ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wel het minst kan verzoeker bereiken met de door hem aangewende poging om zijn functie alleen aan de hand van het organigram der Commissie te zien gewaardeerd. Deze maatstaf, waarmede wij reeds in andere zaken te maken kregen, brengt namelijk juist voor de hogere rangen mede, dat met zeer algemeen geformuleerde criteria moet worden gewerkt, zodat de administratie bij haar beoordeling in vergaande mate vrij is. In het algemeen kan van deze criteria worden gezegd, dat zij, in abstracto bezien, het nauwelijks mogelijk maken vast te stellen, dat de Commissie van haar vrijheid van beoordeling geen juist gebruik gemaakt heeft.

Wat het onderhavige geval betreft moet worworden toegegeven, dat de bevoegdheden van de rekenplichtige der Commissie bij de uitvoering van de begroting (dat wil zeggen bij de ontvangst der inkomsten, de betaling van uitgaven, het beheer en de bewaring van geldelijke middelen en goederen der Commissie) bepaald indrukwekkend zijn. Dit geldt ook voor zijn leidinggevende taak bij de inventarisatie van het vermogen der Gemeenschap, het opmaken van een overzicht over haar vermogen en schulden en de registratie van ontvangsten en uitgaven. Ik mag in zoverre verwijzen naar de artikelen 22, 26, 27, 35, 41, 42, 43, 44 en 45 van het Financieel Reglement van 30 juli 1968 (Publikatieblad no. 1199). De bepalingen van het Financieel Reglement maken trouwens ook duidelijk, dat de rekenplichtige niet met een formeel onderzoek kan volstaan. In feite wordt — bijvoorbeeld in artikel 26 — gezegd, dat de rekenplichtige heeft te waken voor de bewaring van de rechten van de Gemeenschappen en — in artikel 43 — dat hij de betaling moet opschorten ingeval van technische vergissingen of wanneer mag worden aangenomen, dat de betaling niet bevrijdend is. In een speciale bepaling (artikel 49) wordt hij dan ook voor de door hem verrichte betalingen disciplinair en eventueel geldelijk aansprakelijk gesteld. Ook kan hij zich tegen de risico's waaraan hij ingevolge artikel 49 blootstaat, ten dele op kosten van de Gemeenschap doen verzekeren.

Nochtans — en ondanks het feit dat na de fusie van de uitvoerende organen de taak van de rekenplichtige kwantitatief aanzienlijk is toegenomen — voert hetgeen wij tot dusver overwogen niet tot de conclusie, dat de Commissie bij het toekennen van de rang A 3 aan de rekenplichtige en wat zijn plaatsing binnen de bestuurlijke hiërarchie betreft een fout zou hebben begaan. De aan het Financieel Reglement te ontlenen gegevens betreffende de aard van de door de rekenplichtige te verrichten werkzaamheden zijn daartoe nu eenmaal onvoldoende, niet in de laatste plaats omdat in het organigram der Commissie ook met betrekking tot lagere rangen van soortgelijke controlerende bevoegdheden gewag wordt gemaakt.
25

Een verzoek om toelating van een hogere voorziening moet dus in ieder geval duidelijk en nauwkeurig aangeven op welke middelen de hogere voorziening is gebaseerd, met dezelfde nauwkeurigheid en duidelijkheid de door elk middel opgeworpen rechtsvraag vermelden, preciseren of die vraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, en specifiek aangeven waarom voornoemde vraag belangrijk is in het licht van het aangevoerde criterium. Wat in het bijzonder de middelen van de hogere voorziening betreft, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening preciseren welke bepaling van Unierecht of welke rechtspraak door het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, zou zijn geschonden, een beknopte uiteenzetting geven van de onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven, en aangeven in hoeverre deze onjuiste opvatting van invloed is geweest op de uitkomst van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht. Wanneer de aangevoerde onjuiste rechtsopvatting voortvloeit uit miskenning van de rechtspraak, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening op beknopte maar duidelijke en nauwkeurige wijze uiteenzetten, ten eerste, waarin de gestelde tegenstrijdigheid ligt – door zowel de door de rekwirant bestreden punten van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, als de punten van de beslissing van het Hof of het Gerecht die zouden zijn miskend, aan te duiden – en, ten tweede, om welke concrete redenen een dergelijke tegenstrijdigheid een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht (beschikking van 10 december 2021, EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
108

Het kan niet volledig worden uitgesloten dat, in bepaalde gevallen, met name wanneer het Hof definitief heeft geoordeeld over bepaalde onderdelen van een zaak alvorens deze naar het Gerecht terug te verwijzen, een interveniënt in hogere voorziening geen belang meer heeft bij de beslissing van het geding voor het Gerecht. Die omstandigheid kan evenwel op zichzelf niet rechtvaardigen dat een interveniënt in hogere voorziening die hoedanigheid niet kan verkrijgen in een zaak die het Hof heeft terugverwezen naar het Gerecht, aangezien de rechterlijke instanties van de Unie tijdens de procedure moeten verifiëren of het belang dat een interventie rechtvaardigde nog bestaat (zie in die zin arrest van 8 juli 1999, Hüls/Commissie, C‑199/92 P, EU:C:1999:358, punten 52‑55).
1)

Artikel 267 VWEU en artikel 94, eerste alinea, onder a), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, gelezen in het licht van artikel 4, lid 3, VEU en artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regel die bepaalt dat de strafrechter zich, op straffe van nietigheid van de te wijzen beslissing, ten gronde moet verschonen wanneer hij zich in het kader van een aan het Hof gericht verzoek om een prejudiciële beslissing uitspreekt over de feiten. Een dergelijke regel moet door deze rechter en door elk orgaan dat tot toepassing ervan bevoegd is buiten toepassing worden gelaten.
1.

Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Persoon die op het nationale grondgebied woont en de bedrijfsleider is van een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap of een zelfstandige is – Gebruik van een voertuig dat in die andere lidstaat is geregistreerd – Nationale regeling die op straffe van een geldboete voorziet in de verplichting dat bepaalde documenten zich steeds in dat voertuig bevinden – Documenten die aantonen dat de betrokkene voldoet aan de voorwaarden voor de uitzondering op de registratieplicht in de woonlidstaat – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen – Schending van het evenredigheidsbeginsel (Art. 49 VWEU) (zie punten 28‑30, 32‑37, 39‑50, dictum 1)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 26 november 2021 –

Agrárminiszter

(Zaak C‑273/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Verordening (EU) nr. 1307/2013 – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Artikel 4, lid 1, onder c) en e) – Artikel 32, lid 2 – Verzoek om enkele areaalbetaling – Begrip ,subsidiabele hectare’ – Grond die volgens het kadaster een luchtvaartterrein is – Daadwerkelijk gebruik voor landbouwdoeleinden”

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Bedrijfstoeslagregeling – Begrip subsidiabele oppervlakte – Begrip landbouwgebied – Gebied dat naar nationaal recht als luchtvaartterrein is aangemerkt maar voor landbouw wordt gebruikt – Daaronder begrepen – Voorwaarde

[Verordening nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 1, c) en e), en 32, lid 2, a)]

(zie punten 23‑27 en dictum)

Dictum

Artikel 4, lid 1, onder c) en e), en artikel 32, lid 2, van verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad moeten aldus worden uitgelegd dat een gebied dat naar nationaal recht als luchtvaartterrein is aangemerkt, maar waarop geen daaraan gerelateerde activiteiten worden verricht, als landbouwgrond moet worden aangemerkt wanneer het daadwerkelijk als blijvend grasland voor de veehouderij wordt gebruikt.

( 1 ) PB C 252 van 28.6.2021.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof of het Gerecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en art. 170 ter) (zie punt 19)
6.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 22)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 15‑20)
2.

Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Werkingssfeer – Passagiers die in het bezit zijn van tickets die door een luchtvaartmaatschappij of touroperator zijn verstrekt in het kader van een Frequent Flyer-programma of een ander commercieel programma – Daaronder begrepen – Passagier die vanwege zijn jonge leeftijd gratis reist, geen toegewezen zitplaats of instapkaart heeft en niet vermeld staat op de boekingen – Daarvan uitgesloten [Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, f) en g), en 3, lid 3, tweede volzin] (zie punten 25‑27, 29, 30, dictum 2)
4)

De Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad draagt behalve zijn eigen kosten in verband met zowel de procedure in eerste aanleg als die in hogere voorziening, de kosten van Hypo Vorarlberg Bank AG in verband met de procedure in eerste aanleg.
2)

In de tweede zin van punt 53 van het arrest van 19 december 2019, Amoena (C‑677/18, EU:C:2019:1142), heeft het Hof, om te bepalen of postoperatieve bustehouders kunnen worden aangemerkt als „toebehoren” bij borstprothesen in de zin van hoofdstuk 90 van de gecombineerde nomenclatuur, vermeld in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van 23 juli 1987, van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) 2016/1821 van de Commissie van 6 oktober 2016, enkel het in punt 51 van dit arrest genoemde criterium toegepast, volgens hetwelk verwisselbare uitrustingsstukken die een apparaat geschikt maken voor bijzondere werkzaamheden die verband houden met de hoofdfunctie van de machine, als „toebehoren” in de zin van dit hoofdstuk moeten worden aangemerkt.
2.

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de feitelijke en juridische context en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94) (zie punten 15‑17, 20, 21, 23, 24 en dictum)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 11 mei 2021 – XXX en YYY

(Zaak C‑580/20)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Waarden en doelstellingen van de Europese Unie – Rechtsstaat – Eerbiediging van de mensenrechten – Legaliteitsbeginsel inzake straffen – Nationale wettelijke regeling waarbij het verrichten van een met enige wet strijdige handeling strafbaar wordt gesteld – Geen verband met het Unierecht – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen die zijn gesteld zonder voldoende nauwkeurige aanwijzingen van de redenen die de noodzaak van een antwoord op de prejudiciële vragen rechtvaardigen – Geen verband tussen het hoofdgeding en de Unierechtelijke bepaling waarop de prejudiciële vragen betrekking hebben – Kennelijke niet-ontvankelijkheid [Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94, c)] (zie punten 21, 22, 28, 31, 32 en dictum)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Verzoek tot uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Unie – Geen aanwijzing van de aanknopingspunten met het Unierecht – Kennelijke niet-ontvankelijkheid [Art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51, lid 1; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en art. 94, c)] (zie punten 29‑32 en dictum)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat door de Tribunalul Neamţ (rechter in eerste aanleg Neamţ, Roemenië) is ingediend bij beslissing van 14 oktober 2020, is kennelijk niet-ontvankelijk.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 20 januari 2021 – Bezirkshauptmannschaft Kirchdorf

(Zaak C‑293/20)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 267 VWEU – Begrip ‚gerecht’ – Voorrang van het Unierecht – Feitelijke en juridische context van het hoofdgeding – Redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vraag noodzakelijk is – Onvoldoende preciseringen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Verzoek waarin de redenen voor verwijzing naar het Hof niet zijn uiteengezet – Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94)

(punten 20‑26, 30, 37 en dictum)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat door het Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (bestuursrechter in eerste aanleg van de deelstaat Opper-Oostenrijk, Oostenrijk) is ingediend op 29 juni 2020, is kennelijk niet-ontvankelijk.
2.

Beroep wegens nalaten – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Nalaten dat vatbaar is voor beroep – Nalaten vanwege de Raad om een besluit over het uitstel van de Europese verkiezingen van 2019 te nemen – Beroep ingesteld door burgers van het Verenigd Koninkrijk die in een andere lidstaat van de Unie wonen – Geen procesbevoegdheid – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, en 265, derde alinea, VWEU) (zie punten 29‑36)
2.

Sociale politiek – Harmonisatie van de wetgevingen – Collectief ontslag – Richtlijn 98/59 – Werkingssfeer – Modaliteiten van de bescherming die wordt verleend aan een werknemer die het slachtoffer is van een collectief ontslag dat ongerechtvaardigd is wegens schending van de criteria om de voor ontslag in aanmerking komende werknemers te selecteren – Daarvan uitgesloten (Richtlijn 98/59 van de Raad) (zie punten 31-34)
33

Wat de mogelijkheid betreft om in een zaak als die in het hoofdgeding de voor het laatste vluchtsegment verantwoordelijke luchtvaartmaatschappij op te roepen voor de rechter in wiens rechtsgebied de plaats van vertrek van het eerste segment is gelegen, dient erop te worden gewezen dat uit de verwijzingsbeslissing weliswaar niet blijkt dat Iberia de contractpartij was van de betrokken passagiers, maar de in artikel 7, punt 1, van verordening nr. 1215/2012 opgenomen bijzonderebevoegdheidsregel voor verbintenissen uit overeenkomst geen overeenkomst tussen twee personen vereist, doch wel dat een persoon tegenover een andere persoon vrijwillig een verbintenis is aangegaan waarop de vordering van de verzoeker berust (zie in die zin arrest van 7 maart 2018, flightright e.a., C‑274/16, C‑447/16 en C‑448/16, EU:C:2018:160, punt 60 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
31

Dienaangaande dient te worden opgemerkt dat richtlijn 2016/343 ingevolge artikel 2 ervan, van toepassing is op natuurlijke personen die verdachten of beklaagden zijn in strafprocedures. Zij is van toepassing op elk stadium van de strafprocedure, vanaf het tijdstip waarop iemand ervan wordt verdacht of beschuldigd een strafbaar feit of een vermeend strafbaar feit te hebben gepleegd, tot de eindbeslissing die vaststelt of de betrokkene het strafbaar feit heeft begaan, definitief is geworden. Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat de vier beklaagden in het hoofdgeding beklaagden in een strafprocedure zijn, en dat nog geen definitieve beslissing is genomen om te bepalen of zij schuldig zijn aan het betrokken strafbare feit.
5

Overweging 16 van richtlijn 2016/343 is als volgt verwoord: „Het vermoeden van onschuld zou worden geschonden wanneer in openbare verklaringen van overheidsinstanties of in andere rechterlijke beslissingen dan die welke betrekking hebben op de vaststelling van schuld een verdachte of beklaagde als schuldig wordt aangeduid zolang zijn schuld niet in rechte is komen vast te staan. Dergelijke verklaringen en rechterlijke beslissingen mogen niet de mening weergeven dat deze persoon schuldig is. Dit mag geen afbreuk doen aan handelingen van de vervolgende instantie die erop gericht zijn te bewijzen dat de verdachte of beklaagde schuldig is, zoals de tenlastelegging, noch aan rechterlijke beslissingen op grond waarvan voorwaardelijke straffen in werking treden, op voorwaarde dat de rechten van de verdediging worden geëerbiedigd. Dit mag evenmin afbreuk doen aan voorlopige beslissingen van procedurele aard, die worden genomen door rechterlijke of andere bevoegde instanties en die zijn gebaseerd op een verdenking of op belastende bewijzen, zoals beslissingen inzake voorlopige hechtenis, op voorwaarde dat in dergelijke beslissingen de verdachte of de beklaagde niet als schuldig wordt aangeduid. Alvorens een voorlopige beslissing van procedurele aard te nemen moet de bevoegde instantie wellicht eerst nagaan of er voldoende belastende bewijzen jegens de verdachte of beklaagde zijn die de betrokken beslissing rechtvaardigen, en in de beslissing kan daarnaar worden verwezen.”
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 14 januari 2021 – Krakvet

(Zaak C‑108/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 33 – Vaststelling van de plaats van de belastbare handelingen – Levering van goederen met vervoer – Levering van goederen die door of voor rekening van de leverancier worden verzonden of vervoerd – Verkoop via een website – Overeenkomst voor goederenvervoer die de afnemer heeft gesloten met een door de leverancier voorgestelde vennootschap”

