ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
34

Aan deze vaststelling wordt niet afgedaan door het argument van MCH dat de overgang, in geval van fusie, van de uit inbreuken resulterende aansprakelijkheid van een overgenomen vennootschap indruist tegen de belangen van de schuldeisers en de aandeelhouders van de overnemende vennootschap, aangezien laatstgenoemden de economische en vermogensrechtelijke gevolgen van die fusie niet kunnen beoordelen. In de eerste plaats moeten genoemde schuldeisers krachtens artikel 13, lid 2, van richtlijn 78/855 immers het recht hebben om passende waarborgen te verkrijgen wanneer de financiële toestand van de vennootschappen die de fusie aangaan, deze bescherming nodig maakt, waarbij zij zich in voorkomend geval tot de bevoegde administratieve of gerechtelijke instantie moeten kunnen wenden om dergelijke waarborgen te verkrijgen. In de tweede plaats kunnen de aandeelhouders van de overnemende vennootschap, zoals de advocaat-generaal in punt 61 van zijn conclusie heeft opgemerkt, met name worden beschermd door in de fusieovereenkomst een clausule met verklaringen en waarborgen op te nemen. Voorts staat niets de overnemende vennootschap in de weg om vóór de fusie een gedetailleerde audit te verrichten van de economische en juridische situatie van de over te nemen vennootschap, teneinde naast de wettelijk beschikbare documenten en informatie een completer beeld te krijgen van de verplichtingen van die vennootschap.
2)

De in titel II van verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 307/1999, vervatte bepalingen die regelen welke de toe te passen nationale wetgeving is, moeten in die zin worden uitgelegd dat de onderdaan van een lidstaat of van de Zwitserse Bondsstaat, welke staat voor de toepassing van deze verordening wordt gelijkgesteld met een lidstaat, die buiten het grondgebied van de Unie, daaronder begrepen boven het continentaal plat van een lidstaat, arbeid in loondienst verricht aan boord van een schip dat vaart onder de vlag van een derde staat, maar die in dienst is van een op het grondgebied van de Zwitserse Bondsstaat gevestigde onderneming, is onderworpen aan de wetgeving van de vestigingsstaat van zijn werkgever. Indien evenwel, in omstandigheden als die aan de orde in het hoofdgeding, de toepassing van die wetgeving volgens die verordening zou leiden tot aansluiting bij een stelsel van vrijwillige verzekering of ertoe zou leiden dat de betrokkene bij geen enkel stelsel van sociale zekerheid is aangesloten, is deze onderdaan onderworpen aan de wetgeving van zijn woonstaat.
47

In hogere voorziening is het Hof echter slechts bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen waarover voor de rechter in eerste aanleg is gediscussieerd. Een partij kan in beginsel dus niet voor het Hof voor het eerst een middel opwerpen dat zij voor het Gerecht niet heeft aangevoerd, aangezien dat erop zou neerkomen dat aan het Hof wordt toegestaan de rechtmatigheid van de beslissing van het Gerecht te toetsen met betrekking tot middelen waarvan dit laatste geen kennis heeft moeten nemen (zie in die zin arrest Duitsland/Commissie, C‑544/09 P, EU:C:2011:584, punt 63). Hieruit volgt dat een voor het eerst in dit kader aangevoerd onderdeel van een middel niet-ontvankelijk moet worden geacht (zie in die zin arrêt FENIN/Commissie, C‑205/03 P, EU:C:2006:453, punt 22).
44

Het staat derhalve aan de verwijzende rechter, die bij uitsluiting bevoegd is om de feiten te beoordelen, na te gaan of er eventueel een band bestaat tussen verzoekster in het hoofdgeding en het Koninkrijk der Nederlanden, voor zover Martens, die Nederlands staatsburger is en in Nederland is geboren, in haar aanvraag voor studiefinanciering te kennen heeft gegeven gedurende een periode van drie jaren in de zes jaren voorafgaand aan haar inschrijving voor een opleiding in het buitenland in deze lidstaat te hebben gewoond terwijl zij in werkelijkheid vanaf de leeftijd van zes jaar in België heeft gewoond, voor zover voorts haar vader tussen 2006 en 2008 in Nederland heeft gewerkt en voor zover zij er thans werkt.
39

Derhalve moet ervan worden uitgegaan dat een onderneming als T‑Mobile Austria kan worden beschouwd als getroffen in de zin van artikel 4, lid 1, van de kaderrichtlijn door een beslissing van een NRI in een procedure die in de elektronischecommunicatierichtlijnen is neergelegd wanneer een dergelijke onderneming, die elektronischecommunicatienetwerken of ‑diensten aanbiedt, concurreert met de onderneming of ondernemingen waartoe de beslissing van de NRI is gericht, wanneer de NRI deze beslissing heeft genomen in een procedure die de bescherming van de mededinging dient en wanneer deze beslissing de marktpositie van deze eerste onderneming kan beïnvloeden.
27

In het hoofdgeding is dan ook irrelevant de omstandigheid dat de onderneming waarbij Mertens in het kader van een arbeidsovereenkomst voor voltijdarbeid in dienst was, niet dezelfde is als de onderneming die haar nadien in het kader van een arbeidsovereenkomst voor deeltijdarbeid in dienst heeft genomen. Een uitlegging van artikel 71, lid 1, onder a), i), van verordening nr. 1408/71 volgens welke voor toepassing van deze bepaling vereist zou zijn dat de onderneming waarbij de grensarbeider in deeltijd werkzaam is dezelfde is als die waarbij de werknemer voorheen voltijds in dienst was, zou het toepassingsgebied van die bepaling zodanig beperken dat afbreuk zou worden gedaan aan het nuttig effect van de bepaling.
89

In dit verband herinneren zij eraan dat Parker ITR en Parker-Hannifin tot 31 januari 2002 twee afzonderlijke ondernemingen waren. Op basis van dat feit hebben zij in het kader van hun achtste middel bij het Gerecht aangevoerd dat voor de berekening van het plafond van 10 % dat van toepassing is op de boete die enkel aan Parker ITR is opgelegd voor de periode vóór 31 januari 2002, slechts rekening mag worden gehouden met de omzet van Parker ITR in 2008 en niet met de geconsolideerde omzet van de Parker-Hannifin-groep in dat jaar, dit in tegenstelling tot hetgeen de Commissie in de litigieuze beschikking heeft gedaan. Verweersters in hogere voorziening voegen eraan toe dat advocaat-generaal Wathelet zich in die zin heeft uitgesproken in zijn conclusie in de zaak YKK e.a./Commissie (C‑408/12 P, EU:C:2014:66, punten 96‑145).
7

Artikel 11 van richtlijn 95/46 bepaalt het volgende: „1. De lidstaten bepalen dat wanneer de gegevens niet bij de betrokkene zijn verkregen, de voor de verwerking verantwoordelijke [...] op het moment van registratie van de gegevens [...] aan de betrokkene uiterlijk op het moment van de eerste verstrekking van de gegevens ten minste de volgende informatie moet verstrekken, tenzij de betrokkene daarvan reeds op de hoogte is: a) de identiteit van de voor de verwerking verantwoordelijke [...]; b) de doeleinden van de verwerking; c) verdere informatie zoals: — de betrokken gegevenscategorieën; — de ontvangers of de categorieën ontvangers; — het bestaan van een recht op toegang tot zijn eigen persoonsgegevens en op rectificatie van deze gegevens, voor zover die verdere informatie, met inachtneming van de bijzondere omstandigheden waaronder de gegevens worden verzameld, nodig is om tegenover de betrokkene eerlijke verwerking te waarborgen. 2. Het bepaalde in lid 1 is niet van toepassing indien, met name voor statistische doeleinden of voor historisch of wetenschappelijk onderzoek, verstrekking van informatie aan de betrokkene onmogelijk blijkt of onevenredig veel moeite kost of indien de registratie of verstrekking bij wet is voorgeschreven. In deze gevallen zorgen de lidstaten voor passende waarborgen.”
53

Zoals de verwijzende rechter heeft opgemerkt, zijn de in het hoofdgeding aan de orde zijnde modulen, ook al zijn zij ingebouwd in mobiele telefoons of andere apparaten, niet noodzakelijk voor het gebruik daarvan. Zoals de Commissie opmerkt in haar schriftelijke opmerkingen, spelen die modulen als zodanig geen enkele rol in de processen van telefonie, gegevensverwerking, afdruk, of opname en weergave van foto’s. Wanneer deze modulen niet zijn ingebouwd in mobiele telefoons, laptops, printers of digitale camera’s, vormt dit volgens de door de verwijzende rechter verstrekte aanwijzingen geen belemmering voor de werking van laatstgenoemde apparaten.
Volgens artikel 100 („Procedure”) van verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (PB L 210, blz. 25) geldt het volgende:

„1. Voordat de Commissie tot een financiële correctie besluit, leidt zij de procedure in door de lidstaat in kennis te stellen van haar voorlopige conclusies en hem te verzoeken binnen twee maanden zijn opmerkingen te doen toekomen.

Als de Commissie een geëxtrapoleerde of forfaitaire financiële correctie voorstelt, wordt de lidstaat in de gelegenheid gesteld om, door onderzoek van de betrokken documentatie, aan te tonen dat de werkelijke omvang van de onregelmatigheid geringer is dan de Commissie in haar beoordeling stelt. In overleg met de Commissie mag de lidstaat dit onderzoek beperken tot een passend deel of passende steekproef van de betrokken documentatie. Behalve in naar behoren gemotiveerde gevallen mag dit onderzoek niet langer duren dan twee maanden na de bovengenoemde periode van twee maanden.

2. De Commissie houdt rekening met alle door de lidstaat binnen de in lid 1 genoemde termijn aangevoerde bewijsstukken.

3. Als de lidstaat de voorlopige conclusies van de Commissie niet aanvaardt, nodigt de Commissie de lidstaat uit tot een hoorzitting, waar beide partijen in een geest van samenwerking in het kader van het partnerschap proberen overeenstemming te bereiken over de opmerkingen en de daaruit te trekken conclusies.

4. In geval van overeenstemming mag de lidstaat de betrokken communautaire middelen opnieuw gebruiken, overeenkomstig artikel 98, lid 2, tweede alinea.

5. Als er geen overeenstemming wordt bereikt, neemt de Commissie uiterlijk zes maanden na de datum van de hoorzitting een besluit over de financiële correctie, rekening houdend met alle informatie en opmerkingen die in de loop van de procedure zijn voorgelegd. Als er geen hoorzitting plaatsvindt, begint de periode van zes maanden twee maanden na de datum van de door de Commissie gezonden uitnodiging daartoe.”
49

Gelet op het voorgaande dient op de prejudiciële vraag te worden geantwoord dat richtlijn 80/987 in die zin moet worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling inzake de bescherming van werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke een derdelander die niet legaal in de betrokken lidstaat verblijft, niet wordt aangemerkt als werknemer die aanspraak kan maken op een insolventie-uitkering wegens met name onvervulde loonaanspraken in geval van insolventie van de werkgever, terwijl deze derdelander krachtens het civiele recht van die lidstaat wordt aangemerkt als „werknemer” die recht heeft op loon in verband waarmee hij tegen zijn werkgever beroep kan instellen bij de nationale rechter.
6

Artikel 5 van richtlijn 2008/7, „Verrichtingen die niet aan indirecte belastingen zijn onderworpen”, bepaalt het volgende: „1. De lidstaten heffen bij kapitaalvennootschappen geen enkele indirecte belasting, in welke vorm ook, ter zake van: a) de inbreng van kapitaal; b) leningen of diensten verricht in het kader van de inbreng van kapitaal; c) de inschrijving of elke andere formaliteit die een kapitaalvennootschap vanwege haar rechtsvorm in acht moet nemen alvorens met haar werkzaamheden te kunnen beginnen; d) een wijziging in de akte van oprichting of de statuten van een kapitaalvennootschap, en met name: i) de omzetting van een kapitaalvennootschap in een kapitaalvennootschap van andere aard, ii) de overbrenging, van een lidstaat naar een andere lidstaat, van de zetel van de werkelijke leiding of van de statutaire zetel van een kapitaalvennootschap, iii) de wijziging van het doel van een kapitaalvennootschap, iv) de verlenging van de duur van een kapitaalvennootschap; e) de in artikel 4 genoemde herstructureringen. 2. De lidstaten heffen geen enkele indirecte belasting, in welke vorm ook, ter zake van: a) het opmaken, de uitgifte, de toelating ter beurze, het in omloop brengen of het verhandelen van aandelen, deelbewijzen of andere soortgelijke effecten, alsmede van certificaten van deze stukken, onverschillig door wie zij worden uitgegeven; b) leningen, met inbegrip van staatsleningen, afgesloten tegen uitgifte van obligaties of andere verhandelbare effecten, onverschillig door wie deze worden uitgegeven, en alle daarmee verband houdende formaliteiten, alsmede het opmaken, de uitgifte, de toelating ter beurze, het in omloop brengen of het verhandelen van deze obligaties of andere verhandelbare effecten.”
77

Benadrukt moet in dit verband worden dat het Europees coördinatiebureau overeenkomstig artikel 18, tweede alinea, van verordening nr. 492/2011 een samenvatting opmaakt van de in de artikelen 12 en 13 van deze verordening bedoelde inlichtingen alsmede van de gegevens die het resultaat zijn van de studies en onderzoeken die krachtens artikel 11 van die verordening zijn uitgevoerd, waarin alle nuttige informatie over de te verwachten ontwikkeling van de arbeidsmarkt in de Unie tot uitdrukking komt. Bovendien heeft dit bureau volgens artikel 19, lid 1, sub a, van deze verordening tot taak de „verplaatsingen van werknemers na te gaan”. De ondersteunende taken van het Europees coördinatiebureau moeten de lidstaten en de Commissie aldus in staat stellen om op basis van alle relevante informatie de in artikel 17 van verordening nr. 492/2011 genoemde regulerende maatregelen vast te stellen die vereist zijn ter bevordering van het evenwicht op de arbeidsmarkt en ter verwezenlijking van de in punt 9 van de considerans van deze verordening vermelde doelstelling die erin bestaat dat „de lidstaten moeten [...] streven naar coördinatie van hun werkgelegenheidsbeleid”.
20

