Blijft de vraag, tot welk resultaat de toepassing van bovengenoemde criteria op het door Fabbro, Giuffrida en Herbin ingestelde beroep leidt.

Deze vraag is niet gemakkelijk te beantwoorden; wellicht hebben we hier te maken met een grensgeval.

Voor de ontvankelijkheid van het beroep pleit, dat het bestreden besluit de concurrentie tussen de voor overplaatsing of bevordering in aanmerking komende ambtenaren met onmiddellijke ingang heeft vergroot, omdat of het aantal potentiële kandidaten toeneemt of het aantal beschikbare posten vermindert. (Zijn ambtenaren van de groep van de talendienst eenmaal benoemd in de rangen A 4 of A 6, dan zijn de betrokken posten niet meer beschikbaar voor bevorderingen van ambtenaren in de rangen A 5 of A 7.)

Men zou dus kunnen zeggen, dat het besluit van de Commissie „een bepaalde rechtspositie rechtstreeks aantast”. In casu gaat het om een abstracte rechtspositie, namelijk de regeling voor de toelating van sollicitaties in de eerste fase van de kennisgeving van vacature.

Het abstracte karakter van deze wijziging in rechtspositie kan op zichzelf niet leiden tot niet-ontvankelijkheid van het beroep. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid, dat het besluit van de Commissie, zoals verzoekers zelf zeggen, alle ambtenaren van de categorie A betreft die thans of in de toekomst in aanmerking kunnen komen voor overplaatsing of bevordering.

Naar mijn overtuiging zou het niet juist zijn, op beroepen krachtens de artikelen 90 en 91 van het Statuut de in het kader van artikel 173, tweede alinea, ontwikkelde rechtspraak toe te passen, volgens welke het beroep van een particulier tegen een verordening ook dan niet-ontvankelijk is, wanneer het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten waarop de betrokken handeling op een bepaald ogenblik van toepassing is, meer of minder nauwkeurig kan worden bepaald.

Mijns inziens is het verschil tussen beide typen van beroepsmogelijkheden gelegen in het volgende:

Beschikkingen genomen in de vorm van een verordening, als bedoeld in artikel 173, tweede alinea, dienen de verzoekers rechtstreeks en individueel te raken. Volgens de rechtspraak van het Hof is daarvoor vereist, dat de handeling „hun rechtspositie beïnvloedt uit hoofde van een feitelijke situatie, welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat ener beschikking” (arrest van 18 november 1975, zaak 100/74, CAM, Jurispr. 1975, blz. 1393).

De artikelen 90 en 91 daarentegen stellen uitdrukkelijk beroep open tegen maatregelen van algemene aard (mits het gaat om besluiten van het tot aanstelling bevoegd gezag), dat wil zeggen tegen maatregelen die gelden voor objectief bepaalde situaties en die rechtsgevolgen hebben voor in het algemeen en in abstracto omschreven categorieën van personen. (Ik gebruik hier ter omschrijving van de voor beroep vatbare handelingen bewust een formule die het Hof geregeld gebruikt in verband met artikel 173 om de niet-ontvankelijkheid van een beroep vast te stellen.)

Het is voldoende dat de betrokken personen, zoals bij administratieve beroepen gebruikelijk is, door de aangevochten maatregelen rechtstreeks worden geraakt en dat zij een persoonlijk, reeds bestaand en actueel belang hebben bij het instellen van beroep.