ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moet het Unierecht, met name artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in het bijzonder de artikelen 36, 73 en 74 van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (1), aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling als de hierboven geschetste die is uitgevoerd door middel van een afwikkelingsmaatregel waarbij een overbruggingsbank is opgericht en activa zijn afgesplitst, en die de genoemde richtlijn gedeeltelijk omzet vóór het verstrijken van de daartoe gestelde termijn, maar: a) niet voorziet in een aan de afwikkelingsmaatregel voorafgaande redelijke, prudente en realistische waardering van de activa en passiva van de kredietinstelling in afwikkeling; b) niet bepaalt dat er op basis van de onder a) bedoelde waardering eventueel een vergoeding wordt betaald aan de instelling in afwikkeling of in voorkomend geval aan de houders van aandelen of andere eigendomstitels, en in plaats daarvan slechts bepaalt dat het eventuele saldo van de opbrengst van de verkoop van de overbruggingsbank aan de oorspronkelijke kredietinstelling of haar insolvente boedel wordt terugbetaald; c) niet bepaalt dat de aandeelhouders van de kredietinstelling in afwikkeling recht hebben op een bedrag dat niet lager is dan het bedrag dat zij zouden ontvangen als de instelling volledig wordt geliquideerd volgens een normale insolventieprocedure, en alleen voor schuldeisers wier vorderingen niet zijn overgedragen dat waarborgmechanisme bevat, en d) niet voorziet in een andere dan de onder a) bedoelde waardering om te bepalen of aandeelhouders en schuldeisers gunstiger zouden zijn behandeld als er met betrekking tot de kredietinstelling in afwikkeling een normale insolventieprocedure zou zijn gestart?
C 255/13

Beroep ingesteld op 1 juni 2020 — Europese Commissie / Italiaanse Republiek

(Zaak C-227/20)

(2020/C 255/16)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Tricot, G. Gattinara, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de regels vast te stellen voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de artikelen 4 en 7 van verordening nr. 511/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende voor gebruikers bestemde nalevingsmaatregelen uit het Protocol van Nagoya inzake toegang tot genetische rijkdommen en de eerlijke en billijke verdeling van voordelen voortvloeiende uit hun gebruik in de Unie (1), door niet alle nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat dergelijke regels worden toegepast en dat de sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend waren, en door de Commissie niet uiterlijk op 11 juni 2015 in kennis te stellen van die regels voor de sancties, de krachtens verordening nr. 511/2014 op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie stelt dat de Italiaanse Republiek de maatregelen die de sancties voor inbreuken op de artikelen 4 en 7 van verordening nr. 511/2014 bevatten, nog niet heeft vastgesteld, hoewel deze maatregelen reeds vanaf 11 juni 2014 in het recht van de lidstaten moesten worden vastgesteld en de lidstaten voorts na de vaststelling ervan “alle maatregelen [dienden te nemen] om ervoor te zorgen dat deze worden toegepast”, zoals is bepaald in de laatste zin van artikel 11, lid 1, van verordening nr. 511/2014.

Voorts betreft de schending van artikel 11 van deze verordening ook het verzuim van de Italiaanse Republiek om de maatregelen met betrekking tot de sancties mee te delen. In dat verband was de Italiaanse Republiek overeenkomstig artikel 11, laatste alinea, van verordening nr. 511/2014 verplicht de Commissie uiterlijk op 11 juni 2015 in kennis te stellen van de “in lid 1 bedoelde” regels van die bepaling, te weten “de regels […] voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de artikelen 4 en 7”.

