ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
b)

enkel wanneer er tussen het schadebrengende feit en het grondgebied van de eerste staat een voldoende, wezenlijke of significante band bestaat en, in dat tweede geval, die band kan resulteren uit: — de omvang van de verbindingen met de litigieuze pagina vanuit de eerste lidstaat, gemeten in absolute waarde of in verhouding tot het totale aantal verbindingen met die pagina, — de verblijfplaats of de nationaliteit van de persoon die een schending van zijn persoonlijkheidsrechten inroept of van de belanghebbenden in het algemeen, — de taal waarin de litigieuze informatie is verspreid of elke andere omstandigheid aan de hand waarvan kan worden aangetoond dat de redacteur van de site zich specifiek wilde richten tot het publiek van de eerste staat, — de plaats waar de geschetste feiten zich hebben voorgedaan en/of de foto’s zijn genomen die mogelijk online zijn geplaatst, — andere criteria?
2.

Indien de eerste vraag bevestigend dient te worden beantwoord, wat de uitlegging betreft van artikel 13, B, sub d, punten 2 en 3, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting: a) Is de overname van het debiteurenrisico door de koper van de schuldvorderingen bij de verkrijging van niet-voldane schuldvorderingen tegen een aankoopprijs die aanzienlijk onder de nominale waarde van de schuldvorderingen ligt, als het stellen van een andere zekerheid of garantie vrijgesteld van belasting? b) Indien er sprake is van een van belasting vrijgestelde overname van het risico: Is de inning van de schuldvorderingen als onderdeel van één enkele prestatie of als bijkomende prestatie vrijgesteld van belasting, of is deze als zelfstandige prestatie onderworpen aan belasting?
2.

Zo niet, kan een nationale rechterlijke instantie zoals de Raad van State de ontvankelijkheid toetsen van een beroep van een Europese instelling die, in de zin van artikel 282, tweede zin, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, naar behoren door de Commissie gemachtigd is om in rechte op te treden, door te onderzoeken of deze instelling vertegenwoordigd wordt door de juiste fysieke persoon, die gemachtigd is bij een nationale rechterlijke instantie een beroep in te stellen?
2.

Verzet het gemeenschapsrecht zich er tegen dat wanneer een lidstaat heffingen oplegt aan een particulier die op zijn beurt verplicht is de heffingen door te rekenen aan andere particulieren met wie hij een handelsactiviteit uitoefent in een sector waarvoor de lidstaat een gemengd stelsel van steun en heffingen opgelegd heeft. maar dit stelsel vervolgens niet enkel deels onrechtmatig, maar tevens deels onverenigbaar bleek te zijn met het gemeenschapsrecht, deze particulieren dan ten gevolge van nationale bepalingen onderworpen zijn aan een kortere verjaringstermijn voor terugvordering van met het gemeenschapsrecht strijdige bijdragen ten aanzien van de lidstaat, terwijl zij beschikken over een langere verjaringstermijn ten aanzien van een particuliere tussenpersoon om deze zelfde bijdragen terug te vorderen, zodat deze tussenpersoon zich mogelijk bevindt in een situatie waarbij de vordering tegen hem niet is verjaard, maar deze ten aanzien van de lidstaat wel, en deze tussenpersoon zodoende wel kan aangesproken worden door andere actoren en dan desgevallend de lidstaat in vrijwaring moet roepen. maar de bijdragen die hijzelf rechtstreeks betaalde aan de lidstaat, niet kan terugvorderen van deze lidstaat?
1.

Geeft artikel 4, lid 1, van richtlijn 97/80/EG (1) van de Raad een kandidaat voor een beroepsopleiding die meent dat hem de toegang tot die beroepsopleiding is ontzegd omdat het beginsel van gelijke behandeling niet ten aanzien van hem is toegepast, recht op inlichtingen over de respectieve kwalificaties van de andere kandidaten voor die cursus, in het bijzonder van de kandidaten aan wie de toegang tot de beroepsopleiding niet is ontzegd, zodat de kandidaat „voor de rechter of een andere bevoegde instantie feiten (kan) aanvoer(en) die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden”?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/29

Verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal d’instance de Dax (Frankrijk) op 22 februari 2010 in de zaken — AG2R Prévoyance/Bourdil SARL — AG2R Prévoyance/Société boucalaise de boulangerie SARL — AG2R Prévoyance/Baba-Pom SARL

((Zaak C-97/10) - (Zaak C-98/10) - (Zaak C-99/10))

2010/C 113/45

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d’instance de Dax

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: AG2R Prévoyance

Verwerende partijen: Bourdil SARL, Société boucalaise de boulangerie SARL, Baba-Pom SARL

