-erkenning van de beslissing heeft vastgesteld, de door het gerecht van de lidstaat van herkomst gegeven beslissing die de terugkeer van het kind met zich brengt, moet erkennen indien het gerecht van de lidstaat van herkomst de in de verordening bepaalde procedure voor het beslechten van de kwestie van de terugkeer van het kind niet in acht heeft genomen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/29

Beroep ingesteld op 23 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-223/08)

(2008/C 171/45)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: C. Huvelin, gemachtigde)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/100/EG van de Raad van 20 november 2006 tot aanpassing van een aantal richtlijnen op het gebied van het vrije verkeer van personen, in verband met de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 2 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor de uitvoering van richtlijn 2006/100/EG is verstreken op de dag van toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie en dus op 1 januari 2007. Bij de instelling van het beroep had de verwerende partij nog geen uitvoeringsmaatregelen genomen of meegedeeld aan de Commissie.

(1) PB L 363, blz. 141.
5)

Moeten de in de eerste vraag genoemde beginselen en transparantieverplichtingen alsook artikel 86, lid 1, EG, eventueel juncto artikel 2, lid 1, sub b, en lid 2, van richtlijn 80/723/EEG van de Commissie van 25 juni 1980 betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven (1) (transparantierichtlijn) en artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (2) (coördinatierichtlijn) aldus worden uitgelegd dat een onderneming als openbaar bedrijf resp. aanbestedende dienst aan deze transparantieverplichtingen onderworpen is, wanneer — zij voor huisvuilverwijdering en straatreiniging is opgericht door een territoriaal lichaam, maar werkzaam is op de vrije markt, — zij voor 51 % in handen is van dit lichaam, maar besluiten van de algemene vergadering slechts met een drievierde meerderheid van de uitgebrachte stemmen kunnen worden genomen, — dit lichaam slechts een vierde van de leden van de raad van commissarissen van de onderneming benoemt, met inbegrip van de voorzitter van de raad van commissarissen, en — zij meer dan de helft van haar omzet haalt uit wederkerige overeenkomsten inzake huisvuilverwijdering en staatreiniging op het territorium van dit lichaam, waarbij dit lichaam zich hiertoe herfinanciert via door zijn burgers betaalde gemeentebelastingen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 158/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Spanje) op 14 april 2008 — N.N. Renta, SA/Generalidad de Cataluña

(Zaak C-151/08)

(2008/C 158/17)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: N.N. Renta, SA

Verwerende partij: Generalidad de Cataluña

Prejudiciële vraag

„Is de handhaving van het progressieve of evenredige tarief van de belasting op authentieke akten verenigbaar met artikel 33 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) (1) van de Raad van 17 mei 1977, wanneer dit wordt toegepast op de sluiting van een koopovereenkomst door een ondernemer wiens activiteit bestaat in de koop en verkoop van onroerende goederen of in de koop daarvan voor latere verbouwing of verhuur, terwijl het belastbare feit, de maatstaf van heffing en de belastingplichtige dezelfde zijn als voor de belasting over de toegevoegde waarde die tegelijkertijd over dezelfde verkooptransactie verschuldigd is?”

(1) Betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).
1)

Is het verenigbaar met de grondbeginselen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en van het Verdrag betreffende de Europese Unie (PB C 321 E/1) alsmede met de daaruit af te leiden vrijheden, dat aan een EU-burger die op grond van zijn theoretische en praktische opleiding, zijn jarenlange beroepservaring en zijn kwalificaties formeel en praktisch gerechtigd is om in een EU-lidstaat leerling-bestuurders op theoretisch en praktisch gebied en sinds kort ook rijschoolinstructeurs op te leiden alsmede een rijschool op te richten, te exploiteren en hieraan leiding te geven, deze bevoegdheid in een bepaalde EU-lidstaat, namelijk in zijn land van herkomst, wordt ontzegd op grond van een wettelijk vastgelegd en, zoals de ervaring leert, onoverkomelijk diplomavereiste?