ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Artikel 4 van deze richtlijn, met als opschrift „Beoordeling van feiten en omstandigheden”, bepaalt: „1. De lidstaten mogen van de verzoeker verlangen dat hij alle elementen ter staving van het verzoek om internationale bescherming zo spoedig mogelijk indient. De lidstaat heeft tot taak om de relevante elementen van het verzoek in samenwerking met de verzoeker te beoordelen. [...] 3. De beoordeling van een verzoek om internationale bescherming moet plaatsvinden op individuele basis en houdt onder meer rekening met: a) alle relevante feiten in verband met het land van herkomst op het tijdstip waarop een beslissing inzake het verzoek wordt genomen [...]; b) de door de verzoeker afgelegde verklaring en overgelegde documenten, samen met informatie over de vraag of de verzoeker aan vervolging of andere ernstige schade blootgesteld is dan wel blootgesteld zou kunnen worden; c) de individuele situatie en persoonlijke omstandigheden van de verzoeker, waartoe factoren behoren zoals achtergrond, geslacht en leeftijd, teneinde te beoordelen of op basis van de persoonlijke omstandigheden van de verzoeker, de daden waaraan hij blootgesteld is of blootgesteld zou kunnen worden, met vervolging of ernstige schade overeenkomen; [...] 4. Het feit dat de verzoeker in het verleden reeds is blootgesteld aan vervolging of aan ernstige schade, of dat hij rechtstreeks is bedreigd met dergelijke vervolging of dergelijke schade, is een duidelijke aanwijzing dat de vrees van de verzoeker voor vervolging gegrond is en het risico op het lijden van ernstige schade reëel is, tenzij er goede redenen zijn om aan te nemen dat die vervolging of ernstige schade zich niet opnieuw zal voordoen. [...]”
161

In casu kan worden volstaan met de vaststelling dat zowel in de door de Commissie aan het Koninkrijk Spanje gerichte uitnodiging om opmerkingen in te dienen als in het met redenen omkleed advies uitdrukkelijk staat aangegeven dat deze niet-nakomingsprocedure ziet op de overexploitatie van het grondwater in de regio Doñana en de daaropvolgende achteruitgang van de habitats en ecosystemen in verschillende door het Unierecht beschermde gebieden, met name de beschermde gebieden Doñana (ZEPA/LIC ES0000024), Doñana Norte y Oeste (ZEPA/LIC ES6150009) en Dehesa del Estero y Montes de Moguer (ZEC ES6150012). Ook al staat het beschermde gebied Dehesa del Estero y Montes de Moguer (ZEC ES6150012) niet in verbinding met de watervoerende laag Almonte-Marismas maar met het grondwaterlichaam Condado, dat onder een ander beheerplan valt dan die welke in punt 13 van het onderhavige arrest worden genoemd, vastgesteld moet dus worden, zoals de advocaat-generaal in punt 38 van haar conclusie heeft gedaan, dat dit feit niet relevant is in het onderhavige beroep, aangezien dat beschermd gebied sinds het begin van de precontentieuze procedure voorwerp is van de onderhavige niet-nakomingsprocedure.
Artikel 1 van Legge Regione Sicilia, n. 12 – Interventi per favorire il risanamento e il reintegro degli allevamenti zootecnici colpiti dalla tubercolosi, dalla brucellosi e da altre malattie infettive e diffusive e contributi alle associazioni degli allevatori (regionale wet van Sicilië nr. 12 tot vaststelling van maatregelen ter vergemakkelijking van de sanering en het herstel van door tuberculose, brucellose of andere besmettelijke en veelvoorkomende ziekten getroffen veehouderijbedrijven en bijdragen aan landbouwverenigingen), van 5 juni 1989 (Gazzetta ufficiale della Regione Sicilia nr. 28 van 7 juni 1989) (hierna: „regionale wet nr. 12/1989”), luidt als volgt:

„1. Voor de sanering van door tuberculose, brucellose en leukose getroffen rundveehouderijen, en door brucellose getroffen schapen- en geitenhouderijen overeenkomstig [legge 9 giugno 1964, n. 615 (wet nr. 615 van 9 juni 1964)], en [leggi 23 gennaio 1968, n. 33 e n. 34 (wetten nr. 33 en nr. 34 van 23 januari 1968)], zoals gewijzigd en aangevuld, wordt aan eigenaren van runderen die zijn geslacht en/of geruimd omdat zij leden aan tuberculose, brucellose of leukose, en aan eigenaren van schapen en geiten die zijn geslacht en/of geruimd omdat zij leden aan brucellose, in aanvulling op de vergoeding die in de geldende nationale bepalingen is geregeld, een vergoeding toegekend ter hoogte van wat in de bijlage bij deze wet is vermeld.

2. De Assessore regionale per la sanità [(regionale gezondheidsadviseur)] is verplicht het bedrag van de aanvullende vergoeding waarin regionale wet nr. 12/1989 […] voorziet, jaarlijks bij decreet aan te passen naar rato van de jaarlijkse verhoging van de door de Staat op dit gebied toegekende bedragen, binnen de grenzen van de in deze wet vastgelegde begrotingskredieten.

[…]

4. Voor dezelfde doeleinden als genoemd in de voorafgaande leden en om de uitvoering van saneringsmaatregelen in veehouderijen te vergemakkelijken, wordt naast hetgeen in de geldende nationale bepalingen is vastgesteld aan zelfstandige dierenartsen die bevoegd zijn de in de ministeriële besluiten van 1 juni 1968 en 3 juni 1968 bedoelde handelingen te verrichten, voor elk gekeurd rund een vergoeding van 2000 Italiaanse lire (ITL) [(ongeveer 1,03 EUR)] betaald. In ieder geval mag de totale vergoeding niet meer bedragen dan 3000 ITL [(ongeveer 1,55 EUR)].

5. Voor de toepassing van dit artikel wordt voor het lopende boekjaar een bedrag van 7 miljard ITL [(ongeveer 3615000 EUR)] toegewezen en 6 miljard ITL [(ongeveer 3099000 EUR)] voor elk van de boekjaren 1990 en 1991.”
50

In casu is ten eerste niet aangevoerd dat een leeftijdsgrens van 50 jaar voor toelating tot dat vergelijkend onderzoek wordt gerechtvaardigd door de geschiktheid van die kandidaten om dat beroep uit te oefenen. Ten tweede blijkt uit punt 39 van dit arrest dat bij het vergelijkend onderzoek voor notarissen dat in het hoofdgeding aan de orde is, een aanzienlijk aantal ambten niet is ingevuld, hetgeen tot gevolg heeft dat jonge kandidaten geen toegang tot het beroep van notaris hebben gehad en kandidaten die ouder zijn dan 50 jaar de mogelijkheid is ontnomen om hun bekwaamheden via deelname aan dat vergelijkend onderzoek te doen gelden. Door die leeftijdsgrens vast te stellen gaat artikel 1 van wet nr. 1365/1926 dan ook verder dan noodzakelijk is om de doelstelling van het vergemakkelijken van generatievernieuwing en verjonging van de beroepsstand te verwezenlijken.
54

Een rechterlijke instantie waarbij een dergelijk beroep is ingesteld, maakt ook geenszins inbreuk op het lijdelijkheidsbeginsel wanneer die instantie, in weerwil van het feit dat de verweerder instemt met de betaling van de door de verzoeker gevorderde schadevergoeding, nagaat, rekening houdend met het betoog van de verzoeker waarop het beroep is gebaseerd, of er al dan niet sprake is van discriminatie, in een situatie waarin die verweerder deze niet erkent of zelfs betwist dat er discriminatie is geweest. Dat onderzoek zal dan betrekking hebben op de grondslag van de schadevordering van de verzoeker, die onder het voorwerp van het geding valt zoals dit wordt omschreven in dat beroep. Dit geldt temeer als die verzoeker, zoals in casu, in het kader van dat beroep uitdrukkelijk een verzoek tot vaststelling van een dergelijke discriminatie heeft ingediend.
44

