ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

opposante verwijzen in verzoeksters kosten van de oppositieprocedure, met inbegrip van de kosten voor vertegenwoordiging in rechte, overeenkomstig de gedetailleerde beschrijving van de kosten die verzoekster moet indienen binnen de termijn waarnaar wordt verwezen in artikel 85 van verordening nr. 207/2009, en mocht geen dergelijke gedetailleerde beschrijving worden ingediend, overeenkomstig de toepasselijke wetgeving.
—

eerste onderdeel, ontleend aan het feit dat de afdeling 1 van de Eenheid 4 van het Bureau beheer en afwikkeling van individuele rechten („PMO”) en de directeur van de directie E van het directoraat-generaal human ressources van de Commissie („DGHR”) zich ten onrechte op het standpunt hebben gesteld dat de artikelen 22, lid 1, tweede alinea, en 21, tweede alinea, van bijlage XIII bij het Statuut, op grond dat de overeenkomst van 19 mei 2014 waardoor verzoeker was toegetreden tot de functiegroep II nieuw was en tot een nieuwe aanwerving had geleid, niet op hem van toepassing waren, zodat artikel 77, tweede en vijfde alinea, van het Statuut op hem van toepassing was, terwijl de in de artikelen 21 en 22 van bijlage XIII bedoelde datum van indiensttreding die van de eerste aanwerving is.
—

te verklaren en vast te stellen, — de op 21 maart 2016 bekendgemaakte Guidelines betreffende verlof van het Parlement („Guidelines on leave”) worden nietig verklaard; — het besluit van 13 juni 2016 houdende weigering om Stéphane Grosjean een gevraagd verlof toe te kennen wordt nietig verklaard; — het besluit van 12 april 2016 houdende inwilliging van het verzoek om verlof van Françoise Joostens, maar met opneming van de gevraagde verlofdagen in het quotum van 3,5 dagen, wordt nietig verklaard; — het besluit van 2 juni 2016 houdende weigering om Françoise Joostens een gevraagd verlof toe te kennen wordt nietig verklaard; — in elk geval, de verwerende partij wordt verwezen in de kosten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 6/46

Beroep ingesteld op 31 oktober 2016 — PY/EUCAP Sahel Niger

(Zaak T-763/16)

(2017/C 006/58)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: PY (Souffelweyersheim, Frankrijk) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Tymen, advocaten)

Verwerende partij: EUCAP Sahel Niger (Niamey, Niger)

Conclusies

— het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

en bijgevolg:

— de aansprakelijkheid van de missie vaststellen krachtens artikel 340 VWEU;

— verweerster veroordelen tot vergoeding van de materiële schade van verzoeker;

— verweerster veroordelen tot vergoeding van de morele schade van verzoeker, die geraamd wordt op 70 000 EUR;

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker één enkel middel aan: contractuele tekortkomingen door de missie EUCAP Sahel Niger (hierna: „de missie”), die haar contractuele aansprakelijkheid in de zin van artikel 340 VWEU meebrengen.

Verzoeker, een voormalig personeelslid van de missie, stelt dat de missie haar contractuele verplichting tot het voeren van een interne onderzoeksprocedure ter bescherming van slachtoffers bij aangifte van pesterijen op de arbeidsplaats niet is nagekomen. Doordat de missie geen actie heeft ondernomen en geen intern onderzoek is gestart, zijn de pesterijen waarvan verzoeker aangifte heeft gedaan, niet alleen blijven duren, maar zijn ze bovendien verergerd en hebben ze ernstige schade aan verzoekers gezondheid toegebracht, wat ertoe heeft geleid dat hij om dringende redenen is gerepatrieerd. Verzoeker zou onmogelijk zijn werkzaamheden hebben kunnen hervatten voor afloop van zijn contract.

