ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De betrekkingen tussen de Europese Investeringsbank en haar personeelsleden vallen hoofdzakelijk onder een reglementair stelsel, ook al zijn zij van oorsprong contractueel van aard. De Bank beschikt op grond van artikel 31 van het reglement van orde van de Bank en artikel 20, eerste alinea, van haar personeelsreglement immers over een beoordelingsbevoegdheid bij het eenzijdig vaststellen en wijzigen van de bezoldigingsbestanddelen van haar personeel en derhalve bij het vaststellen en aanpassen van de basissalarissen van dat personeel.

De Bank kan in het kader van die beoordelingsbevoegdheid evenwel besluiten om van tevoren, als eerste stap en voor een bepaalde periode, criteria te formuleren voor de vaststelling, als tweede stap, van de aanpassingen van de basissalarissen van haar personeel, waarbij zij zich ertoe verplicht om die criteria bij de jaarlijkse aanpassingen van die salarissen gedurende die periode in acht te nemen.

Wanneer de Bank in dat verband bij een autonoom besluit een methode voor de jaarlijkse aanpassing van de basissalarissen vaststelt, dat ertoe strekt haar beoordelingsbevoegdheid bij de vaststelling van de jaarlijkse aanpassing van de basissalarissen in te vullen en dus te beperken, verbindt zij zich er voor de geldigheidsduur van dat besluit toe om in het kader van de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid ingevolge het personeelsreglement de vastgestelde methode in acht te nemen. Bijgevolg kan de Bank zich in het kader van de jaarlijkse aanpassing van de basissalarissen van haar personeel niet beroepen op een beoordelingsmarge die de in die methode beschreven criteria te buiten gaat.

(zie punten 46‑49, 53, 60)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven – Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 25)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 23, 24, 27, 28)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerk Out Door en woordmerk OUTDOOR PRO [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 34, 38, 65)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Elementen van een merk dat beschrijvend is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 37)
7.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving–Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling–Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen–Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punt 56)
Een vordering in het kader van een beroep tegen een beslissing inzake een oppositieprocedure, die ertoe strekt dat het Gerecht het verzoek om bescherming in de Unie toewijst, is niet-ontvankelijk. Zij strekt er in werkelijkheid toe dat het Gerecht de bestreden beslissing wijzigt, in de zin van artikel 65, lid 3, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk, door de beslissing te nemen die de kamer van beroep had moeten nemen ingevolge de bepalingen van verordening nr. 207/2009. De kamer van beroep kan overeenkomstig artikel 64, lid 1, van deze verordening echter slechts de bevoegdheden uitoefenen van de instantie die de voor haar bestreden beslissing heeft genomen, of de zaak voor verdere afdoening naar haar terugwijzen. Een voor de kamer van beroep bestreden beslissing inzake een oppositie gaat uit van een oppositieafdeling die alleen bevoegd is om te beslissen over een oppositie en, in voorkomend geval, indien deze gegrond is, om een verzoek om bescherming binnen de Unie op grond van een internationale inschrijving of een Uniemerkinschrijving af te wijzen, maar niet om dit verzoek toe te wijzen. Overigens zij eraan herinnerd dat gelet op, ten eerste, het verloop van de inschrijvingsprocedure zoals vastgesteld in de bepalingen van titel IV van verordening nr. 207/2009, die allereerst een eerste controle door een onderzoeker veronderstelt, onder meer ten aanzien van de absolute weigeringsgronden, vervolgens, indien deze controle gunstig wordt afgesloten, een publicatie van de inschrijvingsaanvraag om eventuele opposities op grond van de relatieve weigeringsgronden mogelijk te maken en, ten tweede, de bepalingen van artikel 59 van deze verordening met betrekking tot de personen die beroep kunnen instellen, volgens welke „[e]enieder die partij is in een procedure welke tot een beslissing heeft geleid, [...] hiertegen in beroep [kan] gaan voor zover hij bij die beslissing in het ongelijk gesteld is”, een kamer van beroep nooit een inschrijving zal kunnen verrichten. Zij kan immers alleen beslissen in het kader van een beroep tegen een beslissing die is genomen na afloop van een ongunstige eerste controle door een onderzoeker, in welk geval de procedure – indien het beroep bij deze beslissing wordt toegewezen – zal moeten worden voortgezet door de publicatie van de inschrijvingsaanvraag, of in het kader van een beroep tegen een beslissing van een oppositieafdeling, in welk geval – zoals eerder is aangegeven – zij zelf evenmin de inschrijvingsaanvraag zal kunnen toewijzen. Bijgevolg is het Gerecht evenmin bevoegd om kennis te nemen van een vordering tot wijziging die ertoe strekt dat de beslissing van een kamer van beroep in die zin wordt gewijzigd.

(zie punten 12, 13)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 27)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk–Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten–Bescherming ook toegekend in geval van gebruik van een teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punt 59)
131

De feiten die in punt 17 van bijlage B bij de motivering van de bestreden handelingen worden opgesomd zijn de volgende: – Hamas heeft een zelfmoordaanslag opgeëist die plaatsvond in september 2003 en tijdens welke negen soldaten van het Israëlische leger werden gedood en dertig personen gewond raakten in de buurt van het Assof Harofeh-ziekenhuis en de militaire basis van Tzrifin (Israël); – in januari 2004 heeft een kamikaze in Jeruzalem een bus vernietigd dicht bij de residentie van de eerste minister, waarbij elf burgers werden gedood en dertig anderen gewond raakten; deze daad werd opgeëist door Hamas samen met de Al-Aqsa Martelarenbrigade; – in januari 2005 hebben terroristen explosieven doen ontploffen aan de Palestijnse kant van de grensovergang van Karni; hierdoor werd een bres geslagen die gewapende Palestijnse mannen in staat stelde om in het Israëlische gedeelte binnen te dringen; zij hebben zes Israëlische burgers gedood en vijf andere verwond; deze daad werd opgeëist door Hamas samen met de Al-Aqsa Martelarenbrigade; – in januari 2007 heeft Hamas de ontvoering van drie kinderen in de Gazastrook opgeëist; – in januari 2008 heeft een Palestijnse sluipschutter in de Gazastrook een vrijwilliger uit Ecuador van 21 jaar gedood terwijl die aan het werken was op de velden van de kibboets Ein Hashlosha (Israël); deze daad is opgeëist door Hamas; – in februari 2008 heeft een kamikaze van Hamas een bejaarde vrouw gedood en achtendertig andere personen verwond in een commercieel centrum in Dimona (Israël); een politieman heeft een tweede terrorist neergeschoten voordat die de tijd had om zijn explosievengordel te activeren; Hamas heeft deze aanslag als „heldhaftig” bestempeld; – op 14 juni 2010 hebben gewapende aanvallers in Hebron (Westelijke Jordaanoever) het vuur geopend tegen een politiewagen, waarbij een politieman werd gedood en twee anderen werden verwond; bij een gezamenlijke actie van de Israëlische veiligheidsdienst, de Israëlische politie en de Tsahal (Israëlisch leger) werden de aanvallers op 22 juni 2010 gevat; tijdens de ondervragingen heeft het commando van Hamas dat verantwoordelijk was voor de aanval aangegeven dat zijn leden verschillende jaren geleden werden gevormd en dat zij wapens hadden bemachtigd, waaronder kalasjnikovs en aanvalsgeweren; tijdens deze ondervragingen is tevens gebleken dat het commando van plan was om andere daden te plegen, waaronder de ontvoering van een soldaat en van een burger in Gush Etzion, ten noorden van de berg Hebron; – in april 2011 heeft Hamas een Kornet-raket gelanceerd die een Israëlische schoolbus raakte, waarbij een leerling van elf jaar ernstig gewond raakte en de chauffeur van de bus lichtgewond; de explosieve lading die bij de aanval werd gebruikt kon de bepantsering van een modern pantservoertuig doorboren, en – op 20 augustus 2011 hebben aanvallers raketten afgevuurd tegen inwoners van Ofakim (Israël), waarbij twee kinderen en een andere burger gewond raakten; deze daad werd opgeëist door Hamas.
182

Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dit is gevorderd. Volgens artikel 135, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht evenwel, wanneer de billijkheid dit vergt, bij wijze van uitzondering beslissen dat een in het ongelijk gestelde partij, behalve in haar eigen kosten, slechts ten dele wordt verwezen in de kosten van de andere partij. Voorts kan het Gerecht volgens artikel 135, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering een partij, ook wanneer zij in het gelijk wordt gesteld, ten dele of zelfs volledig in de kosten verwijzen, indien dit gerechtvaardigd lijkt wegens haar houding, daaronder begrepen haar houding vóór het instellen van het beroep. Het Gerecht kan met name een instelling waarvan het besluit niet nietig is verklaard, in de kosten verwijzen wanneer de ontoereikendheid van dat besluit een verzoeker ertoe kan hebben gebracht beroep in te stellen (arrest van 22 april 2016, Italië en Eurallumina/Commissie, T‑60/06 RENV II en T‑62/06 RENV II, EU:T:2016:233, punt 245 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
1

