Zaak T‑23/03

CAS SpA

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Associatieovereenkomst tussen EEG en Republiek Turkije – Kwijtschelding van invoerrechten – Vruchtensapconcentraat uit Turkije – Communautair douanewetboek – Certificaten inzake goederenverkeer – Bijzondere situatie – Rechten van verdediging”

Samenvatting van het arrest

1. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Terugbetaling of kwijtschelding van rechten bij invoer of uitvoer

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 239)

2. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Rechten van verdediging

(Art. 255 EG; verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 239)

3. Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Douane-unie – Oorsprong van goederen

(Associatieovereenkomst EEG-Turkije)

4. Beroep tot nietigverklaring – Procesbelang

(Art. 230 EG)

5. Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Verplichtingen van Commissie

(Art. 211 EG; Associatieovereenkomst EEG-Turkije)

6. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Navordering van rechten bij invoer of uitvoer

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 220, lid 2, sub b)

1. De eerbiediging van het recht om te worden gehoord dient te worden gegarandeerd in het kader van een procedure betreffende kwijtschelding van invoerrechten, inzonderheid gelet op de beoordelingsvrijheid waarover de Commissie beschikt wanneer zij een beschikking geeft overeenkomstig de algemene billijkheidsclausule van artikel 239 van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek.

(cf. punt 87)

2. In het kader van een administratieve procedure inzake de kwijtschelding van douanerechten houdt het beginsel van de eerbiediging van het recht van verweer op dit gebied slechts in dat de betrokkene in staat moet zijn zijn standpunt naar behoren kenbaar te maken over de elementen, daaronder begrepen de documenten, die de Commissie als basis voor haar beschikking tegen hem in aanmerking neemt. Dit beginsel verlangt dus niet dat de Commissie uit eigen beweging toegang verleent tot alle documenten die eventueel verband houden met het individuele geval waarover zij zich in het kader van een verzoek tot kwijtschelding buigt. Indien de betrokkene van mening is dat die documenten van belang zijn om het bewijs te leveren dat er sprake is van een bijzondere situatie en/of aan te tonen dat er geen sprake is van manipulatie of klaarblijkelijke nalatigheid van zijn kant, staat het aan hem om toegang tot deze documenten te vragen overeenkomstig de door de instellingen op basis van artikel 255 EG vastgestelde bepalingen.

De Commissie moet immers op verzoek van de betrokkene toegang geven tot alle niet-vertrouwelijke administratieve stukken betreffende de bestreden beschikking. Indien een dergelijk verzoek ontbreekt, is er dus niet automatisch toegang tot de documenten waarover de Commissie beschikt.

(cf. punt 88-89)

3. De bepaling van de oorsprong van de goederen, in het kader van met name de douane-unie die is ingesteld bij de associatieovereenkomst EEG-Turkije, berust op een verdeling van bevoegdheden tussen de autoriteiten van het land van uitvoer en die van het land van invoer, in die zin dat de oorsprong door de autoriteiten van het land van uitvoer wordt bepaald, terwijl de controle op de goede werking van deze regeling wordt verzekerd dankzij de wederzijdse samenwerking tussen de betrokken diensten. Deze regeling vindt haar rechtvaardiging in de omstandigheid dat de autoriteiten in het land van uitvoer het best geplaatst zijn om rechtstreeks de feiten te controleren die bepalend zijn voor de oorsprong.

De goede werking van dit mechanisme is eerst verzekerd, wanneer de douanediensten van het land van invoer de door de autoriteiten van het land van uitvoer wettig uitgebrachte beoordelingen erkennen. De erkenning van dergelijke beslissingen door de douanediensten van de lidstaten is noodzakelijk, opdat de Gemeenschap op haar beurt van de autoriteiten van de landen die met haar vrijhandelsovereenkomsten hebben gesloten, de eerbiediging kan verlangen van besluiten van de douanediensten van de lidstaten ter zake van de oorsprong van uit de Gemeenschap naar die landen uitgevoerde producten.

(cf. punten 120‑121)

4. Een verzoeker heeft geen enkel rechtmatig belang bij nietigverklaring van een beschikking wegens vormfouten, ingeval de nietigverklaring van de beschikking enkel zou kunnen leiden tot de vaststelling van een nieuwe beschikking die ten gronde zou overeenkomen met de nietig verklaarde.

(cf. punt 132)

5. De Commissie is krachtens artikel 211 EG en het beginsel van behoorlijk bestuur verplicht de juiste toepassing van de associatieovereenkomst EEG-Turkije te verzekeren. Deze verplichting vloeit eveneens voort uit de associatieovereenkomst zelf en uit de diverse besluiten van de associatieraad.

(cf. punt 234)

6. Artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek bepaalt dat de bevoegde autoriteiten kunnen afzien van boeking achteraf van invoerrechten wanneer aan drie cumulatieve voorwaarden is voldaan: om te beginnen moet het niet heffen van de rechten te wijten zijn aan een vergissing van de bevoegde autoriteiten zelf; voorts moet die vergissing van dien aard zijn dat zij door een belastingschuldige te goeder trouw redelijkerwijze niet kon worden ontdekt, en ten slotte moet deze belastingschuldige aan alle voorschriften van de geldende regeling inzake de douaneaangifte hebben voldaan.

Deze bepaling beoogt de bescherming van het gewettigd vertrouwen van de belastingschuldige in de juistheid van alle factoren die een rol spelen bij het besluit om al dan niet tot navordering van douanerechten over te gaan. Niettemin is het gewettigd vertrouwen van de belastingschuldige slechts vatbaar voor bescherming uit hoofde van deze bepaling, indien het de bevoegde autoriteiten zelf zijn geweest die de grondslag hebben gecreëerd voor het gewettigd vertrouwen van de belastingschuldige. Dus geven enkel de vergissingen die aan een actieve gedraging van de bevoegde autoriteiten zijn toe te schrijven en die de belastingschuldige redelijkerwijze niet kon ontdekken, recht op niet-navordering van douanerechten.

(cf. punten 303‑304)

ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

6 februari 2007 ( )

„Associatieovereenkomst tussen EEG en Republiek Turkije – Kwijtschelding van invoerrechten – Vruchtensapconcentraat uit Turkije – Communautair douanewetboek – Certificaten inzake goederenverkeer – Bijzondere situatie – Recht van verweer”

In zaak T‑23/03,

CAS SpA, gevestigd te Verona (Italië), vertegenwoordigd door D. Ehle, advocaat,

verzoekster,

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door X. Lewis als gemachtigde, bijgestaan door M. Nuñez Müller, advocaat,

verweerster,

betreffende een verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 18 oktober 2002 (REC 10/01), inzake een verzoek om kwijtschelding van invoerrechten,

wijst

HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN (Vijfde kamer),

samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpresident, E. Martins Ribeiro en K. Jürimäe, rechters,

griffier: K. Andová, administrateur,

gezien de stukken en na de terechtzitting op 15 november 2005,

het navolgende

Arrest

Toepasselijke bepalingen

A – Regeling inzake het preferentiële stelsel

1 De onderhavige zaak moet worden geplaatst in het kader van de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap (EEG) en de Republiek Turkije (hierna: „associatieovereenkomst”), die te Ankara is ondertekend door de Republiek Turkije enerzijds en de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap anderzijds (hierna: „overeenkomstsluitende partijen”). De associatieovereenkomst is goedgekeurd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963 (PB 1964, 217, blz. 3685), en is op 1 december 1964 in werking getreden.

2 Volgens artikel 2, dat deel uitmaakt van titel I, „De beginselen”, heeft de associatieovereenkomst tot doel de gestadige en evenwichtige versterking van de commerciële en economische betrekkingen tussen de overeenkomstsluitende partijen te bevorderen.

3 De associatieovereenkomst omvat een voorbereidende fase, waarin de Republiek Turkije in staat wordt gesteld haar economie te versterken met steun van de Gemeenschap (artikel 3), een overgangsfase, voor het geleidelijk tot stand brengen van een douane-unie en het nader tot elkaar brengen van het economisch beleid van Turkije en dat van de Gemeenschap (artikel 4), en een definitieve fase, die is gegrondvest op de douane-unie en de versterking van de coördinatie van het economisch beleid van de overeenkomstsluitende partijen inhoudt (artikel 5).

4 Ingevolge artikel 7 van de associatieovereenkomst nemen de overeenkomstsluitende partijen alle algemene of bijzondere maatregelen die geschikt zijn om de nakoming van de uit de associatieovereenkomst voortvloeiende verplichtingen te verzekeren en onthouden zij zich van alle maatregelen die de verwezenlijking van de doelstellingen van de overeenkomst in gevaar kunnen brengen.

5 De artikelen 22 en 23, die staan in titel III, betreffende algemene en slotbepalingen, voorzien in de instelling van een Associatieraad, bestaande uit leden van de regeringen van de lidstaten, de Raad en de Commissie enerzijds en uit leden van de Turkse regering anderzijds (hierna: „associatieraad”). De associatieraad, die zich uitspreekt met eenparigheid van stemmen, is bevoegd tot het nemen van besluiten voor de verwezenlijking van de in de associatieovereenkomst vermelde doelstellingen. Artikel 25 verleent deze raad de bevoegdheid om op verzoek van een overeenkomstsluitende partij elk geschil op te lossen inzake de toepassing of uitlegging van de associatieovereenkomst, dan wel om dat aan het Hof voor te leggen.

6 De definitieve fase van de douane-unie is ingegaan op 31 december 1995 [artikelen 1 en 65, lid 1, van besluit nr. 1/95 van de associatieraad van 22 december 1995, inzake de tenuitvoerlegging van de slotfase van de douane-unie (PB 1996, L 35, blz. 1); hierna: „besluit nr. 1/95” of „basisbesluit”].

7 Overeenkomstig artikel 11 van de associatieovereenkomst omvat de associatieregeling mede de landbouw en de handel in landbouwproducten, volgens bijzondere bepalingen, waarbij rekening wordt gehouden met het gemeenschappelijk landbouwbeleid van de Gemeenschap.

1. Tijdens de overgangsfase geldende regeling

8 Bij besluit nr. 1/80 van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie, heeft de associatieraad besloten de douanerechten af te schaffen welke van toepassing waren gebleven bij invoer in de Gemeenschap van de landbouwproducten van oorsprong uit Turkije, die nog niet vrij van rechten in de Gemeenschap werden toegelaten.

9 Overeenkomstig artikel 1, lid 1, van verordening (EEG) nr. 4115/86 van de Raad van 22 december 1986 betreffende de invoer in de Gemeenschap van landbouwproducten van oorsprong uit Turkije (PB L 380, blz. 16), werden de in bijlage II bij het EEG-Verdrag genoemde producten van oorsprong uit Turkije, met uitzondering van de in de bijlage bij deze verordening vermelde producten, in de Gemeenschap vrij van douanerechten in het vrije verkeer gebracht. Overeenkomstig artikel 2, lid 2, van verordening nr. 4115/86 werden als „producten van oorsprong uit Turkije” aangemerkt de producten die voldeden aan de voorwaarden welke waren neergelegd in besluit nr. 4/72 van de associatieraad van 29 december 1972, betreffende de definitie van het begrip „goederen van oorsprong” uit Turkije voor de toepassing van het bepaalde in hoofdstuk I van bijlage nr. 6 van het Aanvullend Protocol bij de associatieovereenkomst, gehecht aan verordening (EEG) nr. 428/73 van de Raad van 5 februari 1973 betreffende de toepassing van de besluiten nr. 5/72 en nr. 4/72 van de associatieraad (PB L 59, blz. 73), gewijzigd bij besluit nr. 1/75 van de associatieraad van 26 mei 1975, gehecht aan verordening (EEG) nr. 1431/75 van de Raad tot wijziging van verordening nr. 428/73 (PB L 142, blz. 1).

10 Volgens artikel 1 van besluit nr. 4/72 worden aangemerkt als producten van oorsprong uit Turkije:

„ a) in Turkije geoogste producten van het plantenrijk;

[...]

f) goederen die in Turkije zijn verkregen door de bewerking of verwerking van de sub a tot en met e bedoelde producten, zelfs indien andere producten daarin zijn verwerkt, mits de producten die niet in Turkije of in de Gemeenschap zijn verkregen, slechts bijkomstig daarin zijn verwerkt.”

11 Verordening (EEG) nr. 3719/88 van de Commissie van 16 november 1988 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake het stelsel van invoer‑, uitvoer‑ en voorfixatiecertificaten voor landbouwproducten (PB L 331, blz. 1), is van toepassing op de certificaten die zijn ingesteld bij de in artikel 1 daarvan genoemde verordeningen. Artikel 28, lid 4, luidt:

„De lidstaten verstrekken de Commissie eveneens afdrukken van de officiële stempels en, in voorkomend geval, van de droogstempels van de betrokken instanties. De Commissie geeft deze informatie onmiddellijk aan de andere lidstaten door.”

12 Bij besluit nr. 5/72 van 29 december 1972 betreffende de methoden van administratieve samenwerking ter toepassing van de artikelen 2 en 3 van het Aanvullend Protocol bij de associatieovereenkomst (PB 1973, L 59, blz. 74), heeft de associatieraad als regel gesteld dat een bewijsstuk dat op verzoek van de exporteur door de douaneautoriteiten van Turkije of van een lidstaat is afgegeven, moest worden overgelegd om voor de preferentiële regeling in aanmerking te komen. Voor goederen die rechtstreeks uit Turkije naar een lidstaat worden vervoerd, is dat bewijsstuk het certificaat inzake goederenverkeer A.TR.1 (hierna: „A.TR.1‑certificaat”), waarvan een model aan het besluit is gehecht (artikel 2). Dit model is vervangen door het formulier dat is gehecht aan besluit nr. 1/78 van de associatieraad van 18 juli 1978 tot wijziging van besluit nr. 5/72 (PB L 253, blz. 2). Dit model is op zijn beurt licht gewijzigd bij besluit nr. 4/95 van de associatieraad van 22 december 1995 tot wijziging van besluit nr. 5/72 (PB 1996, L 35, blz. 48).

13 Artikel 11 van besluit nr. 5/72 bepaalt, dat de lidstaten en Turkije elkaar, „ter verzekering van een juiste toepassing van de bepalingen van dit besluit”, door tussenkomst van hun onderscheiden douaneadministraties bijstand verlenen met het oog op de controle van de echtheid en de regelmatigheid van de certificaten.

14 Artikel 12 van besluit nr. 5/72 bepaalt vervolgens:

„[De Republiek] Turkije, de lidstaten en de Gemeenschap nemen elk voor zich de nodige maatregelen ter uitvoering van de bepalingen van dit besluit.”

15 Overeenkomstig artikel 2, lid 3, van verordening nr. 4115/86 zijn de methoden van administratieve samenwerking die moeten verzekeren dat de in artikel 1 bedoelde producten tegen de verlaagde douanerechten worden toegelaten, die welke zijn vastgesteld bij besluit nr. 5/72, laatstelijk gewijzigd bij besluit nr. 1/78.

2. Tijdens de definitieve fase geldende regeling

16 Besluit nr. 1/95 regelt in bijzonderheden de uitvoering van de definitieve fase van de douane-unie. Artikel 29 daarvan bepaalt:

„De wederzijdse bijstand op douanegebied tussen de administratieve instanties van de overeenkomstsluitende partijen wordt geregeld in bijlage 7, die, wat de Gemeenschap betreft, betrekking heeft op aangelegenheden die onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen.”

17 Artikel 2, lid 1, van bijlage 7, betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten inzake douanezaken, bij besluit nr. 1/95, luidt:

„De overeenkomstsluitende partijen verlenen elkaar bijstand op de gebieden die onder hun bevoegdheid vallen, [...] met het oog op de correcte toepassing van de douanewetgeving, in het bijzonder wat de preventie, de opsporing en het onderzoek van met deze wetgeving strijdige handelingen betreft.”

18 Artikel 3, lid 6, van besluit nr. 1/95 bepaalt dat het comité voor samenwerking op douanegebied de methoden voor administratieve samenwerking vaststelt.

19 Artikel 5, lid 2, van besluit nr. 1/96 van het comité douanesamenwerking van 20 mei 1996 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van besluit nr. 1/95 (PB L 200, blz. 14) bepaalt dat de waarmerking van het document waarbij het in het vrije verkeer brengen van de goederen mogelijk wordt gemaakt, een douaneschuld bij invoer doet ontstaan. Overeenkomstig artikel 6 van dit besluit moet voor de preferentiële behandeling van uit Turkije ingevoerde landbouwproducten het A.TR.1‑certificaat als bewijsstuk worden afgegeven. Een model van dit certificaat is opgenomen in bijlage I, maar artikel 7, lid 1, van dit besluit bepaalt dat de formulieren opgenomen in besluit nr. 5/72 tot en met 30 juni 1997 mochten worden gebruikt.

20 Artikel 15 van besluit nr. 1/96 luidt als volgt:

„Ter verzekering van een juiste toepassing [...] van dit besluit verlenen de lidstaten en [de Republiek] Turkije elkaar, door tussenkomst van hun onderscheiden douaneadministraties en in het kader van de wederzijdse bijstand waarin wordt voorzien in artikel 29 van en bijlage 7 bij het basisbesluit, bijstand bij de controle van de echtheid en de juistheid van de certificaten.”

21 In artikel 13, lid 2, van besluit nr. 1/96 heet het:

„[...] In vak 12 van het uittreksel worden het registratienummer, de datum, het kantoor en het land van afgifte van het oorspronkelijke certificaat vermeld [...]”

22 Bijlage II, punt II, sub 12, bij besluit nr. 1/96 bepaalt dat de gegevens in vak 12 van het certificaat inzake goederenverkeer A.TR.1 door de bevoegde autoriteiten moeten worden aangevuld.

23 Artikel 4 van besluit nr. 1/96, ten slotte, bepaalt:

„Onverminderd de bepalingen van het basisbesluit inzake vrij verkeer, zijn het communautair douanewetboek en de uitvoeringsbepalingen daarvoor, welke van toepassing zijn in het douanegebied van de Gemeenschap, en het Turkse douanewetboek [en de uitvoeringsbepalingen daarvoor, die] van toepassing [zijn] in het douanegebied van [de Republiek] Turkije, van toepassing op de handel in goederen tussen de twee delen van de douane-unie, onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in dit besluit.”

B – Douanevoorschriften

1. Regeling inzake de kwijtschelding van douanerechten

24 Met betrekking tot de mogelijkheid van kwijtschelding van invoerrechten bepaalt artikel 239 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1; hierna: „CDW”), het volgende:

„Tot [...] kwijtschelding van de rechten bij invoer [...] kan ook worden overgegaan in de gevallen [...] welke het gevolg zijn van omstandigheden die van de zijde van de belanghebbende geen frauduleuze handeling noch klaarblijkelijke nalatigheid inhouden. De gevallen waarin op deze bepaling een beroep kan worden gedaan en de te dien einde toe te passen procedures, worden vastgesteld volgens de procedure van het Comité.”

25 Artikel 905, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 (PB L 253, blz. 1; hierna: „uitvoeringsverordening CDW”), luidt als volgt:

„1. Wanneer de beschikkende douaneautoriteit, die een verzoek om terugbetaling of kwijtschelding uit hoofde van artikel 239, lid 2, [CDW] ontvangt, niet in staat is om op grond van artikel 899 te beslissen èn indien de aanvraag vergezeld is van bewijsstukken waarmee het bestaan kan worden aangetoond van een bijzondere situatie die het gevolg is van omstandigheden die geen manipulatie of klaarblijkelijke nalatigheid van de zijde van de belanghebbende inhouden, legt de lidstaat waaronder deze autoriteit ressorteert het geval voor aan de Commissie ter behandeling overeenkomstig de procedure bedoeld in de artikelen 906 tot en met 909 [...]”

26 Artikel 904, sub c, van de uitvoeringsverordening CDW bepaalt:

„Er wordt niet tot terugbetaling of kwijtschelding van rechten bij invoer overgegaan wanneer het verzoek om terugbetaling [of kwijtschelding], al naar gelang van het geval, uitsluitend is gegrond op:

[...]

c) de overlegging, zelfs te goeder trouw, ter verkrijging van een preferentiële tariefbehandeling voor goederen die voor het vrije verkeer worden aangegeven, van documenten waarvan naderhand wordt vastgesteld dat zij hetzij vals of vervalst hetzij ongeldig waren voor het verkrijgen van deze preferentiële tariefbehandeling.”

27 Artikel 236 CDW luidt als volgt:

„Tot terugbetaling van rechten bij invoer of van rechten bij uitvoer wordt overgegaan wanneer wordt vastgesteld dat het bedrag van de rechten op het tijdstip van betaling niet wettelijk verschuldigd was, dan wel dat het bedrag in strijd met artikel 220, lid 2, werd geboekt.

Tot kwijtschelding van rechten bij invoer of van rechten bij uitvoer wordt overgegaan wanneer wordt vastgesteld dat het bedrag van deze rechten op het tijdstip van boeking niet wettelijk verschuldigd was, dan wel dat het bedrag in strijd met artikel 220, lid 2, werd geboekt.

Er wordt geen terugbetaling of kwijtschelding verleend wanneer de feiten die aanleiding hebben gegeven tot de betaling of de boeking van een wettelijk niet verschuldigd bedrag het gevolg zijn van een frauduleuze handeling van de zijde van de belanghebbende.

[...]”

28 Ingevolge artikel 220, lid 2, sub b, CDW wordt niet overgegaan tot boeking achteraf van rechten die voortvloeien uit een douaneschuld, wanneer het wettelijk verschuldigde bedrag aan rechten niet is geboekt ten gevolge van een vergissing van de douaneautoriteiten zelf die de belastingschuldige redelijkerwijze niet kon ontdekken en waarbij deze laatste zijnerzijds te goeder trouw heeft gehandeld en aan alle voorschriften van de geldende bepalingen inzake de douaneaangifte heeft voldaan.

2. Regeling betreffende de oorsprongregels

29 Artikel 20 CDW bepaalt met name:

„1. De bij het ontstaan van een douaneschuld wettelijk verschuldigde rechten zijn op het douanetarief van de Europese Gemeenschappen gebaseerd.

2. De andere maatregelen die uit hoofde van specifieke communautaire bepalingen in het kader van het goederenverkeer zijn vastgesteld, worden, in voorkomend geval, naar gelang van de tariefindeling van deze goederen toegepast.

3. Het douanetarief van de Europese Gemeenschappen omvat:

[...]

d) de preferentiële tariefmaatregelen in de overeenkomsten die de Gemeenschap met bepaalde landen of groepen van landen heeft gesloten en die in een preferentiële tariefbehandeling voorzien.”

30 Artikel 27, sub a, CDW bepaalt het volgende:

„De regels betreffende de preferentiële oorsprong behelzen de voorwaarden waaraan de goederen moeten voldoen om de preferentiële oorsprong te verkrijgen teneinde voor de in artikel 20, lid 3, sub d of e, bedoelde maatregelen in aanmerking te komen. Deze regels worden vastgesteld:

a) voor de goederen die onder de overeenkomsten bedoeld in artikel 20, lid 3, sub d, vallen, bij deze overeenkomsten.”

31 De uitvoeringsverordening CDW, in de op het onderhavige geding toepasselijke formulering daarvan [artikel 93, gewijzigd en hernummerd in artikel 92 bij verordening (EG) nr. 3254/94 van de Commissie van 19 december 1994 (PB L 346, blz. 1); hierna: „artikel 93 van de uitvoeringsverordening CDW”] bepaalt:

„1. De begunstigde landen verstrekken de Commissie de namen en adressen van de op hun grondgebied voor de afgifte van certificaten van oorsprong, formulier A, bevoegd verklaarde overheidsinstanties, alsmede de specimens van de afdrukken van de door deze instanties gebruikte stempels. De Commissie geeft deze inlichtingen aan de douaneautoriteiten van de lidstaten door.

2. De begunstigde landen verstrekken de Commissie tevens de namen en adressen van de overheidsinstanties die bevoegd zijn verklaard om de in artikel 86 genoemde verklaringen van echtheid af te geven, alsmede de specimens van de afdrukken van de stempels die zij gebruiken. De Commissie geeft deze inlichtingen aan de douaneautoriteiten van de lidstaten door.

3. De Commissie maakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (C-reeks) de datum bekend waarop de nieuwe begunstigde landen in de zin van artikel 97 aan de in de leden 1 en 2 omschreven verplichtingen hebben voldaan.”

C – Regeling inzake de vertrouwelijkheid van bepaalde documenten

32 Artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136, blz. 1), bepaalt:

„Geheimhouding en gegevensbescherming

1. De in het kader van externe onderzoeken verkregen gegevens zijn ongeacht de vorm ervan, beschermd door de bepalingen die betrekking hebben op deze onderzoeken.”

33 Artikel 9, lid 2, van deze verordening bepaalt voorts:

„Verslag en vervolg van de onderzoeken

[...]

2. Deze verslagen worden opgesteld met inachtneming van de procedurevoorschriften van de nationale wetgeving van de betrokken lidstaat. De verslagen vormen op dezelfde wijze en onder dezelfde voorwaarden als de door de nationale administratieve controleurs opgestelde administratieve verslagen toelaatbare bewijsmiddelen in de administratieve of gerechtelijke procedures van de lidstaat waar het gebruik ervan nodig blijkt. De verslagen worden beoordeeld volgens dezelfde regels als de administratieve verslagen van de nationale administratieve controleurs, en hebben dezelfde waarde.”

34 In artikel 8, lid 1, van verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraudes en andere onregelmatigheden (PB L 292, blz. 2), heet het:

„De uit hoofde van deze verordening meegedeelde of verkregen gegevens vallen, ongeacht de vorm ervan, onder de geheimhoudingsplicht en komen in aanmerking voor de bescherming die aan soortgelijke gegevens wordt toegekend door de wetgeving van de lidstaat die de gegevens heeft ontvangen, alsmede door de overeenkomstige bepalingen die van toepassing zijn op de communautaire instellingen.”

35 Artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43), is als volgt geformuleerd:

„Uitzonderingen

1. De instellingen weigeren de toegang tot een document wanneer de openbaarmaking ervan zou leiden tot ondermijning van de bescherming van:

a) het openbaar belang, wat betreft:

– de openbare veiligheid,

– defensie en militaire aangelegenheden,

– de internationale betrekkingen,

– het financieel, monetair of economisch beleid van de Gemeenschap of van een lidstaat;

b) de persoonlijke levenssfeer en de integriteit van het individu, in het bijzonder gelet op de gemeenschapswetgeving inzake de bescherming van persoonsgegevens.

2. De instellingen weigeren de toegang tot een document wanneer de openbaarmaking ervan zou leiden tot ondermijning van de bescherming van:

– de commerciële belangen van een natuurlijke of rechtspersoon, met inbegrip van intellectuele eigendom,

– gerechtelijke procedures en juridisch advies,

– het doel van inspecties, onderzoeken en audits,

tenzij een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt.”

Feiten

A – Litigieuze importen

36 Verzoekster CAS SpA is een vennootschap naar Italiaans recht, die voor 95,1 % in handen is van Steinhauser GmbH (hierna: „Steinhauser”), gevestigd te Ravensburg (Duitsland). Verzoekster houdt zich voornamelijk bezig met de verwerking van ingevoerde vruchtensapconcentraten, en parallel daaraan voert zij deze producten in in Italië. Het is hoofdzakelijk de vennootschap Steinhauser die de zakelijke relaties met de buitenlandse leveranciers onderhoudt.

37 Tussen 5 april 1995 en 20 november 1997 heeft verzoekster geconcentreerd appelsap‑ en perensap dat was aangegeven met herkomst en oorsprong uit Turkije, in de Gemeenschap ingevoerd en in het vrije verkeer gebracht. De invoer van dit soort producten in de Gemeenschap vond plaats middels A.TR.1-certificaten, zodat voor deze producten de vrijstelling van douanerechten gold, zoals bepaald in de associatieovereenkomst en het aanvullend protocol.

38 Ingevolge artikel 29 van besluit nr. 1/95 heeft de douanedienst van Ravenna (Italië) achteraf de echtheid gecontroleerd van het A.TR.1‑certificaat D 141591, dat door verzoekster tijdens een van de importen tussen 5 april 1995 en 20 november 1997 was ingediend. Overeenkomstig de op dit gebied toepasselijke voorschriften werd het verzoek om verificatie van de echtheid van dat certificaat aan de Turkse autoriteiten gericht.

39 Bij brief van 15 mei 1998 hebben de Turkse autoriteiten de douanedienst van Ravenna meegedeeld dat uit de controle was gebleken dat het certificaat niet echt was, omdat het niet door de Turkse douaneautoriteiten was afgegeven. Zij kondigden bovendien aan dat er andere controles zouden worden verricht.

40 De Italiaanse autoriteiten hebben daarop 103 A.TR.1‑certificaten die verzoekster bij verschillende importen had ingediend, achteraf gecontroleerd.

41 Bij brief van 10 juli 1998 heeft de permanente vertegenwoordiging van de Republiek Turkije bij de Europese Unie (hierna: „Turkse permanente vertegenwoordiging”) de Commissie meegedeeld dat 22 door verzoekster ingediende A.TR.1‑certificaten, die in de bijlage bij die brief zijn opgenoemd en die de exporten van de Turkse onderneming Akman naar Italië betroffen, vals („false”) waren. De Commissie heeft deze brief op 20 juli 1998 doorgezonden aan de Italiaanse douaneautoriteiten.

42 Tussen 12 en 15 oktober 1998 alsmede tussen 30 november en 2 december 1998, heeft de Eenheid voor coördinatie van de fraudebestrijding van de Commissie [(UCLAF), voorgangster van het OLAF] in Turkije verificaties verricht.

43 Bij brief van 8 maart 1999 heeft de Turkse permanente vertegenwoordiging de douanedienst van Ravenna meegedeeld dat 32 door verzoekster overgelegde A.TR.1‑certificaten (hierna: „litigieuze certificaten”), waaronder 18 in de bijlage van de brief van 10 juli 1998 genoemde certificaten, niet door de Turkse autoriteiten waren opgesteld of geviseerd. Deze certificaten zijn in de bijlage bij deze brief genoemd.

44 De Italiaanse douaneautoriteiten waren van oordeel dat uit de totale briefwisseling tussen hen, de Commissie, de UCLAF en de Turkse autoriteiten bleek dat 48 A.TR.1‑certificaten, waaronder de litigieuze certificaten, betreffende door verzoekster middels de Turkse onderneming Akman verrichte exporten, volgens de Turkse autoriteiten vals dan wel onregelmatig waren.

45 In casu werden de 32 litigieuze certificaten (die in totaal 3 296 190 371 ITL, of 1 702 340,25 EUR aan douanerechten vertegenwoordigden) vals geacht omdat zij niet door de Turkse douanekantoren waren afgegeven of geviseerd. De 16 andere certificaten (die in totaal 1 904 736 758 ITL, of 938 728,38 EUR aan douanerechten vertegenwoordigden) werden daarentegen als ongeldig beschouwd omdat zij weliswaar door de Turkse douaneautoriteiten waren afgegeven, doch de betrokken goederen niet van oorsprong uit Turkije waren.

46 Aangezien alle 48 certificaten als vals dan wel als ongeldig waren gekwalificeerd, kon voor de goederen waarvoor zij waren afgegeven, niet de voor de importen van Turkse landbouwproducten toegekende preferentiële behandeling gelden.

47 Bijgevolg heeft de Italiaanse douaneadministratie van verzoekster betaling van de verschuldigde douanerechten van in totaal 5 200 954 129 ITL, of 2 686 068,63 EUR gevorderd.

B – Strafrechtelijke en administratieve procedure voor de Italiaanse en de communautaire autoriteiten

48 Bij brief van 28 maart 2000 heeft verzoekster de douanedienst van Ravenna krachtens de artikelen 220, lid 2, sub b, 236 en 239 CDW verzocht om niet over te gaan tot boeking achteraf en om terugbetaling van de gevorderde invoerrechten. Tot staving van haar verzoek voerde verzoekster haar goede trouw, fouten van de bevoegde autoriteiten die zij niet had kunnen ontdekken alsmede aan hen toe te rekenen tekortkomingen aan.

49 Bij brief van 15 mei 2000 hebben de Italiaanse douaneautoriteiten het parket van Ravenna in kennis gesteld van de feiten betreffende de door verzoekster verrichte importen met vervalste certificaten. Na kennisneming van deze feiten heeft het parket van Ravenna een onderzoek geopend.

50 Bij arrest van 20 december 2000 heeft het Tribunale civile e penale (civiele en strafrechtelijke rechtbank) van Ravenna de strafprocedure tegen de beheerder van verzoekster, B. Steinhauser, beëindigd, omdat het de hem verweten feiten niet bewezen achtte.

51 Bij brief van 30 november 2001, ingekomen bij de Commissie op 12 december 2001, heeft de Italiaanse Republiek de Commissie gevraagd of het gerechtvaardigd was om niet over te gaan tot boeking van de uit hoofde van artikel 220, lid 2, sub b, CDW van verzoekster gevorderde douanerechten of om deze rechten uit hoofde van artikel 239 CDW terug te betalen.

52 Overeenkomstig de artikelen 871 en 905 van de uitvoeringsverordening CDW heeft verzoekster erop gewezen dat zij kennis had genomen van het door de Italiaanse autoriteiten aan de Commissie gezonden dossier. Verzoekster heeft voorts haar standpunt meegedeeld en opmerkingen ingediend, die door de Italiaanse autoriteiten als bijlage bij hun brief van 30 november 2001 aan de Commissie zijn gezonden.

53 De Commissie zag zich genoopt bij brief van 3 juni 2002 de Italiaanse autoriteiten om bepaalde aanvullende informatie te vragen; zij hebben bij brief van 7 juni 2002 geantwoord.

54 Bij brief van 25 juli 2002 heeft de Commissie verzoekster in kennis gesteld van haar voornemen om geen gevolg te geven aan haar verzoek. Alvorens een definitieve beslissing te nemen heeft de Commissie verzoekster echter verzocht haar eventuele opmerkingen in te dienen en haar toegang gegeven tot het dossier om kennis te nemen van de niet-vertrouwelijke documenten.

55 Op 6 augustus 2002 hebben verzoeksters vertegenwoordigers het administratieve dossier in de bureaus van de Commissie geraadpleegd. Zij hebben bovendien een verklaring ondertekend waarin zij bevestigen toegang te hebben gehad tot de in de bijlage daarbij genoemde documenten.

56 Bij brief van 15 augustus 2002 heeft verzoekster haar opmerkingen ingediend bij de Commissie. Zij heeft met name haar standpunt gehandhaafd dat de bevoegde douaneautoriteiten „actieve vergissingen” hadden gemaakt die zij niet had kunnen ontdekken. Zij stelt deze vergissingen tevens gelijk met tekortkomingen die een bijzondere situatie in de zin van artikel 239 CDW kunnen opleveren.

57 Op 18 oktober 2002 heeft de Commissie beschikking REC 10/01 (hierna: „bestreden beschikking”) vastgesteld, waarvan op 21 november 2002 aan verzoekster kennis is gegeven.

58 In de eerste plaats is de Commissie tot de slotsom gekomen dat het gerechtvaardigd was om de invoerrechten waarop het verzoek betrekking had te boeken.

59 In de tweede plaats is de Commissie echter tot de slotsom gekomen dat het gerechtvaardigd was om de invoerrechten terug te betalen voor het onderdeel van het verzoek dat betrekking had op de 16 ongeldige certificaten, aangezien verzoekster zich ten aanzien daarvan in een bijzondere situatie in de zin van artikel 239 CDW bevond.

60 Wat in de derde plaats de 32 litigieuze certificaten betreft, is de Commissie daarentegen tot de slotsom gekomen dat de door verzoekster aangevoerde omstandigheden niet van dien aard waren dat zij een bijzondere situatie in de zin van artikel 239 CDW opleverden. Bijgevolg heeft de Commissie in artikel 2 van de bestreden beschikking beslist dat het niet gerechtvaardigd was om de desbetreffende douanerechten van in totaal 1 702 340,25 EUR, terug te betalen.

61 Ten slotte heeft verzoekster bij de Commissie bij brief van 20 juni 2003 een verzoek om toegang tot andere documenten van het dossier ingediend. De Commissie heeft dit bij brief van 10 juli 2003 toegestaan. Verzoekster heeft het dossier echter niet opnieuw geraadpleegd.

C – Certificaat D 437214

62 Bij brief van 17 december 2002 heeft verzoekster de Commissie erop gewezen dat het A.TR.1‑­certificaat D 437214, dat tot de litigieuze certificaten behoorde, door de Turkse autoriteiten niet als vals, maar enkel als ongeldig was gekwalificeerd. De Commissie heeft deze brief op 6 januari 2003 doorgezonden aan de Italiaanse douaneautoriteiten.

63 Bij brief van 24 januari 2003 hebben de Italiaanse douaneautoriteiten onder verwijzing naar de brief van de Turkse douaneautoriteiten van 8 maart 1999 en naar een brief van de UCLAF van 6 mei 1999, te kennen gegeven dat dit certificaat vals was.

64 Bij brief van 4 maart 2003 heeft de Commissie de Italiaanse douaneautoriteiten verzocht verzoekster in kennis te stellen van de uitkomst van het onderzoek betreffende A.TR.1­‑certificaat D 437214. Bij brief van 18 maart 2003 aan verzoekster hebben de Italiaanse douaneautoriteiten bevestigd dat dit certificaat vals was omdat het niet door de Turkse autoriteiten was opgesteld.

Procesverloop en conclusies van partijen

65 Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 29 januari 2003, heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.

66 Op rapport van de rechter-rapporteur is besloten tot de mondelinge behandeling over te gaan. In het kader van de maatregelen tot organisatie van de procesgang is partijen verzocht bepaalde documenten over te leggen en een aantal schriftelijke vragen van het Gerecht te beantwoorden. Partijen hebben hieraan gevolg gegeven.

67 Partijen zijn in hun pleidooien en hun antwoorden op de mondelinge vragen van het Gerecht gehoord ter openbare terechtzitting van 15 november 2005.

68 Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

– artikel 2 van de bestreden beschikking nietig te verklaren;

– de Commissie te verwijzen in de kosten.

69 De Commissie concludeert dat het het Gerecht behage:

– het beroep te verwerpen;

– verzoekster te verwijzen in de kosten.

In rechte

70 Tot staving van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan, ontleend aan, ten eerste, schending van het recht van verweer, ten tweede, schending van artikel 239 CDW, en ten derde, schending van artikel 220, lid, 2, sub b, CDW.

A – Eerste middel: schending van het recht van verweer

1. Argumenten van partijen

71 Verzoekster betoogt dat haar recht van verweer gedurende de administratieve procedure is geschonden. Zij stelt in wezen dat zij weliswaar toegang heeft gehad tot het dossier dat de stukken bevatte waarop de Commissie de bestreden beschikking heeft gebaseerd, doch dat zij niettemin geen toegang heeft gehad tot documenten die van doorslaggevend belang waren voor de totale beoordeling van de situatie door de Commissie. Voorts bleken bepaalde documenten die zij wel heeft kunnen inzien, haars inziens onvolledig te zijn. Ten slotte heeft zij bij het onderzoek van het dossier niet kunnen onderscheiden welke documenten als vertrouwelijk werden beschouwd en welke niet, en evenmin de criteria kunnen ontdekken die daarvoor waren gehanteerd.

72 Verzoekster betoogt in de eerste plaats dat de volgende stukken uit het dossier haar niet zijn verstrekt: 1) de volledige verslagen van de missies van de UCLAF in Turkije; 2) de volledige briefwisseling van de UCLAF en de Commissie met de Turkse permanente vertegenwoordiging en met de bevoegde autoriteiten in Turkije; 3) de volledige briefwisseling van de Commissie en/of de UCLAF met de nationale douaneautoriteiten, in het bijzonder met de Italiaanse douaneautoriteiten, en 4) de notulen van de zitting van het comité voor samenwerking op douanegebied betreffende de A.TR.1-certificaten die bij de uitvoer van vruchtensapconcentraten en andere goederen van oorsprong uit Turkije als onregelmatig dan wel vals waren gekwalificeerd.

73 In repliek voert verzoekster bovendien aan dat zij geen informatie heeft kunnen krijgen over de missie van de UCLAF in Turkije in oktober 1998, waarnaar de Commissie in punt 32 van de bestreden beschikking verwijst. Volgens verzoekster bleek bij de inzage van het dossier alleen maar dat er op 13 en 14 oktober 1998 een bijeenkomst tussen de UCLAF en de Turkse permanente vertegenwoordiging heeft plaatsgevonden, aangezien in een brief van 21 oktober 1998 van de UCLAF melding wordt gemaakt van deze vergadering. Verzoekster stelt dat zij evenmin kennis heeft genomen van de brieven van 1 en 9 december 1998 van de UCLAF aan de Turkse permanente vertegenwoordiging, die de Commissie in haar verweerschrift noemt.

74 Verzoekster betoogt dat de documenten waarop zij wijst, niet slechts eventueel, maar integendeel rechtstreeks en zeer nauw verband houden met de vraag of de litigieuze certificaten werkelijk vals zijn dan wel slechts onregelmatig.

75 In de tweede plaats betwist verzoekster de stelling van de Commissie dat het feit dat haar gemachtigde een verklaring heeft ondertekend waarin hij verklaart kennis te hebben genomen van alle documenten die verband houden met de zaak, zou bevestigen dat zij inderdaad toegang heeft gehad tot alle stukken van het dossier. Deze verklaring is immers een voorgedrukt formulier en de partij die, zonder op de hoogte te zijn van alle documenten van het dossier, het dossier inziet, kan er uiteindelijk niet van uitgaan dat zij daarmee volledig is geïnformeerd. Verzoekster stelt aldus dat zij pas kennis heeft genomen van deze verklaring, die de lijst van documenten REC 10/01 omvat en als bijlage bij het verweerschrift van de Commissie is gevoegd, bij lezing van die bijlage.

76 In de derde plaats stelt verzoekster dat bepaalde documenten waartoe zij wel toegang heeft gehad, onvolledig waren, en dat zij dus geen toegang heeft gehad tot alle in de bijlage bij de verklaring genoemde documenten. In dit verband wijst zij de stelling van de Commissie af dat zij alle verslagen van de missies van de UCLAF in Turkije heeft kunnen inzien en stelt zij dat zij enkel documenten betreffende de missieverslagen van 9 en 23 december 1998, die uit twee of drie bladzijden bestaan, heeft kunnen inzien.

77 In de vierde plaats betwist verzoekster in repliek het argument van de Commissie dat zij hoe dan ook geen recht had op toegang tot bepaalde documenten, waaronder de missieverslagen van de UCLAF, aangezien deze vertrouwelijk zijn. Verzoekster betoogt dat deze verslagen niet alleen niet vertrouwelijk zijn, aangezien de Commissie de vertrouwelijke aard ervan niet heeft gefundeerd, maar dat bovendien soortgelijke verslagen in vergelijkbare procedures voor het Gerecht wél voor inzage ter beschikking zijn gesteld.

78 Dat deze missieverslagen niet vertrouwelijk zijn vloeit voort uit verordening nr. 1073/1999. Volgens verzoekster vormen missieverslagen volgens artikel 9, lid 2, van deze verordening, op dezelfde wijze en onder dezelfde voorwaarden als de door de nationale administratieve controleurs opgestelde administratieve verslagen, toelaatbare bewijsmiddelen in de administratieve of gerechtelijke procedures van de lidstaat waar het gebruik ervan nodig blijkt. Dit moet a fortiori gelden voor de procedures voor de Europese rechter.

79 Ten slotte stelt verzoekster dat zij bij brief van 20 juni 2003 overeenkomstig artikel 255 EG een nieuw verzoek om toegang tot het dossier heeft ingediend, nadat zij het onderhavige beroep had ingesteld. Na het schriftelijke antwoord van de Commissie van 10 juli 2003, heeft zij het dossier niet opnieuw ingezien omdat de Commissie te kennen had gegeven dat deze inzage enkel de documenten zou betreffen waartoe verzoekster reeds toegang had gehad, waaronder met name de documenten betreffende de missieverslagen van de UCLAF.

80 De Commissie wijst verzoeksters argumenten in wezen af.

81 Zij betoogt in de eerste plaats dat de bestreden beschikking uitsluitend berust op gegevens waarvan verzoekster inzage heeft gehad en die reeds waren genoemd in het voorlopige standpunt van de Commissie dat was geformuleerd in haar brief van 25 juli 2002. Voorts betoogt de Commissie dat verzoekster op 6 augustus 2002 toegang heeft gehad tot het dossier dat als basis heeft gediend voor de vaststelling van de bestreden beschikking en dat zij, middels de schriftelijke verklaring, uitdrukkelijk heeft erkend dat zij alle documenten heeft kunnen inzien die een rechtstreeks of indirect verband hielden met het dossier. De Commissie stelt dat de lijst van documenten waartoe verzoekster toegang heeft gehad, de missieverslagen van de UCLAF, de uitgebreide correspondentie van de UCLAF en de verschillende Turkse autoriteiten, alsmede de briefwisseling van de Commissie en/of de UCLAF met de nationale douaneautoriteiten omvat.

82 In dupliek betwist de Commissie verzoeksters stelling dat het dossier dat zij op 6 augustus 2002 heeft geraadpleegd, niet de missieverslagen van de UCLAF bevatte, maar enkel documenten betreffende de missieverslagen. De betrokken documenten zijn inderdaad de door de UCLAF opgestelde korte originele verslagen van 9 december 1998 (nr. 8279) en 23 december 1998 (nr. 8673), en niet louter samenvattingen daarvan.

83 In de tweede plaats brengt de Commissie in herinnering dat niet verlangd wordt dat de Commissie uit eigen beweging toegang verleent tot alle „context-documenten”, die slechts eventueel verband houden met het individuele geval, maar dat het integendeel aan de belanghebbende staat om in voorkomend geval, overeenkomstig artikel 255 EG toegang te vragen tot deze documenten.

84 In casu vormen de documenten die verzoekster niet heeft kunnen inzien „context-documenten”. De Commissie beklemtoont dan ook dat het nieuwe verzoek om inzage van het dossier, dat door verzoekster op 20 juni 2003 is ingediend, dat wil zeggen na vaststelling van de bestreden beschikking, en dat was aanvaard bij brief van 10 juli 2003, juridisch gezien geen gevolgen kan hebben. Niet alleen heeft verzoekster geen gebruikt gemaakt van toegestane inzage, maar hoe dan ook kan een verzoek dat is ingediend na beëindiging van een administratieve procedure en terwijl een zaak aanhangig is, immers a priori geen schending van procedurele rechten meebrengen die zou zijn begaan in de administratieve procedure vóór dat verzoek.

85 In de derde plaats blijft de Commissie erbij dat de betrokken documenten hoe dan ook niet onder het recht van toegang vallen, omdat zij vertrouwelijk zijn. In dit verband brengt de Commissie in herinnering dat het recht van toegang tot het dossier zich niet uitstrekt tot vertrouwelijke documenten, zoals de verslagen van de UCLAF of het OLAF, de correspondentie van de Commissie met derde staten en de notulen van vergaderingen waaraan derde staten hebben deelgenomen, alsmede de correspondentie tussen de Commissie en de autoriteiten van de lidstaten.

86 Bovendien betwist de Commissie de relevantie van de door verzoekster aangevoerde uitlegging van artikel 9, lid 2, van verordening nr. 1073/1999. Volgens de Commissie verwijst deze bepaling naar het door de UCLAF overeenkomstig artikel 9, lid 1, van die verordening opgestelde eindverslag, terwijl artikel 8 van deze verordening de geheimhouding en de bescherming van persoonsgegevens met betrekking tot de door het OLAF opgestelde documenten betreft.

2. Beoordeling door het Gerecht

87 Vooraf dient eraan te worden herinnerd dat de eerbiediging van het recht om te worden gehoord dient te worden gegarandeerd in het kader van een procedure betreffende kwijtschelding van invoerrechten, inzonderheid gelet op de beoordelingsvrijheid waarover de Commissie beschikt wanneer zij een beschikking geeft overeenkomstig de algemene billijkheidsclausule van artikel 239 CDW (arrest Gerecht van 10 mei 2001, Kaufring e.a./Commissie, het zogeheten arrest „Turkse televisietoestellen”, T‑186/97, T‑187/97, T‑190/97–T‑192/97, T‑210/97, T‑211/97, T‑216/97–T‑218/97, T‑279/97, T‑280/97, T‑293/97 en T‑147/99, Jurispr. blz. II‑1337, punt 152, en 27 februari 2003, Bonn Fleisch Ex- und Import/Commissie, T‑329/00, Jurispr. blz. II‑287, punt 45).

88 Tevens dient echter te worden opgemerkt dat het beginsel van de eerbiediging van het recht van verweer op dit gebied slechts inhoudt dat de betrokkene in staat moet zijn zijn standpunt naar behoren kenbaar te maken over de elementen, daaronder begrepen de documenten, die de Commissie als basis voor haar beschikking tegen hem in aanmerking neemt. Dit beginsel verlangt dus niet dat de Commissie uit eigen beweging toegang verleent tot alle documenten die eventueel verband houden met het individuele geval waarover zij zich in het kader van een verzoek tot kwijtschelding buigt. Indien de betrokkene van mening is dat die documenten van belang zijn om het bewijs te leveren dat er sprake is van een bijzondere situatie en/of aan te tonen dat er geen sprake is van manipulatie of klaarblijkelijke nalatigheid van zijn kant, staat het aan hem om toegang tot deze documenten te vragen overeenkomstig de door de instellingen op basis van artikel 255 EG vastgestelde bepalingen (arrest Gerecht van 11 juli 2002, Hyper/Commissie, T‑205/99, Jurispr. blz. II‑3141, punt 63, en arrest Bonn Fleisch Ex- und Import/Commissie, reeds aangehaald, punt 46).

89 Bovendien heeft het Gerecht met betrekking tot de administratieve procedure inzake de kwijtschelding van douanerechten, duidelijk gepreciseerd dat verweerster op verzoek van de betrokkene toegang moet geven tot alle niet-vertrouwelijke administratieve stukken betreffende de bestreden beschikking. Indien een dergelijk verzoek ontbreekt, is er dus niet automatisch toegang tot de documenten waarover de Commissie beschikt (arresten Gerecht van 19 februari 1998, Eyckeler & Malt/Commissie, T‑42/96, Jurispr. blz. II‑401, punt 81, en 17 september 1998, Primex Produkte Import‑Export e.a./Commissie, T‑50/96, Jurispr. blz. II‑3773, punt 64, en arrest Bonn Fleisch Ex- und Import/Commissie, reeds aangehaald, punt 46).

90 In het licht van deze beginselen moet het middel ontleend aan schending van het recht van verweer worden onderzocht.

91 Vooraf moet worden vastgesteld dat verzoekster in haar verzoekschrift uitdrukkelijk erkent dat zij toegang heeft gehad tot alle documenten die de Commissie heeft gebruikt om haar beschikking te funderen. Zij heeft haars inziens echter geen toegang gehad tot documenten van doorslaggevend belang voor de algemene beoordeling die de Commissie van haar situatie heeft gegeven. In dit verband stelt zij dat de documenten die haar in het kader van de toegang tot het dossier zijn voorgelegd, onvolledig zijn. Zo stelt verzoekster dat zij niet de twee volledige missieverslagen van de UCLAF van 9 en van 23 december 1998 heeft kunnen inzien, maar enkel „verslagen betreffende de missies”. Evenzo stelt zij dat zij niet het in punt 32 van de bestreden beschikking genoemde verslag van de communautaire missie van oktober 1998 heeft kunnen inzien, en evenmin de door de Commissie in haar verweerschrift genoemde brieven van 1 en 9 december 1998 die de UCLAF aan de Turkse permanente vertegenwoordiging heeft gezonden.

