ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Aangezien wordt verwezen naar de algemene indruk die bij de geïnformeerde gebruiker wordt gewekt door modellen die voor het publiek beschikbaar zijn gesteld, moet dit artikel 6 immers aldus worden uitgelegd dat bij de beoordeling van het eigen karakter van een model moet worden uitgegaan van een of meer precieze, individueel beschouwde, welbepaalde en omschreven modellen binnen het geheel van eerder voor het publiek beschikbaar gestelde modellen.

Artikel 6 van verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen moet aldus worden uitgelegd dat een model slechts kan worden geacht een eigen karakter te hebben indien de algemene indruk die dat model bij de geïnformeerde gebruiker wekt, verschilt van de algemene indruk die bij diezelfde gebruiker wordt gewekt niet door een combinatie van afzonderlijke kenmerken van meerdere oudere modellen, maar door een of meer individueel beschouwde oudere modellen.

Artikel 85, lid 2, van verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een niet-ingeschreven gemeenschapsmodel, opdat een rechtbank voor het gemeenschapsmodel dit model als rechtsgeldig beschouwt, niet behoeft te bewijzen dat dit model een eigen karakter in de zin van artikel 6 van deze verordening heeft, maar alleen moet aangeven in welk opzicht dat model een eigen karakter heeft, dat wil zeggen moet aangeven welk kenmerk of welke kenmerken van het betrokken model, volgens hem, dat model een eigen karakter geven.

Zoals het opschrift zelf van artikel 85 van verordening nr. 6/2002 aangeeft, bevat lid 1 ervan een vermoeden van geldigheid van ingeschreven gemeenschapsmodellen en lid 2 ervan een vermoeden van geldigheid van niet-ingeschreven gemeenschapsmodellen.

Toepassing van dit vermoeden van geldigheid is echter per definitie onverenigbaar met de uitlegging van artikel 85, lid 2, van verordening nr. 6/2002, volgens welke het bewijs dat de houder van een model ingevolge deze bepaling moet leveren, te weten het bewijs dat is voldaan aan de voorwaarden van artikel 11 van deze verordening, het bewijs omvat dat het betrokken model tevens voldoet aan alle voorwaarden van afdeling 1 van titel II van deze verordening, zijnde de artikelen 3 tot en met 9 ervan.

(cf. punten 39, 40, 47, dictum 2)
Artikel 13, lid 5, van richtlijn 2003/9 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer een lidstaat ervoor heeft gekozen om de materiële opvangvoorzieningen te verstrekken in de vorm van een uitkering of van tegoedbonnen, die uitkering overeenkomstig de bepalingen van artikel 13, lid 1, van die richtlijn moet worden verstrekt vanaf het moment van indiening van het asielverzoek en moet beantwoorden aan de in artikel 13, lid 2, van genoemde richtlijn vastgestelde minimumnormen.

Die lidstaat moet ervoor zorgen dat het totale bedrag van de toegekende uitkeringen volstaat om een menswaardige levensstandaard te bieden die voldoende is om de gezondheid te verzekeren en de asielzoekers bestaansmiddelen te waarborgen door hen in staat te stellen met name huisvesting te vinden, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met de bescherming van het belang van personen met bijzondere behoeften in de zin van artikel 17 van die richtlijn. De lidstaten zijn niet verplicht de in artikel 14, leden 1, 3, 5 en 8, van richtlijn 2003/9 bedoelde materiële opvangvoorzieningen te verstrekken wanneer zij ervoor hebben gekozen die voorzieningen uitsluitend in de vorm van een uitkering te verstrekken. Het bedrag van die uitkering moet echter van dien aard zijn dat minderjarige kinderen met hun ouders kunnen worden gehuisvest, zodat de eenheid van het gezin van de asielzoekers kan worden bewaard.

(cf. punt 46, dictum 1)
Artikel 17 van dat Verdrag, „[...] Schade toegebracht aan de bagage”, bepaalt:

„[...]

2. De vervoerder is aansprakelijk voor schade die wordt geleden in geval van vernieling, verlies of beschadiging van aangegeven bagage, op grond van het enkele feit dat de gebeurtenis die de vernieling, het verlies of de beschadiging heeft veroorzaakt, plaats heeft gehad aan boord van het luchtvaartuig of gedurende enig tijdvak waarin de vervoerder de aangegeven bagage onder zijn hoede had. Evenwel is de vervoerder niet aansprakelijk indien en voor zover de schade enkel en alleen het gevolg is van de aard of een eigen gebrek van de bagage. In het geval van niet aangegeven bagage, daaronder begrepen persoonlijke bezittingen, is de vervoerder aansprakelijk indien de schade voortvloeit uit zijn schuld of die van zijn hulppersonen.

3. Indien de vervoerder het verlies van aangegeven bagage erkent of indien de aangegeven bagage niet op de bestemming is aangekomen binnen eenentwintig dagen volgend op de datum waarop zij had moeten aankomen, is de passagier gerechtigd tegen de vervoerder de rechten te doen gelden die voortvloeien uit de vervoerovereenkomst.

4. Behoudens andersluidende bepalingen wordt in dit verdrag onder ‚bagage’ zowel aangegeven als niet aangegeven bagage verstaan.”
59

In situaties als die in de hoofdgedingen vloeit uit het in punt 48 van het onderhavige arrest gegeven antwoord voort dat alleen de gegevens betreffende de aanvrager van de verblijfstitel die in de minuut zijn weergegeven, en in voorkomend geval die welke in de juridische analyse in die minuut zijn weergegeven, „persoonsgegevens” in de zin van artikel 2, sub a, van richtlijn 95/46 zijn. Bijgevolg heeft het recht op inzage waarop deze aanvrager zich krachtens artikel 12, sub a, van richtlijn 95/46 en artikel 8, lid 2, van het Handvest kan beroepen, uitsluitend betrekking op die gegevens. Opdat aan dit recht op inzage wordt voldaan, volstaat het dat aan de aanvrager van de verblijfstitel een volledig overzicht, in begrijpelijke vorm, van al deze gegevens wordt gegeven, dat wil zeggen in een vorm die deze aanvrager in staat stelt kennis te nemen van die gegevens en te controleren of zij juist zijn en zijn verwerkt in overeenstemming met deze richtlijn, opdat hij eventueel de hem bij de artikelen 12, sub b en c, 14, 22 en 23 van die richtlijn verleende rechten kan uitoefenen.
Artikel 7 van richtlijn 2006/115, met het opschrift „Vastleggingsrecht”, bepaalt in de leden 2 en 3:

„2. De lidstaten voorzien ten behoeve van omroeporganisaties in het uitsluitende recht om vastlegging van hun uitzendingen toe te staan of te verbieden, ongeacht of deze uitzendingen al dan niet via de ether plaatsvinden, uitzendingen per kabel of satelliet daaronder begrepen.

3. Het in lid 2 bedoelde recht is niet van toepassing op kabelmaatschappijen voor het louter relayeren van uitzendingen van omroeporganisaties via de kabel.”
40

