ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De opschorting van de invoering van het acquis communautaire in de zones van de Republiek Cyprus waarover de regering van die lidstaat niet feitelijk het gezag uitoefent, als bedoeld in artikel 1, lid 1, van protocol nr. 10 over Cyprus van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, staat niet in de weg aan de toepassing van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, op een beslissing die is gegeven door een Cypriotisch gerecht dat zetelt in het door de Cypriotische regering feitelijk gecontroleerde gebied van het eiland, maar die betrekking heeft op een in voornoemde zones gelegen stuk grond.

De bepalingen van een toetredingsakte die uitzonderingen op of afwijkingen van de regels van het EG-Verdrag toestaan, moeten immers met inachtneming van de betrokken verdragsbepalingen strikt worden uitgelegd en worden beperkt tot hetgeen absoluut noodzakelijk is om het doel daarvan te bereiken. Uit een letterlijke uitlegging van artikel 1, lid 1, van voornoemd protocol nr. 10 volgt derhalve, dat de daarin bedoelde opschorting beperkt is tot de invoering van het acquis communautaire in het noordelijke deel van de Republiek Cyprus. Dat is niet het geval met de beslissingen om de erkenning waarvan is verzocht, aangezien deze zijn gegeven door een gerecht dat zetelt in het door de regering gecontroleerde gebied. De omstandigheid dat die beslissingen betrekking hebben op een in voornoemd noordelijke deel gelegen stuk grond, verzet zich niet tegen deze uitlegging, voor zover deze enerzijds de verplichting tot toepassing van verordening nr. 44/2001 in het door de regering gecontroleerde gebied niet teniet doet, en anderzijds ook niet betekent dat die verordening uit dien hoofde in het noordelijke deel wordt toegepast.

(cf. punten 35, 37-39, dictum 1)
De retributie waarin bijlage A, hoofdstuk I, punt 4, sub b, bij richtlijn 85/73 inzake de financiering van de keuringen en sanitaire controles als bedoeld in de richtlijnen 89/662, 90/425, 90/675 en 91/496, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/79 voorziet, mag niet meer bedragen dan de voor de keuringen en controles daadwerkelijk gemaakte kosten en moet daarnaast rekening houden met alle kosten, zonder dat sommige daarvan buiten beschouwing kunnen worden gelaten. Bijgevolg kan deze niet de vorm van een „forfaitaire” retributie aannemen, aangezien het wezenlijke kenmerk van een forfaitair vastgestelde retributie is dat deze in sommige gevallen de daadwerkelijke kosten van de maatregelen die zij beoogt te financieren, overschrijdt en die in andere gevallen onderschrijdt.

Ofschoon in het kader van een niet-nakomingsprocedure het petitum van het inleidend verzoekschrift in beginsel niet meer mag omvatten dan de in het dispositief van het met redenen omkleed advies en in de aanmaningsbrief gestelde niet-nakomingen, kan de Commissie verzoeken om de niet-nakoming vast te stellen van verplichtingen die voortvloeien uit de oorspronkelijke versie van een naderhand gewijzigde of afgeschafte gemeenschapshandeling, die in nieuwe bepalingen zijn gehandhaafd. Daarentegen mag het voorwerp van het geschil niet worden uitgebreid tot verplichtingen die voortvloeien uit nieuwe bepalingen en die niet hun tegenhanger vinden in de oorspronkelijke versie van de betrokken handeling, daar dit een schending zou opleveren van de wezenlijke vormvoorschriften waaraan de niet-nakomingsprocedure dient te voldoen.

(cf. punt 50)
De procedure van artikel 88, lid 2, EG is volstrekt noodzakelijk wanneer de Commissie op ernstige moeilijkheden stuit bij de beoordeling of een steunmaatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt. In geval van een positieve beslissing over de steunmaatregel mag de Commissie zich dus slechts tot de in artikel 88, lid 3, EG bedoelde inleidende fase van het onderzoek beperken, indien zij na een eerste onderzoek tot de overtuiging kan komen dat die maatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt. Brengt het eerste onderzoek de Commissie echter tot de tegenovergestelde conclusie, of heeft zij niet alle moeilijkheden weten te overwinnen die zich bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt voordoen, dan is zij verplicht alle nodige adviezen in te winnen en hiertoe de procedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden.

Het begrip „ernstige moeilijkheden” is een objectief begrip, zodat de vraag of dergelijke moeilijkheden zich hebben voorgedaan niet alleen tegen de achtergrond van de omstandigheden waarin de bestreden handeling is vastgesteld, maar ook tegen de achtergrond van de vaststellingen waarop de Commissie zich heeft gebaseerd, moet worden beantwoord.

(cf. punten 61, 63)
Naarmate communautaire regels worden vastgesteld om de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken, mogen de lidstaten buiten het kader van de gemeenschappelijke instellingen geen verbintenissen aangaan die genoemde regels zouden kunnen aantasten of aan de draagwijdte hiervan zouden kunnen afdoen. De bepalingen van verordening nr. 725/2004 betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten, die is gebaseerd op artikel 80, lid 2, EG, dat in de tweede alinea naar artikel 71 EG verwijst, zijn communautaire regels ter verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag.

Door de maritieme veiligheidscommissie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) te vragen, te onderzoeken of controlelijsten („check lists”) of andere passende instrumenten kunnen worden opgesteld om de staten die partij zijn bij het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, te helpen bij de controle van de conformiteit van de schepen en de havenfaciliteiten met de vereisten van hoofdstuk XI-2 van de bijlage bij dat verdrag en van de Internationale Code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten, dient een lidstaat bij die commissie een voorstel in waardoor een proces in gang wordt gezet dat ertoe kan leiden dat de IMO nieuwe regels vaststelt. De vaststelling van dergelijke nieuwe regels zal op haar beurt van invloed zijn op de verordening, aangezien de gemeenschapswetgever heeft besloten de inhoud van die twee internationale instrumenten in het gemeenschapsrecht op te nemen

Door een dergelijk proces in gang te zetten, neemt de lidstaat een initiatief dat de bepalingen van de verordening zou kunnen aantasten, hetgeen een niet-nakoming van de uit de artikelen 10 EG, 71 EG, en 80, lid 2, EG voortvloeiende verplichtingen oplevert.

(cf. punten 17-18, 21-23)
Het Hof is in beginsel ook bevoegd om te antwoorden op een vraag betreffende bepalingen van gemeenschapsrecht in situaties waarin de feiten van het hoofdgeding buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht vallen, maar waarin deze bepalingen toepasselijk zijn krachtens nationaal recht.

In het kader van de prejudiciële procedure gaat de verwijzende rechter weliswaar niet uitdrukkelijk in op het punt of en in hoeverre het arrest van het Hof hem zal binden voor de beslechting van het hoofdgeding, doch de omstandigheid dat hij zich met een prejudiciële vraag tot het Hof heeft gewend en in deze vraag een verband legt tussen de betrokken nationale regeling en de communautaire regeling, wijst erop dat het arrest hem zal binden. Aangezien de toelichtingen die dienaangaande aan het Hof zijn verstrekt, geen objectieve aanwijzingen bevatten dat dit kennelijk niet het geval zal zijn, kan het argument dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht slechts een van de elementen is waarmee rekening moet worden gehouden voor de uitlegging van het nationale recht en dat het arrest van het Hof dus niet verbindend zal zijn voor de verwijzende rechter, de bevoegdheid van het Hof niet op losse schroeven zetten.

Overigens staat de omstandigheid alleen dat de uitlegging die de verwijzende rechter dient te geven aan een bepaling waarbij een richtlijn in het nationale recht wordt omgezet, niet uitsluitend uit het arrest van het Hof zal voorvloeien, niet eraan in de weg dat het Hof bevoegd is om op de vraag te antwoorden. In het kader van de bevoegdheidsverdeling tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof waarin artikel 234 EG voorziet, kan het Hof immers in zijn antwoord aan de nationale rechter geen rekening houden met de algemene opzet van de nationale bepalingen die naar het gemeenschapsrecht verwijzen en tegelijkertijd bepalend zijn voor de strekking van die verwijzing. Welke grenzen de nationale wetgever eventueel heeft gesteld aan de toepassing van het gemeenschapsrecht op zuiver interne situaties, is een punt van nationaal recht, dat derhalve uitsluitend door de rechterlijke instanties van de betrokken lidstaat kan worden beoordeeld. Wat daarentegen het gemeenschapsrecht betreft, kan de verwijzende rechter, binnen de grenzen van de door het nationale recht verrichte verwijzing naar het gemeenschapsrecht, niet afwijken van de door het Hof gegeven uitlegging.

(cf. punten 21, 23, 25-27)
1)

Door bepalingen zoals: — artikel 1, leden 25 tot en met 27 en 29, sub a, van wet nr. 308 van 15 december 2004 houdende delegatie aan de regering van de bevoegdheid tot reorganisatie, coördinatie en aanvulling van de milieuwetgeving en rechtstreeks toepasselijke maatregelen, en — artikel 1, lid 29, sub b, van wet nr. 308 van 15 december 2004, alsook de artikelen 183, lid 1, sub s, en 229, lid 2, van wetsbesluit nr. 152 van 3 april 2006 houdende normen op milieugebied, vast te stellen en te handhaven, waarbij respectievelijk bepaald schroot dat bestemd is om te worden gebruikt in de staal- en metaalnijverheid, en brandstof die wordt gewonnen uit afval van hoge kwaliteit [high quality refuse derived fuel (RDF-Q)], a priori worden uitgesloten van de werkingssfeer van de Italiaanse wettelijke regeling betreffende afvalstoffen die is vastgesteld ter omzetting in nationaal recht van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 1, sub a, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen — volgens hetwelk de arbeidsovereenkomst of de arbeidsbetrekking, indien deze wordt verbroken omdat de overgang een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden ten nadele van de werknemer ten gevolge heeft, wordt geacht te zijn verbroken door toedoen van de werkgever — moet aldus worden uitgelegd dat het, in geval van een verbreking van de arbeidsovereenkomst of de arbeidsbetrekking op grond dat aan de voorwaarden voor toepassing van deze bepaling is voldaan en zonder dat de verkrijger daarbij op enigerlei wijze de uit die richtlijn voor hem voortvloeiende verplichtingen niet is nagekomen, de lidstaten niet ertoe verplicht, te waarborgen dat de werknemer recht heeft op een financiële vergoeding door deze verkrijger onder dezelfde voorwaarden als die welke gelden voor het recht waarop een werknemer zich kan beroepen wanneer zijn werkgever de arbeidsovereenkomst of de arbeidsbetrekking onrechtmatig beëindigt. De nationale rechter moet in het kader van zijn bevoegdheden echter waarborgen dat de verkrijger in een dergelijk geval ten minste de gevolgen draagt die het toepasselijke nationale recht aan de verbreking van de arbeidsovereenkomst of de arbeidsbetrekking door toedoen van de werkgever verbindt, zoals de uitbetaling van het loon en van andere voordelen die krachtens dit nationale recht zijn verbonden aan de opzegtermijn die deze werkgever moet eerbiedigen.

(cf. punten 30, 35 en dictum)
Een kennisgeving per expreslevering vormt geen kennisgeving per aangetekende brief met ontvangstbevestiging in de zin van regel 62, lid 1, van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.

(cf. punten 20-22)
Zaak C-310/07

Svenska staten

tegen

Anders Holmqvist

(verzoek van het Lunds tingsrätt om een prejudiciële beslissing)

„Harmonisatie van wetgevingen — Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever — Richtlijn 80/987/EEG — Artikel 8 bis — Activiteiten in verscheidene lidstaten”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 3 juni 2008 I ‐ 7873

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 oktober 2008 I ‐ 7891

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever – Richtlijn 80/987

(Richtlijn 80/987 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8 bis)

