ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
47

Een vervaltermijn voor de instelling van een beroep tot herziening is immers redelijk wanneer hij de justitiabele de mogelijk biedt om te beoordelen of er gronden zijn om de herziening van een definitieve rechterlijke beslissing te vragen en, in voorkomend geval, het beroep tot herziening van die beslissing voor te bereiden. In dit verband moet worden opgemerkt dat in de onderhavige zaak geenszins is aangevoerd dat de daartoe gestelde termijn van een maand onredelijk was (zie naar analogie arrest van 6 oktober 2009, Asturcom Telecomunicaciones, C‑40/08, EU:C:2009:615, punt 44).
Artikel 3 van verordening 2016/679, met als opschrift „Territoriaal toepassingsgebied”, luidt:

„1. Deze verordening is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens in het kader van de activiteiten van een vestiging van een verwerkingsverantwoordelijke of een verwerker in de Unie, ongeacht of de verwerking in de Unie al dan niet plaatsvindt.

2. Deze verordening is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens van betrokkenen die zich in de Unie bevinden, door een niet in de Unie gevestigde verwerkingsverantwoordelijke of verwerker, wanneer de verwerking verband houdt met:

a) het aanbieden van goederen of diensten aan deze betrokkenen in de Unie, ongeacht of een betaling door de betrokkenen is vereist; of

b) het monitoren van hun gedrag, voor zover dit gedrag in de Unie plaatsvindt.

3. Deze verordening is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens door een verwerkingsverantwoordelijke die niet in de Unie is gevestigd, maar op een plaats waar krachtens het internationaal publiekrecht het lidstatelijke recht van toepassing is.”
13

In deze omstandigheden heeft het gerechtshof Den Haag de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) a) Is de winkelier die een door een consument retour gebracht voorwerp, dan wel een voorwerp dat in zijn assortiment overtollig is geworden, op basis van de tussen de winkelier en de leverancier bestaande overeenkomst teruglevert aan zijn leverancier (zijnde de importeur, groothandel, distributeur, producent of een ander van wie hij het voorwerp heeft betrokken) aan te merken als een houder die zich van het voorwerp ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van [richtlijn 2008/98] bedoeld? b) Maakt het voor het antwoord op vraag [1a] uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft? c) Maakt het voor het antwoord op vraag [1a] uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan? 2) a) Is de winkelier of de leverancier die een door een consument retour gebracht voorwerp, dan wel een voorwerp dat in zijn assortiment overtollig is geworden, doorverkoopt aan een opkoper (van restantpartijen) aan te merken als een houder die zich van het voorwerp ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van [richtlijn 2008/98] bedoeld? b) Maakt het voor het antwoord op vraag [2a] uit wat de hoogte is van de door de opkoper aan de winkelier of de leverancier te betalen koopprijs? c) Maakt het voor het antwoord op vraag [2a] uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft? d) Maakt het voor het antwoord op vraag [2a] uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan? 3) a) Is de opkoper die een grote partij van winkeliers en leveranciers opgekochte, door consumenten retour gebrachte en/of overtollig geworden goederen doorverkoopt aan een (buitenlandse) derde aan te merken als een houder die zich van een partij goederen ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van [richtlijn 2008/98] bedoeld? b) Maakt het voor het antwoord op vraag [3a] uit wat de hoogte is van de door de derde aan de opkoper te betalen koopprijs? c) Maakt het voor het antwoord op vraag [3a] uit als de partij goederen tevens enkele goederen omvat waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft? d) Maakt het voor het antwoord op vraag [3a] uit als de partij goederen tevens enkele goederen omvat waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het desbetreffende voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan? e) Maakt het voor het antwoord op vraag [3c] of vraag [3d] uit welk percentage de defecte goederen uitmaken van de gehele partij aan de derde doorverkochte goederen? Zo ja, welk percentage vormt dan het kantelpunt?”
Artikel 679 van dat wetboek luidt:

„1. Het bewijs dat degene die een rechterlijke beschikking inzake de verkrijging van de nalatenschap heeft verkregen, geen erfgenaam is dan wel recht heeft op een ander erfdeel dan in die beschikking is vastgesteld, kan uitsluitend worden geleverd in het kader van een procedure die strekt tot vernietiging of tot wijziging van die beschikking, overeenkomstig de bepalingen van dit hoofdstuk. Een persoon die betrokken is geweest bij de procedure die heeft geleid tot de rechterlijke beschikking inzake de verkrijging van de nalatenschap, kan echter slechts vernietiging of wijziging van die beschikking vorderen indien hij zijn vordering baseert op feiten die hij niet had kunnen aanvoeren tijdens die procedure, en indien hij zijn vordering instelt binnen een jaar nadat dit voor hem mogelijk is geworden.

2. Elke belanghebbende kan verzoeken dat een dergelijke procedure wordt ingeleid.

3. Wanneer het bewijs is geleverd dat de nalatenschap of een deel ervan toekomt aan een andere dan de in de definitieve rechterlijke beschikking inzake de verkrijging van de nalatenschap aangewezen persoon, geeft de ter zake van de erfopvolging bevoegde rechter, onder wijziging van die beschikking, een beschikking inzake de verkrijging van de nalatenschap die met de werkelijke rechtssituatie in overeenstemming is.

4. De bepalingen van de leden 1 tot en met 3 zijn van overeenkomstige toepassing op de geregistreerde erfrechtverklaring en op de rechterlijke beschikking inzake de verkrijging van een ‚vindicatielegaat’.”
44

In dat opzicht is het bij de beoordeling van het definitieve karakter van verliezen niet relevant in welke mate de verliesgevende vennootschap werd beperkt in haar mogelijkheid om verliezen naar toekomstige belastingjaren over te dragen, of in welke mate een beperking is gesteld aan de mogelijkheid om de verliezen van de dochteronderneming over te dragen aan andere, eveneens in de lidstaat van de verliesgevende dochteronderneming gevestigde, entiteiten van dezelfde groep.
42

De doelstelling van het Verdrag van Lugano II is daarentegen niet om het materiële recht betreffende consumentenovereenkomsten te harmoniseren, maar om, net zoals verordening nr. 44/2001 en vervolgens verordening nr. 1215/2012, de regels vast te leggen die bepalen welke rechterlijke instantie bevoegd is om uitspraak te doen in een burgerlijke of handelszaak, in het bijzonder met betrekking tot een overeenkomst tussen een beroepsmatige handelende partij of een handelaar en een persoon die niet bedrijfs‑ of beroepsmatig handelt, teneinde deze laatste in die situatie te beschermen. Bij het nastreven van deze doelstelling is de werkingssfeer van het verdrag niet beperkt tot specifieke bedragen en is het verdrag van toepassing op alle soorten overeenkomsten, behalve op de in artikel 15, lid 3, van het verdrag genoemde overeenkomsten.
26

De logica van het bij de btw-richtlijn ingevoerde stelsel berust immers op neutraliteit. Enkel de belastingen die in een eerder stadium zijn geheven ter zake van de goederen en diensten die een belastingplichtige voor zijn belaste handelingen gebruikt, kunnen worden afgetrokken. De aftrek van de voorbelasting hangt met andere woorden samen met de inning van belasting in een later stadium. Wanneer door een belastingplichtige afgenomen goederen of diensten worden gebruikt voor vrijgestelde handelingen of handelingen die niet binnen de werkingssfeer van de btw vallen, kan er geen sprake zijn van heffing van belasting in een later stadium of van aftrek van voorbelasting. Worden goederen of diensten daarentegen gebruikt voor in een later stadium belaste handelingen, dan is aftrek van de hierop in een eerder stadium geheven belasting noodzakelijk om dubbele belasting te vermijden (zie in die zin arrest van 16 juni 2016, Mateusiak, C‑229/15, EU:C:2016:454, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
46

Zoals de advocaat-generaal in punt 34 van zijn conclusie heeft opgemerkt, is een dergelijke gelijkstelling van die twee categorieën goederen – te weten kledingstukken en matrassen – mogelijk, omdat zelfs bij rechtstreeks contact van die goederen met het menselijk lichaam kan worden aangenomen dat de handelaar in staat is om deze goederen, na terugzending ervan door de consument, door een behandeling zoals een reiniging of een ontsmetting geschikt te maken voor nieuw gebruik door een derde en dus voor een nieuwe verkoop, zonder dat daarbij afbreuk wordt gedaan aan de eisen van gezondheidsbescherming of hygiëne.
51

In casu is de verwijzende rechter van oordeel dat er sprake is van een duidelijk grensoverschrijdend belang en hij verwijst hiervoor naar de aanzienlijke waarde van de opdracht die dicht bij de in artikel 4, onder c), van richtlijn 2014/24 vastgestelde drempel ligt, en naar de aard van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde diensten van beheer en belegging van de bijdragen, waarvoor geen enkele fysieke aanwezigheid van werknemers of apparaten in Oostenrijk is vereist, aangezien deze diensten op afstand kunnen worden verricht.
Artikel 24, leden 1 en 2, van die verordening luidt:

„1. Indien een bevoegde autoriteit een transport ontdekt dat volgens haar illegaal is, stelt zij onverwijld de overige betrokken bevoegde autoriteiten hiervan in kennis.

2. Indien de verantwoordelijkheid voor de illegale overbrenging berust bij de kennisgever, zorgt de bevoegde autoriteit van verzending ervoor dat de betrokken afvalstoffen:

a) worden teruggenomen door de kennisgever de facto, of, indien geen kennisgeving is gedaan,

b) worden teruggenomen door de kennisgever de jure, of, indien dit niet mogelijk is,

c) worden teruggenomen door de bevoegde autoriteit van verzending zelf dan wel namens haar door een natuurlijke of rechtspersoon, of, indien dit niet mogelijk is,

d) anderszins worden verwijderd of nuttig toegepast in het land van bestemming of verzending door de bevoegde autoriteit van verzending zelf dan wel namens haar door een natuurlijke of rechtspersoon, of, indien dit niet mogelijk is,

e) anderszins worden verwijderd of nuttig toegepast in een ander land door de bevoegde autoriteit van verzending zelf dan wel namens haar door een natuurlijke of rechtspersoon, indien alle betrokken bevoegde autoriteiten daarmee instemmen.

De terugname, nuttige toepassing of verwijdering gebeurt binnen 30 dagen, of een andere tussen de betrokken bevoegde autoriteiten overeengekomen periode, nadat de bevoegde autoriteit van verzending kennis heeft gekregen, of door de bevoegde autoriteiten van bestemming of doorvoer schriftelijk in kennis is gesteld, van het illegale transport en van de reden(en) daarvan. Een dergelijke kennisgeving kan voortvloeien uit informatie die onder meer door andere bevoegde autoriteiten aan de bevoegde autoriteiten van bestemming of doorvoer is verstrekt.

In geval van terugname als bedoeld onder a), b) en c), is een nieuwe kennisgeving vereist, tenzij de betrokken bevoegde autoriteiten overeenkomen dat een naar behoren gemotiveerd verzoek van de oorspronkelijke bevoegde autoriteit van verzending volstaat.

De nieuwe kennisgeving dient te worden gedaan door de onder a), b) of c), genoemde persoon of autoriteit, in die volgorde.

De bevoegde autoriteiten verzetten zich niet tegen de terugzending van afvalstoffen van een illegale overbrenging. Ingeval de bevoegde autoriteit van verzending een andere voorziening treft dan bedoeld onder d) of e), dient de oorspronkelijke bevoegde autoriteit van verzending, dan wel een natuurlijke of rechtspersoon namens haar, een nieuwe kennisgeving te doen, tenzij de betrokken bevoegde autoriteiten overeenkomen dat een naar behoren gemotiveerd verzoek van die bevoegde autoriteit volstaat.”
12

