ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 12 oktober 2017 –

Palais Kaiserkron

(Zaak C‑549/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 401 – Begrip ‚omzetbelasting’ – Verhuur van onroerende goederen die voor de handelsactiviteit worden gebruikt – Onderwerping aan een registratierecht en aan btw”

Harmonisatie van de belastingwetgeving–Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde–Verbod op de heffing van andere nationale belastingen die het karakter van omzetbelasting bezitten–Begrip „omzetbelasting”–Draagwijdte–Evenredig registratierecht op handelshuurovereenkomsten–Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 401)

(zie punt 25 en dictum)

Dictum

Artikel 401 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet in die zin worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan heffing van een evenredig registratierecht op handelshuurovereenkomsten als dat waarin de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling voorziet, zelfs wanneer deze huurovereenkomsten ook aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen.

( 1 ) PB C 30 van 30.1.2017.
2)

Het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) wordt verwezen in zijn eigen kosten van de hogere voorziening alsmede in de kosten die PTC Therapeutics International Ltd in de hogere voorziening zijn opgekomen.
Een hogere voorziening moet duidelijk aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek ondersteunen. Een middel dat, in strijd met de vereisten van het Statuut van het Hof van Justitie en het Reglement voor de procesvoering van het Hof, geen enkel juridisch argument bevat om aan te tonen op welk punt het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en dat slechts een nieuw onderzoek van het in eerste aanleg ingediende verzoekschrift beoogt, voldoet niet aan die vereisten.

(cf. punt 23)
Het Hof is uitsluitend bevoegd is om het Unierecht, wat de toepassing ervan in een nieuwe lidstaat betreft, uit te leggen vanaf de datum van de toetreding van die staat tot de Europese Unie.

(cf. punt 14)
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 8 december 2016 – Marinkov

(Zaak C‑27/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijnen 2000/78/EG en 2006/54/EG – Werkingssfeer – Kennelijke niet-ontvankelijkheid – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Uitvoering van het Unierecht – Geen – Kennelijke onbevoegdheid”

1. Prejudiciële vragen–Ontvankelijkheid–Grenzen–Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten (Art. 267 VWEU) (zie punten 37, 38)

2. Prejudiciële vragen–Bevoegdheid van het Hof–Grenzen–Verzoek tot uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Unie–Nationale regeling die geen tenuitvoerbrenging van het Unierecht vormt of geen ander aanknopingspunt met dat recht heeft–Kennelijke onbevoegdheid van het Hof (Art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51, lid 1; richtlijn 2006/54 van het Europees Parlement en de Raad; richtlijn 2000/78 van de Raad) (zie punten 49, 50 en dictum)

Dictum

Het door de Administrativen sad Sofia-grad (bestuursrechter in eerste aanleg, Sofia, Bulgarije) bij beslissing van 28 december 2015 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk, voor zover het betrekking heeft op de richtlijnen 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in werkgelegenheid en beroep en 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep.

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om te antwoorden op de prejudiciële vragen, voor zover deze betrekking hebben op de artikelen 30 en 47, alsmede op artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

( 1 ) PB C 111 van 29.3.2016.
Gerechtelijke procedure–Beroep dat door een natuurlijke persoon of door een rechtspersoon tegen een lidstaat is ingesteld en strekt tot vaststelling dat deze lidstaat het Unierecht niet in acht neemt, tot veroordeling van deze staat om zijn interne regeling te wijzigen of tot verkrijging van schorsing van een beslissing van een van de rechterlijke instanties van die lidstaat–Kennelijke onbevoegdheid van de Unierechter–Niet-ontvankelijkheid (Art. 13, lid 2, VEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2) (zie punten 3‑6)
51

