ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001 – Bijzondere bevoegdheid – Pluraliteit van verweerders

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 6, punt 1)

Samenvatting

Artikel 6, punt 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat de tegen meerdere verweerders gerichte vorderingen een verschillende rechtsgrondslag hebben, niet in de weg staat aan toepassing van deze bepaling.

Uit de bewoordingen van deze bepaling blijkt immers niet dat voor de toepassing ervan de voorwaarde geldt dat de tegen de verschillende verweerders ingestelde vorderingen dezelfde rechtsgrondslag hebben. Er moet evenwel worden nagegaan of er tussen de verschillende vorderingen die door eenzelfde eiser tegen meerdere verweerders zijn ingesteld, zodanige samenhang bestaat dat een goede rechtsbedeling vraagt om gelijktijdige berechting, teneinde te vermijden dat bij afzonderlijke berechting onverenigbare beslissingen worden gegeven. In dit verband volstaat het bestaan van een divergentie in de beslechting van het geschil niet om beslissingen als tegenstrijdig te beschouwen.

Bovendien vindt deze bepaling toepassing wanneer de tegen de verschillende verweerders gerichte vorderingen samenhangend zijn op het moment waarop zij worden ingesteld, teneinde te voorkomen dat bij afzonderlijke berechting onverenigbare beslissingen worden gegeven, zonder dat afzonderlijk hoeft te worden vastgesteld dat de vorderingen niet enkel zijn ingesteld om één van de verweerders te onttrekken aan de bevoegdheid van de rechter van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft.

(cf. punten 38‑40, 47, 52, 54, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub a)

Samenvatting

Een lidstaat die omzetbelasting heft over het verlenen van bijstand bij het intreden van het door een organisatie gedekte risico van autopech of ‑ongeval, waartoe deze organisatie zich tegen betaling van een vaste jaarlijkse bijdrage heeft verbonden jegens haar leden, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 13, B, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting. Dergelijke dienstverrichtingen vallen namelijk onder het begrip „handelingen ter zake van verzekering” in de zin van dat artikel en moeten bijgevolg worden vrijgesteld van belasting over de toegevoegde waarde.

(cf. punten 14‑15 en dictum)
53

Onder die omstandigheden en overeenkomstig artikel 10 EG inzake de verplichting voor de lidstaten om de vervulling van de taak van de Commissie te vergemakkelijken die erin bestaat toe te zien op de eerbiediging van het Verdrag, moeten de lidstaten de Commissie de documenten ter beschikking stellen die nodig zijn om na te gaan of de eigen middelen van de Gemeenschap volgens de regels zijn overgemaakt. Zoals de advocaat-generaal in punt 168 van zijn conclusie heeft opgemerkt, staat een dergelijke verplichting er echter niet aan in de weg dat de lidstaten in een concreet geval en bij wijze van uitzondering op basis van artikel 296 EG de informatie die zij zenden, kunnen beperken tot bepaalde delen van een document of die informatie in het geheel kunnen weigeren te verstrekken.
3

Artikel 3 van de wet van 15 april 1958 betreffende de publiciteit inzake tandverzorging (Belgisch Staatsblad van 5 mei 1958, blz. 3542; hierna: „wet van 15 april 1958”) stelt gedragingen strafbaar die in strijd zijn met artikel 1 van deze wet, dat luidt als volgt: „Niemand mag voor het verzorgen of voor het doen verzorgen door een al dan niet bevoegd persoon, in België of in het buitenland, van aandoeningen, letsels of afwijkingen van de mond en van de tanden rechtstreeks of indirect enige reclame maken, zoals door uitstallingen of uithangborden, door opschriften of platen die kunnen misleiden omtrent de wettelijke aard van de opgegeven activiteit, door prospectussen, circulaires, brochures, strooibiljetten, langs de pers, de ether of de bioscoop, door de belofte of het verlenen van allerhande voordelen, zoals kortingen, kosteloos vervoer van patiënten, of door optreden van ronselaars of klantenjagers. Onder reclame, zoals in dit artikel omschreven, is niet begrepen het feit voor de mutualistische klinieken en poliklinieken ter kennis van hun leden te brengen de zitdagen en -uren, de naam van hun titularissen en de wijzigingen die ermede verband houden.”
Hoewel het aan de lidstaten staat de geschikte maatregelen te nemen om hun binnenlandse en buitenlandse veiligheid te verzekeren, volgt daaruit niet dat dergelijke maatregelen volledig aan de toepassing van het gemeenschapsrecht zijn onttrokken. Het Verdrag bevat enkel in de artikelen 30 EG, 39 EG, 46 EG, 58 EG, 64 EG, 296 EG en 297 EG uitdrukkelijke afwijkingen voor situaties waarin de openbare veiligheid op het spel kan staan; deze artikelen betreffen nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen. Daaruit kan geen aan het Verdrag inherent algemeen voorbehoud worden afgeleid op grond waarvan elke uit hoofde van de openbare veiligheid genomen maatregel buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht zou vallen. Erkenning van het bestaan van een dergelijk voorbehoud, los van de specifieke voorwaarden die in de verdragsbepalingen zijn gesteld, zou afbreuk kunnen doen aan de bindende kracht en de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht.

Bovendien moeten de afwijkingen die zijn voorzien in de artikelen 296 EG en 297 EG, net als de afwijkingen van de fundamentele vrijheden, eng worden uitgelegd. Wat meer in het bijzonder artikel 296 EG betreft, ook al maakt dit artikel gewag van maatregelen die een lidstaat noodzakelijk kan achten voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid of van inlichtingen waarvan de verbreiding naar zijn mening strijdig is met die belangen, toch kan het niet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten de bevoegdheid verleent om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken door zich louter op die belangen te beroepen. De lidstaat die artikel 296 EG inroept, moet dus bewijzen dat het voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid noodzakelijk is om gebruik te maken van de in dat artikel voorziene afwijking.

(cf. punten 43-45, 47)
Artikel 4, lid 5, van en bijlage D, punt 2, bij de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moeten aldus worden uitgelegd dat de aanleg van een individuele aansluiting die bestaat uit het leggen van een leiding waardoor de waterinstallatie van een gebouw wordt aangesloten op de vaste waterdistributienetten, onder het begrip „levering van water” in de zin van deze bijlage valt, aangezien artikel 4, lid 5, derde alinea, van de Zesde richtlijn tot doel heeft te voorkomen dat de in bijlage D genoemde categorieën economische activiteiten van enige betekenis, waaronder de levering van water, aan de heffing van de belasting over de toegevoegde waarde worden onttrokken op grond dat zij door een overheid worden verricht, en de levering van water bovendien wordt gekenmerkt door de terbeschikkingstelling van water aan het publiek en de individuele aansluiting absoluut noodzakelijk is voor deze terbeschikkingstelling van water. Bijgevolg is een publiekrechtelijk lichaam dat als overheid handelt, voor deze handeling belastingplichtig.

(cf. punten 35, 37, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Voorwerp van geschil

(Art. 226 EG)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Nationale regeling betreffende uitoefening van beroepen in gezondheidszorg

(Art. 12 EG en 43 EG)

Samenvatting

1. Een beroep wegens niet-nakoming dat is gericht tegen overgangsbepalingen die alleen psychotherapeuten die tijdens een referentieperiode hun beroep in een regio van een lidstaat in het kader van de ziektekostenverzekering van die lidstaat hebben uitgeoefend, de mogelijkheid bieden om als door het ziekenfonds erkend therapeut te praktiseren, en deze mogelijkheid niet toekennen aan psychotherapeuten die hun beroep tijdens dezelfde periode buiten deze lidstaat hebben uitgeoefend in het kader van de ziektekostenverzekering van een andere lidstaat, is ontvankelijk aangezien de onmogelijkheid voor deze laatsten om zich op de overgangsbepalingen te beroepen, niet beperkt is in de tijd, maar een duurzaam karakter heeft en nog steeds bestond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn.

(cf. punten 17‑20)

2. Een lidstaat die de overgangsbepalingen of „verworven rechten”, op grond waarvan psychotherapeuten een toelating of een erkenning kunnen krijgen zonder dat rekening wordt gehouden met de geldende bepalingen inzake de erkenning door het ziekenfonds, voorbehoudt aan psychotherapeuten die hun beroepsactiviteit in een regio van deze lidstaat in het kader van de nationale ziektekostenverzekering hebben uitgeoefend, en vergelijkbare of verwante beroepsactiviteiten van psychotherapeuten in andere lidstaten niet in aanmerking neemt, komt de krachtens artikel 43 EG op hem rustende verplichtingen niet na. Het vereiste dat een psychotherapeut zijn beroep in een regio van de betrokken lidstaat in het kader van de verplichte ziektekostenverzekering van die lidstaat heeft uitgeoefend, stelt, zelfs indien het zonder onderscheid toepasselijk is, de toekenning van een recht afhankelijk van het voldoen aan het vereiste van woonplaats in een regio van deze lidstaat, en bevoordeelt daardoor eigen onderdanen tegenover onderdanen van andere lidstaten, in strijd met het non-discriminatiebeginsel van artikel 12 EG.

Een dergelijke beperking van de vrijheid van vestiging van natuurlijke personen kan niet worden gerechtvaardigd door de doelstelling van bescherming van een verworven recht, te weten het bezit van een patiëntenbestand na verschillende jaren beroepsuitoefening, voor zover zij verder gaat dan nodig is om dit doel te bereiken.

(cf. punten 56‑57, 63, 65, 73, 76 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste opvatting van bewijselementen – Materiële onjuistheid van feitelijke vaststellingen, die uit processtukken blijkt – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG)

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste opvatting van bewijselementen – Begrip – Kennelijk onjuiste beoordeling van die elementen

3. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Op markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen – Richtlijn 91/414

(Richtlijn 91/414 van de Raad, art. 19 en bijlage I)

Samenvatting

1. In hogere voorziening zijn grieven inzake de vaststelling en de beoordeling van de feiten in de bestreden beschikking ontvankelijk, wanneer de rekwirant stelt dat de bevindingen van het Gerecht blijkens de processtukken materieel onjuist zijn of dat het Gerecht de hem voorgelegde bewijselementen onjuist heeft opgevat.

(cf. punt 57)

2. Er is sprake van een onjuiste opvatting van de bewijselementen wanneer, zonder dat gebruik behoeft te worden gemaakt van nieuwe bewijselementen, de beoordeling door het Gerecht van de bestaande bewijselementen kennelijk onjuist blijkt te zijn. Dit is met name het geval wanneer de gevolgen die het Gerecht uit bepaalde documenten heeft getrokken, niet in overeenstemming zijn met de betekenis en de strekking van die documenten gelezen in hun geheel.

(cf. punten 60, 63)

3. Blijkens de vijfde, de zesde en de negende overweging van de considerans heeft richtlijn 91/414 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen tot doel belemmeringen voor het intracommunautaire handelsverkeer van deze middelen weg te nemen, en tegelijkertijd een hoge mate van bescherming van het milieu en van de gezondheid van mens en dier te handhaven. In dit kader moet de Commissie een ruime beoordelingsvrijheid worden toegekend opdat zij de haar opgedragen doelstelling efficiënt kan nastreven, alsmede vanwege de ingewikkelde technische evaluaties die zij moet maken.

Het gebruik van deze vrijheid is evenwel niet onttrokken aan rechterlijke toetsing. De gemeenschapsrechter moet in het kader van deze toetsing immers nagaan of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten waarop de Commissie zich baseert, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.

In het bijzonder wanneer een partij aanvoert dat de bevoegde instelling blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling, moet de gemeenschapsrechter toetsen of deze instelling alle relevante gegevens van het geval – gegevens die de daaruit afgeleide conclusies ondersteunen – zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht.

(cf. punten 74‑77)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer

(Verordening nr. 3665/87 van de Commissie, art. 11, lid 3, eerste alinea, 47, lid 2, en 48, lid 2, sub a)

Samenvatting

Een uitvoerrestitutie kan niet worden gekwalificeerd als „ten onrechte betaald” in de zin van artikel 11, lid 3, eerste alinea, eerste zin, van verordening nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 604/98, indien de begunstigde in het kader van een procedure tot terugvordering van deze restitutie de bewijsstukken indient die noodzakelijk zijn om aan te tonen dat hij recht heeft op deze restitutie. Het staat aan de nationale bevoegde autoriteiten om een redelijke termijn vast te stellen die deze begunstigde in staat stelt om deze bewijsstukken over te leggen.

Aangezien de in de artikelen 47, lid 2, en 48, lid 2, sub a, van die verordening bedoelde termijnen niet gelden voor de terugvorderingsprocedure en aangezien er geen specifieke gemeenschapsrechtelijke regels zijn die termijnen stellen voor de overlegging van aanvullende bewijsstukken in het kader van een terugvorderingsprocedure, staat het immers aan de bevoegde nationale autoriteiten om overeenkomstig het nationale recht en behoudens de door het gemeenschapsrecht opgelegde beperkingen een bijkomende termijn toe te kennen naar gelang van de specifieke omstandigheden van elk geval. De toegestane termijn moet redelijk zijn, om de exporteur in staat te stellen de vereiste documenten te verkrijgen en over te leggen, en er moet met name rekening worden gehouden met de mogelijke gevolgen van het gedrag van de bevoegde autoriteit voor de exporteur.

(cf. punten 27‑28 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verkeer van kapitaal – Verdragsbepalingen – Werkingssfeer

(Art. 43 EG en 56 EG)

2. Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen van kapitaalverkeer naar of uit derde landen

(Art. 56 EG en 57, lid 1, EG)

Samenvatting

1. Een nationale wettelijke regeling die de ontvangst van dividenden onderwerpt aan een belasting waarvan het tarief afhankelijk is van de al dan niet binnenlandse oorsprong van de dividenden, ongeacht de grootte van de deelneming van de aandeelhouder in de uitkerende vennootschap, kan zowel onder artikel 43 EG, betreffende de vrijheid van vestiging, als onder artikel 56 EG, betreffende het vrije verkeer van kapitaal vallen.

Er kan evenwel geen beroep worden gedaan op de bepalingen van het hoofdstuk van het Verdrag dat betrekking heeft op de vrijheid van vestiging, in een situatie waarin een aandeelhouder dividenden ontvangt van een in een derde land gevestigde vennootschap. Het genoemde hoofdstuk bevat immers geen enkele bepaling die de werkingssfeer ervan uitbreidt tot situaties waarin een onderdaan van een lidstaat of een vennootschap die naar het nationaal recht van een lidstaat is opgericht, zich vestigt in een derde land.

(cf. punten 24, 28-29)

2. Artikel 57, lid 1, EG dient aldus te worden uitgelegd dat artikel 56 EG niet afdoet aan de toepassing door een lidstaat van een wettelijke regeling die op 31 december 1993 bestond en volgens welke een aandeelhouder die dividenden ontvangt van een binnenlandse vennootschap, is onderworpen aan een belastingtarief dat gelijk is aan de helft van het gemiddelde belastingtarief, terwijl een aandeelhouder die dividenden ontvangt van een in een derde land gevestigde vennootschap waarin deze aandeelhouder een tweederde belang heeft, is onderworpen aan het normale inkomstenbelastingtarief.

Zelfs indien een dergelijke belastingplichtige zich op artikel 56 EG zou kunnen beroepen, vallen beperkingen van het kapitaalverkeer in verband met directe investeringen, zoals een fiscaal ongunstiger behandeling van buitenlandse dividenden, onder artikel 57, lid 1, EG voor zover zij verband houdt met deelnemingen die zijn genomen teneinde duurzame en directe economische betrekkingen te vestigen of te handhaven tussen de aandeelhouder en de betrokken vennootschap, en die de aandeelhouder de mogelijkheid bieden daadwerkelijk deel te hebben in het bestuur van of de zeggenschap over de betrokken vennootschap. Dit is het geval met een fiscaal minder gunstige behandeling van buitenlandse dividenden die verband houden met een tweederde belang in de uitkerende vennootschap.

(cf. punten 36‑38, 44‑45 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2)

Samenvatting

Artikel 17, lid 2, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting dient aldus te worden uitgelegd dat de kosten voor adviesdiensten die een belastingplichtige afneemt met het oog op de vaststelling van het bedrag van een schuldvordering die deel uitmaakt van het vermogen van zijn onderneming en betrekking heeft op een aandelenverkoop van vóór het tijdstip waarop hij voor de btw belastingplichtig is geworden, bij gebreke van gegevens die aantonen dat deze diensten uitsluitend hun oorzaak vinden in de door de belastingplichtige verrichte economische activiteit in de zin van deze richtlijn, niet rechtstreeks en onmiddellijk verband houden met deze activiteit en bijgevolg geen recht doen ontstaan op aftrek van de daarop drukkende btw.

(cf. punt 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking

(Art. 28 EG en 30 EG)

Samenvatting

Een lidstaat die vereist dat een ingezetene van die staat die een in een andere lidstaat rechtmatig geregistreerd en gebruikt voertuig wil invoeren, een overbrengingsvergunning aanvraagt met het oog op het in het verkeer brengen van dit voertuig vóór de registratie ervan en vóór de betaling van de motorvoertuigenbelastingen, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 28 EG en 30 EG.

Een dergelijk overbrengingsvergunningstelsel kan namelijk, gezien de formaliteiten die het oplegt, de intracommunautaire handel in motorvoertuigen en de toegang tot de markt van goederen die in andere lidstaten rechtmatig zijn vervaardigd en/of in de handel zijn gebracht, belemmeren, vooral wanneer de houder van een uit een andere lidstaat afkomstig motorvoertuig stappen moet ondernemen voordat dit voertuig rechtmatig kan worden gebruikt, wanneer de afgifte van de overbrengingsvergunning niet hoeft te geschieden binnen een bepaalde termijn vanaf de indiening van de aanvraag en geen verplichting vormt voor de betrokken instanties, en, ten slotte, wanneer de vergunning slechts korte tijd geldig is.

De verwezenlijking van de doelstelling van verkeersveiligheid, die beoogt een nauwkeurige identificatie van de voertuigen mogelijk te maken, kan geen procedure inzake een overbrengingsvergunning rechtvaardigen, aangezien – in afwachting van de definitieve registratie van voertuigen in de betrokken lidstaat – de technische kenmerken van deze voertuigen in ieder geval kunnen worden achterhaald, ongeacht de lidstaat waarin zij zijn geregistreerd, daar alle lidstaten over een systeem van voertuigenregistratie beschikken.

Bovendien kan, indien de betrokken lidstaat rechtmatig controleprocedures kan invoeren om te kunnen nagaan welke voertuigen tijdelijk van de motorvoertuigenbelastingen kunnen worden vrijgesteld, de noodzaak van de verzekering van een doeltreffende belastingcontrole evenmin een dergelijke regeling rechtvaardigen, wanneer niet is aangetoond dat een vergelijkbaar resultaat kan worden bereikt met minder beperkende maatregelen, zoals de invoering van een stelsel van verplichte aangifte van het in het verkeer brengen, op straffe van passende sancties.

(cf. punten 29, 32‑34, 37, 40, 42‑44, 46‑47 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Recht van toegang en verblijf van onderdanen van lidstaten – Verblijfsrecht van onderdanen van derde landen die familielid zijn van gemeenschapsonderdanen

(Richtlijn 73/148 van de Raad)

2. Vrij verkeer van personen – Recht van toegang en verblijf van onderdanen van lidstaten – Verblijfsrecht van onderdanen van derde landen die familielid zijn van gemeenschapsonderdanen

(Art. 43 EG; richtlijn 73/148 van de Raad, art. 1, lid 1, sub d, en 6, sub b)

Samenvatting

1. Het gemeenschapsrecht verplicht de lidstaten er niet toe, voor de verlening van een verblijfsrecht aan een onderdaan van een derde land die familielid is van een gemeenschapsonderdaan die gebruik heeft gemaakt van zijn vrijheid van verkeer, als voorwaarde te stellen dat dit familielid voordien legaal in een andere lidstaat heeft verbleven.

(cf. punt 33, dictum 1)

2. Artikel 1, lid 1, sub d, van richtlijn 73/148 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van onderdanen van de lidstaten binnen de Gemeenschap ter zake van vestiging en verrichten van diensten, moet aldus worden uitgelegd dat onder „te hunnen laste komen” moet worden verstaan dat het familielid van een gemeenschapsonderdaan die in een andere lidstaat is gevestigd in de zin van artikel 43 EG, de materiële ondersteuning nodig heeft van deze onderdaan of zijn echtgenoot teneinde in zijn basisbehoeften te kunnen voorzien in de lidstaat van oorsprong of van herkomst van dit familielid op het moment dat hij verzoekt om hereniging met die onderdaan. Artikel 6, sub b, van deze richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat de noodzaak van financiële ondersteuning kan worden aangetoond met ieder passend middel, terwijl het mogelijk is dat het enkele feit dat de gemeenschapsonderdaan of zijn echtgenoot zich ertoe verbindt, de zorg voor het familielid op zich te nemen, niet wordt aanvaard als bewijs van het bestaan van een situatie van reële afhankelijkheid van dit familielid.

(cf. punt 43, dictum 2)