ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

In een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 169 EG-Verdrag tegen de Helleense Republiek, verzoekt de Commissie vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 92/5/EEG van de Raad van 10 februari 1992 tot wijziging en bijwerking van richtlijn 77/99/EEG inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vleesprodukten alsmede tot wijziging van richtlijn 64/433/EEG ( 1 ), althans deze niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens het EG-Verdrag en richtlijn 92/5 op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.
Tegen de vier besluiten diende De Venhorst een bezwaarschrift in bij de Nederlandse staatssecretaris van Landbouw, op grond dat het voor de keuringen bij het uitsnijden in rekening gebrachte bedrag te hoog was en op een onjuiste berekeningsgrondslag berustte. De gedeelten van de retributie in verband met de andere onderdelen van de keuringen waren niet in geding. Naar uit de verwijzingsbeschikking naar voren komt, heeft de RW de component van de retributie voor de keuring bij het uitsnijden berekend aan de hand van het gewicht van alle kippen die aanwezig waren in de ruimte waar de uitsnijhandelingen plaats vonden. De Venhorst achtte die maatstaf onjuist, omdat slechts 5 % van de kippen die aanwezig waren in die ruimte, werd uitgesneden en uitgebeend, terwijl de overige 95 % daar werd verpakt zonder te worden uitgesneden en uitgebeend. Het bezwaarschrift werd door de staatssecretaris afgewezen. De Venhorst stelde tegen deze afwijzing beroep in bij het College van Beroep voor het Bedrijfsleven. Omdat de Nederlandse voorschriften inzake de keuringsretributies zijn gebaseerd op gemeenschapsrecht, met name beschikking 88/408/EEG ( 2 ) van de Raad, besloot het College van Beroep het Hof om een prejudiciële beslissing te verzoeken over de volgende vragen:

„Dient het bepaalde bij artikel 3, lid 1, van beschikking 88/408/EEG van de Raad van 15 juni 1988 aldus te worden uitgelegd dat het daar bedoelde gedeelte van de retributie uitsluitend verschuldigd is ter zake van vers vlees dat in de produktiefase, gelegen tussen de slacht van het dier en de opslag van het vlees, daadwerkelijk wordt uitgebeend of uitgesneden of moet dat voorschrift aldus worden uitgelegd dat de retributie verschuldigd is ter zake van al het vlees dat in de uitsnijderij wordt ontvangen, ongeacht de vraag of het aldaar enige bewerking in de zin van uitbenen of uitsnijden ondergaat?

Indien het voorschrift op andere wijze dient te worden uitgelegd, welke is dan de juiste uitleg?”
Met het beroep in de onderhavige zaak verzoekt de Commissie het Hof, vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door in het kader van de regeling actieve veredeling de invoer van zuivelprodukten toe te staan waarvan de douanewaarde lag beneden de minimumprijs, vastgesteld overeenkomstig de Internationale Regeling inzake zuivelprodukten, die in het kader van de GATT is gesloten en door de Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 80/271/EEG van de Raad van 10 december 1979 betreffende de sluiting van de multilaterale overeenkomsten waarover tijdens de handelsbesprekingen 1973-1979 overeenstemming is bereikt ( 1 ) (hierna: „Regeling”).

Meer in het bijzonder verwijt de Commissie de Duitse regering schending of althans metinachtneming van: a) de verplichting tot samenwerking ten aanzien van de minimumprijzen bij de invoer, bedoeld in de drie aan de Regeling gehechte protocollen (artikel 6, lid 1, sub a, van het eerste protocol; artikel 6, sub a, van het tweede en het derde protocol); b) de verplichting om de minimumprijzen bij de uitvoer in acht te nemen, bedoeld in artikel 3, lid 1, van elk van de drie aan de Regeling gehechte protocollen; c) de artikelen 5 tot en met 8 van verordening (EEG) nr. 1999/85 van de Raad van 16 juli 1985 betreffende de regeling actieve veredeling ( 2 ), met name wat de economische voorwaarden betreft, op grond waarvan de vergunning mag worden verleend.
95.

Het Hof heeft zich in de loop der jaren, telkens in een andere context, herhaaldelijk moeten uitspreken over problemen van wetsontduiking, of over misbruik dat eerst door het gemeenschapsrecht mogelijk werd gemaakt. Een overzicht van deze „ontduikingsrechtspraak” is te vinden in mijn conclusie in zaak C-23/93 ( 78 ) het zou te ver voeren, hierop nogmaals in detail in te gaan. De conclusie die uit deze rechtspraak, die ook voor het onderhavige geval geldt, valt te trekken, is dat een Lid-Staat in geval van kennelijke ontduiking van zijn rechtsorde het recht heeft, de voor de op zijn grondgebied gevestigde dienstverrichters geldende regels ook toe te passen op dienstverrichters die in een andere Lid-Staat zijn gevestigd.
41.

Het woord heeft immers een zeer ruime betekenis, hetgeen blijkt uit de Franse definitie ervan in de woordenboeken Larousse — „Ordures ménagères, déchets de toute sorte” (huisvuil, allerlei soorten afval) — en Robert — „Déchets de la vie humaine et animale, résidus du commerce et de l'industrie” (menselijk en dierlijk afval, handels- en industrieel afval). Het soort afval dat wordt opgehaald, of dit nu van huishoudelijk of van commerciële aard is, is in beginsel niet van belang voor de toepassing van de vrijstelling.
85.

Bij nader onderzoek van dit argument van requiranten stelt men vast, dat zij zich in werkelijkheid niet beroepen op schending van het subsidiariteitsbeginsel, of die alleen maar staande houden, zonder daarvoor enige bewijsgrond aan te voeren. Wanneer requiranten betogen, dat bij de vaststelling van de verordening niet is onderzocht, of een dergelijke regeling op nationaal niveau dan wel op gemeenschapsniveau moest worden ingevoerd, voeren zij alleen maar een bewering aan. Bewijsgronden leveren zij niet. Requiranten betogen evenmin, dat de regeling veeleer op nationaal niveau had moeten worden getroffen. Integendeel, zij geven enkele malen te kennen, dat de Lid-Staten geen al te ruime bevoegdheid op het gebied van de beperking van afvaltransporten moeten krijgen. Met andere woorden, volgens requiranten dient deze materie op gemeenschapsniveau te worden geregeld. Dat is nu precies wat de Raad heeft gedaan. Al werd de Lid-Staten een zekere manoeuvreerruimte toegekend, toch gaat het om een gemeenschapsrechtelijke regeling. Zij is door de Gemeenschap vastgesteld, is gericht tot alle Lid-Staten en legt alle Lid-Staten dezelfde voorschriften en verplichtingen op. Daarenboven moeten de maatregelen waartoe de Lid-Staten besluiten, in overeenstemming zijn met het Verdrag. Er bestaat dus geen twijfel over, dat de materie afvaltransport op gemeenschapsniveau is geregeld. Het argument dat de Lid-Staten daarbij een te ruime bevoegdheid is toegekend, kan hooguit aan de orde komen bij het onderzoek van de vraag, of het Verdrag is geschonden, hetgeen hierboven reeds gebeurd is. Een schending van het subsidiariteitsbeginsel wordt daarmee in elk geval niet aangevoerd.
35.

In de eerste plaats is duidelijk, dat Luxemburg de vereenvoudigde procedure van de jaarlijkse afrekening op die belastingplichtigen niet zou kunnen toepassen. Die procedure, waarbij de door de belastingplichtige verschuldigde belasting door de belastingdienst, de werkgever of het pensioenfonds automatisch wordt berekend, veronderstelt dat die instanties of personen in het bezit zijn van alle gegevens betreffende het loon of het pensioen van een belastingplichtige over het betrokken belastingjaar, zodat de belastingschuld van de betrokkene onder het stelsel van progressieve inkomstenbelasting kan worden berekend en worden vergeleken met de door de werkgever of het pensioenfonds verrichte inhoudingen. Dit is weliswaar mogelijk wanneer een migrerende werknemer gedurende het gehele belastingjaar in Luxemburg woont, maar niet wanneer hij dit land in de loop van het jaar binnenkomt of verlaat.
65.

Het is stellig onvermijdelijk, dat naast de werkelijke afvallen een minimumpercentage aan vuildeeltjes voorkomt. In zijn op 16 december 1992 gewezen arrest in de met de onderhavige zaak vergelijkbare zaak Krohn ( 21 ), waarin het ging om de vraag, of nevenprodukten van de maïsoliewinning moesten worden ingedeeld onder post 23.04 B van het gemeenschappelijk douanetarief, wanneer zij naast de afvallen afkomstig van de maïskiemen in eigenlijke zin, andere bestanddelen bevatten die van de maïsplant of van andere graansoorten afkomstig zijn, verklaarde het Hof, dat een dergelijke indeling enkel toelaatbaar is, „voor zover deze niet van de maïskorrel afkomstige bestanddelen slechts in zeer geringe hoeveelheden voorkomen en bij normale produktie-, verwerkings-, vervoers-, overslag- en opslagcondities de aanwezigheid ervan technisch onmogelijk te voorkomen is, tenzij tegen kosten die niet in verhouding staan tot de handelswaarde van de betrokken afvallen”.
43.

De eerstgenoemde situatie doet zich nu juist voor in het geval van de Europese Vrijhandelsassociatie, die de verwijzende rechter in zijn beschikking in het bijzonder noemt: de in 1972 met de verschillende staten ( 10 ) gesloten overeenkomsten —die later, zoals de Commissie in herinnering brengt, werden herschikt in de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte ( 11 ) — bevatten het verbod van heffingen van gelijke werking, zoals dat ook is opgenomen in andere bilaterale overeenkomsten met derde landen of in multilaterale overeenkomsten waarbij de Gemeenschap partij is.
In dit decreet is gepreciseerd welke weg men voor de aanvraag om goedkeuring moet bewandelen. ( 10 ) De aanvrager dient bij de Direction de la réglementation générale een dossier in, dat een aantal gegevens en documenten bevat over het produkt waarvoor een goedkeuring wordt gevraagd. ( 11 ) Dit dossier kan in voorkomend geval de resultaten bevatten van tests, verricht door een laboratorium dat door de bevoegde instantie in Frankrijk of in een andere Lid-Staat daarmee is belast.

Is het produkt echter nog niet getest door een in Frankrijk of in een andere Lid-Staat erkend laboratorium, dan kan de aanvrager worden verzocht een standaardexemplaar van dit produkt te laten toekomen aan „één van de daarmee belaste onderzoekslaboratoria” (artikel R 20-6, punt 3). Het laboratorium moet nagaan, of het produkt voldoet aan hogerbedoelde essentiële vereisten en aan elk ander vereiste, gelet op de relevante geharmoniseerde normen of de gemeenschappelijke technische regelingen of, bij gebreke daarvan, de nationale bepalingen. Het resultaat van deze controle wordt vervolgens aan het ministerie meegedeeld.

Daarop geeft de Direction de la réglementation générale, op basis van alle beschikbare gegevens en ingeval het resultaat van de test positief is, een verklaring van onderzoek af en, wanneer de aanvrager zich formeel ertoe verbindt alleen produkten te vervaardigen of te verhandelen die overeenkomen met het in de verklaring bedoelde produkt, de goedkeuring (artikelen R 20-7 en R 20-10).
De vraag is gerezen in een strafzaak tegen M. Voisine (verdachte in de hoofdzaak, hierna: „verdachte”), die terechtstaat wegens overtreding van artikel 11 van de Franse wet van 1 augustus 1905 betreffende fraude en vervalsing inzake produkten of diensten (loi sur les fraudes et falsifications en matière de produits ou de services). Zij zou als zaakvoerster van de SARL „Bouteilles en fête” de consument hebben misleid, meer bepaald door in strijd met de communautaire wetgeving 1425 flessen bordeauxwijn en 60 flessen champagne te hebben verkocht in de steden Vendôme, Romorantin, Blois en Azay-le-Rideau; op deze flessen waren foto's aangebracht van de steden waar de flessen werden verkocht, alsmede een korte tekst over de geschiedenis van de betrokken stad.

