ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De uitdrukking „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen” in artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken doelt zowel op de plaats waar de schade is ingetreden als op de plaats van de gebeurtenis die de oorzaak van de schade vormt, zodat de verweerder naar keuze van de eiser voor het gerecht van de ene dan wel van de andere plaats kan worden opgeroepen. Aangezien uit de vaststelling van een van deze aanknopingspunten de bevoegdheid moet kunnen worden afgeleid van de rechterlijke instantie die objectief gezien het best in staat is om te beoordelen of de verweerder aansprakelijk kan worden gesteld, kan alleen de rechterlijke instantie worden aangezocht in het rechtsgebied waarvan het relevante aanknopingspunt zich bevindt.

Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat de aangezochte rechterlijke instantie, als rechterlijke instantie van de plaats waar de schade is ingetreden, bevoegd is om kennis te nemen van een aansprakelijkheidsvordering wegens schending van deze rechten door het op een binnen het rechtsgebied van deze rechterlijke instantie toegankelijke website plaatsen van beschermde foto’s. Ingevolge het territorialiteitsbeginsel mag deze rechterlijke instantie slechts uitspraak doen over de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van haar eigen lidstaat.

Het intreden van de schade en/of het risico dat dit gebeurt, vloeien immers voort uit het feit dat in de lidstaat van de aangezochte rechterlijke instantie via de website in kwestie toegang kon worden verkregen tot de foto’s die het voorwerp zijn van de auteursrechten en de naburige rechten. Dat deze website niet is bestemd voor de lidstaat van de aangezochte rechterlijke instantie, is in dit verband niet relevant.

(cf. punten 33, 34, 36, 38 en dictum)
Het beginsel van gelijke behandeling zoals neergelegd in artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1992/2006, verzet zich tegen een bepaling van een lidstaat op grond waarvan voor de toekenning van een ouderdomspensioen na deeltijdarbeid voor oudere werknemers is vereist dat de deeltijdarbeid voor oudere werknemers uitsluitend overeenkomstig de nationale bepalingen van die lidstaat is verricht.

Een dergelijke bepaling kan immers enerzijds werknemers die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer meer in het bijzonder benadelen voor zover daarbij een migrerende werknemer in een minder gunstige situatie wordt geplaatst dan een werknemer die zijn hele loopbaan in de lidstaat waar het pensioen wordt aangevraagd, heeft gewerkt en daar gebruikmaakt van het stelsel van deeltijdarbeid voor oudere werknemers, wanneer hij na het grootste deel van zijn loopbaan in die lidstaat te hebben vervuld, aan de slag gaat in een andere lidstaat en daar gebruikmaakt van deeltijdarbeid voor oudere werknemers, en anderzijds werkgevers die zijn gevestigd in een andere lidstaat, ontmoedigen om in het kader van hun nationale stelsel inzake deeltijdarbeid voor oudere werknemers iemand aan te nemen die een groot deel van zijn loopbaan in de lidstaat waar het pensioen wordt aangevraagd, heeft gewerkt, wanneer de regels van dat nationale stelsel verschillen van die van het nationale stelsel inzake deeltijdarbeid voor oudere werknemers in laatstbedoelde lidstaat.

Daarnaast kan voornoemde bepaling niet worden gerechtvaardigd, aangezien zij verder gaat dan noodzakelijk is om de nagestreefde doelstellingen te bereiken, te weten werknemers die er gebruik van wensen te maken een overgang naar hun pensioen te verzekeren in de best mogelijke omstandigheden en de aanwerving van werklozen en leerlingen in beroepsopleiding te bevorderen.

Het zonder meer niet in aanmerking nemen van in een andere lidstaat verrichte deeltijdarbeid voor oudere werknemers voor het verkrijgen van het nationale ouderdomspensioen gaat er immers aan voorbij dat het stelsel van deeltijdarbeid voor oudere werknemers van die andere lidstaat in voorkomend geval identieke of vergelijkbare doelstellingen kan nastreven als het recht van de lidstaat waar het pensioen wordt aangevraagd, en zulks aan de hand van nadere voorwaarden die ook identiek of vergelijkbaar zijn met die in dat recht, zodat de toepassing van dat stelsel de betrokken legitieme doelstelling of doelstellingen evenzeer verwezenlijkt.

(cf. punten 35‑37, 39, 41, 42, 46, dictum 1)
De artikelen 41, lid 1, 43 en 45 van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten moeten aldus worden uitgelegd dat artikel 45 van deze richtlijn, wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de uitsluitingsgronden waarin het voorziet, niet eraan in de weg staat dat een aanbestedende dienst besluit af te zien van het plaatsen van een overheidsopdracht waarvoor een oproep tot mededinging is gedaan, en niet over te gaan tot de definitieve gunning van die opdracht aan de enige inschrijver die nog in de running was en aan wie de opdracht voorlopig was gegund.

Het Unierecht verzet zich er namelijk niet tegen dat de lidstaten in hun wettelijke regeling voorzien in de mogelijkheid om een besluit tot intrekking van een aanbesteding vast te stellen. Een dergelijk intrekkingsbesluit kan zijn ingegeven door redenen die met name verband houden met de beoordeling of het uit het oogpunt van het algemeen belang opportuun is om een aanbestedingsprocedure te voltooien, onder meer gelet op het feit dat de economische context of de feitelijke omstandigheden dan wel de behoeften van de betrokken aanbestedende dienst zijn gewijzigd. Aan een dergelijk besluit kan ook de vaststelling ten grondslag liggen dat het concurrentieniveau te laag was, gelet op het feit dat aan het einde van de procedure voor het plaatsen van de betrokken opdracht nog slechts één inschrijver geschikt bleek om deze uit te voeren. Een aanbestedende dienst is derhalve niet gehouden een opgestarte aanbestedingsprocedure te voltooien en de betrokken opdracht te gunnen – ook niet aan de enige inschrijver die nog in de running is – mits hij daarbij de beginselen van transparantie en gelijke behandeling in acht neemt.

(cf. punten 35‑37, dictum 1)
Zaak C‑546/13

Agenzia delle Dogane

en

Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane

tegen

ADL American Dataline Srl

(verzoek van de Corte suprema di cassazione om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Gemeenschappelijk douanetarief — Tariefindeling — Gecombineerde nomenclatuur — Posten 8471 en 8518 — Klankkasten die geluid weergeven door een elektromagnetisch signaal om te zetten in geluidsgolven, uitsluitend kunnen worden aangesloten op een computer en afzonderlijk worden verhandeld”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 november 2014

Douane-unie — Gemeenschappelijk douanetarief — Tariefposten — Klankkasten die geluid weergeven door een elektromagnetisch signaal om te zetten in geluidsgolven, uitsluitend kunnen worden aangesloten op een computer en afzonderlijk worden verhandeld — Indeling onder postonderverdeling 8518 22 90 van de gecombineerde nomenclatuur

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordeningen van de Commissie nrs. 2388/2000, 2031/2001, 1832/2002 en 1789/2003)

De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versies die achtereenvolgens voortvloeien uit verordening nr. 2388/2000, verordening nr. 2031/2001, verordening nr. 1832/2002 en verordening nr. 1789/2003, moet aldus worden uitgelegd dat producten die worden aangesloten op een computer die draait onder het besturingssysteem „MAC OS 9” of een geavanceerder systeem, moeten worden ingedeeld als luidsprekers onder postonderverdeling 8518 22 90 van deze nomenclatuur.

Bij de uitlegging van de term „luidspreker” als bedoeld in post 8518 van de gecombineerde nomenclatuur dient bovendien rekening te worden gehouden met punt B van de toelichting van het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen op deze post 8518, ook voor de periode van invoer van de betrokken producten vóór de inwerkingtreding van deze toelichting. Aangezien de bewoordingen van deze post met betrekking tot de „luidspreker” in de versie die voortvloeit uit verordening nr. 1789/2003, identiek zijn aan die van dezelfde post van de gecombineerde nomenclatuur in de versies ervan die voortvloeien uit verordeningen nrs. 2388/2000, 2031/2001 en 1832/2002, dient immers in beginsel aan de term „luidspreker” geen andere betekenis te worden gegeven dan die welke, rekening houdend met punt B van die toelichting, daaraan moet worden gegeven. Uit punt B van de toelichting op post 8518 van de gecombineerde nomenclatuur blijkt dat deze post luidsprekers omvat die zijn ontworpen voor aansluiting op een automatische gegevensverwerkende machine, wanneer zij afzonderlijk worden aangeboden.

(cf. punten 41‑43 en dictum)
De artikelen 138, lid 1, en 139, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/88, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de belastingdienst van een lidstaat het recht op vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor een intracommunautaire levering weigert op grond dat de afnemer niet in een andere lidstaat voor doeleinden ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde was geregistreerd en de leverancier niet heeft aangetoond dat de handtekening op de documenten die zijn overgelegd ter ondersteuning van zijn aangifte van de volgens hem vrijgestelde levering authentiek is en evenmin dat de persoon die deze documenten namens de afnemer heeft ondertekend, vertegenwoordigingsbevoegd was, hoewel de bewijsstukken ter verkrijging van het recht op vrijstelling die de leverancier heeft overgelegd ter ondersteuning van zijn aangifte, in overeenstemming waren met de in het nationale recht vastgestelde lijst van aan deze dienst te overhandigen documenten en door deze dienst aanvankelijk als bewijsstukken zijn aanvaard.

Het zou immers in strijd zijn met het rechtszekerheidsbeginsel wanneer de belastingdienst in dergelijke omstandigheden aanvullende bewijsstukken zou eisen.

Bovendien kan een eventuele onregelmatigheid in het register van belastingplichtigen niet tot gevolg hebben dat een marktdeelnemer die zich op de gegevens in dat register heeft gebaseerd, niet de vrijstelling krijgt waar hij recht op heeft. Wanneer de bevoegde belastingdienst aanvankelijk heeft erkend en aanvaard dat de afnemer overeenkomstig een nationaalrechtelijke voorwaarde in een andere lidstaat belastingplichtig was, doch pas naar aanleiding van een latere controle vaststelt dat niet is voldaan aan deze voorwaarde, zou hij in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel handelen indien hij daarom vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde zou weigeren.

(cf. punten 33‑36, 43, dictum 1)
Zaak C‑491/13

Mohamed Ali Ben Alaya

tegen

Bundesrepublik Deutschland

(verzoek van het Verwaltungsgericht Berlin om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Richtlijn 2004/114/EG — Artikelen 6, 7 en 12 — Voorwaarden voor toelating van derdelanders met het oog op studie — Weigering om een persoon toe te laten die voldoet aan de in die richtlijn gestelde voorwaarden — Beoordelingsmarge van de bevoegde autoriteiten”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 september 2014

Grenscontroles, asiel en immigratie – Immigratiebeleid – Toelating van derdelanders met het oog op studie, scholierenuitwisseling, onbezoldigde beroepsopleiding of vrijwilligerswerk – Richtlijn 2004/114 – Voorwaarden – Weigering om een persoon toe te laten die voldoet aan de in die richtlijn gestelde voorwaarden – Ontoelaatbaarheid – Beoordelingsmarge van de bevoegde autoriteiten

(Richtlijn 2004/114 van de Raad, art. 6, 7 en 12)

Artikel 12 van richtlijn 2004/114 betreffende de voorwaarden voor de toelating van onderdanen van derde landen met het oog op studie, scholierenuitwisseling, onbezoldigde opleiding of vrijwilligerswerk moet in die zin worden uitgelegd dat de betrokken lidstaat gehouden is een derdelander die voor studiedoeleinden meer dan drie maanden op zijn grondgebied wenst te verblijven, tot zijn grondgebied toe te laten, wanneer deze derdelander voldoet aan de in de artikelen 6 en 7 van deze richtlijn uitputtend geregelde toelatingsvoorwaarden en deze lidstaat zich jegens hem niet beroept op een van de in die richtlijn expliciet genoemde gronden, die de weigering van een verblijfstitel rechtvaardigen.

De beoordelingsmarge waarover de lidstaten op grond van de richtlijn beschikken, heeft immers uitsluitend betrekking op de voorwaarden van de artikelen 6 en 7 van de richtlijn, alsmede, in dat kader, op de beoordeling van de feiten die relevant zijn om te bepalen of aan de in die artikelen genoemde voorwaarden is voldaan, en met name of redenen in verband met het bestaan van een bedreiging voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid zich tegen toelating van de derdelander verzetten.

(cf. punten 33, 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Goederenleveringen – Begrip – Leasegoederen – Situatie waarin de leasingmaatschappij deze goederen niet terug in bezit krijgt na ontbinding van de overeenkomst – Daarvan uitgesloten – Mogelijkheid voor de belastingdienst om een herziening te vragen

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 16, 18 en 184‑186)

Samenvatting

De artikelen 16 en 18 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat de onmogelijkheid voor een leasingmaatschappij om van de leasingnemer de geleasede goederen terug te krijgen na ontbinding van de leasingovereenkomst wegens niet-nakoming door de leasingnemer, ofschoon deze maatschappij maatregelen tot terugvordering van deze goederen heeft genomen en na ontbinding van de overeenkomst geen tegenprestaties meer heeft ontvangen, niet kan worden gelijkgesteld met een goederenlevering onder bezwarende titel in de zin van deze artikelen.

Deze onmogelijkheid kan immers niet onder een van de gevallen van artikel 16 worden gebracht. Ten eerste kunnen de betrokken goederen niet worden beschouwd als bestemd voor de privédoeleinden van de belastingplichtige of van zijn personeel aangezien deze goederen zich niet in zijn bezit of in het bezit van zijn personeel bevinden. Ten tweede is de omstandigheid dat de leasingnemer in het bezit blijft van deze goederen zonder een tegenprestatie te betalen, het gevolg van diens onrechtmatig gedrag en niet van de overdracht om niet van deze goederen door de leasinggever aan de leasingnemer. Ten derde kunnen die goederen niet worden beschouwd als bestemd voor „andere” dan bedrijfsdoeleinden van de belastingplichtige aangezien de leasing ervan en dus de terbeschikkingstelling ervan aan de leasingnemer het wezen zelf van de economische activiteit van de leasinggever vormen. Het feit dat hij er niet in slaagt om deze goederen terug in zijn bezit te krijgen na ontbinding van de leasingovereenkomst, betekent geenszins dat hij ze heeft bestemd voor andere dan bedrijfsdoeleinden. Ten slotte vindt artikel 18 evenmin toepassing in een dergelijke situatie.

Nochtans doen deze overwegingen geen afbreuk aan het ontstaan van een eventueel recht van de belastingdienst om van een belastingplichtige herziening te verlangen onder de daartoe door in richtlijn 2006/112 gestelde voorwaarden. Het herzieningsmechanisme dat in de artikelen 184 tot en met 186 van deze richtlijn is neergelegd, maakt immers integrerend deel uit van de bij deze richtlijn vastgestelde regeling voor aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde.

(cf. punten 25, 26, 28, 32, 33 en dictum)
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 20 maart 2014 – Rousse Industry/Commissie

(Zaak C‑271/13 P)

„Hogere voorziening — Staatssteun — Steun toegekend door de Republiek Bulgarije in de vorm van kwijtschelding van vorderingen — Besluit van de Commissie waarbij deze steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast — Begrip ‚nieuwe steun’ — Motiveringsplicht”

1. Gerechtelijke procedure — Aanvoering van nieuwe middelen in de loop van het geding — Voorwaarden — Behandeling door het Gerecht — Modaliteiten (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 48, lid 2) (cf. punten 19‑22)

2. Gerechtelijke procedure — Maatregelen tot organisatie van de procesgang — Schriftelijke vragen aan de partijen — Geen automatisch gevolg voor de beslechting van het geding — Soevereine beoordeling van de feiten en de bewijzen door het Gerecht (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 49, 64 en 65) (cf. punt 24)

3. Steunmaatregelen van de staten — Ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten — Aantasting van de mededinging — Beoordelingscriteria (Art. 107, lid 1, VWEU) (cf. punten 42‑44)

4. Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek door de Commissie — Criterium van de particuliere schuldeiser — Ingewikkelde economische beoordeling — Rechterlijke toetsing (Art. 107, lid 1, VWEU) (cf. punten 57‑59)

5. Steunmaatregelen van de staten — Besluit van de Commissie — Beoordeling van de rechtmatigheid aan de hand van de gegevens die beschikbaar waren op het tijdstip van de vaststelling van het besluit (Art. 107 VWEU) (cf. punt 67)

6. Steunmaatregelen van de staten — Terugvordering van onrechtmatige steun — Berekening van het terug te vorderen bedrag — Moeilijkheden ondervonden door de staat — Verplichting tot samenwerking tussen de Commissie en de lidstaat — Omvang (Art. 4, lid 3, VEU en 108 VWEU; verordening nr. 659/1999, art. 14, leden 1 en 2) (cf. punten 77‑79)

7. Hogere voorziening — Middelen — Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en de bewijzen — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punt 81)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 maart 2013, Rousse Industry/Commissie (T‑489/11), houdende verwerping van het door rekwirante ingestelde beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit 2012/706/EU van de Commissie van 13 juli 2011 betreffende de door Bulgarije ten gunste van Rousse Industry ten uitvoer gelegde steunmaatregel SA.28903 (C 12/2010) (ex N 389/2009) (PB 2012, L 320, blz. 27) – Staatssteun in de vorm van kwijtschelding van vorderingen – Besluit waarbij deze steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast – Schending van de procedureregels waardoor de rechten van rekwirante worden aangetast – Schending van het Unierecht door het Gerecht

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat de bewoordingen „eigenlijk voorwerp van de overeenkomst” alleen dan een beding omvatten dat is opgenomen in een in vreemde valuta opgestelde leningsovereenkomst tussen een verkoper en een consument en waarover niet afzonderlijk is onderhandeld, krachtens hetwelk de verkoopkoers van die valuta wordt gebruikt voor de berekening van de aflossingen van de lening, wanneer is vastgesteld dat genoemd beding een wezenlijke prestatie van die overeenkomst vastlegt die als dusdanig de kern ervan uitmaakt. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om dit na te gaan, rekening houdend met de aard, de algehele opzet en de voorwaarden van de overeenkomst, alsmede met de juridische en feitelijke context ervan. Een dergelijk beding kan, voor zover het de consument een betalingsverplichting oplegt, te weten de verplichting om in het kader van de aflossingen van de lening de bedragen te betalen die voortvloeien uit het verschil tussen de verkoopkoers en de aankoopkoers van de vreemde valuta, niet worden aangemerkt als een „vergoeding” waarvan de gelijkwaardigheid als tegenprestatie voor een door de kredietverlener verrichte prestatie krachtens genoemd artikel niet mag worden beoordeeld op het oneerlijke karakter ervan.

Gelet op het feit dat artikel 4, lid 2, van genoemde richtlijn een uitzondering vormt en daarom strikt moet worden uitgelegd, zijn de bedingen van de overeenkomst die onder het begrip „eigenlijke voorwerp van de overeenkomst” in de zin van die bepaling vallen, die bedingen welke de kern van de prestaties van die overeenkomst bepalen en als dusdanig de overeenkomst kenmerken. Bedingen die een aanvulling zijn op de bedingen die de kern van de contractuele verhouding bepalen, kunnen echter niet onder het begrip „eigenlijke voorwerp van de overeenkomst” in de zin van dat artikel vallen.

In dat verband volgt uit artikel 4, lid 2, van genoemde richtlijn dat de categorie van bedingen die de gelijkwaardigheid betreffen van enerzijds de prijs of de vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten, waarvan het eventueel oneerlijke karakter niet mag worden beoordeeld, een beperkte toepassing heeft, aangezien die uitsluiting slechts de gelijkwaardigheid betreft van enerzijds de prijs of de vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten.

Aangezien de uitsluiting van de beoordeling van het oneerlijke karakter van een beding beperkt is tot de gelijkwaardigheid van enerzijds de prijs of de vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten, kan zij dus niet worden toegepast ingeval wordt aangevoerd dat er een asymmetrie bestaat tussen de verkoopkoers van vreemde valuta, die volgens dat beding moet worden gebruikt voor de berekening van de aflossingen, en de aankoopkoers van die valuta, die volgens andere bedingen van de leningsovereenkomst moet worden gebruikt voor de berekening van het vrijgegeven leenbedrag.

(cf. punten 49, 50, 54, 57, 59, dictum 1)