Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Niet-ontvankelijkheid – Betwisting van wijze waarop Gerecht gemeenschapsrecht heeft uitgelegd of toegepast – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Verklaring van voorzitter van Europees Parlement waarbij akte wordt genomen van vacant worden van zetel naar aanleiding van toepassing van nationale voorschriften door nationale autoriteiten – Daarvan uitgesloten

(Art. 230 EG; Akte tot verkiezing van de vertegenwoordigers in de vergadering door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, art. 12, lid 2)

Samenvatting

1. Uit artikel 225 EG, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, eerste alinea, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek staven. Een hogere voorziening die slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten woordelijk herhaalt, en zelfs geen argumenten naar voren brengt waarmee specifiek wordt aangegeven op welk punt het bestreden arrest op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet niet aan dit vereiste. Wanneer rekwirant daarentegen de uitlegging of de toepassing van het gemeenschapsrecht door het Gerecht betwist, kunnen de in eerste aanleg onderzochte rechtspunten in een hogere voorziening opnieuw worden behandeld. Die procedure zou immers ten dele aan betekenis verliezen, indien een rekwirant op die manier zijn hogere voorziening niet kon baseren op middelen en argumenten die reeds zijn aangevoerd voor het Gerecht

(cf. punten 39‑40)

2. Om te bepalen of een handeling vatbaar is voor beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 230 EG, moet worden aangeknoopt bij de inhoud ervan en bij de bedoeling van degene die de handeling heeft verricht, daar de vorm waarin een handeling of besluit is ingekleed, in beginsel onverschillig is Derhalve kan niet worden uitgesloten dat een schriftelijke mededeling of zelfs een eenvoudige mondelinge verklaring aan de toetsing door het Hof op grond van artikel 230 EG wordt onderworpen.

Bij de beoordeling van een verklaring van de voorzitter van het Parlement tijdens een plenaire zitting met betrekking tot het vacant worden van een zetel van een parlementslid kan evenwel niet worden voorbijgegaan aan de regels en procedures voor de verkiezing van leden van het Parlement. Aangezien er ten tijde van de feiten van het geding nog geen eenvormige procedure voor de verkiezing van de leden van deze instelling bestond, werd die procedure overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de Akte van 1976 tot verkiezing van de vertegenwoordigers in de Vergadering door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, in elke lidstaat geregeld door de nationale bepalingen. Aangezien de wetgeving van een lidstaat bepaalde dat, wanneer de verkozene onverkiesbaar wordt, het mandaat van lid van het Parlement eindigt, had het Parlement dus geen andere keus dan onverwijld akte te nemen van de door de nationale autoriteiten gedane vaststelling van het vacant worden van de zetel, welke vaststelling betrekking had op een reeds bestaande rechtssituatie die uitsluitend voortvloeide uit een besluit van die autoriteiten.

Uit de bewoordingen van artikel 12, lid 2, van de Akte van 1976, volgens hetwelk het Parlement „akte neemt” van het vacant zijn van een zetel op grond van de toepasselijke nationale bepalingen in een lidstaat, blijkt namelijk dat het Parlement op dit gebied geen enkele beoordelingsvrijheid heeft. In deze hypothese bestaat de rol van het Parlement er namelijk niet in, het vacant worden van de zetel vast te stellen, maar is deze rol beperkt tot het akte nemen van het reeds door de nationale autoriteiten vastgestelde vacant zijn van een zetel, terwijl deze instelling in de andere hypotheses, met name in het geval van ontslag of overlijden van een van zijn leden, een actievere rol heeft, aangezien zij dan zelf vaststelt dat een zetel vacant is, en de betrokken lidstaat daarvan op de hoogte brengt. Voorst staat het evenmin aan het Parlement – maar aan de nationale rechtbanken of, desgevallend, aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens – om na te gaan of de door het toepasselijke nationale recht ingestelde procedure en de fundamentele rechten van de betrokkene werden geëerbiedigd.

(cf. punten 46‑50, 56)