In casu heeft de Poolse wetgever – zoals blijkt uit de punten 3 tot en met 5 van het onderhavige arrest – bij de belastingmaatregel in kwestie een belasting op de detailhandel ingevoerd die gebaseerd is op de maandomzet die wordt behaald met detailhandel, welke belasting – anders dan de Commissie stelt – naar haar aard een directe belasting is. Het belastingtarief is nul voor de maandomzet tot en met 17 miljoen PLN (ongeveer 3750000 EUR), bedraagt 0,8 % voor het gedeelte van de maandomzet tussen 17 en 170 miljoen PLN (ongeveer 37500000 EUR) en 1,4 % voor het gedeelte van de maandomzet dat meer bedraagt dan 170 miljoen PLN. De Commissie heeft niet aangetoond dat deze progressiviteit van de tarieven – die door de Poolse wetgever was vastgesteld op basis van de beoordelingsbevoegdheid waarover hij in het kader van zijn fiscale autonomie beschikt – op kennelijk discriminerende wijze was ontworpen om de uit het Unierecht inzake staatssteun voortvloeiende vereisten te omzeilen. De progressiviteit van de tarieven van de belastingmaatregel in kwestie moest dan ook worden geacht inherent te zijn aan het referentiestelsel of aan de „normale” belastingregeling uit het oogpunt waarvan moest worden beoordeeld of er in casu sprake was van een selectief voordeel.
73

Voor het overige dient erop te worden gewezen dat, voor zover de eerste in het arrest van 24 juli 2003, Altmark Trans en Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415), geformuleerde voorwaarde, volgens welke de begunstigde onderneming moet zijn belast met de uitvoering van duidelijk omschreven openbaredienstverplichtingen, ook van toepassing is wanneer een beroep is gedaan op de uitzondering van artikel 106, lid 2, VWEU (arrest van 20 december 2017, Comunidad Autónoma del País Vasco e.a./Commissie, C‑66/16 P–C‑69/16 P, EU:C:2017:999, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak), artikel 106, lid 2, VWEU in de hoofdgedingen niet van toepassing kan zijn, nu in punt 64 van het onderhavige arrest is geoordeeld dat in het onderhavige geval niet aan die voorwaarde is voldaan. Aangezien uit de in punt 33 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak volgt dat de Commissie bij uitsluiting bevoegd is om de verenigbaarheid van een steunmaatregel met de interne markt te beoordelen, is de verwijzende rechter hoe dan ook niet bevoegd om te onderzoeken of aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 106, lid 2, VWEU is voldaan.
7

In titel I van het eerste deel van de GN, dat de algemene regels bevat, wordt in afdeling A, met het opschrift „Algemene regels voor de interpretatie van de [GN]”, bepaald: „Voor de indeling van goederen in de [GN] gelden de volgende bepalingen: 1. De tekst van de opschriften van de afdelingen, van de hoofdstukken en van de onderdelen van hoofdstukken wordt geacht slechts als aanwijzing te gelden; voor de indeling zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van de posten en de aantekeningen op de afdelingen of op de hoofdstukken en – voor zover dit niet in strijd is met de bewoordingen van bedoelde posten en aantekeningen – de navolgende regels. [...] 3. Indien goederen met toepassing van het bepaalde onder 2 b) of om enige andere reden vatbaar zijn voor indeling onder twee of meer posten, geschiedt de indeling als volgt: a) de post met de meest specifieke omschrijving heeft voorrang boven posten met een meer algemene strekking. Indien echter twee of meer posten elk afzonderlijk slechts betrekking hebben op een gedeelte van de stoffen of bestanddelen waaruit een mengsel of een goed is samengesteld of op een gedeelte van de artikelen, in het geval van goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein, worden die posten, met betrekking tot bedoelde mengsels en goederen, aangemerkt als even specifiek, zelfs indien een van de andere posten daarvan een volledigere of nauwkeurigere omschrijving geeft; b) mengsels, werken die zijn samengesteld uit of met verschillende stoffen dan wel zijn vervaardigd door samenvoeging van verschillende goederen, zomede goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein, waarvan de indeling niet mogelijk is aan de hand van het bepaalde onder 3 a), worden ingedeeld naar de stof of naar het goed waaraan de mengsels, de werken, de stellen of de assortimenten hun wezenlijk karakter ontlenen, indien dit kan worden bepaald; [...] [...] 6. Voor de indeling van goederen onder de onderverdelingen van een post zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van die onderverdelingen en de aanvullende aantekeningen [...]. Voor de toepassing van deze regel en voor zover niet anders is bepaald, zijn de aantekeningen op de afdelingen en op de hoofdstukken eveneens van toepassing.”
6

Artikel 12 van deze bijlage luidt als volgt: „1. De ambtenaar die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt en wiens dienst anders dan door overlijden of wegens invaliditeit eindigt zonder dat hij aanspraak kan maken op een onmiddellijk ingaand of uitgesteld ouderdomspensioen, heeft bij zijn vertrek recht op: a) een uitkering bij vertrek gelijk aan driemaal de op zijn basissalaris ingehouden pensioenbijdragen, verminderd met de bedragen die zijn betaald bij toepassing van de artikelen 42 en 112 van de regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden, indien hij ten minste gedurende een jaar in dienst is geweest en geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid waarin in artikel 11, lid 2, is voorzien; b) in de andere gevallen, op toepassing van artikel 11, lid 1, of op overschrijving van een bedrag gelijk aan de actuariële tegenwaarde van zijn pensioenrechten naar een particuliere verzekeringsmaatschappij of een pensioenfonds van zijn keuze, op voorwaarde dat wordt gegarandeerd dat: i) het kapitaal niet wordt uitgekeerd; ii) ten vroegste vanaf de leeftijd van 60 jaar en ten laatste vanaf de leeftijd van 66 jaar een maandelijkse rente wordt uitbetaald; iii) voorzieningen inzake overlevingspensioenen worden getroffen; iv) de overdracht naar een andere verzekering of een ander fonds alleen wordt toegestaan onder de in de punten i), ii) en iii), genoemde voorwaarden. 2. In afwijking van lid 1, onder b), heeft de ambtenaar die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt en die sinds zijn indiensttreding ter wille van het behoud of de opbouw van zijn pensioenrechten pensioenbijdragen heeft betaald aan een nationaal pensioenstelsel, een particuliere verzekering of een pensioenfonds van zijn keuze die voldoen aan de in het vorige lid 1 genoemde voorwaarden, en wiens dienst anders dan door overlijden of invaliditeit eindigt zonder dat hij aanspraak kan maken op een onmiddellijk ingaand of een uitgesteld ouderdomspensioen, bij zijn vertrek recht op een uitkering bij vertrek gelijk aan de actuariële tegenwaarde van zijn tijdens zijn loopbaan bij de instellingen opgebouwde pensioenrechten. In dit geval worden de betalingen ten behoeve van de opbouw of het behoud van zijn pensioenrechten binnen het nationale pensioenstelsel, overeenkomstig de artikelen 42 of 112 van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, in mindering gebracht op de uitkering bij vertrek.”
Artikel 60 van de Reach-verordening bepaalt:

„1. De Commissie is verantwoordelijk voor het nemen van besluiten over autorisatieaanvragen overeenkomstig deze titel.

2. Onverminderd het bepaalde in lid 3 wordt een autorisatie verleend indien het risico voor de gezondheid van de mens of voor het milieu van het gebruik van een stof als gevolg van de in bijlage XIV vermelde intrinsieke eigenschappen afdoende wordt beheerst overeenkomstig bijlage I, punt 6.4, en overeenkomstig de documentatie in het chemischeveiligheidsrapport van de aanvrager, waarbij rekening wordt gehouden met het advies van het Comité risicobeoordeling zoals bedoeld in artikel 64, lid 4, onder a). Bij het verlenen van autorisatie, en onder alle daarin vermelde voorwaarden, houdt de Commissie rekening met alle lozingen, emissies en verliezen, met inbegrip van risico’s als gevolg van diffuus of wijdverbreid gebruik, die op het tijdstip van het besluit bekend zijn.

[...]

4. Indien krachtens lid 2 geen autorisatie kan worden verleend, of in geval van in lid 3 bedoelde stoffen, kan een autorisatie alleen worden verleend wanneer wordt aangetoond dat de sociaaleconomische voordelen zwaarder wegen dan het risico voor de gezondheid van de mens of voor het milieu van het gebruik van de stof en er geen geschikte alternatieve stoffen of technieken zijn. Hierover wordt besloten nadat de volgende elementen zijn overwogen en rekening is gehouden met de adviezen van het Comité risicobeoordeling en Comité sociaaleconomische analyse zoals vermeld in artikel 64, lid 4, onder a) en b):

a) het risico dat het gebruik van de stof met zich meebrengt, met inbegrip van de geschiktheid en de doeltreffendheid van de voorgestelde risicobeheersmaatregelen;

b) de sociaaleconomische voordelen van het gebruik van de stof en de sociaaleconomische gevolgen van de weigering om een autorisatie te verlenen die de aanvrager of andere belanghebbende partijen aantonen;

c) de door de aanvrager krachtens artikel 62, lid 4, onder e), ingediende analyse van de alternatieven of een eventueel door de aanvrager voorgelegd vervangingsplan krachtens artikel 62, lid 4, onder f), en eventuele krachtens artikel 64, lid 2, ingediende bijdragen van derden;

d) de beschikbare informatie over de risico’s voor de gezondheid van de mens of voor het milieu van eventuele alternatieve stoffen of technieken.

5. Bij haar beoordeling van de vraag of er geschikte alternatieve stoffen of technieken beschikbaar zijn, houdt de Commissie rekening met alle relevante aspecten, met inbegrip van:

a) de vraag of de overschakeling op alternatieven leidt tot verlaging van het algehele risico voor de gezondheid van de mens en het milieu, rekening houdend met de geschiktheid en de doeltreffendheid van risicobeheersmaatregelen;

b) de vraag of alternatieven voor de aanvrager technisch en economisch haalbaar zijn.

[...]”
31

Tegen deze achtergrond heeft het Verwaltungsgericht Berlin de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Wordt door de eigenaar van een subsidiabele hectare hierover beschikt in de zin van artikel 24, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 1307/2013 wanneer geen enkele derde een gebruiksrecht, met name een van de eigenaar afgeleid gebruiksrecht, op de subsidiabele hectare geniet, of wordt door de derde dan wel niemand over de grond beschikt wanneer de derde de betrokken grond zonder gebruiksrecht feitelijk gebruikt voor landbouwactiviteiten? 2) Moeten de bewoordingen ‚alle grond die in 2008 recht gaf op betalingen in het kader van de bedrijfsbetalingsregeling of de regeling inzake een enkele areaalbetaling die waren ingesteld bij respectievelijk titel III en titel IV bis van verordening [nr. 1782/2003]’ in artikel 32, lid 2, onder b), van verordening nr.1307/2013 aldus worden uitgelegd dat de grond in 2008 moet hebben voldaan aan de voorwaarden zoals vastgesteld bij respectievelijk titel III en titel IV bis van verordening [nr. 1782/2003] om recht te geven op betalingen in het kader van de bedrijfsbetalingsregeling of de regeling inzake een enkele areaalbetaling? 3) Zo de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: moeten de bewoordingen ‚alle grond die in 2008 recht gaf op betalingen in het kader van de bedrijfsbetalingsregeling of de regeling inzake een enkele areaalbetaling die waren ingesteld bij respectievelijk titel III en titel IV bis van verordening [nr. 1782/2003]’ in artikel 32, lid 2, onder b), van verordening nr. 1307/2013 aldus worden uitgelegd dat het voor de kwalificatie van een overeenkomstig artikel 31 van verordening [nr. 1257/1999] beboste oppervlakte als subsidiabele hectare in de zin van artikel 32, lid 2, onder b), ii), van verordening [nr. 1307/2013] vereist is dat voor deze oppervlakte een braakleggingsbetalingsrecht of een ander betalingsrecht in de zin van artikel 44, lid 1, of artikel 54, lid 1, van verordening [nr. 1782/2003] is gebruikt? 4) Zo de derde vraag ontkennend wordt beantwoord: moeten de bewoordingen ‚alle grond die in 2008 recht gaf op betalingen in het kader van de bedrijfsbetalingsregeling of de regeling inzake een enkele areaalbetaling die waren ingesteld bij respectievelijk titel III en titel IV bis van verordening [nr. 1782/2003]’ in artikel 32, lid 2, onder b), van verordening nr. 1307/2013 aldus worden uitgelegd dat het voor de kwalificatie van een overeenkomstig artikel 31 van verordening [nr. 1257/1999] beboste oppervlakte als subsidiabele hectare in de zin van artikel 32, lid 2, onder b), ii), van verordening [nr. 1307/2013] vereist is dat de landbouwer in 2008 een aanvraag overeenkomstig artikel 22, lid 1, en/of artikel 34, lid 1, van verordening [nr. 1782/2003] heeft ingediend en aan de overige voorwaarden voor een rechtstreekse betaling overeenkomstig titel III of titel IV bis heeft voldaan?”
12

De verwijzende rechter overweegt evenwel dat het Hof weliswaar duidelijkheid heeft verschaft over de toepasselijkheid van artikel 56 VWEU op situaties waarin een dienstverrichter zijn diensten telefonisch of per internet aanbiedt en op situaties aangaande groepen toeristen die diensten afnemen, maar nog niet duidelijk heeft aangegeven of dit artikel van toepassing is op grond van het enkele feit dat een dienst die in een bepaalde staat in de eerste plaats ten behoeve van onderdanen van die staat wordt verricht, wordt gebruikt of kan worden gebruikt door een groep onderdanen van een andere lidstaat van de Europese Unie. In dit opzicht betwijfelt de verwijzende rechter of een toevallig bezoek van één enkele onderdaan van een andere lidstaat van de Unie aan een bedrijfsruimte waar bepaalde diensten worden aangeboden, er automatisch toe leidt dat artikel 56 VWEU van toepassing wordt op alle nationale wetgeving die deze nationale dienstensector in het algemeen regelt.
7

Artikel 11 van deze richtlijn, met als opschrift „Rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst”, is als volgt verwoord: „Teneinde werkneemsters in de zin van artikel 2 te waarborgen dat zij de in dit artikel erkende rechten inzake de bescherming van hun veiligheid en gezondheid kunnen doen gelden, wordt het volgende bepaald: 1. in de in de artikelen 5, 6 en 7 bedoelde gevallen moeten de rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst, met inbegrip van het behoud van een bezoldiging en/of het genot van een adequate uitkering, van de werkneemsters in de zin van artikel 2 overeenkomstig de nationale wetten en/of praktijken worden gewaarborgd; 2. in het in artikel 8 bedoelde geval moeten worden gewaarborgd: a) de andere dan de in onderstaand punt b) bedoelde rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst van de werkneemsters in de zin van artikel 2; b) het behoud van een bezoldiging en/of het genot van een adequate uitkering van de werkneemsters in de zin van artikel 2; 3. de in punt 2, onder b), bedoelde uitkering wordt als adequaat beschouwd, wanneer zij een inkomen waarborgt dat gelijk is aan het inkomen dat de betrokken werkneemster zou ontvangen in geval van een onderbreking van haar werkzaamheden om gezondheidsredenen, binnen de grenzen van een eventueel, door de nationale wetten bepaald maximum; 4. de lidstaten hebben de mogelijkheid om aan het in de punten 1 en 2, onder b), bedoelde recht op bezoldiging of uitkering de voorwaarde te verbinden dat de betrokken werkneemster voldoet aan de door de nationale wetgevingen gestelde voorwaarden voor de opening van het recht op deze inkomsten. In deze voorwaarden mag in geen geval worden bepaald dat meer dan twaalf maanden, onmiddellijk voorafgaand aan de vermoedelijke datum van de bevalling, moet zijn gewerkt.”
64

De Commissie betoogt dat de bestaansreden van de compensatie van de nettokosten erin bestaat de eerlijke mededinging tussen de betrokken ondernemingen te herstellen, zodat in casu de eerbiediging van het non-discriminatiebeginsel vereist dat enkel de omzet van de exploitanten die op het tijdstip waarop de nettokosten werden gemaakt op de telecommunicatiemarkt in Portugal aanwezig waren, in aanmerking werd genomen. De buitengewone bijdrage is echter toegepast op alle exploitanten die in de periode 2013 tot en met 2015 op de markt aanwezig waren, met inbegrip van de exploitanten die in de periode 2007 tot en met 2013 niet of in een andere configuratie aanwezig waren. De Commissie merkt in het bijzonder op dat er op de telecommunicatiemarkt in Portugal aanzienlijke wijzigingen hebben plaatsgevonden, met name wegens meerdere concentraties en herstructureringen van ondernemingen. Om deze redenen is de Commissie van mening dat de betrokken ondernemingen in hun nieuwe configuratie zijn gediscrimineerd omdat zij een bijdrage hebben moeten betalen die was berekend op basis van hun omzet over andere jaren dan die waarop de nettokosten betrekking hebben.