ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

De artikelen 361, lid 1, 363, 365, leden 1, 2 en 3, 859, punt 6, en 860 van de uitvoeringsverordening bevatten de volgende bepalingen: „Artikel 361 1. De goederen worden, onder overlegging van de exemplaren nrs. 4 en 5 van de aangifte voor douanevervoer, aan het kantoor van bestemming aangebracht. [...] Artikel 363 De douaneautoriteiten van de lidstaat van bestemming zenden exemplaar nr. 5 van de aangifte voor douanevervoer onverwijld en uiterlijk binnen een maand na de beëindiging van de regeling terug aan de douaneautoriteiten van de lidstaat van vertrek. [...] Artikel 365 1. Wanneer exemplaar 5 van de aangifte voor douanevervoer niet binnen twee maanden na aanvaarding van de aangifte voor douanevervoer bij de douaneautoriteiten van de lidstaat van vertrek is teruggekeerd, delen deze autoriteiten dit de aangever mede met het verzoek het bewijs te leveren dat de regeling is beëindigd. [...] 2. Het in lid 1 bedoelde bewijs kan ten genoegen van de douaneautoriteiten worden geleverd, door de overlegging van een door de douaneautoriteiten van de lidstaat van bestemming gewaarmerkt document dat de identificatie van de betrokken goederen bevat en waaruit blijkt dat deze bij het kantoor van bestemming of, bij toepassing van artikel 406, bij de toegelaten geadresseerde zijn aangebracht. 3. De regeling communautair douanevervoer wordt eveneens als beëindigd beschouwd wanneer de aangever een douanedocument, of een kopie of fotokopie daarvan, overlegt dat ten genoegen van de douaneautoriteiten voldoende gegevens ter identificatie van de betrokken goederen bevat en waaruit blijkt dat deze in een derde land een douanebestemming hebben gekregen. De kopie of fotokopie van het document moet door de instantie die het originele document heeft geviseerd, door een officiële instantie van het betrokken derde land of door een officiële instantie van een der lidstaten voor eensluidend zijn gewaarmerkt. ( 5 ) [...] Artikel 859 De volgende vormen van verzuim worden beschouwd als zijnde zonder werkelijke gevolgen voor de juiste werking van de tijdelijke opslag of van de betrokken douaneregeling in de zin van artikel 204, lid 1, van het Wetboek, voor zover: — zij geen poging tot onttrekking van de goederen aan het douanetoezicht inhouden, — zij geen duidelijke nalatigheid van de zijde van de belanghebbende inhouden, en — alle formaliteiten voor het regulariseren van de situatie van de goederen alsnog worden vervuld: [...] 6) het verlaten van het douanegebied van de Gemeenschap van goederen in tijdelijke opslag of goederen die onder een douaneregeling zijn geplaatst [...] zonder dat de vereiste formaliteiten zijn vervuld; [...] Artikel 860 De douaneautoriteiten achten een douaneschuld als te zijn ontstaan in de zin van artikel 204, lid 1, van het Wetboek, tenzij de persoon die mogelijkerwijze de schuldenaar is, aantoont dat de in artikel 859 bedoelde voorwaarden zijn vervuld.”
46.

Artikel 4 van de kaderrichtlijn water stelt de milieudoelstellingen vast die de lidstaten dienen te bereiken bij de tenuitvoerlegging van het in het stroomgebiedsbeheersplan omschreven maatregelenprogramma voor oppervlaktewateren, voor grondwater, en voor beschermde gebieden. ( 21 ) Hieruit volgt dat ook over de toepassing van het verbod op achteruitgang in de regel moet worden beslist op basis van de informatie die in het beheersplan is opgenomen.
76.