Prejudiciële vraag

Is een algemeen verbindend verklaarde collectieve arbeidsovereenkomst waarbij aan één stelsel van aanvullende vergoeding van kosten van gezondheidszorg (in casu de maatschappij AG2R Prévoyance) een exclusief recht inzake het beheer is toegekend, in strijd met artikel 82 EG, wanneer deze overeenkomst niet voorziet in een vrijstelling van aansluiting bij het stelsel of elke vrijstelling zelfs uitdrukkelijk uitsluit (onder het voorbehoud dat de communautaire mededingingsregels de vervulling van de aldus aan de maatschappij AG2R Prévoyance toevertrouwde taak niet verhinderen)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 15 januari 2010 — Missionswerk Werner Heukelbach E.v./Belgische Staat — Federale Overheidsdienst Financiën

(Zaak C-25/10)

2010/C 100/25

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Missionswerk Werner Heukelbach E.v.

Verwerende partij: Belgische Staat — Federale Overheidsdienst Financiën

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 18 (oud artikel 12 VEG), 45 (oud artikel 39 VEG), 49 (oud artikel 43 VEG) en 54 (oud artikel 48 VEG) van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij de wetgever van een lidstaat verbieden een regel vast te stellen of te handhaven volgens welke een belasting tegen het verlaagde tarief van 7 % uitsluitend geldt voor de verenigingen zonder winstoogmerk, de mutualiteiten of nationale verenigingen van mutualiteiten, de beroepsverenigingen en de internationale verenigingen zonder winstoogmerk, de privé-stichtingen en de stichtingen van algemeen nut die onderdaan zijn van een lidstaat waar de erflater — Waalse ingezetene — daadwerkelijk verbleef of zijn arbeidsplaats had op het tijdstip van zijn overlijden, of waar hij vroeger daadwerkelijk heeft verbleven of zijn arbeidsplaats heeft gehad?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/30

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Ordinario di Vicenza — Sezione distaccata di Schio — (Italië) op 15 februari 2010 — Edil Centro SpA/Electrosteel Europe sa

(Zaak C-87/10)

2010/C 100/45

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Ordinario di Vicenza

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Edil Centro SpA

Verwerende partij: Electrosteel Europe sa

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, punt 1, sub b, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1), en dus het gemeenschapsrecht, voor zover daarin wordt bepaald dat de plaats van de uitvoering van de verbintenis bij de koop en verkoop van roerende lichamelijke zaken, de plaats is waar de zaken volgens de overeenkomst geleverd werden of geleverd hadden moeten worden, aldus worden uitgelegd dat de plaats van de levering die van belang is voor de aanwijzing van de bevoegde rechter, de plaats is van de eindbestemming van de koopwaar waarop de overeenkomst betrekking heeft, dan wel de plaats waar de verkoper overeenkomstig het in het concrete geval geldende materiële recht zijn leveringsplicht vervult, of moet deze bepaling anders worden uitgelegd?

(1) Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1)
1)

Moet het recht van het slachtoffer om begrepen te worden als bedoeld in punt 8 van de considerans van kaderbesluit ((2001/220/JBZ) van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure) (1) aldus worden uitgelegd dat op de met vervolging en bestraffing van victimiserende gedragingen belaste overheidsautoriteiten een positieve verplichting rust om het slachtoffer in de gelegenheid te stellen zijn overwegingen en mening kenbaar te maken over de mogelijke rechtstreekse gevolgen die voor zijn leven kunnen voortvloeien uit het feit dat straffen worden opgelegd aan de dader met wie het een gezins- of affectieve relatie heeft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 80/17

Beroep ingesteld op 21 januari 2010 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-35/10)

2010/C 80/31

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Marghelis en J. Sénéchal, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën en houdende wijziging van richtlijn 2004/35/EG (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 25 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2006/21/EG is op 30 april 2008 verstreken. Op de datum van instelling van het onderhavige beroep had verweerster nog niet alle nodige maatregelen voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht genomen, althans niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 102, blz. 15.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 80/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeitsgericht Wuppertal (Duitsland) op 14 december 2009 — Dieter May/AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse

(Zaak C-519/09)

2010/C 80/14

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Arbeitsgericht Wuppertal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dieter May

