Zaak T‑83/18

CH

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst – Geaccrediteerde parlementaire medewerkers – Artikel 24 van het Statuut – Verzoek om bijstand – Artikel 12 bis van het Statuut – Psychisch geweld – Adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk dat klachten behandelt van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Europees Parlement – Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand – Recht om te worden gehoord – Beginsel van hoor en wederhoor – Weigering van kennisgeving van het advies van het adviescomité en de verslagen van de getuigenverhoren – Weigering van de verwerende instelling om gevolg te geven aan een maatregel van instructie van het Gerecht”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 december 2018

Gerechtelijke procedure – Maatregelen tot organisatie van de procesgang – Verzoek om overlegging van stukken – Verzoek dat betrekking heeft op informatie in een rapport over een onderzoek dat is ingesteld na een verzoek om bijstand betreffende vermeend psychisch geweld – Vertrouwelijke aard van de stukken – Beoordeling door de Unierechter

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 64‑67)

Wat een administratief onderzoek betreft dat is ingesteld naar aanleiding van de indiening van een verzoek om bijstand waarin psychisch geweld aan de orde wordt gesteld, bestaat het doel van dat administratieve onderzoek in het bevestigen of ontkennen dat er sprake is van psychisch geweld in de zin van artikel 12 bis van het Statuut, zodat het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag niet vooruit kan lopen op de uitkomst van het onderzoek en niet wordt geacht een standpunt in te nemen, zelfs niet stilzwijgend, over de echtheid van de aangevoerde intimidatie voordat het de uitkomsten van het administratieve onderzoek heeft ontvangen. Met andere woorden, het is inherent aan de instelling van een administratief onderzoek dat de administratie niet vooraf een standpunt inneemt, voornamelijk op basis van de eenzijdige beschrijving van de feiten in het verzoek om bijstand, aangezien zij juist geen standpunt mag innemen totdat dit onderzoek, dat op tegenspraak en met deelneming van de vermeende geweldpleger moet plaatsvinden, is afgerond. Het belang om het administratieve onderzoek volledig af te ronden houdt tevens verband met het feit dat ten eerste de vaststelling door het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag – na afloop van een administratief onderzoek dat eventueel wordt uitgevoerd met behulp van een aparte instantie, zoals een adviescomité – van het bestaan van psychisch geweld op zich een gunstig gevolg kan hebben voor het genezingsproces van de geïntimideerde ambtenaar of functionaris, en voorts door het slachtoffer kan worden gebruikt voor een eventuele vordering voor de nationale rechter, in het kader waarvan de bijstandsplicht van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag krachtens artikel 24 van het Statuut van toepassing zal zijn en ook zal blijven nadat de periode van aanstelling van de betrokken functionaris is beëindigd. Ten tweede kunnen door de volledige afronding van een administratief onderzoek de stellingen van het vermeende slachtoffer juist worden ontkracht, zodat het onrecht ongedaan kan worden gemaakt dat een dergelijke beschuldiging, indien zij ongegrond mocht blijken, heeft kunnen veroorzaken bij de persoon die als vermeende geweldpleger bij een onderzoeksprocedure is betrokken. (zie punten 68, 69)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 71, 72, 75, 79)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 73, 74)

Onder voorbehoud van de bescherming van de belangen van de bij het onderzoek betrokken personen en van hen die in het kader van een onderzoek naar vermeend psychisch geweld als getuigen zijn gehoord, verbiedt geen enkele bepaling van het Ambtenarenstatuut dat het eindrapport van het onderzoek wordt toegezonden aan een derde die een gerechtvaardigd belang heeft om daarvan kennis te nemen, zoals het geval is bij de persoon die een verzoek om bijstand uit hoofde van artikel 24 van het Statuut heeft ingediend en hierbij schending van artikel 12 bis van het Statuut heeft aangevoerd. Wanneer de administratie besluit om advies in te winnen bij een adviescomité, waaraan zij de zorg voor een administratief onderzoek toevertrouwt en, in het besluit in antwoord op het verzoek om bijstand, rekening houdt met het aldus door dit comité uitgebrachte advies, moet dit advies, dat aanbevelend van aard is en kan worden opgesteld in een niet-vertrouwelijke vorm waarbij de anonimiteit van de getuigen wordt gerespecteerd, krachtens het recht om te worden gehoord van de indiener van het verzoek, in beginsel aan hem worden toegezonden, en dit zelfs al voorzien de interne regels op het gebied van intimidatie niet in een dergelijke toezending. Zelfs al is het advies van het adviescomité juridisch niet bindend, wanneer de administratie die uitspraak doet over het verzoek om bijstand over dat advies beschikt, moet het de indiener van het verzoek ook ter kennis worden gebracht opdat hij een standpunt kan innemen over de inhoud ervan voordat de administratie uitspraak doet over het verzoek om bijstand, waarbij zij zich, ook indirect, op dit advies baseert. (zie punten 84, 85, 89)

Ter verzekering van een doeltreffende uitvoering van het verbod van elke vorm van psychisch geweld of seksuele intimidatie op het werk, kan de administratie in beginsel voorzien in de mogelijkheid om de getuigen die bereid worden gevonden om in een geval van vermeend psychisch geweld hun versie van de feiten te geven, de garantie te bieden dat hun getuigenissen vertrouwelijk zullen blijven ten aanzien van zowel de vermeende geweldpleger als het vermeende slachtoffer, althans in het kader van de procedure voor de behandeling van een verzoek om bijstand in de zin van artikel 24 van het Ambtenarenstatuut. Gelet op het feit dat in het kader van de behandeling van een verzoek om bijstand een van de aan de administratie gestelde doelen erin bestaat de rust binnen de dienst te herstellen, kan de kennisneming van de inhoud van de getuigenissen, door zowel de vermeende geweldpleger als het vermeende slachtoffer, dit doel ondermijnen doordat de onderlinge animositeit binnen de dienst of de instelling opnieuw wordt aangewakkerd en de personen die een relevante getuigenverklaring kunnen afleggen, hiervan in de toekomst worden afgehouden. Voorts is een instelling die informatie ontvangt die volledig vrijwillig wordt verstrekt, doch met een verzoek om geheimhouding teneinde de anonimiteit van de informant te waarborgen, wanneer zij die informatie aanvaardt, gehouden om een dergelijke voorwaarde in acht te nemen. Dit kan ook het geval zijn wanneer ambtenaren of functionarissen willen getuigen teneinde de administratie in staat te stellen een duidelijk beeld te krijgen van de feiten die het voorwerp van een verzoek om bijstand zijn, maar in ruil hiervoor eisen dat hun anonimiteit wordt gewaarborgd tegenover de vermeende geweldpleger en/of het vermeende slachtoffer, waarbij benadrukt zij dat ook al is hun deelneming uit het oogpunt van het Statuut wenselijk, zij niet noodzakelijkerwijs gehouden zijn om aan het onderzoek mee te werken door hun getuigenissen te geven. Wanneer het een onderzoek naar vermeende intimidatie betreft, kan de administratie dus zonder schending van het recht om te worden gehoord als bedoeld in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, weigeren om de indiener van het verzoek om bijstand in de precontentieuze fase de verslagen van de getuigenverhoren toe te zenden. (zie punten 92‑94, 96)

Gelet op het feit dat noch het VWEU noch het Statuut van het Hof van Justitie noch het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voorziet in de mogelijkheid om een sanctie op te leggen indien geen gevolg wordt gegeven aan een krachtens artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering vastgestelde beschikking houdende een maatregel van instructie, kan het Gerecht alleen reageren op de weigering van de verwerende partij, die overigens de verplichting tot loyale samenwerking van artikel 13, lid 2, VEU niet nakomt, door daaraan alle gevolgen te verbinden in de beslissing die een einde maakt aan het geding. In dat verband staat het aan het Gerecht en niet aan de partijen bij het geding om de vertrouwelijke aard van de documenten te beoordelen waarvan het Gerecht gelast dat zij worden overgelegd op grond van artikel 92, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering, en in voorkomend geval te beoordelen of het passend is, wegens de eventueel door de Unierechter erkende vertrouwelijkheid van de documenten en met het oog op de bescherming van de identiteit van de getuigen, deze documenten niet in hun oorspronkelijke versie toe te zenden aan de verzoekende partij, maar van de verwerende partij juist te eisen dat zij ofwel een niet-vertrouwelijke versie van deze documenten overlegt door weglating van de namen van de getuigen en de gegevens waarmee, zonder redelijke twijfel, hun identiteit valt vast te stellen, ofwel een niet-vertrouwelijke samenvatting van die documenten. (zie punten 100, 104)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 114)