ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Artikel 3 van verordening nr. 2988/95 bepaalt: „1. De verjaringstermijn van de vervolging bedraagt vier jaar vanaf de datum waarop de in artikel 1, lid 1, bedoelde onregelmatigheid is begaan. De sectoriële regelingen kunnen echter een kortere termijn bepalen, die niet minder dan drie jaar mag bedragen. Voor voortdurende of voortgezette onregelmatigheden gaat de verjaringstermijn in op de dag waarop de onregelmatigheid is geëindigd. Bij meerjarige programma’s loopt de verjaringstermijn in elk geval tot de dag waarop het programma definitief wordt afgesloten. De verjaring van de vervolging wordt gestuit door elke onderzoekshandeling of daad van vervolging van de onregelmatigheid door de bevoegde autoriteit, mits deze de betrokkene ter kennis is gebracht. Na de stuiting vangt een nieuwe verjaringstermijn aan. De verjaring treedt echter in ieder geval in na verloop van een termijn die het dubbele bedraagt van de verjaringstermijn indien de bevoegde autoriteit binnen deze termijn geen sanctie heeft opgelegd, behoudens in geval van schorsing van de administratieve procedure overeenkomstig artikel 6, lid 1. [...] 3. Het staat de lidstaten vrij langere termijnen toe te passen dan de in de leden 1 en 2 bepaalde.”
41

Gelet daarop dient te worden vastgesteld dat zelfs als een dergelijk lid van de directie van een kapitaalvennootschap bij de uitoefening van zijn taken over een beoordelingsmarge beschikt die ruimer is dan die van met name een werknemer in de zin van het Duitse recht, wiens te vervullen taken, zoals de nationale rechter heeft opgemerkt, en de wijze waarop deze moeten worden uitgevoerd, door de werkgever mogelijkerwijs in detail worden voorgeschreven, het wel zo is dat dit lid zich in een verhouding van ondergeschiktheid bevindt ten opzichte van die vennootschap in de zin van de in de punten 38 en 39 van dit arrest aangehaalde rechtspraak (zie in die zin het arrest Danosa, C‑232/09, EU:C:2010:674, punten 49‑51).
5

Het eerste deel van de GN bevat een aantal inleidende bepalingen. In dat deel, in titel I, betreffende de „Algemene regels”, luidt afdeling A, „Algemene regels voor de interpretatie van de [GN]”: „Voor de indeling van goederen in de [GN] gelden de volgende bepalingen. 1. De tekst van de opschriften van de afdelingen, van de hoofdstukken en van de onderdelen van hoofdstukken wordt geacht slechts als aanwijzing te gelden; voor de indeling zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van de posten en de aantekeningen op de afdelingen of op de hoofdstukken en – voor zover dit niet in strijd is met de bewoordingen van bedoelde posten en aantekeningen – de navolgende regels. [...] 3. Indien goederen met toepassing van het bepaalde onder 2 b) of om enige andere reden vatbaar zijn voor indeling onder twee of meer posten, geschiedt de indeling als volgt: a) de post met de meest specifieke omschrijving heeft voorrang boven posten met een meer algemene strekking. Indien echter twee of meer posten elk afzonderlijk slechts betrekking hebben op een gedeelte van de stoffen of bestanddelen waaruit een mengsel of een goed is samengesteld of op een gedeelte van de artikelen, in het geval van goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein, worden die posten, met betrekking tot bedoelde mengsels en goederen, aangemerkt als even specifiek, zelfs indien een van de andere posten daarvan een volledigere of nauwkeurigere omschrijving geeft. [...] 6. Voor de indeling van goederen onder de onderverdelingen van een post zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van die onderverdelingen en de aanvullende aantekeningen, alsmede ‚mutatis mutandis’ de vorenstaande regels, met dien verstande dat uitsluitend onderverdelingen van gelijke rangorde met elkaar kunnen worden vergeleken. Voor de toepassing van deze regel en voor zover niet anders is bepaald, zijn de aantekeningen op de afdelingen en op de hoofdstukken eveneens van toepassing.”
28

