ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/36

Beroep ingesteld op 21 november 2014 — ANKO/Commissie

(Zaak T-771/14)

(2015/C 065/50)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: ANKO AE Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Christianos, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— vaststellen dat het bedrag van 2 96 149,77 EUR dat de Commissie aan verzoekster heeft uitgekeerd voor het project DOC@HAND betrekking heeft op kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, zodat verzoekster niet tot terugbetaling gehouden is, en

— de Commissie veroordelen in de kosten van verzoekster.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep betreft de aansprakelijkheid van de Commissie ingevolge artikel 272 VWEU, op grond van overeenkomst 508015, voor de uitvoering van project DOC@ HAND. Verzoekster voert meer in het bijzonder aan dat ofschoon zij aan haar contractuele verplichtingen heeft voldaan, de Commissie in strijd met de contractuele bepalingen, het beginsel van goede trouw, het verbod van rechtsmisbruik en het evenredigheidsbeginsel van ANKO terugbetaling van de uitgekeerde bedragen vordert op grond dat deze betrekking zouden hebben op kosten die niet voor vergoeding in aanmerking komen.

Verzoekster betoogt dan ook, in de eerste plaats, dat de Commissie zich baseert op ongegronde argumenten, die hoe dan ook niet zijn onderbouwd, voor haar standpunt dat nagenoeg alle uitgaven van ANKO kosten zijn die niet voor vergoeding in aanmerking komen en dat het aan ANKO voor het project DOC@HAND uitgekeerde bedrag moet worden teruggevorderd. In de tweede plaats betoogt verzoekster dat de Commissie, door 99,59 % van de bijdrage te weigeren op grond dat het hierbij niet gaat om uitgaven voor het project die voor vergoeding in aanmerking komen, het verbod van rechtsmisbruik en het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden.
—

verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekers van een bedrag van 1 9 91 194,40 EUR als vergoeding van de schade die hun door de onrechtmatige handelingen van verweerder is toegebracht, vermeerderd met de rente vanaf de datum waarop hun deposito’s hun onrechtmatig zijn ontnomen (29 maart 2013) tot aan de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak en met de vertragingsrente vanaf de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot aan volledige voldoening;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 431/28

Beroep ingesteld op 4 juli 2014 — Zweden/Commissie

(Zaak T-521/14)

(2014/C 431/50)

Procestaal: Zweeds

Partijen

Verzoekende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: A. Falk en K. Sparrman, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— vaststellen dat het verzuim van de Europese Commissie tot vaststelling van gedelegeerde handelingen ter vaststelling van wetenschappelijke criteria voor het bepalen van hormoonontregelende eigenschappen, artikel 5, lid 3, van verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden schendt;

— de Commissie verwijzen de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens artikel 5, lid 3, van verordening nr. 528/2012 (1) stelt de Commissie uiterlijk op 13 december 2013 gedelegeerde handelingen ter vaststelling van wetenschappelijke criteria voor het bepalen van hormoonontregelende eigenschappen vast. Verzoeker stelt verzuim door de Commissie om dergelijke gedelegeerde handelingen vast te stellen en dus verzuim tot vaststelling van de haar wettelijk voorgeschreven maatregelen. Verzoeker verzocht de Commissie gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 5, lid 3, van verordening nr. 528/2012 vast te stellen, maar de Commissie bepaalde volgens verzoeker in haar antwoord geen standpunt betreffende het verzoek in de zin van artikel 265, tweede alinea, VWEU. Voorts stelt verzoeker dat de Commissie ten tijde van het verzoek geen maatregelen had genomen om het gestelde verzuim te beëindigen. Volgens verzoeker beschikt de Commissie over een grondslag tot vaststelling van wetenschappelijke criteria voor het bepalen van hormoonontregelende eigenschappen en toepassing van deze criteria die, aldus artikel 5, lid 3, tweede en derde alinea, van verordening nr. 528/2012 van toepassing moeten zijn totdat de Commissie gedelegeerde handelingen met criteria voor het bepalen van hormoonontregelende eigenschappen heeft vastgesteld.

(1) Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (PB 2012 L 167, blz. 1).
—

In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie, door in het bestreden besluit eenvoudigweg te stellen dat de vergissing die was vervat in de titel van het wijzigingsbesluit van 31 december 2012 geen invloed heeft gehad op de inhoud van dat besluit en op de uitvoering van het programma, het belang van de volgende omstandigheden over het hoofd gezien: (i) dat de door de Regio vastgestelde beslissingen over de uitgaven preventief aan de controle van de Rekenkamer moesten worden onderworpen; (ii) dat tussen de aankondiging van de wijziging en de uitvoering ervan vier maanden waren verstreken zonder dat daarvoor enige uitleg werd verstrekt; (iii) dat dit twijfel kon wekken dat de aan te brengen wijziging verder ging dan een loutere wijziging van de titel van het besluit van 31 december 2012, zoals was aangekondigd; en (iv) dat de Rekenkamer heeft bevestigd dat de Regio, die de vastleggingen pas heeft vastgesteld toen de wijziging officieel bekend was (op 28 maart 2013) correct heeft gehandeld, waardoor zij te kennen heeft gegeven dat een andere handelwijze incorrect zou zijn geweest.
1.

Eerste middel: de Raad heeft onvoldoende gemotiveerd waarom verzoekende partij is toegevoegd aan de lijst van personen, entiteiten en lichamen die onderworpen zijn aan de beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Oekraïne.
1.

Eerste middel: door de vaststelling van het bestreden besluit heeft EFSA gehandeld in strijd met artikel 4, lid 4, van het Verdrag van de Verenigde naties betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden van 25 juni 1998 (hierna: „Verdrag van Aarhus”), zoals goedgekeurd bij besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005, en in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus op de communautaire instellingen en organen (hierna: „Aarhus verordening”) en artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. In het bestreden besluit heeft EFSA in strijd met die bepalingen niet erkend dat de verplichting bestond om in de aangevraagde documenten opgenomen informatie betreffende de emissies in het milieu bekend te maken.
—

verweerster verwijzen in de kosten, met inbegrip van eventuele gerechtskosten, eventuele vergoedingen aan deskundigen en de in de in verband met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten, met name reis- en verblijfskosten, alsmede honoraria van advocaten;
1.

Eerste middel: de Commissie heeft artikel 5, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 (1) en artikel 6, lid 1, van verordening nr. 73/2009 (2) onjuist uitgelegd, aangezien: — uit artikel 5 van verordening nr. 1782/2003 en de rechtspraak van het Hof blijkt dat de lidstaten met inachtneming van de specifieke kenmerken van de betrokken gebieden een beoordelingsmarge hebben om te bepalen welke eisen worden gesteld met het oog op goede landbouw- en milieucondities; — de problemen die worden genoemd in de bijlage bij verordening nr. 1782/2003, kunnen worden verholpen door elk probleem nader te bekijken en te bepalen welke norm van de in die verordening opgenomen normen het meest geschikt (doelmatig) is in het licht van de nationale context; — volgens het evenredigheidsbeginsel de lidstaten, wanneer het stellen van een eis slechts gevolgen heeft voor kleine landbouwbedrijven en dus leidt tot administratieve lasten en kosten die aanzienlijk hoger zijn dan de voordelen, grotere eisen kunnen stellen mits deze eisen geschikt zijn voor het bereiken van de doelstellingen van verordening nr. 1782/2003; — de Commissie niet heeft gehandeld in overeenstemming met de omstandigheid dat de in bijlage III bij verordening nr. 1782/2003 vermelde eisen dwingend en fundamenteel zijn; bovendien is het vertrouwensbeginsel geschonden doordat de Commissie tot in de herfst van 2009 niet heeft gereageerd.
3.

Derde, subsidiair aangevoerd middel, ontleend aan schending van de artikelen 107, lid 3, sub b, en 108, lid 2, VWEU en aan een kennelijke beoordelingsfout, voor zover de Commissie ten onrechte heeft beslist dat de garantieregeling onverenigbaar was met de interne markt. De verzoekende partijen voeren aan dat, indien er sprake is van staatssteun, deze als steun om een ernstige verstoring in de Belgische economie op te heffen in de zin van artikel 107, lid 3, sub b, VWEU verenigbaar met de interne markt had moeten worden verklaard.
—

Verzoekster klaagt over het gebrek in het besluit dat de Commissie ten onrechte, op basis van een vermeende verhouding van economische continuïteit tussen de twee vennootschappen, heeft geoordeeld dat Airport Handling SpA de opvolgster is van SEA Handling, en dat zij op grond van deze onjuiste veronderstelling het besluit heeft vastgesteld om een formele onderzoeksprocedure in te leiden.
1.

Eerste middel, betreffende besluit Ares (2014)1915757: schending van verordening nr. 1367/2006 (2) en van richtlijn 2010/75: — het besluit over het nationale plan voor de overgangsfase is een maatregel van individuele strekking en derhalve een administratieve handeling in die zin van verordening nr. 1367/2006. De Commissie had het verzoek tot interne herziening dus ontvankelijk moeten verklaren; — de Commissie had artikel 10 van verordening nr. 1367/2006 in overeenstemming met het verdrag van Aarhus moeten uitleggen en artikel 2, lid 1, sub g, van verordening nr. 1367/2006 onwettig moeten verklaren; — de redenering van de Commissie is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van de relevante bepalingen van richtlijn 2010/75/EU.
—

de beslissingen van de eerste kamer van beroep van 23 mei 2014 en van de onderzoeker van 23 mei 2013 overeenkomstig artikel 65, lid 3, van verordening nr. 207/2009 te wijzigen wegens schending van artikel 7, leden 1, sub b, en 3, van die verordening en te oordelen dat (i) het aangevraagde beeldmerk nr. 11 764 354 over onderscheidend vermogen beschikt en de absolute weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, sub b, van die verordening om die reden buiten toepassing moet worden gelaten, en (ii) die merkaanvraag na het doorlopen van de overige procedurestappen moet worden bekendgemaakt zodat het merk kan worden ingeschreven;
—

niet-inaanmerkingneming van het door de begunstigde ondertekende formulier C, hoewel de Commissie om overlegging ervan had verzocht, en niet-inaanmerkingneming van het bewijs in de vorm van een verklaring van een werknemer dat het onmogelijk was om de documenten te verkrijgen van de coördinator van het consortium;
2.

Tweede middel: schending van de rechten van verdediging van verzoeker, aangezien het besluit van 17 juli 1996, waarop het bestreden besluit van 26 juni 2014 is gebaseerd, niet is bekendgemaakt, wat in strijd is met artikel 28 van het reglement van orde van het Parlement.
—

de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 7 mei 2014 in de zaak R 1735/2012-1 te vernietigen en zodoende de door Aucar Trailer S.L. ingestelde oppositie af te wijzen en de verlening van gemeenschapsmerk nr. 9 6 90 314„Polycart A Whole Cart Full of Benefits” voor de aangevraagde waren, overeenkomstig de beperking van 16 november 2012, goed te keuren;
2.

Derde en vierde middel: de wijze waarop de Commissie punt 18 van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten (1) heeft toegepast, is in strijd met de beginselen van evenredigheid en gelijke bescherming, aangezien i) zij Europese stroomkabelproducenten op onevenredige wijze bevoordeelt, ii) zij geen rekening houdt met het feit dat de diverse producenten een duidelijk verschillend aandeel hebben in de inbreuk.
3.

Derde middel: verweerster heeft het bestreden besluit gebrekkig gemotiveerd en het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden, voor zover bij de motivering van de maatregelen nrs. 3, 4 en 6 geen rekening is gehouden met de schade die verzoekster heeft geleden ten gevolge van de buitengewone gebeurtenissen die zich in 2009 hebben voorgedaan, met betrekking waartoe is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 107, lid 2, sub b, VWEU.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/50

Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Mdr Inversiones/Commissie

(Zaak T-488/14)

2014/C 282/65

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Mdr Inversiones, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: M. Linares Gil, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover het pakket maatregelen dat de „Spaanse belasting-leaseregeling” zou vormen, daarin wordt aangemerkt als nieuwe en met de interne markt onverenigbare staatssteun;

— subsidiair, de artikelen 1 en 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, waarin de investeerders van de economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) worden genoemd als begunstigden van de vermeende steun en als enige adressaten van het bevel tot terugvordering;

— subsidiair, artikel 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover daarin met overduidelijke schending van het rechtszekerheidsbeginsel terugvordering van de vermeende steun wordt gelast, en

— de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-700/13, Bankia/Commissie.

