Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Grenzen

(Art. 234 EG)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof

(Art. 234 EG)

3. Mededinging – Gemeenschapsregels – Verplichtingen van lidstaten

(Art. 10 EG, 81 EG en 82 EG)

Samenvatting

1. Het is uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis te beoordelen, als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Wanneer de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van het recht van de Unie, is het Hof dus in beginsel verplicht daarop te antwoorden. Hieruit volgt dat de vragen betreffende de uitlegging van het recht van de Unie vermoed worden relevant te zijn. Het Hof kan een verzoek van een nationale rechter slechts afwijzen wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het recht van de Unie geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen.

(cf. punten 19‑20)

2. Wanneer in het kader van een prejudiciële vraag alle elementen van het bij de verwijzende rechter aanhangige geding zich binnen één enkele lidstaat afspelen, kan een antwoord voor de verwijzende rechter niettemin nuttig zijn, met name wanneer het nationale recht voorschrijft dat een staatsburger van die lidstaat dezelfde rechten toekomen als die welke een staatsburger van een andere lidstaat in dezelfde situatie aan het recht van de Unie kan ontlenen.

De in het vorige punt aangehaalde hypothese heeft betrekking op de rechten die een staatsburger van een andere lidstaat aan het recht van de Unie kan ontlenen indien hij zich in dezelfde situatie bevindt als verzoekster in het hoofdgeding, die een apotheek exploiteert in een specifieke stedelijke zone en wordt geconfronteerd met een beslissing van de bevoegde nationale administratie die een nationale regeling toepast op een verzoek dat het algemene stelsel van regeling van openingstijden en vakanties van apothekers, zoals bepaald door deze regeling, geenszins ter discussie stelt, maar slechts erop is gericht toelating beoogt te verkrijgen om, in afwijking van dit algemene stelsel, af te zien van sluitingsperioden.

Zo blijkt duidelijk dat, gelet op de specifieke omstandigheden van het hoofdgeding, de door de verwijzende rechter in zijn beslissing gevraagde uitlegging van artikel 49 EG, irrelevant is voor de oplossing van het hoofdgeding.

(cf. punten 23‑25)

3. De bepalingen van het gemeenschapsrecht inzake mededinging, en meer bepaald de artikelen 81 EG tot en met 86 EG, zijn kennelijk niet van toepassing op een nationale regeling betreffende de eventuele toekenning van een afwijking inzake de perioden van opening van een apotheek in een specifieke stedelijke zone. Een dergelijke regeling kan, op zichzelf of door de toepassing ervan, de handel tussen de lidstaten niet ongunstig beïnvloeden in de zin van de artikelen 81 EG en 82 EG.

(cf. punten 29, 32)