ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Conclusie van advocaat-generaal Van Gerven van 11 januari 1989. - KONINKRIJK DER NEDERLANDEN TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - ZEEVISSERIJ - OVERSCHRIJDING VAN QUOTA VOOR 1983 - FINANCIERING DOOR EOGFL VAN RESTITUTIES BIJ UITVOER VAN MAKREEL. - ZAAK 262/87.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 00225

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Samenvatting van de conclusie

In de conclusie wordt onder meer de stelling van de Nederlandse regering besproken, dat de toepasselijke verordening, anders dan voor interventies, geen beperking voorziet met betrekking tot de hoeveelheden vis waarvoor uitvoerrestituties kunnen worden betaald . Onder verwijzing naar de vroegere rechtspraak van het Hof en met inachtneming van de algemene dwingende vereisten van het visserijbeleid wordt deze stelling verworpen .

Verder wordt nagegaan, of er voor het jaar 1983 - naar analogie van wat het Hof in zijn arresten van 15 december 1987 in de parallelle zaken 326/85 en 237/86 aanvaard heeft voor de jaren 1981 en 1982 - bijzondere omstandigheden zijn die de toepasselijke algemene regelen op grond waarvan financiering wordt geweigerd, temperen, en dit op grond van het rechtszekerheids - of het vertrouwensbeginsel . Het antwoord luidt ontkennend en steunt onder meer op de overweging, dat de betrokken Lid-Staat zich niet op het beginsel van rechtszekerheid kan beroepen, nu de vaststelling van nationale quota zeker niet onverwacht kwam, maar het sluitstuk op communautair vlak was van een lange

volkenrechtelijke evolutie . Daarbij wordt opgemerkt, dat het beginsel van de rechtszekerheid in de verhouding tussen de autoriteiten van de Lid-Staten en die van de Gemeenschap niet noodzakelijk een identieke rol speelt als in de verhouding tussen overheid en justitiabelen . Een beroep op dat beginsel was in casu te minder gerechtvaardigd, omdat de betrokken Lid-Staat het zelf goeddeels in de hand had aan de rechtsonzekerheid een einde te maken door tijdig voorbereidende maatregelen te nemen .

De advocaat-generaal concludeert tot verwerping van het beroep tot nietigverklaring, met verwijzing van verzoeker in de kosten .

(*) Oorspronkelijke taal : Nederlands .
3.

Deze onderneming verzoekt nu de Griekse Raad van State om nietigverklaring van deze handeling, op grond dat haar niet het volledige contingent van 10% is toegewezen dat volgens verzoekster in het hoofdgeding bij uitsluiting aan de nieuwe importeurs was voorbehouden. De verwijzende rechter vat dat percentage als een maximum op, maar is niettemin van oordeel, dat ernstige twijfel mogelijk is over de juistheid van die opvatting; wellicht is het toch zo, dat dat contingent geheel aan de nieuwe importeur moet worden toegewezen. Dit is, kort samengevat, de eerste vraag die aan het Hof is voorgelegd.
58.

Verder zij opgemerkt, dat in het Verenigd Koninkrijk geregistreerde vaartuigen in het onderhavige geval ter zake van de samenstelling van hun bemanning niet anders worden behandeld dan de vaartuigen van verzoekster in het hoofdgeding, of, om het met de woorden van artikel 2, lid 1, van verordening nr. 101/76 te zeggen, dat de in Ierland geldende regeling voor de uitoefening van de visserij in het gedeelte der zee dat onder zijn soevereiniteit op zijn jurisdictie valt, niet leidt tot verschillen in behandeling ten opzichte van het Verenigd Koninkrijk.
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 25 maart 1987. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - BESCHERMING VAN GRONDWATER. - ZAAK 1/86.



Jurisprudentie 1987 bladzijde 02797



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . De Commissie verwijt het Koninkrijk België, niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te hebben getroffen die nodig zijn voor de uitvoering op zijn gehele nationale grondgebied van richtlijn nr.*80/68/EEG van de Raad van 17*december 1979 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen .

2 . Naar de gemachtigde van de Commissie ter terechtzitting heeft verklaard, verzekeren een decreet van 24*januari 1984 met daaropvolgende besluiten van 22*maart 1984 en 27*maart 1985 de uitvoering van de richtlijn op haar wezenlijke punten in het Vlaamse gewest .