Blijkens de stukken berust de vervolging onder meer op bevindingen van de departementale directie mededinging, consumptie en fraudebestrijding van Loir-et-Cher, volgens welke deze vermeldingen de koper konden misleiden met betrekking tot de oorsprong van de wijn of het wijnstokras, aangezien de vermelde plaatsnamen konden worden opgevat als oorsprongsbenamingen en, voor wat betreft de stad „Romorantin”, konden worden verward met het wijnstokras „Romorantin”.

In de strafrechtelijke procedure voor het Tribunal de police de Bordeaux betoogde verdachte, dat de communautaire bepalingen enkel voorschriften bevatten over de etikettering van wijn. De afbeeldingen van steden en dergelijke die door middel van zeefdrukken of afgietsels waren aangebracht op de flessen van de door haar verkochte „Bouteilles en fête”, zouden geen deel uitmaken van het etiket, doch van de versiering van de fles.
Het Hof redeneerde in dezelfde zin met betrekking tot de procedure van bijzonder bewind over grote ondernemingen in moeilijkheden in de zin van de Italiaanse wet van 3 april 1979. Deze procedure is bij de Italiaanse wet ingesteld voor het geval dat een onderneming haar verplichtingen niet meer kan nakomen. In het kader van het onderzoek van de bepalingen van de Italiaanse wet van 3 april 1979 heeft het Hof erop gewezen dat, wanneer het besluit „tot toepassing van de procedure van bijzonder bewind tevens voorziet in voortzetting van de werkzaamheid van de onderneming onder leiding van een commissaris die met het bijzonder bewind is belast, die procedure primair tot doel heeft, de onderneming in een zodanig evenwicht te brengen, dat haar werkzaamheid voor de toekomst verzekerd is”. ( 29 ) Refererend aan de verwijzingsbeschikking heeft het Hof gewezen op een aantal fundamentele kenmerken van deze procedure, zoals:

a) de functie ervan, die erin bestaat de in wezen gezonde delen van de onderneming of de groep ondernemingen te redden door de eigendom over te dragen van de insolvabele op een andere ondernemer;

b) het feit dat de onder bijzonder bewind geplaatste onderneming door de staat gewaarborgde kredieten kan verkrijgen om haar activiteiten te hervatten en om haar installaties te vernieuwen;

c) het feit dat de bescherming van de belangen van de schuldeisers in de procedure inzake het bijzonder bewind minder ver reikt dan in andere procedures, in het bijzonder nu de schuldeisers niet mede over de voortzetting van de ondernemingsactiviteit beslissen.

Op basis van deze elementen was het Hof van oordeel, dat het door deze procedure nagestreefde economische en sociale doel, indien de betrokken onderneming geheel of gedeeltelijk onder bijzonder bewind wordt geplaatst, kan verklaren noch rechtvaardigen, dat de werknemers de rechten zouden worden ontnomen die zij aan de richtlijn ontlenen. Zo kwam het Hof tot de conclusie, dat de bepalingen van de richtlijn „van toepassing [zijn] wanneer in een wettelijk kader als dat van het bijzonder bewind van grote ondernemingen in moeilijkheden, besloten wordt tot voortzetting van de werkzaamheid van de onderneming, en wel zolang deze beslissing van kracht blijft”. ( 30 )
Derhalve is het, wanneer de vraag rijst, of artikel 30 van toepassing is, noodzakelijk na te gaan tot welke van de bovengenoemde categorieën de betrokken nationale maatregel behoort en meer in het bijzonder, of het al dan niet om een verkoopmodaliteit in de zin van het arrest Keek en Mithouard gaat.

Er zij hier aan herinnerd, dat het Hof reeds vóór dit arrest met dergelijke nationale regelingen te maken had gehad en het derhalve in de gelegenheid was een omvangrijke rechtspraak op dit punt te ontwikkelen. In zijn arrest Torfaen Borough Council van 23 november 1989 ( 18 ) overwoog het Hof, dat het in artikel 30 van het Verdrag vervatte verbod van maatregelen van gelijke werking niet geldt voor een nationale regeling die detailhandelaren verbiedt, hun winkels op zondag te openen, wanneer de eventuele invloed op de intracommunautaire handel niet beperkender is dan in het kader van een dergelijke regeling is beoogd. Deze rechtspraak is bevestigd in de arresten Council of the City of Stoke-on-Trent ( 19 ) en Payless DIY e. a. ( 20 ) van 16 december 1992, die, evenals het hiervoor genoemde arrest, betrekking hadden op Britse bepalingen die de openstelling van detailhandelszaken op zondag verboden. ( 21 ) Ook de arresten Conforama e. a. ( 22 ) en Marchandise e. a. ( 23 ) van 28 februari 1991, waarin het ging om een (achtereenvolgens Franse en Belgische) regeling die verbood werknemers op zondag tewerk te stellen, houden verband met deze materie. In beide gevallen overwoog het Hof, dat dergelijke bepalingen niet binnen de werkingssfeer van artikel 30 van het Verdrag vielen.
52.

Het evenredigheidsbeginsel is stellig van toepassing en komt tot uitdrukking in artikel 213 zelf, dat de Commissie machtigt tot het verzamelen van gegevens en het verrichten van alle noodzakelijke verificaties voor de vervulling van de haar opgedragen taken. Ik meen evenwel niet, dat de verordening op evenredigheidsgronden kan worden aangevochten op grond dat zij bepaalt dat in de ondernemingsregisters informatie over „juridische eenheden” wordt opgenomen. Mijns inziens kan uit verordening nr. 696/93 niet worden afgeleid, dat juridische eenheden voor statistische doeleinden niet relevant zijn. In de lijst van acht „statistische eenheden van het produktiestelsel” in deel I van de bijlage bij de verordening komen wel de onderneming en de plaatselijke eenheid voor maar niet de juridische eenheid. Deze statistische eenheden zijn omschreven op grond van criteria, neergelegd in deel II van de bijlage. Een daarvan is de juridische eenheid. Deel III, onderdeel A, definieert de onderneming als de „kleinste combinatie van juridische eenheden (...) Zij is een organisatorische eenheid die goederen en diensten voortbrengt en die een zekere zelfstandige beslissingsbevoegdheid heeft, met name ten aanzien van de bestemming van haar vlottende middelen.” Aldus is de juridische eenheid een bepalend bestanddeel van de onderneming, die een van de sleutelbegrippen is in zowel de bestreden verordening als verordening nr. 696/93. Te zeggen, dat juridische eenheden voor een statistisch overzicht van ondernemingen niet relevant zijn, lijkt wel wat op de stelling dat elektronen en protonen voor een beschrijving van het heelal niet relevant zijn, omdat alles uit atomen bestaat.
In de bij de verwijzende rechter aanhangige procedure betoogden verzoekers, dat de door Thévenon in Frankrijk vervulde verzekeringstijdvakken bij de berekening van het invaliditeitspensioen in aanmerking moesten worden genomen met toepassing van het Duits-Franse verdrag. Volgens artikel 1 van dit verdrag vallen de Duitse en Franse werknemers en daarmee gelijkgestelden respectievelijk onder de in Frankrijk of Duitsland geldende wetgevingen inzake sociale zekerheid en wel onder dezelfde voorwaarden als de onderdanen van het betrokken land. Artikel 9, lid 3, van dit verdrag bepaalt, dat de invaliditeitspensioenen worden toegekend volgens de bepalingen van de wetgeving die op het tijdstip waarop een arts voor het eerst de ziekte vaststelt of op het tijdstip van het ongeval op de rechthebbende van toepassing is, en wel ten laste van het volgens de bepalingen van deze wetgeving bevoegd orgaan. Dit orgaan moet bij de berekening van het pensioenbedrag de in de andere Verdragsluitende Staat vervulde verzekeringstijdvakken in aanmerking nemen.

Artikel 9, lid 1, bepaalt, dat voor Franse of Duitse werknemers of daarmee gelijkgestelden die achtereenvolgens of afwisselend in beide verdragsluitende landen bij één of meer stelsels van invaliditeitsverzekering aangesloten zijn geweest, de vervulde verzekeringstijdvakken worden samengeteld.
7.

In dit verband moet worden opgemerkt, dat uit de litigieuze tekst niet duidelijk blijkt van de gegrondheid van de door de ene of de andere partij in het hoofdgeding voorgestane uitlegging. Ofschoon de vermelding van de lineaire afmetingen van de omhulling van het vrijgestelde produkt aan een hoekig oppervlak doet denken, is het even waar, dat die bepaling niet preciseert welke de vorm van de omhulling moet zijn, doch zich ertoe beperkt de maximale afmetingen ervan vast te stellen en niet uitsluit dat zij rond kan zijn, als zij maar binnen de voorgeschreven afmetingen blijft. De logische uitlegging van de bepaling, die ertoe strekt de voluntas legis, dat wil zeggen het ermee beoogde doel te reconstrueren, maakt het echter mogelijk de door het HZA in het hoofdgeding voorgestane beperkende lezing uit te sluiten. In dit verband van bijzonder belang is de historiek van de eerste verordening (nr. 3841/86) die in de litigieuze schorsing van de douanerechten voorzag. Bij die gelegenheid had de Raad immers gehandeld op initiatief van de Britse regering, in wier verzoek het betrokken produkt met de alfanumerieke combinatie AD 536 A werd geïdentificeerd. Uit de bij het verzoek gevoegde beschrijving van de fabrikant blijkt echter, dat het toestel werd vervaardigd in drie verschillende modellen, geborgen in rechthoekige omhullingen met veertien contactpennetjes, „D” (TO-116) genoemd, of in ronde omhullingen met tien contactpennetjes, „H” (TO-100) genoemd. Het lijkt dus zeker, dat het Britse verzoek, waarvan de formulering later in de tekst van de verordening is overgenomen, zich uitstrekte tot analoog/digitaal-omzetters van het omschreven type, geborgen in zowel hoekige als ronde omhullingen. Anderzijds komt uit de stukken geen enkel gegeven naar voren, waaruit kan worden afgeleid dat de vorm van de omhulling enig belang had bij vaststelling van de grenzen van de schorsing van de douanerechten.
Vougioukas, verzoeker in het hoofdgeding, is arts in vaste dienst van het IKA. In 1988 verzocht hij dit instituut om naast de tijdvakken van arbeid in diverse nationale ziekenhuizen ook de tijdvakken aan te rekenen waarin hij als arts in openbare ziekenhuizen in de Bondsrepubliek Duitsland, in concreto tussen januari 1964 en januari 1965 en vervolgens tussen september 1966 en december 1969, had gewerkt en bij de algemene regeling voor werknemers in loondienst was aangesloten geweest.

Dat verzoek en ook het daartegen ingediende bezwaarschrift werd afgewezen omdat, behoudens een beperkt aantal uitzonderingen waaronder verzoekers zaak niet valt, de nationale wettelijke regeling inzake pensioenen die op artsen in vaste dienst van het IKA van toepassing is, niet voorziet in de mogelijkheid dat in het buitenland vervulde tijdvakken van arbeid worden aangerekend voor het ouderdomspensioen. Het tegen deze afwijzing ingestelde beroep werd door de Tweede kamer van de Elegktiko Synedrio (Griekenland) verworpen.

Vougioukas stelde tegen deze uitspraak cassatieberoep in bij de plenaire Elegktiko Synedrio, die het Hof van Justitie verscheidene prejudiciële vragen heeft gesteld over de uitlegging van de artikelen 48 en 51 EEG-Verdrag en de geldigheid van artikel 4, lid 4, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (hierna: de „verordening”). ( 1 )