ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

28 april 2016

José Manuel Silva Rodriguez

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioen — Berekening van pensioenrechten — Premie voor kaderpersoneel — Artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Silva Rodriguez het Gerecht vraagt om, ten eerste, een interne richtlijn van de Europese Commissie, in casu de op 16 juni 2005 goedgekeurde conclusie 240/05 van het college van hoofden van de administratie betreffende, kort samengevat, de plaatsing in een hogere salaristrap die sinds 1 mei 2004 is voorzien voor de hoofden van een eenheid, de directeuren en de directeuren-generaal, niet van toepassing te verklaren op het onderhavige geval en het besluit van de Commissie van 29 oktober 2014 tot vaststelling van zijn ouderdomspensioenrechten nietig te verklaren alsmede, ten tweede, de Commissie te veroordelen tot betaling van het ouderdomspensioen waarop hij recht meent te hebben na aftrek van het daadwerkelijk betaalde pensioen, vermeerderd met de wettelijke rente.

Beslissing:

Het beroep van Silva Rodriguez wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard. Silva Rodriguez draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren — Middelen — Middel ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling — Beroep op een vermeende discriminatie wegens een aan andere ambtenaren onwettig verleend voordeel — Falend middel

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

De eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling moet te verenigen zijn met de eerbiediging van het legaliteitsbeginsel, dat meebrengt dat niemand zich ten eigen voordele kan beroepen op een onwettigheid waarvan anderen hebben kunnen profiteren. Een middel ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling in verband met een aan andere ambtenaren onwettig verleend voordeel faalt derhalve.

(cf. punt 38)

Referentie:

Hof: arresten van 4 juli 1985, Williams/Rekenkamer, 134/84, EU:C:1985:297, punt 14, en 2 juni 1994, de Compte/Parlement, C‑326/91 P, EU:C:1994:218, punten 51et 52

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 1 juli 2010, Časta/Commissie, F‑40/09, EU:F:2010:74, punt 88, en 21 januari 2014, Van Asbroeck/Parlement, F‑102/12, EU:F:2014:4, punten 37 en 38
De toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut op een overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van pensioenrechten die in het kader van een andere pensioenregeling zijn verworven, en die vóór de vaststelling van die bepalingen is aangevraagd, maar ná de inwerkingtreding ervan heeft plaatsgevonden, is niet in strijd met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

Volgens een algemeen erkend beginsel is een nieuwe regel, behoudens uitzondering, onmiddellijk van toepassing op toekomstige situaties alsmede op de toekomstige gevolgen van situaties die, zonder evenwel volledig te zijn gevormd, onder de oude regeling zijn ontstaan. Dit is alleen anders in situaties die onder de gelding van de vroegere regeling zijn ontstaan, definitief tot stand zijn gekomen en verworven rechten in het leven roepen. Een recht wordt als verworven beschouwd wanneer het rechtscheppende feit ervan zich vóór de wetswijziging heeft voorgedaan. Dit geldt echter niet voor een recht waarvan het rechtscheppende feit niet is ontstaan onder de wettelijke regeling die is gewijzigd.

Enerzijds verzet artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut zich niet tegen een dergelijke onmiddellijke toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen.

Anderzijds leidt noch de toezending, aan de ambtenaar of functionaris die een verzoek heeft ingediend om de pensioenrechten die hij in het kader van een andere pensioenregeling heeft verworven over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, van een voorstel voor extra pensioenjaren, noch, a fortiori, de indiening van een dergelijk verzoek tot een wijziging in zijn rechtspositie en worden hierdoor geen bindende rechtsgevolgen teweeggebracht. Er was voor die ambtenaar of functionaris dus geen sprake van verworven rechten die door de toepassing van de nieuwe bepalingen geschonden konden worden.

Het recht van een ambtenaar of functionaris op toekenning van extra pensioenjaren is overigens pas volledig gevormd wanneer het kapitaal dat zijn in een andere regeling verworven pensioenrechten vertegenwoordigt, eenmaal is overgedragen aan de pensioenregeling van de Unie.

