ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Is, gelet op de verhouding tussen mannen en vrouwen in de verschillende Spaanse socialezekerheidsstelsels, de Spaanse regeling inzake de verenigbaarheid van uitkeringen waarin art. 163.1 LGSS voorziet, zoals uitgelegd in de rechtspraak, volgens welke twee op basis van één en hetzelfde socialezekerheidsstelsel toegekende uitkeringen wegens volledige en blijvende arbeidsongeschiktheid niet kunnen worden gecombineerd, terwijl dit bij uitkeringen die worden toegekend op basis van verschillende socialezekerheidsstelsels wel mogelijk is, ook al zijn de uitkeringen in beide gevallen gebaseerd op afzonderlijke bijdragen, in strijd met de Europese regeling waarin is voorzien in art. 4 van richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid (1) en in art. 5 van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (2) (herschikking)?
Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2020 door Intermarché Casino Achats tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 5 oktober 2020 in zaak T-254/17, Intermarché Casino Achats / Commissie

(Zaak C-693/20 P)

(2021/C 62/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Intermarché Casino Achats (vertegenwoordigers: Y. Utzschneider, J. Jourdan, C. Mussi, S. Eder, avocats)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het door het Gerecht in zaak T-254/17 gewezen arrest van 5 oktober 2020 gedeeltelijk vernietigen, voor zover het door Intermarché Casino Achats ingestelde beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 9 februari 2017, dat werd genomen op grond van artikel 20, leden 1 en 4, van verordening nr. 1/2003 (zaak AT.40466 — Tute 1), daarbij gedeeltelijk werd verworpen, en voor zover rekwirante daarbij werd verwezen in de kosten;

— artikel 1, onder a), van het besluit van de Commissie van 9 februari 2017 in voornoemde zaak AT.40466 nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar eerste middel betoogt rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de exceptie van onwettigheid van artikel 20, leden 1 en 4, van verordening nr. 1/2003 af te wijzen. Die exceptie was gebaseerd op het ontbreken van geschikte rechtsmiddelen tegen het verloop van de inspecties, wat in strijd is met het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten neergelegde vereiste van een doeltreffende voorziening in rechte en met de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Met haar tweede middel voert rekwirante aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de documenten die de Commissie had overgelegd om het bestaan van ernstige aanwijzingen voor een inbreuk op het moment van de inspectie aan te tonen, in aanmerking konden worden genomen zonder te voldoen aan de vormvoorschriften van verordening nr. 1/2003 en verordening nr. 773/2004. Door deze onjuiste rechtsopvatting is het Gerecht ten onrechte tot de slotsom gekomen dat de Commissie beschikte over ernstige aanwijzingen voor de in artikel 1, onder a), van het inspectiebesluit vermelde inbreuk. Door de weigering om artikel 1, onder a), van het inspectiebesluit nietig te verklaren, heeft het Gerecht dan ook inbreuk gemaakt op het in artikel 7 van het Handvest van de grondrechten neergelegde recht van de onschendbaarheid van de woning.

Met haar derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het in artikel 7 van het Handvest van de grondrechten neergelegde recht van de onschendbaarheid van de woning niet de verplichting inhield om in het inspectiebesluit een beperking van de duur van de inspecties op te nemen, en door te weigeren om dat besluit om die reden nietig te verklaren.
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Högsta förvaltningsdomstol (Zweden) op 25 november 2020 — Skatteverket / DSAB Destination Stockholm AB

(Zaak C-637/20)

(2021/C 53/32)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Högsta förvaltningsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende en verwerende partij: Skatteverket

Verwerende en verzoekende partij: DSAB Destination Stockholm AB

Prejudiciële vraag

Moet artikel 30 bis van de btw-richtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat een kaart van de soort als in deze zaak aan de orde is, die de houder ervan het recht geeft om gedurende een beperkte tijd en tot een bepaalde waarde gebruik te maken van verschillende diensten op een bepaalde plaats, een voucher is, en gaat het in een dergelijk geval om een voucher voor meervoudig gebruik?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) 2016/1065 van de Raad van 27 juni 2016 tot wijziging van richtlijn 2006/112/EG wat de behandeling van vouchers betreft (PB 2016, L 177, blz. 9).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 17 novembre 2020 — Cosilt — Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

(Zaak C-611/20)

(2021/C 53/29)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cosilt — Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo

Verwerende partij: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

Prejudiciële vraag

Verzet het Unierecht zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 26, leden 2 en 3, van voorlopig wetsbesluit nr. 91/2014, zoals omgezet bij wet nr. 116/2014, die de betaling van reeds bij wet toegekende en in bijzondere overeenkomsten tussen producenten van elektriciteit uit fotovoltaïsche energie-omzetting en de Gestore dei servizi energetici s.p.a., een met die taak belast overheidsbedrijf, vastgelegde aanmoedigingsbedragen aanzienlijk vermindert of vertraagt?

In het bijzonder, is een dergelijke nationale bepaling verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht van bescherming van het gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, loyale samenwerking en nuttig effect, met de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met richtlijn 2009/28/EG (1) en de daarin vervatte voorschriften inzake steunregelingen, en met artikel 216, lid 2,VWEU, met name in verband met het Verdrag inzake het Europees Energiehandvest?”

(1) Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).
C 28/31

Hogere voorziening ingesteld op 19 november 2020 door International Management Group (IMG) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 9 september 2020 in zaak T-645/19, IMG/Commissie

(Zaak C-619/20 P)

(2021/C 28/50)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: International Management Group (IMG) (vertegenwoordigers: L. Levi, J.-Y. de Cara, avocats)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht van 9 september 2020 in zaak T-645/19 vernietigen;

— de zaak derhalve terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak over het verzoek tot nietigverklaring en de schadevordering;

— verweerster verwijzen in alle kosten van eerste en tweede aanleg.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening betoogt rekwirante dat het Gerecht in de bestreden beschikking blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de brief van 18 juli 2019 geen voor beroep vatbare handeling is.
1.

Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen, artikel 45 VWEU (vrij verkeer van werknemers), artikel 49 (vrijheid van vestiging) en artikel 56 VWEU (vrijheid van dienstverlening)?
C 28/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 19 oktober 2020 — NovaText GmbH / Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg

(Zaak C-531/20)

(2021/C 28/32)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster in cassatie: NovaText GmbH

Verweerster in cassatie: Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 3, lid 1, en artikel 14 van richtlijn 2004/48/EG (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling die de verliezende partij verplicht tot vergoeding van de kosten die de in het gelijk gestelde partij voor de bijstand van een octrooigemachtigde bij een gerechtelijke procedure op het gebied van het merkenrecht heeft gemaakt, los van de vraag of de bijstand van die octrooigemachtigde noodzakelijk was voor een doeltreffende procesvoering?

(1) Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB 2004, L 157, blz. 45).
1.

Schending van het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en in artikel 1 van het aan het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.
4)

Verzetten de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en het nuttige effect van het Unierecht ten aanzien van voornoemde raamovereenkomst, alsook het in clausule 4 ervan vervatte non-discriminatiebeginsel zich tegen een nationale regeling (artikel 24, lid 3, onder a), van wet nr. 240/2010 en artikel 29, lid 2, onder d), en lid 4, van wetsbesluit nr. 81/2015) op grond waarvan universiteiten — zelfs wanneer er een regeling is die van toepassing is op alle werknemers in de openbare en particuliere sector, die laatstelijk is opgenomen in dat besluit nr. 81, die (vanaf 2018) de maximumduur van een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd vaststelt op 24 maanden (met inbegrip van verlengingen en hernieuwingen) en die dergelijke verhoudingen in overheidsdienst afhankelijk stelt van het bestaan van “tijdelijke en uitzonderlijke behoeften” — onderzoekers in dienst mogen nemen met een driejarige overeenkomst voor bepaalde tijd die met twee jaar kan worden verlengd bij een positieve evaluatie van de tijdens die drie jaar verrichte onderzoeks- en onderwijsactiviteiten, zonder dat er voor de sluiting of verlenging van de eerste overeenkomst tijdelijke of uitzonderlijke behoeften moeten bestaan in de instelling, en zij eveneens, na afloop van die vijf jaar, met dezelfde of andere personen nog een gelijksoortige overeenkomst voor bepaalde tijd mogen sluiten, om tegemoet te komen aan dezelfde onderwijs- en onderzoeksbehoeften als bij de vorige overeenkomst?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 8 oktober 2020 — Strafzaak tegen RR en JG

(Zaak C-505/20)

(2021/C 9/15)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

RR en JG

Prejudiciële vragen

Verzet artikel 8 van richtlijn 2014/42 (1) zich tegen een nationale wet op grond waarvan de betrokkene, na de bevriezing van voorwerpen die als vermoedelijk hulpmiddel of als opbrengst uit het strafbare feit in beslag zijn genomen, gedurende de gerechtelijke fase van de strafprocedure niet het recht heeft om bij de rechter een verzoek tot afgifte van deze voorwerpen in te dienen?

Is een nationale wet, op grond waarvan de confiscatie van een “hulpmiddel” niet is toegestaan met betrekking tot een goed dat eigendom is van een niet bij het strafbare feit betrokken derde, maar dat door de derde aan de beklaagde voor duurzaam gebruik ter beschikking is gesteld op een dusdanige wijze dat in de interne verhouding nu juist de beklaagde de eigendomsrechten uitoefent, verenigbaar met artikel 4, lid 1, juncto artikel 2, punt 3, van richtlijn 2014/42 en artikel 17 van het Handvest?

Bij een ontkennend antwoord op de vraag: formuleert artikel 8, lid 6, tweede zin, en lid 7, van richtlijn 2014/42 een verplichting om de nationale wet aldus uit te leggen dat het een derde wiens voorwerpen zijn bevroren en als hulpmiddel kunnen worden geconfisqueerd, de mogelijkheid moet hebben deel te nemen aan de procedure die kan leiden tot een confiscatie en een confiscatiebevel in rechte te betwisten?

(1) Richtlijn 2014/42/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie (PB 2014, L 127, blz. 39).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 29 september 2020 — XXXX / HR Rail SA

(Zaak C-485/20)

(2021/C 9/14)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: XXXX

Verwerende partij: HR Rail SA

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5 van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) aldus worden uitgelegd dat een werkgever verplicht is een persoon die wegens zijn handicap niet meer in staat is de essentiële taken uit te voeren van de functie waarin hij was aangesteld, in een andere functie aan te stellen waarvoor hij de vereiste bekwaamheden, vermogens en beschikbaarheid heeft, wanneer deze maatregel geen onevenredige last voor de werkgever meebrengt?

(1) PB L 303, blz. 16.
1)

Staat het legaliteitsbeginsel ter zake van strafbare feiten en straffen in de weg aan een nationale regeling die voor één en dezelfde handeling, namelijk het besturen van een motorvoertuig dat niet op regelmatige wijze is ingeschreven, voorziet in zowel bestuursrechtelijke als strafrechtelijke verantwoordelijkheid, zonder dat er sprake is van criteria die een objectieve beoordeling van het gevaar voor de samenleving mogelijk maken?
3)

(a) Komt bij de beoordeling of sprake is van een afhankelijkheidsrelatie zoals in 1) is bedoeld, doorslaggevende betekenis toe aan de vraag of de ouder, derdelander, vóór de aanvraag of vóór het besluit waarbij hem verblijfsrecht wordt geweigerd dan wel vóór het moment waarop een (nationale) rechterlijke instantie moet beslissen in een vanwege die weigering gevoerde juridische procedure, wel of niet de dagelijkse zorg had voor de minderjarige Unieburger, en of er anderen zijn die deze zorg in het verleden op zich hebben genomen en/of deze op zich kunnen (blijven) nemen? (b) Kan in dit verband van de minderjarige Unieburger worden verlangd dat hij, teneinde zijn Unierechten daadwerkelijk uit te kunnen oefenen, zich op het grondgebied van de Unie vestigt bij zijn andere ouder, die burger is van de Unie, die mogelijk niet langer het gezag heeft over de minderjarige? (c) Zo ja, maakt het hierbij verschil of die ouder wel of niet het gezag en/of de wettelijke, financiële of affectieve last heeft (gehad) over de minderjarige en wel of niet bereid is deze last(en) en/of de zorg voor de minderjarige op zich te nemen? (d) indien zou komen vast te staan dat de ouder, derdelander, het eenhoofdig gezag heeft over de minderjarige Unieburger, betekent dit dan dat minder gewicht toekomt aan de vraag naar de wettelijke, financiële en/of affectieve last?
2)

Is het hierbij van belang of deze staking plaatsvindt wegens eisen van het personeel waarover tot dan toe geen overeenkomst was gesloten tussen het personeel en de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert?
1)

Moeten artikel 34, lid 1, onder a), artikel 53, leden 1 en 3, en artikel 60, lid 2, onder b) en e), van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 (1), wanneer alle aandelen waarin het maatschappelijk kapitaal van een financiële instelling was verdeeld zijn afgeschreven in een procedure tot afwikkeling van die instelling, aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat personen die enkele maanden vóór het begin van de afwikkelingsprocedure aandelen hebben verworven naar aanleiding van een kapitaalverhoging door middel van een openbaar aanbod tot inschrijving, tegen de uitgevende instelling of de uit een latere fusie door overname ontstane instelling een schadevordering of soortgelijke vordering kunnen instellen op grond van gebrekkige informatie in het prospectus van de uitgifte?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Bremen (Duitsland) op 2 september 2020 — S / Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

(Zaak C-411/20)

(2020/C 423/39)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Bremen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: S

Verwerende partij: Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 24 van richtlijn 2004/38/EG (1) en artikel 4 van verordening (EG) nr. 883/2004 (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat, op grond waarvan een onderdaan van een andere lidstaat die zijn woonplaats of gewone verblijfplaats in het binnenland vestigt en die niet aantoont dat hij binnenlandse inkomsten uit land- en bosbouw, bedrijfsactiviteiten, uit zelfstandige werkzaamheden of werkzaamheden in loondienst heeft, de eerste drie maanden na vestiging van de woonplaats of gewone verblijfplaats geen recht heeft op gezinsbijslagen als bedoeld in artikel 3, lid 1, onder j), juncto artikel 1, onder z), van verordening nr. 883/2004, terwijl een onderdaan van de betrokken lidstaat die zich in dezelfde situatie bevindt, zonder bewijs van binnenlandse inkomsten uit land- en bosbouw, bedrijfsactiviteiten, uit zelfstandige werkzaamheden of werkzaamheden in loondienst wel recht heeft op gezinsbijslagen in de zin van artikel 3, lid 1, onder j), juncto artikel 1, onder z), van verordening nr. 883/2004?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).

(2) Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2004, L 166, blz. 1).
1)

Moet artikel 13, lid 2, gelezen in samenhang met artikel 11, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling kan worden ingeroepen door een persoon die in ruil voor diensten die hij in samenhang met geleden schade heeft verleend aan de rechtstreeks getroffene van een verkeersongeval een vordering tot schadevergoeding heeft verworven maar die geen beroepsactiviteit op het gebied van het indienen van schadeclaims tegen verzekeraars uitoefent en die bij de rechterlijke instantie van de plaats waar hij gevestigd is een zaak aanhangig heeft gemaakt tegen de in een andere lidstaat gevestigde wettelijkeaansprakelijkheidsverzekeraar van de veroorzaker van het ongeval?
2)

Moet het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen (overeenkomstig artikel 157 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 5 van richtlijn 2006/54/EG) aldus worden uitgelegd dat een indirecte ongelijke behandeling zoals die welke — in voorkomend geval — voortvloeit uit de in het hoofdgeding toepasselijke regelingen inzake de pensioenaanpassing voor 2018, gerechtvaardigd is, ook in het licht van reeds eerder vastgestelde gelijkaardige maatregelen en het aanzienlijke verlies dat door het cumulatieve effect van diezelfde maatregelen is veroorzaakt ten opzichte van een inflatiecorrectie van de reële waarde van pensioenuitkeringen (in casu van 25 %), met name — teneinde te voorkomen dat er (bij een regelmatige aanpassing met een uniform percentage) een “kloof” ontstaat tussen hogere en lagere pensioenuitkeringen, ook al zou het daarbij gaan om een zuiver nominale kloof zonder invloed op de verhouding tussen de reële waarden; — met het oog op de verwezenlijking van een algemene “sociale dimensie” in de zin van een koopkrachtverhoging ten gunste van ontvangers van lagere pensioenuitkeringen, hoewel a) dit doel ook zou kunnen worden bereikt zonder de aanpassing van hogere pensioenuitkeringen te beperken en b) de wetgever niet op dezelfde wijze heeft voorzien in een soortgelijke maatregel om ook de koopkracht van ambtenaren met een lager salaris via een inflatiecorrectie te verhogen (ten koste van de aanpassing van hogere salarissen), en voorts ook geen regeling heeft getroffen met het oog op het doorvoeren van een vergelijkbare waardecorrectie van pensioenen die via andere ondernemings- en sectorale regelingen inzake sociale zekerheid (zonder tussenkomst van de overheid) zijn opgebouwd, teneinde (ten koste van de aanpassing van hogere pensioenen) de koopkracht van ontvangers van lagere pensioenen te verhogen; — met het oog op het behoud en de financiering van “het stelsel”, hoewel de pensioenuitkeringen van ambtenaren niet worden bekostigd door een in de vorm van een verzekering georganiseerd en met bijdragen gefinancierd stelsel van een verzekeringsinstelling, maar door de federale overheid als werkgeefster ter beloning van de door de gepensioneerde ambtenaren eerder verrichte arbeid, zodat niet het behoud of de financiering van een stelsel, maar hooguit budgettaire overwegingen de doorslaggevende drijfveer lijken te vormen; — omdat het feit dat de statistisch significant hogere vertegenwoordiging van mannen in de groep van ontvangers van hogere pensioenen is toe te schrijven aan het gebrek aan gelijke kansen in arbeid en beroep voor vrouwen dat met name in het verleden kenmerkend was, een zelfstandige rechtvaardigingsgrond vormt of (daaraan voorafgaand) de aanname van indirecte discriminatie op grond van geslacht in de zin van richtlijn 2006/54/EG ten nadele van mannen bij voorbaat uitsluit; of — omdat de regeling is toegestaan als positieve maatregel in de zin van artikel 157, lid 4, VWEU?
1)

Stelt een arrest [van het Hof van Justitie] waarin een richtlijn van de Unie wordt uitgelegd en toegepast en waarin wordt geoordeeld dat een nationale wet in strijd is met die richtlijn, de nationale wet met onmiddellijke ingang buiten toepassing, of moet die wet van toepassing blijven in betrekkingen tussen particulieren totdat zij door de nationale wetgever is gewijzigd? Verzocht wordt om de vraag ofwel in algemene zin te beantwoorden, ofwel met betrekking tot het arrest [van het Hof van Justitie van 14 juni 2012 (1), Banco Español de Crédito (C-618/10, EU:C:2012:349)] en de gevolgen daarvan voor [de oorspronkelijke versie van artikel 83 van de Texto Refundido de la Ley General para la Defensa de los Consumidores y Usuarios (geconsolideerde tekst van de algemene wet inzake de bescherming van consumenten en gebruikers)].