ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 2 MAART 1977. - NATIONAL CARBONISING COMPANY LIMITED TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - GEVOEGDE ZAKEN NOS. 109 EN 114/75.



Jurisprudentie 1977 bladzijde 00381



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

IN DE GEVOEGDE ZAKEN 109 EN 114/75 ,

NATIONAL CARBONISING COMPANY LIMITED , TE MANSFIELD ,

TEGEN

COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,

NATIONAL COAL BOARD , ALS INTERVENIERENDE PARTIJ ,

VERENIGD KONINKRIJK , ALS INTERVENIERENDE PARTIJ .

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT VERZOEKSTER BIJ BRIEF VAN 28 JANUARI 1977 HET HOF HEEFT BERICHT AFSTAND TE WILLEN DOEN VAN INSTANTIE ;

DAT DE VAN DIT BERICHT IN KENNIS GESTELDE VERWEERDER EN INTERVENIENTEN HET HOF HEBBEN DOEN WETEN GEEN BEZWAAR TE MAKEN TEGEN VERZOEKSTERS AFSTAND VAN INSTANTIE ;

DAT GEEN DER PARTIJEN HEEFT GECONCLUDEERD TEN AANZIEN VAN DE KOSTEN ;

OVERWEGENDE DAT KRACHTENS ARTIKEL 78 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING TERMEN AANWEZIG ZIJN DE DOORHALING VAN DE GEVOEGDE ZAKEN 109 EN 114/75 IN HET REGISTER VAN HET HOF TE BEVELEN ;

Dictum

GEEFT DE NAVOLGENDE

BESCHIKKING

DE GEVOEGDE ZAKEN 109 EN 114/75 WORDEN DOORGEHAALD IN HET REGISTER VAN HET HOF .
BESCHIKKING VAN HET HOF (EERSTE KAMER) VAN 18 APRIL 1975. - EUROPEMBALLAGE CORPORATION EN CONTINENTAL CAN COMPANY INC. TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - ZAAK NO. 6/72.



Jurisprudentie 1975 bladzijde 00495



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 6-72,

1 . EUROPEMBALLAGE CORPORATION, TE BRUSSEL,

2 . CONTINENTAL CAN COMPANY INC ., TE NEW YORK, USA,

DOMICILIE GEKOZEN HEBBENDE TE LUXEMBURG TEN KANTORE VAN G . REUTER, 7, AVENUE DE L'ARSENAL,

VERZOEKSTERS,

TEGEN

COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, DOMICILIE GEKOZEN HEBBENDE TE LUXEMBURG BIJ HAAR JURIDISCH ADVISEUR E . REUTER, 4, BOULEVARD ROYAL,

VERWEERSTER,

Overwegingen van het arrest

1 OVERWEGENDE DAT LUIDENS ARTIKEL 73, SUB B, VAN 'S HOFS REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING "ALS INVORDERBARE KOSTEN WORDEN AANGEMERKT ... DE DOOR PARTIJEN IN VERBAND MET DE PROCEDURE GEMAAKTE NOODZAKELIJKE KOSTEN, IN HET BIJZONDER ... HET HONORARIUM VAN DE GEMACHTIGDE, DE RAADSMAN OF DE ADVOCAAT";

2 OVERWEGENDE DAT, BIJ ONTBREKEN VAN TARIEFBEPALINGEN IN HET GEMEENSCHAPSRECHT, HET HOF VRIJELIJK DE GEGEVENS IN DE ZAAK MOET BEOORDELEN, DAARBIJ REKENING HOUDEND MET HET VOORWERP EN DE AARD VAN HET GEDING, HET BELANG ERVAN VOOR HET GEMEENSCHAPSRECHT EN DE MOEILIJKHEDEN VAN DE ZAAK;

3 DAT, AANGEZIEN INGEVOLGE ARTIKEL 17, TWEEDE ALINEA, VAN 'S HOFS EEG-STATUUT ALLEEN DE BIJ DE BALIE VAN EEN DER LID-STATEN INGESCHREVEN ADVOCATEN ZIJN GEMACHTIGD PARTIJEN ANDERS DAN DE LID-STATEN EN DE GEMEENSCHAPSINSTELLINGEN VOOR HET HOF TE VERTEGENWOORDIGEN, DE IN ARTIKEL 73 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING BEDOELDE INVORDERBARE KOSTEN DOOR HET HOF MOETEN WORDEN VASTGESTELD IN DE NATIONALE MUNT VAN DE LID-STATEN;

