ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Wanneer in het kader van een overgang van onderneming in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2001/23 (1) blijkt dat bij de overgegane eenheid, namelijk het bedrijfsrestaurant van een gemeenschapsinstelling, op grond van een raamovereenkomst met verschillende uitzendbureaus een aanzienlijk aantal uitzendkrachten in dienst was, moet het uitzendbureau, of, bij gebreke daarvan, de instelling onder het gezag en de leiding waarvan de uitzendkrachten hun arbeid verrichtten, dan als een werkgever-vervreemder in de zin van artikel 2, lid 1, sub a, van die richtlijn worden beschouwd? In het geval dat noch het uitzendbureau, noch de gebruiker als werkgever-vervreemder kan worden aangemerkt, moet er dan van worden uitgegaan dat de uitzendkrachten de bij richtlijn 2001/23 geboden waarborgen niet kunnen genieten?
b)

volgens de toepasselijke wettelijke regeling van het Verenigd Koninkrijk de leasing van auto’s wordt aangemerkt als een in Duitsland verrichte dienst en derhalve in het Verenigd Koninkrijk daarover geen belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven, terwijl naar Duits recht deze handelingen worden aangemerkt als een levering van goederen in het Verenigd Koninkrijk en derhalve in Duitsland daarover geen belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven, met als gevolg dat in geen van beide lidstaten over deze handelingen btw in een later stadium wordt aangerekend;
—

vaststellen dat de Republiek Malta, door de niet-kritische toepassingen van halonen in brandbeveiligingssystemen en blustoestellen op schepen niet buiten gebruik te stellen en deze halonen niet terug te winnen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, lid 4, sub v, en 16 van verordening (EG) nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen (1);
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/43

Hogere voorziening ingesteld op 26 augustus 2009 door Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 11 juni 2009 in zaak T-151/08, Guedes — Indústria e Comércio/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs

(Zaak C-342/09 P)

2009/C 267/75

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA (vertegenwoordiger: B. Braga da Cruz, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs

Conclusies

— het arrest van 11 juni 2009 van het Gerecht van eerste aanleg in zaak T-151/08 (samenhangende zaken: beslissing van 16 januari 2008 in zaak R 986/2007-2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt; beslissing van 27 april 2007 van de afdeling merken van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt in oppositieprocedure B 828 634), eveneens overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het gemeenschapsrecht, vernietigen,

— de inschrijving van gemeenschapsmerk nr. 3 710 597 weigeren voor de waren van de klassen 29 en 31;

— verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

In haar beslissing heeft de afdeling merken van het BHIM geoordeeld dat een aantal van de betrokken waren dezelfde of duidelijk soortgelijk waren, doch dat de conflicterende merken verschilden, zonder na te gaan of het oudere merk „GALLO” bekend is.

De tweede kamer van beroep is deze bevinding bijgetreden en heeft gepreciseerd dat, hoewel de bekendheid van het oudere merk „GALLO” genoegzaam was bewezen, de betrokken merken verschilden.

Het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft ingestemd met het oordeel van de kamer van beroep dat de betrokken merken fonetisch, grafisch en begripsmatig verschilden.

Rekwirante betwist dit oordeel, aangezien de merken GALLO en GALLECS dezelfde of soortgelijke waren aanduiden, en overeenstemmen.

In feite bestaan er verschillende beslissingen van de gemeenschapsinstellingen waarin is geoordeeld dat merken die dezelfde beginelementen bevatten, in die mate overeenstemmen dat verwarringsgevaar ontstaat, en dus niet naast elkaar op de markt kunnen bestaan.

Bovendien is geoordeeld en erkend dat het merk GALLO bekend is, waardoor het onderscheidend vermogen van het oudere merk in Portugal vergroot.

Er bestaat dus een reëel risico dat verweerder ongerechtvaardigd voordeel haalt uit de reputatie van het oudere Portugese merk „GALLO”, waarvoor verzoekster houder is.

Rekwirante stelt dus dat het bestreden arrest in strijd is met de bepalingen van artikel 8, lid 1, sub b, en 5, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 233/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Parma (Italië) op 27 juli 2009 — Isabella Calestani/Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

(Zaak C-292/09)

2009/C 233/17

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria provinciale di Parma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Isabella Calestani

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

Prejudiciële vragen

Om de onderhavige zaak te kunnen beslechten dient daarom bij wege van prejudiciële beslissing te worden uitgemaakt of het gemeenschapsrecht en het beginsel van neutraliteit van de btw niet in de weg staan aan artikel 19, lid 5, van DPR nr. 633/72, en inzonderheid of de Zesde richtlijn (77/388/EEG (1) van 17 mei 1977) wel naar behoren in het nationale recht is omgezet voor zover het nationale recht niet voorziet in de aftrekbaarheid van de btw die is voldaan door belastingplichtigen die vrijgestelde handelingen verrichten.

(1) PB L 145, blz. 1.
1.

Dient het Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een veroordeling die bij verstek is gewezen zonder dat de veroordeelde in kennis is gesteld van de plaats of de datum van de terechtzitting en waartegen die persoon nog over een rechtsmiddel beschikt, te worden beschouwd, niet als een aanhoudingsbevel met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, in de zin van artikel 4, punt 6, van het kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (1), maar wel als een aanhoudingsbevel met het oog op de instelling van strafvervolging, in de zin van artikel 5, punt 3, van hetzelfde kaderbesluit?
2)

of moet worden aangenomen, dat die diensten als diensten in verband met wetenschappelijke activiteiten overeenkomstig artikel 9, lid 2, sub c, eerste streepje, van de Zesde richtlijn (thans artikel 52, sub a, van richtlijn 2006/112) worden belast op de plaats waar die diensten materieel worden verricht, met dien verstande dat die diensten de aard van werkzaamheden hebben die onderzoeken en metingen van uitstoot (emissies) omvatten, als bedoeld in de bepalingen inzake milieubescherming, waaronder onderzoeken naar de uitstoot van kooldioxyde (CO2) en de handel in CO2-emissies, de opstelling en de controle van de documentatie betreffende voornoemde werkzaamheden alsmede de analyse van potentiële verontreinigingsbronnen, en die worden verricht met het oog op de verkrijging van nieuwe ervaringen en van nieuwe technologische kennis, die gericht is op de vervaardiging van nieuwe materialen, producten en installaties, alsmede op de toepassing van nieuwe technologische procedés in het productieproces?
1)

Moeten de artikelen 17 en 19 van richtlijn 98/71/EG (1) aldus worden uitgelegd dat bij de toepassing van een nationale wet van een lidstaat tot uitvoering van deze richtlijn in de nationale rechtsorde, de aan die lidstaat ingeruimde mogelijkheid om zelfstandig de omvang van de auteursrechtelijke bescherming en de voorwaarden voor verlening ervan te bepalen, tevens kan inhouden dat deze bescherming wordt uitgesloten voor modellen die weliswaar aan de voorwaarden voor auteursrechtelijke bescherming voldoen, maar vóór de inwerkingtreding van de nationale uitvoeringswetgeving al tot het publieke domein behoorden, omdat zij nooit als model zijn ingeschreven of de inschrijving op die datum al was vervallen?
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/24/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Dient artikel 18, sub a, van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten (1) aldus te worden uitgelegd dat deze bepaling zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke de handelsagent ook in het geval van een regelmatige opzegging door de principaal geen recht op vergoeding heeft, wanneer een gewichtige reden voor de opzegging van de overeenkomst zonder opzeggingstermijn wegens een aan de handelsagent te wijten omstandigheid op het moment van de regelmatige opzegging weliswaar bestond, maar deze niet de reden voor de opzegging was?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 180/25

Beroep ingesteld op 7 mei 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden

(Zaak C-157/09)

2009/C 180/44

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en W. Roels, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden

Conclusies

— Vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door de goedkeuring en instandhouding van artikel 6, lid 1, van de Wet van 3 april 1999, houdende wettelijke regeling van het notarisambt de krachtens het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name de artikelen 43 en 45, de op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— Het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie verwijt verweerster in de eerste plaats dat de nationaliteitsvoorwaarde voor de toegang en de uitoefening van het beroep van notaris een disproportionele belemmering is van de door artikel 43 van het EG-verdrag gewaarborgde vrijheid van vestiging van notarissen die onderdaan zijn van een andere lidstaat. Artikel 45 van het EG-verdrag voorziet weliswaar een vrijstelling van de regels betreffende de vrijheid van vestiging, doch enkel voor werkzaamheden die een rechtstreekse en specifieke deelneming betekenen aan de uitoefening van het openbaar gezag. De Commissie is van mening dat de taken die de notaris onder Nederlands recht vervult slechts in zeer beperkte mate een uitoefening zijn van de openbare macht zodat deze omstandigheid de belemmering niet kan rechtvaardigen in het licht van de bestaande rechtspraak betreffende artikel 45 van het EG-verdrag.

In de tweede plaats stelt de Commissie dat voor de waarborging van een beroepskwalificatieniveau, waarbij bescherming van de consument verzekerd is, is de nationaliteitsvoorwaarde in elk geval niet passend in het licht van artikel 43 van het EG-verdrag. Wel bestaat er een andere — voor het vrije verkeer minder belemmerende manier — om het voor notaristaken vereiste hoge kwalificatieniveau te waarborgen; namelijk de mogelijkheid voor de ontvangende lidstaat om een van de compenserende maatregelen te eisen waarin artikel 4 van Richtlijn 89/48/EEG (1) voorziet.

(1) Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB L 19, blz. 16).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 167/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Spanje) op 28 april 2009 — Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP)/Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, María del Rosario Vecino Uribe e.a. en Ministerio Fiscal

(Zaak C-151/09)

2009/C 167/05

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social Único de Algeciras

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP)

Verwerende partijen: Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, María del Rosario Vecino Uribe e.a. en Ministerio Fiscal

Prejudiciële vraag

Is aan de voorwaarde van het voortbestaan als eenheid, als bedoeld in artikel 6, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG (1) van 12 maart 2001, voldaan wanneer (zoals in het hoofdgeding het geval is) een gemeente, na de overname van een aantal concessieovereenkomsten voor openbare diensten, de werknemers die bij de ondernemingen in dienst waren die tot dan toe die concessies hielden, in haar dienst neemt en tewerkstelt, terwijl al die werknemers (zonder één enkele uitzondering) nog steeds dezelfde arbeidsplaatsen en dezelfde functies hebben als vóór de overname en op dezelfde werkplekken en onder het gezag van dezelfde rechtstreeks leidinggevenden (hun meerderen) werkzaam zijn, hoegenaamd zonder wijziging in hun arbeidsvoorwaarden, behoudens het feit dat hun hoogstverantwoordelijken (boven de voormelde leidinggevenden geplaatsten) thans de ter zake verantwoordelijke publieke ambtsdragers zijn (wethouders of de burgemeester).

(1) Inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (PB L 82, blz. 16).
1)

Is sprake van een ernstig, niet-politiek misdrijf of een handeling welke in strijd is met de doelstellingen en beginselen van de Verenigde Naties in de zin van artikel 12, lid 2, sub b en c, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 [inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming] (1), wanneer de asielzoeker heeft behoord tot een organisatie die voorkomt in de lijst van personen, groepen en entiteiten in de bijlage bij het Gemeenschappelijk Standpunt van de Raad betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, en die gebruik maakt van terroristische methoden, en de asielzoeker de gewapende strijd van deze organisatie actief heeft gesteund?
1)

Moet clausule 8 van de bij richtlijn 1999/70/EG (1) uitgevoerde raamovereenkomst aldus worden uitgelegd dat deze zich verzet tegen een nationale regeling (als die vervat in de artikelen 1 en 11 van decreto legislativo 368/2001) waarbij, ter omzetting in nationaal recht van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, artikel 1, lid 2, sub b, van wet 230/1962 werd ingetrokken (volgens welke bepaling „een termijn” mocht worden gesteld „aan de duur van de arbeidsovereenkomst […] wanneer de indienstneming” had „plaatsgevonden ter vervanging van afwezige werknemers die recht op instandhouding van hun functie” behielden, „mits in de arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd de naam van de vervangen werknemer en de reden voor zijn vervanging” werden „vermeld”), en vervangen door een bepaling die dergelijke specificaties niet langer verplicht stelt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Alessandria (Italië) op 20 februari 2009 — Agra Srl / Agenzia dogane — Ufficio delle dogane di Alessandria

(Zaak C-75/09)

2009/C 102/20

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria provinciale di Alessandria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agra Srl

Verwerende partij: Agenzia dogane — Ufficio delle dogane di Alessandria

Prejudiciële vraag

Moet artikel 11 van wetsbesluit nr. [374/1990] juncto artikel 221, lid 3, en het latere artikel 221, lid 4, van verordening (EG) nr. 2913/92, gelet op artikel 84, derde alinea, TULD (DPR 43/1973), aldus worden uitgelegd dat het recht van de Agenzia delle Dogane om over te gaan tot herziening van de aanslag verjaart en/of vervalt bij het verstrijken van de termijn van drie jaar na de datum van de douaneaangifte, of kan deze termijn worden gestuit of geschorst hangende een strafzaak over de ontwijking van de douanerechten waarop de aanslag betrekking heeft?
1)

Is de registratieplicht als voorwaarde om in België een overheidsopdracht toegewezen te kunnen krijgen, zoals die opgelegd bij artikel I.G. van het in het onderhavige geval toepasselijke bijzondere bestek, niet in strijd met het beginsel van vrij verkeer binnen de Europese Unie en artikel 24, tweede alinea, van richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken (1), wanneer zij aldus moet worden uitgelegd dat zij de aanbestedende dienst toestaat de buitenlandse inschrijver-aannemer die niet is geregistreerd maar gelijkwaardige attesten van zijn nationale autoriteiten heeft overgelegd, van de opdracht uit te sluiten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 90/11

Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2009 door Société des plantations de Mbanga SA (SPM) tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 13 november 2008 in zaak T-128/05, SPM/Raad en Commissie

(Zaak C-39/09 P)

2009/C 90/16

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Société des plantations de Mbanga SA (SPM) (vertegenwoordiger: A. Farache, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— primair: — het arrest van het Gerecht gedeeltelijk vernietigen; — de Commissie te veroordelen tot het betalen van schadevergoeding en haar verwijzen in de kosten van beide gedingen, rekwirantes kosten daaronder begrepen;

— subsidiair: — de zaak terugverwijzen naar het Gerecht om de zaak opnieuw te behandelen en het bedrag van de te betalen schadevergoeding vast te stellen.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert ter onderbouwing van haar hogere voorziening in wezen twee middelen aan.

Met haar eerste middel betoogt zij dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de gemeenschapsregeling voor de invoer van bananen niet kennelijk zwaar indruist tegen het beginsel van handhaving van een daadwerkelijke mededinging, welk beginsel volgens rekwirante een rechtsregel vormt die ertoe strekt, rechten aan particulieren toe te kennen.

In dit verband beroept rekwirante zich enerzijds op het feit dat het Gerecht de doelstellingen inzake mededinging niet in aanmerking heeft genomen, voor zover het zijn oordeel enkel heeft gebaseerd op de algemene doelstellingen die specifiek in het kader van de gemeenschappelijke marktordening in de bananensector worden beoogd. Rekwirante stelt anderzijds dat het Gerecht het verband tussen de gemeenschapsregeling en de op de bananenmarkt bestaande mededingingsbeperkende praktijken onjuist heeft opgevat, doordat het niet heeft erkend dat de gemeenschapsbepalingen het door middel van invoercertificaten mogelijk maken, economische voordelen toe te kennen aan sommige geprivilegieerde marktdeelnemers, wier positie op de markt wordt versterkt door de bestaande regels.

Met haar tweede middel stelt rekwirante schending door het Gerecht van de algemene rechtsbeginselen en met name van het beginsel van behoorlijk bestuur, op grond dat het Gerecht heeft geoordeeld dat dit laatste beginsel op zich geen rechtsregel vormt die ertoe strekt, rechten aan particulieren toe te kennen. Dit beginsel is in de rechtspraak evenwel meermaals bevestigd en brengt in casu voor de Commissie de verplichting mee, rekening te houden met de bijzondere situatie van de markt en van de producenten die bij de vaststelling van de gemeenschapsregeling niet voor de toekenning van de hoedanigheid van marktdeelnemer in aanmerking kunnen komen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 82/13

Beroep ingesteld op 15 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-22/09)

(2009/C 82/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Schima en L. de Schietere de Lophem, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2002/91/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2002 betreffende de energieprestatie van gebouwen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 4 januari 2006 verstreken. Op de datum van de instelling van het beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB 2003, L 1, blz. 65.
3)

Zijn, hoe dan ook, de verweermiddelen die de Italiaanse regeling aan de ambtsdrager biedt, verenigbaar met het evenredigheidsbeginsel, waar artikel 38 van het d.P.R. nr. 131 van 1986 bepaalt dat het irrelevant is of het besluit tot vermeerdering van het kapitaal nietig of vernietigbaar is, en dat terugbetaling van de betaalde belasting enkel kan worden verkregen nadat de uitspraak van de civiele rechter tot vernietiging of nietigverklaring in kracht van gewijsde is gegaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 69/24

Beroep ingesteld op 9 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-7/09)

(2009/C 69/44)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Cattabriga en J. Sénéchal, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/86/EG van de Commissie van 24 oktober 2006 ter uitvoering van richtlijn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de traceerbaarheidsvereisten, de melding van ernstige bijwerkingen en ernstige ongewenste voorvallen en bepaalde technische voorschriften voor het coderen, bewerken, preserveren, bewaren en distribueren van menselijke weefsels en cellen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 1 september 2007 verstreken. Op de datum van de instelling van dit beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 294, blz. 32.
1)

Vormt de toepassing van een verjaringsregel, die voorziet in een verjaringstermijn van drie jaar, in een geval als dat van het hoofdgeding waarin een bijzondere anciënniteitstoelage vóór het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 30 september 2003, Köbler (C-224/01, Jurispr. blz. I-10239) op grond van een met het gemeenschapsrecht onverenigbare nationale regeling niet is uitgekeerd aan een migrerende werknemer, een indirecte discriminatie van migrerende werknemers in de zin van artikel 39 EG en artikel 7, lid 1, verordening (EEG) nr. 1612/68 (1) of een beperking van het in deze bepalingen gewaarborgde vrije verkeer van werknemers?