In dit verband en voor zover zou blijken dat de voorstellen voor de overname van de SNCM die bij het tribunal de commerce de Marseille zijn ingediend, de opschortende voorwaarde bevatten dat de verplichting tot terugbetaling van de onrechtmatige steun wordt „opgeheven” doordat wordt voorzien in een economische discontinuïteit tussen de SNCM en een nieuwe structuur ( 31 ), herinner ik eraan dat volgens vaste rechtspraak, indien een nieuwe onderneming wordt opgericht met het oog op de voortzetting van een deel van de activiteiten van de in staat van liquidatie verkerende onderneming die de onrechtmatige steun heeft ontvangen, het niet langer onmogelijk is de onrechtmatige steun terug te vorderen omdat „de omstandigheid dat die activiteiten worden voortgezet zonder dat de betrokken steun volledig is terugbetaald, de verstoring van de mededinging als gevolg van het concurrentievoordeel dat die onderneming op de markt ten opzichte van haar concurrenten heeft genoten, [kan] doen voortduren. Een dergelijke nieuw opgerichte onderneming kan dus, indien dat voordeel ook voor haar blijft bestaan, gehouden zijn de betrokken steun terug te betalen. Dit is met name het geval indien blijkt dat deze onderneming het concurrentievoordeel dat aan deze steun is verbonden, feitelijk blijft genieten, in het bijzonder wanneer zij activa van de vennootschap in liquidatie koopt zonder een marktconforme prijs te betalen of wanneer is bewezen dat door de oprichting van een dergelijke onderneming de verplichting tot terugbetaling van deze steun wordt omzeild”. ( 32 )
„1)

Artikel 23 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat: — bij opname van een forumkeuzebeding in de prospectus voor de uitgifte van effecten zoals de „credit-linked notes” die in het hoofdgeding aan de orde zijn, slechts is voldaan aan het in artikel 23, lid 1, onder a), van verordening nr. 44/2001 geformuleerde formele vereiste van een geschrift indien de door de partijen ondertekende overeenkomst vermeldt dat dit beding is aanvaard of uitdrukkelijk naar deze prospectus verwijst, en — een forumkeuzebeding in de prospectus voor de uitgifte van effecten zoals de „credit-linked notes” die in het hoofdgeding aan de orde zijn, die eenzijdig is opgesteld door de emittent van deze effecten, slechts kan worden tegengeworpen aan een derde die deze heeft verworven van een financiële tussenpersoon, indien is vastgesteld dat de betrokken derde daadwerkelijk met dit beding heeft ingestemd onder de in dat artikel gestelde voorwaarden. Het opnemen van een forumkeuzebeding in de prospectus voor de uitgifte van effecten zoals de „credit-linked notes” die in het hoofdgeding aan de orde zijn, kan evenwel worden beschouwd als een vorm die is toegestaan door een gewoonte van de internationale handel in de zin van artikel 23, lid 1, onder c), van verordening nr. 44/2001. Hierdoor kan het vermoeden gelden dat degene tegen wie het beding wordt tegengeworpen, ermee heeft ingestemd. Voorwaarde hiervoor is echter dat met name is vastgesteld dat de marktdeelnemers in de betrokken branche doorgaans en regelmatig een dergelijke handelwijze volgen bij het sluiten van het bewuste type overeenkomsten en dat de partijen voorheen duurzame handelsbetrekkingen onderhielden met elkaar of met andere marktdeelnemers in de betrokken branche, dan wel dat de handelwijze in kwestie voldoende bekend is om als een vaste praktijk te kunnen worden beschouwd. Het staat aan de nationale rechter om dit na te gaan.
37.

Ik ben evenwel van mening dat een dergelijke uitlegging niet kan worden aanvaard. Het arrest Rundgren (C‑389/99, EU:C:2001:264) heeft in wezen gepreciseerd dat een pensioen pas „verschuldigd” is wanneer het, om te beginnen, is toegekend door het bevoegde orgaan van een lidstaat, in voorkomend geval na een desbetreffende aanvraag, en, vervolgens, daadwerkelijk is betaald door genoemd orgaan. Dat houdt niet in dat het tijdstip waarop het pensioen wordt toegekend en het tijdstip waarop het verschuldigd is, in de zin van „daadwerkelijk betaald”, noodzakelijkerwijs overeenkomen. Wanneer een pensioen wordt toegekend, kan dat met terugwerkende kracht gebeuren. In dat geval erkent het bevoegde orgaan dat het pensioen vóór zijn besluit verschuldigd was, maar dat het om feitelijke redenen die, zoals in het onderhavige geval, met name verband houden met de indiening en de behandeling van een aanvraag van een verzekerde, pas later is betaald. Wanneer de daadwerkelijke betaling echter een bepaald tijdvak omvat, namelijk het tijdvak vanaf het tijdstip waarop het pensioen is toegekend, zou dat pensioen volgens mij moeten worden geacht gedurende dit gehele tijdvak „verschuldigd” te zijn.
53.

