Voldeed Schwiering aan de voorwaarden voor toelating tot het vergelijkend onderzoek?

De Rekenkamer is van mening dat zij, als tot aanstelling bevoegd gezag, „niet bevoegd was tot een oordeel over de juistheid van het jurybesluit om een kandidaat tot het vergelijkend onderzoek toe te laten.”

Na dit voorbehoud te hebben geformuleerd, waarvan ik al aangaf hoever wij het kunnen laten gelden, voert de Rekenkamer een aantal redenen aan, op grond waarvan mocht worden aangenomen dat Schwiering terecht tot het vergelijkend onderzoek is toegelaten.

Het Hof heeft de Rekenkamer gevraagd te preciseren, op welke gronden zij uiteindelijk meende dat Schwiering aan de examens kon deelnemen. „Uit eerbied voor de onafhandelijkheid en objectiviteit van de jury's” verschanst de Rekenkamer zich in haar antwoord achter een nota van 16 april 1984 van de voorzitter van de jury, de heer Mart, bij de strekking waarvan zij zich aansluit en waarnaar zij het Hof verwijst. De heer Mart schrijft daarin:

„A — De jury was niet bereid, bij Schwiering kennis op universitair niveau aan te nemen, daar de betrokkene niet in het bezit was van een afsluitend diploma.

Β — Daarentegen heeft zij hem wel een met universitaire studies gelijkwaardige beroepservaring van tenminste 48 maanden toegekend.”

Blijkens de nota van de heer Mart was de jury van mening, dat Schwiering op 15 oktober 1982 — de datum waarop volgens de aankondiging van vergelijkend onderzoek de „sollicitaties, vergezeld van een kopie van diploma's of getuigschriften, alsmede van bewijsstukken betreffende beroepservaring” moesten zijn ingediend — kon bogen op:

— niet enkel beroepservaring als persoonlijk assistent van de heer Leicht, toenmaals voorzitter van de begrotingscommissie van de Duitse Bondsdag, van 1 januari 1974 tot 30 november 1977, en daarop aansluitend beroepservaring bij de Rekenkamer, tot 15 oktober 1982, dus in het totaal acht jaar, 9 maanden en 15 dagen;

— doch ook op 27 maanden rechtenstudie aan de universiteit te Bonn, van oktober 1971 tot 1 januari 1974.

„De jury”, aldus de heer Mart, „heeft de met goed gevolg volbrachte rechtenstudie in aanmerking genomen als een gedeelte van de vereiste beroepservaring, want indien Schwiering, in plaats van te gaan studeren, onmiddellijk was gaan werken, zou dit volgens de administratieve praktijk van de Rekenkamer bij de indeling van het toenmaals aangeworven personeel zonder meer als gelijkwaardig zijn beschouwd.”

De jury meende dus via deze gelijkstelling en door de duur van de volbrachte studies op te tellen bij die van de verschillende functies die Schwiering had vervuld, te kunnen komen tot het oordeel, dat deze kandidaat de tien jaar beroepservaring had die vereist was bij kandidaten die geen diploma bezaten.

Deze gelijkstelling is volkomen in strijd met de geciteerde voorwaarden van de aankondiging van vergelijkend onderzoek. Als werkzaamheid „waarvoor gewoonlijk een universitair diploma is vereist” kan immers per definitie niet worden beschouwd de studies die iemand volgt om juist dat diploma te verwerven. Dus ook indien men Schwierings betrekking als persoonlijk assistent van de heer Leicht in aanmerking zou kunnen nemen, beschikte hij op 15 oktober 1982 toch niet over de in totaal tien jaar beroepservaring die in zijn geval was vereist om tot het vergelijkend onderzoek te worden toegelaten.

Bijgevolg moet het besluit van 1 februari 1983, waarbij hij tot ambtenaar op proef in de rang A 5 is aangesteld, en voor zoveel nodig dat van 24 maart 1983, waarbij is heengestapt over de weigering van de financieel controleur van 28 februari 1983 om zijn visum te verlenen, worden nietigverklaard.