Op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name ter zake van beschermende handelsmaatregelen, beschikken de instellingen van de Unie over een ruime beoordelingsbevoegdheid wegens de ingewikkeldheid van de economische, politieke en juridische situaties die zij moeten onderzoeken. Bij het rechterlijk toezicht op een dergelijke beoordeling dient alleen te worden nagegaan of de procedureregels in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.

Wat de ontwijking van antidumpingmaatregelen betreft, omschrijft artikel 13, lid 1, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 dit als een verandering in het handelspatroon tussen derde landen en de Unie als gevolg van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat en waarbij wordt bewezen dat er sprake is van schade of dat de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen en/of de hoeveelheden van de soortgelijke producten, wordt ondermijnd.

Dienaangaande vloeit uit antidumpingbasisverordening nr. 384/96 weliswaar voort dat de wetgever van de Unie geen wettelijk vermoeden heeft willen invoeren waardoor uit de niet-medewerking van de belanghebbenden of betrokkenen rechtstreeks het bestaan van ontwijking wordt afgeleid en op de instellingen van de Unie bijgevolg geen bewijslast rust, maar gezien de mogelijkheid om, zelfs definitieve, conclusies te trekken aan de hand van de beschikbare gegevens en de partij die geen of slechts gedeeltelijke medewerking verleent, minder gunstig te behandelen dan indien zij haar medewerking had verleend, mogen de instellingen van de Unie zich baseren op een bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen om ontwijking in de zin van artikel 13, lid 1, van die verordening vast te stellen.

In dat verband is het vereiste dat de invoer uit het land dat het voorwerp uitmaakt van het antidumpingrecht, wordt vervangen door de invoer uit het land van ontwijking, als noodzakelijke voorwaarde om te kunnen spreken van ontwijking, niet opgenomen in die bepaling. Bovendien is de definitie van „ontwijking” geformuleerd in zeer algemene bewoordingen, die aan de instellingen van de Unie veel speelruimte laten, aangezien niets wordt gezegd over de aard en de vorm van „de verandering van de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Gemeenschap”.

Bijgevolg heeft de Raad rechtens genoegzaam aangetoond dat het handelspatroon tussen China, Thailand en de Unie was veranderd, zodat hij verordening nr. 499/2009 tot uitbreiding van het bij verordening nr. 1174/2005 ingestelde definitieve antidumpingrecht op handpallettrucks en essentiële onderdelen daarvan van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot hetzelfde product verzonden vanuit Thailand, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Thailand, mocht vaststellen, en staat de geldigheid van deze verordening niet ter discussie.

Voor zover de instellingen zich voor de vaststelling van een ontwijking van het antidumpingrecht op handpallettrucks en essentiële onderdelen daarvan van oorsprong uit China hebben gebaseerd op een bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen, door vast te stellen dat het handelspatroon tussen Thailand en de Unie is beginnen te veranderen kort na de instelling van het antidumpingrecht op deze invoer, vormt het samenvallen van beide gebeurtenissen bovendien een belangrijke aanwijzing voor een logisch en redelijk verband tussen de aanzienlijke stijging van de invoer uit Thailand en de instelling van het antidumpingrecht. Evenzo mogen de instellingen van de Unie in een situatie waarbij medewerking aan een onderzoek naar ontwijking volledig wordt geweigerd, zich op aanwijzingen baseren om tot de conclusie te komen dat er in Thailand sprake is van praktijken, processen of werkzaamheden die enkel tot doel hebben het op de invoer uit China ingestelde antidumpingrecht te ontwijken. Bijgevolg werden de maatregelen ontweken in de zin van artikel 13, lid 1, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96, zodat de geldigheid van verordening nr. 499/2009 niet is aangetast.

(cf. punten 30, 36, 47‑50, 52, 56‑58 en dictum)