Bijgevolg vraagt verzoeker om vergoeding van de door hem geleden morele schade, die voortvloeit uit het feit dat hij, ondanks zijn aangifte, maandenlang pesterijen heeft ondergaan, hetgeen door de missie vermeden had kunnen worden, alsook uit de gedwongen stopzetting van zijn professionele werkzaamheden en, tot slot, uit de verslechtering van zijn gezondheidstoestand, in het bijzonder uit de depressie die sindsdien aanhoudt. Verzoeker vraagt eveneens om vergoeding van de financiële schade ten gevolge van het verlies van zijn loon na verloop van de periode van 30 ziektedagen en van het verlies van de kans om zijn arbeidscontract te verlengen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 462/33

Beroep ingesteld op 13 oktober 2016 — VFP/Commissie

(Zaak T-726/16)

(2016/C 462/43)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Vlaamse Federatie van Persverkopers VZW (VFP) (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: P. de Bandt, J. Dewispelaere en J. Probst, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het beroep ontvankelijk verklaren;

— het besluit van de Europese Commissie van 3 juni 2016 in staatssteunzaak SA.42366 (2016/N) — België — Overheidscompensaties voor bpost voor de verstrekking van openbare diensten in de periode 2016-2020 (1) nietig verklaren;

— de zaak terugverwijzen naar de Commissie voor nader onderzoek en een nieuw besluit;

— de Commissie verwijzen in verzoeksters kosten;

— elke andere rechtens geboden maatregel treffen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, namelijk schending door de Europese Commissie van haar procedurele rechten door het bestreden besluit vast te stellen en de formele procedure van artikel 108, lid 2, VWEU niet in te leiden.

Met dit enige middel stelt verzoekster dat de Commissie, aangezien zij ernstige moeilijkheden ondervond in verband met de mogelijke verenigbaarheid met de interne markt van de compensatie voor de dienst van algemeen economisch belang („DAEB”) bestaande in persdistributie, wettelijk verplicht was om de formele onderzoeksprocedure in te leiden. Dit enige middel bestaat uit vier onderdelen. In het bijzonder wordt betoogd dat het bestaan van de ernstige moeilijkheden blijkt uit een grote hoeveelheid consistent bewijsmateriaal betreffende (i) de duur van de vooronderzoeksprocedure en de bijzondere omstandigheden waaronder de steun werd toegekend (eerste onderdeel), (ii) het feit dat de analyse door de Commissie van de kwalificatie van de distributie van erkende kranten en tijdschriften als een DAEB ontoereikend is (tweede onderdeel), (iii) het feit dat de analyse door de Commissie van de gebruikers van de DAEB bestaande in persdistributie onvolledig is (derde onderdeel) en (iv) het feit dat de analyse door de Commissie van de concurrentievervalsing en de ontwikkeling van het handelsverkeer onvolledig en ontoereikend is (vierde onderdeel).

(1) PB 2016, C 341, blz. 5.
—

vernietiging van de bestreden beslissing en bijgevolg inschrijving van merk nr. 13031612 voor alle geclaimde waren, onverminderd degene waarvoor al inschrijving is verleend, of, subsidiair, de zaak naar het EUIPO terug te verwijzen voor herziening van diens beslissing in de zin van inschrijving van het merk met inachtneming van de overwegingen van het Gerecht;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 428/17

Beroep ingesteld op 1 september 2016 — IPA/Commissie

(Zaak T-635/16)

(2016/C 428/19)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: SC IPA SA (Boekarest, Roemenië) (vertegenwoordiger: L. Vasilescu, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de door verwerende partij uitgeschreven debetnota’s van 28 juni 2016, met nummer 3241608864, ten bedrage van 63 653,58 EUR, en met nummer 3241608865, ten bedrage van 9 690,30 EUR, nietig verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep betoogt verzoekende partij in wezen dat het geschil de berekening betreft van de indirecte kosten in verband met het contract dat verzoekende partij als begunstigde heeft. Aldus heeft de Commissie enkele jaren na het verstrijken van het contract een gebrekkige formule opgelegd voor de berekening van de indirecte kosten, dat wil zeggen een formule die niet overeenkomt met de contractsbepalingen en in strijd is met de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen en praktijken.

Verzoekende partij betoogt dat de Commissie haar aanspraken heeft gebaseerd op een accountantscontrole en akkoord is gegaan met alle bevindingen van de accountants, zonder te bemerken dat de door de accountants toegepaste methode voor de berekening van indirecte kosten in strijd is met: i) de boekhoud- en beheersbeginselen en -praktijken van de begunstigde die ook door het contract als gangbaar zijn voorgeschreven, en ii) de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen en praktijken.

Verzoekende partij stelt tevens dat de door de accountant toegepaste en door de Commissie goedgekeurde berekeningsmethoden voor de indirecte kosten van het contract onverdedigbaar verschilden van het boekhoudsysteem van de begunstigde, terwijl volgens het contract alle kosten dienden te worden vastgesteld in overeenstemming met het gebruikelijke beginsel en de gebruikelijke praktijk van boekhouden en beheren van de begunstigde. Het boekhoudsysteem van de begunstigde was het voor het contract enig aanvaarde boekhoudsysteem en er was geen reden om de boekhoudkundige procedures die de begunstigde heeft gebruikt voor het berekenen van de indirecte kosten van het contract te vervangen of af te keuren.

Ten slotte wordt gesteld dat de accountant met de accountantsprocedure de werkelijke indirecte kosten voor het contract heeft ondergewaardeerd en dat de Commissie, na de conclusies van de accountant volledig te hebben goedgekeurd de debetnota’s van 28 juni 2016, met nummer 3241608864, ten bedrage van 63 653,58 EUR, en met nummer 3241608865, ten bedrage van 9 690,30 EUR, heeft opgesteld om de in het accountantscontrole beschreven verschillen in kosten te verhalen.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending door ECDC van artikel 266 VWEU doordat het niet op de juiste wijze uitvoering heeft gegeven aan het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie in de gevoegde zaken F-159/12 en F-161/12 CJ/ECDC. In dit verband stelt verzoeker met name: — dat ECDC, als gevolg van de onomkeerbare wijziging van essentiële omstandigheden, geen terugwerkende kracht mocht verlenen aan het bestreden besluit; — dat ECDC het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden, daar het bestreden besluit noch geschikt noch nodig was voor de verwezenlijking van het doel zoals dat werd beoogd door het in 2012 nietig verklaarde ontslag; — dat ECDC blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling door geen rekening te houden met de aanwervingsfraude door het hoofd van de juridische dienst van ECDC; — dat ECDC artikel 22 bis, lid 3, van het Ambtenarenstatuut heeft geschonden door verzoeker te ontslaan omdat hij kort vóór zijn ontslag in tempore non suspecto feiten had gemeld die financieel wanbeheer bij ECDC deden vermoeden.
—

vaststellen dat de bestreden rechtshandelingen gedeeltelijk nietig kunnen worden verklaard aangezien het nietig te verklaren deel in zijn geheel van de rechtshandelingen kan worden afgescheiden, en aldus nietig verklaren: — het op verzoeker betrekking hebbende deel van besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27 mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië; — het op verzoeker betrekking hebbende deel van uitvoeringsverordening (EU) 2016/840 van de Raad van 27 mei 2016 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië;
1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfouten. Volgens de overwegingen 8, 9 en 10 van de bestreden beslissing was IPU immers verboden vanwege i) het risico dat voortvloeit uit de blootstelling van grondwater aan een metaboliet, ii) het risico voor vogels, zoogdieren en in het water levende organismen en iii) de voorgestelde indeling van IPU als een giftige stof voor de voortplanting, categorie 2. Alle bezwaren waarop de bestreden beslissing is gebaseerd vertonen evenwel gebreken van procedurele of inhoudelijke aard en houden geen rekening met door verzoeksters overgelegde informatie.
1.

Eerste middel: het bestreden besluit is vastgesteld op grond van documenten die zijn verkregen tijdens een voorgaande inspectie die op de kantoren van České dráhy heeft plaatsgevonden en die op grond van een onrechtmatig besluit was uitgevoerd. De Europese Commissie kon de op die wijze verkregen documenten niet gebruiken, zelfs niet om het in de onderhavige procedure bestreden besluit vast te stellen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 371/12

Beroep ingesteld op 31 juli 2016 — Makhlouf/Raad

(Zaak T-409/16)

(2016/C 371/14)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ehab Makhlouf (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het beroep van verzoeker ontvankelijk en gegrond te verklaren;

— dientengevolge besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig te verklaren, voor zover zij verzoeker betreffen;

— de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-410/16, Makhlouf/Raad zijn aangevoerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 383/22

Beroep ingesteld op 30 augustus 2016 — Colgate-Palmolive/EUIPO (AROMASENSATIONS)

(Zaak T-479/16)

(2016/C 383/31)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Colgate-Palmolive Co. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Zintler, A. Stolz, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „AROMASENSATIONS” — inschrijvingsaanvraag nr. 14 198 824

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 6 juni 2016 in zaak R 2482/2015-2

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing in de mate dat daarbij het beroep wordt verworpen voor zover het is gebaseerd op artikel 7, lid 1, onder b);

