ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Handelt een lidstaat in overeenstemming met de vrijheid van vestiging, de vrijheid van kapitaalverkeer of de vrijheid van dienstverrichting wanneer hij een wettelijke regeling zoals section 80 van de Taxation of Chargeable Gains Act 1992 uitvaardigt en handhaaft, volgens welke belasting wordt geheven over de niet-gerealiseerde meerwaarden van de vermogensbestanddelen van een trust wanneer de beheerders van deze trust op een bepaald tijdstip niet langer hun woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats in de lidstaat hebben?
2.

Het Gerecht is zijn motiveringsplicht niet nagekomen door niet in te gaan op rekwirantes’ argument dat artikel 2, lid 8, onder b, van de REACH-verordening geldt voor titel VII van de REACH-verordening in zijn geheel.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 48/7

Hogere voorziening ingesteld op 14 april 2015 door Sun Mark Ltd en Bulldog Energy Drink Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 5 februari 2015 in zaak T-78/13, Red Bull/BHIM

(Zaak C-206/15 P)

(2016/C 048/11)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Sun Mark Ltd en Bulldog Energy Drink Ltd (vertegenwoordigers: A. Meskarian, solicitor, S. Zaiwalla, solicitor, en T. Sampson, barrister)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Bij beschikking van 24 november 2015 heeft het Hof (Tiende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.
1)

Moet artikel 21, lid 2, van verordening (EG) nr. 469/2009 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (gecodificeerde versie) aldus worden uitgelegd dat de duur van een aanvullend beschermingscertificaat wordt verminderd wanneer bedoeld certificaat in een lidstaat vóór de toetreding ervan tot de Europese Unie op grond van het nationale recht is afgegeven en de duur ervan voor een werkzame stof volgens de gegevens van dit certificaat langer zou zijn dan 15 jaar vanaf het tijdstip van de afgifte van de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Unie van een geneesmiddel dat uit deze werkzame stof is samengesteld of deze bevat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 5 november 2015 — X, andere partij Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-570/15)

(2016/C 038/38)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: X

Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Naar welke maatstaf of maatstaven moet worden beoordeeld welke wetgeving door verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) als toepasselijk wordt aangewezen in het geval van een in België wonende werknemer die het overgrote deel van zijn werkzaamheden voor zijn Nederlandse werkgever in Nederland verricht, en daarnaast 6,5 percent van die werkzaamheden in het desbetreffende jaar verricht in België, thuis en bij klanten, zonder dat daarbij sprake is van een vast patroon en zonder dat met zijn werkgever afspraken zijn gemaakt over het verrichten van werkzaamheden in België?

(1) Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 149, blz. 2).
2)

Maakt het daarbij verschil — of de auteursrechtelijk beschermde werken in het geheel nog niet eerder of uitsluitend via een abonnement met toestemming van de rechthebbenden op internet openbaar zijn gemaakt? — of de add-ons die hyperlinks bevatten naar websites waarop auteursrechtelijk beschermde werken zonder toestemming van de rechthebbenden direct toegankelijk zijn gemaakt, vrij beschikbaar zijn en ook door de gebruikers zelf in de mediaspeler te installeren zijn? — of de websites en dus de daarop — zonder toestemming van de rechthebbenden — toegankelijk gemaakte auteursrechtelijk beschermde werken, ook zonder de mediaspeler door het publiek te benaderen zijn?
—

artikel 1, leden 1, onder c), en 2, onder f), en artikel 2, leden 1, onder c) en e), en 2, onder c) en e), van het besluit van de Commissie van 5 december 2012 in zaak COMP/39.437 — tv- en computerbeeldbuizen (hierna: „besluit”) geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren, voor zover zij KPNV betreffen; en/of de aan KPNV bij artikel 2, leden 1, onder c) en e), en 2, onder c) en e), van het besluit opgelegde geldboeten te verlagen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 16/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechische Republiek) op 7 oktober 2015 — Policie ČR/Salah Al Chodor e.a.

