ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 59/37

Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2015 door LP tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 28 september 2015 in zaak F-73/14, LP/Europol

(Zaak T-719/15 P)

(2016/C 059/43)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirerende partij: LP (Ê’s-Gravenhage, Nederland) (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Politiedienst (Europol)

Conclusies

De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

— de beschikking van 28 september 2015 in zaak F-73/14 te vernietigen en uitspraak te doen over de zaak dan wel deze terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken;

— Europol te verwijzen in de kosten van de beide instanties.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij een enkel middel aan, ontleend aan het feit dat de bestreden beschikking op meerdere punten op een rechtsdwaling berust en in strijd is met het recht van de Europese Unie, met name voor wat betreft de motiveringsplicht, de zorgplicht en de kennelijke beoordelingsfout.
—

Artikel 1 van het bestreden besluit nietig verklaren voor zover hierin wordt vastgesteld dat Duitsland, voor de in Freistaat Bayern uitgevoerde melkkwaliteitstests, in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU aan de in Bayern betrokken melkveebedrijven staatssteun heeft verleend die sinds 1 januari 2007 onverenigbaar is met de interne markt;
—

de bestreden beslissing te herzien volgens de conclusies die in het onderhavige beroep zijn geformuleerd, met inaanmerkingneming van de bewijzen en de stukken die zijn overgelegd in de procedures die tot de eerste twee beslissingen in de onderhavige zaak hebben geleid, en gemeenschapsmerkaanvraag nr. 12 880 481 zonder enige terugverwijzing zelf toe te wijzen, aangezien de bestreden beslissing schending oplevert van, primair, artikel 7, lid 1, onder b), en artikel 75 van verordening nr. 207/2009 en, subsidiair, artikel 7, lid 3, van deze verordening;
4.

Vierde middel: het bestreden besluit schendt aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (hierna „KMO-aanbeveling”), doordat de vaststelling dat verzoekster niet kan worden aangemerkt als een onderneming, is gebaseerd op criteria die niet zijn voorzien in de KMO-aanbeveling, maar wel in afdeling 1.1.3.1, punt 6, onder c), van besluit 2012/838/EU (2) van de Commissie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 398/69

Beroep ingesteld op 25 september 2015 — Fondazione Casamica/Commissie en EASME

(Zaak T-569/15)

(2015/C 398/83)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Fondazione Casamica (Salerno, Italië) (vertegenwoordiger: M. Lamberti, advocaat)

Verwerende partijen: Uitvoerend Agentschap voor kleine en middelgrote ondernemingen (EASME), Europese Commissie

Conclusies

— de bestreden handeling nietig verklaren: Results of the evaluation — Ineligible proposal. Proposal: A4A, 699442 — Maatregel ref. Ares (2015)3187639, betekend op 29 juli 2015 vastgesteld door de Europese Commissie, EASME Uitvoerend Agentschap voor kleine en middelgrote ondernemingen, die onregelmatig is op grond van de aangevoerde middelen;

— het voorstel tot deelname Proposal number: A4A, 699442, acronym: A4A, title: Archeology 4 All geschikt verklaren en de verzoekende partij toelaten tot de aanbestedingsprocedure, net als haar partners in het consortium dat is gevormd voor de deelname aan die aanbestedingsprocedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De aanbestedingsprocedure die in het onderhavige beroep aan de orde is, heeft als doel een toegankelijk toerismemodel te ontwerpen, af te bakenen en te ontwikkelen, dat de moeilijkheden aanpakt die verband houden met de handicaps van toeristen en ze verhelpt met een prototype dat een geschikte oplossing biedt die vervolgens opnieuw kan worden gebruikt in elke site van cultureel en archeologisch belang.

De vereisten voor het indienden van het project zijn de aanwezigheid van een nationale, regionale of lokale overheid, naast een gespecialiseerde en in de tijd geconsolideerde ervaring in de specifieke sector, en een rechtspersoonlijkheid in nauw verband met de doelstellingen van het voorstel.

Ter ondersteuning van haar verzoek voert de verzoekende partij twee middelen aan.

1. Eerste middel, inzake de ontvankelijkheid van de vordering: — de Soprintendenza Archeologia della Campania is een lichaam dat als overheid wordt erkend in haar hoedanigheid van Ufficio Dirigenziale Periferico del Ministero dei Beni e delle Attività Culturali e del Turismo.
—

vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij verzoeksters beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling van 27 november 2013 in B 2 0 27 053 is verworpen en het door de andere partij in de procedure ingestelde beroep is toegewezen;
1.

Eerste middel: schending van artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie Verzoekende partijen stellen dat zij in strijd met het in artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde verbod uitsluitend op basis van hun nationaliteit zijn gediscrimineerd, aangezien er geen objectieve redenen bestaan om hun de toegang te ontzeggen. Bovendien vormde volgens verzoekende partijen hun aanwezigheid in het gebouw van het Parlement geen gevaar voor de veiligheid of de goede werking van het Parlement.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 337/34

Beroep ingesteld op 11 augustus 2015 — Drex Technologies/Raad

(Zaak T-467/15)

(2015/C 337/37)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Drex Technologies SA (Tortola, Britse Maagdeneilanden) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— verzoeksters vordering ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge besluit (GBVB) 2015/837 van 28 mei 2015 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-432/11, Makhlouf/Raad (1) zijn aangevoerd.

(1) PB C 290, blz. 13.
—

Zonder zich te baseren op enige rechtspraak of zonder daarvoor enige bijzondere reden aan te voeren, heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken een ruime uitlegging gegeven aan het recht om te worden gehoord, in die zin dat het niet alleen geldt voor aantijgingen ten opzichte van een persoon, maar eveneens voor de gevolgen die aan het gedrag van die persoon worden toegeschreven. Bovendien is de benadering die het Gerecht voor ambtenarenzaken met betrekking tot de omvang van het recht om te worden gehoord heeft ingenomen in strijd met zijn eigen vaststellingen in het bestreden arrest.
—

Verzoeker voert aan dat de criteria van het besluit en van de verordening voor opname op de lijst in overeenstemming met het recht op vrije meningsuiting uitgelegd moeten worden met het oog op eerbiediging van artikel 11 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Volgens verzoeker vereist het criterium dat een persoon „actief steun [verleent]” aan beleidsmaatregelen van de Russische regering met betrekking tot Oekraïne, dat die persoon een grotere mate van invloed heeft op de relevante beleidsmaatregelen dan alleen een mening uiten in een journalistieke context. Verzoeker stelt dat hij enkel journalist en de bestuurder van een mediabedrijf is en daarom niet de vereiste invloed of concrete impact heeft op, en verantwoordelijkheid draagt voor, de situatie in Oekraïne. Verzoeker heeft zelfs nooit steun betuigd aan „de inzet van Russische troepen in Oekraïne”, zoals de Raad aanvoert.
1.

Eerste middel, ontleend aan een schending van het beginsel van hoor en wederhoor alsmede aan een verkeerde rechtsopvatting. Rekwirant betoogt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken (hierna: „GVA”) (i) de middelen ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en aan het beginsel van behoorlijk bestuur, gelet op de regel van overeenstemming, ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard, ofschoon de Commissie nooit deze grond van niet-ontvankelijkheid had aangevoerd en partijen nooit een standpunt hadden kunnen innemen over deze vermeende niet-ontvankelijkheid en (ii) in elk geval blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat rekwirant niet had voldaan aan de regel van overeenstemming.
1.

Eerste middel: met de vaststelling of de concentratie aanleiding geeft tot een significante belemmering van daadwerkelijke mededinging, heeft de Commissie wezenlijke procedurevereisten geschonden door niet te motiveren, met inbegrip van haar zorgplicht, en heeft zij een kennelijke fout gemaakt in de toepassing van de EU-regels inzake controle op concentraties, met betrekking tot: — het achterwege laten van een analyse van de verticale gevolgen van de concentratie; — de ontoereikende motivering ter ondersteuning van de conclusie dat niet hoefde te worden vastgesteld of de concentratie aanleiding geeft tot een significante belemmering van daadwerkelijke mededinging op de wholesalemarkt voor toegang en gespreksopbouw in Duitsland, en — de ontoereikende motivering met betrekking tot conclusies die zijn getrokken aangaande horizontale gecoördineerde gevolgen op de wholesalemarkt voor toegang en gespreksopbouw en op de retailmarkt voor mobiele telecommunicatie in Duitsland.
1.

Eerste middel, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting bij uitlegging van de begrippen „Commissie” en „instelling” zoals opgenomen in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek en in de artikelen 27 en 29 van het Ambtenarenstatuut. Rekwirante betoogt dat het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA) voor de bepaling van de personen die in aanmerking komen voor een intern vergelijkend onderzoek, moet worden aangemerkt als een onderdeel van de Commissie.
—

de kamer van beroep heeft ten onrechte niet in aanmerking genomen dat hetzelfde merk met een ander logo was ingeschreven voor hoofdzakelijk dezelfde diensten en dat de nieuwe aanvraag louter een modernisering is;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 262/28

Beroep ingesteld op 13 april 2015 — Sopra Steria Group/Parlement

(Zaak T-181/15)

(2015/C 262/38)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sopra Steria Group SA (Annecy-le-Vieux, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Verlinden, R. Martens en J. Joossen, advocaten)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht:

— het besluit van het Europees Parlement van onbekende datum om de procedure van gunning via onderhandelingen zonder bekendmaking van een aankondiging van een opdracht voor NPE-15.8 te starten, nietig te verklaren;

— ieder besluit dat mogelijk door het Europees Parlement is genomen met betrekking tot het verdere verloop van deze procedure van gunning via onderhandelingen zonder bekendmaking voor NPE-15.8, nietig te verklaren;

— de overeenkomst(en) die mogelijk is (zijn) gesloten op basis van de procedure van gunning via onderhandelingen zonder bekendmaking van een aankondiging van een opdracht voor NPE-15.8, nietig te verklaren;

— het Europees Parlement te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure, met inbegrip van de door de verzoekende partij gemaakte kosten voor juridisch advies.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, dat is gebaseerd op schending van artikel 102 van het Financieel Reglement, artikel 103 van het Financieel Reglement, artikel 104, lid 2, van het Financieel Reglement en artikel 134, lid 1, onder c), van de uitvoeringsvoorschriften, waardoor het besluit van onbekende datum om de procedure van gunning via onderhandelingen zonder bekendmaking van een aankondiging van een opdracht te starten, ongeldig is.

Volgens verzoeksters heeft het Europees Parlement ten onrechte en onrechtmatig gebruik gemaakt van de procedure van gunning via onderhandelingen zonder bekendmaking van een aankondiging van een opdracht, waarbij had moeten worden vermeld dat deze procedure een bijzondere procedure was die moest zijn gerechtvaardigd (mede gezien de verplichting van het Europees Parlement er in overeenstemming met artikel 102, lid 2, van het Financieel Reglement voor te zorgen dat alle overheidsopdrachten beginnen met een zo ruim mogelijke basis). Een dergelijke rechtvaardiging was volgens verzoekster door het Europees Parlement niet aangevoerd, noch bestond er enige dwingende spoed als gevolg van onvoorzienbare gebeurtenissen die niet aan het Europees Parlement te wijten waren (zoals vereist ingevolge artikel 134, lid 1, onder c), van de uitvoeringsvoorschriften).
6.

Zesde middel: de Raad is uitgegaan van materieel onjuiste feiten. De bewering dat door de Oekraïense autoriteiten tegen verzoekende partij een strafrechtelijk onderzoek is ingesteld wegens het verduisteren van overheidsmiddelen of activa of wegens machtsmisbruik ten koste van Oekraïense overheidsmiddelen of activa, of dat verzoekende partij zich waarschijnlijk daaraan schuldig heeft gemaakt, is aantoonbaar onjuist.
—

Schending van artikel 107, lid 3, onder a) en c), VWEU door de aanname dat de investering niet is gerechtvaardigd uit oogpunt van regionale ontwikkeling en niet evenredig is met de beperkingen die zij moet temperen, en de aanname dat de aan Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. verstrekte steun niet in overeenstemming is met de voorwaarden voor de werking van de interne markt.
1.

Onjuiste uitoefening door de Europese Commissie van haar bevoegdheid om bedragen uit te sluiten van financiering door de Europese Unie — Door de bij uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 vastgestelde forfaitaire correcties toe te passen, heeft de Commissie haar bevoegdheid onjuist uitgeoefend, in strijd met artikel 52 van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad en de richtsnoeren van de Commissie voor de toepassing van de financiële correcties die zijn vervat in document VI/5330/97 van de Commissie van 23 december 1997, met als titel „Richtsnoeren voor de berekening van de financiële consequenties bij de voorbereiding van de beschikking inzake de goedkeuring van de rekeningen in het kader van het EOGFL, afdeling Garantie”. — De Commissie moest correcties vaststellen op basis van de bedragen waarvan is vastgesteld dat Roemenië ze ten onrechte heeft uitgegeven en mocht geen forfaitaire percentages toepassen, aangezien dat gelet op de aard van de situatie niet vereist was en de Roemeense Staat de Commissie de informatie heeft verstrekt die noodzakelijk is om berekende correcties vast te stellen. In de onderhavige situatie kan niet worden aangenomen dat de vaststelling van op basis van het daadwerkelijke verlies van middelen berekende correcties bovenmatige inspanningen van de Commissie zou hebben gevergd.
—

Verzoeksters betogen dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 266 VWEU doordat het nuttig effect ervan met dat besluit teniet wordt gedaan, en in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte doordat verzoeksters zich nu, als gevolg van de uitoefening van hun grondrecht om beroep in te stellen, geconfronteerd zien met het in rekening brengen van een kennelijk onevenredige rente.
—

nietigverklaring van het besluit van de Commissie [ESTAT/G0/MHF/Gl/MH/nf D (2014) 8 december 2014] waarvan verzoeksters kennis is gegeven als bijlage bij het „Customer Additional Information Form DESIS III-000455-6000494078-REQ-01-CINF-03” van 9 december 2014 en waarbij de inschrijving van verzoeksters voor aanbesteding DESIS III-000455-6000494078-REQ-01 in het kader van raamovereenkomst ESP DESIS III Perceel nr. 4 is afgewezen,
—

Verzoekster voert aan dat de bestreden verordening met het verbod op diepvriezen en andere conserveringstechnieken gedrag van het aanvragende Consorzio Focaccia di Recco rechtvaardigt dat onrechtmatig is niet in overeenstemming met het recht van de Unie en het vrij verkeer van goederen en diensten. Daarmee stelt de Commissie de daadwerkelijke omvang van het productdossier in de overwegingen 11 en 12 onjuist voor, hetgeen evident in strijd is met verordening nr. 1151/2012.
1.

Eerste middel: door het bestreden besluit aan te nemen heeft de Commissie gehandeld in strijd met verordening (EG) nr. 1367/2006 en heeft zij deze niet of slechts gedeeltelijk toegepast, omdat: — de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 2, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1367/2006 door het feit te negeren dat de aangevraagde informatie milieu-informatie is; — de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 en artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 door de weigeringsgrond van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 niet te interpreteren in overeenstemming met artikel 4, lid 3, tweede alinea, van het Verdrag van Aarhus en/of op een voldoende restrictieve wijze, door het door de Commissie ingeroepen specifieke belang van de bescherming van het besluitvormingsproces niet af te wegen tegen het algemene belang van de openbaarmaking van de milieu-informatie en door de weigering niet voldoende te motiveren; — de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 en artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 door de documenten waarnaar in het verzoek om toegang wordt verwezen, niet concreet en individueel te onderzoeken en door niet voor ieder specifiek document te verklaren om welke reden het niet mag worden vrijgegeven.
—

In de tweede plaats voert de verzoekende partij aan dat het ontwerp van controlerapport van de externe controleur door de Commissie is aanvaard zonder verificatie en zonder dat de legitieme en analytische bezwaren van verzoekende partij alsmede de aanvullende informatie die deze heeft verstrekt, gemotiveerd zijn weerlegd. Het ontwerp van controlerapport is in het controlerapport 11-BA135-006/22.1.2013 van de POCEMON-overeenkomst nr. FP7-216088 overgenomen en in dat rapport wordt ten onrechte gesteld er geen alternatieve bewijsmiddelen zijn om de gelaakte personeelskosten aannemelijk te maken. Dit oordeel van de externe controleur is willekeurig en ongerechtvaardigd daar er een groot aantal alternatieve bewijsmiddelen en onder eed afgelegde verklaringen van de aan het project toegewezen personeelsleden zijn overgelegd, zodat de Commissie het oordeel van de externe controleur ten onrechte zonder motivering heeft aanvaard.
—

verwijzing van verweerder in de kosten van deze procedure, met inbegrip van alle kosten die in casu tot dusver in lagere instanties zijn gemaakt voor de oppositieafdeling en de eerste kamer van beroep van het BHIM.
1.

Eerste middel, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken artikel 85 van het Statuut en het beginsel van rechtszekerheid heeft geschonden, daar het, overeenkomstig de relevante rechtspraak, tot het oordeel had moeten komen dat in redelijkheid niet betoogd kan worden dat één van de twee mogelijke uitleggingen van artikel 4, lid 1, sub b, van bijlage VII bij het Statuut, namelijk of de referentieperiode van tien jaar eindigt op het moment van de aanvankelijke indiensttreding of bij de indiensttreding bij de eenheid van detachering, duidelijk zo ongegrond is dat artikel 85 van toepassing is.
2.

Tweede middel, inhoudend dat de Commissie de rechten van verdediging van verzoekster heeft geschonden in verband met haar beoordeling of er sprake was van margeuitholling. Verzoekster voert het volgende aan: — de Commissie heeft pas in het bestreden besluit een onderbouwing gegeven van haar bezwaren tegen bepaalde relevante kostenbeginselen, de methodologie en bepaalde door verzoekster overgelegde gegevens; en — de Commissie heeft in het bestreden besluit voor het eerst een nieuwe „multi-periode”-analyse gehanteerd, waarmee een aanvankelijk positieve marge voor 2005 omsloeg in een negatieve.
1.

Eerste middel: artikel 108, lid 2, VWEU, gelezen in samenhang met artikel 13 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (L 83, blz. 1), en artikel 296 VWEU zijn geschonden doordat het bestreden besluit niet formeel is onderbouwd en geen beoordeling heeft plaatsgevonden in het licht van de arresten van het Gerecht van 7 november 2014 (zaken T-219/10 en T-399/11).
—

schending van artikel 7, lid 1, sub c, en artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009.
7.

De Commissie heeft de procedurele rechten van de verdediging van Mylan Inc. geschonden door, zonder een aanvullende mededeling van punten van bezwaar vast te stellen, de grond waarop Mylan Inc. in het bestreden besluit aansprakelijk is gesteld op een andere wijze te formuleren dan die waarop zij eerst in de mededeling van punten van bezwaar aansprakelijk was gesteld.
—

De verzoekende partijen voeren verder aan dat MRL’s volgens de definitie van een MRL in artikel 3, lid 2, sub d, van de MRL-verordening dienen te worden gebaseerd op „de laagste blootstelling van consumenten die noodzakelijk is met het oog op de bescherming van kwetsbare consumenten” en op „goede landbouwpraktijken” (GLP). Uit artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 1, tweede alinea, alsmede uit artikel 14, lid 2, sub a en d, volgt dat de Commissie bij de vaststelling van het bestreden besluit rekening had moeten houden met de beschikbare wetenschappelijke en technische kennis over de effecten van imidacloprid op honingbijen en honingbijenkolonies. Uit deze bepalingen — en in het bijzonder uit artikel 14, lid 2, sub d, van de MRL-verordening — volgt ook dat de Commissie onrechtmatig heeft gehandeld door in het bestreden besluit geen rekening te houden met uitvoeringsverordening (EU) nr. 485/2013 (2), nu dat een besluit is „tot wijziging van de toepassingen van gewasbeschermingsmiddelen”.
—

De aanbestedende dienst heeft de door hem vastgestelde gunningscriteria niet objectief en juist toegepast, zodat de beoordelingen of aan deze criteria is voldaan niet zijn gemotiveerd; daarom was geen gelijke toegang en geen gelijke behandeling van alle inschrijvers gewaarborgd.
1.

Eerste middel: de beschikking geeft blijk van een onjuiste opvatting van het recht en van de feiten omdat daarin is vastgesteld dat Marine Harvest ingevolge verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad haar verwerving van een deelneming van 48,5 % in Morpol in december 2012 („verwerving van december 2012”) had moeten aanmelden, en ervan had moeten afzien om een deelneming van 48,5 % van de aandelen van Morpol te verwerven voordat dit element van de gehele transactie was goedgekeurd, en aldus wordt vastgesteld dat artikel 7, lid 2, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad niet van toepassing was op, er geen sprake was van een eenheid bij de verwerving van december 2012 en het daaropvolgende, na de verwerving van december 2012 krachtens de Noorse wetgeving inzake openbare overnamebiedingen verplichte openbare overnamebod, dat Marine Harvest steeds voornemens was spoedig uit te brengen om de volledige zeggenschap over Morpol te verwerven.
—

bij handeling, richtlijn, verordening of andere bron van gemeenschapsrecht met rechtstreekse werking verzoekers toestaan de gehele waarde terug te vorderen van de waardepapieren die, zonder dat zij daarom hadden verzocht of daarmee hadden ingestemd, in het PSI-programma waren opgenomen; en