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Goederenleveringen – Plaats van de belastbare handelingen – Levering van goederen met vervoer – Vervoersovereenkomst tussen de afnemer en de vervoerder – Leverancier die een vervoerder aanbeveelt maar de afnemer de vrije keuze laat – Vervoer of verzending door of voor rekening van de leverancier – Begrip – Goederen die worden vervoerd of verzonden door een leverancier die een bepalende rol speelt in de essentiële fasen van de levering – Daaronder begrepen

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 33)

(zie punt 48 en dictum)

Dictum

Artikel 33 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat wanneer goederen die op een website worden verkocht door een in een lidstaat gevestigde leverancier aan afnemers die zich in een andere lidstaat bevinden, en die afnemers voor het vervoer van deze goederen – overeenkomstig de door de leverancier voorgestelde verzendmogelijkheden – kiezen voor een op de website voorgestelde vennootschap, waarmee zij een overeenkomst sluiten die losstaat van de overeenkomst die hen met betrekking tot de aankoop van de goederen aan de leverancier bindt, die goederen moeten worden geacht te zijn verzonden „door of voor rekening van de leverancier” in de zin van voornoemd artikel 33, in het geval dat de leverancier een doorslaggevende rol heeft bij het initiatief tot en de organisatie van essentiële fasen van het vervoer van de goederen, hetgeen de verwijzende rechter aan de hand van alle relevante omstandigheden van het hoofdgeding dient na te gaan.

( 1 ) PB C 172 van 20.5.2019.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 28 mei 2020 –

WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit

(Zaak C‑803/19)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering – Directe levensverzekering – Richtlijn 2002/83/EG en richtlijn 2009/138/EG – Recht van opzegging – Terugvordering van de bedragen die aan de verzekeringsonderneming zijn betaald in verband met een belasting op verzekeringspremies – Nadere regels”

Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe levensverzekering – Richtlijn 2002/83 en richtlijn 2009/138 – Aan de verzekeringnemer toekomend recht van opzegging – Uitoefening van het recht van opzegging – Terugvordering van de betaling die aan de verzekeraar is gedaan in verband met een belasting op verzekeringspremies – Nadere regels – Nationale regeling op grond waarvan geen terugvordering mogelijk is van de betaling die aan de verzekeraar is gedaan in verband met een belasting op de door de verzekeringsonderneming ontvangen verzekeringspremies – Toelaatbaarheid – Voorwaarde

(Richtlijn 2002/83 van het Europees Parlement en de Raad, art. 35, lid 1, en art. 36, lid 1; richtlijn 2009/138 van het Europees Parlement en de Raad, art. 185, lid 1, en art. 186, lid 1)

(zie punten 27‑32, 37 en dictum)

Dictum

Artikel 35, lid 1, van richtlijn 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende levensverzekering, gelezen in samenhang met artikel 36, lid 1, van deze richtlijn, en artikel 185, lid 1, van richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), gelezen in samenhang met artikel 186, lid 1, van deze richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling op grond waarvan de door de verzekeringnemer verschuldigde belasting op verzekeringspremies die de verzekeringsonderneming heeft ontvangen en op haar beurt heeft afgedragen aan de Staat, in geval van opzegging van de verzekeringsovereenkomst door de verzekeringnemer uitgesloten is van de bedragen die door die onderneming moeten worden terugbetaald aan de verzekeringnemer, zodat deze de belasting in kwestie moet terugvorderen van de belastingdienst of in voorkomend geval schadevergoeding moeten vorderen van de verzekeringsonderneming, met dien verstande dat die bepalingen aan een dergelijke regeling niet in de weg staan mits de procedurele voorschriften die op grond van het op de verzekeringsovereenkomst toepasselijke recht gelden voor de terugvordering van de in verband met die belasting betaalde bedragen, geen afbreuk doen aan de doeltreffendheid van het recht van opzegging dat aan de verzekeringnemer toekomt krachtens het Unierecht. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan.