ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
69

Verzoekster wijst voorts op het weekend van 5 en 6 oktober 2013 waarin zij de bruiloft van een van haar vriendinnen bijwoonde. Bij die gelegenheid heeft M. verzoekster meermaals gebeld. Bij deze telefoongesprekken heeft verzoekster in aanwezigheid van derden de luidspreker aangezet, met name terwijl zij in haar auto reed, welke derden hebben toegezegd schriftelijke getuigenissen af te leggen. Volgens deze getuigen heeft M. het volgende tegen verzoekster gezegd: „Je bent een stomme trut! Je bent ieder weekend weg, om wat voor reden dan ook, je hebt daar verdomme niets te zoeken, je denkt alleen maar aan seks” („Sei solo una stronza! Tutti i weekend sei via, per un motivo o per l’altro non te ne frega un cazzo, pensi solo a scopare”); „Je bent een stomme trut! Je bent er nooit in het weekend, kleinzielig mens, en het kan je geen moer schelen, je denkt alleen maar aan seks” („Sei una stronza! Non ci sei mai il week end, meschina e menefreghista, pensi solo a scopare”); „Wat jij moet doen is je excuses aanbieden, het kan je verdomme geen moer schelen, je denkt alleen maar aan seks” („Dovresti solo chiedermi scuza menefreghista del cazzo, pensi solo a scopare”); „Het is helaas een kwestie van hersencellen; als je het niet kan, kan je het niet [...] idioot” („Purtroppo e’ una questione di neuroni; se non ce la fai non ce la fai [...] idiota”); „je bent echt een dom wijf; hoe kan je het nu niet begrijpen [...] debiel”; („sei proprio una cretina; ma come si fa a non capire [...] stupida”); „je bent een waardeloos wijf [...] jullie zijn allemaal imbecielen, waarom vind ik alleen maar imbecielen” („testa di cazzo che non sei altro [...] siete tutti degli imbecilli, come facio io a trovare solo imbecilli”).
9.

Mededinging – Administratieve procedure – Inspectiebevoegdheid van de Commissie – Recht op de onschendbaarheid van de woning – Vereiste dat de Commissie beschikt over voldoende ernstige aanwijzingen om een inbreuk te vermoeden – Inhoud van de aanwijzingen die het inspectiebesluit rechtvaardigden – Specifieke bewijsregeling voor onderling afgestemde feitelijke gedragingen – Gevolg – Drempel voor de erkenning dat de Commissie beschikt over ernstige aanwijzingen die lager is dan die welke noodzakelijk is voor de vaststelling dat sprake is van onderling afgestemde feitelijke gedragingen (Verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 20, lid 4) (zie punten 233‑242)
9.

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Dumpingmarge – Vaststelling van de normale waarde – Factor die met prioriteit in aanmerking moet worden genomen – Prijs toegepast in het kader van normale handelstransacties – Afwijkingen vastgesteld in de antidumpingbasisverordening – Uitputtend karakter (Verordening nr. 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, leden 1 en 3) (zie punten 148‑158)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens – Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 82)
Arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 17 januari 2019 –

Turbo-K International/EUIPO – Turbo-K (TURBO-K)

(Zaak T‑671/17)

„Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk TURBO-K – Oudere niet-ingeschreven merken TURBO-K – Relatieve weigeringsgrond – In het economisch verkeer gebruikt teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis – Artikel 8, lid 4, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001] – Regeling inzake de common law-vordering wegens onrechtmatig gebruik van een benaming (action for passing off) – Goodwill”

1. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken – Voorwaarden – Toetsing aan de nationaalrechtelijke criteria die gelden voor het aangevoerde teken (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4) (zie punt 33)

2. Beroep tot nietigverklaring – Voorwerp – Besluit gebaseerd op meerdere redeneringen, die elk volstaan als grondslag voor het dispositief – Nietigverklaring van een dergelijk besluit – Voorwaarden (Art. 263 VWEU) (zie punt 39)

3. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken – Plaatselijke betekenis van het teken – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4) (zie punt 52)

4. Nationaal recht – Verwijzing naar het nationale recht – Engels recht – Regeling inzake de vordering wegens onrechtmatig gebruik van een benaming (action for passing off) (zie punten 56‑58, 64, 69, 79)

5. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken – Woordmerk TURBO-K en niet-ingeschreven merken TURBO-K (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4) (zie punten 59, 68, 71, 72, 81, 85)

6. Uniemerk – Beroepsprocedure – Personen die beroep kunnen instellen en partij kunnen zijn in de procedure – Personen wier vorderingen in een beslissing niet zijn toegewezen – Beslissing waarbij een tegen de inschrijving van een merk ingestelde oppositie wordt toegewezen op grond van het bestaan van gevaar voor verwarring met een ouder merk, zonder dat wordt erkend dat dit laatste merk een groter onderscheidend vermogen heeft verkregen – Geen procesbelang – Niet-ontvankelijkheid [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 65, lid 4)] (zie punten 90, 91)

7. Uniemerk – Omzetting in een aanvraag voor een nationaal merk – Verzoekschrift tot inleiding van de nationale procedure [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 112, lid 2, b)] (zie punten 95‑97)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 14 juli 2017 (zaak R 2135/2016‑2) inzake een oppositieprocedure tussen Turbo-K en Turbo-K International

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Het incidentele beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
1.

Ambtenaren – Aanwerving – Proeftijd – Besluit om een ambtenaar op proef niet in vaste dienst aan te stellen – Besluit om een ambtenaar in vaste dienst te ontslaan – Juridisch verschil – Respectieve elementen die bij de beoordeling in aanmerking moeten worden genomen (Ambtenarenstatuut, art. 34) (zie punten 48, 51)
Als „ten laste komende kinderen” in de zin van artikel 2, lid 2, eerste alinea, van bijlage VII bij het Ambtenarenstatuut worden aangemerkt de geadopteerde kinderen van een ambtenaar of van diens echtgenoot, mits zij „daadwerkelijk door hem worden onderhouden”. Verder worden als „ten laste komende kinderen” in de zin van artikel 2, lid 2, derde alinea, van bijlage VII bij het Statuut aangemerkt kinderen die geen wettige, onwettige of geadopteerde kinderen van de ambtenaar of van diens echtgenoot zijn, maar ten aanzien van wie de ambtenaar „krachtens een rechterlijke beslissing op grond van de wetgeving inzake de bescherming van minderjarigen van een lidstaat een onderhoudsplicht heeft”. Ten slotte kan, bij wijze van uitzondering en bij met redenen omkleed besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van de betrokken instelling, het betrokken orgaan of de betrokken instantie van de Unie, een persoon, daaronder begrepen een volwassene en een ander familielid van de ambtenaar dan zijn wettige, onwettige of geadopteerde kinderen of die van zijn echtgenoot, krachtens artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut met het „ten laste komend kind” worden gelijkgesteld, wanneer de ambtenaar een „wettelijke onderhoudsplicht” ten aanzien van die persoon heeft „welke hem zware lasten oplegt”.

De ambtenaren en personeelsleden als bedoeld in artikel 2, lid 2, eerste alinea, en lid 4, van bijlage VII bij het Statuut en in artikel 2, lid 2, derde alinea, van bijlage VII bij het Statuut kunnen niet worden geacht zich in eenzelfde situatie te bevinden, zodat de vaststelling, in het Statuut, van verschillende voorwaarden voor de toekenning van de kindertoelage het beginsel van gelijke behandeling niet kan schenden.

Zelfs al zou de kindertoelage strekken tot dekking van de opleidingskosten die een ambtenaar of een personeelslid voor het te zijnen laste komende kind draagt, kan voorts niet worden geoordeeld dat het in artikel 14 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde recht op onderwijs vereist dat de toekenning van deze toelage wordt uitgebreid tot kinderen die krachtens een rechterlijke beslissing op grond van de wetgeving van een derde land onder voogdij van een ambtenaar of personeelslid zijn geplaatst.

(zie punten 64, 70, 77)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Beoordeling, door het Bureau, of een merk kan worden ingeschreven – Bewijsvoering – Geen noodzaak [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 30)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 32)
1.

Beroepen van ambtenaren – Exceptie van onwettigheid – Handelingen ten aanzien waarvan de exceptie van onwettigheid mogelijk is – Aankondiging van vergelijkend onderzoek – Betwisting in het kader van een verzoek om een heronderzoek – Recht op een doeltreffende voorziening in rechte – Werkingssfeer – Verzoek om een heronderzoek – Daarvan uitgesloten (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47) (zie punten 19‑22)
2)

Fruit of the Loom, Inc. wordt verwezen in de kosten.
2.

Instellingen van de Europese Unie – Recht van het publiek op toegang tot documenten – Besluit 2004/258 van de Europese Centrale Bank – Uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten – Bescherming van het openbaar belang betreffende het financieel, monetair of economisch beleid van de Unie of van een lidstaat of van de financiële toestand van de Bank of de nationale centrale banken – Bescherming van het openbaar belang betreffende de stabiliteit van het financiële stelsel in de Unie of in een lidstaat – Beoordelingsmarge van de Europese Centrale Bank – Rechterlijke toetsing – Grenzen [Art. 127 VWEU en 282 VWEU; besluit 2004/258 van de Europese Centrale Bank, zoals gewijzigd bij de besluiten 2011/342 en 2015/529, art. 4, lid 1, a), tweede streepje] (zie punten 38‑42)
4.

Europese Unie – Rechterlijk toezicht op de rechtmatigheid van de handelingen van de instellingen – Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië – Bevriezing van tegoeden van personen die betrokken zijn bij het verduisteren van overheidsmiddelen en van de met hen geassocieerde natuurlijke personen, rechtspersonen, entiteiten of lichamen – Omvang van het toezicht – Bewijs van de gegrondheid van de maatregel – Verplichting voor de Raad om te beoordelen of het nodig is dat de nationale autoriteiten aanvullende inlichtingen of bewijsstukken verschaffen – Omvang (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41; besluit 2011/72/GBVB van de Raad) (zie punten 33, 34, 42, 43, 127)
De in artikel 11 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie geregelde immuniteit van jurisdictie beschermt de ambtenaren en overige personeelsleden tegen vervolging door autoriteiten van de lidstaten op grond van hetgeen zij in hun officiële hoedanigheid hebben gedaan. Een besluit tot opheffing van de immuniteit van een ambtenaar of personeelslid wijzigt dus door de enkele intrekking van deze bescherming zijn rechtspositie, doordat het zijn statuut van aan het gemene recht van de lidstaten onderworpen persoon herstelt en hem aldus, zonder dat enige nadere regel noodzakelijk is, blootstelt aan de maatregelen van het gemene recht, met name detentie en strafvervolging.

De beoordelingsbevoegdheid die de nationale autoriteiten na de opheffing van de immuniteit wordt gelaten waar het erom gaat de tegen een ambtenaar of personeelslid ingestelde vervolging voort te zetten of te staken, is niet van invloed op de vraag of diens rechtspositie rechtstreeks wordt geraakt, aangezien de aan het besluit tot opheffing van de immuniteit verbonden gevolgen beperkt zijn tot de intrekking van de bescherming die hij genoot op grond van zijn hoedanigheid van ambtenaar of personeelslid, zonder dat een aanvullende uitvoeringsmaatregel is vereist.

Uit het voorgaande volgt dat het besluit waarbij de instelling de immuniteit van jurisdictie van de betrokkene heeft opgeheven, voor hem een bezwarende handeling is.

(zie punten 38‑40)
3.

Landbouw–Gemeenschappelijk landbouwbeleid–Financiering door het ELGF en het EFRO–Gelijktijdige campagnes ter promotie van olijfolie in derde landen, waarvan de een is gefinancierd door het ELGF en bedoeld voor de promotie van Europese olijfolie en de ander is gefinancierd door het EFRO en is bedoeld voor de promotie van Spaanse olijfolie–Gebrek aan coördinatie tussen de diensten van de Commissie die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de twee programma’s–Schending van het non-discriminatiebeginsel–Geen (Art. 18 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 21; verordening nr. 3/2008 van de Commissie) (zie punten 42‑47, 52, 57)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 18)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Overeenstemming van de betrokken merken–Beoordelingscriteria–Samengesteld merk–Bepaling van het dominerende bestanddeel of de dominerende bestanddelen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 47, 54, 55, 61, 62, 74)
6.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerk Guidego what to do next en woordmerk GUIDIGO [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 37, 41‑47, 57‑59, 68)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Woord bestaande uit elementen die kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven–Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 18)
123

Aldus heeft het Gerecht in de punten 94, 95, 97 en 98 van het arrest van 12 november 2015, CEDC International/BHIM – Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT) (T‑449/13, niet gepubliceerd, EU:T:2015:839), en in de punten 96, 97, 99 en 100 van het arrest van 12 november 2015, CEDC International/BHIM – Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT VODKA) (T‑450/13, niet gepubliceerd, EU:T:2015:841), geoordeeld dat het conflicterende oudere merk een beeldelement bevatte, bestaande in een dunne lijn die de fles doorkruiste, en dat deze lijn recht, enigszins naar links gericht en groen was en werd onderbroken door het etiket. Volgens het Gerecht konden deze schematische voorstellingen van wat een grashalm zou kunnen zijn, evenwel niet worden opgevat als een werkelijke grashalm. De streep op de conflicterende merken zoals die waren weergegeven en ingeschreven, zou worden opgevat als dat wat zij is, namelijk een eenvoudige lijn, en niet als een grashalm. Alleen een beter op een grashalm lijkende voorstelling, of de werkelijke afbeelding van een grashalm binnenin een fles, kon een weergave van een afgebeelde grashalm zijn, die bovendien kon worden bevestigd door de beschrijving ervan. Het Gerecht heeft echter geoordeeld dat in die zaak geen sprake daarvan was. Volgens het Gerecht had de kamer van beroep dan ook, gelet op de waarneming van dit beeldelement als een enigszins schuin staande of diagonale rechte lijn die door een fles heen liep, terecht geoordeeld dat dit element, in aanwezigheid van andere beeldelementen, minder onderscheidend was en een ondergeschikte rol speelde bij de beoordeling of de conflicterende merken overeenstemden. Deze conclusie kon volgens het Gerecht niet worden ontkracht door verzoeksters argument dat de grashalm een bijzonder opvallend of origineel element was. In dit verband diende er volgens het Gerecht aan te worden herinnerd dat het beeldelement in de conflicterende merken, zoals voorgesteld en ingeschreven, een enigszins schuin staande of diagonale rechte lijn was die zou worden opgevat als een lijn die door de fles heen liep, en niet als een grashalm. Als eenvoudige vorm bleek deze lijn niet bijzonder origineel of opvallend. Bovendien was deze lijn zowel in het geval van het aangevraagde merk als in het geval van het oudere merk minder belangrijk omdat er andere woord- en beeldelementen in deze merken aanwezig waren. Zij werd dus minder zichtbaar en was daardoor ongeschikt om een meer dan beperkte indruk op de consument te maken.
9

Bij beslissing van 5 oktober 2016 (hierna: „bestreden beslissing”) heeft de eerste kamer van beroep van het EUIPO het beroep van Wedl & Hofmann gedeeltelijk aanvaard en het besluit van de nietigheidsafdeling gedeeltelijk nietig verklaard, waarbij zij de inschrijving van het betwiste merk heeft gehandhaafd voor „houders voor de keuken of de huishouding; artikelen van glas of porselein, in het bijzonder vaatwerk; drinkglazen” behorende tot klasse 21 en „kleding, in het bijzonder schorten, hemden, polo’s en T-shirts; hoofddeksels” behorende tot klasse 25 (hierna: „litigieuze waren behorende tot de klassen 21 en 25”). In het bijzonder heeft de kamer van beroep om te beginnen overwogen dat de te laat door Wedl & Hofmann ingediende bewijselementen ontvankelijk waren volgens artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 95, lid 2, van verordening 2017/1001). In dit verband heeft deze kamer er in punt 22 van de bestreden beslissing aan herinnerd dat het EUIPO op grond van artikel 76 van verordening nr. 207/2009 beoordelingsvrijheid toekomt bij de vaststelling of niet tijdig overgelegde feiten en bewijzen al dan niet in aanmerking moeten worden genomen en daaraan toegevoegd dat het Hof heeft geoordeeld dat in de regel en behoudens andersluidende bepaling, nog feiten en bewijzen kunnen worden aangedragen na afloop van de termijnen die daarvoor zijn bepaald in verordening nr. 207/2009, en dat het het EUIPO niet verboden is om rekening te houden met feiten of bewijzen die niet tijdig zijn aangevoerd of overgelegd. Vervolgens heeft de kamer van beroep benadrukt dat het gebruik naar buiten toe van een merk niet noodzakelijkerwijs gelijkstaat met een op de eindgebruiker gericht gebruik en dat het door Wedl & Hofmann aangevoerde normaal gebruik niet kan worden uitgesloten op de enkele grond dat de door haar aangevoerde commerciële handelingen niet op eindgebruikers maar op klanten uit de bedrijfstak zoals licentiehouders of franchisenemers, waren gericht. De kamer van beroep heeft dan ook vastgesteld dat Wedl & Hofmann met de geleverde bewijsstukken het normaal gebruik van het betrokken merk had aangetoond voor de litigieuze waren behorende tot de klassen 21 en 25. Ten slotte heeft de kamer van beroep vastgesteld dat de bewijzen onvoldoende waren om voor de overige in het verzoek tot vervallenverklaring vermelde waren en diensten het gebruik van het betwiste merk aan te tonen.
28

Het dispositief van het bestreden besluit luidt als volgt: „Artikel 1 De regeling inzake vrijstelling van overwinst die is gebaseerd op artikel 185, [§] 2, onder b), [WIB 92], waarbij [het Koninkrijk] België fiscale rulings heeft afgegeven aan Belgische entiteiten van multinationale vennootschapsgroepen waardoor die entiteiten toestemming kregen om een deel van hun winst vrij te stellen van vennootschapsbelasting, vormt steun in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag die onverenigbaar is met de interne markt en die in strijd met artikel 108, lid 3, van het Verdrag op onwettige wijze door België ten uitvoer is gelegd. Artikel 2 1. [Het Koninkrijk] België dient alle in artikel 1 bedoelde onverenigbare en onwettige steun terug te vorderen van de ontvangers van die steun. 2. Bedragen die niet van de ontvangers zijn teruggevorderd na de in lid 1 beschreven terugvordering dienen te worden teruggevorderd van de vennootschapsgroep waartoe de ontvanger behoort. 3. De terug te vorderen bedragen omvatten rente vanaf de datum waarop zij de begunstigden ter beschikking zijn gesteld tot de datum van de daadwerkelijke terugbetaling ervan. 4. De rente wordt op samengestelde grondslag berekend overeenkomstig hoofdstuk V van verordening (EG) nr. 794/2004. 5. [Het Koninkrijk] België zet de in artikel 1 bedoelde steun stop en annuleert vanaf de datum van vaststelling van dit besluit alle uitstaande betalingen van die steun. 6. [Het Koninkrijk] België wijst elk verzoek af voor een voorafgaande ruling betreffende de in artikel 1 bedoelde steun die bij de Rulingcommissie is ingediend of die op het tijdstip van de vaststelling van dit besluit hangende is. Artikel 3 1. De terugvordering van de krachtens artikel 1 verstrekte steun geschiedt onverwijld en daadwerkelijk. 2. [Het Koninkrijk] België zorgt ervoor dat dit besluit binnen vier maanden vanaf de datum van kennisgeving ervan volledig ten uitvoer is gelegd. Artikel 4 1. Binnen twee maanden vanaf de kennisgeving van dit besluit verstrekt [het Koninkrijk] België aan de Commissie de volgende inlichtingen: a) de lijst van begunstigden van de in artikel 1 bedoelde steun en het totale bedrag dat elk van hen daaronder heeft ontvangen; b) het totale (hoofdsom en terugvorderingsrente) van elk van de begunstigden terug te vorderen bedrag; c) een gedetailleerde beschrijving van de reeds genomen en de voorgenomen maatregelen om aan dit besluit te voldoen; d) bescheiden waaruit blijkt dat de begunstigden is gelast de steun terug te betalen. 2. [Het Koninkrijk] België houdt de Commissie op de hoogte van de voortgang van de nationale maatregelen genomen ter uitvoering van dit besluit en dit tot de volledige terugvordering van de in artikel 1 bedoelde steun. [Het] […] verstrekt op eenvoudig verzoek van de Commissie onverwijld inlichtingen over de reeds genomen en de voorgenomen maatregelen om aan dit besluit te voldoen. Het verstrekt eveneens gedetailleerde inlichtingen over de reeds van de begunstigden teruggevorderde steunbedragen en terugvorderingsrente. Artikel 5 Dit besluit is gericht tot het Koninkrijk België.”
90

Voorts kan het argument van verzoekster dat het feit dat aan MS geen toegang tot de litigieuze documenten is verleend, inbreuk heeft gemaakt op diens rechten van verdediging, en met name het recht om inzage te krijgen in het hem betreffende dossier en het vermoeden van onschuld, en in strijd was met het Handvest, evenmin slagen, aangezien het verzoek om toegang tot de litigieuze documenten niet is gedaan in het kader van een administratieve of gerechtelijke procedure, waarin die rechten en beginselen van toepassing zouden zijn geweest, maar in het kader van een contractuele relatie tussen MS en de Commissie die werd beheerst door de instemmingsbrief en het op die brief toepasselijke recht.