ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Rekwirant heeft gevraagd om vast te stellen dat de beledigingen waarvan hij sinds 18 jaar slachtoffer is, volledig onderzocht moeten worden en in elk opzicht overeenkomen met hetgeen in de doctrine en in de Jurisprudentie over het arbeidsrecht als psychisch geweld wordt aangemerkt. Op dit punt is het document „Politica in materia di rispetto della dignità della persona sul posto di lavoro” (Beleid op het gebied van het respect van de menselijke waardigheid op de werkplek) (waarin geen enkele definitie wordt gegeven van psychisch geweld) helaas onvoldoende en het oordeel van het Gerecht voor ambtenarenzaken waarbij de vordering niet-ontvankelijk is verklaard, omdat de gemeenschapsrechter geen beginselverklaringen aflegt of de EIB bevelen mag geven, onjuist. Zijn vordering is namelijk verkeerd weergegeven, aangezien hij wilde doen vaststellen dat een aantal ambtenaren zich tegenover hem onjuist had gedragen, dat deze beledigingen in hun geheel bezien aan het begrip psychisch geweld voldoen en dat de EIB hiervoor als opdrachtgever aansprakelijk moet worden gesteld.
2)

Uitvoeringsverordening (EU) nr. 83/2011 van de Raad is nietig voor zover zij verzoekster betreft, aangezien verzoekster niet kan worden aangemerkt als een terroristische organisatie in de zin van artikel 1, lid 3, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB (3) van de Raad. In dit verband betoogt verzoekster dat haar activiteiten geen inbreuk maken op het internationaal humanitair recht en het nationaal strafrecht, dat niet van toepassing is op situaties van gewapend conflict.
—

verweerde verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht en in voorkomend geval interveniënte verwijzen in de kosten van de administratieve procedure voor de kamer van beroep; en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 139/27

Beroep ingesteld op 17 maart 2011 — Cofra/BHIM — O2 (can do)

(Zaak T-163/11)

2011/C 139/52

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Cofra Holding AG (Zug, Zwitserland) (vertegenwoordigers: K.-U. Jonas en J. Bogatz, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: O2 Holdings Ltd (Slough, Verenigd Koninkrijk)

Conclusies

— de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 januari 2011 in zaak R 246/2009-4 vernietigen;

— verweerder en eventueel de andere partij verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: O2 Holdings Ltd

Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „can do” voor waren en diensten van de klassen 9, 16, 25, 35, 36, 38 en 43

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

Oppositiemerk of -teken: nationaal beeldmerk dat het woordelement „CANDA” bevat voor waren van klasse 25

Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van artikel 15 en artikel 42, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) en van regel 22 van verordening (EG) nr. 2868/95 (2), daar de kamer van beroep bij de beoordeling van het bewijs van normaal gebruik te strenge maatstaven heeft gehanteerd en de bijzondere verkoopsomstandigheden in de onderneming van verzoekster ontoereikend in aanmerking heeft genomen. Voorts schending van artikel 76, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009, daar de kamer van beroep ten onrechte geen rekening heeft gehouden met verschillende stukken die werden overgelegd ten bewijze van het normale gebruik van het oppositiemerk. Ten slotte schending van artikel 75, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009, daar de kamer van beroep verzoekster niet in kennis heeft gesteld van het feit dat zij de overgelegde bewijzen van gebruik ontoereikend achtte en verzoekster niet de mogelijkheid heeft geboden, in het kader van de mondelinge behandeling verdere bewijzen aan te voeren.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk (PB 1995, L 303, blz. 1).
1)

Schending van de grondrechten en met name het recht van verdediging, aangezien besluit 2011/72/GBVB verzoeker sancties oplegt en aanzienlijke schade berokkent, zonder dat hij voorafgaandelijk is gehoord of nadien zijn standpunt kenbaar heeft kunnen maken.
1)

Kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en derhalve schending van artikel 194 VWEU De Raad maakt in het besluit een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten, waar hij uiteenzet dat de bescheiden bijdrage van gesubsidieerde kolen in de totale energiemix niet langer rechtvaardigt dat dit soort subsidies in stand wordt gehouden om de energievoorziening in de Unie te verzekeren. Als gevolg van deze onjuiste beoordeling worden in het bestreden besluit maatregelen opgelegd die indruisen tegen een van de doelstellingen inzake energiebeleid als geformuleerd in artikel 194 VWEU, waarin sub b de verplichting is neergelegd om de continuïteit van de energievoorziening in de Unie te waarborgen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 103/25

Hogere voorziening ingesteld op 7 februari 2011 door Erika Lenz tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 14 december 2010 in zaak F-80/09, Lenz/Commissie

(Zaak T-78/11 P)

2011/C 103/44

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Erika Lenz (Osnabrück, Duitsland) (vertegenwoordigers: V. Lenz en J. Römer, advocaten)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 14 december 2010 in zaak F-80/90 volledig vernietigen;

— de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen volledig toewijzen;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar hogere voorziening voert rekwirante vier middelen aan:

1) Eerste middel: verkeerde voorstelling van de feiten in punt 29 van het bestreden arrest en schending van het Reglement voor de procesvoering

Rekwirante verwijt het Gerecht voor ambtenarenzaken dat het de „motivering” van de Commissie in het litigieuze besluit als zodanig heeft aangemerkt en aanvaard, ofschoon deze niet in het Duits bestond en derhalve door rekwirante uitdrukkelijk niet is erkend. Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft hierdoor zowel artikel 29 van zijn Reglement voor de procesvoering geschonden alsook verordening nr. 1 van de Raad van 15 april 1958 tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap (PB 1958, nr. 17, blz. 385). Volgens rekwirante getuigt punt 29 van het bestreden arrest niet alleen van een procedurefout, maar ook van een verkeerde voorstelling van de feiten.

2) Tweede middel: verkeerde voorstelling van het beroep Heilpraktiker in Duitsland

Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft een feitelijk verkeerde voorstelling van het medisch beroep Heilpraktiker in Duitsland gegeven.

3) Derde middel: verkeerde voorstelling van de feiten betreffen het oproepen van een getuige

Rekwirante stelt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken een verkeerde voorstelling heeft gegeven van de feiten die tot het oproepen van een getuige dienden te leiden. In de punten 20 en 45 van het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte opgemerkt dat het in het verzoekschrift ging om vergoedingen aan de betrokken getuige. Volgens rekwirante ging het echter om een getuigenis over gebeurtenissen gedurende de tijd dat de getuige werkzaam was voor het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de instellingen van de Europese Unie.

4) Vierde middel: ontbrekende feiten in het arrest

Volgens rekwirante zijn bepaalde opmerkingen van partijen in de mondelinge behandeling voor het Gerecht voor ambtenarenzaken in het bestreden arrest niet weergegeven, zodat daarover evenmin een oordeel is gegeven.
3)

Derde middel: het recht van verdediging werd niet geëerbiedigd en er is niet voldaan aan de vereiste van het opgeven van de redenen van de plaatsing op de lijst aangezien: — verzoekster geen informatie ontving van de Raad tot staving van diens standpunt behalve een bondige, algemene en onnauwkeurige motivering van twee regels; — ondanks verzoeksters gedetailleerde verzoeken om informatie aan de Raad aangaande haar plaatsing op een lijst, de Raad verzoekster niet antwoordde en zij evenmin antwoordde op de brieven van verzoeksters advocaat; — bovenvermelde situatie het onmogelijk maakt om uit te maken of de maatregel rechtens gegrond is of aangetast is door een onjuistheid; — elk bewijsstuk dat tegen verzoekster werd aangevoerd, aan haar had moeten worden meegedeeld op het moment van het nemen van de aanvankelijke beslissing tot bevriezing van haar tegoeden of zo spoedig mogelijk erna.
1)

onjuiste rechtsgrondslag, aangezien de rechtsgrondslag van de bestreden handeling artikel 105 van verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 (1) is, die in werking is getreden op 1 januari 2010, terwijl de inbreuken waarvoor de betrokken sancties worden opgelegd, in 2009 zijn begaan;
7)

De beschikking schendt het beginsel van non-discriminatie door te weigeren aan verzoekster een vermindering van 10 % van de geldboete toe te kennen wegens beperkte betrokkenheid bij de inbreuk, terwijl een dergelijke vermindering wel is toegekend aan andere adressaten van de beschikking, die zich in een situatie bevinden die objectief vergelijkbaar is met deze van verzoekster.
1)

Eerste middel: schending van de motiveringsplicht, de rechten van de verdediging en het beginsel van rechtszekerheid, doordat het Gerecht voor ambtenarenzaken een middel heeft aanvaard dat zelfs ambtshalve niet in de betrokken zaak, maar in het kader van een andere zaak was aangevoerd.
—

Eerste middel: schending van artikel 137, lid 4, van verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 357, blz. 1), schending van de aankondiging van opdracht en van de latere toelichtingen, en motiveringsgebrek In dat verband betoogt verzoekster dat zij heeft aangetoond dat zij voldeed aan alle minimumgeschiktheidseisen uit de aankondiging van opdracht, en dat volstrekt irrelevant is dat zij dit gedeeltelijk rechtstreeks en gedeeltelijk via een beroep op de capaciteiten van een derde heeft aangetoond, aangezien in de in casu toepasselijke regelgeving uitdrukkelijk is voorzien in de mogelijkheid om een beroep te doen op de capaciteiten van een derde. Bijgevolg is het ontbreken van beoordeling van verzoeksters offerte onrechtmatig.
1)

Met haar eerste middel stelt zij dat de Raad artikel 15, lid 1, van verordening (EG) nr. 597/2009 (2) heeft geschonden, voor zover hij eraan is voorbijgegaan dat over de invoer van grondstoffen uit het Koninkrijk Saoedi-Arabië geen invoerrechten waren verschuldigd en dus de subsidiemarge verkeerd heeft berekend. In casu heeft de Raad: — de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie niet correct vastgesteld, aangezien hij niet in aanmerking heeft genomen dat er tussen de leden van de Samenwerkingsraad van de Golf een douane-unie bestaat; — geen rekening gehouden met de uitwerking van een dergelijke douane-unie op de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies. Bijgevolg is het compenserende recht hoger dan de in de loop van het onderzoek vastgestelde, tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/28

Beroep ingesteld op 28 oktober 2010 — Viktor Uspaskich/Europees Parlement

(Zaak T-507/10)

()

2011/C 13/55

Procestaal: Litouws

Partijen

Verzoekende partij: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litouwen) (vertegenwoordigers: Vytautas Sviderskis, advocaat, en Stanislovas Tomas, juridisch adviseur)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— besluit nr. P7_TA(2010)0296 van het Europees Parlement van 7 september 2010 betreffende het verzoek tot opheffing van de parlementaire immuniteit van Viktor Uspaskich nietig verklaren;

— de verwerende partij veroordelen tot betaling van een vergoeding van 10 000 EUR voor immateriële schade;

— de verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker baseert zijn vordering op vier middelen.

In de eerste plaats schond verweerder volgens verzoeker zijn rechten van de verdediging en het beginsel van behoorlijk bestuur in procedure 2009/2147 (IMM). Het Europees Parlement weigerde verzoeker in de procedure tot opheffing van zijn immuniteit te horen zowel in de commissie juridische zaken als in plenaire zitting. Het Parlement hield geen rekening met de meeste van verzoekers argumenten en liet ze onbeantwoord.

In de tweede plaats baseerde het Europees Parlement het bestreden besluit op een onjuiste rechtsgrondslag en schond artikel 9, lid 1, sub a, van het protocol betreffende voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, aangezien het uitging van een kennelijk onjuiste uitlegging van artikel 62, leden 1 en 2, van de Litouwse Grondwet. Verzoeker verwijst naar het arrest van het Gerecht van 19 maart 2010, Gollnisch/Parlement, T-42/06, waarin het Gerecht een soortgelijke schending door het Europees Parlement heeft vastgesteld.

In de derde plaats nam verweerder het beginsel van fumus persecutionis niet in acht en maakte hij een kennelijk onjuiste beoordeling bij de toepassing ervan. Verweerder ging volledig voorbij aan zijn vorige besluiten betreffende fumus persecutionis. Het Europees Parlement hield er bovendien geen rekening mee dat ten tijde van de beslissing tot strafrechtelijke vervolging politici niet verantwoordelijk waren voor overtredingen in verband met bestuur en dat gegevens over de instructie waren gepubliceerd.

In de vierde plaats schond verweerder verzoekers recht om overeenkomstig artikel 6, lid 3, van het Reglement van het Europees Parlement een verzoek om verdediging van zijn immuniteit in te dienen. Verzoekers vraag dat zijn immuniteit zou worden verdedigd op grond dat de maatregel krachtens welke hij een zekerheid van 436 000 EUR moest stellen, onevenredig is aan de mogelijke maximumgeldboete voor het ten laste gelegde strafbare feit, heeft verweerder geweigerd te onderzoeken.
—

besluit 2010/432/EU van de Europese Commissie van 28 juli 2010 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde maïs 1507x59122 (DAS-Ø15Ø7-1xDAS-59122-7) overeenkomstig verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad, nietig verklaren
—

een exceptie van onwettigheid ten aanzien van verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (1), op grondslag waarvan het bestreden besluit was vastgesteld, voor zover: — verordening nr. 1829/2003 het beginsel van institutioneel evenwicht schendt aangezien i) het Europees Parlement en de Raad geen bevoegdheden hebben in de vergunningsprocedure, terwijl de Commissie een te grote bevoegdheid heeft, en ii) aan de lidstaten geen beoordelingsruimte wordt gelaten; — verordening nr. 1829/2003 het voorzorgsbeginsel schendt aangezien daarin niet voldoende rekening wordt gehouden met bedreigingen voor de menselijke gezondheid, voor het milieu, voor de landbouw en voor de teelt, die worden teweeggebracht door genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders; — verordening nr. 1829/2003 de rechten van de consument schendt, ten eerste doordat zij geen maatregelen bevat op basis waarvan consumenten erover kunnen worden geïnformeerd dat de geconsumeerde dieren met ggo’s zijn gevoederd en ten tweede doordat daarin inhoudelijk onjuiste over de afwezigheid van ggo’s wordt toegelaten in producten die toch ggo’s bevatten, maar in een percentage van minder dan 0,9 %;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/33

Beroep ingesteld op 17 september 2010 — Václav Hrbek als houder van de handelsnaam BODY-HF/BHIM — The Outdoor Group (ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT)

(Zaak T-434/10)

()

2010/C 328/57

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Václav Hrbek, als houder van de handelsnaam BODY-HF (Praag, Tsjechië/Tsjechische Republiek) (vertegenwoordiger: C. Jäger, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: The Outdoor Group Ltd (Northampton, Verenigd Koninkrijk)

Conclusies

— de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 8 juli 2010 in zaak R 1441/2009-2 vernietigen;

— het Bureau gelasten, oppositie nr. B1276692 af te wijzen en gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5779351 in haar geheel toe te wijzen;

— het Bureau verwijzen in de kosten van de procedure;

— ingeval de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep tot interventie aan de zijde van verweerder zou worden toegelaten, haar verwijzen in de kosten van de procedure, verzoekers kosten voor de kamer van beroep en voor de oppositieafdeling daaronder begrepen.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoeker

Betrokken gemeenschapsmerk: het beeldmerk „ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT” voor waren van de klassen 18, 24, 25 en 28 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5779351

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsmerkinschrijving nr. 2165017 van het beeldmerk „alpine” voor waren van de klassen 18 en 25

Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 65, lid 2, en 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk, op grond dat de kamer van beroep misbruik van haar bevoegdheid heeft gemaakt bij de vaststelling van de bestreden beslissing, aangezien deze beslissing niet objectief is en geen rechtsgrondslag heeft, en de kamer van beroep de criteria om uit te maken of sprake is van gevaar voor verwarring tussen het oudere merk en het betwiste merk onjuist heeft toegepast.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/55

Beroep ingesteld op 7 oktober 2010 — Bank Saderat/Raad

(Zaak T-495/10)

()

2010/C 328/85

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Bank Saderat plc (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Gadhia, S. Ashley, Solicitors, D. Anderson, QC, en R. Blakeley, Barrister)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— punt 5 van deel B van de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 668/2010 van de Raad (1) nietig verklaren, voor zover dit verzoekster betreft;

— punt 7 van deel B van bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad (2) nietig verklaren, voor zover dit verzoekster betreft;

— verklaren dat artikel 7, lid 2, sub d, van verordening(EG) nr. 423/2007 van de Raad (3) niet van toepassing is op verzoekster, en

— de Raad verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

In de onderhavige zaak vordert verzoekster gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsverordening nr. 668/2010 en van besluit 2010/413/GBVB, voor zover verzoeksters naam is geplaatst op de lijst van natuurlijke en rechtspersonen, entiteiten en lichamen waarvan de tegoeden en economische middelen overeenkomstig die bepaling worden bevroren. Voorts roept verzoekster overeenkomstig artikel 277 VWEU de niet-toepasselijkheid in van artikel 7, lid 2, sub d, van verordening nr. 423/2007.

De door verzoekster aangevoerde middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan of komen overeen met die welke zijn aangevoerd in het kader van zaak T-492/10, Melli Bank/Raad.

(1) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 668/2010 van de Raad van 26 juli 2010 houdende uitvoering van artikel 7, lid 2, van verordening (EG) nr. 423/2007 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 195, blz. 25).

(2) Besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39).

(3) Verordening (EG) nr. 423/2007 van de Raad van 19 april 2007 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 103, blz. 1).
—

fouten, feitelijk en rechtens, bij de beoordeling van de verweten gedragingen, aangezien de Europese Commissie zich vergist waar zij zich op het standpunt stelt dat het samenstel van overeenkomsten en bijeenkomsten die in verschillende periodes in diverse lidstaten zouden hebben plaatsgevonden met verschillende deelnemers en uiteenlopende doelen één enkele voortgezette inbreuk in de zin van artikel 101 VWEU vormt. Verder vormen de genoemde overeenkomsten geen coherent geheel van maatregelen die op de verwezenlijking van één enkel doel zijn gericht.
In de eerste plaats heeft de Commissie de economische context niet onderzocht of beoordeeld en dus het concurrentieverstorende doel van de gestelde inbreuken niet rechtens genoegzaam aangetoond. Zij was niet gerechtigd ervan uit te gaan (of vast te stellen) dat het overleg i) tussen niet-concurrenten over ii) een niet-economische prijs die door geen enkele marktdeelnemer wordt betaald, een mededingingsverstorend doel had.
Voor het geval het Gerecht van oordeel mocht zijn dat delen van de documenten waarom verzoekster heeft verzocht, worden beschermd door artikel 4, lid 1, sub a, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001, stelt verzoekster voorts dat artikel 4, lid 6, onjuist is toegepast en dat het evenredigheidsbeginsel is geschonden doordat de Commissie niet heeft onderzocht of gedeeltelijke toegang kon worden verleend en de weigering kon worden beperkt tot de delen van de documenten waarvoor zulks passend en strikt noodzakelijk was.
—

gedeeltelijke vernietiging of herziening van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 7 mei 2010 in de zaak R 1217/2009-1, voor zover daarbij verzoekster niet in het gelijk is gesteld;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 221/53

Beroep ingesteld op 16 juni 2010 — Spanje/Commissie

(Zaak T-264/10)

()

2010/C 221/84

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: Sra. Nuria Díaz Abad, abogado del Estado)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietig verklaren de beschikking van de Europese Commissie van 10 mei 2010 houdende opschorting van het door Spanje op 18 december 2009 ingediende verzoek om tussentijdse betaling om de in punt I van de considerans van de brief uiteengezette redenen;

— de Europese Commissie veroordelen tot betaling van vertragingsrente, daar de verzoeken om tussentijdse betaling ten onrechte zijn opgeschort;

— de verwerende partij verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie houdende opschorting van het door Spanje op 18 december 2009 ingediende verzoek om tussentijdse betaling. Dit verzoek om tussentijdse betaling voor een bedrag van 37 320 854,12 EUR komt overeen met het operationele programma van communautaire steun van het Europees Sociaal Fonds voor de strijd tegen discriminatie in het kader van de doelstellingen convergentie en regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid in Spanje (CCI 2007ESO5UPO002).

De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die welke zijn aangevoerd in zaak T-263/10, Spanje/Commissie.