ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 7 maart 2019 – Elliniko Dimosio

(Zaak C‑689/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Binnenlandse belastingen – Verbod van discriminerende belastingen – Belasting op luxeproducten – Motorrijtuigen – Vrijstelling van de belasting naargelang van de datum waarop een voertuig voor het eerst in het verkeer is gebracht in de lidstaat van heffing – Niet-inaanmerkingneming van de datum waarop een voertuig voor het eerst in het verkeer is gebracht in een andere lidstaat”

Fiscale bepalingen – Binnenlandse belastingen – Verbod van discriminatie tussen ingevoerde producten en soortgelijke nationale producten – Belasting op luxeproducten – Heffing op personenauto’s voor particulier gebruik met een grote cilinderinhoud – Vrijstelling voor voertuigen die meer dan tien jaar geleden voor het eerst in het verkeer zijn gebracht – Niet-inaanmerkingneming van de datum waarop een voertuig voor het eerst in het verkeer is gebracht in een andere lidstaat – Ontoelaatbaarheid

(Art. 110 VWEU)

(zie punt 26 en dictum)

Dictum

Artikel 110 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat als die in het hoofdgeding, die bepaalt dat eigenaren of bezitters van een personenauto met een grote cilinderinhoud worden uitgezonderd van heffing van de luxebelasting wanneer de auto meer dan tien jaar oud is, beoordeeld naar de datum waarop deze in het verkeer is gebracht in deze lidstaat, zonder dat rekening wordt gehouden met het feit dat hij eventueel al eerder in het verkeer is gebracht in een andere lidstaat.

( 1 ) PB C 25 van 21.1.2019.
1.

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken – Omvang van die verplichting op het gebied van de fundamentele vrijheden – Vraag gerezen in een geding dat tot één lidstaat is beperkt – Geen aanwijzing van de aanknopingsfactor waaruit blijkt dat de gevraagde uitlegging noodzakelijk is voor de beslechting van het geding – Niet-ontvankelijkheid (Art. 45 en 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94) (zie punten 21, 23‑25, 30 en dictum)
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 20 juni 2019 – Schiaffini Travel

(Zaak C‑322/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Verordening (EG) nr. 1370/2007 – Openbaar personenvervoer per spoor en over de weg – Artikel 5 – Gunning van openbaredienstcontracten – Artikel 5, lid 2 – Onderhandse gunning – Begrip ‚interne exploitant’ – Artikel 8, lid 2 – Overgangsregeling”

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Identificatie van de relevante elementen van Unierecht – Herformulering van de vragen (Art. 267 VWEU) (zie punt 29)

2. Vervoer – Openbaar personenvervoer per spoor en over de weg – Verordening nr. 1370/2007 – Artikel 5, lid 2 – Gunning van openbaredienstcontracten – Gunningsprocedure die plaatsvond vóór 3 december 2019 – Niet-toepasselijkheid (Verordening nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5 en 8, lid 2) (zie punt 37 en dictum)

Dictum

Artikel 5 en artikel 8, lid 2, van verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad en verordening (EEG) nr. 1107/70 van de Raad moeten aldus worden uitgelegd dat artikel 5, lid 2, van deze verordening niet van toepassing is op een openbare procedure voor de gunning van een concessieovereenkomst voor lokaal vervoer die vóór 3 december 2019 plaatsvindt.

( 1 ) PB C 285 van 13.8.2018.
Zaak C‑640/17

Luís Manuel dos Santos

tegen

Fazenda Pública

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Binnenlandse belastingen – Verbod van discriminerende belastingen – Artikel 110 VWEU – Algemene motorrijtuigenbelasting – Vaststelling van het belastingtarief volgens de datum van eerste registratie van het voertuig in de lidstaat van heffing – Tweedehandse wagens ingevoerd uit een andere lidstaat – Geen inaanmerkingneming van de datum van eerste registratie in een andere lidstaat”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 17 april 2018

Fiscale bepalingen – Binnenlandse belastingen – Algemene motorrijtuigenbelasting – Vaststelling van het belastingtarief volgens de datum van eerste registratie van het voertuig in de lidstaat van heffing – Toepassing op een uit een andere lidstaat ingevoerde tweedehandse wagen – Geen inaanmerkingneming van de datum van eerste registratie in een andere lidstaat – Ontoelaatbaarheid