Gelet op deze gegevens heeft de Hoge Raad der Nederlanden de behandeling van de zaken geschorst en het Hof de volgende, in de zaken C‑24/12 en C‑27/12 gelijkluidende, prejudiciële vragen gesteld: „1) Kan voor de toepassing van artikel 56 EG (thans: artikel 63 VWEU) de eigen LGO als derde staat worden aangemerkt, in welk geval ter zake van het kapitaalverkeer tussen een lidstaat en de eigen LGO een beroep kan worden gedaan op artikel 56 EG? 2) a) Moet, indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt, in het onderhavige geval, waarin per 1 januari 2002 de bronheffing op deelnemingsdividenden uitgekeerd door een in Nederland gevestigde dochtervennootschap aan haar in de Nederlandse Antillen gevestigde houdstervennootschap ten opzichte van 1993 is verhoogd van 7,5 dan wel 5 percent naar 8,3 percent, voor de beantwoording van de vraag of voor de toepassing van artikel 57, lid 1, EG (thans: artikel 64, lid 1, VWEU) sprake is van een verhoging, uitsluitend acht worden geslagen op de verhoging van de Nederlandse bronheffing of moet mede in aanmerking worden genomen dat – in samenhang met de verhoging van de Nederlandse bronheffing – vanaf 1 januari 2002 door de Nederlands-Antilliaanse overheid vrijstelling wordt verleend ter zake van deelnemingsdividenden, ontvangen van een in Nederland gevestigde dochtervennootschap, terwijl voorheen die dividenden deel uitmaakten van de naar het tarief van 2,4 – 3 dan wel 5 percent belaste winst? b) Moeten, indien mede rekening moet worden gehouden met de door invoering van de hiervoor in 2.a bedoelde deelnemingsvrijstelling bewerkstelligde verlaging van de belasting in de Nederlandse Antillen, voorts nog in aanmerking worden genomen Nederlands-Antilliaanse regelingen in de uitvoeringssfeer – in het onderhavige geval: de Nederlands-Antilliaanse rulingpraktijk – welke mogelijk tot gevolg hadden dat vóór 1 januari 2002 – en ook reeds in 1993 – de feitelijk verschuldigde belasting ter zake van de [van een] in Nederland gevestigde dochtervennootschap ontvangen dividenden substantieel lager was dan 8,3 percent?”
72

Wat ten vierde het argument betreft dat de onevenredigheid van de aan FLSmidth toegerekende aansprakelijkheid nog wordt versterkt door het feit dat het Gerecht in zijn arrest Trioplast Industrier/Commissie (EU:T:2010:388) de aansprakelijkheid van Trioplast Industrier, de enige andere moedermaatschappij die aansprakelijk is gesteld voor het gedrag van Trioplast Wittenheim, heeft verminderd, verklaart FLSmidth dat Trioplast Wittenheim in liquidatie is, zodat het bedrag van de vermindering in feite te haren laste komt, ofschoon zij geen partij was in de procedure die tot dat arrest heeft geleid. Vaststaat echter dat deze omstandigheid niet tot gevolg heeft dat in het bestreden arrest blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. In dit verband behoeft er immers slechts aan te worden herinnerd dat de hoofdelijke veroordeling van meerdere vennootschappen tot betaling van één enkele geldboete juist tot doel heeft, ervoor te zorgen dat deze geldboete ook wordt betaald ingeval een van die vennootschappen daartoe niet in staat is.
52

Gelet op het in punt 43 van dit arrest aangehaalde belang van het doel van de verplichting van de kredietgever om de kredietwaardigheid van de kredietnemer te beoordelen, namelijk de consument te beschermen, geldt voorts meer in het algemeen dat de sanctie van het verlies van het recht op conventionele rente geen reële afschrikkende werking heeft indien de verwijzende rechter na de in punt 50 van dit arrest bedoelde vergelijking, waarbij hij met alle in dat punt bedoelde relevante omstandigheden rekening houdt, vaststelt dat de bedragen die de kredietgever na toepassing van deze sanctie kan ontvangen, in een geval als het onderhavige, waarin het uitstaande kapitaal van de lening wegens de tekortkoming van de kredietnemer onmiddellijk opeisbaar is, niet beduidend lager zijn dan de bedragen waarop hij recht zou hebben indien hij deze verplichting wel was nagekomen.
23

