ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Volgens de beginselen van bewijsvoering op het gebied van steunmaatregelen van de staten is de Commissie gehouden, de procedure van onderzoek van de betrokken maatregelen zorgvuldig en onpartijdig te voeren zodat zij haar eindbeslissing inzake het bestaan en, in voorkomend geval, de onverenigbaarheid of de onrechtmatigheid van de steun kan vaststellen op basis van gegevens die zo volledig en betrouwbaar mogelijk zijn.

In het kader van een procedure van onderzoek van staatssteun staat het de Commissie vrij zich voor het bewijs van een impliciete en onbeperkte staatsgarantie – bij gebreke van wetgevingsteksten of overeenkomsten – ten gunste van een overheidsinstelling en derhalve voor de vaststelling dat is voldaan aan de voorwaarde inzake staatsmiddelen, te baseren op de methode van de voldoende ernstige, nauwkeurige en onderling samenhangende aanwijzingen om na te gaan of de Staat naar nationaal recht daadwerkelijk verplicht is zijn eigen middelen in te zetten om de verliezen van een in gebreke blijvende instelling te dekken, en dus of er een voldoende concreet risico bestaat dat de begroting van de Staat zal worden belast.

(cf. punten 64, 65)
Artikel 2, sub c, van richtlijn 2002/21 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, moet aldus worden uitgelegd dat een dienst die bestaat in het onder bezwarende titel voorwaardelijke toegang verlenen tot een via satelliet overgebracht programmapakket dat radio‑ en televisieprogramma’s omvat, onder het begrip „elektronischecommunicatiedienst” in de zin van die bepaling valt.

Dat die dienst een systeem voor voorwaardelijke toegang in de zin van artikel 2, sub e bis en f, van de richtlijn inhoudt, is in dit verband niet van belang. In alle gevallen waarin de exploitant van het systeem voor voorwaardelijke toegang tegelijkertijd de verrichter van de radio‑ of televisieomroepdienst is, gaat het immers om één dienst waarbij de aanbieding van de radio‑ of televisieomroepdienst het hoofdonderdeel van de door die exploitant uitgeoefende activiteit vormt, en het systeem voor voorwaardelijke toegang een bijkomend onderdeel. Gezien het accessoire karakter ervan kan een systeem voor voorwaardelijke toegang worden verbonden aan een elektronischecommunicatiedienst waarbij radio‑ of televisieprogramma’s worden uitgezonden, echter zonder dat die dienst de hoedanigheid van elektronischecommunicatiedienst verliest.

(cf. punten 51, 52, 58, dictum 1)
1.

Gemeenschappelijke handelspolitiek — Bescherming tegen dumpingpraktijken — Dumpingmarge — Vaststelling van de normale waarde — Invoer uit landen zonder markteconomie in de zin van artikel 2, lid 7, sub b, van verordening nr. 384/96 — Procedure tot beoordeling van de voorwaarden op basis waarvan een producent aanspraak kan maken op de status van marktgerichte onderneming — Overschrijding door de Commissie van de in artikel 2, lid 7, sub c, tweede alinea, van die verordening bepaalde termijn van drie maanden — Gevolgen (Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 2, lid 7, sub c) (cf. punten 29‑31, 34, 35, 40)
Zaak C‑222/12

A. Karuse AS

tegen

Politsei- ja Piirivalveamet

(verzoek van de Tartu ringkonnakohus om een prejudiciële beslissing)

„Wegvervoer — Verordening (EG) nr. 561/2006 — Verplichting tot gebruik van een tachograaf — Uitzondering voor voertuigen die worden gebruikt in verband met onderhoud van wegen — Voertuig dat grind vervoert van de plaats van lading naar de plaats waar wegenonderhoudswerken worden verricht”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 13 maart 2014

Vervoer – Wegvervoer – Sociale bepalingen – Afwijkingen – Verplichting tot installatie en gebruik van een tachograaf – Voertuigen die worden gebruikt in verband met het onderhoud van de wegen – Begrip – Voertuigen die materieel naar de plaats van de wegenonderhoudswerken vervoeren – Daaronder begrepen – Voorwaarden – Beoordeling door de nationale rechter

(Verordening nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1, sub h)

Het begrip „voertuigen die worden gebruikt in verband met [...] onderhoud van [...] wegen”, dat voorkomt in artikel 13, lid 1, sub h, van verordening nr. 561/2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, welke voertuigen niet over een tachograaf hoeven te beschikken, dient aldus te worden uitgelegd dat een voertuig dat materieel vervoert naar de plaats waar de wegenonderhoudswerken worden verricht, onder dit begrip valt, mits het vervoer volledig en uitsluitend verband houdt met de uitvoering van deze werken en een aan die werken ondergeschikte activiteit vormt. Het staat aan de nationale rechter om op basis van alle relevante gegevens van de zaak te beoordelen of dat het geval is.

