3.

Met betrekking tot de eerste vraag moet er vooreerst op worden gewezen, dat de weinig gelukkige uitdrukking in artikel 27, lid 1, — „wordt door de aangever ... zekerheid gesteld” — kan leiden tot de door de rechter in het hoofdgeding geuite twijfel over de vraag of de uitdrukking „degene die zekerheid heeft gesteld” in artikel 35 ook betrekking heeft op de aangever die zekerheid heeft gesteld in de vorm van een hoofdelijke verbintenis van een derde. Deze twijfel komt blijkens de uitspraak van de verwijzende rechter voort uit de Nederlandse versie van verordening nr. 542/69, waarin, ter aanduiding van de borg, in artikel 35, een uitdrukking wordt gebruikt die veel lijkt op de in artikel 27, lid 1, gebezigde termen. Op grond van deze bewoordingen interpreteert verzoekster in het hoofdgeding artikel 35 in die zin, dat na de zuivering van het document Τ 1 de bevrijding van de verplichtingen jegens de Lid-Staten over het grondgebied waarvan het communautair douanevervoer heeft plaatsgevonden, niet slechts geldt voor de derde die zekerheid heeft gesteld — de borg —, doch ook voor de aangever. Deze opvatting acht ik niet juist. Hetzelfde artikel 27 geeft, zoals wij zagen, in lid 3 een toelichting op de betekenis van de „zekerheid” die moet worden gesteld, inhoudende dat zij bestaat uit „de borgtocht aangegaan door een ... natuurlijke persoon of rechtspersoon ... waarbij deze persoon zich hoofdelijk heeft verbonden” (in de Franse versie „Ie cautionnement solidaire d'une personne tierce, physique ou morale”). Nog afgezien van de vermelding van een „derde persoon” in deze bepaling, brengt het begrip hoofdelijkheid reeds mee dat er twee personen zijn: de aangever en degene die zich hoofdelijk heeft verbonden. Ongetwijfeld is de tweede — en hij alleen — degene die aanspraak kan maken op de benaming borg. Weliswaar kan er zich een geval voordoen waarin de aangever tegelijkertijd als borg optreedt, te weten het geval bedoeld in artikel 33, lid 2, waarvoor terecht een voorbehoud wordt gemaakt in artikel 27, lid 3. Zoals ik reeds heb opgemerkt, betreft dit het geval van de betaling van een bedrag in geld voor een enkele communautaire doorvoerverrichting. Dit bevestigt echter a contrario dat bij „doorlopende” zekerheden, dus zekerheid in andere vorm dan betaling van een geldbedrag, zelfs wanneer zij betrekking hebben op een enkele doorvoerverrichting, de borg niet dezelfde persoon is als de aangever. Het onderscheid blijkt ook duidelijk uit andere bepalingen van de verordening, die ik hier alleen maar noem: artikel 28, lid 1, inzake de aanwijzing door de borg van een derde persoon „die zich eveneens borg stelt voor de aangever”; artikel 32, waarin de mogelijkheid wordt geschapen dat de borg in een enkele akte betaling waarborgt voor meerdere doorvoerverrichtingen, „ongeacht wie de aangever is”; de bijlagen F en G (waarnaar wordt verwezen in artikel 29, lid 1, en 30, lid 3), die modellen bevatten van akten, waarin de borg duidelijk wordt onderscheiden van de aangever. Verzoekster in het hoofdgeding betwist trouwens ook niet dat, behoudens bij zekerheidsstelling in geld, de borg een ander is dan de aangever. Zij wil echter aan de uitdrukking „degene die zekerheid heeft gesteld” in artikel 35 een zo ruime inhoud geven, dat daaronder zowel de aangever valt die de zekerheid heeft gesteld (het zou beter zijn te zeggen die „zich een borg heeft verschaft”), als degene die de borgtochtverbintenis is aangegaan. Deze oplossing is echter niet slechts in tegenspraak met het stelsel van de verordening, doch lijkt ook volstrekt onlogisch. Het zou immers betekenen dat artikel 35 met één uitdrukking twee personen aanduidt, die verplichtingen hebben van verschillende aard en draagwijdte (om zich hiervan te overtuigen vergelijke men slechts artikel 13 met artikel 27, lid 1). Men zou zich nog kunnen indenken — maar mijns inziens volkomen onjuist — dat artikel 35 eerder ziet op de aangever dan op degene die zich borg stelt, doch het valt niet in te zien hoe het op beide tegelijk zou kunnen slaan, behoudens het grensgeval waarin de twee hoedanigheden verenigd zijn in één persoon. De argumenten die Hudig tracht te ontlenen aan de Nederlandse versie van verordening nr. 542/69, stuiten mijns inziens op ten minste drie fundamentele bezwaren. In de eerste plaats is het niet gerechtvaardigd zich te baseren op de overeenkomst tussen de bewoordingen van artikel 27, lid 1, en die van artikel 35; systematisch gezien, kan en moet ook de Nederlandse tekst leiden tot de slotsom die ik hiervoor heb getrokken. Wat daaruit dus kan worden afgeleid, is dat de verplichting van de aangever om zekerheid te stellen op de in artikel 27, lid 3, aangegeven wijze, hem zeker niet de hoedanigheid verschaft van borg of persoon die zich hoofdelijk tot zekerheid heeft verbonden. In de tweede plaats dient men bij twijfel over de juiste betekenis van een gemeenschapsbepaling in een bepaalde taalversie deze te vergelijken met de tekst in de andere talen, en in het onderhavige geval worden in artikel 27, lid 1, en in artikel 35 in die andere versies van de verordening geen vergelijkbare termen gebezigd, zodat het wel erg moeilijk wordt om aan te nemen dat met „degene die zekerheid heeft gesteld” ook de aangever is bedoeld. Tenslotte kan de wijziging van de Nederlandse terminologie in artikel 35 van verordening nr. 222/77 van 13 december 1976 — de woorden „degene die zekerheid heeft gesteld” zijn vervangen door het woord „de borg” — niet worden opgevat als een aanwijzing dat de regeling wezenlijk zou zijn veranderd. Uit die wijziging blijkt in feite alleen, dat men onduidelijkheden in de vroegere terminologie heeft willen wegnemen (zo zijn de Italiaanse en Duitse tekst ongewijzigd gebleven) : het gaat hier dus om een verbetering met een interpretatieve functie — waarbij opmerking verdient dat zij is vervat in een codificatieverordening — waarvoor het beginsel dat nieuwe teksten niet van toepassing zijn op een voor de inwerkingtreding daarvan bestaande situatie, niet geldt. Gelet op het voorgaande, meen ik dat de eerste vraag van de Nederlandse rechter ontkennend moet worden beantwoord. Wanneer de aangever een doorlopende zekerheid heeft gesteld in de zin van artikel 27, lid 2, van verordening nr. 542/69 — gelijk in casu het geval is, zoals blijkt uit de formulering van de vraag —, heeft een ander zich noodzakelijkerwijs hoofdelijk moeten verbinden, en het is dan alleen deze laatste die zekerheid heeft gesteld in de zin van artikel 35, lid 1. Doch zelfs wanneer de aangever zekerheid had gesteld in de bijzondere vorm bedoeld in artikel 33, lid 2 — door namelijk een bedrag in geld te betalen —, moet worden aangenomen dat de bevrijding van de verplichtingen ingevolge de zuivering van het document Τ 1 uitsluitend geldt voor de door hem als borg aangegane verbintenis; hij kan het betaalde bedrag dan dus terugvorderen, doch uit artikel 35 kan niet worden afgeleid dat hij tevens bevrijd is van de in artikel 13 bedoelde verplichtingen. In werkelijkheid betreft artikel 35 de rechtspositie van de borg en niet die van de aangever. De gevolgen van de zuivering van het document Τ 1 voor deze laatste is een vraag die valt buiten het kader van deze bepaling (deze vraag is bovendien door de rechter in het hoofdgeding niet gesteld). Wellicht kan men met een beroep op de logica van het stelsel hieruit afleiden dat ook de aangever, en niet alleen de borg, na de zuivering is bevrijd; doch men kan stellig niet tot deze conclusie komen door interpretatie van artikel 35.