ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 414/18

Hogere voorziening ingesteld op 22 september 2015 door het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 15 juli 2015 in zaak T-24/13, Cactus S.A./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-501/15 P)

(2015/C 414/22)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

Andere partij in de procedure: Cactus SA

Conclusies

— de hogere voorziening in haar geheel toewijzen,

— het bestreden arrest vernietigen,

— CACTUS SA verwijzen in de kosten van het BHIM.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens het arrest „IP Translator” kan de benaming van een hoofdklasse alle waren en diensten van de alfabetische lijst van deze klasse omvatten. Een dergelijke benaming kan evenwel niet worden gelijkgesteld met een claim voor alle waren en diensten van een bepaalde klasse. Het Gerecht heeft het arrest „IP Translator” onjuist toegepast en artikel 28 van de gemeenschapsmerkenverordening (1) en regel 2 van de uitvoeringsverordening geschonden door te oordelen dat de benaming van hoofdklasse 35 alle daartoe behorende diensten omvat. Aangezien noch detailhandelsdiensten al zodanig noch diensten in verband met „de detailhandel in natuurlijke planten en bloemen, granen; vers fruit en verse groeten” zijn opgenomen in de alfabetische lijst van klasse 35, zijn de oudere gemeenschapsmerken niet beschermd met betrekking tot die diensten. Ook het vereiste dat de waren of soorten waren waarop de detailhandelsdiensten betrekking hebben, worden gespecificeerd — en dat vereiste geldt voor alle merken met inbegrip van de merken waarvan de aanvraag is ingediend vóór het arrest „Praktiker” — verzet zich tegen het oordeel van het Gerecht dat de abstracte benaming van hoofdklasse 35 mede detailhandelsdiensten met betrekking tot alle mogelijke waren omvat.

De bevinding dat het gebruik alleen van de gestileerde cactus het onderscheidend vermogen van het oudere beeldmerk niet wijzigt, in de zin van artikel 51, lid 1, onder a), van de gemeenschapsmerkenverordening, geeft blijk van vier onjuiste rechtsopvattingen. Door zijn conclusie alleen te baseren op de semantische overeenstemming van het logo en het woordelement, heeft het Gerecht verzuimd te onderzoeken in welke mate het woordelement „Cactus” onderscheidend vermogen bezit en belangrijk is in het oudere samengestelde merk. Het Gerecht heeft nagelaten rekening te houden met de visuele en (eventuele) fonetische verschillen tussen het logo en het samengestelde merk, het heeft zijn bevinding ten onrechte gebaseerd op het feit dat het oudere samengestelde merk reeds bekend was bij het publiek in Luxemburg, en het heeft verzuimd de perceptie door het Europese publiek als geheel in overweging te nemen.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 406/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Frosinone (Italië) op 23 september 2015 — Strafzaak tegen Antonio Paolo Conti

(Zaak C-504/15)

(2015/C 406/21)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Frosinone

Partij in de strafzaak

Antonio Paolo Conti

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, mede zoals aangevuld in het licht van de beginselen in het arrest van het Hof van Justitie van 16 februari 2012, gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling die verplicht tot levering om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelnetwerk ten behoeve van spelen vormen bij beëindiging van de activiteit als gevolg van verstrijken van de looptijd van de concessie of als gevolg van intrekking of verval van de concessie?
1)

Het Gerecht heeft het tweede middel in eerste aanleg op onregelmatige wijze heruitgelegd en geherkwalificeerd. Zo heeft het Gerecht het beschikkingsbeginsel geschonden, alsook het verbod om ambtshalve een middel aan te voeren betreffende de materiële wettigheid van het bestreden besluit, dat door de verzoekende partij niet tijdig was aangevoerd in de beroepsprocedure.
1)

Welke informatie behoort tot de relevante informatie in de zin van artikel 24, lid 1, van besluit 2011/278/EU (1)? Moet de beperking kwalitatief of kwantitatief worden opgevat en valt daar meer bepaald ook informatie over geplande of effectieve veranderingen van de capaciteit, het activiteitsniveau en de werking van een installatie onder, die niet rechtstreeks de intrekking of de aanpassing van het toewijzingsbesluit ingevolge de artikelen 19 tot en met 21 van 2011/278/EU tot gevolg heeft en geen indieningsverplichting op grond van artikel 24, lid 2, van besluit 2011/278/EU in het leven roept?
—

de Raad en de interveniënten verwijzen in hun eigen kosten alsmede in de kosten die rekwirantes in de loop van de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht hebben gemaakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 363/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 24 augustus 2015 — Strafzaak tegen A, B

