Een staatsburger van een lidstaat van de Unie die zijn studie volgt in een andere lidstaat, heeft krachtens de artikelen 18 VWEU en 21 VWEU het recht om vrij op het grondgebied van de gastlidstaat te reizen en te verblijven zonder rechtstreeks of indirect op grond van zijn nationaliteit te worden gediscrimineerd. Een regeling die bepaalt dat aan studenten kortingen worden verleend op de vervoerstarieven, valt, voor zover deze hen in staat stelt om, rechtstreeks of indirect, hun kosten van levensonderhoud te dekken, binnen de werkingssfeer van het VWEU. Bovendien verbiedt het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, dat algemeen is neergelegd in artikel 18 VWEU en in artikel 24 van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, en nader is gespecificeerd ten aanzien van Unieburgers die binnen de werkingssfeer van die richtlijn vallen, met name rechtstreekse discriminatie op grond van nationaliteit. In dit verband heeft die richtlijn weliswaar tot doel, de uitoefening van het fundamentele en persoonlijke recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten, dat rechtstreeks aan alle Unieburgers toekomt, te vergemakkelijken en te versterken, doch neemt dit niet weg dat zij, zoals blijkt uit artikel 1, onder a), ervan, de voorwaarden voor de uitoefening van dit recht regelt. In het bijzonder kan een Unieburger, wat de toegang tot voorzieningen betreft, zich er alleen op beroepen krachtens artikel 24, lid 1, van richtlijn 2004/38 gelijk te worden behandeld als een staatsburger van de gastlidstaat, indien zijn verblijf op het grondgebied van die lidstaat voldoet aan de voorwaarden van deze richtlijn.

Als afwijking van het in artikel 18 VWEU neergelegde beginsel van gelijke behandeling, waaraan artikel 24, lid 1, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, slechts een specifieke uitdrukking geeft, dient artikel 24, lid 2, van die richtlijn strikt te worden uitgelegd. Hoewel een aan de nationale studenten van een lidstaat toegekende reisvoorziening steun voor levensonderhoud voor de betrokken studenten vormt, valt enkel steun voor levensonderhoud voor studies in de vorm van een studiebeurs of -lening binnen de werkingssfeer van de in artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 geformuleerde afwijking van het beginsel van gelijke behandeling.

In dit verband stelt de regeling van een lidstaat op grond waarvan de student recht heeft op een vervoerstitel waarmee hij gratis of tegen een gereduceerd tarief gebruik kan maken van het openbaar vervoer, welke reisvoorziening de student niet hoeft terug te betalen indien hij binnen tien jaar zijn diploma behaalt, doch die hij wel moet terugbetalen indien hij binnen deze termijn geen diploma behaalt, een reisvoorziening in die de kenmerken vertoont van en verwant is aan ofwel een studiebeurs ofwel een studielening, naargelang de student al dan niet binnen tien jaar zijn diploma behaalt. Daaruit volgt dat een dergelijke reisvoorziening onder de in artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 bedoelde afwijking valt. De betrokken lidstaat kan zich dus op deze afwijking beroepen, zonder dat daarbij sprake is van rechtstreekse discriminatie op grond van nationaliteit, om te weigeren deze voorziening, vóór de verwerving van een duurzaam verblijfsrecht, toe te kennen aan andere personen dan werknemers of zelfstandigen, of personen die deze status hebben behouden, of hun familieleden.

In dit verband zijn irrelevant, ten eerste, het antwoord op de vraag of die voorziening een voorwaardelijke beurs dan wel een voorwaardelijke lening is, en, ten tweede, het feit dat de reisvoorziening in beginsel wordt toegekend in de vorm van een vervoersbewijs, dat wil zeggen niet in geld maar in natura.

(cf. punten 86, 87, 89‑92, 94, 95)