ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 78/2

Beroep ingesteld op 4 december 2013 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-640/13)

2014/C 78/04

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, W. Roels, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk, door retroactief het recht van belastingplichtigen op terugbetaling van in strijd met het Unierecht geheven belastingen te beperken, de krachtens artikel 4, lid 3, VEU op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Nationale regeling

Section 107 van de Finance Act 2007 ontneemt belastingbetalers retroactief het recht op terugbetaling van onrechtmatig geheven belastingen.

Voornaamste argument

Wanneer het Unierecht ter zake niet in een regeling voorziet, is het een aangelegenheid van het nationale recht van elke lidstaat om de procedurele voorwaarden te bepalen met betrekking tot vorderingen waarbij burgers aanspraak maken op aan het Unierecht ontleende rechten. Procedurele autonomie is echter onderhevig aan de eerbiediging van het effectiviteitsbeginsel en het gelijkwaardigheidsbeginsel en van andere algemene rechtsbeginselen, zoals rechtszekerheid en de bescherming van het gewettigd vertrouwen. Section 107 van de Finance Act 2007 eerbiedigt deze beginselen niet en is dus onverenigbaar met artikel 4, lid 3, VEU.
—

verwijzing van de Commissie in rekwirantes kosten in de onderhavige procedure en in de in zaak T-411/10 gemaakte kosten voor zover het dezelfde middelen betreft.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 12 december 2013 — Verder LabTec GmbH & Co. KG/Finanzamt Hilden

(Zaak C-657/13)

(2014/C 71/13)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Verder LabTec GmbH & Co. KG

Verwerende partij: Finanzamt Hilden

Prejudiciële vraag

Is het met de vrijheid van vestiging van artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verenigbaar wanneer, voor het geval van overdracht van activa van een binnenlandse naar een buitenlandse inrichting van dezelfde onderneming, een nationale regeling bepaalt dat er sprake is van een onttrekking ten behoeve van een buiten de onderneming gelegen doel, met als gevolg dat door het vrijkomen van stille reserves onttrekkingswinst ontstaat, en een andere nationale regeling de mogelijkheid biedt die winst gelijkmatig over vijf of over tien boekjaren te spreiden?
—

rekening te houden met tijdvakken van arbeid als arbeidscontractant in dienst van een in die lidstaat gevestigde instelling van de Europese Unie, met name wanneer zowel vóór als na de periode van tewerkstelling als arbeidscontractant arbeid is verricht als werknemer op grond van de regeling van die lidstaat;
1.

Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2003/96 (1) verstaat onder „belastingniveau” het totaal van alle geheven indirecte belastingen (btw uitgezonderd), rechtstreeks of niet-rechtstreeks berekend over de hoeveelheid energieproducten en elektriciteit op het tijdstip van uitslag tot verbruik. Volgens artikel 21, lid 5, van deze richtlijn wordt de belasting op elektriciteit verschuldigd op het tijdstip van levering door de distributeur of herdistributeur. Verzetten deze artikelen zich tegen een heffing op het warmte-effect van kernreactoren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/13

Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2013 door Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in zaak T-386/10, Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG/Europese Commissie

(Zaak C-604/13 P)

2014/C 24/24

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (vertegenwoordigers: H. Janssen en T. Kapp, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Vierde kamer) van 16 september 2013 in zaak T-386/10 volledig vernietigen en besluit C(2010) 4185 definitief van 23 juni 2010 in zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair nietig verklaren voor zover dit betrekking heeft op rekwirante;

— subsidiair, het bedrag van de bij het litigieuze besluit aan rekwirante opgelegde geldboete passend verlagen;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert rekwirante de volgende middelen aan:

Ten eerste heeft het Gerecht artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 (1), het nauwkeurigheidsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel geschonden, voor zover het artikel 23, lid 2, tweede volzin, van verordening nr. 1/2003 als maximaal percentage heeft uitgelegd en derhalve is voorbijgegaan aan de onrechtmatigheid van de vaststelling van het bedrag van de geldboete door de Commissie en zichzelf niet in staat heeft geacht om het bedrag van de geldboete op rechtmatige wijze te verlagen.

Ten tweede heeft het Gerecht artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 geschonden, daar het is voorbijgegaan aan de onrechtmatigheid van de richtsnoeren van 2006 wat de niet-inaanmerkingneming van de duur en de ernst van inbreuken door „één-product”-ondernemingen betreft.

Ten derde heeft het Gerecht miskend dat verweerster haar beoordelingsvrijheid krachtens punt 37 van de richtsnoeren van 2006 aldus had moeten uitoefenen dat zij voor „één-product”-ondernemingen het bedrag van de geldboete onder de grens van 10 % had moeten vaststellen.

Verder heeft het Gerecht het verbod van terugwerkende kracht geschonden door te oordelen dat de berekening van de geldboete door verweerster aan de hand van de richtsnoeren van 2006 rechtmatig was.

Bovendien heeft het Gerecht blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen bij de berekening van het bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboete, gelet op de geografische omvang, de deelname aan slechts één van de drie productsubgroepen en de zeer kleine rol die verzoekster heeft gespeeld.

Ten slotte heeft het Gerecht het beginsel van de redelijke procesduur geschonden.

(1) PB 2003, L 1, blz. 1.
—

vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 27, lid 1, van richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat zij de vereiste wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen tot omzetting van artikel 2, sub a, b, d, f, g, h, n, artikel 3, lid 4, sub a en b, artikel 5, artikel 13, leden 1, sub e, en 6, tweede en derde alinea, artikel 14, leden 2, 3, 4, 5, artikel 16, leden 1, tweede zin, 3, eerste alinea, 4, tweede zin, 6, 7, 8, artikel 17, leden 1, sub c, betreffende biobrandstoffen, 2 betreffende biovloeistoffen, 3, sub b-i, betreffende andere lidstaten en derde landen, 3, sub a, b-ii, c, 4, sub a — c, en 8, artikel 18, lid 1, betreffende biovloeistoffen, artikel 19, leden 1 en 3, voor biovloeistoffen, bijlage II, bijlage III, bijlage IV en bijlage V bij deze richtlijn noch landelijk, noch in bepaalde deelgebieden heeft vastgesteld respectievelijk deze voorschriften aan de Commissie heeft meegedeeld;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 7 november 2013 — Annegret Weitkämper-Krug/NRW Bank, Anstalt des öffentlichen Rechts

(Zaak C-571/13)

2014/C 24/10

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Annegret Weitkämper-Krug

Verwerende partij: NRW Bank, Anstalt des öffentlichen Rechts

Prejudiciële vraag

Dient artikel 27, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1), aldus te worden uitgelegd dat het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht en dat krachtens artikel 22 van deze verordening bij uitsluiting bevoegd is, de uitspraak desalniettemin moet aanhouden totdat definitief duidelijkheid bestaat over de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht en dat geen exclusieve bevoegdheid krachtens artikel 22 van diezelfde verordening toekomt?

(1) Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/16

Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2013 door Castel Frères SAS tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2013 in zaak T-320/10, Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-622/13 P)

2014/C 24/29

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Castel Frères SAS (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 13 september 2013 in zaak T-320/10 vernietigen,

— het beroep tot vernietiging van de beslissing van de tweede raad van beroep van het BHIM van 4 mei 2010 in zaak R 962/2009-2 door Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell verwerpen,

— het Bureau en de andere partij verwijzen in de kosten van de procedures voor het Gerecht en het Hof.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekwirantes vordering om het beroep bij het Gerecht niet-ontvankelijk te verklaren op grond dat sprake was van rechtsmisbruik door de andere partij, af te wijzen. Rekwirantes vordering is gebaseerd op een onjuiste opvatting van de bewijzen. De vordering is ook gebaseerd op een onjuiste uitlegging van de rol van rechtsmisbruik in procedures voor de instellingen van de Europese Unie. De vordering is ook gebaseerd op een gebrek aan motivering van de beslissing, omdat het Gerecht niet heeft gemotiveerd waarom rekwirantes vordering is afgewezen.

Rekwirante stelt voorts dat het Gerecht artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009 (1) heeft geschonden door onjuiste juridische criteria te hanteren bij de vaststelling dat rekwirantes merk ten onrechte was ingeschreven.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk, PB L 78, blz. 1
1)

Moeten de Unierechtelijke regels inzake overheidsopdrachten, met name artikel 1, lid 1, derde alinea, van [richtlijn 89/665, zoals gewijzigd bij] richtlijn 2007/66 (1), inzake de beginselen van doeltreffendheid en snelheid wat betreft de bescherming van rechten van inschrijvers die zijn geschonden, artikel 2 van richtlijn 2004/18 (2), dat het beginsel van gelijke behandeling van inschrijvers en het transparantiebeginsel bevat, en de artikelen 44, lid 1, en 53, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/18, betreffende de procedure voor de gunning van een opdracht aan de inschrijver die de economisch voordeligste inschrijving heeft ingediend, samen of afzonderlijk (maar zonder beperking tot de voornoemde bepalingen) aldus worden begrepen en uitgelegd dat: a) wanneer een inschrijver kennis heeft gekregen van een mogelijk significante relatie (band) tussen een andere inschrijver en de deskundigen van de aanbestedende dienst die de offertes hebben beoordeeld, en/of kennis heeft gekregen van de potentieel uitzonderlijke positie van die inschrijver op grond van voorbereidend werk dat eerder is verricht met betrekking tot de betrokken aanbestedingsprocedure, en de aanbestedende dienst, gelet op die omstandigheden, niet is opgetreden, die informatie op zich volstaat om te vorderen dat de beroepsinstantie het optreden van de aanbestedende dienst waarbij de transparantie en de objectiviteit van de procedures niet werden gewaarborgd, onrechtmatig verklaart, en de verzoeker bovendien niet verplicht is concreet te bewijzen dat de deskundigen vooringenomen hebben gehandeld? b) de beroepsinstantie die heeft vastgesteld dat de bovengenoemde vordering van de verzoeker gegrond is, in haar oordeel over de mogelijke gevolgen daarvan voor het resultaat van de aanbestedingsprocedure, niet in aanmerking hoeft te nemen dat de resultaten van de beoordeling van de door de inschrijvers ingediende offertes in wezen dezelfde waren geweest indien geen van de deskundigen die de offertes hebben beoordeeld vooringenomen was geweest? c) de inschrijver pas (uiteindelijk) kennis krijgt van de inhoud van de criteria betreffende de economisch voordeligste inschrijving, die volgens kwalitatieve parameters waren geformuleerd en in abstracte bewoordingen waren omschreven in de aanbestedingsvoorwaarden (criteria zoals volledigheid en verenigbaarheid met de behoeften van de aanbestedende dienst), op grond waarvan de inschrijver in wezen in staat was een offerte in te dienen, op het ogenblik dat de aanbestedende dienst de door de inschrijvers ingediende offertes heeft beoordeeld overeenkomstig die criteria en de betrokken inschrijvers uitgebreid heeft ingelicht over de motivering van zijn beslissingen, en slechts vanaf dat ogenblik de in het nationale recht neergelegde termijn voor de beroepsprocedure begint te lopen voor die inschrijver?
2)

a) Wat is bij de vraag of de beschikbaarstelling van een busstrook op een openbare weg aan Black Cabs maar niet aan minicabs tijdens de uren dat de busstrook in bedrijf is, selectief is voor de toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU, de relevante doelstelling aan de hand waarvan moet worden beoordeeld of Black Cabs en minicabs zich in een vergelijkbare juridische en feitelijke situatie bevinden? b) Als kan worden aangetoond dat de relevante doelstelling in de zin van vraag 2(a) ten minste deels bestaat in de totstandbrenging van een veilig en doeltreffend vervoerssysteem, en dat er veiligheids- en/of doeltreffendheidsoverwegingen zijn die rechtvaardigen dat Black Cabs over busstroken mogen rijden die niet in dezelfde mate op minicabs van toepassing zijn, is de maatregel dan niet selectief in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU? c) Is het bij de beantwoording van vraag 2(b) nodig om te overwegen of de lidstaat die zich op deze rechtvaardiging beroept, daarnaast heeft aangetoond dat de gunstigere behandeling van Black Cabs vergeleken met minicabs evenredig is en niet verder gaat dan wat noodzakelijk is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 377/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie van België (België) op 3 october 2013 — Vlaams Gewest tegen Heidi Van Den Broeck

(Zaak C-525/13)

2013/C 377/12

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie van België

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Vlaams Gewest

Verweerster: Heidi Van Den Broeck

Prejudiciële vraag

Moet artikel 33, lid 1, van verordening (EG) nr. 2419/2001 (1) van de Commissie van 11 december 2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen zo worden uitgelegd dat de weigering, voor het betrokken kalenderjaar, van „het op grond van de betrokken steunregeling toe te kennen steunbedrag waarop het bedrijfshoofd overeenkomstig artikel 31, lid 2, aanspraak zou kunnen maken”, betrekking heeft op het steunbedrag dat in toepassing van de „betrokken steunregeling”, zoals opgesomd in artikel 1, lid 1, van verordening (EEG) nr. 3508/92 (2) van de Raad van 27 november 1992 tot instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen, verschuldigd is, zodat niet enkel het steunbedrag voor de „betrokken gewasgroep” moet worden geweigerd, maar het volledige steunbedrag in toepassing van één van de aldaar opgesomde steunregelingen waarvan de betrokken gewasgroep deel uitmaakt?

(1) PB L 327, blz. 11.

(2) PB L 355, blz. 1.
3)

Kan de luchtvaartmaatschappij, voor zover aftrek mogelijk is, deze altijd toepassen, of is dit afhankelijk van de mate waarin het nationale recht haar dit toestaat of dit naar oordeel van de rechter passend is?
—

het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 27 juni 2013 in zaak T-367/12 te vernietigen, alsook beslissing R 2532/2011-2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 30 mei 2012 te vernietigen voor zover daarbij het beroep van interveniënte is toegewezen en de afwijzing van de oppositie van interveniënte is vernietigd;
—

het verzoek in reconventie van de Commissie op alle onderdelen, die in beginsel niet-ontvankelijk of hoe dan ook ongegrond zijn, af te wijzen;
2.

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, rijst de volgende vraag: Wanneer de onderhoudsgerechtigde in de ene zaak verzoekt om betaling van de lopende onderhoudsschuld en de onderhoudsplichtige in een andere zaak verzoekt om vaststelling van het alimentatiebedrag dat hij vanaf een bepaald tijdstip in de toekomst zal moeten uitkeren, hebben die verzoeken dan vanaf dat toekomstige tijdstip „hetzelfde onderwerp” en „dezelfde oorzaak” in de zin van artikel 12 van de verordening?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 325/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 27 juni 2013 — Strafzaak tegen Markus D.

(Zaak C-358/13)

2013/C 325/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in de strafzaak

Markus D.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 1, punt 2, sub b, van richtlijn 2001/83/EG van 6 november 2001 (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van 31 maart 2004 (2), aldus worden uitgelegd dat enkelvoudige of samengestelde substanties in de zin van deze bepaling die de fysiologische functies van de mens enkel wijzigen — en dus niet herstellen of verbeteren —, enkel dan kunnen worden geacht een geneesmiddel te zijn indien zij therapeutisch nuttig zijn of in ieder geval een positieve invloed hebben op de lichaamsfuncties? Vallen bijgevolg enkelvoudige of samengestelde substanties die louter wegens hun — roesopwekkende — psychoactieve werking worden geconsumeerd en daarbij stellig de gezondheid in gevaar brengen, niet onder het in de richtlijn bedoelde begrip geneesmiddel?

(1) Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, PB L 311, blz. 67.

(2) Richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot wijziging van richtlijn 2001/83/EG, PB L 136, blz. 34.
2.

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: Moet artikel 2 van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat de door een detailhandelaar aangeboden diensten inhoudelijk net zo nader moeten worden gespecificeerd als de door een detailhandelaar verkochte waren? a) Volstaat het voor de specificatie van de diensten dat aa) enkel de dienstensector in het algemeen of algemene benamingen, bb) enkel de klasse(n) of cc) elke afzonderlijke dienst concreet worden aangeduid? b) Spelen deze aanduidingen dan een rol bij de bepaling van de datum van de aanvraag, of is het bij de aanduiding van algemene benamingen of klassen mogelijk om deze te wijzigen of aan te vullen?
3)

Indien ook vraag 2 bevestigend wordt beantwoord, is datzelfde kader dan ongeldig voor zover er niet in wordt voorzien om in een geval als het onderhavige waarin één dag te vroeg is gebruik gemaakt van een certificaat, restitutie uit te betalen c.q. vrijgave van de gestelde zekerheid te verlenen?
a)

Moet artikel 6, punt 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus worden uitgelegd dat in het geval van een rechtsvordering waarbij een in de staat van het gerecht gevestigde verweerster en andere in verschillende lidstaten van de Europese Unie gevestigde verweersters gezamenlijk worden aangesproken tot het verstrekken van inlichtingen en tot schadevergoeding ter zake van een door de Europese Commissie vastgestelde deelneming van verweersters in meerdere lidstaten en op verschillende plaatsen en tijdstippen aan een enkele voortdurende inbreuk op artikel 81 EG/artikel 101 VWEU en artikel 53 EER, gelijktijdige behandeling en berechting doelmatig is teneinde te vermijden dat bij afzonderlijke berechting onverenigbare uitspraken worden gegeven?
1)

In hoeverre verlenen de bepalingen van verordening (EG) nr. 854/2004 (1) de bevoegde autoriteit een discretionaire bevoegdheid om het tijdstip van een bepaalde slacht te bepalen, gelet op haar verplichting om een officiële dierenarts aan te wijzen die bij de slacht controles moet verrichten, of is zij verplicht een dergelijke dierenarts aan te wijzen voor het tijdstip waarop het slachthuis heeft vastgesteld dat de slacht zal plaatsvinden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 274/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 16 juli 2013 — R, op verzoek van ClientEarth/Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

(Zaak C-404/13)

2013/C 274/25

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ClientEarth

Verwerende partij: Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

Prejudiciële vragen

1) Indien, in de zin van richtlijn 2008/50/EG (1) betreffende de luchtkwaliteit (hierna: „richtlijn”), in een bepaalde zone of agglomeratie overeenstemming met de grenswaarden voor stikstofdioxide niet wordt bereikt op het in bijlage XI bij de richtlijn genoemde uiterste tijdstip van 1 januari 2010, is een lidstaat dan ingevolge de richtlijn of artikel 4 VEU verplicht om uitstel van het tijdstip aan te vragen overeenkomstig artikel 22 van de richtlijn?

2) Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, kan een lidstaat worden bevrijd van die verplichting, en zo ja in welke omstandigheden?

3) Worden de verplichtingen van een lidstaat die artikel 13 niet heeft nageleefd, geraakt door artikel 23 (met name lid 2 daarvan), en zo ja in hoeverre?

4) In geval van niet-naleving van de artikelen 13 of 22, moet een nationale rechter dan ingevolge het Europese recht op verzoek maatregelen gelasten om te voldoen aan artikel 30 van de richtlijn en/of de artikelen 4 VEU of 19 VEU, en zo ja welke?

(1) Richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (PB L 152, blz. 1).
1)

Moet artikel 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, aldus worden uitgelegd dat de Tsjechische Republiek bevoegd is voor de toekenning van gezinsbijslag in de vorm van een ouderschapstoelage in omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin verzoekster, haar echtgenoot en haar kind in Frankrijk wonen, verzoeksters echtgenoot daar een beroepsactiviteit uitoefent, het belangencentrum van het gezin daar is gelegen en verzoekster in Frankrijk de PAJE-gezinsbijslag (prestation d’accueil du jeune enfant) zonder enige beperking heeft ontvangen? Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt: