ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

nietig verklaren van artikel 1 en de bijlage bij uitvoeringsbesluit (EU) 2017/264 van de Commissie van 14 februari 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), voor zover daarin de door het betaalorgaan Hauptzollamt Hamburg-Jonas van de Bondsrepubliek Duitsland ten laste van het ELGF betaalde bedragen ter hoogte van in totaal 1 964 861,71 EUR aan EU-financiering worden onttrokken, en
3.

Derde middel, ontleend aan schending van de motiveringsplicht, daar de verwerende partij haar onvoldoende aanwijzingen heeft gegeven om haar of het Gerecht in staat te stellen de gegrondheid te controleren van de stelling, dat de verwerende partij de behoeften van de andere diensten van de Commissie grondig heeft onderzocht, na afloop waarvan zij tot de conclusie is gekomen dat er in geen van die diensten een tewerkstelling mogelijk was die aansloot bij de huidige bekwaamheden van de verzoekende partij.
—

In dit verband wordt betoogd dat hier evenmin naar analogie toepassing kan worden gegeven aan de rechtspraak inzake concentratiezaken. Terwijl het in dergelijke gevallen begrijpelijk is dat het vertrouwelijke karakter na het besluit van de Commissie aanhoudt, is dit niet het geval wanneer er sprake is van één enkele lening, waarvan de voorwaarden voor toekenning ervan volgens de Commissie onverenigbaar zijn met het VWEU.
1.

Verweerster heeft onjuist gehandeld bij de vaststelling van de bestreden verordening, in de uitoefening van de bevoegdheid die haar door het Europees Parlement en de Raad bij verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie (PB 2007, L 171, blz. 1) was gedelegeerd overeenkomstig besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden, meer in het bijzonder door: — schending van voorschriften van primair en afgeleid Unierecht op milieugebied; — schending van subsidiaire normen van gemeenschapsrecht, zoals de beginselen van non-regressie, voorzorg, preventie, optreden aan de bron en betaling door de vervuiler; — onjuiste toepassing van de procedureregels, daar de Commissie geen gebruik kon maken van de procedure van reglementering met controle om een wezenlijk onderdeel van verordening (EG) nr. 715/2007 te wijzigen; — schending van wezenlijke vormvoorschriften, doordat de bestreden verordening niet tot stand is gekomen met de democratische waarborgen die worden geboden wanneer de gewone wetgevingsprocedure van codecisie van het Europees Parlement en de Raad wordt gevolgd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 129/27

Beroep ingesteld op 27 februari 2017 — Torné/Commissie

(Zaak T-128/17)

(2017/C 129/41)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Isabel Torné (Algés, Portugal) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het besluit van 16 april 2016 tot afwijzing van haar verzoek om het percentage van haar pensioenrechten en haar pensioenleeftijd vast te stellen nietig te verklaren;

— de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In de onderhavige zaak komt de verzoekende partij op tegen het besluit tot stilzwijgende afwijzing van haar verzoek om een voortijdig besluit te krijgen over bepaalde vaststaande en invariabele elementen van de berekening van haar pensioenrechten. Die stilzwijgende afwijzing vormt haars inziens een verzuim om een door het Statuut voorgeschreven maatregel te nemen en, dientengevolge, een bezwarend besluit in de zin van artikel 90 van het Statuut.

Wat de elementen voor de berekening van haar pensioen betreft, komt verzoekster eveneens op tegen de praktijk van de Commissie die erin bestaat dat wordt aangenomen dat de overplaatsing van een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, punt f, RAP naar een ander agentschap van de Europese Unie de sluiting inhoudt van een nieuwe overeenkomst, die losstaat van de vorige, zodat de loopbaan van die functionaris wordt onderbroken en nieuwe statutaire regels over het ouderdomspensioen worden toegepast.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 144/55

Beroep ingesteld op 10 maart 2017 — RY/Commissie

(Zaak T-160/17)

(2017/C 144/74)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: RY (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— nietig te verklaren het besluit van de directeur-generaal Personele middelen en veiligheid (DG HR) van 27 april 2016 tot beëindiging van haar overeenkomst van tijdelijk functionaris die krachtens artikel 47, onder c-i), RAP is gesloten voor onbepaalde tijd;

— de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, ontleend aan schending van haar recht om te worden gehoord vóór de vaststelling van het besluit tot beëindiging van haar overeenkomst voor onbepaalde tijd. Het bestreden besluit is vastgesteld in strijd met artikel 41 van het Handvest van de grondrechten. Bovendien is het genomen in strijd met de motiveringsplicht, meer bepaald het recht van de verzoekende partij om op de hoogte te worden gesteld van alle objectieve grieven die de basis voor het bestreden besluit vormen en, met name, van de redenen voor een vermeende verbreking van de vertrouwensrelatie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 121/47

Beroep ingesteld op 22 februari 2017 — Devin/EUIPO — Haskovo (DEVIN)

(Zaak T-122/17)

(2017/C 121/67)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Devin AD (Devin, Bulgarije) (vertegenwoordiger: B. Van Asbroeck, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Haskovo Chamber of Commerce and Industry (Haskovo, Bulgarije)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: Uniewoordmerk „DEVIN” — Uniemerk nr. 9 408 865

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 december 2016 in zaak R 579/2016-2

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— vernietiging van de beslissing van de nietigheidsafdeling van 29 januari 2016 in zaak nr. 9 559;

— volledige of ten minste gedeeltelijke afwijzing van verzoeksters vordering tot nietigverklaring van het onder nr. 9408865 ingeschreven Uniemerk „DEVIN” voor alle geclaimde waren van klasse 32;

— verwijzing van het EUIPO in zijn eigen kosten en in verzoeksters kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 52, lid 1, onder a), juncto artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 112/41

Beroep ingesteld op 3 februari 2017 — RS/Commissie

(Zaak T-73/17)

(2017/C 112/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: RS (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek van 11 april 2016 houdende afwijzing van verzoekers aanmelding voor intern vergelijkend onderzoek COM/02/AST/16 nietig te verklaren;

— de Europese Commissie te veroordelen tot betaling van een bedrag van 5 000 EUR aan verzoeker voor de door hem geleden immateriële schade;

— de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij één middel aan, ontleend aan schending van artikel 27, eerste alinea, van het Ambtenarenstatuut.

Zij werpt een exceptie van onwettigheid van de aankondiging van het betrokken interne vergelijkende onderzoek op, aangezien deze voorziet in een toelatingsvoorwaarde die tot gevolg heeft dat de toegang tot dat vergelijkend onderzoek wordt geweigerd aan tijdelijk functionarissen die zich in de 12 maanden voorafgaande aan de sluiting van de aanmeldingen niet in de stand van actieve dienst, verlof wegens militaire dienst, ouderschapsverlof en verlof om gezinsredenen dan wel detachering bevonden.
—

nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 6 januari 2017, dat is vastgesteld op grond van de artikelen 33, 43, 62, 67 en 68 van het besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, zoals gewijzigd, waarbij jegens verzoekster een schuldvordering ten bedrage van 41 554 EUR is vastgesteld uit hoofde van bedragen die onverschuldigd waren uitgekeerd in het kader van parlementaire assistentie, de terugvordering ervan werd gemotiveerd, en de bevoegde ordonnateur werd gelast, in samenwerking met de rekenplichtige van de instelling, over te gaan tot terugvordering ervan op grond van artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen en van de artikelen 66, 78, 79 en 80 van het Financieel Reglement,
1.

Verweerster heeft onjuist gehandeld bij de vaststelling van de bestreden verordening, in de uitoefening van de bevoegdheid die haar door het Europees Parlement en de Raad bij Verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie (PB 2007, L 171, blz. 1) was gedelegeerd overeenkomstig besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden, meer in het bijzonder door: — schending van voorschriften van primair en afgeleid Unierecht op milieugebied; — schending van subsidiaire normen van gemeenschapsrecht, zoals de beginselen van non-regressie, voorzorg, preventie, optreden aan de bron en betaling door de vervuiler; — onjuiste toepassing van de procedureregels, daar de Commissie geen gebruik kon maken van de procedure van reglementering met controle om een wezenlijk onderdeel van Verordening (EG) nr. 715/2007 te wijzigen; — schending van wezenlijke vormvoorschriften, doordat de bestreden verordening niet tot stand is gekomen met de democratische waarborgen die worden geboden wanneer de gewone wetgevingsprocedure van codecisie van het Europees Parlement en de Raad wordt gevolgd.
3.

Het Europees Parlement heeft, gesteld dat het over een discretionaire bevoegdheid beschikt, deze in casu zonder reden overschreden. In dit verband zij erop gewezen dat in de betrokken regels een onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds gevallen waarin de handicap blijkt uit een certificaat van de nationale autoriteit, zoals in casu het geval is, in welk geval de handicap wordt bevestigd door de arts van het Europees Parlement, en anderzijds gevallen waarin de handicap blijkt uit een rapport van de arts van de stagiair. Alleen in het laatste geval wordt het invaliditeitspercentage vastgesteld door de arts van het Europees Parlement.
—

vernietiging dan wel wijziging van de bestreden beslissing in zoverre als daarbij het beroep van verzoekster is verworpen en het merk van verzoekster vervallen is verklaard voor de klassen 7, 11, 20, delen van de klasse 21 en 25, 28, delen van klasse 30, voor de klassen 34 en 38 en de beslissing van de nietigheidsafdeling van 17 november 2015 op dat punt wordt bevestigd (onbestreden blijft daarentegen het deel van de bestreden beslissing waarbij zij in het gelijk is gesteld);
2.

Tweede middel, ontleend aan een verkeerde toepassing door de Commissie van artikel 4, lid 2, tweede streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001 door te beslissen dat de verlening van toegang tot de gevraagde documenten in ernstige mate afbreuk zou doen aan de bescherming van de aanhangige procedures in de zaken T-192/16, T-193/16 en T-257/16 en aan het belang van de Commissie bij het inwinnen van juridisch advies en het ontvangen van eerlijk, objectief en uitgebreid advies. Tevens wordt in het kader van dit middel gesteld dat de Commissie weigert te erkennen dat de verlening van toegang tot de gevraagde documenten een hoger openbaar belang heeft en dat deze daarom openbaar moeten worden gemaakt.
4.

Vierde middel: voor een Poolse zelfstandige kunnen slechts Zweedse werkgeversbijdragen worden geïnd indien de betrokkene is aangesloten bij de Zweedse Försäkringskassa. Het Skatteverk heeft niet onderzocht of aan deze voorwaarde is voldaan. Dat aldus sociale bijdragen worden geïnd zonder dat deze voor een welbepaalde persoon zijn bedoeld, zoals in de meeste lidstaten het geval is, moet in strijd met het Unierecht worden geacht.
1.

Eerste middel: schending van de Verdragen of van de bij de uitvoering daarvan toe te passen rechtsregels. Verzoekster stelt dat verweerster blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging en de toepassing van besluit C(2014) 4443 definitief in zaak M.7018, alsook van de daarin opgenomen toezeggingen, doordat zij de zogenoemde „non-MNO-Remedy”, waarmee Telefónica zich ertoe had verbonden derden toegang tot 4G-diensten op de groothandelsmarkt voor mobiele telefonie te verlenen, in feite beperkt tot derden die het bedrijfsmodel van een dienstenaanbieder hanteren en Telefónica niet gelast om derden overeenkomstig die „non-MNO-Remedy” toegang tot 4G-diensten te verlenen in het kader van een MVNO-bedrijfsmodel.
—

nietig te verklaren het besluit van het EUIPO van 4 maart 2016 om geen definitief besluit te nemen over verzoeksters verzoek van 19 januari 2016 om een tweede verlenging van de krachtens artikel 2, onder f), RAP gesloten overeenkomst en om een definitief besluit over dat verzoek uit te stellen naar een „specifieke procedure” in de toekomst; en
2.

Tweede middel: het bestreden besluit bevat een kennelijke fout in de beoordeling van het prudentiële risico in verband met de gereglementeerde spaargelden, doordat de ECB het juridische kader, de empirische gegevens die verband houden met deze spaargelden en de relevante verslagen van de Europese Bankautoriteit niet in acht heeft genomen, en een dergelijke beoordelingsfout heeft gemaakt zowel wat betreft het risico van hefboomwerking als de hieraan gerelateerde andere prudentiële risico’s.
1.

Eerste middel: de Europese Commissie heeft artikel 2, lid 7, onder b) en c), van verordening (EU) nr. 2016/1036 en het vertrouwensbeginsel geschonden door aan verzoekster een markgerichte behandeling te weigeren, en een onredelijke bewijslast opgelegd, wat in strijd is met het beginsel van behoorlijk bestuur.
1.