Verwerende partij: AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse

Prejudiciële vraag

Omvat het begrip werknemer in de zin van artikel 7, leden 1 en 2, van richtlijn 2003/88/EG (= artikel 7 van richtlijn 93/104/EG) (omissis) ook een Dienstordnungsangestellte (functionaris) van een publiekrechtelijk lichaam waarvan de krachtens een machtiging in de federale wetgeving (§ 351 RVO) vastgestelde autonome rechtspositieregeling wat het recht op vakantie van die functionaris betreft verwijst naar de voor ambtenaren geldende bepalingen [in casu: § 101 Landesbeamtengesetz NW (ambtenarenwet van de deelstaat Nordrhein-Westfalen) juncto de Verordnung über den Erholungsurlaub der Beamtinnen und Beamten und Richterinnen und Richter im Lande Nordrhein-Westfalen (verordening inzake verlof en vakantie van ambtenaren en rechters in de deelstaat Nordrhein-Westfalen)]?
3)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, dient het begrip „levensmiddelen” in bijlage H, categorie 1, bij de Zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (77/388/EEG) dan in die zin te worden uitgelegd dat daaronder alleen zijn begrepen levensmiddelen „om mee te nemen” zoals deze in de levensmiddelenhandel plegen te worden verkocht, of zijn daaronder ook begrepen spijzen of maaltijden die — door koken, braden, bakken of op andere wijze — zijn bereid om onmiddellijk te worden geconsumeerd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Gent (België) op 30 november 2009 — Vandoorne NV tegen Belgische Staat

(Zaak C-489/09)

2010/C 37/23

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Beroep te Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Vandoorne NV

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Is de Belgische wetgeving, in het bijzonder artikel 58, §1 jo. artikel 77, §1, 7° WBTW, wel of niet in overeenstemming met het artikel 27 van de zesde richtlijn (77/388/EEG-Raad) (1) dat de lidstaten toelaat om vereenvoudigingsmaatregelen te nemen en/of met artikel 11, C, sub 1, van diezelfde richtlijn die het recht op teruggaaf van BTW toelaat in geval van gehele of gedeeltelijke niet-betaling, door het feit dat die nationale wetgeving (1) voor de levering van tabaksfabrikaten een vereenvoudiging van de heffing van de BTW invoert door een enige heffing aan de bron op te leggen, en (2) het recht op teruggaaf van BTW wegens geheel of gedeeltelijk verloren gaan van de prijs niet verleent aan de belastingplichtigen in de verschillende tussenschakels die BTW op die tabaksfabrikaten gedragen hebben?

(1) Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/25

Beroep ingesteld op 11 december 2009 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-513/09)

2010/C 37/32

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Peere en A. Marghelis, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 inzake batterijen en accu’s, alsook afgedankte batterijen en accu’s en tot intrekking van richtlijn 91/157/EEG (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van de richtlijn 2006/66/EG in nationaal recht is op 26 september 2008 verstreken. Op de datum van instelling van het onderhavige beroep had verweerder nog niet alle nodige maatregelen voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht genomen, althans niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 266 van 26.09.2006, blz. 1-14.
1)

Dient het begrip „genetisch gemodificeerd organisme” of „GGO” in de zin van artikel 2, punt 5, van verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (1), aldus te worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op materiaal van genetisch gemodificeerde planten (in casu stuifmeel van de genetisch gemodificeerde maïslijn MON 810), dat weliswaar genetisch gemodificeerd DNA en genetisch gemodificeerde eiwitten (in casu Bt-toxine) bevat, maar op het tijdstip waarop het in een levenmiddel (in casu honing) terechtkomt of voor voedingsdoeleinden/als voedingssupplement wordt gebruikt, geen concrete en individuele reproductiecapaciteit (meer) bezit?
4.

Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake bewijswaardering en bewijslast heeft geschonden in verband met de objectieve, relevante, overeenstemmende en afdoende aanwijzingen in de processtukken waaruit blijkt dat de Commissie vóór het besluit van 28 november 2000 de litigieuze belastingmaatregel had onderzocht en dit onderzoek had afgesloten. Onjuiste rechtsopvatting omdat volgens het Gerecht het heronderzoek van de litigieuze belastingmaatregel in 2000 niet in het kader van de procedure betreffende bestaande steun diende te geschieden.
2)

Indien het antwoord op deze vraag bevestigend luidt: a) Moet artikel 17 ervan, gelet op het doel van de richtlijn, dat volgens artikel 1, lid 1, bestaat in het vaststellen van minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid op het gebied van de organisatie van de arbeidstijd, aldus worden uitgelegd dat incidentele en seizoenswerkzaamheden van personen in het bezit van een aanstellingsovereenkomst voor vormingswerk — hetzij uit hoofde van lid 1 van dit artikel kunnen worden geacht te behoren tot de werkzaamheden „waarvan de duur van de arbeidstijd wegens de bijzondere kenmerken van de verrichte werkzaamheid niet wordt gemeten en/of vooraf bepaald, of door de werknemers zelf kan worden bepaald”, — hetzij uit hoofde van lid 3, sub b, van dit artikel kunnen worden beschouwd als „bewakings-, surveillance- en wachtdiensten die verband houden met de noodzakelijke bescherming van goederen en personen”? b) Moeten in dat laatste geval de in artikel 17, lid 2, neergelegde voorwaarden betreffende „gelijkwaardige compenserende rusttijden” dan wel „een passende bescherming” voor de betrokken werknemers in die zin worden opgevat dat hieraan kan worden voldaan door een bepaling die de werkzaamheden van de personen met een dergelijke overeenkomst beperkt tot tachtig werkdagen per jaar in vakantie- en vrijetijdscentra?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden op 29 oktober 2009 — Staatssecretaris van Financiën tegen X

