ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Staan artikel 2, lid 1, en artikel 6, leden 1 en 3 van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 in de weg aan een regeling van een lidstaat, die bepaalt dat een niet in deze lidstaat verblijvende beklaagde in een strafprocedure een ontvangstgemachtigde moet aanwijzen voor de betekening van een aan hem gerichte strafbeschikking en dat de betekening aan een ontvangstgemachtigde als zodanig de termijn om verzet aan te tekenen doet ingaan, wanneer de beklaagde bij niet-inachtneming van de aldus berekende termijn herstel in de vorige toestand kan verlangen, waarbij het als rechtvaardiging volstaat dat de strafbeschikking hem werd doorgestuurd en hij vervolgens tijdig verzet heeft ingesteld, wanneer hij nadien door herstel in de vorige toestand dus de onverkorte verzetstermijn geldend kan maken, zelfs wanneer de wet voorschrijft dat de tenuitvoerlegging van de strafbeschikking de regel is bij niet-inachtneming van de termijn?
4)

Kan in de feitelijke context van het onderhavige geval onder de uitdrukkingen „hoofdbestuur” of „hoofdvestiging” in de zin van artikel 60, punt 1, onder b) en c), van verordening nr. 44/2001 worden verstaan het „centrum van werkzaamheden” van de onderneming die in de met de werknemer gesloten arbeidsovereenkomst als werkgever wordt vermeld, waar alle aspecten van de verrichtingen van die onderneming worden gestuurd (van het toezicht op het onderhoud, het luchtverkeer en de vluchtplanning, het onderhoud en de bemanning van de vliegtuigen tot de grondafhandeling en de catering) en van waaruit alle instructies aan de piloten worden gegeven, waar dezen hun initiële en hun aanvullende opleiding krijgen, waar personeelszaken en disciplinaire aangelegenheden of klachten worden behandeld, ook al bevindt dat „centrum van werkzaamheden” zich bij een andere onderneming, die er juridisch van gescheiden is, ofschoon beide tot dezelfde groep van ondernemingen behoren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 232/6

Hogere voorziening ingesteld op 11 april 2016 door SolarWorld AG tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 1 februari 2016 in zaak T-142/14, SolarWorld AG e.a./Raad van de Europese Unie

(Zaak C-205/16 P)

(2016/C 232/07)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: SolarWorld AG (vertegenwoordigers: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

Andere partijen in de procedure: Brandoni solare SpA, Solaria Energia y Medio Ambiente, SA, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME)

Conclusies

— de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— de beschikking van het Gerecht in zaak T-142/14 vernietigen;

— de zaak zelf afdoen en artikel 2 van verordening nr. 1239/2013 nietig verklaren of de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een beslissing ten gronde op het beroep tot nietigverklaring, en

— de Raad verwijzen in rekwirantes kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat artikel 2 van verordening nr. 1239/2013 (1) niet kan worden gescheiden van de rest van de verordening. Een wijziging van de vorm van maatregelen houdt geen wijziging in van de draagwijdte van de verordening waarbij zij worden ingesteld. Compenserende maatregelen zien op alle invoer van producenten van wie is vastgesteld dat zij betrokken zijn bij schadeveroorzakende subsidiëring, en hun doel is, ongeacht hun vorm, de schade van de producenten in de Unie op passende wijze te verhelpen. Nietigverklaring van artikel 2 wijzigt deze draagwijdte niet.

Het bestreden arrest schendt rekwirantes recht zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, voor zover daarbij de bedrijfstak van de Unie een voorziening in rechte wordt ontzegd in handelsbeschermingszaken tegen definitieve maatregelen die niet in overeenstemming zijn met de vereisten van de basisverordening. Daarnaast schendt het bestreden arrest rekwirantes recht zoals neergelegd in artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie door producenten-exporteurs – die volgens de rechtspraak een recht op beroep hebben – in een betere positie te plaatsen dan de bedrijfstak van de Unie.