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
41

Ten eerste betogen rekwirantes dat het Gerecht, dat in punt 86 van het bestreden arrest heeft opgemerkt dat de Commissie niet over bewijs beschikt met betrekking tot specifiek de interne verkopen door LGD aan LGE en Philips van juli 2002 tot september 2005, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en LGD’s rechten van verdediging heeft geschonden door bij de berekening van de geldboete rekening te houden met die verkopen. De Commissie is op dat punt afgeweken van de praktijk die zij heeft gevolgd in beschikking C(2009) 428 definitief van 28 januari 2009 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.406 – Olieslangen voor maritieme toepassingen), waarin zij heeft aangenomen dat het evenredigheidsbeginsel zich ertegen verzet dat verkopen die zijn gerealiseerd in een periode waarvoor geen bewijs beschikbaar is, in aanmerking worden genomen. Die praktijk is ook bevestigd in de rechtspraak van het Gerecht (arresten Dansk Rørindustri/Commissie, T‑21/99, EU:T:2002:74, punt 62, en IMI e.a./Commissie, T‑18/05, EU:T:2010:202, punt 95). Het Gerecht heeft bovendien niet beoordeeld of de interne verkopen door LGD aan haar moedermaatschappijen, gelet op het voornoemde feit dat er geen bewijs beschikbaar is voor de periode van juli 2002 tot september 2005, deel uitmaken van één enkele voortdurende inbreuk gedurende de gehele betrokken periode.
19

Het Oberste Gerichtshof is van oordeel dat de vraag of Santer als „passagier” dient te worden beschouwd, bepalend is voor de toepassing van de aansprakelijkheidsregeling van het Verdrag van Montreal. Deze rechterlijke instantie merkt op dat een definitie van dit begrip in het Verdrag van Montreal en in de rechtspraak van het Hof ontbreekt. Tevens brengt zij in herinnering dat een vlucht die met een specifiek doel wordt uitgevoerd, door verschillende rechterlijke instanties niet als commercieel vervoer, maar als „arbeid in de lucht” wordt beschouwd. Evenwel uit de verwijzende rechter twijfel over de mogelijkheid om Santer aan te merken als „passagier” dan wel hetzij als „bemanningslid” hetzij als „derde”. Hij is van oordeel dat een minimumverzekeringsniveau dient te worden gewaarborgd om de rechten van de consumenten te beschermen en dat een uniforme uitlegging van het begrip „passagier” in het Unierecht en in het Verdrag van Montreal wenselijk is.
Artikel 3, „Vaststelling van schade”, leden 1, 2 en 5 tot en met 7, van de basisverordening bepaalde:

„1. Voor de toepassing van deze verordening wordt onder ‚schade’, tenzij anders bepaald, verstaan aanmerkelijke schade voor een bedrijfstak van de Gemeenschap, dreiging van aanmerkelijke schade voor een bedrijfstak van de Gemeenschap of aanmerkelijke vertraging van de vestiging van een dergelijke bedrijfstak en wordt dit begrip overeenkomstig de bepalingen van dit artikel uitgelegd.

2. De vaststelling van schade is gebaseerd op positief bewijsmateriaal en houdt een objectief onderzoek in van:

a) de omvang van de invoer met dumping en de gevolgen daarvan voor de prijzen van soortgelijke producten in de Gemeenschap; en

b) de gevolgen van deze invoer voor de bedrijfstak van de Gemeenschap.

[...]

5. Het onderzoek naar de gevolgen van de invoer met dumping voor de betrokken bedrijfstak van de Gemeenschap omvat een beoordeling van alle relevante economische factoren en indicatoren die op de situatie van die bedrijfstak van invloed zijn, zoals het feit dat een bedrijfstak nog steeds herstellende is van de gevolgen van invoer met dumping of subsidiëring die in het verleden heeft plaatsgevonden, de werkelijke hoogte van de dumpingmarge, de werkelijke en potentiële daling van de verkoop, de winst, de productie, het marktaandeel, de productiviteit, de rentabiliteit en de bezettingsgraad, alsmede de factoren die van invloed zijn op de prijzen in de Gemeenschap, de werkelijke en potentiële negatieve gevolgen voor de ‚cash flow’, de voorraden, de werkgelegenheid, de lonen, de groei en het vermogen om kapitaal of investeringen aan te trekken. Deze lijst is niet limitatief, noch zijn één of meer van deze factoren noodzakelijkerwijze doorslaggevend.

6. Aan de hand van het overeenkomstig lid 2 overgelegde relevante bewijsmateriaal moet worden aangetoond, dat de invoer met dumping schade in de zin van deze verordening veroorzaakt. Hierbij moet meer in het bijzonder worden aangetoond, dat de overeenkomstig lid 3 vastgestelde omvang en/of prijzen de in lid 5 omschreven gevolgen hebben voor de bedrijfstak van de Gemeenschap en dat deze gevolgen als aanmerkelijk kunnen worden aangemerkt.

7. Andere bekende factoren dan de invoer met dumping die de bedrijfstak van de Gemeenschap terzelfder tijd schade toebrengen, worden ook onderzocht, om te voorkomen dat de door deze andere factoren veroorzaakte schade overeenkomstig het bepaalde in lid 6 aan de invoer met dumping wordt toegeschreven. Relevant in dit verband zijn onder andere de hoeveelheden en de prijzen van de niet tegen dumpingprijzen verkochte invoer, een inkrimping van de vraag of wijzigingen in het consumentengedrag, handelsbeperkende praktijken van en de concurrentie tussen buitenlandse producenten en producenten in de Gemeenschap, technologische ontwikkelingen en exportprestaties en productiviteit van de bedrijfstak van de Gemeenschap.”
§ 263 van het strafwetboek, met als opschrift „Oplichting”, bepaalt:

„(1) Wie met het oogmerk om voor zichzelf of voor een ander een onrechtmatig vermogensvoordeel te verkrijgen, door een misvatting te doen ontstaan of in stand te houden middels het gebruik van valse voorwendselen of middels verdraaiing of achterhouding van de ware toedracht van de feiten, een ander een vermogensnadeel toebrengt, wordt gestraft met een vrijheidsstraf van maximaal vijf jaar of met een geldstraf.

[...]

(3) In bijzonder ernstige gevallen wordt oplichting gestraft met een vrijheidsstraf van zes maanden tot tien jaar. In beginsel is sprake van een bijzonder ernstig geval wanneer de dader
38

In de omstandigheden van het hoofdgeding bedraagt de contractueel overeengekomen duur van het genot van de terbeschikkingstelling maximaal 18 speeldagen tijdens het voetbalseizoen en is deze duur dus a priori niet verwaarloosbaar. Niettemin moet de verwijzende rechter uitmaken of gelet op alle omstandigheden de overeengekomen duur veeleer toch als incidenteel en tijdelijk te beschouwen is, hetgeen een extra aanwijzing zou vormen die erop duidt dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde prestatie in haar geheel moet worden aangemerkt als een dienst in plaats van als een verhuur van een onroerend goed. In deze context dient met name te worden nagegaan of, zoals de Belgische regering aanvoert, de daadwerkelijke terbeschikkingstelling van de installaties van het voetbalstadion Luc Varenne aan RFCT verder gaat dan de letter van de overeenkomst en minder gelinkt is aan welbepaalde tijdstippen dan wel of, zoals de regie stelt, het daadwerkelijke genot uitsluitend tot de voetbalwedstrijden beperkt is.
Artikel 4, lid 1, van verordening nr. 794/2004 tot uitvoering van verordening nr. 659/1999 bepaalt dat „[v]oor de toepassing van artikel 1, onder c), van [verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU] [...] onder een wijziging in bestaande steun iedere wijziging [wordt] verstaan, met uitzondering van aanpassingen van louter formele of administratieve aard die de beoordeling van de verenigbaarheid van de steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt niet kunnen beïnvloeden”.

De Commissie baseert haar oordeel over de verenigbaarheid van steun met de interne markt op de beoordeling van de economische gegevens en de omstandigheden op de betrokken markt ten tijde van de vaststelling van haar besluit en houdt daarbij met name rekening met de duur waarvoor deze steun is verleend. De duur van bestaande steun vormt dus een element dat het oordeel van de Commissie over de verenigbaarheid van deze steun met de interne markt kan beïnvloeden.

In deze omstandigheden moet de verlenging van bestaande steun worden beschouwd als een wijziging van bestaande steun en vormt zij dus op grond van artikel 1, onder c), van verordening nr. 659/1999 nieuwe steun.

Wanneer een nationale rechterlijke instantie die uitspraak doet in kort geding, de gevolgen van de opzegging van een overeenkomst die vóór de toetreding van de lidstaat tot de Europese Gemeenschappen tussen de openbare elektriciteitsmaatschappij en een onderneming is gesloten en waarbij een preferentieel elektriciteitstarief aan deze onderneming is verleend, voorlopig en ex nunc schorst en aldus het preferentiële tarief opnieuw van toepassing verklaart voor een bepaalde periode, heeft dit tot gevolg dat de lengte van de periode waarin dit tarief kon worden toegepast, zoals afgesproken in de overeenkomst, en dus de duur van de steunregeling zoals die was goedgekeurd door de Commissie, wordt gewijzigd. Een dergelijke beschikking in kort geding moet dus worden geacht een wijziging van bestaande steun te vormen.

