ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 18 EG en artikel 27 van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 en 93/96, staan niet in de weg aan een nationale regeling die het mogelijk maakt, het recht van een burger van een lidstaat om naar een andere lidstaat te reizen, te beperken, met name op grond dat hij daaruit eerder is uitgezet wegens „illegaal verblijf”, mits in de eerste plaats het persoonlijke gedrag van die burger een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging vormt, die een fundamenteel belang van de samenleving aantast, en in de tweede plaats de voorgenomen beperkende maatregel geschikt is om het ermee beoogde doel te verwezenlijken en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken van dat doel. Het is aan de verwijzende rechter om op basis van de gronden, feitelijk en rechtens, waarop de vordering tot beperking van de uitreisvrijheid berust, na te gaan of dit in de bij hem aanhangige zaak het geval is.

Wat de eerste voorwaarde betreft, moet een maatregel die de gebruikmaking van het recht van vrij verkeer beperkt, worden genomen op grond van overwegingen die eigen zijn aan de bescherming van de openbare orde of de openbare veiligheid van de lidstaat die de maatregel neemt. De maatregel mag dus niet uitsluitend worden gebaseerd op motieven die door een andere lidstaat zijn aangevoerd ter rechtvaardiging van een beslissing tot verwijdering van een gemeenschapsburger van zijn grondgebied; dit sluit evenwel niet uit dat met dergelijke motieven rekening wordt gehouden in het kader van de beoordeling door de bevoegde nationale autoriteiten bij het nemen van de maatregel die de verkeersvrijheid beperkt.

(cf. punten 25, 28, 30 en dictum)
105

Dienaangaande dient eraan te worden herinnerd dat uit artikel 225 EG en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie volgt dat het Gerecht bij uitsluiting bevoegd is om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van zijn vaststellingen blijkt uit de hem overgelegde processtukken, en om deze feiten te beoordelen. Wanneer het Gerecht de feiten heeft vastgesteld of beoordeeld, is het Hof krachtens artikel 225 EG bevoegd om toezicht uit te oefenen op de wijze waarop het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en op de rechtsgevolgen die het daaraan heeft verbonden. Het Hof is dus niet bevoegd om de feiten vast te stellen, noch in beginsel om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht daarvoor in aanmerking heeft genomen. Deze beoordeling levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van deze bewijzen (zie in die zin arrest van 10 juli 2008, Bertelsmann en Sony Corporation of America/Impala, C-413/06 P, Jurispr. blz. I-4951, punt 29).
139

Op basis van haar vaststellingen in punt 305 van de litigieuze beschikking heeft de Commissie Cerestar op basis van deel B van de mededeling inzake medewerking een „zeer aanzienlijke vermindering” — namelijk 90% — verleend van het bedrag van de geldboete die haar zonder medewerking zou zijn opgelegd. De Commissie heeft in dit punt immers geoordeeld dat deze onderneming op de bijeenkomst die op 29 oktober 1998 met de diensten van de Commissie is gehouden, als eerste materiaal had verstrekt dat van doorslaggevend belang was om het bestaan van het kartel te bewijzen. Zij heeft in het volgende punt daaraan toegevoegd dat „de informatie die [Cerestar] verstrekte op de bijeenkomst van , die overeenstemt met de informatie die later werd verstrekt in een schriftelijke verklaring van , voldoende [was] om het bestaan van het kartel vast te stellen en […] aan de Commissie [werd] medegedeeld voordat ADM dergelijke informatie verstrekte”. In punt 308 van deze beschikking heeft de Commissie dan ook afgewezen de stelling van ADM dat deze laatste voldeed aan de in bedoeld deel B gestelde voorwaarden om voor een „zeer aanzienlijke vermindering” van de geldboete in aanmerking te komen.
24

Dergelijke ernstige ongemakken kunnen zich evenzo voordoen in een situatie als in het hoofdgeding aan de orde is. In dit verband is immers niet van belang of het verschil in familienamen het gevolg is van de dubbele nationaliteit van de betrokkenen, dan wel van de omstandigheid dat in de lidstaat van geboorte en verblijf voor de naamgeving wordt aangeknoopt bij de verblijfplaats, terwijl in de lidstaat waarvan zij de nationaliteit bezitten voor de naamgeving wordt aangeknoopt bij de nationaliteit.
17

