ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wanneer het Hof een prejudiciële vraag krijgt voorgelegd op het gebied van de tariefindeling, heeft het veeleer tot taak de nationale rechterlijke instantie de criteria aan te reiken aan de hand waarvan deze de betrokken producten correct in de gecombineerde nomenclatuur kan indelen, dan zelf deze indeling te verrichten, temeer daar het Hof niet altijd over de daarvoor noodzakelijke gegevens beschikt. De nationale rechterlijke instantie lijkt hiertoe in elk geval beter toegerust. Om de verwijzende rechterlijke instantie een nuttig antwoord te geven en haar in staat te stellen tot de gevraagde tariefindeling over te gaan, kan het Hof haar evenwel, in een geest van samenwerking met de nationale rechterlijke instanties en gelet op de gegevens in de verwijzingsbeslissing, alle aanwijzingen geven die het noodzakelijk acht.

(cf. punten 28, 29)
20

Het Gerecht heeft zich in punt 21 van het bestreden arrest op het standpunt gesteld dat het BHIM in deze context moet nagaan of het onderzochte merk beschrijvend is en/of elk onderscheidend vermogen mist, zonder dat de beweegredenen of het eerdere gedrag van degene die nietigverklaring vordert, een impact kunnen hebben op de omvang van de taak waarmee het BHIM is belast met betrekking tot het algemene belang dat aan artikel 7, lid 1, sub b en c, en artikel 56, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009 ten grondslag ligt. Aangezien het BHIM zich niet uitspreekt over de vraag of het recht van de merkhouder voorrang heeft boven een of ander recht van degene die om nietigverklaring van dit merk verzoekt, maar nagaat of het recht van de merkhouder geldig tot stand is gekomen gelet op de regels die bepalen of dit merk voor inschrijving in aanmerking komt, kan geen sprake zijn van „rechtsmisbruik” door degene die de vordering tot nietigverklaring instelt.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 22 april 2015 –

Paraskevopoulou

(Zaak C‑668/13) 1 ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vraag — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 7, lid 2, onder c) — Toepasselijkheid van verdragen inzake sociale zekerheid tussen lidstaten — Gerepatrieerde vluchteling die afkomstig is uit een lidstaat — Tijdvakken van arbeid die zijn vervuld op het grondgebied van een andere lidstaat — Aanvraag voor toekenning van een ouderdomspensioen — Weigering”

1. Prejudiciële vragen — Vragen identiek aan in de rechtspraak al beantwoorde vragen — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 18‑20)

2. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Unieregeling — Achterstelling van verdragen inzake sociale zekerheid tussen lidstaten — Dwingend karakter — Bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere ondertekenende staat hebben gehad — Overeenkomst die in bijlage III bij verordening nr. 1408/71 niet wordt vermeld — Verplaatsing voor het sluiten van de overeenkomst — Niet-toepasselijkheid van de overeenkomst [Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 6 en 7, lid 2, c), en bijlage III] (cf. punt 21 en dictum)

Dictum

Artikel 7, lid 2, onder c), van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006, moet aldus worden uitgelegd dat een bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere verdragsluitende staat hebben gehad, welke overeenkomst is gesloten op een tijdstip waarop een van de ondertekenende staten nog niet tot de Unie was toegetreden en die niet in bijlage III bij deze verordening is opgenomen, niet van toepassing blijft wanneer de politieke vluchtelingen in hun staat van herkomst zijn gerepatrieerd vóórdat de bilaterale overeenkomst is gesloten en die verordening in werking is getreden.

( 1 ) PB C 85 van 22.3.2014.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 44)
Trefwoorden

Dictum



Trefwoorden

Harmonisatie van de wetgevingen

–

Merken

–

Uitlegging van verordening nr. 40/94 en van richtlijn 89/104

–

Rechten verbonden aan het merk

–

Recht om de eerste verhandeling in Europese Economische Ruimte van oorspronkelijke van het merk voorziene waren te verbieden (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 9 en 13; richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5 en 7) (cf. punten 21‑24, 27 en dictum)

Dictum

Dictum

De artikelen 5 en 7 van de eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, en de artikelen 9 en 13 van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk moeten aldus worden uitgelegd dat de merkhouder zich kan verzetten tegen de eerste verhandeling in de Europese Economische Ruimte of in de Europese Unie zonder zijn toestemming van oorspronkelijke van dit merk voorziene waren.
13

Om te beginnen heeft het Gerecht herinnerd aan de in de rechtspraak van het Hof ontwikkelde beginselen inzake de toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009. In punt 17 van het bestreden arrest heeft het met name opgemerkt dat het verwarringsgevaar in de zin van deze bepaling globaal dient te worden beoordeeld, uitgaande van de wijze waarop het relevante publiek de betrokken tekens en waren of diensten waarneemt, en met inachtneming van alle relevante omstandigheden van het concrete geval, onder meer de onderlinge samenhang tussen de overeenstemming van de tekens en de soortgelijkheid van de erdoor aangeduide waren of diensten. Vervolgens heeft het Gerecht in punt 18 van dat arrest gepreciseerd dat verwarringsgevaar in de zin van die bepaling vooronderstelt dat de conflicterende merken gelijk zijn of overeenstemmen en de waren of diensten waarop zij betrekking hebben dezelfde of soortgelijk zijn. Ten slotte heeft het Gerecht in de punten 19 en 20 van dat arrest eraan herinnerd dat in het kader van de globale beoordeling van het verwarringsgevaar rekening dient te worden gehouden met de normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde, in casu Griekse, consument van de betrokken warencategorie, en daarbij gepreciseerd dat het aandachtsniveau van de gemiddelde consument kan variëren naargelang van de categorie waren of diensten waarom het gaat.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gerechtelijke procedure

–

Inleidend verzoekschrift

–

Vormvereisten

–

Verzoekschrift ingediend zonder tussenkomst van advocaat

–

Verzoeker die hoedanigheid heeft van advocaat die bevoegd is om te pleiten voor nationale rechterlijke instantie

–

Geen invloed

–

Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Statuut van het Hof van Justitie, art. 19, derde en vierde alinea, en 21, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 57, lid 1, en 119) (cf. punten 9, 10, 19, 20, 26, 31)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2012, Faet Oltra/Europese Ombudsman (T-294/12), waarbij niet-ontvankelijk is verklaard een verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Europese Ombudsman van 23 februari 2012 houdende afwijzing van de klacht die verzoeker had ingediend naar aanleiding van de weigering van de Commissie om tegen het Koninkrijk Spanje een niet-nakomingsprocedure in te leiden wegens schending van een aantal bepalingen en beginselen van sociaal recht

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Rafael Faet Oltra zal zijn eigen kosten dragen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Eigen middelen van de Europese Unie

–

Douanebestemmingen

–

In het vrij verkeer brengen

–

Beheer van tariefcontingenten

–

Tariefcontingent geopend op een zondag, dag waarop douanekantoren van lidstaat zijn gesloten, en uitgeput op zelfde dag

–

Uitsluiting van in deze lidstaat gevestigde marktdeelnemer van aldus uitgeput tariefcontingent

–

Toelaatbaarheid

–

Schending van gelijkheidsbeginsel en van non-discriminatiebeginsel

–

Geen (Verordening nr. 2913/92 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1791/2006, art. 239; verordening nr. 2454/93 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1427/97, art. 308 bis-308 quater) (cf. punten 36, 37, 41, 42, 49)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 24 november 2011, Saupiquet/Commissie (T-131/10), houdende afwijzing van een verzoek tot nietigverklaring van besluit C(2009) 10005 definitief van de Commissie van 16 december 2009 waarbij is vastgesteld dat de terugbetaling aan rekwirante van de invoerrechten op tonijnconserven uit Thailand niet gerechtvaardigd is – Sluiting van de douanekantoren op zondag in bepaalde lidstaten – Schending van het beginsel van gelijke behandeling – Onjuiste uitlegging

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Saupiquet SAS wordt verwezen in de kosten.
Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 4 juli 2012 – Abdel

(Zaak C-75/12)

„Prejudiciële verwijzing — Ontbreken van omschrijving van hoofdgeding — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen — Ontvankelijkheid — Vragen gesteld zonder voldoende precisering van juridische en feitelijke context — Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 92, lid 1, en 103, lid 1) (cf. punten 5-7)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Giudice di Pace di Revere – Uitlegging van de artikelen 2, 4, 6, 7, 8, 15 en 16 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98), en van artikel 4, lid 3, VEU – Nationale wettelijke regeling waarbij een geldboete wordt opgelegd aan de vreemdeling die het nationale grondgebied illegaal is binnengekomen of daar illegaal verblijft – Toelaatbaarheid van het strafrechtelijke feit van illegaal verblijf – Mogelijkheid om de geldboete om te zetten in onmiddellijke uitwijzing voor een periode van ten minste vijf jaar of in een vrijheidsstraf („permanenza domiciliare”) – Verplichtingen van de lidstaten gedurende de termijn voor omzetting van een richtlijn in nationaal recht

Dictum

Het door de Giudice di Pace di Revere (Italië) bij beslissing van 26 januari 2012 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordeling van verwarringsgevaar — Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 40)
Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001 – Bijzondere bevoegdheden – Bevoegdheid inzake verbintenissen uit overeenkomst – Omvang – Totstandkoming van overeenkomst die ten grondslag ligt aan vordering die tussen partijen in geschil is – Daaronder begrepen

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 5, punt 1)
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011, General Technic-Otis e.a./Commissie (gevoegde zaken T-141/07, T-142/07, T-145/07 en T-146/07), houdende verwerping van een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2007) 512 definitief van de Commissie van 21 februari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag (zaak COMP/E-1/38.823 — Liften en roltrappen), betreffende een mededingingsregeling op de markt voor de installatie en het onderhoud van liften en mechanische roltrappen in België, Duitsland, Luxemburg en Nederland die betrekking had op de manipulatie van aanbestedingen, de verdeling van de markten, de vaststelling van de prijzen, de toewijzing van projecten en de daarop betrekking hebbende contracten en de uitwisseling van informatie, alsook, subsidiair, tot intrekking of verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete — Aansprakelijkheid van een moedermaatschappij voor de door haar dochterondernemingen begane inbreuken op de mededingingsregels.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 22 maart 2012 — Emram/BHIM

(Zaak C‑354/11 P)

„Hogere voorziening — Artikel 119 van Reglement voor procesvoering — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Artikel 8, lid 1, sub b — Aanvraag om inschrijving van beeldmerk G — Oudere beeldmerken G — Oppositie door houder — Mate van overeenstemming — Verwarringsgevaar”

1. Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Zwak onderscheidend vermogen van ouder merk — Invloed (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 44)

2. Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door Hof van beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punt 48)

3. Gemeenschapsmerk — Beslissingen van Bureau — Wettigheid — Onderzoek door gemeenschapsrechter — Criteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad) (cf. punt 92)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 10 mei 2011, Emram/BHIM (T‑187/10), houdende verwerping van het beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 11 februari 2010 (zaak R 1281/2008‑1) inzake een oppositieprocedure tussen Guccio Gucci SpA en M. Emram — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1) — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk G — Verwarringsgevaar — Onjuiste opvatting van het bewijs — Onjuiste beoordeling van het onderscheidend vermogen — Schending van het gelijkheidsbeginsel

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 9 februari 2012 — Novartis/Actavis Deutschland en Actavis

(Zaak C‑574/11)

„Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering — Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Aanvullend beschermingscertificaat — Verordening (EG) nr. 469/2009 — Artikelen 4 en 5 — Werkzame stof die als zodanig aanleiding heeft gegeven tot afgifte van dergelijk certificaat — Omvang van bescherming — Geneesmiddel dat verschillende werkzame stoffen bevat waaronder die waarvoor certificaat is afgegeven”

Harmonisatie van wetgevingen — Eenvormige wettelijke regelingen — Industriële en commerciële eigendom — Octrooirecht — Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen — Bescherming verleend door certificaat — Omvang (Verordening nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4 en 5) (cf. punten 18‑21, dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landgericht Düsseldorf — Uitlegging van de artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Draagwijdte van het certificaat — Uitsluitend bescherming van geneesmiddelen die alleen de beschermde werkzame stof bevatten, of ook bescherming van geneesmiddelen die de beschermde werkzame stof in combinatie met een andere werkzame stof bevatten

Dictum

De artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer een in een werkzame stof bestaand „product” door een basisoctrooi was beschermd en de houder van dit octrooi zich op basis van de door dit octrooi voor dat „product” verleende bescherming kon verzetten tegen het in de handel brengen van een geneesmiddel dat deze werkzame stof in combinatie met een of meer andere werkzame stoffen bevat, de houder van een voor dat zelfde „product” afgegeven aanvullend beschermingscertificaat zich na het verstrijken van het basisoctrooi op grond van dat certificaat kan verzetten tegen het in de handel brengen door een derde van een geneesmiddel dat dit product bevat, voor gebruik van het „product” als geneesmiddel waarvoor vergunning is gegeven vóór de vervaldatum van het certificaat.
Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 22 oktober 2012 – Šujetová

(Zaak C-252/11)

„Prejudiciële verwijzing — Afdoening zonder beslissing”

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Zaak die bij verwijzende rechterlijke instantie zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing (Art. 267 VWEU) (cf. punten 13-15)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Krajský súd v Prešove (Slowakije) – Uitlegging van de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) – Nationale bepaling waarbij de uitsluitende bevoegdheid om uitspraak te doen over een verzoek om vernietiging van een arbitraal vonnis, wordt toegekend aan de rechterlijke instantie binnen wiens rechtsgebied de arbitrageprocedure is gevoerd – Nationale bepaling op grond waarvan deze rechterlijke instantie, na eventueel het arbitraal vonnis te hebben vernietigd, de procedure moet voortzetten zonder zijn territoriale bevoegdheid opnieuw te onderzoeken – Oneerlijke arbitrageovereenkomst of oneerlijk arbitragebeding

Dictum

Over het in zaak C-252/11 door de Krajský súd v Prešove (Slowakije) bij beslissing van 7 april 2011 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft geen uitspraak te worden gedaan.

Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 22 oktober 2012 – Šujetová

(Zaak C-252/11)

„Prejudiciële verwijzing — Afdoening zonder beslissing”

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Zaak die bij verwijzende rechterlijke instantie zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing (Art. 267 VWEU) (cf. punten 13-15)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Krajský súd v Prešove (Slowakije) – Uitlegging van de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) – Nationale bepaling waarbij de uitsluitende bevoegdheid om uitspraak te doen over een verzoek om vernietiging van een arbitraal vonnis, wordt toegekend aan de rechterlijke instantie binnen wiens rechtsgebied de arbitrageprocedure is gevoerd – Nationale bepaling op grond waarvan deze rechterlijke instantie, na eventueel het arbitraal vonnis te hebben vernietigd, de procedure moet voortzetten zonder zijn territoriale bevoegdheid opnieuw te onderzoeken – Oneerlijke arbitrageovereenkomst of oneerlijk arbitragebeding

Dictum

Over het in zaak C-252/11 door de Krajský súd v Prešove (Slowakije) bij beslissing van 7 april 2011 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft geen uitspraak te worden gedaan.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 4 juli 2012 – Région Nord-Pas-de-Calais en Communauté d’Agglomération du Douaisis/Commissie

(Zaak C-389/11 P)

„Hogere voorziening — Bouw van spoorwegmaterieel — Beschikkingen waarbij steun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast”

Hogere voorziening — Middelen — Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten — Ontbreken van aanwijzing van gestelde onjuiste rechtsopvatting — Niet-ontvankelijkheid (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c) (cf. punten 25-26)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 mei 2011, Région Nord-Pas-de-Calais/Commissie en Communauté d’agglomération du Douaisis/Commissie (in de gevoegde zaken T-267/08 en T-279/08), houdende verwerping van de beroepen aanvankelijk strekkende tot nietigverklaring van beschikking C(2008) 1089 definitief van de Commissie van 2 april 2008 en vervolgens tot nietigverklaring van besluit C(2010) 4112 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 betreffende steunmaatregel C 38/2007 (ex NN 45/2007) die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van Arbel Fauvet Rail SA – Bouw van spoorwegmaterieel – Terugvordering van met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun – Schending van de rechten van verdediging en van het beginsel van hoor en wederhoor

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen – Toekenningsvoorwaarde – Product dat valt onder van kracht zijnd basisoctrooi

(Verordening nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, sub a)

Samenvatting

Artikel 3, sub a, van verordening nr. 469/2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de bevoegde diensten voor de industriële eigendom van een lidstaat een aanvullend beschermingscertificaat afgeven voor werkzame stoffen die niet zijn vermeld in de conclusies van het basisoctrooi waarop een beroep wordt gedaan ter ondersteuning van een aanvraag voor een dergelijk certificaat.

(cf. punt 30 en dictum)