(Zaak C-453/15)

(2015/C 363/30)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in de strafzaak

A, B

Prejudiciële vraag

Dient artikel 56, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus te worden uitgelegd dat het emissierecht als bedoeld in artikel 3, onder a), van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (2), om gedurende een bepaalde periode één ton kooldioxide-equivalent uit te stoten, dient te worden aangemerkt als een „soortgelijk recht” in de zin van deze bepaling?

(1) PB L 347, blz. 1.

(2) PB L 275, blz. 32.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 346/11

Hogere voorziening ingesteld op 28 augustus 2015 door Iranian Offshore Engineering & Construction Company (IOEC) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 25 juni 2015 in zaak T-95/14, Iranian Offshore Engineering & Construction/Raad

(Zaak C-459/15 P)

(2015/C 346/13)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Iranian Offshore Engineering & Construction Company (IOEC) (vertegenwoordigers: J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea en J. Iriarte Ángel, abogados)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— Vernietiging van het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 25 juni 2015 in zaak T-95/14;

— definitieve afdoening van de zaak door toewijzing van de vorderingen in eerste aanleg van verzoekster, thans rekwirante, namelijk nietigverklaring van artikel 1 van besluit 2013/661/GBVB (1) van 15 november 2013, en van artikel 1 van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 (2) van 15 november 2013, voor zover deze handelingen IOEC betreffen of voor haar gevolgen kunnen hebben, en verwijdering van haar naam uit de respectieve bijlagen bij genoemde handelingen;

— verwijzing van de Raad in de kosten van beide instanties.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante drie middelen aan.

Onjuiste rechtsopvatting, voor zover in het arrest ten onrechte wordt geoordeeld dat de Raad zijn motiveringsplicht is nagekomen en het recht op effectieve rechterlijke bescherming niet heeft geschonden.

Onjuiste rechtsopvatting, doordat in het arrest wordt geoordeeld dat de maatregelen tegen rekwirante op bewijs zijn gegrond, terwijl deze in werkelijkheid elke feitelijke grondslag missen en het arrest is gebaseerd op vermoedens. Daardoor is er eveneens sprake van misbruik van bevoegdheid en schending van de toepasselijke rechtsregels en het beginsel van gelijke behandeling.

Onjuiste rechtsopvatting, doordat in het arrest ten onrechte wordt geoordeeld dat het eigendomsrecht van IOEC en het evenredigheidsbeginsel in acht zijn genomen.

(1) Besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 306, blz. 18).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad van 15 november 2013 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 306, blz. 3).
1)

Moet richtlijn 2004/18/EG (1), meer in het bijzonder de artikelen 23, lid 2, 23, lid 8, en 2 van die richtlijn, gelezen in samenhang met — richtlijn 2001/83/EG (2), meer in het bijzonder artikel 83, — richtlijn 2002/98/EG (3), meer in het bijzonder artikel 4, lid 2, — het VWEU, meer in het bijzonder artikel 18,
2)

(i) Is een persoon niet langer aan de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk onderworpen in de zin van artikel 13, lid 2, onder f), van verordening nr. 1408/71, wanneer die persoon volgens de nationale wetgeving van het Verenigd Koninkrijk niet langer recht heeft op de DLA van het Verenigd Koninkrijk, omdat zij is verhuisd naar een andere lidstaat om zich aldaar te vestigen en die persoon alvorens te verhuizen elke beroepswerkzaamheid heeft stopgezet, maar verzekerd blijft tegen het ouderdomsrisico op grond van het sociale zekerheidsstelsel van het Verenigd Koninkrijk? (ii) Blijft de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk hoe dan ook op die persoon van toepassing, gelet op punt 19, onder c), betreffende het Verenigd Koninkrijk, van bijlage VI bij de verordening? (iii) Indien de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk niet langer op haar van toepassing is in de zin van artikel 13, lid 2, onder f), is het Verenigd Koninkrijk dan op grond van punt 20 van bijlage VI verplicht om de bepalingen van hoofdstuk 1 van titel III van de verordening op haar toe te passen of is dit het Verenigd Koninkrijk louter toegestaan?
2)

