Zaak T-143/06

MTZ Polyfilms Ltd

tegen

Raad van de Europese Unie

„Dumping — Invoer van polyethyleentereftalaatfolie uit India — Verordening tot beëindiging van tussentijds nieuw onderzoek — Verbintenissen inzake minimuminvoerprijzen — Vaststelling van uitvoerprijs — Toepassing van andere werkwijze dan bij oorspronkelijk onderzoek — Keuze van rechtsgrondslag — Artikel 2, leden 8 en 9, en artikel 11, leden 3 en 9, van verordening (EG) nr. 384/96”

Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 17 november 2009 II ‐ 4135

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Nieuw onderzoek van factoren die antidumpingrechten rechtvaardigden – Wijze van vaststelling van uitvoerprijs

(Art. 5 EG; verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 2, leden 8 en 9, en 11, leden 3 en 9)

Artikel 11, lid 3, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 geeft de Raad niet de bevoegdheid om, onder verwijzing naar de noodzaak om een prospectieve beoordeling te maken van de door de betrokken exporteurs gehanteerde prijzen, in de context van een tussentijds nieuw onderzoek een werkwijze ter vaststelling van de uitvoerprijs te gebruiken die onverenigbaar is met de in artikel 2, leden 8 en 9, van de basisverordening vastgestelde eisen. Uit artikel 11, lid 9, van de basisverordening blijkt namelijk dat de instellingen in het kader van een nieuw onderzoek in de regel op dezelfde wijze te werk moeten gaan als bij het oorspronkelijke onderzoek dat tot instelling van het antidumpingrecht heeft geleid, ook wat de wijze van vaststelling van de uitvoerprijs uit hoofde van artikel 2, leden 8 en 9, van de basisverordening betreft.

Deze bepaling voorziet in een uitzondering op grond waarvan de instellingen enkel voor zover de omstandigheden zijn gewijzigd, op andere wijze te werk mogen gaan dan bij het oorspronkelijke onderzoek, welke uitzondering evenwel strikt dient te worden uitgelegd. Bovendien komt uit artikel 11, lid 9, van de basisverordening naar voren dat bij de toegepaste werkwijze rekening moet worden gehouden met het bepaalde in de artikelen 2 en 17 van de basisverordening.

Daarenboven wordt het nuttig effect van artikel 11, lid 3, van de basisverordening ruimschoots gewaarborgd door het feit dat de instellingen over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken, met inbegrip van de mogelijkheid om in het kader van hun onderzoek naar de noodzaak tot handhaving van bestaande maatregelen een prospectieve beoordeling te maken van het door de betrokken exporteurs gehanteerde prijsbeleid. Wanneer deze noodzaak eenmaal is beoordeeld en de instellingen hebben besloten om de bestaande maatregelen te wijzigen, zijn zij bij de vaststelling van de nieuwe maatregelen echter gebonden aan het bepaalde in artikel 11, lid 9, van de basisverordening, waarin hun de uitdrukkelijke bevoegdheid en verplichting worden opgelegd om de in artikel 2 van die verordening voorgeschreven werkwijze te hanteren.

Hieruit volgt enerzijds dat de gestelde bevoegdheid voor de instellingen om in het kader van de vaststelling van de uitvoerprijs prospectieve analyses uit te voeren niet noodzakelijk is om het nuttig effect van artikel 11, lid 3, van de basisverordening te waarborgen, en zelfs is uitgesloten bij artikel 11, lid 9, van deze verordening, en anderzijds dat de gestelde, uit eerstbedoelde bepaling voortvloeiende impliciete bevoegdheid niet kan prevaleren boven de expliciete bevoegdheden die zijn voorzien in laatstbedoelde bepaling, gelezen in samenhang met artikel 2 van de basisverordening. Dientengevolge kunnen de instellingen artikel 11, lid 3, van de basisverordening niet gebruiken als rechtsgrondslag om bij de vaststelling van de uitvoerprijs af te wijken van de in artikel 2, leden 8 en 9, van de basisverordening voorgeschreven werkwijze.

(cf. punten 41-42, 45, 48-51)