Kennelijk onjuiste beoordeling van drie van de vier criteria om een garantie als staatssteun aan te merken. In de eerste plaats heeft de Commissie zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat Valencia FC zich in een moeilijke financiële situatie bevond, doordat zij zich op onvolledige informatie heeft gebaseerd en geen rekening heeft gehouden met het bedrijfsmodel dat kenmerkend is voor voetbalclubs, zich op de boekwaarde en niet op de werkelijke marktwaarde van de spelers heeft gebaseerd en geen levensvatbaarheidsplan heeft opgesteld dat te allen tijde was gebaseerd op realistische assumpties. In de tweede plaats heeft de Commissie zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat de garantie meer dan 80 % van de kredietfaciliteit dekte. In de derde plaats heeft de Commissie de algemene rentevoet van de kredietfaciliteit ten onrechte op basis van de marktprijs berekend.
—

Gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2016) 4964 final van de Commissie van 25 juli 2016 in zaak nr. M.3770 — Lufthansa/Swiss — besluit van de Commissie over het verzoek van Lufthansa tot een gedeeltelijke opheffing van de verbintenissen betreffende de routes Zurich-Stockholm en Zurich-Warsaw;
—

de instructie van de voorzitter van de Commissie van de Europese Unie die elektronisch is meegedeeld bij brief van 28 juni 2016 aan de leden van het college van commissarissen van de Europese Unie, waarvan het bestaan is vermeld tijdens een toespraak van voorzitter Juncker voor de plenaire vergadering van het Europees Parlement in Brussel op 28 juni 2016 (SPEECH/16/2356), waarbij het voeren van elke formele en informele onderhandelingen door de Commissie met de regering van het Verenigd Koninkrijk wordt verboden zolang niet overeenkomstig artikel 50 VEU kennis is gegeven van de terugtrekking uit de Europese Unie, en de verklaring van de voorzitter van de Commissie van de Europese Unie dat hij eerdergenoemde instructie aan de leden van het college van commissarissen heeft gegeven als „bevel van de voorzitter”, zoals uitdrukkelijk is vermeld tijdens die toespraak voor de plenaire vergadering van het Europees Parlement in Brussel op 28 juni 2016 en is opgetekend in zowel het Engels als het Frans in het persbericht van de Commissie over die toespraak (SPEECH/16/2353), krachtens artikel 264, lid 1, VWEU nietig verklaren; en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 410/25

Hogere voorziening ingesteld op 20 september 2016 door Carlo De Nicola tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 juli 2016 in zaak F-100/15, De Nicola/EIB

(Zaak T-666/16 P)

(2016/C 410/35)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirerende partij: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: G. Ferabecoli, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank

Conclusies

De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

— de hogere voorziening ontvankelijk te verklaren en, met herziening van het bestreden arrest, de punten 1 en 2 van het dictum alsmede de punten 33, 46-60, 85-94, 100-106, 107-109 van het bestreden arrest te vernietigen;

— dientengevolge, het besluit van het beroepscomité van 8 december 2014 nietig dan wel niet van toepassing te verklaren, eventueel met terugverwijzing naar dat comité na de criteria te hebben vastgesteld waarvan de vaststelling van het nieuwe besluit moet afhangen; vast te stellen dat De Nicola slachtoffer is geweest van psychisch geweld door de EIB en de EIB te veroordelen tot vergoeding aan hem van de schade zoals geformuleerd in het inleidend verzoekschrift dan wel, subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar een andere kamer van het Gerecht opdat het in een andere samenstelling opnieuw uitspraak doet over de vernietigde punten, nadat het reeds gevraagde medisch deskundigenonderzoek is afgewikkeld.

Middelen en voornaamste argumenten

Deze hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 juli 2016, waarbij is verworpen het door rekwirant ingestelde beroep tot nietigverklaring van het besluit van het beroepscomité van 8 december 2014 tot afwijzing van zijn bezwaar tegen zijn beoordelingsrapport over 2013, alsmede van het besluit van de EIB om hem niet te bevorderen. Voorts vraagt hij om vast te stellen dat hij slachtoffer is geweest van psychisch geweld en de Bank te veroordelen tot vergoeding van zijn materiële, immateriële en fysieke schade.

Ter onderbouwing van zijn vorderingen stelt hij dat het verzoek om erkenning van het bestaan van psychisch geweld gebaseerd is op artikel 41 van het personeelsreglement van de Bank en dat er derhalve geen inhoudelijk en/of materieel probleem is om dat aan de Unierechter voor te leggen. Hij beklemtoont in dit verband dat de verplichting van de Unierechter om zich uit te spreken over zijn verzoek wordt bevestigd in de rechtspraak van het Gerecht.

Voorts stelt hij dat is voldaan aan alle voorwaarden van de rechtspraak om de vordering tot schadevergoeding toe te wijzen.

Ook komt hij op tegen de punten 46 en 60 van het bestreden arrest, dat het verzoek om nietigverklaring van het besluit van het beroepscomité betreft, voor zover daarin wordt uitgegaan van de veronderstelling dat niet bewezen is dat dit besluit berust op een kennelijk onjuiste beoordeling.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 419/47

Beroep ingesteld op 28 juli 2016 — Acquafarm/Commissie

(Zaak T-458/16)

(2016/C 419/63)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Acquafarm, SL (Huelva, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Pérez Moreno, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verzoekster vordert bij het Gerecht vergoeding van de schade die is veroorzaakt door de ongecoördineerde overheidshandelingen met betrekking tot de in Gibraleón (Huelva) gelegen aquacultuurinstallatie, die het ten aanzien van dat bedrijf gewekte gewettigd vertrouwen ernstig aantasten, doordat haar steun is verleend voor de uitvoering van een aquacultuurproject dat de Europese Unie tegelijkertijd onmogelijk maakt door de uitvoer te verbieden van de soort voor het kweken waarvan de installatie is bestemd.

Middelen en voornaamste argumenten

De verzoekende partij in de onderhavige procedure is een onderneming die zich bezighoudt met onderzoek, innovatie en industriële ontwikkeling van aquacultuur en in 2004 is opgericht voor de uitvoering van een project voor een aquacultuurinstallatie die bestemd is voor het kweken en het in de handel brengen van schaaldieren, namelijk Australische roodklauwkreeften (cherax quadricarinatus). Voor dat project heeft de Europese Unie steun verleend overeenkomstig verordening (EG) nr. 498/2007 van de Commissie van 26 maart 2007 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1198/2006 van de Raad inzake het Europees Visserijfonds (PB 2007, L 120, blz. 1).

Ter ondersteuning van haar beroep beroept verzoekster zich op artikel 340 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en verwijst zij naar het Spaanse recht inzake overheidsaansprakelijkheid, namelijk artikel 106 van de Spaanse grondwet en de artikelen 139 e.v. van Ley 30/92, de 26 de noviembre, de Régimen Jurídico de las Administraciones Públicas y del Procedimiento Administrativo Común (wet 30/92 van 26 november 1992 tot regeling op de overheidsdiensten en de algemene administratieve procedure).

In dit verband verduidelijkt verzoekster dat:

— de ontvangen steun is gebruikt voor werkzaamheden in de aquacultuurindustrie, aangezien noch de uitvoering van het met die steun verwezenlijkte project noch de gedane investeringen ooit zijn belemmerd;

— de onderneming tijdens de laatste fase van de uitvoering van het project uit Australië de mededeling heeft ontvangen dat de bovengenoemde soort op grond van verordening (EG) nr. 1251/2008 van de Commissie van 12 december 2008 ter uitvoering van richtlijn 2006/88/EG van de Raad wat betreft de voorwaarden en certificeringsvoorschriften voor het in de handel brengen en de invoer in de Gemeenschap van aquacultuurdieren en producten daarvan en tot vaststelling van een lijst van vectorsoorten (PB 2008, L 337, blz. 41) niet kan worden ingevoerd in de Europese Unie;
—

In de eerste plaats menen de Spaanse autoriteiten dat de verschillende forfaitaire correcties in strijd zijn met artikel 31, lid 2, van verordening nr. 1290/2005, gelezen in samenhang met de richtsnoeren van 1997 en het evenredigheidsbeginsel, aangezien niet is gebleken van redelijke en duidelijke aanwijzingen die de slotsom rechtvaardigen dat een financiële correctie van 25 % moet worden gehanteerd met betrekking tot grasland met bomen voor de periode 2009-2013, behalve voor grasland met bomen in vijf autonome regio’s voor 2009, ten aanzien waarvan is geoordeeld dat artikel 73 bis, lid 2 bis, van verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB 2004, L 141, blz. 18) van toepassing is.