ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

5 november 1997

Zaak T-12/97

A. Barnett

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Artikel 31, lid 2, Statuut”

Volledige Franse tekst II-863

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van een besluit van de Commissie van 9 oktober 1996 houdende afwijzing van een verzoek om herziening van een besluit van 14 mei 1996 waarbij verzoekster in de rang is ingedeeld.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster behaalt in 1981 een diploma „Philosophy and Modern Languages - French” aan de universiteit van Oxford. Van september 1981 tot december 1994 werkt zij bij verschillende ministeriële diensten van het Verenigd Koninkrijk.

Verzoekster staat op de lijst van geschikte kandidaten van het door het Europees Parlement in 1993 georganiseerde vergelijkend onderzoek EP/60/A.

Op 20 juni 1995 publiceert de Commissie kennisgeving van vacature COM/1775/95 betreffende een ambt van de rang A 8/A 4 binnen eenheid 1 „Bescherming van water, bodembehoud, landbouw” van directoraat D „Kwaliteit van het milieu en natuurlijke hulpbronnen” van directoraatgeneraal Milieuzaken, nucleaire veiligheid en civiele bescherming (DG XI) (eenheid XI.D.l).

Bij besluit van 14 mei 1996 stelt het tot aanstelling bevoegd gezag verzoekster aan als ambtenaar op proef in het ambt waarop de kennisgeving van vacature betrekking had. Zij wordt aangesteld als administrateur in de rang A 7, salaristrap 3.

Op 2 augustus 1996 dient verzoekster krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) tegen dat besluit een klacht in, waarin zij indeling in de rang A 6 vordert.

Bij besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 4 september 1996 wordt verzoekster in vaste dienst aangesteld in dat ambt.

Bij besluit van 9 oktober 1996 wijst de Commissie de klacht van 2 augustus 1996 af (bestreden besluit).

Ten gronde

Tot staving van haar beroep voert verzoekster één enkel middel aan, dat in feite bestaat uit twee verschillende middelen, namelijk schending van artikel 31, lid 2, van het Statuut en schending van artikel 32 van het Statuut.

Het middel inzake schending van artikel 31, lid 2, van het Statuut

Het tweede onderdeel van het middel, namelijk dat de Commissie het in de klacht vervatte verzoek om herindeling ten onrechte heeft afgewezen, dient eerst te worden onderzocht (r.o. 44).

De bevoegdheid van de administratie om een ambtenaar bij zijn aanwerving in de hoogste rang van de aanvangsloopbaan en de middenloopbaan aan te stellen, moet als een uitzondering op de algemene indelingsregels worden gezien (r.o. 47).

Referentie: Hof 21 januari 1987, Powell/Commissie, 219/84, Jurispr. blz. 339, r.o. 8

Al moet het tot aanstelling bevoegd gezag niet bij elke aanstelling van een nieuw aangeworven ambtenaar in de regel nagaan, of artikel 31, lid 2, van het Statuut moet worden toegepast, en al is het evenmin verplicht een besluit om die bepaling niet toe te passen met redenen te omkleden, toch dient het in bijzondere omstandigheden, zoals in het geval van een kandidaat met uitzonderlijke kundigheden, in concreto te beoordelen, of die bepaling moet worden toegepast (r.o. 48 en 49).

Referentie: Gerecht 5 oktober 1995, Alexopoulou/Commissie, T-17/95, JurAmbt. blz. II-683, r.o. 20 en 21

Die kundigheden dienen niet te worden beoordeeld tegen de achtergrond van de hele bevolking, maar wel tegen de achtergrond van de gemiddelde kundigheden van de geslaagde kandidaten, een groep die reeds aan de hand van de criteria van artikel 27 van het Statuut zeer streng is geselecteerd. Een bepaalde beroepservaring verleent de betrokkene geen recht op aanstelling in de hoogste rang van de betrokken loopbaan (r.o. 50).

Referentie: Hof 29 juni 1994, Klinke/Hofvan Justitie, C-298/93 P, Jurispr.blz. I-3009, r.o. 30; Alexopoulou/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 20

Gezien de grote verscheidenheid van de door de sollicitanten naar een Europees ambt aangetoonde beroepservaringen en de specifieke behoeften van elk te vervullen ambt, beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag voor een op artikel 31, lid 2, van het Statuut gebaseerd besluit houdende indeling in de rang, over een zeer ruime beoordelingsvrijheid (r.o. 51).

Referentie: Klinke/Hofvan Justitie, reeds aangehaald, r.o. 31; Alexopoulou/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 19 en 21

Vaststaat in het onderhavige geval, dat de Commissie na de ontvangst van de klacht heeft beoordeeld, of artikel 31, lid 2, van het Statuut op verzoekster moest worden toegepast. Bij het bestreden besluit heeft zij het verzoek om herindeling afgewezen (r.o. 52).

De rechter kan zijn oordeel niet in de plaats stellen van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag en dient zijn toetsing te beperken tot de vraag, of het tot aanstelling bevoegd gezag zijn bevoegdheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt. In het onderhavige geval heeft verzoekster evenwel geen elementen aangedragen op grond waarvan het Gerecht kan oordelen dat dit het geval was (r.o. 53).

Referentie: Klinke/Hofvan Justitie, reeds aangehaald, r.o. 31

Aangaande de gestelde specifieke behoeften van de dienst moet worden vastgesteld, dat de gemeenschapsinstellingen reeds naar hun aard zeer bijzondere behoeften hebben (kennis van verschillende talen, specialisatie op verschillende gebieden, enz.). Gelet op de betrokken kennisgeving van vacature, is niet aangetoond, dat een specifieke behoefte van de dienst de aanwerving van een bijzonder kundige persoon eiste, in de zin van het arrest Alexopoulou (r.o. 54 en 55).

Bijgevolg heeft het tot aanstelling bevoegd gezag het verzoek om herindeling terecht afgewezen. Het tweede onderdeel van het middel moet derhalve worden afgewezen (r.o. 56).

Aangaande het eerste onderdeel van het middel, namelijk dat het tot aanstelling bevoegd gezag niet heeft voldaan aan zijn verplichting om in concreto te beoordelen of artikel 31, lid 2, van het Statuut moest worden toegepast, dient eraan te worden herinnerd, dat het tot aanstelling bevoegd gezag na de indiening van de klacht wel degelijk een dergelijke beoordeling heeft verricht. Dit onderdeel van het middel moet derhalve aldus worden begrepen, dat aan het tot aanstelling bevoegd gezag wordt verweten dat het die beoordeling niet bij de aanwerving van verzoekster heeft verricht (r.o. 57 en 58).

Het tot aanstelling bevoegd gezag dient in bijzondere omstandigheden, zoals in het geval van een kandidaat met uitzonderlijke kundigheden, in concreto te beoordelen, of die bepaling moet worden toegepast. Dit geldt vooral wanneer de specifieke behoeften van de dienst de aanstelling van een bijzonder kundige persoon vereisen en derhalve toepassing van artikel 31, lid 2, van het Statuut rechtvaardigen, of wanneer de aangeworven persoon uitzonderlijke kundigheden bezit en om toepassing van die bepaling verzoekt (r.o. 59).

Referentie: Alexopoulou/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 21

Vaststaat evenwel, dat het te vervullen ambt niet de aanwerving van een bijzonder kundige persoon vereiste. Verder zij erop gewezen, dat verzoekster niet reeds bij haar aanwerving om toepassing van artikel 31, lid 2, van het Statuut had verzocht. Ten slotte heeft het tot aanstelling bevoegd gezag binnen de grenzen van zijn zeer ruime beoordelingsvrijheid vastgesteld, dat verzoekster geen uitzonderlijke kundigheden bezat. Het tot aanstelling bevoegd gezag was derhalve niet verplicht, bij de aanwerving van verzoekster in concreto te beoordelen, of artikel 31, lid 2, van het Statuut móest worden toegepast (r.o. 60).

Het middel inzake schending van artikel 32 van het Statuut

Al stelt artikel 90, lid 2, van het Statuut zelf geen eisen inzake de inhoud en de motivering van een klacht in de zin van dat artikel, toch eist de in een vaste rechtspraak geformuleerde regel van de overeenstemming tussen de klacht en het beroep op straffe van niet-ontvankelijkheid, dat de middelen die voor de gemeenschapsrechter worden aangevoerd, reeds in de precontentieuze procedure zijn voorgedragen, opdat het tot aanstelling bevoegd gezag in staat zou zijn met voldoende nauwkeurigheid kennis te nemen van de bezwaren van de belanghebbende tegen het omstreden besluit (r.o. 67).

Referentie: Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, JurAmbt. blz. II-405, r.o. 26

De ambtenaar mag er zich niet toe beperken, in zijn klacht de relevante feiten aan te voeren. De klacht moet ook aangeven, zij het niet noodzakelijk in juridische bewoordingen, welke grieven de verzoeker tegen het omstreden besluit aanvoert (r.o. 68).

Referentie: Gerecht 12 maart 1996, Weir/Commissie, T-361/94, JurAmbt. blz. II-381, r.o. 27

Niet alleen verwijst de klacht niet naar dit middel, zij bevat ook geen enkel element waaruit de Commissie, zelfs al spande zij zich in om de klacht met openheid van geest te onderzoeken, had kunnen afleiden, dat verzoekster voornemens was schending van artikel 32 van het Statuut aan te voeren (r.o. 69).

Referentie: Hof 14 maart 1989, Del Arno Martinez/Parlement, 133/88, Jurispr. blz. 689, r.o. 13

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.