9

De feiten van de zaak en de procedure voor het Gerecht worden in de punten 5 tot en met 24 van de bestreden beschikking uiteengezet als volgt: „5 Verzoeker, ambtenaar bij de Commissie, was van 1 oktober 1992 tot en met 31 december 1996 hoofd van het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (hierna: ‚ECHO’). 6 Op basis van een rapport van de Eenheid voor de coördinatie van fraudebestrijding (hierna: ‚CLAF’) werd tegen verzoeker een tuchtprocedure ingeleid. Deze procedure had met name tot doel vast te stellen of verzoeker zich als hoofd van ECHO diende te verantwoorden voor de onregelmatigheden die waren gepleegd bij de uitvoering van enige door ECHO afgesloten contracten. 7 Op 14 juli 1999 nam de Commissie, in haar hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag, het advies van de tuchtraad over dat verzoeker niets te verwijten viel, en besloot zij de tegen hem ingeleide tuchtprocedure te beëindigen. 8 Nadat in de pers meerdere artikelen waren verschenen waarin verzoekers rechtschapenheid en onberispelijkheid in twijfel werden getrokken of vraagtekens werden geplaatst bij de regelmatigheid en objectiviteit van de tegen hem gerichte tuchtprocedure, had verzoeker bij op 27 april 2000 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift in de eerste plaats verzocht om nietigverklaring van verschillende uitdrukkelijke of impliciete besluiten van de Commissie inzake verzoeken om bijstand, die hij krachtens artikel 24 van het Statuut had ingediend naar aanleiding van deze persartikelen en door hem als lasterlijk ervaren uitlatingen van enkele ambtenaren en leden van het Europees Parlement, en in de tweede plaats om schadevergoeding (zaak T-108/00). 9 Op dezelfde dag diende verzoeker bij afzonderlijke akte een verzoek in om voorlopige maatregelen ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade als gevolg van de besluiten waarvan de nietigverklaring was gevorderd (zaak T-108/00 R). 10 Aangezien partijen in het kader van de kortgedingprocedure aan het Gerecht hadden meegedeeld dat zij tot een minnelijke schikking waren gekomen, werd zaak T-108/00 R bij beschikking van de president van het Gerecht van 3 juli 2000 doorgehaald in het register van het Gerecht. Conform de minnelijke schikking zond de Commissie rectificatiebrieven naar de betrokken persorganen en kopieën van deze brieven naar de voorzitster van de commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement (hierna: ‚COCOBU’). In elk van deze brieven werd met name gepreciseerd dat ‚het [in de tuchtprocedure tegen verzoeker] genomen besluit wegens het ontbreken van nieuwe gegevens, waarvan thans geen sprake is, definitief is’. 11 Bij beschikking van 12 september 2001 werd zaak T-108/00 doorgehaald in het register van het Gerecht. 12 Op 13 november 2000 zond een Deense televisieomroep een programma uit getiteld ‚De jakhalzen van de hulp’, waarin verzoekers rechtschapenheid en onberispelijkheid in twijfel werden getrokken en vraagtekens werden geplaatst bij de regelmatigheid en objectiviteit van de tegen hem gerichte tuchtprocedure. Na een daartoe strekkend verzoek verleende de Commissie verzoeker overeenkomstig artikel 24 van het Statuut bijstand bij diens stappen tegen de makers van dit programma, door deze televisieomroep een brief te sturen die inhoudelijk overeenkwam met de brieven die zij ter uitvoering van de in het kader van zaak T-108/00 R overeengekomen minnelijke schikking had verzonden. 13 Op 13 februari 2001 zond Van Buitenen, ambtenaar bij de Commissie, een nota naar verschillende leden van de Commissie, waaronder Kinnock, waarin hij reageerde op het door de Deense televisieomroep uitgezonden programma en de adressaten vroeg of de tegen verzoeker ingeleide tuchtprocedure regelmatig was en welke gevolgen een onregelmatigheid van deze procedure zou kunnen hebben. 