Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Kapitaalrecht geheven op kapitaalvennootschappen – Vermeerdering van vennootschappelijk kapitaal

(Richtlijn 69/335 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, art. 4, lid 1, sub c, en 5, lid 1, sub a)

2. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Recht op effectieve rechterlijke bescherming

3. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Kapitaalrecht geheven op kapitaalvennootschappen –Vermeerdering van vennootschappelijk kapitaal

(Richtlijn 69/335 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303)

Samenvatting

1. De artikelen 4, lid 1, sub c, en 5, lid 1, sub a, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, moeten aldus worden uitgelegd dat zij er zich niet tegen verzetten dat een lidstaat de registratie van de akte van kapitaalvermeerdering van een vennootschap aanwijst als het moment waarop het belastbare feit voor het kapitaalrecht zich voordoet, op voorwaarde dat het verband tussen de inning van dit recht en de daadwerkelijke inbreng van de zaken in de betrokken vennootschap behouden blijft. Indien op het moment van registratie van die akte de daadwerkelijke inbreng van de zaken nog niet heeft plaatsgevonden, en indien het niet zeker is dat deze inbreng zal plaatsvinden, kan de betrokken lidstaat geen betaling van het kapitaalrecht eisen zolang de inbreng niet zeker is.

Wanneer dus na registratie van de akte van kapitaalvermeerdering, maar nog voordat de betaling van het kapitaalrecht heeft plaatsgevonden, duidelijk wordt dat wegens fraude de daadwerkelijke inbreng van de zaken op het moment van die registratie niet heeft plaatsgevonden, en dat het zeker is dat die niet zal plaatsvinden, mag de betaling van het kapitaalrecht dus niet worden gevorderd.

(cf. punten 38, 48, dictum 1)

2. Het beginsel van doeltreffendheid moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan voor de belastingrechter het feit dat de kapitaalvermeerdering waartoe een vennootschap heeft besloten, niet daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, enkel kan worden bewezen door overlegging van een in kracht van gewijsde gegaan burgerlijk vonnis waarbij de nietigheid of de nietigverklaring van de inschrijving is uitgesproken, zodat het kapitaalrecht in elk geval moet worden voldaan en terugbetaling ervan enkel kan worden verkregen door overlegging van een dergelijk burgerlijk vonnis, hoewel de betaling van dit kapitaalrecht op grond van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, niet mocht worden gevorderd, aangezien er geen daadwerkelijke inbreng had plaatsgevonden. Aangezien het uitgesloten is dat de belastingrechter incidenteel de nietigheid van de akte van kapitaalvermeerdering vaststelt, zodat een beroep dat voor de belastingrechter wordt ingesteld om de inning van het kapitaalrecht tegen te gaan elk nuttig effect wordt ontnomen, terwijl gelijkaardige beroepen tegen andere belastingen de betrokkene wel kunnen bevrijden van zijn verplichting tot het betalen van een onverschuldigde belasting, maakt een dergelijke regeling de uitoefening van de door richtlijn 69/335 toegekende rechten in de praktijk immers onmogelijk of althans uiterst moeilijk.

(cf. punten 45‑48, dictum 1)

3. Richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, moet aldus worden uitgelegd dat zij er zich niet tegen verzet dat een lidstaat, wat de betaling van het kapitaalrecht betreft, voorziet in hoofdelijke aansprakelijkheid van de ambtsdrager die de akte van vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal heeft opgesteld of verleden, op voorwaarde dat deze ambtsdrager een regresvordering krijgt op de vennootschap ten gunste waarvan de inbreng gebeurt.

Richtlijn 69/335 heeft immers niet tot doel de modaliteiten voor invordering van het kapitaalrecht te harmoniseren en verzet zich in beginsel niet tegen de hoofdelijke aansprakelijkheid van deze ambtsdrager, aangezien deze aansprakelijkheid zowel een waarborg vormt voor de vervulling van de fiscale verplichtingen van de vennootschap ten gunste waarvan de kapitaalvermeerdering geschiedt, als een maatregel die de inning van het kapitaalrecht beoogt te vereenvoudigen. De hoofdelijke verplichting van de ambtsdrager om het kapitaalrecht te voldoen, zou evenwel verder gaan dan hetgeen noodzakelijk is om genoemde doelstellingen te verwezenlijken, indien deze ambtsdrager geen regresvordering krijgt op de vennootschap ten gunste waarvan de inbreng gebeurt.

(cf. punten 52‑54, 56, 58, dictum 2)