In die omstandigheden heeft het Eparchiako Dikastirio Lefkosias de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Kunnen de voorschriften van de lidstaten op het gebied van smaad worden gezien als een beperking op het leveren van informatiediensten voor de toepassing van richtlijn [2000/31], aangezien zij hun weerslag hebben op het vermogen langs elektronische weg informatiediensten te leveren, zowel op nationaal niveau als binnen de EU? 2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: zijn de bepalingen van de artikelen 12, 13 en 14 van richtlijn [2000/31], betreffende aansprakelijkheid, van toepassing in burgerlijke zaken tussen particulieren, zoals in geval van civiele aansprakelijkheid voor smaad, of zijn zij enkel van toepassing in geval van civiele aansprakelijkheid voor handelstransacties/consumentenovereenkomsten? 3) Scheppen de artikelen 12, 13 en 14 van richtlijn [2000/31] betreffende de aansprakelijkheid van dienstverleners van de informatiemaatschappij, in het licht van hun doel en rekening houdend met het feit dat in veel lidstaten een vordering in rechte noodzakelijk is voordat een voorlopig verbod kan worden uitgevaardigd dat van kracht is tot het definitieve vonnis, individuele rechten die in een civiele zaak wegens smaad als verweer kunnen worden ingeroepen, of vormen zij wettelijke beletsels voor het instellen van een dergelijke vordering? 4) Zijn de begrippen ‚diensten van de informatiemaatschappij’ en ‚dienstverlener’ als bedoeld in artikel 2 van richtlijn [2000/31] en artikel 1, lid 2, van richtlijn [98/34], van toepassing op online-informatiediensten die niet rechtstreeks door de afnemer van de diensten worden vergoed, maar indirect door reclame die verschijnt op een internetsite? 5) In hoeverre kunnen de hiernavolgende situaties in het licht van de definitie van ‚dienstverlener van diensten van de informatiemaatschappij’ als bedoeld in artikel 2 van richtlijn [2000/31], en artikel 1, lid 2, van richtlijn [98/34], onder een of meer van de rechtsfiguren ‚mere conduit’, ‚caching’ of ‚hosting’ voor de toepassing van de artikelen 12, 13 en 14 van richtlijn [2000/31] worden gebracht: a) dagblad met internetsite die gratis toegankelijk is en waarop de elektronische uitgave van het gedrukte dagblad met alle artikelen en reclame als pdf-document of een vergelijkbaar elektronisch document wordt gepubliceerd; b) onlinedagblad dat vrij toegankelijk is en waartoe toegang aan de uitgever wordt vergoed door middel van reclame op de website. De informatie in het onlinedagblad wordt geleverd door personeel van het dagblad en/of onafhankelijke journalisten; c) tegen betaling toegankelijke internetsite waarop een van de sub a en b genoemde diensten wordt verleend?”
7

Artikel 15 van verordening nr. 2201/2003, met als opschrift „Verwijzing naar een gerecht dat beter in staat is de zaak te behandelen”, bepaalt: „1. De gerechten van een lidstaat die bevoegd zijn om ten gronde over een zaak te beslissen, kunnen bij wijze van uitzondering, indien naar hun inzicht een gerecht van een andere lidstaat waarmee het kind een bijzondere band heeft beter in staat is de zaak of een specifiek onderdeel daarvan te behandelen, in het belang van het kind: a) de behandeling van de zaak of het betrokken onderdeel daarvan aanhouden en de partijen uitnodigen om overeenkomstig lid 4 een daartoe strekkend verzoek te richten aan het gerecht van die andere lidstaat; of b) het gerecht van een andere lidstaat verzoeken zijn bevoegdheid overeenkomstig lid 5 uit te oefenen. 2. Lid 1 is van toepassing: a) op verzoek van een van de partijen, of b) op initiatief van het gerecht, of c) op verzoek van het gerecht van een andere lidstaat waarmee het kind een bijzondere band heeft, overeenkomstig lid 3. Verwijzing op initiatief van het gerecht of op verzoek van het gerecht van een andere lidstaat kan echter slechts plaatsvinden indien zulks door ten minste een van de partijen wordt aanvaard. 3. Het kind wordt geacht in de zin van lid 1 een bijzondere band met een lidstaat te hebben indien: a) het kind na de aanhangigmaking van een zaak bij het in lid 1 bedoelde gerecht zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft verkregen; of b) het kind voordien zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat had; of c) het kind onderdaan van die lidstaat is; of d) een van de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen, zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft; of e) het geschil betrekking heeft op maatregelen ter bescherming van het kind die verband houden met het beheer, de instandhouding van of de beschikking over bestanddelen van het vermogen van het kind die zich op het grondgebied van die lidstaat bevinden. 4. Het gerecht van de lidstaat dat bevoegd is om ten gronde over de zaak te beslissen stelt een termijn vast waarbinnen de zaak overeenkomstig lid 1 bij de gerechten van de andere lidstaat aanhangig moet worden gemaakt. Wordt de zaak niet binnen deze termijn aanhangig gemaakt, dan blijft het gerecht waarbij de zaak aanvankelijk aanhangig is gemaakt de bevoegdheid overeenkomstig de artikelen 8 tot en met 14 uitoefenen. 5. De gerechten van de andere lidstaat kunnen, wanneer dit, gelet op de specifieke omstandigheden van de zaak, in het belang van het kind is, binnen zes weken nadat de zaak op grond van lid 1, sub a of b, bij hen aanhangig is gemaakt, de bevoegdheid aanvaarden. Het gerecht waarbij de zaak het eerst was aangebracht, ziet in dit geval af van het uitoefenen van zijn bevoegdheid. In het andere geval blijft het gerecht waarbij de zaak het eerst was aangebracht, zijn bevoegdheid overeenkomstig de artikelen 8 tot en met 14 uitoefenen. 6. Voor de toepassing van dit artikel zijn de gerechten gehouden hetzij rechtstreeks, hetzij door tussenkomst van de overeenkomstig artikel 53 aangewezen centrale autoriteiten, samen te werken.”
50

De verordening geeft in punt 17 van de considerans weliswaar een uitdrukkelijke rechtvaardiging voor de in artikel 3, lid 4, sub b, van de verordening bedoelde voorkeursbehandeling, met betrekking tot de opening van een territoriale procedure voorafgaand aan de opening van een hoofdprocedure, voor schuldeisers wier woonplaats of hoofdkantoor zich bevindt in de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokken vestiging is gelegen en schuldeisers wier vordering het resultaat is van een uit de exploitatie van die vestiging voortvloeiende verplichting, welke rechtvaardiging is ingegeven door de wens om de opening van onafhankelijke territoriale procedures voorafgaand aan de hoofdprocedure tot het hoogstnoodzakelijke te beperken, maar een dergelijke rechtvaardiging wordt niet gegeven en kan, op grond van de verordening, niet in aanmerking worden genomen met betrekking tot secundaire procedures.
29

Enerzijds staat in het hoofdgeding vast dat overeenkomstig het dubbelbelastingverdrag zoals toegepast in België, de onroerende inkomsten van in Frankrijk gelegen goederen niet in België worden belast, terwijl de onroerende inkomsten van in laatstbedoelde lidstaat gelegen goederen in de belastbare grondslag worden opgenomen. Evenwel kan de Belgische belastingadministratie op grond van dit verdrag rekening houden met de onroerende inkomsten van in Frankrijk gelegen goederen voor de vaststelling, met toepassing van het in dit verdrag voorziene „progressievoorbehoud”, van het belastingtarief dat van toepassing is op de in België belastbare inkomsten.
37

Ten slotte zij erop gewezen dat een beperking die tot doel of tot gevolg heeft dat aan de gebruikmaking door een Turks staatsburger van de vrijheid van vestiging op het nationale grondgebied strengere voorwaarden worden gesteld dan die welke golden bij de inwerkingtreding van het aanvullend protocol, verboden is, tenzij zij rechtvaardiging vindt in een dwingende reden van algemeen belang, geschikt is om de verwezenlijking van het legitieme doel te waarborgen en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken daarvan (zie naar analogie arrest Demir, C‑225/12, EU:C:2013:725, punt 40).
12

De rechter in eerste aanleg, bij wie G. Bollacke datzelfde verzoek had ingediend, heeft dat verzoek ook verworpen, op grond dat volgens de rechtspraak van het Bundesarbeitsgericht geen recht ontstaat op een financiële vergoeding voor jaarlijkse vakantie met behoud van loon die aan het einde van de arbeidsverhouding niet is opgenomen, in geval van beëindiging van die verhouding door het overlijden van de werknemer. Tegen die beslissing is hoger beroep ingesteld bij de verwijzende rechter, die zich afvraagt of die nationale rechtspraak gegrond is in het licht van de rechtspraak van het Hof over artikel 7 van richtlijn 2003/88.