Het Landesarbeitsgericht Düsseldorf, dat betwijfelde of artikel 7 van richtlijn 2003/88 deze rechtspraak van het Bundesarbeitsgericht toeliet, heeft de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 […] aldus worden uitgelegd, dat een werknemer in ieder geval recht heeft op een jaarlijkse vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken en dat vakantie die een werknemer wegens ziekte niet heeft opgenomen in het vakantiejaar, later mag worden opgenomen, of kunnen nationale wetten en/of gebruiken bepalen dat het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon vervalt wanneer de werknemer in het vakantiejaar vóór de vakantietoekenning wegens ziekte arbeidsongeschikt wordt en niet opnieuw arbeidsgeschikt wordt vóór het einde van het vakantiejaar respectievelijk het tijdvak van overdracht dat wettelijk is vastgelegd of collectief of individueel is overeengekomen? 2) Moet artikel 7, lid 2, van richtlijn 2003/88 aldus worden uitgelegd, dat een werknemer bij beëindiging van het dienstverband in ieder geval recht heeft op een financiële vergoeding ter vervanging van verkregen en niet opgenomen vakantie (uitbetaling van vakantie), of kunnen nationale wetten en/of gebruiken bepalen dat een werknemer geen recht heeft op uitbetaling van vakantie wanneer hij tot aan het einde van het vakantiejaar respectievelijk het daaraanvolgende tijdvak van overdracht wegens ziekte arbeidsongeschikt is en/of wanneer hij na beëindiging van het dienstverband een uitkering wegens verminderde verdiencapaciteit of invaliditeit ontvangt? 3) Indien de eerste en de tweede vraag bevestigend worden beantwoord: Moet artikel 7 van richtlijn 2003/88 aldus worden uitgelegd, dat het recht op jaarlijkse vakantie of op financiële vergoeding veronderstelt dat de werknemer daadwerkelijk heeft gewerkt in het vakantiejaar, of ontstaat het recht ook bij gerechtvaardigde afwezigheid (wegens ziekte) of niet-gerechtvaardigde afwezigheid in het volledige vakantiejaar?”
5

Deze richtlijn bepaalt in artikel 2, leden 1 tot en met 3, getiteld „Het begrip discriminatie”: „1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder het beginsel van gelijke behandeling verstaan de afwezigheid van elke vorm van directe of indirecte discriminatie op basis van een van de in artikel 1 genoemde gronden. 2. Voor de toepassing van lid 1 is er: a) ‚directe discriminatie‘, wanneer iemand ongunstiger wordt behandeld dan een ander in een vergelijkbare situatie wordt, is of zou worden behandeld op basis van een van de in artikel 1 genoemde gronden; b) ‚indirecte discriminatie‘, wanneer een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze personen met een bepaalde godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid, in vergelijking met andere personen bijzonder benadeelt, i) tenzij die bepaling, maatstaf of handelwijze objectief wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn, of ii) tenzij de werkgever dan wel iedere andere persoon of organisatie waarop de onderhavige richtlijn van toepassing is, voor personen met een bepaalde handicap krachtens de nationale wetgeving verplicht is passende maatregelen te nemen die overeenkomen met de in artikel 5 vervatte beginselen, teneinde de nadelen die die bepaling, maatstaf of handelwijze met zich brengt, op te heffen. 3. Intimidatie wordt als een vorm van discriminatie in de zin van lid 1 beschouwd als er sprake is van ongewenst gedrag dat met een van de in artikel 1 genoemde gronden verband houdt, en tot doel of gevolg heeft dat de waardigheid van de persoon wordt aangetast en een bedreigende, vijandige, beledigende, vernederende of kwetsende omgeving wordt gecreëerd. Het begrip intimidatie kan in dit verband worden gedefinieerd in overeenstemming met de nationale wetgeving en praktijken van de lidstaten.”
1)

Door er niet voor te hebben gezorgd dat uiterlijk op 31 december 2000 het stedelijk afvalwater van de agglomeraties genaamd IE22, Bray, IE31, Howth, IE34, Letterkenny, IE40, Shanganagh, IE41, Sligo, en IE45, Tramore County Waterford dat in opvangsystemen terechtkomt, vóór lozing aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces wordt onderworpen, en dat de lozingen van dit afvalwater uiterlijk op deze datum voldeden aan de vereisten van bijlage I.B van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, is Ierland de krachtens artikel 4, leden 1 en 3, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
6

Volgens artikel 12, lid 2, van de wet van 24 januari 1991 betreffende de strijders en bepaalde personen die het slachtoffer zijn van repressie tijdens en na de oorlog, komen de financiële uitkeringen en de andere bij de wet van 1974 verleende rechten onder meer ook toe aan personen die zijn ingedeeld in een van de groepen van invaliden wegens een invaliditeit die in het bijzonder verband houdt met een verblijf in de gevangenis of in interneringskampen of in kampen die ressorteerden onder de Centrale directie voor oorlogsgevangenen en geïnterneerden (GUPVI) van het Volkscommissariaat van Interne Zaken (NKVD) en, vanaf maart 1946, onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken (MVD) van de voormalige USSR, of in kampen die ressorteerden onder de Afdeling controle- en filtratiekampen van het NKVD en, vanaf maart 1946, onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Deze uitkeringen komen ook toe aan personen die tijdens en na de oorlog het slachtoffer zijn geweest van repressie, dat wil zeggen personen die wegens hun politieke, religieuze en nationale overtuiging onder dwang naar de voormalige USSR zijn verbannen of gedeporteerd. Als een invaliditeit verband houdende met een verblijf in ballingschap wordt beschouwd de invaliditeit die voortvloeit uit verwondingen, blessures en andere letsels of ziekten die zijn ontstaan ten gevolge van een dergelijk verblijf.
4

In artikel 10 van verordening nr. 1408/71, getiteld „Ontheffing van de bepalingen inzake de woonplaats — Invloed van de verplichte verzekering op de terugbetaling van bijdragen of premies”, wordt bepaald: „1. Tenzij in deze verordening anders is bepaald, kunnen de uitkeringen bij invaliditeit, ouderdom of de uitkeringen aan nagelaten betrekkingen, de renten bij arbeidsongevallen of beroepsziekten en de uitkeringen bij overlijden, verkregen op grond van een wettelijke regeling van een of meer lidstaten, op generlei wijze worden verminderd, gewijzigd, geschorst, ingetrokken of verbeurd verklaard op grond van het feit dat de rechthebbende op het grondgebied van een andere lidstaat woont dan die, op het grondgebied waarvan zich het orgaan bevindt dat deze uitkering verschuldigd is. […]”
1)

Door maatregelen te handhaven als die waarin is voorzien door de Zevenentwintigste aanvullende bepaling van wet 55/1999 van 29 december 1999 houdende fiscale en administratieve maatregelen en maatregelen van sociale aard, in de versie van artikel 94 van wet 62/2003 van 30 december 2003, waarbij de stemrechten worden beperkt die zijn verbonden aan de aandelen van publiekrechtelijke entiteiten in Spaanse bedrijven uit de energiesector, is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 56 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
58

Ter beoordeling of deze handelingen als misbruik kunnen worden beschouwd, moet de nationale rechter allereerst nagaan of het beoogde resultaat een belastingvoordeel is waarvan de toekenning in strijd zou zijn met een of meerdere doelen van de Zesde richtlijn, en vervolgens of dit het wezenlijke doel van de gekozen contractuele oplossing was (zie punt 42 van onderhavig arrest).
57

Derhalve moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat artikel 73 B, lid 1, van het Verdrag, gelezen in samenhang met artikel 73 D ervan, aldus moet worden uitgelegd dat die bepaling in de weg staat aan een regeling van een lidstaat die, met het oog op de berekening van de belasting over een nalatenschap bestaande uit zaken op het grondgebied van die lidstaat en uit een in een andere lidstaat gelegen voor de land- en bosbouw gebruikt goed, — bepaalt dat het in die andere lidstaat gelegen goed in aanmerking wordt genomen ten belope van de normale waarde ervan, terwijl op een gelijksoortig in het binnenland gelegen goed een bijzondere waarderingsprocedure wordt toegepast die gemiddeld een uitkomst van slechts 10 % van de normale waarde van dat goed oplevert, en — alleen voor binnenlandse voor de land- en bosbouw gebruikte goederen voorziet in de toepassing van een specifiek belastingvrij bedrag voor die goederen, en in de inaanmerkingneming van de resterende waarde van die goederen ten belope van slechts 60 %.
Artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de associatieraad EEG-Turkije, waarin wordt bepaald dat de overeenkomstsluitende partijen geen nieuwe beperkingen van het vrije verkeer van werknemers mogen invoeren, is niet afhankelijk van de voorwaarde dat de betrokken Turkse staatsburger voldoet aan de eisen van artikel 6, lid 1, van dit besluit. De strekking van dit artikel is overigens niet beperkt is tot Turkse migranten die betaalde arbeid verrichten.

Deze twee bepalingen van besluit nr. 1/80 hebben immers betrekking op onderscheiden gevallen, aangezien artikel 6 de voorwaarden regelt voor het verrichten van arbeid waardoor de geleidelijke integratie van de betrokkene in de gastlidstaat mogelijk wordt gemaakt, terwijl artikel 13 betrekking heeft op de nationale maatregelen inzake de toegang tot de arbeidsmarkt, waarbij de werkingssfeer van deze bepaling ook de gezinsleden omvat wier toelating tot het grondgebied van een lidstaat niet afhankelijk is van het verrichten van arbeid. Artikel 13 is niet bedoeld om reeds in de arbeidsmarkt van een lidstaat geïntegreerde Turkse staatsburgers te beschermen, maar ziet juist op Turkse staatsburgers die nog niet in aanmerking komen voor de rechten op het gebied van arbeid en, in samenhang daarmee, van verblijf uit hoofde van artikel 6, lid 1, van besluit nr. 1/80.

Artikel 13 eist daarentegen dat de Turkse staatsburger legaal in de gastlidstaat verblijft en arbeidt, wat betekent dat de Turkse werknemer of het lid van zijn gezin zich moet hebben gehouden aan de regels van de gastlidstaat op het gebied van de toegang, het verblijf en eventueel het verrichten van arbeid, en hij zich derhalve legaal op het grondgebied van die staat bevindt. Dit artikel kan dus niet ten goede komen aan een Turkse staatsburger wiens verblijfssituatie illegaal is.

(cf. punten 50-51, 53)
De verplichting tot verzekering van de wettelijke aansprakelijkheid van automobilisten die door de regeling van een lidstaat wordt opgelegd aan alle verzekeringsondernemingen, ook die welke hun hoofdkantoor in een andere lidstaat hebben maar hun werkzaamheden in eerstbedoelde lidstaat uitoefenen, beperkt de door de artikelen 43 EG en 49 EG gegarandeerde vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten. Een dergelijke maatregel beïnvloedt de toegang van de betrokken ondernemers tot de markt immers negatief, in het bijzonder wanneer verzekeringsondernemingen op grond daarvan niet alleen alle hun voorgestelde risico’s moeten dekken, maar ook matige tarieven moeten hanteren. Doordat de contracteerplicht voor die ondernemingen aanzienlijke aanpassingen en kosten impliceert, maakt zij de toegang tot de markt van die lidstaat minder aantrekkelijk en vermindert zij bij betreding van die markt het vermogen van de betrokken ondernemingen om van meet af aan efficiënt te concurreren met de van oudsher aldaar gevestigde ondernemingen.

