ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

a. Valt een inreisverbod dat aan een onderdaan van een derde land wordt opgelegd wegens „niet-migratiegerelateerde” redenen, in ieder geval binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1), wanneer de lidstaat geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid bedoeld in artikel 2, lid 2, onder b), van deze richtlijn? b. Indien de eerste prejudiciële vraag, onder a), ontkennend wordt beantwoord: valt een dergelijk inreisverbod evenmin onder richtlijn 2008/115/EG wanneer de onderdaan van een derde land reeds los van een tegen hem vastgestelde uitwijzingsbeschikking, waaraan het inreisverbod is gekoppeld, illegaal op het grondgebied verblijft en derhalve eigenlijk binnen de werkingssfeer van de richtlijn valt? c. Behoort tot de om „niet-migratiegerelateerde” redenen opgelegde inreisverboden een inreisverbod dat wordt opgelegd in verband met een uitwijzing die is bevolen om redenen van openbare veiligheid en orde (in casu: alleen om algemeen preventieve redenen ter bestrijding van terrorisme)?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2019 — Société ECO TLC/Ministre de la transition écologique et solidaire

(Zaak C-556/19)

(2019/C 328/32)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Société ECO TLC

Verwerende partij: Ministre de la transition écologique et solidaire

Andere partij: Fédération des entreprises du recyclage

Prejudiciële vraag

Moet artikel 107 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een regeling als beschreven in de punten 9 tot en met 11, waarbij een particuliere milieu-instelling zonder winstoogmerk — houdster van een door de publieke autoriteiten afgegeven erkenning — financiële bijdragen int bij bedrijven die een bepaalde categorie producten op de markt brengen, en in ruil daarvoor een dienst verricht — welke bedrijven daartoe een overeenkomst met die instelling ondertekenen —, die erin bestaat dat zij voor hun rekening zorgt voor de verwerking van het afval dat van die producten afkomstig is en aan de bedrijven die met de sortering en terugwinning van dat afval zijn belast, subsidies stort waarvan het bedrag in de erkenning is vastgelegd op basis van milieu- en sociale doelstellingen, moet worden beschouwd als een steunmaatregel van de staat in de zin van deze bepalingen?
3)

Volgens welke criteria moet worden beoordeeld of een bepaald handelen of nalaten een dusdanig zwaarwegende ingreep in een „rustplaats” in de zin van artikel 12, lid 1, onder d), van de habitatrichtlijn is, dat van een „beschadiging”, eveneens in de zin van dit artikel, van deze „rustplaats” moet worden uitgegaan?
1)

Staat artikel 6 van richtlijn 1992/43/EEG (1), in samenhang met richtlijn 2009/47/EG (2) voor zover deze in casu van toepassing is, in de weg aan een nationale primaire regeling en de secundaire regeling ter uitvoering daarvan […], op grond waarvan de instantie „in laatste aanleg”, die bevoegd is om de maatregel inzake de verenigbaarheid van het voorontwerp voor de aanleg van een weg met de milieunormen vast te stellen in het geval van een met redenen omklede niet-instemming van de minister voor milieu en land- en zeebescherming, haar goedkeuring aan dat voorontwerp mag verlenen en daarbij de voortzetting van de procedure mag toestaan, door zich te beroepen op het bestaan van een groot openbaar belang, hoewel de voor milieubescherming verantwoordelijke overheidsinstantie het onmogelijk acht om eventuele regelingen en mitigerende maatregelen te treffen voor het alternatieve ontwerp dat zich in de goedkeuringsfase bevindt en waarover reeds een negatief advies over de milieueffectbeoordeling is gegeven?
2)

Behelst de hoedanigheid van de in euro luidende bankbiljetten als wettig betaalmiddel zoals vastgelegd in artikel 128, lid 1, derde zin, VWEU, artikel 16, eerste alinea, derde zin, van het Protocol (nr. 4) betreffende de Statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken en van de Europese Centrale Bank, alsmede artikel 10, tweede zin, van verordening (EG) nr. 974/98 van de Raad van 3 mei 1998 over de invoering van de euro (1), een verbod voor publieke instanties van een lidstaat om de nakoming van een van overheidswege opgelegde verplichting tot betaling van een geldsom door middel van dergelijke bankbiljetten te weigeren, of laat het Unierecht ruimte voor regelingen die voor bepaalde van overheidswege opgelegde betalingsverplichtingen een betaling met eurobankbiljetten uitsluiten?
1)