(Art. 110 VWEU)

Artikel 110 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke de algemene motorrijtuigenbelasting over lichte personenwagens die in deze lidstaat zijn ingeschreven of geregistreerd, wordt geheven zonder dat rekening wordt gehouden met de datum van eerste registratie van een voertuig wanneer dat voertuig voor het eerst in een andere lidstaat is geregistreerd, met als gevolg dat uit een andere lidstaat ingevoerde voertuigen hoger worden belast dan soortgelijke niet-ingevoerde voertuigen.

(zie punt 22 en dictum)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 22 maart 2018 –

Centeno Meléndez

(Zaak C‑315/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 1999/70/EG – Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Clausule 4 – Non-discriminatiebeginsel – Stelsel van een horizontale loopbaan – Toekenning van een loontoeslag – Nationale regeling op grond waarvan personen in tijdelijke dienst daarvan zijn uitgesloten – Begrippen ‚arbeidsvoorwaarden’ en ‚objectieve redenen’”

1. Sociale politiek–Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd–Richtlijn 1999/70–Werkingssfeer–Persoon in tijdelijke dienst binnen het administratieve en technische personeel van een universiteit–Daaronder begrepen (Richtlijn 1999/70 van de Raad, bijlage) (zie punten 38‑40)

2. Sociale politiek–Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd–Richtlijn 1999/70–Verbod van discriminatie van werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd–Arbeidsvoorwaarden–Begrip–Deelneming aan het stelsel van een horizontale loopbaan en aan die deelneming verbonden loontoeslag–Daaronder begrepen (Richtlijn 1999/70 van de Raad, bijlage, clausule 4, punt 1) (zie punten 45, 47, 52‑54)

3. Sociale politiek–Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd–Richtlijn 1999/70–Verbod van discriminatie van werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd–Nationale regeling op grond waarvan de deelneming aan het stelsel van een horizontale loopbaan voor het administratieve en technische personeel van een universiteit en daardoor het aan die deelneming verbonden voordeel van een loontoeslag is voorbehouden aan ambtenaren en aan functionarissen met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, met uitsluiting van personen die in tijdelijke dienst zijn–Geen objectieve redenen–Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 1999/70 van de Raad, bijlage, clausule 4, punt 1) (zie punten 65, 68‑71, 76, 78 en dictum)

Dictum

Clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst van 18 maart 1999 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd moet in die zin worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan de deelneming aan het stelsel van een horizontale loopbaan voor het administratieve en technische personeel van de universiteit van Zaragoza (Spanje), en daardoor het aan die deelneming verbonden voordeel van de loontoeslag, is voorbehouden aan ambtenaren en aan functionarissen met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, met uitsluiting van inzonderheid personen die in tijdelijke dienst zijn.

( 1 ) PB C 269 van 14.8.2017.
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 5, 6)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 juli 2017 –

Saferoad Grawil en Saferoad Kabex

(Zaak C‑35/17)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Overheidsopdrachten – Beginselen inzake het plaatsen van overheidsopdrachten – Gelijke behandeling van de inschrijvers – Geldigheidsduur van de inschrijving en van de borgstelling – Verlenging niet uitdrukkelijk vermeld – Uitgesloten van de opdracht”

Harmonisatie van de wetgevingen–Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten–Richtlijn 2004/18–Beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers–Transparantieplicht–Uitsluiting van een marktdeelnemer van een openbare aanbestedingsprocedure, omdat hij een verplichting niet is nagekomen die niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld–Geen mogelijkheid om die omissie te rectificeren–Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2 en bijlage VII A, punt 17)

(zie punten 18, 19, 21‑23, 26, 27 en dictum)

Dictum

Artikel 2 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, het beginsel van gelijke behandeling en de transparantieplicht moeten in die zin worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een marktdeelnemer van de procedure van plaatsing van een overheidsopdracht wordt uitgesloten omdat hij een verplichting niet nakomt die niet uitdrukkelijk uit de stukken betreffende deze procedure volgt.
§ 87 VfGG bepaalt:

„(1) In het arrest moet worden aangegeven of de verzoeker in zijn grondwettelijke rechten is aangetast door het bestreden arrest of in zijn rechten is aangetast door de toepassing van een onrechtmatige verordening, van een onrechtmatige herbekendmaking van een wet (internationaal verdrag), van een ongrondwettelijke wet of van een onrechtmatig internationaal verdrag, en in voorkomend geval moet het bestreden arrest worden vernietigd.

