CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J. GAND

VAN 29 JANUARI 1969 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In Nederland bestaat sinds 1956 een stelsel van algemene ouderdomsverzekering (A.O.W.) hetwelk in beginsel voor alle ingezetenen geldt en gefinancierd wordt uit bijdragen berekend op grondslag van het inkomen der betrokkenen; deze bijdragen worden op dezelfde wijze als een belasting ingevorderd. In verband met de toepassing van dit stelsel hebben zich reeds enkele rechterlijke instanties van deze Staat tot Uw Hof gewend en verzocht met toepassing van artikel 177 van het Verdrag van Rome sommige bepalingen van Verordening no. 3 inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers te willen interpreteren (9 juni 1964, Nonnenmacher, Jurisprudentie, Deel X, blz. 585).

Het Gerechtshof te s-Gravenhage legt U echter met betrekking tot dezelfde wetgeving een probleem van geheel andere aard voor. Het gaat om de vraag of de bepaling van artikel 11, sub b), van het Protocol-E.G.K.S. betreffende de voorrechten en immuniteiten waarbij de ambtenaren van die Geme nschap worden vrijgesteld van alle belastingen op hun salarissen en emolumenten door de Gemeenschap uitbetaald, zich ertegen verzet dat de krachtens de A.O.W. geheven premie op grondslag van bedoelde salarissen en emolumenten berekend wordt.

Wij geven allereerst een kort overzicht van de feiten.

Klomp, ambtenaar in vaste dienst bij de Hoge Autoriteit, die zijn functie te Luxemburg uitoefende, werd met ingang van 1 februari 1959 bij de Pers- en Voorlichtingsdienst der Gemeenschappen te 's-Gravenhage tewerk gesteld en vestigde zich in deze stad. Eind 1961 zond de belastingdienst hem een premieaanslag voor de A.O.W. over het jaar 1959, waarbij voor de berekening der bijdrage werd uitgegaan van zijn salaris als E.G.K.S.-ambtenaar.

Toen verzoeker de bevoegde dienst niet tot wijziging van de berekeningsgrondslag kon bewegen, stelde hij bij het Gerechtshof te 's-Gravenhage op 13 februari 1963 beroep in. Hij beriep zich op artikel 11, sub b), van het E.G.K.S.-Protocol en betoogde dat hij tot premiebetaling voor de A.O.W. slechts gehouden was op grondslag van zijn inkom n in Nederland en dat daarbij het inkomen hetwelk hij in verband met zijn werkzaamheden voor de E.G.K.S. genoot, buiten beschouwing diende te blijven; dit betekende dat de bestreden premie tot nihil zou moeten worden teruggebracht.

De President van de Belastingkamer van het Gerechtshof vraagt U in zijn schrijven van 24 september 1968 namens bedoeld Gerecht en „op grond van de desbetreffende bepalingen in het Verdrag tot oprichting van de E.G.K.S.” uitspraak te willen doen over de vraag of onder alle belastingen op hun salarissen en emolumenten, door de Gemeenschap uitbetaald (artikel 11, sub b), van het Protocol) „geacht moet worden mede begrepen te zijn een premie geheven krachtens de — Nederlandse — Algemene Ouderdomswet over bedoelde inkomsten”.

I

Is Uw Hof bevoegd om op deze vraag te antwoord n? Dit is het eerste vraagstuk dat zich hier voordoet en dat Uw Hof niet aan de hand van een zo vage verwijzing als de zojuist geciteerde van het Gerechtshof zal kunnen oplossen.

Op welke tekst kan Uw Hof zijn bevoegdheid gronden ?

— Artikel 31 van het Verdrag is daartoe op zichzelf onvoldoende. Weliswaar bepaalt het dat Uw Hof de eerbiediging van het recht bij de uitlegging en de toepassing van het Verdrag verzekert, hetgeen krachtens artikel 84 mede geldt voor de toegevoegde Protocollen. Maar deze tekst, die vrijwel ongewijzigd in artikel 64 van het Verdrag van Rome werd overgenomen, is slechts een zeer algemene beginselv rklaring, die eerst gelding en betekenis verkrijgt voor zover in de volgende artikelen de verschillende mogelijkheden van beroep bij het Hof nader worden aangegeven.

— Gelijk de Nederlandse Regering heeft opgemerkt, komt artikel 41 evenmin in aanmerking. De exclusieve competentie welke U bij dit artikel wordt toegekend tot het doen van een prejudiciële uitspraak betreft immers slechts de geldigheid van besluiten van de Hoge Autoriteit en van de Raad, wanneer die voor de nationale rechter in het geding was; deze competentie mag niet worden uitgebreid tot de bepalingen van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten.

Daarentegen zou wellicht aan een beroep op artikel 16 van laatstgenoemde tekst kunnen worden gedacht, hetw Ik bepaalt dat alle geschillen, op de uitlegging of de toepassing van het Protocol betrekking hebbende, aan het oordeel van het Hof worden onderworpen. Ongetwijfeld kon men zich afvragen in welke vorm en door wie de vraag voor Uw Hof zou kunnen worden gebracht, daar t rzake geen renvooiprocedure was voorzien. In Uw arrest-Humblet (16 december 1960, Jurisprudentie, Deel VI, 2, blz. 1169) werd beslist dat zulks door de betrokken ambtenaar kan geschieden, ook al waren niet alle nationale rechterlijke instanties doorlopen. Inderdaad had Humblet zich niet alleen tot het Gerechtshof te Luik gewend met een bezwaarschrift tegen de hem opgelegde aanslag, doch tevens tot U met het tweeledige verzoek om artikel 11, sub b), van het Protocol te interpreteren en de litigieuze aanslag te vrnietigen. Weliswaar heeft Uw Hof beslist dat het niet bevoegd was aan het laatste onderdeel van de eis gevolg te geven, daar dit punt uitsluitend tot de comp tentie van de nationale rechter behoorde, doch ten aanzien van de interpretatie van het Protocol werd Uw competentie exclusief geoordeeld. De nationale rechter die alléén tot de nietigverklaring van de aanslag bevoegd was, had, bij gebreke van een initiatief van een der partijen, hen naar Uw Hof kunnen verwijzen om de verlangde interpretatie te verkrijgen, dan wel zelf U met een renvooibeschikking kunnen adiëren. Wij zijn dan ook met de Advocaat-Generaal Lagrange (Humblet, Jurisprudentie, Deel VI, blz. 1209) van oordeel dat het ontbreken van een uitdrukkelijk daartoe voorziene procedure geen belemmering had kunnen vormen voor een, zelfs ambtshalve uitgesproken, verwijzing welke immers door de exclusieve aard van Uw competentie gerechtvaardigd werd.

Maar in de onderhavige zaak doet zich een moeilijkheid van andere aard voor.

De premie was verschuldigd over 1959; zij werd in 1961 van de heer Klomp gevorderd, die in februari 1963 beroep bij het Gerechtshof instelde. Eerst op 24 september 1968 verzocht dit Gerecht U om interpretatie van artikel 11, sub b), van het E.G.K.S.-Protocol. Dit werd evenwel bij artikel 28 van het Verdrag van 8 april 1965, met ingang van 1 juli 1967, in zijn geheel afgeschaft en vervangen door een enkel Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten der Gemeenschappen hetwelk in de plaats trad van de drie Protocollen E.G.K.S., E.E.G. en E.G.A. Het schrijven waarmee men zich tot Uw Hof heeft gewend, is zo beknopt, dat niet met zekerheid kan worden vastgesteld of het Gerechtshof zich bewust is geweest van de vragen die de opeenvolging in de tijd van deze teksten — waaraan Uw Hof niet voorbij kan gaan — doet rijzen.

Bovendien moet een onderscheid worden gemaakt naar gelang het materiële bepalingen, dan wel bevoegdheids- of procedureregels betreft.

Enerzijds belet de afschaffing met ingang van 1 juli 1967, van artikel 11, sub b), van het E.G.K.S.-Protocol hetwelk in hoofdzaak in artikel 13 van het Protocol van 1965 werd overgenomen — niet, dat de rechtspositie van verzoeker, zowel nopens een over 1959 geheven bijdrage als zijn eventuele recht op vrijstelling, nog steeds wordt beoordeeld naar de bepalingen welke op laatstgenoemde datum van kracht waren, dat wil zeggen die van het oude Protocol. Het betreft hier een in het recht der Lid-Staten algemeen aanvaard beginsel.

Minder zekerheid bestaat er ten aanzien van de interpretatie-bevoegdheid die U bij artikel 16 van het E.G.K.S.-Protocol wordt toegekend, daar de toepassing van deze bepaling blijkbaar werd uitgesloten bij artikel 30 van het Verdrag van 1965. Dit artikel luidt als volgt:

„De bepalingen van de Verdragen tot oprichting van de E.E.G. en de E.G.A. inzake de bevoegdheid van het Hof van Justitie en inzake de uitoefening van deze bevoegdheid, zijn van toepassing op de bepalingen van dit Verdrag en het aangehechte Protocol, doch niet op de bepalingen die wijziging brengen in de artikelen van het Verdrag tot oprichting van de E.G.K.S., waarvoor de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de E.G.K.S. van toepassing blijven.”

Hieruit blijkt dat van de oude bevoegdheids-regels slechts die van het E.G.K.S.-Verdrag werden gehandhaafd en niet de bijzondere regels van het Protocol.

Met name werden zij slechts gehandhaafd voor de bepalingen van het nieuwe Verdrag en het aangehechte Protocol „die wijziging brengen in de artikelen van het Verdrag tot oprichting van de E.G.K.S.”. Dit is bij voorbeeld het geval met artikel 8 dat bepaalde wijzigingen brengt in artikel 28, leden 3 en 4 van de oude tekst over de berekening van de meerderheid van stemmen in de Raad. Voorts geeft het een aanvulling op de artikelen 20, derde lid en 28, .vijfde lid van het — in zijn geheel gehandhaafde — Statuut van het E.G.K.S.-Hof waar het heet dat de goedkeuring van de Raad voor bepaalde door Uw Hof vast te stellen additionele procedurevoorschriften voortaan met eenparigheid van stemmen gegeven moet worden. Daarentegen wordt het E.G.K.S.-Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten in zijn geheel afgeschaft, ook al werd, gelijk reeds gezegd, de litigieuze bepaling van artikel 11, sub b), naar zijn inhoud in artikel 13 van het nieuwe Protocol overgenomen.

Weliswaar houdt het Verdrag van 1965 afschaffing in van het E.G.K.S.-Protocol, doch het bevat, althans op het punt dat ons thans bezighoudt, geen enkele overgangsbepaling. Zulke problemen doen zich dikwijls voor in het recht der Lid-Staten en wellicht is het nuttig hierop in dit verband acht te slaan. In het algemeen en tenzij uitdrukkelijk anders is bepaald, zijn de wetten die bevoegdheids-of procedureregels inhouden van onmiddellijke toepassing; bijgevolg kan, zodra zodanige wet door een andere wordt afgeschaft de vroegere wet niet meer worden toegepast voor de oplossing van geschillen, ook al houden deze verband met feiten of rechtsbetrekkingen welke onder de oude wet ontstonden. Deze regel, welke de Commissie aan' de hand van de rechtsleer en de jurisprudentie heeft uiteengezet, komt ons juist voor. Zij kent echter bepaalde uitzonderingen welke voorheen in verband werden gebracht met de leer der verkregen rechten, een mildere toepassing, namelijk die stellig uit een oogpunt van rechtszekerheid gerechtvaardigd is: zo kan een procedure, die in het kader van een bepaalde wet aanving, worden voortgezet ook indien een nieuwe wet die mogelijkheid uitsluit. Weliswaar zou Uw Hof op die grond thans uitspraak kunnen doen op een verzoek om interpretatie krachtens artikel 16 vóór 1 juli 1967 gedaan, doch in het onderhavige geval is zulks niet mogelijk daar het Gerechtshof te 's-Gravenhage zich eerst op 24 september 1968 tot U heeft gewend.

Sluit men derhalve zowel de bepalingen van het E.G.K.S.-Verdrag (artikelen 31 en 41) als die van het E.G.K.S.-Protocol (artikel 16) uit, dan blijft de keus tussen twee oplossingen: of Uw Hof is niet meer bevoegd tot interpretatie van het Protocol, of Uw bevoegdheid moet op een andere tekst worden gebaseerd, die, op dit bijzondere gebied, slechts artikel 177 (artikel 150 Euratom-Verdrag) zou kunnen zijn.

Wij achten de eerste oplossing weinig opportuun en bovendien, voor zover zulks kan worden nagegaan, weinig in overeenstemming met de bedoeling van de auteurs van het fusie-verdrag. Zij hebben immers uitdrukkelijk Uw bevoegdheid voor de interpretatie van het nieuwe Protocol aanvaard; het valt niet in te zien waarom zij deze competentie tevens in beginsel wilden uitsluiten voor de gevallen waarin men zich, in de toekomst, met vragen betreffende het oude Protocol tot U zou hebben gewend, ook al zou uit artikel 28, juncto artikel 30 van het Verdrag volgen, dat de tekst, waarop Uw competentie eertijds berustte, niet mag worden toegepast. Sinds het Verdrag van 1965 zijn het de regels van artikel 177 — dan wel de identieke tegels van artikel 150, Euratom-Verdrag — waarbij de voorwaarden voor de interpretatie van het nieuwe Protocol worden vastgesteld, gelijk deze beide artikelen zulks deden respectievelijk voor het E.E.G. en het E.G.A.-Protocol. Indien men bedenkt, dat de litigieuze bepaling naar haar inhoud wezenlijk overeenstemt met artikel 13 van het Protocol van 1965, hetgeen geheel gelijk is aan artikel 11 van het E.E.G.-Protocol, dan komt het niet onredelijk voor aan te nemen, dat de interpretatie daarvan tot de bevoegdheid van dezelfde rechter behoort en overeenkomstig dezelfde vormvoorschriften kan plaatsvinden. Hoe gewaagd deze oplossing ook moge schijnen, zij heeft in ieder geval het voordeel dat zij een juridische leemte aanvult voor een geval dat de auteurs van het Verdrag van 1965 redelijkerwijs niet konden voorzien en dat zich niet meer kan voordoen. Wordt Uw bevoegdheid, gelijk wij U voorstellen, gegrond op artikel 177, dan dienen nog twee opmerkingen te worden gemaakt:

— Allereerst, dat de onderhavige zaak van de aanvang af deze rechtsgang heeft gevolgd. De voor de instructie gevolgde procedure was die van artikel 20 van het Statuut van het Hof-E.E.G.; het introductieve schrijven werd aan de Lid-Staten en aan de Commissie medegedeeld; laatstgenoemde alsmede de Nederlandse Regering hebben zich mondeling en schriftelijk uitgesproken, terwijl in de zaak Humblet de Hoge Autoriteit geheel buiten het geding is gebleven.

— Bovendien zijn de artikelen 16 van het E.G.K.S.-Protocol en artikel 177 van het E.G.K.S.-Verdrag niet in identieke bewoordingen vervat en de U daarbij toegekende bevoegdheden zijn niet geheel dezelfde. Eerstgenoemde tekst gaf Uw Hof uitsluitende bevoegdheid om uitspraak te doen over alle geschillen de uitleg of de toepassing van het Protocol betreffende; zo wordt dan ook in het dictum van het arrest-Humblet de vordering tot nietigverklaring van de aan verzoeker opgelegde aanslag afgewezen, doch niettemin beslist dat deze aanslag onwettig was. De bewoordingen van artikel 177 — hetwelk overigens de bevoegdheid van het Haagse Gerechtshof om zelf over de strekking van de gemeenschapsrechtelijke tekst te beslissen niet uitsluit — waren voor Uw Hof steeds aanleiding de interpretatie algemeen en abstract te houden.

II

Na deze beschouwingen komen wij thans tot de door de Nederlandse rechter gestelde vraag. Men vraagt U of artikel 11, sub b), waarbij de door de Gemeenschap uitgekeerde salarissen en emolumenten van iedere nationale belasting worden vrijgesteld, mede ziet op premies welke krachtens de A.O.W. op grondslag van het inkomen worden geheven. Op de aldus geformuleerde vraag, welke rechtstreeks de nationale wet betreft kan Uw Hof niet antwoorden. Uw interpretatie blijft beperkt tot het in de litigieuze tekst gebezigde begrip „nationale belasting”, waarbij dus moet worden onderzocht of het ook bijdragen van sociale zekerheid omvat welke een Lid-Staat aan een ambtenaar van de Gemeenschap oplegt. Hierbij dient nog nader te worden opgemerkt, gelijk de Commissie ter zitting deed, dat de in artikel 11 bedoelde vrijstelling een regel van gemeenschapsrecht is die naar dat recht en niet naar Nederlands recht moet worden beoordeeld, ook al dient de A.O.W. onvermijdelijk als voorbeeld bij het vereiste onderzoek.

Bedoelde wet werd in de loop van het geding voldoende behandeld, zodat wij thans haar hoofdkenmerken slechts summier zullen aanduiden. Zij voorziet voor alle ingezetenen van 15 tot 65 jaar een algemene verzekering die recht geeft op pensioen bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd. Zij wordt gefinancierd uit de bijdragen der verzekerden welke worden berekend op grondslag van hun inkomsten over een bepaald belastingjaar en met een bepaald maximum. Deze bijdragen, die worden gestort in een door de Sociale Verzekeringsbank beheerd fonds dat de pensioenen uitbetaalt, worden door de belastingdienst geïnd.

Enkele van deze aspecten doen zich voor als evenzovele kenmerken van een belastingheffing: het van rechtswege aangesloten zijn bij een wettelijk stelsel, de verplichting om een bijdrage te storten zij het ook dat die dient om een tegenprestatie te financieren, en ten slotte de wijze van premieheffing, waarbij het personeel van de belastingdienst een zeer belangrijke rol speelt en die ook overigens volgens een fiscaal-technische procedure plaats vindt.

Behoudens de belangrijke uitzondering dat het zoëven omschreven stelsel voor de gehele bevolking geldt, vindt men deze elementen eveneens in de wetgeving van andere landen en het valt niet te ontkennen dat de sociale zekerheid steeds meer een fiscaal karakter aanneemt. Niettemin wordt in het nationale recht, noch door de doctrine noch door de rechtspraak, een werkelijke gelijkstelling aangenomen; hoogstens bezigt men de term „parafiscaliteit” die zowel de punten van overeenkomst als van onderscheid tussen beide begrippen tot uitdrukking brengt.

Plaatst men zich op net plan van de internationale betrekkingen, dan kan worden vastgesteld dat de Verdragen inzake de aan internationale organisaties toegekende voorrechten en immuniteiten afzonderlijk de vrijstelling van nationale belastingen en de niettoepasselijkheid van regelingen van sociale zekerheid voorzien, een onderscheiding waaruit blijkt dat internationaal, zowel in de praktijk als in het woordgebruik, een bijdrage voor de sociale zekerheid niet door de klassieke vrijstelling van belasting wordt gedekt. Weliswaar zijn de regels met betrekking tot de vrijstelling van nationale belastingen van het E.G.K.S.-Protocol in wezen gelijk aan die van de E.E.G.- en E.G.A.-Protocollen en het Protocol van 1965, doch deze laatste drie teksten bevatten een artikel (14, Protocol E.E.G. en Euratom, 15, Protocol van 1965) dat in het litigieuze Protocol niet voorkomt en op een voor de ambtenaren der Gemeenschappen geldende regeling van sociale voorzieningen ziet. Gelijk de Commissie opmerkt zou, indien deze Protocollen konden worden ingeroepen tegen het recht der Lid-Staten om van deze ambtenaren een bijdrage van sociale zekerheid te vorderen, zulks slechts kunnen geschieden krachtens de bepaling die op het stelsel van sociale zekerheid ziet en niet op grond van de bepaling waarbij de salarissen van belastingen worden vrijgesteld. Doch dan kan de tekst van het E.G.K.S.-Protocol betreffende laatstgenoemde immuniteit bezwaarlijk anders worden geïnterpreteerd dan de latere Protocollen.

Uit dit alles volgt ons inziens dat onder de in artikel 11, sub b), van het E.G.K.S.-Protocol bedoelde nationale belastingen niet de bijdragen van sociale zekerheid vallen die een Lid-Staat een ambtenaar van bedoelde Gemeenschap oplegt. De omstandigheid dat de door de Gemeenschap uitbetaalde salarissen niet belast kunnen worden, verleent evenwel aan een op grondslag van dat inkomen berekende bijdrage nog geen fiscaal karakter (32-67, Van Leeuwen, 8 februari 1968, Jurisprudentie Deel XIV-1, blz. 64).

III

Aldus blijft Uw antwoord tot de door het Gerechtshof te 's-Gravenhage gestelde vraag beperkt. Logisch impliceert zij dat een ambtenaar der Gemeenschappen in een Lid-Staat verplicht kan zijn aangesloten bij een stelsel van sociale zekerheid hetwelk hem soortgelijke uitkeringen verzekert als waarop hij krachtens zijn Statuut aanspraak kan maken. Gelijk U bekend werden in Nederland bij ministeriële beschikking van 17 januari 1967, met terugwerkende kracht tot 1 januari 1965 de ambtenaren der drie Gemeenschappen aan de werking der A.O.W. onttrokken, zulks met toepassing van artikel 6, lid 3, sub b), van genoemde wet hetwelk voorziet, dat van de bepalingen der A.O.W. kan worden afgeweken ten aanzien van personen op wie een overeenkomstige regeling van een volkenrechtelijke organisatie van toepassing is. Sindsdien zijn de ambtenaren der Gemeenschappen niet meer krachtens de A.O.W. verzekerd, dragen zij niet meer bij en verkrijgen zij dus geen pensioenrechten meer.

Maar de Commissie heeft niet nagelaten de vraag op te werpen of, zelfs bij gebreke van een mogelijk in andere zin te interpreteren bepaling in de Protocollen, dan wel in geval van een bij de wet voorziene derogatie, zodanige aansluiting geoorloofd is.

De vraag kan inderdaad worden gesteld, doch in de onderhavige zaak zou hierop slechts mogen worden geantwoord, indien het Gerechtshof te 's-Gravenhage haar aan Uw Hof had voorgelegd, hetgeen aan de in artikel 20 van het E.E.G.-Statuut bedoelde overheden de gelegenheid zou hebben geboden hun standpunt ter zake kenbaar te maken.

Gezien de beschouwingen waartoe zowel de schriftelijke als de mondelinge behandeling ten deze aanleiding gaven, zij er nog op gewezen dat in de internationale praktijk steeds meer de opvatting veld wint dat het bestaan van een stelsel van sociale zekerheid — hetwelk een internationale organisatie steeds ten behoeve van haar ambtenaren mag voorzien — de toepassing van een verplichte nationale regeling van dezelfde orde uitsluit. Dit werd aangenomen voor de Verenigde Naties hoewel het punt niet werd geregeld in de overeenkomst met de Verenigde Staten betreffende de voorrechten en immuniteiten van bedoelde organisatie. Uitdrukkelijk werd het voorzien in het akkoord tussen de Zwitserse Bondsraad en de Internationale Arbeidsorganisatie. En, op een enigszins ander gebied, stelt artikel 33 van het Verdrag van Wenen van 1961 inzake diplomatiek verkeer diplomatieke ambtenaren vrij van de eventuele in de ontvangende Staat van kracht zijnde voorschriften op het terrein van de sociale verzekering.

Voorts zij er aan herinnerd dat artikel 14 van het E.E.G.-Protocol de Raad opdraagt met eenparigheid van stemmen de regeling vast te stellen inzake de sociale voorzieningen, welke op de ambtenaren van de Gemeenschappen van toepassing zal zijn en hieruit zou mogelijk kunnen worden afgeleid dat deze overeenkomst tussen de Lid-Staten een gelijktijdige en verplichte toepassing van de nationale wettelijke regeling uitsluit. Doch van dit alles is in artikel 14 van het E.G.K.S.-Protocol niets te vinden. Moet nu worden aangenomen dat het hier een beginsel betreft hetwelk ook bij het ontbreken van enige tekst toepassing moet vinden? Welke argumenten, ontleend aan recht of billijkheid, ook in deze zin kunnen worden aangevoerd, wij menen dat de vraag om de bovengenoemde reden open dient te blijven.

Wij concluderen dat aan het Gerechtshof te 's-Gravenhage zal worden geantwoord dat de woorden „alle belastingen op hun salarissen en emolumenten, door de Gemeenschap uitbetaald” in artikel 11, sub b) van het Protocol van 18 april 1951 betreffende de voorrechten en immuniteiten der E.G.K.S., niet zien op de bijdragen van sociale zekerheid welke een Lid-Staat aan een ambtenaar van genoemde Gemeenschap oplegt.

De beslissing ten aanzien van de kosten der onderhavige instantie staat aan het Gerechtshof te 's-Gravenhage.

( 1 ) Vertaald uit het Frans.