ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
48

Voorts kunnen rekwirantes geen argumenten ontlenen aan het feit dat de ondernemingen waarvan de boekhouding in een andere munt dan in euro luidt, niet op dezelfde voet worden behandeld als ondernemingen waarvan de boekhouding in euro luidt, in die zin dat de eerstbedoelde ondernemingen een valutarisico lopen. Aangezien de aan rekwirantes opgelegde geldboete in euro mag worden vastgesteld – wat rekwirantes zelf overigens niet betwisten – is het immers onvermijdelijk dat zij worden blootgesteld aan valutaschommelingen. In dit verband heeft het Gerecht in punt 418 van het bestreden arrest terecht geoordeeld dat valutaschommelingen een onzekere factor uitmaken die zowel voor- als nadelen kan opleveren, waarmee ondernemingen die een deel van hun afzet op exportmarkten behalen gewoonlijk te maken hebben in het kader van hun commerciële activiteiten en waarvan het bestaan als zodanig een boetebedrag dat op rechtmatige wijze is vastgesteld op basis van de ernst en de duur van de inbreuk, niet zijn passend karakter ontneemt.
40

Daarom is in de onderhavige zaak in de vrijheid van ondernemerschap van verzoekster in het hoofgeding ingegrepen op een wijze die evenredig is aan de nagestreefde doelstellingen.
38

Deze zinsnede wijst impliciet op de verantwoordelijkheid van de luchtvaartmaatschappij voor de plaatsing in een lagere klasse, in die zin dat aan haar en haar alleen – in haar hoedanigheid van uitvoerder van een bepaalde vlucht, in de zin van de in punt 20 van dit arrest aangehaalde rechtspraak – het besluit kan worden toegeschreven om een passagier, in tegenstelling tot hetgeen met de betrokkene is overeengekomen en door deze is gekocht, in een lagere klasse te plaatsen dan vermeld op zijn ticket.
48

Een regeling die publiekrechtelijke rechtspersonen vrijstelt van de betaling van bepaalde gerechtskosten, terwijl natuurlijke personen a priori niet in aanmerking komen voor een dergelijke vrijstelling, maakt weliswaar een onderscheid tussen die personen wat de procedurele behandeling betreft van hun in een procedure als in het hoofdgeding ingediende verzoeken. Volgens de in punt 47 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak moet echter nog worden nagegaan of een dergelijke regeling een persoon als Toma in een ondergeschikte positie ten opzichte van zijn tegenpartij brengt wat de rechterlijke bescherming betreft van de rechten waarop die persoon zich op grond van het Unierecht kan beroepen en of zij derhalve afbreuk doet aan het eerlijke verloop van een dergelijke procedure.
6

Artikel 63, lid 1, eerste en derde alinea, en lid 2, van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65‑242), dat door de verwijzende rechter wordt vermeld, luidt: „1. Met betrekking tot de in artikel 58, lid 3, bedoelde criteria inzake economische en financiële draagkracht en de in artikel 58, lid 4, bedoelde criteria inzake technische bekwaamheid en beroepsbekwaamheid kan een ondernemer zich, in voorkomend geval en voor een bepaalde opdracht, beroepen op de draagkracht van andere entiteiten, ongeacht de juridische aard van zijn banden met die entiteiten. [...] Wanneer een ondernemer zich op de draagkracht van andere entiteiten wil beroepen, toont hij ten behoeve van de aanbestedende dienst aan dat hij zal kunnen beschikken over de nodige middelen, bijvoorbeeld door overlegging van een verbintenis daartoe van deze andere entiteiten. [...] Indien een ondernemer een beroep doet op de draagkracht van andere entiteiten voor het vervullen van de economische en financiële criteria, kan de aanbestedende dienst eisen dat de ondernemer en die entiteiten hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de uitvoering van de opdracht. [...] 2. In het geval van opdrachten voor werken, diensten en plaatsings‑ of installatiewerkzaamheden in het kader van een opdracht voor [leveringen] kunnen aanbestedende diensten eisen dat bepaalde kritieke taken rechtstreeks door de inschrijver zelf worden verricht, of wanneer de inschrijving door een combinatie van ondernemers als bedoeld in artikel 19, lid 2, is ingediend, door een deelnemer aan die combinatie.”
10

