ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

1. Vormt de uitdrukking „rechterlijke autoriteit” zoals bedoeld in artikel 6.2 Kaderbesluit (1) een autonoom begrip van het Unierecht? 2. Indien het antwoord op vraag 1.1. bevestigend luidt: aan de hand van welke criteria kan worden vastgesteld of een autoriteit van de uitvoerende lidstaat een dergelijke rechterlijke autoriteit is en het door haar ten uitvoer gelegde Europees aanhoudingsbevel bijgevolg een dergelijke rechterlijke beslissing is? 3. Indien het antwoord op vraag 1.1. bevestigend luidt: valt het Nederlandse openbaar ministerie, meer bepaald de officier van justitie, onder het begrip rechterlijke autoriteit zoals bedoeld in artikel 6.2 Kaderbesluit en is het door deze autoriteit ten uitvoer gelegde Europees aanhoudingsbevel bijgevolg een rechterlijke beslissing? 4. Indien het antwoord op vraag 1.3. bevestigend luidt: kan het worden toegestaan dat de initiële overlevering wordt beoordeeld door een rechterlijke autoriteit, meer bepaald de Overleveringskamer te Amsterdam, overeenkomstig artikel 15 Kaderbesluit, waarbij aan de rechtsonderhorige o.m. het hoorrecht en het recht op toegang tot de rechter wordt gerespecteerd, terwijl de aanvullende overlevering overeenkomstig artikel 27 Kaderbesluit wordt toebedeeld aan een andere autoriteit, namelijk de Officier van Justitie, waarbij aan de rechtsonderhorige geen hoorrecht of recht op toegang tot de rechter wordt gewaarborgd, zodat een manifest gebrek aan coherentie binnen het Kaderbesluit wordt tot stand gebracht zonder enige redelijke verantwoording? 5. Indien het antwoord op vragen 1.3. en 1.4. bevestigend luidt: dienen de artikelen 14, 19 en 27 Kaderbesluit zo te worden uitgelegd dat een openbaar ministerie hetwelk optreedt als uitvoerende rechterlijke autoriteit, vooreerst het hoorrecht en het recht op toegang tot de rechter van de rechtsonderhorige dient te respecteren, vooraleer toestemming kan gegeven worden voor het vervolgen, veroordelen of in hechtenis houden van een persoon met het oog op de uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel, wegens een strafbaar feit dat is gepleegd voor zijn overlevering krachtens een Europees aanhoudingsbevel, niet zijnde het strafbare feit waarvoor zijn overlevering is gevraagd?
2)

Kan artikel 1, lid 1, onder a), i) en ii), van richtlijn 98/59/EG van de Raad betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag aldus worden uitgelegd dat de referentieperiode van 30 of 90 dagen die is vastgesteld om te bepalen of er sprake is van collectief ontslag, kan worden berekend vanaf de datum van het individuele ontslag dat in het geding aan de orde is, zonder dat de beëindigingen van arbeidsovereenkomsten die na die datum hebben plaatsgevonden noodzakelijkerwijs in strijd met de wet worden verklaard?
Beroep ingesteld op 26 juli 2019 — Europese Commissie/Republiek Italië

(Zaak C-573/19)

(2019/C 305/36)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara, E. Manhaeve, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Italië

Conclusies

Verzoekster vraagt het Hof vast te stellen dat de Italiaanse Republiek:

1) door systematisch en voortdurend de jaarlijkse grenswaarden voor de concentratie NO2 te overschrijden, — vanaf 2010 en zonder onderbreking in de zones IT0118 (agglomeratie Turijn), IT0306 (agglomeratie Milaan), IT0307 (agglomeratie Bergamo), IT0308 (agglomeratie Brescia), IT0309 (zone A — sterk verstedelijkte vlakte), IT0906 (agglomeratie di Firenze), IT0711 (gemeente Genua), IT1215 (agglomeratie Rome), — vanaf 2010 tot 2012 en vervolgens opnieuw vanaf 2014 zonder onderbreking in de zones IT1912 (agglomeratie Catania) en IT1914 (industriegebieden), waarbij deze overschrijding nog steeds aan de gang is, de verplichting niet is nagekomen die op haar rust krachtens artikel 13, gelezen in samenhang met bijlage XI, van richtlijn 2008/50/EG betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (1);

