163.

Gelet op het voorgaande geef ik in overweging de prejudiciële vragen van de High Court of Justice, Queen's Bench Division, te beantwoorden als volgt: „1) Ter zake van de toepassing van verordening (EEG) nr. 2051/74 van de Raad van 1 augustus 1974 betreffende de douaneregeling van toepassing op bepaalde produkten van oorsprong en van herkomst uit de Faeröer en van verordening (EEG) nr. 3184/74 van de Commissie van 6 december 1974 betreffende de definitie van het begrip ‚produkten van oorsprong’ en de methoden van administratieve samenwerking voor de toepassing van de douaneregeling welke geldt voor bepaalde produkten van oorsprong en van herkomst uit de Faeröer, worden de regels betreffende de bewijslast en de wijze waarop moet worden aangetoond dat de goederen al dan niet het oorsprongskarakter hebben, door het gemeenschapsrecht beheerst. Het gaat om de volgende regels: — het bewijs van het oorsprongskarakter van de goederen moet jegens de douaneautoriteit van de Faeröer worden geleverd door de exporteur, en jegens het land van invoer door de ondernemer die met de invoerformaliteiten is belast; — jegens de douaneautoriteit van de Faeröer mag de Facröerse exporteur de oorsprong van de uitgevoerde goederen met alle middelen bewijzen; — jegens het land van invoer wordt het oorsprongskarakter van de goederen bewezen door middel van een door de douaneautoriteit van de Faeröer afgegeven certificaat EUR. 1; — het — door de bevoegde douaneautoriteiten te leveren — tegenbewijs mag met alle middelen worden geleverd. De nationale rechter dient de naleving van die regels te garanderen en de bewijskracht te beoordelen van de elementen die elke partij in het kader van de op haar rustende bewijslast verstrekt. 2) De douaneautoriteiten van een Lid-Staat van invoer mogen zonder raadpleging van het in artikel 4, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2051/74 bedoelde Comité oorsprong van goederen certificaten EUR. 1 afwijzen, op grond dat zij zelf op basis van het missierapport van een door de Commissie verrichte onderzoeksmissie tot de overtuiging zijn gekomen, dat die certificaten niet geldig zijn, terwijl de douaneautoriteit van de Faeröer de conclusies van het rapport betwist en de geldigheid van de afgegeven certificaten bevestigt. 3) a) De criteria voor de definitie van ‚schepen van de Faeröer’ in bijlage IV bij verordening (EEG) nr. 2051/74 en in de vierde verklarende aantekening bij bijlage I bij verordening (EEG) nr. 3184/74, moeten cumulatief worden gelezen. b) De term ‚bemanning’ in die teksten moet aldus worden verstaan, dat daarmee wordt gedoeld op alle personen die instaan voor de vaart van en de dienst op een schip, en voor de op dat schip verrichte economische activiteit. De bemanning omvat de personen die krachtens een overeenkomst met een onderneming van een derde land zijn aangemonsterd om als leerling of als ongeschoolde kracht benedendeks op het schip te werken, ongeacht of zij door de exploitant van het schip dan wel door een onderneming van een derde land worden betaald, en ongeacht of zij permanent dan wel tijdelijk aan het schip verbonden zijn. c) Wanneer onbewerkte visserijprodukten niet afzonderlijk naar hun oorsprong worden verwerkt, staat het aan de exporteur om met alle middelen, en in het bijzonder op boekhoudkundige wijze, het juiste percentage en dus de hoeveelheid produkten van oorsprong in het eindprodukt aan te tonen, daar alleen die hoeveelheid rechtmatig in aanmerking komt voor de preferentiële behandeling. Indien bij een a posteriori controle blijkt, dat dat bewijs niet voor iedere lading is geleverd, mogen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van invoer rechten heffen tot een bedrag, gelijk aan wat had moeten worden betaald, indien de oorsprong van de goederen in elke afzonderlijke partij verhoudingsgewijs had overeengestemd met de oorsprong van alle onbewerkte produkten die in het jaar waarin de invoer plaatsvond, door de fabriek zijn ingeslagen. 4) De voorwaarden voor de geldigheid van de handelingen die door de nationale autoriteiten zijn vastgesteld met het oog op de navordering van invoerrechten ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 1697/79 van de Raad van 24 juli 1979 inzake navordering van de rechten bij invoer of bij uitvoer die niet van de belastingschuldige zijn opgeëist voor goederen welke zijn aangegeven voor een douaneregeling waaruit de verplichting tot betaling van dergelijke rechten voortvloeide, worden door het nationale recht beheerst. Het gemeenschapsrecht staat er niet aan in de weg, dat een nationale regel bepaalt dat een betaalbcvel betreffende een schuld waarvan slechts een gedeelte ingevolge toepassing van artikel 2, lid 1, van voormelde verordening (EEG) nr. 1697/79 verjaard is, in haar geheel ongeldig is. 5) a) Artikel 4 van verordening (EEG) nr. 2164/91 van de Commissie van 23 juli 1991 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1697/79 moet aldus worden uitgelegd, dat zo het niet geïnde bedrag gelijk is aan of groter dan 2 000 ECU, de nationale autoriteiten niet verplicht zijn de Commissie om een beslissing te verzoeken over de mogelijkheid om niet tot navordering van douanerechten over te gaan, indien huns inziens niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1697/79. b) Artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1697/79 moet aldus worden uitgelegd: — dat de vergissing van de bevoegde autoriteiten een rekenfout, een foutieve boeking of een vergissing in de uitlegging of toepassing kan zijn, in voorkomend geval begaan door de douaneautoriteiten van een derde land of gebied die door de Gemeenschap betrokken zijn bij het verstrekken van gegevens die in aanmerking worden genomen bij de navordering van die rechten; — dat om na te gaan of de belastingschuldige redelijkerwijs de vergissing kon ontdekken: — moet worden onderzocht, of de betrokken regeling ingewikkeld is, dan wel of daarentegen haar bewoordingen volstrekt duidelijk zijn; — rekening moet worden gehouden met de beroepservaring van de betrokken ondernemer; — de zorgvuldigheid van de ondernemer moet worden beoordeeld, in voorkomend geval rekening houdend met de mogelijkheid die hij had om kennis te nemen van de toepasselijke gemeenschapsbepalingen en om zelf kennis te nemen van de aan die bepalingen onderworpen relevante feiten, dan wel om deze feiten zonder moeite te achterhalen, of nog moet worden onderzocht, of deze ondernemer wegens de aard van zijn werkzaamheden aansprakelijk is zowel voor de betaling van de rechten als voor de regelmatigheid van de door hem aan de douaneautoriteiten voorgelegde documenten; — de belastingschuldige moet alle voorschriften van de geldende regeling inzake de douaneaangifte hebben nageleefd, dat wil zeggen dat hij in het bijzonder de bevoegde douaneautoriteiten alle nodige inlichtingen met het oog op de toepassing van de betrokken douaneregeling moet hebben verstrekt, zo nodig afzonderlijk voor elk gedeelte van een lading die produkten bevat die onder verschillende bepalingen vallen. Het staat aan de nationale rechter te beoordelen of, op basis van die uitleggingselementen, voldaan is aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1697/79.”