ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
73

In het kader van het tweede middel voert verzoekster tevens aan dat, zoals in punt 44 hierboven in herinnering is gebracht, de plaatsing van haar naam op de litigieuze lijsten na de wijzing van het arrest van 16 september 2013, Islamic Republic of Iran Shipping Lines e.a./Raad (T‑489/10, EU:T:2013:453), niet langer een rechtsgrondslag heeft. Zij brengt een dergelijk argument in de repliek naar voren, omdat het arrest in kwestie nog niet was gewezen toen het beroep werd ingesteld. In het kader van het antwoord op de maatregelen tot organisatie van de procesgang geeft zij daarnaast aan dat het Gerecht in voornoemd arrest heeft geoordeeld dat de Raad geen rechtvaardiging had gegeven voor de plaatsing van de naam van IRISL op de litigieuze lijsten en dat bijgevolg de plaatsing van de namen van de entiteiten (waaronder verzoekster) die eigendom waren van IRISL of onder haar zeggenschap stonden of namens haar handelden, onrechtmatig was geworden met ingang van juli 2010 (de datum waarop IRISL voor de eerste keer op de lijsten werd geplaatst). Zij voegt eraan toe dat volgens de rechtspraak van het Gerecht een arrest waarbij een plaatsing nietig wordt verklaard „de naam van de entiteit in kwestie met terugwerkende kracht uit de rechtsorde doet verdwijnen, zodat de plaatsing wordt geacht nooit te hebben bestaan”. Volgens verzoekster is dit beginsel in casu van toepassing.
62

Ten slotte geeft lezing van het syntheseverslag, gesteld – zoals de Commissie betoogt – dat de tekortkoming inzake „uitgebleven essentiële controles in de bewerkingsbedrijven in 2006 en 2007” een financiële correctie „van de orde van 5 %” kan rechtvaardigen, geen uitsluitsel of de Commissie het niveau van de financiële correctie betreffende het aanvraagjaar 2006 in casu heeft vastgesteld op basis van deze tekortkoming of veeleer op basis van de tekortkoming inzake de „periode zonder controle (nagenoeg twee maanden) in 2006”, ja zelfs van deze twee tekortkomingen. In de eerste plaats wijst het syntheseverslag er namelijk dubbelzinnig op dat de financiële correctie overeenkomt met „een of meer” tekortkomingen in de essentiële controles (syntheseverslag, blz. 74). In de tweede plaats bevat het syntheseverslag in het gedeelte betreffende de „hoofdvaststellingen” (punt 11.2.1 van het syntheseverslag) en in de „algemene opmerkingen” (punt 11.2.1.1 van het syntheseverslag) een titel betreffende de tekortkomingen die zijn vastgesteld in de „planning van de controles ter plaatse” in de rund- en schapenvleessector en in de „tabakssector”. Daarin wijst de Commissie erop dat „doordat de controles ter plaatse in 2006 te laat zijn gelanceerd (nagenoeg twee maanden na de termijn van indiening van de aanvragen), een periode niet is gecontroleerd en het controlesysteem in zijn geheel in doeltreffendheid is ondermijnd”. Deze vaststelling is overgenomen in het gedeelte van het syntheseverslag „Definitief standpunt van de Commissie” (punt 11.2.5 van het syntheseverslag), dat erop wijst dat de Commissie „handhaaft dat doordat de controles ter plaatse te laat zijn gelanceerd (nagenoeg twee maanden na de termijn van indiening van de aanvragen), een periode niet is gecontroleerd en het controlesysteem in zijn geheel in doeltreffendheid is ondermijnd met een risico voor het Fonds”. Daaruit volgt dat, anders dan de Commissie met name ter terechtzitting stelde, niet kan worden beschouwd dat de tekortkoming inzake de „periode zonder controle (nagenoeg twee maanden) in 2006” als secundair of zelfs verwaarloosbaar is opgevat en dat het niveau van de financiële correctie betreffende het aanvraagjaar 2006 alleen is gebaseerd op de tekortkoming inzake „uitgebleven essentiële controles in de bewerkingsbedrijven in 2006 en 2007”.
61

Richtlijn 2010/75 bevat volgens artikel 1 ervan, „regels inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging door industriële activiteiten”. Zij bevat ook regels ter voorkoming en, wanneer dat niet mogelijk is, beperking van emissies in lucht, water en bodem en ter voorkoming van het ontstaan van afvalstoffen, om een hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel te bereiken. Volgens artikel 2 ervan, is zij van toepassing op industriële activiteiten die de in de hoofdstukken II tot en met VI bedoelde verontreiniging veroorzaken. Zij is niet van toepassing op onderzoeksactiviteiten, ontwikkelingsactiviteiten of het testen van nieuwe producten en processen. Op grond van bijlage I ervan, is de richtlijn met name van toepassing op de „[o]ppervlaktebehandeling van metalen of kunststoffen door middel van een elektrolytisch of chemisch procedé, wanneer de inhoud van de gebruikte behandelingsbaden meer dan 30 m3 bedraagt”. Krachtens artikel 14, lid 1, onder a), ervan moeten de lidstaten alle maatregelen treffen die nodig zijn ter vervulling van de voorwaarden van de artikelen 11 en 18 ervan, en met name emissiegrenswaarden vaststellen voor de verontreinigende stoffen van bijlage II en voor andere verontreinigende stoffen die in significante hoeveelheden uit de betrokken installatie kunnen vrijkomen, gelet op hun aard en hun potentieel voor overdracht van verontreiniging tussen milieucompartimenten. In deze bijlage is een hele serie stoffen opgenomen, en met name de stoffen en mengsels waarvan is aangetoond dat zij in de lucht of in het water of via de lucht of het water een kankerverwekkende, mutagene of voor de voortplanting gevaarlijke werking hebben.
112

Zoals de Commissie in haar verweerschrift aanvoert op basis van het besluit van 7 maart 2012, moet de combinatie van deze twee reeksen van overwegingen worden uitgelegd in de zin waarin verzoekster deze in haar verzoekschrift heeft uitgelegd, namelijk dat in casu in het algemeen moest worden verondersteld dat de mededeling van de in de inhoudstafel opgenomen verwijzingen naar de „clementiedocumenten” zou kunnen afdoen aan de doeltreffendheid van het clementieprogramma van de Commissie en aldus de commerciële belangen van de partijen bij de betrokken procedure en het doel van inspecties en onderzoeken in verband met deze procedure zou kunnen ondermijnen, aangezien – en voor zover – door deze mededeling „vertrouwelijke informatie” aan derden zou worden onthuld die is opgenomen in die verwijzingen of in de „clementiedocumenten” waarnaar wordt verwezen. Concreet was de Commissie van mening dat zowel de aanwijzingen in verband met de medewerking van de ondernemingen die om toepassing van dit programma hebben verzocht als de commercieel gevoelige gegevens die haar diensten in dit kader hadden verzameld, dergelijke vertrouwelijke informatie vormden (zie de punten 106 en 107 hierboven).
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerk SO’BiO ētic en woordmerken SO...? [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 34, 35, 49, 51, 55, 56, 67)
Het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) kan zich niet op goede gronden beroepen op artikel 6, lid 3, eerste alinea, van de bijlage bij aanbeveling 2003/361 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen, als rechtsgrondslag om bij de registratie van een stof van de aanvrager die in aanmerking wenst te komen voor de lagere vergoeding voor middelgrote ondernemingen te vereisen dat hij informatie verstrekt inzake een onderneming die geen partner is van de aanvrager in de zin van artikel 3, lid 2, van de bijlage bij die aanbeveling. Uit deze bepaling komt namelijk duidelijk naar voren dat zij van toepassing is op de beoordeling van de gegevens van de partneronderneming van de betrokken onderneming, dat wil zeggen van de onderneming die ter vaststelling van haar grootte in het kader van aanbeveling 2003/361 wordt onderzocht. In dit verband staat het begrip „indirecte” partneronderneming niet in deze aanbeveling vermeld.

Voort kan de term „betrokken onderneming” niet aldus worden opgevat dat alle ondernemingen wier gegevens moeten worden verzameld hieronder vallen. Naast het feit dat deze uitlegging niet in overeenstemming is met de doelstelling van aanbeveling 2003/361, te weten het vaststellen van de grootte van een betrokken onderneming en niet die van de ondernemingen die daarmee een band onderhouden, zou zij ertoe kunnen leiden dat, in bepaalde gevallen, onbegrensd rekening wordt gehouden met de gegevens van de ondernemingen die zich boven of onder het niveau van die onderneming bevinden.

(zie punten 44, 47)
2)

Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe E C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo EC en Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. worden verwezen in de kosten.
Het aantal toe te kennen pensioenjaren vloeit immers voort uit de toepassing van de methode waarbij het kapitaal dat de eerdere rechten vertegenwoordigt wordt omgezet in pensioenjaren, welke methode is neergelegd in de door de betrokken instelling overeenkomstig artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen.

Artikel 270 VWEU verleent de Unierechter niet de bevoegdheid om adviezen te verstrekken, maar enkel de bevoegdheid om uitspraak te doen in elk geschil tussen de Unie en haar personeelsleden, binnen de grenzen en onder de voorwaarden vastgesteld door het Statuut.

Het is het Statuut dat in artikel 91, lid 1, ervan bepaalt dat een beroep tot nietigverklaring enkel betrekking kan hebben op een bezwarend besluit. Wanneer het besluit waartegen het beroep is ingesteld niet bezwarend is voor de verzoeker, is het beroep niet-ontvankelijk. Het eventuele belang van de verzoeker bij de inhoudelijke beslechting van de vraag die hij met zijn beroep heeft gesteld, is in dit verband irrelevant.

(cf. punten 70 en 71)
Verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk bepaalt dat de kamer van beroep bij het onderzoek van een beroep tegen een beslissing van een oppositieafdeling beschikt over de beoordelingsbevoegdheid die voortvloeit uit regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 en artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk teneinde te beslissen of rekening dient te worden gehouden met nieuwe of aanvullende feiten en bewijzen die niet binnen de door de oppositieafdeling vastgestelde termijn werden aangedragen.

De verschillende taalversies van de derde alinea van die regel 50, lid 1, stemmen niet helemaal met elkaar overeen. Bovendien wordt de uitdrukking „nieuwe feiten of bewijzen”, in die zin dat in het kader van de procedure voor de lagere instantie geen enkel feit of bewijs zou zijn aangedragen respectievelijk overgelegd, in sommige taalversies van deze bepaling niet vermeld. Dienaangaande blijkt uit de verschillende taalversies dat de nieuwe elementen in de zin van de Franse versie, extra moeten zijn ten aanzien van de reeds verstrekte elementen, zodat in een eerder stadium van de procedure ander bewijsmateriaal moet zijn aangedragen om bewijs aldus (als aanvullend) te kunnen kwalificeren.

Deze uitlegging is ook geboden ten aanzien van de beoordelingsbevoegdheid waarover de kamer van beroep beschikt, en die zich niet kan uitstrekken tot bewijzen die voor het eerst voor haar zijn overgelegd, terwijl voor de nietigheidsafdeling geen enkel bewijs was overgelegd.

(cf. punten 51‑55)
Overeenkomstig de bepalingen van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk juncto artikel 66, lid 3, van deze verordening komt een collectief gemeenschapsmerk zoals elk gemeenschapsmerk in aanmerking voor bescherming tegen elke aantasting die zou voortvloeien uit de inschrijving van een gemeenschapsmerk waarbij gevaar voor verwarring bestaat.

De wezenlijke functie van een geografische aanduiding bestaat weliswaar erin de consument de geografische oorsprong van de waren en de specifieke intrinsieke kwaliteiten ervan te waarborgen, maar dit is niet het geval wat de wezenlijke functie van een collectief gemeenschapsmerk betreft. Dat een dergelijk merk wordt gevormd door een aanduiding die kan wijzen op de plaats van herkomst van de betrokken waren, doet niet af aan de wezenlijke functie van elk collectief merk, zoals deze voortvloeit uit artikel 66, lid 1, van verordening nr. 207/2009, te weten het onderscheiden van de waren of diensten van de leden van de vereniging die merkhouder is, van die van andere verenigingen of ondernemingen. De functie van een collectief gemeenschapsmerk verandert dus niet wegens de inschrijving ervan krachtens artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009. Het betreft meer in het bijzonder een teken dat het mogelijk maakt, de waren of diensten te onderscheiden naargelang van de vereniging die merkhoudster is, en niet naargelang van de plaats van herkomst ervan.

Het is immers juist dat artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 een uitzondering op artikel 7, lid 1, onder c), van deze verordening invoert door de voorwaarden voor inschrijving te versoepelen en de inschrijving mogelijk te maken van merken die de herkomst van de betrokken waren beschrijven, maar deze verordening is overeenkomstig artikel 66, lid 3, ervan van toepassing op alle collectieve gemeenschapsmerken, met inbegrip van die welke krachtens artikel 66, lid 2, zijn ingeschreven, tenzij uitdrukkelijk anders wordt bepaald.

Aangezien uit geen enkele bepaling van het hoofdstuk van verordening nr. 207/2009 dat is gewijd aan collectieve gemeenschapsmerken kan worden afgeleid dat de wezenlijke functie van collectieve gemeenschapsmerken, met inbegrip van die welke bestaan in een aanduiding die kan wijzen op de plaats van herkomst van de betrokken waren, verschilt van die van individuele gemeenschapsmerken, dient bijgevolg te worden geoordeeld dat die wezenlijke functie, net als die van individuele gemeenschapsmerken, erin bestaat de gemerkte waren of diensten te onderscheiden naargelang van de specifieke entiteit waarvan zij afkomstig zijn, en niet naargelang van de plaats van herkomst ervan.

Wanneer in het kader van een oppositieprocedure de conflicterende tekens enerzijds collectieve merken en anderzijds individuele merken zijn, moet de vergelijking van de betrokken waren en diensten dus worden verricht aan de hand van dezelfde criteria als die welke van toepassing zijn bij de beoordeling van de gelijkheid of soortgelijkheid van de waren en diensten waarop twee individuele merken betrekking hebben.

(cf. punten 35, 41‑43, 49)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk — Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten — Doel — Door de houder te leveren bewijzen — Niet-hypothetische kans op ongerechtvaardigd voordeel of afbreuk in de toekomst (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (cf. punten 21, 22, 28)
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens — Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten — Kledingindustrie [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)] (cf. punten 70, 71)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder collectief merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 66, leden 2 en 3] (cf. punten 35, 41‑43, 49)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 15)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar – Beoordeling van het beschrijvende karakter van een teken – Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 16‑19, 31)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar – Begrip – Neologisme bestaande uit elementen die kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven – Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 20)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Woordmerk GREASECUTTER [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 22, 26‑28, 43)

5. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 41)

6. Gemeenschapsmerk – Beslissingen van het Bureau – Beginsel van gelijke behandeling – Beginsel van behoorlijk bestuur – Eerdere beslissingspraktijk van het Bureau (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 42)

7. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Overlappende werkingssfeer van de gronden onder b) en c) van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 207/2009 [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, b) en c)] (cf. punten 47, 48)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 5 september 2013 (zaak R 1704/2012‑2) inzake de internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Gemeenschap van het woordmerk GREASECUTTER

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Ecolab USA, Inc. wordt verwezen in de kosten.
2)

Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd en Luxembourg Industries Ltd worden verwezen in de kosten, daaronder begrepen de kosten die in de procedure in kort geding zijn opgekomen.
2)

H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG – JBG wordt, behalve in haar eigen kosten, verwezen in de kosten van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM).
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 28)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, leden 1, b), en 2, a), ii); richtlijn 2008/95 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, b)] (cf. punten 22, 48, 65)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 31)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Elementen van een merk dat beschrijvend is — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, onder b)] (cf. punten 29, 30, 35)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 21, 22, 56)
1.

Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek door de Commissie — Inleidende fase en contradictoire fase — Verenigbaarheid van steun met de interne markt — Moeilijkheden bij de beoordeling — Verplichting van de Commissie om een contradictoire procedure in te leiden — Ernstige moeilijkheden — Begrip — Objectief karakter — Bewijslast — Omstandigheden waaruit het bestaan van dergelijke moeilijkheden kan blijken — Duur en ontoereikendheid of onvolledigheid van het door de Commissie in de inleidende fase gevoerde onderzoek (Art. 107, lid 1, VWEU en 108, leden 2 en 3, VWEU; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 4, lid 4, en 13, lid 1) (cf. punten 44‑48)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Afzonderlijk onderzoek van de verschillende weigeringsgronden — Overlapping van de werkingssfeer van de weigeringsgronden van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 207/2009 (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b en c) (cf. punt 35)
6.

Recht van de Europese Unie — Beginselen — Rechten van de verdediging — Recht om te worden gehoord — Omvang — Kosteloze toewijzing van broeikasgasemissierechten — Toezicht door de Commissie — Geen mogelijkheid voor de exploitanten van de betrokken installaties om hun standpunt kenbaar te maken — Schending van het recht om te worden gehoord in geval van weigering van opname op de lijst van installaties die voor kosteloze emissierechten in aanmerking kunnen komen — Geen (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 2, sub a; richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 11) (cf. punten 102‑105)