(1) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1239/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot instelling van een definitief compenserend recht op de invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen), van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China (PB L 325, blz. 66).
6)

Indien section 4, lid 9, [van de btw-wet] in strijd is met de Zesde richtlijn, plegen verzoekers dan, door zich op deze bepaling te beroepen, misbruik van recht in strijd met de beginselen zoals door het Hof erkend in het arrest Halifax?
1)

Is de nationale rechter, wanneer bij hem tegen een consument een vordering is ingesteld over de uitvoering van een overeenkomst en hij op grond van de nationale regels van procesrecht enkel bevoegd is ambtshalve na te gaan of de vordering in strijd is met nationale regels van openbare orde, op dezelfde wijze bevoegd om ambtshalve, zelfs bij verstek, na te gaan en vast te stellen dat de betrokken overeenkomst binnen de werkingssfeer van richtlijn [93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993] betreffende de oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten valt zoals geïmplementeerd in het Belgisch recht?
3)

Is een uitlegging volgens welke, ook indien een standaardbeding in een duurovereenkomst vervroegde opeisbaarheid op grond van niet ernstige niet-nakoming toestaat met als gevolg een voor de consument nadeligere situatie dan wanneer de aanvullende procesrechtelijke regel zou zijn gehanteerd, het beding niet nietig zou zijn louter omdat er in het nationale procesrecht een regel ter correctie bestaat die alleen toepasselijk is in de specifieke door de verkoper gekozen procedure en uitsluitend indien bepaalde omstandigheden zich voordoen, in overeenstemming met artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13?
C 211/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria (Hongarije) op 26 februari 2016 — Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

(Zaak C-114/16)

(2016/C 211/31)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Kúria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft.

Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 167, 168, 178 en 179 van [de btw-richtlijn] (1) aldus worden uitgelegd dat de belastingadministratie verplicht is om bij een fiscale controle het recht van de belastingplichtige op aftrek te erkennen, wanneer de belastingplichtige de betaalde voorbelasting weliswaar niet in zijn aangifte heeft vermeld, maar beschikt over facturen die aan deze richtlijn voldoen, en tijdens de inspectie verzoekt om zijn recht op aftrek te erkennen?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
1)

Dienen de artikelen 2, onder g), en 3, lid 2, onder a), van [verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91] (1) aldus te worden uitgelegd dat enkel compensatie moet worden betaald wanneer een passagier een gereserveerde zitplaats heeft (dat wil zeggen hij heeft recht op een eigen zitplaats in het vliegtuig), of is het daarvoor voldoende dat hij een bevestigde boeking voor de vlucht heeft (dat wil zeggen hij heeft het recht om met het vliegtuig te worden vervoerd)?
2)

Is richtlijn 2001/23/EG van toepassing in het geval een door de rechtbank aangestelde zogeheten „beoogd curator” zich al voor aanvang van het faillissement op de hoogte stelt van de situatie van de schuldenaar en de mogelijkheden onderzoekt van een mogelijke doorstart van de activiteiten van de onderneming door een derde partij en zich tevens voorbereidt op handelingen die kort na het faillissement moeten geschieden teneinde die doorstart te realiseren door middel van een activa transactie waarbij de onderneming van de schuldenaar of een gedeelte daarvan per datum faillissement of kort daarna wordt overgedragen en die activiteiten geheel of gedeeltelijk (vrijwel) ononderbroken worden voortgezet?
1)

Kan, in het kader van een procedure inzake vorderingen betreffende een gemeenschapsmodel, de rechter van een lidstaat, wiens bevoegdheid ten aanzien van een verwerende partij uitsluitend is gebaseerd op artikel 79, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (1) in samenhang met artikel 6, punt 1 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (2), omdat deze in een andere lidstaat gevestigde verwerende partij mogelijkerwijs inbreukmakende goederen heeft geleverd aan de in de desbetreffende lidstaat gevestigde verwerende partij, ten aanzien van eerste verwerende partij maatregelen gelasten die voor de hele Unie gelden en die verder gaan dan de leveringsrelaties waarop zijn bevoegdheid is gebaseerd?
4.

Vloeit uit artikel 795, lid 1, derde alinea, onder b), en vierde alinea, [juncto] artikel 796 sexies, lid 1, onder b), van verordening (EEG) nr. 2454/93 voort dat de beoordeling door de ter zake bevoegde douaneautoriteit of voldoende bewijs als bedoeld in artikel 796 quinquies bis van deze verordening voorhanden is, onder de omstandigheden van het hoofdgeding bindend is en niet onderworpen is aan enige controle door de douaneautoriteit die bevoegd is voor de aanvaarding achteraf van een douaneaangifte in de zin van eerstgenoemde bepaling?
1)