(Zaak C-528/15)

(2016/C 016/20)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší správní soud

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie

Verwerende partijen: Salah Al Chodor, Ajlin Al Chodor, Ajvar Al Chodor

Prejudiciële vraag

Leidt het enkele feit dat objectieve criteria voor de beoordeling of er een significant risico bestaat dat een vreemdeling zal onderduiken [artikel 2, onder n), van verordening nr. 604/2013 (1)], niet in een wet zijn vastgelegd, ertoe dat bewaring in de zin van artikel 28, lid 2, van die verordening niet kan worden toegepast?

(1) PB L 180, blz. 31.
2.

Schending van artikel 15 van de richtlijn: Volgens artikel 15, lid 1, van richtlijn 2008/98 nemen de lidstaten de maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat een eerste afvalproducent of andere houder van afvalstoffen zelf de afvalverwerking verricht, die verwerking laat verrichten door een handelaar, een inrichting of een onderneming die afvalverwerkingshandelingen verricht, of daartoe regelingen laat treffen door een publieke of private inzamelaar van afvalstoffen, met inachtneming van de artikelen 4 en 13. Dat tot op heden nog steeds sprake is van 61 illegale, niet gesloten en niet gesaneerde stortplaatsen, maakt dat de Commissie tot de conclusie komt dat de Spaanse autoriteiten niet alle door die bepaling voorgeschreven maatregelen hebben genomen, aangezien deze autoriteiten gedurende langere tijd hebben verzuimd op te treden tegen het illegaal storten van afval op die stortplaatsen en er dus niet voor hebben gezorgd dat dat afval wordt verwerkt op de aldaar voorgeschreven wijze.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 414/23

Beroep ingesteld op 23 oktober 2015 — Europese Commissie/Ierland

(Zaak C-552/15)

(2015/C 414/30)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Wasmeier, J. Tomkin, gemachtigden)

Verwerende partij: Ierland

Conclusies

— vaststellen dat Ierland de ingevolge artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door, zonder rekening te houden met de duur van het gebruik, het volledige bedrag aan registratiebelasting te heffen wanneer een inwoner van Ierland een in een andere lidstaat geleaset of gehuurd motorvoertuig laat registreren, in gevallen waarin het niet de bedoeling is het voertuig duurzaam hoofdzakelijk in Ierland te gebruiken en het feitelijk ook niet in die zin wordt gebruikt, en door voorwaarden te stellen aan teruggave van deze belasting die verder gaan dan wat strikt noodzakelijk en evenredig is.

— Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De betrokken nationale wetgeving

De Iers Finance Act, 1992 (zoals gewijzigd) voorziet erin dat een belasting wordt geheven bij de registratie van motorvoertuigen die in het land worden ingevoerd. Op grond van deze Act dienen importeurs van voertuigen bij de registratie ervan de gehele belasting voor duurzame registratie te voldoen. Deze verplichting geldt bij alle ingevoerde auto’s, ongeacht de voorgenomen of feitelijke duur van het gebruik ervan in dat land, en omvat mede auto’s die in het buitenland worden gehuurd of geleaset voor een tevoren vastgestelde, beperkte termijn. Hoewel de Ierse autoriteiten de mogelijkheid hebben ingevoerd om nadien teruggave van teveel betaalde belasting te krijgen, kan een dergelijke teruggave alleen worden toegekend na inspectie en uitvoer van het betrokken voertuig. Er is niet voorzien in de betaling van rente over de teveel ingehouden belasting, en er wordt een vergoeding van 500 EUR in rekening gebracht voor de administratiekosten in verband met de teruggaafprocedure.