De onderhavige beroepen hebben betrekking op verzoeken tot nietigverklaring van de volgende besluiten van het Europees Parlement: A(2015) 8324 C, A(2015) 8463 C, A(2015) 8627 C, A(2015) 8682 C, A(2015) 8594 C, A(2015) 8551 C, A(2015) 8732 C, A(2015) 8681 C, A(2015) 8334 C, A(2015) 8327 C, A(2015) 8344 C, van 14 september 2015, A(2015) 8656 C, A(2015) 8678 C, A(2015) 8361 C, A(2015) 8663 C, A(2015) 8360 C, A(2015) 8486 C, A(2015) 8305 C, van 15 september 2015, A(2015) 8602 C, A(2015) 8554 C, A(2015) 8490 C, A(2015) 8659 C, A(2015) 8547 C, A(2015) 8552 C, A(2015) 8553 C, A(2015) 8661 C, A(2015) 8684 C, A(2015) 8672 C, van 16 september 2015, en A(2015) 13844 C, van 14 januari 2016, waarbij het Parlement op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43) de confirmatieve verzoeken van verzoekers, Maria Psara, Tina Kristan, Tanja Malle, Wojciech Cieśla, Staffan Dahllof, Delphine Reuter, České centrum pro investigativní žurnalistiku o.p.s., Harry Karanikas, Crina Boros, Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica, Balazs Toth, Minna Knus-Galán, Atanas Tchobanov, Dirk Liedtke, Nils Mulvad, Hugo van der Parre, Guia Baggi, Marcos García Rey, Mark Lee Hunter, Kristof Clerix, Rui Araujo, Anuška Delić, Jacob Borg, Matilda Bačelić en Gavin Sheridan, om toegang tot de documenten van het Parlement die informatie bevatten over de vergoedingen van leden van het Parlement, heeft afgewezen (hierna: „bestreden besluiten”).
188

Derhalve volgt uit het arrest van 11 juli 2002, HAMSA/Commissie (T‑152/99, EU:T:2002:188), en in het bijzonder uit de punten 166 tot en met 172 ervan, dat de Unierechter van oordeel was dat de individuele situatie van de openbare schuldeisers moet worden onderzocht, waarbij met name in aanmerking wordt genomen of zij bevoorrechte dan wel concurrente schuldeisers zijn, om in wezen vast te stellen of hun keuze verder gaat dan door commerciële vereisten wordt gerechtvaardigd, dan wel of die keuze kan worden verklaard door de wil om aan de betrokken onderneming een voordeel toe te kennen. Hieruit volgt dat de Unierechter heeft geoordeeld dat de openbare schuldeisers niet als één entiteit hoeven te worden beschouwd, maar dat hun bijzondere hoedanigheden in aanmerking dienen te worden genomen.
105

Ten eerste is ECHA van mening dat het niet ertoe mag worden verplicht de besluitvormingsprocedure van de artikelen 41 en 51 van verordening nr. 1907/2006 over te doen voor aanpassingen die niet alleen ongeldig zouden zijn, maar ook gebaseerd zouden zijn op informatie die reeds beschikbaar was vóór de initiële nalevingscontrole. Anders zou dit betekenen dat registranten voortdurend gegevens zouden kunnen indienen om de informatie aan te passen die vereist is in een besluit over een nalevingscontrole. De registrant zou de indiening van informatie die hij normaal gesproken al bij de aanvankelijke registratie had moeten verstrekken, zonder redelijke grond kunnen uitstellen, daar, zolang de registrant een aanpassing indiende, geen handhaving zou kunnen plaatsvinden. In dergelijke omstandigheden zou ECHA zich gedwongen kunnen zien om ervan af te zien de lidstaten te vragen dat zij een besluit over een nalevingscontrole handhaven, en om elke keer de procedure van de artikelen 41, 50 en 51 van verordening nr. 1907/2006 te herhalen. Daarmee zou de „deur openstaan” voor vertragingstactieken van registranten die, zoals ECHA vreest, zouden kunnen resulteren in een „eindeloze lus van nieuwe beslissingen” of een „eindeloze spiraal van aanpassingsbeoordelingen” in het stadium van de follow-up als bedoeld in artikel 42 van verordening nr. 1907/2006. De nationale controle-instantie van haar kant zou niet in staat zijn tot handhaving van een besluit over een nalevingscontrole, aangezien elke in dat verband ingeleide procedure zou kunnen worden opgeschort totdat ECHA een besluit neemt over nieuwe informatie of aanpassingen die door de registrant zijn ingediend. De beoordelingsprocedure zou aldus altijd opgeschort blijven en het in artikel 42, lid 2, van verordening nr. 1907/2006 bedoelde stadium van de afsluiting van de beoordelingsprocedure zou nooit worden bereikt.
48

Aan het feit dat verzoekers in het verzoekschrift een dergelijke discriminatie niet hebben aangevoerd, komt in de onderhavige zaak bijzondere betekenis toe. Het bestreden besluit kan immers niet los van zijn context worden gezien. In het bijzonder blijkt uit het dossier dat verzoekers, toen zij het beroep instelden, in het bezit waren van de e-mail van de persdienst waarin het Parlement weigerde om Voigt de nodige voorzieningen voor de eveneens op 16 juni 2015 te houden persconferentie ter beschikking te stellen. Deze weigering berustte op twee gronden. In de eerste plaats volgt uit de antwoorden van het Parlement op de maatregelen tot organisatie van de procesgang bedoeld in punt 14 hierboven, dat de e-mail van de persdienst herinnert aan de toegangsbeperkingen die de instelling had opgelegd aan zowel Russische diplomaten als Russische politici, namelijk meer bepaald aan leden van de Gosudarstvennaya Duma Federal’nogo Sobrania Rossiskoï Federatsii (Doema van de Federale Vergadering van de Russische Federatie) en de Soviet Federatsii Federal’nogo Sobrania Rossiskoï Federatsii (Federale Raad van de Federale Vergadering van de Russische Federatie). In de tweede plaats werd in dezelfde e-mail opgemerkt dat door de aanwezigheid van Petrov en Biryukov een risico op ontregeling van de werkzaamheden van de instelling zou ontstaan. Verder had het bestreden besluit tot doel verzoekers te verbieden de gebouwen van het Parlement, en dus van een politieke instelling, te betreden om daar op uitnodiging van een lid deel te nemen aan een bijeenkomst over een politiek onderwerp, namelijk de „Europese samenwerking”. Bovendien beschikken de eerste twee verzoekers over belangrijke verantwoordelijkheden in de Russische politieke partij Rodina en wordt de derde verzoeker gepresenteerd als hoogleraar internationale betrekkingen. Voorts was de bijeenkomst in kwestie bedoeld als voortzetting van een politiek symposium, het „Russisch nationaal forum”, waaraan de drie verzoekers hadden deelgenomen en dat het Parlement kort tevoren in zijn resolutie van 10 juni 2015 had bekritiseerd. Ten slotte hebben verzoekers ter terechtzitting bevestigd dat de evenementen van 16 juni 2015 waarvoor zij waren uitgenodigd bedoeld waren om hen in staat te stellen hun politieke denkbeelden omtrent de „Europese samenwerking” uiteen te zetten, teneinde het „Russisch nationaal forum” vanuit een ander gezichtspunt te bezien dan het geval was in de resolutie van 10 juni 2015 en de daar aangevangen werkzaamheden voort te zetten. In die omstandigheden moest een met de politiek vertrouwde en met de gemiddelde doortastendheid handelende verzoeker aandacht hebben voor de politieke context van het bestreden besluit.
Artikel 1, leden 1 en 2, van besluit 2011/72 bepaalt het volgende:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van of in bezit zijn van personen die verantwoordelijk zijn voor het verduisteren van Tunesische overheidsgelden of van de met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen of entiteiten als vermeld in de bijlage worden bevroren.

2. Er worden geen tegoeden of economische middelen rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de in de bijlage vermelde natuurlijke of rechtspersonen of entiteiten.”
51

Zoals verzoekster terecht stelt, is de Commissie slechts bevoegd om een besluit te nemen waarbij zij de toegang tot een document in haar bezit verleent of weigert, indien zij een verzoek om toegang van dat document ontvangt, dat op geldige wijze is ingediend door een natuurlijke of rechtspersoon als bedoeld in artikel 2, leden 1 en 2, van die verordening, in de omstandigheden van artikel 2, lid 4, en artikel 6 van verordening nr. 1049/2001, of op geldige wijze door een lidstaat is doorgezonden, in de omstandigheden van artikel 5 van de verordening. Vastgesteld moet worden dat in casu verzoekster noch de Republiek Polen een dergelijk verzoek op geldige wijze bij de Commissie heeft ingediend.
79

Dienaangaande merkt de Republiek Estland in wezen op dat de arresten van 12 juli 2012, Pimix (C‑146/11, EU:C:2012:450); 29 maart 2012, Tsjechische Republiek/Commissie (T‑248/07, niet gepubliceerd, EU:T:2012:170), en 29 maart 2012, Litouwen/Commissie (T‑262/07, EU:T:2012:171), gelezen in hun onderlinge samenhang, aantonen dat de suikerbeschikking in strijd was met de bepalingen van bijlage IV, punt 4, onder 2, bij de toetredingsakte, alsook met artikel 58 van die akte. In de eerste plaats betoogt zij dat het met het oog op de toetreding ingevoerde systeem van wegwerking van overtollige hoeveelheden suiker tot doel had elke verstoring van de in de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker voorziene mechanismen te voorkomen. Met het oog op de verwezenlijking van dit doel heeft verordening nr. 60/2004 de nieuwe lidstaten de verplichting opgelegd om, ten eerste, op 1 mei 2004 te beschikken over een systeem voor de identificatie van de overtollige voorraden van de voornaamste marktdeelnemers, en, ten tweede, deze marktdeelnemers te verplichten te bewijzen dat de wegwerking van die voorraden vóór 30 november 2005 heeft plaatsgevonden, of om een financiële bijdrage te betalen voor de niet weggewerkte hoeveelheid. De Republiek Estland heeft aan deze verplichting voldaan met de vaststelling van de ÜLTS. Verder volgt uit het arrest van 12 juli 2012, Pimix (C‑146/11, EU:C:2012:450), dat overeenkomstig artikel 58 van de toetredingsakte een niet in de Estse taal gepubliceerde verordening niet aan Estse marktdeelnemers kon worden tegengeworpen, zelfs niet indien zij waren geïnformeerd over de daaruit voortvloeiende verplichtingen en deze hadden nageleefd. Derhalve kon de ÜLTS, die verwees naar bepalingen van verordening nr. 60/2004, alsmede naar de GN-code voor suiker die resulteert uit verordening nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992, tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1), die in de Estse taal zijn gepubliceerd op 6 augustus, respectievelijk 4 juli 2005, niet worden tegengeworpen aan Estse marktdeelnemers. De Republiek Estland wijst erop dat zij om die reden na de uitspraak van het arrest van 12 juli 2012, Pimix (C‑146/11, EU:C:2012:450), de overeenkomstig de ÜLTS betaalde bedragen aan de betrokken Estse marktdeelnemers heeft terugbetaald. Haar uit verordening nr. 60/2004 voortkomende verplichting tot wegwerking van de overtollige hoeveelheden was dus in de praktijk teruggebracht tot de betaling van een simpele financiële bijdrage aan de begroting van de Unie. Overeenkomstig de arresten van 29 maart 2012, Tsjechische Republiek/Commissie (T‑248/07, niet gepubliceerd, EU:T:2012:170), en 29 maart 2012, Litouwen/Commissie (T‑262/07, EU:T:2012:171), is dit onverenigbaar met bijlage IV, punt 4, onder 2, bij de toetredingsakte.
10

De kamer van beroep heeft vooraf, in punt 14 van de bestreden beslissing, aangegeven dat de oppositie die verzoekster bij de oppositieafdeling had ingesteld, in draagwijdte beperkt was tot de diensten die uitdrukkelijk in het oppositiebezwaarschrift waren opgesomd. Zij heeft dienaangaande opgemerkt dat „veilingdiensten” in dit bezwaarschrift niet waren opgenomen als door het oudere merk aangeduide diensten van klasse 35 en dat verzoekster bovendien in de loop van de oppositie‑ of beroepsprocedure nooit had verklaard dat haar oppositie ook op deze diensten was gebaseerd. Volgens haar had verzoekster in haar opmerkingen bij het beroep integendeel bevestigd dat haar oppositie „was gebaseerd op een deel van de [door de oudere merken aangeduide] waren en diensten”, en dus verwezen naar de uitdrukkelijk in het oppositiebezwaarschrift opgesomde diensten. Zij heeft daaruit afgeleid dat de oppositie niet was gebaseerd op „veilingdiensten” en dat niet hoefde te worden bepaald of het oudere merk betrekking had op andere diensten die niet waren gedekt door de letterlijke betekenis van de klasseomschrijvingen.
9.

Mededinging – Geldboeten – Bedrag – Vaststelling – Aanpassing van het basisbedrag – Verzachtende omstandigheden – Onderneming die een louter passieve rol vervulde of slechts meeloopster was – Omstandigheid die niet is overgenomen in de nieuwe richtsnoeren – Beoordelingsmarge van de Commissie (Art. 101, lid 1, VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 23, lid 2; mededelingen van de Commissie 98/C 9/03, punten 2 en 3, en 2006/C 210/02, punt 29) (zie punten 188, 189)