Wat de bewijslast en de bewijsvoering betreft ingeval een merkhouder de weigeringsgrond bedoeld in artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk wenst aan te voeren, bepaalt regel 19, lid 1 en lid 2, onder c), van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk dat het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) de opposant in de gelegenheid stelt feiten, bewijzen en argumenten ter staving van zijn oppositie aan te dragen – onder meer bewijsmateriaal waaruit blijkt dat het merk bekendheid geniet – of reeds aangedragen feiten, bewijzen of argumenten aan te vullen. Aangezien verordeningen nr. 207/2009 en nr. 2868/95 niet de bewijsmiddelen opsommen die de opposant kan aandragen om de bekendheid van het oudere merk te bewijzen, is de opposant in beginsel vrij om de vorm te kiezen van het bewijs waarvan hij overlegging aan het EUIPO nuttig acht in het kader van een op een ouder recht gebaseerde oppositie, en is het EUIPO verplicht de door de opposant overgelegde elementen te analyseren zonder meteen een soort bewijs wegens de vorm ervan te kunnen weigeren.

Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) bij de uitoefening van zijn bevoegdheden de algemene beginselen van het Unierecht naleven, onder meer het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van behoorlijk bestuur.

Het Hof heeft gepreciseerd dat het EUIPO, gelet op deze beginselen, rekening moet houden met beslissingen die het inzake soortgelijke aanvragen reeds heeft genomen en zeer aandachtig moet onderzoeken of al dan niet een soortgelijke beslissing moet worden genomen waarbij de toepassing van die beginselen moet worden verzoend met de eerbiediging van het wettigheidsbeginsel, wat impliceert dat elke inschrijvingsaanvraag in elk concreet geval strikt en volledig moet worden onderzocht.

Hoewel het Hof deze beginselen heeft ontwikkeld in een zaak betreffende een absolute weigeringsgrond, te weten die bedoeld in artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, heeft het vervolgens uitdrukkelijk geoordeeld dat die beginselen eveneens van toepassing zijn in het kader van oppositieprocedures die zijn gebaseerd op een relatieve weigeringsgrond.

Zoals het Gerecht in de punten 18 en 19 van het bestreden arrest heeft opgemerkt, heeft het Hof ook al verduidelijkt dat volgens artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het recht op behoorlijk bestuur met name de plicht van de betrokken dienst behelst, haar beslissingen met redenen te omkleden. Deze verplichting, die tevens voortvloeit uit artikel 75 van verordening nr. 207/2009 heeft als tweeledig doel, de betrokkenen in staat te stellen kennis te nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel om hun rechten te kunnen verdedigen, en de Unierechter in staat te stellen zijn toezicht op de rechtmatigheid van de beslissing uit te oefenen.

Verder heeft deze verplichting dezelfde draagwijdte als die voortvloeiend uit artikel 296, tweede alinea, VWEU, dat vereist dat de motivering de redenering van degene die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doet komen, zonder dat het nodig is dat alle relevante gegevens, feitelijk of rechtens, in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de voormelde vereisten voldoet, niet alleen moet worden gelet op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen.

Uit het voorgaande volgt dat, in omstandigheden waarin een opposant voor de oppositieafdeling ter staving van zijn oppositie nauwkeurig eerdere beslissingen van het EUIPO inzake de bekendheid van zijn oudere merk inroept als bewijs van de bekendheid ervan in de zin van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009, het aan de instanties van het EUIPO staat om rekening te houden met de beslissingen die zij al hebben genomen en zeer aandachtig te onderzoeken of al dan niet een soortgelijke beslissing moet worden genomen, overeenkomstig de hierboven aangehaalde rechtspraak. Wanneer deze instanties beslissen om anders te oordelen dan in de eerdere beslissingen, moeten zij, gelet op de context waarin zij hun nieuwe beslissing vaststellen – waarbij het inroepen van die eerdere beslissingen deel uitmaakt van de context –, uitdrukkelijk motiveren waarom van die beslissingen wordt afgeweken.

(zie punten 60, 61, 63‑66)