ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

15 februari 1996

Zaak T-589/93

S. Ryan-Sheridan

tegen

Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden

„Ambtenaren — Personeelsleden van Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden — Aanwervingsprocedure — Afwijzing van interne sollicitatie — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding”

Volledige Franse tekst II-77

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit houdende afwijzing van verzoeksters sollicitatie naar een ambt van administrateur voor een publikatieprogramma, en tot veroordeling van de Stichting tot betaling van schadevergoeding.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

S. Ryan-Sheridan bekleedt in de categorie B het ambt van „verantwoordelijke voor de publikaties”. Uit dien hoofde verzorgt zij, onder het gezag van het diensthoofd N. W., de algemene administratie en het beheer van het publikatieprogramma van de Stichting.

De directeur van de Stichting stuurt N. W. een nota, waarin hij hem meedeelt dat binnenkort een vergelijkend onderzoek voor de aanwerving van een administrateur voor een publikatieprogramma zal worden georganiseerd. Het gaat om een administrateur van de rang A 7/A 6 die zal instaan voor het beleid en de strategie van een publikatieprogramma.

In de nota wordt verklaard, dat eerst een voor de personeelsleden van de gemeenschapsorganen voorbehouden vergelijkend onderzoek zal worden georganiseerd, maar dat, zo nodig, ook een algemeen vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en een onderhoud met de kandidaten zal worden voorbereid.

De specifieke geschiktheidsvoorwaarden zullen bestaan in een universitaire opleiding die is afgesloten met een relevant diploma, gevolgd door een relevante beroepsopleiding van ten minste vijf jaar en in het vloeiend spreken van een gemeenschapstaai en kennis van ten minste één andere gemeenschapstaai. Het aanwervingscomité zal de sollicitaties van de personeelsleden van de andere gemeenschapsorganen onderzoeken vóór de sollicitaties van degenen die zich voor het algemeen vergelijkend onderzoek hebben aangemeld.

De Stichting publiceert een kennisgeving van vacature die bestemd is voor al haar personeelsleden van categorie A die voor overplaatsing naar het vacante ambt in aanmerking komen. De omschrijving van de tot het te vervullen ambt behorende werkzaamheden komt volledig overeen met die welke in de genoemde nota van de directeur is gegeven, maar in de kennisgeving van vacature wordt voor de interne kandidaten geen bijzondere geschiktheidsvoorwaarde gesteld.

Geen enkel personeelslid van de Stichting meldt zich aan. Daarop publiceert de Stichting een identieke kennisgeving van vacature, die deze keer evenwel bestemd is voor al haar personeelsleden, en een aankondiging van een niet-openbaar vergelijkend onderzoek, die bestemd is voor de personeelsleden van de andere gemeenschapsorganen. In die aankondiging wordt van de externe kandidaten bovendien een voor de gevraagde specialisatie relevante universitaire studie die is afgesloten met een diploma, gevolgd door een relevante beroepservaring van vijfjaar, alsmede grondige kennis van het Engels of het Frans en voldoende kennis van een tweede gemeenschapstaai geëist.

In zijn aan de directeur van de Stichting gerichte nota betreffende het „resultaat van het intern en het niet-openbaar vergelijkend onderzoek” verklaart het aanwervingscomité, dat het eerst drie interne sollicitaties, waaronder die van verzoekster, heeft onderzocht en met eenparigheid van stemmen heeft geoordeeld, dat geen enkele van die drie sollicitanten voldoende kundigheden en ervaring voor de verschillende beschreven taken bezat om voor een onderhoud te kunnen worden opgeroepen.

Op grond daarvan laat de directeur van de Stichting verzoekster weten, dat haar sollicitatie naar het te vervullen ambt niet in aanmerking zal worden genomen.

Verzoekster dient een klacht in en stelt meteen een beroep tot nietigverklaring en schadevergoeding in, samen met een verzoek om opschorting van de bestreden handelingen en van de aanwervingsprocedure. Dit verzoek in kort geding wordt afgewezen (beschikking van het Gerecht van 11 maart 1994, Ryan-Sheridan/ESVLA, T-589/93 R, JurAmbt. blz. II-257).

De Stichting wijst verzoeksters klacht af, onder meer op grond dat het door verzoekster beldede ambt en het te vervullen ambt, zowel wat de aard als wat het niveau ervan betreft, van elkaar verschillen.

De bevoegdheid van hei Gerecht

Het Gerecht stelt vast, dat het ingevolge verordening nr. 1860/76 bevoegd is om uitspraak te doen in de geschillen tussen de Stichting en haar personeelsleden. Al is de Stichting geen instelling van de Gemeenschappen in de zin van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, toch is de onderhavige zaak een geschil tussen de Europese Gemeenschap en een van haar personeelsleden in de zin van artikel 179 EG-Verdrag.

De conclusies strekkende tot nietigverklaring

De ontvankelijkheid

Het Gerecht stelt vast, dat het bezwarend besluit vervat ligt in de brief waarbij de directeur van de Stichting verzoekster laat weten dat haar sollicitatie is afgewezen, doordat deze handeling de positie van de Stichting definitief bepaalt na een aanwervingsprocedure die de interne kennisgeving, de aankondiging van een niet-openbaar vergelijkend onderzoek en het advies van het aanwervingscomité omvatte (r.o. 23).

Referentie: Hof 21 januari 1987, Stroghili/Rekenkamer, 204/85, Jurispr. blz. 389, r.o. 6; Gerecht 24 juni 1993, Seghers/Raad, T-69/92, Jurispr. blz. II-651, r.o. 28; Hof 13 juli 1993, Moat/Commissie, T-20/92. Jurispr. blz. II-799, r.o. 43

Verzoeksters vordering tot nietigverklaring is derhalve ontvankelijk voor zover zij tegen het besluit houdende afwijzing van verzoeksters sollicitatie is gericht, en bij het onderzoek van de wettigheid van dat besluit kan het Gerecht, gezien de samenhang van de verschillende handelingen die samen de aanwervingsprocedure vormen, onderzoeken of de drie voorbereidende handelingen, die nauw verband houden met het bestreden besluit, onwettig zijn (r.o. 25).

Referentie: Hof 31 maart 1965, Ley/Commissie, 12/64 en 29/64, Jurispr. blz. 142; Hof 14 december 1966, Alfieri/Parlement, 3/66, Jurispr. blz. 633; Hof 11 augustus 1995. Commissie/Noonan, C-448/93 P, Jurispr. blz. I-2321, r.o. 17-19; Gerecht 24 februari 1994, Caló/Comniissie.T-108/92, JurAmbt. blz. II-213, r.o. 13

Ten gronde

1. Schending van artikel 29 van het Statuut

Het Gerecht is van oordeel dat, anders dan verzoekster stelt, uit de elementen van de zaak niet blijkt dat verweerster is afgeweken van de in artikel 29 van het Statuut bepaalde volgorde, zo dat artikel al van toepassing is op de Stichting (r.o. 32).

2. Schending van het beginsel van gelijke behandeling

Het Gerecht wijst erop, dat aangezien verzoekster naar het te vervullen ambt heeft kunnen solliciteren, zij in elk geval geen belang heeft bij de stelling, dat de aankondiging van een niet-openbaar vergelijkend onderzoek, anders dan de interne kennisgeving, welbepaalde geschiktheidsvoorwaarden bevatte die de personeelsleden van de andere gemeenschapsorganen in staat stelden te beoordelen, of het zin had te solliciteren. Bovendien mist het middel feitelijke grondslag, daar voor de personeelsleden van de Stichting geen strengere voorwaarden voor toegang tot het te vervullen ambt werden gesteld, dan voor de personeelsleden van de andere gemeenschapsorganen (r.o. 41 en 42).

3. Onwettigheid van de interne kennisgeving

Het Gerecht stelt vast, dat verzoekster er geen belang bij heeft zich te beroepen op de eventuele onnauwkeurigheid van de interne kennisgeving, welke de juiste juridische aard daarvan ook moge zijn, kennisgeving van vacature of aankondiging van vergelijkend onderzoek. Zelfs al zou de gestelde onnauwkeurigheid zijn aangetoond, zij is immers niet bezwarend voor verzoekster, daar deze naar het te vervullen ambt heeft kunnen solliciteren. Bovendien voldoet de interne kennisgeving aan de eisen die de rechtspraak aan kennisgevingen van vacature en aankondigingen van vergelijkend onderzoek stelt (r.o. 55 en 56).

Referentie: Gerecht 17 mei 1995, Benecos/Commissie, T-16/94, JurAmbt. blz. II-335, r.o. 18; Seghers/Raad, reeds aangehaald, r.o. 34

4. Schending van de interne kennisgeving

Het Gerecht stelt vast, dat aangezien de Stichting heeft geoordeeld dat verzoekster niet voldoende kundigheden en ervaring bezat voor de verschillende taken zoals die in de interne kennisgeving zijn beschreven, het besluit houdende afwijzing van verzoeksters sollicitatie niet is gebaseerd op voorwaarden die in die kennisgeving niet uitdrukkelijk zijn genoemd (r.o. 61 en 62).

5. Kennelijke beoordelingsfout

Het Gerecht herinnert eraan, dat het volgens vaste rechtspraak aan verweerster stond te beoordelen of verzoekster aan de in de interne kennisgeving gestelde voorwaarden voldeed, en dat dit oordeel slechts in geval van kennelijke dwaling kan worden aangevochten. Bijgevolg kan het Gerecht zich niet in de plaats van verweerster stellen en diens beoordeling van de beroepsbekwaamheid van de kandidaten toetsen; het kan slechts een kennelijke beoordelingsfout vaststellen (r.o. 75).

Referentie: Gerecht 13 december 1990, Kalavros/Hof van Justitie, T-160/89 en T-161/89, Jurispr. blz. II-871, r.o. 29

Na de tot verzoeksters ambt behorende werkzaamheden te hebben vergeleken met die van het te vervullen ambt, concludeert het Gerecht, dat verzoekster, die de bewijslast draagt, de gestelde overeenstemming van de werkzaamheden van de twee ambten niet aannemelijk heeft weten te maken, en dat de Stichting derhalve, zonder dienaangaande een kennelijke beoordelingsfout te maken, heeft kunnen oordelen dat verzoekster niet voldoende kundigheden en ervaring bezat voor de verschillende in de interne kennisgeving beschreven taken (r.o. 76-86).

6. Ontoereikende of ontbrekende motivering

Het Gerecht herinnert eraan, dat volgens vaste rechtspraak de motivering van een bezwarend besluit tot doel heeft, de betrokkene de gegevens te verschaffen die nodig zijn om vast te stellen of het besluit gegrond is, zodat hij in voorkomend geval zijn rechten en belangen in rechte kan verdedigen. Verder heeft de motiveringsplicht tot doel, de gemeenschapsrechter in staat te stellen het besluit op zijn wettigheid te toetsen. Bovendien moet de omvang van de motiveringsplicht steeds in het licht van de concrete omstandigheden worden beoordeeld. Een besluit is met name voldoende gemotiveerd, wanneer het is genomen binnen een context die het betrokken personeelslid bekend is, zodat deze de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen (r.o. 90, 92 en 95).

Referentie: Hof 1 juni 1983, Seton/Commissie, 36/81, 37/81 en 218/81, Jurispr. blz. 1789, r.o. 47; Hof 21 juni 1984, Lux/Rekenkamer, 69/83, Jurispr. blz. 2447, r.o. 36; Hof 30 mei 1984, Picciolo/Parlement, 111/83, Jurispr.blz. 2323;Hof 13 december 1989, Prelle/Commissie, C-169/88, Jurispr. blz. 4335, r.o. 9; Gerecht 20 juni 1990, Burban/Parlement, T-133/89, Jurispr. blz. II-245, r.o. 43; Gerecht 21 april 1993, Tallarico/Parlement, T-5/92, Jurispr. blz. II-477, r.o. 35; Gerecht 16 december 1993, Turner/Commissie, T-80/92, Jurispr. blz. II-1465, r.o. 62; Gerecht 6 juli 1995, Ojha/Commissie, T-36/93, JurAmbt. blz. II-497, r.o. 60

Het Gerecht is evenwel van mening, dat alleen al de motivering van het besluit houdende afwijzing verzoeksters sollicitatie, de betrokkene in staat heeft gesteld de gegrondheid van het besluit te betwisten, en het Gerecht in staat heeft gesteld, vast te stellen dat de Stichting geen kennelijke beoordelingsfout ten laste kon worden gelegd. Bovendien wist verzoekster zeer goed, dat zij op zijn minst niet voldoende kundigheden en ervaring bezat voor alle tot het te vervullen ambt behorende werkzaamheden. Ten slotte vermeldt het besluit houdende afwijzing van verzoeksters klacht voldoende duidelijk en nauwkeurig, welke verschillen van aard en niveau er tussen verzoeksters ambt en het te vervullen ambt bestaan (r.o. 91, 93, 96 en 97).

7. Ontbreken van formele onpartijdigheid van het aanwervingscomité en schending van artikel 10 van verordening nr. 1860/76

Het Gerecht is van mening, dat de directeur van de Stichting in feite tijdig op de hoogte is gesteld van het persoonlijk conflict tussen verzoekster en N. W., gelijk genoemd artikel 10 voorschrijft. Bijgevolg is artikel 10 van verordening nr. 1860/76, zo het al van toepassing is, in elk geval in acht genomen (r.o. 104 en 105).

Overigens was het objectief nuttig, dat N. W. in zijn dubbele hoedanigheid van diensthoofd van de betrokkene en rechtstreekse hiërarchieke meerdere van degene die in het te vervullen ambt zou worden aangesteld, zitting had in het aanwervingscomité. Al stond het aan de administratie toe te zien op de onpartijdige samenstelling van het aanwervingscomité, het oordeel van N. W. over verzoeksters beroepsbekwaamheid, ook al bevat het kritiek op verzoekster, is gemotiveerd en gematigd en bevat geen elementen die zouden kunnen wijzen op een vijandigheid die zich niet verdraagt met de op een lid van een aanwervingscomité rustende verplichting van onpartijdigheid. Vaststaat ten slotte, dat het aanwervingscomité zijn advies heeft uitgebracht met eenparigheid van stemmen van zijn drie leden, de vertegenwoordiger van het personeelscomité daaronder begrepen. In die omstandigheden lijkt de aanwezigheid van N. W. in het aanwervingscomité niet van dien aard te zijn geweest, dat de objectiviteit van de beraadslagingen van dit comité erdoor werd aangetast (r.o. 106, 107, 108 en 109).

8. Misbruik van bevoegdheid en van procedure en schending van artikel 23 van verordening nr. 1860/76

Het Gerecht herinnert eraan, dat ter zake van een besluit slechts kan worden gesproken van misbruik van bevoegdheid wanneer er objectieve, ter zake dienende en overeenstemmende aanwijzingen bestaan, dat het is genomen ter bereiking van andere doeleinden dan die welke de administratie stelt te hebben nagestreefd, of dat de administratie haar bevoegdheden heeft gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor die bevoegdheden zijn verleend (r.o. 117).

Referentie: Hof 4 februari 1982. Buyl e.a./Commissie, 817/79, Jurispr. blz. 245, r.o. 28; Lux/Rekenkamer, reeds aangehaald, r.o. 30; Gerecht 12 juli 1990, Scheuer/Commissie, T-108/89, Jurispr. blz. II-411, r.o. 49 en 50;Gerecht 7 december 1995, Abello e.a./Commissie, T-544/93 en T-566/93. JurAmbt. blz. II-815, r.o. 86

Anders dan verzoekster stelt, is evenwel niet gebleken, dat de Stichting van meet af aan de voorkeur heeft willen geven aan een externe sollicitant, noch dat het aanwervingscomité de externe sollicitaties van degenen die zich voor het niet-openbaar vergelijkend onderzoek hadden aangemeld, vóór de interne sollicitaties heeft onderzocht, noch dat verzoeksters sollicitatie is afgewezen wegens haar persoonlijk conflict met N. W. (r.o. 118, 119 en 120).

9. Schending van het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en van verzoeksters recht op daadwerkelijke inaanmerkingneming van haar schriftelijke bewijsstukken

Het Gerecht is van oordeel, dat noch uit verzoeksters ervaring, noch uit haar universitaire diploma's, noch uit die twee elementen samen blijkt, dat het aanwervingscomité een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan door verzoekster niet voor het voorafgaand onderhoud op te roepen. Verder bevat het dossier geen enkel element waaruit blijkt, dat de Stichting verzoekster, anders dan deze stelt, voldoende nauwkeurige toezeggingen heeft gedaan om gewettigde verwachtingen inzake haar kansen op aanstelling in het te vervullen ambt in het leven te roepen (r.o. 126 en 127).

10. Schending van de zorgplicht

Het Gerecht is van mening, dat verzoekster dit middel niet op goede gronden kan aanvoeren, daar zij niet heeft weten aan te tonen, dat de tot haar ambt behorende werkzaamheden overeenstemden met die van het vacante ambt.

Bovendien mogen de eisen van de zorgplicht het openbaar gezag niet beletten de maatregelen te treffen die dit gezag nodig acht in het belang van de dienst, daar bij elke voorziening in een ambt allereerst moet worden uitgegaan van het belang van de dienst. Gezien de omvang van de vrijheid waarover het gezag voor de beoordeling van het dienstbelang beschikt, dient het Gerecht zich bij zijn toezicht te beperken tot de vraag, of het gezag binnen redelijke grenzen is gebleven en zijn bevoegdheid niet kennelijk verkeerd heeft gebruikt (r.o. 131 en 132).

Referentie: Turner/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 77

Aangezien de Stichting dienaangaande geen enkele onregelmatigheid kan worden verweten, is zij niet tekortgeschoten in de op haar rustende zorgplicht (r.o. 133).

De conclusies strekkende tot schadevergoeding

Het Gerecht herinnert eraan, dat volgens vaste rechtspraak de Gemeenschap pas niet-contractueel aansprakelijk kan worden gesteld als tegelijkertijd is voldaan aan een aantal voorwaarden, namelijk dat het aan het gemeenschapsorgaan verweten gedrag onwettig is, dat er werkelijk schade is geleden, en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen het gedrag en de gestelde schade (r.o. 141).

Referentie: Gerecht 9 februari 1994. Latham/Commissie, T-3/92, JurAmbt. blz. II-83. r.o. 63

Aangezien verzoekster evenwel geen enkel bewijs heeft geleverd van de onregelmatigheid van de omstreden aanwervingsprocedure, moet de vordering tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van het besluit houdende afwijzing van haar sollicitatie, worden afgewezen (r.o. 142).

Referentie: Latham/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 65 en 66

Volledigheidshalve zij erop gewezen, dat voor zover de door verzoekster ter terechtzitting geformuleerde vordering om de tijdens de schriftelijke behandeling gestelde schade op 500 000 BFR te brengen, op een verschillende grondslag berust, gelijk de Stichting stelt, het om een nieuwe vordering gaat die dus als zodanig niet-ontvankelijk moet worden verklaard (r.o. 144).

Referentie: Gerecht 8 maart 1990, SchwedIer/Parlement, T-41/89, Jurispr. blz. II-79, r.o. 34; Gerecht 26 oktober 1993, Weißenfels/Parlement, T-22/92, Jurispr. blz. II-1095, r.o. 27 en 28

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.