2) door vanaf 11 juni 2010 niet de passende maatregelen te hebben genomen om de naleving te waarborgen van de grenswaarden voor NO2 in de in punt opgesomde zones, systematisch en voortdurend de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 23, lid 1, afzonderlijk of in samenhang gelezen met bijlage XV, punt A, van deze richtlijn, waarbij deze niet-nakoming nog steeds aan de gang is;

3) dientengevolge de kosten van het onderhavige geding zal dragen.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar eerste middel stelt de Commissie dat uit de gegevens over de concentratie van NO2 in de lucht blijkt dat artikel 13 juncto bijlage XI van richtlijn 2008/50/EG systematisch en voortdurend wordt geschonden. Volgens deze gezamenlijke bepalingen mag het concentratieniveau van de genoemde stof bepaalde jaarlijkse grenswaarden niet overschrijden. In bepaalde zones zijn deze grenswaarden ononderbroken gedurende meer dan tien jaar niet nageleefd.

Met haar tweede middel voert de Commissie aan dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 23, lid 1, afzonderlijk gelezen of in samenhang met bijlage XV, punt A, van richtlijn 2008/50/EG. In de eerste plaats maken de luchtkwaliteitsplannen die zijn vastgesteld na de overschrijding van de grenswaarden voor de concentratie van NO2, het immers niet mogelijk om de grenswaarden na te leven en evenmin om de periode van overschrijding zo kort mogelijk te houden. In de tweede plaats bevatten veel van die plannen niet de in bijlage XV, punt A, bedoelde informatie, die nochtans verplicht is ingevolge artikel 23, lid 1, derde alinea, van deze richtlijn.

(1) Richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 maart 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (PB 2008, L 152, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kammarrätten i Göteborg (Zweden) op 19 juni 2019 — Allmänna ombudet hos Tullverket/Combinova AB

(Zaak C-476/19)

(2019/C 288/42)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Kammarrätten i Göteborg

Partijen in het hoofdgeding

Appellant: Allmänna ombudet hos Tullverket

Geïntimeerde: Combinova AB

Prejudiciële vraag

Een douaneschuld bij invoer of uitvoer die op grond van artikel 79 [van het douanewetboek] (1) ontstaat gaat overeenkomstig artikel 124, lid 1, aanhef en onder k), [van het douanewetboek] teniet indien ten genoegen van de douaneautoriteiten is aangetoond dat de goederen niet zijn gebruikt of verbruikt en het douanegebied van de Unie hebben verlaten. Betekent de term „gebruikt” dat de goederen zijn verwerkt of behandeld voor het doel waarvoor aan een onderneming een vergunning voor die goederen is verleend, of heeft de term betrekking op een gebruik dat verder gaat dan die verwerking of behandeling? Is het daarbij van belang of het gebruik plaatsvindt vóór of na het ontstaan van de douaneschuld?

(1) Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (PB 2013, L 269, blz. 1).
4.

Moet het begrip „beschadiging/vernieling”, dat met betrekking tot voortplantingsplaatsen wordt gebezigd in artikel 12, onder d), van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de weg staat aan een nationale praktijk op grond waarvan in het geval waarin beschadiging, vernieling of achteruitgang — direct of indirect, afzonderlijk of cumulatief — tot gevolg heeft dat de continue ecologische functie (CEF) van de habitat van de betrokken soort in een enkel gebied ondanks voorzorgsmaatregelen verloren gaat, het verbod alleen wordt toegepast indien de staat van instandhouding van de betrokken soort op een van de in de derde vraag vermelde niveaus dreigt te verslechteren?
1)

Kan het mededingingsstelsel van artikel 101 VWEU aldus worden uitgelegd dat in een situatie waarin een karteldeelnemer een als in de mededingingsregeling onderling afgesproken bouwovereenkomst heeft gesloten met een marktdeelnemer die niet tot het kartel behoort, de mededingingsinbreuk, wegens de daaruit voortvloeiende economische gevolgen, voortduurt zolang de contractuele verplichtingen uit de bouwovereenkomst worden nagekomen dan wel voor de werkzaamheden betalingen worden verricht aan de partijen bij de overeenkomst, dat wil zeggen tot en met het tijdstip waarop de laatste tranche voor de werkzaamheden wordt voldaan, of ten minste tot en met het tijdstip waarop de desbetreffende werkzaamheden worden voltooid;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 10 april 2019 — Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea/SC Piscicola Tulcea SA

(Zaak C-294/19)

(2019/C 288/16)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Constanța

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea

Verwerende partij: SC Piscicola Tulcea SA

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 2 [en] artikel 34, lid 2, van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (1), en artikel 2 van verordening (EG) nr. 1120/2009 van de Commissie van 29 oktober 2009 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin is voorzien bij titel III van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (2), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling volgens welke in een situatie als in het hoofdgeding landbouwers van betaling van de [toeslag]rechten worden uitgesloten op de grond dat aquacultuurvoorzieningen die als bouwland worden gebruikt geen „landbouwgrond” in de zin van artikel 2 van verordening nr. 1120/2009 vormen, omdat zij niet worden aangemerkt als subsidiabele grond in de zin van artikel 34, lid 2, van verordening (EG) nr. 73/2009?

(1) PB 2009, L 30, blz. 16.

(2) PB 2009, L 316, blz. 1.
2)

Maakt het voor de beantwoording van deze vraag nog verschil of de vergoeding waarop bij toepassing van de wettelijke schadevergoedingsregeling aanspraak kan worden gemaakt, gelijk is aan dan wel lager of hoger is dan de vergoeding overeenkomstig het vernietigde beding?
1)

Moet artikel 8, lid 2, onder d), van richtlijn 2008/9/EG (1) van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG (2) vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn, volgens hetwelk in het teruggaafverzoek voor iedere lidstaat van teruggaaf en voor iedere factuur onder andere het nummer van de factuur dient te worden vermeld, aldus worden uitgelegd dat ook de vermelding van de referentie van een factuur, die naast het factuurnummer als aanvullend identificatiecriterium op een betalingsbewijs staat vermeld, volstaat?
1)

Moet het bepaalde in artikel 57, lid 4 c) en g) juncto lid 6 en 7 van de richtlijn 2014/24/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG in die zin worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de toepassing waarbij de ondernemer verplicht wordt om op eigen initiatief het bewijs te leveren van de maatregelen die de ondernemer heeft genomen om zijn betrouwbaarheid aan te tonen?
Kan de aanwezigheid van een vreemde stof in een afvalstof, in het bijzonder wegens de hoeveelheid ervan, ook dan eraan in de weg staan dat deze stof onder code B 3020 of onder het vierde streepje van die code wordt ingedeeld wanneer de voorwaarden van de zogenoemde aanhef van de bijlage bij verordening nr. 1013/2006 niet zijn vervuld, dat wil zeggen in een situatie waarin als gevolg van de verontreiniging door andere materialen de aan de afvalstof verbonden risico’s niet in die mate toenemen dat de toepassing van de procedure van schriftelijke kennisgeving en toestemming passend lijkt en een milieuvriendelijke nuttige toepassing van de afvalstof niet onmogelijk is?
9)

Is de aanname dat bij dit soort parkeren een overeenkomst wordt gesloten en met de betaling van het dagtarief wordt ingestemd wanneer er geen ticket per uur wordt gekocht of wanneer de betaalde parkeerduur van het ticket is afgelopen, in strijd met de fundamentele bepalingen inzake het verrichten van diensten zoals neergelegd in artikel 56 VWEU, en met de overige bepalingen van het acquis van de Unie, ongeacht of de eigenaar van het voertuig een natuurlijke persoon of rechtspersoon is? Kunnen in de onderhavige zaak met andere woorden, wat de vaststelling van het materiële recht betreft, de bepalingen van artikel 4 van verordening nr. 593/2008 worden toegepast (wetende dat het dossier geen bewijs bevat dat partijen tot een akkoord zijn gekomen over het toepasselijke recht)? — Indien wordt geoordeeld dat het om een overeenkomst gaat, betreft het in de onderhavige zaak dan een overeenkomst tot verstrekking van diensten, met andere woorden is er bij die parkeerovereenkomst sprake van dienstverlening in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 593/2008? — Kan subsidiair worden vastgesteld dat dit soort parkeren een huurovereenkomst inhoudt overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder c), van verordening nr. 593/2008? — Indien de bepalingen van artikel 4, lid 2, van verordening nr. 593/2008 van toepassing zijn op dit soort parkeren, is subsidiair de vraag aan de orde welke in het onderhavige geval de kenmerkende prestatie is, gelet op het feit dat verzoekster in wezen slechts aangeeft waar mag worden geparkeerd en de parkeergelden int, terwijl verweerster parkeert en de parkeerplaats betaalt. Indien namelijk wordt geoordeeld dat de kenmerkende prestatie wordt geleverd door verzoekster, is het Kroatische recht van toepassing, maar als de kenmerkende prestatie wordt geleverd door verweerster, dan geldt het Sloveense recht. Aangezien het recht op de invordering van het parkeergeld in het aan de orde zijnde geval wordt geregeld door het Kroatische recht en de overeenkomst bijgevolg een nauwere band heeft met dat recht, rijst echter ook de vraag of in de onderhavige zaak ook de bepalingen van artikel 4, [lid 3], van verordening nr. 593/2008 kunnen worden toegepast. — Kan indien wordt geoordeeld dat er sprake is van een niet-contractuele verbintenis als bedoeld in verordening nr. 864/2007, deze niet-contractuele verbintenis worden beschouwd als schade, hetgeen impliceert dat het toepasselijke recht wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 4, lid 1, van verordening nr. 864/2007? — Kan dit soort parkeren subsidiair worden aangemerkt als ongerechtvaardigde verrijking, zodat het toepasselijke recht wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 10, lid 1, van verordening nr. 864/2007? — Kan dit soort parkeren subsidiair worden aangemerkt als zaakwaarneming, zodat het toepasselijke recht wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 11, lid 1, van verordening nr. 864/2007? — Kan dit soort parkeren subsidiair worden aangemerkt als precontractuele aansprakelijkheid van verweerster, zodat het toepasselijke recht wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 12, lid 1, van verordening nr. 864/2007?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 23 april 2019 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: Exter BV

(Zaak C-330/19)

(2019/C 238/12)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: Exter BV

Prejudiciële vraag

Brengt artikel 121, lid 1, van het Communautair Douanewetboek (1) mee dat een preferentiële tariefmaatregel voor toepassing waarvan invoergoederen in aanmerking kwamen op het tijdstip van plaatsing onder de regeling actieve veredeling met gebruikmaking van het systeem van schorsing, ook nog in aanmerking mag worden genomen bij de vaststelling van het bedrag van de douaneschuld die ontstaat bij het in het vrije verkeer brengen van die goederen, al of niet in ongewijzigde staat, indien diezelfde tariefmaatregel op de aanvaardingsdatum van de aangifte voor het brengen in het vrije verkeer is geschorst?

(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1).
2)

De beperkingsclausule die in de in casu betrokken oproep tot mededinging voor het busvervoer is opgenomen, bepaalt dat wanneer de aan een inschrijver gegunde voorwerpen van de opdracht het in de clausule vastgelegde maximumaantal voertuigdagen overschrijden, het voorwerp van de opdracht waarbij het puntenverschil tussen de beste en de op één na beste inschrijving, vermenigvuldigd met het aantal voertuigen van dat voorwerp van de opdracht, het kleinst is, overgaat naar de inschrijver die de op één na beste inschrijving heeft ingediend. De toepassing van de beperkingsclausule kan ertoe leiden dat aan de inschrijver die de beste inschrijving voor het voorwerp in kwestie heeft ingediend, op grond van de oproep tot mededinging, in totaal minder voertuigdagen worden gegund dan aan de inschrijver die de op een na beste inschrijving voor dat voorwerp van de opdracht heeft ingediend. a) Kan bij de beoordeling van de toelaatbaarheid van de beperkingsclausule rekening worden gehouden met het concrete resultaat waartoe de toepassing van de in de oproep tot mededinging vervatte beperkingsclausule zou kunnen leiden, of moet in abstracto worden beoordeeld of een beperkingsclausule als aan de orde in het hoofdgeding volgens de richtlijn nutsbedrijven 2004 al dan niet is toegestaan? b) Zijn de in de uitnodiging tot inschrijving ter motivering van de clausule opgegeven omstandigheden, die verband houden met de vrijwaring van de concurrentiesituatie op het gebied van het vervoer per lijnbus in de regio Helsinki en met het verminderen van het bedrijfsrisico dat de overname van een groot vervoersvolume en het verzorgen van het vervoer op gewijzigde lijnen voor de kwaliteit van de vervoersvoorziening meebrengt, van belang bij de beoordeling van de toelaatbaarheid van een beperkingsclausule als aan de orde in het hoofdgeding?
—

In de eerste plaats is de Commissie van mening dat het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU heeft geschonden, om twee redenen: — het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting met betrekking tot de bewijslast waaraan de Commissie moet voldoen om na te gaan of aan de vereisten van toerekenbaarheid en staatsmiddelen is voldaan, door van de Commissie te verlangen dat zij het positieve bewijs levert dat de overheid in alle stadia van het proces dat tot de vaststelling van de betrokken maatregelen heeft geleid een overheersende invloed op het steunverlenende orgaan heeft gehad, op grond van het enkele feit dat dit orgaan een particulier lichaam is; — het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting met betrekking tot de bewijslast waaraan de Commissie moet voldoen om vast te stellen of aan de vereisten inzake toerekenbaarheid en staatsmiddelen is voldaan, door de door de Commissie in het bestreden besluit overgelegde bewijzen ieder afzonderlijk te onderzoeken en te beoordelen, zonder deze in hun geheel in aanmerking te nemen, en door voorbij te gaan aan de ruimere context waarin zij vallen.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hamburg (Duitsland) op 27 februari 2019 — MG, NH/Germanwings GmbH

(Zaak C-190/19)

(2019/C 213/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: MG, NH

Verwerende partij: Germanwings GmbH

Prejudiciële vraag

Kan er ook een recht op compensatie in de zin van artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 bestaan wanneer een luchtreiziger wegens een relatief geringe vertraging bij aankomst een rechtstreeks aansluitende vlucht mist en dit tot een vertraging van drie uur of meer op de eindbestemming leidt, met dien verstande dat de vluchten door verschillende luchtvaartmaatschappijen zijn uitgevoerd en de boekingsbevestiging is afgegeven door een reisbureau dat de vluchten voor zijn klant heeft samengesteld?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
C 220/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Senāts) (Letland) op 29 april 2019 — Valsts ieņēmumu dienests/SIA „Hydro Energo”

(Zaak C-240/19)

(2019/C 220/31)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākā tiesa (Senāts)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Valsts ieņēmumu dienests

Verwerende partij: SIA„Hydro Energo”

Prejudiciële vraag

Moet de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (1), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1006/2011 van de Commissie van 27 september 2011 (2), aldus worden uitgelegd dat warmgewalste rechthoekige baren van koper of van koperlegeringen waarvan de dikte een tiende van de breedte overtreft, maar waarvan het snijvlak onregelmatige poriën, perforaties en scheuren vertoont, dienen te worden ingedeeld onder post 7407 (staven en profielen, van koper)?

(1) PB 1987, L 256, blz. 1.

(2) PB 2011, L 282, blz. 1.
1)

Is de verplichting van een nationale rechter om richtlijn 2006/115 (1) betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom uit te leggen in het licht van het doel van het Verdrag van Rome (2) en/of het WPPT (3) beperkt tot begrippen waarnaar in die richtlijn uitdrukkelijk wordt verwezen of strekt zij zich tevens uit tot begrippen die alleen in de twee internationale overeenkomsten te vinden zijn? In hoeverre moet, in het bijzonder, artikel 8 van richtlijn 2006/115 worden uitgelegd in het licht van het vereiste van „nationale behandeling” krachtens artikel 4 WPPT?