Aan de hand van welke juridische criteria kan worden bepaald of er sprake is van een mobiel grondstation in de zin van beschikking nr. 626/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 2008 (1)? Vereist deze beschikking dat een mobiel grondstation dat met een complementaire grondcomponent communiceert tevens, zonder afzonderlijke apparatuur, met een satelliet kan communiceren? Zo ja, hoe moet worden beoordeeld of de apparatuur een eenheid vormt?
1)

Dient artikel 49, 56, 45, 34, 35, 101 of 102 van het VWEU, al dan niet gelezen in samenhang met artikel 106, lid 1, van het VWEU, in die zin te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling vervat in artikel 1 van het koninklijk besluit van 5 juli 2004„betreffende de erkenning van havenarbeiders in de havengebieden die onder het toepassingsgebied vallen van de wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid”, samen gelezen met artikel 2, van voormeld besluit van 5 juli 2004, namelijk de regeling dat de havenarbeiders zoals bedoeld in artikel 1, § 1, eerste lid, van voormeld koninklijk besluit van 5 juli 2004, bij hun erkenning door de administratieve commissie, paritair samengesteld eensdeels uit leden aangewezen door de werkgeversorganisaties vertegenwoordigd in het betrokken paritair subcomité en anderdeels uit leden aangewezen door de werknemersorganisaties vertegenwoordigd in het paritair subcomité, ofwel worden opgenomen in de pool van havenarbeiders ofwel niet, waarbij bij de erkenning tot opname rekening wordt gehouden met de behoefte aan arbeidskrachten, ermee rekening houdende tevens dat voor die administratieve commissie niet in een uiterlijke beslissingstermijn is voorzien en tegen haar erkenningsbeslissingen enkel is voorzien in een jurisdictioneel beroep?
1)

Dient richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en van de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (1) aldus te worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staat dat de wetgeving van een lidstaat, met het oog op de invoering van ethische normen bij overheidsopdrachten, een ondernemer die bij onherroepelijk vonnis is veroordeeld voor een bijzonder ernstig strafbaar feit en aan wie om die reden het verbod is opgelegd om gedurende vijf jaar deel te nemen aan een procedure voor de plaatsing van een concessieovereenkomst, niet de mogelijkheid biedt om bewijzen over te leggen waaruit blijkt dat de door hem genomen maatregelen volstaan om zijn betrouwbaarheid bij de aanbestedende dienst aan te tonen, ondanks het bestaan van deze uitsluitingsgrond?
1)

Moet artikel 4, lid 1, onder b), van de merkenrichtlijn aldus worden uitgelegd dat, in het geval van een aanvraag tot inschrijving van een merk ter aanduiding van diensten, welke aanvraag betrekking heeft op een teken dat in een bepaalde positie is aangebracht en grote vlakken van de fysieke voorwerpen bedekt waarmee de diensten worden verricht, moet worden beoordeeld of het merk al dan niet losstaat van het uiterlijk van de betrokken voorwerpen?
3)

Moet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat wanneer — een justitiabele die door de bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat een administratieve geldboete is opgelegd wegens niet-naleving van een bestuurlijk besluit waarbij hem wordt gelast inlichtingen te verstrekken in het kader van een informatie-uitwisseling tussen nationale belastingadministraties op grond van richtlijn 2011/16, dat zelf niet vatbaar is voor beroep volgens het nationale recht van de aangezochte lidstaat, de rechtmatigheid van dat besluit incidenteel heeft aangevochten in het kader van een beroep in rechte tegen de geldboete, en — hij pas in de loop van de gerechtelijke procedure na zijn beroep in rechte tegen die sanctie kennis heeft gekregen van de in artikel 20, lid 2, van richtlijn 2011/16 vermelde minimale informatie, hem, nadat het bevel tot het verstrekken van inlichtingen en het boetebesluit incidenteel definitief zijn geworden, een termijn voor de betaling van de boete moet worden gegund om, na aldus te hebben kennisgenomen van de gegevens met betrekking tot het verwachte belang dat door de bevoegde rechter definitief is bevestigd, gevolg te kunnen geven aan het bevel tot het verstrekken van inlichtingen?
1)