a) Valt alle bedrijfsinformatie die de onder toezicht staande onderneming aan de toezichthoudende autoriteit heeft verstrekt, onder het begrip „vertrouwelijke gegevens” in de zin van artikel 54, lid 1, tweede volzin, van richtlijn 2004/39/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PB L 145, blz. 1; hierna „richtlijn 2004/39/EG”), en dus onder het in artikel 54, lid 1, eerste volzin, van deze richtlijn bedoelde beroepsgeheim, zonder dat daarvoor aan nadere voorwaarden dient te zijn voldaan? b) Geldt het „geheim van het prudentiële toezicht” als onderdeel van het beroepsgeheim in de zin van artikel 54, lid 1, eerste volzin, van richtlijn 2004/39/EG voor alle in de stukken vervatte verklaringen van de toezichthoudende autoriteit, met inbegrip van haar correspondentie met andere instanties, zonder dat daarvoor aan nadere voorwaarden dient te zijn voldaan? Voor het geval dat de vragen a) of b) ontkennend worden beantwoord: c) Dient de bepaling over het beroepsgeheim in artikel 54, lid 1, van richtlijn 2004/39/EG aldus te worden uitgelegd dat bij de kwalificatie van gegevens als „vertrouwelijk” aa) beslissend is of gegevens naar de aard ervan onder het beroepsgeheim vallen dan wel de toegang tot deze gegevens het belang bij geheimhouding concreet en daadwerkelijk zou kunnen schaden, bb) of aldus dat bij deze kwalificatie rekening moet worden gehouden met andere omstandigheden die meebrengen dat de gegevens onder het beroepsgeheim vallen, cc) of aldus dat de toezichthoudende autoriteit zich bij die kwalificatie ten aanzien van de in haar stukken vervatte bedrijfsinformatie van de onder toezicht staande instelling en ten aanzien van haar geschriften die daarmee verband houden, kan beroepen op het weerlegbare vermoeden dat in zoverre commerciële of prudentiële geheimen in het geding zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 111/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 8 januari 2016 — Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”

(Zaak C-13/16)

(2016/C 111/13)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākā tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Eiseres tot cassatie: Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde

Verweerder in cassatie: Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”

Prejudiciële vraag

Moeten de woorden „de verwerking noodzakelijk is voor de behartiging van het gerechtvaardigde belang […] van de derde(n) aan wie de gegevens worden verstrekt” in artikel 7, onder f), van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1) aldus worden uitgelegd dat de rijkspolitie aan het gemeentelijk vervoerbedrijf Riga de gevraagde persoonsgegevens dient te verstrekken die noodzakelijk zijn om de gang naar de civiele rechter te maken? Is van belang voor het antwoord op deze vraag dat, zoals uit de stukken blijkt, de taxipassagier van wie het gemeentelijk vervoerbedrijf Riga de gegevens heeft opgevraagd, ten tijde van het ongeval minderjarig was?

(1) PB L 281,31 .
2.

Verdraagt een nationale regeling die voorziet in de mogelijkheid om aan de energiebesparingsverplichtingen te voldoen door aan te tonen dat er, in plaats van de storting in het nationaal fonds voor energie-efficiëntie, besparingen zijn gerealiseerd, zich met artikel 7, lid 1, en artikel 20, lid 6, van richtlijn 2012/27/EU?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 106/26

Hogere voorziening ingesteld op 13 januari 2016 door Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 oktober 2015 in zaak T-134/11, Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd/Europese Commissie

(Zaak C-19/16 P)

(2016/C 106/28)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd (vertegenwoordigers: N. Garcia-Lora, Solicitor, E. Grieves, Barrister)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— de bestreden beslissing van 28 oktober 2015 vernietigen

— de beslissing van het Hof in de plaats stellen en de bestreden maatregelen nietig verklaren

— de Commissie, de Raad en het Verenigd Koninkrijk verwijzen in de kosten van de procedures voor het Gerecht en voor het Hof.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren rekwiranten vier middelen aan.

Eerste middel: betwisting van de beslissing van het Gerecht dat de grieven tegen de beslissing ten gronde om de eerste drie rekwiranten op de lijst te plaatsen, voor het Gerecht niet naar behoren zijn aangevoerd. Het Gerecht heeft nagelaten het vierde middel juist te omschrijven als een betwisting van de beoordeling van de feiten door de Commissie. Het Gerecht heeft nagelaten rekening te houden met de opmerkingen van rekwiranten, die in overweging moesten worden genomen omdat a) het Hof erom had verzocht, b) zij zijn aangevoerd vóór het verweer van de Commissie en c) rekwiranten steeds hebben aangegeven dat zij de beoordeling van de feiten wensten te betwisten. De beoordeling van het Gerecht was in strijd met het arrest van 14 april 2015, in zaak T-527/09, Ayad/Commissie.

