Ten slotte moet in dit verband nog het argument worden onderzocht dat de Commissie nog een „job-description” in de zin van artikel 5 van het Personeelsstatuut had moeten opstellen, alvorens zij in de bedoelde vacature door middel van promotie voorzag. Immers verzoeker is van oordeel dat de krachtens artikel 45 noodzakelijke afweging van de verdiensten der verschillende sollicitanten slechts doeltreffend kan geschieden wanneer men beschikt over een beoordelingsmaatstaf welke naar de regelen van het Statuut is vastgesteld, te weten de „job-description”.

Met de Commissie ben ik van oordeel dat het argument eigenlijk betrekking heeft op de aankondiging van een vacature d.d. 30 augustus 1962 waarin de bij de vacante post behorende functies alsmede de daartoe vereiste bekwaamheden werden vermeld. Blijkbaar zijn de toen gegeven criteria naar het oordeel van verzoeker niet in overeenstemming met de eisen van het Statuut.

Is dit echter juist, dan dient de vraag te worden gesteld of op dit argument in het onderhavige geding acht mag worden geslagen. Hiertegen rijzen echter ernstige bedenkingen. Immers, anders dan verzoeker meent, vormt de aankondiging van een vacature niet slechts een voorbereidende handeling, doch een verbindende beschikking. Dit blijkt niet alleen uit de tekst van artikel 4 van het Personeelsstatuut doch ook bij nadere beschouwing van het wezen van die aankondiging zelf. Hierdoor maakt het bevoegde gezag bekend dat een bepaalde post moet worden bezet en legt zij op verbindende wijze vast naar welke criteria over die bezetting zal worden beslist. Wie dan ook de aankondiging van een vacature niet bestrijdt, hoewel hij die onrechtmatig acht en in strijd met zijn belangen, kan daarop niet later bij een actie tegen de bevorderingsbeschikking terugkomen, ook niet door middel van de exceptie van onwettigheid welke, naar algemeen wordt aangenomen, slechts tegen algemene regelingen kan worden aangewend.

Doch ook afgezien van deze procesrechtelijke overweging kan het argument van verzoeker niet slagen. Het valt om verschillende redenen niet aan te nemen dat bevorderingen eerst plaats mogen vinden nadat de in artikel 5 bedoelde omschrijving van de verschillende posten is voltooid.

In de eerste plaats kon, gelijk in de praktijk bleek (en ook van de aanvang af — gezien de complexe aard van deze werkzaamheid en gelet op de overige bij het Verdrag aan de instellingen toevertrouwde taken — niet anders te verwachten viel) een volledige job-description niet in korte tijd worden opgesteld. Niet alleen zou het een belemmering van de organisatie van het bestuur hebben betekend indien men iedere bevordering had uitgesloten zolang bedoelde omschrijving niet had plaats gehad, ook wanneer zij een naar de aard der daarmede verbonden taken op zichzelf reeds duidelijke post betrof, doch een zodanig uitstel zou ook niet in overeenstemming zijn met artikel 8 van het Personeelsstatuut hetwelk uitdrukkelijk reeds voor het eerste jaar na inwerkingtreding van het Statuut bevorderingen voorzag en zulks zelfs onder minder strikte voorwaarden.

Bovendien valt niet in te zien in hoeverre een algemene omschrijving van de ambten overeenkomstig artikel 5 van het Statuut tot een versterking had kunnen leiden van de waarborgen voor de kandidaten die op promotie aanspraak maakten. Ook zonder die omschrijving bleef het altijd mogelijk in elk afzonderlijk geval voor een correcte en zakelijke redactie van de aankondiging zorg te dragen. Zou die aankondiging dan niet beantwoorden aan de eisen welke met betrekking tot de gelijke behandeling der ambtenaren gesteld mogen worden, dan kon daartegen beroep worden ingesteld en haar nietigverklaring in rechten worden gevorderd.

Ik meen dan ook dat verzoekers derde middel tot nietigverklaring der bestreden beschikking evenmin kan slagen.