Particulieren kunnen zich niet op het beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen beroepen om zich te verzetten tegen de toepassing van een nieuw voorschrift, met name op een gebied waarop de wetgever over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt.

(cf. punten 25‑28, 30 en 36)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 151‑154 en 170 en aldaar aangehaalde rechtspraak
Overeenkomstig de bepalingen van artikel 90, lid 2, juncto artikel 91, leden 1 en 2, van het Statuut is een beroep van een ambtenaar bij het Gerecht voor ambtenarenzaken slechts ontvankelijk indien vooraf bij het tot aanstelling bevoegd gezag een klacht is ingediend tegen een voor hem bezwarend besluit, ongeacht de vraag of dit gezag een besluit heeft genomen dan wel heeft nagelaten om een door het Statuut voorgeschreven maatregel te nemen.

Bij ontbreken van een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag en in het geval dat gezag niet verplicht is om een door het Statuut voorgeschreven maatregel te nemen, kan de ambtenaar dat gezag overeenkomstig artikel 90, lid 1, van het Statuut altijd vragen om een besluit te nemen, opdat hij het standpunt van dat gezag eventueel kan betwisten, eerst in het kader van een klacht en vervolgens in dat van een beroep in rechte.

(cf. punt 28)
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN DE EERSTE KAMER

VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

9 juli 2015

Antonio Vecchio

tegen

Gemeenschappelijke Onderneming Ecsel

„Minnelijke regeling van het geschil — Artikel 90, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering — Akkoord tussen partijen op initiatief van het Gerecht — Doorhaling”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, waarmee Vecchio vraagt om nietigverklaring van het besluit van 28 mei 2014 waarmee de Gemeenschappelijke Onderneming Ecsel, opvolgster van de Gemeenschappelijke Onderneming Artemis, zijn klacht van 28 januari 2014 heeft afgewezen waarmee hij opkwam tegen de inhoud van zijn beoordelingsrapport over 2012, met name tegen de weigering van de beoordelaar in beroep om de inhoud daarvan te wijzigen.

Beslissing:

Zaak F‑75/14 wordt doorgehaald in het register van het Gerecht na het akkoord dat Vecchio en de Gemeenschappelijke Onderneming Ecsel hebben gesloten. Zoals overeengekomen in het akkoord, draagt de Gemeenschappelijke Onderneming Ecsel haar eigen kosten en de kosten van Vecchio.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Minnelijke regeling van het geschil voor het Gerecht voor ambtenarenzaken – Doorhaling in het register

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 90, lid 1)

(cf. punten 3 en 5)
In het kader van de procedure voor de overdracht van pensioenrechten zoals voorzien in artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, vormt het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, dat is genomen na de overdracht van het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die de betrokkene vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven, het bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut. Daarentegen is een voorstel voor extra pensioenjaren, ook al is het door de betrokkene aanvaard, geen bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut.

Extra pensioenjaren kunnen immers alleen worden toegekend wanneer de ambtenaar zijn toestemming geeft voor de voortgang van de procedure om het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die hij bij het betrokken externe pensioenfonds heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, welke toestemming gebaseerd is op het voorstel voor extra pensioenjaren dat door het tot aanstelling bevoegd gezag wordt gedaan op basis van het voorlopige kapitaalbedrag dat het betrokken nationale pensioenfonds heeft aangekondigd.

In het stadium van het voorstel voor extra pensioenjaren verplicht de betrokken instelling zich slechts ertoe artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut en de algemene uitvoeringsbepalingen correct op de situatie van de betrokkene toe te passen. Deze verplichting van de instelling vloeit rechtstreeks voort uit de betrokken statutaire bepalingen, zelfs al verbindt zij zich niet uitdrukkelijk daartoe.

