ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 11 september 2018 — Caseificio Cirigliana Srl e.a. / Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali e.a.

(Zaak C-569/18)

(2018/C 436/34)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen in eerste aanleg en in hoger beroep: Caseificio Cirigliana Srl, Mail Srl, Sorì Italia Srl

Verwerende partijen in eerste aanleg en in hoger beroep: Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute

Prejudiciële vraag

Het Hof wordt verzocht vast te stellen of de artikelen 3, 26, 32, 40 en 41 VWEU en de artikelen 1, 3, 4, 5 en 7 van verordening 1151/2012/EU (1) tot instelling van een regeling voor beschermde oorsprongsbenamingen, volgens welke de lidstaten zowel de vrije concurrentie van producten binnen de Europese Unie als de bescherming van kwaliteitsregelingen ter ondersteuning van achtergebleven landbouwgebieden dienen te garanderen, aldus moeten worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat het nationale recht [artikel 4 van decreto legge (wetgevend besluit) nr. 91 van 24 juni 2014, zoals omgezet bij wet nr. 116 van 11 augustus 2014] een beperking stelt aan de productie van Mozzarella di Bufala Campana BOB in die zin dat deze enkel mag worden gemaakt in fabrieken die zich uitsluitend met de productie daarvan bezighouden, en waarin geen melk mag worden bewaard en opgeslagen die afkomstig is van niet in het controlesysteem voor de beschermde oorsprongsbenaming Mozzarella di Bufala Campana geregistreerde veehouderijen.

(1) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen (PB 2012, L 343, blz. 1).
(iii)

verdraaiing van de feiten, kennelijk onjuiste beoordeling en een gebrek aan motivering van de conclusie dat het betrokken besluitvormingsproces daadwerkelijk tot een ander resultaat zou hebben geleid indien verzoeker ook was gehoord over de vraag of hij een rechtendiploma bezat.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 24 september 2018 — UTEP 2006. SRL / Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

(Zaak C-600/18)

(2018/C 436/40)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UTEP 2006. SRL

Verwerende partij: Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

Prejudiciële vraag

Dienen de bepalingen van artikel 92 VWEU aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een uitlegging van § 12/A van a kis- és középvállalkozásokról, fejlődésük támogatásáról szóló 2004. évi XXXIV. törvény (wet XXXIV van 2004 betreffende kleine en middelgrote ondernemingen en steunmaatregelen ter bevordering van hun ontwikkeling; hierna: „wet kleine en middelgrote ondernemingen”) en de in verband daarmee ontwikkelde nationale administratieve praktijk, volgens welke het onmogelijk is § 12/A van de wet kleine en middelgrote ondernemingen toe te passen op ondernemingen (rechtspersonen) die in een andere lidstaat dan Hongarije geregistreerd zijn, maar die voor het overige voldoen aan de definitie van kleine en middelgrote onderneming in de zin van die wet?
C 436/28

Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door Silec Cable, General Cable Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-438/14, Silec Cable, General Cable Corp. / Europese Commissie

(Zaak C-599/18 P)

(2018/C 436/39)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Silec Cable, General Cable Corp. (vertegenwoordigers: I. Sinan, barrister, C. Renner, Rechtsanwältin)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen;

— artikel 1 van het besluit (1) nietig verklaren, voor zover het Silec Cable en General Cable betreft;

— subsidiair, artikel 2 van het besluit wijzigen en gelet op de ter staving van het huidige beroep aangedragen argumenten het bedrag van de aan Silec Cable en General Cable opgelegde boete verlagen;

— meer subsidiair de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

— de Europese Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Met hun eerste middel voeren rekwiranten aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de bewijsregels onjuist toe te passen en tevens dat het Gerecht, waar het de deelname van rekwirant Silec aan de vermeende inbreuk betreft, het hem overgelegde bewijs verkeerd heeft voorgesteld.

