ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
153

Ten tweede hadden in dezelfde optiek in het geschil „Korea – Commerciële vaartuigen” (zie punt 145 hierboven) de door verzoeksters geciteerde passages in het rapport van het panel in dit geschil betrekking op een situatie waarin de Unie meende dat als bewijs voor het „toevertrouwen van functies” of het „belasten met functies” door de Koreaanse overheid het feit in aanmerking kon worden genomen dat financiële instellingen hadden deelgenomen aan de herstructurering van ondernemingen in moeilijkheden in plaats van hun eigen vermogen te proberen te verhogen door met name deze ondernemingen te liquideren. Aangezien in deze situatie de vermeende financiële bijdrage gevormd werd door de herstructurering, kon er evenwel slechts sprake van een „voordeel” indien deze herstructurering niet had plaatsgevonden onder voorwaarden die in overeenstemming waren met normale marktomstandigheden. Derhalve was het niet mogelijk de toets of er sprake was van een financiële bijdrage te onderscheiden van die of er sprake was van een voordeel.
152

Tot slot was het gedrag van de Commissie noch transparant noch samenhangend. Ten eerste heeft zij nooit aan verzoekster of in het kader van de onderhavige procedure documenten verstrekt waaruit blijkt dat haar door het OLAF verzoeken om activering van een waarschuwing in het EWS betreffende verzoekster of betreffende L. en ECO3 zijn toegezonden (zie punt 138 hierboven). Ten tweede heeft de delegatie bij brief van 9 november 2011 aan de nationale aanbestedende dienst te kennen gegeven dat zij had beslist om de procedure voor de gunning van de opdracht in kwestie te beëindigen zonder die opdracht te gunnen, zulks op grond van artikel 17, lid 2, onder c), van het EWS-besluit, dat op de ordonnateurs en op de gedelegeerde ordonnateurs van de Commissie van toepassing was, terwijl zij in haar antwoord op de op 15 juni 2017 en 23 maart 2018 betekende maatregelen tot organisatie van de procesgang heeft uiteengezet dat de handeling die de door verzoekster geleden schade heeft toegebracht, van de nationale aanbestedende dienst afkomstig was, die als enige bevoegd was om te beslissen om de procedure voor de gunning van de opdracht in kwestie te annuleren, zulks overeenkomstig punt 2.4.13 van de PRAG en punt 15 van de instructies voor de inschrijvers op deze opdracht. Ten derde heeft de Commissie in februari 2015, na de interventie van de Ombudsman, de waarschuwing betreffende verzoekster en betreffende L. in het EWS ingetrokken (zie punt 64 hierboven), maar in haar geschriften voor het Gerecht is zij blijven opmerken dat de gerechtelijke procedures die de opname in het EWS rechtvaardigden, nog gaande waren in België, of dat er ten aanzien van L. vervolgingen waren gevorderd. Ten vierde heeft de Commissie, terwijl met betrekking tot verzoekster nog steeds een W3b-waarschuwing in het EWS was opgenomen en de Commissie om die reden had geweigerd om het contract betreffende de opdracht in kwestie te bekrachtigen, op 15 december 2010 met verzoekster een contract met een waarde van 1338225 EUR gesloten betreffende een opdracht in Albanië die in het kader van het IPA met fondsen van de Unie werd gefinancierd. Bovendien is zij er in haar antwoorden op de op 23 maart 2018 betekende maatregelen tot organisatie van de procesgang en ter terechtzitting niet in geslaagd om het bewijs te leveren dat zij erop heeft toegezien dat in dat kader verscherpte toezichtmaatregelen in de zin van artikel 17, lid 2, onder a), van het EWS-besluit werden toegepast.
79

Daarnaast stelt verzoekster, ondersteund door de Franse Republiek, dat de krachtens het bestreden besluit verbindend verklaarde toezeggingen de belangen van derden raken, aangezien zij een eenzijdige wijziging vormen van de overeenkomst van 1 januari 2014 inzake clausules waaraan zij rechten ontleent, zonder dat de administratieve procedure betrekking had op de overeenkomst in kwestie, hetgeen haar procedurele rechten negatief heeft beïnvloed. Uit de mededeling van de Commissie inzake goede praktijken voor procedures op grond van de artikelen 101 en 102 VWEU (PB 2011, C 308, blz. 6) volgt dat een toezegging pas kan worden aanvaard als zij met name „self-executing” is, in die zin dat zij niet mag afhangen van de wil van een derde die niet door de toezegging is gebonden. Wanneer dus de toezegging bestaat in de wijziging van een contractuele relatie waarvoor de goedkeuring van de overeenkomstsluitende partijen nodig is, zoals in casu, moet de Commissie de aangeboden toezegging afwijzen. Aangezien de Commissie is afgeweken van haar eigen mededeling zonder enige rechtvaardiging in het bestreden besluit, moet dat nietig worden verklaard.
102

Aangezien de doelstelling van de werkzaamheden van de tweede invaliditeitscommissie was om aan te tonen of uit te sluiten dat er een verband bestond tussen verzoekers beroepsomstandigheden en zijn invaliditeit, moet bijgevolg worden geoordeeld dat de commissie niet kon laten blijken dat zij zich uitsluitend op verzoekers niet-beroepsmatige en psychische voorgeschiedenis en diens gezondheidstoestand in 2014 had gebaseerd, zonder het begrip beroepsziekte verkeerd op te vatten en dus zonder een kennelijk onjuiste beoordeling te maken in het samenvattend medisch rapport. Dit geldt bovenal aangezien in het administratieve dossier is vastgesteld dat verzoeker bij zijn taakvervulling het slachtoffer van psychisch geweld en druk is geweest. In dit verband moet in herinnering worden gebracht dat de medische commissie in complexe situaties waarin de ziekte van een ambtenaar haar oorzaak in verschillende factoren vindt, van beroepsmatige en niet-beroepsmatige, fysieke of psychische aard, die elk hebben bijgedragen tot het ontstaan ervan, dient te bepalen of de uitoefening van werkzaamheden in dienst van de instellingen van de Unie rechtstreeks verband houdt met de ziekte van de ambtenaar, bijvoorbeeld omdat hierdoor de ziekte is uitgelokt. In dergelijke gevallen is voor de erkenning van een ziekte als beroepsziekte niet vereist dat deze uitsluitend, voor het wezenlijke, overwegend of in doorslaggevende mate door de uitoefening van de werkzaamheden is ontstaan (arrest van 14 september 2010, AE/Commissie, F‑79/09, EU:F:2010:99, punt 83).
33

Zoals blijkt uit het gebruik in de in punt 32 hierboven genoemde rechtspraak van de uitdrukking „voor zover mogelijk”, kan deze rechtspraak evenwel geen toepassing vinden ten aanzien van een bepaling waarvan de betekenis duidelijk en ondubbelzinnig is en dus geen uitlegging behoeft (zie in die zin arrest van 25 november 2009, Duitsland/Commissie, T‑376/07, EU:T:2009:467, punt 22). Indien dat het geval was, zou het beginsel van conforme uitlegging van bepalingen van afgeleid Unierecht als grondslag dienen voor een uitlegging contra legem van deze bepaling, hetgeen niet kan worden aanvaard (zie in die zin beschikking van 17 juli 2015, EEB/Commissie, T‑685/14, niet gepubliceerd, EU:T:2015:560, punt 31en aldaar aangehaalde rechtspraak). Ten aanzien van een bepaling waarvan de betekenis duidelijk en ondubbelzinnig is, staat het, indien een exceptie van onwettigheid in de zin van artikel 277 VWEU wordt opgeworpen, uitsluitend aan het Gerecht om te toetsen of deze bepaling in overeenstemming is met de Verdragsbepalingen en de algemene beginselen van Unierecht.
88

In overweging 7 van het arrest van de Conseil d’État van 30 juni 2016 wordt gepreciseerd: „[I]n artikel L. 225‑51 van de [Franse] code de commerce (handelswetboek) is bepaald dat ‚de voorzitter van de raad van bestuur de werkzaamheden daarvan organiseert en leidt en hierover verslag uitbrengt aan de algemene vergadering. Hij zorgt ervoor dat de organen van de vennootschap goed functioneren en in het bijzonder dat de bestuurders in staat zijn hun taak te vervullen.’ Uit deze bepalingen volgt dat de voorzitter van de raad van bestuur van een kredietinstelling in de vorm van een naamloze vennootschap niet kan worden geacht te verzekeren dat de kredietinstelling doelmatig wordt bestuurd in de zin van artikel L. 511‑13 van ditzelfde wetboek. Dit is enkel anders in het geval waarin hij de algemene leiding van de instelling op zich neemt, zoals volgens artikel L. 225‑51‑1 van dit wetboek is toegestaan op voorwaarde dat hij hiertoe overeenkomstig artikel L. 511‑58 [CMF] is gemachtigd. Bijgevolg heeft de ACPR deze bepalingen niet geschonden door uiteen te zetten dat de voorzitter van de raad van bestuur van een kredietinstelling in de vorm van een naamloze vennootschap met een raad van bestuur, behalve in bovengenoemd geval, niet als „daadwerkelijk bestuurder” van deze instelling kan worden aangewezen. Verzoeksters kunnen zich in dit verband niet met succes beroepen op de bijzonderheden van kredietinstellingen die vallen onder de wet van 10 september 1947 inzake coöperaties, omdat ongeacht de organisatievrijheid die hun op grond van deze wet of van artikel L. 512‑31 [CMF] toekomt, de hierboven genoemde bepalingen van de code de commerce op hen van toepassing zijn.”
63

Volgens artikel 6, lid 2, tweede alinea, van de bijlage bij aanbeveling 2003/361 houdt de vaststelling van die gegevens in dat de gegevens van „partnerondernemingen” in aanmerking worden genomen die zich meteen boven of onder het niveau van de betrokken onderneming bevinden, in evenredigheid met het aandeel in het kapitaal of de stemrechten waarbij het hoogste van de twee percentages in aanmerking wordt genomen.
Artikel 16 van verordening nr. 1290/2013 heeft betrekking op de procedure voor de toetsing van evaluaties. Dit artikel luidt:

„1. De Commissie of het desbetreffende financieringsorgaan stelt een transparante procedure in voor de toetsing van evaluaties voor aanvragers die van mening zijn dat de evaluatie van hun voorstel niet is uitgevoerd in overeenstemming met de in deze verordening vervatte procedures, het desbetreffende werkprogramma, het werkplan of de uitnodiging tot het indienen van voorstellen vervatte procedures.

2. Een verzoek om een toetsing moet op een specifiek voorstel betrekking hebben en moet door de coördinator van het voorstel binnen dertig dagen worden ingediend, gerekend vanaf de datum waarop de Commissie of het betrokken financieringsorgaan de coördinator op de hoogte heeft gesteld van de evaluatieresultaten.

3. De Commissie of het betrokken financieringsorgaan is verantwoordelijk voor de evaluatie van het in lid 2 bedoelde verzoek. De evaluatie heeft uitsluitend betrekking op de procedurele aspecten van de evaluatie en niet op de inhoud van het voorstel.

4. Een toetsingscomité voor evaluaties, bestaande uit medewerkers van de Commissie of van het betrokken financieringsorgaan, brengt advies uit over de procedurele aspecten van het evaluatieproces. Het comité wordt voorgezeten door een ambtenaar van de Commissie of van het betrokken financieringsorgaan, die tot een andere afdeling behoort dan de afdeling die voor de uitnodiging tot het indienen van voorstellen verantwoordelijk is. Het comité kan een van de volgende twee aanbevelingen doen:

a) een nieuwe evaluatie van het voorstel in de eerste plaats door beoordelaars die niet betrokken waren bij de vorige evaluatie;

b) een bekrachtiging van de oorspronkelijke evaluatie.

