ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

subsidiair, indien het hierboven geformuleerde verzoek om herplaatsing niet mocht worden ingewilligd, de verwerende partij veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de door verzoeker geleden materiële schade, welke voorlopig en ex aequo et bono wordt vastgesteld op het verschil tussen de bezoldiging die hij als tijdelijk functionaris van het OLAF heeft ontvangen en die welke hij in de thans door hem bezette post ontvangt (ongeveer 3 000 EUR per maand), minstens voor een duur gelijk aan die van zijn oorspronkelijke overeenkomst (4 jaar), en voor een langere duur wanneer die overeenkomst voor een derde maal zou zijn verlengd, waardoor hij aanspraak kon maken op een overeenkomst voor onbepaalde tijd;
—

veroordeling van CEDEFOP tot betaling aan verzoeker, ter vergoeding van zijn materiële schade bij gebreke van herplaatsing of tot die eventuele herplaatsing, van het verschil tussen de bezoldiging en het pensioen waarop hij recht zou hebben gehad indien hij na 15 november 2010 in dienst was gebleven en de eventuele vergoedingen of werkloosheidsuitkeringen en het pensioen waarop hij na die datum recht heeft;
—

betaling van een vergoeding voor de immateriële schade die met name is veroorzaakt doordat haar arbeidsovereenkomst ten onrechte niet is verlengd, welke vergoeding op 100 000 EUR wordt geraamd indien de reïntegratie van verzoekster wordt gelast en op 500 000 EUR indien haar reïntegratie onmogelijk blijkt;
—

de Commissie veroordelen tot onmiddellijke betaling aan verzoeker van het verschil tussen de bedragen die hij van 1 december 2000 tot en met 30 november 2008 aan ziektekosten heeft gemaakt en waarvoor hij in diezelfde periode talrijke verzoeken om vergoeding bij het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering heeft ingediend en de bedragen die hem tot op heden zijn vergoed, dan wel hetgeen het Gerecht redelijk en billijk acht, alsmede tot betaling van rente over bovenvermeld verschil, dan wel over hetgeen het Gerecht redelijk en billijk acht, vanaf de eerste dag van de vijfde maand na de dag waarop de adressaat van het verzoek van 27 december 2008 daarvan kennis heeft kunnen nemen, tegen een rentevoet van 10 % per jaar en met jaarlijkse kapitalisatie, dan wel tegen de rentevoet, de kapitalisatie en de dies a quo die het Gerecht redelijk en billijk acht;
—

nietigverklaring van alle daarmee verbonden, daaropvolgende en daaraan voorafgaande handelingen, waaronder de richtsnoeren van de directie personeelszaken voor de samenvatting van de beoordeling met één van de eerste letters van het alfabet en de kwantitatieve beperkingen bij de verlening van de waardering A of B+, alsmede van de bevorderingen waartoe op 18 maart 2009 is besloten, aangezien de EIB, gezien de beoordeling van verzoekers meerderen, heeft nagelaten om hem in aanmerking te nemen onder het punt „Promotions from Function E tot D”;
—

volledig herstel van verzoekers loopbaan met terug werkende kracht tot 1 maart 2009 en tot de datum van zijn aldus gecorrigeerde indeling in rang en salaristrap (daaronder begrepen de waardering van zijn ervaring in de aldus gecorrigeerde indeling, zijn rechten op plaatsing in een hogere salaristrap en zijn pensioenrechten), met inbegrip van betaling van vertragingsrente op basis van de tariefvoet die de Europese Centrale Bank voor de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten, over alle bedragen overeenkomende met zijn indeling in het indelingsbesluit en de indeling waarop hij recht had en tot aan de datum waarop het besluit betreffende zijn indeling volgens de regels zal zijn genomen; subsidiair, toekenning van bevorderingspunten aan verzoeker overeenkomende met de omzetting van de vermenigvuldigingsfactor in de factor „tijd”;
—

verklaring van onwettigheid en, dientengevolge, nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 2 april 2009, voor zover dit feitelijk en rechtens kennelijk ongegrond is, alsmede van elk later en/of daaraan voorafgaand, daarmee verbonden en daaruit voortvloeiend besluit, en met name het besluit van PM04 van 14 november 2008;
—

nietigverklaring van het besluit van het TAVAOBG van 17 oktober 2008 houdende afwijzing van verzoeksters op 21 juni 2008 ingediende klacht, strekkende tot nietigverklaring van het besluit om haar in te delen in de functiegroep III, rang 8, en tot indeling, met ingang van diezelfde datum, in de rang 9;
—

veroordeling van de verwerende partij tot betaling van een vergoeding voor de materiële, de immateriële en de loopbaanschade die verzoeker heeft geleden en die hij, onder voorbehoud van een vermeerdering of vermindering in de loop van de procedure, gezamenlijk op 25 000 EUR raamt, en dit met name rekening houdend met de slechte uitvoering van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 september 2007, de vaststelling van een ernstig misbruik van bevoegdheid en de voorwaarden waaronder deze nieuwe bestreden aanstelling tot stand is gekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 116/35

Beroep ingesteld op 28 februari 2008 — Pouzol/Rekenkamer

(Zaak F-28/08)

(2008/C 116/68)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Michel Pouzol (Combaillaux, Frankrijk) (vertegenwoordigers: D. Grisay, I. Andoulsi, D. Piccininno, advocaten)

Verwerende partij: Europese Rekenkamer

Voorwerp en beschrijving van het geding

Enerzijds, nietig te verklaren het besluit van de Rekenkamer van 29 november 2007 alsmede de op 10 mei 2007 aan verzoeker gedane voorstellen betreffende de overdracht van in Frankrijk verworven pensioenrechten en, dientengevolge, verzoeker 6 jaar, 10 maanden en 1 dag aan extra pensioenjaren toe te kennen, dat wil zeggen in totaal 10 jaar, 3 maanden en 24 dagen aan extra pensioenjaren, om te zetten in een aanvullend pensioen. Anderzijds, de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van verzoekers financiële en immateriële schade.

Conclusies

— nietig te verklaren het besluit van de Rekenkamer van 29 november 2007 alsmede de op 10 mei 2007 aan verzoeker gedane voorstellen;

— verzoeker 6 jaar, 10 maanden en 1 dag aan extra pensioenjaren toe te kennen, dat wil zeggen in totaal 10 jaar, 3 maanden en 24 dagen aan extra pensioenjaren;

— de Rekenkamer te veroordelen tot omzetting van die extra pensioenjaren in een aanvullend pensioen voor verzoeker van 1 232,32 EUR per maand;

— de Rekenkamer te veroordelen tot vergoeding van verzoekers financiële schade, die op de dag van indiening van dit verzoekschrift op een bedrag van 32 040,32 EUR wordt geraamd (dat wil zeggen een inkomstenverlies van 1 232,32 EUR per maand, vanaf verzoekers pensionering op 1 januari 2006 tot 1 maart 2008);

— de Rekenkamer te veroordelen tot vergoeding van verzoekers immateriële schade gedurende meer dan 14 jaar, waarbij het bedrag van de vergoeding later door middel van een minnelijke regeling tussen partijen moet worden vastgesteld;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 8/32

Beroep ingesteld op 31 oktober 2007 — Kremlis/Commissie

(Zaak F-129/07)

(2008/C 8/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Georges-Stavros Kremlis (Brussel, België) (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van 21 december 2006 tot afwijzing van verzoekers sollicitatie naar de vacante post van Hoofd van de Vertegenwoordiging van de Commissie in Griekenland en tot aanstelling van een andere kandidaat op die post;

— verweerster te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker voert middelen aan die in grote mate overeenstemmen met die welke zijn aangevoerd in zaak F-128/07, waarvan de kennisgeving in dit nummer van het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 165/36

Beroep ingesteld op 22 mei 2006 — Pereira Sequeira/Commissie

(Zaak F-65/06)

(2006/C 165/74)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekster: Rosa Maria Pereira Sequeira (Brussel, België) (vertegenwoordigers: T. Bontinck en J. Feld, advocaten)

Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoekster

— nietig te verklaren het individuele besluit terzake van een wijziging van categorie, dat op 16 augustus 2005 in werking is getreden en op 19 september 2005 ter kennis is gebracht;

— de Commissie van de Europese Gemeenschappen te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster, die met goed gevolg heeft deelgenomen aan intern vergelijkend onderzoek COM/PC/04, is benoemd tot ambtenaar en ingedeeld in rang C*1, dat wil zeggen in dezelfde rang als waarin zij was ingedeeld bij haar laatste overeenkomst als tijdelijk functionaris. Zij is namelijk, hoewel zij voorheen in een gunstiger rang was ingedeeld, vóór haar benoeming als ambtenaar teruggezet naar rang C*1.

Tot staving van haar beroep beroept verzoekster zich op schending van de artikelen 31 en 62 van het Statuut alsook van de artikelen 5 en 2 van bijlage XIII bij het Statuut.

Verzoekster voert bovendien schending aan van het vertrouwensbeginsel en van het beginsel van behoud van verkregen rechten.
Artikel 24 van het Statuut heeft tot doel de ambtenaren en personeelsleden zekerheid te bieden voor het heden en de toekomst, teneinde hen in staat te stellen in het algemeen belang van de dienst hun taken beter te vervullen. De bijstandsplicht van een instelling ziet dus zowel op de bescherming van haar personeel als op het veiligstellen van haar eigen belangen en berust dus op de aanname van een gemeenschappelijk belang. De administratie is dus niet verplicht om een ambtenaar bij te staan die wordt verdacht van ernstig plichtsverzuim en tegen wie uit dien hoofde een tuchtprocedure wordt ingesteld. Bovendien verplicht artikel 24 van het Statuut de administratie om met de nodige voortvarendheid op te treden wanneer zij wordt geconfronteerd met een incident dat niet verenigbaar is met de orde en de kalmte van de dienst. Meer bepaald, de in artikel 24 van het Statuut neergelegde bijstandsplicht beoogt de ambtenaren te beschermen tegen handelingen van derden, en niet tegen handelingen van de administratie zelf; het toezicht daarop wordt geregeld in andere bepalingen van het Statuut.

In een context die wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van de instelling als civiele partij in een strafprocedure die de nationale instanties tegen een ambtenaar hebben ingesteld wegens feiten die mogelijk fraude met de begroting van de Gemeenschappen inhouden, streeft de instelling een ander belang na dan de betrokken ambtenaar. De instelling kan derhalve, ongeacht de vermeende rol van derden in die procedure, zonder schending van artikel 24 van het Statuut weigeren om die ambtenaar bijstand te verlenen in de tegen hem ingestelde strafvervolging voor in het kader daarvan vastgestelde handelingen of geuite beschuldigingen.

(cf. punten 32 en 33)

Hof: arresten van 17 december 1981, Bellardi-Ricci e.a./Commissie, 178/80, EU:C:1981:310, punt 23, en van 12 juni 1986, Sommerlatte/Commissie, 229/84, EU:C:1986:241, punt 19

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 27 juni 2000, K/Commissie, T‑67/99, EU:T:2000:169, punt 35

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 23 november 2010, Wenig/Commissie, F‑75/09, EU:F:2010:150, punt 49; van 20 juli 2011, Gozi/Commissie, F‑116/10, EU:F:2011:124, punt 12, en van 26 maart 2015, CW/Parlement, F‑124/13, EU:F:2015:23, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T‑309/15 P
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

7 december 2015

Norbert Probst

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut — Voormalig parlementair medewerker — Besluit van de Commissie om voormalige parlementaire medewerkers de ontheemdingstoelage te verlenen vanaf de datum van bekendmaking van de aan het personeel gegeven informatie — Arresten houdende nietigverklaring — Nieuwe en wezenlijke feiten — Beperkte werking in de tijd — Gezag van gewijsde — Definitief geworden administratieve besluiten — Gelijke behandeling”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Probst vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten (PMO) van de Europese Commissie van 29 januari 2014 om hem met ingang van 1 september 2013 de ontheemdingstoelage toe te kennen zoals voorzien in artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie in de vóór 1 januari 2014 geldende versie (hierna: „Statuut”), voor zover de terugwerkende kracht van dat besluit wordt beperkt tot 1 september 2013 in plaats van 1 juli 1999, de datum van zijn aanwerving.

Beslissing:

Het beroep wordt kennelijk ongegrond verklaard. Probst draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren — Voorafgaande administratieve klacht — Termijnen — Verval van recht — Heropening — Voorwaarde — Arresten houdende nietigverklaring — Gezag van gewijsde — Nieuw en wezenlijk feit (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) Ambtenaren — Gelijke behandeling — Begrip — Besluit van de Commissie om voormalig parlementair assistenten de ontheemdingstoelage toe te kennen vanaf de datum van bekendmaking van de administratieve informatie — Schending van het gelijkheidsbeginsel — Geen schending
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Vertegenwoordiging van de partijen – Uitsluiting van de procedure van een vertegenwoordiger van een partij

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 34, leden 1 en 2)

Artikel 34, leden 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken moet worden toegepast om de advocaat van een verzoeker uit te sluiten van de procedure voor dat Gerecht en om een kopie toe te zenden aan de bevoegde nationale autoriteiten onder wier gezag hij valt, wanneer voldoende is aangetoond dat die advocaat door zijn gedrag onoordeelkundig ertoe bijdraagt dat het querulantisme van de verzoeker in stand blijft dat, gelet op het bijzonder hoge aantal bij de drie Unierechters ingestelde beroepen waarvan de omvang een normaal toegewijd advocaat niet kan ontgaan, bijzonder schadelijk is voor de goede rechtsbedeling.

In deze omstandigheden vervult de advocaat niet volledig zijn rol, namelijk de verzoeker adviseren om met mate in rechte op te treden en in elk geval geen steeds terugkerend en overtollig beroep in te stellen waardoor de rechtszalen van de drie Unierechters, die reeds uitvoerig en dikwijls onnodig belast zijn door de beroepen die de betrokkene instelt, nog meer belast worden.

De uitsluiting verplicht de verzoeker om op grond van artikel 34, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een andere advocaat aan te wijzen, maar loopt geenszins vooruit op het oordeel dat het Gerecht over het beroep ten gronde zal uitbrengen, dat bij hem aanhangig blijft zolang de verzoeker een procesbelang heeft, hij geen afstand van instantie doet of het beroep niet zonder voorwerp geraakt.

(cf. punten 20‑23)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Derde kamer)

4 september 2014

Olivier Prigent

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Algemeen vergelijkend onderzoek — Aankondiging van algemene vergelijkende onderzoeken EPSO/AD/230/12 (AD 5) en EPSO/AD/231/12 (AD 7) — Toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/231/12 (AD 7) niet vervuld — Herindeling in vergelijkend onderzoek EPSO/AD/230/12 (AD 5) — Plaatsing op de reservelijst van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/230/12 (AD 5) — Procesbelang — Te laat ingediende klacht — Opeenvolgende verzoeken om herziening”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Prigent met name vraagt om nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/231/12 (AD 7), waarvan is kennisgegeven bij brief van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) van 16 juli 2012, om hem voor dat vergelijkend onderzoek niet uit te nodigen in het assessment center, maar hem, na herindeling in algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/230/12 (AD 5), voor laatstgenoemd vergelijkend onderzoek uit te nodigen in het assessment center.

Beslissing:

Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard. Prigent draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

Samenvatting

Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en examens – Toelatingsvoorwaarden – Bewijsstukken – Verplichting van de kandidaten om voor voldoende bewijsstukken te zorgen

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 2)

Het staat in beginsel aan de kandidaat van een vergelijkend onderzoek om de jury alle informatie en stukken te geven die hij nuttig acht met het oog op het onderzoek van zijn sollicitatie, zodat de jury kan nagaan of hij aan de voorwaarden van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek voldoet, en dit temeer wanneer daar uitdrukkelijk en formeel om is verzocht. Wanneer de jury zich erover uitspreekt of kandidaten al dan niet zijn toegelaten tot deelneming, mag zij haar onderzoek dus beperken tot de sollicitatiedossiers en de daarbij gevoegde stukken.

(cf. punt 43)

Referentie:

Hof: arrest Belardinelli e.a./Hof van Justitie, 225/87, EU:C:1989:309, punt 24

Gerecht van eerste aanleg: arresten Burban/Parlement, T‑133/89, EU:T:1990:36, punten 31 en 34, en Martínez Alarcón/Commissie, T‑357/00, T‑361/00, T‑363/00 en T‑364/00, EU:T:2002:66, punt 76

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Demeneix/Commissie, F‑96/12, EU:F:2013:52, punt 44
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

16 december 2013

CL

tegen

Europees Milieuagentschap (EEA)

„Openbare dienst — Tijdelijk functionaris — Ziekteverlof — Herplaatsing — Zorgplicht — Psychisch geweld”

Betreft:

Beroep ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, waarmee CL in wezen verzoekt om nietigverklaring van de brief van 21 februari 2012 met betrekking tot zijn herplaatsing na een langdurig ziekteverlof, nietigverklaring van het besluit van 20 september 2012 tot afwijzing van zijn klacht van 21 mei 2012 tegen die brief, en veroordeling van het Europees Milieuagentschap (EEA) tot betaling aan hem van het equivalent van een jaarsalaris ter vergoeding van de geleden schade.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. CL draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Europees Milieuagentschap.

Samenvatting

Ambtenaren – Op de administratie rustende zorgplicht – Omvang – Zwaardere verplichting in geval van aantasting van de geestelijke gezondheid van de ambtenaar

(Ambtenarenstatuut, art. 24)

Het begrip „op de administratie rustende zorgplicht” weerspiegelt het evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen dat het Statuut in de relatie tussen de administratie en de personeelsleden van de openbare dienst heeft gecreëerd. Dit evenwicht impliceert met name dat de administratie, wanneer zij zich over de situatie van een ambtenaar uitspreekt, rekening houdt met alle elementen die haar besluit kunnen bepalen en dat zij hierbij niet alleen rekening houdt met het belang van de dienst, maar ook met dat van de betrokken ambtenaar.

De zorgplicht houdt voor de administratie de verplichting in om, wanneer er twijfel bestaat of er een medische oorzaak is voor de moeilijkheden die een ambtenaar ondervindt om zijn taken te vervullen, de nodige inspanningen te doen om die twijfel op te heffen. Bovendien zijn de verplichtingen die de zorgplicht voor de administratie inhoudt, aanzienlijk groter in de bijzondere situatie van een ambtenaar aan wiens geestelijke gezondheid, en bijgevolg aan wiens vermogen om zijn eigen belangen op passende wijze te verdedigen, wordt getwijfeld. In deze bijzondere context dient de administratie er dus bij de ambtenaar op aan te dringen dat hij een aanvullend medisch onderzoek aanvaardt, waarbij zij zich met name kan beroepen op het recht van de instelling om de ambtenaar door de raadgevend arts te laten onderzoeken op grond van artikel 59, lid 1, derde alinea.

(cf. punten 45 en 46)

Referentie:

Hof: 28 mei 1980, Kuhner/Commissie, 33/79 en 75/79, punt 22; 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie, C‑298/93 P, punt 38

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2006, de Brito Sequeira Carvalho/Commissie, F‑17/05, punt 72; 28 oktober 2010, U/Parlement, F‑92/09, punten 65 en 85
In het kader van de procedure voor de overdracht van pensioenrechten zoals voorzien in artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, vormt het besluit van, naargelang het geval, het tot aanstelling bevoegd gezag of het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag, dat is genomen na de overdracht van het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die de betrokkene vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven, het bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut. Daarentegen is een voorstel voor extra pensioenjaren, ook al is het door de betrokkene aanvaard, geen bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut.

Extra pensioenjaren kunnen immers alleen worden toegekend wanneer de ambtenaar zijn toestemming geeft voor de voortgang van de procedure om het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die hij bij het betrokken externe pensioenfonds heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, welke toestemming gebaseerd is op het voorstel voor extra pensioenjaren dat door het, naargelang het geval, tot aanstelling bevoegd gezag of het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag wordt gedaan op basis van het voorlopige kapitaalbedrag dat het betrokken nationale pensioenfonds heeft aangekondigd.

In het stadium van het voorstel voor extra pensioenjaren verplicht de betrokken instelling zich slechts ertoe artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut en de algemene uitvoeringsbepalingen correct op de situatie van de betrokkene toe te passen. Deze verplichting van de instelling vloeit rechtstreeks voort uit de betrokken statutaire bepalingen, zelfs al verbindt zij zich niet uitdrukkelijk daartoe.

Uit een dergelijke verbintenis die in een voorstel voor extra pensioenjaren tot uiting komt, volgt noch een nieuwe verplichting voor de betrokken instelling noch, dientengevolge, een wijziging van de rechtspositie van de betrokkene, met name omdat, zelfs wanneer de betrokkene zijn toestemming geeft om de pensioenrechten die hij in een andere regeling heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, de instelling die het voorstel heeft gedaan, niet verplicht is om, nadat de door het nationale fonds aangekondigde overdracht van het kapitaal heeft plaatsgevonden, de betrokkene automatisch het aantal pensioenjaren toe te kennen zoals aangegeven in het oorspronkelijke voorstel op basis waarvan de ambtenaar zijn wil heeft bevestigd om dat kapitaal over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie.

(cf. punten 32‑36)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 50, 52, 53 en 74; Commissie/Cocchi en Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, punt 66, en Teughels/Commissie, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, punten 37, 46, 48, 49, 58 en 70