(1) PB 2014, L 150, blz. 59.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Procura della Repubblica di Trento (Italië) op 24 januari 2020 — Strafzaak tegen XK

(Zaak C-66/20)

(2020/C 209/08)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Procura della Repubblica di Trento

Partij in de strafzaak

XK

Andere partij

Finanzamt Münster

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2, lid 1, onder c), ii), van richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (1), voor zover daarin is bepaald dat kan worden beschouwd als uitvaardigende autoriteit “iedere andere door de uitvaardigende staat aangeduide bevoegde autoriteit, die in de zaak in kwestie optreedt als strafrechtelijke onderzoeksautoriteit en overeenkomstig de nationale wetgeving bevoegd is opdracht te geven tot bewijsgaring”, waarbij evenwel is bepaald dat in dat geval “[v]oordat het Europees onderzoeksbevel wordt toegezonden aan de uitvoerende autoriteit, […] het [wordt] gevalideerd door een rechter, een rechtbank, een onderzoeksrechter of een officier van justitie in de uitvaardigende staat, na onderzoek of het aan de voorwaarden voor het uitvaardigen van een Europees onderzoeksbevel uit hoofde van deze richtlijn, in het bijzonder de in artikel 6, lid 1, gestelde voorwaarden, voldoet”, aldus worden uitgelegd dat een lidstaat een bestuurlijke autoriteit mag vrijstellen van de verplichting een Europees onderzoeksbevel te laten valideren, door deze autoriteit aan te merken als “rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 2 van de richtlijn”?

(1) PB 2014, L 130, blz. 1
8)

Welke criteria moeten worden toegepast om na te gaan of de verwerking van persoonsgegevens wordt uitgevoerd in de mate waarin dat nodig is en in overeenstemming met de in de algemene verordening gegevensbescherming gestelde vereisten?
2)

Indien het antwoord op de eerste vraag luidt dat de verzekeraar respectievelijk de verzekeringnemer [die een dergelijke verzekering aanbiedt, het verzekeringsproduct op de markt brengt of de unit-linked verzekering (beleggingsverzekering) “verkoopt”] verplicht is de consument gegevens te verstrekken over de aard, het specifieke type of de kenmerken van het onderliggende instrument (het derivaat of het gestructureerde financiële instrument waarin een derivaat is verwerkt), moeten artikel 185, lid 3, onder i), van richtlijn 2009/138/EG en artikel 36, lid 1, van richtlijn 2002/83/EG, gelezen in samenhang met bijlage III, onder A., punt a.12. daarbij, dan aldus worden uitgelegd dat de aan de verzekerde consument verstrekte gegevens over de aard, het specifieke type of de kenmerken van het onderliggende instrument (het derivaat of het gestructureerde financiële instrument waarin een derivaat is verwerkt) dezelfde informatie moeten bevatten als die welke vereist is krachtens artikel 19, lid 3, van richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad (3) en artikel 24, lid 4, van richtlijn 2014/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende markten voor financiële instrumenten en tot wijziging van richtlijn 2002/92/EG en richtlijn 2011/61/EU (4), dat wil zeggen passende informatie over de derivaten en voorgestelde beleggingsstrategieën, waaronder passende toelichting en waarschuwingen over de risico’s die zijn verbonden aan beleggingen in deze instrumenten of aan bepaalde beleggingsstrategieën, met name informatie over de door de verzekeraar of berekeningsagent gehanteerde methode voor de waardering van het onderliggende instrument gedurende de looptijd van de verzekeringsdekking en informatie over het risico in verband met het derivaat en de emittent ervan, met inbegrip van informatie over de mogelijke toekomstige verandering in waarde van het derivaat, de specifieke factoren die bepalend zijn voor dergelijke veranderingen en de mate waarin deze van invloed zijn op de waarde?
3)

Is het voor de toepassing van het beginsel ne bis in idem voorts van belang of in het, chronologisch gezien, eerste boetebesluit van de mededingingsautoriteit van een lidstaat rekening is gehouden met de feitelijke gevolgen van de mededingingsinbreuk in die andere lidstaat, waarvan de mededingingsautoriteit pas op een later tijdstip uitspraak heeft gedaan in de door haar gevoerde mededingingsprocedure?
1)