Het Gerecht heeft de test ter vaststelling of er sprake is van duidelijke publieke distantiëring onterecht gebruikt om de bewijslast met betrekking tot de vermeende inbreuk van rekwirant Silec om te keren. Rekwiranten voeren aan dat het Gerecht eveneens blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich, om de deelname van rekwirant Silec aan de inbreuk te bewijzen, uitsluitend te baseren op de subjectieve beoordeling van andere deelnemers aan de vermeende inbreuk. Rekwiranten zijn voorts van oordeel dat het Gerecht het hem overgelegde bewijs verkeerd heeft voorgesteld en tevens de geheimhoudingsplicht (artikel 339 VWEU) niet is nagekomen door vast te stellen dat rekwirant Silec deelnam aan de vermeende inbreuk.

Met hun tweede middel stellen rekwiranten dat het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden door te weigeren de deelname van rekwirant Silec aan de vermeende inbreuk als deelname van een „marginale partij” aan te merken.

Rekwiranten voeren aan dat het Gerecht toen het, met het oog op de vast te stellen boete, de individuele deelname van rekwirant Silec beoordeelde, onterecht rekening heeft gehouden met de communicatieve opstelling van Safran/Sagem/Sagem. Rekwiranten voeren aan dat het Gerecht bovendien in dit opzicht zelf kennelijk tegenstrijdige redeneringen ontvouwt. Rekwiranten stellen voorts dat het Gerecht de verkeerde feitelijke situaties vergeleek toen het oordeelde dat de Commissie rekwirant Silec bij haar weigering deze rekwirant als marginale partij aan te merken, niet heeft gediscrimineerd.

(1) Besluit van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak AT.39610 — Stroomkabels) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 2139 final) (PB 2014, C 319, blz. 10).
Hogere voorziening ingesteld op 19 september 2018 door Viscas Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-422/14, Viscas / Commissie

(Zaak C-582/18 P)

(2018/C 427/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Viscas Corp. (vertegenwoordiger: J.-F. Bellis, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Furukawa Electric Co. Ltd

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-422/14, Viscas/Commissie vernietigen, voor zover hierbij het middel inzake schending van het beginsel van gelijke behandeling bij de berekening van het bedrag van de aan Viscas opgelegde geldboete, is afgewezen en Viscas is verwezen in de kosten;

— artikel 2 van besluit (2014) 2139 final van de Commissie (1) nietig verklaren, voor zover hierbij het bedrag van de aan Viscas opgelegde geldboete is vastgesteld op 34 992 000 EUR;

— het bedrag van de geldboete die aan Viscas is opgelegd wegens de in artikel 1 van dat besluit vastgestelde inbreuk, vaststellen op 19 595 520 EUR;

— de Commissie verwijzen in de kosten van deze procedure en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert Viscas één middel aan: het Gerecht heeft met zijn arrest het beginsel van gelijke behandeling geschonden door de methode voor de vaststelling van de relevante waarde van verkopen die is gebaseerd op punt 18 van de boeterichtsnoeren (2) en door de Commissie is toegepast in het bestreden besluit, goed te keuren. Met deze methode wordt producenten die bij de inbreuk van zowel de Europese als de internationale kartelconfiguratie betrokken zijn, op discriminerende wijze een substantieel voordeel verschaft ten opzichte van de producenten die alleen bij de internationale configuratie betrokken zijn. Bij de vaststelling van de respectieve bijdrage van de producenten aan de inbreuk wordt de Europese kartelconfiguratie immers niet in aanmerking genomen en wordt het aandeel in de inbreuk van de producenten die bij beide kartels betrokken zijn dus sterk ondergewaardeerd. In feite worden zij beloond voor het feit dat zij bij beide kartelconfiguraties in plaats van bij één kartel betrokken zijn, doordat hun geldboetes worden opgelegd die gemiddeld 44 % lager zijn dan in het geval dat de inbreuk beperkt was tot de Europese kartelconfiguratie.

(1) Besluit van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39610 — Stroomkabels) (kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 2139 final) (PB 2014, C 319, blz. 10).

(2) Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).
2.

Het Gerecht heeft het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid, het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling geschonden en is tevens zijn motiveringsplicht niet nagekomen door buiten beschouwing te laten dat de aansprakelijkstelling van Prysmian Cavi e Sistemi op grond van economische continuïteit een uitzondering op de regel is waarbij aansprakelijkheid de rechtspersoon volgt die het bedrijf bestuurt op het moment van de inbreuk. Net als alle uitzonderingen moet ook deze uitzondering strikt worden toegepast en is zij alleen gerechtvaardigd wanneer de nuttige werking van mededingingsregels in het gedrang is. Bovendien heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat discriminatie in dit geval is uitgesloten omdat er geen sprake kan zijn van gelijkheid in onrechtmatigheid, aangezien de aansprakelijkstelling op grond van economische continuïteit een bevoegdheid is van de Commissie.
4)

a) Moet artikel 4 KRW — met inachtneming van de dwingende werking ervan (artikel 288 VWEU) en de waarborg van een daadwerkelijke rechtsbescherming (artikel 19 VEU) — aldus worden uitgelegd dat alle leden van het door een project betrokken publiek die stellen dat hun rechten zijn geschonden door de goedkeuring van het project, eveneens bevoegd zijn schendingen volgens de waterwetgeving van het verbod op achteruitgang en van het verbeteringsvereiste in rechte aan te voeren? b) Bij een ontkennend antwoord op vraag 4a): Moet artikel 4 KRW — met inachtneming van het doel ervan — aldus worden uitgelegd dat in elk geval de verzoekers die in de nabijheid van het geplande wegtracé een eigen waterput voor hun particuliere drinkwatervoorziening in stand houden, bevoegd zijn schendingen volgens de waterwetgeving van het verbod op achteruitgang en van het verbeteringsvereiste in rechte aan te voeren?
3.

Derde middel: onjuiste rechtsopvatting bij het oordeel dat de Commissie de voorwaarden van de verificatiebeschikking niet heeft overschreden, aangezien de verificatiebeschikking eigenlijk in die zin moet worden opgevat dat hierin is bepaald dat de verificatie uitsluitend kon plaatsvinden in alle door rekwirantes gecontroleerde ruimten;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social de Gerona (Spanje) op 9 juli 2018 — WA / Instituto Nacional de la Seguridad Social

(Zaak C-450/18)

(2018/C 399/26)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social de Gerona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WA

Verwerende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social

Prejudiciële vraag

Vormt een nationale wettelijke regeling (in concreto artikel 60, lid 1, van de Ley General de Seguridad Social; algemene wet betreffende de sociale zekerheid) die het recht op een pensioentoeslag toekent aan vrouwen die biologische of geadopteerde kinderen hebben en begunstigden zijn van enige op premie- of bijdragebetaling berustende regeling van het socialezekerheidsstelsel uit hoofde van pensionering, weduwschap of duurzame arbeidsongeschiktheid, vanwege hun demografische bijdrage aan de sociale zekerheid, terwijl dit recht niet wordt toegekend aan mannen die zich in een identieke situatie bevinden, een schending van het beginsel van gelijke behandeling, dat elke discriminatie op grond van geslacht verbiedt en is neergelegd in artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, en in richtlijn 2002/73, die voornoemde richtlijn wijzigt (1), zoals herschikt bij richtlijn 2006/54/EG (2) van de Raad van 9 februari 1976?

(1) Richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 tot wĳziging van richtlijn 76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelĳke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (PB 2002, L 269, blz. 15).

(2) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).
C 408/37

Hogere voorziening ingesteld op 6 augustus 2018 door de Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 7 juni 2018 in zaak T-72/17, Gabriele Schmid / (EUIPO)

(Zaak C-514/18 P)

(2018/C 408/50)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (vertegenwoordigers: I. Hödl, Rechtsanwältin, S. Schoeller, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Gabriele Schmid, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Gerecht:

a) het bestreden arrest van het Gerecht (Negende Kamer) van 7 juni 2018 in zaak T-72/17 te vernietigen voor zover het Gerecht het beroep met betrekking tot het primaire middel heeft toegewezen en de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2016 (zaak R 1768/2015-4) heeft vernietigd, en de zaak zelf af te doen; subsidiair

b) het bestreden arrest van het Gerecht (Negende Kamer) van 7 juni 2018 in zaak T-72/17 te vernietigen voor zover het Gerecht het beroep met betrekking tot het primaire middel heeft toegewezen en de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2016 (zaak R 1768/2015-4) heeft vernietigd, en de zaak voor een nieuwe beslissing terug te verwijzen naar het Gerecht;

c) verzoekster in eerste aanleg, Gabriele Schmid, te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt hogere voorziening in tegen het arrest van het Gerecht (Negende Kamer) van 7 juni 2018 in zaak T-72/17, EU:T:2018:335, betreffende een beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2016 (zaak R 1768/2015-4) inzake de procedure tot vervallenverklaring tussen Schmid en de Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark, omdat dit arrest artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 18, lid 1 van verordening 2017/1001) schendt.

De hogere voorziening berust op twee middelen: schending van artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 18, lid 1 van verordening 2017/1001), en van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 18, lid [2], van verordening 2017/1001).

Rekwirantes eerste middel, bestaande uit vier onderdelen, is ontleend aan de onjuiste beoordeling van het gebruik van beschermde geografische aanduiding die als individueel merk overeenkomstig zijn wezenlijke functie is ingeschreven, de onjuiste rechtsopvatting betreffende het vereiste inzake de identiteit van de producent, de ontbrekende rechtspraak over de kwaliteitsfunctie van individuele merken als keurmerken die een beschermde geografische aanduiding bevatten, en het gebruik van het handelsmerk door de leden van de licentiehoudster.

Rekwirantes tweede middel is ontleend aan de onjuiste toepassing van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 18, lid 2, van verordening 2017/1001), in het bijzonder aan de beoordeling van het Gerecht betreffende het legitieme gebruik van het Uniemerk door derden, namelijk de uit haar leden bestaande vereniging, en de toerekening van dat gebruik aan de merkhoudster.
3.

Derde middel: het Gerecht heeft de voorwaarden voor de toepassing van artikel 102 VWEU onjuist beoordeeld. České dráhy voert aan dat de Commissie op grond van verordening nr. 1/2003 uitsluitend gedragingen mag onderzoeken die mogelijk artikel 101 en/of artikel 102 VWEU schenden. De Commissie heeft een inspectie gelast ter plaatse van de zetel van České dráhy omdat zij vermoedde dat artikel 102 VWEU werd geschonden. Deze bepaling is alleen van toepassing wanneer ten eerste een onderneming mogelijkerwijs misbruik heeft gemaakt van een machtspositie op de interne markt of op een wezenlijk deel daarvan en ten tweede dit vermeende misbruik de handel tussen lidstaten ongunstig zou kunnen beïnvloeden. Volgens České dráhy heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat in de onderhavige zaak aan die voorwaarden was voldaan.
C 373/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België) op 16 juli 2018 — Argenta Spaarbank NV tegen Belgische Staat

(Zaak C-459/18)

(2018/C 373/07)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Argenta Spaarbank NV

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 49 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie zich tegen een nationale belastingregeling op grond waarvan bij de berekening van de belastbare winst van een in België onbeperkt belastingplichtige vennootschap met een vaste inrichting in een andere lidstaat waarvan de winsten in België met toepassing van een dubbelbelastingverdrag tussen België en de andere lidstaat geheel zijn vrijgesteld:

— de aftrek voor risicokapitaal wordt verminderd met een bedrag aan aftrek voor risicokapitaal berekend op het positieve verschil tussen enerzijds de netto boekwaarde van de activabestanddelen van de vaste inrichting, en anderzijds het totaal van de passivabestanddelen die niet behoren tot het eigen vermogen van de vennootschap en die aanrekenbaar zijn op de vaste inrichting en

— voormelde vermindering niet wordt toegepast in de mate dat het bedrag van de vermindering lager is dan de winst van deze vaste inrichting,

terwijl geen vermindering van de aftrek voor risicokapitaal wordt toegepast indien dit positieve verschil kan worden toegerekend aan een in België gelegen vaste inrichting?
3)

Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord, is het in het belang van de minderjarige dat een bevoegd gerecht van een lidstaat krachtens artikel 3, onder a), van verordening nr. 4/2009, kennisneemt van het verzoek inzake onderhoudsverplichtingen van de vader ten behoeve van het minderjarige kind dat geboren is tijdens het huwelijk waarvan de ontbinding wordt verzocht, als datzelfde gerecht zich onbevoegd heeft verklaard om te oordelen over de uitoefening van het ouderlijk gezag, en met kracht van gewijsde heeft geoordeeld dat niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 12 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (2)[?]
1)

Is de in het nationale systeem van rechtsmiddelen opgenomen procedure van toestemming tot voortzetting van het proces in overeenstemming met de in artikel 43, lid 1, van verordening nr. 44/2001 (1) aan beide partijen gewaarborgde doeltreffende rechtsmiddelen, wanneer hoger beroep wordt ingesteld tegen een beslissing van de rechter in eerste aanleg die betrekking heeft op de erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing in de zin van verordening nr. 44/2001?
2)

Indien de eerste vraag in die zin wordt beantwoord dat afwijkingen van de artikelen 5 tot en met 9 van verordening (EG) nr. 561/2006 ook zijn toegestaan wanneer de desbetreffende voertuigen naast de zendingen die in het kader van de universele dienst worden getransporteerd ook andere zendingen vervoeren die niet onder de universele dienst vallen: a) Welke omvang moet het aandeel van de zendingen die een voertuig in het kader van de universele dienst vervoert in dat geval minstens hebben? b) Welke omvang mag het aandeel van de zendingen die niet onder de universele dienst vallen en die het voertuig gelijktijdig vervoert met zendingen in het kader van de universele dienst in dat geval hoogstens hebben? c) Hoe moet de minimum- en de maximumomvang, zoals beschreven onder a) en b), telkens worden bepaald? d) Moet de minimum- en de maximumomvang, zoals beschreven onder a) en b), worden vastgesteld voor elke rit van het desbetreffende voertuig of volstaat een gemiddelde waarde, berekend over alle ritten van het desbetreffende voertuig?
1)

Kunnen de schuldeisers van de gesplitste vennootschap van wie de vorderingen zijn ontstaan vóór de splitsing, maar die het rechtsmiddel van verzet als bedoeld in artikel 2503 BW (dat wil zeggen van het beschermingsinstrument dat is ingevoerd ter uitvoering van artikel 12 van de richtlijn (1)) niet hebben aangewend, de vordering tot vernietiging als bedoeld in artikel 2901 BW instellen nadat de splitsing van kracht is geworden, teneinde de splitsing jegens hen onverbindend te laten verklaren en dus in hun verhaalsmogelijkheden bevoorrecht te worden ten opzichte van de schuldeisers van (een van) de verkrijgende vennootschap(pen) alsmede voorrang te krijgen boven de vennoten van bedoelde vennootschap(pen)?
1)

Moeten artikel 10, onder h), en overweging 28 van richtlijn 2014/24/EU (1) aldus worden uitgelegd dat a) ambulancediensten met betrekking waartoe is vastgesteld dat de ambulance tijdens het vervoer wordt bestuurd door een hulpverlener en daarnaast ten minste één hulpverlener aan boord is met de kwalificaties en bevoegdheden die zijn verkregen doordat met succes een opleiding is gevolgd en een examen op het gebied van noodhulp is afgelegd, en b) in de basiszorgniveaus voorziene vervoersdiensten die met noodhulpvoertuigen die worden verricht vallen onder de uitzondering van artikel 10, onder h), of daarentegen worden aangemerkt als diensten in de zin van de artikelen 74 tot en met 77 van deze richtlijn?
3)

Kan de in artikel 52 bis van verordening (EG) nr. 2419/2001 neergelegde regeling inzake de retroactieve toepassing van de verjaringsregeling van artikel 49, lid 5, van verordening (EG) nr. 2419/2001 overeenkomstig worden toegepast op artikel 49, lid 6, van verordening (EG) nr. 2419/2001? Ingeval artikel 3, lid 1, tweede alinea, eerste volzin, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van toepassing is (eerste vraag), hoeven de volgende vragen niet te worden beantwoord. Ingeval dit artikel niet van toepassing is, is de derde vraag zonder voorwerp indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord.