Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Steunmaatregelen van de staten Voorgenomen steunmaatregelen Onderzoek door Commissie Vooronderzoek Omvang van bij aanmelding van voorgenomen steun te verstrekken informatie

[EG-Verdrag, art. 93, lid 3 (thans art. 88, lid 3, EG)]

2. Steunmaatregelen van de staten Voorgenomen steunmaatregelen Onderzoek door Commissie Vooronderzoek Duur Kunstmatige verlenging door Commissie door middel van vragen die niet noodzakelijk zijn voor onderzoek van steun

[EG-Verdrag, art. 93, lid 3 (thans art. 88, lid 3, EG)]

3. Steunmaatregelen van de staten Voorgenomen steunmaatregelen Onderzoek door Commissie Vooronderzoek Duur Bindende maximumtermijn van twee maanden

[EG-Verdrag, art. 93, lid 3, en 175 (thans art. 88, lid 3, EG en 232 EG) en art. 173 (thans, na wijziging, artikel 230 EG)]

4. Steunmaatregelen van de staten Bestaande en nieuwe steunmaatregelen Overgang van aangemelde in bestaande steun Voorwaarden Recht van verzet van Commissie Geen

[EG-Verdrag, art. 93, lid 3 (thans art. 88, lid 3, EG)]

Samenvatting

1. Voor de in artikel 93, lid 3, van het Verdrag (thans artikel 88, lid 3, EG) bedoelde inleidende fase van het onderzoek van steunmaatregelen is het voor een volledige aanmelding die de termijn van twee maanden voor de inleiding van de procedure op tegenspraak krachtens artikel 93, lid 2, van het Verdrag doet ingaan, voldoende dat de aanmelding van meet af aan of na de beantwoording door de lidstaat van vragen van de Commissie, de informatie bevat die noodzakelijk is om de Commissie in staat te stellen zich een eerste oordeel te vormen over de verenigbaarheid van de steunmaatregel met het Verdrag.

( cf. punten 53, 56 )

2. In het kader van het vooronderzoek op grond van artikel 93, lid 3, van het Verdrag (thans artikel 88, lid 3, EG) van voorgenomen steun mag de Commissie niet door brieven te versturen met vragen die niet noodzakelijk zijn om de Commissie in staat te stellen zich een aanvankelijk oordeel te vormen over de verenigbaarheid van het gehele steunvoornemen met het Verdrag, de vooronderzoeksfase kunstmatig verlengen om zich meer bedenktijd te verschaffen voor de beoordeling van andere aspecten van het steunvoornemen.

( cf. punten 62, 65 )

3. Door zich bij de vaststelling van de duur van de bedenktijd waarover de Commissie beschikt in de bij artikel 93, lid 3, van het Verdrag (thans artikel 88, lid 3, EG) bedoelde vooronderzoeksfase inzake overheidssteun, te laten leiden door de artikelen 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) en 175 van het Verdrag (thans artikel 232 EG) en deze duur op maximaal twee maanden te stellen, heeft het Hof een rechtsonzekerheid willen vermijden die kennelijk in strijd zou zijn met het doel van deze fase. Dit doel, de lidstaat de nodige rechtszekerheid te bieden door hem spoedig te laten weten waar hij in verband met de verenigbaarheid met het Verdrag van een mogelijk urgente steunmaatregel aan toe is, zou immers in gevaar komen wanneer deze termijn als een richttermijn werd beschouwd. Bovendien zou de rechtsonzekerheid die daarvan het gevolg zou zijn, worden vergroot in geval van kunstmatige verlenging van de vooronderzoeksfase.

Het feit dat de Commissie in sommige gevallen haar bewegingsruimte vrijwillig kan beperken door binnen een termijn van minder dan twee maanden te handelen, betekent niet dat deze instelling zonder instemming van de betrokken lidstaat termijnen kan stellen die langer zijn dan twee maanden en deze lidstaat daarmee de in het gemeenschapsrecht gestelde termijnen kan ontnemen.

Aangezien de termijn voor vooronderzoek op twee maanden is gesteld in verband met het belang dat de lidstaten erbij hebben, spoedig te weten waar zij aan toe zijn op gebieden waar ingrijpen dringend noodzakelijk kan zijn, moet het vooronderzoek van een voorgenomen steunmaatregel bovendien in beginsel als urgent worden beschouwd, behalve indien de belanghebbende lidstaat uitdrukkelijk instemt met verlenging van de termijn.

Ten slotte betekent het feit dat de betrokken lidstaat de vragen van de Commissie niet snel heeft beantwoord, niet dat de lidstaat daarom niet meer het recht heeft zich op de termijn van twee maanden te beroepen. Artikel 93 van het Verdrag legt de lidstaat immers enkel de verplichting op, de voorgenomen steunmaatregel tijdig aan te melden en de voorgenomen steun niet tot uitvoering te brengen voordat de procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag tot een eindbeslissing heeft geleid. Het Verdrag verplicht de lidstaten daarnaast niet, verzoeken om nadere informatie van de Commissie snel te beantwoorden. Het is gewoon in het belang van de lidstaat om snel te antwoorden.

( cf. punten 73, 75-78 )

4. Gelet op de procedureregels die in de communautaire rechtspraak zijn gesteld betreffende de redelijke termijn voor overweging en onderzoek van de Commissie in de inleidende fase van het onderzoek van steunmaatregelen in de zin van artikel 93, lid 3, van het Verdrag (thans artikel 88, lid 3, EG), hangt de overgang van een aangemelde steunmaatregel in een bestaande steunmaatregel slechts af van twee voorwaarden, waarvan de vervulling noodzakelijk en toereikend is. In de eerste plaats moet de lidstaat de Commissie in kennis stellen van het voornemen om de steunmaatregel tot uitvoering te brengen. In de tweede plaats moet de Commissie nalaten, binnen twee maanden na de volledige aanmelding van de steunmaatregel de procedure op tegenspraak van artikel 93, lid 2, van het Verdrag in te leiden. In punt 5 van het arrest van 11 december 1973, Lorenz, 120/73, wordt met de woorden bij stilzwijgen van de Commissie" gedoeld op deze tweede voorwaarde, en niet op een recht van verzet.

Indien de Commissie over een recht van verzet beschikte, zou daarmee aan de procedureregeling inzake staatssteun een met die regeling strijdige derde voorwaarde worden toegevoegd, waardoor in een mechanisme dat de rechtszekerheid moet dienen, rechtsonzekerheid zou gaan heersen ten aanzien van de vorm, de termijn en de rechtsgevolgen van een dergelijk recht van verzet; tevens zou daardoor de datum waarop de steunmaatregel onder de regeling voor bestaande steunmaatregelen komt te vallen, onzeker worden. Hieruit volgt, dat de Commissie geen recht van verzet heeft.

( cf. punten 84-85 )