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;
C 364/23

Beroep ingesteld op 5 augustus 2016 — Souruh/Raad

(Zaak T-440/16)

(2016/C 364/23)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Souruh SA (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het beroep van verzoekster ontvankelijk en gegrond te verklaren;

— dientengevolge besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig te verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

— de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Raad zijn aangevoerd.
—

De Commissie zou er onterecht van uitgaan dat een fiscale „ruling” in toepassing van het overwinstregime automatisch leidt tot de bevrijding van een last voor de betrokken ondernemingen en, door geen rekening te houden met de in het buitenland geheven of te heffen belasting op de overwinst, zou ze onterecht besluiten dat de regeling voor vrijstelling van de overwinst de mededinging vervalst of dreigt te vervalsen.
1.

Externe onwettigheid van besluit D 201714 van het Europees Parlement van 9 juni 2016 tot afwijzing van verzoeksters offerte in het kader van aanbesteding 06D30/2015/M064 voor de opdracht „Frankrijk-Straatsburg: Raamovereenkomst voor asbestverwijderingswerken in de gebouwen van het Europees Parlement in Straatsburg” (PB 2015/S 242-438527) en het besluit tot gunning van die opdracht aan een andere inschrijver (hierna: „bestreden besluit”), doordat de persoon die de brief aan verzoekster met daarin het bestreden besluit heeft ondertekend, niet over de noodzakelijke gedelegeerde bevoegdheid beschikt om de aanbestedende dienst, namelijk het Europees Parlement, te kunnen binden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 296/28

Beroep ingesteld op 24 juni 2016 — Make up for ever/EUIPO — L’Oréal (MAKE UP FOR EVER)

(Zaak T-320/16)

(2016/C 296/37)

Taal van het verzoekschrift: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Make up for ever (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: C. Caron, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: L’Oréal SA (Parijs, Frankrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: Uniewoordmerk „MAKE UP FOR EVER” — Uniemerk nr. 3 416 443

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 21 maart 2016 in zaak R 985/2015-5

Conclusies

— vaststelling van de geldigheid van gemeenschapswoordmerk nr. 003416443 „MAKE UP FOR EVER” voor alle in de aanvraag bedoelde resterende waren en diensten;

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— terugverwijzing naar het EUIPO voor verdere afdoening indien nodig;

— verwijzing van de vennootschap L’OREAL in de kosten van de procedure voor de nietigheidsafdeling van het EUIPO, de kamer van beroep van het EUIPO en het onderhavige beroep bij het Gerecht.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009;
—

artikel 2 van besluit C(2016) 1933 final van de Europese Commissie van 6 april 2016 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-Overeenkomst, in zaak AT.39965 — Champignons, krachtens artikel 263 VWEU nietig verklaren wat betreft het bedrag van de aan verzoeksters opgelegde geldboete, daar sprake is van een kennelijke beoordelingsfout van de Europese Commissie met betrekking tot de feiten op basis waarvan geen rekening is gehouden met verzoeksters’ onvermogen om te betalen;
—

verwijzing van het EUIPO en, indien zij intervenieert, de andere partij in de procedure voor het EUIPO in hun eigen kosten en in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor het Gerecht en in de beroepsprocedure voor het EUIPO.
—

de behandeling van zaak R 2699/2014-4 schorsen tot er een definitieve uitspraak is in de parallelle procedure in zaak R 1857/2015-4 (thans aanhangig voor het Gerecht);
—

verweerster veroordelen tot betaling aan CSJU van een bedrag van 60 000,00 EUR in verband met subsidieovereenkomst nr. 287071 „BiMed – Bicarbonate media blasting for paint-varnish removal and dry surface treatment”, alsmede een bedrag van 3 600,00 EUR als vertragingsrente, berekend op basis van een percentage van 3,65 % over de periode van 12 september 2014 tot en met 3 mei 2016; en
1.

