Aangezien bevordering volgens de bewoordingen van artikel 45 van het Statuut „bij keuze” plaatsvindt, behoeft het tot aanstelling bevoegd gezag de afgewezen kandidaat niet in kennis te stellen van het resultaat van de vergelijking van zijn verdiensten met die van de bevorderde kandidaat of uitvoerig aan te geven hoe het tot het oordeel is gekomen, dat de aangestelde kandidaat aan de voorwaarden van de kennisgeving van vacature voldeed. In de motivering kan worden volstaan met de vermelding dat is voldaan aan de wettelijke voorwaarden waarvan het Statuut de regelmatigheid van de procedure afhankelijk stelt. In het kader van een bevorderingsprocedure behoeft de motivering dus geen betrekking te hebben op de respectieve kwaliteiten van de kandidaten, maar alleen op de regelmatigheid van de bevordering.

Hoewel het tot aanstelling bevoegd gezag niet is gehouden bevorderingsbesluiten te motiveren jegens de niet-bevorderde kandidaten, is het wel verplicht een besluit tot afwijzing van een door een niet-bevorderde kandidaat krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht, met redenen te omkleden, daar de motivering van dit afwijzend besluit moet worden geacht samen te vallen met de motivering waartegen de klacht was gericht.

Het beoordelingsrapport vormt een onontbeerlijke beoordelingsfactor telkens wanneer de loopbaan van de ambtenaar in aanmerking wordt genomen met het oog op de vaststelling van een besluit betreffende zijn bevordering.

Dat betekent niet, dat alle kandidaten zich ten aanzien van de stand van hun beoordelingsrapporten op het tijdstip van het bevorderingsbesluit in precies dezelfde positie moeten bevinden, of dat het tot aanstelling bevoegd gezag zijn beslissing zou moeten uitstellen indien het laatste rapport van deze of gene kandidaat nog niet definitief is, omdat het werd voorgelegd aan de beoordelaar in beroep of aan het paritair beoordelingscomité.

Het is in beginsel toegestaan dat het tot aanstelling bevoegd gezag de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren vergelijkt, terwijl het niet over het meest recente beoordelingsrapport van één van de kandidaten beschikt en deze omstandigheid vormt op zich geen onregelmatigheid van de bevorderingsprocedure.

Dit leidt daarentegen tot een onregelmatigheid wanneer het ontbreken van een definitief beoordelingsrapport niet aan het normale verloop van de beoordelingsprocedure is te wijten, maar aan een aanzienlijke vertraging daarvan die aan de administratie is toe te schrijven. Een dergelijke onregelmatigheid leidt echter slechts tot de nietigverklaring van het besluit dat aan het einde van de bevorderingsprocedure is vastgesteld, voorzover het ontbreken van het beoordelingsrapport een beslissende invloed op die procedure heeft kunnen hebben.

(cf. punten 79-82 en 86)

Referentie: Hof 27 januari 1983, List/Commissie, 263/81, Jurispr. blz. 103, punten 25-27; Hof 17 december 1992, Moritz/Commissie, C-68/91P, Jurispr. blz. I-6849, punten 16-18; Gerecht 16 december 1993, Moat/Commissie, T-58/92, Jurispr. blz. II-1443, punt 59; Gerecht 24 februari 2000, Jacobs/Commissie, T-82/98, JurAmbt. blz. I-A-39 en II-169, punten 34 en 36; Gerecht 5 oktober 2000, Rappe/Commissie, T-202/99, JurAmbt. blz. I-A-201 en II-911, punten 39, 40, 44 en 45