3 . Daarentegen gaf de gemachtigde van de Belgische regering toe, dat de procedure voor de diverse bevoegde instanties nog aan de gang is voor de teksten ter uitvoering van de richtlijn in het Waalse en het Brusselse gewest .

4 . De verwerende Staat merkte op, dat ingevolge de hervorming der instellingen van 8*augustus*1980, waarbij uitgebreide bevoegdheden ter zake van het milieubeleid aan de gewesten zijn overgedragen, de nationale overheid niet meer over de noodzakelijke en toereikende bevoegdheid beschikt om de richtlijn ten uitvoer te leggen . Van de andere kant is de oprichting van de nieuwe instellingen en gewestelijke besturen slechts geleidelijk verlopen en waren zij dus niet onmiddellijk operationeel .

5 . Het is bijgevolg nauwelijks betwistbaar dat de uitvoering van de richtlijn in België op uitzonderlijke problemen is gestuit . Waarschijnlijk om die reden heeft de Commissie een bijkomende termijn van vier jaar laten verlopen tussen de datum waarop de richtlijn had moeten zijn uitgevoerd ( 18.12.1981 ), en de datum waarop zij haar beroep heeft ingesteld ( 3.1.1986 ). In tussentijd is de richtlijn door een van de gewesten van het Koninkrijk België ten uitvoer gelegd .

6 . Wat mij betreft, kan ik er slechts aan herinneren, dat volgens vaste rechtspraak van het Hof een Lid-Staat zich niet ten exceptieve kan beroepen op bepalingen, praktijken of situatites van zijn nationale rechtsorde om de niet-nakoming te rechtvaardigen van uit gemeenschapsrichtlijnen voortvloeiende verplichtingen . ( 1 )

7 . Derhalve geef ik het Hof in overweging om :

- vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet binnen de gestelde termijn alle nodige maatregelen te treffen om zich te voegen naar richtlijn nr.*80/68/EEG van de Raad van 17*december*1979, de krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen .

- de verwerende Staat te verwijzen in de kosten van de procedure .

(*) Vertaald uit het Frans .

( 1)*Zie laatstelijk het arrest van 10*maart*1987, zaak*386/85, Commissie/Italië, r.o.*7, en talrijke eerdere arresten .
141.

Reeds in het arrest van 7 februari 1979 (gevoegde zaken 15 en 16/76, Frankrijk/Commissie) ( 22 ) overwoog het Hof, dat beide procedures onafhankelijk zijn van elkaar, daar zij op verschillende doelstellingen zijn gericht en door verschillende regels worden beheerst (r. o. 26). De procedure wegens niet-nakoming beoogt een gedraging van een Lid-Staat in strijd met het gemeenschapsrecht te doen vaststellen en te doen ophouden (r. o. 27); deze procedure is derhalve hoofdzakelijk op de toekomst gericht, met het doel, herhalingen van een onrechtmatig gedrag te beëindigen of te voorkomen. Anderzijds beoogt de procedure van de goedkeuring der rekeningen bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht niet alleen het werkelijk bestaan en de regelmatigheid van de uitgaven, maar ook de juiste verdeling tussen de Lid-Staten en de Gemeenschap van de uit het gemeenschappelijk landbouwbeleid voortvloeiende financiële lasten vast te stellen, waarbij de Commissie niet mag afwijken van de toepasselijke bindende voorschriften (r. o. 29); deze procedure, die derhalve hoofdzakelijk op het verleden is gericht, maakt het mogelijk de financiële consequenties te trekken uit inbreuken op het gemeenschapsrecht in het kader van het beheer, door de Lid-Staten, van de regels van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.
65.

Het is immers volstrekt niet zeker, dat verzoeker — zelfs wanneer de Commissie hem daartoe had geraden — toestemming van de rechter had kunnen verkrijgen om de betrokken bedragen rentedragend te beleggen. Men kan dus niet met stelligheid zeggen dat, als de Commissie zich van haar zorgplicht had gekweten en verzoeker had ingelicht over de stappen die hij moest nemen, het verzoek door de rechter zou zijn ingewilligd, zodat de thans gestelde schade aan het verzuim van de Commissie ware toe te schrijven.
11.

