Al vergt deze vraag geen lange uiteenzettingen, toch ligt het antwoord daarop niet zonder meer voor de hand. Hiertoe dient eerst te worden herinnerd aan de hoofdlijnen van de gemeenschappelijke ordening der markten in de zuivelsector, zoals die bij Verordening nr. 13-64 is ingesteld, en de plaats van het certificaat DD 4 in deze regeling.

De totstandbrenging van de gemeenschappelijke markt moet, evenals voor het totale goederenpakket, ook voor uit de Lid-Staten afkomstige of zich daar in het vrije verkeer bevindende landbouwprodukten, leiden tot vrij verkeer binnen de Gemeenschap. Doch deze totstandbrenging, die zich slechts geleidelijk kan voltrekken, betreft de produkten waarvoor een marktordening met eigen modaliteiten geldt, gelijk de artikelen 39 en volgende van het Verdrag dit toestaan. In het algemeen gesproken behelst de marktordening een prijsregeling houdende de vaststelling — ten gunste van de producenten in de Gemeenschap — van een prijs („richtprijs” of „referentieprijs”) welke men tracht te handhaven tegen invoer voor lagere prijzen en wel door de prijzen der ingevoerde produkten op het niveau van de vastgestelde prijzen te brengen. Het hiertoe aangewende middel is de heffing.

Deze treft de uit derde Staten ingevoerde produkten, maar — in een bepaalde mate en tijdelijk — ook het intercommunautaire handelsverkeer. Immers ingevolge Verordening nr. 13/64 en totaan de totstandkoming van Verordening nr. 804/68 van 27 juni 1968 stelt elke Lid-Staat, binnen door de Gemeenschap vastgestelde grenzen, voor de belangrijkste zuivelprodukten zijn eigen referentieprijzen vast, welke dus van Staat tot Staat kunnen verschillen. Ten einde de door een Lid-Staat vastgestelde hogere prijs tegen invoer uit een andere Lid-Staat met een lager prijsniveau te beschermen, past men hier de heffing toe; de hoogte daarvan wordt echter zodanig berekend dat aldus aan communautaire produkten een handelspreferentie wordt toegekend; zij is dus lager dan de heffing „derde landen”. Ongetwijfeld is dit systeem van voorlopige aard en was het de bedoeling de intercommunautaire heffingen geleidelijk af te schaffen. Toch vormden zij het noodzakelijke middel ter voorkoming van verstoring der economie van de gehele Gemeenschap, welke als gevolg van de plotselinge en volledige verwijdering der handelsbelemmeringen zou optreden. Anders dan de heren Craeynest en Vandewalle in de U voorgelegde schriftelijke opmerkingen hebben betoogd, kan niet worden aangenomen dat het ontduiken der heffingen een handeling vormt welke uitsluitend tegen de belangen van de importerende Lid-Staat indruist. Het ligt niet op de weg van het bedrijfsleven vooruit te lopen op de oplossingen welke de communautaire instellingen eerst op een later tijdstip geschikt zullen oordelen.

De Commissie onderstreept dat de Lid-Staten dit stelsel van heffingen in ruime mate volgens de modaliteiten van hun nationale wetgeving toepassen. Artikel 27 van het Verdrag verplicht hen immers slechts in het algemeen om, voor zover noodzakelijk, hun wettelijke of verordenende bepalingen op douanegebied onderling aan te passen en dit is zo gebleven tot de totstandkoming van Verordening nr. 542/69 van de Raad van 18 maart 1969, welke op artikel 235 van het Verdrag is gebaseerd; in beginsel werden dus in de nationale regelingen de praktische modaliteiten voor de toepassing der preferentiële regeling der Gemeenschap vastgesteld. Met name ten aanzien van de onder de gemeenschappelijke marktordeningen vallende landbouwprodukten heeft de invoering van communautaire stelsels en methoden niet verhinderd dat het desbetreffende handelsverkeer volgens dezelfde douaneformaliteiten als de andere goederen plaatsvond.

Doch — en dat is het tweede aspect van de vraag — daar er een preferentiële regeling van de Gemeenschap bestaat waarvan toepassing met betrekking tot de produkten die aan de in artikel 9, lid 2, van het Verdrag gestelde voorwaarden voldoen als een recht kan worden verlangd, staan wij terstond voor het probleem der bewijsvoering, namelijk wanneer moet worden vastgesteld dat inderdaad aan deze voorwaarden is voldaan. Met artikel 10, lid 2, van het Verdrag wilde men het hoofd bieden aan de moeilijkheden waarop de toepassing van deze regeling in verband met de nationale douaneregelingen kon stuiten, deze zijn immers veelal particularistisch en formalistisch, om niet te zeggen overdreven gedetailleerd. En het is om deze reden dat bij de beschikkingen van de Commissie van 4 december 1958 en 5 december 1960 de certificaten DD 1 en DD 3 werden ingesteld en bij beschikking van 17 juli 1962 het certificaat DD 4.

In dit laatste — het enige dat thans voor ons van belang is — wordt het stelsel van het certificaat DD 1 aangepast aan de bijzonderheden van de handel in aan een marktordening onderworpen landbouwprodukten. Het vormt een „bewijsstuk” voor de toelating tot het stelsel van de intercommunautaire heffingen; het wordt op verzoek van de exporteur door de douane-autoriteiten van de uitvoerende Lid-Staat afgegeven en bij de uitvoer der landbouwprodukten waarop het betrekking heeft door deze autoriteiten geviseerd. In artikel 3 van de beschikking wordt bepaald dat deze visering slechts kan geschieden in de gevallen waarin het certificaat het in artikel 1 bedoelde bewijsstuk kan vormen. Dit document, dat ter beschikking van de exporteur wordt gehouden zodra de uitvoer werkelijk heeft plaatsgevonden, wordt aan de douane-autoriteiten van de invoerende Lid-Staat voorgelegd volgens de in de regelingen van deze Staat voorziene modaliteiten. Deze zelfde autoriteiten kunnen op grond van artikel 6 voorts verlangen dat in de aangiften ten invoer door de importeur melding wordt gemaakt van de omstandigheid dat de goederen aan de voorwaarden voor de toepassing van het stelsel van de intercommunautaire heffin4en voldoen.