Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van feiten — Niet-ontvankelijkheid — Afwijzing — (Art. 32 quinquies, lid 1, KS; Statuut-EGKS van het Hof van Justitie, art. 51)

2. Procedure — Maatregelen van instructie — Verzoek om overlegging van document — Beoordelingsvrijheid van Gerecht — (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 49 en 65, sub b)

3. Hogere voorziening — Bevoegdheid van Hof — Maatregelen van instructie — Daarvan uitgesloten — (Statuut-EGKS van het Hof van Justitie, art. 54, eerste alinea)

4. EGKS — Mededingingsregelingen — Aantasting van mededinging — Mededingingsverstorend doel — Vaststelling voldoende — (EGKS-Verdrag, art. 65, lid 1)

5. EGKS — Mededingingsregelingen — Geldboeten — Bedrag — Berekeningsmethode — Vaststelling, voor alle ondernemingen die aan inbreuk hebben deelgenomen, in ecu op basis van omzet in ecu van laatste volledige jaar waarin inbreuk is gepleegd — Toelaatbaarheid — (EGKS-Verdrag, art. 65, lid 5)

Samenvatting

1. Volgens artikel 32 quinquies, lid 1, KS en artikel 51 van het Statuut-EGKS van het Hof van Justitie is hogere voorziening beperkt tot rechtsvragen. Het Gerecht is dus bij uitsluiting bevoegd om de relevante feiten vast te stellen en te beoordelen, alsook om de bewijselementen te beoordelen, behoudens in het geval van een verdraaiing van deze feiten en bewijselementen.

cf. punt 25

2. Het staat aan de gemeenschapsrechter om op basis van de omstandigheden van het geding te beslissen over de noodzaak tot overlegging van een stuk, overeenkomstig de bepalingen van het Reglement voor de procesvoering inzake de maatregelen van instructie. Wat het Gerecht betreft, volgt uit de artikelen 49 en 65, sub b, van het Reglement voor de procesvoering, in hun onderlinge samenhang beschouwd, dat het verzoek om overlegging van documenten deel uitmaakt van de maatregelen van instructie die het Gerecht in iedere stand van het geding kan gelasten indien het deze nodig acht om de waarheid aan het licht te brengen.

cf. punten 28-29

3. Op het verzoek van een partij aan het Hof om zelf maatregelen van instructie, zoals de overlegging van documenten, te gelasten, kan niet worden ingegaan in het kader van een hogere voorziening, die tot doel heeft een beslissing van het Gerecht op haar wettigheid te toetsen, en die beperkt is tot rechtsvragen.

Maatregelen van instructie zouden immers noodzakelijkerwijs ertoe leiden, dat het Hof zich uitspreekt over feitelijke vragen.

Voorts gaat het in de hogere voorziening alleen om het bestreden arrest en kan het Hof volgens artikel 54, eerste alinea, van het Statuut-EGKS van het Hof van Justitie uitsluitend in geval van vernietiging van dit arrest, zelf de zaak afdoen.

cf. punten 30-32

4. Aangezien artikel 65, lid 1, EGKS-Verdrag overeenkomsten verbiedt die ertoe zouden kunnen leiden dat de normale werking van de mededinging wordt belet, beperkt of vervalst, is een overeenkomst die tot doel heeft de mededinging te beperken, maar waarvan de mededingingsbeperkende gevolgen niet zijn aangetoond, verboden in de zin van deze bepaling, en hoeft de Commissie voor de vaststelling van een schending van deze bepaling geen nadelig effect op de mededinging aan te tonen.

cf. punten 59-60

5. Wanneer de Commissie aan verschillende ondernemingen geldboeten oplegt wegens inbreuken op de mededingingsregels in het kader van het EGKS-Verdrag, is de omzet die elk der ondernemingen heeft behaald in de loop van het referentiejaar, dat wil zeggen het laatste volledige jaar van de in aanmerking genomen periode van de inbreuk, een relevante factor voor de beoordeling van de zwaarte van de door elke onderneming gepleegde inbreuk. Bij de beoordeling van de omvang en de economische macht van een onderneming ten tijde van de inbreuk moet immers noodzakelijkerwijs worden uitgegaan van de omzet in de betrokken periode en niet van de omzet ten tijde van de vaststelling van de beschikking waarbij de geldboete is opgelegd. Verder geeft het gebruik van een gemeenschappelijk referentiejaar voor alle ondernemingen die aan dezelfde inbreuk hebben deelgenomen, elke onderneming de garantie dat zij op dezelfde wijze als de andere wordt behandeld, aangezien de sancties op uniforme wijze worden bepaald, zonder rekening te houden met extrinsieke en aleatoire factoren die een invloed zouden hebben kunnen uitoefenen op de omzet tussen het laatste jaar van de inbreuk en het tijdstip van de vaststelling van de beschikking waarbij de geldboeten worden opgelegd. Overigens biedt het feit dat het referentiejaar deel uitmaakt van de periode waarin de inbreuk is gepleegd, de mogelijkheid om de omvang van de gepleegde inbreuk te beoordelen op basis van de economische werkelijkheid in die periode.

Wat de geldboete zelf betreft, kan dankzij de vaststelling van het bedrag ervan in ecu op basis van de omzet van het referentiejaar tegen de wisselkoers van die periode worden verhinderd dat de omvang van elk van de ondernemingen die aan de inbreuk hebben deelgenomen, door de inaanmerkingneming van extrinsieke en aleatoire factoren, zoals de ontwikkeling van de nationale valuta in de periode daarna, wordt vertekend. Verder is het gebruik van een gemeenschappelijke munt, zoals de ecu, voor de vaststelling van de geldboeten die worden opgelegd aan ondernemingen die aan eenzelfde inbreuk hebben deelgenomen, niet verboden door artikel 65, lid 5, EGKS-Verdrag, maar integendeel gerechtvaardigd door de wens om de sanctie voor deze ondernemingen op uniforme wijze te bepalen.

Ten slotte vormen de valutaschommelingen een toeval dat zowel voordeel als nadeel kan opleveren; ondernemingen krijgen in het kader van hun commerciële activiteiten gewoonlijk met dit toeval te maken, en deze toevallige omstandigheid brengt op zich niet mee dat het bedrag van een geldboete dat op wettige wijze is vastgesteld op basis van de zwaarte van de inbreuk en de omzet in het laatste jaar waarin die inbreuk is gepleegd, niet langer passend zou zijn.

cf. punten 101-106