Bij besluit 2011/782/GBVB van de Raad van 1 december 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en houdende intrekking van besluit 2011/273 (PB L 319, blz. 56) is besluit 2011/273 ingetrokken en vervangen en zijn nieuwe aanvullende maatregelen vastgesteld. Artikel 18, lid 1, van besluit 2011/782 bepaalde dat de lidstaten de nodige maatregelen nemen om binnenkomst op of doorreis via hun grondgebied te beletten van de op de lijst in bijlage I bij dat besluit vermelde personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige repressie tegen de burgerbevolking in Syrië, personen die baat hebben bij of steun verlenen aan het regime en personen die banden met hen hebben. Artikel 19, lid 1, van dat besluit bepaalde dat „[a]lle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, of eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijsten in bijlage I en bijlage II vermelde personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige repressie tegen de burgerbevolking in Syrië, personen en entiteiten die baat hebben bij of steun verlenen aan het regime en personen en entiteiten die banden met hen hebben, worden bevroren”. De wijze waarop uitvoering wordt gegeven aan die bevriezing werd omschreven in artikel 19, leden 2 tot en met 7, van besluit 2011/782. Volgens artikel 21, lid 1, van dat besluit stelde de Raad die lijsten vast.
4

In artikel 139 ter van de LIR, dat in deze wet is ingevoegd bij artikel 1, punt 24, van de wet van 19 december 2008 (Mémorial A 2008, blz. 2622), wordt bepaald: „(1) Aan elke belastingplichtige die inkomsten geniet uit pensioen of renten in de zin van artikel 96, lid 1, punten 1 en 2, waarover Luxemburg heffingsbevoegd is, en die in het bezit is van een loonbelastingverklaring, wordt een belastingkrediet voor gepensioneerden (CIP) toegekend. Het belastingkrediet voor gepensioneerden wordt slechts één keer in aanmerking genomen voor alle aan de belastingplichtige toegekende pensioenen en renten. (2) Het belastingkrediet voor gepensioneerden wordt vastgesteld op 300 EUR per jaar. Het maandelijkse bedrag bedraagt 25 EUR. Het belastingkrediet voor gepensioneerden is beperkt tot de periode waarin de belastingplichtige inkomsten geniet uit pensioenen of renten in de zin en onder de voorwaarden [van lid 1]. Het wordt betaald door het pensioenfonds of elke andere pensioenuitkeerder, in de loop van het belastingjaar waarop het betrekking heeft, en in overeenstemming met de bij de [in lid 4] bedoelde groothertogelijke verordening te bepalen voorwaarden. Voor inkomsten die niet op zijn minst 300 EUR per jaar, respectievelijk 25 EUR per maand bedragen, wordt het belastingkrediet voor gepensioneerden niet toegekend. Het belastingkrediet voor gepensioneerden geeft de gepensioneerde uitsluitend recht op verrekening en terugbetaling in het kader van de inhouding van belasting over loon of salaris die volgens de regels door het pensioenfonds of elke andere pensioenuitkeerder op basis van een loonbelastingverklaring wordt uitgevoerd. (3) Het pensioenfonds of de pensioenschuldenaar die het belastingkrediet voor gepensioneerden of het belastingkrediet voor eenoudergezinnen heeft verstrekt, is gerechtigd om de toegekende kredieten te verrekenen met de belastinginhoudingen of om in voorkomend geval om terugbetaling van vooruitbetaalde belastingkredieten te verzoeken op de wijze zoals in de [in lid] 4 bedoelde groothertogelijke verordening bepaald. (4) De uitvoeringsbepalingen bij het onderhavige artikel kunnen bij een groothertogelijke verordening worden vastgesteld.”
25

Aangaande het doel van de in artikel 23, lid 1, eerste volzin, van de verordening uitgevaardigde regel dient te worden overwogen dat, gelet op de vaststellingen in de punten 20 en 21 van het onderhavige arrest, de niet-tegenwerpelijkheid aan derden van de in de artikelen 17, 19 en 22 van de verordening bedoelde rechtshandelingen die niet in het register zijn ingeschreven, strekt tot de bescherming van diegene die rechten op een gemeenschapsmerk als deel van het vermogen heeft of kan hebben. Daaruit volgt dat artikel 23, lid 1, eerste volzin, van de verordening niet van toepassing is op een situatie als in het hoofdgeding waarin een derde, door inbreuk te maken op het merk, de door het gemeenschapsmerk verleende rechten schendt.
De bepalingen van richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels en die van richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat vorderingen die verband houden met gelden die met het oog op de inschrijving op door een kredietinstelling nog uit te geven effecten zijn afgeschreven van door particulieren bij die kredietinstelling gehouden rekeningen en bijgeschreven op rekeningen die zijn geopend op naam van die instelling, in omstandigheden waarin die effecten uiteindelijk vanwege het faillissement van die instelling niet zijn uitgegeven, zowel onder de in richtlijn 97/9 voorziene beleggerscompensatiestelsels als onder de in richtlijn 94/19 voorziene depositogarantiestelsels vallen.

