De beginselen die voortvloeien uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 263 VWEU enerzijds en met artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening nr. 1/2003 anderzijds, zoals in herinnering gebracht in punt 41 van de mededeling inzake schikkingen, zijn mutatis mutandis van toepassing op de verplichting van de Commissie, in de zin van artikel 296, tweede alinea, VWEU, tot motivering van de beslissing tot oplegging van geldboeten, die zij neemt na een schikkingsprocedure in het kader waarvan de betrokken onderneming wordt verondersteld slechts het maximale bedrag van de voorgestelde boete te aanvaarden. Het is immers uit het oogpunt van de hierboven vermelde voorschriften van primair en secundair recht dat het Hof het bijzonder belang heeft benadrukt van de verplichting van de Commissie om haar beslissingen waarbij zij geldboeten oplegt in mededingingszaken te motiveren, en met name uiteen te zetten hoe zij de verschillende voor de vaststelling van de boetebedragen in aanmerking genomen factoren heeft gewogen en beoordeeld, alsook van de verplichting die op de rechter rust om ambtshalve het bestaan van een dergelijke motivering na te gaan.

Wanneer de Commissie besluit om af te wijken van de algemene methodes die zijn opgenomen in de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening nr. 1/2003 worden opgelegd, waarmee zij zichzelf heeft beperkt in de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid met betrekking tot de vaststelling van het bedrag van boeten, door zich te baseren op punt 37 van deze richtsnoeren, dringen de motiveringseisen zich des te meer op. In dat verband vormen de richtsnoeren een gedragsregel voor de te volgen praktijk waarvan de Commissie in een concreet geval niet mag afwijken zonder opgaaf van redenen die met name verenigbaar zijn met het beginsel van gelijke behandeling. Deze motivering moet des te nauwkeuriger zijn gelet op het feit dat punt 37 van de richtsnoeren zich beperkt tot een vage verwijzing naar de bijzondere kenmerken van een bepaalde zaak en bijgevolg een ruime beoordelingsmarge aan de Commissie laat om over te gaan tot een buitengewone aanpassing van de basisbedragen van de boeten van de betrokken ondernemingen. In een dergelijk geval is immers de naleving door de Commissie van de door de rechtsorde van de Unie in administratieve procedures geboden waarborgen, waaronder de motiveringsplicht, van des te groter fundamenteel belang.

Hieruit volgt dat de Commissie, wanneer zij de aan de betrokken ondernemingen opgelegde geldboeten vaststelt via een schikkingsprocedure, waarbij zij zich baseert op punt 37 van deze richtsnoeren, gehouden is om op voldoende duidelijke en nauwkeurige wijze te verklaren hoe zij gebruik wil maken van haar beoordelingsbevoegdheid, met inbegrip van de verschillende elementen feitelijk en rechtens die zij met dit doel in overweging heeft genomen. In het bijzonder, rekening houdend met haar verplichting het beginsel van gelijke behandeling te eerbiedigen bij de vaststelling van de boetebedragen, omvat deze motiveringsplicht ook het geheel van de relevante elementen die zijn vereist om te kunnen beoordelen of de betrokken ondernemingen, wier basisbedragen van de boeten werden aangepast, zich al dan niet in vergelijkbare situaties bevonden, of deze situaties gelijk of ongelijk werden behandeld en of een eventuele gelijke of ongelijke behandeling van deze situaties objectief gerechtvaardigd was.

De Commissie komt haar motiveringsplicht evenmin na indien zij niet aangeeft waarom zij verschillende verlagingspercentages toepast op deze ondernemingen, en met name wanneer deze percentages heel erg van elkaar verschillen ten aanzien van de totale omzet van elk van deze ondernemingen, en de variatie niet kan worden verklaard op de enkele grond dat de Commissie beoogde om alle basisbedragen te verlagen tot een percentage onder het plafond van 10 % van de totale omzet.

(zie punten 48, 49 en 52)