4 DAT, EEN EN ANDER IN AANMERKING GENOMEN, HET BEDRAG DER INVORDERBARE KOSTEN VOOR ADVOCATENHONORARIA IN CASU IS TE STELLEN OP ..... DM, HET REEDS BETAALDE INBEGREPEN;

5 DAT, WAAR HET RECHT VAN VERZOEKSTERS OP TERUGBETALING VAN DIT GEHELE BEDRAG ZIJN RECHTSTITEL VINDT IN DE VASTSTELLINGSBESCHIKKING, HET VERZOEK OM TOEPASSING VAN MORATOIRE INTERESSEN VANAF 21 FEBRUARI 1973 MOET WORDEN VERWORPEN;

6 DAT OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 74, PARAGRAAF 2, VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING AAN VERZOEKSTERS DE DOOR HEN VERLANGDE EXPEDITIE VAN DEZE BESCHIKKING DIENT TE WORDEN UITGEREIKT;

Dictum

HET HOF VAN JUSTITIE ( EERSTE KAMER ),

SAMENGESTELD ALS VOLGT : J . MERTENS DE WILMARS, PRESIDENT, R . MONACO ( RAPPORTEUR ) EN A . O'KEEFFE, RECHTERS,

ADVOCAAT-GENERAAL : G . REISCHL

GRIFFIER : A . VAN HOUTTE

BESCHIKT :

1 . HET BEDRAG VAN DE DOOR VERWEERSTER AAN VERZOEKSTERS TE VERGOEDEN KOSTEN WORDT GESTELD OP ...... DM .

2 . EEN EXPEDITIE VAN DEZE BESCHIKKING ZAL AAN VERZOEKSTERS WORDEN UITGEREIKT .

LUXEMBURG, ACHTTIEN APRIL NEGENTIENHONDERDVIJFENZEVENTIG .
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN DE EERSTE KAMER VAN HET HOF VAN 7 JULI 1965. - FULVIO FONZI TEGEN COMMISSIE VAN DE E. G. A. - ZAAK NO. 28/65.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00736

Nederlandse uitgave bladzijde 00732

Duitse uitgave bladzijde 00762

Italiaanse uitgave bladzijde 00689

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00508



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 28-65 :

FULVIO FONZI

TEGEN

COMMISSIE VAN DE E.G.A .,

Overwegingen van het arrest

GEZIEN EEN INCIDENTEEL VERZOEK, DOOR VERWEERSTER BIJ OP 15 JANUARI 1966 TER GRIFFIE GEDEPONEERDE AKTE GEDAAN, DAARTOE STREKKENDE, DAT BEPAALDE STUKKEN BUITEN HET GEDING ZULLEN WORDEN GESTELD EN BEPAALDE BIJ REPLIEK GEDANE VORDERINGEN NIET-ONTVANKELIJK ZULLEN WORDEN VERKLAARD;

GEZIEN EEN DOOR VERZOEKER OP 5 FEBRUARI 1966 TER GRIFFIE GEDEPONEERDE AKTE, WAARIN HIJ DE EERSTE KAMER VERZOEKT VERWEERDERS INCIDENTELE VORDERING AF TE WIJZEN ZONDER DAT TOT VOEGING MET DE HOOFDZAAK WORDT OVERGEGAAN;

OVERWEGENDE DAT HET GEWENST VOORKOMT OVER DE DOOR VERWEERSTER ONDER 3, 4 EN 5 OPGEWORPEN VRAGEN TEGELIJK MET DE HOOFDZAAK TE BESLISSEN;

OVERWEGENDE, TEN AANZIEN VAN DE DOOR VERWEERSTER ONDER 1 EN 2 GENOEMDE PUNTEN, DAT HET OM BUITEN HET GEDING GELEGEN REDENEN SCHENDING VAN HET GEHEIM DER BERAADSLAGINGEN VAN DE COMMISSIE DER E.G.A . KAN OPLEVEREN WANNEER HET ALS BIJLAGE 23 VAN DE CONCLUSIE VAN REPLIEK GEVOEGDE STUK IN HET DOSSIER BLIJFT;

OVERWEGENDE DAT HET DERHALVE BUITEN HET GEDING MOET WORDEN GESTELD;

OVERWEGENDE DAT ECHTER IN HET BELANG VAN EEN GOEDE RECHTSBEDELING 'S HOFS EERSTE KAMER IN HET BEZIT MOET WORDEN GESTELD VAN DE AUTHENTIEKE TEKST VAN HET BESLUIT VAN 24 JUNI 1964;

DAT HET DERHALVE NOODZAKELIJK VOORKOMT, DAT VERWEERSTER HET NOTULENBOEK DER COMMISSIE OVERLEGT TEN EINDE HET HOF IN DE GELEGENHEID TE STELLEN KENNIS TE NEMEN VAN HET VERSLAG VAN DE 249E ZITTING DER COMMISSIE, DOOR HAAR TIJDENS DE 251E ZITTING GOEDGEKEURD;

GEHOORD HET RAPPORT VAN DE RECHTER-RAPPORTEUR;

GEHOORD DE CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL;

Dictum

1 . HET DOOR VERWEERSTER OP 15 JANUARI 1966 INGEDIENDE INCIDENTELE VERZOEK WORDT TOEGEWEZEN VOOR ZOVEEL HET ERTOE STREKT, DAT HET ALS BIJLAGE 23 VAN DE CONCLUSIE VAN REPLIEK GEVOEGDE STUK BUITEN HET GEDING WORDE GESTELD;

2 . DE INCIDENTELE VORDERING WORDT VOOR HET OVERIGE MET DE HOOFDZAAK GEVOEGD;

3 . AAN VERWEERSTER ZAL EEN TERMIJN WORDEN VERLEEND VOOR HET DIENEN VAN DUPLIEK;

4 . PARTIJEN ZULLEN VOOR DE RECHTER-RAPPORTEUR VERSCHIJNEN OP DINSDAG 22 MAART 1966 TE 14.30 UUR; VERWEERSTER ZAL DAN HET NOTULENBOEK VAN DE COMMISSIE OVERLEGGEN TEN EINDE DE RECHTER-RAPPORTEUR IN DE GELEGENHEID TE STELLEN AFSCHRIFT TE NEMEN VAN DE AUTHENTIEKE TEKST VAN HET BESLUIT VAN 24 JUNI 1964, VOOR ZOVEEL BETREKKING HEBBENDE OP VERZOEKER;

5 . DE UITSPRAAK OMTRENT DE KOSTEN WORDT AANGEHOUDEN .

LUXEMBURG, TIEN MAART NEGENTIENHONDERDZESENZESTIG .

DE GRIFFIER, A . VAN HOUTTE

DE VOORZITTER VAN DE EERSTE KAMER, L . DELVAUX
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET HOF VAN 17 SEPTEMBER 1964. - SOCIETE RHENANE D'EXPLOITATION ET DE MANUTENTION " SOREMA " TEGEN HOGE AUTORITEIT VAN DE E. G. K. S. - ZAAK NO. 36/64.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00451

Nederlandse uitgave bladzijde 00459

Duitse uitgave bladzijde 00474

Italiaanse uitgave bladzijde 00431

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00348



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 36-64 R :

SOCIETE RHENANE D'EXPLOITATION ET DE MANUTENTION "SOREMA",

VENNOOTSCHAP MET BEPERKTE AANSPRAKELIJKHEID, GEVESTIGD TE STRAATSBURG,

VERTEGENWOORDIGD DOOR HAAR BESTUURDERS,

BIJGESTAAN DOOR MR . R . GARON, ADVOCAAT TE STRAATSBURG, TEN DEZE DOMICILIE GEKOZEN HEBBENDE TE LUXEMBURG AAN DE RUE BRASSEUR 6 TEN KANTORE VAN MR . C . TURK, ADVOCAAT BIJ HET GERECHTSHOF TE LUXEMBURG,

VERZOEKSTER,

TEGEN

HOGE AUTORITEIT VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL,

VERTEGENWOORDIGD DOOR HAAR JURIDISCHE ADVISEURS DR . H . MATTHIES EN MR . G . OLIVIER, ALS GEMACHTIGDEN, TEN DEZE DOMICILIE GEKOZEN HEBBENDE TE HAREN KANTORE AAN DE PLACE DE METZ 2 TE LUXEMBURG,

VERWEERSTER,

Onderwerp

BETREFFENDE DE OPSCHORTING VAN DE TENUITVOERLEGGING VAN DE BESCHIKKING VAN DE HOGE AUTORITEIT NO . 15-64 VAN 15 JULI 1964, WELKE BESCHIKKING IN DE HOOFDZAAK WERD BESTREDEN,

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT VERZOEKSTER HEEFT GESTELD, DAT ZIJ DOOR DE TENUITVOERLEGGING VAN DE BESCHIKKING NO . 15-64 VAN 15 JULI 1964 ONHERSTELBARE SCHADE ZOU LIJDEN;

DAT EVENWEL DE FEITELIJKE ONTWIKKELING SEDERT HET ARREST 67-63 VAN 19 MAART 1964 EN MET NAME DE DOOR DE O.K.U . AANGENOMEN HOUDING DEZE BEWERINGEN NIET RECHTVAARDIGEN;

DAT VERZOEKSTER GEEN FEITEN OF ARGUMENTEN HEEFT AANGEVOERD OP GROND WAARVAN DE JUISTHEID DEZER VASTSTELLING KAN WORDEN BETWIJFELD;

DAT DERHALVE NIET IS VOLDAAN AAN DE VOORWAARDEN VOOR EEN BEVEL TOT OPSCHORTING VAN DE EXECUTIES;

DAT HET VERZOEK MITSDIEN MOET WORDEN AFGEWEZEN;

Dictum

GEEFT DE VOLGENDE

BESCHIKKING

1 . HET VERZOEK WORDT AFGEWEZEN;

2 . DE BESLISSING TEN AANZIEN VAN DE KOSTEN WORDT AANGEHOUDEN .
5

Artikel 18, lid 1, van die verordening bepaalt: „De verantwoordelijke lidstaat is verplicht: [...] b) een verzoeker wiens verzoek in behandeling is en die een verzoek in een andere lidstaat heeft ingediend of die zich zonder verblijfstitel ophoudt in een andere lidstaat, volgens de in de artikelen 23, 24, 25 en 29 bepaalde voorwaarden terug te nemen; c) een onderdaan van een derde land of een staatloze die zijn verzoek tijdens de behandeling heeft ingetrokken en die in een andere lidstaat een verzoek heeft ingediend of die zich zonder verblijfstitel ophoudt in een andere lidstaat, volgens de in de artikelen 23, 24, 25 en 29 bepaalde voorwaarden terug te nemen; d) een onderdaan van een derde land of een staatloze wiens verzoek is afgewezen en die een verzoek heeft ingediend in een andere lidstaat of die zich zonder verblijfstitel ophoudt in een andere lidstaat, volgens de in de artikelen 23, 24, 25 en 29 bepaalde voorwaarden terug te nemen.”
1)

Artikel 5 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, gelezen in samenhang met de artikelen 1 en 4 en artikel 19, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat: het zich verzet tegen de vaststelling van een terugkeerbesluit of een verwijderingsmaatregel ten aanzien van een derdelander die illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijft en lijdt aan een ernstige ziekte wanneer er ernstige en gegronde redenen zijn om aan te nemen dat de betrokkene in het derde land waarnaar hij zou worden overgebracht zal worden blootgesteld aan een reëel risico dat de door die ziekte veroorzaakte pijn in geval van terugkeer aanzienlijk, op onomkeerbare wijze en snel zal toenemen omdat de enige doeltreffende pijnbehandeling in dat land verboden is. Een lidstaat mag geen strikte termijn vaststellen waarbinnen een dergelijke toename van de pijn moet intreden opdat die toename in de weg kan staan aan dit terugkeerbesluit of die verwijderingsmaatregel.
5

Artikel 5 van die richtlijn bepaalt in lid 1: „Onverminderd artikel 7 delen de lidstaten de Commissie onverwijld ieder ontwerp voor een technisch voorschrift mee, tenzij het een integrale omzetting van een internationale of Europese norm betreft, in welk geval louter met een mededeling van de betrokken norm kan worden volstaan. Zij geven de Commissie tevens kennis van de redenen waarom de vaststelling van dit technisch voorschrift nodig is, tenzij die redenen reeds uit het ontwerp zelf blijken. In voorkomend geval delen de lidstaten tegelijkertijd aan de Commissie de tekst mee, tenzij deze reeds in samenhang met een eerdere mededeling is doorgegeven, van de in hoofdzaak en rechtstreeks betrokken wettelijke en bestuursrechtelijke basisbepalingen, indien kennis van die tekst noodzakelijk is om de reikwijdte van het ontwerp van het technische voorschrift te kunnen beoordelen. [...] Wanneer met het ontwerp voor een technisch voorschrift in het bijzonder beperking, om redenen van volksgezondheid of bescherming van de consument of van het milieu, van de verhandeling of het gebruik van een stof, preparaat of chemisch product wordt beoogd, delen de lidstaten tevens mee, hetzij een samenvatting, hetzij de referenties van de relevante gegevens over die stof, dat preparaat of product en verkrijgbare vervangende producten, voor zover deze gegevens beschikbaar zijn, alsmede de verwachte gevolgen van de maatregel voor de volksgezondheid of voor de bescherming van consument en milieu, met, in de geëigende gevallen, een risicoanalyse volgens de beginselen genoemd in het betrokken deel van afdeling II, punt 3, van bijlage XV bij verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad [van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (Reach), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB 2006, L 396, blz. 1)]. [...]”
16

Artikel 83f ZANN luidt als volgt: „[…] (1) De procedure waarbij de Okrazhen sad of de Apelativen sad definitief uitspraak heeft gedaan, kan worden heropend wanneer: 1. in een vonnis of een rechterlijke uitspraak dat of die gezag van gewijsde heeft, is vastgesteld dat bepaalde schriftelijke bewijzen op grond waarvan de uitspraak was gedaan, vals zijn of valse gegevens bevatten; 2. in een vonnis of een rechterlijke uitspraak dat of die gezag van gewijsde heeft, is vastgesteld dat de rechter, het openbaar ministerie, een partij of interveniënt in de procedure een strafbaar feit heeft gepleegd dat verband houdt met zijn of haar deelname aan de procedure; 3. na inwerkingtreding van de uitspraak om de rechtspersoon een geldelijke sanctie op te leggen, de in artikel 83a, lid 1, punten 1 tot en met 4, bedoelde persoon is vrijgesproken bij een rechterlijke uitspraak die gezag van gewijsde heeft, dan wel door het openbaar ministerie een einde is gesteld aan het geschorste vooronderzoek in de in artikel 24, lid 1, punt 1, van het wetboek van strafvordering bedoelde gevallen; 4. na inwerkingtreding van de uitspraak omstandigheden of bewijzen aan het licht komen waarvan de partij noch het gerecht weet had en die voor de zaak van aanzienlijk belang blijken; 5. in een beslissing van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens [(EHRM)] een schending van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is vastgesteld die voor de zaak van aanzienlijk belang blijkt; 6. in de loop van de behandeling de procedurevoorschriften wezenlijk zijn geschonden. (2) Het verzoek om heropening kan worden ingediend binnen een termijn van zes maanden te rekenen vanaf de kennisneming van het feit dat hiertoe aanleiding heeft gegeven of, in de in lid 1, punt 6, bedoelde gevallen, te rekenen vanaf de inwerkingtreding van de beslissing van de Okrazhen sad of de Apelativen sad. (3) Het verzoek om heropening schorst de tenuitvoerlegging van de in werking getreden beslissing niet, tenzij het gerecht anders beslist. (4) Een verzoek om heropening kan worden ingediend door: 1. de openbare aanklager van het regionaal parket; 2. de rechtspersoon aan wie een geldelijke sanctie is opgelegd. (5) Het verzoek tot heropening wordt behandeld door de Apelativen sad van het gerechtelijk arrondissement waarin de autoriteit die de in werking getreden beslissing heeft genomen, is gevestigd. (6) De Apelativen sad behandelt het verzoek in een panel van drie rechters. Wanneer het een beslissing van de Apelativen sad betreft, wordt het verzoek om heropening behandeld door een andere kamer van die Apelativen sad. (7) De zaak wordt onderzocht in een openbare zitting waaraan het openbaar ministerie deelneemt. De rechtspersoon wordt ook ter terechtzitting opgeroepen. (8) Wanneer de Apelativen sad oordeelt dat het verzoek gegrond is, wordt de beslissing vernietigd en de zaak terugverwezen met het oog op een nieuwe behandeling, en wordt aangegeven vanaf welke proceshandeling het onderzoek moet worden hervat.”
35

In dit verband moet evenwel worden opgemerkt dat een uitlegging van artikel 7, lid 1, onder b), van richtlijn 86/653 waarbij aan die bepaling dwingende werking wordt toegekend, niet noodzakelijkerwijs bevorderlijk is voor de bescherming van handelsagenten. Zoals de advocaat-generaal in punt 66 van haar conclusie heeft uiteengezet, kan immers niet worden uitgesloten dat bepaalde principalen in een dergelijke situatie de kosten van de provisie die noodzakelijkerwijs verschuldigd zou zijn voor transacties die tijdens de duur van de agentuurovereenkomst zijn verricht met een derde die in een eerder stadium door de agent als klant was aangebracht voor dergelijke transacties, zullen compenseren door het basisprovisietarief te verlagen, door eerder vergoede kosten of andere elementen van de beloning van de handelsagent te beperken of uit te sluiten, of zelfs door überhaupt geen contractuele relatie met een handelsagent aan te gaan.
51

Ook heeft het Hof in de punten 74 tot en met 76 en 80 van het arrest van 15 februari 2016, N. (C-601/15 PPU, EU:C:2016:84), in wezen geoordeeld dat het nuttig effect van richtlijn 2008/115 vereist dat een krachtens die richtlijn ingeleide procedure, in het kader waarvan een terugkeerbesluit is vastgesteld, niet van het begin af aan maar in het stadium waarin zij is onderbroken als gevolg van de indiening van een verzoek om internationale bescherming, wordt hervat zodra dat verzoek in eerste aanleg is afgewezen, aangezien de lidstaten de verwezenlijking van de met die richtlijn nagestreefde doelstelling, namelijk zo spoedig mogelijk overgaan tot verwijdering, niet in gevaar mogen brengen.
24

Onder voorbehoud van de in punt 18 van het onderhavige arrest uiteengezette voorafgaande overwegingen kan deze rechtspraak worden toegepast op een situatie als die in het hoofdgeding. Uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt immers dat de betrokken dienstverrichting betrekking had op een onroerend goed dat was gelegen in een andere lidstaat dan die waarin de btw bij vergissing is voldaan. In de zaak die heeft geleid tot het arrest van 15 maart 2007, Reemtsma Cigarettenfabriken (C‑35/05, EU:C:2007:167), waren de diensten evenmin in de betrokken lidstaat aan btw onderworpen, aangezien zij in een andere lidstaat waren verricht. Uit dat verzoek blijkt ook dat er in casu geen sprake was van misbruik of fraude, aangezien zowel de dienstverrichter als de dienstontvanger te goeder trouw was. Hieruit volgt dat er zowel in het hoofdgeding als in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, geen gevaar voor verlies van belastinginkomsten bestaat en dat het voor de dienstontvanger onmogelijk of uiterst moeilijk is om van de dienstverrichter teruggaaf van de onverschuldigd betaalde btw te verkrijgen, aangezien hij inmiddels in liquidatie verkeert.
67

Aangezien er voorts geen enkel gegeven is verstrekt waaruit blijkt dat die belangen eraan in de weg stonden dat de universiteit van Bremen in rechte werd vertegenwoordigd door de betrokken vertegenwoordiger, heeft het Gerecht de grenzen van zijn toetsing overschreden die zijn vastgesteld in de in de punten 52 en 53 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak, die niet louter een toepassing van het begrip „onafhankelijkheid” in de zin van artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie vormt, maar een heroriëntatie is van de rechtspraak over dat begrip, in die zin dat de in het Unierecht neergelegde voorwaarde van onafhankelijkheid aldus moet worden uitgelegd dat de niet-ontvankelijkheid wordt beperkt tot gevallen waarin de betrokken vertegenwoordiger klaarblijkelijk niet in staat is om zich te kwijten van de op hem rustende taak om zijn cliënt te verdedigen door diens belangen zo goed mogelijk te behartigen, zodat die vertegenwoordiger in het belang van zijn cliënt moet worden geweerd.
58

