ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 19, 20, 85)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria – Merk gevormd door nevenschikking van een bestanddeel en een ander merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 25‑27, 33, 39, 40, 53, 62, 63)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Co-existentie van oudere merken op markt – Invloed (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 45)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerk holzmichel en beeldmerken Michel en Michel POWER (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 86‑93)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 21 februari 2013 (zaak R 1968/2011‑1) inzake een oppositieprocedure tussen Rivella International AG en Lausitzer Früchteverarbeitung GmbH

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Lausitzer Früchteverarbeitung GmbH wordt verwezen in de kosten.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Ouder merk dat gemeenschapsmerk is — Weigering van inschrijving wegens het bestaan van een zelfs tot een deel van de Unie beperkte relatieve weigeringsgrond (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 30)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken zonder onderscheidend vermogen — Tekens bestaande in een dessin dat op het oppervlak van een waar is aangebracht — Onderscheidend vermogen — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b) (cf. punten 40, 41)
ARREST VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

23 januari 2014

Zaak T‑174/13 P

Europese Commissie

tegen

BO

„Hogere voorziening – Openbare dienst – Arbeidscontractanten – Sociale zekerheid – Vergoeding van vervoerskosten – Vervoerskosten om redenen van taal – Artikel 19, lid 2, van de gemeenschappelijke regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen – Titel II, hoofdstuk 12, punt 2.5, van de algemene uitvoeringsbepalingen betreffende de vergoeding van ziektekosten”

Betreft: Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 15 januari 2013, BO/Commissie (F‑27/11), en strekkende tot vernietiging van dat arrest.

Beslissing: De hogere voorziening wordt afgewezen. De Europese Commissie draagt haar eigen kosten alsmede die welke BO in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

Samenvatting

Ambtenaren – Sociale zekerheid – Ziektekostenverzekering – Vervoerskosten om redenen van taal gemaakt – Vergoeding – Daarvan uitgesloten – Vergoeding van vervoerskosten verband houdende met medische zorg die het gebruik van een beheerste taal vereist – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Regeling verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 19)

Uit artikel 19 van de gemeenschappelijke regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en uit punt 2.5 van hoofdstuk 12 van titel II van de algemene uitvoeringsbepalingen betreffende de vergoeding van ziektekosten volgt dat de overname van medische uitgaven door het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de instellingen van de Unie geen daaruit volgend recht doet ontstaan op overname van de daarmee verband houdende vervoerskosten.

Wanneer de vervoerskosten zijn gemaakt in verband met een keuze, die weliswaar in overeenstemming is met het beginsel van vrije keuze van arts zoals voorzien in artikel 19 van die gemeenschappelijke regeling, maar is ingegeven door de voorkeur van de aangeslotene van dat gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering om gebruik te maken van de diensten van een arts of een behandeling in een taal die hij beheerst, ofschoon de betrokken taal geen inherent deel van de behandeling vormt en de noodzakelijke zorg toegankelijk is in de woonplaats of de plaats van tewerkstelling van de aangeslotene, verzetten de uitsluitend taalkundige redenen voor die keuze zich dus tegen de overname van de bijbehorende vervoers- of begeleidingskosten.

Dit geldt echter niet wanneer de vervoerskosten zijn gemaakt om redenen die geen verband houden met een verstandelijke keuze, maar noodzakelijk zijn om de aangeslotene de gelegenheid te geven een behandeling te volgen of zorg te genieten die in zijn woonplaats of plaats van tewerkstelling niet toegankelijk is, met dien verstande dat de taal waarin de betrokken behandeling of zorg wordt verleend een essentiële voorwaarde daarvoor is. Dit is het geval wanneer het gebruik van een taal die door de rechthebbende wordt gesproken inherent en onlosmakelijk verbonden is met de behandeling zelf, met name in het kader van psychotherapie voor kinderen.

(cf. punten 37‑41)
51

Uit overweging 18 van de bestreden verordening volgt dat verzoekster de BMO is geweigerd op basis van bewijsstukken waaruit bleek dat de prijs van de grondstof, benzeen, was vervalst. Hierover wordt in de bestreden verordening in de eerste plaats opgemerkt dat uit een vergelijking van de binnenlandse prijzen in de Volksrepubliek China, waarbij de aankoopprijs van een medewerkende producent als bron was gebruikt, met de prijzen in andere landen met een markteconomie was gebleken dat er in het onderzoektijdvak een prijsverschil was van 19 % tot 51 %. In de tweede plaats wordt er in de bestreden verordening op gewezen dat de Volksrepubliek China een invoerrecht van 40 % op benzeen heft, maar dat dit niet van kracht was in het tijdvak van het nieuwe onderzoek. Opgemerkt moet worden dat de verwijzing naar een invoerrecht een verschrijving is, zoals partijen erkennen, die voor het eerst is voorgekomen in de documenten in het administratief dossier en meer bepaald in het definitieve informatiedocument. Verzoekster heeft die verschrijving overigens herhaald in haar opmerkingen over dit document van 25 april 2012. In de derde plaats is in de bestreden verordening vastgesteld dat de Volksrepubliek China geen terugbetalingen doet van de 17 % btw bij de uitvoer van benzeen.
60

Anders dan verzoeker in deze context betoogt, is de weigering om een dergelijk beginsel in de Unieregeling op te nemen evenmin in strijd met de solidariteitsclausule als omschreven in artikel 222 VWEU, volgens welke „de Unie en de lidstaten uit solidariteit gezamenlijk op[treden] indien een lidstaat getroffen wordt door een terroristische aanval, een natuurramp of een door de mens veroorzaakte ramp”, alleen al omdat deze solidariteitsclausule kennelijk niet ziet op het economisch en monetair beleid en evenmin op de economische situatie of begrotingsmoeilijkheden van de lidstaten.
Artikel 8 van verordening nr. 141/2000 bepaalt dat weesgeneesmiddelen waarvoor een vergunning voor het in de handel brengen is verleend, marktexclusiviteit genieten:

„1. Wanneer overeenkomstig verordening (EEG) nr. 2309/93 een vergunning voor het in de handel brengen is verleend voor een weesgeneesmiddel of wanneer alle lidstaten voor dit geneesmiddel een vergunning voor het in de handel brengen hebben verleend, overeenkomstig de procedures voor wederzijdse erkenning als bedoeld in de artikelen 7 en 7 bis van richtlijn 65/65/EEG of in artikel 9, lid 4, van richtlijn 75/319/EEG van de Raad van 20 mei 1975 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen en onverminderd de wetgeving inzake de intellectuele eigendom of enige andere bepaling van het gemeenschapsrecht, wordt door de Gemeenschap en de lidstaten gedurende een periode van tien jaar geen andere aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen in behandeling genomen, noch een vergunning voor het in de handel brengen verleend noch gevolg gegeven aan een verzoek tot uitbreiding van een bestaande vergunning voor het in de handel brengen voor een vergelijkbaar geneesmiddel voor dezelfde therapeutische indicatie.

[...]

3. In afwijking van lid 1, en onverminderd de wetgeving inzake intellectuele eigendom of enige andere bepaling van het [Unie]recht, kan voor dezelfde therapeutische indicatie een vergunning worden verleend voor het in de handel brengen van een vergelijkbaar geneesmiddel, indien:

a) de houder van de vergunning voor het in de handel brengen van het oorspronkelijke weesgeneesmiddel toestemming heeft gegeven aan de tweede aanvrager, of

b) de houder van de vergunning voor het in de handel brengen van het oorspronkelijke weesgeneesmiddel niet in staat is het geneesmiddel in voldoende hoeveelheden te leveren, of

c) de tweede aanvrager in zijn aanvraag kan aantonen dat het tweede geneesmiddel, hoewel vergelijkbaar met het weesgeneesmiddel waarvoor reeds een vergunning is verleend, veiliger, werkzamer of anderszins klinisch superieur is.

4. De Commissie neemt de definities van de uitdrukkingen ,gelijkwaardig geneesmiddel’ en ‚klinische superioriteit’ aan in de vorm van een toepassingsverordening, overeenkomstig de procedure van artikel 72 van verordening (EEG) nr. 2309/93.

[...]”
57

In casu is uitvoeringsverordening nr. 363/2013 een handeling waarbij de Raad verzoekers naam heeft gehandhaafd op de lijst in de bijlage bij verordening nr. 36/2012. De Raad moest deze handeling dus ter kennis van verzoeker brengen, ongeacht of zijn beslissing tot handhaving was gebaseerd op nieuwe gegevens. Anders dan de Raad ter terechtzitting heeft gesteld, blijkt immers niet uit het arrest van het Gerecht van 4 februari 2014, Syrian Lebanese Commercial Bank/Raad (T‑174/12 en T‑80/13, punt 149) dat de betrokkene enkel in kennis hoeft te worden gesteld van een handeling waarbij beperkende maatregelen jegens hem worden gehandhaafd wanneer die handeling is gebaseerd op gegevens die nieuw zijn in vergelijking met die waarop de vaststelling van dergelijke maatregelen oorspronkelijk was gegrond. De door de Raad aangevoerde rechtspraak heeft in feite betrekking op de vraag of de eerbiediging van de rechten van de verdediging van een persoon voor wie beperkende maatregelen gelden, veronderstelt dat deze persoon wordt gehoord vóór de vaststelling van een handeling waarbij die maatregelen jegens hem worden gehandhaafd. In die context is geoordeeld dat er enkel sprake is van een recht om te worden gehoord vóór de vaststelling van handelingen tot handhaving van beperkende maatregelen jegens personen die daaraan reeds waren onderworpen, indien de Raad ten aanzien van hen nieuwe elementen in aanmerking heeft genomen (zie arrest Syrian Lebanese Commercial Bank/Raad, reeds aangehaald, punt 149 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
64

Rekening houdende met deze voorafgaande opmerking is het Gerecht van oordeel dat de kamer van beroep de door verzoekster aangedragen bewijzen, te weten de schriftelijke verklaring van S. en de „advertenties, catalogi en tijdschriftartikelen”, met inbegrip van de in het tijdschrift test van de Stiftung Warentest verschenen artikelen, niet op passende wijze heeft onderzocht. Blijkens de punten 37 en 39 van de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep immers onderzocht of de „artikelen over de tests van concrete waren” en de „advertenties, catalogi en tijdschriftartikelen” op zich de omvang van het gebruik van het oudere merk konden bewijzen en heeft het onder verwijzing naar het hierboven in punt 60 aangehaalde arrest BIODANZA (EU:T:2012:113) geconcludeerd dat dit niet het geval was. Uit geen enkel deel van de bestreden beslissing blijkt dat de kamer van beroep de inhoud van de schriftelijke verklaring van S. in samenhang met de „advertenties, catalogi en tijdschriftartikelen”, met inbegrip van de in het tijdschrift test van de Stiftung Warentest verschenen artikelen, heeft onderzocht. Deze conclusie vindt steun in het feit dat de kamer van beroep verwijst naar het hierboven in punt 60 aangehaalde arrest BIODANZA (EU:T:2012:113), dat, zoals hierna in de punten 69 en 70 eveneens is aangegeven, betrekking had op de vraag of het door de houder van het oudere merk gebruikte reclamemateriaal – het enige bewijs dat was overgelegd om het normale gebruik van dat merk aan te tonen – een dergelijk gebruik kon aantonen.
42

Verder kan het door ECHA in zijn schrifturen en ter terechtzitting aangevoerde argument, volgens hetwelk, zakelijk weergegeven, het agentschap verplicht is de kosten van de betrokken controle volledig door te berekenen, niet rechtvaardigen dat aan verzoekster een kennelijk buitensporig bedrag wordt opgelegd. Ten eerste vloeit het bedrag van de in het onderhavige geval aan verzoekster opgelegde vergoeding voor administratieve kosten immers voort uit de specifieke methode die ECHA voor de berekening van dat bedrag heeft gekozen. ECHA heeft namelijk beslist om alle voor de controle van een ruimere proefgroep van ondernemingen opgekomen kosten uitsluitend te doen dragen door de ondernemingen die een onjuiste aangifte hebben gedaan, en zulks naargelang van de daadwerkelijke grootte van die ondernemingen. Er is echter geen enkele grond om te oordelen dat er in het onderhavige geval geen oplossing bestond waarmee tegelijkertijd het evenredigheidsbeginsel ten aanzien van verzoekster kon worden geëerbiedigd en de doelstellingen van de regeling konden worden bereikt. Ten tweede is het argument van ECHA in tegenspraak met de voorstukken van besluit MB/D/29/2010 (zie punt 35 hierboven), waarin is gepreciseerd dat ECHA „alle kosten” van de controle draagt indien zij geen enkele valse aangifte vaststelt. Ten derde dient er ook nog op te worden gewezen dat volgens artikel 96, lid 1, van verordening nr. 1907/2006 de ontvangsten van ECHA niet alleen bestaan uit de vergoedingen die ondernemingen betalen, maar ook uit een subsidie van de Unie die in de algemene begroting van de Unie (rubriek betreffende de Commissie) wordt opgenomen, en uit een eventuele vrijwillige bijdrage van de lidstaten.
37

Volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van het BHIM en van interveniënte te worden verwezen in hun kosten.
79

Voetnoot nr. 6 van de interpretatieve mededeling, waarop verzoekster in het bijzonder haar vordering baseert en waarin is bepaald dat de importeur „indien hij dit wenst” niettemin binnen zes maanden een verzoek om terugbetaling van de antidumpingrechten moet indienen tezamen met het verzoek dat de Commissie met het onderzoek wacht tot definitief is vastgesteld of rechten verschuldigd zijn, wanneer hij de geldigheid betwist van antidumpingrechten die worden toegepast op door hem ingevoerde goederen, ongeacht het feit of de betaling van de rechten hierdoor wordt geschorst, kan op zich niet aldus worden begrepen dat zij een importeur in een dergelijke situatie verplicht een verzoek in te dienen binnen zes maanden nadat de hoogte van de antidumpingrechten naar behoren is vastgesteld. Zij is als dusdanig dus in tegenspraak met punt 2.6, sub a, van de interpretatieve mededeling.
21

Daaruit volgt dat de termijn voor het instellen van een beroep tot nietigverklaring tegen een handeling waarbij beperkende maatregelen jegens een persoon of een entiteit worden opgelegd eerst begint te lopen vanaf de datum van de individuele kennisgeving van die handeling aan betrokkene, indien zijn of haar adres bekend is, of, indien dit niet het geval is, vanaf de publicatie van een kennisgeving in het Publicatieblad van de Europese Unie. Ook de termijn voor het indienen van een verzoek tot uitbreiding van de conclusies en middelen tot een handeling die de bestreden handeling waarbij de beperkende maatregelen zijn opgelegd, intrekt en vervangt en deze maatregelen handhaaft, begint eerst te lopen vanaf de datum van de individuele kennisgeving van die nieuwe handeling aan de betrokken persoon of entiteit, indien zijn of haar adres bekend is, of, indien een individuele kennisgeving onmogelijk is, vanaf de publicatie van een kennisgeving in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) moet onderzoeken of in het kader van een oppositieprocedure de voorwaarden voor toepassing van een aangevoerde weigeringsgrond zijn vervuld. In dit kader dient het Bureau de aangevoerde feiten en de bewijskracht van de door partijen aangevoerde elementen te beoordelen. Het is mogelijk dat het Bureau met name rekening moet houden met het nationale recht van de lidstaat waarin het oudere oppositiemerk wordt beschermd. In dit geval moet het ambtshalve, met de middelen die hem nuttig lijken, inlichtingen inwinnen over het nationale recht van de betrokken lidstaat, wanneer deze inlichtingen nodig zijn voor de beoordeling van de voorwaarden voor toepassing van de betrokken weigeringsgrond, en in het bijzonder voor de beoordeling van de realiteit van de aangevoerde feiten of van de bewijskracht van de overgelegde stukken.

Uit de rechtspraak blijkt dat, opdat een opposant inschrijving van een Uniemerk op grond van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk kan beletten, het noodzakelijk is en volstaat dat hij zich – op de datum waarop het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) nagaat of alle voorwaarden voor de oppositie zijn vervuld – kan beroepen op het bestaan van een ouder recht dat niet ongeldig is verklaard bij een rechterlijke uitspraak in kracht van gewijsde.

Ook al dient het Bureau in die omstandigheden, wanneer het zich uitspreekt over een op artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 gebaseerde oppositie, rekening te houden met de beslissingen van de rechterlijke instanties van de betrokken lidstaten betreffende de geldigheid of de kwalificatie van de aangevoerde oudere rechten teneinde na te gaan of deze rechten nog steeds de door deze bepaling vereiste effecten sorteren, het kan zijn beoordeling evenwel niet in de plaats van die van de bevoegde nationale rechterlijke instanties stellen, welke bevoegdheid verordening nr. 207/2009 hem overigens niet verleent.

Bovendien kan de geldigheid van een nationaal merk niet worden betwist in het kader van een inschrijvingsprocedure voor een Uniemerk, maar alleen in een in de betrokken lidstaat ingeleide nietigverklaringsprocedure. Verder dient het Bureau weliswaar op basis van de door de opposant te verstrekken bewijzen het bestaan van het ter onderbouwing van de oppositie aangevoerde nationale merk te onderzoeken, maar het dient niet een conflict tussen dit merk en een ander merk op nationaal niveau te beslechten, aangezien dit tot de bevoegdheid van de nationale autoriteiten behoort.

Zolang het oudere nationale merk dus daadwerkelijk wordt beschermd, is het bestaan van een nationale inschrijving die of een ander recht dat ouder is dan dit merk bijgevolg niet relevant in het kader van een tegen een Uniemerkaanvraag ingestelde oppositie, ook al is het aangevraagde merk gelijk aan een ouder nationaal merk van de onderneming die aan de oorsprong ligt van de inschrijvingsaanvraag of aan een ander recht dat ouder is dan het nationale merk waarop de oppositie is gebaseerd.

(zie punten 108‑111)
Op staatssteungebied heeft de verkoop van de aandelen van een onderneming die onwettige steun heeft ontvangen door een aandeelhouder aan een derde geen invloed op de verplichting tot terugvordering. In het geval dat de onderneming waaraan de onwettige staatssteun is verleend, haar rechtspersoonlijkheid behoudt en zij de met de staatssteun gesubsidieerde activiteiten – voor eigen rekening – blijft uitoefenen, is het normalerwijs dan ook deze onderneming die het aan de betrokken steun verbonden concurrentievoordeel behoudt, zodat zij moet worden verplicht een bedrag gelijk aan deze steun terug te betalen. Bijgevolg kan niet aan de koper worden gevraagd dat hij dergelijke steun terugbetaalt.

Uit het beginsel van gelijke behandeling van de openbare en de particuliere sector volgt dat kapitaal dat de staat onder met normale marktvoorwaarden overeenkomende omstandigheden, al dan niet rechtstreeks, ter beschikking van een onderneming stelt, niet als staatssteun kan worden aangemerkt. Deze beoordeling moet voor overheidsbedrijven in beginsel aan de hand van het criterium van de particuliere investeerder geschieden.

De toepasselijkheid van het criterium van de particuliere investeerder hangt er uiteindelijk immers van af of de betrokken lidstaat een hem toebehorende onderneming een economisch voordeel toekent in zijn hoedanigheid van aandeelhouder dan wel als overheid. De handelingen die de staat verricht ter uitvoering van de verplichtingen die op hem als overheid rusten, kunnen namelijk niet worden vergeleken met die van een particuliere investeerder in een markteconomie. Meer bepaald kunnen in dat verband de aard en het voorwerp van deze maatregel, de context waarin hij is genomen, alsmede de daarmee nagestreefde doelstelling en regels waaraan deze maatregel is onderworpen, relevant zijn.

(cf. punten 291, 292)
2)

Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd (gevestigd te Uxbridge), Kühne + Nagel Ltd (gevestigd te Shanghai) en Kühne + Nagel Ltd (gevestigd te Hong Kong) worden verwezen in de kosten.