ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 23, betreffende de regelgevende instanties, maakt eveneens deel uit van hoofdstuk VII van de richtlijn. De leden 2 tot en met 5 daarvan bepalen:

„2. De regelgevende instanties zijn verantwoordelijk voor de vaststelling of de aan de inwerkingtreding voorafgaande goedkeuring van ten minste de methoden voor het berekenen of vastleggen van de voorwaarden inzake:

a) de aansluiting op en de toegang tot nationale netwerken, inclusief de transmissie- en distributietarieven. Deze tarieven of methoden maken het mogelijk dat de noodzakelijke investeringen in de netwerken op een zodanige wijze worden uitgevoerd dat deze investeringen de levensvatbaarheid van de netwerken kunnen waarborgen;

b) de verstrekking van balanceringsdiensten.

3. Onverminderd lid 2 kunnen de lidstaten voorschrijven dat de regelgevende instanties de tarieven of ten minste de in dat lid bedoelde methoden alsook de in lid 4 bedoelde wijzigingen aan de relevante instantie in de lidstaat voorleggen met het oog op een formeel besluit. De relevante instantie is in een dergelijk geval bevoegd om een door de regelgevende instantie voorgelegd ontwerpbesluit hetzij goed te keuren hetzij af te keuren. Deze tarieven, methoden of wijzigingen worden samen met het besluit inzake de formele aanneming bekendgemaakt. Elke formele afkeuring van een ontwerpbesluit wordt eveneens bekendgemaakt, met inbegrip van de motivering ervan.

4. De regelgevende instanties zijn bevoegd om zo nodig van de beheerders van transmissie- en distributiesystemen te verlangen dat zij de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde voorwaarden, tarieven, regels, mechanismen en methoden wijzigen om ervoor te zorgen dat deze evenredig zijn en op niet-discriminerende wijze worden toegepast.

5. Partijen die een klacht hebben tegen de beheerder van een transmissie- of distributiesysteem over de in de leden 1, 2 en 4 bedoelde aangelegenheden, kunnen de klacht voorleggen aan de regelgevende instantie die, fungerend als geschillenbeslechtingsinstantie, binnen twee maanden na ontvangst van de klacht een beslissing neemt. Die periode kan met twee maanden worden verlengd indien de regelgevende instantie aanvullende informatie behoeft. Deze periode kan met instemming van de klager verder verlengd worden. Een dergelijke beslissing heeft bindende kracht tenzij of totdat zij in beroep wordt herroepen.

Wanneer een klacht betrekking heeft op aansluitingstarieven voor grote nieuwe productiefaciliteiten, kan de periode van twee maanden door de regelgevende instantie worden verlengd.”
23

Van oordeel dat de beslechting van het hoofdgeding afhangt van de uitlegging van de Zesde richtlijn, heeft de Hoge Raad der Nederlanden de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 13, B, sub g, in samenhang met artikel 4, lid 3, sub a, van de Zesde richtlijn zo worden uitgelegd dat [met btw] belast is de levering van een gebouw dat gedeeltelijk is gesloopt met het oog op vervanging van dat gebouw door een nieuw op te richten gebouw? 2) Is het voor de beantwoording van deze vraag van belang of de verkoper dan wel de koper van het gebouw de opdracht tot de sloop heeft gegeven en de kosten daarvan aan zich in rekening laat brengen, met dien verstande dat de levering alleen dan [met btw] belast is als de verkoper de opdracht tot de sloop heeft gegeven en de kosten daarvan aan zich in rekening laat brengen? 3) Is het voor de beantwoording van de eerste vraag van belang of de verkoper dan wel de koper van het gebouw de nieuwbouwplannen heeft ontwikkeld, met dien verstande dat de levering alleen dan [met btw] belast is indien de verkoper de nieuwbouwplannen heeft ontwikkeld? 4) Zo het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, is dan [met btw] belast elke levering die plaatsvindt na het tijdstip waarop de sloopwerkzaamheden feitelijk een aanvang nemen dan wel na enig later tijdstip, in het bijzonder het tijdstip waarop de sloop substantieel is gevorderd?”
zij als gevolg van de investering in productiecapaciteit of het in bezit krijgen, kopen of huren van subsidiabele grond, in de zin van artikel 44, tweede lid, van verordening 1782/2003, in het daarop volgende kalenderjaar, beschikken over meer:

i. stalcapaciteit,

ii. dieren waarvoor een in bijlage VI bij verordening 1782/2003 genoemde rechtstreekse betaling kon worden verkregen,

[…]

dan de betrokken productiecapaciteit of grond die in de referentieperiode beschikbaar was;
14

De Commissie was immers van mening dat de tekortkomingen in de boekhoudpraktijken van de onderneming die in het stadium van de voorlopige maatregelen aan het licht waren gekomen, geen noemenswaardige invloed hadden op de in de boekhouding weergegeven financiële resultaten, en dat de onvolledigheid van de boekhouding in de eerste plaats geen probleem opleverde wat de gegevens over exportverkopen betrof, aangezien de Commissie die gegevens reeds had aanvaard toen zij in staat was de betrouwbaarheid ervan na te gaan, en in de tweede plaats niet doorslaggevend was wat de binnenlandse verkopen betrof, nu deze te gering waren om representatief te zijn. In die omstandigheden, aldus de Commissie, moest de normale waarde worden bepaald op grond van de productiekosten, waarvan de staalkosten een essentieel onderdeel waren. De Commissie was in dat verband van mening dat de Chinese officiële statistische gegevens over de invoer van staal die in de loop van de administratieve procedure waren overgelegd, de betrouwbaarheid van de boekhoudgegevens van de onderneming ten aanzien van de kosten van staal bevestigden en aldus een berekening van de normale waarde op basis van de aangenomen waarde in China mogelijk maakten.
In artikel 64 van deze wet wordt bepaald:

„1. De bezitter en de fokker van dieren als bedoeld in artikel 61, lid 1, die worden gerekend tot de amfibieën, reptielen, vogels of zoogdieren, zijn verplicht die dieren schriftelijk bij het register aan te melden.

2. De verplichting tot aanmelding bij het register als bedoeld in lid 1 geldt niet voor:

1) dierentuinen;

2) personen die een economische activiteit uitoefenen op het gebied van de handel in de in artikel 61, lid 1, bedoelde dieren;

3) het tijdelijk houden van dieren voor hun behandeling en revalidatie.

3. Het in lid 1 bedoelde register wordt gevoerd door de Starosta [districtshoofd] die bevoegd is voor de plaats waar de dieren worden gehouden of waar zij worden gefokt.

[…]

5. De plicht tot aanmelding bij of schrapping uit het register geldt vanaf de dag van aankoop of verkoop, van invoer in het land of uitvoer over de landsgrenzen, van het in het bezit krijgen, verlies of dood van het dier. Het verzoek om inschrijving in of schrapping uit het register dient te worden gezonden aan de bevoegde Starosta binnen 14 dagen vanaf de datum waarop die plicht geldt.

[…]

8. Ten bewijze van de inschrijving in het register geeft de Starosta een certificaat af.

9. De in lid 2, sub 2, bedoelde personen zijn verplicht het origineel of een afschrift van het in lid 4, punt 11, bedoelde document in hun bezit te hebben en met het verkochte dier over te leggen. De verkoper van het dier dient dat afschrift te voorzien van het volgens een doorlopende nummering toegewezen nummer, de datum van opstelling daarvan, zijn stempel en zijn ondertekening, informatie over het aantal dieren waarvoor het is opgesteld, en, indien het gekopieerde document meer dan één soort betreft, ook over de soort waartoe zij behoren.

[…]”
a)

Vanaf de datum van inschrijving of aantekening […] is de bescherming van het merk in elk van de betrokken overeenkomstsluitende partijen dezelfde alsof het merk rechtstreeks bij de administratie van die overeenkomstsluitende partij was gedeponeerd. Indien aan het Internationale Bureau geen weigering is te kennen gebracht […] of indien een […] ter kennis gebrachte weigering later is ingetrokken, is de bescherming van het merk in de betrokken overeenkomstsluitende partij vanaf genoemde datum dezelfde alsof het merk was ingeschreven door de administratie van die overeenkomstsluitende partij.
7

De GN is gebaseerd op het wereldwijd geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen (hierna: „GS”), dat is opgesteld door de Internationale Douaneraad, thans de Werelddouaneorganisatie, en is ingevoerd bij het Internationaal Verdrag van Brussel van 14 juni 1983, dat namens de Europese Economische Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 87/369/EEG van de Raad van 7 april 1987 (PB L 198, blz. 1). Hoofdstuk 84 van de GN-toelichtingen verwijst wat ventilatoren betreft naar de toestellen omschreven in de toelichting op het GS, die luiden als volgt: „B.— Ventilatoren Deze toestellen, al dan niet voorzien van een ingebouwde motor, dienen hetzij om een regelmatige lucht- of gasstroom onder betrekkelijk geringe overdruk op te wekken, hetzij voor het in beweging brengen van de lucht in lokalen. De ventilatoren van de eerste groep bestaan uit een waaier (met schoepen of schroeven), die in een huis (carter) rond zijn as wentelt. Zij werken op dezelfde wijze als bepaalde roterende compressoren of centrifugaal compressoren, doch zij kunnen zowel blazen (bijvoorbeeld industriële blazers voor de uitrusting van windtunnels) als aanzuigen. De toestellen van de tweede groep zijn eenvoudiger gebouwd en bestaan slechts uit een door een motor aangedreven schroef. Ventilatoren worden onder meer gebruikt voor de luchtverversing in mijnen, het ventileren van lokalen, schepen en silo’s, het wegzuigen van stof, stoom, rook, warme gassen, enzovoort, het drogen van verschillende stoffen (leder, papier, weefsels, verf, enzovoort), van vuurhaarden met geforceerde trek (door aanzuigen of door blazen). Deze groep omvat eveneens kamerventilatoren, al dan niet voorzien van een zwenk- of tuimelmechanisme. Hieronder zijn begrepen plafond-, tafel- en muurventilatoren op voetstuk, ventilatoren voor inbouw in muren, ruiten. Van deze post zijn uitgezonderd, ventilatoren die van andere organen dan de motor en het huis zijn voorzien (zoals keerdeuren, filters, koel- of verwarmingselementen, warmtewisselaars, enzovoort), en die aan de toestellen het karakter verlenen van tot andere posten behorende, meer complexe machines, bijvoorbeeld luchtverhitters met andere dan elektrische warmtebron (post 7322), aggregaten voor de regeling van het klimaat in besloten ruimten (post 8415), toestellen voor het afzuigen van stof (post 8421), luchtkoelingapparatuur voor de industriële behandeling van stoffen (post 8419), of voor het koelen van ruimten (post 8479), elektrische toestellen voor het verwarmen van woonruimten, met ingebouwde ventilator (post 8516).”
1)

Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/81/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de verblijfstitel die in ruil voor samenwerking met de bevoegde autoriteiten wordt afgegeven aan onderdanen van derde landen die het slachtoffer zijn van mensenhandel of hulp hebben gekregen bij illegale immigratie, en door aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen geen mededeling te doen van de bepalingen van nationaal recht die ervoor moeten zorgen dat aan deze richtlijn wordt voldaan, is het Koninkrijk Spanje de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 december 2008 – Gateway / BHIM

(Zaak C‑57/08 P)

„Hogere voorziening – Gemeenschapsmerk – Verordening (EG) nr. 40/94 – Artikel 8, leden 1, sub b, en 5 – Oudere merken die woordteken ‚GATEWAY’ bevatten – Woordteken ‚ACTIVY Media Gateway’ – Tekens die niet overeenstemmen – Ontbreken van verwarringsgevaar – Inaanmerkingneming van algemene bekendheid van oudere merken bij globale beoordeling van conflicterende tekens”

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 51‑54)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 27 november 2007 in zaak T‑434/05, Gateway Inc./BHIM, waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep ingesteld door de houder van de communautaire en nationale woord‑ en beeldmerken die het woordelement „GATEWAY” bevatten voor waren van de klassen 9, 16, 35, 36, 37 en 38, en strekkende tot vernietiging van beslissing R 1068/2004‑1 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 14 september 2005 houdende verwerping van het door rekwirante ingestelde beroep tegen de afwijzing door de oppositieafdeling van de door rekwirante ingestelde oppositie tegen de aanvraag tot inschrijving van het woordmerk „ACTIVY Media Gateway” voor waren van de klassen 9, 35, 38 en 42

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Onderzoek van verenigbaarheid van steunmaatregel met gemeenschappelijke markt – Daarvan uitgesloten

(Art. 234 EG)

2. Steunmaatregelen van de staten – Begrip – Belastingvoordelen voor productie‑ en arbeidscoöperaties – Daaronder begrepen – Voorwaarden

(Art. 87, lid 1, EG)

Samenvatting

1. Het Hof is in het kader van een procedure krachtens artikel 234 EG niet bevoegd om zich uit te spreken over de verenigbaarheid van nationale bepalingen met het recht van de Unie of om nationale wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen uit te leggen. Wél is het bevoegd om de verwijzende rechter alle uitleggingsgegevens met betrekking tot het recht van de Unie te verschaffen die hem in staat kunnen stellen deze verenigbaarheid te beoordelen bij de beslechting van het bij hem aanhangige geding.

Preciezer gezegd staat de bevoegdheid van de Commissie om de verenigbaarheid van steun met de gemeenschappelijke markt te beoordelen, er niet aan in de weg dat een nationale rechter het Hof een prejudiciële vraag stelt over de uitlegging van het begrip steun. Het Hof kan de verwijzende rechter aldus met name de uitleggingsgegevens met betrekking tot het recht van de Unie verstrekken die hem in staat stellen te bepalen of een nationale maatregel als staatssteun in de zin van dat recht kan worden aangemerkt.

(cf. punten 34, 35)

2. Belastingvrijstellingen die aan productie‑ en arbeidscoöperaties worden toegekend krachtens een nationale regeling die in bepaalde belastingvoordelen voorziet, leveren slechts een steunmaatregel in de zin van artikel 87, lid 1, EG op voor zover aan alle voorwaarden voor toepassing van die bepaling is voldaan, te weten in de eerste plaats de financiering van die maatregel door de staat of met staatsmiddelen, in de tweede plaats de selectiviteit van die maatregel en in derde plaats de invloed ervan op het handelsverkeer tussen de lidstaten en de daaruit voortvloeiende vervalsing van de mededinging. In de onderhavige zaak staat het aan de nationale rechter om in het bijzonder na te gaan of de betrokken belastingvrijstellingen voor de productie‑ en arbeidscoöperaties selectief zijn, en of zij worden gerechtvaardigd door de aard of de algemene opzet van het nationale belastingstelsel waarvan zij onderdeel uitmaken, door met name te bepalen of de coöperatieve vennootschappen in de hoofdgedingen zich feitelijk in een vergelijkbare situatie bevinden als andere marktdeelnemers die zijn opgericht in de vorm van juridische entiteiten met een winstoogmerk en, indien dit inderdaad het geval is, of de gunstigere fiscale behandeling die aan genoemde coöperatieve vennootschappen is voorbehouden, enerzijds inherent is aan de wezenlijke beginselen van het stelsel van belastingheffing dat in de betrokken lidstaat van toepassing is, en anderzijds in overeenstemming is met de beginselen van coherentie en evenredigheid.

(cf. punten 43, 82 en dictum)
Artikel 10 van richtlijn 1999/31 betreffende het storten van afvalstoffen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling waarbij de stortplaatsexploitant een heffing wordt opgelegd die hem moet worden vergoed door de lokale overheid die afvalstoffen heeft gestort, en waarbij hem geldboetes kunnen worden opgelegd in geval van tardieve betaling van deze heffing, mits deze regeling gepaard gaat met maatregelen om te verzekeren dat deze heffing daadwerkelijk en binnen korte termijn wordt vergoed en alle kosten voor de invordering, in het bijzonder de kosten die voortvloeien uit de tardieve betaling van de uit dezen hoofde door deze lokale overheid aan de exploitant verschuldigde bedragen, daaronder begrepen de geldboete die hem wegens de betalingsachterstand eventueel is opgelegd, worden doorberekend in de prijs die deze overheid aan de exploitant moet betalen. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of aan deze voorwaarden is voldaan.

De afwenteling van dergelijke lasten op de exploitant zou er namelijk op neerkomen dat de kosten voor de verwijdering van afvalstoffen ten laste van de exploitant komen, hoewel hij deze afvalstoffen niet heeft voortgebracht maar enkel zorgt voor de verwijdering ervan in het kader van zijn activiteiten als dienstverrichter.

(cf. punten 38, 41, dictum 1)
Het loutere feit dat een merk door het relevante publiek wordt opgevat als een verkoopbevorderende formulering en dat het, gelet op het lovende karakter ervan, in beginsel door andere ondernemingen zou kunnen worden overgenomen, volstaat als zodanig niet voor de conclusie dat dit merk elk onderscheidend vermogen mist in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. De lovende connotatie van een woordmerk sluit immers niet uit dat dit merk niettemin geschikt is om de consumenten de herkomst van de erdoor aangeduide waren of diensten te waarborgen. Aldus is het mogelijk dat het relevante publiek een dergelijk merk tegelijkertijd als een verkoopbevorderende formulering en als een aanduiding van de commerciële herkomst van de waren of diensten opvat. Daaruit vloeit voort dat, voor zover dit publiek het merk als een herkomstaanduiding opvat, het voor het onderscheidend vermogen ervan van geen belang is dat het merk tegelijkertijd, of zelfs in de eerste plaats, wordt gezien als een verkoopbevorderende formulering.

Merken bestaande uit tekens of aanduidingen die ook worden gebruikt als reclameslogans, kwaliteitsaanduidingen of aansporingen tot het kopen van de door deze merken aangeduide waren of diensten, brengen per definitie in mindere of meerdere mate een objectieve boodschap over. Dergelijke merken missen niet wegens dit feit alleen elk onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.

Voor zover dergelijke merken niet beschrijvend zijn in de zin van artikel 7, lid 1, sub c, van deze verordening, kunnen zij dus een objectieve, zelfs eenvoudige boodschap overbrengen, en niettemin geschikt zijn om de consument te wijzen op de commerciële herkomst van de betrokken waren of diensten. Dit kan in het bijzonder het geval zijn wanneer deze merken niet een gewone reclameboodschap zijn, maar in zekere mate origineel of pregnant zijn, een zekere uitleggingsinspanning vragen of bij het relevante publiek een denkproces in gang zetten.

(cf. punten 56-57)
Zaak C-461/08

Don Bosco Onroerend Goed BV

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Zesde btw-richtlijn — Uitlegging van artikelen 13, B, sub g, en 4, lid 3, sub a — Levering van terrein met gedeeltelijk gesloopt gebouw, op plaats waarvan nieuw bouwwerk moet worden opgericht — Btw-vrijstelling”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 november 2009 I ‐ 11081

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling van levering van gebouwen en erbij behorend terrein

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 4, lid 3, sub a, en 13, B, sub g)

Artikel 13, B, sub g, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, juncto artikel 4, lid 3, sub a, van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat de levering van een terrein waarop nog een oud gebouw staat dat moet worden gesloopt teneinde op die plaats een nieuw bouwwerk op te richten, welke sloop, waarvoor de verkoper instaat, reeds een aanvang heeft genomen vóór deze levering, niet onder de in het eerstgenoemde artikel bepaalde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde valt. Dergelijke handelingen van levering en sloop vormen, vanuit het oogpunt van de belasting over de toegevoegde waarde, één handeling, die als geheel niet de levering van het bestaande gebouw en het erbij behorende terrein, maar de levering van een onbebouwd terrein tot voorwerp heeft, ongeacht hoever de sloop van het oude gebouw op het moment van de daadwerkelijke levering van het terrein is gevorderd.

(cf. punt 44 en dictum)
Algemene beginselen van constitutioneel of administratief recht kunnen namelijk de omzetting door specifieke wet- of regelgeving overbodig maken, op voorwaarde evenwel dat deze beginselen de volledige toepassing van de richtlijn door de nationale overheid daadwerkelijk garanderen en dat, ingeval de betrokken bepaling van de richtlijn rechten voor particulieren beoogt te scheppen, de rechtssituatie die uit deze beginselen voortvloeit, voldoende bepaald en duidelijk is, opdat de begunstigden kennis kunnen nemen van al hun rechten en deze zo nodig geldend kunnen maken voor de nationale rechterlijke instanties.

Uit artikel 249, derde alinea, EG vloeit voort dat de uitvoering van de communautaire richtlijnen moet worden verzekerd met passende uitvoeringsmaatregelen, die door de lidstaten worden genomen. Dat in bijzondere omstandigheden, ingeval een lidstaat heeft nagelaten de vereiste uitvoeringsmaatregelen vast te stellen of maatregelen heeft vastgesteld die niet in overeenstemming met de richtlijn zijn, de justitiabelen het recht hebben om zich in rechte op die richtlijn te beroepen tegenover een lidstaat die zijn verplichtingen niet nakomt, kan geen rechtvaardiging vormen voor het verzuim van een lidstaat om tijdig de aan het doel van elke richtlijn beantwoordende uitvoeringsmaatregelen te nemen. Dat een aantal bepalingen van de betrokken richtlijn in de interne rechtsorde rechtstreeks toepasselijk zijn, vormt a fortiori een rechtvaardiging waardoor de lidstaten van hun omzettingsplicht zijn vrijgesteld.

Een lidstaat verzuimt dus de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 22, lid 3, sub e, en lid 4, van richtlijn 2003/55 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas, wanneer hij enerzijds deze bepaling van artikel 22, lid 3, sub e, inzake de vereisten van voorafgaand overleg met de betrokken lidstaten in het geval van een interconnector niet omzet, en zich anderzijds beperkt tot de aanmelding bij de Commissie van de aanvragen tot afwijking, terwijl dit artikel 22, lid 4, de verplichting oplegt om het eindbesluit inzake afwijking ter kennis van deze instelling te brengen, samen met alle relevante informatie over het besluit.

(cf. punten 44-46)