ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 24/20

Hogere voorziening ingesteld op 25 augustus 2022 door Unite the Union tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 22 juni 2022 in zaak T-739/20, Unite the Union / EUIPO — WWRD Ireland (WATERFORD)

(Zaak C-571/22 P)

(2023/C 24/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Unite the Union (vertegenwoordigers: B. O’Connor, avocat, M. Hommé, avocat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie (EUIPO), WWRD Ireland IPCO LLC

Bij beschikking van 5 december 2022 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) beslist dat de hogere voorziening niet wordt toegelaten en dat Unite the Union haar eigen kosten zal dragen.
3)

Is de rechtspraak in de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaken C-182/15 (Petruhhin), [C-191/16] (Pisciotti) […] en C-897/19 PPU (I.N.), in het licht van het mechanisme van justitiële samenwerking in strafzaken zoals neergelegd in de artikelen 62 tot en met 65 van het akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en titel VII van deel drie van de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds, van toepassing op een uitleveringsverzoek van een derde staat met betrekking tot een onderdaan van het Verenigd Koninkrijk die ten tijde van de aan het uitleveringsverzoek ten grondslag liggende feiten burger van de Europese Unie was en vóór en tijdens het van kracht zijn van het terugtrekkingsakkoord ononderbroken op het grondgebied van een andere lidstaat heeft verbleven?
De rechtsgrondslag voor de vaststelling van de verordening is onjuist en in verband daarmee is artikel 192, lid 2, onder c), VWEU jo. artikel 194, lid 2, tweede alinea, VWEU geschonden doordat de bestreden verordening niet is vastgesteld op de rechtsgrondslag van artikel 192, lid 2, onder c), VWEU, waarin eenparigheid van stemmen in de Raad wordt voorgeschreven, hoewel de verordening een aanzienlijke invloed heeft op de keuze van een lidstaat tussen verschillende energiebronnen en op de algemene structuur van zijn energievoorziening.

In de eerste plaats voert Polen aan dat de rechtsgrondslag van de bestreden verordening, namelijk artikel 122, lid 1, VWEU, onjuist is. Polen wijst erop dat de voornaamste doelstelling van de bestreden verordening is aanzienlijke invloed uit te oefenen op de voorwaarden voor de exploitatie van energiebronnen, op de keuze tussen verschillende energiebronnen en op de algemene structuur van de energievoorziening. Aangezien de verordening een aanzienlijke invloed heeft op de vrijheid om een energiemix vast te stellen, moet zij worden vastgesteld op de grondslag van artikel 192, lid 2, onder c), VWEU, namelijk volgens een bijzondere wetgevingsprocedure waarbij de Raad met eenparigheid van stemmen beslist.
Hogere voorziening ingesteld op 11 november 2022 door Helsingin Bussiliikenne Oy tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 14 september 2022 in zaak T-603/19, Helsingin Bussiliikenne Oy / Europese Commissie

(Zaak C-697/22 P)

(2023/C 15/33)

Procestaal: Fins

Partijen

Rekwirante: Helsingin Bussiliikenne Oy (vertegenwoordigers: O. Hyvönen en N. Rosenlund, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Republiek Finland, Nobina Oy en Nobina AB

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 14 september 2022 in de zaak T-603/19 (1) in zijn geheel vernietigen;

— de door rekwirante voor het Gerecht geformuleerde vorderingen volledig toewijzen om de in de hogere voorziening uiteengezette redenen, en

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten die rekwirante zijn opgekomen in de procedure bij het Gerecht van de Europese Unie en bij het Hof van Justitie van de Europese Unie, vermeerderd met wettelijke rente.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht van de Europese Unie (hierna: “Gerecht”) heeft een met het Unierecht strijdig arrest gewezen in de zaak T-603/19 en heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het beroep van Helsingin Bussiliikenne Oy af te wijzen.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting bij zijn uitspraak over het eerste middel, waarbij verzoekster heeft aangevoerd dat er sprake is van een wezenlijke procedurefout, namelijk dat het bestreden besluit van de Commissie is vastgesteld in strijd met verzoeksters procedurele rechten.

Het Gerecht heeft ook blijk gegeven van een onjuiste opvatting bij zijn uitspraak over het vierde middel, voor zover het betrekking heeft op de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel.

Het arrest van het Gerecht is in strijd met artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 6, lid 1, van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (2) (uitvoeringsverordening) en schendt Unierechtelijke beginselen, het recht van eenieder om in een hem betreffende zaak te worden gehoord en het evenredigheidsbeginsel.

Het recht om in rechte te worden gehoord in een bestuursrechtelijke procedure is een grondrecht. Indien de betrokken partij vóór de vaststelling van het voor haar nadelige besluit niet de gelegenheid wordt geboden om te worden gehoord, is er sprake van een wezenlijke procedurefout.

De te hoog geraamde terugvordering is in strijd met het evenredigheidsbeginsel en druist in tegen het doel van de terugvordering. Indien de terugvordering betrekking heeft op de verkrijger van de onderneming, moet steeds worden onderzocht in hoeverre hij mogelijkerwijs nog steeds onrechtmatige staatssteun ontvangt, of moet het bedrag van het overgedragen voordeel worden onderzocht.

(1) EU:T:2022:555.

(2) Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).
2)

Moeten de bepalingen van artikel 1, lid 2, van richtlijn [93/13] aldus worden uitgelegd dat het in het kader van de bijzondere wettelijke regeling ter bescherming van de rechten van de consument, buitensporig is om van de consument te verlangen dat hij op de hoogte is van de inhoud van alle rechtsregels in de handelingen met kracht van wet die de overeenkomst aanvullen, zonder dat de verkoper hem daarover vooraf informatie heeft verstrekt?
4)

Moet artikel 20 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest, aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter die belast is met de toetsing van de rechtmatigheid van het op geheime of gerubriceerde informatie berustende deskundigenadvies van de adviserende overheidsinstantie en het op dat advies gebaseerde inhoudelijke besluit van de vreemdelingendienst, ook de bevoegdheid moet hebben om de rechtmatigheid (noodzakelijkheid en evenredigheid) van de geheimverklaring te toetsen en om, indien de geheimverklaring onrechtmatig is, de betrokkene en zijn raadsman via zijn eigen beslissing in staat te stellen om kennis te nemen en gebruik te maken van alle aan het advies en het besluit ten grondslag liggende informatie of om, indien de geheimverklaring rechtmatig is, de betrokkene via zijn eigen beslissing in staat te stellen om gedurende de vreemdelingenrechtelijke procedure kennis te nemen en gebruik te maken van ten minste de essentie van de geheime informatie?
7)

Is het, gelet op het beginsel dat de belasting wordt geheven op de plaats van verbruik of bestemming, relevant voor het bepalen van de plaats van de verwerkingsdiensten dat de goederen na verwerking voor het merendeel door de begunstigde van de diensten buiten Roemenië worden verkocht en daar dus hun bestemming hebben, en dat over de in Roemenië verkochte goederen btw wordt geheven, zodat het resultaat van de verwerkingsdiensten niet in Roemenië wordt “verbruikt” en indien dat wel gebeurt er ook btw over wordt geheven?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Burgas (Bulgarije) op 25 augustus 2022 — JD / OB

(Zaak C-562/22)

(2022/C 424/40)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Rayonen sad Burgas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JD

Verwerende partij: OB

Prejudiciële vragen

Op grond van artikel 19, lid 3, onder b), VEU en artikel 267, eerste alinea, onder b), en derde alinea, VWEU: Vormen de in het hoofdgeding aan de orde zijnde rechtsregels van de Republiek Bulgarije als lidstaat, volgens welke de mogelijkheid om in Bulgarije landbouwgrond in eigendom te verwerven afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde van een verblijf van vijf jaar op het grondgebied van deze lidstaat, een beperking die inbreuk maakt op de artikelen 18, 49, 63 en 345 VWEU?

Vormt deze voorwaarde voor eigendomsverwerving met name een onevenredige maatregel die principieel in strijd is met het non-discriminatiebeginsel van artikel 18 VWEU en met de in de artikelen 49 en 63 VWEU en artikel 45 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde beginselen van vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van vestiging binnen de Unie?
1.

Is de praktijk van een nationale rechterlijke instantie die moet oordelen over een geding betreffende een vordering tot vergoeding van schade die is berokkend aan een inschrijver die op onrechtmatige wijze is uitgesloten van een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht waarbij de toekenning van een vergoeding voor het verlies van een kans (loss of opportunity) wordt geweigerd, verenigbaar met artikel 2, lid 1, onder c), gelezen in samenhang met artikel 2, leden 6 en 7, van richtlijn 2007/66/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten?
1)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (1), aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de onder b) [van lid 4] van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle onder a) en onder c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend, en, inzonderheid, dat het, terwijl de Unieregelgeving voorziet in voorschriften voor de afzet en verpakking van een bepaalde klasse groenten of fruit, toestaat dat — door middel van een sectorale overeenkomst — stringentere afzetvoorschriften worden vastgesteld en vervolgens voor alle marktdeelnemers verbindend worden verklaard?
1)

Valt de beoordeling in abstracto, met het oog op de transparantietoets in het kader van een collectieve vordering, van bedingen die door meer dan honderd financiële instellingen worden gebruikt in miljoenen bankovereenkomsten, zonder rekening te houden met het niveau van de vóór de sluiting van de overeenkomst verstrekte informatie over de juridische en economische lasten van het beding of met de overige omstandigheden rond de sluiting van de overeenkomst in elke zaak, onder artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1), wat de omstandigheden rond de sluiting van de overeenkomst betreft, en onder artikel 7, lid 3, van die richtlijn, wat gelijksoortige bedingen betreft?
6)

Staat artikel 72, lid 1, onder e), juncto lid 4, onder a) en b), van richtlijn 2014/24 een nationale regeling of een praktijk met betrekking tot de uitlegging en toepassing van deze regeling toe op grond waarvan er sprake kan zijn van een onrechtmatige wijziging van een overheidsopdracht in een geval als in het hoofdgeding, waarin de termijn voor de uitvoering van de opdracht binnen bepaalde grenzen een voorwaarde voor de deelname aan de aanbestedingsprocedure is (en de inschrijver wordt uitgesloten als hij niet binnen deze grenzen blijft), de opdracht niet tijdig is uitgevoerd ten gevolge van normale weersomstandigheden en een wettelijk verbod op werkzaamheden dat vóór de gunning van de opdracht is afgekondigd, welke beide omstandigheden onder het voorwerp en binnen de termijn van de opdracht vallen en geen onvoorzienbare omstandigheden vormen, de werken zijn opgeleverd zonder dat bezwaren met betrekking tot de termijn zijn geuit en geen contractuele boete wegens vertraging is opgelegd, zodat alles bij elkaar een wezenlijke voorwaarde uit de aanbestedingsstukken is gewijzigd die beslissend is geweest voor de mededingingssituatie, en het economische evenwicht van de opdracht ten gunste van de opdrachtnemer is verschoven?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 22 juli 2022 — EM / Roompot Service B.V.

(Zaak C-497/22)

(2022/C 389/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster en verzoekende partij in hoger beroep: EM

Verweerster en verwerende partij in hoger beroep: Roompot Service B.V.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 24, punt 1, eerste volzin, van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) aldus worden uitgelegd dat de exclusieve bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat waar het onroerend goed gelegen is, geldt voor een overeenkomst tussen een particulier en een professionele verhuurder van vakantiewoningen inzake het gebruik van een bungalow voor korte tijd in een door de verhuurder geëxploiteerd vakantiepark, welke overeenkomst naast het loutere gebruik van de bungalow voorziet in andere prestaties bestaande in een eindschoonmaak en de beschikbaarstelling van beddenlinnen, ongeacht of de vakantiebungalow eigendom is van de verhuurder of van een derde?

(1) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).
—

de Commissie verwijzen in de kosten van rekwirantes en in haar eigen kosten in de procedures bij het Gerecht en het Hof en alle andere partijen verwijzen in hun eigen kosten; of, subsidiair,
3.

Indien de eerste of de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: Moet richtlijn 92/13/EEG, en met name artikel 1, lid 1, vierde alinea, daarvan, aldus worden uitgelegd dat de bevoegdheid van een nationale beroepsinstantie tot toetsing van beslissingen van de aanbestedende instantie, alle aanbestedende instanties moet omvatten die zijn gevestigd in de lidstaat van de beroepsinstantie, of is de bevoegdheid afhankelijk van de vraag of de overheersende invloed over de aanbestedende dienst [in de zin van artikel 3, punt 4, onder c), en artikel 4, lid 2, van richtlijn 2014/25/EU] uitgaat van een onder de lidstaat van de beroepsinstantie ressorterende territoriale overheidsinstantie of publiekrechtelijke instelling?
1)

Is er ook dan sprake van een overeenkomst op afstand in de zin van artikel 2, onder a), van richtlijn 2002/65/EG (1) en artikel 2, punt 7, van richtlijn 2011/83/EU (2) wanneer er bij de contractuele onderhandelingen alleen persoonlijk contact is geweest met een kredietbemiddelaar die namens en voor rekening van de handelaar transacties met de consument voorbereidt, maar die zelf geen vertegenwoordigingsbevoegdheid bezit voor het sluiten van de betrokken overeenkomsten?
2)

Maakt een apostille die door de bevoegde buitenlandse autoriteit is aangebracht overeenkomstig het Verdrag van Den Haag van 1961 tot afschaffing van het vereiste van legalisatie voor buitenlandse openbare akten deel uit van de authentificatieprocedure voor zowel het betaalinstrument als de betalingstransactie in de zin van artikel 4, punt 19, gelezen in samenhang met artikel 59, [lid] 1, van de richtlijn?
4.

Het Gerecht heeft zich niet aan de procedure gehouden door wel de algemene grieven van verzoekster in eerste aanleg in aanmerking te nemen, maar geen rekening te houden met het betoog van de Commissie in haar verweerschrift. Aldus is inbreuk gemaakt op het recht van de Commissie op een doeltreffende voorziening in rechte en een onpartijdig gerecht en is ook rekwirante in haar belangen geschaad.
B)

Kan de nationale wettelijke regeling worden geacht maatregelen te bevatten die een voldoende afschrikkende werking hebben tegen het met clausule 5 van de raamovereenkomst strijdige gebruik van opeenvolgende overeenkomsten of vernieuwingen van tijdelijke overeenkomsten en voldoen aan de vereisten die worden genoemd in de rechtspraak van het Hof van Justitie in de arresten van 7 maart 2018, Santoro (C-494/16), en 8 mei 2019, Rossato (C-494/17), waar het gaat om de vergoeding van de door de werknemer geleden schade, wanneer deze regeling slechts voorziet in een vergoeding die verschuldigd is bij beëindiging van de overeenkomst wegens invulling van de positie, maar niet in een vergoeding die verschuldigd is tijdens de looptijd van de overeenkomst als alternatief voor de omzetting van de overeenkomst in een overeenkomst voor onbepaalde tijd? Moet in een geschil waarin alleen aan de orde is of de werknemer een vast dienstverband heeft, maar de overeenkomst niet is beëindigd, een vergoeding voor de door het tijdelijke dienstverband veroorzaakte schade worden toegekend als alternatief voor de omzetting van dat dienstverband in een vast dienstverband?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 10 juni 2022 — LR / Ministero dell'Istruzione, Ufficio scolastico regionale Lombardia, Ufficio scolastico regionale Friuli Venezia Giulia

(Zaak C-377/22)

(2022/C 359/34)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: LR

Verwerende partij: Ministero dell'Istruzione, Ufficio scolastico regionale Lombardia, Ufficio scolastico regionale Friuli Venezia Giulia

Prejudiciële vraag

Moeten — afgezien van de vraag of de diensttijd die verzoekster heeft vervuld in het Verenigd Koninkrijk, ondanks dat deze staat zich inmiddels uit de Europese Unie heeft teruggetrokken, op grond van het Unierecht kan worden beoordeeld — artikel 45, leden 1 en 2, VWEU en artikel 3, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 492/2011 (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling als die van artikel 1, lid 6, van decreto legge nr. 126/2019, dat met wijzigingen is omgezet bij wet nr. 159/2019, volgens welke voor deelneming aan een buitengewoon vergelijkend onderzoek voor de vaste aanstelling van onderwijzend personeel in het Italiaanse secundaire onderwijs, uitsluitend de diensttijd in aanmerking wordt genomen die kandidaten op grond van overeenkomsten voor bepaalde tijd bij Italiaanse openbare scholen voor secundair onderwijs hebben vervuld, en niet eveneens die welke zij hebben vervuld bij instellingen van hetzelfde niveau in andere Europese landen, gelet op het bijzondere doel van de betrokken procedure precaire arbeidsverhoudingen in Italië tegen te gaan? En indien de Italiaanse regeling volgens het Hof in abstracte zin niet in strijd is met het Unierecht, kunnen dan de daarin vastgestelde maatregelen in concreto worden geacht evenredig te zijn aan het voornoemde doel van algemeen belang?

(1) Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie Voor de EER relevante tekst (PB2011, L 141, blz. 1).
1)

Moet het arrest van het Hof van Justitie van 8 april 1976 in de zaak C-43/75, Defrenne/SABENA (1), aldus worden uitgelegd dat dit arrest aan de nationale rechter de autonome bevoegdheid verleent om — sua sponte en zonder verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU — op basis van een zuiver internrechtelijke bepaling, de gevolgen voor het verleden van een nationale regeling inzake de BTW vrijstelling voor medische en paramedische diensten te handhaven waarvan dezelfde rechter (na dienaangaande voordien in hetzelfde geding 3 verzoeken om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU te hebben voorgelegd aan uw Hof die uw Hof bij arrest van 27 juni 2019 in zaak C-597/17 (2) heeft beantwoord) vervolgens de strijdigheid met het Unierecht vaststelt van de bestreden bepaling en deze bestreden internrechtelijke bepaling deels vernietigt doch de gevolgen voor het verleden van de met het EU recht strijdige internrechtelijke norm handhaaft en derwijze de aan de BTW onderworpen belastingplichtigen het recht tot terugbetaling van de in strijd met het Unierecht geheven BTW, volledig ontzegt?
2)

Indien de eerste prejudiciële vraag bevestigend moet worden beantwoord, dient dan te worden geoordeeld dat de activiteiten die in een bosgebied worden verricht om het onderhoud te verzekeren van de daar aanwezige bosinfrastructuurinstallaties ter bescherming tegen bosbranden, overeenkomstig de eisen inzake bescherming tegen bosbranden die zijn vastgesteld in de toepasselijke regelgeving, voor de toepassing van artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (2) een project vormen dat direct verband houdt met of nodig is voor het beheer van het gebied, zodat de beoordelingsprocedure inzake speciale beschermingszones van Europees belang (Natura 2000) voor dergelijke activiteiten niet hoeft plaats te vinden?
Beroep ingesteld op 7 juli 2022 — Europese Commissie / Portugese Republiek

(Zaak C-449/22)

(2022/C 326/21)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Caro de Sousa, U. Małecka, L. Malferrari en E. Manhaeve, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— Vaststellen dat de Portugese Republiek, door niet uiterlijk op 21 december 2020 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn (EU) 2018/1972/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 tot vaststelling van de Europees wetboek voor elektronische communicatie, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 124, lid 1, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

— De Portugese Republiek veroordelen tot betaling van een forfaitair bedrag van 5 181,3 EUR per dag vanaf 22 december 2020 tot de nakoming van de verplichting door de Portugese Republiek of de datum van uitspraak van het arrest, overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU, met een minimumbedrag van 1 286 000 EUR.

— De Portugese Republiek veroordelen tot betaling van een dwangsom van 23 307,3 EUR per dag vanaf de datum van uitspraak van het arrest totdat de Portugese Republiek de op haar rustende verplichting is nagekomen.

— De Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Richtlijn (EU) 2018/1972 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 stelt het Europees wetboek voor elektronische communicatie (“EWEC”) vast. De richtlijn had uiterlijk op 21 december 2020 in Portugees recht moeten zijn omgezet en de Portugese Republiek had de Commissie in kennis moeten stellen van de vastgestelde omzettingsmaatregelen.

De Commissie heeft de Portugese Republiek op 3 februari 2021 een aanmaningsbrief gezonden, op 23 september 2021 gevolgd door een met redenen omkleed advies. Desondanks heeft de Portugese Republiek niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vastgesteld die nodig zijn om aan de richtlijn te voldoen, of althans de Commissie niet van de vaststelling van die bepalingen in kennis gesteld.

(1) PB 2018, L 321, blz. 36.