Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten – Universele dienst en gebruikersrechten – Richtlijn 2002/22 – Distributie van radio‑ of televisieuitzendingen naar publiek – Redelijke doorgifteverplichtingen („must carry”)

(Art. 56 VWEU; richtlijn 2002/22 van het Europees Parlement en de Raad, art. 31, lid 1)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten – Universele dienst en gebruikersrechten – Richtlijn 2002/22 – Distributie van radio‑ of televisieuitzendingen naar publiek – Redelijke doorgifteverplichtingen („must carry”)

(Art. 56 VWEU; richtlijn 2002/22 van het Europees Parlement en de Raad, art. 31, lid 1)

3. Harmonisatie van wetgevingen – Elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten – Universele dienst en gebruikersrechten – Richtlijn 2002/22 – Distributie van radio‑ of televisieuitzendingen naar publiek – Redelijke doorgifteverplichtingen („must carry”)

(Art. 56 VWEU; richtlijn 2002/22 van het Europees Parlement en de Raad, art. 31, lid 1)

Samenvatting

1. Volgens artikel 31, lid 1, tweede volzin, van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten mogen doorgifteverplichtingen alleen worden opgelegd indien zij noodzakelijk zijn om duidelijk omschreven doelstellingen van algemeen belang te verwezenlijken, en moeten zij evenredig en transparant zijn.

Het waarborgen van pluralisme en culturele diversiteit in het kader van een cultuurbeleid is een doelstelling van algemeen belang die verband houdt met het fundamentele recht op vrije meningsuiting. Zelfs indien de nationale autoriteiten ter zake over een ruime beoordelingsvrijheid beschikken, mogen de eisen die bij de uitvoeringsmaatregelen van een dergelijk beleid worden gesteld, echter in geen geval onevenredig zijn aan dat doel, en mag de wijze waarop zij worden toegepast, niet leiden tot discriminatie van de staatsburgers van andere lidstaten. De status van verplicht door te geven zender moet dus strikt worden beperkt tot de zenders waarvan de globale inhoud van de programma’s de nagestreefde doelstelling van algemeen belang kan verwezenlijken.

De loutere vermelding van een dergelijke doelstelling van algemeen beleid, zonder nadere precisering op basis waarvan aanbieders vooraf de aard en de strekking kunnen bepalen van de precieze voorwaarden en verplichtingen waaraan moet worden voldaan om de status van begunstigde van de doorgifteverplichting te krijgen, omschrijft niet duidelijk welke specifieke criteria de nationale autoriteiten hanteren om verplicht door te geven televisiezenders te selecteren, en is niet nauwkeurig genoeg om te garanderen dat de geselecteerde zenders, zenders zijn waarvan de globale inhoud van de programma’s de nagestreefde doelstelling van algemeen belang op cultuurgebied kan verwezenlijken.

(cf. punten 50, 52-55)

2. Een nationale regeling die geen enkel objectief en vooraf bekend criterium bevat dat door de autoriteiten van de betrokken lidstaat wordt gehanteerd bij de aanwijzing van de programma’s van de omroeporganisaties waarvoor de doorgifteverplichting geldt, maakt het voor de niet-publieke omroeporganisaties die in aanmerking komen voor verplichte doorgifte, niet mogelijk om de criteria waaraan moet worden voldaan voor de toekenning van de status van begunstigde te kennen, en schendt dus het transparantiebeginsel in de zin van artikel 31, lid 1, tweede volzin, van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten. De eerbiediging van dat beginsel is evenmin gewaarborgd indien in een dergelijke regeling niet duidelijk genoeg is bepaald dat het voordeel van de doorgifteverplichting slechts kan worden toegekend aan nader bepaalde televisiezenders, zoals vereist in artikel 31, lid 1, van de richtlijn. Uit deze bepaling volgt immers dat de status van begunstigde van die verplichting niet automatisch kan worden toegekend aan alle televisiezenders van een zelfde particuliere omroeporganisatie, maar strikt moet worden beperkt tot die waarvan de globale inhoud van de programma’s de nagestreefde doelstelling van algemeen belang kan verwezenlijken.

Voorts mogen de criteria op basis waarvan de status van begunstigde van de doorgifteverplichting wordt toegekend, niet discriminerend zijn. In het bijzonder mag de toekenning van die status in rechte noch in feite afhankelijk worden gesteld van het vereiste van vestiging op het nationale grondgebied. Een nationale regeling op grond waarvan niet kan worden uitgesloten dat voor de toekenning van die status rechtens of feitelijk is vereist dat de niet-publieke omroeporganisaties die in aanmerking komen voor de status, in de betrokken lidstaat zijn gevestigd, voldoet evenmin aan het transparantievereiste van artikel 31, lid 1, van richtlijn 2002/22.

(cf. punten 59-60, 63, 65-68)

3. De doorgifteverplichtingen van artikel 31, lid 1, van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten kunnen aan aanbieders van elektronischecommunicatienetwerken alleen worden opgelegd indien deze netwerken voor een significant aantal eindgebruikers het belangrijkste middel zijn om radio‑ en televisieuitzendingen te ontvangen. Een lidstaat zet deze bepaling niet naar behoren in nationaal recht om indien zijn nationale autoriteiten de mogelijkheid hebben om te voorzien in vrijstelling van doorgifteverplichtingen voor aanbieders van netwerken met onvoldoende eindgebruikers voor wie deze netwerken het belangrijkste middel zijn om televisieprogramma’s te ontvangen. Door dit systeem kunnen de nationale autoriteiten, wanneer zij die vrijstelling weigeren, aan deze aanbieders die verplichtingen opleggen en van hen verlangen dat zij aantonen dat is voldaan aan de voorwaarden voor het verkrijgen van de vrijstelling.

(cf. punten 73-75)