3.

Het door de regering van de Franse Republiek en de Commissie verdedigde standpunt — de behandeling van de zaak moet worden terugverwezen naar het Belgische orgaan — moge zich verdragen met een grammaticale interpretatie van verordening nr. 1408/71; ik ben evenwel van mening dat het Hof in casu geen genoegen mag nemen met een grammaticale uitlegging, daar het aldus bereikte resultaat noch met het doel van verordening nr. 1408/71, noch met de eisen van een effectieve rechtsbescherming zou zijn te verenigen. Dat het kennelijk onbillijk zou zijn, verzoeker opnieuw te verwijzen naar het Belgische orgaan dat al dertien maanden nodig had om een foutief besluit van één bladzijde te nemen, voorts nog eens vijf weken voor de nakoming van zijn verplichting, de aanvraag onverwijld naar het Franse orgaan door te zenden, lijkt duidelijk en vanzelfsprekend. Aangezien verzoeker twintig van de dertig jaren gedurende welke hij riskante beroepswerkzaamheid heeft uitgeoefend in Frankrijk woonde, kan niet in ernst worden betwist dat het objectief gerechtvaardigd zou zijn, wanneer het Franse orgaan de betrokken uitkeringen zou moeten toekennen. Voorts zie ik niet in, waarom het Franse orgaan voordeel zou moeten halen uit het foutief optreden van het Belgische orgaan en geen uitkering zou moeten verstrekken, die het materieel verplicht is te betalen. Bij het zoeken naar een redelijke oplossing voor dit juridische probleem mag in het bijzonder niet het doel uit het oog worden verloren, dat de gemeenschapswetgever voor ogen stond toen hij verordening nr. 1408/71 vaststelde, te weten: „binnen de Gemeenschap te waarborgen dat enerzijds alle onderdanen van de Lid-Staten gelijke behandeling genieten ten opzichte van de verschillende nationale wetgevingen en dat anderzijds de werknemers en hun rechtsopvolgers prestaties inzake sociale zekerheid genieten ongeacht de plaats waar zij werken of wonen”. a) Om te beginnen moet worden onderzocht, of artikel 86 van verordening nr. 1408/71 inderdaad slechts een formeel belang heeft, in die zin dat het de termijnen voor het indienen van een aanvraag schorst, dan wel of het een ruimere betekenis heeft. Artikel 86 bepaalt dat aanvragen, verklaringen of beroepschriften welke ter uitvoering van de wetgeving van een Lid-Staat binnen een bepaalde termijn moeten worden ingediend bij een autoriteit van die Staat, ontvankelijk zijn indien zij binnen dezelfde termijn bij een overeenkomstige autoriteit van een andere Lid-Staat worden ingediend. In dat geval zal de autoriteit waarop aldus een beroep wordt gedaan, deze aanvragen onverwijld doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van eerstbedoelde Staat. De datum waarop die aanvragen bij een autoriteit van de andere Lid-Staat zijn ingediend, wordt beschouwd als de datum waarop deze zijn ingediend bij de autoriteit welke bevoegd is hiervan kennis te nemen. Wanneer derhalve een aanvraag wordt ingediend bij een autoriteit van een andere Lid-Staat dan de Lid-Staat krachtens wiens wetgeving de uitkering moet worden toegekend, is deze autoriteit niet bevoegd de ontvankelijkheid van bedoelde aanvraag te beoordelen. Deze bevoegdheid komt bij uitsluiting toe aan de autoriteit van de Lid-Staat krachtens wiens wetgeving de uitkering moet worden toegekend en waaraan de aanvraag in elk geval moet worden doorgezonden (zie arrest van 22 mei 1980, zaak 143/79, Walsh, Jurispr. 1980, blz. 1639). Thans moet worden onderzocht, of de betrokken bepaling van artikel 86 zo mag worden uitgelegd, dat zij niet alleen de tijdige indiening van een uitkeringsaanvraag betreft maar ook de lopende termijn schorst, waarbinnen volgens de nationale wetgeving bepaalde handelingen moeten worden verricht. Voor een dergelijke uitlegging van artikel 86 van verordening nr. 1408/71 zou de omstandigheid pleiten, dat de indiener van de aanvraag geen enkele invloed heeft op het „onverwijld” doorzenden van de aanvraag door het orgaan dat niet tot uitkering verplicht is, aan het orgaan dat wel tot uitkering verplicht is. De met artikel 86 van verordening nr. 1408/71 beoogde vereenvoudiging van de door de aanvrager te volgen procedure zou belangrijk aan nut inboeten, indien het niet tot uitkering gehouden orgaan door zijn nalatigheid of traagheid juist die door de aanvrager aan artikel 86 ontleende voordelen zou kunnen ongedaan maken. Hoe aantrekkelijk een dergelijke uitlegging van artikel 86 van verordening nr. 1408/71 ook moge lijken — en 's Hofs rechtspraak betreffende dit artikel staat niet aan de weg aan deze uitlegging —, het zou bezwaren kunnen opleveren wanneer het Hof zich in casu over deze algemene vraag zou uitspreken, temeer daar de praktische gevolgen daarvan in individuele gevallen niet volledig zijn te overzien. De oplossing van het onderhavige geding lijkt evenwel te kunnen worden gevonden in een bijzondere bepaling van verordening nr. 1408/71, betreffende beroepsziekten. b) Daar het Hof volgens'vaste rechtspraak (b.v. de arresten van 11.4.1973, zaak 76/72, Michel S., Jurispr. 1973, biz. 457, en van 11.7.1985, zaak 137/84, Mutsch, Jurispr. 1985, biz. 2681) aan de nationale rechter interpretatiegegevens met betrekking tot het gemeenschapsrecht kan verschaffen die hem bij zijn rechtspreking van dienst kunnen zijn, moet de door de Cour d'appel voorgelegde vraag worden beantwoord in het licht van alle gemeenschapsbepalingen, ook wanneer zij niet uitdrukkelijk in de vraag van de verwijzende rechter worden vermeld. In de lijn van deze rechtspraak onderzoek ik derhalve, of artikel 57, lid 2, van verordening nr. 1408/71 in casu van belang kan zijn. Artikel 57, lid 2, van verordening nr. 1408/71 luidt als volgt: „Indien de toekenning van uitkeringen wegens beroepsziekte op grond van de wettelijke regeling van een Lid-Staat afhankelijk is van de voorwaarde dat de desbetreffende ziekte op het grondgebied van die Staat medisch vastgesteld is, wordt deze voorwaarde geacht te zijn vervuld wanneer genoemde ziekte het eerst op het grondgebied van een andere Lid-Staat is vastgesteld.” Ook deze bepaling is mijns inziens bedoeld om de procedure voor de aanvrager te vereenvoudigen. Het tot uitkering verplichte orgaan van een Lid-Staat moet de eerste medische vaststelling van een beroepsziekte ook dan als geldig erkennen, wanneer deze vaststelling op het grondgebied van een andere Lid-Staat heeft plaatsgevonden. Op dit punt bevat artikel 57, lid 2, een uitzondering op artikel 57, lid 1, dat bepaalt dat de uitkeringen „uitsluitend worden toegekend op grond van de in de laatste van deze staten bestaande wettelijke regeling”. Dit „uitsluitend” slaat in het algemeen op de bepaling van het bedrag van de uitkering en de procedure op grond waarvan die uitkering wordt toegekend, het slaat echter niet op de eerste medische vaststelling van de beroepsziekte. Indien het tot uitkering verplichte orgaan de medische vaststelling van een beroepsziekte die in een andere Lid-Staat heeft plaatsgevonden moet erkennen, moet het dat dus ook wanneer deze medische vaststelling niet heeft plaatsgevonden volgens de procedure die geldt in de tot uitkering verplichte Lid-Staat. Het is immers niet uitgesloten dat op het ogenblik waarop de medische vaststelling plaatsvindt, nog helemaal niet vaststaat, welke Lid-Staat verplicht is de uitkering te betalen. Daarbij komt nog, dat van de arts die de beroepsziekte medisch moet vaststellen, niet kan worden verlangd, dat hij de sociaalrechtelijke procedurevoorschriften van andere Lid-Staten kent. Artikel 57, lid 2, van verordening nr. 1408/71 moet derhalve aldus worden uitgelegd, dat indien de toekenning van uitkeringen wegens beroepsziekte op grond van de wettelijke regeling van een Lid-Staat afhankelijk is van de voorwaarde dat de desbetreffende ziekte het eerst op het grondgebied van die Lid-Staat medisch is vastgesteld, deze voorwaarde wordt geacht te zijn vervuld, wanneer genoemde ziekte op het grondgebied van een andere Lid-Staat is vastgesteld, zelfs indien deze vaststelling heeft plaatsgevonden volgens de in die andere Lid-Staat geldende procedurevoorschriften. Dit schijnt ook het standpunt te zijn geweest van het Centre de sécurité sociale des travailleurs migrants van de Franse Republiek, toen dit in het — weliswaar zeer beknopte — schrijven waarmee het het dossier van 28 april 1983 aan de Caisse d'assurance maladie te Maubeuge deed toekomen, deze laatste enkel vroeg, te onderzoeken of de werkzaamheden die verzoeker in Frankrijk had uitgeoefend van dien aard waren, dat zij de bij hem vastgestelde aandoening hadden kunnen veroorzaken. Van de Caisse d'assurance maladie te Maubeuge werd dus niet verlangd dat zij de gehele procedure tot erkenning van een beroepsziekte zou afwikkelen; zij moest enkel over een deelaspect uitspraak doen. Evenwel zij nog opgemerkt, dat niet duidelijk vaststaat, of volgens de Franse wetgeving in geval van beroepsziekte slechts een uitkering kan worden toegekend, wanneer de betrokken ziekte voor het eerst op het grondgebied van de Franse Republiek is vastgesteld. Een aantal bepalingen van de Franse Code de la Sécurité sociale lijken weliswaar daarvoor te pleiten, doch dit is een vraag die zo nodig door de nationale rechter moet worden uitgemaakt. In de onderhavige zaak behoeft dit probleem evenwel niet definitief te worden opgelost. Wanneer namelijk de medische vaststelling van een beroepsziekte volgens de procedurevoorschriften van de staat waarin de arts woont, zelfs volstaat, wanneer volgens de wetgeving van de tot uitkering verplichte Lid-Staat deze vaststelling op haar eigen grondgebied had dienen te gebeuren, moet een zelfde eerste medische vaststelling zeker volstaan, wanneer die medische vaststelling in de tot uitkering verplichte Lid-Staat niet uitdrukkelijk als voorwaarde wordt gesteld. Ook hier geldt de basisregel, dat van de arts, belast met de eerste medische vaststelling van de beroepsziekte, niet kan worden verwacht, dat hij de sociaalrechtelijke procedurevoorschriften van andere Lid-Staten kent. Ten slotte wil ik duidelijkheidshalve nog opmerken, dat het tweede audiogram, dat is voorgeschreven in tabel nr. 42 van de bijlage bij decreet nr. 46-2959, zoals gewijzigd bij decreet nr. 81-507, nog behoort tot de eerste medische vaststelling van de beroepsziekte in de zin van artikel 57, lid 2, van verordening nr. 1408/71, daar deze verordening een onderscheid maakt tussen de eerste medische vaststelling van de beroepsziekte enerzijds en de verergering van de toestand van de werknemer anderzijds (artikel 60).