ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vaststellen dat Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 15 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
2.

Maakt het voor de beantwoording van deze vraag verschil of bij de aanschaf van het investeringsgoed aan de belastingplichtige btw in rekening is gebracht die hij in aftrek heeft gebracht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 246/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 30 juni 2010 — Hubert Pagnoul/Belgische Staat — SPF Finances

(Zaak C-314/10)

()

2010/C 246/42

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hubert Pagnoul

Verwerende partij: Belgische Staat — SPF Finances

Prejudiciële vraag

Verzetten artikel 6 van titel I („Gemeenschappelijke bepalingen”) van het Verdrag van Lissabon van 13 december 2007 tot wijziging van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, dat op 1 december 2009 in werking is getreden (en grotendeels de bepalingen overneemt van artikel 6 van titel I van het op 7 februari 1992 te Maastricht ondertekende en op 1 november 1993 in werking getreden Verdrag betreffende de Europese Unie), en artikel 234 (artikel 177-oud) van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (EG-Verdrag) van 25 maart 1957, enerzijds, en/of artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie van 7 december 2000, anderzijds, zich ertegen dat een nationale wet als die van 12 juli 2009 tot wijziging van artikel 26 van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Arbitragehof (1), voorschrijft dat vooraf een prejudiciële vraag moet worden gesteld aan het Grondwettelijk Hof door de nationale rechter die constateert dat de daadwerkelijke rechtsbescherming die is gewaarborgd door artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat deel uitmaakt van het gemeenschapsrecht, aan een belastingplichtige wordt onthouden door een ander nationaal wettelijk voorschrift, namelijk artikel 49 van de programmawet van 9 juli 2004, zonder dat deze rechter de rechtstreekse toepasselijkheid van het gemeenschapsrecht op het bij hem aanhangige geding onmiddellijk kan verzekeren en nog de verenigbaarheid met internationale verdragen kan toetsen, wanneer het Grondwettelijk Hof de nationale wet verenigbaar heeft geacht met de in titel II van de Grondwet gewaarborgde fundamentele rechten?

(1) Belgisch Staatsblad van 31 juli 2009, blz. 51617.
3)

Hebben de werknemers, nu artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG geen onderscheid maakt tussen werknemers naargelang hun afwezigheid van het werk gedurende de referentieperiode het gevolg is van een arbeidsongeval, een beroepsziekte, een ongeval op weg van of naar het werk of een ziekte die geen beroepsziekte is, op grond van deze bepaling recht op een even lange vakantie met behoud van loon, ongeacht de reden van hun afwezigheid om gezondheidsredenen, of moet deze bepaling aldus worden uitgelegd dat zij er zich niet tegen verzet dat de duur van de vakantie met behoud van loon kan verschillen afhankelijk van de reden waarom de werknemer afwezig is, wanneer de nationale wet in bepaalde omstandigheden een jaarlijkse vakantie met behoud van loon voorschrijft die langer duurt dan de in de richtlijn voorziene minimumduur van vier weken?
1.

Mag een lidstaat, rekening houdend met artikel 5, lid 1, sub a, van richtlijn 91/439/EEG (1), dat bepaalt dat een rijbewijs voor categorie D enkel mag worden afgegeven aan bestuurders die reeds rijbevoegd zijn voor categorie B, overeenkomstig de artikelen 1 en 8, leden 2 en 4, van deze richtlijn weigeren de geldigheid van een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs van de categorieën B en D te erkennen — in het bijzonder wat betreft categorie D — wanneer de houder van dat rijbewijs de rijbevoegdheid van categorie B vóór een gerechtelijke intrekking van de rijbevoegdheid door eerstgenoemde lidstaat had verkregen, en de rijbevoegdheid van categorie D echter pas na de gerechtelijke intrekking en eveneens na afloop van de gelijktijdig opgelegde verbodstermijn om een nieuw rijbewijs te verkrijgen? Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
2)

Staat artikel 110 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie Roemenië toe, door voornoemde, op 1 juli 2008 in werking getreden noodverordening nr. 50/2008 vast te stellen, het in artikel 4, sub a, van deze verordening neergelegde criterium van de „eerste registratie in Roemenië” in haar wetgeving in te voeren, en vormt dit criterium een objectieve maatstaf die met de bepalingen van het Verdrag strookt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/25

Hogere voorziening ingesteld op 18 mei 2010 door Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 4 maart 2010 in zaak T-407/06, Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-247/10 P)

()

