Daarenboven streven verordening nr. 44/2001, enerzijds, en verordening nr. 207/2009, anderzijds, verschillende doelstellingen na. Zo beoogt verordening nr. 44/2001, volgens de overwegingen 12 en 13 ervan, de woonplaats van verweerder aan te vullen met alternatieve bevoegdheidsgronden gebaseerd op de nauwe band tussen het gerecht en de vordering of op de noodzaak een goede rechtsbedeling te vergemakkelijken of, in het geval van verzekerings-, consumenten‑ en arbeidsovereenkomsten, op de noodzaak de zwakkere partij te beschermen door bevoegdheidsregels die gunstiger zijn voor haar belangen dan de algemene regels.

Niettegenstaande het beginsel dat verordening nr. 44/2001 van toepassing is op rechtsvorderingen betreffende Uniemerken, is de toepassing van een aantal bepalingen van die verordening, en meer bepaald de regels van artikel 4 en artikel 5, lid 1, ervan, op procedures die het gevolg zijn van de in artikel 96 van verordening nr. 207/2009 bedoelde rechtsvorderingen, uitgesloten krachtens artikel 94, lid 2, van laatstgenoemde verordening. Gelet op deze uitsluiting vloeit de bevoegdheid van de rechtbanken voor het Uniemerk als bedoeld in artikel 95, lid 1, van verordening nr. 207/2009 om kennis te nemen van de in artikel 96 ervan bedoelde rechtsvorderingen, rechtstreeks voort uit de regels van deze verordening, die een lex specialis vormen ten opzichte van de regels van verordening nr. 44/2001.

Dienaangaande kan, ofschoon sommige bepalingen van verordening nr. 44/2001, zoals artikel 5, lid 5, en artikel 18, lid 2, ervan, ook verwijzen naar het begrip „vestiging”, zodat niet kan worden uitgesloten dat de overwegingen uit de rechtspraak over deze twee bepalingen in een bepaalde mate relevant kunnen zijn voor de uitlegging van het begrip „vestiging” in de zin van verordening nr. 207/2009, echter niet worden geoordeeld dat dit begrip noodzakelijkerwijs dezelfde strekking moet hebben naargelang het in het kader van de ene dan wel de andere van deze twee verordeningen wordt gebruikt.

Verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk bepaalt, onder voorbehoud van de daarin uitdrukkelijk bedoelde uitzonderingen, dat verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van toepassing is op de procedures betreffende Uniemerken en aanvragen om dergelijke merken, hetgeen uitdrukkelijk blijkt uit overweging 16 van verordening nr. 207/2009 en artikel 94 en artikel 97, lid 1, ervan.

Artikel 97, lid 1, van verordening inzake het Uniemerk moet aldus worden uitgelegd dat een in een lidstaat gevestigde juridisch onafhankelijke vennootschap die een kleindochteronderneming is van een moedermaatschappij die geen zetel heeft in de Europese Unie, een „vestiging” in de zin van deze bepaling van deze moedermaatschappij vormt, wanneer deze kleindochteronderneming een centrum van werkzaamheid is dat, in de lidstaat waar het is gelegen, beschikt over een vorm van werkelijke en stabiele aanwezigheid van waaruit een bedrijfsactiviteit wordt verricht, en dat zich naar buiten duurzaam manifesteert als het verlengstuk van de moedermaatschappij.

Artikel 97, lid 1, van verordening nr. 207/2009, dat voorziet in de bevoegdheid van de rechterlijke instanties van de lidstaat waar een vennootschap die niet geen zetel heeft in de Unie, een vestiging heeft, vormt allesbehalve een uitzondering op de bevoegdheid die in beginsel is verbonden aan de woonplaats van verweerder, welke voortvloeit uit artikel 2, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, gelezen in samenhang met overweging 11 van deze verordening, maar is eerder een uiting van de toepassing ervan, hetgeen pleit voor een ruime uitlegging van dit begrip.

Deze bevoegdheidsregel, die de uitdrukking vormt van het adagium actor sequitur forum rei, heeft namelijk het karakter van een algemeen beginsel, wat hierdoor is te verklaren dat op grond van deze regel de verweerder zich in beginsel gemakkelijker kan verdedigen. Dit is het geval wanneer een partij zich moet verweren voor de rechterlijke instanties van een staat waar zij een vestiging heeft en waarmee zij dan ook meer vertrouwd is.

Deze uitlegging doet overigens geen afbreuk aan de doelstellingen van de regeling inzake het Uniemerk, aangezien de uitspraken van de rechtbanken voor het Uniemerk die bevoegd zijn op grond van artikel 97 van verordening nr. 207/2009, rechtsgevolgen hebben in, en zich uitstrekken tot de gehele Unie.

Een dergelijke ruime uitlegging leidt tot het oordeel dat tastbare tekens zijn vereist aan de hand waarvan gemakkelijk kan worden erkend dat er sprake is van een „vestiging” in de zin van artikel 97, lid 1, van verordening nr. 207/2009. Een dergelijk bestaan vereist dus een vorm van werkelijke en stabiele aanwezigheid, van waaruit een bedrijfsactiviteit wordt verricht, en welke blijkt uit de aanwezigheid van personeel en van een materiële uitrusting. Daarenboven moet deze vestiging zich naar buiten duurzaam manifesteren als het verlengstuk van een moedermaatschappij.

In dit verband is niet relevant of de vestiging, in een lidstaat, van een vennootschap die haar zetel buiten de Unie heeft, rechtspersoonlijkheid bezit. Zo moeten derden kunnen afgaan op de schijn die door de als een verlengstuk van de moedermaatschappij optredende vestiging is gewekt.

Ook de omstandigheid dat de vennootschap die is gevestigd in de lidstaat waar bij de rechterlijke instanties een vordering is ingediend, een kleindochteronderneming is van de vennootschap die buiten de Unie is gevestigd en geen rechtstreekse dochteronderneming ervan, is irrelevant, mits de hierboven genoemde voorwaarden zijn vervuld.

Voorts is, in beginsel, voor de toepassing van artikel 97, lid 1, van verordening nr. 207/2009 niet van belang of de aldus vastgestelde vestiging aan de gestelde inbreuk heeft deelgenomen. Een dergelijke eis, die door artikel 97, lid 1, van verordening nr. 207/2009 niet wordt gesteld, zou immers bovendien niet verenigbaar zijn met de noodzaak van de hierboven genoemde ruime uitlegging van het begrip „vestiging”.

(zie punten 34‑41 en dictum)