Deze verplichting is evenwel geschikt om de verwezenlijking van het ermee beoogde doel te waarborgen en gaat niet verder dan noodzakelijk is om dat doel te bereiken. Het eigenlijke doel van de verplichte wettelijkeaansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen bestaat namelijk erin, te waarborgen dat de slachtoffers van verkeersongevallen worden vergoed. Dit doel van sociale bescherming, dat in wezen de vorm aanneemt van een garantie dat deze slachtoffers passend zullen worden vergoed, kan als een dwingende reden van algemeen belang worden beschouwd. Verder is het in het licht van het evenredigheidsbeginsel niet nodig dat de door de autoriteiten van een lidstaat getroffen beperkende maatregel overeenstemt met een door alle lidstaten gedeelde opvatting over de wijze waarop het betrokken rechtmatige belang moet worden beschermd. Bijgevolg toont het feit dat een aantal lidstaten ervoor heeft gekozen, een andere regeling in te voeren om ervoor te zorgen dat iedere voertuigeigenaar een wettelijkeaansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen kan sluiten tegen een niet buitensporig tarief, niet aan dat de contracteerplicht verder gaat dan nodig is ter bereiking van de nagestreefde doelen. In het licht van het evenredigheidsbeginsel belet de contracteerplicht ten slotte de verzekeringsondernemingen niet een hoger tarief vast te stellen voor een verzekeringnemer die woonachtig is in een gebied met een hoog aantal ongevallen dan voor een verzekeringnemer die woont in een gebied met een lager risico.

(cf. punten 67, 70-71, 74-75, 83, 85, 91, 93)
Zaak C-380/06

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk Spanje

„Niet-nakoming — Betalingsachterstand bij handelstransacties — Termijn — Richtlijn 2000/35/EG — Schending van artikel 3, leden 1, 2 en 4”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 17 juli 2008 I ‐ 9247

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 december 2008 I ‐ 9258

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties – Richtlijn 2000/35

(Richtlijn 2000/35 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 2)

Artikel 3, lid 2, van richtlijn 2000/35 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties regelt de mogelijkheid voor de lidstaten om in een beperkt aantal gevallen en onder bepaalde voorwaarden een wettelijke termijn vast te stellen die meer bedraagt dan de 30 dagen die van toepassing zijn bij ontbreken van een contractuele bepaling over de betalingsdatum of -termijn. Met andere woorden, alleen de gevallen waarin partijen niets hebben afgesproken over deze kwestie, vallen onder artikel 3, lid 2, van die richtlijn.

Kan dus niet worden geacht te zijn onderworpen aan de voorwaarden van die bepaling, een nationale regeling die juist eist dat, opdat de betalingstermijn voor bepaalde levensmiddelen en consumptieartikelen tot een maximum van 90 dagen kan worden verlengd, partijen hierover een „uitdrukkelijke overeenkomst” sluiten.

(cf. punten 19, 22-25)
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 juni 2008 — Commissie/Frankrijk

(Zaak C-226/06)

„Niet-nakoming — Richtlijn 89/391/EEG — Maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk — Artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4 — Niet-conforme uitvoering”

Sociale politiek — Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers — Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk (Richtlijn 89/391 van de Raad, art. 9, lid 1, sub c, 10, leden 1 en 3, sub b, 13, lid 2, sub a, c, e en f) (cf. punten 44-46, 48-54, 58)

Voorwerp

Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB L 183, blz. 1)

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 juni 2008 — Commissie/Frankrijk

(Zaak C-226/06)

„Niet-nakoming — Richtlijn 89/391/EEG — Maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk — Artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4 — Niet-conforme uitvoering”

Sociale politiek — Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers — Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk (Richtlijn 89/391 van de Raad, art. 9, lid 1, sub c, 10, leden 1 en 3, sub b, 13, lid 2, sub a, c, e en f) (cf. punten 44-46, 48-54, 58)

Voorwerp

Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB L 183, blz. 1)

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
In het kader van de procedure van artikel 234 EG, die op een duidelijke afbakening van de taken van de nationale rechterlijke instanties en van het Hof berust, is het uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis te beoordelen, als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Wanneer de vragen betrekking hebben op de uitlegging van gemeenschapsrecht, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden.

Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechter, wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen enkel verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is, of wanneer het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die voor hem noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen.

In dit verband kan de onzekerheid of de nationale rechter, na het antwoord van het Hof op een prejudiciële vraag over de uitlegging van een richtlijn, het nationale recht met inachtneming van de door het Hof ontwikkelde beginselen tegen de achtergrond van dat antwoord kan uitleggen, geen invloed hebben op de verplichting voor het Hof om uitspraak te doen op deze vraag. Elke andere oplossing zou immers ingaan tegen het doel zelf van de door artikel 234 EG aan het Hof verleende bevoegdheden, namelijk in de eerste plaats een uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht door de nationale rechterlijke instanties verzekeren.

(cf. punten 19-22)