Deze uiteenlopende beslissingen vloeien voort uit een andere opvatting van het voordeel dat samenhangt met de fiscale last. Terwijl in het arrest Deutsche Shell slechts de niet-inaanmerkingneming voor fiscale doeleinden van een door de belastingplichtige daadwerkelijk gerealiseerde winst als voordeel was aanvaard, was het Hof in het arrest K van oordeel dat het voldoende was dat de belastingplichtige geen belasting had hoeven te betalen op een winst, wanneer deze zich zou hebben voorgedaan. De situatie van de belastingbetaler in het arrest Deutsche Shell wordt met andere woorden ex post onderzocht, terwijl deze in het arrest K ex ante wordt onderzocht. Zo zal de belastingbetaler het voor de start van zijn investering in een lidstaat als voordeel beschouwen dat hij geen belasting hoeft te betalen over een eventuele winst. Dit voordeel staat hem evenwel niet meer ter beschikking wanneer hij zijn investering met verlies heeft afgesloten.
18.

De Raad van State, die zich thans over het geschil moet uitspreken, heeft het Hof overeenkomstig artikel 267 VWEU op 13 maart 2013 verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Vormt het belang van behoud van nationaal natuurschoon en cultuurhistorisch erfgoed, zoals aan de orde in de Natuurschoonwet 1928, een dwingende reden van algemeen belang, die een regeling rechtvaardigt, waarin de toepassing van een vrijstelling van schenkbelasting (invorderingsfaciliteit) wordt beperkt tot in Nederland gelegen landgoederen? 2) a) Kunnen de autoriteiten van een lidstaat, in het kader van het onderzoek of een in een andere lidstaat gelegen onroerende zaak kan worden aangewezen als landgoed in de zin van de Natuurschoonwet 1928, voor bijstand van autoriteiten van de lidstaat waarin de onroerende zaak is gelegen, een beroep doen op [invorderingsrichtlijn 2010/24], wanneer de aanwijzing als landgoed op grond van die wet tot gevolg heeft dat een vrijstelling wordt verleend van de invordering van de schenkbelasting die op het moment van schenking van die onroerende zaak verschuldigd zal zijn? b) Indien vraag 2a) bevestigend moet worden beantwoord, moet het begrip ‚administratief onderzoek’ in artikel 3, zevende lid, van [samenwerkingsrichtlijn 2011/16] zo worden uitgelegd dat hieronder tevens een onderzoek ter plaatse kan worden begrepen? c) Indien vraag 2b) bevestigend moet worden beantwoord, kan voor de invulling van het begrip ‚administratieve onderzoeken’ in artikel 5, eerste lid, van [invorderingsrichtlijn 2010/24] worden aangesloten bij de definitie van het begrip ‚administratief onderzoek’ in artikel 3, zevende lid, van [samenwerkingsrichtlijn 2011/16]? 3) Indien vraag 2a), vraag 2b) of vraag 2c) ontkennend moet worden beantwoord, dient het beginsel van loyale samenwerking, zoals neergelegd in artikel 4, derde lid, van het VEU, in samenhang beschouwd met artikel 167, tweede lid, van het VWEU, aldus te worden uitgelegd dat het met zich brengt dat, wanneer een lidstaat een andere lidstaat verzoekt om medewerking te verlenen bij het onderzoek of een in die andere lidstaat gelegen onroerende zaak kan worden aangewezen als landgoed in de zin van een wet die behoud en bescherming van nationaal natuurschoon en cultuurhistorisch erfgoed tot doel heeft, de verzochte lidstaat gehouden is deze medewerking te verlenen? 4) Kan een beperking van het vrij verkeer van kapitaal worden gerechtvaardigd door een beroep op de noodzaak van het waarborgen van doeltreffende fiscale controles, indien de doeltreffendheid van deze controles enkel in gevaar lijkt te kunnen worden gebracht door de omstandigheid dat nationale autoriteiten gedurende het tijdvak van 25 jaren als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Natuurschoonwet 1928 naar een andere lidstaat moeten reizen om daar de noodzakelijke controles te verrichten?”
17.

Het Hof heeft op 26 april 2007 in het arrest Commissie/Italië (EU:C:2007:250) vastgesteld dat de Italiaanse Republiek, door niet alle maatregelen te nemen die nodig zijn: — om ervoor te zorgen dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder dat procedés of methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben, en om het onbeheerd achterlaten of het ongecontroleerd lozen of verwijderen van afvalstoffen te verbieden; — om ervoor te zorgen dat iedere houder van afvalstoffen deze afgeeft aan een particuliere of openbare ophaler of een onderneming die de handelingen voor de verwijdering of de nuttige toepassing verricht, of zelf zorg draagt voor de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen in overeenstemming met de bepalingen van de afvalstoffenrichtlijn; — om ervoor te zorgen dat iedere inrichting of onderneming die verwijderingshandelingen verricht, een vergunning moet hebben van de bevoegde instantie; — om ervoor te zorgen dat op elke plaats waar gevaarlijke afvalstoffen worden gestort, deze afvalstoffen worden geregistreerd en geïdentificeerd, en — om ervoor te zorgen dat de exploitant van een stortplaats waarvoor op 16 juli 2001 een vergunning was verleend of die toen reeds in gebruik was, vóór 16 juli 2002 bij de bevoegde instantie een door hem opgesteld aanpassingsplan met de gegevens betreffende de vergunningsvoorwaarden alsmede de door hem nodig geachte corrigerende maatregelen ter goedkeuring indient, en dat na de indiening van het aanpassingsplan de bevoegde instantie definitief beslist of de exploitatie al dan niet mag worden voortgezet, waarbij stortplaatsen waarvoor geen vergunning tot voortzetting van de exploitatie is verleend, zo spoedig mogelijk worden gesloten, of toestemming wordt gegeven voor de noodzakelijke werkzaamheden en een overgangsperiode wordt bepaald voor de uitvoering van het plan, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, 8 en 9 van de oude afvalstoffenrichtlijn, artikel 2, lid 1, van de richtlijn betreffende gevaarlijke afvalstoffen en artikel 14, sub a tot en met c, van de afvalstortrichtlijn.
46.

Het spreekt vanzelf dat in het geval van een mededeling aan het publiek, waarbij de schadebrengende activiteit haar oorsprong heeft in een bepaalde lidstaat en duidelijk en onmiskenbaar gericht is op één of meer andere lidstaten, de mogelijkheid kan worden overwogen om de bovenstaande gevolgtrekking te nuanceren of aan te vullen. ( 26 ) Zoals ik al heb aangegeven in punt 2 van deze conclusie is dit echter niet aan de orde in het geval dat het Handelsgericht Wien ons voorlegt in deze prejudiciële procedure. Verweerster in het hoofdgeding heeft er immers op geen enkel moment voor gekozen om de mededeling die voorwerp is van het hoofdgeding op Oostenrijk te richten. Het is in mijn ogen dan ook niet nodig om een uitspraak te doen over het aanknopingscriterium in verband met een situatie waarin de activiteit wel op één of meer andere lidstaten gericht is.
24.

Het voorgaande betekent naar mijn mening dat de verschillen die door het Europees Parlement in de verschillende taalversies van artikel 38 van verordening nr. 492/2011 zijn gesignaleerd, irrelevant zijn. In de punten 64 tot en met 68 van zijn verzoekschrift wijst het Europees Parlement er namelijk op dat de verschillende taalversies van dat artikel enige nuancering mogelijk maken in de opvatting van de taak die de wetgever uiteindelijk aan de Commissie heeft willen opdragen. In de Franse taalversie bijvoorbeeld bepaalt artikel 38 dat de Commissie de maatregelen neemt „nécessaires à la mise en application” van verordening nr. 492/2011. De Engelse versie spreekt van de maatregelen „pursuant to this Regulation for its implementation”, terwijl de Italiaanse ze omschrijft als maatregelen „necessarie per l’applicazione del presente regolamento”. De Spaanse versie ten slotte spreekt van „las medidas de ejecución para la aplicación del presente Reglamento (uitvoeringsmaatregelen, nodig voor de toepassing van deze verordening”). Ik ben van mening dat, los van de nuances die uit de verschillende formuleringen zouden kunnen worden afgeleid, het niet zozeer beslissend is of de wetgever zich bij de afbakening van de aan de Commissie toegestane handelingsruimte meer of minder precies heeft uitgedrukt, als wel of hij zich strikt heeft gehouden aan de grenzen van de „uitvoeringsbevoegdheden” in de zin van artikel 291, lid 2, VWEU die hij haar kan toekennen. Met andere woorden, bepalend bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het bestreden besluit is, of de inhoud ervan strookt met de uitoefening van een werkelijk uitvoerende bevoegdheid.
164.

Strack is ook van mening dat de Commissie en het Gerecht hadden moeten meewegen of de betrokkenen reeds vooraf hadden ingestemd met het doorgeven van hun persoonsgegevens in het kader van hun confirmatieve verzoeken. Volgens Strack gaven de aan hem verstrekte documenten daar in ten minste één geval zelfs blijk van. Een aanvrager had het volgende te kennen gegeven: „In view of the public interest, I cannot treat this as confidential. My question was not confidential. The public interest in this issue must prevail.” ( 55 )
49.

Gelet op het voorgaande is er in de Italiaanse regeling onverkort sprake van het geval dat wordt genoemd in de vaste rechtspraak van het Hof volgens welke het Hof bevoegd is om te bepalen welke regels van toepassing zijn op een situatie die op zich niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt. ( 10 ) Het betreft immers een geval waarin „een nationale wettelijke regeling zich [...] conformeert aan de in deze handeling gekozen oplossingen, teneinde een gelijke behandeling te verzekeren van interne en Unierechtelijke situaties [...]”. ( 11 ) In het onderhavige geval gaat het om het begrip cabotage in het zeevervoer, dat een gelijke behandeling moet krijgen in interne situaties en in door verordening nr. 3577/92 beheerste situaties.
6.

Artikel 14 van deze verordening, „Betekening of kennisgeving zonder bewijs van ontvangst door de verweerder”, bepaalt het volgende: „1. Het Europees betalingsbevel kan tevens op een van de volgende wijzen aan de verweerder worden betekend of ter kennis worden gebracht, overeenkomstig het nationale recht van de staat waar de betekening of kennisgeving moet worden verricht: a) in persoon op het persoonlijke adres van de verweerder, aan een persoon die als huisgenoot van de verweerder dezelfde woonplaats heeft of aldaar in dienst is; b) wanneer de verweerder een zelfstandige of een rechtspersoon is, in persoon op het zakenadres van de verweerder, aan een persoon die bij de verweerder in dienst is; c) door deponering van het bevel in de brievenbus van de verweerder; d) door deponering van het bevel op het postkantoor of bij de bevoegde autoriteiten, en schriftelijke mededeling daarvan in de brievenbus van de verweerder, mits in de schriftelijke mededeling duidelijk wordt vermeld dat het om een gerechtelijk stuk gaat of dat deze schriftelijke mededeling rechtsgeldig is als betekening of kennisgeving en de toepasselijke termijnen doet ingaan; e) per post zonder bewijs overeenkomstig lid 3 indien de verweerder zijn adres in de lidstaat van oorsprong heeft; f) langs elektronische weg, blijkens een automatische aankomstbevestiging, op voorwaarde dat de verweerder vooraf uitdrukkelijk met deze wijze van betekening of kennisgeving heeft ingestemd. 2. Voor de toepassing van deze verordening is betekening of kennisgeving overeenkomstig lid 1 niet toegestaan indien het adres van de verweerder niet met zekerheid bekend is. 3. Betekening of kennisgeving overeenkomstig lid 1, sub a, b, c en d, blijkt uit: a) een document dat is ondertekend door de bevoegde persoon die de betekening of de kennisgeving heeft verricht, en waarin het volgende wordt vermeld: i) de wijze waarop de betekening of kennisgeving is geschied, en ii) de datum van betekening of kennisgeving, en iii) indien het bevel ter betekening of kennisgeving is aangeboden aan een andere persoon dan de verweerder, de naam van die persoon en zijn relatie tot de verweerder, of b) voor de toepassing van lid 1, sub a en b, een ontvangstbevestiging van de persoon aan wie de betekening of kennisgeving is gedaan.”
52.