(cf. punt 48 en dictum)
1)

De Italiaanse Republiek heeft niet voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 3 en 4 van besluit 2011/746/EU van de Commissie van 23 februari 2011 betreffende steunmaatregelen C 38/B/04 (ex NN 58/04) en C 13/06 (ex N 587/05) die Italië ten uitvoer heeft gelegd ten gunste van Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA en Syndial SpA, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen die nodig waren om de staatssteun die in artikel 2 van dat besluit onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt was verklaard, terug te vorderen van Portovesme Srl en Eurallumina SpA.
De verplichting om gegevens betreffende het privéleven van een persoon en zijn communicaties, zoals die welke zijn bedoeld in artikel 5 van richtlijn 2006/24 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronischecommunicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58, gedurende een bepaalde tijd te bewaren, die door de artikelen 3 en 6 van deze richtlijn is opgelegd aan de aanbieders van deze diensten, vormt op zich een inmenging in de door artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde rechten. De artikelen 4 en 8 van richtlijn 2006/24, die de toegang van de bevoegde nationale autoriteiten tot de gegevens regelen, vormen eveneens een inmenging in de door artikel 7 van het Handvest gewaarborgde rechten.

Richtlijn 2006/24 vormt ook een inmenging in het door artikel 8 van het Handvest gewaarborgde fundamentele recht op bescherming van persoonsgegevens, aangezien zij voorziet in de verwerking van persoonsgegevens.

Deze inmenging is zeer ruim en bijzonder zwaar. Bovendien kan het feit dat de gegevens worden bewaard en later worden gebruikt zonder dat de abonnee of de geregistreerde gebruiker hierover wordt ingelicht, bij de betrokken personen het gevoel opwekken dat hun privéleven constant in de gaten wordt gehouden.

(cf. punten 34‑37)
Om een inrichting te kunnen aanmerken als plaats waar een belastingplichtige goederen levert of diensten verstrekt, moet die inrichting een voldoende mate van duurzaamheid en een – wat personeel en technisch materieel betreft – geschikte structuur bezitten om een zelfstandige verrichting van de betrokken leveringen en diensten mogelijk te maken.

Artikel 171, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/75, bepaalt dat de in artikel 1 van de Achtste richtlijn (79/1072) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting bedoelde belastingplichtigen die in de betrokken lidstaat slechts goederenleveringen hebben verricht waarvoor degene voor wie deze handelingen bestemd zijn, overeenkomstig artikel 195 van richtlijn 2006/112 als de tot voldoening van de belasting gehouden persoon is aangewezen, voor de toepassing van de Achtste richtlijn eveneens als niet in die lidstaat gevestigde belastingplichtigen worden beschouwd. Dat artikel 195 geldt inzonderheid voor elektriciteitsleveringen aan belastingplichtige wederverkopers die voor doeleinden inzake de belasting over de toegevoegde waarde zijn geïdentificeerd in de lidstaat waar de belasting verschuldigd is en aan wie de goederen zijn geleverd onder de bij artikel 38 van richtlijn 2006/112 gestelde voorwaarden.

De identificatie voor btw-doeleinden van een vennootschap via de aanstelling van een fiscaal vertegenwoordiger kan door de nationale rechtsorde in wezen niet geldig worden opgevat als het bewijs dat deze vennootschap in die lidstaat daadwerkelijk goederen heeft geleverd of diensten heeft verstrekt in de zin van artikel 1 van de Achtste richtlijn. Uit de bewoordingen van dit artikel alsook uit die van artikel 171 van richtlijn 2006/112 blijkt immers duidelijk dat het recht op teruggaaf in het kader van de Achtste richtlijn slechts kan worden uitgesloten indien wordt vastgesteld dat in de staat waar om teruggaaf wordt verzocht, daadwerkelijk belastbare handelingen zijn verricht, en niet louter dat de verzoeker in staat was om dergelijke handelingen te verrichten.

(cf. punten 46, 52, 53)
Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat het plaatsen op een website van aanklikbare links naar werken die op een andere website vrij beschikbaar zijn, geen handeling bestaande in een mededeling aan het publiek vormt.

Dienaangaande verbindt het begrip mededeling aan het publiek twee cumulatieve elementen met elkaar, te weten een „handeling bestaande in een mededeling” van een werk en de mededeling ervan aan een „publiek”.

Door het plaatsen op een website van aanklikbare links naar beschermde werken die zonder enige toegangsbeperking op een andere website zijn gepubliceerd, wordt de gebruikers van eerstgenoemde website een directe toegang tot die werken geboden, en dit moet worden aangemerkt als een „beschikbaarstelling” en derhalve als een „handeling bestaande in een mededeling” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29. Een dergelijke handeling bestaande in een mededeling ziet op alle potentiële gebruikers van de website, en dus op een onbepaald en vrij groot aantal ontvangers.

Een dergelijke mededeling, die dezelfde werken als de oorspronkelijke mededeling betreft en net als de oorspronkelijke mededeling via internet en dus op dezelfde technische wijze werd verricht, valt echter slechts onder het begrip „mededeling aan het publiek” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 wanneer deze mededeling gericht is tot een nieuw publiek, te weten een publiek dat door de houders van het auteursrecht niet in aanmerking werd genomen toen zij toestemming verleenden voor de oorspronkelijke mededeling aan het publiek. De beschikbaarstelling van de betrokken werken via een aanklikbare link leidt niet tot een mededeling van de betrokken werken aan een nieuw publiek.

In deze omstandigheden moeten, wanneer alle gebruikers van een andere website aan wie de betrokken werken werden medegedeeld via een aanklikbare link rechtstreeks toegang hadden tot deze werken op de website waarop deze oorspronkelijk werden medegedeeld, zonder interventie van de beheerder van die andere website, de gebruikers van de door deze laatste beheerde website worden beschouwd als mogelijke ontvangers van de oorspronkelijke mededeling en dus als een onderdeel van het publiek dat door de houders van het auteursrecht in aanmerking werd genomen toen zij toestemming verleenden voor de oorspronkelijke mededeling.

Daar er geen sprake is van een nieuw publiek, is dus geen toestemming van de houders van het auteursrecht vereist voor een dergelijke mededeling aan het publiek.

(cf. punten 16, 18, 20, 22, 24, 25, 27, 28, 32, dictum 1)
Artikel 28, lid 3, sub a, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling bedoelde verblijfsperiode van tien jaar in beginsel ononderbroken dient te zijn en moet worden berekend door achteruittelling vanaf de datum van het besluit tot verwijdering van de betrokkene.

Artikel 28, lid 3, sub a, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden moet aldus worden uitgelegd dat een door de betrokkene in de gevangenis doorgebrachte periode in beginsel het verblijf in de zin van deze bepaling kan onderbreken en een negatieve invloed kan hebben op de toekenning van de verhoogde bescherming waarin deze bepaling voorziet, zelfs indien deze persoon gedurende de tien jaar voorafgaand aan zijn gevangenisstraf in de gastlidstaat heeft verbleven. Deze omstandigheid kan echter worden meegewogen bij de algehele beoordeling die vereist is om te bepalen of de eerder met de gastlidstaat opgebouwde banden van integratie al dan niet zijn verbroken.

(cf. punt 38, dictum 2)
De artikelen 29 en 32 van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek moeten aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing zijn op de vaststelling van de douanewaarde van goederen die zijn ingevoerd op basis van een overeenkomst die, hoewel zij als verkoopovereenkomst wordt gekwalificeerd, in feite een bewerkings‑ of verwerkingsovereenkomst is. Bij deze vaststelling is het onbelangrijk of de bewerking of verwerking aan de voorwaarden van artikel 24 van deze verordening voldoet, om deze goederen te beschouwen als van oorsprong uit het land van bewerking of verwerking.

(cf. punten 51, 55, 60, dictum 1)
—

aan de eindgebruiker de gevonden resultaten toont in de opmaak van haar website, waarbij de doublures tot één item worden samengevoegd, maar in een volgorde die is gebaseerd op criteria die vergelijkbaar zijn met die welke door de zoekmachine van de betrokken databank worden gebruikt om de resultaten weer te geven.
Artikel 30, lid 2, van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten staat de aanbestedende dienst niet toe te onderhandelen met indieners van inschrijvingen die niet beantwoorden aan de dwingende eisen van de technische specificaties van de opdracht.

De aanbestedende dienst moet, ofschoon hij in het kader van een procedure van gunning door onderhandelingen beschikt over onderhandelingsbevoegdheid, er immers altijd zorg voor dragen dat aan de eisen van de opdracht waaraan hij een dwingend karakter heeft gegeven, wordt voldaan. Als dat niet het geval was, zou afbreuk worden gedaan aan het beginsel volgens hetwelk aanbestedende diensten transparantie betrachten in hun handelen, en kan het doel – te waarborgen dat elk risico van favoritisme en willekeur door de aanbestedende dienst wordt uitgebannen – niet worden bereikt.

Het met het oog op de onderhandelingen toelaatbaar achten van een inschrijving die niet voldoet aan dwingende eisen, zou aan de vaststelling van dwingende voorwaarden in de aanbestedingsprocedure elk nut ontnemen en de aanbestedende dienst niet in staat stellen de onderhandelingen met de inschrijvers op een voor deze inschrijvers gemeenschappelijke basis, bestaande uit die eisen, en, bijgevolg, op voet van gelijkheid, te voeren.

(cf. punten 39‑39 en dictum)
Overigens moet de vraag of werkelijk sprake is van een afvalstof in de zin van richtlijn 2006/12 worden beoordeeld met inachtneming van alle omstandigheden, rekening houdend met de doelstelling van deze richtlijn en in dier voege dat geen afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid ervan. Bepaalde omstandigheden kunnen een aanwijzing zijn voor een handeling, een voornemen of een verplichting om zich te ontdoen van een stof of voorwerp in de zin van artikel 1, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/12. In dat verband verdient bijzondere aandacht dat het voorwerp of de stof in kwestie voor de houder ervan geen nut heeft of meer heeft, zodat dit voorwerp of deze stof een last is waarvan deze zich wil ontdoen.

Bij de uitlegging van de uitdrukking „zich ontdoen van” moet rekening worden gehouden met de doelstelling van richtlijn 2006/12 betreffende afvalstoffen en met artikel 191, lid 2, VWEU. Daaruit volgt dat de uitdrukking „zich ontdoen van”, en dus het begrip „afvalstof” in de zin van artikel 1, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/12, niet restrictief mag worden uitgelegd. Uit de bepalingen van deze richtlijn blijkt dat de uitdrukking „zich ontdoen van” zowel de verwijdering als de nuttige toepassing van een stof of een voorwerp in de zin van artikel 1, lid 1, sub e en f, van deze richtlijn omvat.

Artikel 2, sub a, van verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2557/2001, moet aldus worden uitgelegd dat een partij diesel die onbedoeld vermengd is geraakt met een andere stof niet onder het begrip „afvalstof”in de zin van deze bepaling valt, mits de houder ervan daadwerkelijk voornemens is deze met een ander product vermengde partij terug op de markt te brengen.

In dat verband is de omstandigheid dat de klant aan wie de niet-conforme diesel is geleverd, deze aan de verkoper heeft geretourneerd met het oog op terugbetaling van de aankoopprijs krachtens de koopovereenkomst, van bijzonder belang. Een klant die aldus handelt, kan niet worden beschouwd als een persoon die voornemens was de betrokken partij te verwijderen of er een nuttige toepassing voor te vinden, en derhalve heeft hij er zich niet van ontdaan in de zin van artikel 1, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/12 betreffende afvalstoffen.

De omstandigheden dat de verkoper die die niet-conforme diesel heeft geleverd, de betrokken partij zonder bewerking, in de staat waarin zij zich op het moment van teruggave door de klant bevond, op de markt kon verkopen, en dat de marktwaarde van de betrokken partij nagenoeg overeenkomt met de prijs van een product dat wel aan de overeengekomen specificaties voldoet of dat de handel in producten zoals de betrokken partij in het algemeen niet als handel in afvalstoffen wordt beschouwd, kunnen niet doorslaggevend zijn. Daarentegen is de omstandigheid dat de verkoper de betrokken partij heeft teruggenomen om ze te vermengen en terug op de markt te brengen, van doorslaggevend belang.

(cf. punten 46, 49‑54 en dictum)
Het beginsel van wederzijdse erkenning dat aan de opzet van kaderbesluit 2005/214 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, ten grondslag ligt, vereist dat de lidstaten, ingevolge artikel 6 van kaderbesluit 2005/214, in beginsel een overeenkomstig artikel 4 van dit kaderbesluit toegezonden beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, zonder verdere formaliteiten erkennen en onverwijld alle maatregelen nemen tot tenuitvoerlegging daarvan. De gronden voor weigering van erkenning of tenuitvoerlegging moeten derhalve strikt worden uitgelegd. Een dergelijke uitlegging is te meer geboden daar het wederzijdse vertrouwen tussen de lidstaten, hoeksteen van de justitiële samenwerking in de Unie, vergezeld gaat van de gepaste waarborgen.