In casu moet worden vastgesteld dat op basis van de bewoordingen van artikel 15, lid 1, van verordening nr. 1315/2013 op zich niet kan worden vastgesteld of het in het geval van een binnenhaven die deel uitmaakt van het uitgebreide netwerk en reeds over zowel een wegverbinding als een spoorwegverbinding beschikt, de betrokken lidstaat een van deze twee verbindingen mag afschaffen en enkel de andere behouden, aangezien de in die bepaling neergelegde verplichting voor de betrokken lidstaat om ervoor te zorgen dat de betrokken binnenhaven is aangesloten „op de weg- en spoorweginfrastructuur” ook aldus kan worden begrepen dat die lidstaat aan een van beide verbindingen naargelang van de behoeften, met name wat het onderhoud betreft, bijzondere aandacht moet besteden.
Decreto legislativo n. 112 – Revisione della disciplina in materia di impresa sociale (wetgevend besluit nr. 112 houdende herziening van de regelgeving inzake sociale ondernemingen) van 3 juli 2017 (GURI nr. 167 van 19 juli 2017) (hierna: „wetgevend besluit nr. 112/2017”) bepaalt in artikel 3 („Ontstentenis van winstoogmerk”):

„1. Onverminderd hetgeen is bepaald in lid 3 en in artikel 16, wendt de sociale onderneming de eventuele winsten en exploitatieoverschotten aan voor het verrichten van haar statutaire activiteiten of voor de verhoging van haar vermogen.

2. Voor de toepassing van lid 1 geldt er een verbod op de uitkering, zelfs indirect, van winsten en exploitatieoverschotten, geldelijke middelen en reserves, ongeacht de benaming ervan, aan oprichters, leden of aangeslotenen, werknemers en medewerkers, bestuurders en andere leden van de ondernemingsorganen, ook in geval van opzegging of enig ander geval van individuele beëindiging van de betrekking. In het geval van sociale ondernemingen die zijn opgericht in een van de in boek V van de Codice civile vermelde vormen, is het toegestaan om het daadwerkelijk gestorte kapitaal, in voorkomend geval herzien of verhoogd binnen de in lid 3, onder a), bedoelde grenzen, terug te betalen aan het betrokken lid. Voor de doeleinden en voor de toepassing van het onderhavige lid moet onder indirecte winstuitkering in ieder geval worden verstaan:

a) de betaling aan bestuurders, externe accountants en iedere persoon die een sociale opdracht uitvoert, van een individuele vergoeding die niet evenredig is aan de verrichte activiteit, de gedragen verantwoordelijkheden en de specifieke bekwaamheden, of die in elk geval hoger is dan de vergoeding waarin entiteiten voorzien die actief zijn in dezelfde of soortgelijke sectoren en onder dezelfde of soortgelijke voorwaarden.

[...]

2 bis. Voor de toepassing van de leden 1 en 2 wordt de verdeling onder de leden van ristorno’s die verband houden met activiteiten van algemeen belang als bedoeld in artikel 2, waartoe overeenkomstig artikel 2545-sexies van de Codice civile met inachtneming van de in de wet of de statuten vastgestelde voorwaarden en limieten wordt overgegaan door sociale ondernemingen die in de vorm van coöperatieve vennootschappen zijn opgericht, niet aangemerkt als uitkering, zelfs indirect, van winsten en exploitatieoverschotten, mits in de statuten of de oprichtingsakte van die ondernemingen melding wordt gemaakt van de criteria voor de uitkering van ristorno’s aan de leden naar evenredigheid van de kwantiteit en de kwaliteit van de onderlinge uitwisselingen en mits er een wederkerig exploitatieoverschot wordt genoteerd.

[...]”