ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang dat: a) in sommige gevallen de contractuele rechten worden verkregen doordat de klant bij MRL in ruil daarvoor zijn reeds bestaande rechten op verblijf in timeshare-accommodatie op een bepaalde plaats voor een of meerdere vaste weken inbrengt? b) de klant in een willekeurig jaar kan besluiten zijn recht op punten voor dat jaar niet of slechts gedeeltelijk in te wisselen voor verblijfsrechten, en in plaats daarvan ervoor kan kiezen om zijn of haar rechten toe te voegen aan die voor het daaropvolgende jaar, dan wel, afhankelijk van de contractuele bedingen van het programma in een willekeurig jaar, het aantal punten voor dat jaar kan uitbreiden door punten te „lenen” van die welke hem of haar het daaropvolgende jaar toekomen; c) de onroerende goederen die deel uitmaken van het bestand van beschikbare accommodaties kunnen wijzigen tussen het tijdstip waarop Points Rights worden verkregen en dat waarop de punten worden ingewisseld voor verblijfsrechten; d) het aantal punten waarop de klant elk jaar recht heeft, door de dienstverrichter in overeenstemming met de contractuele bepalingen van het programma kan worden gewijzigd; e) verzoekster van tijd tot tijd houders van Points Rights toegang kan bieden tot een extern timeshare-programma; f) verzoekster van tijd tot tijd houders van Points Rights de mogelijkheid kan bieden hun punten in te wisselen voor accommodatie in door verzoekster geleide hotels, dan wel voor andere door verzoekster geboden voordelen?
2.

Verzetten de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten in de zin van de artikelen 49 e.v. EG en het EU-mededingingsrecht in de zin van artikel 81 e.v. EG zich tegen een nationale regeling inzake de verlening van concessies voor de exploitatie van buslijndiensten, dus voor de terbeschikkingstelling van een openbaar vervoermiddel voor de bevolking, dat overeenkomstig een dienstregeling vastgelegde haltes regelmatig aandoet, volgens welke de concessie dient te worden geweigerd als bij de aanvang van exploitatie van de aangevraagde buslijndienst een concurrent die volledig of gedeeltelijk hetzelfde korte traject aandoet, voor dat traject in die mate inkomsten derft dat het economisch niet meer rendabel is dat deze concurrent deze buslijndienst blijft exploiteren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/48

Beroep ingesteld op 11 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-363/09)

2009/C 267/80

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Parpala en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door de handhaving van artikel 38 van wet 43/2002 van 20 november 2002 inzake de gewasbescherming, de krachtens artikel 13 van richtlijn 91/414/EEG (1) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met richtlijn 91/414/EEG wordt gehoor gegeven aan de noodzaak om de nationale bepalingen betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen te harmoniseren. Daartoe worden bij deze richtlijn eenvormige bepalingen vastgesteld betreffende de voorwaarden en de procedures voor toelating van die producten.

Artikel 13 van deze richtlijn bevat de regeling met betrekking tot enerzijds de door de aanvragers van een toelating voor een bepaald gewasbeschermingsmiddel te verstrekken informatie en anderzijds het gebruik en de bescherming van die informatie door, afgezien van bepaalde uitzonderingen, de vertrouwelijke behandeling daarvan te waarborgen.

De richtlijn brengt een volledige harmonisatie tot stand, zodat een lidstaat geen nationale wettelijke regeling kan vaststellen die de marktdeelnemers verplicht de door een oorspronkelijke aanvrager van een toelating verstrekte gegevens te delen, behoudens onder de in artikel 13, lid 7, gestelde voorwaarden.

Artikel 38 van wet 43/2002 geeft buiten de in de richtlijn uitdrukkelijk genoemde gevallen toch toegang tot gegevens over de resultaten van studies en experimenten.

