Op 16 november 1982 vroeg verzoekster, importeur van en groothandelaar in granen en diervoeders, bij de BALM vijf invoercertificaten aan voor in totaal 54895472 kg wortels en knollen van maniok uit Thailand. Overeenkomstig de bovenomschreven regeling voegde verzoekster bij de aanvraag een aantal uitvoercertificaten van de Thaise autoriteiten, respectievelijk van 18 augustus 1982 voor een partij van 380 ton en van 7 september 1982 voor de overige hoeveelheid. Op de certificaten was vermeld, dat de waar per schip naar Europa was vervoerd; de namen van de schepen (Assimina, Valdivia en Daiko Maru) werden door de BALM overeenkomstig artikel 9 van verordening nr. 2029/82 op de dag van de aanvraag aan de Commissie meegedeeld.

Opgemerkt zij, dat tussen het tijdstip van afgifte van deze certificaten en het tijdstip van de aanvraag (18 augustus en 7 september respectievelijk 16 november) drie respectievelijk tweeëneenhalve maand was verstreken, terwijl het vervoer per schip van Thailand naar Europa gemiddeld vier tot zes weken duurt. Bovendien was de Commissie ter ore gekomen, dat een Duitse onderneming in de herfst van 1982 probeerde om ongeveer 60000 ton maniok in de Gemeenschap in te voeren zonder over een Thais uitvoercertificaat te beschikken. Daardoor wantrouwig geworden, deelden de diensten van de Commissie te Brussel de BALM per telexbericht van 23 november 1982 mee, dat op grond van artikel 7 van verordening nr. 2029/82 moest worden onderzocht, of verzoekster had voldaan aan de voorwaarden voor afgifte van de certificaten en met name, of de datum van inlading in Thailand, de naam van de schepen waarmee de produkten waren vervoerd, en de datum en plaats van inklaring in de Gemeenschap waren meegedeeld.

Bij telexberichten van 23 november en 7 december 1982 deelde de BALM verzoekster mee, dat de gevraagde invoercertificaten pas konden worden afgegeven nadat de naam van het schip of de schepen en van de plaats van inklaring van de maniok in de Gemeenschap waren meegedeeld. Verzoekster antwoordde per telexbericht van 24 november, waarin zij de gegevens verstrekte voor de partij van 500 ton vermeld op het uitvoercertificaat nr. 3840/1982, waarvoor zij om afgifte van een invoervergunning verzocht; verdere gegevens zouden volgen. Op 10 december liet verzoekster echter weten dat zij niet in staat was die gegevens te verstrekken, waaraan zij toevoegde dat zij daartoe ook niet verplicht was, omdat volgens de geldende regeling de afgifte van invoercertificaten niet afhankelijk mocht worden gesteld van het verstrekken van dergelijke inlichtingen.

Nadat de Commissie van dit antwoord in kennis was gesteld, zond zij op 21 december 1982 een nieuw telexbericht aan de BALM, waarin zij meedeelde dat de overlegging van uitvoercertificaat nr. 3840/1982 de onderneming geen recht gaf op afgifte van de gevraagde vergunning. De naam van het door haar opgegeven schip kwam namelijk niet overeen met de naam die in het Thaise certificaat was vermeld; bovendien was tussen de afgifte van dit certificaat en de indiening van verzoeksters aanvraag bij de Duitse autoriteiten te veel tijd verstreken. Overeenkomstig deze instructie van de Commissie wees de BALM bij bericht van 23 december 1982 de hoofdaanvraag van 16 november (voor 55000 ton) alsook de aanvullende aanvraag van 24 november (voor 500 ton) af. Bij telexbericht van 24 januari 1983 maakte verzoekster bezwaar tegen de beslissing, van de BALM; dit bezwaar werd bij brief van 7 maart daaraanvolgende nader gemotiveerd.

Inmiddels had verzoekster het schip Equinox gecharterd dat, na in de periode januarimaart 1983 maniokknollen te hebben ingenomen, op 15 april 1983 in Rotterdam aankwam, waar de produkten werden ingeklaard. Op dit tijdstip ontstond de schade waarom het in casu gaat. Omdat de Thaise autoriteiten verzoekster geen uitvoercertificaten voor het eerste kwartaal van 1983 hadden afgegeven (de beschikbare quota waren uitgeput) en de BALM de gevraagde invoercertificaten had geweigerd, kwam de onderneming niet in aanmerking voor het preferentiële heffingspercentage. Zij trachtte de schade te beperken door van de firma Peter Cremer te Hamburg invoervergunningen voor 33000 ton tegen een prijs van 85 DM per ton te kopen, doch kon voor het restant (21895 ton) geen invoervergunning overleggen en moest daarom de volledige heffing betalen.

Op 27 april 1983 verwierp de BALM het bezwaarschrift van verzoekster. Zij baseerde zich daarbij op artikel 7, lid 1, van verordening nr. 2029/82 en verklaarde voorts, dat de Commissie zich tegen afgifte van de gevraagde invoercertificaten had verzet, omdat zij van mening was dat, bij gebreke van de gevraagde gegevens, niet met zekerheid vaststond dat er een geldig uitvoercertificaat bestond.

Daarop wendde verzoekster zich op 25 mei 1983 tot het Verwaltungsgericht Frankfurt/Main, waar zij vorderde : a) dat de twee beschikkingen van de BALM (afwijzing van de aanvraag en van het bezwaarschrift) zouden worden vernietigd, en b) dat de BALM zou worden gelast, de gevraagde certificaten met het voorkeurtarief van 6% ad valorem aan haar af te geven. Bij haar verweerschrift van 17 januari 1984 voegde de BALM een advies van de Commissie, waarin deze haar standpunt motiveerde met de verklaring, dat zij had vastgesteld dat verzoekster had geprobeerd 60000 ton maniok in de Gemeenschap in te voeren en daartoe Thaise certificaten had overgelegd die waren afgegeven voor andere partijen die enkel onder de regeling „prefixatie van heffing” konden worden ingevoerd. Bovendien, zo vervolgde de Commissie, was de Samenwerkingsovereenkomst EEG-Thailand niet van toepassing

op de in geding zijnde maniok, daar deze vervoerd was met een ander schip dan dat waarvan de naam op het uitvoercertificaat was vermeld, en grotendeels (50000 ton) zonder geldige vergunning was verscheept. Ten slotte verzocht de BALM het Verwaltungsgericht, de Commissie in het geding te roepen daar zij (de BALM) bij het nemen van de bestreden beschikking de aanwijzing van de Commissie had gevolgd.

Naast het beroep bij het Verwaltungsgericht diende verzoekster voorts op 6 juni 1983 een vordering bij de Commissie in tot vergoeding van de schade die het gevolg was van de — volgens haar onwettige — pressie die de Commissie op de BALM had uitgeoefend om geen invoercertificaten af te geven. De Commissie wees deze vordering op 28 juli 1983 van de hand. Ongeveer een jaar later stelde verzoekster het onderhavige beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid in, dat op 4 juli 1984 ter griffie van het Hof is ingeschreven.