Gelet op bepaalde onnauwkeurigheden in de antwoorden van de Italiaanse autoriteiten en naar aanleiding van het arrest van 2 december 2014, Commissie/Italië (C‑196/13, EU:C:2014:2407), waarin het Hof heeft vastgesteld dat de Italiaanse Republiek artikel 260, lid 1, VWEU had geschonden, wat met name bepaalde bestaande stortplaatsen in de zin van artikel 14 van richtlijn 1999/31 betreft, heeft de Commissie op 19 juni 2015 een aanvullend met redenen omkleed advies gestuurd waarin zij het onderscheid heeft verduidelijkt tussen de inbreukprocedure in de onderhavige zaak en die welke tot dat arrest had geleid. De Commissie heeft daarin aangegeven dat laatstgenoemde procedure betrekking had op de verplichting van de bevoegde autoriteiten om voor elk van de betrokken stortplaatsen overeenkomstig artikel 14 van richtlijn 1999/31 een besluit vast te stellen om deze stortplaatsen hetzij een vergunning tot voortzetting van de exploitatie te verlenen, hetzij deze te sluiten. Zij heeft verduidelijkt dat de procedure in de onderhavige zaak daarentegen betrekking heeft op de zogenoemde „voltooiingsverplichtingen”, namelijk de verplichtingen om de maatregelen uit te voeren die de lidstaat in kwestie reeds heeft vastgesteld en die, afhankelijk van de betrokken stortplaatsen, zowel betrekking kunnen hebben op een voor de betrokken stortplaats verleende vergunning tot voortzetting van de exploitatie, als op de sluiting ervan. Volgens de Commissie bestaan deze voltooiingsverplichtingen derhalve, afhankelijk van de betrokken stortplaats, zowel in de tenuitvoerlegging van de maatregelen die overeenkomstig artikel 14, onder b), tweede zin, van deze richtlijn noodzakelijk zijn voor de sluiting ervan, als in de vaststelling van de maatregelen die noodzakelijk zijn om de stortplaats in overeenstemming te brengen met deze richtlijn, wanneer krachtens artikel 14, onder c), van deze richtlijn toestemming is verleend om de exploitatie ervan voort te zetten.
127

In casu volgt uit deze rechtspraak, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter, dat verordening nr. 2988/95 van toepassing is op de feiten van het hoofdgeding, dat Eesti Pagar een onregelmatigheid in de zin van artikel 1 van deze verordening heeft begaan, dat aan het bestaan van deze onregelmatigheid niet wordt afgedaan door het feit dat EAS mogelijk wist dat die vennootschap uitrusting had besteld doordat zij vóór de indiening van haar steunaanvraag een onvoorwaardelijke en juridisch bindende toezegging had gedaan, dat de in artikel 3, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 bedoelde verjaringstermijn van vier jaar is beginnen te lopen op 10 maart 2009, de dag waarop EAS – zoals is vermeld in punt 23 van dit arrest – de steunaanvraag van Eesti Pagar heeft ingewilligd en waarop de begroting van de Unie derhalve is benadeeld, en dat die termijn is gestuit door de in punt 24 van dit arrest vermelde brief van 22 januari 2013 of zelfs – indien aan de in punt 126 van dit arrest bedoelde voorwaarden is voldaan – door de in punt 26 van dit arrest vermelde ex-postcontrole van december 2012.
Artikel 8 van richtlijn 2011/83, met als opschrift „Formele vereisten voor overeenkomsten op afstand”, bepaalt:

„1. Bij overeenkomsten op afstand verstrekt de handelaar de in artikel 6, lid 1, genoemde informatie aan de consument of stelt deze beschikbaar, op een wijze die passend is voor de gebruikte middelen voor communicatie op afstand in een duidelijke en begrijpelijke taal. Voor zover deze informatie op een duurzame gegevensdrager wordt verstrekt, is zij in leesbare vorm.

[...]

4. Wanneer de overeenkomst gesloten wordt met behulp van een middel voor communicatie op afstand dat beperkte ruimte of tijd biedt voor het tonen van de informatie, verstrekt de handelaar, via dat specifiek middel voordat de overeenkomst gesloten wordt, ten minste de precontractuele informatie betreffende de voornaamste kenmerken van de goederen of diensten, de identiteit van de handelaar, de totale prijs, het herroepingsrecht, de duur van de overeenkomst en, in geval van overeenkomsten voor onbepaalde tijd, de voorwaarden om de overeenkomst op te zeggen, zoals bedoeld in artikel 6, lid 1, onder a), b), e), h) en o). De overige in artikel 6, lid 1, bedoelde informatie wordt door de handelaar op passende wijze aan de consument verstrekt, overeenkomstig lid 1 van dit artikel.

[...]

7. De handelaar verstrekt de consument op een duurzame gegevensdrager de bevestiging van de gesloten overeenkomst binnen een redelijke periode na sluiting van de overeenkomst op afstand en uiterlijk bij de levering van de goederen of voordat de verrichting van de dienst begint. Deze bevestiging omvat:

a) alle in artikel 6, lid 1, bedoelde informatie, tenzij de handelaar die informatie al vóór de sluiting van de overeenkomst op afstand op een duurzame gegevensdrager aan de consument heeft verstrekt, [...]

[...]”
15

Op 10 oktober 2013 heeft de Raad tevens verordening nr. 971/2013 vastgesteld teneinde te waarborgen dat besluit 2013/497 in de Europese Unie zou worden uitgevoerd. Bij deze verordening werden de bewoordingen van artikel 23, lid 2, onder b) en e), van verordening nr. 267/2012 in de volgende zin gewijzigd: „[...] Bijlage IX omvat de natuurlijke personen en rechtspersonen, entiteiten en lichamen van wie [...] is vastgesteld dat zij: [...] b) een natuurlijke persoon, rechtspersoon, entiteit of lichaam zijn die of dat de bepalingen van deze verordening, van besluit [2010/413] of van [resoluties] 1737 (2006), [...] 1747 (2007), [...] 1803 (2008) en [...] 1929 (2010) [van de Veiligheidsraad], heeft ontweken of geschonden, of die of dat steun heeft verleend aan een op de lijst geplaatste persoon, entiteit of lichaam om de bovengenoemde bepalingen te ontwijken of te schenden; [...] e) een rechtspersoon, entiteit of lichaam zijn [die of] dat eigendom is of onder zeggenschap staat van [IRISL], of een natuurlijke persoon of rechtspersoon, entiteit of lichaam [die of] dat namens deze optreedt, of een natuurlijke persoon of rechtspersoon, entiteit of lichaam [die of] dat [IRISL], of entiteiten die eigendom zijn of onder zeggenschap staan van deze, of optreden namens deze, verzekering of andere essentiële diensten aanbiedt.”
11

§ 25 van die wet, met als opschrift „Belasting van reisdiensten”, bepaalt: „1. De volgende bepalingen zijn van toepassing op de reisdiensten van een ondernemer die niet voor de onderneming van de dienstontvanger zijn bestemd, voor zover de ondernemer daarbij tegenover de dienstontvanger in eigen naam optreedt en gebruikmaakt van reisdiensten van derden. De dienst van de ondernemer moet als overige dienst worden aangemerkt. Indien de ondernemer in het kader van een reis de dienstontvanger meerdere soortgelijke diensten verstrekt, gelden deze als één enkele overige dienst. De plaats van de overige dienst wordt bepaald overeenkomstig § 3a, lid 1. Als reisdiensten van derden worden aangemerkt leveringen door en overige diensten van derden welke de reizigers rechtstreeks ten goede komen. 2. De overige dienst is vrijgesteld voor zover de in een eerder stadium verrichte reisdiensten die aan die dienst zijn toe te rekenen, zijn verricht op het grondgebied van een derde land. De ondernemer moet bewijzen dat is voldaan aan de voorwaarde voor de vrijstelling. Het Bundesministerium der Finanzen (federaal ministerie van Financiën) kan, met instemming van de Bundesrat (eerste kamer van het federale parlement), bij beschikking bepalen op welke wijze de ondernemer dit bewijs moet leveren. 3. De maatstaf van heffing voor de overige dienst wordt gevormd door het verschil tussen het bedrag dat de dienstontvanger besteedt om de dienst te ontvangen, en het bedrag dat de ondernemer voor de reisdiensten van derden betaalt. De omzetbelasting maakt geen deel uit van de maatstaf van heffing. De ondernemer kan de maatstaf van heffing in plaats van elke afzonderlijke dienst, ofwel voor groepen van diensten ofwel voor alle in het belastingtijdvak verrichte diensten berekenen. 4. In afwijking van § 15, lid 1, heeft de ondernemer geen recht op aftrek als voorbelasting voor de belasting die hem, afzonderlijk, is aangerekend voor de in een eerder stadium verrichte reisdiensten en evenmin voor de belasting die op grond van § 13b verschuldigd is. Voor het overige blijft § 15 onverlet. […]”
6

Artikel 34 van de Bunreacht na hÉireann (Ierse grondwet) bepaalt: „1. Er wordt recht gesproken in bij wet ingestelde gerechten door rechters die op de in deze grondwet bepaalde wijze zijn benoemd. De terechtzittingen zijn openbaar, behoudens in een beperkt aantal bij wet bepaalde bijzondere gevallen. 2. De rechterlijke macht bestaat uit: i. Courts of First Instance (gerechten van eerste aanleg); ii. een Court of Appeal (gerecht van tweede aanleg), en iii. een Court of Final Appeal (gerecht van laatste aanleg). 3. 1° Tot de gerechten van eerste aanleg behoort een High Court die beschikt over volledige rechtsmacht in eerste aanleg en bevoegd is om alle feitelijke en rechtsvragen te beoordelen, zowel in civiele als in strafzaken. 2° Tenzij in dit artikel anders is bepaald, is de High Court ook bevoegd om wetten te toetsen aan de bepalingen van deze grondwet. De grondwettigheid van wetten kan niet (bij pleidooi, via argumenten of anderszins) aan de orde worden gesteld voor andere krachtens dit artikel of krachtens enig ander artikel van deze grondwet ingestelde gerechten dan de High Court, de Court of Appeal of de Supreme Court.”
14

In deze omstandigheden heeft de Conseil d’État de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moet een onderneming die via livestreaming televisieprogramma’s op internet aanbiedt, reeds daarom worden aangemerkt als een onderneming die een elektronischecommunicatienetwerk exploiteert dat voor de distributie van radio- of televisie-uitzendingen naar het publiek wordt gebruikt in de zin van artikel 31, lid 1, van de [universeledienstrichtlijn]? 2) Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, kan een lidstaat dan, zonder in strijd te handelen met deze richtlijn of andere Unierechtelijke voorschriften, een verplichting tot doorgifte van radio- of televisiediensten opleggen aan zowel ondernemingen die elektronischecommunicatienetwerken exploiteren als ondernemingen die dergelijke netwerken niet exploiteren maar via livestreaming televisieprogramma’s op internet aanbieden? 3) Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, kunnen de lidstaten er dan van afzien om de doorgifteverplichting, voor distributeurs van diensten die geen elektronischecommunicatienetwerken exploiteren, afhankelijk te stellen van alle voorwaarden als bedoeld in artikel 31, lid 1, van de [universeledienstrichtlijn], terwijl deze voorwaarden op grond van deze richtlijn wel zullen gelden voor exploitanten van netwerken? 4) Kan een lidstaat die een verplichting tot doorgifte van bepaalde radio- en televisiediensten op bepaalde netwerken heeft ingevoerd, zonder in strijd te handelen met [deze] richtlijn, voorschrijven dat moet worden aanvaard dat deze diensten op die netwerken worden doorgegeven, ook wanneer de doorgifte via een website plaatsvindt en de betrokken dienst zijn eigen programma’s zelf via het internet uitzendt? 5) Moet bij de toetsing aan de in artikel 31, lid 1, van de [universeledienstrichtlijn] gestelde voorwaarde dat de onder de doorgifteverplichting vallende netwerken voor een significant aantal eindgebruikers ervan het belangrijkste middel zijn om radio- en televisie-uitzendingen te ontvangen, wat de doorgifte via internet betreft, worden uitgegaan van alle gebruikers die televisieprogramma’s via livestreaming op het internet bekijken, of enkel van de gebruikers van de website waarvoor de doorgifteverplichting geldt?”