ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
19.

Artikel 14 betreft voedselveiligheidsvoorschriften en luidt: „1. Levensmiddelen worden niet in de handel gebracht indien zij onveilig zijn. 2. Levensmiddelen worden geacht onveilig te zijn indien zij worden beschouwd als: a) schadelijk voor de gezondheid; b) ongeschikt voor menselijke consumptie. 3. Bij de beoordeling of een levensmiddel onveilig is, worden de volgende punten in aanmerking genomen: a) de normale omstandigheden van het gebruik van het levensmiddel door de consument, alsmede in alle stadia van productie, verwerking en distributie, en b) de informatie die aan de consument wordt verstrekt, inclusief de informatie op het etiket, of andere informatie die algemeen voor consumenten beschikbaar is betreffende het vermijden van specifieke nadelige gezondheidseffecten van een bepaald levensmiddel of een categorie levensmiddelen. 4. Bij de beoordeling of een levensmiddel schadelijk voor de gezondheid is, worden de volgende punten in aanmerking genomen: a) niet alleen het vermoedelijke onmiddellijke en/of kortetermijn‑ en/of langetermijneffect dat het levensmiddel heeft op de gezondheid van iemand die het consumeert, maar ook het effect op diens nakomelingen; b) de vermoedelijke cumulatieve toxische effecten; c) de bijzondere fysieke gevoeligheden van een specifieke categorie consumenten ingeval het levensmiddel voor die categorie consumenten bestemd is. 5. Bij de beoordeling of een levensmiddel ongeschikt is voor menselijke consumptie, wordt bezien of een levensmiddel onaanvaardbaar is voor menselijke consumptie, gelet op het gebruik waarvoor het is bestemd, als gevolg van verontreiniging door vreemd materiaal of anderszins, of door verrotting, kwaliteitsverlies of bederf.”
10.

Artikel 32 van verordening nr. 1290/2005 luidt: „[...] 5. Indien de invordering niet heeft plaatsgevonden binnen vier jaar na de datum van het eerste administratief of gerechtelijk proces-verbaal, of binnen acht jaar na die datum als over de terugvordering een zaak is aangespannen bij nationale rechtbanken, worden de financiële gevolgen van het achterwege blijven van de invordering voor 50 % door de betrokken lidstaat en voor 50 % door de [Uniebegroting] gedragen. De betrokken lidstaat vermeldt de bedragen waarvoor de invordering niet binnen de in de eerste alinea van het onderhavige lid genoemde termijnen heeft plaatsgevonden, afzonderlijk in het in lid 3, eerste alinea, bedoelde samenvattende overzicht. De verdeling, overeenkomstig de eerste alinea van het onderhavige lid, van de financiële last die het gevolg is van het achterwege blijven van invordering, doet niet af aan de verplichting voor de betrokken lidstaat om de terugvorderingsprocedures overeenkomstig artikel 9, lid 1, voort te zetten. De daarbij teruggekregen bedragen worden, na toepassing van de in lid 2 bedoelde inhouding, voor 50 % aan het ELGF gecrediteerd. Indien in het kader van de terugvorderingsprocedure in een administratief of gerechtelijk besluit met een definitief karakter wordt geconstateerd dat er geen sprake is van een onregelmatigheid, declareert de betrokken lidstaat de financiële last die hij op grond van de eerste alinea van het onderhavige lid heeft gedragen, aan het ELGF als uitgave. [...] 6. In naar behoren gemotiveerde gevallen kunnen de lidstaten besluiten de terugvordering niet voort te zetten. Een dergelijk besluit kan alleen in de volgende gevallen worden genomen: a) indien het totaal van de reeds gemaakte en de nog te verwachten terugvorderingskosten hoger is dan het terug te vorderen bedrag; b) indien de invordering onmogelijk blijkt als gevolg van de overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat geconstateerde en erkende insolventie van de debiteur of van de personen die juridisch aansprakelijk zijn voor de onregelmatigheid. [...] 8. Na de procedure van artikel 31, lid 3, te hebben gevolgd kan de Commissie in de volgende gevallen besluiten ten laste van de [Uniebegroting] gebrachte bedragen aan [...] financiering [door de Unie] te onttrekken: a) in het kader van de toepassing van de leden 5 en 6 van het onderhavige artikel, indien zij constateert dat de onregelmatigheid of het achterwege blijven van invordering het gevolg is van onregelmatigheden of nalatigheden die te wijten zijn aan overheidsdiensten of andere instanties van de betrokken lidstaat; [...]”
38.

Bij die poging om die rechten met elkaar in overeenstemming te brengen, moet ervoor worden gezorgd dat de wezenlijke inhoud van de grondrechten in kwestie wordt geëerbiedigd. Het Hof heeft derhalve geoordeeld dat het in strijd is met zowel het grondrecht op eigendom als het recht op een doeltreffende voorziening in rechte om een bankinstelling in staat te stellen zich, in naam van het in artikel 8 van het Handvest neergelegde recht op bescherming van persoonsgegevens, op het bankgeheim te beroepen om te weigeren de gegevens van de rekeninghouder te verstrekken die het mogelijk zouden hebben gemaakt tegen de rekeninghouder een rechtsvordering in te stellen met betrekking tot de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten. ( 12 )
60.

De aan het hoofdgeding ten grondslag liggende situatie verschilt in dat opzicht van de situaties waarin volgens het Hof sprake was van onverenigbaarheid met de richtlijn oneerlijke bedingen. In de zaak Banco Español de Crédito beschikte de nationale rechter reeds vanaf het begin van de betalingsbevelprocedure over de gegevens ten aanzien van het recht en van de feiten die nodig waren om te kunnen toetsen of er sprake was van een oneerlijk contractueel beding. Daar echter een bepaling van het nationale procesrecht in de weg stond aan de ambtshalve toetsing van het beding, verklaarde het Hof die bepaling onverenigbaar met de richtlijn oneerlijke bedingen. ( 25 ) In de zaak Finanmadrid EFC werd zowel de betalingsbevelprocedure als de daarop volgende executieprocedure beëindigd zonder dat het eventuele oneerlijke karakter van een beding van de overeenkomst die in de procedure diende te worden uitgevoerd, van ambtswege was getoetst, alhoewel zowel de met de betalingsbevelprocedure belaste griffier („secretario judicial”) als de rechter waar de executieprocedure aanhangig was, beschikte over de gegevens ten aanzien van het recht en van de feiten die nodig waren om die toetsing te kunnen verrichten. ( 26 )
Artikel 81 bepaalt:

„[…]

2. Als overeenkomstig artikel 92 van verordening (EG) nr. 479/2008 herbeplantingsrechten worden toegekend, worden de oppervlakten systematisch gecontroleerd vóór en na het rooien. De controles betreffen de percelen waarvoor herbeplantingsrechten worden toegekend.

Bij de controle vóór het rooien wordt o.m. nagegaan of de betrokken wijngaard wel degelijk bestaat.

Deze controle wordt verricht via een klassieke controle ter plaatse. Als de lidstaat evenwel over een betrouwbaar geïnformatiseerd en bijgewerkt wijnbouwkadaster beschikt, kan de controle administratief worden uitgevoerd en kan de verplichting om vóór het rooien ter plaatse te controleren worden beperkt tot 5 % van de aanvragen (op jaarbasis), welke controles dienen ter bevestiging van de betrouwbaarheid van het administratieve controlesysteem. Als bij de controles ter plaatse significante onregelmatigheden of verschillen in een regio of een deel van een regio aan het licht komen, verhoogt de bevoegde autoriteit op passende wijze het aantal controles ter plaatse tijdens het betrokken jaar en het daaropvolgende jaar.

3. Oppervlakten waarvoor een rooipremie wordt gegeven, worden systematisch vóór en na het rooien gecontroleerd. Deze controle betreft de percelen waarvoor steun wordt aangevraagd.

Bij de controle vóór het rooien wordt nagegaan of de betrokken wijngaard wel degelijk bestaat, wordt de beplante oppervlakte als omschreven in artikel 75 geverifieerd en wordt gecontroleerd of die oppervlakte goed werd onderhouden.

Deze controle wordt verricht via een klassieke controle ter plaatse. Als de lidstaat evenwel beschikt over een grafisch instrument waarmee het perceel overeenkomstig artikel 75 kan worden gemeten in het geïnformatiseerde wijnbouwkadaster, en over betrouwbare, actuele gegevens over het goede onderhoud van het perceel, kan de controle administratief worden uitgevoerd en kan de verplichting om vóór het rooien ter plaatse te controleren worden beperkt tot 5 % van de aanvragen, welke controles dienen ter bevestiging van de betrouwbaarheid van het administratieve controlesysteem. Als bij de controles ter plaatse significante onregelmatigheden of verschillen in een regio of een deel van een regio aan het licht komen, verhoogt de bevoegde autoriteit op passende wijze het aantal controles ter plaatse tijdens het betrokken jaar.

4. De controle op de daadwerkelijke rooiing gebeurt via een klassieke controle ter plaatse of, als de hele wijngaard wordt gerooid of de resolutie van de teledetectie minstens gelijk is aan 1 m2, via teledetectie.

5. Voor oppervlakten waarvoor een rooipremie is gegeven, wordt, onverminderd lid 3, derde alinea, en lid 4, ten minste een van de twee in lid 3, eerste alinea, vermelde controles verricht via een klassieke controle ter plaatse.”
28.

De context waarin het Hof dat heeft geoordeeld, is wat dat betreft volledig vergelijkbaar met die van de onderhavige prejudiciële verwijzing, aangezien de werktijdverkorting van de betrokken werknemers voortvloeide uit een sociaal plan dat een overeenkomst vaststelde „over de schorsing van de wederzijdse verplichtingen van de werkgever en de werknemer wat prestaties betreft, in verhouding tot [die verkorting]”. ( 50 ) In een dergelijk geval heeft het Hof aanvaard dat het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon kan worden bepaald met toepassing van de pro-rata-temporisregel. ( 51 ) Gelet op de vrijheid van de lidstaten om de contractuele regeling tussen de werknemer met ouderschapsverlof en zijn werkgever vast te leggen alsook op het feit dat het Unierecht zich niet mengt in de delicate kwestie van de vergoeding van het ouderschapsverlof, dient immers te worden vastgesteld dat de niet-inaanmerkingneming van het ouderschapsverlof voor de berekening van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon louter het gevolg is van de schorsing van de wederzijdse verplichtingen die Dicu tot dan toe aan haar werkgever bonden. ( 52 ) Het feit dat die schorsing een pro-rata-temporisvermindering van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon van Dicu meebrengt, lijkt in de huidige stand van het Unierecht niet voor kritiek vatbaar. Bijgevolg is er in die omstandigheden evenmin tegenspraak met het herhaalde oordeel van het Hof dat een door het Unierecht gegarandeerd verlof niet kan afdoen aan een ander door dit recht gewaarborgd verlof ( 53 ), juist omdat het Unierecht geen recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon waarborgt in een periode waarin de wederzijdse verplichtingen van de werknemer en de werkgever worden geschorst en die niet wordt beschouwd als een tijdvak van daadwerkelijke arbeid. Bij de uitlegging die ik het Hof dus in overweging geef, wordt zowel de integriteit van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon als die van het ouderschapsverlof behouden.
47.

Ten eerste impliceert die nationale regeling, zoals uitgelegd door de Italiaanse rechter, dat de brancheonderzoeken slechts aanwijzingen leveren voor een mogelijke anomalie in de aangiften van een belastingplichtige. Een aanzienlijke afwijking van de uitkomsten van die onderzoeken leidt dan ook niet automatisch tot een bezwarende beslissing van de autoriteiten. Een dergelijke afwijking kan slechts de aanleiding vormen om een procedure op tegenspraak te starten teneinde duidelijkheid te verkrijgen over de werkelijke economische situatie van een belastingplichtige. Het is dan ook de toetsing en de „correctie” van de uitkomsten van een brancheonderzoek in het licht van de door de belastingplichtige aangedragen gegevens die de belastingdienst in staat stelt om vast te stellen of er in een bepaald geval belasting is ontdoken of ontweken, en zo ja, hoeveel belasting er nog verschuldigd is. Belangrijk is dat de deelname van de betrokken belastingplichtige aan de administratieve procedure – aan wie voldoende tijd moet worden gegund om zijn verdediging voor te bereiden – volgens de nationale rechtspraak een wezenlijk vormvoorschrift is waarvan schending de aanslag van de belastingdienst onrechtmatig maakt. ( 19 )
Artikel 3 van deze richtlijn bepaalt het volgende:

„1. De lidstaten moeten, overeenkomstig richtlijn 91/414/EEG, zo nodig bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die metalaxyl als werkzame stof bevatten, uiterlijk op 31 december 2010 wijzigen of intrekken.

Uiterlijk op die datum verifiëren zij met name of aan de voorwaarden van bijlage I bij die richtlijn met betrekking tot metalaxyl is voldaan, met uitzondering van de voorwaarden in deel B van de tekst betreffende die werkzame stof, en of de houder van de toelating in het bezit is van of toegang heeft tot een dossier dat overeenkomstig de voorwaarden van artikel 13 van die richtlijn aan de voorwaarden van bijlage II bij die richtlijn voldoet.

2. In afwijking van lid 1 voeren de lidstaten op basis van een dossier conform bijlage III bij richtlijn 91/414/EEG en rekening houdend met deel B van de tekst betreffende metalaxyl in bijlage I bij die richtlijn, overeenkomstig de uniforme beginselen in bijlage VI bij die richtlijn een nieuwe evaluatie uit voor elk toegelaten gewasbeschermingsmiddel dat metalaxyl bevat als enige werkzame stof of als een van een aantal werkzame stoffen die alle uiterlijk op 30 juni 2010 in bijlage I bij die richtlijn zijn opgenomen. Aan de hand van die evaluatie bepalen zij of het gewasbeschermingsmiddel voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 1, onder b), c), d) en e), van richtlijn 91/414/EEG.

[…]”
‚vergelijkbare werknemer in vaste dienst’: een werknemer met een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, in dezelfde vestiging, die hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met kwalificaties/bekwaamheden.

Indien in dezelfde vestiging geen vergelijkbare werknemer in vaste dienst werkzaam is, wordt de vergelijking gemaakt op basis van de geldende collectieve overeenkomst of, bij ontstentenis van een geldende collectieve overeenkomst, overeenkomstig de wetgeving, de nationale collectieve overeenkomsten of gebruiken.”
59.

Het is wellicht nuttig om opnieuw op te merken dat, bij het ontbreken van een uitdrukkelijke keuze, het op Vámos toegepaste normale regime geenszins onrechtmatig of uitzonderlijk is. Het is immers één van de belastingregimes die op hem zouden kunnen worden toegepast, en in de nationale wetgeving was aangewezen als standaardregime. Vámos heeft zichzelf voor bepaalde jaren de mogelijkheid ontnomen om zelf de vrijstellingsregeling te kiezen, door te verzuimen om tijdig opgave te doen van de aanvang van zijn activiteiten en van zijn wens om onder de vrijstellingsregeling te worden gebracht.
18.

Het Hof heeft, in het bijzonder in het arrest Duijnstee ( 3 ), al de gelegenheid gehad uitspraak te doen over de draagwijdte van de in artikel 22, punt 4, van de Brussel I-verordening geformuleerde regel van exclusieve bevoegdheid. Een van de vragen die het Hof in dat arrest heeft behandeld, betrof de uitlegging van het begrip „geschil ten aanzien van de registratie of de geldigheid van octrooien” in de zin van artikel 16, punt 4, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken ( 4 ). Volgens mij is dit arrest, dat betrekking had op een soortgelijk geschil als het in het hoofdgeding aan de orde zijnde geschil, van beslissend belang in het kader van de onderhavige zaak. Ik wijs erop dat het Hof de lering uit dit arrest in wezen heeft bevestigd in het arrest GAT ( 5 ).
59.

In dit verband merk ik op dat de door artikel 78, lid 2, van het douanewetboek aan de douaneautoriteiten geboden mogelijkheid om de handelsdocumenten en ‑gegevens van handelstransacties die later in verband met deze goederen plaatsvinden te onderzoeken, aantoont dat die autoriteiten, in het kader van de controle die zij overeenkomstig deze bepaling uitoefenen, wel degelijk rekening kunnen houden met andere documenten dan die welke bij de douaneaangifte uit hoofde van artikel 62, lid 2, van het douanewetboek zijn gevoegd. Het argument van de douane dat laatstgenoemde bepaling zou verhinderen dat achteraf, in het kader van een procedure op grond van artikel 78 van het douanewetboek, een factuur die is opgesteld conform de voorwaarden in bijlage II van uitvoeringsverordening nr. 412/2013 in aanmerking wordt genomen, kan derhalve niet worden aanvaard.
60.

Verder vragen de deelnemers aan de procedure zich af of de litigieuze heffing op de eindverbruikers kan worden afgewenteld. Het is juist dat het Hof zich er in het geval van de belasting op splijtstofelementen mede op heeft gebaseerd dat die belasting niet volledig kon worden afgewenteld. ( 23 ) Tenminste een van de gronden die het Hof daarvoor heeft aangevoerd is echter ook op het onderhavige geval van toepassing, aangezien de van de productie van elektriciteit onafhankelijke heffing op windmolens niet exact in de prijs van de geproduceerde elektriciteit kan worden doorberekend. En het is al helemaal onmogelijk de heffing in de vorm van een transparante prijstoeslag aan de eindverbruiker in rekening te brengen. Het is namelijk niet mogelijk vast te stellen welk aandeel van de door hem afgenomen elektriciteit is geproduceerd door de windmolens waarvoor die heffing is afgedragen. Daarom kan de heffing niet, bijvoorbeeld op grond van de mogelijkheid deze economisch op de eindverbruiker af te wentelen, als indirecte belasting in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 worden beschouwd.
32.

In dit verband lijkt de verwijzing van de Commissie naar het woordje „auch” [in de Duitse taalversie] in de tweede zin van overweging 20 van de EG-concentratieverordening, niet veel ter zake te doen. Deze formulering komt namelijk om te beginnen hoe dan ook slechts voor in enkele taalversies van de verordening, bijvoorbeeld in de Duitse, terwijl zij in tal van andere taalversies, met name in de Engelse en de Franse versie, geheel ontbreekt. Voorts is het argument van de Commissie ook inhoudelijk niet bijzonder overtuigend. Op het eerste gezicht kan de formulering volgens welke „[ook] alle gemeenschappelijke ondernemingen die duurzaam alle functies van een zelfstandige economische eenheid vervullen” ( 15 ), onder de toepassing van de EG-concentratieverordening dienen te vallen, niet uitsluiten dat de Europese concentratiecontrole daarnaast ook nog betrekking heeft op andere soorten gemeenschappelijke ondernemingen, in het bijzonder die welke geen volwaardige ondernemingen zijn. Nader beschouwd zou dat echter in tegenspraak zijn met het algemene doel van de EG-concentratieverordening, die erin bestaat een ex-antecontrole uit te voeren op transacties die wijzigingen in de structuur van de markt teweegbrengen.
57.

De werkingssfeer van artikel 7, onder f), is dan ook ruimer dan die van artikel 7, onder c), of artikel 7, onder e). De eerstgenoemde bepaling is niet gebonden aan specifieke juridische of feitelijke omstandigheden, maar is in nogal algemene bewoordingen geformuleerd. De toepassing ervan is echter strenger, omdat het afhankelijk is gesteld van het daadwerkelijke bestaan van gerechtvaardigde belangen van de voor de verwerking verantwoordelijke of van een derde, die prevaleren boven de belangen van de betrokkene. Artikel 7, onder c), en artikel 7, onder e), stellen dit vereiste niet.
Artikel 20 van die richtlijn luidt:

„1. Elke bevoegde autoriteit beoordeelt, met name op basis van de overeenkomstig artikel 19, lid 1, ontvangen informatie, of de bij haar aangemelde geschillenbeslechtingsentiteiten kunnen worden gekwalificeerd als ADR-entiteiten in de zin van deze richtlijn en of zij voldoen aan de in hoofdstuk II en in nationale uitvoeringsbepalingen daarvan vermelde kwaliteitseisen, met inbegrip van nationale bepalingen die verder gaan dan de vereisten van deze richtlijn, in overeenstemming met het Unierecht.

2. Elke bevoegde autoriteit stelt op basis van de in lid 1 genoemde beoordeling een lijst op van alle ADR-entiteiten waarvan zij in kennis is gesteld en die voldoen aan de in lid 1 bedoelde voorwaarden.

[...]”
26.

Tegen deze achtergrond zou, mocht worden aanvaard dat de werkingssfeer van artikel 96, lid 1, VWEU niet alleen steuntarieven en voorwaarden met betrekking tot vervoerde goederen omvat, maar ook regelingen van de lidstaten met betrekking tot de voorwaarden voor de verrichting van taxidiensten, dit meebrengen dat via wetsuitlegging door de rechter een controlemechanisme voor vervoerdiensten in het leven wordt geroepen dat vergelijkbaar is met dat in artikel 56 VWEU. Dat zou niet wenselijk zijn, niet in het minst omdat artikel 58 VWEU vervoerdiensten uitdrukkelijk uitsluit van de werkingssfeer van artikel 56 VWEU, maar ook omdat de Europese wetgever tot op heden geen secundaire wetgeving heeft vastgesteld met het oog op de liberalisering van de verrichting van taxidiensten in het kader van het gemeenschappelijke vervoerbeleid.
102.

In de derde plaats voeg ik daaraan toe dat de door ENEA en de Commissie voorgestelde uitlegging in de praktijk stuit op het in punt 69 van deze conclusie vastgestelde risico van overintegratie. Die uitlegging zou er immers toe leiden dat elk in een wettelijke regeling voorzien voordeel als staatssteun wordt gekwalificeerd, wanneer dat voordeel enig nadeel impliceert voor de middelen van een onderneming waarvan de staat de meerderheid van het kapitaal in handen heeft. Zo zou een regeling die een minimumprijs vaststelt die hoger ligt dan de werkelijke waarde van een goed of dienst als staatsteun moeten worden gekwalificeerd wanneer dat goed of die dienst wordt afgenomen door een onderneming die voor het grootste deel in handen van de staat is. Dat resultaat lijkt mij moeilijk verenigbaar met het arrest Van Tiggele. ( 39 )
54.

Het door de Belgische en de Franse regering aangevoerde arrest Test Claimants in the FII Group Litigation ( 25 ) is hiermee niet in strijd. Dit arrest had betrekking op het specifieke geval van een stelsel van vooruitbetaling van de vennootschapsbelasting, die een ingezeten moedermaatschappij verschuldigd was op het moment dat zij op haar beurt de dividenden uitkeerde die zij zelf van haar niet-ingezeten dochter had ontvangen. Het Hof heeft te dien aanzien uitgemaakt dat artikel 4, lid 1, van de moeder-dochterrichtlijn een lidstaat niet verplicht te garanderen dat het vooraf te betalen bedrag onder alle omstandigheden wordt bepaald aan de hand van de vennootschapsbelasting die de dochter in haar staat van vestiging heeft betaald. ( 26 ) Hieruit kan echter niet de conclusie worden getrokken dat de richtlijn niet van toepassing is in het geval van dooruitdeling van ontvangen dividenden.
Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag van cour d’appel de Liège als volgt te beantwoorden:

„Artikel 98, leden 1 en 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/138/EG van de Raad van 19 december 2006, en de punten 3 en 4 van bijlage III bij die richtlijn verzetten zich niet tegen een nationale bepaling volgens welke een verlaagd tarief van de belasting over de toegevoegde waarde niet van toepassing is op de levering en/of de verhuur van zuurstofconcentratoren als in het hoofdgeding, aangezien die apparaten noch farmaceutische producten in de zin van punt 3 van bijlage III bij de gewijzigde richtlijn 2006/112 zijn noch voor uitsluitend gebruik door gehandicapten in de zin van punt 4 van die bijlage bestemd zijn, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

Het beginsel van fiscale neutraliteit kan niet aldus worden uitgelegd dat afbreuk kan worden gedaan aan de respectieve werkingssfeer van de in de punten 3 en 4 van bijlage III bij de gewijzigde richtlijn 2006/112 opgesomde categorieën door te voorzien in een verlaagd tarief van de belasting over de toegevoegde waarde voor de levering en/of de verhuur van hulpmiddelen die niet voldoen aan de in die punten vastgestelde definities.”