Het genoemde begrip verlangt dan ook dat de geconstateerde ongelijke behandeling wordt gerechtvaardigd door precieze en concrete gegevens, die kenmerkend zijn voor de betreffende arbeidsvoorwaarde, in de bijzondere context waarin deze voorwaarde is gesteld en op grond van objectieve en transparante criteria, zodat kan worden nagegaan of deze ongelijkheid voorziet in een werkelijke behoefte, geschikt is om de nagestreefde doelstelling te bereiken en daartoe noodzakelijk is. Deze gegevens kunnen met name voortvloeien uit de bijzondere aard van de taken waarvoor arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd zijn gesloten en uit de daaraan inherente kenmerken, of eventueel uit het nastreven van een rechtmatige doelstelling van sociaal beleid van een lidstaat (arresten van 13 september 2007, Del Cerro Alonso, C‑307/05, EU:C:2007:509, punten 53 en 58, en 22 december 2010, Gavieiro Gavieiro en Iglesias Torres, C‑444/09 en C‑456/09, EU:C:2010:819, punt 55; beschikking van 18 maart 2011, Montoya Medina, C‑273/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:167, punt 41; arrest van 8 september 2011, Rosado Santana, C‑177/10, EU:C:2011:557, punt 73, en beschikking van 9 februari 2012, Lorenzo Martínez, C‑556/11, niet gepubliceerd, EU:C:2012:67, punt 48).
39

Daar de Commissie bij het tweede litigieuze besluit een administratief verzoek van Alcogroup en Alcodis had afgewezen waarmee deze in wezen om de vaststelling vroegen van dezelfde voorlopige maatregelen als die waarvan zij vervolgens met hun tweede vordering in eerste aanleg om vaststelling vroegen, kon met betrekking tot deze vordering een dergelijke noodzaak hebben bestaan, indien die vordering ontvankelijk en gegrond was geacht. In dit verband hoeft evenwel enkel te worden geconstateerd dat in de punten 19 tot en met 32 van de onderhavige beschikking eveneens alle argumenten van Alcogroup en Alcodis zijn afgewezen waarmee zij aanvoerden dat de president van het Gerecht de tweede vordering in eerste aanleg ten onrechte had afgewezen in de bestreden beschikking omdat deze naar zijn oordeel niet-ontvankelijk was.
Wanneer de uitvoering door het Gerecht van zijn rechtmatigheidstoets van een besluit waarbij een inbreuk op artikel 101, lid 1, VWEU is vastgesteld en voor die inbreuk een geldboete is opgelegd, leidt tot de nietigverklaring van dat besluit voor zover daarbij een geldboete is opgelegd, houdt die omstandigheid geenszins in dat het Gerecht om die reden zijn bevoegdheid om zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen is ontnomen. Bij hem is immers nog steeds ten volle de vraag hangende betreffende de beoordeling van het bedrag van de geldboete, wanneer de ondernemingen op wie de geldboete betrekking heeft, in het kader van hun beroep concluderen tot verlaging van dat bedrag, met name wegens onvermogen om te betalen in de zin van punt 35 van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening nr. 1/2003 worden opgelegd.

Bij de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht beschikt het Gerecht dus als enige over de bevoegdheid om aan die ondernemingen een sanctie op te leggen, zodat het bevoegd is om het bedrag van de hun bij het litigieuze besluit opgelegde geldboete op basis van de door de partijen aangevoerde gegevens en met inachtneming van het beginsel van een procedure op tegenspraak te herzien. Wanneer het Gerecht zijn beoordeling volgens de regels in de plaats van die van de Commissie stelt voor zover het de uitoefening van de bevoegdheid tot het opleggen van sancties betreft, is de omstandigheid dat het Gerecht het uiteindelijk opportuun heeft geacht om uit te gaan van hetzelfde boetebedrag als dat wat in het besluit van de Commissie was vastgesteld, van geen belang voor feit dat deze bevoegdheid volgens de regels is uitgeoefend. In dat kader is de Unierechter bevoegd om rekening te houden met alle feiten en omstandigheden die hij relevant acht, ongeacht of die dateren van voor of na het vastgestelde besluit.

(cf. punten 30‑34, 38‑40, 43)
Wat de toepasbaarheid van het Handvest op een zaak als die in het hoofdgeding betreft, zij eraan herinnerd dat het Hof al heeft geoordeeld dat het besluit van een lidstaat om een Unieburger uit te leveren, in een situatie waarin deze gebruik heeft gemaakt van zijn recht vrij in de Unie te kunnen reizen door zich van de lidstaat waarvan hij staatsburger is, naar een andere lidstaat te begeven, binnen de werkingssfeer van de artikelen 18 en 21 VWEU en dus van het Unierecht in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest valt (zie in die zin arrest van 6 september 2016, Petruhhin,C‑182/15, EU:C:2016:630, punten 31 en 52)

(zie punt 19)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 10 november 2016 – MB

(Zaak C‑697/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Overheidsopdrachten – Richtlijn 2004/18/EG – Richtlijn 2014/24/EU – Deelneming aan een aanbesteding – Inschrijver die heeft verzuimd om in de offerte de kosten van de onderneming in verband met de arbeidsveiligheid te vermelden – Jurisprudentiële verplichting om deze kosten te vermelden – Uitsluiting van de aanbesteding zonder mogelijkheid om dit verzuim te rectificeren”

1. Prejudiciële vragen–Vragen identiek aan in de rechtspraak al beantwoorde vragen–Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 18‑20)

2. Harmonisatie van de wetgevingen–Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten–Richtlijn 2004/18–Beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers–Transparantieplicht–Uitsluiting van een marktdeelnemer van een openbare aanbestedingsprocedure, omdat hij een verplichting niet is nagekomen die niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld–Geen mogelijkheid om die omissie te rectificeren–Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27, lid 1, en 49‑51) (zie punten 31‑34 en dictum)

Dictum

Het beginsel van gelijke behandeling en de transparantieverplichting, zoals deze tot uitvoering zijn gebracht in richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de uitsluiting van een inschrijver van de aanbestedingsprocedure wegens niet-nakoming van de verplichting om in de offerte de kosten van de onderneming in verband met de arbeidsveiligheid afzonderlijk te vermelden – waarvan de niet-nakoming wordt bestraft met uitsluiting van de procedure – wanneer deze verplichting niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld, maar volgt uit de uitlegging van deze regeling en de aanvulling van de leemtes in deze documenten door de nationale rechterlijke instantie die in laatste aanleg uitspraak doet. Voorts moeten het beginsel van gelijke behandeling en het evenredigheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat aan de inschrijver in een dergelijk geval de mogelijkheid wordt geboden zijn situatie te regulariseren en die verplichting na te komen binnen een door de aanbestedende dienst gestelde termijn.

( 1 ) PB C 106 van 21.3.2016.
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, onder b)] (cf. punten 40, 43, 51, 52)
Volgens artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie kan iedere persoon zich voegen in een geding bij de rechterlijke instanties van de Europese Unie als hij aannemelijk kan maken belang te hebben bij de beslechting van het bij een van die rechterlijke instanties aanhangige geding.

Het begrip „belang bij de beslissing van het geding” in de zin van voornoemd artikel 40, tweede alinea, moet worden gedefinieerd met inachtneming van het voorwerp van het geding zelf en daaronder moet worden verstaan een rechtstreeks en daadwerkelijk belang bij de toe- of afwijzing van het gevorderde, en niet een belang ten aanzien van de aangevoerde middelen. De woorden „beslissing van het [...] geding” verwijzen namelijk naar de gevraagde eindbeslissing zoals die zal blijken uit het dictum van het arrest dat zal worden uitgesproken.

In dit verband moet met name worden nagegaan of de verzoeker tot interventie door de bestreden handeling rechtstreeks wordt geraakt en of hij een stellig belang heeft bij de beslechting van het geding. In beginsel kan van een voldoende rechtstreeks belang bij de beslechting van het geding slechts sprake zijn, wanneer die beslechting de rechtspositie van de verzoeker tot interventie kan wijzigen.

In het kader van een beroep tot nietigverklaring van een staatssteunbesluit van de Commissie kan een zelfs aanzienlijke aantasting van de economische en financiële belangen van de aandeelhouders van een vennootschap die een van de hoofdpartijen is in een zaak bij het Gerecht, alsook van de belangen van het beleggingsfonds door middel waarvan bepaalde investeerders hun aandelen in die vennootschap bezitten, niet worden beschouwd als een rechtstreekse aantasting van de belangen van die aandeelhouders en van dat fonds, dat een belang bij de beslechting van het geding in de zin van artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie kan doen ontstaan, aangezien hierdoor hun juridische situatie niet wordt gewijzigd. Dergelijke belangen vallen namelijk samen met die van de vennootschap zelf die hoofdpartij is in het betrokken geding en worden slechts indirect door de beslechting van dat geding geraakt, door de gevolgen van die beslechting voor deze hoofdpartij.

De omstandigheid waarin een minderheidsaandeelhouder van een vennootschap belangen heeft die afwijken van die van de hoofdaandeelhouder ervan en dus in voorkomend geval van die van de vennootschap zelf, kan echter aan die minderheidsaandeelhouder in voorkomend geval een belang verlenen bij de beslechting van een geding waarin de vennootschap in kwestie een van de hoofdpartijen is, welk belang onderscheiden is van dat van laatstgenoemde. De minderheidsaandeelhouder kan deze uitzondering echter slechts inroepen als hij concrete bewijzen overlegt voor de vaststelling dat er bij de beslechting van het betrokken geding, gelet op het voorwerp ervan, sprake is van onderscheiden belangen.

(cf. punten 4‑6, 20, 31)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 58)
Artikel 8 van de verordening, dat het opschrift „Weigering van ontvangst van een stuk” draagt, bepaalt:

„1. De ontvangende instantie stelt degene voor wie het stuk is bestemd, door middel van het in bijlage II opgenomen modelformulier in kennis van het feit dat hij kan weigeren het stuk waarvan betekening of kennisgeving moet worden verricht, in ontvangst te nemen op het ogenblik van de betekening of kennisgeving ofwel door het stuk binnen een week naar de ontvangende instantie terug te zenden, indien het niet is gesteld in of niet vergezeld gaat van een vertaling in een van de volgende talen:

a) een taal die degene voor wie het stuk bestemd is, begrijpt, of

b) de officiële taal van de aangezochte lidstaat of, indien er verscheidene officiële talen in de aangezochte lidstaat zijn, de officiële taal of een van de officiële talen van de plaats waar de betekening of kennisgeving moet worden verricht.

2. Indien de ontvangende instantie ervan op de hoogte is gesteld dat de persoon voor wie het stuk is bestemd dit overeenkomstig lid 1 weigert in ontvangst te nemen, stelt zij de verzendende instantie daarvan onmiddellijk door middel van het in artikel 10 bedoelde certificaat in kennis en zendt zij de aanvraag alsmede de stukken waarvan de vertaling wordt gevraagd terug.

3. Indien degene voor wie het stuk is bestemd overeenkomstig lid 1 heeft geweigerd het stuk in ontvangst te nemen, kan de betekening of kennisgeving van het stuk worden geregulariseerd door aan degene voor wie het stuk is bestemd overeenkomstig deze verordening betekening of kennisgeving te doen van het stuk vergezeld van een vertaling in een taal zoals bedoeld in lid 1. In dat geval is de datum van betekening of kennisgeving van het stuk die waarop de betekening of kennisgeving van het stuk vergezeld van de vertaling overeenkomstig het recht van de aangezochte lidstaat is geschied. Wanneer de betekening of kennisgeving van een stuk overeenkomstig het recht van een lidstaat echter binnen een bepaalde termijn moet worden verricht, dan is de datum die ten aanzien van de aanvrager in aanmerking wordt genomen de datum van betekening of kennisgeving van het oorspronkelijke stuk [...].

[...]”
In overweging 8 van verordening nr. 1121/2010 houdende inschrijving van een benaming in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen [Edam Holland (BGA)] wordt, onder uitdrukkelijke verwijzing naar artikel 13, lid 1, tweede alinea, van verordening nr. 510/2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen, verklaard dat de term „edam” verder mag worden gebruikt. In dat artikel van verordening nr. 510/2006 was namelijk bepaald dat wanneer de naam van een landbouwproduct of van een levensmiddel die deel uitmaakt van een in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen ingeschreven benaming, een soortnaam is, het commerciële gebruik van deze naam de bescherming van die geregistreerde benaming niet schaadt. Dit is het geval voor de term „edam”.

Hieruit volgt dat een beroepsvereniging van producenten en distributeurs van „edam” geen procesbelang heeft om nietigverklaring te vorderen van verordening nr. 1121/2010, aangezien een eventuele nietigverklaring van deze verordening geen enkel voordeel zou verschaffen aan de leden van de vereniging omdat deze verordening bepaalt dat de benaming edam in het bijzonder voor de verkoop van kaas verder mag worden gebruikt, mits de in de rechtsorde van de Unie geldende beginselen en voorschriften in acht worden genomen.

(cf. punten 21 en 22)
2.

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Verordening nr. 2201/2003 — Tijdstip waarop een zaak bij een gerecht aanhangig is gemaakt — Tijdstip waarop het stuk waarmee het geding wordt ingeleid, of een gelijkwaardig stuk, bij dit gerecht wordt ingediend — Schorsing van de procedure op initiatief van de verzoeker die de procedure heeft ingeleid, vóór die procedure aan de verwerende partij is betekend — Geen invloed — Voorwaarde [Verordening nr. 2201/2003 van de Raad, art. 16, lid 1, a)] (cf. punten 30‑34, 37, 39‑41, 43 en dictum)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 15 april 2015– Burzio

(Zaak C‑497/14) 1 ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 50 — Beginsel ne bis in idem — Nationale wettelijke regeling die voorziet in een bestuurlijke sanctie en in een strafrechtelijke sanctie voor verzuim om fiscale inhoudingen af te dragen — Geen tenuitvoerbrenging van het recht van de Unie — Kennelijke onbevoegdheid”

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Verzoek om uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Unie — Voorwerp van het nationale geding dat geen enkel aanknopingspunt met het Unierecht heeft — Kennelijke onbevoegdheid van het Hof (Art. 6, lid 1, VEU; art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2) (cf. punten 27‑33)

Dictum

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om de door het Tribunale ordinario di Torino (Italië) bij beslissing van 27 oktober 2014 gestelde vraag te beantwoorden.

( 1 ) PB C 34 van 2.2.2015.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 4 december 2014 – Adiamix

(Zaak C‑202/14) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Steunmaatregelen van de staten — Verordening (EG) nr. 659/1999 — Artikel 1, sub b‑v — Regeling van belastingvrijstelling voor ondernemingen die een onderneming in moeilijkheden overnemen — Beschikking van de Commissie waarbij een steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Terugvordering van de individuele steun die uit hoofde van een steunregeling is verleend — Beoordeling van de geldigheid van de beschikking van de Commissie — Begrippen ‚bestaande steun’ en ‚nieuwe steun’”

Steunmaatregelen van de staten — Bestaande steunmaatregelen en nieuwe steunmaatregelen — Ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt — Begrip — Wijziging van de economische en juridische context in de door de betrokken maatregel geraakte sector — Mededeling van de Commissie over de toepassing van de regels betreffende steunmaatregelen van de staten op maatregelen op het gebied van de directe belastingen op ondernemingen — Daarvan uitgesloten (Art. 88 EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 1, sub b‑v) (cf. punten 23, 26‑28)

Dictum

Het onderzoek van de gestelde vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van beschikking 2004/343/EG van de Commissie van 16 december 2003 betreffende een steunmaatregel die ten uitvoer werd gelegd door Frankrijk voor de overname van ondernemingen in moeilijkheden.

( 1 ) PB C 202 van 30.6.2014.

Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 4 december 2014 – Adiamix

(Zaak C‑202/14) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Steunmaatregelen van de staten — Verordening (EG) nr. 659/1999 — Artikel 1, sub b‑v — Regeling van belastingvrijstelling voor ondernemingen die een onderneming in moeilijkheden overnemen — Beschikking van de Commissie waarbij een steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Terugvordering van de individuele steun die uit hoofde van een steunregeling is verleend — Beoordeling van de geldigheid van de beschikking van de Commissie — Begrippen ‚bestaande steun’ en ‚nieuwe steun’”

Steunmaatregelen van de staten — Bestaande steunmaatregelen en nieuwe steunmaatregelen — Ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt — Begrip — Wijziging van de economische en juridische context in de door de betrokken maatregel geraakte sector — Mededeling van de Commissie over de toepassing van de regels betreffende steunmaatregelen van de staten op maatregelen op het gebied van de directe belastingen op ondernemingen — Daarvan uitgesloten (Art. 88 EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 1, sub b‑v) (cf. punten 23, 26‑28)

Dictum

Het onderzoek van de gestelde vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van beschikking 2004/343/EG van de Commissie van 16 december 2003 betreffende een steunmaatregel die ten uitvoer werd gelegd door Frankrijk voor de overname van ondernemingen in moeilijkheden.

( 1 ) PB C 202 van 30.6.2014.