Hoofdargumenten

De Commissie is van mening dat het Ierse stelsel voor het belasten van de registratie van motorvoertuigen een onevenredige last legt op de kasstroom en financiën van inwoners van Ierland die auto’s wensen in te voeren die voor een tevoren vastgestelde, beperkte termijn zijn gehuurd of geleaset. In de visie van de Commissie maken de betrokken nationale bepalingen het aanzienlijk moeilijker en duurder om auto’s te huren en leasen in andere lidstaten dan om auto’s te huren of leasen van in Ierland gevestigde ondernemingen. De Commissie stelt dat de Ierse belasting op voertuigregistratie ertoe kan leiden dat het aanbieden en afnemen van lease- en verhuurdiensten wordt belemmerd, dat deze belasting onevenredig is, en dus in strijd is met artikel 56 VWEU.
1)

Dienen de begrippen „massabalans” en „mengsel” in artikel 18, lid 1, van de richtlijn hernieuwbare energie (1) aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten verplicht zijn de handel in biogas tussen lidstaten via een gekoppeld gasnet toe te staan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 414/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Álava (Spanje) op 5 oktober 2015 — Laboral Kutxa/Esmeralda Martínez Quesada

(Zaak C-525/15)

(2015/C 414/28)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Álava

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Laboral Kutxa

Verwerende partij: Esmeralda Martínez Quesada

Prejudiciële vraag

Is het verenigbaar met het beginsel van niet-verbindendheid dat is neergelegd in artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, wanneer de gevolgen van nietigheid wegens oneerlijkheid van een beding aldus worden beperkt dat de ten onrechte ontvangen bedragen moeten worden terugbetaald te rekenen vanaf een bepaalde datum en niet vanaf de datum vanaf welke het oneerlijke en nietige beding is toegepast?

(1) PB L 95, blz. 29.
2.

In de punten 38 en 39 van de bestreden beschikking heeft het Gerecht de regels 15, lid 2, onder h), iii), en 17, leden 1 en 4, van verordening (EG) nr. 2868/1995 (2) en de artikelen 75 en 78, lid 1, onder a) en b), van verordening nr. 207/2009 onjuist toegepast. In de punten 41 en 42 van de bestreden beschikking heeft het Gerecht artikel 80, leden 1 tot en met 3, van verordening nr. 207/2009 en regels 53 en 53 bis van verordening nr. 2868/1995 onjuist toegepast en is het voorbijgegaan aan bladzijde 4, alinea 5, van mededeling nr. 11/98 van de president van het Bureau inzake de richtsnoeren voor onderzoek in het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Deel A, Algemene voorschriften, Afdeling 6, Herroeping van beslissingen, Doorhaling van inschrijvingen in het register en Rechtzetting van vergissingen. In de punten 43, 44 en 45 van de bestreden beschikking heeft het Gerecht de artikelen 63, lid 2, en 64 van verordening nr. 207/2009 onjuist toegepast en derhalve nagelaten te erkennen dat de kamer van beroep het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van proceseconomie had geschonden alsmede het doel van de oppositieprocedure, door de verplichting niet na te komen die erin bestaat de oplossing van geschillen tussen merken mogelijk te maken vóór inschrijving en door in strijd met de regels geen rekening te houden met feiten, omstandigheden en bewijzen die door Real Express Srl waren overgelegd en relevant waren voor de uitkomst van de oppositieprocedure.
3)

Moet ten slotte het in artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde en door de rechtspraak van het Hof van Justitie beschermde „ne bis in idem”-beginsel aldus worden uitgelegd dat, wanneer iemand eerst wordt veroordeeld in een derde land en vervolgens een procedure in een lidstaat van de Europese Unie wordt beëindigd omdat er feitelijk geen reden bestaat om de vervolging voort te zetten, dit een beletsel vormt voor de verdere vervolging door het derde land?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 381/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 31 augustus 2015 — Verners Pudāns

(Zaak C-462/15)

(2015/C 381/21)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākā tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Verners Pudāns

Andere partij in de procedure: Valsts ieņēmumu dienests

Prejudiciële vraag

Moet artikel 29, lid 1, van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (1) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling het een lidstaat in beginsel toestaat inkomstenbelasting te heffen over de betalingen die zijn verricht op grond van de in bijlage I bij die verordening genoemde steunregelingen?