(2) Wanneer het Verfassungsgerichtshof het beroep toewijst, zijn de rechterlijke en bestuurlijke instanties verplicht, onverwijld met alle hun ter beschikking staande juridische middelen in de betrokken zaak een rechtstoestand te creëren die in overeenstemming is met de rechtsopvatting van het Verfassungsgerichtshof.

(3) Indien het Verfassungsgerichtshof weigert het beroep te behandelen of het beroep verwerpt, moet het, indien de verzoeker binnen een termijn van twee weken vanaf de betekening van de beslissing van het Verfassungsgerichtshof een daartoe strekkend verzoek heeft ingediend, aangeven dat het beroep krachtens artikel 144, lid 3, van Bundes-Verfassungsgesetz [grondwet, Oostenrijk] aan het Verwaltungsgerichtshof wordt overgedragen.”
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 11 januari 2018 –

Amber Capital Italia e.a.

(Gevoegde zaken C‑654/16, C‑657/16 en C‑658/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Vennootschapsrecht – Richtlijn 2004/25/EG – Openbare overnamebiedingen – Artikel 5, lid 4, tweede alinea – Mogelijkheid om de biedingsprijs in specifieke omstandigheden en aan de hand van duidelijk omschreven criteria te wijzigen – Nationale regeling die, in geval van samenspanning tussen de bieder of in onderling overleg met hem handelende personen en één of meer verkopers, ter bepaling van de biedingsprijs het begrip ‚vastgestelde prijs’ hanteert – Begrip ‚duidelijk omschreven criterium’”

Vrijheid van vestiging–Vennootschappen–Richtlijn 2004/15–Openbare overnamebiedingen–Bescherming van de minderheidsaandeelhouders, verplicht bod en billijke prijs–Mogelijkheid voor de lidstaten om hun toezichthoudende autoriteiten ertoe te machtigen, onder welomlijnde omstandigheden en aan de hand van duidelijk omschreven criteria de biedingsprijs te wijzigen–Nationale regeling op grond waarvan de prijs van een openbaar overnamebod mag worden verhoogd in geval van samenspanning tussen de bieder of de in onderling overleg met hem handelende personen en een of meer verkopers–Gebruik van de door de toezichthoudende autoriteit vastgestelde prijs–Toelaatbaarheid–Voorwaarde–Prijs die op voldoende duidelijke, nauwkeurige en voorzienbare wijze uit die regeling voortvloeit

(Richtlijn 2004/25 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, lid 4, tweede alinea)

(zie punten 34‑39 en dictum)

Dictum

Artikel 5, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod moet in die zin worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, die de nationale toezichthoudende autoriteit toestaat, de prijs van een openbaar overnamebod te verhogen in geval van samenspanning tussen de bieder of in onderling overleg met hem handelende personen en één of meer verkopers, en die daarbij alleen bepaalt dat de aldus verhoogde prijs overeenstemt met de door die autoriteit vastgestelde prijs, mits deze prijs op voldoende duidelijke, nauwkeurige en voorzienbare wijze voortvloeit uit de gehele nationale regeling en kan worden bepaald aan de hand van de in het nationale recht erkende interpretatiemethoden.

( 1 ) PB C 121 van 18.4.2017.
Artikel 2, onder l), van verordening nr. 261/2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten moet aldus worden uitgelegd dat een vlucht waarvan de plaats van vertrek en de plaats van bestemming stroken met de planning, maar waarbij er een ongeplande tussenlanding is gemaakt, niet als geannuleerd kan worden aangemerkt.