Dient artikel 10 van richtlijn 2008/115/EG (1) (hierna: Terugkeerrichtlijn), gelezen in samenhang met de artikelen 4 en 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: Handvest), overweging 22 van de considerans en artikel 5, onder a, van de Terugkeerrichtlijn en artikel 15 van richtlijn 2011/95/EU (2) (hierna: Kwalifïcatierichtlijn), aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat voordat aan een niet-begeleide minderjarige een terugkeerplicht wordt opgelegd zich ervan dient te vergewissen en hiernaar onderzoek te verrichten of in het land van herkomst in ieder geval in beginsel adequate opvang aanwezig en beschikbaar is?
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: a) Moet artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/78/EG aldus worden uitgelegd dat de in artikel 10 van het Handvest en in artikel 9 EVRM neergelegde rechten mogen worden meegenomen in de toetsing of een vastgestelde indirecte discriminatie op grond van godsdienst passend is wanneer zij haar oorsprong vindt in een interne regel van een particuliere onderneming die verbiedt opvallende en grote tekenen van religieuze, politieke en andere levensbeschouwelijke overtuigingen te dragen? b) Moet artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/78/EG aldus worden uitgelegd dat nationale regelingen met constitutionele rang die de godsdienstvrijheid beschermen, als gunstigere bepalingen in de zin van artikel 8, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG mogen worden meegenomen in de toetsing of een vastgestelde indirecte discriminatie op grond van godsdienst passend is wanneer zij haar oorsprong vindt in een interne regel van een particuliere onderneming die verbiedt opvallende en grote tekenen van religieuze, politieke en andere levensbeschouwelijke overtuigingen te dragen?
—

Artikel 73, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht is ingetrokken bij beslissing van het Gerecht van 11 juli 2018. Deze wijziging is op 1 december 2018 (twee dagen na de indiening van het verzoekschrift) in werking getreden. Het beginsel van de gunstigste regeling is echter een fundamenteel en universeel beginsel in het sanctierecht van de westerse rechtsstelsels.
1)

Omvatten de adressen van de producenten, fabrikanten, distributeurs, leveranciers en andere eerdere bezitters van de goederen of diensten, alsmede van de beoogde groot- en kleinhandelaren, zoals bedoeld in artikel 8, lid 2, onder a), van richtlijn 2004/48/EG (1), die behoren tot de informatie die uit hoofde van artikel 8, lid 1, ervan, naargelang passend, dient te worden verstrekt, ook a) de e-mailadressen van de gebruikers van de diensten en/of b) de telefoonnummers van de gebruikers van de diensten en/of c) de door de gebruikers van de diensten voor het uploaden van de inbreukmakende bestanden benutte IP-adressen met inbegrip van het precieze tijdstip van het uploaden?
2.

Het Tsjechische recht [artikel 7a van de zákon č. 406/2000 Sb., o hospodaření energií (wet nr. 406/2000 inzake energiebeheer), zoals gewijzigd] voorziet alleen in de verplichting om het energieprestatiecertificaat of -paspoort voor dergelijke gebouwen te afficheren indien deze door een overheidsinstantie worden bezet. Het Tsjechische recht voorziet derhalve niet in een verplichting om het energieprestatiepaspoort te afficheren wanneer dergelijke gebouwen door andere entiteiten dan overheidsinstanties worden bezet en veelvuldig door het publiek worden bezocht. De nodige wetgeving is momenteel in voorbereiding.
C 220/17

Hogere voorziening ingesteld op 18 februari 2019 door Vans, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 6 december 2018 in zaak T-848/16, Deichmann SE/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-125/19 P)

(2019/C 220/22)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Vans, Inc. (vertegenwoordigers: M. Hirsch en M. Metzner, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie en Deichmann SE

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Negende kamer) van 6 december 2018 in zaak T-848/16 en verwerping van het beroep;

— verwijzing van Deichmann SE in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat Deichmann het oudere merk voldoende onderbouwd heeft; het Gerecht heeft met name het begrip „gelijkwaardig document” in de zin van artikel 19, lid 2, onder a), ii), van verordening (EG) nr. 2868/95 (1) [thans artikel 7, lid 2, onder a), ii) van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625] (2) te ruim uitgelegd.

Anders dan het Gerecht van oordeel is, is een uittreksel uit databank TMView geen „gelijkwaardig document” in de zin van artikel 19, lid 2, onder a), ii), van verordening nr. 2868/95; dit volgt ten eerste uit de duidelijke bewoordingen van de bepaling, die met betrekking tot gelijkwaardige documenten die worden geaccepteerd verwijst naar de aard en niet naar de oorsprong van het document, en ten tweede uit de ratio van de bepaling.

Ook vanwege de eigenschappen van de databank kan een uittreksel uit TMView niet als bewijs dienen.

Derhalve dient, zoals de kamer van beroep terecht heeft opgemerkt, de oppositie te worden afgewezen wegens de ontoereikende bewijsvoering over het bestaan van het oudere recht.

(1) Verordening van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het Gemeenschapsmerk (PB 1995, L 303, blz. 1).

(2) Gedelegeerde verordening van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430 (PB 2018, L 104, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Guimarães (Portugal) op 26 maart 2019 — MH en NI/OJ en Novo Banco SA

(Zaak C-253/19)

(2019/C 206/33)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Guimarães

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: MH en NI

Verwerende partijen: OJ en Novo Banco SA

Prejudiciële vraag

Zijn de rechters van een lidstaat op grond van verordening (UE) 2015/848 van het Europees Parlement en de Raad (1) bevoegd om een hoofdinsolventieprocedure te openen ten aanzien van een burger die in die lidstaat zijn enige onroerende zaak bezit, hoewel zijn gebruikelijke verblijfplaats — en die van zijn gezin — in een andere lidstaat gelegen is, waar hij arbeid in loondienst verricht?

(1) 1Verordening van 20 mei 2015 betreffende insolventieprocedures (PB 2015, L 141, blz. 192).
1)

Zijn de artikelen 56 e.v. van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie van toepassing op een nationale wettelijke regeling (een bindende handeling van algemene strekking in de vorm van een gemeentelijk besluit) die een bepaalde dienst in een deel van een gemeente verbiedt op grond van het enkele feit dat sommige klanten van een dienstverrichter waarop deze regeling van toepassing is, mogelijk of daadwerkelijk uit een andere lidstaat van de Unie afkomstig zijn? Zo ja, volstaat de loutere bewering dat er mogelijk klanten uit een andere lidstaat aanwezig zijn, opdat artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie van toepassing wordt, of is de dienstverrichter verplicht te bewijzen dat daadwerkelijk diensten zijn verricht ten behoeve van klanten die uit andere lidstaten afkomstig zijn?
2)

Wordt, ongeacht het antwoord op de eerste vraag, een belastingplichtige in de zin van artikel 9, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat is gevestigd, als belastingplichtige in de zin van artikel 2, punt 1, van richtlijn 2008/9/EG (2) beschouwd, ook al is hij in de lidstaat van teruggaaf voor btw-doeleinden geregistreerd of dient hij er zich voor btw-doeleinden te registreren?
1)

Rekening houdend met het feit dat de Portugese Staat de Europese Commissie de in wetsdecreet nr. 442/89 van 2 december 1989 opgenomen technische voorschriften niet heeft medegedeeld, zijn deze bepalingen, in het bijzonder artikel 3 [in de meegedeelde versie] en artikel 9 van dat wetsdecreet, dan niet van toepassing, zodat particulieren zich kunnen beroepen op de niet-toepasselijkheid ervan?
C 187/49

Hogere voorziening ingesteld op 26 maart 2019 door Bena Properties Co. SA tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 16 januari 2019 in zaak T-412/16, Bena Properties/Raad

(Zaak C-260/19 P)

(2019/C 187/53)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Bena Properties Co. SA (vertegenwoordigers: E. Ruchat, avocat)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— bijgevolg het arrest van 16 januari 2019, Bena Properties/Raad, T-412/16 vernietigen;

en opnieuw uitspraak doen als volgt:

— besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 en de daaruit volgende uitvoeringshandelingen nietig verklaren voor zover zij rekwirante betreffen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het eerste middel betreft een onjuiste rechtsopvatting doordat het Gerecht voorbij is gegaan aan het recht van rekwirante om te worden gehoord alvorens verdere beperkende maatregelen worden getroffen, welk recht is neergelegd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten.

Het tweede middel betreft een onjuiste rechtsopvatting en een onjuiste voorstelling van de feiten doordat het Gerecht voorbij is gegaan aan de artikelen die rekwirante ter onderbouwing van haar beroep tot nietigverklaring heeft overgelegd om aan te tonen dat zij het Syrische regime niet steunde.

Het derde middel betreft een onjuiste rechtsopvatting doordat het Gerecht de artikelen 27 en 28 van besluit 2013/255/GBVB, volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familie Makhlouf een autonoom criterium uitmaakt dat de oplegging van een sanctie rechtvaardigt, niet onrechtmatig heeft verklaard en aldus de bewijslast heeft omgekeerd.
1)

Staat richtlijn 2004/8/EG (1) (in het bijzonder artikel 12 ervan) in de weg aan een uitlegging van de artikelen 3 en 6 van wetgevend besluit nr. 20/2007 volgens welke de voordelen bedoeld in wetgevend besluit nr. 79/1999 (in het bijzonder in artikel 11 ervan en in besluit nr. 42/02 van 19 maart 2002 van de elektriciteits- en gasautoriteit tot uitvoering van de vorige bepaling) ook na 31 december 2010 kunnen worden verleend voor andere dan hoogrenderende warmtekrachtkoppelingsinstallaties?
C 182/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 11 februari 2019 — Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus/Comune di Ostuni, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

(Zaak C-110/19)

(2019/C 182/16)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus

Verwerende partijen: Comune di Ostuni, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

Prejudiciële vraag

Staat het Unierecht (en inzonderheid de beginselen van gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten) in de weg aan een nationale regeling (als die van artikel 83, lid 9, artikel 95, lid 10, en artikel 97, lid 5, van de Italiaanse codice dei contratti pubblici) op grond waarvan, indien een deelnemer aan een openbare aanbesteding de arbeidskosten en de kosten voor de veiligheid van de werknemers niet heeft vermeld, dit hoe dan ook leidt tot uitsluiting van de aanbesteding, zonder dat de deelnemer op een later moment de mogelijkheid heeft om gebruik te maken van een „soccorso istruttorio” (speciale procedure voor het herstel van formele tekortkomingen van inschrijvingen), ook wanneer deze vermeldingsverplichting voortvloeit uit voldoende duidelijke en kenbare bepalingen en los van het feit dat in de aankondiging van de opdracht niet uitdrukkelijk wordt verwezen naar de wettelijke verplichting om deze kosten specifiek te vermelden?
—

de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten die Niche in de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht zijn opgekomen.
1)

Moet, teneinde de doeltreffendheid van het Unierecht te waarborgen en het verzoekster niet onmogelijk te maken in aanmerking te komen voor het recht op gezinshereniging dat artikel 4 van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (1) haar naar eigen zeggen toekent, deze bepaling aldus worden uitgelegd dat het kind van de gezinshereniger aanspraak kan maken op het recht op gezinshereniging wanneer het meerderjarig wordt tijdens de gerechtelijke procedure ingesteld tegen de beslissing waarbij dit recht aan het betrokken kind is geweigerd en die is genomen terwijl het nog minderjarig was?