De door de Duitse administratieve rechter gestelde vragen gaan over de geldigheid van verordening EEG nr. 849/70 van de Commissie van 11 mei 1970, tot intrekking van de verhoging van de denatureringspremie voor zachte tarwe met een soortelijk gewicht van meer dan 77 kg/hl, die bij verordening (EEG) nr. 1403/69 van de Commissie van 18 juli 1969 was ingevoerd. U hebt vast te stellen of verordening nr. 849/70 ongeldig is

a) wegens onvoldoende motivering, dan wel

b) wegens ontbreken van de wettelijke voorwaarden,

en, zo neen, of de eerste twee artikelen der verordening niet in ieder geval als ongeldig moeten worden beschouwd in zoverre deze ook betrekking hebben op zachte tarwe die reeds vóór de inwerkingtreding van deze verordening door het denatureringsbedrijf was aangekocht.

In onze dagen van schaarste aan graan op de wereldmarkt zal een onderneming die kritiek oefent op de afschaffing van een premieverhoging als aanmoediging van graangebruik anders dan voor menselijke consumptie, niet op spontane sympathie hoeven te rekenen. Maar in dit geval heeft het geding, dat de firma Deuka bij de Duitse rechter aanhangig heeft gemaakt, betrekking op het graanverkoopseizoen 1969/1970, toen er nog allerminst een tekort aan graan op de wereldmarkt was. Zo ook is het mechanisme van denatureringspremies voor tarwe nog na het tijdvak waarin zich de feiten hebben voorgedaan die aan het voor de nationale rechter aanhangige geding ten grondslag liggen, van kracht en van toepassing gebleven.

Alvorens tot de vragen van de Duitse rechter over te gaan, moge ik een kort overzicht geven van de communautaire teksten betreffende denaturering van tarwe, die in deze procedure van belang kunnen zijn.

De mogelijkheid om een denatureringspremie voor zachte tarwe toe te kennen, oorspronkelijk voorzien in artikel 7, lid 3, van 's Raads verordening (EEG) nr. 120/67 van 13 juni 1967 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector granen, vindt haar basisregeling in 's Raads verordening nr. 172/67/EEG van 27 juni 1967. In de eerste overweging bij deze verordening wordt de eis gesteld, dat de denatureringsmethoden van dien aard moeten zijn dat het gedenatureerde graan niet meer voor menselijke consumptie op de markt kan worden gebracht. Denaturering heeft immers ten doel de markt van Produkten die geen natuurlijk afzetgebied kunnen vinden, te stabiliseren door een deel dezer produkten aan hun normale bestemming te onttrekken. In een dergelijk geval zal de tarwe die ongeschikt is gemaakt voor menselijke consumptie, gewoonlijk bestemd zijn voor de produktie van veevoeder.

Artikel 5 van verordening nr. 172/67 bepaalt dat het bedrag van dé denatureringspremie op een zodanig niveau moet worden vastgesteld dat daaruit geen verstoringen op de gerst- en maïsmarkten kunnen voortvloeien. Volgens artikel 5 van verordening nr. 242/67 van de Commissie van 30 juni 1967, houdende de wijze van toepassing van bovengenoemde bepalingen, bestaat de denatureringspremie uit een onderdeel waarin rekening wordt gehouden met het prijsverschil tussen zachte tarwe en gerst, en een ander onderdeel waarin de technische kosten van denaturering in aanmerking worden genomen.

Gezien de kosten van deze steunmaatregel voor de Gemeenschap, zal men begrijpen dat hiervan slechts gebruik mag worden gemaakt voor zover zulks strikt noodzakelijk is ter verwezenlijking van het wettelijk doel. Volgens de betrokken regeling kan de premie alleen worden toegekend voor granen die voldoen aan bepaalde kwaliteitsvoorwaarden (artikel 2 van verordening nr. 242/67). Bovendien wordt ingevolge artikel 5, lid 2, de premie verlaagd, wanneer de tarwe een lager soortelijk gewicht heeft dan voor deze soort is bepaald. Daarentegen geldt er geen enkele beperking van de totale hoeveelheid. Wel bepaalt artikel 7 van verordening nr. 172/67 dat de denaturering, om voor de premie in aanmerking te komen, moet plaatsvinden met goedkeuring en onder controle van het interventiebureau.

De communautaire wetgever beschermt ook de belangen van de denatureringsbedrijven. Zo wordt in de derde overweging bij genoemde verordening van de Raad opgemerkt, dat het bestaan der premie vanaf het begin van het verkoopseizoen aan de eventuele begunstigden bekend moet zijn, zodat zij de gedenatureerde zachte tarwe op rationele wijze kunnen gebruiken. Artikel 4, lid 1, dezer verordening bepaalt dan ook dat de premie vóór het begin van ieder verkoopseizoen voor de duur van dat seizoen wordt vastgesteld.

De mogelijkheid om het premiebedrag te wijzigen, waarop artikel 4 wijst, geldt hetzij voor de vaststelling van een verschillende basispremie voor verschillende perioden van het jaar (zie bij voorbeeld verordening nr. 957/68 van de Commissie van 12 juli 1968), hetzij voor de eventuele vaststelling van premieverhogingen of -verlagingen naar gelang van de marktkenmerken van de verschillende soorten zachte tarwe. Van deze laatste mogelijkheid heeft de Commissie gebruik gemaakt bij verordening nr. 956/68 en bij verordening nr. 1403/69 van 18 juli 1969, waarin wordt bepaald dat wanneer de te denatureren zachte tarwe een soortelijk gewicht heeft van meer dan 77 kg/hl, de denatureringspremie wordt verhoogd door toepassing van bepaalde percentages op de basisinterventieprijs voor zachte tarwe, die geldt bij het begin van het verkoopseizoen.

Ten einde meer algemeen de afzet van tarwe op de interne markt te vergemakkelijken, moedigde de Commissie bovendien bij verordening nr. 1404/69 de denaturering verder aan door het eerste element van de premie met een vast bedrag van 2,50 rekeneenheden te verhogen, en zo, uitsluitend voor premieberekening, het prijsverschil russen zachte tarwe en gerst kunstmatig te vergroten.

Ten slotte besloot de Commissie, gezien de grote voorraden en de opslagmoeilijkheden, bij verordening nr. 1583/69 van 8 augustus 1969 tot een verdere verhoging van het premiebedrag met 2 rekeneenheden.