6.

R. stelt bovendien, dat de verlenging van zijn proeftijd in strijd is met artikel 34, lid 1, Ambtenarenstatuut, dat de duur van de proeftijd voor een ambtenaar van zijn categorie op negen maanden stelt. De geschiktheid voor de dienst zou in deze statutaire periode moeten worden beoordeeld; het besluit tot zijn „ontslag” zou echter vooral zijn genomen in het licht van het rapport dat na de verlenging van de proeftijd was opgesteld. De uitdrukkelijke akkoordverklaring van de ambtenaar op proef, die onder de dreiging van een ontslag is gegeven en waarvan de geldigheid wordt aangetast door de „ondergeschiktheidsverhou-ding” ten opzichte van het tot aanstelling bevoegd gezag, is geen vrijbrief voor afwijkingen van het beginsel, dat geen afstand kan worden gedaan van een door het Statuut toegekend recht dat de betrokkene beschermt. De Commissie meent daarentegen, dat niets de administratie belet om ten aanzien van een van zijn personeelsleden een maatregel te nemen die verder gaat dan de rechten die het Statuut hun verleent, en die dientengevolge voor hen gunstiger is dan de strikte toepassing van het Statuut. Voor de uitlegging van artikel 34 verwijst zij naar de arresten van het Hof van 12 mei 1971 (zaak 52/70, Nagels, Jurispr. 1971, blz. 365, r. o. 16) en 12 juli 1973 (gevoegde zaken 10 en 42/72, di Pillo, Jurispr. 1973, blz. 763) en merkt zij op, dat het Hof in zaken waarin het zich moest uitspreken over gevallen van expliciete en zelfs van stilzwijgende verlenging van de proeftijd, nooit heeft vastgesteld dat deze ongeldig was, en citeert zij de in laatstgenoemde zaak uitgesproken conclusie van advocaat-generaal A. Trabucchi, die onder meer verklaarde: „in het raam van een goede rechtsbedeling kan als reden van ongeldigheid immers nooit worden aangevoerd dat er een nader onderzoek heeft plaatsgevonden”. Ter terechtzitting heeft verzoeker opgemerkt, dat de betrokken bepaling is gewijzigd en dat de tekst die in voornoemde zaken gold, niet op de onderhavige zaak van toepassing is. Artikel 34 heeft inderdaad in de loop der tijd verschillende redacties gehad. Oorspronkelijk voorzag het, behalve voor ambtenaren van de rangen A 1 en A 2, die altijd buiten de werkingssfeer van dit artikel zijn gevallen, in een uniforme proeftijd van zes maanden, die „in uitzonderlijke gevallen” op initiatief van de administratie met ten hoogste drie maanden kon worden verlengd. Het artikel is in die redactie toegepast op de heren Nagels en di Pillo, die beide van de statutaire verlenging van drie maanden hebben geprofiteerd. Bij Nagels is de proeftijd vervolgens een tweede keer met twee maanden verlengd ter compensatie van een afwezigheid van gelijke duur wegens ziekte. Door twee wijzigingen, achtereenvolgens aangebracht in 1972 (verordening nr. 1473/72 van 30 juni 1972, PB 1972,L 160, blz. 1) en in 1978 (verordening nr. 912/78 van 2 mei 1978, PB 1978, L 119, blz. 1) heeft dit artikel zijn huidige vorm gekregen, waarin het op de onderhavige zaak van toepassing is. Voor personeelsleden van de categorie waarom het hier gaat, is de duur van de proeftijd in 1972 van zes op negen maanden gebracht. De bepaling die een verlenging van de proeftijd toestond, is in verband hiermee ingetrokken, en het heeft tot de statuutswijziging van 1978 geduurd voordat in deze bepaling de mogelijkheid werd ingevoerd om de proeftijd te verlengen met een periode overeenkomend met die waarin de betrokkene wegens ziekte of ongeval verhinderd was zijn werkzaamheden te verrichten (artikel 34, lid 1, tweede alinea). Met andere woorden, deze wijzigingen bestonden in: — een verlenging van de duur van de proeftijd met gelijktijdige intrekking van de mogelijkheid tot verlenging voor niet nader gedefinieerde uitzonderlijke gevallen, — een legalisatie, voor de uitdrukkelijk genoemde gevallen van ziekte en ongeval, van de praktijk om de proeftijd te verlengen om de duur van de verhindering te compenseren. Binnen het aldus afgebakende kader is geen ruimte voor een verlenging die de administratie en de ambtenaar op proef in onderlinge overeenstemming vaststellen; een dergelijke verlenging zou trouwens ook in strijd zijn met het reglementaire karakter van een statutaire rechtsbetrekking. Ik merk hier ten overvloede bij op, dat dit niet het geval was in de zaken Nagels en di Pillo, personeelsleden wier proeftijd was verlengd bij eenzijdig besluit van de administratie, die hiervoor niet de instemming van de betrokkenen behoefde. Ik meen op grond hiervan, dat de stage van R., bij gebreke van een bepaling die verlenging toestond, niet kon worden verlengd, zelfs niet met zijn instemming en zelfs niet wanneer het besluit hiertoe was genomen ten gunste van de betrokken ambtenaar op proef, wat hier duidelijk het geval blijkt te zijn. Tast deze onregelmatigheid echter de wettigheid van het bestreden besluit aan ? Wil de regelmatigheid van een handeling — in casu het besluit om de proeftijd te verlengen — invloed hebben op de geldigheid van een latere handeling — in casu het ontslagbesluit — dan moet het laatste van het eerste afhangen. Dit zou bij voorbeeld het geval zijn bij de geldigheid van een besluit tot aanwerving in een bepaald ambt en de regelmatigheid van de procedure van het vergelijkend onderzoek dat hiertoe toegang had gegeven. Ongetwijfeld zouden ook belanghebbende personeelsleden zich op de onregelmatige verlenging van de proeftijd van R. hebben kunnen beroepen om de geldigheid van zijn eventuele benoeming in vaste dienst te betwisten. Maar R. kan zich niet met een beroep op deze onregelmatigheid verweren tegen een besluit dat ook zonder de, terecht gewraakte, verlenging had kunnen — en ik zou zelfs willen zeggen: had moeten — worden genomen. Dit middel van R. is dus rechtens gegrond, maar omdat het geen praktische gevolgen heeft, kan het mijns inziens de geldigheid van het besluit tot „ontslag” van R. niet aantasten.