92 In dit verband moet worden vastgesteld dat de documenten waarnaar verzoekster verwijst, in de bestreden beschikking niet uitdrukkelijk zijn genoemd. Dat sluit niet uit dat bepaalde van deze documenten aan de bestreden beschikking ten grondslag zouden hebben kunnen liggen. Dat dit ook het geval zou zijn voor de totale omvangrijke correspondentie waarnaar verzoekster verwijst, kan echter niet worden aanvaard. Het zijn dus, althans wat een aantal daarvan betreft, documenten die slechts verband houden met de context van de zaak.

93 In het bijzonder kan niet worden aanvaard, en niets in de bestreden beschikking doet dit veronderstellen, dat de notulen van de zittingen van het comité voor samenwerking op douanegebied, betreffende de A.TR.1-certificaten die bij de uitvoer van vruchtensapconcentraten en andere goederen van oorsprong uit Turkije als onregelmatig of vals waren gekwalificeerd, ertoe hebben gediend om de bestreden beschikking te funderen. Dezelfde slotsom dringt zich op ten aanzien van een door de Commissie in haar verweerschrift genoemde kennisgeving van de douanedienst van Ravenna van 12 juni 1998, waarvan verzoekster stelt dat zij die niet heeft kunnen inzien.

94 Wanneer documenten die niet ter fundering van de bestreden beschikking hebben gediend, niet zijn verstrekt, is in elk geval het feit dat dit niet is gebeurd niet relevant, omdat dergelijke documenten hoe dan ook geen invloed kunnen hebben op de bestreden beschikking. Bijgevolg moet het onderhavige middel, voor zover het betrekking heeft op het feit dat dergelijke documenten niet zijn verstrekt, onwerkzaam worden verklaard.

95 Dit gaat daarentegen niet op indien documenten niet zijn verstrekt die de Commissie wél heeft gebruikt om de bestreden beschikking te funderen.

96 In het kader van het onderzoek van deze documenten zij eraan herinnerd dat de Commissie verzoekster bij brief van 25 juli 2002 in kennis heeft gesteld van haar voorlopige analyse volgens welke niet was voldaan aan de voorwaarden voor toekenning van kwijtschelding van invoerrechten. Vaststaat dus dat verzoekster middels deze brief van de Commissie in staat is gesteld om vóór de vaststelling van de bestreden beschikking een standpunt in te nemen en om haar opvatting te kennen te geven over de elementen die volgens de Commissie een rechtvaardiging vormden voor afwijzing van het verzoek om kwijtschelding.

97 Verzoekster betwist deze vaststelling overigens niet, maar betoogt dat het beginsel van eerbiediging van het recht van verweer is geschonden voor zover haar de toegang is geweigerd tot bepaalde documenten waarop de Commissie haar beschikking heeft gebaseerd, of althans voor zover deze documenten niet volledig waren.

98 Vastgesteld moet echter worden dat verzoeksters vertegenwoordiger, na de brief van de Commissie van 25 juli 2002, op 6 augustus 2002 in de bureaus van de Commissie het dossier heeft ingezien dat verband hield met de bestreden beschikking. Tijdens deze inzage heeft deze vertegenwoordiger een schriftelijke verklaring ondertekend waarin hij uitdrukkelijk verklaart dat hij toegang heeft gehad tot alle documenten die rechtstreeks en indirect verband houden met het litigieuze dossier. Voorts is bij deze verklaring een lijst gevoegd waarop alle documenten vermeld staan waartoe die vertegenwoordiger toegang heeft gehad.

99 Deze lijst vermeldt onder respectievelijk de nummers 8279 en 8673 de missieverslagen van de UCLAF van 9 en 23 december 1998. In antwoord op een schriftelijke vraag van het Gerecht heeft de Commissie twee verslagen met deze nummers overgelegd. Ter terechtzitting heeft de Commissie het Gerecht erover ingelicht dat deze verslagen inderdaad de volledige korte verslagen waren van enerzijds 9 december 1998, betreffende de onderzoeksmissie van 12 tot en met 15 oktober 1998 (nr. 8279), en, anderzijds van 23 december 1998, betreffende de onderzoeksmissie van 30 november tot en met 2 december 1998 (nr. 8673), en dat er over de twee missies van de UCLAF geen ander rapport was opgesteld. Het Gerecht is van oordeel dat de overeenstemming tussen de nummers op de eerste bladzijde van het verslag en de nummers op de lijst die aan de verklaring van verzoeksters vertegenwoordiger is gehecht, met de datum van 6 augustus 2002, aantoont dat verzoekster, anders dan zij stelt, wel toegang heeft gehad tot de missieverslagen. Wat verzoeksters verzoek om toegang tot het verslag van de communautaire missie van oktober 1998 betreft, kan worden volstaan met vast te stellen dat een dergelijk verslag niet bestaat. Zoals de Commissie ter terechtzitting heeft gepreciseerd, is verslag nr. 8279 immers het enige verslag dat over de missie van 12 tot en met 15 oktober 1998 is opgesteld, en wordt anderzijds in de bestreden beschikking nergens naar een dergelijk verslag verwezen.

100 Wat vervolgens de door verzoekster aangevoerde brieven van de UCLAF van 1 en 9 december 1998 betreft, moet enerzijds worden vastgesteld dat de lijst van 6 augustus 2002 waarop de documenten staan waartoe zij toegang heeft gehad, naar brief nr. 8281 van 9 december 1998 van de UCLAF aan de Turkse permanente vertegenwoordiging verwijst. Verzoekster heeft dus wel toegang gehad tot dit document. Wat anderzijds de brief van 1 december 1998 betreft, heeft de Commissie in het kader van een schriftelijke vraag van het Gerecht gepreciseerd dat deze brief niet bestond en dat de verwijzing in haar verweerschrift naar een brief van 1 december 1998 van de UCLAF op een vergissing berustte. Deze precisering vindt bevestiging in de lijst van 6 augustus 2002, die bij 1 december 1998 enkel een brief van het Turkse ministerie van Justitie aan de UCLAF vermeldt.

101 Wat de uitwisseling van mededelingen tussen de Commissie en de UCLAF enerzijds en de Turkse autoriteiten en de nationale douaneautoriteiten van de lidstaten anderzijds betreft, kan worden volstaan met vast te stellen dat niets doet veronderstellen dat de Commissie de bestreden beschikking op andere documenten heeft gebaseerd dan die in het dossier waartoe verzoekster tijdens de inzage op 6 augustus 2002 toegang heeft gehad.

102 Verzoekster heeft tijdens de administratieve procedure geen verzoeken om toegang tot andere onderdelen van het dossier ingediend. Wat het verzoek om toegang betreft dat verzoekster na de vaststelling van de bestreden beschikking en na de inleiding van het onderhavige beroep heeft ingediend, moet worden vastgesteld dat dit niet relevant is voor de beoordeling of er gedurende de administratieve procedure eventueel sprake was van inbreuk op verzoeksters recht van verweer, en dat het niet van invloed kan zijn op de wettigheid daarvan. Hoe dan ook heeft de Commissie verzoekster bij brief van 10 juli 2003 te kennen gegeven dat het haar vrijstond de documenten in kwestie in te zien overeenkomstig het verzoek uit hoofde van artikel 255 EG. Verzoekster is echter op deze uitnodiging niet ingegaan.

103 Het eerste middel moet bijgevolg worden afgewezen.

B – Tweede middel: schending van artikel 239 CDW

104 Dit middel bestaat uit vier onderdelen. Het eerste middel betreft de onjuiste kwalificatie van het A.TR.1‑certificaat inzake goederenverkeer D 437214. Het tweede en het derde onderdeel betreffen de aan respectievelijk de Turkse autoriteiten en aan de Commissie toegerekende ernstige tekortkomingen. Het vierde onderdeel ten slotte betreft het ontbreken van klaarblijkelijke nalatigheid van verzoekster en de beoordeling van de handelsrisico’s.

1. A.TR.1‑certificaat inzake goederenverkeer D 437214

a) Argumenten van partijen

105 Verzoekster stelt dat de Commissie een vergissing heeft gemaakt in het litigieuze gedeelte van de bestreden beschikking door A.TR.1‑certificaat D 437214 onder de als onecht aangemerkte certificaten op te nemen. Volgens haar blijkt uit het dossier dat dit certificaat enkel als ongeldig had moeten worden aangemerkt en dat de desbetreffende invoerrechten derhalve hadden moeten worden terugbetaald. Verschillende onderdelen van het dossier bewijzen dat de Turkse autoriteiten certificaat D 437214 niet als onecht hebben aangemerkt. Verzoekster heeft de Commissie bij brief van 17 december 2002 op deze vergissing gewezen.

106 Verzoekster betoogt in de eerste plaats dat enkel de brief van de Turkse douaneadministratie (Prime Minister, Undersecretariate for Customs) van 8 maart 1999, aan de Italiaanse douaneadministratie, voor de onechtheid van dat certificaat zou kunnen pleiten. Daarin is echter niet gespecificeerd of het onregelmatig dan wel onecht is, maar wordt enkel gesteld dat het „niet door [het Turkse] douanekantoor was afgegeven en geviseerd” (was not issued and endorsed by our customs office).

107 Verzoekster betoogt in de tweede plaats dat deze brief echter wordt tegengesproken door de Turkse autoriteiten, met name in de brief van 22 april 1999 van de Turkse permanente vertegenwoordiging, waarin duidelijk is vermeld dat het certificaat in kwestie „niet juist [was] en niet volgens de regels [was] afgegeven” ([was] not correct and [was] not issued according to the rules), dat wil zeggen dat het ten onrechte was afgegeven.

108 In repliek merkt verzoekster op dat de woorden „not correct” duidelijk betekenen dat het betrokken certificaat onregelmatig was. De toevoeging „not issued according to the rules” laat slechts één uitlegging toe, te weten dat de Turkse douaneautoriteit dat certificaat in strijd met de regels inzake de oorsprong van goederen in Turkije heeft opgesteld en afgegeven. Deze stelling vindt bevestiging in de zin „er wordt van uitgegaan dat deze documenten waren afgegeven voor transitohandel” (it has been understood that these documents had been issued for transit trade), die in diezelfde brief staat. De Turkse douaneautoriteit hebben dus erkend dat zij tevens certificaten inzake goederenverkeer hebben afgegeven voor transitohandel, anders gezegd: voor appelsapconcentraat uit Iran, dat niet in het kader van de regeling actieve veredeling in Turkije was bewerkt.

109 In de derde plaats beklemtoont verzoekster dat de brief van 22 april 1999 van de Turkse permanente vertegenwoordiging naast A.TR.1‑certificaat D 437214 twee andere certificaten inzake goederenverkeer noemt, te weten die met de aanduidingen C 982920 en C 982938. De Turkse permanente vertegenwoordiging was van oordeel dat deze certificaten „niet juist [waren] en niet volgens de regels waren afgegeven” ([were] not correct and were not issued according to the rules) zonder daartussen onderscheid te maken. Verzoekster heeft verzocht om terugbetaling van de invoerrechten waarop deze twee certificaten betrekking hadden. De Italiaanse douaneautoriteiten hebben deze als ongeldig gekwalificeerd en zij waren opgenomen in de reeks certificaten ten aanzien waarvan de bestreden beschikking terugbetaling van de rechten toekent. Verzoekster stelt dus dat zij er geen reden voor ziet dat certificaat D 437214 juridisch en feitelijk gezien anders wordt beoordeeld dan de certificaten C 982920 en C 982938. Anders dan de Commissie stelt brengt de brief van 22 april 1999 geen uitdrukkelijke correctie aan op de brief van 8 maart 1999, aangezien daarin niet uitdrukkelijk naar die laatstgenoemde brief wordt verwezen, maar enkel naar eerdere berichten.

110 In de vierde plaats betoogt verzoekster dat voor de juistheid van haar stelling ook steun wordt gevonden in een brief van 10 augustus 1999 van de Turkse permanente vertegenwoordiging. Op bladzijde 3, sub X, van deze brief wordt nogmaals bevestigd dat de in de brief van 22 april 1999 genoemde certificaten inzake goederenverkeer, certificaat D 437214 daaronder begrepen, waren afgegeven voor transitovervoer voor appelsap niet van oorsprong uit Turkije. Ook deze brief geeft niet aan dat de genoemde certificaten onecht of vervalst waren. De brief van de UCLAF aan de Turkse permanente vertegenwoordiging van 9 december 1998 bevat dezelfde beoordeling, aangezien de brief A.TR.1‑certificaat D 437214 als „onjuist” (not correct) aanmerkt.

111 Ten slotte betwist verzoekster in repliek de stelling van de Commissie dat de brief van de Italiaanse douaneadministratie van 24 maart 2003 de onechtheid van het betrokken certificaat bevestigt. Volgens verzoekster verwijzen de Italiaanse autoriteiten daarin enkel naar de brief van de Turkse douaneadministratie van 8 maart 1999, zonder echter commentaar te leveren op de, eveneens als bijlage toegevoegde, brief van de Turkse permanente vertegenwoordiging van 22 april 1999. Bovendien gaat de brief van 18 mei 1999 van het Italiaanse ministerie van Financiën, in de bijlage bij het dossier, waarschijnlijk over de brief van 22 april 1999 van de Turkse permanente vertegenwoordiging en over certificaat D 437214, met de inhoud dat het om een onregelmatig certificaat ging. De Italiaanse douaneautoriteiten hebben de Turkse douane zelfs een nieuw verzoek om preciseringen over de kwalificatie van certificaat D 437214 gezonden, waarop deze tot op heden niet hebben geantwoord.

112 De Commissie beklemtoont om te beginnen dat volgens de in casu in het kader van de associatieovereenkomst toepasselijke regeling de Turkse autoriteiten bevoegd zijn om vast te stellen of de Turkse certificaten van oorsprong al dan niet echt zijn. In dit verband heeft het Gerecht in het reeds aangehaalde arrest Bonn Fleisch Ex- und Import/Commissie (punt 77) geoordeeld dat de Commissie de verklaringen van de Spaanse autoriteiten over de onechtheid van de uittreksels van invoercertificaten mocht aanvaarden en dat verder onderzoek door haar in dit opzicht niet nodig was. Indien de Commissie mag afgaan op de verklaringen van de autoriteiten van lidstaten over de echtheid van dergelijke documenten, geldt dit volgens haar a fortiori voor de autoriteiten van een derde staat, die niet is gebonden door het EG-Verdrag en niet is onderworpen aan de bevoegdheden van de Commissie op dit gebied.

113 Vervolgens betwist de Commissie verzoeksters uitlegging van de verschillende genoemde brieven en betoogt zij dat nu het certificaat in kwestie door de Turkse autoriteiten als vals is gekwalificeerd, haar geen vergissing kan worden verweten.

114 De Commissie betoogt dat de brief van 8 maart 1999 van de Turkse douaneadministratie immers in die zin moet worden gelezen dat het betrokken certificaat vals werd bevonden omdat het niet door de Turkse douaneautoriteiten was afgegeven. Volgens de Commissie zijn de Turkse autoriteiten in geen enkel document ooit teruggekomen van hun constatering van 8 maart 1999, dat het betrokken certificaat inzake goederenverkeer niet door hun diensten was afgegeven.

115 In de eerste plaats stelt de Commissie dat de Turkse permanente vertegenwoordiging in haar brief van 22 april 1999 niet is teruggekomen van de vorige constatering dat het certificaat vals was, maar enkel heeft vastgesteld dat het niet juist was en dat het niet overeenkomstig de toepasselijke regeling was afgegeven.

116 In de tweede plaats is de vervalsing van dat certificaat bij brief van 6 mei 1999 bevestigd door de UCLAF, alsmede bij brief van 18 mei 1999 door de Italiaanse centrale administratie belast met douanezaken, twee brieven waarnaar de Italiaanse douaneautoriteiten verwijzen in een brief van 24 januari 2003 aan de Commissie. Verzoekster is op 18 maart 2003 van deze constateringen in kennis gesteld.

117 In de derde plaats hebben de Italiaanse douaneautoriteiten in hun brieven van 7 juni 2002 en 10 september 2003 de Commissie tevens bevestigd dat de Turkse douaneadministratie tot de slotsom was gekomen dat het certificaat een vervalsing was.

118 In de vierde plaats voert de Commissie aan dat de Turkse douaneadministratie bij brief van 22 augustus 2003 aan de Italiaanse douaneadministratie, opnieuw haar constatering van 8 maart 1999 heeft bevestigd en erop heeft gewezen dat dit certificaat vervalst was. Voorts werd daarin gepreciseerd dat de op dat gebied bevoegde controleur van de Turkse douaneadministratie deze zaak opnieuw had onderzocht en tot de slotsom was gekomen dat het certificaat een vervalsing was.

119 Ten slotte benadrukt de Commissie het feit dat verzoeksters stelling dat de Turkse douaneadministratie tevens certificaten inzake goederenverkeer voor transitohandel heeft afgegeven, irrelevant is. Volgens de Commissie verwijst verzoekster naar onjuiste certificaten inzake goederenverkeer die in de onderhavige procedure niet aan de orde zijn. Anderzijds zijn de onjuiste certificaten waarnaar verzoekster verwijst door de Turkse autoriteiten niet afgegeven voor transitohandel maar integendeel voor goederen afkomstig uit transitohandel.

b) Beoordeling door het Gerecht

120 Volgens vaste rechtspraak berust de bepaling van de oorsprong van de goederen op een verdeling van bevoegdheden tussen de autoriteiten van het land van uitvoer en die van het land van invoer, in die zin dat de oorsprong door de autoriteiten van het land van uitvoer wordt bepaald, terwijl de controle op de goede werking van deze regeling wordt verzekerd dankzij de wederzijdse samenwerking tussen de betrokken diensten. Deze regeling vindt haar rechtvaardiging in de omstandigheid dat de autoriteiten in het land van uitvoer het best geplaatst zijn om rechtstreeks de feiten te controleren die bepalend zijn voor de oorsprong (arrest Hof van 14 mei 1996, Faroe Seafood e.a., C‑153/94 en C‑204/94, Jurispr. blz. I‑2465, punt 19).

121 De goede werking van dit mechanisme is eerst verzekerd, wanneer de douanediensten van het land van invoer de door de autoriteiten van het land van uitvoer wettig uitgebrachte beoordelingen erkennen (arrest Faroe Seafood e.a., reeds aangehaald, punt 20). De erkenning van dergelijke beslissingen door de douanediensten van de lidstaten is noodzakelijk, opdat de Gemeenschap op haar beurt van de autoriteiten van de landen die met haar vrijhandelsovereenkomsten hebben gesloten, de eerbiediging kan verlangen van besluiten van de douanediensten van de lidstaten ter zake van de oorsprong van uit de Gemeenschap naar die landen uitgevoerde producten (arrest Hof van 12 juli 1984, Les Rapides Savoyards, 218/83, Jurispr. blz. 3105, punt 27).

122 In het onderhavige geval moet ter bepaling of de Commissie op goede gronden tot de slotsom is gekomen dat certificaat D 437214 vervalst was, de briefwisseling tussen haar, de Italiaanse douaneautoriteiten en de bevoegde Turkse autoriteiten worden onderzocht. In dit verband moet worden vastgesteld dat de Commissie zich, wat het onderdeel van de bestreden beschikking betreffende de vervalste certificaten betreft, hoofdzakelijk heeft gebaseerd op de brief van de Turkse autoriteiten van 8 maart 1999 aan de douanedienst van Ravenna.

123 Deze brief bevat als bijlage de lijst van de 32 certificaten die door de Turkse autoriteiten als vervalsingen zijn aangemerkt, waaronder certificaat D 437214. In dit verband is van belang dat de door de Turkse autoriteiten in dit schrijven gebruikte bewoordingen, te weten „de in de bijlage genoemde certificaten zijn niet correct en zijn niet door ons douanekantoor afgegeven of geviseerd” (the certificates that have been listed in annex are not correct and were not issued and endorsed by our customs office), er duidelijk op wijzen dat zij tot de slotsom waren gekomen dat de opgenoemde certificaten vervalst waren.

124 Een vergelijking van de inhoud van de brief van 8 maart 1999 met de inhoud van daaropvolgende mededelingen van de Turkse autoriteiten duidt echter op dubbelzinnigheden met betrekking tot de kwalificatie van certificaat D 437214. Zo verwijst de in het Engels opgestelde brief van 22 april 1999 van de Turkse permanente vertegenwoordiging naar zes certificaten, waaronder het certificaat in kwestie, die worden gekwalificeerd als „onjuist en niet in overeenstemming met de oorsprongregels” (not correct and [...] not issued according to the rules). Volgens dezelfde brief waren deze zes certificaten verstrekt voor transitohandel.

125 Het blijkt dus dat het verschil tussen de constateringen in de brief van 8 maart 1999 en in die van 22 april 1999 voortvloeit uit de uitlegging die aan de uitdrukking „not correct [...] and not issued according to the rules” moet worden gegeven. De formulering „not correct ”, die in de brieven van de UCLAF van 9 december 1998 is overgenomen, geeft weliswaar geen uitsluitsel over de vraag of er eventueel sprake is van een vervalsing, doch dit neemt niet weg dat deze uitdrukking aldus had kunnen worden uitgelegd dat de betrokken certificaten niet vervalst waren.

126 Gelet op de genoemde dubbelzinnigheden, kon uit de gegevens waarover de Commissie vóór de vaststelling van de bestreden beschikking beschikte, niet met zekerheid worden afgeleid of certificaat D 437214 vervalst dan wel enkel onregelmatig was. De argumenten van de Commissie die op de inhoud van de brieven van de Italiaanse autoriteiten van 24 januari 2003 en 7 juni 2002 steunen, doen aan deze slotsom niet af.

127 Om te beginnen verwijst de brief van 24 januari 2003 naar twee brieven, te weten een brief van de UCLAF van 6 mei 1999 en een brief van de centrale douanedirectie van Rome van 18 mei 1999. Deze twee laatstgenoemde brieven berusten echter op de constateringen in de brief van de Turkse autoriteiten van 22 april 1999. Wat vervolgens de brief van 7 juni 2002 betreft, blijkt dat deze beperkt blijft tot een opsomming van de als vervalst aangemerkte certificaten, waarbij met name is uitgegaan van de brief van de Turkse autoriteiten van 8 maart 1999, zonder daaraan nieuwe gegevens toe te voegen. Verzoekster heeft de Commissie er bij brief van 12 november 2001 echter op gewezen dat uit de brief van 22 april 1999 van de Turkse permanente vertegenwoordiging bleek dat certificaat D 437214 als onjuist, en niet als vervalst, moest worden gekwalificeerd.

128 Uit het voorgaande volgt dat de Commissie, gelet op de vastgestelde verschillen, vóór de vaststelling van de bestreden beschikking niet rechtsgeldig tot de slotsom kon komen dat certificaat D 437214 een vervalsing was.

129 De Commissie heeft echter, na een door verzoekster bij brief van 17 december 2002 ingediend verzoek, dat wil zeggen na de vaststelling van de bestreden handeling, de Italiaanse autoriteiten opnieuw vragen gesteld over de kwalificatie van het certificaat in kwestie. Deze hebben het noodzakelijk geacht de Turkse autoriteiten om bijkomende verduidelijkingen te vragen. Bij brief van 22 augustus 2003 hebben de Turkse autoriteiten niet alleen de conclusies in hun brief van 8 maart 1999 bevestigd, maar er bovendien op gewezen dat hun douanecontroleur tot de slotsom was gekomen dat het om een vervalsing ging, en daarmee alle twijfel had weggenomen over de vraag of certificaat D 437214 een vervalsing was.

130 De Commissie kon dus pas vanaf de bevestiging in die laatste brief, op basis van de gegevens van het administratieve dossier met zekerheid stellen dat het certificaat in kwestie vals was. Gelet op de hierboven genoemde gegevens kon de Commissie op het tijdstip van vaststelling van de bestreden beschikking dus niet rechtsgeldig terugbetaling weigeren van de douanerechten over de goederen waarvoor certificaat D 437214 was afgegeven, maar had zij zich er, gelet op die gegevens toe moeten beperken die terugbetaling op te schorten.

131 Niettemin volstaat deze overweging op zich niet om tot nietigverklaring van de bestreden beschikking te leiden.

132 Een verzoeker heeft immers geen enkel rechtmatig belang bij nietigverklaring van een beschikking wegens vormfouten, ingeval de nietigverklaring van de beschikking enkel zou kunnen leiden tot de vaststelling van een nieuwe beschikking die ten gronde zou overeenkomen met de nietig verklaarde [zie arrest Gerecht van 3 december 2003, Audi/BHIM (TDI), T‑16/02, Jurispr. blz. II‑5167, punten 97 en 98, en de aldaar aangehaalde rechtspraak]. In casu blijkt uit punt 129 supra dat certificaat D 437214 als vals moet worden aangemerkt.

133 Derhalve dient te worden vastgesteld dat verzoekster geen enkel rechtmatig belang heeft bij gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden beschikking, aangezien dit alleen kan leiden tot de vaststelling van een nieuwe beschikking met dezelfde inhoud. Bijgevolg faalt dit onderdeel van het tweede middel.

2. Aan de Turkse autoriteiten toe te rekenen tekortkomingen

134 Verzoekster betoogt in wezen dat de Turkse autoriteiten ernstig zijn tekortgeschoten in de krachtens de associatieovereenkomst en de aanvullende voorschriften daarbij op hen rustende verplichtingen. Zij hebben immers niet alleen de waarheid verdoezeld door de 32 litigieuze certificaten als vals te kwalificeren, maar hebben bovendien stelselmatig onrechtmatig gehandeld door certificaten inzake goederenverkeer af te geven voor goederen niet van oorsprong uit Turkije. Volgens verzoekster is de preferentiële regeling waarin de associatieovereenkomst voorziet misbruikt om grote hoeveelheden goederen van oorsprong uit derde landen, tegen preferentiële tarieven naar de Europese Unie te exporteren door deze als Turkse producten voor te stellen door middel van het opstellen van certificaten inzake goederenverkeer. Dit beleid wordt aan het licht gebracht door de zeer snelle toename van de Turkse importen en exporten tussen 1993 en 1996. In casu vormen de litigieuze certificaten authentieke documenten die door het douanekantoor van Mersin (Turkije) zijn geregistreerd en afgegeven.

135 De Commissie wijst verzoeksters argumenten in wezen af en betoogt dat het volledige verzoekschrift op de stelling berust dat de 32 litigieuze certificaten geen vervalsingen waren maar integendeel door de Turkse douaneautoriteiten van Mersin waren afgegeven, die daarover leugens hadden verteld. Volgens de Commissie is verzoekster echter niet in staat ook maar het minste bewijs te leveren tot staving van deze stelling, die bovendien door duidelijke en nauwkeurige verklaringen van de Turkse autoriteiten wordt weerlegd.

a) Specimens van de stempels en handtekeningen

Argumenten van partijen

136 Verzoekster betoogt in de eerste plaats dat de afdrukken van de stempels en handtekeningen die op de litigieuze certificaten zijn aangebracht, bewijzen dat zij hoogstwaarschijnlijk door de Turkse autoriteiten zijn afgegeven en gewaarmerkt.

137 Volgens verzoekster heeft de Turkse centrale douaneadministratie bevestigd dat zij de Commissie de specimens van de stempelafdrukken heeft toegezonden, die vóór 1995 aan alle nationale douaneautoriteiten van de Gemeenschap zijn gezonden. Tot staving van deze stelling voert verzoekster aan dat het Italiaanse ministerie van Financiën haar heeft toegestaan fotokopieën te maken van vijf documenten, waarover ook de Commissie beschikte, die aantonen dat de Turkse autoriteiten de Italiaanse autoriteiten en de Commissie kopieën van de specimens in kwestie hadden gezonden.

138 De Italiaanse autoriteiten, die dus over kopieën van de originele stempels beschikten, hebben deze vergeleken met de stempels en handtekeningen op de litigieuze certificaten en hebben deze desalniettemin aanvaard. Voorts zijn de kopieën van de litigieuze certificaten, die als onecht of vervalst zijn aangemerkt, niet te onderscheiden van andere certificaten, die als regelmatig zijn aangemerkt. Bovendien zijn de op de certificaten gebruikte stempels, of althans op de kopieën, gedeeltelijk slecht afgedrukt en nauwelijks leesbaar. De douane van Mersin heeft verzoekster bevestigd dat de stempels die zij gebruikten nauwelijks leesbaar waren.

139 In de tweede plaats stelt verzoekster dat de verplichting van de Turkse autoriteiten om de specimens van de stempelafdrukken en handtekeningen die door hun douanekantoren worden gebruikt om de certificaten inzake goederenverkeer te viseren, aan de Commissie te doen toekomen, zowel uit de met de Republiek Turkije ingestelde preferentiële regeling als uit artikel 93 van de uitvoeringsverordening CDW voortvloeit. Anders dan de Commissie meent, verwijst artikel 4 van besluit nr. 1/96 naar artikel 93 van de uitvoeringsverordening CDW en past het dit aan voor zover de term „formulier A” daarin moet worden vervangen door de term „A.TR.1”. Het is dus niet nodig om de verplichting om de specimens te doen toekomen uitdrukkelijk in de besluiten van de associatieraad op te nemen. De Commissie stelt met betrekking tot de oorsprongregels ten onrechte dat de verwijzing naar de associatieovereenkomst en naar de relevante voorschriften van de associatieraad in de artikelen 27, sub a, en 20, lid 3, sub d, CDW de verplichting om die specimens toe te zenden uitsluit.

140 Voorts geldt de verplichting om de specimens toe te zenden niet alleen voor de certificaten die zijn afgegeven volgens de vereenvoudigde procedure als bedoeld in artikel 12, lid 5, van besluit nr. 1/96, maar geldt deze in het algemeen en vormt zij de basis voor de controle van de echtheid en de regelmatigheid van die certificaten. Deze verplichting vloeit tevens voort uit artikel 26 van besluit nr. 1/95 voor zover dat voorziet in de progressieve verbetering van de preferentiële regeling voor de handel in landbouwproducten.

141 Wat het argument van de Commissie betreft dat de Republiek Turkije geen lid van de Gemeenschap is en dat het dus tot haar soevereine bevoegdheid behoort om al dan niet een dergelijke verplichting tot toezending op te leggen, voert verzoekster aan dat er een reeks andere soevereine staten is waarmee in het kader van de samenwerking tussen overheidsinstanties is overeengekomen dat stempels en handtekening worden toegezonden. Verzoekster verwijst bijvoorbeeld naar de op 21 juni 2000 met Israël gesloten Euro-mediterrane overeenkomst (PB L 147, blz. 1).

142 Ten slotte beklemtoont verzoekster dat aangezien de verplichting om de stempels en handtekeningen van de nationale douaneautoriteit aan de Commissie te doen toekomen, in het kader van de certificaten die overeenkomstig de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (GATT) 1994 waren afgegeven, zelfs binnen de Europese Unie geldt, met haar douane-unie en gemeenschappelijke landbouwmarkt, deze verplichting, op basis van de reeds genoemde bepalingen, a fortiori moet gelden in de verhoudingen tussen de Gemeenschap en de Republiek Turkije.

143 De Commissie stelt om te beginnen dat de Turkse autoriteiten niet gehouden waren haar de specimens van de door hun douanekantoren gebruikte stempels en handtekeningen te doen toekomen. Artikel 93 van de uitvoeringsverordening CDW is in het onderhavige geval niet van toepassing omat het enerzijds slechts de formulieren APR en de certificaten van oorsprong „formulier A” betreft, die enkel verband houden met de invoer van goederen van oorsprong uit ontwikkelingslanden, en omdat anderzijds artikel 20 CDW dat artikel, naar analogie, in het kader van de associatieovereenkomsten niet van toepassing verklaart.

144 Vervolgens betoogt de Commissie dat artikel 28, lid 4, van verordening (EEG) nr. 3719/88 van 16 november 1988 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake het stelsel van invoer‑, uitvoer‑ en voorfixatiecertificaten voor landbouwproducten (PB L 331, blz. 1), zoals uitgelegd in het reeds aangehaalde arrest Bonn Fleisch Ex- und Import/Commissie, evenmin een dergelijke verplichting tot toezending oplegt, omdat artikel 1 van die verordening de werkingssfeer daarvan beperkt. De douane-unie en/of de associatieovereenkomst worden daarin immers niet genoemd, terwijl de besluiten van de associatieraad en/of de verordeningen van de Gemeenschap waarbij deze worden goedgekeurd, niet verklaren dat verordening nr. 3719/88 in deze context naar analogie van toepassing is.

145 De Commissie meent bovendien dat op basis van de analogie met de mediterrane overeenkomst tussen de Europese Unie en de staat Israël, niet kan worden geconcludeerd dat artikel 93 van de uitvoeringsverordening CDW van toepassing is. De uitdrukkelijke inhoud van de associatieovereenkomst en van de besluiten van de associatieraad verzetten zich daar immers tegen.

146 Voorts gaat verzoekster er volgens de Commissie aan voorbij dat de eventuele controle en constatering dat A.TR.1‑certificaten inzake goederenverkeer onecht zijn, krachtens de bij de associatieovereenkomst voorziene regeling, de taak van de bevoegde Turkse autoriteiten is en niet van de instellingen van de Gemeenschap. Volgens de Commissie hebben de Turkse autoriteiten herhaaldelijk duidelijk verklaard, met name in de hierboven genoemde brief van 8 maart 1999, dat de 32 litigieuze certificaten niet echt waren omdat zij vervalst waren. Bijgevolg zijn verzoeksters gissingen met betrekking tot de echtheid van de litigieuze certificaten niet relevant.

147 Wat ten slotte verzoeksters stellingen betreft dat de afdrukken van de stempels slecht leesbaar of verouderd zijn, betoogt de Commissie dat voor zover verzoekster zich op kopieën baseert, dit niet noodzakelijkerwijs betekent dat de door de Turkse autoriteiten op het origineel gebruikte stempels verouderd of onleesbaar waren. Anderzijds wijst de ouderdom van de stempels en de leesbaarheid van de afdruk daarvan er geenszins op dat de betrokken certificaten toch door de Turkse autoriteiten waren opgesteld.

Beoordeling door het Gerecht

– Opmerkingen vooraf

148 Vooraf dient te worden opgemerkt dat uit vaste rechtspraak volgt dat, teneinde te onderzoeken of er sprake is van tekortkomingen van de autoriteiten van derde landen en/of van de Commissie die een bijzondere situatie in de zin van artikel 239 CDW zouden kunnen vormen, per concreet geval moet worden onderzocht wat de reële aard is van de verplichtingen die krachtens de respectieve toepasselijke regelingen op deze autoriteiten en de Commissie rusten (arrest Hyper/Commissie, reeds aangehaald, punt 117).

149 Verzoeksters argumentatie berust hoofdzakelijk op de stelling dat de Turkse autoriteiten de litigieuze certificaten inderdaad hebben afgegeven en geviseerd. De verschillende door verzoekster aan de Turkse autoriteiten verweten tekortkomingen vormen haars inziens aanwijzingen voor de gegrondheid van haar stelling. Zo betoogt verzoekster dat de bijzondere situatie waarin zij verkeert, voortvloeit uit het geheel van omstandigheden van het onderhavige geval, met name de tekortkomingen die zij aan de Turkse autoriteiten toerekent.

– Ten gronde

150 Wat de aan de Turkse autoriteiten toegerekende tekortkomingen inzake de stempels en handtekeningen betreft, zijn verzoeksters argumenten ontleend aan de stelling dat de stempels en handtekeningen op de litigieuze certificaten origineel zouden zijn, irrelevant. De constatering dat de door de autoriteiten verstrekte documenten originelen dan wel vervalsingen zijn, behoort, zoals hierboven in de punten 120 en 121 in herinnering is gebracht, tot de exclusieve bevoegdheid van deze autoriteiten. In casu zijn de Turkse autoriteiten tot de slotsom gekomen dat de litigieuze certificaten vervalst waren. Zelfs gesteld dat de originele stempels waarover de douaneautoriteiten van Mersin beschikten slecht leesbaar waren, is het feit dat de op de litigieuze certificaten aangebrachte stempels eveneens slecht leesbaar waren, dus niet relevant. Dezelfde conclusie gaat op ten aanzien van verzoeksters argumenten waarin wordt gewezen op de gelijkenis tussen de kopieën van de litigieuze certificaten in haar bezit, en van niet-vervalste certificaten.

151 Ten slotte moet tevens worden afgewezen verzoeksters argument dat op grond van het feit dat de Italiaanse douaneautoriteiten de specimens van de afdrukken waarover zij beschikten, met de litigieuze certificaten hebben vergeleken alvorens deze te aanvaarden, ervan kon worden uitgegaan dat zij echt waren. Uit vaste rechtspraak vloeit immers voort dat de belastingschuldige geen gewettigd vertrouwen in de geldigheid van de certificaten kan baseren op het feit dat de douaneautoriteiten van een lidstaat ze voorshands hebben aanvaard, aangezien de rol van die autoriteiten bij de eerste aanvaarding van een aangifte geen beletsel voor latere controles vormt (zie arrest Faroe Seafood e.a., reeds aangehaald, punt 93, en de aldaar aangehaalde rechtspraak).

152 Bijgevolg kunnen verzoeksters argumenten in dit verband niet aantonen dat er sprake is van rechtvaardigingen die een bijzondere situatie kunnen opleveren, zodat zij moeten worden afgewezen.

b) Registratie van de certificaten door de Turkse autoriteiten

Argumenten van partijen

153 Verzoekster stelt dat de echtheid van de litigieuze certificaten bevestiging vindt in het feit dat zij officieel zijn ingeschreven. Het douanekantoor van Mersin bezit een register dat de registratienummers van de 32 litigieuze certificaten bevat. Tot staving van deze stelling voert verzoekster aan dat haar gemachtigden deze registers hebben ingezien bij de douane van Mersin en een Turkse beambte daar hebben verzocht hun een kopie te verstrekken. Deze beambte was hiertoe aanvankelijk weliswaar bereid, doch heeft dit later, na te zijn bedreigd, geweigerd.

154 Wat de verplichting van de Turkse autoriteiten betreft om de nummers van de A.TR.1-certificaten in de douaneregisters in te schrijven, wijst verzoekster het argument van de Commissie van de hand dat dit in geen enkel besluit van de associatieraad verplicht was gesteld. Volgens verzoekster vormt een dergelijke registratie een interne kwestie van de Turkse rechtsorde. Deze registratie is dermate evident dat daarvoor geen besluit van de associatieraad vereist is.

155 Niettemin vereist een goede wederzijdse bijstand niet alleen dat de A.TR.1-certificaten worden geregistreerd, maar tevens dat zij in Turkije worden gearchiveerd. Hiervoor verwijst verzoekster naar artikel 7, lid 2, van bijlage 7 bij besluit nr. 1/95, waarin is bepaald dat de verzoeken om bijstand worden behandeld overeenkomstig de regeling van de aangezochte overeenkomstsluitende partij. Deze bepaling verplicht ook de Turkse douaneautoriteiten om de certificaten die zij afgeven te registreren en daarbij op zijn minst de gegevens die in vak 12 van de A.TR.1‑certificaten moeten worden ingevuld, over te nemen. Zonder de registratie van de certificaten zou het geheel onmogelijk zijn informatie te verstrekken over de echtheid en de regelmatigheid ervan. Deze registratie vormt dus de beslissende basis voor samenwerking tussen de Turkse en de communautaire administraties met betrekking tot de preferentiële regelingen.

156 Voorts bepaalt artikel 8, lid 1, van besluit nr. 1/96 volgens verzoekster dat het certificaat inzake goederenverkeer A.TR.1 wordt geviseerd door de douaneautoriteiten van de staat van uitvoer. Bijlage II, punt II, sub 12, bij besluit nr. 1/96 bepaalt dat vak 12 door de bevoegde autoriteit moet worden aangevuld. In casu bevat elk van de 32 litigieuze A.TR.1-certificaten niet alleen een stempel met een handtekening, maar tevens een speciaal registratienummer met een precieze datum die moet worden overgenomen in een register van de bevoegde douaneautoriteit.

157 Ten slotte betoogt verzoekster dat een onderzoek van de 32 litigieuze certificaten aantoont dat zij overeenkomen met de geldende wettige modellen (artikel 10, lid 2, tweede alinea, en bijlage 1 bij besluit nr. 1/96). In casu vermelden zij in de linker benedenmarge een erkende drukkerij en bevatten zij de naam, het adres en een kenmerkend merkteken daarvan, zoals een serienummer aan de hand waarvan zij kunnen worden geïdentificeerd. Wat het argument van de Commissie betreft, dat vervalsers de nummers van originele certificaten zo dicht mogelijk hebben kunnen volgen, stelt verzoekster dat dit pure speculatie is.

158 De Commissie merkt vooraf op dat noch de associatieovereenkomst noch de besluiten van de associatieraad bepaalden dat registers werden bijgehouden waarin de douanecertificaten werden ingeschreven.

159 Bovendien kan men zich, gesteld al dat dergelijke registers bestaan, indenken dat de Turkse douaneautoriteiten aan verzoekster 32 A.TR.1-certificaten hebben afgegeven voor andere partijen dan de litigieuze leveringen. Het is dus mogelijk dat vervalsers kopieën hebben gemaakt van 32 echte certificaten die niet de litigieuze leveringen aan verzoekster betroffen, om deze naderhand daarvoor te gebruiken.

160 Ten slotte voert de Commissie aan dat verzoeksters stelling dat de vervalste certificaten overeenkomen met de wettige modellen, irrelevant is, omdat zij algemeen bekend zijn. Wat de bewering betreft dat de litigieuze certificaten tevens de naam, het adres, de kenmerken en het serienummer van de erkende drukker in Turkije vermeldden, voert de Commissie aan dat slechts enkele van de 32 litigieuze certificaten dergelijke vermeldingen bevatten en dat het moeilijk is om duidelijk vast te stellen of deze vermeldingen inderdaad de kenmerken van de drukkerijen zijn dan wel louter fantasieaanduidingen. In dit verband merkt de Commissie op dat gesteld al dat het de kenmerken van erkende drukkerijen zijn, er tevens vanuit zou kunnen worden gegaan dat er een voldoende groot aantal echte certificaten van de erkende drukkerijen in omloop was, zodat een vervalser een exemplaar of een kopie daarvan heeft kunnen bemachtigen om daarvan een vervalsing te maken.

Beoordeling door het Gerecht

161 Wat de registratie van de certificaten door de Turkse autoriteiten betreft, bepalen noch de associatieovereenkomst noch de uitvoeringsbepalingen daarbij uitdrukkelijk dat dergelijke registers worden bijgehouden. Niettemin bepaalt bijlage II, punt II, sub 12, van besluit nr. 1/96 dat in vak 12 van de A.TR.1-certificaten het nummer van het document wordt vermeld. Voorts bepaalt artikel 13 van dit besluit dat indien splitsing van de certificaten plaatsvindt, in vak 12 van het uittreksel in het bijzonder het registratienummer van het oorspronkelijke certificaat wordt vermeld. Het is dus mogelijk dat de A.TR.1-certificaten worden geregistreerd door de autoriteiten die deze afgeven, hoewel verzoekster geen enkel bewijs voor het bestaan van deze registers aanvoert.

162 Ook al wordt ervan uitgegaan dat de nummers in vak 12 van de litigieuze certificaten in de registers van de Turkse douanekantoren worden overgenomen, betekent dit evenwel nog niet dat het om echte certificaten gaat. Zoals de Commissie terecht opmerkt, hebben de vervalsers er immers alle belang bij om voor de vervalste certificaten een registratienummer te gebruiken dat overeenkomt met een regelmatig certificaat.

163 Verzoekster levert echter geen enkel bewijs op basis waarvan kan worden aangetoond dat de in deze registers opgenomen nummers overeenkomen met de litigieuze certificaten. Zij beperkt zich ertoe te stellen dat haar vertegenwoordigers hebben vastgesteld dat dergelijke registers bestonden en biedt aan gebruik te maken van hun getuigenis.

164 Daaruit volgt dat verzoeksters argumenten niet relevant zijn zodat zij moeten worden afgewezen.

c) Medewerking van de Turkse douaneautoriteiten

Argumenten van partijen

165 Verzoekster stelt dat het onmogelijk was om zonder medewerking van de Turkse douaneautoriteiten een A.TR.1‑certificaat bij de betrokken goederen te verkrijgen. De relevante regeling bevat immers uitgebreide regels ter voorkoming van het risico van misbruik van de A.TR.1‑certificaten, die niet alleen worden geviseerd door de douaneautoriteiten van de staat van uitvoer, met bijbehorende registratie, maar ten aanzien waarvan tevens een controle van de goederen waarvoor zij zijn verstrekt, wordt verricht, ter verzekering van de daadwerkelijke uitvoer ervan. De A.TR.1-certificaten worden ter beschikking van de exporteur gehouden zodra de uitvoer is verricht, en slechts bij uitzondering kan een certificaat na uitvoer worden geviseerd (zie artikel 8, lid 1, van besluit nr. 1/96 alsmede artikel 4, lid 1, van besluit nr. 5/72). Deze bepalingen garanderen dat de bevoegde douaneautoriteit, wanneer het A.TR.1‑certificaat ter beschikking van de exporteur wordt gesteld, nog de gelegenheid heeft om na te gaan of dit overeenstemt met de oorsprong van de goederen.

166 De Commissie antwoordt dat verzoeksters argumenten betreffende de medewerking van de Turkse autoriteiten bij de afgifte van de litigieuze certificaten, irrelevant zijn. De Commissie beklemtoont dat onbetwist is dat de wettelijke regeling moet uitsluiten dat A.TR.1-certificaten worden ingediend voor producten die niet van Turkse oorsprong zijn. In casu wijst de indiening van A.TR.1-certificaten voor de litigieuze uitvoer er niet op dat de Turkse douaneautoriteiten daaraan heimelijk hebben meegewerkt.

Beoordeling door het Gerecht

167 Wat het argument inzake de medewerking van de Turkse autoriteiten betreft, kan worden volstaan met in herinnering te brengen dat de litigieuze certificaten vervalsingen bleken te zijn. Op grond van de indiening van documenten die vals blijken te zijn, kan op zich echter niet de conclusie worden getrokken dat er sprake is van een of andere heimelijke afspraak tussen de exporteurs en de douaneautoriteiten die deze afgeven.

168 Dit argument is dus ongegrond en moet bijgevolg worden afgewezen.

d) Schending van de voorschriften inzake administratieve bijstand

Argumenten van partijen

169 Verzoekster betoogt om te beginnen dat krachtens de toepassingsbepalingen van de associatieovereenkomst op de Turkse douaneautoriteiten een plicht tot administratieve bijstand rust. Zij voert in dit verband artikel 15 van besluit nr. 1/96 alsmede artikel 26 en bijlage 7 van besluit nr. 1/95 aan. Wat het argument van de Commissie betreft dat de besluiten nrs. 1/95 en 1/96 pas vanaf 31 december 1995 van toepassing waren, stelt verzoekster enerzijds dat de regeling inzake de administratieve bijstand reeds krachtens de voorgaande besluiten gold en anderzijds dat de besluiten nrs. 1/95 en 1/96 in dit opzicht een formeel recht instellen dat tevens voor het verleden geldt.

170 In casu hebben de Turkse autoriteiten echter de verplichting geschonden om snel en doeltreffend medewerking te verlenen bij het onderzoek naar de certificaten inzake goederenverkeer en in het bijzonder hun verplichting om snel juiste inlichtingen te verstrekken over de echtheid van de litigieuze certificaten. Deze schendingen rechtvaardigen de conclusie dat zij zeer waarschijnlijk bij de opstelling ervan betrokken zijn.

171 Vervolgens zet verzoekster de principes uiteen die de Turkse autoriteiten lijken te hebben gevolgd teneinde een A.TR.1‑certificaat als onregelmatig of als vals te kwalificeren. Zo zijn de certificaten voor de vruchtensapconcentraten van oorsprong uit derde landen, die in Turkije in het kader van de veredelingsregeling zijn bewerkt en vervolgens zijn uitgevoerd, onregelmatig verklaard omdat zij ten onrechte zijn geviseerd. Daarentegen zijn de A.TR.1-certificaten die zijn afgegeven voor vruchtensapconcentraten die in Turkije aan de regeling betreffende transitohandel waren onderworpen (Transit-Trade-Regime), als vals aangemerkt. Dit onderscheid blijkt uit de brieven van de Turkse permanente vertegenwoordiging van 10 juli 1998 en 1 oktober 1999, aan respectievelijk de Commissie en het OLAF, alsmede uit de brief van 12 oktober 1999 van de UCLAF aan de Guardia di Finanza (instantie belast met de bestrijding van delicten van financiële aard). Verzoeksters stelling vindt haars inziens bevestiging in het missieverslag van de UCLAF van 21 december 1998 waarin wordt gesteld dat niet uitsluitend de exporteurs verantwoordelijk waren voor de situatie, en dat verder onderzoek bij het kantoor van Mersin nodig was.

172 Ten bewijze dat de Turkse autoriteiten in het kader van de administratieve bijstand niet voldoende hebben meegewerkt, voert verzoekster in de eerste plaats een brief van 9 januari 1998 van de Turkse permanente vertegenwoordiging aan de UCLAF aan, waarin de Turkse autoriteiten lieten weten dat het op dat tijstip niet nodig was dat de vertegenwoordigers van de UCLAF zich naar Turkije begaven. In dit verband betwist verzoekster de stelling van de Commissie dat deze brief geen verband houdt met de uitvoer van appelsapconcentraten.

173 In de tweede plaats betoogt verzoekster dat de in punt 41 supra genoemde brief van 10 juli 1998 van de Turkse permanente vertegenwoordiging niet – overeenkomstig de vermeldingen in vak 14 van elk A.TR.1‑certificaat – preciseert of de 22 in die brief genoemde certificaten onecht of onregelmatig waren, en deze enkel als „false” kwalificeert, een term die beide mogelijkheden omvat. In dit opzicht betoogt verzoekster dat vak 14 weliswaar het opschrift „verzoek om controle” en vak 15 het opschrift „resultaten van de controle” heeft, doch dat de documenten betreffende het concrete antwoord op de verzoeken om controle van de litigieuze certificaten niet zijn overgelegd.

174 In de derde plaats beklemtoont verzoekster dat de Commissie in punt C van een brief van 26 augustus 1999 aan de douanerecherche van Keulen (Duitsland) heeft vermeld dat het OLAF de Turkse autoriteiten zou verzoeken voor elk ongeldige certificaat te preciseren of het een vervalsing dan wel een onregelmatig certificaat was. Verzoekster stelt echter niet te weten of dat verzoek was gedaan.

175 Wat de tegenstrijdige stellingen van de Turkse autoriteiten betreft, betoogt verzoekster dat certificaten met gelijke inhoud in bepaalde gev