De verzoekende partij stelt in het bijzonder dat de kwalificatie van de zogeheten Spaanse belasting-leaseregeling in haar geheel en van de individuele maatregelen als staatssteun onjuist is, dat de begunstigde van de maatregelen onjuist is vastgesteld en dat het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden.
—

het besluit van de Raad, na nieuwe evaluatie, dat is vervat in de kennisgeving van 15 maart 2014 aan de personen en entiteiten op wie de beperkende maatregelen van toepassing zijn die worden genoemd in besluit 2010/413/GBVB (1) van de Raad en verordening (EU) nr. 267/2012 (2) van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB C 77, blz. 1), waarin is bepaald dat besluit 2010/413/GBVB van de Raad en verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad op verzoekster van toepassing blijven, nietig verklaren;
—

Volgens het Koninkrijk Spanje is voldaan aan de voorwaarden die in vaste rechtspraak zijn ontwikkeld en ten grondslag liggen aan een groot aantal besluiten van de Commissie waarbij in het verleden in de tonijnsector kwijtschelding is verleend. Meer in het bijzonder is sprake van complexe regelgeving, geen onjuiste weergave van de feiten door de exporteur, op juiste informatie gebaseerde verschillende interpretaties van de regelgeving, gedeeltelijke aansprakelijkheid van de Commissie en de omstandigheid dat de bevoegde autoriteiten steeds dezelfde vergissing hebben gemaakt en de regelgeving nooit juist hebben toegepast.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 261/52

Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Monthisa Residencial/Commissie

(Zaak T-484/14)

2014/C 261/82

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Monthisa Residencial, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: F. de Artíñano Rodríguez de Torres en J. Martínez Muro, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover het pakket maatregelen dat volgens dat besluit de „Spaanse belasting-leaseregeling” vormt, daarin wordt aangemerkt als nieuwe en met de interne markt onverenigbare staatssteun;

— subsidiair, de artikelen 1 en 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, waarin de investeerders van de economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) worden genoemd als begunstigden van de vermeende steun en als enige adressaten van het bevel tot terugvordering;

— subsidiair, artikel 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover daarin terugvordering van de vermeende steun wordt gelast in strijd met de algemene beginselen van Unierecht;

— de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-700/13, Bankia/Commissie.

De verzoekende partij stelt in het bijzonder dat inbreuk is gemaakt op artikel 107, lid 1, VWEU en het vertrouwensbeginsel, dat een algemeen beginsel van Unierecht is.
2.

Schending van artikel 4 van verordening nr. 1049/2001 (1). — weigering van toegang tot de documenten op grond van de ondermijning van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en de integriteit van het individu in de zin van artikel 4, lid 1, sub b, van verordening nr. 1049/2001 is geen gegronde reden, aangezien een geanonimiseerde versie had kunnen worden meegedeeld. — toepassing van de uitzondering inzake de bescherming van de commerciële belangen in de zin van artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001 is niet gegrond, aangezien het evaluatieverslag en de prijslijst geen informatie bevatten over de technische of menselijke middelen en geen knowhow of bijzondere vakbekwaamheid vermelden. — geen ondermijning van het besluitvormingsproces in de zin van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, aangezien i) het gunningsbesluit is genomen en het dienstencontract met de gekozen inschrijver is gesloten op het tijdstip van de weigering van toegang, ii) de gevraagde documenten evenmin standpunten in de zin van artikel 4, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 1049/2001 zijn, en aangezien de openbaarmaking van de documenten het besluitvormingsproces van de Commissie in ieder geval niet kan ondermijnen. — bestaan van een hoger openbaar belang, namelijk het transparantiebeginsel bij de uitvoering van de begroting. — geen bewijs dat gedeeltelijke mededeling van de documenten in de zin van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001 niet mogelijk was.
2.