Onwettigheid van artikel 2 van de bestreden verordening wegens strijdigheid met de Antidumpingovereenkomst — Verzoekster stelt in dit verband dat, aangezien de Commissie zelf in de bestreden verordening erkent dat de intrekking van de antidumpingrechten is toe te schrijven aan de schending door de Raad van de Antidumpingovereenkomst, bij de beoordeling van de wettigheid van het bestreden artikel rekening moet worden gehouden met de verplichtingen die de Europese Unie is aangegaan door de ondertekening van de Antidumpingovereenkomst. — Voorts kon de EU als partij bij de Antidumpingovereenkomst, zoals blijkt uit die overeenkomst, alleen met inachtneming van de in die internationale overeenkomst vastgestelde procedure antidumpingrechten instellen. Aangezien de Raad, zoals uitdrukkelijk wordt erkend in verordening (EU) 2016/278, bij de instelling van de ingetrokken antidumpingrechten verschillende bepalingen heeft geschonden, heeft de Europese Unie nooit het recht gehad om de ingetrokken rechten in te stellen, zodat het in geen geval gepast is om de gevolgen van de intrekking te beperken.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 243/38

Beroep ingesteld op 29 april 2016 – Ranocchia/ERCEA

(Zaak T-208/16)

(2016/C 243/42)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Graziano Ranocchia (Rome, Italië) (vertegenwoordiger: C. Intino, advocaat)

Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap Europese Onderzoeksraad (ERCEA) (Brussel, België)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— beslissing ref. Ares (2016)1020667 – 29/02/2016 van het ERCEA Redress Committee van 26 februari 2016, die is genomen op het op 22 december 2016 tegen de Evaluation letter ref. Ares (2015)5922529 van prof. José Labastida van 17 december 2015 ingestelde Formal redress, nietig te verklaren;

— Evaluation letter ref. Ares (2015)5922529 van prof. José Labastida van 17 december 2015 en de met genoemde handelingen verknochte handelingen, waaronder de door ERCEA bij persbericht van 12 februari 2016 bekendgmaakte lijst van de door het panel SH5-Cultures and Cultural Production dell’ERC-Cog-2015 goedgekeurde projecten, nietig te verklaren;

— alle daaraan ten grondslag liggende, daaruit voortvloeiende en daarmee verknochte handelingen nietig te verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekende partij misbruik van bevoegdheid aan. Deze zou bestaan in de kennelijke onredelijkheid van het oordeel, in de onjuiste opvatting van feiten die beslissend zouden zijn geweest voor het niet-goedkeuren van het voorstel, en in schending van de regeling van ERCEA betreffende de beoordeling van de voorstellen.

De selectieprocedures zouden ondeugdelijk zijn, zowel wat de objectieve als wat de subjectieve beoordeling betreft.

Wat de eerste grief betreft, wordt erop gewezen dat het oordeel van de afzonderlijke juryleden (dat uiterst positief was) volledig afwijkt van het globale eindoordeel (afwijzing van het voorstel), en dat de beoordelingscriteria onjuist zijn toegepast.

Wat de tweede grief betreft, legt verzoekende partij de nadruk op wat zij als een valse voorstelling van voor het niet-goedkeuren van het voorstel beslissende handelingen en feiten beschouwt. Zij beklemtoont in het bijzonder dat voor de beoordeling het „excellentie”-criterium onjuist is toegepast.
—

vernietiging van de bestreden beslissing voor zover in het nadeel van verzoekster werd beslist, dit wil zeggen voor zover het beroep van verzoekster tot vervallenverklaring en verzoekster in de onderhavige procedure werd verworpen en voor zover voorts op het beroep van merkhoudster de litigieuze beslissing van de nietigheidsafdeling werd vernietigd en de vordering tot vervallenverklaring ook in dit opzicht werd afgewezen;
4.

Met haar vierde middel betoogt verzoekster dat de Commissie artikel 107, lid 1, VWEU heeft geschonden omdat zij het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie heeft geschonden. De Commissie is namelijk niet nagegaan of het optreden van het FITD beantwoordt aan een criterium van economische rationaliteit, gelet op de factoren die het FITD zorgvuldig heeft onderzocht in het kader van een beoordeling van de verschillende mogelijke interventiescenario’s. In het bijzonder heeft de Commissie niet onderzocht of een particuliere marktdeelnemer met een omvang die vergelijkbaar is met die van het FITD even grote economische operaties zou hebben verricht als die welke in casu aan de orde zijn. Tot slot is het feit dat de kosten voor de terugbetaling van de deposanten zijn uitgesloten bij de toepassing van het criterium van de particuliere investeerder – als uitdrukking van de verplichtingen die de staat heeft als drager van openbaar gezag – in casu niet gerechtvaardigd en in strijd met de meest recente rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie.