ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 16 MEI 1968. - FIRMA KURT A. BECHER TEGEN HAUPTZOLLAMT MUENCHEN - LANDSBERGERSTRASSE. - (VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, INGEDIEND DOOR HET FINANZGERICHT MUENCHEN). - ZAAK NO. 13/67.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00289

Nederlandse uitgave bladzijde 00278

Duitse uitgave bladzijde 00296

Italiaanse uitgave bladzijde 00262

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00196



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 13-67 :

BETREFFENDE HET VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, DOOR HET FINANZGERICHT MUENCHEN IN DE VOOR DEZE RECHTERLIJKE INSTANTIE AANHANGIGE ZAAK

FIRMA KURT . A . BECHER,

TE MUENCHEN,

TEGEN

HAUPTZOLLAMT MUENCHEN-LANDSBERGERSTRASSE,

Onderwerp

INGEVOLGE ARTIKEL 177 VAN HET E.E.G.-VERDRAG TOT HET HOF VAN JUSTITIE GERICHT, DE UITLEGGING VAN DE ARTIKELEN 95 EN 97 VAN HET E.E.G.-VERDRAG BETREFFENDE - HETWELK GELEID HEEFT TOT 'S HOFS UITSPRAAK VAN 4 APRIL 1968 -

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT BIJ SCHRIFTUUR VAN 2 MEI 1968 DE FIRMA BECHER MET EEN BEROEP OP ARTIKEL 67 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING HET HOF HEEFT VERZOCHT "HET ARREST VAN 4 APRIL 1968 IN DIE ZIN AAN TE VULLEN, DAT VRAGEN II EN III VAN DE VERWIJZENDE RECHTER VOLLEDIG WORDEN BEANTWOORD";

DAT VOOR HET GEVAL DAT HET HOF VERZOEKSTER IN DIT VERZOEK NIET ONTVANKELIJK MOCHT ACHTEN, ZIJ HEEFT BETOOGD DAT IN IEDER GEVAL ARTIKEL 40 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE HET STATUUT VAN HET HOF VAN JUSTITIE VAN DE E.E.G . TOT ONTVANKELIJKVERKLARING MOET LEIDEN;

OVERWEGENDE DAT IN ARTIKEL 177 EEN RECHTSTREEKSE SAMENWERKING TUSSEN HET HOF VAN JUSTITIE EN DE NATIONALE RECHTER IN EEN NIET-CONTENTIEUZE PROCEDURE IS VOORZIEN, WAARBIJ AAN PARTIJEN IN HET BODEMGESCHIL GEEN ENKEL RECHT VAN INITIATIEF IS INGERUIMD : ZIJ HEBBEN ALLEEN GELEGENHEID ZICH BINNEN DE DOOR DE VERWIJZENDE RECHTER AANGEGEVEN GRENZEN UIT TE LATEN;

DAT, WANNEER DERHALVE IN HET BESTEK VAN ARTIKEL 177 ALLEEN DE NATIONALE RECHTER HEEFT UIT TE MAKEN OF EN IN HOEVERRE HET HOF VAN JUSTITIE OM EEN UITSPRAAK ZAL WORDEN VERZOCHT, OOK ALLEEN AAN HEM DE BEVOEGDHEID TOEKOMT TE BEOORDELEN OF DE OP ZIJN VERZOEK GEGEVEN PREJUDICIELE BESLISSING VOLDOENDE DUIDELIJK IS DAN WEL OF TERMEN AANWEZIG ZIJN ZICH WEDEROM TOT HET HOF VAN JUSTITIE TE WENDEN;

DAT PARTIJEN IN HET BODEMGESCHIL HET HOF DERHALVE NIET MET EEN BEROEP OP ARTIKEL 67 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING OM AANVULLING VAN EEN INGEVOLGE ARTIKEL 177 GEWEZEN ARREST KUNNEN VERZOEKEN;

OVERWEGENDE DAT VOOR ZOVEEL ARTIKEL 40 VAN HET STATUUT IN EEN PREJUDICIEEL GEDING AL TOEPASSING KAN VINDEN, PARTIJEN IN HET BODEMGESCHIL ZICH DAAROP DERHALVE IN GEEN GEVAL KUNNEN BEROEPEN;

OVERWEGENDE DAT DE FIRMA BECHER DAN OOK IN HAAR VERZOEK NIET KAN WORDEN ONTVANGEN;

OVERWEGENDE DAT, AANGEZIEN ER GEEN KOSTEN ZIJN GEMAAKT, TE DIEN AANZIEN GEEN BESLISSING BEHOEFT TE WORDEN GENOMEN;

Dictum

HET HOF VAN JUSTITIE,

BESCHIKKENDE :

VERKLAART DE FIRMA BECHER IN HAAR VERZOEK NIET ONTVANKELIJK .

LUXEMBURG, ZESTIEN MEI NEGENTIENHONDERDACHTENZESTIG .
BESCHIKKING VAN HET HOF (TWEEDE KAMER) VAN 26 MEI 1967. - SOCIETA INDUSTRIALE METALLURGICA DI NAPOLI (SIMET) TEGEN HOGE AUTORITEIT VAN DE E. G. K. S. - ZAAK NO. 25/65.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00145

Nederlandse uitgave bladzijde 00140

Duitse uitgave bladzijde 00150

Italiaanse uitgave bladzijde 00130

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00113



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 25-65 :

SOCIETA INDUSTRIALE METALLURGICA DI NAPOLI ( SIMET )

TEGEN

HOGE AUTORITEIT VAN DE E.G.K.S .

Overwegingen van het arrest

GEZIEN 'S HOFS ARREST VAN 2 MAART 1967, GEWEZEN IN DE GEVOEGDE ZAKEN 25 EN 26-65 ( SOCIETA INDUSTRIALE METALLURGICA DI NAPOLI ( SIMET ) ET ACCIAIERIE E FERRIERE DI ROMA ( FERAM ) CONTRA HOGE AUTORITEIT );

OVERWEGENDE DAT DE HOGE AUTORITEIT BIJ VOORNOEMD ARREST WERD VEROORDEELD IN DE PROCESKOSTEN IN DE ZAAK 25-65;

DAT DR . I . TELCHINI, DE GEMACHTIGDE VAN DE HOGE AUTORITEIT, BIJ BRIEF VAN 6 APRIL 1967 AAN MR . A . COTTRAU, RAADSMAN VAN DE VENNOOTSCHAP SIMET, NAAR AANLEIDING VAN DIENS OP 27 MAART 1967 INGEZONDEN DECLARATIE HEEFT BERICHT : "DAT DE HOGE AUTORITEIT OVEREENKOMSTIG EEN EERTIJDS IN ANALOGE GEVALLEN GEVESTIGD GEBRUIK MET DE VOLDOENING DER HONORARIA PLEEGT TE WACHTEN TOT HET HOF TE DIEN AANZIEN ZAL HEBBEN BESLIST" EN DAT BIJ ( MR . COTTRAU ) DERHALVE "CONFORM ARTIKEL 74 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING" EEN DAARTOE STREKKEND VERZOEK TOT HET HOF DIENDE TE RICHTEN;

DAT MR . COTTRAU HET HOF OP 14 APRIL 1967 VERZOCHT BIJ BESCHIKKING IN HOOGSTE RESSORT EEN UITSPRAAK TE WILLEN DOEN OVER DE BETALING VAN ZIJN KOSTEN;

DAT DE HOGE AUTORITEIT BIJ HAAR ANTWOORD OP DIT VERZOEK HEEFT VERKLAARD, DAT ZIJ ZICH WAT HET BELOOP DER KOSTEN BETREFT AAN 'S HOFS OORDEEL REFEREERT, DOCH ZICH ERTEGEN VERZET DAT DEZE AAN MR . COTTRAU PERSOONLIJK ZOUDEN WORDEN TOEGEWEZEN;

OVERWEGENDE DAT KRACHTENS ARTIKEL 74, PARAGRAAF 1, VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING DE MET DE BEHANDELING DER ZAAK BELASTE KAMER NOPENS DE INVORDERBARE KOSTEN SLECHTS BESLIST "IN GEVAL VAN GESCHIL" TUSSEN PARTIJEN;

DAT ER IN CASU TEN TIJDE DAT VERZOEKSTER HET HOF OM EEN BESLISSING VERZOCHT TUSSEN PARTIJEN GEEN ENKEL GESCHIL BESTOND, HETZIJ TEN AANZIEN VAN HET BELOOP DER INVORDERBARE KOSTEN, HETZIJ TEN AANZIEN VAN DE VOLDOENING DAARVAN;

DAT, NU AAN DE VOORWAARDEN VAN VOORNOEMD ARTIKEL 74, PARAGRAAF 1, NIET IS VOLDAAN, HET VERZOEK ALS ZIJNDE NIET-ONTVANKELIJK MOET WORDEN VERWORPEN;

GEHOORD HET RAPPORT VAN DE RECHTER-RAPPORTEUR;

GEHOORD DE CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL;

RECHTDOENDE,

Dictum

VERWERPT DE VORDERING VAN VERZOEKSTER TOT VERKRIJGING VAN EEN UITSPRAAK OVER DE INVORDERBARE KOSTEN .
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1 . OPSCHORTING VAN TENUITVOERLEGGING VAN EEN BESCHIKKING HOUDENDE WEIGERING - ONTVANKELIJKHEID

2 . OPSCHORTING VAN TENUITVOERLEGGING - VOORWAARDE VOOR VERLENING

Samenvatting

1 . DE OPSCHORTING VAN DE TENUITVOERLEGGING VAN EEN BESCHIKKING, WAARIN EEN ONTHEFFING WORDT GEWEIGERD, KAN NIET MET DE VERLENING VAN DE ONTHEFFING WORDEN GELIJKGESTELD . EEN DERGELIJKE ONTHEFFING KAN SLECHTS DOOR DE ADMINISTRATIE WORDEN VERLEEND, AAN WIE DE RECHTER NIET DE WET VERMAG VOOR TE SCHRIJVEN . DE OVERIGE IN ARTIKEL 39, LAATSTE LID, VAN HET VERDRAG E.G.K.S . GENOEMDE VOORLOPIGE MAATREGELEN DRAGEN SLECHTS EEN PROVISIONEEL KARAKTER; HET RECHT VAN HET HOF VAN JUSTITIE, DERGELIJKE MAATREGELEN VOOR TE SCHRIJVEN, HOUDT NIET DE BEVOEGDHEID IN , DE PLAATS VAN DE ADMINISTRATIE IN TE NEMEN EN ZELF - ZIJ HET OOK SLECHTS VOORLOPIGE - ADMINISTRATIEVE BESLISSINGEN TE NEMEN .

2 . ER BESTAAT GEEN GROND VOOR DE OPSCHORTING DER TENUITVOERLEGGING, INDIEN VERZOEKSTERS NIET AANNEMELIJK MAKEN, DAT DE DOOR DE BESTREDEN BESCHIKKING VOORGESCHREVEN MAATREGELEN HAAR SCHADE TOEBRENGEN VAN DIEN AARD, DAT DEZE LATER NIET KAN WORDEN HERSTELD INDIEN DE BESCHIKKING IN DE HOOFDZAAK ZOU WORDEN VERNIETIGD .
3

De overwegingen 5 tot en met 7, 9, 14, 17, 22 en 33 van richtlijn 2010/64 luiden: „(5) In artikel 6 van het [in Rome op 4 november 1950 ondertekende] Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: ‚EVRM’) en in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: ‚Handvest’) is het recht op een eerlijk proces vastgelegd. Artikel 48, lid 2, van het Handvest garandeert de eerbiediging van de rechten van verdediging. Deze richtlijn eerbiedigt deze rechten en moet dienovereenkomstig worden uitgevoerd. (6) Hoewel al de lidstaten partij zijn bij het EVRM, heeft de ervaring geleerd dat dit gegeven alleen niet altijd zorgt voor voldoende vertrouwen in de strafrechtstelsels van andere lidstaten. (7) Voor een versterking van het wederzijdse vertrouwen is een consistentere toepassing van de in artikel 6 van het [...] EVRM vastgelegde rechten en waarborgen nodig. Middels deze richtlijn en andere maatregelen, is evenzeer een verdere ontwikkeling nodig binnen de Unie van de in het EVRM en in het Handvest vastgelegde minimumnormen. [...] (9) Gemeenschappelijke minimumvoorschriften moeten leiden tot meer vertrouwen in de strafrechtstelsels van alle lidstaten, dat op zijn beurt zou moeten leiden tot efficiëntere justitiële samenwerking in een klimaat van wederzijds vertrouwen. Dergelijke gemeenschappelijke minimumvoorschriften moeten worden vastgesteld op het gebied van vertolking en vertaling in strafprocedures. [...] (14) Het recht op vertolking en vertaling ten behoeve van personen die de taal van de procedure niet spreken of verstaan, is vastgelegd in artikel 6 van het EVRM, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens [(hierna: ‚EHRM’)]. De bepalingen van deze richtlijn vergemakkelijken de toepassing van dit recht in de praktijk. Te dien einde strekt deze richtlijn ertoe het recht van een beklaagde of verdachte op vertolking en vertaling in strafprocedures te garanderen, met het oog op het verzekeren van zijn recht op een eerlijk proces. [...] (17) Deze richtlijn dient kosteloze en toereikende taalkundige bijstandsverlening te waarborgen, zodat verdachten of beklaagden die de taal van de strafprocedure niet spreken of verstaan, hun recht van verdediging volledig kunnen uitoefenen en het eerlijke verloop van de procedure wordt gewaarborgd. [...] (22) De vertolking en vertaling die uit hoofde van deze richtlijn wordt verstrekt, dient te geschieden in de moedertaal van de verdachte of beklaagde of in een andere taal die hij spreekt of verstaat, zodat hij zijn recht van verdediging volledig kan uitoefenen en zodat het eerlijke verloop van de procedure wordt gegarandeerd. [...] (33) De bepalingen van deze richtlijn die met door het EVRM en door het Handvest gewaarborgde rechten overeenkomen, moeten worden uitgelegd en toegepast in overeenstemming met deze rechten, zoals deze zijn ontwikkeld in de desbetreffende rechtspraak van het [EHRM] en het Hof van Justitie van de Europese Unie.”
6

Artikel 3 van dezelfde richtlijn luidt: „1. Onder ‚producent’ wordt verstaan de fabrikant van een eindproduct, de producent van een grondstof of de fabrikant van een onderdeel, alsmede eenieder die zich als producent presenteert door zijn naam, zijn merk of een ander onderscheidingsteken op het product aan te brengen. 2. Onverminderd de aansprakelijkheid van de producent, wordt eenieder die een product in de Gemeenschap invoert om dit te verkopen, te verhuren, te leasen of anderszins te verstrekken, in het kader van zijn commerciële activiteiten, beschouwd als producent in de zin van deze richtlijn; zijn aansprakelijkheid is dezelfde als die van de producent. 3. Indien niet kan worden vastgesteld wie de producent van het product is, wordt elke leverancier als producent ervan beschouwd, tenzij hij de gelaedeerde binnen een redelijke termijn de identiteit meedeelt van de producent of van degene die hem het product heeft geleverd. Dit geldt ook voor geïmporteerde producten, als daarop de identiteit van de in lid 2 bedoelde importeur niet is vermeld, zelfs al is de naam van de producent wel aangegeven.”
19

Artikel 133 van de wet betreffende de elektronische communicatie van 13 juni 2005 (Belgisch Staatsblad, 20 juni 2005, blz. 28070), waarbij artikel 12 van richtlijn 2002/58 in Belgisch recht is omgezet, luidt als volgt: „§ 1. De aanbieders van de openbare telefoniedienst brengen hun abonnees, kosteloos en vooraleer zij opgenomen worden in een telefoongids of een telefooninlichtingendienst, op de hoogte van: 1° de doeleinden van de telefoongids of de telefooninlichtingendienst; 2° het gratis karakter van de opname in de telefoongids of de telefooninlichtingendienst; 3° in voorkomend geval, de toepassingen van de telefoongids of de telefooninlichtingendienst die afwijken van het zoeken van persoonsgegevens op basis van de naam en, in voorkomend geval, de woon-, verblijf- of vestigingsplaats van de abonnees. Enkel de persoonsgegevens die relevant zijn voor de doeleinden zoals medegedeeld overeenkomstig het eerste lid en waarvan de betrokken abonnee heeft aangegeven dat zij opgenomen mogen worden in de betrokken telefoongids of de telefooninlichtingendienst mogen opgenomen worden in die telefoongids of telefooninlichtingendienst. Hiertoe stelt de operator twee aparte vragen aan de abonnee: 1° of hij wenst dat zijn adresgegevens vermeld worden in de universele telefoongids en in de universele inlichtingendienst; 2° of hij wenst dat zijn adresgegevens worden vermeld in andere telefoongidsen of andere inlichtingendiensten. [...] § 2. Iedere abonnee is gerechtigd de persoonsgegevens die op hem betrekking hebben in te zien overeenkomstig de voorwaarden bepaald door of krachtens de wet van 8 december 1992 tot bescherming van de persoonlijke levenssfeer ten opzichte van de verwerking van persoonsgegevens. Iedere abonnee is bovendien gerechtigd om kosteloos, volgens de procedures en onder de voorwaarden bepaald door de Koning, na advies van de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en van het Instituut, de persoonsgegevens die op hem betrekking hebben te laten verbeteren of te laten verwijderen uit de telefoongids of de telefooninlichtingendienst.”
21

In deze omstandigheden heeft de Înalta Curte de Casație și Justiție de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „Moeten artikel 4, lid 3, VEU en artikel 101 VWEU aldus worden uitgelegd dat: 1) zij de mededingingsautoriteit van een lidstaat verplichten om de nationale regel betreffende het opleggen van boeten uit te leggen overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel, in die zin dat moet worden nagegaan of de totale omzet blijkens de [winst- en verliesrekening] over het voorgaande boekjaar een getrouwe weergave vormt van de financieel-economische verrichtingen, in overeenstemming met de economische werkelijkheid; 2) zij in het licht van het evenredigheidsbeginsel in de weg staan aan een praktijk van de mededingingsautoriteit van die lidstaat om de hoogte van een geldboete te relateren aan de omzet blijkens de [winst- en verliesrekening] over het voorgaande boekjaar, waarin de bedragen zijn opgenomen die aan eindklanten zijn doorberekend over diensten waarvoor is bemiddeld bij de inkoop van advertentieruimte, in plaats van uitsluitend de provisies over de bemiddeling; 3) zij in de weg staan aan de uitlegging van een nationale rechtsregel in die zin dat de beboete onderneming verantwoordelijk is voor de juiste registratie en de getrouwe weergave van de financieel-economische verrichtingen in de boekhouding in overeenstemming met de economische werkelijkheid, en dat de mededingingsautoriteit van de lidstaat gebonden is door de wijze waarop de beboete onderneming deze verplichting nakomt?”
Artikel 9 („Rechten verbonden aan het Uniemerk”) van verordening nr. 207/2009 luidde:

„1. De inschrijving van een Uniemerk geeft de houder een uitsluitend recht.

2. Onverminderd de rechten die houders vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het Uniemerk hebben verkregen, is de houder van dat Uniemerk gerechtigd iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economische verkeer voor waren en diensten te verbieden wanneer:

a) het teken gelijk is aan het Uniemerk en wordt gebruikt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het Uniemerk is ingeschreven;

[…]

3. Krachtens lid 2 kan met name worden verboden:

a) het aanbrengen van het teken op de waren of op de verpakking;

b) het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken;

c) het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken;

[…]

4. Onverminderd de rechten van houders die vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het Uniemerk zijn verkregen, heeft de houder van dat Uniemerk eveneens het recht te verhinderen dat derden in het economische verkeer waren binnenbrengen in de Unie zonder dat deze daar in de vrije handel worden gebracht, wanneer deze waren, met inbegrip van verpakking, uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven Uniemerk of in zijn belangrijkste onderdelen niet van dat merk kan worden onderscheiden.

Het recht van de houder van een Uniemerk op grond van de eerste alinea vervalt indien door de aangever of de houder van de waren tijdens de procedure om te bepalen of er inbreuk op het Uniemerk is gemaakt, die is ingeleid overeenkomstig [verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 12 juni 2013 inzake de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten door de douane en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1383/2003 van de Raad (PB 2013, L 181, blz. 15)], het bewijs wordt geleverd dat de houder van het Uniemerk niet gerechtigd is om het op de markt brengen van waren in het land van eindbestemming te verbieden.”
8

Artikel 6 van die verordening, getiteld „Rechtmatigheid van de verwerking”, bepaalt in de leden 1 tot en met 3: „1. De verwerking is alleen rechtmatig indien en voor zover aan ten minste een van de onderstaande voorwaarden is voldaan: […] e) de verwerking is noodzakelijk voor de vervulling van een taak van algemeen belang of van een taak in het kader van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan de verwerkingsverantwoordelijke is opgedragen; […] 2. De lidstaten kunnen specifiekere bepalingen handhaven of invoeren ter aanpassing van de manier waarop de regels van deze verordening met betrekking tot de verwerking met het oog op de naleving van lid 1, punten c) en e), worden toegepast; hiertoe kunnen zij een nadere omschrijving geven van specifieke voorschriften voor de verwerking en andere maatregelen om een rechtmatige en behoorlijke verwerking te waarborgen, ook voor andere specifieke verwerkingssituaties als bedoeld in hoofdstuk IX. 3. De rechtsgrond voor de in lid 1, punten c) en e), bedoelde verwerking moet worden vastgesteld bij: a) Unierecht; of b) lidstatelijk recht dat op de verwerkingsverantwoordelijke van toepassing is. Het doel van de verwerking wordt in die rechtsgrond vastgesteld of is met betrekking tot de in lid 1, punt e), bedoelde verwerking noodzakelijk voor de vervulling van een taak van algemeen belang of voor de uitoefening van het openbaar gezag dat aan de verwerkingsverantwoordelijke is verleend. Die rechtsgrond kan specifieke bepalingen bevatten om de toepassing van de regels van deze verordening aan te passen, met inbegrip van de algemene voorwaarden inzake de rechtmatigheid van verwerking door de verwerkingsverantwoordelijke; de types verwerkte gegevens; de betrokkenen; de entiteiten waaraan en de doeleinden waarvoor de persoonsgegevens mogen worden verstrekt; de doelbinding; de opslagperioden; en de verwerkingsactiviteiten en -procedures, waaronder maatregelen om te zorgen voor een rechtmatige en behoorlijke verwerking, zoals die voor andere specifieke verwerkingssituaties als bedoeld in hoofdstuk IX. Het Unierecht of het lidstatelijke recht moet beantwoorden aan een doelstelling van algemeen belang en moet evenredig zijn met het nagestreefde gerechtvaardigde doel.”
38

Gelet op de werkingssfeer van deze bepaling moet dus worden vastgesteld dat de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde nationale regeling geen aanleiding geeft tot een ongelijke behandeling van een vennootschap die in handen is van een in Duitsland genoteerde moedermaatschappij, zoals Contship, enerzijds en een vennootschap die in handen is van een in Italië genoteerde moedermaatschappij anderzijds. Aangezien deze regeling het voordeel van de in artikel 30, lid 1, punt 5, van wet nr. 724/1994 bedoelde regeling ter bestrijding van belastingontwijking middels lege vennootschappen slechts toekent aan vennootschappen die zelf op de Italiaanse gereglementeerde markt zijn genoteerd, is het namelijk irrelevant dat een vennootschap de dochteronderneming is van een in Italië dan wel van een in het buitenland genoteerde moedermaatschappij.
3

Artikel 9, met als opschrift „Diensten”, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145, blz. 1; hierna: „Zesde richtlijn”) bepaalde: „1. Als plaats van een dienst wordt aangemerkt de plaats waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 2. In afwijking hiervan is [...] c) de plaats van diensten: [...] – in verband met expertises met betrekking tot roerende lichamelijke zaken; [...] de plaats waar die diensten materieel worden verricht; e) de plaats van de hieronder vermelde diensten, die worden verleend aan ontvangers die buiten de Gemeenschap zijn gevestigd of aan belastingplichtigen die weliswaar in de Gemeenschap doch buiten het land van de dienstverrichter zijn gevestigd, de plaats waar de ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats: [...] – diensten verricht door raadgevende personen, ingenieurs, adviesbureaus, advocaten, accountants en andere soortgelijke diensten, alsmede informatieverwerking en -verschaffing; [...]”
In deze overeenkomst wordt onder ‚vergelijkbare voltijdwerker’ verstaan: een voltijdwerker in dezelfde vestiging, die werkzaam is uit hoofde van dezelfde soort arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding en hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met andere overwegingen, die betrekking kunnen hebben op anciënniteit en kwalificaties/bekwaamheden.

[…] Indien geen vergelijkbare voltijdwerker in dezelfde vestiging werkzaam is, wordt de vergelijking gemaakt op basis van de van toepassing zijnde collectieve overeenkomst of, indien geen collectieve overeenkomst van toepassing is, overeenkomstig de nationale wetgeving, collectieve overeenkomsten of gebruiken.”
77

De Commissie is van mening dat de drie in punt 45 van het bestreden arrest genoemde perioden ook passen bij een dergelijk idee van uitgestelde toepassing van deze regels over de nieuwe algemene definitie van gekwalificeerde meerderheid in artikel 16, lid 4, VEU, waarbij die regels in de eerste periode geheel niet van toepassing zijn, zij in de tweede periode van toepassing zijn onder voorbehoud van de mogelijkheid om daarvan af te wijken in geval van een voorafgaand verzoek van een lidstaat, en zij in de derde periode – die, anders dan de eerste twee perioden, niet kan worden aangemerkt als een „overgangsperiode” – systematisch en zonder uitzondering van toepassing zijn.
20

De verwijzende rechter wijst er evenwel op dat verzoeker in het hoofdgeding niet verlangt dat hem, als ambtenaar in vaste dienst, met terugwerkende kracht tot op de datum van zijn aanstelling als ambtenaar in tijdelijke dienst het recht op consolidatie van rang 24 wordt toegekend, maar wel dat de prestaties die hij eerder als ambtenaar in tijdelijke dienst heeft verricht, op de datum van zijn aanstelling als ambtenaar in vaste dienst in aanmerking worden genomen voor de consolidatie van rang 24. Voorts herinnert de verwijzende rechter eraan dat een ambtenaar die tijdelijk, met name in geval van detachering, een hogere functie vervult, geen recht heeft op consolidatie van de daarmee overeenkomende rang, maar wel van de rang die overeenkomt met de functie waarin hij in vaste dienst wordt aangesteld. In die omstandigheden twijfelt de verwijzende rechter aan de vergelijkbaarheid van de situaties in het hoofdgeding en vraagt hij zich af of het begrip „vergelijkbare werknemer in vaste dienst” aldus moet worden uitgelegd dat het uitsluitend betrekking heeft op de aard van de relatie met de autonome regio, en dus op de vraag of het om een ambtenaar in vaste dienst of om een ambtenaar in tijdelijke dienst gaat, dan wel of het ook van belang is of de post permanent dan wel tijdelijk door de ambtenaar wordt bezet.