ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 190/29

Beroep ingesteld op 17 april 2015 — Compagnia Trasporti Pubblici e.a./Commissie

(Zaak T-187/15)

(2015/C 190/33)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partijen: Compagnia Trasporti Pubblici SpA (Arzano, Italië); Atap — Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA (Biella, Italië); Actv SpA (Venetië, Italië); Ferrovie Appulo Lucane Srl (Bari, Italië); Asstra Associazione Trasporti (Rome, Italië), en Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rome) (vertegenwoordiger: M. Malena, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht het bestreden besluit nietig te verklaren wat de punten en onderdelen betreft waartegen het beroep is gericht.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in de zaken T-185/15, Buonotourist/Commissie, en T-186/15, CSTP Azienda della Mobilità/Commissie.

De verzoekende partijen stellen in het bijzonder dat inbreuk is gemaakt op de artikelen 93 VWEU, 94 VWEU, 107 VWEU en 108 VWEU, alsook op verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156, blz. 1) en verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 1191/69 en (EEG) nr. 1107/70 (PB L 315, blz. 1), dat de Commissie geen bevoegdheid heeft, dat verordening nr. 1191/69 is geschonden, dat in de onderhavige zaak sprake is van misbruik van bevoegdheid en dat is voorbijgegaan aan de mededeling van de Commissie houdende richtsnoeren voor de uitlegging van verordening nr. 1370/2007.
—

uitvoeringsbesluit van de Commissie van 19 december 2014 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) [Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 10135 (PB L 369, blz. 71] nietig verklaren voor zover daarbij zijn uitgesloten van financiering door de Europese Unie uitgaven die zijn gedaan op het gebied van areaalgerelateerde steun voor aanvraagjaar 2008 en die overeenkomen met a) 10 % van het totaalbedrag van de uitgaven gedaan voor grasland, b) 5 % van het totaalbedrag van de uitgaven die zijn gedaan voor extra gekoppelde steun en c) 5 % van het totaalbedrag van uitgaven voor plattelandsontwikkeling.
De mededelingen die de Europese Commissie tijdens de procedure voor evaluatie van het project heeft doen toekomen, vermelden niet de juiste coördinator van dat project en zijn gericht aan iemand die niet de vertegenwoordiger in rechte, contactpersoon of coördinator van het betrokken project is. Dit punt is in casu van bijzonder belang, aangezien de persoon in kwestie niets van doen heeft met AEDEC en deel uitmaakt van het Finse team van LATIN PLAN.

De Europese Commissie heeft zich kennelijk op het standpunt gesteld dat die persoon niet in aanmerking kwam voor de subsidie, omdat zij dacht dat hij het project LATIN PLAN als lid van AEDEC coördineerde en tegelijk deel uitmaakte van het Finse team. Op grond van het cumulatieverbod, dat in het Unierecht ter zake van subsidies van toepassing is, kan één en dezelfde begunstigde niet meerdere ten laste van de begroting komende subsidies voor een project ontvangen. Elke partner van het LATIN PLAN-team vraagt een budget aan. Als de subsidie uiteindelijk aan het team was toegekend, zou de persoon in kwestie, zoals de Commissie ten onrechte meent, middelen hebben ontvangen als lid van AEDEC én als lid van het Finse team.
—

Het tweede middel omvat 19 onderdelen, in het kader waarvan verzoeksters stellen dat het door de Commissie verrichte onderzoek ontoereikend en onvolledig was en dat de Commissie op verschillende punten is afgeweken van haar eigen richtsnoeren en mededelingen. Deze gebreken vormen een reeks onderling overeenstemmende aanwijzingen waaruit blijkt dat de Commissie ten tijde van de vaststelling van het bestreden besluit niet in staat was om alle in het betrokken geval vastgestelde ernstige problemen op te lossen. De Commissie heeft dan ook ten onrechte geweigerd om de procedurele rechten die verzoeksters aan artikel 108, lid 2, VWEU ontlenen, te beschermen.
2.

Tweede middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en ontoereikend onderzoek — in dit verband wordt aangevoerd dat een kennelijke fout is gemaakt bij de boordeling of het verzoek tot inschrijving voldoet aan de voorwaarden voor openbaarmaking van het verzoek tot inschrijving van de geografische aanduiding betreffende de Piadina Romagnola, en — ontoereikend onderzoek doordat de nietigverklaring door een rechterlijke instantie van een lidstaat van het nationale productdossier waarop de bestreden verordening is gebaseerd, niet in het oordeel is betrokken; — verder wordt gesteld dat het beginsel van behoorlijk bestuur is geschonden.
5.

Vijfde middel, betreffende het verzoek om een vergoeding voor de door het psychisch geweld ontstane schade, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken zijn suggesties aan het onderzoekscomité intrekt en opmerkt dat de EIB niet verplicht is om iets te doen, aangezien zij hiertoe niet is veroordeeld en het besluit van het comité niet bindend is noch een procedurevoorschrift.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/31

Beroep ingesteld op 16 december 2014 — Mezhdunaroden tsentar za izsledvane na maltsinstvata i kulturnite vzaimodeystvia/Commissie

(Zaak T-819/14)

(2015/C 089/37)

Procestaal: Bulgaars

Partijen

Verzoekende partij: Stichting „Mezhdunaroden tsentar za izsledvane na maltsinstvata i kulturnite vzaimodeystvia” (Sofia, Bulgarije) (vertegenwoordiger: Hristo Hristev, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van de rechtshandeling van de Europese Commissie die is vervat in het schrijven met referentienummer ARES (2014) 2848632-01/09/2014 van de Europese Commissie en de daaraan als bijlage gehechte debetnota nr. 3241409948;

— vergoeding van de kosten die verzoekster in de loop van de procedure heeft moeten maken;

— subsidiair, voor het geval dat het beroep tot nietigverklaring wordt verworpen: verwijzing van verweerster in de door haar toedoen aan verzoekster opgekomen kosten die vexatoir zijn veroorzaakt, overeenkomstig artikel 87, lid 3, tweede alinea, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

Met haar eerste middel voert zij aan dat haar beroep ontvankelijk dient te worden verklaard, omdat de bestreden rechtshandeling dient te worden beschouwd als uitoefening van overheidsbevoegdheden ten aanzien van een derde, waardoor een juridisch belang ontstaat bij het aanvechten van de vaststelling van de door haar begane overtreding, die een voorwaarde is voor het nemen van de haar betreffende nadelige maatregelen.

Met het tweede middel wordt betoogd dat de Europese Commissie het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden, omdat zij enerzijds de feiten niet volledig, objectief en consequent heeft onderzocht en geen rekening heeft gehouden met de juridische argumenten van de betrokkene, en anderzijds haar rechtshandeling niet heeft gemotiveerd.

Het derde middel betreft schending van het rechtszekerheidsbeginsel, omdat het dispositief van de bestreden rechtshandeling ook ten aanzien van de aard ervan niet volkomen duidelijk is.

Met het vierde middel wordt schending van het vertrouwensbeginsel gesteld, omdat de Commissie zowel over de uitvoering als over de financiële boekhouding van eerdere projecten geen opmerkingen had gemaakt en daardoor bij verzoekster het gewettigde vertrouwen was ontstaan dat haar boekhouding in overeenstemming was met de voorschriften en het niet nodig was voor lopende of toekomstige projecten aanpassingen aan te brengen; het vertrouwen ontstond bijgevolg door toedoen van de bevoegde instantie, namelijk de Europese Commissie.
—

schending van artikel 7, lid 1, sub b, en artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009.
2.

Het tweede middel heeft betrekking op de „kosten van externe bijstand”. Verzoeker stelt schending van onjuiste toepassing van verordening (EG) nr. 1078/2008, artikel 16 van richtlijn 2004/18/EG en artikel 14 van verordening (EG) nr. 199/2008 van de Raad van 25 februari 2008 betreffende de instelling van een communautair kader voor de verzameling, het beheer en het gebruik van gegevens in de visserijsector en voor de ondersteuning van wetenschappelijk advies over het gemeenschappelijk visserijbeleid; en schending en onjuiste toepassing van het vertrouwensbeginsel. — Verzoeker voert in dit verband aan dat het bezwaar tegen de niet-uitoefening van een selectieprocedure voor de gunning van de opdracht aan Studio Nouvelle Srl inbreuk maakt op artikel 16, aanhef en onder f), van richtlijn 2004/18/EG, waarbij dergelijke diensten van de toepassing van de aanbestedingsregels zijn uitgesloten. Hoe dan ook heeft IREPA een mededingingsvriendelijke procedure gehouden door vijf marktdeelnemers uit te nodigen en de beginselen die aan openbare aanbestedingen ten grondslag liggen, in acht te nemen. — Daarnaast voert verzoeker aan dat het bezwaar over het gebrek aan gegevens over de controles van de door Studio Nouvelle Srl verrichte dienst ongerechtvaardigd is wegens schending van artikel 14 van verordening (EG) nr. 199/2008, waarin geen specifieke controleprocedures zijn neergelegd; deze zijn daarentegen aangegeven in het nationale plan dat door de Europese Commissie is goedgekeurd, waardoor ook op dit punt gewettigd vertrouwen over de rechtmatigheid ervan is gewekt. — Volgens verzoekster is de gevorderde restitutie ongerechtvaardigd voor zover daarin uitgaven zijn opgenomen die de Staat nog niet heeft gedaan. De geboekte bedragen zijn namelijk overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 7, 10 en 11 van verordening (EG) nr. 1078/2008 toegeschreven aan het nationale programma 2009/2010 en de Commissie heeft deze wijze van verslaglegging voor het programma 2008 zelf goedgekeurd, waardoor ook op dit punt gewettigd vertrouwen over de betaling is gewekt.
Hogere voorziening ingesteld op 31 december 2014 door Carlo De Nicola tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 november 2014 in zaak F-55/08 RENV, De Nicola/EIB

(Zaak T-848/14 P)

(2015/C 073/56)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirerende partij: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Isola, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank

Conclusies

De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht om de onderhavige voorziening toe te wijzen en, met gedeeltelijke herziening van het bestreden arrest, de verwijzing naar artikel 270 VWEU te schrappen, de punten 2 en 3 van het dictum te vernietigen alsmede de punten 16, 17, 18, 19, 22, 37, 41, 42, 45, 47, 48, 49, 51, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65 en 66 van het bestreden arrest; de zaak terug te verwijzen naar een andere kamer van het GVA opdat het in een andere samenstelling opnieuw beslist over de vernietigde punten, na de gevraagde maatregelen van instructie te hebben toegewezen. Rekwirant behoudt zich het recht voor om te vragen om elke maatregel van instructie, direct en/of indirect, die nodig zal zijn in verband met de verdediging van de wederpartij alsmede om de overlegging van alle andere documenten die nodig zijn om de beweringen van de wederpartij te weerleggen. Voorts vraagt hij om de wederpartij te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Deze hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 november 2014, in zaak F-55/08 RENV, De Nicola/EIB

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij de volgende middelen aan:

1. Eerste middel, ontleend aan het verzuim om een uitspraak te doen over het verzoek om verwijdering van de opmerkingen en de documenten van de EIB.

2. Tweede middel, ontleend aan het verzuim om een uitspraak te doen over het verzoek om wraking van de president van de rechtsprekende formatie.

3. Derde middel, ontleend aan een verkeerde uitlegging van het arrest in zaak T-37/10 P.

4. Vierde middel, ontleend aan het ontbreken van motivering dan wel een ontoereikende motivering van de vaststelling over psychisch geweld en de veroordeling om dit te doen beëindigen.

5. Vijfde middel, ontleend aan het feit dat het beroepscomité zich moet uitspreken over het beoordelingsrapport 2006;
—

Verzoekster voert met dit middel met name aan dat het bestreden besluit niet voldoet aan de aan de motiveringsplicht gestelde eisen. Met name is niet duidelijk hoe het vermelde aantal tonnen CO2-equivalent voor verzoekster is samengesteld.
—

de brief met kenmerk SM/FUN S/2622874 van 28 juli 2014 van de Europese Commissie, met name van directeur-generaal Landbouw en Plattelandsontwikkeling Jerry Plewa, gericht aan de directeur-generaal Internationaal en EU-beleid van het Italiaanse ministerie van Land- en Bosbouw, Felice Assenza, waarvan verzoekende partij kennis heeft gekregen nadat zij op 19 november 2014 toegang tot documenten kreeg, onbestaand en in elk geval nietig verklaren voor zover daarin het verzoek van Italië wordt afgewezen betreffende de overeenkomstig artikel 220 van verordening (EU) nr. 1308/2013 aangevraagde steunmaatregelen 6 tot en met 9, in het bijzonder de maatregelen betreffende de slachthuizen waarin wordt geslacht ter uitvoering van de sanitaire maatregelen tegen de verspreiding van aviaire influenza, en betreffende de daarmee verband houdende commerciële schade, en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1071/2014 van de Commissie van 10 oktober 2014 inzake uitzonderlijke steunmaatregelen voor de sectoren eieren en pluimveevlees in Italië, bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie van 11 oktober 2014, onbestaand en in elk geval nietig verklaren voor zover daarmee de slachthuizen waarin wordt geslacht ter uitvoering van de sanitaire maatregelen tegen de verspreiding van aviaire influenza en de daarmee verband houdende commerciële schade worden uitgesloten van de op basis van artikel 220 van verordening (EG) nr. 1308/2013 vastgestelde steunmaatregelen.
1.

Eerste middel: schending van artikel 11, lid 4, VEU, en de artikelen 2, eerste punt, en 4, lid 2, sub b, van verordening (EU) nr. 211/2011 (1), voor zover de Commissie heeft vastgesteld dat het voorgenomen burgerinitiatief niet binnen haar bevoegdheden valt. — Verzoekende partijen betogen dat de Commissie gebrekkig heeft gemotiveerd dat de beoogde aanbeveling van de Commissie om het onderhandelingsmandaat voor de Overeenkomst betreffende het trans-Atlantisch handels- en investeringspartnerschap (TTIP) in te trekken, niet ziet op een „rechtshandeling” in de zin van artikel 11, lid 4, VEU, gebrekkig is. Zowel het verlenen als het intrekken van een onderhandelingsmandaat vormt namelijk een Raadsbesluit in de zin van artikel 288, lid 4, VWEU en is daarmee een „rechtshandeling” in de zin van artikel 11, lid 4, VEU. — Verzoekende partijen betogen voorts dat de Commissie verder eveneens gebrekkig heeft gemotiveerd dat met het burgerinitiatief tegen de brede economische en handelsovereenkomst (CETA, Comprehensive Economic and Trade Agreement) niet van de Commissie zou kunnen worden verlangd de Raad niet de aanbeveling te doen de telkens uitonderhandelde volkenrechtelijke verdragen aan te nemen en ook niet van haar zou kunnen worden verlangd de aanbeveling te doen een besluit te nemen tot het niet-aannemen van de telkens uitonderhandelde verdragen. Uit artikel 11, lid 4, VEU, en de artikelen 2, eerste punt, en 4, lid 2, sub b, van verordening (EU) nr. 211/2011 blijkt namelijk geenszins dat burgerinitiatieven tot het nietig verklaren van gedane rechtshandelingen of het niet-aannemen van voorbereide rechtshandelingen, niet-ontvankelijk moeten worden verklaard. — Verzoekende partijen betogen daarenboven dat het niet-registreren van het burgerinitiatief „STOP TTIP” ook in strijd met het recht is, omdat het voorgenomen burgerinitiatief krachtens artikel 4, lid 2, sub b, van verordening (EU) nr. 211/2011 niet „kennelijk” buiten de bevoegdheden van de Commissie valt.
—

verwijzing van het BHIM en in voorkomend geval de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten (hoofdelijk en gezamenlijk).
3.

Derde middel: schending van artikel 39, lid 1, van de EBA verordening (1) en van artikel 16 van de EBA gedragscode voor goed bestuur (2), aangezien verzoekende partij niet in de gelegenheid was gesteld haar mening te geven over de argumentatie van verwerende partij en de door haar aangedragen feiten, alvorens het bestreden besluit EBA C 2013 002 werd vastgesteld. Verwerende partij heeft verzoekende partij namelijk niet in kennis gesteld van haar voornemen het gevraagde onderzoek naar Nordea Bank Finland niet te laten aanvangen en heeft dit ook niet gemotiveerd.
—

verordening (EG) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 en uitvoeringsverordening (EG) nr. 793/2014 van de Raad van 22 juli 2014 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij wordt opgenomen in de lijst in bijlage II bij voormelde verordening (EG) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 409/50

Beroep ingesteld op 20 augustus 2014 — Beul/Parlement en Raad

(Zaak T-640/14)

2014/C 409/71

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Carsten René Beul (Neuwied, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Pott en T. Eckhold, advocaten)

Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie en Europees Parlement

Conclusies

Verzoeker verzoekt het Gerecht om:

— verordening (EU) nr. 537/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende specifieke eisen voor de wettelijke controles van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang en tot intrekking van besluit 2005/909/EG van de Commissie nietig te verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker met name de volgende middelen aan.

Om te beginnen stelt verzoeker dat er geen bevoegdheidsgrondslag bestaat voor verordening (EU) nr. 537/2014 (1).

Voorts is verzoeker van mening dat de bepalingen van verordening (EU) nr. 537/2014 een ontoelaatbare inbreuk vormen op de vrijheid van beroep, zoals gewaarborgd door artikel 6, lid 1, VEU, juncto artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Verzoeker betoogt dat de inbreuk op de vrijheid van beroep in het bijzonder niet gerechtvaardigd is wegens onevenredigheid. Daarenboven voert verzoeker een schending van het subsidiariteitsbeginsel aan.

(1) Verordening (EU) nr. 537/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende specifieke eisen voor de wettelijke controles van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang en tot intrekking van besluit 2005/909/EG van de Commissie (PB L 158 blz. 77).
—

In dit verband wordt aangevoerd dat het uitvoeringsbesluit berust op een in formele zin onrechtmatig in gang gezette en uitgevoerde procedure. De verzoekende partijen betogen hiertoe onder meer dat de procedure in strijd met artikel 31, lid 1, eerste zin, van richtlijn 2001/83/EG niet vóór, maar eerst na de beslissing op een aanvraag voor verlenging van de vergunning voor het geneesmiddel in gang is gezet en dat bovendien ook geen bijzonder geval aan de orde is waarin de belangen van de Unie in het geding zijn. Het in gang zetten van de procedure houdt wat betreft de eerste verzoekende partij bovendien een omzeiling in van de in de lidstaat Duitsland bestaande voorschriften over het verlengen van vergunningen voor geneesmiddelen.
4.

De Commissie heeft artikel 41 van verordening nr. 1083/2006 geschonden, aangezien zij bij haar beoordelingen ook nog andere criteria in aanmerking heeft genomen dan die welke in het relevante operationele programma waren vermeld, en op basis daarvan heeft geconcludeerd dat enkel „state-of-the-art-oplossingen” en „de meest innovatieve en moderne oplossingen” steun verdienden. Het operationele programma maakt echter enkel melding van nieuwe en moderne oplossingen, wat moet worden bekeken in het licht van de huidige stand van de industriële en de commerciële ontwikkeling in Polen en van de algemene doelstelling de ontwikkeling van de betrokken regio te bevorderen.
—

het besluit van de Europese Commissie van 26 maart 2014, waarbij de registratie van het geplande burgerinitiatief met de benaming „Ethics for Animals and Kids” is geweigerd, nietig verklaren.
1.

Eerste middel: de EU is een contractspartij bij het Internationaal Verdrag tot bescherming van kweekproducten, dat in de EU is uitgevoerd bij de verordening inzake het communautaire kwekersrecht (1). Artikel 15, sub c, van die verordening erkent de zogeheten kwekersuitzondering, namelijk dat de werkingssfeer van het kwekersrecht zich niet uitstrekt tot „handelingen met als doel het kweken of ontdekken en ontwikkelen van andere rassen”. De betreden maatregel vormt een ernstige beperking van de kwekersuitzondering en schendt aldus de bindende en rechtstreeks toepasselijke internationale verplichting van de Unie. Voorts is de kwekersuitzondering ook aanvaard in artikel 27 van de overeenkomst betreffende een eengemaakt octrooigerecht (unified patent court) (UPCA). Hoewel de Unie geen partij is bij die overeenkomst, impliceert de bestreden maatregel in wezen dat de lidstaten hun uit de UPCA voortvloeiende internationale verplichtingen schenden.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling in feite en in rechte, door in strijd met artikel 2, lid 7, sub c, derde streepje, van de antidumpingbasisverordening te oordelen dat verzoeksters productiekosten en financiële situatie onderhevig zijn aan verstoringen van betekenis die nog voortvloeien uit het vroegere systeem zonder markteconomie.
3.

Derde middel: artikel 91, lid 1, sub a, van verordening nr. 1083/2006 is geschonden, nu geen sprake is van de daarin genoemde situatie waarin een besluit tot uitstel rechtsgeldig kan worden vastgesteld. — Gesteld wordt dat het besluit tot uitstel niet is gebaseerd op een auditverslag, zoals die bepaling vereist, doch slechts op een ontwerpverslag, dat niet kan worden aangemerkt als een definitief document waarmee een besluit tot uitstel kan worden onderbouwd. Voorts bevat dat ontwerpverslag geen aanwijzingen, laat staan bewijzen, dat sprake is van ernstige tekortkomingen in het beheers- en controlesysteem.