Artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat een kind fysiek aanwezig moet zijn geweest in een lidstaat opdat het kan worden geacht zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat te hebben in de zin van die bepaling. Omstandigheden als aan de orde in het hoofdgeding, gesteld dat zij zijn bewezen, te weten, ten eerste, de dwang van de vader op de moeder, waardoor de moeder in een derde staat is bevallen van hun kind en daar met het kind verblijft sinds zijn geboorte, en, ten tweede, schending van de grondrechten van de moeder of van het kind, zijn in dit opzicht niet van invloed.

In dit verband blijkt uit overweging 12 van verordening nr. 2201/2003 dat deze verordening is opgesteld met als doel rekening te houden met het belang van het kind en dat zij omwille daarvan voorrang geeft aan het criterium van de nauwe verbondenheid. De wetgever was immers van mening dat het gerecht dat zich geografisch dicht bij de gewone verblijfplaats van het kind bevindt, het best in staat is om de in het belang van het kind te treffen maatregelen te beoordelen.

Artikel 8 van verordening nr. 2201/2003 geeft uitdrukking aan deze doelstelling door een algemene bevoegdheid ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid in te stellen ten gunste van de gerechten van de lidstaat waarin het kind zijn gewone verblijfplaats heeft (arrest van 15 februari 2017, W en V, C‑499/15, EU:C:2017:118, punt 52).

Het belang dat door de Uniewetgever wordt gehecht aan de geografische nabijheid om te bepalen welk gerecht bevoegd is ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid, blijkt ook uit artikel 13, lid 1, van verordening nr. 2201/2003, waarin de bevoegdheid van een gerecht van een lidstaat louter wordt gebaseerd op de aanwezigheid van het kind, juist wanneer diens woonplaats in geen enkele lidstaat als „gewoon” in de zin van artikel 8, lid 1, van deze verordening kon worden gekwalificeerd, en deze bevoegdheid niet kan worden bepaald op basis van artikel 12 ervan.

Zo heeft het Hof geoordeeld dat voor de erkenning dat een kind zijn gewone verblijfplaats in een bepaalde lidstaat heeft, ten minste vereist is dat het kind fysiek in een lidstaat aanwezig is geweest (arrest van 15 februari 2017, W en V, C‑499/15, EU:C:2017:118, punt 61).

Uit de overwegingen in de punten 45 tot en met 52 van het onderhavige arrest volgt dat de fysieke aanwezigheid in de lidstaat waarin het kind beweerdelijk is geïntegreerd, een noodzakelijke voorwaarde is die voorafgaat aan de beoordeling van de bestendigheid van deze aanwezigheid en dat de „gewone verblijfplaats” in de zin van verordening nr. 2201/2003 dus niet kan worden vastgesteld in een lidstaat waar het kind zich nog nooit naartoe heeft begeven. Voor deze uitlegging is steun te vinden in de plaats die artikel 8, lid 1, van verordening nr. 2201/2003 inneemt binnen de in deze verordening vervatte bevoegdheidsregels inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid.

(zie punten 48, 49, 51‑54, 70 en dictum)