In hoeverre kan de uitdrukking geregelde diensten van personenvervoer over een traject van niet meer dan 50 km in artikel 3, onder a), van verordening (EG) nr. 561/2006 (2) aldus worden uitgelegd dat daaronder de verplaatsing naar en van het werk van werknemers valt?
1)

Dient bij de uitlegging van artikel 9 van postrichtlijn 97/67/EG (1), zoals gewijzigd bij de richtlijnen 2002/39/EG (2) en 2008/6/EG (3), de distributie van postzendingen van contractklanten beschouwd worden als een buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallende dienst in de zin van lid 1 van het artikel of als een binnen de werkingssfeer van de universele dienst vallende dienst in de zin van lid 2 van het artikel, wanneer het postbedrijf met zijn klanten de voorwaarden van de distributie van de postzendingen overeenkomt en aan de klanten een individueel overeengekomen vergoeding in rekening brengt?
4)

Moeten de artikelen 3, 5 en 6 van richtlijn 93/104/EG en de artikelen 3, 5 en 6 van richtlijn 2003/88/EG aldus worden uitgelegd dat deze in de weg staan aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan als rusttijd worden aangemerkt de uren waarin de in vraag 1 bedoelde ambtenaar tijdens de vaart geen werkzaamheden verricht maar waarin hij verplicht is op aangeven van de kapitein werkzaamheden te verrichten indien dit noodzakelijk is in verband met de onmiddellijke veiligheid van het schip, de personen aan boord, de lading of het milieu of bij het geven van hulp aan andere schepen of personen in nood?
1)

Moeten de artikelen 43 en 44 van verordening (EG) nr. 1782/2003 (1) van de Raad van 29 september 2003 aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die van de categorie van subsidiabele hectaren uitsluit alle door een landbouwer gedeclareerde arealen blijvend grasland die uitstijgen boven de arealen die voordien in aanmerking waren genomen bij de bepaling van de aan die landbouwer toekomende normale rechten, waarbij de inaanmerkingneming van die arealen en dus de vervanging van bouwland door grasland afhankelijk is gesteld van de voorwaarde dat dit grasland daadwerkelijk voor veehouderij is gebruikt in het specifieke jaar waarvoor om toeslagrechten wordt verzocht? Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord:
1)

Moet artikel 2, punt 1, derde alinea, van richtlijn 2000/35 (1) aldus worden uitgelegd dat in een stelsel waaronder aan een natuurlijke persoon ten behoeve van de uitoefening van een economische activiteit een vergunning wordt verstrekt die de activiteit vermeldt waarvoor de vergunning is afgegeven, geen sprake is van een onderneming en dus evenmin van een handelstransactie in de zin van voormelde bepaling van de richtlijn, wanneer de transactie naar aanleiding waarvan de betalingsachterstand is ontstaan betrekking heeft op een activiteit waarvoor de vergunning niet is afgegeven? Voor het geval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 294/28

Hogere voorziening ingesteld op 10 juni 2015 door Alexandre Borde en Carbonium tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 25 maart 2015 in zaak T-314/14, Borde en Carbonium/Commissie

(Zaak C-279/15 P)

(2015/C 294/35)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Alexandre Borde en Carbonium SAS (vertegenwoordiger: A.B.H. Herzberg, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwiranten verzoeken het Hof:

— De beschikking van het Gerecht van 25 maart 2015 waarbij: a. de beroepen niet-ontvankelijk zijn verklaard, en b. rekwiranten in hun eigen kosten en in de kosten van de Commissie zijn veroordeeld, te vernietigen.

— Het verzoek van rekwiranten om vernietiging ontvankelijk te verklaren; en a.) de zaak zelf af te doen of b) de zaak naar het Gerecht terug te verwijzen voor een beslissing ten gronde.

— Subsidiair, de zaak naar het Gerecht terug te verwijzen voor de beoordeling van de ontvankelijkheid en de gegrondheid en voor de beslissing in de zaak.

