Met betrekking tot de vergelijkbaarheid zij opgemerkt dat de nationale wettelijke regeling ertoe strekt, een groep bestaande uit een moedervennootschap met haar dochterondernemingen en kleindochterondernemingen zo veel mogelijk gelijk te stellen met een onderneming met verschillende vestigingen, door een fiscale consolidatie van de resultaten van al deze vennootschappen mogelijk te maken. Bijgevolg zijn het bezit van ingezeten kleindochterondernemingen via een ingezeten dochteronderneming en het bezit van ingezeten kleindochterondernemingen via een niet-ingezeten kleindochteronderneming objectief vergelijkbaar voor zover het in beide gevallen de bedoeling is voor het geheel van de moedervennootschap en de kleindochterondernemingen de voordelen van de regeling van de fiscale eenheid te verkrijgen.

Een dergelijk verschil in behandeling is slechts verenigbaar met deze bepalingen indien het betrekking heeft op situaties die niet objectief vergelijkbaar zijn, waarbij de vergelijkbaarheid van een grensoverschrijdende situatie met een binnenlandse situatie moet worden onderzocht rekening houdend met het door de betrokken nationale bepalingen nagestreefde doel, of wordt gerechtvaardigd door een dwingende reden van algemeen belang.

Doordat zij, ter zake van de belastingen, grensoverschrijdende situaties ten opzichte van binnenlandse situaties benadelen, leveren de bepalingen van deze wettelijke regeling dus een beperking op die ingevolge de bepalingen van het VWEU inzake de vrijheid van vestiging in beginsel verboden is.

Deze wettelijke regeling roept aldus echter een verschil in behandeling in het leven ter zake van de mogelijkheid om voor de regeling van de fiscale eenheid te kiezen, naargelang de moedervennootschap haar indirecte participaties via een in deze lidstaat of een andere lidstaat ingezeten dochteronderneming aanhoudt.

De mogelijkheid die het recht van deze lidstaat aan ingezeten moedervennootschappen biedt, vormt immers voor de betrokken vennootschappen een cashflowvoordeel. Op basis van deze regeling is het met name mogelijk om de winst en het verlies van de in de fiscale eenheid opgenomen vennootschappen te consolideren op het niveau van de moedervennootschap en om intragroepstransacties fiscaal neutraal te houden.

De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke een ingezeten moedervennootschap een fiscale eenheid met een ingezeten kleindochteronderneming kan vormen wanneer zij deze kleindochter bezit via een of meer ingezeten vennootschappen, doch niet wanneer zij deze kleindochter bezit via niet-ingezeten vennootschappen zonder vaste inrichting in deze lidstaat.

De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke toepassing van de regeling van de fiscale eenheid wordt toegekend aan een ingezeten moedervennootschap met ingezeten dochterondernemingen, maar toepassing van deze regeling wordt onthouden aan ingezeten zustervennootschappen waarvan de gemeenschappelijke moedervennootschap niet in deze lidstaat is gevestigd en aldaar niet over een vaste inrichting beschikt.

Deze wettelijke regeling roept immers een verschil in behandeling in het leven tussen, enerzijds, moedervennootschappen met zetel in deze lidstaat, die dankzij de regeling van de fiscale eenheid bij de bepaling van hun belastbare winst met name onmiddellijk het verlies van hun verlieslatende dochterondernemingen kunnen verrekenen met de winst van hun winstgevende dochterondernemingen, en, anderzijds, moedervennootschappen die eveneens dochterondernemingen in deze lidstaat bezitten maar in een andere lidstaat gevestigd zijn en in eerstbedoelde lidstaat niet over een vaste inrichting beschikken, en die van de regeling van de fiscale eenheid en dus van het daaruit voortvloeiende cashflowvoordeel zijn uitgesloten.

Doordat zij, ter zake van de belastingen communautaire situaties ten opzichte van zuiver interne situaties benadelen, leveren de bepalingen van deze wettelijke regeling dus een beperking op die ingevolge de verdragsbepalingen inzake de vrijheid van vestiging in beginsel verboden is.

Wat de vergelijkbaarheid van een grensoverschrijdende situatie met een binnenlandse situatie betreft, kan de doelstelling van de regeling van de fiscale eenheid, die erin bestaat het mogelijk te maken dat vennootschappen van eenzelfde groep fiscaal worden behandeld alsof zij slechts één en dezelfde belastingplichtige vormen, even goed worden bereikt door een groep waarvan de moedervennootschap ingezetene is als door een groep waarvan de moedervennootschap niet-ingezetene is, althans wat betreft de belasting van uitsluitend de in deze lidstaat belastingplichtige zustervennootschappen. Het verschil in behandeling ter zake van de mogelijkheid om zustervennootschappen fiscaal te integreren wordt dus niet gerechtvaardigd door een objectief verschil in situatie.

Evenmin wordt dat verschil gerechtvaardigd door de dwingende reden van algemeen belang die verband houdt met het behoud van de samenhang van het belastingstelsel, daaronder begrepen de voorkoming van dubbele verliesverrekening, aangezien geen rechtstreeks verband bestaat tussen dat belastingvoordeel en een bepaalde belastingheffing.

(cf. punten 47, 48, 50‑54, 56, dictum 2)