De openbaarmaking van zakengeheimen kan weliswaar schade veroorzaken die hierin bestaat dat als de vertrouwelijke informatie eenmaal is bekendgemaakt, een latere nietigverklaring van het litigieuze besluit de gevolgen van de bekendmaking van deze informatie niet meer zou opheffen, maar deze redenering kan niet gelden voor de openbaarmaking van informatie die niet kan worden geacht onder de geheimhoudingsplicht te vallen. Dit is het geval met informatie waarvan het Gerecht, in een gedeelte van een arrest dat in het kader van de tegen dat arrest ingestelde hogere voorziening niet wordt bestreden, heeft geoordeeld dat zij geen zakengeheimen bevat. Dit oordeel betreffende de betrokken informatie moet dan immers definitief worden geacht.

Het is weliswaar juist dat de bekendmaking van informatie onomkeerbaar is, maar aan de voorwaarden voor de toekenning van voorlopige maatregelen en in het bijzonder aan de voorwaarde van spoedeisendheid is slechts voldaan indien eveneens wordt aangetoond dat rekwirantes door de onomkeerbaarheid van de openbaarmaking van deze informatie ernstige en onherstelbare schade kunnen lijden.

In geval van een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een handeling van de Unie is de toekenning van de gevraagde voorlopige maatregel slechts gerechtvaardigd indien de betrokken handeling de doorslaggevende oorzaak van de gestelde ernstige en onherstelbare schade is.

Wanneer een onderneming schade heeft veroorzaakt door een inbreuk op het mededingingsrecht van de Unie – in het kader van de vervolging waarvan de Commissie bepaalde informatie openbaar heeft gemaakt die namen van klanten en een beschrijving van de betrokken producten bevat – is de doorslaggevende oorzaak van de schade die aan derden is berokkend en waarvan door middel van schadevorderingen om vergoeding wordt verzocht, niet de openbaarmaking van de informatie door de Commissie, maar wel de door de bestrafte onderneming begane inbreuk op het mededingingsrecht. Deze informatie maakt het voor degenen die van de bestrafte onderneming schadevergoeding vorderen, weliswaar gemakkelijker om het nodige bewijs te leveren, aangezien deze informatie ervoor zorgt dat zij bewijzen verkrijgen waarop zij zich anders niet zouden kunnen beroepen, maar dit feit verbiedt de Commissie niet om informatie openbaar te maken, op de enkele grond dat deze bewijs zou kunnen vormen en derhalve de positie van de bestrafte onderneming zou kunnen schaden. Dit zou immers inhouden dat van de Commissie wordt verlangd dat zij informatie vertrouwelijk houdt met het enkele doel, het belang te beschermen dat de adressaten van een besluit tot vaststelling van een inbreuk op de mededingingsregels van de Unie erbij hebben om het bewijs in kwestie ontoegankelijk te maken voor hen die om schadevergoeding verzoeken.

Dit belang is weliswaar gewichtig, met name voor zover het onder de rechten van de verdediging bij dit type van vorderingen valt, maar enerzijds verplicht geen enkele regel van Unierecht de Commissie ertoe dit belang te beschermen door haar te gelasten om informatie als die welke in casu aan de orde is, vertrouwelijk te houden, in strijd met de transparantieplicht die haar is opgelegd bij artikel 15 VEU en meer in het bijzonder in casu bij artikel 30 van verordening nr. 1/2003, en anderzijds is in artikel 5, lid 5, van richtlijn 2014/104 betreffende bepaalde regels voor schadevorderingen volgens nationaal recht wegens inbreuken op de bepalingen van het mededingingsrecht van de lidstaten en van de Europese Unie uitdrukkelijk bepaald dat het belang van ondernemingen om schadevorderingen na een inbreuk op het mededingingsrecht te voorkomen, geen belang is waarvan de bescherming gewettigd is.

(cf. punten 45‑50)