Artikel 263, vierde alinea, derde onderdeel, VWEU kan, gelet op zowel het doel van deze bepaling als het feit dat de opstellers van het Verdrag aan de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid een extra voorwaarde inzake het ontbreken van uitvoeringsmaatregelen hebben toegevoegd, slechts van toepassing zijn ter betwisting van handelingen die vallen onder het eerste van de twee gevallen waarop de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid ziet, te weten het geval waarin handelingen op zich, dit wil zeggen los van enige uitvoeringsmaatregel, de rechtspositie van de verzoekende partij wijzigen. Wanneer de litigieuze handeling op zich de rechtspositie van de verzoekende partij niet wijzigt, volstaat deze vaststelling derhalve om te concluderen dat artikel 263, vierde alinea, derde onderdeel, VWEU niet van toepassing is, zonder dat in dit geval behoeft te worden nagegaan of deze handeling uitvoeringsmaatregelen ten aanzien van verzoekende partij met zich meebrengt.

Een krachtens artikel 102, lid 4, van verordening nr. 1224/2009 vastgesteld besluit wijzigt derhalve niet op zich, dit wil zeggen los van enige uitvoeringsmaatregel, de rechtspositie van een andere natuurlijke persoon of rechtspersoon dan de lidstaat waarop dat besluit betrekking heeft. Het wijzigt dus met name niet op zich de rechtspositie van de personen die in de visserijsector actief zijn. Bijgevolg kan een verzoekende partij zich niet beroepen op artikel 263, vierde alinea, derde onderdeel, VWEU teneinde haar beroep tegen een dergelijk besluit ontvankelijk te doen verklaren. Deze conclusie geldt zonder dat behoeft te worden vastgesteld of dat besluit een regelgevingshandeling in de zin van artikel 263, vierde alinea, derde onderdeel, VWEU is. Evenmin behoeft te worden onderzocht of een dergelijk besluit uitvoeringsmaatregelen ten aanzien van verzoekende partij met zich meebrengt. Een dergelijk onderzoek zou betekenen dat de Unierechter uitgaat van het gezichtspunt van de persoon die aanspraak maakt op het recht om beroep in te stellen op grond van die bepaling, en niet van dat van andere justitiabelen.

Met artikel 102, lid 4, van verordening nr. 1224/2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen, heeft de Raad de Commissie louter de bevoegdheid verleend om, samen met de bevoegde nationale autoriteiten, een actieplan uit te werken bestaande in een geheel van maatregelen die op nationaal niveau door deze autoriteiten worden vastgesteld, en vervolgens om dit plan dwingend op te leggen aan die autoriteiten. Uit deze bepaling blijkt dus niet dat de Commissie bevoegd is om unilaterale handelingen vast te stellen die rechtsreeks toepasselijk zijn op de personen die actief zijn in de visserijsector van een lidstaat.

Andere personen dan de adressaten van een besluit kunnen slechts stellen dat zij individueel worden geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, indien dit besluit hen raakt uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat. In dit verband impliceert de omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie een maatregel van toepassing is, meer of minder nauwkeurig kan worden bepaald, niet dat deze subjecten moeten worden geacht individueel door deze maatregel te worden geraakt, wanneer deze toepasselijkheid wordt bepaald op grond van een door de betrokken handeling omschreven objectieve feitelijke of rechtssituatie.

Derhalve is niet-ontvankelijk een beroep dat door een nationale vereniging van vissers is ingesteld tegen een besluit van de Commissie dat op grond van artikel 102, lid 4, van verordening nr. 1224/2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen, is genomen en waarbij een actieplan is vastgesteld om de tekortkomingen van een nationale visserijcontroleregeling te verhelpen. In de eerste plaats raakt een dergelijk besluit de leden van de verzoekende vereniging enkel in hun objectieve hoedanigheid van visser, gelijk elke andere marktdeelnemer die zich, feitelijk of potentieel, in een identieke situatie bevindt. In de tweede plaats blijkt niet dat de Commissie bij de vaststelling van dat besluit krachtens een Unierechtelijke bepaling een procedure moet volgen waarin verzoekster of haar leden eventuele rechten hadden kunnen doen gelden. Wat de vaststelling van het betrokken besluit betreft, heeft het Unierecht dus niet in een bijzondere rechtspositie voorzien ten behoeve van marktdeelnemers als verzoekster of haar leden. Derhalve betreft dit besluit geen gesloten kring van op het tijdstip van vaststelling ervan nauwkeurig bepaalde personen wier rechten de Commissie wilde regelen.

(cf. punten 63, 64, 66, 68, 69)