De Commissie is van mening dat de Spaanse staat geen discretionaire marge had bij de omzetting van artikel 13 van richtlijn 91/414/EEG in nationaal recht en geen procedure tot nietigverklaring van deze bepaling heeft ingeleid, zodat de invoering van een afwijking van de regeling voor toegang tot de in het dossier betreffende de toelating van gewasbeschermingsmiddelen vervatte gegevens schending van het gemeenschapsrecht oplevert, wanneer die afwijking niet in voornoemde richtlijn is voorzien.

(1) Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (PB L 230, blz. 1).
1)

Moet artikel 2, sub i en k, van verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle (1) op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, junctis artikel 1, sub e en f, van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (2) en punt D 10 van bijlage II A en punt R 1 van bijlage II B bij die richtlijn, aldus worden uitgelegd dat aan het eerste door het Hof van Justitie in zijn arrest van 13 februari 2003, Commissie/Luxemburg (C-458/00, Jurispr. blz. I-1553) geformuleerde criterium om verbranding van afvalstoffen te kunnen beschouwen als nuttige toepassing van afvalstoffen voor het opwekken van energie in de zin van punt R 1 van bijlage II B bij die richtlijn (namelijk dat de verrichting voornamelijk tot doel heeft ervoor te zorgen dat afvalstoffen een nuttige functie, te weten het opwekken van energie, kunnen vervullen) ook kan worden voldaan in een geval waarin geen enkele van de door het Hof in dat arrest als factoren ten bewijze van nuttige toepassing van afvalstoffen genoemde omstandigheden aanwezig is, namelijk in een geval waarin de exploitant van de installatie waarin de afvalstoffen dienen te worden verbrand, aan de leverancier van de afvalstoffen geen betaling voor de verwerking verschuldigd is en de installatie technisch niet geschikt is om op primaire energiebronnen te werken ingeval te weinig afvalstoffen worden aangevoerd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 233/5

Beroep ingesteld op 7 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Cyprus

(Zaak C-251/09)

2009/C 233/09

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Zadra en I. Chatzigiannis)

Verwerende partij: Republiek Cyprus

Conclusies

— Vaststellen dat de Republiek Cyprus niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, lid 2, en 31, lid 1, sub a, van richtlijn 93/38/EEG (1) en artikel 1, lid 1, van richtlijn 92/13/EEG (2);

— de Republiek Cyprus verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Archi Ilektrismou Kyprou (de energie-autoriteit van Cyprus) wordt geacht de richtlijnen 93/38 en 92/13 te hebben geschonden bij de gunning nr. 40/2005 van een opdracht voor het ontwerp, de levering en de aanleg van de vierde eenheid van de warmtekrachtcentrale te Vasilikos.

Aangaande de schending van de artikelen 4, lid 2, en 31, lid 1, van richtlijn 93/38 is de Commissie van oordeel dat de schending besloten ligt in de redenen voor de uitsluiting van de offerte van de klagende onderneming en de aanvaarding van de offerte van een andere onderneming op basis van een criterium dat in de aankondiging niet duidelijk is vermeld.

Aangaande de schending van de procedurerichtlijn 92/13 is de Commissie van oordeel dat de aanbestedende dienst in de eerste plaats, voor zover hij door zijn eigen gedrag een situatie van onzekerheid heeft doen ontstaan omtrent de redenen waarom de offerte van de klagende onderneming terzijde is gelegd, heeft gehandeld in strijd met richtlijn 92/13, uitgelegd in het licht van het daarmee nagestreefde doel, te weten doeltreffendheid, en in de tweede plaats dienst zijn besluit niet kon rechtvaardigen met een enkele verwijzing naar de beoordelingsrapporten.

(1) Richtlijn van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 199, blz. 84).

(2) Richtlijn van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 76, blz. 14).
1)

Moeten de artikelen 2 en 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1), aldus worden uitgelegd dat zij de rechter van een lidstaat bevoegdheid verlenen om te oordelen over een vordering wegens aantasting van de persoonlijkheidsrechten die kan zijn veroorzaakt door de plaatsing van inlichtingen en/of foto’s op een internetsite waarvan de redactie in een andere lidstaat wordt gevoerd door een onderneming die in die lidstaat — of in een andere lidstaat, die zich in ieder geval van de eerste onderscheidt — is gevestigd: — op de enkele voorwaarde dat deze internetsite vanuit de eerste staat kan worden geraadpleegd, of — enkel wanneer er tussen het schadetoebrengend feit en het grondgebied van de eerste staat een voldoende, wezenlijk en relevant aanknopingspunt bestaat en, in dat tweede geval, dit aanknopingspunt kan resulteren uit: — de omvang van de verbindingen met de litigieuze pagina vanuit de eerste lidstaat, gemeten in absolute waarde of in verhouding tot het totale aantal verbindingen met die pagina, — de verblijfplaats of de nationaliteit van de persoon die een schending van zijn persoonlijkheidsrechten inroept of van de belanghebbenden in het algemeen, — de taal waarin de litigieuze informatie is verspreid of elke andere factor die aantoont dat de redacteur van de site zich specifiek wilde richten tot het publiek van de eerste staat, — de plaats waar de geschetste feiten zich hebben voorgedaan en/of de foto’s zijn genomen die mogelijk online zijn geplaatst, — andere criteria?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 220/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 10 juli 2009 — Bianca Purrucker/Guillermo Vallés Pérez

(Zaak C-256/09)

2009/C 220/46

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bianca Purrucker

Verwerende partij: Guillermo Vallés Pérez

Prejudiciële vraag

Zijn de artikelen 22 e.v. van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (1) (hierna: „Brussel IIbis-verordening”), betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van andere lidstaten in de zin van artikel 2, punt 4, van de Brussel IIbis-verordening, ook toepasselijk op uitvoerbare voorlopige maatregelen inzake het gezagsrecht als bedoeld in artikel 20 van de Brussel IIbis-verordening?

(1) PB L 338, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 220/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Brussel (Belgique) op 15 mei 2009 — I. SGS Belgium NV tegen Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Firme Derwa NV en Centraal Beheer Achmea NV en II. Firme Derwa NV en Centraal Beheer Achmea NV tegen SGS Belgium NV en Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

(Zaak C-218/09)

2009/C 220/31

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van beroep te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

I. SGS Belgium NV tegen Belgisch Interventie- en Restitutiebureau Firme Derwa NV Centraal Beheer Achmea NV

II. Firme Derwa NV Centraal Beheer Achmea NV tegen SGS Belgium NV Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

Prejudiciële vraag

Dient de term „overmacht” in artikel 5, lid 3, van verordening (EEG) nr. 3665/87 (1) van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten zo te worden geïnterpreteerd dat het bederven van rundvlees tijdens het vervoer in de gepaste verpakking en in een koelcontainer waarbij continu de voorgeschreven temperatuur wordt aangehouden, in beginsel overmacht vormt?

(1) PB L 351, blz. 1.
4)

Kan de rechtbank in het tegenovergestelde geval op grond van het nationale recht van de staten waar dit verbod van kracht is, een soortgelijke dwangmaatregel of een andere dwangmaatregel dan die welke zij op grond van haar nationale recht vaststelt, gelasten?
4)

Moet artikel 8 van richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven, dat bepaalt dat „[d]e in de lidstaat van ontvangst onder zijn oorspronkelijke beroepstitel ingeschreven advocaat […] zijn beroep in loondienst bij een andere advocaat, bij een samenwerkingsverband van advocaten of een advocatenkantoor of bij een publiek- of privaatrechtelijke onderneming [mag] uitoefenen, voor zover de lidstaat van ontvangst zulks voor de onder de beroepstitel van die lidstaat ingeschreven advocaten toestaat” aldus worden uitgelegd dat het niet geldt voor advocaten die deeltijds in de publieke sector werken?
—