14 In augustus 2001 diende Van Buitenen bij OLAF en de Commissie een rapport in dat een groot aantal beweringen bevatte met betrekking tot vermeende onregelmatigheden (hierna: ‚rapport Van Buitenen’). In juni 1999 had OLAF ook reeds van een advocaat documenten ontvangen waarin eveneens melding werd gemaakt van onregelmatigheden binnen de Commissie. 15 Volgens een perscommuniqué van de Commissie van 26 februari 2002 had zowel OLAF als het directoraat-generaal (DG) Personeelszaken en algemeen beheer ‚zich tot taak gesteld vast te stellen of dit document [het rapport Van Buitenen] aanwijzingen bevat op grond waarvan een formeel onderzoek zou kunnen worden ingesteld’. Uit datzelfde communiqué bleek ook dat ‚OLAF het DG [Personeelszaken en algemeen beheer] op 15 februari 2002 de samenvatting van zijn verslag heeft doen toekomen’, en dat ‚dit [verslag] op dezelfde datum aan de voorzitster van de commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement (COCOBU) is gezonden’ Ten slotte heet het in dit communiqué dat ‚vervolgens besluiten zullen worden genomen aangaande de vraag welk passend gevolg aan het document van Van Buitenen moet worden gegeven’. 16 In een perscommuniqué van 28 februari 2002 stelde de Commissie onder meer dat met betrekking tot UCLAF een intern onderzoek liep, en dat in vier gevallen aanvullende onderzoeken nodig bleken. 17 In artikelen in de Duitse, de Engelse en de Franse pers verscheen informatie over het bestaan van onderzoeken door OLAF naar aanleiding van het rapport Van Buitenen, alsmede over de stand van zaken hiervan. 18 Op 7 maart 2002 deelde verzoeker in een aan het lid van de Commissie Kinnock, de voorzitter van het comité van toezicht van OLAF Kendall en de directeur van OLAF Bruner gezonden nota mee dat hij kennis had genomen van persartikelen waarin melding werd gemaakt van een door OLAF opgesteld en ‚kennelijk naar de Commissie en naar het Europees Parlement (COCOBU) gezonden verslag/bericht’ waarin vraagtekens werden geplaatst bij het verloop van de tegen hem gerichte tuchtprocedure. Aangezien verzoeker niet op de hoogte was van het rapport Van Buitenen, noch van het ‚verslag/bericht’ van OLAF, stelde hij dat zijn rechten van de verdediging waren geschonden en verzocht hij om toegang tot deze documenten. Bovendien verzocht hij in de eerste plaats om bijstand van de Commissie overeenkomstig artikel 24 van het Statuut in verband met een uitspraak van het lid van het Europees Parlement Stauner in het tijdschrift Stern en in de tweede plaats om de mededeling van de nieuwe, door relevant bewijsmateriaal gestaafde gegevens die een heropening van de tegen hem gerichte tuchtprocedure zouden kunnen rechtvaardigen, dan wel subsidiair om bijstand van de Commissie overeenkomstig artikel 24 van het Statuut in verband met een verklaring in het dagblad Le Monde. 19 Op 11 maart 2002 zou Kinnock tijdens een besloten vergadering van COCOBU een document van de Commissie hebben overgelegd, dat onder het kopje ‚Proposals and recommendations’ (‚Voorstellen en aanbevelingen’) de volgende tekst bevatte: ‚In relation to the allegations against a former Director General of ECHO, the documents handed over to OLAF by Van Buitenen and in 1999 by a lawyer and which have now surfaced, should carefully be examined by OLAF in the active file, in order to evaluate whether the new facts could justify new measures against the person mentioned’ (‚Wat de aantijgingen tegen een voormalig directeur-generaal van ECHO betreft, moeten de documenten die door Van Buitenen en in 1999 door een advocaat aan OLAF zijn overgelegd en die thans zijn opgedoken, in het kader van de onderhavige zaak zorgvuldig door OLAF worden bestudeerd, teneinde na te gaan in hoeverre de nieuwe feiten nieuwe maatregelen tegen de genoemde persoon zouden kunnen rechtvaardigen’). 