ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 98/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het tribunal administratif (Luxemburg) op 16 januari 2012 — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-20/12)

2012/C 98/20

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal administratif

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Prejudiciële vraag

Vormen, gelet op het in artikel 7 van verordening nr. 1612/68 (1) verankerde gemeenschapsrechtelijke gelijkheidsbeginsel, de door de Luxemburgse staat aangevoerde redenen van onderwijsbeleid en van begrotingsbeleid, te weten de toename bevorderen van het aantal personen met een diploma van hoger onderwijs, dat momenteel voor de Luxemburgse bevolking in verhouding tot de internationale norm te laag is, nu het gevaar bestaat dat deze redenen ernstig in het gedrang komen indien de Luxemburgse staat financiële steun voor hoger onderwijs zou moeten uitkeren aan iedere student, zonder enige band met de samenleving van het Groothertogdom, om zijn hoger onderwijs in gelijk welk land ter wereld te volgen, wat een onredelijke last voor de begroting van de Luxemburgse Staat zou betekenen, redenen in de zin van de hierboven aangehaalde communautaire rechtspraak die een verschil in behandeling kunnen rechtvaardigen dat voortvloeit uit de verblijfsvoorwaarde waaraan zowel Luxemburgse staatsburgers als staatsburgers van andere lidstaten moeten voldoen indien zij steun voor hoger onderwijs wensen te verkrijgen?

(1) Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 157/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 2 april 2012 — Anna Muzzio/ASL Pavia e.a.

(Zaak C-161/12)

2012/C 157/09

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Anna Muzzio

Verwerende partijen: ASL Pavia e.a.

Prejudiciële vraag

Verzetten de beginselen van de vrijheid van vestiging, non-discriminatie en bescherming van de mededinging die in de artikelen 49 e.v. VWEU zijn neergelegd zich tegen een nationale regeling op grond waarvan een bevoegde apotheker, die is ingeschreven bij de beroepsorde maar geen houder is van een vestigingsvergunning voor een apotheek, in zijn parafarmaceutische verkooppunt het publiek ook geen medicijnen mag verkopen die op een zogenoemd „wit recept” verkrijgbaar zijn (dat wil zeggen niet door de nationale gezondheidsdienst worden vergoed, maar geheel ten laste van de burger komen), zodat ook in dit segment een verbod geldt bepaalde klassen farmaceutische producten te verkopen en het aantal verkooppunten op het nationale grondgebied is gecontingenteerd?
4)

Uit de volledige analyse van de kosten en ontvangsten van de Bulgaarse infrastructuurbeheerder van 2005-2008 blijkt dat 60 tot 70 % van de geraamde rechtstreekse exploitatiekosten in Bulgarije verband hielden met vaste kosten, met name arbeidslonen en sociale premies. Gelet op hetgeen hierboven is vastgesteld, komt de Commissie dan ook tot de slotsom dat deze kosten niet als directe kosten in de zin van artikel 7, lid 3, kunnen worden aangemerkt, aangezien zij niet variëren naargelang van het gebruik van de treindienst. Bijgevolg zijn de ontvangsten uit de infrastructuurrechten veel hoger dan alle rechtstreekse exploitatiekosten samen. Hieruit heeft de Commissie afgeleid dat de heffingen in Bulgarije niet uitsluitend zijn gebaseerd op de kosten die rechtstreeks uit de exploitatie van de treindienst voortvloeien.
2)

a) Moet, indien het antwoord op vraag 1) bevestigend luidt, in het onderhavige geval, waarin per 1 januari 2002 de bronheffing op deelnemingsdividenden uitgekeerd door een in Nederland gevestigde dochtervennootschap aan haar in de Nederlandse Antillen gevestigde houdstervennootschap ten opzichte van 1993 is verhoogd van 7,5 dan wel 5 percent naar 8,3 percent, voor de beantwoording van de vraag of voor de toepassing van artikel 57, lid 1, EG (thans: artikel 64, lid 1, VWEU) sprake is van een verhoging, uitsluitend acht worden geslagen op de verhoging van de Nederlandse bronheffing of moet mede in aanmerking worden genomen dat in — samenhang met de verhoging van de Nederlandse bronheffing — vanaf 1 januari 2002 door de Nederlands-Antilliaanse overheid vrijstelling wordt verleend ter zake van deelnemingsdividenden, ontvangen van een in Nederland gevestigde dochtervennootschap, terwijl voorheen die dividenden deel uitmaakten van de naar het tarief van 2,4 — 3 dan wel 5 percent belaste winst? b) Moeten, indien mede rekening moet worden gehouden met de door invoering van de hiervoor in 2) a. bedoelde deelnemingsvrijstelling bewerkstelligde verlaging van de belasting in de Nederlandse Antillen, voorts nog in aanmerking worden genomen Nederlands-Antilliaanse regelingen in de uitvoeringssfeer — in het onderhavige geval: de Nederlands-Antilliaanse rulingpraktijk — welke mogelijk tot gevolg hadden dat vóór 1 januari 2002 — en ook reeds in 1993 — de feitelijk verschuldigde belasting ter zake van de in Nederland gevestigde dochtervennootschap ontvangen dividenden substantieel lager was dan 8,3 percent?
2)

Tweede middel in hogere voorziening , ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting nu het argument inzake de onjuistheid van de afzetcijfers die voor de bepaling van de aan ASPLA opgelegde economische sanctie in aanmerking zijn genomen, als te laat aangevoerd is beschouwd. Subsidiair houdt dit argument direct verband met een vraag van openbare orde, zodat het verzuim van het Gerecht om deze te onderzoeken eveneens blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting Wat de primaire grief betreft, heeft het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven omdat het desbetreffende argument geen nieuw middel is, maar een uitwerking van een reeds aangevoerd middel, en ook omdat de afzetcijfers van de Grupo Armando Álvares in plaats van die van ASPLA zijn gebruikt voor de berekening van het bedrag van de geldboete. Wat de subsidiair aangevoerde grief betreft, heeft het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven door een onjuiste beoordeling te maken van de omvang van de op de Commissie rustende motiveringsplicht ten aanzien van methode voor de berekening van het basisbedrag van de aan ASPLA opgelegde geldboete.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/10

Hogere voorziening ingesteld op 17 januari 2012 door Gino Trevisanato tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 december 2011 in zaak T-510/11, Gino Trevisanato/Europese Commissie

(Zaak C-25/12 P)

2012/C 65/20

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirant: Gino Trevisanato (vertegenwoordiger: L. Sulfaro, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 december 2011 in zaak T-510/11 volledig vernietigen en het door rekwirant op 29 september 2011 overeenkomstig artikel 265, lid 3, VWEU tegen de Europese Commissie ingestelde beroep tot niet-nakoming ontvankelijk verklaren en verklaren dat het Gerecht bevoegd is om er kennis van te nemen;

— de hierna uiteengezette middelen ontvankelijk verklaren en bijgevolg, primair, het beroep ten gronde behandelen, uitspraak doen volgens vaste rechtspraak en verweerder verwijzen in de kosten of, subsidiair, het beroep naar het Gerecht verwijzen voor de passende beslissing.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn vordering voert rekwirant drie middelen aan.

Om te beginnen voert rekwirant aan dat de beschikking wordt gekenmerkt door een onjuiste beoordeling van zijn vordering. Rekwirant heeft het Gerecht immers niet verzocht om de vaststelling van het onrechtmatige verzuim van de Commissie om door middel van een met redenen omkleed advies in de zin van artikel 258 VWEU een standpunt in te nemen aangaande de ontoereikende omzetting in de Italiaanse rechtsorde van richtlijn 98/59/EG (1) inzake collectief ontslag, zoals in de beschikking is aangenomen. Hij heeft het Gerecht daarentegen verzocht om het onrechtmatige stilzitten vast te stellen van de Commissie, die bevoegd was voor het opstellen en de kennisgeving aan rekwirant van een rechtens bindend standpunt over de vraag, die vier jaar na de indiening van de klacht in de aanmaning van 11 juli 2001 opnieuw aan de orde was gesteld, of leidinggevend personeel in Italië al dan niet van de bescherming van richtlijn 98/59/EG inzake collectief ontslag kon genieten. De Italiaanse rechterlijke instanties hebben dit recht geweigerd aan rekwirant, die slachtoffer was van een dergelijk ontslag dat door IBM in Italië was doorgevoerd.

Voorts heeft het Gerecht zich ten onrechte onbevoegd verklaard op basis van de beschikking van het Hof van 26 oktober 1995, gevoegde zaken C-194/94 P en C-200/94 P, Pevasa en Inpesca. Deze rechtspraak is in casu niet van toepassing, aangezien de onderhavige zaak wezenlijk verschilt van die welke aanleiding heeft gegeven tot de bedoelde beschikking.

Ten slotte heeft het Gerecht zijn Reglement voor de procesvoering geschonden alsook artikel 47 van het Handvest van de grondrechten door te hebben nagelaten het beroep aan de tegenpartij te betekenen en een samenvatting ervan in het Publicatieblad te publiceren en tevens te hebben nagelaten de advocaat-generaal om een advies te verzoeken.

(1) PB L 225, blz. 16.
Het Gerecht heeft met name ten onrechte beslist dat, hoewel de letters U en I, toegevoegd in het midden respectievelijk op het einde van het woord AYUR, het bestreden merk verschillend maken, dit verschil „niet van dien aard is dat het de aandacht van de consument trekt”;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 157/2

Beroep ingesteld op 28 februari 2012 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-103/12)

2012/C 157/02

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L.G. Knudsen, I. Díez Parra en I. Liukkonen, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit 2012/19/EU (1) van de Raad van 16 december 2011 houdende goedkeuring, namens de Europese Unie, van een verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans Guyana, nietig verklaren;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Europees Parlement vordert nietigverklaring van besluit 2012/19/EU van de Raad van 16 december 2011 houdende goedkeuring, namens de Europese Unie, van een verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans Guyana. Het Europees Parlement betwist de gekozen rechtsgrondslag. Het betoogt primair dat artikel 43, lid 3, juncto artikel 218, lid 6, punt b, VWEU niet de juiste rechtsgrondslag kan zijn, want de betrokken handeling staat gelijk aan een internationale overeenkomst inzake de toegang tot de wateren van de Unie voor de uitoefening van visserijactiviteiten door een derde staat. De handeling had derhalve moeten worden vastgesteld op grondslag van de artikelen 43, lid 2, en 218, lid 6, punt a, VWEU, en dus na goedkeuring door het Parlement.

Subsidiair is het Parlement van mening dat de Raad, door gebruik te maken van de procedure van artikel 218, lid 6, punt b, VWEU, punt a daarvan verkeerd heeft uitgelegd. Gesteld al dat artikel 43, lid 3, VWEU de juiste rechtsgrondslag zou kunnen vormen voor een interne handeling van de Unie met dezelfde inhoud als het bestreden besluit, hetgeen het Parlement betwist, neemt dit niet weg dat het gemeenschappelijke visserijbeleid, voor het aangaan van internationale verbintenissen van de EU, vanuit het oogpunt van de procedure één onlosmakelijk geheel vormt. Bijgevolg is elke tot dat gebied behorende overeenkomst een „overeenkomst betreffende gebieden waarop de gewone wetgevingsprocedure […] van toepassing is” in de zin van artikel 218, lid 6, sub a, VWEU. Aldus had de handeling hoe dan ook moeten worden vastgesteld met inachtneming van de goedkeuringsprocedure van genoemd punt a.

(1) PB 2012, L 6, blz. 8.
4)

Kan, bij een bevestigend antwoord op de tweede vraag, de uiterst korte termijn tussen de datum waarop de accijns is voldaan voor de in een lidstaat tot verbruik uitgeslagen producten en de datum van verzending van de accijnsproducten naar een andere lidstaat waar zij bestemd zijn om te worden verbruikt, worden geacht in overeenstemming te zijn met de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid? Is het in dit verband relevant dat de algemene termijn om te verzoeken om teruggaaf of terugbetaling van een belasting, een taks of een heffing in de betrokken lidstaat beduidend langer is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/8

Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2011 door de Regione autonoma della Sardegna tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 september 2011 in de gevoegde zaken T-394/08, T-408/08, T-453/08 en T-454/08, Regione autonoma della Sardegna e.a./Commissie

(Zaak C-631/11 P)

2012/C 118/13

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Regione autonoma della Sardegna (vertegenwoordiger: A. Fantozzi, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Selene di Alessandra Cannas Sas e.a.

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

— het arrest van het Gerecht van 20 september 2011 in de gevoegde zaken T-394/08, T-408/08, T-453/08 en T-454/08 te vernietigen en/of te herzien;

— de beschikking van de Europese Commissie van 3 juli 2008 [steunmaatregel C1/2004 Italië — SG-Greffe (2008) D/204339] betreffende de steunregeling „Regionale wet nr. 9 van 1998 — Misbruik van steunmaatregel N 272/98” nietig te verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Het eerste middel is ontleend aan schending van artikel 107, lid 3, VWEU. Rekwirante klaagt met name over schending en onjuiste toepassing van het noodzaakbeginsel en het beginsel van het stimulerend effect als gevolg van een overdreven formalistische benadering, die in strijd is met het beginsel van inhoud boven vorm, en het niet in de beschouwing betrekken van de bijzondere aspecten van overgangsrecht in dit concrete geval.

Het tweede middel is ontleend aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel en aan schending van artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 (1). Uitgangspunt van het betoog zijn de bijzondere intertemporele kenmerken van de casus, waar in het bestreden arrest aan voorbij is gegaan. Het Gerecht gaat verder dan de rechtspraak op dit gebied verlangt door van de marktdeelnemer een mate van zorgvuldigheid te vergen die in de praktijk onhaalbaar is, nu het vereiste van gemeenschapsrecht dat de aanvraag vóór de aanvang van de werken wordt ingediend ten tijde van de feiten van het geding is ingevoerd en derhalve niet kenbaar was op het moment waarop zich de wil van de onderneming had gevormd.

(1) PB L 83, blz. 1.
4)

Dient artikel 19, lid 9, van de MiFID-richtlijn in die zin te worden begrepen, dat het enkele feit dat een kredietinstelling een complex financieel instrument aanbiedt dat verbonden is met een bij deze of een andere instelling aangegane hypothecaire lening, voldoende reden is om de in artikel 19 voorziene verplichtingen van een beleggingsonderneming om niet-professionele beleggers aan een geschiktheids- en een passendheidstoets te onderwerpen, buiten toepassing te laten?
2)

Worden het beginsel van fiscale neutraliteit, het evenredigheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel geschonden door een administratieve of rechterlijke praktijk volgens welke de ene partij (de in de factuur genoemde afnemer of ontvanger) in een navorderingaanslag het recht op aftrek van voorbelasting wordt geweigerd, terwijl bij de andere partij (de opsteller van de factuur) — eveneens in een navorderingsaanslag — geen correctie van de vermelde btw wordt verricht, en wel in de volgende gevallen: — de opsteller van de factuur heeft in het kader van de bij hem verrichte belastingcontrole geen documenten overgelegd; — de opsteller van de factuur heeft in het kader van de belastingcontrole documenten overgelegd, maar zijn leveranciers hebben geen bewijs overgelegd of aan de hand van het overgelegde bewijs kan niet worden vastgesteld dat daadwerkelijk goederen zijn geleverd of diensten zijn verricht; — tijdens de belastingcontrole bij de opsteller van de facturen werden de betrokken leveringen in de keten niet gecontroleerd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Milano (Italië) op 30 november 2011 — Strafzaak tegen Vincenzo Veneruso

(Zaak C-612/11)

2012/C 65/07

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Milano

Partijen in het hoofdgeding

Vincenzo Veneruso

Prejudiciële vragen

Staan de artikelen 43 EG en 49 EG inzake de vrijheid van vestiging en dienstverrichting in de sector weddenschappen op sportevenementen al of niet een nationale regeling toe die een staatsmonopolie en een systeem van concessies en vergunningen instelt en binnen het kader van een vast aantal concessies voorziet in het volgende:

a) een algemene tendens om houders van op een eerder tijdstip verleende concessies te beschermen volgens een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot;

b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de handelsposities die zijn verworven op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen) in stand blijven;
2)

In het bijzonder wordt verzocht om een beslissing van het Hof van Justitie van de Europese Unie („Hof van Justitie”) over de volgende vragen: 1) Dienen de gerechten van staat A, voordat zij een beslissing nemen over de vraag of de derde procedure moet worden aangehouden dan wel afgewezen, de uitkomst af te wachten van een geplande vordering bij en de beslissing van de gerechten van staat B over de vraag of de gerechten van staat B de tweede procedure krachtens artikel 28 van verordening nr. 44/2001 moeten aanhouden of afwijzen? 2) Indien de gerechten van staat A, voordat zij een beslissing nemen over vraag of de derde procedure moet worden aangehouden of afgewezen, niet de uitkomst hoeven af te wachten van een geplande vordering bij en de beslissing van de gerechten van staat B over de vraag of de gerechten van staat B de tweede procedure krachtens artikel 28 van verordening nr. 44/2001 moeten aanhouden of afwijzen, mogen dan de gerechten van staat A bij de beslissing of de derde procedure moet worden aangehouden of afgewezen, rekening houden met feit dat de eerste procedure aanhangig is? 3) Indien de gerechten van staat B beslissen dat zij bevoegd zijn om kennis te nemen van de tweede procedure, mogen de gerechten van staat A dan bij de beslissing of de derde procedure krachtens artikel 28 van verordening nr. 44/2001 moet worden aangehouden of afgewezen, rekening houden met het feit dat de eerste procedure aanhangig is? 4) Is het feit dat de derde procedure door de verzoeker in de derde procedure had kunnen worden ingesteld als tegenvordering in de eerste procedure (hetgeen echter niet is gebeurd) een relevante factor en zo ja welk belang dienen de gerechten van staat A daaraan dan te hechten bij hun beslissing of zij zich overeenkomstig artikel 28 van verordening nr. 44/2001 in de derde procedure onbevoegd moeten verklaren of de derde procedure moeten aanhouden?
Ten tweede betoogt rekwirante dat het bestreden arrest moet worden vernietigd omdat het, ofwel Mindo het recht op toegang tot de rechter ontneemt (en bijgevolg het recht op een herziening ten gronde van haar zaak), ofwel, indien het bestreden arrest moet worden uitgelegd in die zin dat Mindo en Alliance One samen hun verzoek in eerste aanleg hadden moeten indienen, het recht van verweer van Mindo en Alliance One schendt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 16 november 2011 — Novartis AG/Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd

(Zaak C-574/11)

2012/C 32/24

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Novartis AG

Verwerende partij: Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 (1) aldus worden uitgelegd, dat de bescherming van een voor een afzonderlijke werkzame stof (in casu valsartan) afgegeven aanvullend beschermingscertificaat ook geldt voor een uitvoeringsvorm die een samenstelling van werkzame stoffen bevat (in casu valsartan en hydrochloorthiazide) waarin deze afzonderlijke werkzame stof is opgenomen?

(1) Verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (Gecodificeerde versie) (PB L 152, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 39/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 14 november 2011 — Gas Natural SDG, S.A./Endesa, S.A., Iberdrola, S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. en Administración del Estado

(Zaak C-567/11)

2012/C 39/14

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Gas Natural SDG, S.A.

Andere partijen in de procedure: Endesa, S.A., Iberdrola, S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. en Administración del Estado

Prejudiciële vraag

Kan artikel 10 van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (1), aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de toepassing van een nationale wettelijke regeling als die welke aan de orde is in de onderhavige procedure en die tot doel en gevolg heeft dat de vergoeding voor elektriciteitsproductie wordt verminderd met een bedrag dat gelijk is aan de waarde van de broeikasgasemissierechten die tijdens de desbetreffende periode kosteloos zijn toegewezen?

(1) PB L 275, blz. 32.