— De Commissie te veroordelen in de kosten overeenkomstig artikel 184, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwiranten betogen dat hun verzoek om nietigverklaring ten onrechte is afgewezen, aangezien het Gerecht (i) de feiten niet correct heeft weergegeven en daarmee het recht van rekwiranten om te worden gehoord niet heeft geëerbiedigd; (ii) door artikel 263, vierde alinea, toe te passen, aanvechtbare handelingen ten onrechte heeft beperkt tot de handelingen bedoeld in artikel 288 VWEU; (iii) ten onrechte heeft vastgesteld dat de bestreden maatregelen geen besluiten in de zin van artikel 288, vierde alinea, VWEU zijn; (iv) bij de toepassing van artikel 263, vierde alinea, VWEU ten onrechte beslissend heeft geacht of de aangevochten handeling kan worden gescheiden van het contractuele kader en heeft verzuimd andere factoren in de beschouwing te betrekken; (v) bij de toepassing van artikel 263, vierde alinea, VWEU ten onrechte voor tweepolige gevallen ontwikkelde criteria heeft toegepast op een driepolig geval; (vi) heeft verzuimd rekening te houden met het recht van rekwiranten op doeltreffende toegang tot de rechter zoals dat bescherming vindt in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en in het Handvest van de grondrechten.
4)

Kan het Hof bevestigen dat de vraag of de regel van het gezag van gewijsde in het geval van een in kracht van gewijsde gegane, met het [Unie]recht strijdige rechterlijke beslissing buiten toepassing moet worden gelaten in het kader van een verzoek om deze beslissing opnieuw te onderzoeken of te vernietigen, niet zakelijk gelijk is, in de zin van de arresten [Da Costa e.a. (28/62–30/62, EU:C:1963:6) en Cilfit e.a. (283/81, EU:C:1982:335)], aan de vraag of de regel van het gezag van gewijsde in strijd is met het [Unie]recht in het kader van een verzoek om een (nieuwe) beslissing waarmee de schending van het [Unie]recht zou worden herhaald, zodat de in laatste aanleg rechtsprekende rechterlijke instantie niet aan haar verplichting tot prejudiciële verwijzing kan ontkomen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 294/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht München (Duitsland) op 15 juni 2015 — Medical Imaging Systems GmbH (MIS)/Hauptzollamt München

(Zaak C-288/15)

(2015/C 294/39)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht München

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Medical Imaging Systems GmbH (MIS)

Verwerende partij: Hauptzollamt München

Prejudiciële vraag

Is met het oog op de indeling onder postonderverdeling 6211 33 10 00 0 „werk- en bedrijfskleding” van de gecombineerde nomenclatuur (1) uitsluitend het uiterlijk of de gebruiksbestemming doorslaggevend, dan wel dient met toepassing van algemene regel 3 b) in aanmerking te worden genomen aan welke bestanddelen een product zijn wezenlijke karakter ontleent?

(1) Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz. 1), zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 927/2012 van de Commissie van 9 oktober 2012 (PB L 304, blz. 1).
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, is artikel 67, lid 3, van verordening nr. 1408/71 dan verenigbaar met in het bijzonder: — artikel 48 VWEU, voor zover de in artikel 67, lid 3, gestelde voorwaarde voor de samentelling van tijdvakken van arbeid, het vrije verkeer van werknemers en hun toegang tot bepaalde deeltijdbanen kan beperken, — artikel 45 VWEU, dat „de afschaffing [inhoudt] van elke discriminatie op grond van de nationaliteit tussen de werknemers der lidstaten, wat betreft de werkgelegenheid, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden” en voorziet in het recht van werknemers om „in te gaan op een feitelijk aanbod tot tewerkstelling” (waaronder ook deeltijdwerk) in andere lidstaten, „zich te dien einde vrij te verplaatsen binnen het grondgebied der lidstaten” en aldaar te verblijven „teneinde daar een beroep uit te oefenen overeenkomstig de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke voor de tewerkstelling van nationale werknemers gelden”, — artikel 15, lid 2, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, dat bepaalt: „Iedere burger van de Unie is vrij, in iedere lidstaat werk te zoeken [en] te werken”?
1)

Staat artikel 23, lid 1, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (1) eraan in de weg dat een licentiehouder die niet is ingeschreven in het register van gemeenschapsmerken aanspraken wegens inbreuk op een gemeenschapsmerk doet gelden?
1)

Verzet artikel 15, eerste lid, van richtlijn 2011/64/EU (1), al dan niet in samenlezing met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2) van 7 december 2000, zich tegen een nationale maatregel die het detailhandelaars verplicht om minimumprijzen in acht te nemen door te verbieden om voor tabakswaren een prijs toe te passen die lager is dan de prijs die de fabrikant/importeur op de fiscale zegel heeft gezet?
1)

Moet artikel 45 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan een in een lidstaat als ambtenaar tewerkgestelde persoon zijn rechten in wording op een ouderdomspensioen (sociale zekerheidsrechten voor ambtenaren) uit hoofde van het ambtelijk dienstverband verliest omdat hij vanwege de aanvaarding van een nieuwe betrekking in een andere lidstaat op eigen verzoek uit het ambtelijk dienstverband is ontslagen, wanneer het nationale recht tegelijkertijd bepaalt dat deze persoon op basis van het in het ambtelijk dienstverband bereikte bruto-inkomen in de wettelijke pensioenverzekering met terugwerkende kracht wordt verzekerd, waarbij de daaruit voortvloeiende pensioenrechten lager zijn dan de verloren rechten in wording op een ouderdomspensioen?
(a)

Eerste onderdeel: Het Gerecht geeft blijk van een foutieve rechtsopvatting en miskent de motiveringsplicht, in het bijzonder waar zij het uitgangspunt hanteert dat telkens de overheid aan bepaalde ondernemingen een wettelijke of bestuursrechtelijke verplichting oplegt, de aan deze verplichting betrokken kosten automatisch ook ten laste moeten worden gelegd van de betrokken ondernemingen, zonder dat de overheid hier op enige wijze in mag tussenkomen, en dit ongeacht de finaliteit van de maatregel en de band met de uitoefening van overheidsprerogatieven. Nu dit uitgangspunt moet worden verworpen, verklaart het Gerecht geenszins waarom de kosten van de BSE-testen een last zouden vormen die „normaliter” op het budget van een onderneming drukt. Tevens miskent het Gerecht de motivatieplicht neergelegd in artikel 36, juncto 53, van het Statuut van het Hof, in het bijzonder waar zij niet ingaat op diverse argumenten en precedenten aangehaald door verzoekster, dan wel de relevantie hiervan miskent.
1.

Met zijn eerste middel voert rekwirant aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de beoordelingsbevoegdheid van de Commissie te miskennen. De bepaling van de waarde van steun in de vorm van garanties is een economisch ingewikkelde kwestie waarbij de Commissie over beoordelingsbevoegdheid beschikt. Die beoordelingsvrijheid heeft de Commissie in haar jarenlange besluitpraktijk aldus uitgeoefend dat zij de waarde van steun die door de Duitse deelstaten wordt verleend in de vorm van garanties, overeenkomstig de richtsnoeren van de Duitse autoriteiten begroot op 0,5 % van de waarde van de garantie. Dat later de garantiemededeling 2000 werd bekendgemaakt, doet daaraan niets af.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 213/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 12 maart 2015 — Max-Heinz Feilen/Finanzamt Fulda

(Zaak C-123/15)

(2015/C 213/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Max-Heinz Feilen

Verwerende partij: Finanzamt Fulda

Prejudiciële vraag

Staat de vrijheid van kapitaalverkeer van artikel 63, lid 1, juncto artikel 65 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in de weg aan een regeling van een lidstaat die, in het geval van een verkrijging bij versterf door personen van een bepaalde tariefgroep, in een vermindering van de erfbelasting voorziet indien de nalatenschap vermogensbestanddelen omvat die in de loop van een periode van tien jaar vóór de verkrijging reeds door een persoon van die tariefgroep zijn verkregen en in die lidstaat erfbelasting is geheven ter zake van deze eerdere verkrijging, terwijl een vermindering is uitgesloten wanneer ter zake van de eerdere verkrijging erfbelasting is geheven in een andere lidstaat?
1)

Dient het recht dat van toepassing is op een verbodsactie in de zin van richtlijn 2009/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumentenbelangen (1), te worden bepaald aan de hand van artikel 4 van verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome-II-verordening) (2), indien de vordering is gericht tegen het gebruik van onrechtmatige contractvoorwaarden door een in een lidstaat gevestigde onderneming die in de elektronische handel overeenkomsten sluit met consumenten die in andere lidstaten, in het bijzonder in het land van de aangezochte rechter, woonachtig zijn?