Verzet artikel 168, onder a), juncto artikel 167 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) zich tegen nationale rechtspraak op grond waarvan het recht op aftrek van voorbelasting in gevallen waarin bij de verwerving van een goed of dienst een keuzerecht bestaat ten aanzien van de bestemming, is uitgesloten indien niet binnen de wettelijke termijn voor indiening van de jaaraangifte omzetbelasting een voor de belastingautoriteiten kenbare bestemmingskeuze is gemaakt?
C 201/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (Spanje) op 9 maart 2020 — YJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

(Zaak C-130/20)

(2020/C 201/24)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: YJ

Verwerende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Prejudiciële vraag

Kan een regeling als artikel 60, lid 4, van de Ley General de la Seguridad Social (Spaanse algemene wet op de sociale zekerheid), die vrouwen die vrijwillig vervroegd uittreden uitsluit van de moederschapstoeslag, terwijl die uitsluiting niet geldt voor vrouwen die eveneens vrijwillig, maar op de gewone wettelijke leeftijd uittreden, of die vervroegd uittreden vanwege de arbeid die zij gedurende hun werkzame leven hebben verricht, vanwege arbeidsongeschiktheid, of vanwege het feit dat zij voor het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd zijn gestopt met werken om redenen die niet aan henzelf zijn toe te schrijven, worden beschouwd als directe discriminatie in de zin van richtlijn 79/7? (1)

(1) Richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid (PB 1979, L 6, blz. 24).
2.

Volstaat het in het geval dat nieuwe feiten of bewijsmiddelen worden aangevoerd die de asielzoeker buiten zijn toedoen in de vorige procedure niet kon doen gelden, dat hem de mogelijkheid wordt geboden om de hervatting te verlangen van een vorige procedure die definitief is beëindigd?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Italië) op 14 januari 2020 — MC / U.T.G. — Prefettura di Foggia

(Zaak C-17/20)

(2020/C 161/31)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: MC

Verwerende partij: U.T.G. — Prefettura di Foggia

Prejudiciële vraag

Zijn de artikelen 91, 92 en 93 van wetsbesluit nr. 159 van 6 september 2011, voor zover zij niet voorzien in een behandeling op tegenspraak tijdens de precontentieuze fase ten gunste van de persoon tegen wie een bestuursoverheid voornemens is een informazione interdittiva antimafia (negatief advies in het kader van de strijd tegen de maffia waarbij de betrokkene worden uitgesloten van het sluiten van contracten met de overheid) uit te vaardigen, verenigbaar met het beginsel van hoor en wederhoor, zoals dat is vastgelegd en erkend als beginsel van het Unierecht?
—

de Commissie en interveniënten verwijzen in hun eigen kosten alsmede in de kosten die rekwirante in de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht heeft gemaakt.
1)

Moeten de artikelen 2 en 46 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als § 41, lid 3, riigihangete seadus (RHS) (wet inzake overheidsopdrachten), op grond waarvan, indien bij wet specifieke eisen zijn vastgelegd voor de activiteiten die op grondslag van een overheidsopdracht moeten worden uitgeoefend, de aanbestedende dienst in de aankondiging van de overheidsopdracht moet vermelden welke registraties of erkenningen vereist zijn met betrekking tot de kwalificatie van de inschrijver, ter controle van de naleving van de bijzondere wettelijke eisen in de aankondiging van de overheidsopdracht moet verlangen dat een bewijs van die erkenning of registratie wordt overgelegd en de inschrijver als niet-gekwalificeerd moet afwijzen wanneer deze niet over die vereiste erkenning of registratie beschikt?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 31 oktober 2019 — TN/WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit en VP

(Zaak C-803/19)

(2020/C 247/02)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TN

Verwerende partijen: WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit en VP

Andere partij: UO

Bij beschikking van 28 mei 2020 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Achtste kamer) als volgt geoordeeld:

Artikel 35, lid 1, van richtlijn 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende levensverzekering, gelezen in samenhang met artikel 36, lid 1, van die richtlijn, en artikel 185, lid 1, van richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), gelezen in samenhang met artikel 186, lid 1, van die richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan, wanneer de verzekeringnemer de verzekeringsovereenkomst opzegt, de door de verzekeringnemer verschuldigde en door de verzekeraar geïnde en aan de staat afgedragen assurantiebelasting is uitgesloten van de bedragen die de verzekeraar moet terugbetalen aan de verzekeringnemer, zodat deze die belasting moet terugvorderen van de belastingdienst of eventueel schadevergoeding moet eisen van de verzekeraar, mits de procedurele regels die krachtens het op de verzekeringsovereenkomst toepasselijke recht gelden voor de terugvordering van de als assurantiebelasting betaalde bedragen, niet van dien aard zijn dat zij afbreuk doen aan de doeltreffendheid van het recht van opzegging dat de verzekeringnemer op grond van het Unierecht heeft, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden getoetst.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Győri Ítélőtábla (Hongarije) op 20 december 2019 — JZ/OTP Jelzálogbank Zrt. e.a.

(Zaak C-932/19)

(2020/C 161/29)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Győri Ítélőtábla

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JZ

Verwerende partijen: OTP Jelzálogbank Zrt., OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) zich tegen een bepaling van nationaal recht die bedingen in leningsovereenkomsten met consumenten — met uitzondering van bedingen waarover afzonderlijk is onderhandeld — nietig verklaart wanneer daarin is bepaald dat de financiële instelling voor de vrijgave van de middelen voor de aankoop van het goed waarvoor de lening is aangegaan of voor de leasing de aankoopkoers toepast, maar voor de aflossing de verkoopkoers of een andere soort koers toepast dan die welke voor de vrijgave van de middelen wordt gehanteerd, en het nietige beding zowel voor de uitbetaling als voor de terugbetaling vervangt door een bepaling die voorziet in toepassing van de officiële wisselkoers die door de Nationale Bank van Hongarije voor de betrokken valuta is vastgesteld, zonder dat er rekening mee wordt gehouden of die bepaling de consument — in het licht van alle bedingen van de overeenkomst — daadwerkelijke bescherming biedt tegen uiterst nadelige consequenties en zonder dat hem gelegenheid wordt geboden om kenbaar te maken of hij aanspraak wil maken op de door de betrokken wettelijke bepaling geboden rechtsbescherming?

(1) PB 1993, L 95, blz. 29.
1)

Moeten artikel 19, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, artikel 325, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 2 en 4 van richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de vaststelling van een beslissing door een orgaan dat geen deel uitmaakt van de rechterlijke macht, de Curte Constituțională a României (grondwettelijk hof, Roemenië), op grond waarvan de plano alle corruptiezaken die de afdeling strafrecht van de hoogste rechterlijke instantie in een bepaalde periode (2003 — januari 2019) in eerste aanleg heeft beoordeeld en die zich in de fase van hoger beroep bevinden, opnieuw moeten worden behandeld?
3)

Moet clausule 4 van de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een bepaling als artikel 15 van koninklijk besluit 365/1995, op grond waarvan een functie als ambtenaar in tijdelijke dienst of als arbeidscontractant voor bepaalde tijd niet in aanmerking komt voor toekenning van de status “verlof wegens dienstverlening in de publieke sector”, terwijl die status wel moeten worden toegekend aan personen die een vaste functie in de publieke sector gaan vervullen en voor een ambtenaar voordeliger is dan andere alternatieve administratieve statussen waarop een beroep zou moeten worden gedaan om de nieuwe functie waarvoor hij is aangesteld, uit te kunnen oefenen?
C 95/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Köln (Duitsland) op 23 december 2019 — KA/Staatsanwaltschaft Köln, Bundesamt für Güterverkehr

(Zaak C-937/19)

(2020/C 95/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Köln

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: KA

Verwerende partij: Staatsanwaltschaft Köln, Bundesamt für Güterverkehr

Prejudiciële vraag

Dient artikel 8, lid 2, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 (1) aldus te worden uitgelegd dat ook sprake is van inkomend internationaal vervoer als bedoeld in die bepaling wanneer dit vervoer plaatsvindt in het kader van vervoer dat wordt verricht volgens artikel 1, lid 5, onder d), van deze verordening?

(1) Verordening tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg (PB 2009, L 300, blz. 72).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 12 december 2019 — Alpha Trading SpA unipersonale/Ministero dell’Economia e delle Finanze e.a.

(Zaak C-916/19)

(2020/C 95/18)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Alpha Trading SpA unipersonale

Verwerende partijen: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo Economico

Prejudiciële vraag

Aan het Hof van Justitie van de Europese Unie wordt gevraagd of — gelet op de artikelen 107 en 108 VWEU, verordening (EG) nr. 659/1999 (1) van de Raad van 22 maart 1999, zoals nadien gewijzigd, verordening (EG) nr. 794/2004 (2) van de Commissie van 21 april 2004 en de eventuele andere relevante bepalingen van [Unie]recht — een handeling van afgeleid recht als de regeling die is vastgesteld bij ministerieel besluit nr. 37/2015 waartegen in casu beroep is ingesteld, waarbij — ter rechtstreekse uitvoering van arresten van de Consiglio di Stato houdende gedeeltelijke nietigverklaring van de eerdere, reeds aan de Europese Commissie meegedeelde regelingen — de wijze van toepassing van de lagere accijnstarieven op biodiesel “ex tunc” is veranderd door de criteria voor de verdeling van het belastingvoordeel onder de aanvragende ondernemingen met terugwerkende kracht te wijzigen zonder de duur van het programma van fiscale steun te verlengen, staatssteun vormt die als zodanig vooraf bij de Europese Commissie moet worden aangemeld?

(1) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie van 21 april 2004 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 2004, L 140, blz. 1).
4)

Moeten artikel 1, lid 1, derde alinea, van richtlijn 89/665 (3), waarin het beginsel van de doeltreffendheid van beroepsprocedures is neergelegd, artikel 1, leden 3 en 5, daarvan, artikel 21 van richtlijn 2014/24 en richtlijn 2016/943 (4), in het bijzonder overweging 18 en artikel 9, lid 2, derde alinea, daarvan (samen of afzonderlijk beschouwd, maar zonder beperking hiertoe), aldus worden uitgelegd dat wanneer het nationale recht inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voorziet in een bindende procedure voor precontentieuze geschillenbeslechting: (a) de aanbestedende dienst de leverancier die de beroepsprocedure heeft ingeleid, alle gegevens van de inschrijving van een andere leverancier (ongeacht het vertrouwelijke karakter ervan) moet verschaffen, als deze procedure specifiek betrekking heeft op de rechtmatigheid van de beoordeling van de inschrijving van de andere leverancier en de leverancier die de procedure heeft ingeleid de aanbestedende dienst vooraf uitdrukkelijk heeft verzocht die te verschaffen; (b) ongeacht het antwoord op de vorige vraag, de aanbestedende dienst, bij afwijzing van de klacht van de leverancier over de rechtmatigheid van de beoordeling van de inschrijving van zijn concurrent hoe dan ook een duidelijk, volledig en specifiek antwoord moet geven, ongeacht het risico dat de hem toevertrouwde vertrouwelijke informatie over de inschrijving openbaar wordt gemaakt?
a)

Moet artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie, aldus worden uitgelegd dat de maatstaf die wordt gehanteerd bij de beantwoording van de vraag of een omschakellogica noodzakelijk is om de motor te beschermen tegen schade of ongevallen en om de veilige werking van het voertuig te verzekeren, in beginsel moet beantwoorden aan de actuele stand van de techniek in de zin van hetgeen technisch haalbaar is op het tijdstip van afgifte van de EU-typegoedkeuring?
c)

bij de vaststelling van noch het theoretische bedrag (punt i) noch het werkelijke bedrag van de uitkering (punt ii) tijdvakken van verzekering in een andere lidstaat in aanmerking neemt bij de berekening van de limiet van de tijdvakken van niet-bijdragebetaling in de zin van het nationale recht?