Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Voorwerp van geschil – Vaststelling tijdens precontentieuze procedure

(Art. 226 EG)

2. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit – Toegang tot hoger onderwijs – Verschillende voorwaarden voor houders van in andere lidstaten behaalde middelbareschooldiploma’s – Indirecte discriminatie – Ontoelaatbaarheid bij gebreke van objectieve rechtvaardigingen

(Art. 12 EG, 149 EG en 150 EG)

3. Vrij verkeer van personen – Afwijkingen – Rechtvaardiging – Noodzaak van onderzoek van geschiktheid en evenredigheid van beperkende maatregel – Bewijslast rustend op lidstaat

4. Internationale overeenkomsten – Overeenkomsten van lidstaten – Overeenkomsten gesloten vóór inwerkingtreding van EG-Verdrag – Artikel 307 EG – Werkingssfeer – Mogelijkheid om zich in intracommunautaire relaties te beroepen op uit dergelijke overeenkomsten voortvloeiende rechten – Uitgesloten

(Art. 307 EG)

Samenvatting

1. In het kader van het beroep wegens niet-nakoming heeft de precontentieuze procedure tot doel, de betrokken lidstaat in de gelegenheid te stellen, de krachtens het gemeenschapsrecht op hem rustende verplichtingen na te komen en nuttig verweer te voeren tegen de door de Commissie geformuleerde grieven.

Daaruit volgt dat het voorwerp van het geschil wordt bepaald door de aan die lidstaat gezonden aanmaningsbrief en het daaropvolgende met redenen omkleed advies, en daarna derhalve niet meer kan worden verruimd. Bijgevolg moeten het met redenen omkleed advies en het beroep op dezelfde grieven berusten. Dit vereiste betekent evenwel niet dat de formulering van de grieven in de aanmaningsbrief, in het dispositief van het met redenen omkleed advies en in het petitum van het verzoekschrift steeds volkomen gelijkluidend moet zijn, wanneer het voorwerp van het geschil zoals dat in het met redenen omkleed advies is omschreven, niet wordt verruimd of gewijzigd.

(cf. punten 22‑24)

2. Een lidstaat die niet de maatregelen neemt die nodig zijn om te waarborgen dat de houders van in andere lidstaten behaalde middelbareschooldiploma’s onder dezelfde voorwaarden als de houders van in die lidstaat behaalde middelbareschooldiploma’s toegang hebben tot het door hem georganiseerde hoger en universitair onderwijs, komt de verplichtingen niet na die krachtens de artikelen 12 EG, 149 EG en 150 EG op hem rusten.

Een nationale bepaling op grond waarvan studenten die hun middelbareschooldiploma in een andere lidstaat dan de betrokken lidstaat hebben behaald en die hoger of universitair onderwijs in een bepaalde studierichting van het onderwijsstelsel van laatstgenoemde lidstaat willen volgen, niet alleen dit diploma moeten overleggen, maar eveneens moeten aantonen dat zij voldoen aan de voorwaarden voor toegang tot hoger of universitair onderwijs in de staat waarin zij hun diploma hebben behaald, kan immers, ofschoon zij zonder onderscheid van toepassing is op alle studenten, eerder de onderdanen van andere lidstaten dan die van de betrokken lidstaat treffen, zodat het hierbij ingevoerde verschil in behandeling tot een indirecte discriminatie leidt, die in strijd is met het in het artikel 12 EG opgenomen verbod van discriminatie op grond van nationaliteit.

Een dergelijk verschil in behandeling zou enkel gerechtvaardigd kunnen zijn indien het gebaseerd was op objectieve overwegingen die losstaan van de nationaliteit van de betrokken personen en evenredig zijn aan de rechtmatige doelstellingen van het nationale recht.

(cf. punten 42, 46‑48, 60, 75, dictum 1)

3. De nationale autoriteiten die zich beroepen op een uitzondering op het fundamentele beginsel van vrij verkeer van personen, dienen in elk afzonderlijk geval aan te tonen dat hun regelingen, gelet op het beoogde doel, noodzakelijk en evenredig zijn. De rechtvaardigingsgronden die een lidstaat kan aanvoeren, moeten gepaard gaan met een onderzoek van de geschiktheid en de evenredigheid van de door die lidstaat genomen beperkende maatregel, alsmede met specifieke gegevens ter onderbouwing van zijn betoog.

(cf. punt 63)

4. Artikel 307 EG staat de lidstaten weliswaar toe hun verplichtingen jegens derde landen, voortvloeiend uit aan het Verdrag voorafgaande internationale overeenkomsten, na te komen, doch het staat hun niet toe, zich in de intracommunautaire relaties op uit dergelijke overeenkomsten voortvloeiende rechten te beroepen.

(cf. punt 73)