(1) PB L 30, blz. 16.
2)

Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale bepaling van de lidstaat van inschrijving (Oostenrijk) volgens welke de legalisatie van handtekeningen op akten waarbij onroerende zakelijke rechten worden gevestigd of overgedragen, is voorbehouden aan notarissen, met het gevolg dat de door een in de Tsjechische Republiek gevestigde advocaat in diens lidstaat van vestiging afgegeven verklaring van echtheid van een handtekening niet wordt erkend in de lidstaat van inschrijving, hoewel deze verklaring volgens Tsjechisch recht dezelfde rechtsgevolgen heeft als een officiële legalisatie, inzonderheid omdat a) de vraag van de erkenning van een in de Tsjechische Republiek door een aldaar gevestigde advocaat afgegeven verklaring van echtheid van een handtekening op een verzoek tot kadastrale inschrijving in de lidstaat van inschrijving betrekking heeft op het verrichten van een dienst door een advocaat die inhoudelijk niet mag worden verricht door in de lidstaat van inschrijving gevestigde advocaten, zodat de weigering van de erkenning van een dergelijke verklaring niet onder het beperkingsverbod valt, of b) een dergelijk voorbehoud ter waarborging van de regelmatigheid en rechtszekerheid van akten [Or. 3] inzake rechtshandelingen, en dus om dwingende redenen van algemeen belang gerechtvaardigd is en ook noodzakelijk om dit doel in de lidstaat van inschrijving te bereiken?
4.

Het volstaat dat de waren of diensten een gemeenschappelijk kenmerk hebben om een motivering te kunnen formuleren die voor al deze waren of diensten geldt wanneer het teken door dat kenmerk elk onderscheidend vermogen mist. In casu bestaat dit gemeenschappelijke kenmerk erin dat elk van de betrokken waren en diensten, zonder enige uitzondering, van betere of mindere kwaliteit kan zijn, zodat de aanduiding van een hogere kwaliteit voor elk van deze waren en diensten zal worden opgevat als een louter verkoopargument.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 354/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Saarbrücken (Duitsland) op 28 augustus 2015 — Strafzaak tegen K. B.

(Zaak C-458/15)

(2015/C 354/28)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Saarbrücken

Partijen in de strafzaak

K.B.

Prejudiciële vraag

Is het opnemen van de Liberation Tigers of Tamil Eelam (hierna: „LTTE”) op de lijst als bedoeld in artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme (1), voor het tijdvak van 11 augustus 2007 tot en met 27 november 2009, in het bijzonder op grond van de besluiten van de Raad van 28 juni 2007 (2007/445/EG) (2), 20 december 2007 (2007/868/EG) (3), 15 juli 2008 (2008/583/EG) (4), 26 januari 2009 (2009/62/EG) (5), en van verordening (EG) nr. 501/2009 van 15 juni 2009 (6), ongeldig?

(1) PB L 344, blz. 70.

(2) PB L 169, blz. 58.

(3) PB L 340, blz. 100.

(4) PB L 188, blz. 21.

(5) PB L 23, blz. 25.

(6) PB L 151, blz. 14.
1.

Moeten als drie zelfstandige ondernemers (belastingplichtigen) worden aangemerkt drie door verschillende leden van een familie gevormde verenigingen van personen, die richting hun leveranciers en richting overheidsinstanties als zodanig autonoom naar buiten toe optreden en, met uitzondering van twee activa, elk over eigen bedrijfsmiddelen beschikken, maar hun producten grotendeels onder een gemeenschappelijke merknaam in de handel brengen via een kapitaalvennootschap waarvan de aandelen in handen zijn van de leden van die verenigingen en van enkele andere familieleden?
1.

Moeten artikel 3, lid 1, onder a), van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, en artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (1) (herschikking) (2), aldus worden uitgelegd, dat ook degene uit wiens sollicitatie blijkt dat niet een aanstelling of dienstbetrekking, doch enkel — teneinde een schadevordering te kunnen instellen — de status van sollicitant moet worden bereikt, „toegang tot arbeid in loondienst of tot een beroep” zoekt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Łodzi (Polen) op 22 juni 2015 — Strafzaak tegen G.M. en M.S.

(Zaak C-303/15)

(2015/C 311/25)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Łodzi

Partijen in de strafzaak

G.M. en M.S.

Prejudiciële vraag

Kan artikel 8, lid 1, van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (1) aldus worden uitgelegd dat bij niet-mededeling van als technische voorschriften aangemerkte voorschriften een onderscheid kan worden gemaakt met betrekking tot de gevolgen in dier voege dat, in het geval van voorschriften die vrijheden betreffen die niet aan de beperkingen van artikel 36 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie onderworpen zijn, de niet-mededeling ervan dient mee te brengen dat die voorschriften in een bepaalde aanhangige zaak niet mogen worden toegepast, terwijl in het geval van voorschriften die vrijheden betreffen die aan de beperkingen van artikel 36 van dit Verdrag onderworpen zijn, de nationale rechter, die tevens een Unierechter is, mag beoordelen of die voorschriften ondanks de niet-mededeling ervan voldoen aan de vereisten van artikel 36 van het Verdrag en niet onderworpen zijn aan de sanctie van niet-toepasselijkheid?

(1) PB L 204, blz. 37, zoals gewijzigd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 302/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 24 juli 2015 — Adrien Kauffmann/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

(Zaak C-402/15)

(2015/C 302/36)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Adrien Kauffmann

Verwerende partij: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

Prejudiciële vragen

Wordt met de vereisten van non-discriminatie ingevolge het bepaalde in artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/2011 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie, gelezen in samenhang met artikel 45, lid 2, VWEU, in het kader van het in de beschouwing betrekken van de reële mate van verbondenheid van een student, niet ingezetene, aanvrager van financiële ondersteuning voor hoger onderwijs, met de samenleving en de arbeidsmarkt in Luxemburg — de lidstaat waar een grensarbeider werknemer is geweest of zijn werkzaamheid heeft uitgeoefend in de omstandigheden bedoeld in artikel 2 bis van de wet van 22 juni 2000 betreffende financiële ondersteuning van de staat voor hoger onderwijs, ingevoerd bij de wet van 19 juli 2013 als rechtstreeks gevolg van het arrest van het Hof van Justitie van 20 juni 2013 (zaak C-20/12) (2) — naar behoren rekening gehouden,

— wanneer de voorwaarde dat bedoelde student het „kind” van die grensarbeider is aldus wordt begrepen dat hij diens „rechtstreekse bloedverwant in neergaande lijn en in de eerste graad, welke verwantschap rechtens vaststaat” dient te zijn, waarbij het accent wordt gelegd op de tussen de student en de grensarbeider vastgestelde verwantschapsbetrekking, waarop bovenbedoelde verbondenheid wordt geacht te berusten, of

— moet het accent worden gelegd op het feit dat de grensarbeider „in het onderhoud van de student blijft voorzien” zonder dat tussen hem en de student noodzakelijkerwijs een juridische band bestaat, onder meer wanneer er een voldoende band in de vorm van samenwonen bestaat die hem verbindt met een van de ouders van de student met wie deze een rechtens vaststaande verwantschapsbetrekking heeft?

— Moet in dit tweede geval de — per definitie niet verplichte — bijdrage van de grensarbeider, ingeval zij niet de enige bijdrage is maar een bijdrage naast die van de ouder of de ouders die een juridische verwantschapsbetrekking met de student en dus in beginsel een wettelijke onderhoudsplicht hebben, aan bepaalde criteria op het gebied van de consistentie voldoen?

(1) PB L 141, blz. 1.

(2) EU:C:2013:411.