Zaak T‑383/11

Eyad Makhlouf

tegen

Raad van de Europese Unie

„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden en economische middelen — In‑ en doorreisbeperkingen voor grondgebied van Unie — Recht van verdediging — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling — Grondrechten”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2013

(Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 7 en 17; besluiten van de Raad 2011/273/GBVB, art. 3, leden 6 tot en met 8, 4, lid 3, sub a, en 25, lid 3, en 2012/739/GBVB, art. 24, lid 6, en 25, lid 3, sub e)

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen Syrië – Verbod op in‑ en doorreis en bevriezing van tegoeden van bepaalde personen en entiteiten die verantwoordelijk zijn voor gewelddadige repressie van burgerbevolking – Rechten van verdediging – Mededeling van bezwarende elementen – Later besluit waarbij verzoekers naam is gehandhaafd in lijst van personen waarvoor deze maatregelen gelden – Schending van recht om te worden gehoord – Geen

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punt 20)

Aangaande de beperkende maatregelen, waarbij personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige onderdrukking van de burgerbevolking in Syrië de in‑ of doorreis wordt verboden op het grondgebied van de lidstaten en hun tegoeden en economische middelen worden bevroren, kan, wat het recht van verdediging betreft en, in het bijzonder, het recht te worden gehoord, van de autoriteiten van de Unie niet worden verlangd dat zij, vóór de aanvankelijke opneming van een persoon of een entiteit op de lijst waarbij deze maatregelen worden opgelegd, de gronden meedelen van de besluiten waarbij dergelijke maatregelen zijn vastgesteld. Een dergelijke voorafgaande mededeling zou immers afbreuk doen aan de doeltreffendheid van de bij deze besluiten opgelegde maatregelen tot bevriezing van tegoeden en economische middelen. Om het doel te bereiken dat is nagestreefd door de besluiten waarbij dergelijke maatregelen zijn vastgesteld, moeten deze maatregelen naar hun aard een verrassingseffect hebben en onmiddellijk worden toegepast. In die omstandigheden, aangaande uitvoeringsbesluit 2011/302 ter uitvoering van besluit 2011/273 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, waarbij verzoekers naam is opgenomen in de lijst van de bijlage bij besluit 2011/273, om redenen die eveneens verband houden met het doel van dat uitvoeringsbesluit en met de doeltreffendheid van de daarbij vastgestelde maatregelen, waren de autoriteiten van de Unie niet gehouden om verzoeker vóór de aanvankelijke opneming van zijn naam in de lijst van de bijlage te horen. (cf. punten 38‑41)

In het kader van de vaststelling van een later besluit als besluit 2012/739, betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, waarbij verzoekers naam is gehandhaafd in de lijst van namen van personen waarvoor de beperkende maatregelen tegen Syrië gelden, kan het argument van het verrassingseffect van deze maatregelen niet geldig worden ingeroepen. Aangezien, ten eerste, de Raad bij het handhaven van verzoekers naam op de lijst van personen waarvoor dergelijke maatregelen gelden geen enkel nieuw element, namelijk geen element dat niet reeds aan verzoeker was meegedeeld na zijn aanvankelijke opneming op de lijst, in aanmerking heeft genomen en, ten tweede, verzoeker, indien er geen nieuwe elementen over hem in aanmerking worden genomen, op elk ogenblik uit eigen beweging door de Raad kan worden gehoord zonder dat hij daarvoor voorafgaand aan de vaststelling van elk navolgend besluit uitdrukkelijk moet worden uitgenodigd, en dus, ten derde, verzoeker over meerdere maanden beschikte om de elementen te betwisten op grond waarvan zijn naam was opgenomen en gehandhaafd bleef op deze lijst, en, ten slotte, de Raad de dag na de publicatie van besluit 2012/739 in het Publicatieblad een kennisgeving heeft gepubliceerd, is zijn recht te worden gehoord niet geschonden. (cf. punten 42, 44‑46)

In beginsel is een individuele kennisgeving van besluiten waarbij bepaalde beperkende maatregelen in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid worden opgelegd weliswaar noodzakelijk en volstaat de loutere publicatie in het Publicatieblad niet, maar dit neemt niet weg dat de rechter in elke zaak dient te onderzoeken of de omstandigheid dat de motivering van het bestreden besluit niet individueel aan verzoeker is meegedeeld, tot gevolg heeft gehad dat deze niet tijdig kennis heeft kunnen nemen van de motivering van het bestreden besluit en de gegrondheid van de tegen hem genomen maatregel tot bevriezing van tegoeden en economische middelen niet heeft kunnen beoordelen. Aan die voorwaarde is niet voldaan wanneer uit het dossier blijkt dat verzoeker na de publicatie van de bestreden besluiten in het Publicatieblad tegen die besluiten doeltreffend verweer heeft kunnen voeren, zelfs indien de Raad verzoeker individueel op de hoogte had moeten brengen van de redenen die rechtvaardigen dat zijn naam wordt gehandhaafd in de lijst van personen voor wie dergelijke beperkende maatregelen gelden. (cf. punten 48, 50)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punten 60‑66, 71, 72)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punt 80)