Artikel 8 bis van richtlijn 80/987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74, moet aldus worden uitgelegd dat een in een lidstaat gevestigde onderneming, om te kunnen worden geacht activiteiten op het grondgebied van een andere lidstaat te hebben, niet noodzakelijk over een filiaal of een vaste inrichting in die andere staat moet beschikken. Die onderneming moet echter duurzaam economisch aanwezig zijn in laatstgenoemde staat en dit veronderstelt de aanwezigheid van personeel dat haar in staat stelt aldaar activiteiten te verrichten. In het geval van een in een lidstaat gevestigde vervoeronderneming kan uit de loutere omstandigheid dat een door die onderneming in die staat aangeworven werknemer goederen vervoert tussen die staat en een andere lidstaat, niet worden geconcludeerd dat die onderneming duurzaam economisch aanwezig is in een andere lidstaat.

(cf. punt 36 en dictum)
1)

Door niet alle geschikte wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om op het grondgebied van de Europese Gemeenschap permanent de voorraden van de tweede categorie van de aardolieproducten bedoeld in artikel 2 van richtlijn 68/414/EEG van de Raad van 20 december 1968 houdende verplichting voor de lidstaten van de EEG om minimumvoorraden ruwe aardolie en/of aardolieproducten in opslag te houden, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/93/EG van de Raad van 14 december 1998, te handhaven, is het Koninkrijk België de krachtens artikel 1, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Het gemeenschapsrecht doet niet af aan de bevoegdheid van de lidstaten om hun socialezekerheidsstelsels in te richten, en met name om met het oog op het financiële evenwicht van hun stelsels van ziektekostenverzekering, maatregelen te nemen ter regulering van het verbruik van farmaceutische producten, alsmede om gezondheidsdiensten en geneeskundige verzorging te organiseren en te verstrekken.

Bij de uitoefening van deze bevoegdheid moeten de lidstaten echter het gemeenschapsrecht eerbiedigen, in het bijzonder de Verdragsbepalingen betreffende het vrije verkeer van goederen. Op grond van deze bepalingen is het de lidstaten verboden, ongerechtvaardigde beperkingen van het gebruik van deze vrijheid op het gebied van de gezondheidszorg in te voeren of te handhaven.

In het kader van de vervulling van haar taak, die er volgens artikel 211 EG met name in bestaat, toe te zien op de toepassing van de bepalingen van het Verdrag, is het optreden van de Commissie aldus beperkt tot het onderzoek, of de lidstaten hebben gehandeld in overeenstemming met de Verdragsbepalingen inzake het vrije verkeer van goederen.

Bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht, waarin de geneesmiddelenvoorziening van ziekenhuizen niet op communautair niveau is geharmoniseerd, blijven de lidstaten bovendien bevoegd om ter zake voorschriften vast te stellen, mits zij de Verdragsbepalingen en met name die betreffende het vrije verkeer van goederen in acht nemen.

(cf. punten 22-25)
Zaak C-173/07

Emirates Airlines — Direktion für Deutschland

tegen

Diether Schenkel

(verzoek van het Oberlandesgericht Frankfurt am Main om een prejudiciële beslissing)

„Luchtvervoer — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Compensatie aan luchtreizigers bij annulering van vluchten — Werkingssfeer — Artikel 3, lid 1, sub a — Begrip ‚vlucht’”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 6 maart 2008 I - 5239

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 10 juli 2008 I - 5252

Samenvatting van het arrest

Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Werkingssfeer

(Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, sub a)

Het begrip „vlucht” in de zin van verordening nr. 261/2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten, dient aldus te worden uitgelegd, dat het in wezen bestaat in een luchtvervoerhandeling — en dus in zeker zin een „onderdeel” van dit vervoer vormt — die wordt uitgevoerd door een luchtvaartmaatschappij die het traject ervan vaststelt. Daaruit volgt dat een reis heen en terug niet als één en dezelfde vlucht kan worden beschouwd. Derhalve moet artikel 3, lid 1, sub a, van deze verordening, naar luid waarvan deze verordening van toepassing is op passagiers die vertrekken vanaf een luchthaven die gelegen is op het grondgebied van een lidstaat waarop het Verdrag van toepassing is, aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op de situatie van een reis heen en terug waarbij de passagiers die zijn vertrokken vanaf een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat waarop het Verdrag van toepassing is, naar deze luchthaven terugkeren met een vlucht vanaf een luchthaven in een derde land. Dat de heen- en de terugvlucht het voorwerp uitmaken van één enkele boeking, is niet van belang voor de uitlegging van deze bepaling.

(cf. punten 40, 47, 53 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming

–

Onderzoek van gegrondheid door Hof

–

In aanmerking te nemen situatie

–

Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 7)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn het verslag in te dienen dat de informatie verstrekt die is bedoeld in artikel 3, lid 2, van beschikking nr. 280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 betreffende een bewakingssysteem voor de uitstoot van broeikasgassen in de Gemeenschap en de uitvoering van het Protocol van Kyoto – Informatie over nationale prognoses inzake de emissie van broeikasgassen en over de ter beperking en/of vermindering van deze emissies genomen maatregelen

Dictum

Dictum

1) Door de informatie die wordt geëist door artikel 3, lid 2, van beschikking nr. 280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 betreffende een bewakingssysteem voor de uitstoot van broeikasgassen in de Gemeenschap en de uitvoering van het Protocol van Kyoto, niet mee te delen, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens deze bepaling op hem rustende verplichting niet nagekomen.

2) Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten.
50

Zo heeft artikel 15, lid 1, sub c, van de verordening betrekking op alle overeenkomsten, ongeacht het voorwerp ervan, die door een consument zijn gesloten met een beroepsmatig handelende wederpartij in het kader van de handels- of beroepsactiviteiten van deze laatste, met uitzondering van bepaalde vervoerovereenkomsten die ingevolge artikel 15, lid 3, van de werkingssfeer van de bevoegdheidsregels voor door consumenten gesloten overeenkomsten zijn uitgesloten. Voor het overige zijn de specifieke toepassingsvoorwaarden waaraan bedoelde overeenkomsten moeten voldoen, die in artikel 13, eerste alinea, punt 3, sub a en b, van het Executieverdrag gedetailleerd waren opgesomd, thans in artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001 algemener geformuleerd om de consument gelet op de nieuwe communicatiemiddelen en de ontwikkeling van de elektronische handel een betere bescherming te bieden.
58

Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Volgens artikel 69, lid 3, kan het Hof de proceskosten over de partijen verdelen of beslissen dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, met name indien zij onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Ten slotte bepaalt artikel 69, lid 4, eerste alinea, dat de lidstaten en de instellingen die in het geding zijn tussengekomen, hun eigen kosten dragen.
46

Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, indien dat is gevorderd. Daar de Republiek Oostenrijk in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten te worden verwezen. Overeenkomstig lid 4, eerste alinea, van voormeld artikel dragen de Bondsrepubliek Duitsland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije en de Republiek Finland, die in het geding zijn tussengekomen, hun eigen kosten.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 25 juli 2008 – Commissie / Italië

(Zaak C‑504/06)

„Niet-nakoming − Richtlijn 92/57/EEG − Minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor tijdelijke en mobiele bouwplaatsen − Artikel 3, lid 1 − Onjuiste uitvoering”

1. Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punten 24‑25)

2. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 92/57/EEG betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor tijdelijke en mobiele bouwplaatsen (Richtlijn 92/57 van de Raad, art. 3, lid 1) (cf. punten 35‑36)

3. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid (Art. 226 EG) (cf. punt 38)

Voorwerp

Niet-nakoming – Onjuiste uitvoering van artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/57/EEG van de Raad van 24 juni 1992 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor tijdelijke en mobiele bouwplaatsen (achtste bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) (PB L 245, blz. 6) – Aanstelling van coördinatoren inzake veiligheid en gezondheid voor bouwplaats waarop verscheidene ondernemingen werkzaam zullen zijn

Dictum

1) Door artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/57/EEG van de Raad van 24 juni 1992 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor tijdelijke en mobiele bouwplaatsen (achtste bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) niet juist in Italiaans recht om te zetten, is de Italiaanse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Elke partij draagt haar eigen kosten.