Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen Bevoegdheid van Hof Grenzen Kennelijk irrelevante en hypothetische vragen gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten Vragen zonder verband met voorwerp van hoofdgeding

(Art. 234 EG)

2. Mededinging Openbare bedrijven en ondernemingen waaraan lidstaten bijzondere of uitsluitende rechten verlenen Ondernemingen belast met beheer van diensten van algemeen economisch belang Nationale regeling die voor verrichting van snelpostdiensten door niet met beheer van universele diensten belaste ondernemingen als voorwaarde stelt dat zij postrecht betalen Toewijzing van inkomsten uit betaling van recht aan onderneming die bij uitsluiting met universele diensten is belast Ontoelaatbaarheid Rechtvaardiging Noodzaak voor deze onderneming om universele postdienst te verrichten Bewijs Nationale procesregels Toepassingsvoorwaarden

[EG-Verdrag, art. 86 en 90 (thans art. 82 EG en 86 EG)]

Samenvatting

1. In het kader van de in artikel 234 EG geregelde samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof is het uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis te beoordelen, als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Wanneer de vragen betrekking hebben op de uitlegging van gemeenschapsrecht, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden.

Nochtans zal het in uitzonderlijke gevallen, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid, een onderzoek moeten instellen naar de omstandigheden waaronder de nationale rechter hem om een prejudiciële beslissing heeft verzocht. Het Hof kan slechts weigeren een uitspraak te doen over een prejudiciële vraag van een nationale rechter, wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen enkel verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die voor hem noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen.

In die context verbiedt de uit het arrest van 6 oktober 1982, Cilfit e.a., 283/81, voortvloeiende rechtspraak een nationale rechterlijke instantie geenszins, het Hof krachtens artikel 234 EG een prejudiciële vraag voor te leggen, maar laat zij het juist aan het oordeel van de nationale rechterlijke instantie over, of de juiste toepassing van het gemeenschapsrecht dermate voor de hand ligt dat er geen enkele ruimte voor redelijke twijfel is, en zij derhalve ervan kan afzien, het Hof een bij haar opgeworpen vraag over de uitlegging van het gemeenschapsrecht voor te leggen.

( cf. punten 30-31, 35 )

2. Voorzover de handel tussen de lidstaten daardoor ongunstig kan worden beïnvloed, verzetten de artikelen 86 en 90 van het Verdrag (thans artikelen 82 EG en 86 EG), in onderlinge samenhang gelezen, zich ertegen dat een regeling van een lidstaat die een privaatrechtelijke onderneming bij uitsluiting het beheer van de universele postdienst toevertrouwt, het recht van iedere andere marktdeelnemer om een niet onder de universele dienst vallende snelpostdienst te verrichten, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat hij aan de met de universele dienst belaste onderneming een postrecht betaalt dat gelijk is aan de normaal verschuldigde frankeerkosten, tenzij wordt bewezen dat de inkomsten uit die betaling noodzakelijk zijn om die onderneming in staat te stellen de universele postdienst onder economisch aanvaardbare omstandigheden te verrichten, en dat die onderneming hetzelfde recht moet betalen wanneer zij zelf een niet onder die universele dienst vallende snelpostdienst verricht.

Dat bewijs kan worden geleverd volgens de regels van de nationale rechtsorde van de betrokken lidstaat, met dien verstande dat die regels niet ongunstiger mogen zijn dan die welke voor soortgelijke vorderingen naar nationaal recht gelden, en de uitoefening van de door die bepaling verleende rechten niet in feite onmogelijk of uiterst moeilijk mogen maken.

( cf. punt 63, dictum 1-2 )