ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

1 december 1994

Zaak T-46/93

F. Michaël-Chiou

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Intern vergelijkend onderzoek voor overgang van categorie C naar categorie B — Besluit van jury van vergelijkend onderzoek om verzoekster niet op lijst van geschikte kandidaten te plaatsen”

Volledige Franse tekst II-929

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de jury van intern vergelijkend onderzoek COM/B/4/92 om verzoekster niet op de lijst van geschikte kandidaten te plaatsen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster treedt op 1 januari 1984 in dienst van de Commissie. Op 1 april 1992 wordt zij bevorderd tot de rang C 3. Zij is verantwoordelijk voor de leeszaal van de bibliotheek van directoraatgeneraal Telecommunicatie, informatiemarkt en exploitatie van de onderzoeksresultaten.

Tussen februari 1990 en januari 1992 wisselt zij verschillende brieven met de administratie (met name met mevrouw A., voorzitter van het bevorderingscomité voor categorie C en hoofd van de eenheid „Personeelszaken B, C en D” van het directoraat Personeelszaken) in het kader van de jaarlijkse bevorderingsronden.

Terwijl verzoekster bij de Commissie werkt, behaalt zij verschillende universitaire diploma's. In september 1992 neemt zij deel aan het intern vergelijkend onderzoek op de grondslag van een examen COM/B/4/92 voor de overgang van ambtenaren van categorie C naar categorie B. Mevrouw A. is voorzitter van de jury.

Dit vergelijkend onderzoek bevat twee schriftelijke examens en een mondeling examen. In de kennisgeving van het vergelijkend onderzoek wordt onder meer verklaard, dat het mondeling examen bestaat in een onderhoud ter beoordeling van „de taalvaardigheid van de kandidaten en van hun geschiktheid om een functie van categorie B uit te oefenen”. Voor dit mondeling examen worden maximaal 40 punten toegekend. De kandidaten dienen aan te geven in welke taal van de Gemeenschappen zij de examens wensen af te leggen, en mogen voor het mondeling examen een andere taal kiezen dan voor de schriftelijke examens. De lijst van geschikte kandidaten zal „maximaal de 40 beste kandidaten” bevatten.

Verzoekster is een van de 65 kandidaten die tot het mondeling examen worden toegelaten (voor de schriftelijke examens waren 1245 kandidaten opgeroepen). Het mondeling examen, dat ongeveer 50 minuten duurt, vindt plaats op 23 september 1992. Verzoekster opteert ervoor, dit examen in het Frans af te leggen, ofschoon zij de schriftelijke examens heeft afgelegd in het Grieks, haar moedertaal.

Na afloop van het mondeling examen plaatst de jury 31 personen op de lijst van geschikte kandidaten. Het rapport van de jury wordt op 13 oktober 1992 ondertekend.

Verzoekster wordt op de hoogte gebracht van haar resultaten. Ofschoon zij voor de schriftelijke examens hoge cijfers heeft gekregen, heeft zij voor het mondeling examen niet het vereiste minimumaantal punten behaald, en kon zij derhalve niet op de lijst van geschikte kandidaten worden geplaatst.

Daarop dient zij een klacht in. Daarin stelt zij dat de jury bij haar mondeling examen een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, en verzoekt zij om herziening van die beoordeling. Tijdens een hoorzitting preciseert zij, dat in haar klacht ook misbruik van bevoegdheid wordt gesteld.

Op 16 juni 1993 stuurt de heer K., plaatsvervangend lid van de jury van het vergelijkend onderzoek, de voorzitter van de plaatselijke afdeling van het personeelscomité een nota over een probleem dat zijn inziens aan het einde van dit vergelijkend onderzoek is gerezen met betrekking tot de mogelijkheid voor een plaatsvervangend lid van een jury om zijn opmerkingen in het procesverbaal te laten opnemen.

In de loop van de procedure gelast het Gerecht de comparitie van verzoekster en hoort het mevrouw A., voorzitter van de jury, en drie andere leden van de jury, waaronder de heer K., als getuigen over het verloop van het mondeling examen van het vergelijkend onderzoek, daaronder begrepen het mondeling examen van verzoekster, alsmede over de omstandigheden waaronder het rapport van de jury van het vergelijkend onderzoek is opgesteld.

Ten gronde

1. Het middel inzake misbruik van bevoegdheid

Het Gerecht herinnert eraan, dat enerzijds het begrip misbruik van bevoegdheid een welbepaalde inhoud heeft en betrekking heeft op het geval dat een administratief gezag zijn bevoegdheden heeft gebruikt met een ander doel dan waarvoor zij zijn verleend, en dat anderzijds bij een besluit slechts sprake is van misbruik van bevoegdheid wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan, dat het is genomen ter bereiking van andere doelen dan die welke de administratie stelt te hebben nagestreefd (r.o. 35).

Referentie: Gerecht 16 december 1993, Turner/Commissie, T-80/92, Jurispr. blz. II-1465, r.o. 70;Gerecht 9 februari 1994, Lacruz Bassols/Hofvan Justitie, T-109/92, Jurispr. blz. II-105, r.o. 52

Het Gerecht stelt allereerst vast, dat de omstandigheid dat mevrouw A. tegelijkertijd voorzitter van de jury, hoofd van de personeelsdienst voor de categorieën B, C en D en voorzitter van het bevorderingscomité voor deze categorieën was, op zichzelf geen aanwijzing voor misbruik van bevoegdheid oplevert. Bovendien bevat de eerdere briefwisseling tussen verzoekster en mevrouw A., waarin het ging om verzoeksters bevordering, geen enkel element dat wijst op een gebrek aan onpartijdigheid of op vijandigheid van mevrouw A. jegens verzoekster (r.o. 37).

Gelet op de verklaringen van de partijen en de getuigen is het Gerecht van oordeel, dat het mondeling examen van verzoekster niet onbillijk is verlopen. Er heerste weliswaar geen ontspannen sfeer en de jury heeft verzoekster grondig ondervraagd, doch dit is niet abnormaal gelet op het doel van zo een mondeling examen. Er is geen enkel bewijs geleverd van enige persoonlijke vijandigheid of van een gebrek aan onpartijdigheid van de voorzitter van de jury jegens verzoekster; dit bewijs wordt met name niet geleverd door het feit dat de voorzitter van de jury verzoekster bij het begin van het mondeling examen een opmerking heeft gemaakt over haar keuze van de taal voor dit examen, noch door het feit dat de voorzitter van de jury verzoekster heeft gevraagd, waarom zij bijkomende universitaire opleidingen heeft gevolgd (r.o. 38, 40 en 41).

Het verschil tussen verzoeksters cijfers voor de schriftelijke examens en voor het mondelinge examen vormt op zichzelf geen relevante aanwijzing voor misbruik van bevoegdheid en kan zijn verklaring vinden in de feiten van het concrete geval.

Referentie: Gerecht 21 oktober 1992, Maurissen/Rekenkamer, T-23/91, Jurispr. blz. II-2377, r.o. 31

Met betrekking tot de nota van de heer K. blijkt uit dezelfde verklaringen van de partijen en de getuigen, dat de heer K. bij de ondertekening van het procesverbaal van de jury op 13 oktober 1992 niet om toevoeging van zijn eigen opmerkingen heeft gevraagd. Dat hij de dag nadien heeft gereageerd tegen het besluit van de jury en tegen de houding van de voorzitter van de jury vormt evenmin een bewijs van misbruik van bevoegdheid (r.o. 43).

2. Het middel inzake een kennelijke beoordelingsfout

Het Gerecht herinnert eraan, dat de jury van een vergelijkend onderzoek over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt en dat de gegrondheid van haar waardeoordelen door de gemeenschapsrechter slechts kan worden getoetst in geval van schending van de regels die de jury bij haar werkzaamheden in acht moet nemen (r.o. 48).

Referentie: Gerecht 15 juli 1993, Cámara Alloisio e.a./Commissie, T-17/90, T-28/91 en T-17/92, Jurispr. blz. II-841, r.o. 90; Gerecht 15 juni 1994, Pérez Jiménez/Commissie, T-6/93, JurAmbt. blz. II-497, r.o. 42

Verzoekster heeft het bewijs van een dergelijke schending niet geleverd. Bijgevolg kan het Gerecht de gegrondheid van het oordeel van de jury over het mondeling examen van verzoekster niet toetsen (r.o. 49).

Wat er ook van zij, de door verzoekster aangevoerde feiten, inzonderheid haar goede cijfers voor de schriftelijke examens en de omstandigheid dat zij verschillende universitaire diploma's bezit, zijn geen voldoende bewijs dat de jury een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt (r.o. 50).

3. Het middel inzake schending van de kennisgeving van het vergelijkend onderzoek

Volgens het Gerecht blijkt uit de bewoordingen van de kennisgeving van het vergelijkend onderzoek, volgens welke de lijst van geschikte kandidaten „maximaal de 40 beste kandidaten” zal bevatten, dat een lijst met minder dan 40 geschikte kandidaten niet was uitgesloten. Bijgevolg levert het feit dat op de lijst van geschikte kandidaten slechts 31 personen voorkomen, namelijk al degenen die het vereiste minimumaantal punten hebben behaald, geen schending van de kennisgeving van het vergelijkend onderzoek op (r.o. 55 en 56).

Met betrekking tot de mededeling van de plaatselijke afdeling Brussel van het personeelscomité, waarin wordt verklaard dat de administratie een aantal op de begroting ingeschreven posten heeft voorbehouden aan degenen die voor het vergelijkend onderzoek zouden slagen, merkt het Gerecht op, dat een dergelijke toezegging van de administratie geen gevolgen kan hebben voor de verplichting van de jury om op grond van haar eigen beoordelingsvrijheid volledig onafhankelijk te beslissen, hoeveel kandidaten aan de eisen van het vergelijkend onderzoek hebben voldaan (r.o. 57).

4. Het middel inzake schending van deprocedure voor een vergelijkend onderzoek

Het middel inzake schending van artikel 5, vijfde alinea, van bijlage III bij het Statuut, volgens hetwelk het aantal op de lijst van geschikte kandidaten „geplaatste kandidaten ten minste tweemaal het aantal der ambten [moet] bedragen die de inzet van het vergelijkend onderzoek vormen”, wordt door het Gerecht afgewezen, op grond dat verzoekster, door het feit dat zij niet is geslaagd voor het mondeling examen, in ieder geval niet in aanmerking kwam om op de lijst van geschikte kandidaten te worden geplaatst, ongeacht hoeveel kandidaten de jury op die lijst moest plaatsen (r.o. 63).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.