Zaak T‑745/16

BPCE

tegen

Europese Centrale Bank

„Economisch en monetair beleid – Prudentieel toezicht op kredietinstellingen – Artikel 4, lid 1, onder d), en lid 3, van verordening (EU) nr. 1024/2013 – Berekening van de hefboomratio – Weigering van de ECB om de verzoekende partij toe te staan blootstellingen die aan bepaalde voorwaarden voldoen, buiten de berekening van de hefboomratio te houden – Artikel 429, lid 14, van verordening (EU) nr. 575/2013 – Discretionaire bevoegdheid van de ECB – Onjuiste rechtsopvattingen – Kennelijk onjuiste beoordeling”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 13 juli 2018

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 27)

Een bepaling van afgeleid recht van de Europese Unie moet, voor zover mogelijk, worden uitgelegd in overeenstemming met de Verdragsbepalingen en met de algemene beginselen van het Unierecht. Zoals blijkt uit het gebruik van de uitdrukking „voor zover mogelijk”, kan een dergelijke uitlegging echter geen toepassing vinden ten aanzien van een bepaling waarvan de betekenis duidelijk en ondubbelzinnig is en dus geen uitlegging behoeft. Ten aanzien van een dergelijke bepaling staat het, indien een exceptie van onwettigheid in de zin van artikel 277 VWEU wordt opgeworpen, uitsluitend aan de Unierechter om te toetsen of deze bepaling in overeenstemming is met de Verdragsbepalingen en met de algemene beginselen van Unierecht. (zie punten 32, 33)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 36)

Artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, zoals gewijzigd bij verordening 2015/62, moet aldus worden uitgelegd dat het de bevoegde autoriteiten een discretionaire bevoegdheid toekent om de daarbij ingestelde uitzondering te weigeren, ook al is aan de daarin opgenomen voorwaarden voldaan. Met deze uitzondering heeft de Commissie immers, met instemming van de wetgever, voorzien in de mogelijkheid dat blootstellingen van een kredietinstelling met betrekking tot publiekrechtelijke lichamen die, vanwege een staatsgarantie, hetzelfde lage risicogehalte hebben als blootstellingen met betrekking tot die staat en die geen investeringskeuze van haar kant behelzen – doordat de kredietinstelling verplicht is de betrokken bedragen over te dragen – niet relevant zijn voor de berekening van de hefboomratio en bijgevolg daarbuiten kunnen worden gehouden. Artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 heeft alleen betrekking op blootstellingen die, bij de uitvoering van de standaardberekening van de minimumeigenvermogensvereisten, een risicogewicht van 0 % hebben. Bijgevolg impliceert de uitvoering van artikel 429, lid 14, van die verordening de verzoening van twee doelstellingen: enerzijds het eerbiedigen van de logica van de hefboomratio die meebrengt dat de berekening van die ratio de totale blootstellingsmaatstaf van een kredietinstelling omvat, zonder risicoweging, en anderzijds het rekening houden met de door de wetgever goedgekeurde doelstelling van de Commissie dat, in voorkomend geval, bepaalde blootstellingen met een bijzonder laag risicoprofiel die niet voortvloeien uit een investeringskeuze van de kredietinstelling, niet relevant zijn voor de berekening van de hefboomratio en daarbuiten kunnen worden gehouden. Vast staat echter dat de discretionaire bevoegdheid waarover de bevoegde autoriteiten bij de uitvoering van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 beschikken, hen in staat stelt deze twee doelstellingen tegen elkaar af te wegen, gelet op de bijzonderheden van elk concreet geval. (zie punten 52‑56)

Aangezien de Europese Centrale Bank over een discretionaire bevoegdheid beschikt en bijgevolg een ruime beoordelingsbevoegdheid heeft bij de keuze om het voordeel van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, zoals gewijzigd bij verordening 2015/62, al dan niet toe te kennen, mag het rechterlijk toezicht dat de Unierechter moet uitoefenen op de gegrondheid van de motivering van een besluit houdende weigering om het voordeel van die bepaling toe te kennen, niet ertoe leiden dat de rechter zijn beoordeling in de plaats stelt van die van de ECB, maar dient hij na te gaan of het bestreden besluit niet op feitelijk onjuiste gegevens berust en geen blijk geeft van onjuiste rechtsopvattingen, kennelijk onjuiste beoordelingen of misbruik van bevoegdheid. (zie punt 66)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 74, 76‑78, 81, 82, 86, 88)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 95‑98, 102, 103)