vernietigen van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 10 maart 2009 voor zover het Gerecht daarbij (1) artikel 1 van de omstreden verordening nietig heeft verklaard voor zover het antidumpingrecht dat is vastgesteld voor de uitvoer naar de Europese Gemeenschap van de producten die worden vervaardigd door verzoeksters in eerste aanleg hoger is dan het geval zou zijn geweest indien op de uitvoerprijs geen correctie wegens commissie was toegepast wanneer de verkopen via de verbonden handelsmaatschappij Sepco SA waren afgewikkeld (punt 1 van het dictum van het bestreden arrest) en (2) de Raad heeft verwezen in zijn eigen kosten en in een vierde van de kosten van verzoeksters in eerste aanleg (punt 3 van het dictum van het bestreden arrest);
—

vaststellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
iv)

niet erop gewezen dat de irrelevante en onjuiste uitlegging die de Commissie aan het arrest Deggendorf heeft gegeven, in casu ertoe heeft geleid dat die rechtspraak is getransformeerd in een instrument tot repressie van de tekortkomingen van de lidstaten dat niet in het Verdrag of de afgeleide wetgeving is voorzien;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 167/4

Beroep ingesteld op 4 mei 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek

(Zaak C-155/09)

2009/C 167/07

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en D. Triantafyllou, gemachtigden)

Verwerende partij: Helleense Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Helleense Republiek de verplichtingen niet nakomt die op haar rusten krachtens de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG in het licht ook van artikel 12 EG (en krachtens de artikelen 28, 31 en 4 van de EER-Overeenkomst), voor zover zij de uitoefening van de uit deze bepalingen voortvloeiende fundamentele vrijheden belemmert — door vrijstelling van de belasting op de overdracht van onroerende goederen te verlenen enkel en alleen aan personen die reeds vast in Griekenland wonen, en niet aan personen die het voornemen hebben om zich er in de toekomst te vestigen; — door onder bepaalde voorwaarden vrijstelling van de belasting op de overdracht van onroerende goederen in Griekenland te verlenen enkel aan Griekse onderdanen bij de aankoop van een eerste woning in Griekenland, met uitdrukkelijke discriminatie van personen die in het buitenland wonen en geen Griekse onderdanen zijn;

— de Helleense Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De vrijstelling van de overdrachtbelasting komt hoofdzakelijk aan Griekse staatsburgers ten goede. De uitsluiting van de vrijstelling van gemeenschapsonderdanen die niet reeds in Griekenland verblijven, vormt een discriminatie op grond van nationaliteit, die de aankoop van een eerste woning in Griekenland door burgers van andere lidstaten bemoeilijkt en belemmert. Deze discriminerende belemmering wordt bevestigd en versterkt door de uitdrukkelijke beperking van de vrijstelling tot de Griekse staatsburgers in het buitenland.

Deze maatregel is niet geschikt om voor de inwoners van het land de toegang tot de eigendom van hun woning te vergemakkelijken, bij gebrek aan een overeenkomstige verplichting wat het gebruik van het onroerend goed betreft. Bovendien is hij overdreven, aangezien de feitelijke verblijfplaats zou kunnen worden gecontroleerd door verklaringen van de kopers, vergezeld van diverse inschrijvingen in registers en van controles.

Wat de uitdrukkelijke beperking van de vrijstelling tot Grieken in het buitenland betreft, zij kan niet worden gerechtvaardigd door het doel hen naar Griekenland te doen terugkeren, aangezien dit doel in strijd is met het beginsel van het vrije verkeer.
2)

