13.

Het Gerechtshof Amsterdam, waarvoor de hoofdgedingen aanhangig zijn, heeft overeenkomstig artikel 267 VWEU drie verzoeken om een prejudiciële beslissing bij het Hof ingediend. De prejudiciële vragen stemmen grotendeels overeen en kunnen worden samengevat als volgt: 1) Is sprake van een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 43 EG juncto artikel 48 EG, doordat aan belanghebbende de toepassing van de Nederlandse regeling van de fiscale eenheid op de werkzaamheden en het vermogen van de in Nederland gevestigde (achter)kleindochtervennootschappen (zaken C‑39/13 en C‑41/13)/zustervennootschappen (zaak C‑40/13) wordt onthouden? Is, in dat kader, in het licht van de met de Nederlandse regeling van de fiscale eenheid nagestreefde doelstellingen, de situatie van de (achter)kleindochtervennootschappen respectievelijk zustervennootschappen in de hoofdgedingen objectief vergelijkbaar met (Zaken C‑39/13 en C‑41/13) i) de situatie van in Nederland gevestigde vennootschappen die (klein)dochter zijn van een in Nederland gevestigde tussenhoudstervennootschap welke niet ervoor heeft gekozen dat zij met haar in Nederland gevestigde moedervennootschap in een fiscale eenheid is gevoegd en die derhalve als kleindochtervennootschappen evenmin als de (achter)kleindochtervennootschappen in de hoofdgedingen toegang hebben tot de regeling van de fiscale eenheid met – uitsluitend – hun grootmoedervennootschap, dan wel met ii) de situatie van in Nederland gevestigde kleindochtervennootschappen die er tezamen met hun in Nederland gevestigde tussenhoudstervennootschap voor hebben gekozen een fiscale eenheid met hun in Nederland gevestigde grootmoedervennootschap te vormen en wier werkzaamheden en vermogen derhalve, anders dan die van de (achter)kleindochtervennootschappen in het hoofdgeding, fiscaal worden geconsolideerd? (Zaak C‑40/13) i) de situatie van in Nederland gevestigde zustervennootschappen die niet ervoor gekozen hebben dat zij met hun gemeenschappelijke in Nederland gevestigde moedervennootschap(pen) in een fiscale eenheid zijn gevoegd en die derhalve als gezamenlijke zustervennootschappen evenmin als de zustervennootschappen in het hoofdgeding toegang tot de regeling van de fiscale eenheid hebben, dan wel met ii) de situatie van in Nederland gevestigde zustervennootschappen die er, tezamen met hun gemeenschappelijke in Nederland gevestigde moedervennootschap(pen), voor hebben gekozen een fiscale eenheid met hun moedervennootschap(pen) te vormen en wier werkzaamheden en vermogen derhalve, anders dan die van de zustervennootschappen in het hoofdgeding, fiscaal worden geconsolideerd? 2) Maakt het bij de beantwoording van vraag 1, eerste volzin, nog verschil of (Zaak C‑39/13) de (achter)kleindochtervennootschappen worden gehouden door één tussenhoudstervennootschap (op één hoger niveau van de concernstructuur) in de andere lidstaat dan wel – zoals in het geval van de (achter)kleindochtervennootschappen in het hoofdgeding – door twee (of meer) binnen die andere lidstaat gelegen tussenhoudstervennootschappen (op twee of meer hogere niveaus van de concernstructuur)? (Zaak C‑41/13) de betrokken buitenlandse tussenhoudstervennootschap, indien zij in Nederland niet door middel van een dochtervennootschap zou opereren, maar via een vaste inrichting, ervoor zou hebben kunnen kiezen om – wat het vermogen en de werkzaamheden van die Nederlandse vaste inrichting betreft – met haar in Nederland gevestigde moedervennootschap een fiscale eenheid te vormen? (Zaak C‑40/13) de [zuster]vennootschappen een gemeenschappelijke (rechtstreekse) moedervennootschap hebben in de andere lidstaat dan wel verschillende (rechtstreekse) moedervennootschappen hebben in de andere lidstaat zodat pas op een hoger – weliswaar binnen die andere lidstaat gelegen – niveau van de concernstructuur sprake is van een gemeenschappelijke (middellijke) moedervennootschap van die onderscheiden vennootschappen? 3) Indien en voor zover vraag 1, eerste volzin, bevestigend moet worden beantwoord, kan een dergelijke beperking dan worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang, meer in het bijzonder door de noodzaak tot behoud van de fiscale coherentie, daaronder begrepen de voorkoming van unilaterale en van bilaterale dubbele verliesverrekening? 4) Indien en voor zover de derde vraag bevestigend moet worden beantwoord, is een dergelijke beperking dan aan te merken als proportioneel?