Met name kan alleen een door een basisoctrooi beschermde chemische stof die een algemeen of specifiek effect heeft op de in artikel 1, punt 3, sub b, van verordening nr. 1610/96 bedoelde planten of delen van planten en die, alleen of opgenomen in een preparaat dat bestaat in een of meer werkzame stoffen, is bedoeld om effect te hebben op de in genoemd artikel, punt 1, sub b, bedoelde levensprocessen van planten, worden beschermd door een ABC, en dat geldt ook wanneer het een beschermstof betreft.
X is tegen de aanslag in de BPM opgekomen bij de Nederlandse autoriteiten en rechterlijke instanties. De Hoge Raad der Nederlanden, aan wie het geding thans is voorgelegd, gaat er op grond van de feitelijke vaststellingen van uit dat X zowel in Nederland als in België een verblijfplaats heeft en het voertuig in beide lidstaten duurzaam gebruikt. Tegen deze achtergrond heeft de Hoge Raad overeenkomstig artikel 267 VWEU de volgende prejudiciële vragen gesteld:

„1) Is de uitoefening van de fiscale bevoegdheden door twee lidstaten, in het bijzonder het heffen van een registratiebelasting op een motorvoertuig, onbegrensd in een situatie waarin een burger van de Unie op grond van nationale wetgevingen in twee lidstaten woont en waarin die burger een aan haar in eigendom toebehorend motorvoertuig feitelijk duurzaam gebruikt in beide lidstaten?

2) Zo de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, kan het evenredigheidsbeginsel in het kader van de heffing van een registratiebelasting in een geval als het onderhavige een corrigerende werking hebben, en zo dat het geval is, brengt dit beginsel dan mee dat een of beide lidstaten zich moeten beperken bij de uitoefening van hun fiscale bevoegdheden, en op welke wijze dient die beperking dan vorm te krijgen?”
41.

De aanvankelijke kapitaalinjectie hield inderdaad staatssteun in en een particuliere investeerder kan zich per definitie nimmer in de situatie bevinden dat hij staatssteun toekent. Door de aanvankelijke steun werd de staat evenwel houder van effecten, die onder specifieke voorwaarden moesten worden teruggekocht. Ook een particuliere investeerder kan zich in die situatie bevinden. Als de waarde van de door de staat gehouden effecten hoger was dan gebruikelijk bij een particuliere investeerder, lijkt mij dat geen beslissende overweging. Hetzelfde geldt voor de vraag of de effecten ongebruikelijk van aard waren, zoals de Commissie heeft gesteld – wat hoe dan ook een vraag van feitelijke aard is, die in een hogere voorziening buiten de bevoegdheid van het Hof valt. Een houder van effecten, ongeacht het aantal en de aard van die effecten, kan opnieuw willen onderhandelen of instemmen met nieuwe onderhandelingen over de voorwaarden voor terugkoop ervan. Het is dus zinvol het handelen van de staat in dat opzicht te vergelijken met dat van een hypothetische particuliere investeerder in een vergelijkbare situatie. De vraag waar het volgens mij om gaat, is simpelweg: „Zou het voor een particuliere investeerder die, om wat voor reden dan ook, effecten in zijn bezit heeft onder dezelfde voorwaarden, en die oog heeft voor de marktomstandigheden, rationeel zijn geweest om met eenzelfde wijziging van die voorwaarden in te stemmen?”