Beroep tot nietigverklaring staat slechts open tegen handelingen en besluiten die beogen bindende rechtsgevolgen in het leven te roepen die de verzoekende partij in haar belangen raken doordat zij haar rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. In dat verband wordt een persoon slechts rechtstreeks geraakt als aan twee cumulatieve criteria is voldaan, namelijk dat de bestreden Uniemaatregel rechtstreeks gevolgen heeft voor zijn rechtspositie en voorts aan degenen tot wie hij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsbevoegdheid laat, omdat de uitvoering zuiver automatisch en alleen op grond van de Unieregeling gebeurt, zonder dat daarvoor nadere regels moeten worden gesteld.

Wanneer het gaat om een besluit van de Commissie waarbij een lidstaat een financiële bijdrage uit het EFRO voor een groot nationaal project wordt geweigerd, is niet voldaan aan het eerste criterium voor rechtstreekse geraaktheid in geval van een beroep tegen dat besluit ingesteld door een onderneming die in de door de lidstaat ingediende aanvraag van de bijdrage is aangewezen als onderneming die verantwoordelijk is voor de uitvoering van het project en met die lidstaat een overeenkomst heeft gesloten over de toekenning van subsidie voor de uitvoering van dat project. Ten eerste heeft dat besluit geen gevolgen voor de rechtspositie van een dergelijke onderneming, aangezien de betrokken lidstaat de rechthebbende is van de financiële bijstand van de Unie. Uit de bepalingen van verordening nr. 1083/2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds blijkt immers dat de handelingen met het oog op de beoordeling door de Commissie en de bevestiging (of niet) aan een lidstaat van een financiële bijdrage uit het EFRO voor een groot project zich enkel afspelen in het kader van de betrekkingen tussen de Commissie en die lidstaat. Dat strookt met de omstandigheid dat de bijstand uit het EFRO is opgezet als een systeem tussen de Commissie en de betrokken lidstaat. In dat verband betekent het gegeven dat in het besluit tot toekenning van financiële bijstand van de Unie uit hoofde van het EFRO een entiteit wordt aangewezen als autoriteit die verantwoordelijk is voor de verwezenlijking van het project, niet dat deze entiteit zelf rechthebbende van die bijstand is. Dat is des te relevanter als de bijstand uit het EFRO nog niet aan de lidstaat is toegekend en dus als de betrekking tussen de bijstand uit het EFRO en de entiteit die is aangewezen als verantwoordelijke voor de uitvoering van het project, verantwoordelijke voor de aanvraag of begunstigde van de bijstand nog minder rechtstreeks is.

Ten tweede heeft de uitvoering van het bestreden besluit door de betrokken lidstaat geen enkele consequentie voor de verzoekende partij, uit hoofde van dat bestreden besluit zelf of de bepalingen van het recht van de Unie die de gevolgen ervan beheersen, omdat de gevolgen ervan beperkt zijn tot de betrekkingen tussen de Unie, met name het EFRO, en deze lidstaat. Het bestreden besluit belemmert de verzoekende partij dan ook niet het project te verwezenlijken of de lidstaat om het te financieren met behulp van andere financiële middelen dan uit het EFRO. Het bestreden besluit dwingt die lidstaat evenmin om de overeenkomst te beëindigen of bedragen terug te vorderen die zij aan de verzoekende partij had uitgekeerd voor de verwezenlijking van het project. Onder deze omstandigheden heeft het bestreden besluit geen enkele rechtstreekse consequentie voor deze partij, noch uit hoofde van het Unierecht noch uit hoofde van het besluit zelf, zodat het tweede criterium voor rechtstreekse geraaktheid in casu dus evenmin is vervuld.

(zie punten 23, 32, 37‑40, 45, 54, 64, 65, 67)