Wanneer bij het Hof een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 68 EG wordt ingediend, staat het niet aan hem, een controverse te beslechten met betrekking tot de vraag of tegen de beslissing die de verwijzende rechter in het hoofdgeding zal geven, al dan niet een rechtsmiddel kan worden aangewend, wanneer de verwijzende rechter in zijn verzoek om een prejudiciële beslissing heeft aangegeven dat de door hem in het hoofdgeding te geven beslissing, een beslissing in laatste aanleg is.

De omstandigheid dat de griffier deel uitmaakt van de organisatorische structuur van de verwijzende rechterlijke instantie, kan deze conclusie niet op de helling zetten. Deze omstandigheid heeft namelijk geen weerslag op de rechtsprekende aard van de functie die de verwijzende rechter in het kader van de procedure in het hoofdgeding vervult, aangezien die procedure strekt tot nietigverklaring van een handeling die een recht van de verzoeker zou schaden.

Hoewel de griffier van een rechterlijke instantie van een lidstaat bij wie op grond van verordening nr. 1348/2000 een verzoek om betekening of kennisgeving van gerechtelijke of buitengerechtelijke stukken wordt ingediend, kan worden geacht als bestuursorgaan op te treden zonder dat hij tegelijkertijd een geschil dient te beslechten, is dat niet het geval met de rechter die uitspraak moet doen op het beroep tegen de weigering van die griffier om tot de gevraagde betekening of kennisgeving over te gaan. Een dergelijk beroep strekt namelijk tot nietigverklaring van die weigering, waarvan wordt gesteld dat zij een recht van de verzoeker schaadt, te weten zijn recht om van bepaalde stukken betekening of kennisgeving te laten doen op de bij verordening nr. 1348/2000 voorziene wijze. Bijgevolg is bij de verwijzende rechter een geding aanhangig gemaakt, en vervult deze dus een rechtsprekende functie.

Het begrip „buitengerechtelijk stuk” in de zin van artikel 16 van verordening nr. 1348/2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken, is een gemeenschapsrechtelijk begrip. Het doel van het Verdrag van Amsterdam, een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te scheppen, en het van het EU-Verdrag naar het EG-Verdrag overbrengen van de regeling op grond waarvan maatregelen op het gebied van samenwerking in burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen kunnen worden getroffen, getuigen namelijk van de wil van de lidstaten om dergelijke maatregelen in de communautaire rechtsorde te verankeren en aldus het beginsel van de autonome uitlegging ervan vast te leggen.

De betekening en de kennisgeving van een notariële akte buiten een gerechtelijke procedure om vallen binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1348/2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken. Aangezien het systeem van intracommunautaire betekening en kennisgeving de goede werking van de interne markt tot doel heeft, kan de in artikel 65 EG en verordening nr. 1348/2000 bedoelde justitiële samenwerking niet tot de gerechtelijke procedures worden beperkt, maar kan zij ook buiten een dergelijke procedure om plaatsvinden, voor zover die samenwerking grensoverschrijdende gevolgen heeft en nodig is voor de goede werking van de interne markt.

Deze ruime opvatting van het begrip buitengerechtelijk stuk dreigt uit het oogpunt van de middelen van de nationale rechterlijke instanties geen onevenredig grote last mee te brengen, aangezien de lidstaten ingevolge artikel 2, leden 1 en 2, van verordening nr. 1348/2000 ter fine van de betekening en kennisgeving als verzendende of ontvangende instanties ook andere organen dan die rechterlijke instanties kunnen aanwijzen, en op grond van artikel 14 van deze verordening tevens in de mogelijkheid kunnen voorzien om de betekening of kennisgeving aan personen die zich in een andere lidstaat bevinden, rechtstreeks per post te laten verrichten. Overeenkomstig artikel 16 van deze verordening zijn die twee bepalingen van toepassing op de betekening of kennisgeving van buitengerechtelijke stukken.

(cf. punten 55-56, 59-61)