Voor het geval dat de eerste vraag niet zonder meer bevestigend kan worden beantwoord: Vereist artikel 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, ingelast bij richtlijn 2003/35/EG, dat niet-gouvernementele organisaties die toegang wensen tot de rechter van een lidstaat waarvan het bestuursprocesrecht het aanvoeren van een inbreuk op een recht als voorwaarde stelt, de schending van voor de goedkeuring van het voornemen beslissende milieubepalingen kunnen aanvoeren, die rechtstreeks zijn gebaseerd op het gemeenschapsrecht of die communautaire milieubepalingen in nationaal recht omzetten, dus ook bepalingen die uitsluitend zijn bedoeld om de belangen van het algemene publiek te dienen en niet althans mede ter bescherming van de rechtsbelangen van individuele personen? a) Voor het geval dat de tweede vraag in principe bevestigend wordt beantwoord: Moeten communautaire milieubepalingen aan bepaalde inhoudelijke eisen voldoen, voordat ertegen kan worden opgekomen? b) Voor het geval dat vraag 2 a) bevestigend wordt beantwoord: Om welke inhoudelijke eisen (bijvoorbeeld rechtstreekse werking, beschermingsdoel, doelstelling) gaat het?
4)

Was het de bedoeling van de Europese Commissie, door in artikel 1 van beschikking 2003/195/EG van 16 oktober 2002 te verklaren dat „de steunregeling zoals bepaald in artikel 11, lid 1, van de Siciliaanse regionale wet nr. 16 van 27 mei 1997, die Italië voornemens is uit te voeren, onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt” en dat „deze regeling derhalve niet ten uitvoer mag worden gelegd”: — om de „nieuwe” bij artikel 11 van regionale wet nr. 16/97 ingevoerde steunregeling niet goed te keuren, omdat de Commissie die regeling beschouwde als een „autonoom” stelsel, bedoeld om de periode voor de uitvoering van de bij artikel 10 van regionale wet nr. 27/91 ingevoerde steun te verlengen tot na de termijn van 31 december 1996, zodat ook de kosten van aangenomen werknemers en/of omgezette contracten in de jaren 1997 en 1998 daaronder vielen, of — diende de beschikking in feite juist te verhinderen dat de Regione financiële middelen vergaarde teneinde de daadwerkelijke betaling van de bij artikel 10 van regionale wet nr. 27/91 ingevoerde staatssteun te verhinderen, zelfs voor werknemers en/of contracten die vóór 31 december 1996 waren aangenomen respectievelijk omgezet?
6.

De Italiaanse autoriteiten stellen terecht dat de consument zijn verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds kan indienen zodra hij kennis heeft van omstandigheden die de uitvoering van de overeenkomst in gevaar brengen. Om van die mogelijkheid gebruik te kunnen maken, moet hij echter kennis hebben van die omstandigheden. Behalve in de gevallen waarin het faillissement van de reisorganisator overduidelijk kenbaar is omdat het door een rechter is uitgesproken, heeft de consument in de meeste gevallen geen weet van de juiste vermogenstoestand van de reisorganisator. Het is dan ook normaal dat hij zich eerst tot deze laatste wendt om terugbetaling van de reeds voldane bedragen te krijgen, door deze een brief, in voorkomend geval een aanmaning en ten slotte een bevel tot betaling te zenden. Daardoor ontstaat het gevaar dat de in artikel 5 van ministerieel besluit nr. 349/1999 gestelde termijn van drie maanden reeds lang is verstreken op het moment van de indiening van het verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds, en dat de consument als gevolg daarvan zijn recht op terugbetaling van de reeds voldane bedragen is kwijtgeraakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/33

Beroep ingesteld op 27 april 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-149/09)

2009/C 141/60

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Dejmek en J. Sénéchal, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 tot wijziging van richtlijn 77/91/EEG van de Raad met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2006/68/EG in nationaal recht is op 15 april 2008 verstreken. Op de datum van de instelling van dit beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 264, blz. 32.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 11 februari 2009 — Leo-Libera GmbH/Finanzamt Buchholz in der Nordheide

(Zaak C-58/09)

2009/C 113/39

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Leo-Libera GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Buchholz in der Nordheide

Prejudiciële vraag

Moet artikel 135, lid 1, sub i, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten toestaat een regeling te treffen die enkel bepaalde weddenschappen (totalisator) en loterijen vrijstelt van de belasting en alle „andere kans- en geldspelen” van de vrijstelling uitzondert?

(1) PB L 347, blz. 1.