De wettigheid van de bestreden handeling moet worden beoordeeld aan de hand van de feiten en de juridische situatie op de datum waarop die handeling werd vastgesteld. De op een handeling toepasselijke bepalingen zijn derhalve in beginsel de bepalingen die van toepassing zijn op de datum waarop die handeling is vastgesteld, tenzij door een bijzondere bepaling wordt afgeweken van die regel.

Voorts zijn wijzigingen van een wettelijke bepaling, behoudens uitzondering, van toepassing op de toekomstige gevolgen van onder de oude regeling ontstane situaties. Dit is alleen anders in situaties die onder de gelding van de vroegere regeling zijn ontstaan, definitief tot stand zijn gekomen en verworven rechten in het leven roepen.

Het verbod van terugwerkende kracht en het beginsel van rechtszekerheid mogen niet dusdanig worden verruimd dat een nieuwe regeling nooit van toepassing kan zijn op de toekomstige gevolgen van situaties die onder de oude regeling zijn ontstaan. Integendeel, het staat de wetgever vrij om op elk moment die wijzigingen aan te brengen die hij in het belang van de dienst acht en dit zelfs wanneer de nieuwe bepalingen minder gunstig zijn voor de ambtenaren of functionarissen, op voorwaarde dat de regelmatig verkregen rechten van de ambtenaren of personeelsleden behouden blijven en dat de door de nieuwe regeling specifiek geraakte personen op dezelfde wijze worden behandeld.

Wanneer de Commissie meer dan een jaar na de inwerkingtreding van het Statuut zoals gewijzigd bij verordening nr. 1023/2013 (nieuw Statuut) in het kader van de bevorderingsronde 2013 een besluit neemt om een persoon niet te bevorderen, dient zij voor het nemen van dat besluit dus naar analogie de bepalingen van het nieuwe Statuut toe te passen die op dat moment gelden, te weten artikel 45, lid 1, bijlage I, onderdeel A, punt 1, en artikel 30, leden 1 en 2, van bijlage XIII van het nieuwe Statuut, die de loopbaanontwikkeling van ambtenaren van de functiegroep AD beperken tot de rang AD 12, wanneer zij bij een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag niet in een van de standaardfuncties zijn ingedeeld die een bevordering naar een hogere rang mogelijk maken.

Wat de bevorderingsrondes en, naar analogie, de herindelingsrondes betreft die niet op 31 december 2013 zijn afgesloten, bevat het nieuwe Statuut bovendien geen enkele afwijkende bepaling met betrekking tot de onmiddellijke toepasbaarheid van artikel 45, lid 1, van het Statuut, gelezen in samenhang met bijlage I, onderdeel A, punt 1, bij dat Statuut. In dat opzicht verschilt het nieuwe Statuut van het Statuut van 2004. Artikel 6, tweede alinea, van bijlage XIII bij het Statuut van 2004, dat nog steeds geldt, bepaalt immers dat voor bevorderingsbesluiten die ingaan vóór de inwerkingtreding van dat Statuut, dus vóór 1 mei 2004, de bepalingen gelden van het Statuut dat op de dag waarop die bevorderingen ingaan van toepassing is.

In die context vormt de weigering om een tijdelijk functionaris van de rang AD 12 in de zin van artikel 2, onder d), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, die een overeenkomst voor onbepaalde tijd heeft, te herindelen op basis van de regels van het nieuwe Statuut betreffende de bevordering en de loopbaanbegrenzing van administrateurs, alleen een schending van het verbod van terugwerkende kracht en van het rechtszekerheidsbeginsel indien de instelling door de toepassing van die bepalingen inbreuk heeft gemaakt op de rechten die de betrokkene vóór 1 januari 2014 heeft verworven.

Met betrekking tot bevorderingsbesluiten zij opgemerkt dat aangezien ambtenaren tot de datum van inwerkingtreding van het nieuwe Statuut uitsluitend in aanmerking konden komen voor bevordering, en deze bevordering afhing van een daartoe strekkend besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag dat het in dit geval op 1 januari 2014 nog niet had genomen, dergelijke ambtenaren zich niet kunnen beroepen op een verworven recht met betrekking tot het behoud van een aanspraak op die bevordering na deze datum. Dit beginsel geldt naar analogie ook voor een besluit betreffende de herindeling van een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, onder d), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, die een overeenkomst voor onbepaalde tijd heeft.

Evenals de bevordering van een ambtenaar hangt de herindeling van die functionaris immers af van een besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag, genomen na een vergelijking van de verdiensten van de tijdelijk functionarissen met een overeenkomst voor onbepaalde tijd die voldeden aan de voorwaarden voor een eventuele herindeling.

(cf. punten 39‑42 en 44‑48)

Referentie:

Hof: arresten van 7 februari 1979, Frankrijk/Commissie, 15/76 en 16/76, EU:C:1979:29, punt 7, en 22 december 2008, Centeno Mediavilla e.a./Commissie, C‑443/07 P, EU:C:2008:767, punten 61‑63

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 15 juli 2004, Valenzuela Marzo/Commissie, T‑384/02, EU:T:2004:239, punt 98

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 10 november 2010, BHIM/Simões Dos Santos, T‑260/09 P, EU:T:2010:461, punt 48en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punt 152

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 31 januari 2008, Di Bucci/Commissie, F‑98/05, EU:F:2008:11, punt 43en aldaar aangehaalde rechtspraak; 10 september 2009, Behmer/Parlement, F‑47/07, EU:F:2009:103, punt 52en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 16 juli 2015, EJ e.a./Commissie, F‑112/14, EU:F:2015:90, punt 59