Hogere voorziening ingesteld op 21 juli 2021 door het Groothertogdom Luxemburg tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 12 mei 2021 in de gevoegde zaken T-516/18 en T-525/18, Groothertogdom Luxemburg en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie

(Zaak C-451/21 P)

(2021/C 481/21)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordigers: A. Germeaux, T. Uri, gemachtigden, D. Waelbroeck, J. Bracker, avocats)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Ierland

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 12 mei 2021 in de gevoegde zaken T-516/18 en T-525/18, Luxemburg en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie, vernietigen;

— primair, overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof de zaak zelf afdoen en de vorderingen van het Groothertogdom Luxemburg in eerste aanleg toewijzen door besluit (EU) 2019/421 van de Commissie van 20 juni 2018 betreffende steunmaatregel SA.44888 (2016/C) (ex 2016/NN) door Luxemburg ten uitvoer gelegd ten gunste van Engie (PB 2019, L 78, blz. 1) nietig te verklaren;

— subsidiair, de zaak naar het Gerecht terugverwijzen;

— de Commissie verwijzen in de kosten van het Groothertogdom Luxemburg.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert het Groothertogdom Luxemburg vier middelen aan.

Het eerste middel betreft schending van artikel 107 VWEU doordat het Gerecht heeft bevestigd dat de twee betrokken reeksen fiscale rulings een “selectief” voordeel opleverden in het licht van het door de Commissie in aanmerking genomen “enge” referentiekader. (i) Door aan te nemen dat er sprake was van een “eng” referentiekader (te weten de regels van het Luxemburgse vennootschapsbelastingstelsel voor deelnemingsvrijstelling en belasting van winstuitkeringen), heeft het Gerecht blijk gegeven van verschillende onjuiste rechtsopvattingen. Het heeft niet alleen een onvolledig en kunstmatig beperkt referentiekader in aanmerking genomen, maar ook het Luxemburgse recht onjuist opgevat door een uitlegging contra legem van de betrokken bepalingen te bekrachtigen. Voorts heeft het bestreden arrest een discriminatie tussen grensoverschrijdende en zuiver nationale verrichtingen bevestigd, doordat het Luxemburgse vennootschappen met deelnemingen in vennootschappen van andere lidstaten van het referentiekader heeft uitgesloten. (ii) De vaststelling dat er sprake was van een afwijking van het “enge” referentiekader is onjuist. Zij berust op een herschrijving van het nationale recht en is in strijd met de rechtspraak van het Hof over de selectiviteitsanalyse en in het bijzonder de rechtspraak die verlangt dat discriminatie ten opzichte van ondernemingen die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, wordt bewezen.

Het tweede middel betreft schending van artikel 107 VWEU doordat het Gerecht heeft bevestigd dat er sprake is van een “selectief” voordeel wegens niet-toepassing van de Luxemburgse bepaling inzake rechtsmisbruik en, subsidiair, schending van verordening (EU) 2015/1589 (1) en van de rechten van de verdediging. (i) De juridische kwalificatie door het Gerecht dat het een “selectief” voordeel betrof aangezien de Luxemburgse bepaling inzake rechtsmisbruik niet werd toegepast, berust op een onjuist uitgangspunt en een onjuiste opvatting van het nationale recht. Anders dan het Gerecht stelt, had hetzelfde belastbare resultaat immers kunnen worden bereikt door gebruik te maken van een “rechtstreekse” ZORA [converteerbare nulcouponobligatie]. (ii) De redenering van het Gerecht met betrekking tot de bepaling van het referentiekader geeft blijk van verschillende onjuiste rechtsopvattingen en motiveringsgebreken. (iii) De redenering van het Gerecht over het bestaan van een afwijking is onjuist. De vaststelling dat in casu was voldaan aan de criteria voor toepassing van de bepaling inzake rechtsmisbruik, is gebaseerd op het onjuiste uitgangspunt dat het gebruik van een “rechtstreekse” ZORA niet tot hetzelfde belastbare resultaat zou hebben geleid. Het bestreden arrest schendt artikel 107 VWEU ook doordat het ervan uitgaat dat er sprake is van rechtsmisbruik en in het bijzonder van het ontbreken van niet-fiscale motieven. Het Gerecht is bovendien zijn motiveringsplicht niet nagekomen en heeft de feiten niet volledig onderzocht doordat het geen rekening heeft gehouden met bepaalde feiten waaruit blijkt dat naar Luxemburgs recht geen rechtsmisbruik kon worden vastgesteld. Ten slotte heeft het artikel 107 VWEU geschonden aangezien het niet heeft aangetoond dat er sprake was van enige discriminatie ten gunste van Engie ten opzichte van ondernemingen die zich in een feitelijk en juridisch vergelijkbare situatie bevonden. (iv) Ten slotte, subsidiair, heeft het bestreden arrest de rechten van verdediging van het Groothertogdom Luxemburg geschonden.

Het derde middel betreft schending van de artikelen 4 en 5 VEU. Het Groothertogdom Luxemburg betoogt dat het bestreden arrest de autonomie van de nationale belastingautoriteiten beperkt op een gebied waarvoor alleen de lidstaten bevoegd zijn, en dat het aldus inbreuk maakt op de artikelen 4 en 5 VEU en op de beginselen inzake de bevoegdheidsverdeling tussen de lidstaten en de Europese Unie.

Het vierde middel betreft schending van artikel 296 VWEU doordat het Gerecht zijn motiveringsplicht niet is nagekomen.

(1) Verordening van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).