In de beide prejudiciële zaken waarin ik thans heb te concluderen, gaat het er weer eens om bjnnen welke grenzen de Lid-Staten naar gemeenschapsrecht jegens burgers van andere Lid-Staten in het genot van het recht op vrij verkeer — als werknemers — en van dat op vrije vestiging, tot (individuele) verwijdering of uitwijzing kunnen overgaan.

In beide zaken wilde de Belgische overheid een Française van haar grondgebied weren. Een hunner, mevrouw Adoui, had na binnenkomst in België bij het gemeentebestuur van Luik op 3 juni 1980 een vestigingsvergunning aangevraagd. De aanvraag werd evenwel afgewezen bij een haar op 15 oktober 1980 betekend besluit: „Persoonlijk gedrag ... dat haar vestiging om redenen van openbare orde ongewenst doet zijn; werkt in een bar van bedenkelijke zedelijke reputatie, waar het vrouwelijk personeel zich in het schouwvenster te kijk stelt en zich met bezoekers kan afzonderen.” Aan mevrouw Adoui werd derhalve gelast het land binnen veertien dagen te verlaten.

Aanvankelijk gaf zij daaraan gevolg; een maand later keerde zij echter naar België terug, waarvan zij de gemeentelijke overheid in kennis stelde. Op 27 november 1980 werd haar opnieuw gelast de staat te verlaten, en wel binnen vier dagen; in antwoord hierop wendde zij zich schriftelijk tot de Raadgevende Commissie voor Vreemdelingen. De gemeente Luik weigerde de zaak aan die commissie voor te leggen, stellende dat de Raadgevende Commissie te laat was geadieerd, en de gemeente gelastte haar nogmaals het land te verlaten. Toen heeft zij op 27 januari 1981 in kort geding de Belgische staat en het gemeentebestuur voor de rechtbank te Luik gedagvaard, met vordering dat aan de beide gedaagden zou worden gelast haar een verblijfsvergunning te verlenen voor de tijd van vijf jaren, met verbod om, zolang niet op de vordering ten principale zou zijn beslist, te haren aanzien enigerlei maatregel te nemen teneinde haar België te doen verlaten.

De andere Française, mevrouw Cornuaille, had op 13 juni 1978 een onbeantwoord gebleven verzoek om een verblijfsvergunning ingediend. Toen de Vreemdelingendienst van de poliţie vernam dat zij een bardame van twijfelachtig zedelijk gedrag was, had zij zich tot de Raadgevende Commissie voor Vreemdelingen gewend teneinde, alvorens tot uitwijzing te besluiten, haar advies in te winnen, een en ander in het kader van het destijds gevolgde prostitutiebeieid. Nadat er met die procedurekwesties veel tijd was heengegaan, adviseerde de Commissie ten slotte, op 11 september 1980, tot uitwijzing.

Zij wendde zich toen in kort geding tot de rechtbank te Luik met vordering dat haar aanspraak op een verblijfsvergunning zou worden erkend en dat de uitzettingsprocedure, in afwachting van de uitkomst van het gerechtelijk vooronderzoek, niet zou worden voortgezet en in ieder geval zou blijven rusten zolang de zaak niet op tegenspraak door de Raadgevende Commissie voor Vreemdelingen was behandeld.

In beide zaken heeft de Rechtbank te Luik bij twee beschikkingen van 8 mei 1981 op wens van eiseressen een uitzonderlijk groot aantal prejudiciële vragen gesteld als bedoeld in artikel 177 EEG-Verdrag. De vragen zijn in beide zaken gelijkluidend en vallen in twee categorieën uiteen: in de eerste veertien vragen wordt opheldering verlangd met betrekking tot het begrip openbare orde in de zin van de artikelen 48 en 56 van het Verdrag en de volgende vijftien vragen strekken tot het bekomen van meerdere klaarheid met betrekking tot de procedurele waarborgen die, volgens 's Raads richtlijn nr. 64/221 van 25 februari 1969, voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid, in nationale procedures aan vreemdelingen moeten worden geboden.

Ik moge opmerken dat het nut van al deze vragen voor de beslissing van het bodemgeschil mij twijfelachtig voorkomt; ook lijken ze veelal een antwoord in bepaalde zin te suggereren. De nationale rechter heeft helaas gemeend de hele gedetailleerde vragenlijst die hem door de raadslieden van eiseressen was voorgelegd, te moeten „slikken”; in de verwijzingsbeschikking worden ze „en bloc” aan het Hof gedelegeerd. De met artikel 177 nagestreefde samenwerking tussen de nationale rechterlijke macht en de gemeenschapsrechter zou met een zorgvuldiger selectie van werkelijk relevante vragen en het aanvaarden van eigen verantwoordelijkheid voor de redactie gebaat zijn geweest.