Zaak C-521/07

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk der Nederlanden

„Niet-nakoming — Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte — Artikel 40 — Vrij verkeer van kapitaal — Discriminerende behandeling van dividenden uitbetaald door Nederlandse vennootschappen — Bronbelasting — Vrijstelling — Ontvangende vennootschappen gevestigd in lidstaten van Gemeenschap — Ontvangende vennootschappen gevestigd in IJsland of Noorwegen”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 juni 2009 I ‐ 4875

Samenvatting van het arrest

Internationale overeenkomsten – Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte – Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingwetgeving – Vennootschapsbelasting – Belasting van dividenden

(EER-Overeenkomst, art. 40)

Een lidstaat die dividenden uitbetaald door ingezeten vennootschappen aan vennootschappen die zijn gevestigd in EER-Staten, niet onder dezelfde voorwaarden vrijstelt van inhouding van bronbelasting op dividenden, als dividenden uitbetaald aan ingezeten vennootschappen of aan vennootschappen die zijn gevestigd in andere lidstaten van de Europese Gemeenschap, door te vereisen dat, om voor de vrijstelling in aanmerking komen, de vennootschappen die zijn gevestigd in de twee betrokken EER-Staten ten minste 10% respectievelijk 25% van de aandelen van de uitkerende vennootschap bezitten, en de vennootschappen waarvan de zetel zich in de betrokken lidstaat of in een andere lidstaat bevindt, ten minste 5% van het nominaal gestorte kapitaal van de ingezeten uitkerende vennootschap bezitten, is de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER).

Een dergelijk verschil in behandeling ter zake van de wijze van belastingheffing over dividenden die worden uitbetaald aan in de twee betrokken EER-Staten gevestigde ontvangende vennootschappen, vergeleken met die welke worden uitbetaald aan ontvangende vennootschappen gevestigd in de lidstaten van de Gemeenschap, kan immers de in de eerste twee Staten gevestigde vennootschappen ervan doen afzien in de betrokken lidstaat te investeren. Dit verschil maakt het voor een ingezeten vennootschap bovendien moeilijker om kapitaal uit de twee betrokken EER-Staten aan te trekken dan uit de betrokken lidstaat of een andere lidstaat van de Gemeenschap. Het vormt dus een in beginsel door artikel 40 van de EER-Overeenkomst verboden beperking van het vrije kapitaalverkeer.

Het argument ontleend aan het verschil tussen de situatie van, enerzijds, vennootschappen die hun zetel in de lidstaten van de Gemeenschap hebben en, anderzijds, vennootschappen die zijn gevestigd in de twee betrokken EER-Staten, kan niet het vereiste rechtvaardigen dat laatstgenoemde vennootschappen een grotere deelneming moeten bezitten in het kapitaal van ingezeten, dividend uitkerende vennootschappen, teneinde net als eerstgenoemde vennootschappen in aanmerking te komen voor een vrijstelling van inhouding van bronbelasting op de dividenden die zij ontvangen van deze ingezeten vennootschappen. In dit verband kan een verschil in het juridische stelsel van verplichtingen van de betrokken EER-Staten op belastinggebied ten opzichte van dat van de lidstaten van de Gemeenschap, er weliswaar een rechtvaardiging voor vormen dat een staat de vrijstelling van inhouding van bronbelasting op dividenden voor vennootschappen die zijn gevestigd in de twee betrokken EER-Staten, afhankelijk stelt van het bewijs dat zij daadwerkelijk voldoen aan de in de nationale wettelijke regeling neergelegde voorwaarden, doch dit verschil kan niet rechtvaardigen dat deze wettelijke regeling deze vrijstelling afhankelijk stelt van het bezit van een grotere deelneming in het kapitaal van de uitkerende vennootschap. Een dergelijk vereiste houdt immers geen verband met de andere voorwaarden die aan alle vennootschappen zijn opgelegd om aanspraak te kunnen maken op deze vrijstelling, te weten dat zij een bepaalde vennootschapsvorm hebben, dat zij zijn onderworpen aan belasting over de winst en dat zij de uiteindelijke ontvangers zijn van de uitbetaalde dividenden, van welke voorwaarden de nationale belastingdienst inderdaad moet kunnen nagaan of zij zijn vervuld.

(cf. punten 37, 39, 47-48, 50, 52 en dictum)