Uit een dergelijke verbintenis die in een voorstel voor extra pensioenjaren tot uiting komt, volgt noch een nieuwe verplichting voor de betrokken instelling noch, dientengevolge, een wijziging van de rechtspositie van de betrokkene, met name omdat, zelfs wanneer de betrokkene zijn toestemming geeft om de pensioenrechten die hij in een andere regeling heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, de instelling die het voorstel heeft gedaan, niet verplicht is om, nadat de door het nationale fonds aangekondigde overdracht van het kapitaal heeft plaatsgevonden, de betrokkene automatisch het aantal pensioenjaren toe te kennen zoals aangegeven in het oorspronkelijke voorstel op basis waarvan de ambtenaar zijn wil heeft bevestigd om dat kapitaal over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie.

(cf. punten 28‑32)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 50, 52, 53 en 74; Commissie/Cocchi en Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, punt 66, en Teughels/Commissie, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, punten 37, 46, 48, 49, 58 en 70
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

2 augustus 2016

Anne Mommer

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van in andere pensioenregelingen verworven pensioenrechten — Voorstel voor extra pensioenjaren — Geen bezwarend besluit — Kennelijke niet-ontvankelijkheid van het beroep”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Anne Mommer voornamelijk vraagt om nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 16 februari 2012 tot definitieve vaststelling, op haar verzoek, van het aantal extra pensioenjaren in de pensioenregeling van de Europese Unie volgende uit de overdracht van de pensioenrechten die zij vóór haar indiensttreding bij de Unie in andere pensioenregelingen had verworven.

Beslissing:

Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Bezwarend besluit – Begrip – Voorstel voor extra pensioenjaren met het oog op de overdracht aan de regeling van de Unie van vóór de indiensttreding bij de Unie verworven pensioenrechten – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 91, lid 1)

Een voorstel voor extra pensioenjaren, dat een ambtenaar op zijn verzoek wordt gedaan met het oog op de overdracht aan de pensioenregeling van de Europese Unie van in het kader van een andere regeling verworven pensioenrechten, brengt geen bindende rechtsgevolgen teweeg die de rechtspositie van de adressaat ervan rechtstreeks en onmiddellijk raken, doordat zij die rechtspositie kenmerkend wijzigen. Het kan derhalve niet worden aangemerkt als een bezwarend besluit in de zin van artikel 91, lid 1, van het Statuut.

(cf. punt 18)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punt 73; Commissie/Cocchi en Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, punt 65, en Teughels/Commissie, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, punt 69
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

6 juni 2012

Zaak F‑54/12 R

Luigi Carosi

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Algemeen vergelijkend onderzoek — Uitgesloten van deelneming aan beoordelingstoetsen — Procedure in kort geding — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging – Fumus boni juris — Ontbreken — Specifieke voorwaarden voor toelating tot vergelijkend onderzoek — Beroepservaring”

Betreft: Verzoek, ingediend krachtens artikel 278 VWEU, artikel 157 EA en artikel 279 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Carosi met name vraagt om opschorting van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AST/117/11 (hierna: „jury van het vergelijkend onderzoek” of „jury”) om hem uit te sluiten van deelneming aan de beoordelingstoetsen van dat vergelijkend onderzoek.

Beslissing: Het verzoek in kort geding wordt afgewezen. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

Ambtenaren — Vergelijkend onderzoek — Vergelijkend onderzoek op grondslag van schriftelijke bewijsstukken en examens — Toelatingsvoorwaarden — Bepaling door aankondiging van vergelijkend onderzoek – Beoordeling, door jury, van beroepservaring van kandidaten — Rechterlijke toetsing — Grenzen — Vergelijkend onderzoek op het gebied van secretariaatswerkzaamheden

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 2 en 5)

De jury van een vergelijkend onderzoek dient van geval tot geval te onderzoeken of de door de kandidaat aangevoerde beroepservaring voldoet aan het in de aankondiging van vergelijkend onderzoek gestelde niveau. Zij beschikt ter zake over een discretionaire bevoegdheid, in het kader van de statutaire bepalingen betreffende vergelijkende onderzoeken, zowel met betrekking tot de aard en de duur van de vroegere beroepservaring van de kandidaten als met betrekking tot het nauwe of minder nauwe verband van die beroepservaring met de eisen van het ambt waarin moet worden voorzien. Bij zijn wettigheidstoetsing moet het Gerecht voor ambtenarenzaken zich dus ertoe beperken, te onderzoeken of bij de uitoefening van die bevoegdheid geen kennelijke fout is gemaakt.

De jury maakt in dit opzicht geen kennelijke beoordelingsfout wanneer zij zich bij de vaststelling van het besluit tot niet-toelating tot een vergelijkend onderzoek op het gebied van secretariaatswerkzaamheden op het standpunt stelt dat een universitair diploma en een beroepservaring met name op juridisch gebied niet overeenkomen met een diploma verkregen op het gebied van secretariaatswerkzaamheden respectievelijk een beroepservaring op dat gebied.

(cf. punten 35, 39, 40 en 47)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 1 juli 2010, Časta/Commissie, F‑40/09, punt 58, en aangehaalde rechtspraak
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Derde kamer)

13 februari 2012

Zaak F-123/11

Antonio Ayres de Abreu

tegen

Europees Economisch en Sociaal Comité

„Openbare dienst – Kennelijke niet-ontvankelijkheid – Vertegenwoordiging door advocaat – Verzoekende partij met hoedanigheid van advocaat – Onmogelijkheid van vertegenwoordiging van verzoekende partij door advocaat die geen derde is”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Ayres de Abreu met name vraagt om nietigverklaring van het besluit van 27 april 2011 waarbij het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) heeft besloten om hem ambtshalve verlof te verlenen.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Verzoekschrift ingediend zonder tussenkomst van advocaat – Verzoeker met hoedanigheid van advocaat en bevoegd om op te treden voor nationale rechterlijke instantie – Geen invloed – Niet-ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 19, derde en vierde alinea, en 21, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 34, lid 1, eerste alinea, en 36)

Uit artikel 19, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, en met name uit het woord „vertegenwoordigd”, alsmede uit artikel 34, lid 1, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken blijkt dat een partij in de zin van dat artikel voor de instelling van een beroep bij dat Gerecht gebruik moet maken van de diensten van een derde die bevoegd moet zijn om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en dat bij het Gerecht enkel beroep kan worden ingesteld door middel van een door die derde ondertekend verzoekschrift. Daar noch in het Statuut van het Hof noch in het Reglement voor de procesvoering enige afwijking van of uitzondering op die verplichting is voorzien, kan voor de instelling van een beroep niet worden volstaan met een door de verzoeker zelf ondertekend verzoekschrift, ook al is deze een advocaat die bevoegd is om op te treden voor een nationale rechterlijke instantie.

Een dergelijke onregelmatigheid behoort niet tot de onregelmatigheden die kunnen worden geregulariseerd op grond van artikel 36 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, zodat het beroep kennelijk niet-ontvankelijk wordt.

(cf. punten 11-13, 16 en 17)

Referentie:

Hof: 5 december 1996, Lopes/Hof van Justitie, C-174/96 P, punten 8, 10 en 11; 27 november 2007, Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret en Akar/Commissie, C-163/07 P, punten 25 en 26

Gerecht van eerste aanleg: 13 januari 2005, Sulvida/Commissie, T-184/04, punten 4 en 8

Gerecht voor ambtenarenzaken: 30 oktober 2008, Ortega Serrano/Commissie, F-48/08, in hogere voorziening bevestigd bij beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 9 maart 2010, Ortega Serrano/Commissie, T-583/08 P
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

Zaak F-20/11

7 juli 2011

Gianpaolo Bracalente

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Persoon die aanspraak maakt op hoedanigheid van ambtenaar of personeelslid van de Europese Unie – Beroep – Kennelijke niet-ontvankelijkheid – Niet-eerbiediging van precontentieuze procedure”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Bracalente, werknemer van het Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l., het Gerecht vraagt om te erkennen dat hij de hoedanigheid van arbeidscontractant van de Europese Commissie en meer in het bijzonder van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek (JRC) heeft en, dientengevolge, de Commissie te veroordelen tot betaling van de bezoldigingen en andere financiële voordelen die hem uit dien hoofde verschuldigd zouden zijn alsmede tot betaling van een vergoeding voor de schade die hij zou hebben geleden.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Eerbiediging van voorafgaande administratieve procedure