Tweede middel: betwisting van de beslissing van het Gerecht omdat het heeft nagelaten zich te schikken naar de bindende rechtskracht van Kadi II. Het Gerecht heeft nagelaten zelf te onderzoeken of de bezwaren tegen de motivering gegrond waren.

Derde middel: betwisting van de vaststelling van het Gerecht dat de Commissie de plaatsing op de lijst zorgvuldig en onafhankelijk heeft onderzocht. De vaststelling van het Hof dat de Commissie een dergelijk onderzoek heeft gevoerd, is ongegrond gelet op de feiten en eerdere rechtspraak in andere gelijkaardige zaken.

Vierde middel: betwisting van de beslissing van het Gerecht dat blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat Sanabel niet in rechte kon optreden. Of Sanabel in rechte kan optreden is niet afhankelijk van een analoge toepassing van criteria uit het nationale recht, maar van de vraag of zij kan worden geacht als dusdanig te worden aangemerkt.
4)

Staat artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in de weg aan een ter omzetting van richtlijn 77/187/EEG (2) of 2001/23/EG vastgestelde nationale regeling, die voorschrijft dat bij een overgang van een onderneming of vestiging de verkrijger ook aan de door de vervreemder met de werknemer vóór de overgang autonoom en individueel overeengekomen arbeidsovereenkomstvoorwaarden is gebonden alsof hij deze zelf zou zijn overeengekomen, wanneer deze voorwaarden bepaalde regelingen van een collectieve overeenkomst die anders niet van toepassing zou zijn op deze arbeidsverhouding, op dynamische wijze opnemen in de inhoud van de arbeidsovereenkomst, voor zover het nationale recht zowel in consensuele als in eenzijdige aanpassingsmogelijkheden voor de verkrijger voorziet?
2)

Volstaat het feit dat de producent zijn product — waarvan het werkzame bestanddeel gunstige effecten heeft op de gezondheid in het algemeen en vaak in voedingssupplementen zit — als geneesmiddel voorstelt en ook als zodanig in de handel brengt en verkoopt, om dit product onder hoofdstuk 30 van de GN te kunnen indelen?
1)

Kan gedroogde, platte, onregelmatige, gedeeltelijk gestripte tabak en/of delen daarvan die primair zijn gedroogd en gecontroleerd bevochtigd, met glycerinesporen, en die na gewone voorbereiding (malen of met de hand versnijden) geschikt is om te worden gerookt, worden beschouwd als tabaksfabrikaat in de zin van artikel 2, lid 1, onder c), ii), of in voorkomend geval van artikel 5, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/64/EU (1) van de Raad van 21 juni 2011 betreffende de structuur en de tarieven van de accijns op tabaksfabrikaten (codificatie)?
3.

Ten slotte voert TV2 aan dat het gedeelte van het bestreden arrest waarin het tweede deel van de subsidiaire vordering van TV2 ten gronde is behandeld en is afgewezen (punten 165-174), op een onjuiste rechtsopvatting berust, omdat het is gebaseerd op een kennelijk onjuiste uitlegging van Deens recht en in strijd is met het begrip staatssteun als bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU. Ter ondersteuning van die stelling voert TV2 de volgende argumenten aan: — het Gerecht neemt in beschouwing en hecht beslissend belang aan het feit dat TV2 als onderdeel van haar verplichting om programma’s van de regionale zenders uit te zenden, beroep deed op de diensten van de regionale zenders in de vorm van levering van regionale programma’s, en dat het doorgeven van de omroepbijdrage de tegenprestatie voor die programma’s was; dit kan niet worden afgeleid uit de stukken van de zaak voor het Gerecht en is kennelijk in strijd met Deens recht; daarmee is in feite voldaan aan de juridische test die uit de punten 166, 167 en 171 van het bestreden arrest kan worden afgeleid; — in de punten 166, 167 en 173, eerste volzin, schetst het Gerecht een hypothetisch scenario als onderdeel van de beoordeling of er sprake is van staatssteun; dit scenario was zowel ondenkbaar in de praktijk als irrelevant voor de beoordeling of er sprake is van staatssteun; van doorslaggevend belang is de realiteit in de zaak TV2, namelijk dat TV2 geen enkel economisch voordeel haalde uit doorgegeven omroepbijdrage; TV2 was naar publiek recht verplicht de omroepbijdrage door te geven aan de regionale zenders en vervulde daarmee in de praktijk haar verplichting; de beslissing van het Gerecht is dan ook in strijd het begrip staatssteun als bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/45

Beroep ingesteld op 3 december 2015 — Republiek Oostenrijk/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-648/15)

(2016/C 038/57)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordiger: C. Pesendorfer, gemachtigde)

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Conclusies

Beroep op grond van artikel 25, lid 5, van het verdrag tussen de Republiek Oostenrijk en de Bondsrepubliek Duitsland tot voorkoming van dubbele belasting naar het inkomen en naar het vermogen, öBGBl III 182/2002 respectievelijk dBGBl II 2002, 735, dBStBl I 2002, 584 (hierna: „DBA-D/Ö”) juncto artikel 273 VWEU, wegens de uiteenlopende opvattingen van de Republiek Oostenrijk en de Bondsrepubliek Duitsland ter zake van de uitlegging en toepassing van artikel 11 DBA-D/Ö.

Verzoekende partij verzoekt het Hof het volgende vast te stellen en te beslissen:

1. De in geding zijnde inkomsten uit winstbewijzen dienen niet te worden aangemerkt als „schuldvorderingen met winstdeelneming” in de zin van artikel 11, lid 2, DBA-D/Ö. Bijgevolg komt de uitsluitende bevoegdheid tot belastingheffing over de inkomsten uit de winstbewijzen op grond van artikel 11, lid 1, DBA-D/Ö toe aan Oostenrijk, in zijn hoedanigheid van land waarin Bank Austria is gevestigd.

2. De Bondsrepubliek Duitsland dient zich bijgevolg te onthouden van het heffen van belasting over de in geding zijnde inkomsten uit winstbewijzen en dient de daarop reeds ingehouden belasting terug te betalen.

3. De Bondsrepubliek Duitsland draagt de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De Republiek Oostenrijk verwijt de Bondsrepubliek Duitsland, dat zij de in geding zijnde vergoedingen kwalificeert als rente „met winstdeelneming” in de zin van artikel 11, lid 2, DBA-D/Ö. Dienovereenkomstig wordt de vergoeding zelf weliswaar op basis van een in beginsel vaste rentevoet berekend, maar zij hangt af van de resultaten door de noodzaak van voldoende winst over het boekjaar.

De Republiek Oostenrijk is daarentegen van mening dat de in geding zijnde winstbewijzen slechts recht verlenen op de betaling van rente die is gebaseerd op een vast percentage van de nominale waarde. Deze uitlegging volgt reeds louter op grond van het gewone spraakgebruik, en wordt bevestigd door de vergelijking met de in artikel 11, lid 2, DBA-D/Ö als voorbeeld vermelde vormen van financiering.

In casu is dus louter sprake van een uitstel verleend door de schuldeisers, aangezien het winstbewijs met name tijdens de looptijd ervan in beginsel een recht op nabetaling in latere jaren verleent. Bij de winstbewijzen gaat het dus uiteindelijk om vastrentende, in zekere mate van verliezen afhankelijke effecten.
9.

Het bestreden besluit is in strijd met het noodzakelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel. Aangezien Hongarije, anders dan in het oorspronkelijke voorstel, niet langer behoort tot de kring van begunstigde lidstaten, voorziet het bestreden besluit zonder enige rechtvaardiging in de herplaatsing van 120 000 personen die om internationale bescherming verzoeken. Aangezien in het besluit niet langer sprake is van een herplaatsing vanuit Hongarije, is het oorspronkelijk voorgestelde aantal verzoekers — 120 000 — willekeurig geworden en vertoont het geen verband meer met de in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie beschreven situatie, die deze concreet wenste aan te pakken. Het is — zeker in het kader van een voorlopige maatregel op grond van artikel 78, lid 3, VWEU — onaanvaardbaar dat het definitieve besluit over de herplaatsing voor ongeveer de helft van de verzoekers waarop het besluit betrekking heeft, wordt vastgesteld in het licht van latere ontwikkelingen.
5.

Het Gerecht heeft in punt 33 van het bestreden arrest geoordeeld dat het feit dat het door de franchisenemers van Inditex gevolgde bedrijfsmodel geïntegreerd is in het commerciële systeem van de franchisegever impliceert dat zij hun hoedanigheid van onafhankelijke economische entiteiten, dat wil zeggen van derden die geen deel uitmaken van de interne organisatie van de franchisegever, verliezen. Deze beoordeling is onjuist aangezien zij in strijd is met het recht.