ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De normale waarde van een product bij invoer uit landen zonder markteconomie wordt overeenkomstig artikel 2, lid 7, onder a), van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, in beginsel vastgesteld aan de hand van de prijs of de berekende waarde in een derde land met een markteconomie. Deze bepaling heeft tot doel te voorkomen dat rekening wordt gehouden met prijzen en kosten in landen zonder markteconomie, omdat deze parameters niet het normale eindresultaat zijn van markteconomische factoren.

Dienaangaande wordt ingevolge artikel 2, lid 7, onder a), tweede alinea, van verordening nr. 1225/2009 een geschikt derde land met markteconomie op redelijke wijze geselecteerd, met inachtneming van alle betrouwbare gegevens die op het tijdstip van de selectie beschikbaar zijn. Het staat namelijk aan de instellingen van de Unie om, rekening houdend met de beschikbare alternatieven, te trachten een derde land te vinden waar de prijs van een gelijksoortig product wordt vastgesteld in omstandigheden die zo vergelijkbaar mogelijk zijn met die in het uitvoerland, op voorwaarde dat het een land met een markteconomie betreft. Uit de bewoordingen en de opzet van die bepaling volgt dat de voorrang die wordt verleend aan de in deze bepaling neergelegde hoofdregel, ertoe strekt om een redelijke vaststelling van de normale waarde in het uitvoerland te verkrijgen door te kiezen voor een derde land waar de prijs van een soortgelijk product in zo vergelijkbaar mogelijke omstandigheden als die in het uitvoerland wordt vastgesteld, voor zover het om een land met een markteconomie gaat.

In dat verband mogen de instellingen, wanneer de markt van het uitvoerland en die van het referentieland verschillen in niveau van technologische ontwikkeling, zich baseren op het hoge mededingingspeil van de markt van het soortgelijke product in het referentieland om dat land te kiezen als geschikt derde land met een markteconomie. Een hoog mededingingspeil heeft immers in beginsel een neerwaarts effect op de prijzen, zodat gegevens van een markt met veel mededinging niet per definitie tot een hogere dumpingmarge leiden dan gegevens van een land waar behalve de kosten ook het mededingingspeil lager ligt. Daarnaast kan een hoger niveau van technologische ontwikkeling lagere arbeidskosten compenseren, zodat hogere arbeidskosten niet per definitie kunnen worden beschouwd als indicatie van hogere prijzen en een hogere normale waarde.

(cf. punten 48‑50, 58, 59)
Verordening nr. 1257/2012 tot het uitvoering geven aan nauwere samenwerking op het gebied van de instelling van eenheidsoctrooibescherming heeft geenszins tot doel een kader te scheppen, ook niet gedeeltelijk, voor de voorwaarden voor de verlening van Europese octrooien, welke voorwaarden niet door het Unierecht, maar uitsluitend door het Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien worden geregeld, en voorziet evenmin in de integratie in het recht van de Unie van de in dat verdrag vervatte procedure voor de verlening van Europese octrooien.

De keuze van de rechtsgrondslag van een handeling van de Unie moet berusten op objectieve gegevens die voor rechterlijke toetsing vatbaar zijn, waaronder met name het doel en de inhoud van die handeling.

Aangaande het doel van verordening nr. 1257/2012 tot het uitvoering geven aan nauwere samenwerking op het gebied van de instelling van eenheidsoctrooibescherming, die is gebaseerd op artikel 118, eerste alinea, VWEU, is het zo dat de verordening strekt tot instelling van eenheidsoctrooibescherming en dat haar bepalingen de wil van de Uniewetgever tot uitdrukking brengen om in de deelnemende lidstaten te zorgen voor uniforme bescherming. Hieruit volgt dat de bij de verordening ingevoerde eenheidsoctrooibescherming geschikt is om te voorkomen dat in de deelnemende lidstaten verschillen ontstaan bij de octrooibescherming, en derhalve is gericht op eenvormige bescherming in de zin van artikel 118, eerste alinea, VWEU. Deze bepaling is dus de juiste rechtsgrondslag voor de vaststelling van verordening nr. 1257/2012.

Krachtens artikel 118, eerste alinea, VWEU kan de Uniewetgever maatregelen vaststellen voor de invoering van Europese titels om een eenvormige bescherming van de intellectuele-eigendomsrechten in de hele Unie te bewerkstelligen. In deze bij het Verdrag van Lissabon in het VWEU opgenomen bepaling wordt specifiek verwezen naar de totstandbrenging en de werking van de interne markt, een gebied waarop de Unie gedeelde bevoegdheden heeft ingevolge artikel 4 VWEU. Verder is het met betrekking tot de in die bepaling gebruikte woorden „in de hele Unie” zo dat, aangezien de door dit artikel toegekende bevoegdheid wordt uitgeoefend in het kader van nauwere samenwerking, de aldus ingevoerde Europese intellectuele-eigendomstitel en de eenvormige bescherming die deze biedt niet in de hele Unie, maar uitsluitend op het grondgebied van de deelnemende lidstaten dienen te gelden.

(cf. punten 39‑41, 43, 44, 51, 52)
Artikel 46 bis, lid 3, onder c), van verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1992/2006, moet aldus worden uitgelegd dat het mede het gedeelte van de uitkering omvat dat voortvloeit uit een tijdvak van verzekering waarin de verzekerde van aansluiting bij de verplichte verzekering kon worden ontheven, in het geval dat die aansluiting gedurende het betrokken tijdvak de omvang van de socialezekerheidsuitkering beïnvloedt.

De vrijwilligheid van een verzekering kan immers zowel voortvloeien uit het feit dat de betrokkene om aansluiting bij het stelsel of voortzetting van de verzekering moet verzoeken, als uit het feit dat hij kan verzoeken van aansluiting te worden ontheven. Deze twee situaties berusten op een keuze van de verzekerde en wijzen erop dat de aansluiting – als zij voortduurt – vrijwillig blijft.

(cf. punten 52, 59 en dictum)
3)

De Europese Commissie wordt zowel in de procedure in eerste aanleg als in het kader van de onderhavige hogere voorziening verwezen in de kosten van het Koninkrijk Spanje en in haar eigen kosten.
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale bepaling op grond waarvan de nationale rechter bij wie een hypothecaire executieprocedure aanhangig is, moet gelasten dat de bedragen die verschuldigd zijn uit hoofde van een in een hypothecaire leningsovereenkomst opgenomen beding dat voorziet in een vertragingsrente die meer bedraagt dan driemaal de wettelijke rente, zodanig worden herberekend dat de vertragingsrente onder dat drempelbedrag blijft, mits de toepassing van die nationale bepaling:

— de beoordeling door de nationale rechter van de oneerlijkheid van een dergelijk beding onverlet laat, en

— niet belet dat de rechter dat beding buiten toepassing laat indien hij tot de bevinding komt dat het „oneerlijk” is in de zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn.

De vaststelling van een wettelijk drempelbedrag belet immers niet dat de nationale rechter aan wie een in een overeenkomst opgenomen vertragingsrentebeding wordt voorgelegd waarbij de vertragingsrente lager is dan het in het nationale recht bedoelde drempelbedrag, toetst of dat beding mogelijk oneerlijk is in de zin van artikel 3 van richtlijn 93/13. Een vertragingsrente van minder dan driemaal de wettelijke rente kan dus niet zonder meer worden aangemerkt als eerlijk in de zin van die richtlijn. Wanneer de in een beding van een hypothecaire leningsovereenkomst vastgelegde vertragingsrente meer bedraagt dan het in het nationale recht bedoelde drempelbedrag en op grond van dat recht moet worden beperkt, mag dat niet beletten dat de nationale rechter, naast deze matiging, ook alle gevolgen verbindt aan de eventuele oneerlijkheid, volgens richtlijn 93/13, van het vertragingsrentebeding en het beding indien nodig vernietigt.

(cf. punten 40‑42 en dictum)
Het mededingingsrecht van de Unie ziet op de activiteiten van ondernemingen en het begrip onderneming omvat elke entiteit die een economische activiteit uitoefent, ongeacht haar rechtsvorm en de wijze waarop zij wordt gefinancierd. Wanneer een dergelijke entiteit de mededingingsregels overtreedt, moet zij in overeenstemming met het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid instaan voor deze inbreuk dragen.

De juridische of organisatorische wijziging van een entiteit die een inbreuk op de mededingingsregels heeft begaan, heeft niet noodzakelijkerwijs tot gevolg dat een nieuwe onderneming wordt gecreëerd die bevrijd is van de aansprakelijkheid voor de met het mededingingsrecht strijdige gedragingen van de voorafgaande entiteit, indien beide entiteiten in economisch opzicht identiek zijn. Wanneer twee entiteiten een economische eenheid vormen, belet het feit dat de entiteit die de inbreuk heeft begaan, nog bestaat, op zich dus niet dat de entiteit waaraan zij haar economische activiteiten heeft overgedragen, wordt bestraft.

Meer in het bijzonder is in een geval waarin een moedermaatschappij de activiteiten van haar afdeling die de inbreuk op de mededingingsregels heeft begaan, heeft overgedragen aan een van haar dochterondernemingen, de datum waarop de eigenlijke overdracht heeft plaatsgevonden, de relevante datum om – met het oog op de vaststelling of er sprake is van economische continuïteit – te beoordelen of het gaat om een overdracht van activiteiten binnen een groep dan wel om een overdracht tussen onafhankelijke ondernemingen.

Om te kunnen besluiten dat sprake is van economische continuïteit, moeten op die datum tussen de overdrager en de verkrijger weliswaar structurele banden hebben bestaan op basis waarvan overeenkomstig het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid kan worden aangenomen dat de twee entiteiten één enkele onderneming vormden, maar gelet op de doelstelling van het beginsel van economische continuïteit is het niet noodzakelijk dat deze banden zijn blijven bestaan tijdens de gehele inbreukperiode of tot op het tijdstip waarop de inbreukbeschikking is vastgesteld. De structurele banden op grond waarvan kan worden bepaald of er sprake is van economische continuïteit, hoeven evenmin te blijven bestaan gedurende een zekere minimumperiode.

In dit verband staat het rechtszekerheidsbeginsel eraan in de weg dat bij de bepaling of er sprake is van economische continuïteit, rekening wordt gehouden met de doelstelling van de overdracht van activiteiten. Indien rekening zou worden gehouden met de economische redenen voor deze overdracht, zou de toepassing van het beginsel van economische continuïteit immers afhankelijk worden gesteld van subjectieve factoren, wat niet zou stroken met een transparante en voorspelbare toepassing van dit beginsel.

(cf. punten 39‑41, 50‑53)
Wat het bedrag en de vorm van de aan een lidstaat opgelegde dwangsom betreft, staat het aan het Hof in de uitoefening van zijn beoordelingsbevoegdheid om de dwangsom aldus vast te stellen dat zij enerzijds in overeenstemming is met de omstandigheden en anderzijds evenredig is aan de vastgestelde inbreuk en aan de financiële draagkracht van de betrokken lidstaat.

De voorstellen van de Commissie in verband met de dwangsom binden het Hof niet en vormen louter een nuttige referentiebasis. Evenzo zijn richtsnoeren als die in de mededelingen van de Commissie niet bindend voor het Hof, maar dragen zij ertoe bij dat de transparantie, de voorspelbaarheid en de rechtszekerheid van het optreden van de Commissie zelf worden gewaarborgd wanneer die instelling voorstellen doet aan het Hof. In een procedure krachtens artikel 260, lid 2, VWEU over een niet-nakoming door een lidstaat die voortduurt, ook al is zij reeds vastgesteld in een eerste krachtens artikel 226 EG of artikel 258 VWEU gewezen arrest, moet het Hof immers vrij blijven om het bedrag en de vorm van de opgelegde dwangsom te kiezen die het geschikt acht om die lidstaat aan te sporen een einde te maken aan de niet-nakoming van de uit dat eerste arrest van het Hof voortvloeiende verplichtingen.

Bij de beoordeling door het Hof zijn de basiscriteria die moeten worden gehanteerd om te verzekeren dat de dwangsom een dwingend karakter heeft met het oog op de uniforme en effectieve toepassing van het Unierecht, derhalve in beginsel de duur van de inbreuk, beoordeeld rekening houdend met het tijdstip waarop het Hof de feiten beoordeelt, en niet met het tijdstip waarop de Commissie de zaak bij het Hof aanhangig maakt, de ernst ervan en de financiële draagkracht van de betrokken lidstaat, rekening houdend met de recente ontwikkeling van zijn bruto binnenlands product ten tijde van het onderzoek van de feiten door het Hof. Bij de toepassing van deze criteria moet het Hof in het bijzonder rekening houden met de gevolgen van de niet-uitvoering van het arrest voor de publieke en particuliere belangen en met de urgentie waarmee de betrokken lidstaat moet worden aangemoedigd zijn verplichtingen na te komen.

(cf. punten 52, 53, 57, 58)
Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Voorwaarden – Vragen die verband houden met een reëel geschil of met het voorwerp van het geding – Verzoek waarin aan het Hof voldoende preciseringen van het feitelijke en juridische kader worden verstrekt

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Ziektekostenverzekering – Verstrekkingen verleend in een andere lidstaat – Verplichting van het bevoegde orgaan om de voorafgaande toestemming te verlenen – Voorwaarden – Zorg die in de lidstaat waar de sociaal verzekerde woont, niet tijdig kan worden verstrekt wegens het ontbreken van de nodige geneesmiddelen en van de meest fundamentele medische benodigdheden – Onmogelijkheid die dient te beoordeeld op het niveau van alle ziekenhuizen in die lidstaat, rekening houdend met de tijd waarbinnen die zorg kan worden verkregen

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, lid 2, tweede alinea)
Artikel 5, lid 3, sub k, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling vervatte begrip „parodie” een autonoom Unierechtelijk begrip is.

Artikel 5, lid 3, sub k, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat de wezenlijke kenmerken van de parodie erin bestaan dat, enerzijds, een bestaand werk wordt nagebootst doch met duidelijke verschillen met het bestaande werk en, anderzijds, aan humor wordt gedaan of de spot wordt gedreven. Het begrip „parodie” in de zin van deze bepaling dient niet te voldoen aan voorwaarden dat de parodie een eigen oorspronkelijk karakter vertoont dat verder gaat dan louter duidelijke verschillen met het geparodieerde oorspronkelijke werk, redelijkerwijze aan een andere persoon dan de auteur van het oorspronkelijke werk zelf kan worden toegeschreven, betrekking heeft op het oorspronkelijke werk zelf of de bron van het geparodieerde werk vermeldt.

Evenwel moet de toepassing in een concreet geval van de beperking ten aanzien van de parodie in de zin van artikel 5, lid 3, sub k, van richtlijn 2001/29 een rechtvaardig evenwicht in acht nemen tussen, enerzijds, de belangen en rechten van de in de artikelen 2 en 3 van deze richtlijn bedoelde personen en, anderzijds, de vrije meningsuiting van de gebruiker van een beschermd werk die zich beroept op de beperking ten aanzien van de parodie in de zin van dit artikel 5, lid 3, sub k.

Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om, rekening houdend met alle omstandigheden van het hoofdgeding, te oordelen of de toepassing van de beperking ten aanzien van de parodie in de zin van artikel 5, lid 3, sub k, van richtlijn 2001/29, in de veronderstelling dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde tekening deze wezenlijke kenmerken van de parodie vertoont, dit rechtvaardige evenwicht in acht neemt.

(cf. punten 33‑35, dictum 2)
Blijkens artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1386/2002 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1164/94, waarin expliciet wordt verwezen naar artikel H, lid 2, van bijlage II bij verordening nr. 1164/94 tot oprichting van een Cohesiefonds, zoals gewijzigd bij de verordeningen nrs. 1264/1999 en 1265/1999, beschikt de Commissie op grond van artikel H, lid 2, over een termijn van drie maanden om een besluit tot het toepassen van een financiële correctie te nemen, welke termijn ingaat op de datum van de formele hoorzitting met de lidstaat. Terwijl in de regelgeving die van toepassing was van 1994 tot en met 1999 geen termijn was vastgelegd, moet de Commissie zich vanaf 2000 bij het nemen van een besluit tot het toepassen van een financiële correctie houden aan een wettelijke termijn, waarvan de modaliteiten verschillen naargelang van de toepasselijke regelgeving.

Aangezien het gaat om besluiten met aanzienlijke gevolgen voor de begroting, is het voorts in het belang van zowel de betrokken lidstaat als de Commissie dat voorzienbaar is wanneer de procedure voor financiële correcties eindigt, hetgeen impliceert dat vooraf een termijn voor het nemen van het eindbesluit wordt vastgelegd. Het overschrijden van de termijn voor het nemen van een besluit om een financiële correctie toe te passen verdraagt zich niet met het algemeen beginsel van behoorlijk bestuur.

(cf. punten 62, 75, 82, 88, 94‑97)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Goederen en diensten, gebruikt zowel voor handelingen waarvoor recht op aftrek bestaat, als voor handelingen waarvoor geen recht op aftrek bestaat – Leasingverrichtingen – Aftrek pro rata – Berekening – Andere verdeelsleutel dan de omzetverhouding – Toelaatbaarheid – Voorwaarde

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 5, derde alinea, sub c)

Samenvatting

Artikel 17, lid 5, derde alinea, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat een lidstaat een bank die onder meer leasingactiviteiten uitoefent, verplicht om in de teller en de noemer van de breuk tot vaststelling van één en hetzelfde pro rata voor de aftrek voor al haar goederen en diensten voor gemengd gebruik alleen het met de rente overeenstemmende deel van de door de klanten krachtens hun leasingovereenkomsten betaalde leasinggelden op te nemen wanneer van deze goederen en diensten in eerste instantie wordt gebruikgemaakt voor de financiering en het beheer van deze overeenkomsten.

Bij het gebruik van de mogelijkheid die in artikel 17, lid 5, derde alinea, sub c, van de Zesde richtlijn wordt geboden om af te wijken van de in deze richtlijn voorziene berekeningsregel, moet een lidstaat het doel en de systematiek van deze richtlijn alsmede de aan het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde ten grondslag liggende beginselen eerbiedigen.

Gelet op, ten eerste, de bewoordingen van artikel 17, lid 5, derde alinea, sub c, van de Zesde richtlijn, ten tweede, de context waarvan deze bepaling deel uitmaakt, ten derde, het beginsel van fiscale neutraliteit en het evenredigheidsbeginsel en, ten vierde, de doelstelling van artikel 17, lid 5, derde alinea, van deze richtlijn, moet een lidstaat die gebruikmaakt van de mogelijkheid van artikel 17, lid 5, derde alinea, sub c, van de Zesde richtlijn, evenwel erop toezien dat de wijze van berekening van het recht op aftrek het mogelijk maakt dat het deel van de belasting over de toegevoegde waarde dat ziet op verrichtingen waarvoor recht op aftrek bestaat, zo nauwkeurig mogelijk wordt bepaald.

Het aan het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde inherente neutraliteitsbeginsel vereist immers dat de wijze van berekening van de aftrek objectief weergeeft welk deel van de uitgaven voor de verwerving van goederen en diensten voor gemengd gebruik werkelijk toe te rekenen is aan verrichtingen waarvoor recht op aftrek bestaat.

Daartoe verzet de Zesde richtlijn zich niet ertegen dat de lidstaten voor een bepaalde handeling een andere methode of verdeelsleutel toepassen dan de omzetverhouding, mits gewaarborgd is dat het pro rata voor de aftrek van de voorbelasting met die methode nauwkeuriger wordt bepaald dan door toepassing van de omzetverhouding.

(cf. punten 27, 30‑32, 35 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Grenscontroles, asiel en immigratie – Immigratiebeleid – Terugkeer van illegaal verblijvende derdelanders – Richtlijn 2008/115 – Bewaring met het oog op verwijdering – Verplichting voor een lidstaat met een federale structuur om voor bewaring in de regel gebruik te maken van speciale inrichtingen voor bewaring, zelfs indien er in de bevoegde federale geleding geen dergelijke inrichting is

(Richtlijn 2008/115 van het Europees Parlement en de Raad, art. 16, lid 1)

Samenvatting

Artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet in die zin worden uitgelegd dat een lidstaat in de regel gehouden is om illegaal verblijvende derdelanders met het oog op hun verwijdering onder te brengen in een speciale inrichting voor bewaring van deze staat, ook wanneer deze lidstaat een federale structuur heeft en er in de federale geleding die krachtens het nationale recht bevoegd is om over de inbewaringstelling te beslissen en die ten uitvoer te leggen, geen dergelijke inrichting voor bewaring is.

De verplichting van de eerste volzin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115 om voor bewaring in de regel gebruik te maken van speciale inrichtingen voor bewaring, geldt immers voor de lidstaten als zodanig en niet voor de lidstaten naargelang van hun respectieve bestuurlijke of constitutionele structuur.

De met de toepassing van de nationale wettelijke regeling ter omzetting van artikel 16 van richtlijn 2008/115 belaste nationale autoriteiten moeten bijgevolg in staat zijn om voor de bewaring gebruik te maken van speciale inrichtingen voor bewaring.

Deze uitlegging van artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115 impliceert echter niet dat een lidstaat die een federale structuur heeft, verplicht zou zijn om in elke federale geleding speciale inrichtingen voor bewaring te creëren. Wel moet, met name middels overeenkomsten inzake bestuurlijke samenwerking, worden verzekerd dat de bevoegde autoriteiten van een federale geleding die niet over dergelijke inrichtingen beschikt, de derdelanders in afwachting van hun verwijdering kunnen onderbrengen in de in andere federale geledingen gelegen speciale inrichtingen voor bewaring.

(cf. punten 28, 29, 31, 32 en dictum)