Vooraf zij reeds opgemerkt dat ons inziens, gelijk ook de Commissie stelt, na het bereiken van de laatste salaristrap van een rang geen theoretische salaristrappen meer bestaan.

Verzoeker doet, ter ondersteuning van zijn tegengestelde mening, een beroep zowel op de bewoordingen als op de geest van de litigieuze bepaling.

De formulering „theoretische salaristrappen… die van de eerste tot de laatste der reële salaristrappen oplopen” zou impliceren dat het om alle salaristrappen met inbegrip van de eerste en de laatste gaat. Indien de wetgever de laatste salaristrap had willen uitsluiten zou hij gezegd hebben : „van de eerste tot de voorlaatste”, ofwel „tussen de eerste en de laatste”.

Wij geven toe dat de gebezigde formule dubbelzinning is en naar gelang van verband of ratio legis de laatste salaristrap zowel kan in- als uitsluiten. Uit een oogpunt van tekstuitlegging lijkt het ons overigens van meer belang dat daar, waar in de Franse en Italiaanse tekst van artikel 46 sprake is van „échelons virtuels” of „scatti virtuali” in het Duits de uitdrukking „Dienstalterszwischenstufen”, dat wil zeggen „tussenliggende salaristrappen” wordt gebezigd. Deze uitdrukking kan echter niet zien op theoretische salaristrappen die zouden volgen op de laatste feitelijke salaristrap.

Met name dient evenwel op de geest van de litigieuze bepaling te worden gelet. Volgens verzoeker heeft de auteur van het Statuut bescherming billijk geacht van de „normale” ontwikkeling der loopbaan van de ambtenaar, die, in de eerste salaristrap van zijn rang in dienst genomen, om de twee jaar een verhoging in salaristrap krijgt en twee jaar na het bereiken van de laatste salaristrap wordt bevorderd tot een hogere rang. Deze opvatting gaat echter ten enen male voorbij aan het in het Statuut gemaakte onderscheid tussen de verhoging in salaristrap en die in rang: terwijl volgens artikel 44 de eerste na verkrijging van een anciënniteit van twee dienstjaren automatisch plaatsvindt geschiedt bevordering, welke voor de ambtenaar aanstelling in de eerstvolgende hogere rang van de categorie waartoe hij behoort meebrengt, ingevolge artikel 45 uitsluitend bij keuze.

Een ambtenaar die de laatste salaristrap van zijn rang heeft bereikt heeft dus geen enkele waarborg dat zijn salaris zal blijven toenemen of dat hij „normalerwijze” na twee jaar in rang zal worden bevorderd. Op deze laatste salaristrap kan dan ook het in artikel 46, lid 2, inzake de theoretische salaristrappen bepaalde geen toepassing vinden. Deze corresponderen met dienstmaanden welke een reeks potentiële salarisverhogingen vertegenwoordigen die in zoverre gerechtvaardigd zijn als de ambtenaar binnen dezelfde rang door enkel tijdsverloop automatisch naar een nieuwe reële salaristrap met een hoger salaris kan overgaan. Heeft men eenmaal de laatste salaristrap bereikt, dan is automatisch overgang naar een hoger salaris niet meer mogelijk en verliezen de theoretische salaristrappen hun reden van bestaan.

De meningen der commentatoren zijn ter zake echter verdeeld. Terwijl Euler (Europaisches Beamtenstatut, deel II, blz. 376) het bestaan van theoretische salaristrappen in de laatste salaristrap schijnt uit te sluiten, neemt Holtz (Handbuch des Europäischen Diensttrechts, blz. 325) het tegendeel aan.

Wij menen evenwel dat uit een vergelijking van de artikelen 44 en 45 van het Statuut met zekerheid voortvloeit dat artikel 46, lid 2, in die zin moet worden uitgelegd dat het voor alle reële salaristrappen, uitgezonderd de laatste, geldt. Derhalve is, door bij de indeling van Brembati in zijn nieuwe rang geen rekening te houden met „een in zijn oude rang bereikte theoretische salaristrap” een juiste uitlegging aan deze tekst gegeven, zodat verzoekers voornaamste stelling moet worden verworpen.