(cf. punten 47, 49, 50, 59)
Om te waarborgen dat het beheer van de spoorweginfrastructuur wordt gescheiden van de spoorvervoeractiviteiten teneinde met name ervoor te zorgen dat overheidssteun die voor een van die twee activiteiten wordt verstrekt, niet van de ene aan de andere kan worden overgedragen, legt artikel 6, lid 1, van richtlijn 91/440 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap de verplichting op om gescheiden winst- en verliesrekeningen en gescheiden balansen op te stellen en de rekeningen betreffende de activiteiten in kwestie te publiceren. In het bijzonder ten aanzien van de overheidssteun volgt daaruit dat de Uniewetgever aan de ondernemingen die spoorvervoerdiensten verlenen en spoorweginfrastructuur beheren, niet alleen de verplichting heeft willen opleggen om deze steun in de boekhouding op te nemen, zodat daar boekhoudkundig toezicht op kan worden gehouden, maar ook om die rekeningen te publiceren, met name om ervoor te zorgen dat de informatie over die steun openbaar is, zodat objectief kan worden nagegaan dat er geen kruissubsidiëring tussen de activiteiten betreffende het beheer van de spoorweginfrastructuur en de vervoerdiensten plaatsvindt. Met artikel 6, lid 1, van richtlijn 91/440 wordt immers niet alleen het doel van een nauwkeurige boekhoudkundige verwerking nagestreefd, om er met name voor te zorgen dat kan worden vastgesteld welke overheidssteun de spoorwegondernemingen ontvangen, maar ook het doel van externe transparantie wat het gebruik van die steun betreft.

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 91/440 kan derhalve niet zodanig worden uitgelegd dat de verplichtingen van de spoorwegondernemingen zijn beperkt tot het opnemen van de door hen ontvangen overheidssteun in de boekhouding, en dit zelfs wanneer met het opnemen daarvan op het vlak van de interne boekhouding van die vennootschappen toezicht kan worden gehouden op het verbod van de overdracht van deze steun.

(zie punten 61‑65, 68)
Het beginsel van wederzijdse erkenning kan niet worden toegepast op de handel binnen de Unie in uit derde staten afkomstige goederen die zich in het vrije verkeer bevinden en vóór uitvoer naar een andere lidstaat dan die waarin zij zich in het vrije verkeer bevinden, niet rechtmatig in de handel zijn gebracht op het grondgebied van een lidstaat.

Een nationale regeling die verlangt dat edelmetalen werken die zijn ingevoerd uit andere lidstaten, waar zij rechtmatig in de handel zijn gebracht en overeenkomstig de wetgeving van die staten zijn gewaarmerkt, in de lidstaat van invoer opnieuw van een stempelmerk worden voorzien, maakt de invoer moeilijker en duurder en vormt aldus een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve invoerbeperking in de zin van artikel 34 VWEU.

Dat is het geval bij een praktijk waarbij edelmetalen werken die zijn afgeslagen met de stempelmerken van een waarborginstelling van een lidstaat, of zij nu rechtmatig zijn afgeslagen en in de handel gebracht op het grondgebied van die lidstaat of, in voorkomend geval, op het grondgebied van een andere lidstaat, of zijn afgeslagen op het grondgebied van een derde staat overeenkomstig de wet van de eerste lidstaat en in het vrije verkeer zijn gebracht in een lidstaat, en of zij nu rechtmatig in de handel zijn gebracht op het grondgebied van een lidstaat of niet, enkel in de handel mogen worden gebracht op het grondgebied van de betrokken lidstaat nadat zij in die lidstaat zijn gecontroleerd en daarop een aanvullend waarborgmerk is aangebracht.

Met betrekking tot een eventuele rechtvaardiging van een dergelijke praktijk ontleend aan met name de bescherming van de consument, ligt de keuze van passende maatregelen om dit gevaar het hoofd te bieden, gezien het risico van fraude op de markt van edelmetalen werken, bij gebreke van een Unieregeling, bij de lidstaten, die daartoe over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken. Derhalve heeft een lidstaat bij de huidige stand van het Unierecht en afgezien van de gevallen die door een internationale overeenkomst worden beheerst, in beginsel het recht om te beslissen dat waarborgmerken die zijn aangebracht op het grondgebied van derde staten, een niveau van bescherming van de consument bieden dat niet gelijkwaardig is aan dat van waarborgmerken die zijn aangebracht door onafhankelijke instanties op het grondgebied van de lidstaten.

(cf. punten 42‑44, 52, 55)
Artikel 94, leden 1 en 2, van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, moet in die zin worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat die voor de bepaling van de rechten op pensioenuitkeringen geen rekening houdt met een verzekeringstijdvak dat beweerdelijk krachtens de wettelijke regeling ervan is vervuld door een buitenlandse werknemer, wanneer de staat waarvan die werknemer de nationaliteit heeft, nadat dat tijdvak was vervuld, is toegetreden tot de Unie.

Om rechtsgeldig artikel 94, lid 2, van verordening nr. 1408/71 te kunnen inroepen, moet een aanvrager immers een verzekeringstijdvak en in voorkomend geval tijdvakken van arbeid of wonen kunnen aanwijzen die vóór 1 oktober 1972 zijn vervuld krachtens de wetgeving van een lidstaat of, wat lidstaten betreft die na die datum tot de Unie zijn toegetreden, vóór de datum van de toepassing van deze verordening op het grondgebied van de betrokken lidstaat.

Voormelde regeling sloot de werknemer echter van de ouderdomsverzekering op grond dat hij een derdelander was en woonde aan boord van de schepen waarop hij een lid van de bemanning was. Hoewel een dergelijke uitsluiting op de nationaliteit is gebaseerd, was deze door het Unierecht niet verboden op het tijdstip van de feiten van het hoofdgeding, omdat dit land nog niet was toegetreden tot de Unie.

(zie punten 56, 64, 66, dictum 1)
Het staat niet aan het Hof om in het kader van de prejudiciële procedure de door een alleensprekende arbiter in het kader van een arbitrageprocedure vastgestelde feiten of diens uitlegging van een licentieovereenkomst tegen de achtergrond van het toepasselijke nationale recht te herzien.

Artikel 101 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat de licentienemer krachtens een licentieovereenkomst wordt verplicht royalty’s te betalen voor het gebruik van een geoctrooieerde technologie gedurende de volledige looptijd van deze overeenkomst, wanneer het in licentie gegeven octrooi nietig wordt verklaard of daarop geen inbreuk wordt gemaakt, indien de licentienemer deze overeenkomst binnen een redelijke termijn vrij kon opzeggen.

Indien gedurende de looptijd van een licentieovereenkomst de betaling van de royalty’s verschuldigd blijft, ook nadat de intellectuele-eigendomsrechten zijn afgelopen, dan geldt dit immers, a fortiori, ook vóór deze rechten zijn afgelopen. Het feit dat de rechterlijke instanties van de lidstaat van afgifte van de octrooien na de opzegging van de licentieovereenkomst hebben geoordeeld dat het gebruik van de in licentie gegeven technologie door de verzoeker de uit deze octrooien ontstane rechten niet schendt, heeft geen gevolgen voor de opeisbaarheid van de royalty’s voor de periode die aan deze opzegging voorafgaat. Aangezien het de licentienemer vrij stond om deze overeenkomst te allen tijde op te zeggen, is de genoemde verplichting geen beperking van de mededinging in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU.

(cf. punten 41‑43 en dictum)
Artikel 12, lid 2, onder c), van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming moet aldus worden uitgelegd dat de daarin vervatte grond voor uitsluiting van de vluchtelingenstatus niet kan worden geacht alleen aanwezig te zijn indien de persoon die om internationale bescherming verzoekt, is veroordeeld wegens een van de terroristische misdrijven bedoeld in artikel 1, lid 1, van kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake terrorismebestrijding.

Indien het in de bedoeling van de Uniewetgever had gelegen de werkingssfeer van artikel 12, lid 2, onder c), van richtlijn 2004/83 in te perken en het begrip „handelingen welke in strijd zijn met de doelstellingen en beginselen van de Verenigde Naties” te beperken tot de in artikel 1, lid 1, van kaderbesluit 2002/475 genoemde strafbare feiten, had hij dat probleemloos kunnen doen door deze feiten uitdrukkelijk te vermelden of door te verwijzen naar dat kaderbesluit.

Artikel 12, lid 2, onder c), van richtlijn 2004/83 verwijst evenwel niet naar kaderbesluit 2002/475, dat nochtans bestond toen die bepaling werd opgesteld, noch naar enig ander instrument van de Europese Unie dat in het kader van de strijd tegen het terrorisme is vastgesteld.

(zie punten 52-54, dictum 1)