ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 april 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — F./Stadt Karlsruhe

(Zaak C-47/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Vervoer - Rijbewijs - Intrekking van het rijbewijs op het grondgebied van een andere lidstaat dan die van afgifte ervan - Verlenging van het rijbewijs door de lidstaat van afgifte na de beslissing tot intrekking - Geen automatische onderlinge erkenning)

(2021/C 278/22)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: F.

Verwerende partij: Stadt Karlsruhe

Dictum

Artikel 2, lid 1, en artikel 11, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een lidstaat op het grondgebied waarvan de houder van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs van de categorieën A en B de rijbevoegdheid is ontzegd wegens een strafbaar feit dat zich heeft voorgedaan tijdens een tijdelijk verblijf op dat grondgebied na de afgifte van dat rijbewijs, vervolgens weigert dit rijbewijs als geldig te erkennen nadat het krachtens artikel 7, lid 3, van deze richtlijn is verlengd door de lidstaat waar de houder van dit rijbewijs zijn gewone verblijfplaats heeft in de zin van artikel 12, eerste alinea, van deze richtlijn. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om na te gaan of, gelet op het evenredigheidsbeginsel, de voorschriften van de wettelijke regeling van de eerste lidstaat tot vaststelling van de voorwaarden waaraan de houder van een rijbewijs moet voldoen om zijn rijbevoegdheid op het grondgebied van die lidstaat te herkrijgen, niet buiten de grenzen treden van hetgeen geschikt en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van het door richtlijn 2006/126 nagestreefde doel, namelijk de veiligheid van het wegverkeer te verbeteren.

(1) PB C 161 van 11.5.2020.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 10 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Ordine Nazionale dei Biologi, MX, NY, OZ/Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Zaak C-96/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Volksgezondheid - Artikel 168 VWEU - Richtlijn 2002/98/EU - Normen voor de kwaliteit en de veiligheid van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong - Doelstelling om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens te waarborgen - Artikel 4, lid 2, en artikel 9, lid 2 - Bloedinstellingen - Verantwoordelijke persoon - Minimumeisen inzake kwalificatie - Mogelijkheid voor een lidstaat om een strengere regeling vast te stellen - Aan de lidstaten voorbehouden beoordelingsmarge)

(2021/C 182/27)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Ordine Nazionale dei Biologi, MX, NY, OZ

Verwerende partij: Presidenza del Consiglio dei Ministri

in tegenwoordigheid van: Sds Snabi, Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA)

Dictum

Artikel 9, lid 2, van richtlijn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong en tot wijziging van richtlijn 2001/83/EG van de Raad, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 2, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat alleen personen met een diploma in de genees- en heelkunde als verantwoordelijke persoon in een bloedinstelling kunnen worden aangewezen, mits deze regeling in alle opzichten het Unierecht eerbiedigt.

(1) PB C 209 van 22.6.2020.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 april 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — ZM als curator van Oeltrans Befrachtungsgesellschaft mbH/E. A. Frerichs

(Zaak C-73/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verordening (EG) nr. 1346/2000 - Insolventieprocedures - Artikel 4 - Recht dat van toepassing is op de insolventieprocedure - Recht van de lidstaat op het grondgebied waarvan de insolventieprocedure wordt geopend - Artikel 13 - Voor het geheel van schuldeisers nadelige handelingen - Uitzondering - Voorwaarden - Handeling die onderworpen is aan het recht van een andere lidstaat dan de lidstaat waar de procedure is geopend - Handeling die niet kan worden bestreden op grond van dat recht - Verordening (EG) nr. 593/2008 - Recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst - Artikel 12, lid 1, onder b) - Onderwerpen die worden beheerst door het toepasselijke recht - Nakoming van de uit de overeenkomst voortvloeiende verbintenissen - Betaling die is verricht ter uitvoering van een overeenkomst die onderworpen is aan het recht van een andere lidstaat dan de lidstaat waar de procedure is geopend - Nakoming door een derde - In het kader van een insolventieprocedure ingestelde vordering tot teruggave van het betaalde bedrag - Recht dat op die betaling van toepassing is)

(2021/C 228/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ZM als curator van Oeltrans Befrachtungsgesellschaft mbH

Verwerende partij: E. A. Frerichs

Dictum

Artikel 13 van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures en artikel 12, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) moeten aldus worden uitgelegd dat het op grond van laatstgenoemde verordening op een overeenkomst toepasselijke recht ook de betaling beheerst die een derde verricht ter nakoming van de contractuele betalingsverplichting van een partij bij de overeenkomst, wanneer in het kader van een insolventieprocedure wordt opgekomen tegen die betaling als een voor het geheel van schuldeisers nadelige handeling.

(1) PB C 191 van 8.6.2020.
—

van 2010 tot 2012, en van 2014 tot en met 2017, in de zone IT1914 (industriële zones), is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 13, lid 1, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa, gelezen in samenhang met bijlage XI bij deze richtlijn, en door niet met ingang van 11 juni 2010 passende maatregelen te hebben getroffen om ervoor te zorgen dat de jaarlijkse grenswaarde voor NO2-grenswaarde in die zones in acht zou worden genomen, en met name door er niet op toe te hebben gezien dat de luchtkwaliteitsplannen in passende maatregelen voorzien om ervoor te zorgen dat de periode gedurende welke deze grenswaarde overschreden wordt zo kort mogelijk is, is zij de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 23, lid 1, van die richtlijn, op zichzelf beschouwd en in samenhang met bijlage XV, deel A, erbij.
1)

Artikel 2, onder c), i), van richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een openbare aanklager in de fase van het opsporingsonderzoek bevoegd is om een Europees onderzoeksbevel in de zin van deze richtlijn uit te vaardigen teneinde verkeers- en locatiegegevens in verband met telecommunicatie te verkrijgen, wanneer in een vergelijkbare binnenlandse zaak enkel de rechter bevoegd is om een onderzoeksmaatregel ter verkrijging van dergelijke gegevens te bevelen.
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 20 januari 2022 — Europese Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd, ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s., Vallourec Deutschland GmbH

(Zaak C-891/19 P) (1)

(Hogere voorziening - Dumping - Uitvoeringsverordening (EU) 2017/804 - Invoer van bepaalde naadloze buizen en pijpen van oorsprong uit China - Definitief antidumpingrecht - Verordening (EU) 2016/1036 - Artikel 3, leden 2, 3 en 6, en artikel 17 - Vaststelling van de schade - Onderzoek van de gevolgen die de invoer met dumping heeft voor de prijzen van soortgelijke producten die worden verkocht in de Europese Unie - Analyse van de prijsonderbieding - Toepassing van de methode van productcontrolenummers (PCN) - Verplichting voor de Europese Commissie om rekening te houden met de verschillende marktsegmenten voor het betrokken product en met alle verkopen van soortgelijke producten van de in de steekproef opgenomen producenten in de Europese Unie)

(2022/C 119/05)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk T. Maxian Rusche en N. Kuplewatzky, vervolgens T. Maxian Rusche en A. Demeneix, en ten slotte T. Maxian Rusche en K. Blanck, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd (vertegenwoordigers: E. Vermulst en J. Cornelis, advocaten), ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s., Vallourec Deutschland GmbH, (vertegenwoordiger: G. Berrisch, Rechtsanwalt)

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 24 september 2019, Hubei Xinyegang Special Tube/Commissie (T-500/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:691), wordt vernietigd.

2) De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 45 van 10.2.2020.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Centrale Raad van Beroep — Nederland) — Y / CAK

(Zaak C-636/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Grensoverschrijdende gezondheidszorg - Begrip “verzekerde” - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Artikel 1, onder c) - Artikel 2 - Artikel 24 - Recht op verstrekkingen die de lidstaat van de woonplaats verleent voor rekening van de lidstaat die het pensioen uitkeert - Richtlijn 2011/24/EU - Artikel 3, onder b), i) - Artikel 7 - Vergoeding van de kosten van gezondheidszorg die is verleend in een lidstaat die niet de lidstaat van de woonplaats is en evenmin de lidstaat die het pensioen uitkeert - Voorwaarden)

(2022/C 2/03)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Y

Verwerende partij: CAK

Dictum

Artikel 3, onder b), i), en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2011/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2011 betreffende de toepassing van de rechten van patiënten bij grensoverschrijdende gezondheidszorg, gelezen in samenhang met artikel 1, onder c), en artikel 2 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat een persoon die krachtens de wetgeving van een lidstaat pensioengerechtigd is en op grond van artikel 24 van die verordening, zoals gewijzigd, recht heeft op verstrekkingen die door de lidstaat van zijn woonplaats worden verleend voor rekening van de lidstaat die zijn pensioen uitkeert, moet worden beschouwd als een “verzekerde”, in de zin van artikel 7, lid 1, van deze richtlijn, die aanspraak kan maken op vergoeding van de kosten van de grensoverschrijdende gezondheidszorg die hij in een derde lidstaat heeft ontvangen, zonder te zijn aangesloten bij het stelsel van verplichte ziektekostenverzekering van de lidstaat die zijn pensioen uitkeert.

(1) PB C 383 van 11.11.2019.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 oktober 2021 — Banco Santander SA / Europese Commissie

(Zaak C-52/19 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Artikel 107, lid 1, VWEU - Belastingstelsel - Bepalingen inzake de vennootschapsbelasting op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven - Begrip “staatssteun” - Selectiviteitsvoorwaarde - Referentiestelsel - Afwijking - Verschil in behandeling - Rechtvaardiging van het verschil in behandeling)

(2021/C 481/05)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Banco Santander SA (vertegenwoordigers: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes en P. Němečková, gemachtigden)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Banco Santander SA wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 112 van 25.3.2019.
2)

Artikel 18 van verordening nr. 1177/2010 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een passagiersdienst wordt geannuleerd en er geen enkele alternatieve vervoersdienst langs dezelfde route bestaat, de vervoerder verplicht is om de passagier, op grond van zijn in die bepaling neergelegde recht om, onder vergelijkbare voorwaarden en bij de eerste gelegenheid, langs een andere route naar de eindbestemming te worden vervoerd, een alternatieve vervoersdienst langs een andere route dan die van de geannuleerde dienst of een zeevervoersdienst in combinatie met andere vervoerswijzen, zoals weg- of spoorvervoer, aan te bieden en om de eventuele extra kosten te vergoeden die de passagier in verband met dat vervoer langs een andere route naar de eindbestemming heeft gedragen.
3)

FVE Holýšov I s. r. o., FVE Stříbro s. r. o., FVE Úsilné s. r. o., FVE Mozolov s. r. o., FVE Osečná s. r. o., Solarpark Rybníček s. r. o., FVE Kněžmost s. r. o., Hutira FVE — Omice a.s., Exit 90 SPV s. r. o., Onyx Energy s. r. o., Onyx Energy projekt II s. r. o., Photon SPV 1 s. r. o., Photon SPV 3 s. r. o., Photon SPV 4 s. r. o., Photon SPV 6 s. r. o., Photon SPV 8 s. r. o., Photon SPV 10 s. r. o., Photon SPV 11 s. r. o., Antaris GmbH, Michael Göde, NGL Business Europe Ltd, NIG NV, GIHG Ltd, Radiance Energy Holding Sàrl, ICW Europe Investments Ltd, Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, Voltaic Network GmbH en WA Investments-Europa Nova Ltd worden verwezen in de kosten van de principale hogere voorziening.
4)

Artikel 10, lid 1, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het zich er in beginsel niet tegen verzet dat een wegvervoersonderneming bestuurders een premie toekent die wordt berekend op basis van besparingen in de vorm van een verlaging van het brandstofverbruik in verhouding tot het afgelegde traject. Een dergelijke premie zou echter wel in strijd zijn met die bepaling indien zij, in plaats van uitsluitend aan de brandstofbesparing te zijn gekoppeld, een dergelijke besparing beloont naargelang van de afgelegde afstand en/of de hoeveelheid te vervoeren goederen op een wijze die de bestuurder aanzet tot rijgedrag dat de verkeersveiligheid in gevaar kan brengen en/of hem aanzet tot inbreuken op verordening nr. 561/2006.
1)

— Door niet de onafhankelijkheid en onpartijdigheid te waarborgen van de Izba Dyscyplinarna (tuchtkamer) van de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Polen), die belast is met de toetsing van de beslissingen in tuchtprocedures tegen rechters [artikel 3, punt 5, artikel 27 en artikel 73, § 1, van de ustawa o Sądzie Najwyższym (wet inzake de Sąd Najwyższy) van 8 december 2017, in de geconsolideerde versie ervan zoals gepubliceerd in de Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej van 2019 (volgnr. 825), gelezen in samenhang met artikel 9a van de ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa (wet inzake de nationale raad voor de rechterlijke macht) van 12 mei 2011, zoals gewijzigd bij de ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechterlijke macht en van sommige andere wetten) van 8 december 2017]; — door toe te staan dat de inhoud van rechterlijke beslissingen kan worden aangemerkt als een tuchtrechtelijk vergrijp wat betreft de rechters van de gewone rechterlijke instanties [artikel 107, § 1, van de ustawa — Prawo o ustroju sądów powszechnych (wet betreffende de organisatie van de gewone rechterlijke instanties) van 27 juli 2001, in de versie die voortvloeit uit de opeenvolgende wijzigingen gepubliceerd in de Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej van 2019 (volgnrs. 52, 55, 60, 125, 1469 en 1495), en artikel 97, leden 1 en 3, van de wet inzake de Sąd Najwyższy, in de geconsolideerde versie ervan zoals gepubliceerd in de Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej van 2019 (volgnr. 825)]; — door de president van de Izba Dyscyplinarna van de Sąd Najwyższy de discretionaire bevoegdheid te verlenen om het tuchtgerecht aan te wijzen dat in eerste aanleg bevoegd is voor zaken betreffende de rechters van de gewone rechterlijke instanties [artikel 110, § 3, en artikel 114, § 7, van de wet betreffende de organisatie van de gewone rechterlijke instanties, in de versie die voortvloeit uit de opeenvolgende wijzigingen gepubliceerd in de Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej van 2019 (volgnrs. 52, 55, 60, 125, 1469 en 1495)] en derhalve niet te waarborgen dat tuchtzaken worden onderzocht door een “bij wet ingesteld” gerecht, en — door niet te waarborgen dat tuchtzaken tegen rechters van de gewone rechterlijke instanties binnen een redelijke termijn worden behandeld (artikel 112b, § 5, tweede volzin, van deze wet), alsmede door te bepalen dat de handelingen die betrekking hebben op de aanwijzing van een raadsman en het op zich nemen van de verdediging door deze laatste, geen schorsende werking hebben voor het verloop van de tuchtprocedure (artikel 113a van die wet) en dat het tuchtgerecht de procedure voortzet zelfs indien de in kennis gestelde betrokken rechter of zijn raadsman met reden afwezig is (artikel 115a, § 3, van voornoemde wet), waardoor de rechten van de verdediging van de betrokken rechters van de gewone rechterlijke instanties niet worden beschermd, is de Republiek Polen de krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
3)

Artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 moet aldus worden uitgelegd dat in geval van een in een vreemde valuta luidende leenovereenkomst is voldaan aan het vereiste van transparantie van de bedingen in die overeenkomst waarin wordt bepaald dat de vreemde valuta de rekenmunt en de euro de betaalmunt is en waardoor het wisselkoersrisico bij de kredietnemer komt te liggen, wanneer de verkoper de consument voldoende en juiste informatie heeft verstrekt die een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument in staat stelt te begrijpen hoe het financiële mechanisme in kwestie concreet werkt en aldus het risico van — mogelijk aanzienlijke — negatieve economische gevolgen van die bedingen voor zijn financiële verplichtingen tijdens de hele looptijd van die overeenkomst in te schatten.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 juni 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Apelacyjny w Warszawie — Polen) — Mittelbayerischer Verlag KG / SM

(Zaak C-800/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EU) nr. 1215/2012 - Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Artikel 7, punt 2 - Bijzondere bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad - Plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen - Persoon die stelt dat zijn persoonlijkheidsrechten zijn geschonden als gevolg van de publicatie van een artikel op internet - Plaats waar de schade is ingetreden - Centrum van de belangen van deze persoon)

(2021/C 310/04)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Apelacyjny w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mittelbayerischer Verlag KG

Verwerende partij: SM

Dictum

Artikel 7, punt 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het gerecht van de plaats waar zich het centrum van de belangen bevindt van een persoon die stelt dat zijn persoonlijkheidsrechten zijn geschonden door op een website geplaatste content, slechts bevoegd is om, voor de volledige gestelde schade, kennis te nemen van een door die persoon ingestelde aansprakelijkheidsvordering indien die content objectieve en controleerbare gegevens bevat die het mogelijk maken om die persoon direct of indirect als individu te identificeren.

(1) PB C 27 van 27.1.2020.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 mei 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — CS, Finanzamt Österreich, Dienststelle Graz-Stadt, voorheen Finanzamt Graz-Stadt/Finanzamt Österreich, Dienststelle Judenburg Liezen, voorheen Finanzamt Judenburg Liezen, technoRent International GmbH

(Zaak C-844/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 90 - Verlaging van de maatstaf van heffing - Artikel 183 - Teruggaaf van het btw-overschot - Vertragingsrente - Geen nationale regeling - Beginsel van fiscale neutraliteit - Rechtstreekse toepasselijkheid van bepalingen van Unierecht - Beginsel van conforme uitlegging)

(2021/C 278/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: CS, Finanzamt Österreich, voorheen Finanzamt Graz-Stadt

Verwerende partijen: Finanzamt Österreich, Dienststelle Judenburg Liezen, voorheen Finanzamt Judenburg Liezen, technoRent International GmbH

Dictum

Artikel 90, lid 1, en artikel 183 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met het beginsel van fiscale neutraliteit, moeten aldus worden uitgelegd dat er rente moet worden betaald over een uit een herziening van de maatstaf van heffing voortvloeiende teruggaaf in de zin van artikel 90, lid 1, van deze richtlijn, net als over een teruggaaf van een overschot aan belasting over de toegevoegde waarde in de zin van artikel 183 van deze richtlijn, wanneer deze teruggaaf niet binnen een redelijke termijn plaatsvindt. Het is aan de verwijzende rechter om alles te doen wat binnen zijn bevoegdheid ligt om de volle werking van deze bepalingen te verzekeren door het nationale recht uit te leggen in overeenstemming met het Unierecht.

(1) PB C 77 van 9.3.2020.