ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

28 mei 1998

Gevoegde zaken T-78/96 en T-170/96

W

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Ontvankelijkheid — Nieuwe tewerkstelling — Dienstbelang — Zorgplicht — Misbruik van bevoegdheid — Motivering — Aansprakelijkheid — Dienstfout”

Volledige Franse tekst II-745

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van een besluit van 20 juli 1995 tot nieuwe tewerkstelling van verzoekster, een uitdrukkelijk besluit van 16 februari 1996 houdende afwijzing van de klacht die verzoekster tegen dat besluit had ingediend, een stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van een door verzoekster op 19 oktober 1995 ingediend verzoek tot schadevergoeding en, voor zoveel nodig, een besluit van 26 juni 1996 om niet volledig gunstig gevolg te geven aan de door verzoekster tegen laatstgenoemd besluit ingediende klacht.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster, ambtenaar in de rang C 4 bij de Commissie, wordt per 16 mei 1991 tewerkgesteld bij de groep „Beheer van de externe personeelsleden en van de begroting” van het secretariaat van het Bureau voor officiële publicaties der Europese Gemeenschappen (Publicatiebureau) om er onder het rechtstreekse hiërarchieke gezag van mevrouw C. de functie van beambte uit te oefenen.

Op 3 juli 1995 deelt de assistent van de directeur van het Publicatiebureau verzoekster mee, dat hij wegens haar slechte relaties met mevrouw C. heeft voorgesteld haar als beambte bij de dienst „Verkoop” tewerk te stellen. Bij besluit van 20 juli 1995 stelt de directeurgeneraal van het Publicatiebureau verzoekster per 1 augustus 1995 in het belang van de dienst tewerk in een ambt OP/4, groep A „Publicaties”.

Op 11 september 1995 vraagt verzoekster om mededeling van haar beoordelingsrapport over de periode 1991/1993, dat zij nog niet had ontvangen. Dit beoordelingsrapport wordt haar meegedeeld op 6 oktober 1995.

Op 17 oktober 1995 dient verzoekster een klacht in tegen het besluit om haar elders tewerk te stellen en op 19 oktober 1995 verzoekt zij om vergoeding van haar materiële en morele schade.

Op 14 december 1995 vindt in afwezigheid van verzoekster, die op dat ogenblik met verlof is, een vergadering van de Interdienstengroep plaats over de klacht van 17 oktober 1995.

Op 16 februari 1996 wijst de Commissie verzoeksters klacht van 17 oktober 1995 over haar nieuwe tewerkstelling uitdrukkelijk af.

Op 11 maart 1996 dient verzoekster een klacht in tegen het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van haar op 19 oktober 1995 geformuleerd verzoek om schadevergoeding.

Op 26 juni 1996 kent het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) verzoekster op haar klacht van 11 maart 199630000 BFR toe ter vergoeding van de schade in verband met de tardieve opstelling van het beoordelingsrapport 1991/1993. Het wijst de klacht voor het overige af.

Bij een op 22 mei 1996 neergelegd verzoekschrift, dat is ingeschreven onder het nummer T-78/96, stelt verzoekster een beroep in tegen het besluit van 20 juli 1995 en tegen het uitdrukkelijke besluit van 16 februari 1996.

Bij een op 22 oktober 1996 neergelegd verzoekschrift, dat is ingeschreven onder het nummer T-170/96, stelt zij een beroep in tegen het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van haar op 19 oktober 1995 geformuleerd verzoek om schadevergoeding en tegen het besluit van 26 juni 1996.

De twee zaken worden gevoegd voor de mondelinge behandeling en het arrest.

De ontvankelijkheid

Bezwarend zijn alleen besluiten die de rechtspositie van een ambtenaar rechtstreeks ongunstig kunnen beïnvloeden en aldus verder gaan dan eenvoudige maatregelen tot interne organisatie van de dienst, die de statutaire positie van de betrokken ambtenaar niet aantasten (punt 46).

Referentie: Hof 10 december 1969, Grasselli/Commissie, 32/68, Jurispr. blz. 505, punten 4-7; Gerecht 4 juli 1991, Herremans/Commissie, T-47/90, Jurispr. blz. II-467, punten 21 en 22; Gerecht 8 juni 1993, Fiorani/Parlement, T-50/92, Jurispr. blz. II-555, punt 29

Ook al heeft een besluit waarbij een ambtenaar elders wordt tewerkgesteld, geen ongunstige gevolgen voor de materiële belangen of de rang van de ambtenaar, toch kan het — gelet op de aard van het betrokken ambt en de omstandigheden — de immateriële belangen en de toekomstperspectieven van de verzoeker aantasten, aangezien sommige functies, ofschoon zij dezelfde rangindeling hebben, wegens de aard van de uitgeoefende bevoegdheden gemakkelijker tot bevordering kunnen leiden dan andere. Het raakt noodzakelijkerwijs de ambtelijke positie van de betrokken ambtenaar voor zover het wijziging brengt in de locatie en in de voorwaarden voor het verrichten van zijn werkzaamheden alsook in de aard van die werkzaamheden. In die omstandigheden kan niet a priori worden aangenomen, dat het niet bezwarend kan zijn voor degene tot wie het is gericht (punt 47).

Referentie: Hof 27 juni 1973, Kley/Commissie, 3/72, Jurispr. blz. 679, punt 4; Hof 28 mei 1980, Kuhner/Commissie, 33/79 en 75/79, Jurispr. blz. 1677, punt 13; Hof 21 mei 1981, Kindermann/Commissie, 60/80, Jurispr. blz. 1329, punt 8; Gerecht 6 juli 1995, Ojha/Commissie, T-36/93, JurAmbt. blz. II-497, punt 42; Hof 12 november 1996, Ojha/Commissie, C-294/95 P, Jurispr. blz. I-5863, punt 58; Gerecht 19 juni 1997, Forçat Icardo/Commissie, T-73/96, JurAmbt. blz. II-485, punt 16

Door de aard en de voorwaarden van uitoefening van verzoeksters functie te wijzigen tast het omstreden besluit in het onderhavige geval verzoeksters rechtspositie aan en vormt het dus een voor haar bezwarend besluit in de zin van de artikelen 90 en 91 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut).

Referentie: Hof 23 maart 1988, Hecq/Commissie, 19/87, Jurispr. blz. 1681, punt 9-11

Ten gronde

Het eerste middel: schending van de artikelen 4 en 29 van het Statuut

De regel van de overeenstemming tussen de voorafgaande administratieve klacht en het beroep eist op straffe van niet-ontvankelijkheid, dat de middelen die voor de gemeenschapsrechter worden aangevoerd, reeds in de precontentieuze procedure zijn voorgedragen, zodat het TABG met voldoende nauwkeurigheid kennis heeft kunnen nemen van de grieven die de betrokkene tegen het omstreden besluit formuleert. De voor de gemeenschapsrechter geformuleerde conclusies kunnen weliswaar slechts bezwaren bevatten die op dezelfde grond berusten als die welke in de klacht zijn geformuleerd, doch deze bezwaren kunnen voor de gemeenschapsrechter worden gepreciseerd door middelen en argumenten die niet noodzakelijk in de klacht voorkomen, maar er wel nauw bij aansluiten. Omdat de precontentieuze procedure een informeel karakter heeft en de betrokkenen in die fase in de regel niet door een advocaat worden bijgestaan, mag de administratie de klachten niet restrictief mag uitleggen, doch moet zij deze — integendeel — met openheid van geest onderzoeken (puntól).

Referentie: Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, JurAmbt. blz. II-405, punten 26 en 27

In het onderhavige geval komt verzoekster in haar klacht van 17 oktober 1995 niet op tegen de juridische kwalificatie nieuwe tewerkstelling en voert zij geen schending van de artikelen 4 en 29 van het Statuut aan (punt 63).

Een middel dat tijdens de precontentieuze procedure zelfs niet stilzwijgend is aangevoerd, kan evenwel niet voor het eerst voor de gemeenschapsrechter worden aangedragen nadat de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde klacht- en beroepstermijnen zijn verstreken (punt 64).

Van deze termijnen van openbare orde kan immers slechts bij wijze van uitzondering worden afgeweken wegens een wezenlijk nieuw feit (punt 65).

Referentie: Hof 10 december 1980, Grasselli/Commissie, 23/80, Jurispr. blz. 3709, punt 26; Gerecht 7 december 1994, Del Plato/Commissie, T-242/94, JurAmbt. blz. II-961, punt 18

Deze in de rechtspraak ontwikkelde oplossing voor de ontvankelijkheid van een rechtsvordering moet worden uitgebreid tot de ontvankelijkheid van een middel. De aan de regeling betreffende de ontvankelijkheid van een rechtsvordering ten grondslag liggende beginselen, inzonderheid die betreffende de regel van de overeenstemming tussen de administratieve klacht en het verzoekschrift, te weten de rechtszekerheid en de eerbiediging van de rechten van de verdediging, rechtvaardigen immers ook de toepassing van een analoge oplossing voor de ontvankelijkheid van een middel dat in een ambtenarenzaak voor het eerst voor de gemeenschapsrechter wordt aangevoerd (punt 66).

Ter beantwoording van de vraag, of de door verzoekster aangevoerde omstandigheden, te weten de publicatie van de kennisgevingen van vacature betreffende haar oude en haar nieuwe functie, kunnen worden aangemerkt als wezenlijke nieuwe feiten die na afloop van de termijn voor indiening van een klacht kunnen worden ingeroepen, herinnert het Gerecht eraan, dat de omstandigheid dat een verzoeker op een later tijdstip een middel of een element ontdekt dat tevoren reeds bestond, in beginsel niet zonder schending van het beginsel van de rechtszekerheid kan worden gelijkgesteld met een nieuw feit dat een grond kan vormen om de beroepstermijnen opnieuw te doen ingaan (punt 68).

Referentie:Gerecht21 februari 1995, Moat/Commissie, T-506/93.JurAmbt. blz. II-147, punt 28

De door verzoekster aangedragen feiten dateren van voor de indiening van de klacht. Bijgevolg is het middel niet-ontvankelijk (punt 69).

Zelfs al zouden de door verzoekster aangedragen feiten als wezenlijke nieuwe feiten worden aangemerkt, het door haar aangevoerde middel moet in elk geval niet-ontvankelijk worden verklaard omdat geen aanvullende klacht in de zin van artikel 90 van het Statuut is ingediend (punt 73).

Zonder een dergelijke aanvullende voorafgaande klacht kan een van de doelen van de precontentieuze procedure, namelijk het in der minne regelen van de geschillen die tussen de ambtenaren of personeelsleden van de Gemeenschappen en de administratie zijn gerezen, immers niet worden bereikt, daar de administratie niet met voldoende nauwkeurigheid kennis heeft kunnen nemen van de grieven die de betrokkene tegen het bestreden besluit formuleert (punt 74).

Referentie: Hof 14 maart 1989, Del Arno Martinez/Parlement, 133/88, Jurispr. blz. 689, punten 9-12; Gerecht 11 maart 1993, Boessen/ESC, 87/91, Jurispr. blz. II-235, punt 28

Het tweede middel: schending van artikel 7 van het Statuut

De gemeenschapsinstellingen beschikken over een ruime beoordelingsvrijheid om hun diensten te organiseren naar de eis van de taken die hun zijn toevertrouwd en om voor de vervulling van die taken het hun ter beschikking staande personeel tewerk te stellen, op voorwaarde evenwel dat die tewerkstelling gebeurt in het belang van de dienst en met inachtneming van de overeenstemming tussen rang en ambt (punt 87).

Referentie: 12 november 1996, Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punt 40; Gerecht 16 december 1993, Turner/Commissie, T-80/92, Jurispr. blz. II-1465, punt 53; Forçat Icardo/Commissie, reeds aangehaald, punt 26

Slechte betrekkingen binnen de dienst kunnen, inzonderheid wanneer zij spanningen veroorzaken die schadelijk kunnen zijn voor de goede werking van de dienst, de overplaatsing van een ambtenaar in het belang van de dienst rechtvaardigen. Een dergelijke maatregel kan zelfs worden genomen los van de vraag, wie voor de betrokken incidenten verantwoordelijk is. Deze regel geldt a fortiori op het gebied van de externe betrekkingen van een dienst (punt 88).

Referentie: Hof 12 juli 1979, List/Commissie, 124/78, Jurispr. blz. 2499, punt 13; Hof 12 november 1996, Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punten 41 en 42

De problemen die door het vertrek van de ambtenaar bij zijn vorige dienst zouden kunnen ontstaan, en het nut dat de overplaatsing voor de nieuwe dienst oplevert, vallen onder de ruime beoordelingsvrijheid waarover de instellingen ter zake van de organisatie van hun diensten beschikken. In die omstandigheden moet de rechterlijke toetsing beperkt blijven tot de vraag, of het TABG binnen redelijke grenzen is gebleven en zijn bevoegdheid niet kennelijk verkeerd heeft gebruikt (punt 92).

Referentie: Hof 14 juli 1983, Nebe/Commissie, 176/82, Jurispr. blz. 2475, punt 18; Gerecht 13 december 1990, Moritz/Commissie, T-20/89, Jurispr. blz. II-769, punt 39; Gerecht 18 april 1996, Kyrpitsis/ESC, T-13/95, Jurispr. blz. II-503, punt 56

Met betrekking tot de stelling, dat het omstreden besluit in strijd is met de artikelen 26 en 43 van het Statuut omdat verzoeksters persoonsdossier geen beoordelingsrapport over de periode 1991/1993 bevat, merkt het Gerecht op, dat ook al vallen de beoordelingsrapporten onder de categorie van stukken die naar hun aard aan het persoonsdossier moeten worden toegevoegd, de wetgever met de instelling van dit dossier met name heeft willen waarborgen dat de ambtenaar wordt gehoord over kwesties die zijn loopbaan ongunstig kunnen beïnvloeden. In geval van een conflictsituatie waar alle rechtstreeks betrokken partijen weet van hebben, en die de beroepsbekwaamheid van de ambtenaar niet in het geding brengt, kan het ontbreken van het beoordelingsrapport in het persoonsdossier de wettigheid van het omstreden besluit dus niet aantasten (punt 99).

Referentie: Hof 3 juli 1980, Grassi/Raad, 6/79 en 97/79, Jurispr. blz. 2141, punten 17-20; 12 november 1996, Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punten 57-59, 67 en 68

Aangaande de grief, dat het TABG geen voorafgaand onderhoud met verzoekster heeft georganiseerd, beklemtoont het Gerecht, dat de administratie niet verplicht is de ambtenaren te raadplegen alvorens maatregelen tot reorganisatie van de dienst te treffen die hun positie kunnen aantasten (punt 100).

Referentie: Hecq/Commissie, reeds aangehaald, punt 20; 6 juli 1995, Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punt 81

Met betrekking tot verzoeksters argument, dat zij nooit kennis heeft gehad van de grieven die mevrouw C. jegens haar kon formuleren, kan worden volstaan met de vaststelling, dat het omstreden besluit een einde beoogde te maken aan een objectief beschouwde conflictsituatie waarvan verzoekster zich ten volle bewust was, en niet erop was gericht verzoekster te bestraffen voor een of andere gedraging (punt 101).

Aangaande verzoeksters argument, dat de aan haar nieuwe ambt verbonden functies geringer zijn dan die welke zij in het kader van haar vorige tewerkstelling vervulde, herinnert het Gerecht eraan, dat het Statuut de ambtenaar weliswaar de verkregen rang en een met die rang overeenkomend ambt garandeert, doch hem geen recht op een bepaald ambt toekent, en het integendeel aan het TABG overlaat, de ambtenaren in het belang van de dienst tewerk te stellen in de verschillende ambten die met hun rang overeenkomen (punt 102).

De inzonderheid in artikel 7 van het Statuut geformuleerde regel van de overeenstemming tussen de rang en het ambt brengt in dit verband mee, dat in geval van wijziging van de functie van een ambtenaar zijn nieuwe functie niet met zijn oude functie, maar met zijn rang moet worden vergeleken (punt 103).

Opdat een maatregel tot reorganisatie van de dienst inbreuk zou maken op de statutaire rechten van een ambtenaar en daardoor het voorwerp zou kunnen worden van een beroep, volstaat het niet dat die maatregel leidt tot een wijziging of zelfs een vermindering van de bevoegdheden van de ambtenaar, maar is het nodig, dat de nieuwe bevoegdheden, globaal gezien, naar aard, belang en omvang duidelijk onder het niveau blijven dat met de rang en het ambt van de betrokkene overeenkomt (punt 104).

Referentie: Hecq/Commissie, reeds aangehaald, punt7; Gerecht 23 oktober 1990, Pitrone/Commissie, T-46/89, Jurispr. blz. II-577, punten 33-35; Gerecht 10 juli 1992, Eppe/Commissie, 59/91 en 79/91, Jurispr. blz. II-2061, punten48, 49 en 51

Ook al heeft de administratie er alle belang bij de ambtenaren tewerk te stellen overeenkomstig hun bijzondere kundigheden en persoonlijke voorkeur, dit betekent niet dat een ambtenaar het recht zou hebben bepaalde taken te vervullen of te behouden, of een andere tot zijn standaardfunctie behorende taak te weigeren (punt 105).

Referentie: Hof 22 oktober 1981, Kruse/Commissie, 218/80, Jurispr. blz. 2417, punt 7; Hof 1 juni 1983, Seton/Commissie, 36/81, 37/81 en 218/81, Jurispr. blz. 1789, punten 41-44

Het derde middel: schending van de zorgplicht

In de zorgplicht van de administratie ten opzichte van haar personeel komt het door het Statuut geschapen evenwicht tot uitdrukking tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de ambtenaren, doch de eisen van de zorgplicht kunnen het TABG niet beletten die maatregelen te treffen die het in het belang van de dienst noodzakelijk acht, aangezien bij de voorziening in enig ambt allereerst moet worden uitgegaan van het belang van de dienst. Gezien de ruime discretionaire bevoegdheid van de instellingen bij de beoordeling van het dienstbelang, dient het Gerecht zich bij zijn toezicht te beperken tot de vraag, of het TABG binnen redelijke grenzen is gebleven en zijn bevoegdheid niet kennelijk verkeerd heeft gebruikt (punt 116).

Referentie: Turner/Commissie, reeds aangehaald, punt 77

Een ambtenaar kan zich niet op zijn persoonlijk belang beroepen tegenover maatregelen die het TABG kennelijk in het belang van de dienst met het oog op de organisatie of de rationalisatie van de dienst heeft genomen (punt 116).

Referentie: Nebe/Cominissie, reeds aangehaald, punt 19

Het vierde middel: misbruik van bevoegdheid

Op het gebied van het ambtenarenrecht is van misbruik van bevoegdheid slechts sprake wanneer op grond van objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen kan worden vastgesteld, dat de bestreden handeling een ander doel diende dan het doel waartoe zij volgens de toepasselijke statutaire bepalingen moest dienen (punt 129).

Referentie: Turner/Commissie, reeds aangehaald, punt 70; Gerecht 26 september 1996, Maurissen/Rekenkamer, T-192/94, JurAmbt. blz. II-1229, punt 75

Het bestreden besluit is geenszins een verkapte straf voor verzoekster, maar een maatregel houdende reorganisatie van de dienst om een einde te maken aan een conflictsituatie; om die reden is dat besluit in het belang van de dienst. Bovendien berust die maatregel niet op enig verwijt jegens verzoekster. In die omstandigheden levert het bestreden besluit geen misbruik van bevoegdheid op (punten 131 en 132).