In dit verband staat ten eerste vast dat met verordening nr. 261/2004, zoals blijkt uit de overwegingen 1, 2 en 4 ervan, wordt beoogd een hoog niveau van bescherming van de passagiers en de consumenten te waarborgen door hun rechten te versterken in een bepaald aantal situaties die ernstige moeilijkheden en ongemak met zich meebrengen, en hiervoor onmiddellijk en gestandaardiseerd compensatie te bieden.

Het feit dat er tijdens een vlucht een ongeplande tussenlanding wordt gemaakt, levert evenwel geenszins een situatie op die als zodanig voor de passagiers ernstige moeilijkheden en ongemak, zoals die bij een instapweigering, een annulering of een langdurige vertraging met zich meebrengt, waarvoor in verordening nr. 261/2004, zoals uitgelegd door het Hof, is voorzien in compensatie.

Dergelijke ernstige moeilijkheden en ongemak doen zich slechts voor indien deze tussenlanding tot gevolg heeft dat het luchtvaartuig dat voor de betrokken vlucht wordt gebruikt, zijn eindbestemming ten opzichte van de geplande aankomsttijd bereikt met een vertraging van drie uur of meer. In deze situatie heeft de passagier in beginsel recht op de compensatie als bedoeld in artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7 van verordening nr. 261/2004, zoals uitgelegd door het Hof.

Ten tweede zou, wanneer een vlucht die na een ongeplande tussenlanding op haar geplande eindbestemming aankomt, aan een geannuleerde vlucht zou worden gelijkgesteld, dit ertoe leiden dat een recht op compensatie wordt toegekend aan een passagier die vanwege die ongeplande tussenlanding een aankomstvertraging van minder dan drie uur heeft opgelopen, terwijl een passagier die door een andere oorzaak dezelfde vertraging heeft opgelopen, geen recht zou hebben op de compensatie bedoeld in artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7 van verordening nr. 261/2004. Dat zou derhalve in strijd zijn met het beginsel van gelijke behandeling.

(zie punten 22‑25, 27 en dictum)
Artikel 101 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de prijs voor het vervoer van goederen over de weg voor rekening van derden niet lager mag zijn dan minimumbedrijfskosten die worden vastgesteld door een nationale overheidsdienst, wanneer deze minimumkosten door de genoemde nationale overheidsdienst zijn vastgesteld de meest representatieve sectororganisaties van vervoerders en opdrachtgevers gehoord. De lidstaat heeft zijn eigen regeling het overheidskarakter niet ontnomen door de verantwoordelijkheid voor het nemen van besluiten tot interventie op economisch gebied aan particuliere marktdeelnemers over te laten. Evenmin kan worden geoordeeld dat een dergelijke regeling grond biedt voor de conclusie dat er sprake is van een mededingingsregeling tussen ondernemingen in de zin van artikel 101 VWEU, die door de overheid zou zijn opgelegd of begunstigd, dan wel waarvan de werking door de overheid zou zijn versterkt.

(cf. punten 22, 23, 25, 28 en dictum)
14

Artikel 11a van de wet op het consumentenkrediet, zoals gewijzigd, met als opschrift „Variabele rentevoet”, dat is ingevoegd bij artikel 3 van de wet tot wijziging en aanvulling van de wet op het consumentenkrediet, bepaalt: „(1) Als variabele rentevoeten zijn overeengekomen, moet de kredietgever: a) een duidelijke, voor de consument bekende parameter vaststellen voor het nemen van beslissingen inzake de correctie van die rentevoeten; b) uit kwalitatief en kwantitatief oogpunt aangeven wat het causaal verband is tussen de fluctuaties van de onder a) bedoelde parameter en de weerslag ervan op de variabele rentevoeten, en c) bepalen op welke perioden de beslissing inzake correctie van de variabele rentevoeten betrekking heeft (basisperiode en referentieperiode). (2) Onder de in lid 1 van dit artikel bedoelde parameter wordt een van de volgende variabelen verstaan: de Euribor, de Libor, de nationale referentierentevoet, het rendement op schatkistpapier of de gemiddelde rentevoet voor particuliere deposito’s in een bepaalde valuta. De variabele rentevoet wordt vastgesteld door de overeengekomen parameter te verhogen met een vaste opslag, die samen met de parameter moet worden afgesproken en die de banken tijdens de terugbetalingsperiode niet mogen overschrijden. (3) Fluctuaties van de rentevoeten in een referentieperiode mogen niet hoger of, in geval van een rentedaling, lager zijn dan de in procentpunten uitgedrukte fluctuatie van de in lid 1 bedoelde parameter. (4) Als de kredietgever variabele rentevoeten aanbiedt, moet hij de in lid 1 bedoelde gegevens duidelijk en ondubbelzinnig meedelen aan de consument vóór de kredietovereenkomst wordt gesloten. Ook moet hij de consument inlichten over alle risico’s waarmee een variabele rentevoet gepaard gaat en in de overeenkomst duidelijk en ondubbelzinnig aangeven op basis van welke variabelen de variabele rentevoet wordt berekend. (5) Voor alle lopende kredietovereenkomsten, gesloten tot op de datum van inwerkingtreding van deze wet zonder dat de parameter en het causale verband erin zijn bepaald, moet de kredietgever overeenkomstig dit artikel als parameter een van de volgende variabelen nemen: — een referentierentevoet (Euribor, Libor) of — de nationale referentierentevoet of — het rendement op schatkistpapier van het ministerie van Financiën of — de gemiddelde rentevoet voor particuliere deposito’s in een bepaalde valuta. Hij moet ook aangeven wat het vaste deel van de rentevoet is en met welke intervallen de rentevoeten worden gewijzigd. [...] [...]”
29