In deze omstandigheden heeft het Tribunale amministrativo regionale per il Lazio de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd: „1) Is artikel 15 van richtlijn [2006/54] van toepassing op een beroepsopleiding in het kader van een arbeidsbetrekking en moet het aldus worden uitgelegd dat de werkneemster er na afloop van het [zwangerschaps- en bevallingsverlof] recht op heeft weer te worden toegelaten tot dezelfde, nog lopende opleidingscyclus, of kan het aldus worden uitgelegd dat de werkneemster kan worden ingeschreven voor een volgende opleiding, waarvan in elk geval onzeker is wanneer die zal starten? 2) Moet artikel 2, lid 2, sub c, van richtlijn [2006/54], op grond waarvan elke minder gunstige behandeling in samenhang met zwangerschaps- en bevallingsverlof discriminatie vormt, aldus worden uitgelegd dat het de werkneemster een absolute bescherming garandeert tegen om het even welke wezenlijke ongelijkheid, waaraan niet kan worden gederogeerd op grond van afwijkende belangen [arrest van 30 april 1998, Thibault, C-136/95, Jurispr. blz. I-2011], zodat het in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan werkneemsters van een beroepsopleiding worden uitgesloten met de garantie dat zij aan de eerstvolgende opleiding mogen deelnemen, teneinde een passende opleiding te waarborgen, met als gevolg dat werkneemsters de kans ontnomen wordt om samen met de mannelijke collega’s die voor hetzelfde vergelijkende onderzoek zijn geslaagd, toegang te verkrijgen tot een nieuwe functie en het bijbehorende salaris te genieten? 3) Moet artikel 14, lid 2, van richtlijn [2006/54], volgens hetwelk een verschil in behandeling dat gebaseerd is op kenmerken die een wezenlijk beroepsvereiste vormen, geen discriminatie vormt, aldus worden uitgelegd dat een lidstaat de toegang tot arbeid van een werkneemster die als gevolg van zwangerschaps- en bevallingsverlof geen volledige beroepsopleiding heeft kunnen volgen, mag uitstellen? 4) Indien wordt aangenomen dat artikel 14, lid 2, [van richtlijn 2006/54] in abstracto van toepassing is op de [in vraag 3] uiteengezette casus, moet [deze bepaling], in samenhang met het algemene evenredigheidsbeginsel, dan niettemin aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling die voorschrijft dat een werkneemster die met zwangerschaps- en bevallingsverlof is, van deelname aan de opleiding wordt uitgesloten, in plaats van parallelle inhaalcursussen aan te bieden om de gemiste onderdelen in te halen, zodat de rechten van werkende moeders en het algemeen belang met elkaar worden verzoend, ook al brengt deze optie aanvullende organisatorische inspanningen en kosten mee? 5) Indien richtlijn [2006/54] aldus wordt uitgelegd dat zij in de weg staat aan de hierboven genoemde wettelijke regeling, zijn de bepalingen van deze richtlijn dan rechtstreeks werkende voorschriften die door de nationale rechter moeten worden toegepast?”
6

Artikel 7, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/38 is als volgt geformuleerd: „1. Iedere burger van de Unie heeft het recht gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven: a) indien hij in het gastland werknemer of zelfstandige is, b) indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, of c) — indien hij is ingeschreven aan een particuliere dan wel openbare instelling die door het gastland overeenkomstig de wetgeving of administratieve praktijk is erkend of wordt gefinancierd, om er als hoofdbezigheid een studie, daaronder begrepen een beroepsopleiding, te volgen; en — indien hij beschikt over een verzekering die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, en hij de bevoegde nationale autoriteit, – door middel van een verklaring of van een gelijkwaardig middel van zijn keuze –, de zekerheid verschaft dat hij over voldoende middelen beschikt om te voorkomen dat hij of zijn familieleden tijdens zijn verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland; of d) indien hij een familielid is van een burger van de Unie die voldoet aan de voorwaarden sub a, b of c en hij deze burger begeleidt of zich bij hem voegt. 2. Het verblijfsrecht van lid 1 strekt zich uit tot familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, en die de burger van de Unie begeleiden of zich in het gastland bij hem voegen, [voor zover deze laatste voldoet] aan de voorwaarden [van lid 1,] sub a, b of c.”
17

Ten aanzien van het eerste middel, over de onterechte toerekening van het handelen van Sachsa aan rekwirante, heeft het Gerecht in de punten 69 en 70 van het bestreden arrest herinnerd aan de rechtspraak van het Hof dat wanneer een moedermaatschappij 100 % van het kapitaal in handen heeft van haar dochteronderneming die inbreuk op de mededingingsregels heeft gepleegd, er een eenvoudig vermoeden bestaat dat deze moedermaatschappij daadwerkelijk beslissende invloed op het gedrag van haar dochteronderneming uitoefent. Het Gerecht heeft vervolgens in punt 72 van genoemd arrest geconstateerd dat vaststond dat „[rekwirante] direct en indirect 100 % van het aandelenkapitaal van Sachsa in handen had en dat zij dus zeggenschap over het marktgedrag van Sachsa kon uitoefenen”. Tot slot heeft het Gerecht in de punten 73 tot en met 93 van het bestreden arrest de argumenten onderzocht die rekwirante had aangevoerd om aan te tonen dat Sachsa haar eigen gedragslijn bepaalde en dus zelfstandig was. Na in punt 74 van genoemd arrest te hebben opgemerkt dat „het [...] weliswaar juist [was] dat sommige van de door rekwirante aangevoerde factoren erop wezen dat Sachsa grote autonomie genoot, [dit] niet [...] weg[nam] dat [rekwirante] wel degelijk in het functioneren van haar dochteronderneming had ingegrepen, dat zij belangrijke beperkingen stelde aan de richting waarin haar marktgedrag mocht gaan en dat zij effectieve zeggenschap over haar dochteronderneming uitoefende”.
6

Artikel 7 van die richtlijn, „Verblijfsrecht voor meer dan drie maanden”, is als volgt geformuleerd: „1. Iedere burger van de Unie heeft het recht gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven: a) indien hij in het gastland werknemer of zelfstandige is, b) indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, of c) — indien hij is ingeschreven aan een particuliere dan wel openbare instelling die door het gastland overeenkomstig de wetgeving of administratieve praktijk is erkend of wordt gefinancierd, om er als hoofdbezigheid een studie, daaronder begrepen een beroepsopleiding, te volgen; en — indien hij beschikt over een verzekering die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, en hij de bevoegde nationale autoriteit, – door middel van een verklaring of van een gelijkwaardig middel van zijn keuze –, de zekerheid verschaft dat hij over voldoende middelen beschikt om te voorkomen dat hij of zijn familieleden tijdens zijn verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland; of d) indien hij een familielid is van een burger van de Unie die voldoet aan de voorwaarden onder a, b of c en hij deze burger begeleidt of zich bij hem voegt. 2. Het verblijfsrecht van lid 1 strekt zich uit tot familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, en die de burger van de Unie begeleiden of zich in het gastland bij hem voegen, [voor zover laatstgenoemde voldoet] aan de voorwaarden [van lid 1] onder a, b of c. [...] 4. In afwijking van lid 1, onder d, en lid 2, geldt het verblijfsrecht als familielid van een burger van de Unie die valt onder lid 1, letter c, alleen voor de echtgenoot, de geregistreerde partner in de zin van artikel 2, lid 2, onder b, en kinderen die ten laste komen. Artikel 3, lid 2, is van toepassing op rechtstreekse bloedverwanten in opgaande lijn die ten laste komen van de burger van de Unie en op die van zijn echtgenoot of geregistreerde partner.”
§ 20 van het Umwandlungssteuergesetz (wet inzake de belasting op herstructureringen van ondernemingen) van 11 oktober 1995 (BGBl. 1995 I, blz. 1250), zoals van toepassing ten tijde van de feiten in het hoofdgeding (hierna: „UmwStG 1995”), luidde:

„(1) Wanneer een bedrijf, een bedrijfstak of een medeondernemingsparticipatie wordt ingebracht in een kapitaalvennootschap die onbeperkt belastingplichtig in de vennootschapsbelasting is [§ 1, lid 1, punt 1, van het Körperschaftsteuergesetz (wet op de vennootschapsbelasting)], en de inbrenger in ruil daarvoor nieuwe aandelen ontvangt (inbreng in natura), worden het ingebrachte bedrijfsvermogen en de nieuwe vennootschapsaandelen overeenkomstig de volgende leden gewaardeerd. [...]

(2) De kapitaalvennootschap kan het ingebrachte bedrijfsvermogen waarderen tegen boekwaarde of tegen een hogere waarde [...].

(3) De kapitaalvennootschap moet het ingebrachte bedrijfsvermogen tegen de actuele waarde waarderen wanneer de Bondsrepubliek Duitsland niet heffingsbevoegd is voor de winst uit de overdracht van de aandelen die aan de inbrenger zijn toegekend in ruil voor zijn inbreng in natura.

(4) De waarde waartegen de kapitaalvennootschap het ingebrachte bedrijfsvermogen waardeert, geldt voor de inbrenger als de overdrachtsprijs en aanschaffingsprijs van de aandelen. [...]

[...]

(6) In de gevallen bedoeld in lid 3, geldt § 21, lid 2, derde tot en met zesde volzin, naar analogie voor het uitstel van betaling van de verschuldigde inkomsten- of vennootschapsbelasting.”
32

Uit het enkele feit dat het Hof in datzelfde arrest alleen heeft vastgesteld dat de rechter die de procedure heeft geopend, bevoegd is om uitspraak te doen over vorderingen tegen in een andere lidstaat gevestigde verweerders, kan echter niet worden afgeleid dat een dergelijke bevoegdheid a priori is uitgesloten indien de betrokken verweerder in een derde staat is gevestigd, aangezien het Hof die vraag niet diende te beantwoorden. De verwerende partij in de zaak die heeft geleid tot het reeds aangehaalde arrest Seagon was immers in een lidstaat gevestigd.
4

De artikelen 12, 15, 16, 18 tot en met 20 en 42 van de Tweede richtlijn bepalen met name: „Artikel 12 Behoudens de bepalingen betreffende de vermindering van het geplaatste kapitaal, kunnen de aandeelhouders niet worden ontheven van de verplichting tot storting van hun inbreng. [...] Artikel 15 a) Behalve in geval van vermindering van het geplaatste kapitaal, mag aan de aandeelhouders geen enkele uitkering worden gedaan indien op de datum van afsluiting van het laatste boekjaar het netto actief, zoals dat blijkt uit de jaarrekening, is gedaald of ingevolge de uitkering zou dalen beneden het bedrag van het geplaatste kapitaal, vermeerderd met de reserves die krachtens de wet of de statuten niet mogen worden uitgekeerd. [...] d) Het woord ‚uitkering’ sub a en c omvat in het bijzonder de betaling van dividenden en de betaling van rente op aandelen. [...] Artikel 16 Een uitkering in strijd met artikel 15 moet door de aandeelhouder die haar heeft ontvangen, worden terugbetaald indien de vennootschap bewijst dat de aandeelhouder wist dat de uitkering te zijnen gunste in strijd met de voorschriften was of daarvan, gezien de omstandigheden, niet onkundig kon zijn. [...] Artikel 18 1. De vennootschap mag geen eigen aandelen nemen. [...] Artikel 19 1. Wanneer de wetgeving van een lidstaat aan vennootschappen toestaat eigen aandelen te verkrijgen, hetzij zelf, hetzij via een persoon die in eigen naam maar voor rekening van de vennootschap handelt, stelt zij ten minste de volgende voorwaarden: a) er moet toestemming tot verkrijging zijn gegeven door de algemene vergadering, die de wijze vaststelt waarop de voorgenomen verkrijgingen plaatsvinden, met name het maximum aantal te verkrijgen aandelen, de geldigheidsduur van de toestemming die achttien maanden niet te boven mag gaan en, in geval van verkrijging onder bezwarende titel, de minimum‑ en maximumwaarde van de vergoeding. [...] [...] Artikel 20 1. De lidstaten behoeven artikel 19 niet toe te passen: [...] d) op aandelen die worden verkregen krachtens een wettelijke verplichting of een rechterlijke beslissing [...] [...] Artikel 42 Voor de toepassing van deze richtlijn waarborgen de wetgevingen van de lidstaten een gelijke handeling van aandeelhouders die zich in identieke omstandigheden bevinden.”