Tweede middel: de Raad heeft verzuimd te voldoen aan het vereiste voor plaatsing op de lijst, namelijk dat de persoon als „verantwoordelijk geïdentificeerd [is]” voor het verduisteren van Oekraïense overheidsmiddelen of voor het schenden van mensenrechten in Oekraïne, of een persoon is die banden heeft met enig persoon die als zodanig is geïdentificeerd. Als reden voor de plaatsing van verzoeker op de lijst is enkel aangevoerd dat tegen hem in Oekraïne een „onderzoek” loopt wegens betrokkenheid bij misdrijven in verband met de verduistering van Oekraïense overheidsmiddelen en de illegale overbrenging daarvan naar het buitenland. Derhalve is er zelfs geen bewering (onder toepassing van de redenering van het Hof in arrest T-256/11 Ezz) dat verzoeker verantwoordelijk was voor de verduistering van Oekraïense overheidsmiddelen of het schenden van de mensenrechten in Oekraïne, of banden had met een persoon die naar behoren als zodanig is geïdentificeerd.
—

het dossier terug te plaatsen in de toestand waarin het zich bevond op het tijdstip in de procedure waarop de CD met facturen aan de verzoeker om nietigverklaring werd toegezonden, en de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 18 februari 2014 in de zaak R 855/2012-3 te vernietigen;
—

verweerder en — ingeval zij in de procedure intervenieert — de andere partij in de procedure voor het BHIM verwijzen in de eigen kosten en in de kosten van verzoekster in de procedure voor het Gerecht en in de beroepsprocedure voor het BHIM.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 245/28

Beroep ingesteld op 4 juni 2014 — Gutser/Commissie

(Zaak T-392/14)

2014/C 245/38

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Gutser, S.A. (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: J. C. García Muñoz, J. I. Jiménez-Blanco Carrillo de Albornoz en J. Corral García, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden besluit nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Het hier in geding zijnde besluit is hetzelfde als dat in zaak T-515/13, Spanje/Commissie, betreffende de belastingregeling voor bepaalde leaseovereenkomsten met het oog op financiering, ook Spaanse belasting-leaseregeling genoemd.

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

1. Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften en van de artikelen 20, 21 en 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aangezien het bestreden besluit is vastgesteld na een onderzoek waarbij sprake was van belangrijke onregelmatigheden.

2. Tweede middel: schending van de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU doordat de betrokken maatregelen als staatssteun zijn aangemerkt, aangezien niet is aangetoond dat sprake is van selectieve maatregelen.

3. Derde middel: schending van de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU doordat de betrokken maatregelen als staatssteun zijn aangemerkt, aangezien niet is aangetoond dat de maatregelen van invloed zijn op het intracommunautaire handelsverkeer.

4. Vierde middel: met artikel 107 VWEU strijdige onjuiste rechtsopvatting van de Commissie, aangezien investeerders als mogelijke steunontvanger worden aangemerkt. Bovendien is het besluit ontoereikend gemotiveerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/19

Beroep ingesteld op 26 maart 2014 — The Body Shop International/BHIM — Spa Monopole (SPA WISDOM)

(Zaak T-201/14)

2014/C 235/26

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: The Body Shop International plc (Littlehampton, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: I. Vernimme, H. Viaene, S. Vandewynckel en D. Gillet, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, België)

Conclusies

— vernietiging van de beslissing van de vierder kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 16 januari 2014 in zaak R 1516/2012-4;

— verwijzing van verweerder en in voorkomend geval interveniënte in de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „SPA WISDOM” voor waren van klassen 3 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 9 00 748

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: Benelux-woordmerken „SPA”, ingeschreven onder nrs. 3 89 230, 4 99 046, 3 72 307, en Benelux-woordmerk „LES THERMES DE SPA”, ingeschreven onder nr. 6 93 395

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: Schending van artikel 8, lid 1, sub b, en lid 5, van verordening nr. 207/2009
—

het BHIM verwijzen in de kosten die verzoekster heeft gemaakt in de procedure voor het BHIM en in het kader van het onderhavige beroep, overeenkomstig artikel 87 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht