ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

17 november 1998

Zaak T-131/97

C. Gómez de Enterría y Sanchez

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Ontheffing van ambt — Artikel 50 Statuut”

Volledige Franse tekst II-1855

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het door het Europees Parlement tijdens zijn vergadering van 15 en 16 juli 1996 op basis van artikel 50 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen genomen besluit waarbij verzoekster van haar ambt is ontheven en haar sollicitaties naar twee andere ambten van dezelfde rang zijn afgewezen.

Beslissing:

Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid. Verwerping voor het overige.

Resumé van het arrest

Verzoekster, gewezen directeurgeneraal bij het Europees Parlement, wordt krachtens artikel 50 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) per 31 maart 1995 van haar ambt ontheven. Bij arrest van 14 mei 1996, Gómez de Enterría y Sanchez/Parlement (T-82/95, JurAmbt. blz. II-599), verklaart het Gerecht het besluit houdende ontheffing van het ambt nietig op grond dat de betrokkene niet de gelegenheid heeft gekregen haar belangen nuttig te verdedigen.

Daarop besluit het bureau van het Parlement in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag (TABG), de procedure te hervatten om verzoekster de gelegenheid te geven haar belangen nuttig te verdedigen. Op 25 juni 1996 heeft verzoekster met de secretarisgeneraal van het Parlement een onderhoud over de redenen waarom het bureau overweegt haar van haar ambt te ontheffen, en over de mogelijkheid om haar in een ander met haar rang overeenkomend ambt tewerk te stellen.

Tijdens zijn vergadering van 15 en 16 juli 1996 behandelt het bureau de toepassing van artikel 50 van het Statuut op verzoekster. Het bevestigt zijn eerdere besluit en geeft geen gunstig gevolg aan verzoeksters verzoek om in een vacant ambt van bijzonder adviseur (rang A 1) te worden aangesteld. Bij brief van 9 oktober 1996 stelt de voorzitter van het Parlement verzoekster in kennis van dit besluit.

Ten gronde

Het eerste middel: schending van artikel 176, eerste alinea, van het Verdrag

Artikel 176 van het Verdrag voorziet in een verdeling van bevoegdheden tussen het rechterlijke gezag en het administratieve gezag, volgens welke de instelling waarvan de nietig verklaarde handeling uitgaat, dient te bepalen welke maatregelen nodig zijn ter uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring. Om zich te voegen naar het arrest en hieraan volledige uitvoering te geven, moet de instelling niet alleen het dictum van het arrest naleven, maar ook de rechtsoverwegingen die daartoe hebben geleid en er de noodzakelijke steun aan bieden. Al kan herplaatsing van de ambtenaar niet a priori worden uitgesloten van de maatregelen ter volledige uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring van een besluit tot ontheffing van het ambt, deze maatregel gaat te ver wanneer dat besluit nietig is verklaard wegens schending van het recht van de betrokkene om zijn belangen te verdedigen, en ter uitvoering van het arrest houdende nietigverklaring een nieuw besluit is vastgesteld aan het einde van een procedure die juist was gevoerd om dat euvel te verhelpen. Door de administratieve en financiële situatie van verzoekster met terugwerkende kracht te regulariseren worden zowel verzoeksters belangen als die van de dienst gevrijwaard en wordt het beginsel van behoorlijk bestuur in acht genomen (punt 38).

Referentie:Gerecht8 oktoberl992, Meskens/Parlement, T-84/91, Jurispr.blz. II-2335, punt 73; Gerecht 2 februari 1995, Frederiksen/Parlement, T-106/92, JurAmbt. biz. II-99, punt 31

Het bestreden besluit kan niet onwettig worden geacht op grond van het enkele feit dat het uitdrukkelijk naar het nietig verklaarde besluit verwijst. Het bestreden besluit neemt het eerdere besluit tot ontheffing van het ambt immers niet gewoon over, daar zowel het dispositief van het besluit als de procedure die voor de vaststelling ervan is gevolgd, verschillend zijn.

Het eerste middel moet derhalve worden afgewezen (punt 40).

Het tweede middel: schending van de rechten van de verdediging

Tussen partijen is in confesso, dat verzoeksters brief van 4 juli 1996 tijdens de vergadering van het bureau van 15 en 16 juli 1996 aan de leden van het bureau ter kennis is gebracht. In die omstandigheden stond het aan verzoekster, aan te tonen dat haar opmerkingen van 4 juli 1996 door het bureau niet in aanmerking zijn genomen. Verzoekster heeft evenwel geen enkel bewijs overgelegd voor haar stelling, dat de leden van het bureau in casu de inhoud en de strekking van haar opmerkingen niet kenden en dat haar rechten van verdediging bijgevolg zijn geschonden (punten 43 en 44).

Mitsdien moet het tweede middel worden afgewezen (punt 45).

Het derde middel: ontoereikende motivering

Uit de motivering van het bestreden besluit kan gemakkelijk worden opgemaakt, om welke redenen verzoekster van haar ambt is ontheven.

Bijgevolg is de motivering van het bestreden besluit toereikend en moet het derde middel worden afgewezen (punt 51).

Het vierde middel: er is voorbijgegaan aan het belang van de dienst

Het TABG beschikt over een ruime discretionaire bevoegdheid om ambtenaren in de rangen A 1 en A 2 om redenen van dienstbelang van hun ambt te ontheffen. Het Statuut stelt geen enkele beperking aan de redenen die tot ontheffing krachtens artikel 50 kunnen leiden en deze redenen kunnen zowel verband houden met de objectieve behoeften van de dienst als met de beoordeling van de individuele kwaliteiten van de ambtenaren ten aanzien van die behoeften. Deze ruime discretionaire bevoegdheid veronderstelt zowel een grote mate van vrijheid bij het nemen van beslissingen als een nauwgezet onderzoek van de in aanmerking te nemen factoren; dit laatste element is noodzakelijk om te waarborgen, dat die bevoegdheid met volledige kennis van zaken wordt uitgeoefend. Dit onderzoek impliceert ook, dat de ambtenaar ten aanzien van wie een maatregel van ontheffing van zijn ambt wordt overwogen, de gelegenheid krijgt zijn belangen te verdedigen. Hetzelfde geldt ingeval wordt overwogen een ambtenaar niet in een ander met zijn rang overeenkomend ambt tewerk te stellen in de zin van artikel 50, derde alinea, van het Statuut.

Referentie: Hof 6 mei 1969, Reinarz/Commissie, 17/68, Jurispr. blz. 61, punten 15 en 16; Hof 30 juni 1971, Almini/Commissie, 19/70, Jurispr. blz. 623; Hof 11 mei 1978, Oslizlok/Commissie, 34/77, Jurispr. blz. 1099, punt 30; Hof 28 september 1983, Angelini/Commissie, 131/82, Jurispr. blz. 2801, punt 11; Hof 28 september 1983, Renaud/Commissie, 148/82, Jurispr. blz. 2823, punt 10

In casu heeft het Parlement de verschillende in geding zijnde belangen wel degelijk nauwgezet onderzocht (punten 56 en 57).

Het vijfde middel: misbruik van bevoegdheid

Blijkens het onderzoek van het vierde middel heeft verzoekster niet aangetoond, dat bij de vaststelling van het bestreden besluit is voorbijgegaan aan het belang van de dienst. Volgens vaste rechtspraak kan er evenwel geen sprake zijn van misbruik van bevoegdheid wanneer is geoordeeld dat het betrokken besluit niet in strijd is met het belang van de dienst (punt 62).

Referentie: Gerecht 10 juli 1992, Eppe/Commissie, T-59/91 en T-79/91, Jurispr. blz. II-2061, punt 57

Het zesde middel: niet-inachtneming van een redelijke termijn

Al is het bestreden besluit met een betreurenswaardige vertraging afgekomen, toch dient eraan te worden herinnerd, dat vertraagde mededeling van een individueel besluit aan de betrokkene niet tot nietigverklaring van dat besluit kan leiden, aangezien de mededeling posterieur is aan het besluit en derhalve de inhoud ervan niet kan beïnvloeden. Wat er ook van zij, de vertraging bij de mededeling van het bestreden besluit heeft verzoeksters rechten niet aangetast; verzoekster heeft immers volgens de regels een klacht kunnen indienen en vervolgens dit beroep tot nietigverklaring kunnen instellen.

Referentie: Hof 29 oktober 1981, Arning/Commissie, 125/80, Jurispr. blz. 2539, punt 9; Hof 30 mei 1984, Picciolo/Parleraent, 111/83, Jurispr. blz. 2323, punt 25

Uit een en ander volgt, dat het omstreden besluit niet onwettig is omdat het Parlement het met vertraging aan verzoekster heeft meegedeeld, en dat het zesde middel derhalve moet worden afgewezen (punt 70).

Mitsdien moet het beroep in zijn geheel worden verworpen (punt 71).

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het strekt tot nietigverklaring van het gedeelte van het dispositief van het door het Europees Parlement tijdens zijn vergadering van 15 en 16 juli 1996 genomen besluit waarin wordt bevestigd dat verzoeksters sollicitatie naar het ambt van directeurgeneraal van het directoraatgeneraal Griffie van het Parlement niet is aanvaard.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.