Het vijfde middel: ontbreken van motivering

Na onderzoek van de door verzoekster geformuleerde grieven wijst het Gerecht het middel inzake ontbreken van motivering af (punten 141-144).

Het beroep tot schadevergoeding (zaak T-170/96)

1. De vordering tot vergoeding van de uit het besluit van 20 juli 1995 voortvloeiende schade

De vijf dienstfouten die in zaak T-78/96 als middel tot nietigverklaring zijn aangevoerd

De ontvankelijkheid

In het stelsel van beroepswegen dat door de artikelen 90 en 91 van het Statuut is ingesteld, is een beroep tot schadevergoeding, dat ten opzichte van het beroep tot nietigverklaring een zelfstandige beroepsweg vormt, slechts ontvankelijk indien het door een precontentieuze procedure overeenkomstig de statutaire bepalingen is voorafgegaan. Deze procedure verschilt naargelang de schade waarvan vergoeding is gevraagd, voortvloeit uit een bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut dan wel uit een gedraging van de administratie zonder besluitkarakter. In het eerste geval staat het aan de betrokkene, binnen de gestelde termijn bij het TABG een klacht in te dienen tegen het betrokken besluit. In het tweede geval daarentegen moet de administratieve procedure beginnen met het indienen van een verzoek om schadevergoeding in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut en in voorkomend geval worden voortgezet met een klacht tegen het besluit houdende afwijzing van het verzoek (punt 156).

Referentie: 6 juli 1995, Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punt 117; Gerecht 28 juni 1996, Y/Hof van Justitie, T-500/93, JurAmbt. blz. II-977, punt 64

Wanneer er evenwel een rechtstreeks verband bestaat tussen een beroep tot nietigverklaring en een vordering tot schadevergoeding, is deze laatste als accessorium van het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk zonder dat zij per se moet zijn voorafgegaan door een verzoek aan het TABG om de gestelde schade te vergoeden en door een klacht waarmee de gegrondheid van de stilzwijgende of uitdrukkelijke afwijzing van het verzoek wordt betwist (punt 157).

Referentie: Gerecht 15 juli 1993, Cámara Alloisio e.a./Commissie, T-17/90, T-28/91 en T-17/92, Jurispr. blz. II-841, punt 46; Y/Hof van Justitie, reeds aangehaald, punt 66

Een ambtenaar die heeft nagelaten binnen de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde termijnen een beroep tot nietigverklaring van voor hem bezwarend besluit in te stellen, kan deze nalatigheid niet herstellen en als het ware nieuwe beroepstermijnen verkrijgen via een verzoek om schadevergoeding (punt 158).

Referentie: Gerecht 13 juli 1993, Moat/Commissie, T-20/92, Jurispr. blz. II-799, punt 46

Uit het voorgaande volgt, dat wanneer er een rechtstreeks verband bestaat tussen een beroep tot nietigverklaring en een beroep tot schadevergoeding, het afzonderlijk ingestelde beroep tot schadevergoeding ontvankelijk blijft, ook al had het eveneens als accessorium van het beroep tot nietigverklaring kumien worden ingesteld zonder te zijn voorafgegaan door een aan het TABG gericht verzoek om de gestelde schade te vergoeden en door een klacht waarin de gegrondheid van de stilzwijgende of uitdrukkelijke afwijzing van het verzoek wordt betwist (punt 159).

Wanneer de ambtenaar binnen de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde termijnen een beroep tot nietigverklaring van een naar zijn oordeel voor hem bezwarend besluit instelt, bestaat er immers geen enkel gevaar, althans niet met betrekking tot de in het kader van dat beroep aangevoerde middelen tot nietigverklaring, dat hij via een afzonderlijk verzoek tot schadevergoeding nieuwe beroepstermijnen tracht te verkrijgen (punt 160).

Ten gronde

Wanneer een ambtenaar een beroep instelt strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van een handeling van de administratie en, anderzijds, vergoeding van de schade die hij zijns inziens door die handeling heeft geleden, houden de vorderingen nauw verband met elkaar, zodat de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding meebrengt (punt 166).

Referentie:Gerecht 24 maart 1993, Benzler/Commissie, T-72/92, Jurispr. biz. II-347, punten 21 en 22

Deze rechtspraak geldt mutatis mutandis voor de ontvankelijkheid van de middelen. Aangezien het middel inzake schending van de artikelen 4 en 29 van het Statuut niet-ontvankelijk is verklaard in het kader van zaak T-78/96, moet het ook niet-ontvankelijk worden verklaard in het kader van zaak T-170/96. De andere middelen, die betrekking hebben op vier dienstfouten overeenkomende met de andere in het kader van het beroep tot nietigverklaring gestelde schendingen en bij de behandeling ten gronde van laatstgenoemd beroep zijn afgewezen, moeten ook in het kader van het beroep tot schadevergoeding worden afgewezen (punten 167 en 168).

De drie nieuwe dienstfouten

De ontvankelijkheid

Het Gerecht verwerpt de exceptie van niet-ontvankelijkheid die de Commissie tegen de drie nieuwe door verzoekster aangevoerde fouten heeft opgeworpen (punten 178-183).

Ten gronde

— Het besluit van 20 juli 1995 is vastgesteld op basis van een onvolledig dossier

Het Gerecht wijst dit middel af omdat het van oordeel is, dat het ontbreken van het beoordelingsrapport over de referentieperiode geen invloed heeft gehad op het besluit van 20 juli 1995 (punten 187 en 188).

— Het beginsel van goed beheer en behoorlijk bestuur is niet in acht genomen

Dit middel wordt afgewezen. Het Gerecht is van oordeel, dat de Commissie het beginsel van goed beheer en behoorlijk bestuur niet heeft geschonden door verzoekster pas tien dagen vóór zij haar nieuwe functie aanvatte, officieel in kennis te stellen van het desbetreffende besluit, te meer daar dat besluit was ingegeven dooide noodzaak een einde te maken aan een conflictsituatie, zodat het niet opportuun was die situatie erger te laten worden door nieuwe mogelijkheden voor ruzie tussen de twee betrokken personen te creëren (punten 189-192).

— De Interdienstengroep heeft de klacht niet onderzocht

Dit middel wordt afgewezen. Het Gerecht is van oordeel, dat zelfs al zou de omstandigheid dat geen vergadering van de Interdienstengroep is georganiseerd, een schending van de rechten van de verdediging hebben kunnen opleveren, zij in het onderhavige geval niet kan worden aangemerkt als een onrechtmatigheid waarvoor de Gemeenschap aansprakelijk kan worden gesteld, daar zeven van de door verzoekster aangevoerde dienstfouten volgens het Gerecht niet bestaan (punt 211).

2. De vordering tot vergoeding van de schade voortvloeiend uit de tar dieve opstelling van het beoordelingsrapport 1991/1993

De ontvankelijkheid

De door de Commissie opgewoipen exceptie van niet-ontvankelijkheid wordt verworpen (punt 226).

Ten gronde

Een ambtenaar kan morele schade lijden door het ontbreken van een beoordelingsrapport in zijn persoonsdossier, indien zijn loopbaan daardoor nadelig kan zijn beïnvloed, of indien dit bij hem onzekerheid of ongerustheid omtrent zijn toekomst heeft veroorzaakt (punt 233).

Referentie: Gerecht 24 januari 1991, Latham/Commissie, T-27/90, Jurispr. blz. II-35, punt 49; Gerecht 17 maart 1993, Moat/Commissie, T-13/92, Jurispr. blz. II-287, punt 48; Allo/Commissie, reeds aangehaald, punt 89

Volgens het Gerecht zijn er geen redenen om het bedrag van 30000 BFR dat de Commissie in de loop van de administratieve procedure heeft toegekend ter vergoeding van de morele schade, ex aequo et bono te verhogen (punten 234-240).

Dictum:

De beroepen worden verworpen.