(Zaak C-423/09)

2010/C 24/36

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Verweerder: X

Prejudiciële vraag

Aan de hand van welke criteria moet worden bepaald of groenten (knoflookbollen) die in enigerlei mate zijn gedroogd, maar waaraan niet (nagenoeg) al het vocht is onttrokken, en die in gekoelde staat worden ingevoerd, zijn in te delen in postonderverdeling 0703 20 00 van de GN dan wel in postonderverdeling 0712 90 90 van de GN?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/43

Beroep ingesteld op 30 november 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-491/09)

2010/C 24/74

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Sénéchal en S. La Pergola, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2007/63/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 tot wijziging van richtlijn 78/855/EEG van de Raad en richtlijn 82/891/EEG van de Raad wat betreft de verplichte opstelling van een verslag van een onafhankelijke deskundige bij fusies of splitsingen van naamloze vennootschappen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 4 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2007/63/EG in nationaal recht is op 31 december 2008 verstreken. Op de datum van de instelling van dit beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 300, blz. 47.
4)

Zijn de referentieperiodes van artikel 16, sub b, en/of artikel 19, tweede alinea, van richtlijn 2003/88 rechtstreeks toepasselijk in een geval als het onderhavige waarin het nationale recht enkel een arbeidstijd vaststelt, die de maximumarbeidstijd van artikel 6, sub b, overschrijdt, en niet voorziet in een compensatie? Indien er sprake is van rechtstreekse toepasselijkheid, rijst de vraag of, en zo ja hoe, de compensatie moet plaatsvinden wanneer de werkgever tot aan het einde van de referentieperiode niet tot compensatie overgaat?
2)

Staan artikel 39 EG Verdrag, vóór de Richtlijn 98/49 (1) en artikel 42 van het EG Verdrag, elk afzonderlijk genomen of in onderlinge samenhang in de weg: Indien een werknemer die in dienst van dezelfde rechtspersoon-werkgever, buiten het geval van detachering, opeenvolgend wordt tewerkgesteld in verschillende exploitatiezetels van die werkgever in verschillende lidstaten en telkens onderworpen wordt aan de aanvullende pensioenplannen geldend in die exploitatiezetels, — voor de bepaling van een periode van verwerving van definitieve aanspraken op aanvullende pensioenprestaties (op basis van bijdragen van werkgever en werknemer) in een bepaalde lidstaat, geen rekening wordt gehouden met de reeds voor dezelfde werkgever vervulde dienstjaren in een andere lidstaat noch met zijn aansluiting tot een aanvullende pensioenregeling aldaar en — de overplaatsing van een werknemer, met zijn instemming, naar een exploitatiezetel van dezelfde werkgever in een andere lidstaat wordt gelijkgesteld met het in het pensioenreglement voorziene geval van vrijwillig verlaten van de exploitatiezetel waarin de rechten op aanvullend pensioen worden beperkt tot de eigen bijdragen van de werknemer, — en die situatie als nadelig gevolg heeft dat de werknemer aanspraken op aanvullende pensioenprestaties voor zijn tewerkstelling in die lidstaat verliest, hetgeen niet het geval zou zijn geweest indien hij slechts in één lidstaat voor zijn werkgever zou hebben gewerkt en er aangesloten zou zijn gebleven tot de aanvullende pensioenregeling van die lidstaat.
3.

Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend zou luiden ten aanzien van de artikelen 49 e.v. EG-Verdrag, dient een bepaling zoals die vervat in artikel 67, lid 2, van het Nederlandse Wetboek van Strafrecht, voor zover deze toepassing mogelijk maakt van voorlopige hechtenis ten aanzien van onderdanen van een lidstaat die een vaste woon- of verblijfplaats hebben in een andere lidstaat dan Nederland, te worden beschouwd als een belemmering van het vrije verkeer van diensten als bedoeld in de artikelen 49 e.v. EG-Verdrag aangezien het een discriminatie betreft gebaseerd op het feit dat de verrichter van de diensten niet een vaste woon- of verblijfplaats heeft in het land waar de diensten worden verricht, doch wel in een andere lidstaat van de EG?