Volgens de Commissie is deze bepaling in strijd met artikel 1, lid 4, sub a, van de richtlijn, die stoffen die vóór 18 september 1981 in de handel zijn gebracht, vrijstelt van de verplichting tot aanmelding. Nu dit zo is en de Lid-Staten ingevolge artikel 22 „het in de handel brengen van stoffen niet om redenen in verband met de kennisgeving kunnen verbieden, beperken of belemmeren, indien deze stoffen voldoen aan de bepalingen van deze richtlijn”, zou een aanmeldingsplicht of een verplichting tot hernieuwde aanmelding voor „oude stoffen” buiten de eventueel in de richtlijn voorziene gevallen uitgesloten zijn.
Conclusie van advocaat-generaal Sir Gordon Slynn van 15 januari 1987. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - RICHTLIJNEN BETREFFENDE INTRACOMMUNAUTAIR HANDELSVERKEER VAN VERS VLEES EN VLEESPRODUKTEN - GEEN OMZETTING IN NATIONAAL RECHT. - ZAAK 386/85.



Jurisprudentie 1987 bladzijde 01061



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In 1980 stelde de Raad drie richtlijnen vast betreffende gezondheids - en veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vlees en vleesprodukten . Zij droegen respectievelijk de nummers 80/214, 80/1099 en 80/1100 ( PB 1980, L 47, blz . 3; L 325, blz . 14 en 16 ).

Het is misschien niet zonder belang erop te wijzen, dat de Raad in de richtlijnen nrs . 80/1099 en 80/1100 overwoog, dat het bestaan van een bepaalde varkensziekte een gevaar vormde voor de varkensstapel van de Gemeenschap en dat derhalve passende garanties moesten worden geboden om de verbreiding van deze ziekte bij het handelsverkeer in varkensvlees te voorkomen .

Er werd dan ook een uiterste datum bepaald voor de uitvoering van deze richtlijnen : 31 december 1980 voor richtlijn nr . 80/214 en 1 juli 1981 voor de twee andere .

Nadat zij de Italiaanse autoriteiten bij brief van 22 december 1983 had gevraagd welke maatregelen reeds waren getroffen, en zij daarop geen antwoord had ontvangen, bracht de Commissie op 7 juni 1985 een met redenen omkleed advies uit, waarin zij vaststelde dat Italië zijn verdragsverplichtingen niet was nagekomen . Vervolgens heeft zij het onderhavige beroep ingesteld .

In haar verweerschrift en vandaag ter terechtzitting heeft de Italiaanse regering verklaard, dat een wetsontwerp ter uitvoering van richtlijn nr . 80/1099 bij het Italiaanse parlement is ingediend en blijkbaar op het punt staat door de Senaat te worden goedgekeurd . De voorbereiding van de wettelijke regeling die nodig is om uitvoering te geven aan de richtlijnen nrs . 80/214 en 80/1100, lijkt meer vertraging te hebben opgelopen .

Het feit dat deze richtlijnen niet binnen de gestelde termijn zijn uitgevoerd, levert zonder meer een schending van het Verdrag op .

Ik meen dan ook dat de vordering van de Commissie gegrond is en dat de Italiaanse regering in de kosten moet worden verwezen .

(*) Vertaald uit het Engels .
Zoals bekend heeft de ambtenaar die de nationaliteit bezit van de staat op welks grondgebied zijn standplaats is gelegen, ingevolge artikel 4, lid 1, sub b, van bijlage VII bij het Ambtenarenstatuut recht op een ontheemdingstoelage van 16% van zijn salaris, wanneer hij aantoont dat hij gedurende ten minste tien jaren vóór zijn indiensttreding buiten het grondgebied van die staat woonachtig is geweest.

Op 16 april 1984 werd C. Richter, van Luxemburgse nationaliteit, door de Commissie als vertaler aangeworven en tewerkgesteld bij DG IX, dat in het Groothertogdom is gevestigd. Hij verzocht onmiddellijk om toepassing van de hierboven vermelde bepaling, wat door de administratie is geweigerd. Dat is de oorsprong van het geschil waarover het Hof, aangezien tijdens de precontentieuze fase geen oplossing is gevonden, thans heeft te oordelen. Daartoe moet het Hof in hoofdzaak nagaan, of Richter gedurende de periode van tien jaren tussen 15 april 1974 en 15 april 1984 regelmatig woonachtig is geweest buiten Luxemburg.

Tot staving van zijn verzoek geeft verzoeker de volgende reconstructie van de betrokken periode. Hij is in 1953 in Luxemburg geboren en woonde aldaar bij zijn ouders tot 15 oktober 1973. Daarna ging hij naar Straatsburg om er aan de universiteit te studeren. Hij verliet deze stad op 1 oktober 1977, vestigde zich te Germersheim (Bondsrepubliek Duitsland) en behaalde aan de universiteit van de nabijgelegen stad Mainz (maart 1981) een vertalersdiploma. In september 1981 keerde hij terug naar Luxemburg, waar hij tot eind februari 1982 „stage” liep bij het Bureau voor de Terminologie van de Commissie. Na dit korte intermezzo keerde hij terug naar Germersheim; hij verliet die stad definitief op 16 april 1984, toen hij bij de Commissie in dienst trad.

Dat deze reconstructie juist is, zou worden aangetoond door een certificaat van de stad Germersheim, volgens hetwelk Richter heeft verklaard, dat hij van 4 oktober 1977 tot 1 mei 1984„ononderbroken” in die stad heeft verbleven. Wanneer nu deze periode wordt bijgeteld bij de tijd die hij in Straatsburg heeft doorgebracht, komt men tot een periode van nagenoeg elf jaar gedurende welke hij buiten zijn land van herkomst woonde. Het zou dan ook onrechtmatig zijn hem de ontheemdingstoelage te weigeren.
Volgens verzoeker in het hoofdgeding berust het arrest-Wagner op bepalingen die noodzakelijk een onderbreking in de continuïteit van de zittingen (enerzijds EGKS, anderzijds EEG en EGA) impliceren van 30 juni tot de tweede dinsdag in oktober van ieder jaar, en kan het dus geen toepassing vinden in de huidige situatie, waarin geen uitdrukkelijke termijn voor de jaarlijkse zitting van het Parlement meer is vastgesteld. Het Verdrag voorziet niet langer een periode waarin het Parlement bij hypothese niet in zitting kan zijn. In de praktijk is er overigens geen onderbreking meer tussen de verschillende jaarlijkse zittingen: de sluiting van een zitting valt onmiddellijk vóór de opening van de volgende.

Zou men in deze omstandigheden het Parlement nog als in zitting beschouwen wanneer het niet daadwerkelijk vergadert, dan zouden vier incoherenties aan het licht komen.

1) De bepaling inzake de mogelijkheid van buitengewone zittingen zou worden uitgehold, daar dergelijke zittingen per definitie slechts in de tijdruimte tussen de gewone jaarlijkse zittingen kunnen worden gehouden. Dat zou ingaan tegen 's Hofs arrest, waarin het bevestigde„dat het begrip ‚jaarlijkse zittingen’ ... aldus moet worden opgevat, dat het met de mogelijkheid van buitengewone zittingen verenigbaar is; dat geen bepaling overigens verbiedt, dat deze laatste lange tijd van tevoren worden vastgesteld” (arrest in zaak 101/63, Wagner, reeds aangehaald, blz. 420). Ook artikel 9, lid 5, van het reglement van orde zou zijn zin verliezen, waar het bepaalt: „Bij uitzondering roept de Voorzitter... het Parlement bijeen” op verzoek van de parlementsleden.

2) De duur van de parlementaire immuniteit zou de facto samenvallen met die van het mandaat van lid van het Europees Parlement. Daar dit laatste bij uitsluiting bevoegd is om tot opheffing van de immuniteit van een lid te besluiten, zou het gedurende vijf jaar als enige hebben te oordelen over de opportuniteit van rechtsvervolgingen tegen een Europees parlementslid. Dit zou neerkomen op een overdracht aan het Parlement van prerogatieven van nationale soevereiniteit, die de Franse Conseil constitutionnel uitdrukkelijk heeft uitgesloten.

3) De gelijke behandeling van Europese en nationale parlementsleden, die voortvloeit uit de verwijzing naar de nationale bepalingen inzake immuniteit, zou niet bestaan in Frankrijk, waar die bescherming aan de zittingen en niet aan het mandaat is verbonden.

4) Ten slotte zou de precisering inzake de immuniteit van de parlementsleden die zich naar de bijeenkomsten van de Vergadering begeven of daarvan terugkeren, geen enkele reden van bestaan meer hebben.

Volgens verzoeker in het hoofdgeding moet het Europees Parlement dus worden geacht niet in zitting te zijn wanneer de zitting is onderbroken, dat wil zeggen in de tijdruimte tussen twee daadwerkelijke vergaderingen.
Alvorens toe te komen aan de grond van de zaak, dienen wij in te gaan op de exceptie van niet-ontvankelijkheid, die Nederland in zaak 16/84 tegen het door de Commissie ingestelde beroep heeft opgeworpen.

De Nederlandse regering stelt dat zij, nadat de Commissie het met redenen omkleed advies had uitgebracht, binnen de daarin gestelde termijn van twee maanden een aantal cijfervoorbeelden heeft voorgelegd om aan te tonen dat de in Nederland geldende regeling materieel overeenkomt met de door de Commissie, met name in haar voorstel voor been Zevende richtlijn uitgewerkte methoden voor de berekening van de BTW bij verkoop van gebruikte goederen. Tijdens het gesprek dat Nederlandse ambtenaren daarover hadden gehad met ambtenaren van de Commissie, was duidelijk geworden dat, hangende het onderzoek van de overgelegde gegevens, de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn werd opgeschort. Door deze toezegging niet na te komen en Nederland niet op een mogelijk misverstand te wijzen, zou de Commissie het gewettigd vertrouwen van de Nederlandse regering hebben geschonden; de Nederlandse regering zou niet kunnen worden verweten, dat zij een advies niet heeft opgevolgd waarvan zij mocht menen dat de uitvoeringstermijn was opgeschort.

Dit middel faalt. Volgens artikel 169 EEGVerdrag moet het met redenen omkleed advies door de Lid-Staat worden opgevolgd „binnen de door de Commissie vastgestelde termijn”, die in zoverre een discretionaire bevoegdheid heeft. De Nederlandse regering had een verzoek om verlenging van die termijn dus moeten richten tot de Commissie zelf, die, naar het Hof heeft verklaard, bevoegd is „te beoordelen of een dergelijk verzoek van een Lid-Staat moet worden toegewezen” (zaak 28/81, Jurispr. 1981, blz. 2577, r.o. 6). Elke andere oplossing, met name wanneer zij gebaseerd is op eventuele mondelinge toezeggingen van ambtenaren van de Commissie, moet van de hand worden gewezen vanwege de daaraan verbonden rechtsonzekerheid.

Het door de Commissie tegen Nederland ingestelde beroep wegens niet-nakoming moet derhalve ontvankelijk worden verklaard. Ik kom nu tot de grond van de zaak.
In een geding over het recht op kinderbijslag naar Frans recht wordt het Hof om uitlegging gevraagd van artikel 48 EEG-Verdrag en 's Raads verordening Nr. 1408/71 van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op migrerende werknemers. Aanstonds zij gezegd dat volgens de artikelen L 511 en L 524 van de Code de la sécurité sociale kinderbijslag wordt betaald aan eenieder die in Frankrijk woont en ten minste twee, eveneens in Frankrijk wonende kinderen te zijnen laste heeft. In de uitvoeringsvoorschriften is bepaald onder welke voorwaarden een in het buitenland studerend kind als ingezetene is te beschouwen.

De Amerikaanse staatsburger R. Meade woont sinds 1973 met zijn vrouw en beide zonen, die allen de Britse nationaliteit bezitten, te Parijs, waar hij als juridisch adviseur werkzaam is. In 1977 verhuisde de oudste zoon naar Engeland om aan het Radley College te Abingdon verder te studeren. In 1980 bepaalde de ten deze bevoegde instelling, de Caisse d'allocations familiales de la région parisienne, dat aan de voorwaarde voor betaling van bijslag (volgens welke de zoon in Frankrijk moest wonen) niet langer was voldaan; ook de basisvoorwaarden waaronder de zoon als in Frankrijk woonachtig kon worden beschouwd, waren niet langer vervuld; de bijslag werd derhalve niet langer uitgekeerd en van de echtelieden Meade werd de terugbetaling gevorderd van de omstreeks FF 6436 die in het tijdvak maart 1978-januari 1980 onverschuldigd zouden zijn uitgekeerd.

Toen terugbetaling uitbleef, dagvaardde de Caisse het echtpaar Meade om te verschijnen voor de Commission de première instance du contentieux de la sécurité sociale et de la mutualité sociale agricole te Parijs, teneinde voor recht te horen verklaren dat de bijslag moest worden terugbetaald. De Meades verweerden zich met te stellen dat de niet-toekenning van bijslag wanneer een zoon een studie of beroepsopleiding in het buitenland volgt, in strijd was met het vrije verkeer van personen en mitsdien met artikel 48 EEG-Verdrag.

Bij tussenvonnis van 3 juni 1983 schorste genoemde instantie het geding en legde het overeenkomstig artikel 177 EEG-Verdrag het Hof de navolgende prejudiciële vraag voor: „Is de Caisse d'allocations familiales ingevolge artikel 48 EEG-Verdrag gerechtigd, terugbetaling te vorderen van de kinderbijslag die aan de ouders is uitbetaald voor hun zoon van Britse nationaliteit, op grond dat deze in Engeland studeert, en de betaling van de kinderbijslag om dezelfde reden te schorsen?”
Meer aandacht verdient het argument, dat de bestreden handeling geen „besluit” zou zijn. In mijn conclusie van 7 december 1982 in zaak 230/81 stelde ik mij op het standpunt, dat de resolutie die bekend staat als het „verslag-Za-gari”, daadwerkelijk het besluit inhield, ambtenaren van Luxemburg naar Straatsburg en vooral naar Brussel over te plaatsen. Zij belastte weliswaar de bevoegde organen van het Parlement met de vaststelling van de daartoe noodzakelijke maatregelen, maar mijns inziens kwam die opdracht slechts neer op de uitvoering van een besluit dat op zichzelf al externe rechtsgevolgen teweeg kon brengen (paragraaf 23). Het Hof aanvaardde mijn zienswijze niet en kwam bijgevolg tot de slotsom, dat de handeling niet vatbaar was voor beroep. Deze handeling — aldus het Hof — hield geen echte „beslissing ... over concrete maatregelen en met name over een overplaatsing van personeel” in. De beslissing „diende nog nader te worden bestudeerd” — en — ik zou op het belang van deze overweging willen insisteren — kon slechts worden genomen met eerbiediging van, enerzijds, het recht en de verplichting van de regeringen om de zetels vast te stellen, en, anderzijds, de interne organisatiebevoegdheid van het Parlement (r.o. 57).

Ik ben niet van zins in het onderhavige geding, waarin precies dezelfde problemen aan de orde zijn als in zaak 230/81, op dit vraagstuk in te gaan: met andere woorden, ik ga me niet nog eens bezighouden met de vraag, aan welke voorwaarden een handeling van het Parlement moet voldoen om een „besluit” te kunnen zijn. Mocht de resolutie van 20 mei 1983 als een besluit worden beschouwd, dan ligt de gestelde onbevoegdheid voor de hand, omdat in dat geval het Parlement in plaats van de regeringen wijziging heeft gebracht in de vestigingsplaats van het secretariaat. In dit opzicht is de bestreden tekst geheel duidelijk, en hij kan met geen enkele kunstgreep zo worden uitgelegd, dat de bedoelingen ervan worden verdoezeld. Men bedenke slechts, dat er eenvoudig wordt gesproken van verdeling van het personeel over Straatsburg en Brussel; ook dient men niet het belang te onderschatten van de overweging sub F, volgens welke Luxemburg „ertoe bestemd is”, alleen onderdak te bieden aan het Hof van Justitie en de Europese Investeringsbank. Op zich beschouwd is deze verklaring weliswaar niet meer dan een politieke beoordeling (of wens), maar wie kan ontkennen, dat daarmee zonder veel omhaal openlijk wordt verklaard dat het de bedoeling is, alle diensten van het secretariaat uit Luxemburg weg te halen?

Dus nogmaals, ik houd het probleem voor opgelost. Met Lord Denning meen ik dat „like the centurion of the Gospel, I also am a man set under authority” („zoals de honderdman uit het Evangelie, ben ook ik een man die onder hoger gezag staat”). In mijn geval is dit gezag de duidelijke uitspraak die het Hof in zijn wijsheid op dit punt heeft gedaan en waarop ik mijn kompas dan ook zal richten bij het onderzoek van het tweede argument van de verwerende instelling.