Het begrip „met name in strafzaken bevoegde rechter”, zoals bedoeld in artikel 1, sub a‑iii, van kaderbesluit 2005/214 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, is een autonoom Unierechtelijk begrip en moet aldus worden uitgelegd dat onder dit begrip valt elke rechterlijke instantie die een procedure toepast die aan de wezenlijke kenmerken van een strafrechtelijke procedure voldoet. De Unabhängige Verwaltungssenat in den Ländern (Oostenrijk) voldoet aan deze criteria en valt derhalve onder dit begrip.

Om het in artikel 1, sub a‑iii, van kaderbesluit 2005/214 vervatte begrip „rechter” uit te leggen, dient te worden teruggegrepen naar de door het Hof ontwikkelde criteria om te beoordelen of een verwijzend orgaan een „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU vormt. Het Hof houdt rekening met een samenstel van factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan, zijn permanent karakter, de verplichte rechtsmacht, het uitspraak doen na een procedure op tegenspraak, het toepassen door het orgaan van de rechtsregels, alsmede zijn onafhankelijkheid.

Wat de woorden „met name in strafzaken bevoegd” betreft, moet, om de nuttige werking van het kaderbesluit te waarborgen, worden gekozen voor een uitlegging waarbij de kwalificatie van de strafbare feiten door de lidstaten niet doorslaggevend is. Om dit te doen, dient de bevoegde rechterlijke instantie in de zin van artikel 1, sub a‑iii, van het kaderbesluit een procedure toe te passen die aan alle wezenlijke kenmerken van een strafrechtelijke procedure voldoet, zonder dat echter vereist is dat deze rechterlijke instantie uitsluitend voor strafzaken bevoegd is. In een dergelijke procedure van strafrechtelijke aard gelden de in strafzaken gepaste procedurele waarborgen, die onder meer bestaan in met name het beginsel nulla poena sine lege, het beginsel van strafbaarstelling alleen in geval van toerekenbaarheid of strafrechtelijke aansprakelijkheid, en het beginsel van evenredigheid van de sanctie aan de aansprakelijkheid en de feiten.

(cf. punten 32, 33, 35, 36, 40, 42, dictum 1)
De artikelen 20 VWEU en 21 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat die de toekenning van studiefinanciering voor een in het buitenland gevolgde opleiding in beginsel afhankelijk stelt van de enige voorwaarde dat vóór de aanvang van die opleiding gedurende ten minste drie jaar een vaste woonplaats in de zin van die regeling op het nationale grondgebied is gevestigd en die, in het geval dat de aanvrager een eigen staatsburger is die zijn vaste woonplaats niet gedurende een dergelijke periode op dat nationale grondgebied heeft, slechts voorziet in studiefinanciering voor een opleiding in het buitenland in de lidstaat van de vaste woonplaats van de aanvrager of in een buurstaat ervan en uitsluitend wanneer bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen.

Die regeling beperkt namelijk het recht om vrij in de lidstaten te reizen en te verblijven, dat krachtens artikel 21 VWEU aan alle burgers van de Unie toekomt, aangezien zij burgers van de Unie ervan kan weerhouden hun recht om vrij in een andere lidstaat te reizen en te verblijven uit te oefenen, daar het gebruik van die vrijheid een weerslag op het recht op studiefinanciering kan hebben.

De beperking die voortvloeit uit de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, kan uit het oogpunt van het Unierecht slechts gerechtvaardigd zijn indien zij is gebaseerd op objectieve overwegingen van algemeen belang die losstaan van de nationaliteit van de betrokken personen, en evenredig is aan het door het nationale recht rechtmatig nagestreefde doel.

In dat verband is de voorwaarde van een vaste woonplaats, niettegenstaande de beperkte uitzonderingen daarop, te algemeen en te exclusief. Die beperking van het recht om vrij in de lidstaten te reizen en te verblijven kan dus niet worden geacht evenredig te zijn aan de nagestreefde economische doelstelling.

(cf. punten 27‑29, 46, 51 en dictum)
Richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, inzonderheid de artikelen 73 en 78, moet aldus worden uitgelegd dat de overeengekomen verkoopprijs, indien deze door partijen is vastgesteld zonder dat de belasting over de toegevoegde waarde is genoemd en de leverancier van het goed degene is die tot voldoening van de verschuldigde belasting over de belastbare handeling is gehouden, aldus moet worden opgevat dat de belasting over de toegevoegde waarde daarin al begrepen is ingeval de leverancier de door de belastingdienst nageheven belasting niet op de koper kan verhalen.

Dat zou anders zijn indien de leverancier naar nationaal recht de mogelijkheid zou hebben de op de handeling toepasselijke belasting als toeslag aan de overeengekomen prijs toe te voegen en deze op de koper van het goed te verhalen.

(cf. punten 37, 43 en dictum)