In het geval van een natuurlijke persoon die de nakoming van de verplichtingen van een vennootschap heeft gewaarborgd, staat het bijgevolg aan de nationale rechter om vast te stellen of die persoon heeft gehandeld in het kader van zijn beroeps- of bedrijfsactiviteit of op grond van functionele banden die hij met die vennootschap heeft, zoals het beheer daarvan of een niet onaanzienlijke deelneming in het maatschappelijk kapitaal ervan, dan wel heeft gehandeld voor privédoeleinden.
1)

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale bepaling, zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan marktdeelnemers die wensen deel te nemen aan een aanbesteding voor de verlening van concessies op het gebied van spelen en weddenschappen, hun economische en financiële draagkracht moeten bewijzen aan de hand van verklaringen van minstens twee bankinstellingen, zonder dat deze draagkracht ook op een andere wijze mag worden aangetoond, voor zover een dergelijke bepaling kan voldoen aan de evenredigheidsvoorwaarden die in de rechtspraak van het Hof zijn geformuleerd, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.
De bepalingen van het VWEU inzake de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten zijn niet van toepassing op een situatie waarvan alle aspecten zich binnen één lidstaat voordoen. In bepaalde omstandigheden staat het zuiver interne karakter van de betrokken situatie er echter niet aan in de weg dat het Hof een krachtens artikel 267 VWEU gestelde vraag beantwoordt.

Dat kan met name het geval zijn wanneer het nationale recht de verwijzende rechterlijke instantie voorschrijft een burger van zijn lidstaat dezelfde rechten toe te kennen als een burger van een andere lidstaat in dezelfde situatie aan het Unierecht kan ontlenen, of wanneer het verzoek om een prejudiciële beslissing betrekking heeft op bepalingen van het Unierecht waarnaar het nationale recht van een lidstaat verwijst ter bepaling van de voorschriften die in een zuiver interne situatie van die staat van toepassing zijn.

Hoewel het Hof in een dergelijke situatie de gevraagde uitlegging kan verstrekken, mag het daartoe echter niet het initiatief te nemen wanneer niet uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat op de verwijzende rechterlijke instantie inderdaad een dergelijke verplichting rust.

(cf. punten 23, 26‑28)
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, onder b)] (cf. punt 69)
1.

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Rechtstreeks geraakt — Criteria — Besluit van de Commissie waarbij wordt vastgesteld dat in een bijzonder geval boeking achteraf van de invoerrechten gerechtvaardigd is, maar kwijtschelding ervan niet gerechtvaardigd is –Verzoek tot kwijtschelding van de douanerechten — Verwijzing door de Commissie van de nationale autoriteiten naar een besluit betreffende een andere importeur — Beroep ingesteld door importeurs op wie het nationale besluit, maar niet het besluit van de Commissie, betrekking heeft — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 45‑50, 62, 63)