5. Op basis van de in lid 4 bedoelde aanbeveling neemt de Commissie of het betrokken financieringsorgaan een besluit en stelt zij of het financieringsorgaan de coördinator van het voorstel in kennis hiervan. De Commissie of het betrokken financieringsorgaan neemt dit besluit zonder uitstel.

6. De toetsingprocedure mag het selectieproces van voorstellen waarvoor niet om toetsing is verzocht niet vertragen.

7. De toetsingprocedure mag andere acties die de deelnemer op grond van het Unierecht gerechtigd is te ondernemen niet verhinderen.”
63

Bovendien heeft verzoekster het Gerecht ter terechtzitting een aantal exemplaren ter beschikking gesteld van rekenmachines die zij stelt te verkopen en waarop het niet-ingeschreven oudere merk was aangebracht. Zonder dat uitspraak moet worden gedaan over de bewijskracht van deze bewijzen inzake het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van het niet-ingeschreven oudere merk, volstaat de opmerking dat deze bewijzen niet tijdig zijn ingediend echter om deze af te wijzen. Ten eerste hadden deze bewijzen – zoals in de punten 38 tot en met 51 van het onderhavige arrest wordt uiteengezet – in de loop van de procedure voor de oppositieafdeling van het EUIPO moeten worden overgelegd. Ten tweede moeten het bewijs en de bewijsaanbiedingen volgens artikel 85, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering worden overgelegd in het kader van de eerste memoriewisseling. Volgens artikel 85, lid 3, van dit Reglement kunnen de hoofdpartijen bij wijze van uitzondering nog bewijs overleggen of aanbieden hun stellingen nader te bewijzen voordat de mondelinge behandeling is gesloten of voordat het Gerecht beslist om zonder mondelinge behandeling uitspraak te doen, mits de vertraging waarmee dit geschiedt, wordt gerechtvaardigd. In dit opzicht was de overlegging van deze bewijselementen ter terechtzitting tardief in de zin van deze bepalingen. Aangezien verzoekster geen rechtvaardiging naar voren heeft gebracht voor de niet-tijdige overlegging van deze bewijzen, dienen deze krachtens artikel 85, leden 1 en 3, van het Reglement voor de procesvoering niet-ontvankelijk te worden verklaard.
65

Verder moet worden opgemerkt dat die besluiten, hoewel beide vastgesteld door hetzelfde orgaan en volgens dezelfde procedure, verschillend van aard zijn en verschillende doelen dienen. Het besluit van 22 september 2009 is immers weliswaar vastgesteld in het kader van de opstelling van het budget voor het jaar 2010, maar is regelgevend van aard en meerjarig, aangezien daarin wordt voorzien in een methode waarmee voor een aantal jaren invulling wordt gegeven aan de jaarlijkse aanpassing van een van de bestanddelen van de bezoldiging van het personeel, te weten de basissalarissen. Het besluit van 18 december 2012 is daarentegen een handeling die in wezen budgettair van aard is, waarbij het activiteitenplan van de EIB voor de jaren 2013 tot en met 2015 is vastgesteld. In het kader daarvan is het verhogingspercentage van het personeelskostenbudget voor het personeel in functie voor een bepaald jaar – in dit geval het jaar 2013 –bepaald, en daarvan wordt niet gesteld dat daarin regelgevende bepalingen zijn vervat inzake de bezoldiging van het personeel van de EIB.
56

De Bondsrepubliek Duitsland erkent trouwens de mogelijkheid om de twee initiële fasen van de concrete acties van landinrichting en dorpsvernieuwing in Beieren aan selectiecriteria te onderwerpen, aangezien zij, vanaf het besluit van 22 december 2008, de selectiecriteria voor de projecten, zoals die initieel in de BayZal terug te vinden waren, heeft gewijzigd, met als doel ze in het stadium van die eerste en tweede fase toe te passen, hoewel de Commissie die criteria als onaangepast beschouwde. Voorts staat het document dat de Commissie in bijlage heeft toegevoegd en dat afkomstig is van de autoriteiten van het Regierungsbezirk der Oberpfalz (district Oberpfalz, Duitsland), met als titel „Werkprogramma 2003 van het bestuur van het district Oberpfalz en van de directie van de plattelandsontwikkeling van Regensburg – Kalender 2003”, toe vast te stellen dat de plaatselijke autoriteiten een rangschikking maakten van de verzoeken om projecten van landinrichting en dorpsvernieuwing, teneinde ze in vier groepen onder te brengen, die bestemd waren om in aanmerking te komen voor een landinrichtingsbesluit, volgens een vervaldag die meer of minder ver in de toekomst ligt. Zoals de Commissie opmerkt, zijn de oudste verzoeken in 1985 ingeschreven en doet het groot aantal verzoeken dat nog niet in behandeling is genomen vermoeden dat zij niet allemaal voor financiering in aanmerking zullen komen, in het bijzonder omdat de inschrijving in het werkprogramma van de plaatselijk bevoegde dienst voor plattelandsontwikkeling niet is voltooid.
117

Het TAOBG heeft het verzoek om verlenging met alle mogelijke zorg onderzocht, doch het beschikte over geen enkel vacant ambt dat het mogelijk maakte om verzoeksters overeenkomst van arbeidscontractant voor hulptaken te verlengen. Het bewijs hiervoor is dat na 31 mei 2015, de datum van beëindiging van verzoeksters overeenkomst, slechts één arbeidscontractant voor hulptaken is aangesteld in het directoraat Media, van 3 augustus 2015 tot en met 2 februari 2016, ter vervanging van een personeelslid van de eenheid „Europarl TV” van het directoraat Media. Toen op 15 april 2015 om aanwerving van die functionaris werd verzocht, was verzoekster, ofschoon zij evenals die functionaris op een CAST-selectielijst was opgenomen, niet beschikbaar, aangezien zij nog steeds met ziekteverlof was, dat eind september 2014 had aangevangen. Het Parlement preciseert dat er binnen de eenheid audiovisueel nog maar één arbeidscontractant voor hulptaken van de functiegroep IV is, nadat een andere arbeidscontractant van diezelfde groep tijdens de loop van zijn overeenkomst van die eenheid naar de eenheid „Europarl TV” is overgeplaatst. Voorts herinnert het Parlement eraan dat de coördinatie van het team van de Newsdesk Hotline van de eenheid audiovisueel thans wordt verzorgd door een ambtenaar, dat de lopende taken waarmee verzoekster destijds was belast zijn toevertrouwd aan een ambtenaar en dat een derde ambtenaar is aangeworven om dit team aan te vullen. In de eenheid bezoekersprogramma is na 31 mei 2015 geen enkele arbeidscontractant voor hulptaken meer aangesteld. Deze uitleg verklaart waarom er geen enkele mogelijkheid was om verzoeksters overeenkomst in de beide genoemde eenheden te verlengen noch, meer algemeen, in het directoraat Media.
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 23 mei 2019 –

Remag Metallhandel en Jaschinsky/Commissie

(Zaak T‑631/16)

„Niet-contractuele aansprakelijkheid – Antidumping – Aandringen van OLAF bij de lidstaten om antidumpingrechten in te vorderen voor de invoer van siliciummetaal uit Taiwan zonder dat er bewijs is dat het siliciummetaal van Chinese oorsprong is – Verordening (EG) nr. 398/2004 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 467/2010 – Causaal verband”

1. Beroep tot schadevergoeding – Zelfstandig rechtsmiddel ten opzichte van beroep tot nietigverklaring en beroep wegens nalaten – Strekking (Art. 263, vierde alinea, art. 268 en art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punt 26)

2. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Onwettigheid – Schade – Causaal verband – Ontbreken van een van die voorwaarden – Verwerping van het beroep in zijn geheel (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punten 36‑38)

3. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Causaal verband – Begrip – Bewijslast (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punten 40, 41)

4. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Eindverslag van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) betreffende een extern onderzoek en aanbevelingen van de directeur-generaal van OLAF over de gevolgen die de nationale autoriteiten daaraan dienen te geven – Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (zie punt 48)

5. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Causaal verband – Begrip – Aandringen van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) bij de lidstaten om antidumpingrechten in te vorderen ten aanzien van verzoeker – Beoordelingsvrijheid van de nationale autoriteiten ter zake van de aan de aanbevelingen van het OLAF te geven gevolgen – Geen causaal verband (Art. 267 en art. 340, tweede alinea, VWEU; verordening nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 11, lid 6, en art. 12, lid 3) (zie punten 48‑58, 62)

6. Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) – Onderzoeken – Eindverslag van het onderzoek en aanbevelingen – Bindende werking voor de nationale autoriteiten tot wie het verslag is gericht – Geen – Beoordelingsvrijheid van de nationale autoriteiten ter zake van te geven gevolgen – Vaststelling van beslissingen dat niet-geïnde rechten achteraf moeten worden betaald – Uitsluitende bevoegdheid van nationale autoriteiten (zie punten 49‑51)

7. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Schade – Vergoedbare schade – Kosten die zijn gemaakt voor de gerechtelijke procedure – Daarvan uitgesloten (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punt 63)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben geleden doordat het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) de douaneautoriteiten van de lidstaten heeft verzocht om antidumpingrechten te heffen over leveringen van silicium dat van Taiwan naar de Europese Unie is uitgevoerd

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
4)

De ECB zal, naast haar eigen kosten, twee derde dragen van de kosten die Cerafogli in het kader van zaak F‑43/10 heeft gemaakt in verband met de oorspronkelijke procedure bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie, de procedure in hogere voorziening in zaak T‑114/13 P en deze terugverwijzingsprocedure in zaak T‑483/16 RENV.
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 29)
3.

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beperkende maatregelen tegen Syrië – Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen in het licht van de situatie in Syrië – Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat deze de draagwijdte van de hem betreffende maatregel kan begrijpen – Toelaatbaarheid van een beknopte motivering [Art. 296 VWEU; besluiten (GBVB) 2016/850, (GBVB) 2017/917 en (GBVB) 2018/778 van de Raad] (zie punten 72‑77, 81)
2.

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beperkende maatregelen tegen Syrië – Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen in het licht van de situatie in Syrië – Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat deze de draagwijdte van de hem betreffende maatregel kan begrijpen – Toelaatbaarheid van een beknopte motivering [Art. 296 VWEU; besluiten (GBVB) 2016/850, (GBVB) 2017/917 en (GBVB) 2018/778 van de Raad] (zie punten 71‑76, 80)
11.

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Bevriezing van tegoeden van personen die betrokken zijn bij het verduisteren van overheidsmiddelen en van de met hen geassocieerde natuurlijke personen, rechtspersonen, entiteiten of lichamen – Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat deze de draagwijdte van de hem betreffende maatregel kan begrijpen – Toelaatbaarheid van een beknopte motivering – Grenzen – Motivering die niet mag bestaan in een algemene en stereotiepe formulering [Art. 296 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 2, c); besluiten 2011/72/GBVB, art. 1, lid 1, (GBVB) 2016/411 en (GBVB) 2017/496 van de Raad] (zie punten 239‑241)
4)

Elke partij draagt haar eigen kosten in verband met de in hogere voorziening en in eerste aanleg behandelde schadevorderingen.
2.

Recht van de Europese Unie–Beginselen–Rechten van de verdediging–Beginsel van hoor en wederhoor–Eerbiediging in een gerechtelijke procedure–Omvang–Rechtsmiddel dat ambtshalve wordt aangevoerd zonder dat de partijen is verzocht hun opmerkingen in te dienen–Schending–Geen schending (zie punt 39)