Zaak C‑475/17

Viking Motors AS e.a.

tegen

Tallinna linn en Maksu- ja Tolliamet

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Riigikohus)

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 401 – Nationale belastingen met het karakter van omzetbelasting – Verbod – Begrip ‚omzetbelasting’ – Lokale belasting op verkoop – Wezenlijke kenmerken van de btw – Geen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 augustus 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Verbod op de heffing van andere nationale belastingen die het karakter van omzetbelasting bezitten – Omvang – Estse lokale belasting op verkoop – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 401)

Artikel 401 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de handhaving of invoering van een belasting als de belasting op verkoop die in het hoofdgeding aan de orde is.

Om uit te maken of een belasting, een recht of een heffing het karakter van omzetbelasting bezit in de zin van artikel 401 van de btw-richtlijn, moet met name worden nagegaan of die belasting, dat recht of die heffing de werking van het gemeenschappelijk btw-stelsel in gevaar brengt door het goederen- en dienstenverkeer te belasten en op de handelstransacties te drukken op vergelijkbare wijze als de btw (zie naar analogie arrest van 11 oktober 2007, KÖGÁZ e.a.,C‑283/06 en C‑312/06, EU:C:2007:598, punt 34en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In dit verband moet worden beklemtoond dat, zoals blijkt uit het dossier waarover het Hof beschikt, de teksten die de in het hoofdgeding aan de orde zijnde belasting op verkoop regelen, de belastingplichtigen niet de verplichting oplegden om het bedrag van deze belasting op te nemen in de verkoopprijs, noch om op de aan de koper verstrekte factuur afzonderlijk het te betalen bedrag van die belasting te vermelden. De afwenteling van die belasting op de eindverbruiker vormde aldus een mogelijkheid en niet een verplichting voor de detailhandelaars, die elk moment ervoor konden kiezen zelf deze belasting op zich te nemen, zonder de prijzen van de geleverde goederen of van de verrichte diensten te verhogen. Het Hof heeft reeds geoordeeld dat een belasting die op zodanige wijze op productieve activiteiten drukt dat het niet zeker is dat zij, zoals een verbruiksbelasting als de btw, uiteindelijk door de eindverbruiker wordt gedragen, buiten de werkingssfeer van artikel 401 van de btw-richtlijn kan vallen (arrest van 11 oktober 2007, KÖGÁZ e.a.,C‑283/06 en C‑312/06,EU:C:2007:598, punt 50). Terwijl via het mechanisme van btw-aftrek immers alleen de eindverbruiker met btw wordt belast en deze belasting volledig neutraal is ten aanzien van de belastingplichtigen die vóór het stadium van de uiteindelijke belastingheffing in het productie‑ en distributieproces optreden, ongeacht het aantal transacties, is dat voor een belasting als de belasting op verkoop niet het geval (zie naar analogie arrest van 11 oktober 2007, KÖGÁZ e.a.,C‑283/06 en C‑312/06, EU:C:2007:598, punt 51en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 36, 45, 47, 48, 53 en dictum)