20 In zijn antwoord van 8 april 2002 op diens nota van 7 maart 2002 deelde Kinnock verzoeker mee dat de Commissie conform artikel 24 van het Statuut een verklaring met argumenten had gezonden naar het tijdschrift Stern. Verder verklaarde hij: ‚Wat de kopieën van documenten betreft waarom u heeft gevraagd, te weten het deel van het document van de heer Van Buitenen en het deel van het onderzoek van dit document door OLAF, deel ik u mee dat wanneer OLAF een onderzoek mocht instellen naar ECHO, u [overeenkomstig het bepaalde in artikel 4 van besluit 1999/396] de rechten zult genieten die aan de inleiding van een dergelijk onderzoek zijn verbonden’. Ook stelde hij dat de impliciete verwijzing door verzoeker naar artikel 11 van bijlage IX bij het Statuut niet van belang was, aangezien de tuchtprocedure niet was heropend. [...] 21 In deze omstandigheden heeft verzoeker bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 15 juli 2002, beroep ingesteld waarin hij concludeert dat het het Gerecht behage: ‚1. vast te stellen dat OLAF onwettig heeft gehandeld door te zijnen aanzien niet de maatregelen te treffen die worden voorgeschreven bij de toepasselijke bepalingen, te weten hem in kennis te stellen van het besluit om nasporingen of een onderzoek dat hem persoonlijk betreft in te stellen, hem op de hoogte te brengen van nasporingen of onderzoeken waarbij hij persoonlijk betrokken kan zijn en hem, alvorens aan die nasporingen of onderzoeken conclusies worden verbonden die op hem persoonlijk betrekking hebben, in staat te stellen zijn standpunt kenbaar te maken over alle feiten die hem betreffen; 2. nietig te verklaren de door het perscommuniqué van de Commissie van 26 februari 2002 bekend geworden besluiten van de directeur van OLAF en van de Commissie om in september 2001 op basis van het rapport Van Buitenen van 31 augustus 2001 onderzoeken of nasporingen naar de zaak ECHO, of naar de procedures waartoe deze zaak aanleiding heeft gegeven, of naar het bestaan van nieuwe gegevens in die zaak, in te stellen of te heropenen; 3. nietig te verklaren alle in het kader van deze onderzoeken of nasporingen verrichte informatiehandelingen; 4. nietig te verklaren alle uit deze onderzoeken of nasporingen getrokken conclusies en met name de verslagen van 31 januari 2002 van de groep van „magistraten” van OLAF en van 15 februari 2002 van het Bureau; 5. nietig te verklaren het door het perscommuniqué van de Commissie van 28 februari 2002 bekend geworden besluit van de directeur van OLAF om een formeel onderzoek in te stellen tegen voormalige ambtenaren van UCLAF, en met name tegen de onderzoekscoördinator in de zaak ECHO, wegens het belemmeren van de nasporingen van de met deze zaak belaste onderzoeker van UCLAF; 6. nietig te verklaren het niet meegedeelde of niet gepubliceerde besluit van de directeur van OLAF — dat blijkt uit het document dat de vice-voorzitter van de Commissie tijdens de vergadering van 11 maart aan COCOBU heeft overgelegd en uit diens brieven van 12 en 15 april aan de voorzitster van COCOBU — om een onderzoek in te stellen naar de vermeende procedurele manipulaties in de zaak ECHO door een „kartel van hoge ambtenaren”, waarvan [hij] deel zou hebben uitgemaakt; 7. nietig te verklaren het niet gepubliceerde of niet meegedeelde besluit van de directeur van OLAF, dat blijkt uit dezelfde documenten, om in de zaak ECHO een onderzoek tegen [hem] te heropenen op de grondslag van vermeende nieuwe gegevens in die zaak, die de heropening of hervatting van een tuchtprocedure tegen hem zouden kunnen rechtvaardigen; 8. nietig te verklaren alle in het kader van deze onderzoeken verrichte onderzoekshandelingen; 9. nietig te verklaren alle uit deze onderzoeken getrokken conclusies; 10. nietig te verklaren het hem bij brief van de vice-voorzitter van de Commissie van 8 april 2002 meegedeelde besluit van de Commissie, voorzover deze daarbij zijn verzoeken om bijstand van 8 maart 2002 en eerder afwijst of haar verplichting niet nakomt om die bijstand ambtshalve te verlenen met gepaste middelen; 11. vast te stellen dat het onwettig was om hem na deze datum niet op grond van zijn verzoeken of ambtshalve bijstand te verlenen; 12. nietig te verklaren het stilzwijgend genomen besluit van de directeur van OLAF van 7 juli 2002 tot afwijzing van zijn klachten van 8 maarttegen de besluiten en het nalaten om maatregelen te treffen die worden voorgeschreven bij de op het Bureau toepasselijke bepalingen, om nietigverklaring waarvan hij verzoekt of waarvan hij de onwettigheid wil doen vaststellen, of tot afwijzing van zijn verzoeken om te zijnen aanzien de maatregelen te treffen die worden voorgeschreven bij de op het Bureau toepasselijke bepalingen; 13. nietig te verklaren het uitdrukkelijke besluit van de Commissie van 8 april 2002 tot afwijzing van zijn klachten tegen de besluiten en het nalaten om de bij het Statuut voorgeschreven maatregelen te treffen, om nietigverklaring waarvan hij verzoekt of waarvan hij de onwettigheid wil doen vaststellen, of tot afwijzing van zijn verzoeken om te zijnen aanzien de bij het Statuut voorgeschreven maatregelen te treffen; 14. de Commissie te veroordelen tot betaling van één miljoen euro ter vergoeding van zijn voorlopig beraamde morele schade en schade aan de loopbaan, vermeerderd met interessen op de voet van 8 % per jaar vanaf 1 maart 2002 tot de datum van volledige betaling; 15. de Commissie te verwijzen in de kosten.’ 22 Bij op dezelfde dag ter griffie van het Gerecht neergelegde afzonderlijke akte heeft verzoeker een verzoek om voorlopige maatregelen ingediend en de president van het Gerecht verzocht om: ‚1. OLAF en de Commissie te bevelen [hem] mee te delen of te overleggen: a) de gedeelten van en bijlagen bij het rapport Van Buitenen van 31 augustus 2001 die hem direct of indirect, persoonlijk of samen met anderen betreffen in verband met de zaak ECHO of de procedures waartoe deze zaak aanleiding heeft gegeven, of die in deze zaak als nieuwe feiten worden beschouwd; b) het stuk waarmee een advocaat in juni 1999 63 bladzijden interne documenten over dit onderwerp aan OLAF heeft overgelegd, en deze documenten; c) alle besluiten om op basis van deze documenten onderzoeken of nasporingen in te stellen; d) alle in het kader van deze onderzoeken of nasporingen verrichte informatiehandelingen; e) alle uit deze onderzoeken of nasporingen getrokken conclusies, en met name het vertrouwelijk verslag van 31 januari 2002 van de leden van de groep van „magistraten” van OLAF en het verslag van 15 februari 2002 van OLAF aan de Commissie en aan COCOBU; f) alle vervolgbesluiten of vervolgmaatregelen van de Commissie op basis van deze verslagen, en met name het document dat op 11 maart 2002 door de vice-voorzitter van de Commissie tijdens de besloten vergadering van COCOBU van diezelfde datum aan deze is overgelegd; g) alle besluiten om formele onderzoeken in te stellen of nasporingen voort te zetten die op basis van deze documenten, conclusies, verslagen of vervolgbesluiten zijn genomen; h) alle in het kader van deze onderzoeken of nasporingen verrichte informatiehandelingen; i) alle uit deze onderzoeken of nasporingen getrokken conclusies; 2. op te schorten de door het perscommuniqué van 26 februari 2002 bekend geworden besluiten van de directeur van OLAF en van de Commissie om in september 2001 op basis van het rapport Van Buitenen van 31 augustus 2001 en de in juni 1999 door een advocaat naar OLAF gezonden documenten, onderzoeken of nasporingen naaide zaak ECHO, of naar de procedures waartoe deze zaak aanleiding heeft gegeven, of naar het bestaan van nieuwe gegevens in die zaak, in te stellen of te heropenen; 3. op te schorten alle in het kader van deze onderzoeken of nasporingen verrichte informatiehandelingen; 4. op te schorten alle uit deze onderzoeken of nasporingen getrokken conclusies en met name de verslagen van 31 januari 2002 van de groep van „magistraten” van OLAF en van 15 februari 2002 van het Bureau, alsmede het door de vice-voorzitter van de Commissie tijdens een besloten vergadering van COCOBU van 11 maart 2002 overgelegde document; 5. op te schorten het door het perscommuniqué van 28 februari 2002 bekend geworden besluit van OLAF om een formeel onderzoek in te stellen tegen voormalige ambtenaren van UCLAF, en met name tegen de onderzoekscoördinator in de zaak ECHO, wegens het belemmeren van de nasporingen van de met deze zaak belaste onderzoeker; 6. op te schorten of te verbieden het besluit van de directeur van OLAF om een onderzoek in te stellen naar de vermeende procedurele manipulaties in de zaak ECHO door een „kartel van hoge ambtenaren”, waarvan [hij] deel zou hebben uitgemaakt, welk besluit blijkens het document dat de vice-voorzitter van de Commissie heeft overgelegd aan COCOBU tijdens de besloten vergadering daarvan van 11 maart 2002, alsmede diens brieven van 12 en 15 april aan de voorzitster van deze commissie en het rapport van het comité van toezicht van 18 juni 2002, is of zal worden vastgesteld; 7. op te schorten of te verbieden het besluit van de directeur van OLAF om in de zaak ECHO een onderzoek tegen [hem] te heropenen op basis van vermeende nieuwe gegevens in die zaak, die de heropening of hervatting van een tuchtprocedure tegen hem zouden kunnen rechtvaardigen, welk besluit blijkens dezelfde documenten alsmede de brief van de vice-voorzitter van de Commissie van 8 april 2002 aan hem, is of zal worden vastgesteld; 8. op te schorten of te verbieden alle in het kader van deze onderzoeken verrichte of nog te verrichten onderzoekshandelingen; 9. op te schorten of te verbieden alle conclusies die uit deze onderzoeken zijn of waarschijnlijk worden getrokken; 10. de Commissie te bevelen aan de voormalige leden of ambtenaren van de Commissie, aan de persorganen en aan de leden van het Europees Parlement die de aantijgingen van Rivando en Van Buitenen tegen [hem] en de gevolgen die hieraan door OLAF zijn gegeven, gebillijkt of ondersteund hebben, en in het bijzonder aan de Deense en Zweedse televisie, aan Gradin, Bjerregard, de Stern Stauner en aan 11. Rhule, met kopieën voor een zo groot mogelijke verspreiding onder de voornaamste persorganen, met inbegrip van die van de Europese instellingen, alsmede aan de voorzitster van COCOBU een brief te zenden, waarin wordt verklaard dat noch uit het rapport Van Buitenen van 31 augustus 2001, noch uit enige andere aan OLAF of de Commissie verstrekte informatie is gebleken van nieuwe gegevens die de instelling, heropening of hervatting van de in de zaak ECHO of de daarmee verband houdende zaken tegen [hem] gerichte tuchtprocedures zouden kunnen rechtvaardigen, waarin wordt bevestigd dat hem in verband met de tegen hem ingebrachte disciplinaire verwijten geen enkele schuld treft, en waarin de verklaringen worden gekritiseerd waarmee deze personen zijn vrijspraak of de geldigheid van de tegen hem gerichte procedure in twijfel hadden getrokken of leken te trekken, onverminderd eventuele daaruit voortvloeiende gerechtelijke acties; 12. de Commissie te verwijzen in de kosten.’ 23 Op 7 augustus 2002 heeft de Commissie haar schriftelijke opmerkingen over het verzoek in kort geding ingediend. 24 Partijen zijn gehoord in hun toelichtingen tijdens de hoorzitting die op 27 september 2002 heeft plaatsgevonden.”