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

In het stelsel van bij de artikelen 90 en 91 van het Statuut ingevoerde rechtsmiddelen moet een beroep bij het Gerecht voor ambtenarenzaken worden gericht tegen een bezwarend besluit bestaande in een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) of van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag (TAVAOBG) dan wel in het verzuim van het ene of het andere gezag om een door het Statuut voorgeschreven maatregel te treffen. Voorts is dat beroep alleen ontvankelijk indien de betrokkene eerst overeenkomstig artikel 90, lid 2, van het Statuut bij het TABG of het TAVAOBG een klacht heeft ingediend tegen het bezwarend besluit en deze klacht uitdrukkelijk of stilzwijgend is afgewezen. Wanneer een ambtenaar of een personeelslid, of zelfs een persoon buiten de instelling, wil dat de administratie jegens hem een besluit neemt, moet de voorafgaande administratieve procedure beginnen met een verzoek uit hoofde van artikel 90, lid 1, van het Statuut, waarbij de betrokkene het TABG of het TAVAOBG vraagt om het gevraagde besluit te nemen; tegen de afwijzing van dit verzoek kan vervolgens een klacht worden ingediend.

(cf. punt 12)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

30 juni 2011

Zaak F-14/10

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Sociale zekerheid – Ongeval – Procedure betreffende erkenning van blijvende gedeeltelijke invaliditeit in zin van artikel 73 van Statuut – Duur van procedure – Beroep tot schadevergoeding – Beroep kennelijk rechtens ongegrond – Artikel 94 van Reglement voor de procesvoering”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Marcuccio vraagt om, kort samengevat, veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden door de onredelijke duur van de procedure betreffende de erkenning, krachtens artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, van blijvende gedeeltelijke invaliditeit na een privéongeval dat hij op 12 september 2003 had.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard. Verzoeker zal zijn eigen en de kosten van de Commissie dragen. Verzoeker wordt krachtens artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering veroordeeld tot vergoeding van het bedrag van 1 000 EUR aan het Gerecht.

Samenvatting

Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch advies – Inachtneming van redelijke termijn

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 19 en 21)

De vraag of de duur van een administratieve procedure redelijk is, moet worden beoordeeld met inachtneming van de specifieke omstandigheden van elke zaak en in het bijzonder met inachtneming van de context ervan, de verschillende etappes van de procedure die de instelling heeft gevolgd, de houding van partijen tijdens de procedure, de ingewikkeldheid van de zaak alsmede het belang ervan voor de verschillende betrokken partijen.

In ambtenarenzaken is de instelling verantwoordelijk voor de snelheid van de werkzaamheden van de artsen die zij aanwijst om de conclusies uit te brengen voorzien in de artikelen 19 en 21 van de regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten. Wordt echter vastgesteld dat een vertraging te wijten is aan het trainerende of zelfs tegenwerkende gedrag van de ambtenaar, dan mag de instelling niet verantwoordelijk worden geacht voor die vertraging.

(cf. punten 49 en 50)

Referentie:

Hof: 17 december 1998, Baustahlgewebe/Commissie, C-185/95 P, punt 29; 16 juli 2009, Der Grüne Punkt-Duales System Deutschland/Commissie, C-385/07 P, punten 181-188

Gerecht van eerste aanleg: 22 oktober 1997, SCK en FNK/Commissie, T-213/95 en T-18/96, punt 57; 11 april 2006, Angeletti/Commissie, T-394/03, punt 154

Gerecht voor ambtenarenzaken: 1 juli 2010, Füller-Tomlinson/Parlement, F-97/08, punt 167, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T-390/10 P