Artikel 2, lid 3, van richtlijn 97/9 moet aldus worden uitgelegd dat de aangezochte rechter in een situatie waarin vorderingen zowel onder de in richtlijn 94/19 voorziene depositogarantiestelsels als onder de in richtlijn 97/9 voorziene beleggerscompensatiestelsels vallen, en waarin de nationale wetgever dergelijke vorderingen niet heeft toegerekend aan een stelsel dat onder de ene of de andere richtlijn valt, op basis van die bepaling niet zelf kan beslissen welk stelsel op de houders van dergelijke vorderingen van toepassing is. In een dergelijke situatie staat het daarentegen aan die houders om te kiezen door welk van beide stelsels waarmee in het nationale recht uitvoering is gegeven aan deze twee richtlijnen, zij willen worden gecompenseerd.

(zie punt 105, dictum 2)
In het kader van een hogere voorziening vormt de uitlegging van het nationale recht door het Gerecht een feitelijke vraag die in beginsel niet door het Hof mag worden getoetst. Het Hof is dus, wat de vaststellingen van het Gerecht met betrekking tot het nationale recht betreft, enkel bevoegd te onderzoeken of dat recht onjuist is opgevat.

Die onjuiste opvatting moet duidelijk blijken uit de stukken van het dossier, zonder dat de feiten en de bewijzen opnieuw hoeven te worden beoordeeld.

(zie punten 48‑50)
De bepalingen van richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004, meer bepaald artikel 4, lid 5, en artikel 30, leden 1, 3, 5 en 6, van deze richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de toepassing van een nationale regeling als die in het hoofdgeding, die voorziet in een billijkheidstoetsing per geval van de rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur door de gewone rechter en in de mogelijkheid om in voorkomend geval de hoogte van deze rechten te wijzigen, los van het toezicht dat wordt uitgeoefend door de toezichthoudende instantie bedoeld in artikel 30 van richtlijn 2001/14, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/49.

Zo blijkt uit overweging 12 van richtlijn 2001/14 dat het stelsel van heffing van gebruiksrechten en het stelsel van capaciteitstoewijzing de spoorweginfrastructuurbeheerders moeten aanmoedigen het gebruik van de infrastructuur te optimaliseren binnen het door de lidstaten vastgestelde kader (arrest van 28 februari 2013, Commissie/Spanje,C‑483/10, EU:C:2013:114, punt 44). Ofschoon deze beheerders de hoogte van het gebruiksrecht in beginsel kunnen berekenen door middel van een heffingsstelsel dat van toepassing is op alle spoorwegondernemingen, zouden zij de uit een dergelijk stelsel voortvloeiende optimalisering niet kunnen verwezenlijken indien zij op elk moment het risico lopen dat een civiele rechter ingevolge § 315 BGB naar billijkheid dit gebruiksrecht vaststelt voor louter de spoorwegonderneming die partij is in de procedure, en de speelruimte van de infrastructuurbeheerder door vaststelling van dit gebruiksrecht door deze rechter wordt beperkt op een wijze die onverenigbaar is met de doelstellingen die door richtlijn 2001/14 worden nagestreefd (zie in die zin arrest van 3 oktober 2013, Commissie/Italië,C‑369/11, EU:C:2013:636, punt 43).

(zie punten 80, 81, 103 en dictum)
Een lidstaat schiet tekort in de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 1, van richtlijn 91/271 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1137/2008, door er niet voor te zorgen dat het stedelijk afvalwater van agglomeraties met een inwonerequivalent (i.e.) van tussen 2000 en 10000 aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces wordt onderworpen.

Artikel 4, lid 1, tweede en derde streepje, van richtlijn 91/271 legt de lidstaten een duidelijk en ondubbelzinnig geformuleerde nauwkeurige resultaatsverplichting op om stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt, aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces te onderwerpen, hetzij vóór elke lozing – in geval van lozingen van agglomeraties met 10000 tot 15000 i.e. – hetzij vóór lozing in zoet water en estuaria – in geval van lozingen van agglomeraties met 2000 tot 10000 i.e.

(zie punten 22, 35, dictum 1)
De regels betreffende de besluitvorming van de instellingen van de Unie zijn neergelegd in de Verdragen en de lidstaten of de instellingen zelf mogen daarvan niet naar goedvinden afwijken, zodat alleen de Verdragen in bijzondere gevallen een instelling de bevoegdheid kunnen verlenen om een in die Verdragen neergelegde besluitvormingsprocedure te wijzigen. De praktijk van de instellingen, en met name een vermeende vaste praktijk waarbij overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU het standpunt van de Unie middels conclusies wordt voorbereid, kan de door de instellingen na te leven regels van de Verdragen niet wijzigen. Een gewone praktijk van de Raad kan immers niet van de in het Verdrag vervatte voorschriften afwijken en dus geen precedent creëren dat de instellingen van de Unie bindt.

Voorts levert de omstandigheid dat een instelling van de Unie afwijkt van de in de Verdragen voorgeschreven rechtsvorm, een schending van wezenlijke vormvoorschriften op die de nietigverklaring van de in het geding zijnde handeling kan meebrengen, aangezien die afwijking twijfel kan scheppen over de aard van die handeling of over de bij de vaststelling ervan te volgen procedure, waardoor de rechtszekerheid in gevaar wordt gebracht. Dit is het geval wanneer de in de in het geding zijnde handeling gebruikte bewoordingen bijdragen aan de onzekerheid doordat zij niet te rijmen vallen met het bindende karakter dat een besluit van een instelling van de Unie krachtens artikel 288 VWEU moet hebben, en nergens uit die handeling blijkt dat de lidstaten namens de Unie een standpunt dienen in te nemen, hoewel artikel 218, lid 9, VWEU dit voorschrijft.

(zie punten 41, 42, 44, 46)
Artikel 355, punt 3, VWEU bepaalt dat de bepalingen van de Verdragen van toepassing zijn op de Europese grondgebieden welker buitenlandse betrekkingen door een lidstaat worden behartigd.

In dit verband moet worden opgemerkt dat Gibraltar een Europees grondgebied is waarvan de buitenlandse betrekkingen door een lidstaat, namelijk het Verenigd Koninkrijk, worden behartigd en dat het Unierecht op dat gebied van toepassing is krachtens artikel 355, punt 3, VWEU (zie in die zin arresten van 23 september 2003, Commissie/Verenigd Koninkrijk, C‑30/01, EU:C:2003:489, punt 47, en 12 september 2006, Spanje/Verenigd Koninkrijk, C‑145/04, EU:C:2006:543, punt 19).

In afwijking van artikel 355, punt 3, VWEU zijn krachtens de Toetredingsakte van 1972 Uniehandelingen in bepaalde domeinen van het Unierecht niet van toepassing op Gibraltar. Deze uitsluiting is ingevoerd wegens de bijzondere rechtspositie en met name de status van vrijhaven van dit grondgebied (zie in dit verband arrest van 21 juli 2005, Commissie/Verenigd Koninkrijk, C‑349/03, EU:C:2005:488, punt 41). Het vrij verrichten van diensten zoals neergelegd in artikel 56 VWEU behoort evenwel niet tot de uitgesloten domeinen.

Bijgevolg is artikel 56 VWEU van toepassing op Gibraltar krachtens artikel 355, punt 3, VWEU.

(zie punten 28‑31)
De eerbiediging van de rechten van verdediging in een voor de Commissie gevoerde procedure die de oplegging van een geldboete wegens schending van de mededingingsregels tot voorwerp heeft, verlangt dat de betrokken onderneming in staat is gesteld naar behoren haar standpunt kenbaar te maken met betrekking tot de juistheid en relevantie van de gestelde feiten en omstandigheden, alsook met betrekking tot de stukken waarmee de Commissie de door haar gestelde inbreuk heeft gestaafd. Die rechten worden genoemd in artikel 41, lid 2, onder a) en b), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Aldus bepaalt artikel 27, lid 1, van verordening nr. 1/2003 dat de Commissie, alvorens een besluit houdende vaststelling van een inbreuk op de mededingingsregels en oplegging van een geldboete te nemen, de personen die het voorwerp van de procedure uitmaken, in de gelegenheid stelt hun standpunt ten aanzien van de door haar in aanmerking genomen bezwaren kenbaar te maken, en haar besluiten slechts baseert op de punten van bezwaar waarover de partijen opmerkingen hebben kunnen maken.

De mededeling van punten van bezwaar beoogt aldus, iedere rechtspersoon waarop de administratieve procedure inzake mededinging betrekking heeft, in staat te stellen zijn rechten van verdediging uit te oefenen.

Wanneer de Commissie niet voornemens is om jegens een vennootschap een inbreuk vast te stellen, impliceren de rechten van de verdediging echter niet dat aan deze vennootschap een mededeling van punten van bezwaar wordt toegezonden. Dat aan een bepaalde vennootschap een mededeling van punten van bezwaar wordt gericht, strekt er immers toe de rechten van verdediging van deze vennootschap te eerbiedigen, en niet die van een derde, ook al is deze laatste betrokken bij de administratieve procedure in kwestie.

(zie punten 43‑46)
De vrijheid van vestiging moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een belastingregeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke zowel niet-ingezeten vennootschappen die in die lidstaat een economische activiteit verrichten door middel van een vaste inrichting, als ingezeten vennootschappen – daaronder begrepen ingezeten dochterondernemingen van niet-ingezeten vennootschappen – aan een belasting als de fairness tax worden onderworpen wanneer zij dividenden uitkeren die niet in hun uiteindelijke belastbare resultaat zijn opgenomen omdat zij hebben gebruikgemaakt van bepaalde belastingvoordelen waarin de nationale belastingwetgeving voorziet. Dit geldt evenwel alleen indien de wijze waarop de belastbare grondslag van deze belasting wordt bepaald, in de praktijk niet tot gevolg heeft dat niet-ingezeten vennootschappen ongunstiger worden behandeld dan ingezeten vennootschappen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dit het geval is.

In het kader van dat onderzoek zal de verwijzende rechterlijke instantie er rekening mee moeten houden dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde wettelijke regeling tot doel heeft om onder de Belgische fiscale bevoegdheid vallende winsten te belasten die zijn uitgekeerd maar ten aanzien waarvan België zijn fiscale bevoegdheid niet heeft uitgeoefend omdat is gebruikgemaakt van bepaalde belastingvoordelen waarin de nationale belastingwetgeving voorziet. Wanneer de berekeningswijze van de belastbare grondslag van een niet-ingezeten vennootschap ertoe leidt dat deze vennootschap de belasting ook dient te betalen ter zake van winst die niet onder de fiscale bevoegdheid van die lidstaat valt, wordt die niet-ingezeten vennootschap dus ongunstiger behandeld dan een ingezeten vennootschap.

(zie punten 48, 61, dictum 1)
Zaak C‑528/15

Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie

tegen

Salah Al Chodor e.a.

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Nejvyšší správní soud)

„Prejudiciële verwijzing – Criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming – Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublin III) – Artikel 28, lid 2 – Bewaring met het oog op overdracht – Artikel 2, onder n) – Significant risico op onderduiken – Objectieve criteria – Ontbreken van wettelijke definitie”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 15 maart 2017

Grenscontroles, asiel en immigratie – Asielbeleid – Criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming – Verordening nr. 604/2013 – Bewaring met het oog op overdracht – Voorwaarde – Significant risico op onderduiken – Verplichting voor de lidstaten om objectieve criteria voor de beoordeling of er sprake is van een dergelijk risico, vast te leggen in een dwingende bepaling van algemene strekking

[Verordening nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, n), en 28, lid 2]

Artikel 2, onder n), juncto artikel 28, lid 2, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten verplicht om de objectieve criteria waarop de redenen zijn gebaseerd om aan te nemen dat een persoon die om internationale bescherming verzoekt en tegen wie een overdrachtsprocedure loopt, zou onderduiken, vast te leggen in een dwingende bepaling van algemene strekking. Het ontbreken van een dergelijke bepaling heeft tot gevolg dat artikel 28, lid 2, van die verordening niet kan worden toegepast.

Gelet op de doelstelling van de betrokken bepalingen en op de hoge mate van bescherming die uit de context ervan volgt, beantwoordt alleen een bepaling van algemene strekking aan de vereisten van duidelijkheid, voorzienbaarheid, toegankelijkheid en, meer in het bijzonder, bescherming tegen willekeur.

(zie punten 43, 47 en dictum)