Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Bevoegdheid van gemeenschapsrechter – Samenwerking tussen Commissie en lidstaten in kader van gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van Unie – Overeenkomst tussen Commissie en aantal lidstaten die financiële compromissen impliceert

(Art. 230 EG; Art. 46 EU; verordening nr. 1605/2002 van de Raad; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie)

2. Internationaal publiekrecht – Beginselen – Goede trouw – Gemeenschapsrecht – Bescherming van gewettigd vertrouwen

3. Begroting van de Europese Gemeenschappen – Financieel Reglement – Werkingssfeer

(Art. 268 EG; verordening nr. 1605/2002 van de Raad, art. 1 en 73, lid 1)

4. Procedure – Overlegging van adviezen van juridische diensten van gemeenschapsinstellingen aan Gerecht – Voorwaarden

Samenvatting

1. In het kader van het EU-Verdrag, in de versie ervan die voortvloeit uit het Verdrag van Amsterdam, zijn de bevoegdheden van het Hof van Justitie in artikel 46 EU limitatief opgesomd. Dit artikel verleent het Hof geen enkele bevoegdheid in het kader van de bepalingen van titel V van het EU-Verdrag.

Wanneer de Commissie door middel van een handeling die wordt vastgesteld krachtens verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen en verordening nr. 2342/2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement, overgaat tot de inning door verrekening van schulden van een lidstaat die zijn ontstaan in het kader van een regeling tussen de Commissie en bepaalde lidstaten overeenkomstig een in titel V bedoelde samenwerking, valt die verrekening evenwel onder het gemeenschapsrecht en kan krachtens artikel 230 EG een beroep tot nietigverklaring van die handeling worden ingesteld.

(cf. punten 73‑74)

2. De beoordeling van de verplichtingen van een lidstaat die heeft deelgenomen aan een in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid tot stand gebracht gemeenschappelijk project van de Commissie en een aantal lidstaten, kan niet worden beperkt tot de memoranda waarin de tussen de partners getroffen regelingen op schrift zijn gesteld, maar dient tevens rekening te houden met de verwachtingen die deze lidstaat door zijn gedragingen bij zijn partners heeft doen ontstaan. Elke partner is immers als ondertekenaar van deze memoranda verplicht om jegens de andere partners te goeder trouw te handelen.

Het beginsel van goede trouw is een regel van internationaal gewoonterecht, waarvan het bestaan door het in het kader van de Volkenbond opgerichte Permanente Hof van Internationale Justitie en later door het Internationale Hof van Justitie is erkend, en is gecodificeerd in artikel 18 van het op 23 mei 1969 ondertekende Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht. Bovendien is dit beginsel in het internationale publiekrecht het rechtstreekse uitvloeisel van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, dat deel uitmaakt van de communautaire rechtsorde. Bijgevolg zijn de Gemeenschap en haar partners in het kader van deze regelingen aan dit beginsel gebonden.

(cf. punten 84‑87, 97)

3. Uit de werkingssfeer van verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, en inzonderheid artikel 1 ervan, blijkt dat de in artikel 73, lid 1, ervan bepaalde procedure van invordering door verrekening alleen van toepassing is op bedragen die onder de gemeenschapsbegroting vallen. Op grond van artikel 268 EG, dat voorziet in de inschrijving in de begroting van zowel de uitgaven van de Gemeenschap als van een aantal uitgaven die voor de instellingen voortvloeien uit de bepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie welke betrekking hebben op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, heeft de Commissie het recht om de uitgaven voor projecten in het kader van een samenwerking die onder deze bepalingen van het EU-Verdrag valt, uit de gemeenschapsbegroting te betalen.

(cf. punt 111)

4. Het zou in strijd zijn met het algemeen belang, dat meebrengt dat de instellingen gebruik moeten kunnen maken van in volledige onafhankelijkheid gegeven adviezen van hun juridische dienst, indien werd aanvaard dat dergelijke interne documenten door andere personen dan de diensten op wier verzoek zij zijn opgesteld, zonder toestemming van de betrokken instelling of zonder bevel van het Gerecht in een geding voor het Gerecht kunnen worden overgelegd.

(cf. punt 134)