2010/C 209/35

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (vertegenwoordiger: M. Sánchez Rydelski, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas, Calzaturificio Elisabet Srl, Calzaturificio Iacovelli di Iacovelli Giuseppe & C. Snc, Calzaturificio Leopamy Srl, Calzaturificio Lunella Srl, Calzaturificio Mia Shoe Snc di Gattafoni Carlo & C., Calzaturificio Primitempi di Monaldi Geri, Calzaturificio R. G. di Rossi & Galiè Srl, Calz. S. G. di Seghetta Giampiero e Sergio Snc, Carim Srl, Florens Shoes SpA, Gattafoni Shoe Snc di Gattafoni Giampaolo & C., Grif Srl, Missouri Srl, New Swing Srl, Podosan Medical Shoes di Cirilli Michela, Viviane Sas

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 4 maart 2010 in zaak T-407/06 vernietigen;

— nietig verklaren verordening (EG) nr. 1472/2006 (1) tot instelling van een definitief antidumpingrecht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam, voor zover deze verordening rekwirante betreft;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in rekwirantes kosten van de onderhavige hogere voorziening en van de procedure in zaak T-407/06 voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante betoogt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie volgens artikel 17, lid 3, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap („basisverordening”) (2), rechtmatig kon beslissen om rekwirantes aanvragen voor een behandeling als marktgerichte onderneming („BMO”) en voor een individuele behandeling („IB”) niet te onderzoeken en om geen uitspraak over deze aanvragen te doen.

Verder voert rekwirante aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting inzake de vraag of met betrekking tot de vastgestelde schending van artikel 20, lid 5, van de basisverordening, rekwirantes rechten van verdediging zijn geschonden.

(1) Verordening (EG) nr. 1472/2006 van de Raad van 5 oktober 2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam (PB L 275, blz. 1).

(2) PB L 56, blz. 1.
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de opheffing van de staatssteunregeling die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard bij beschikking 2008/854/EG van de Commissie van 2 juli 2008 betreffende de steunregeling „Regionale wet nr. 9 van 1998 — Onrechtmatige toepassing van steunmaatregel N 272/98” C 1/04 (ex NN 158/03 en CP 15/2003) [ter kennis gebracht op 4 juli 2008 onder nummer C(2008) 2997 en bekendgemaakt in PB L 302, van 13 november 2008, blz. 9-18), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2, 3 en 4 van die beschikking en krachtens het VWEU;
Onjuiste toepassing van de bijzondere bevoegdheid van de Commissie, uitzonderingen op de mededingingsregels toe te staan met het oog op de ontvankelijkheid van een vordering in verband met gezondheidsnormen. Het Gerecht heeft voorts blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de uitzondering op de bescherming van de gezondheid uit hoofde van de richtlijn, die de Commissie op militaire gronden had verleend aan het nucleaire ongeval te Thule, te onderzoeken in het licht van de ruime en uitsluitende bevoegdheid van de Commissie om het mededingingsbeleid van de EU te formuleren door discretionaire ontheffingen te verlenen voor onrechtmatige handelsovereenkomsten. Hierbij is geen rekening gehouden met uitspraken van het Hof van Justitie inzake de ontvankelijkheid op andere gebieden van het recht van de Unie, waar de Commissie niet over een dergelijke uitsluitende bevoegdheid beschikt en waarbij klachten dat de Commissie niet was opgetreden, niet kennelijk ongegrond zijn verklaard.

Het Gerecht heeft geen rekening gehouden met het feit dat de Commissie geen uitsluitende en absolute discretionaire bevoegdheid heeft bij het toezicht op de naleving van de uniforme veiligheidsnormen voor de gezondheid, aangezien in het EGA-Verdrag een nauwgezette beschrijving wordt gegeven van haar bevoegdheden inzake ontheffingen en wordt voorzien in specifieke middelen voor individuen om te klagen over het niet-optreden van de administratie op gebieden waar hun bescherming is toegekend. Dit omvat situaties waarin de weigering op te treden is gericht tot een andere partij.
2.

Wordt de lidstaten met de in artikel 311, lid 1, punt 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad opgenomen zinsnede „als omschreven door de lidstaten” de mogelijkheid toegekend om zelf het begrip „gebruikte goederen” te omschrijven, of moet de omschrijving van dit begrip in de richtlijn precies in het nationale recht worden weergegeven?
—

het arrest van het Gerecht vernietigt, de Commissie gelast de schade te vergoeden die verzoekster heeft geleden ten gevolge van de niet-nakoming van de contractuele verplichtingen in het kader van de uitvoering van overeenkomst EDC-53007 EEBO/27873 betreffende het project „e-Content Exposure and Business Opportunities”, en de Commissie verwijst in de proceskosten en de andere kosten die verzoekster heeft gemaakt in verband met het oorspronkelijke beroep, zelfs als de hogere voorziening wordt afgewezen, en in de kosten van de hogere voorziening, als zij wordt toegewezen.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 2 april 2010 — Andrea Palomba/Ministero dell’Interno

(Zaak C-167/10)

(2010/C 161/41)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Andrea Palomba

Verwerende partij: Ministero dell’Interno

Prejudiciële vraag

Is de nationale regeling (ingevoerd bij het decreto Bersani, decreto-legge nr. 223 van 4 juli 2006, dat is omgezet in wet nr. 248 van 4 augustus 2006) die „onder andere voorziet in het volgende:

a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot;

b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de verworven handelsposities in stand blijven (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen);

c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die voorwerp zijn van de concessie”,

verenigbaar met de artikelen 43 EG en 49 EG?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 2 april 2010 — Danilo Spina/Ministero dell’Interno

(Zaak C-176/10)

(2010/C 161/50)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Danilo Spina

Verwerende partij: Ministero dell’Interno

Prejudiciële vraag

Is de nationale regeling (ingevoerd bij het decreto Bersani, decreto-legge nr. 223 van 4 juli 2006, dat is omgezet in wet nr. 248 van 4 augustus 2006) die „onder andere voorziet in het volgende:

a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot;

b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de verworven handelsposities in stand blijven (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen);

c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die voorwerp zijn van de concessie”,

verenigbaar met de artikelen 43 EG en 49 EG?
5)

Hoe moet een „normaal” of „vergelijkbaar” loon worden vastgesteld in een geval waarin a) de bezoldiging van een werknemer, wanneer hij of zij werkt, wordt aangevuld indien en in de mate waarin hij of zij een bepaalde activiteit verricht, b) er een jaarlijkse of andere limiet geldt voor de omvang waarin of de tijd gedurende welke de werknemer die activiteit mag uitoefenen, en die limiet reeds is, of bijna is, overschreden op de tijdstippen waarop het jaarlijks verlof wordt opgenomen, en de werknemer deze activiteit dus niet had mogen verrichten indien hij/zij geen vakantie had gehad maar had gewerkt?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 2 april 2010 — Sandra Castronovo/Ministero dell’Interno

(Zaak C-169/10)

(2010/C 161/43)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sandra Castronovo

Verwerende partij: Ministero dell’Interno

Prejudiciële vraag

Is de nationale regeling (ingevoerd bij het decreto Bersani, decreto-legge nr. 223 van 4 juli 2006, dat is omgezet in wet nr. 248 van 4 augustus 2006) die „onder andere voorziet in het volgende:

a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot;

b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de verworven handelsposities in stand blijven (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen);

c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die voorwerp zijn van de concessie”,

verenigbaar met de artikelen 43 EG en 49 EG?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden op 17 maart 2010 — Prism Investments BV tegen J.A. van der Meer, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Arilco Holland BV

(Zaak C-139/10)

2010/C 134/43

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Prism Investments BV

Verweerder: J.A. van der Meer, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van

Arilco Holland BV

Prejudiciële vragen

Verzet artikel 45 EEX-Verordening (1) zich ertegen dat de rechter die oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 of 44 van die verordening, de verklaring van uitvoerbaarheid weigert of intrekt op een andere dan een in de artikelen 34 en 35 van de verordening genoemde grond die is aangevoerd tegen de tenuitvoerlegging van de uitvoerbaar verklaarde beslissing en die zich heeft voorgedaan nadat deze beslissing was gegeven, zoals de grond dat is voldaan aan die beslissing?

(1) Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke

bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en

handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1).
1.

Moet het begrip „exploitatiebeperkingen” in artikel 2, sub e, van richtlijn 2002/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 maart 2002 betreffende de vaststelling van regels en procedures met betrekking tot de invoering van geluidgerelateerde exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap (1) aldus worden uitgelegd dat daaronder regels vallen die limieten vastleggen voor het geluidsniveau gemeten vanaf de grond, dat tijdens vluchten boven gebieden die dicht bij de luchthaven liggen moet worden gerespecteerd, bij overschrijding waarvan de inbreukmaker een sanctie kan oplopen, met dien verstande dat de vliegtuigen de routes moeten respecteren en zich moeten houden aan de procedures voor het landen en het opstijgen die andere administratieve instanties hebben vastgesteld zonder rekening te houden met het feit dat deze geluidslimieten moeten worden nageleefd?
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, — door, anders dan voorgeschreven bij artikel 4, lid 4, van richtlijn 92/43/EEG (1), geen prioriteiten inzake instandhouding te hebben vastgesteld voor de specialebeschermingszones overeenkomende met de in beschikking 2002/11/EG (2) genoemde en op zijn grondgebied gelegen gebieden van communautair belang voor de biogeografische regio Macaronesië, en — door, anders dan voorgeschreven bij artikel 6, leden 1 en 2, van richtlijn 92/43/EEG, noch passende instandhoudingsmaatregelen te hebben getroffen en uitgevoerd, noch een beschermingsregeling te hebben vastgesteld en toegepast om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de habitats niet verslechtert en er geen aanzienlijke storende factoren optreden voor de soorten, zodat de wettelijke bescherming van de specialebeschermingszones overeenkomende met de in beschikking 2002/11/EG genoemde en op Spaans grondgebied gelegen gebieden wordt verzekerd, de krachtens de artikelen 4, lid 4, en 6, leden 1 en 2, van richtlijn 92/43/EEG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
2.

is het ter rechtvaardiging van de vaststelling van een minder gunstige regeling (reformatio in peius) dan de voorgaande regeling inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en ter voorkoming van de toepasselijkheid van het verbod waarin is voorzien bij clausule 8, punt 3, van de bij richtlijn 1999/70/EG uitgevoerde raamovereenkomst, voldoende dat de nationale wetgever om het even welk ander doel dan de uitvoering van voormelde richtlijn nastreeft, of is het noodzakelijk dat dit doel niet alleen even beschermenswaardig is als het benadeelde doel, maar ook duidelijk „tot uitdrukking is gebracht”;
1.

Kunnen artikel 22 van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad (1) en artikel 68 van verordening (EG) nr. 817/2004 van de Commissie (2) aldus worden uitgelegd dat de controle van de gegevens die zijn opgenomen in de in artikel 68 van verordening nr. 817/2004 bedoelde databank van het ENAR [Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer (geïntegreerd identificatie- en registratiesysteem)] zich in het geval van specifieke graslandprogramma’s die in aanmerking komen voor de in artikel 22 van verordening (EG) nr. 1257/1999 bedoelde steunverlening voor milieumaatregelen in de landbouw, uitstrekt tot areaalbetalingen die een bepaalde veedichtheid vereisen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 8 februari 2010 — Office of Communications/The Information Commissioner

(Zaak C-71/10)

2010/C 113/31

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Office of Communications

Verwerende partij: The Information Commissioner

Prejudiciële vraag

Vereist richtlijn 2003/4/EG (1) [van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie […]], wanneer een overheidsinstantie beschikt over milieu-informatie waarvan openbaarmaking enigszins afbreuk zou doen aan de afzonderlijke belangen die met meer dan één uitzondering worden gediend (in casu de openbare veiligheid bedoeld in artikel 4, lid 2, sub b, en de intellectuele-eigendomsrechten bedoeld in artikel 4, lid 2, sub e) doch, wanneer elke uitzondering afzonderlijk in overweging wordt genomen, niet in voldoende mate opdat bescherming van deze belangen primeert op het openbare belang bij openbaarmaking, een nader onderzoek waarbij de afzonderlijke belangen die met de twee uitzonderingen worden gediend, gezamenlijk in overweging worden genomen en in hun geheel worden afgewogen tegen het openbare belang bij openbaarmaking?

(1) Richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad (PB L 41, blz. 26).
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, doordat zij niet de nodige maatregelen heeft getroffen om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten, door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van die richtlijn of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, erop toezien dat de bestaande installaties in de zin van artikel 2, lid 4, van die richtlijn worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, artikel 14, sub a en b, en artikel 15, lid 2 daarvan;
c)

In haar derde middel stelt de Commissie verder dat het bestreden besluit is vastgesteld in strijd met het beginsel van loyale samenwerking dat van toepassing is op de lidstaten en ook tussen de instellingen. Bij zijn besluit heeft de Raad Letland ontslagen van zijn verplichting tot samenwerking met de Commissie in verband met de door die lidstaat aanvaarde passende maatregelen met betrekking tot bestaande steun voor de aankoop van landbouwgrond in het kader van de samenwerking krachtens artikel 108, lid 1, VWEU.