ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

9 juni 1994

Zaak T-94/92

X

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Aanwerving — Weigering tot aanstelling wegens lichamelijke ongeschiktheid”

Volledige Engelse tekst II-481

Betreft:

Beroep tot: — nietigverklaring van de besluiten waarbij de Commissie heeft verklaard, dat verzoeker niet voldoet aan de voor aanstelling als ambtenaar gestelde eisen van lichamelijke geschiktheid; — vergoeding van alle materiële en immateriële schade veroorzaakt door genoemde onrechtmatige besluiten, door de medische procedure en door de niet-eerbiediging van het vertrouwelijk karakter van het medisch dossier en het persoonsdossier van verzoeker; — verkrijging van een verklaring van lichamelijke geschiktheid om te werken en van een bevel aan verweerster om verzoeker aan te stellen in de post waarvoor hij is uitgekozen.

Beslissing:

Nietigverklaring.

Resumé van het arrest

Bij het medisch onderzoek vóór aanwerving in september 1990 verklaart verzoeker, dat een in 1986 verrichte leverbiopsie de aanwezigheid van het antigeen van hepatitis C aan het licht heeft gebracht. Een door de raadgevend arts van de instelling geconsulteerde specialist onderwerpt verzoeker aan een tweede biopsie om de evolutie van deze aandoening te beoordelen. Aan deze biopsie te wijten complicaties leiden tot galperitonitis.

De specialist stelt vast, dat verzoekers toestand sedert 1986 niet is geëvolueerd, en voorziet niet dat verzoeker op korte of middellange termijn zal worden belet zijn beroepswerkzaamheden uit te oefenen, al raamt hij risico op ontwikkeling van levercirrose in de eerstkomende 15 à 20 jaar op 20 tot 25 %.

De Commissie concludeert daarentegen, dat verzoeker lichamelijk ongeschikt is. Zij volgt daarmee het advies van de raadgevend arts en de medische commissie. Deze laatste acht het risico, dat de kandidaat op middellange termijn gezondheidsproblemen krijgt die het onmogelijk maken zijn functie uit te oefenen, zeker en becijferbaar.

Een eerste besluit van lichamelijke ongeschiktheid wordt verzoeker op 24 september 1991 ter kennis gebracht. Nadat zijn klacht op 3 juli 1992 was afgewezen, stelt de betrokkene op 6 november 1992 beroep in.

I — De ontvankelijkheid

1. De ontvankelijkheid van de conclusies strekkende tot nietigverklaring.

Na eraan te hebben herinnerd, dat de Commissie als partij die aanvoert dat het beroep niet binnen de in artikel 91, lid 3, Ambtenarenstatuut gestelde termijn van drie maanden is ingesteld, het bewijs moet leveren van de datum waarop het besluit van 3 juli 1992 aan verzoeker ter kennis is gebracht, stelt het Gerecht vast, dat de instelling niet heeft aangetoond, dat het besluit, zoals zij stelt, reeds in juli 1992 ter kennis was gebracht van de advocaat die verzoeker in de administratieve procedure heeft vertegenwoordigd (r.o. 22).

Referentie: Gerecht 20 maart 1991, Pérez-Minguez Casariego/Commissie, T-l/90, Jurispr. blz. II-143

Aangezien een besluit naar behoren ter kennis is gebracht zodra het aan de adressaat is meegedeeld en deze er kennis van kan nemen, is het Gerecht van oordeel, dat in het onderhavige geval verzoeker niet kan worden aangerekend, dat hij pas op 10 augustus 1992 naar het postkantoor is gegaan om de aangetekende brief met het bestreden besluit in ontvangst te nemen, en dat dit besluit moet worden geacht hem op die dag ter kennis te zijn gebracht, zodat het beroep ontvankelijk is (r.o. 24 en 25).

Referentie: Hof 15 juni 1976, Jänsch/Commissie, 5/76, Jurispr. blz. 1027; Gerecht 8 juni 1993, Fiorani/Parlement, T-50/92, Jurispr. blz. II-555

2. De ontvankelijkheid van de conclusies strekkende tot schadevergoeding

Het Gerecht wijst erop, dat de door het Ambtenarenstatuut geëiste precontentieuze procedure verschilt naargelang de schade waarvan vergoeding wordt gevorderd, is veroorzaakt door een bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, Ambtenarenstatuut of door een gedraging die geen beslissing inhoudt. In het eerste geval, is voor de ontvankelijkheid van het beroep tot schadevergoeding vereist, dat de betrokkene binnen de gestelde termijn bij het tot aanstelling bevoegd gezag een klacht heeft ingediend tegen het schadebrengend besluit en binnen drie maanden na afwijzing van die klacht het beroep heeft ingesteld. In het tweede geval daarentegen bestaat de administratieve procedure die overeenkomstig de artikelen 90 en 91 Ambtenarenstatuut het beroep tot schadevergoeding moet voorafgaan, uit twee fasen, te weten een verzoek en vervolgens een klacht tegen de uitdrukkelijke of stilzwijgende afwijzing van dit verzoek (r.o. 29).

Aangezien verzoeker heeft nagelaten, krachtens artikel 90, lid 1, Ambtenarenstatuut een verzoek in te dienen tot vergoeding van de schade te wijten aan de tweede biopsie of aan het onregelmatig beheer van zijn medisch dossier door de Commissie, zijn de conclusies strekkende tot schadevergoeding niet-ontvankelijk (r.o. 30 en 31).

Referentie: Gerecht 26 oktober 1993, Caronna/Commissie, T-59/92, Jurispr. blz. II-1129

3. De ontvankelijkheid van de conclusies strekkende tot verkrijging van een verklaring en een bevel

Het Gerecht is van oordeel, dat ook de vordering om verzoeker arbeidsgeschikt te verklaren en de instelling te gelasten hem onmiddellijk aan te stellen, niet-ontvankelijk is. De communautaire rechter is immers kennelijk onbevoegd om de gemeenschapsinstellingen bevelen te geven en bovendien staat het krachtens artikel 176 van het Verdrag aan de betrokken instelling om in geval van nietigverklaring van een van haar handelingen de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest (r.o. 32-34).

Referentie: Gerecht.29 november 1993, Koelman/Commissie, T-56/92, Jurispr. blz. II-1267

II — Ten gronde

Het Gerecht wijst erop, dat de rechterlijke toetsing zich niet kan uitstrekken tot de eigenlijke medische beoordelingen, die als definitief moeten worden beschouwd wanneer zij in regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen, maar betrekking heeft op de regelmatigheid van de procedure die bij het medisch onderzoek is gevolgd, met name wanneer de zaak aan de medische commissie is voorgelegd, alsmede op de regelmatigheid van de uitgebrachte adviezen, ten einde na te gaan of deze een motivering bevatten aan de hand waarvan kan worden beoordeeld, op welke overwegingen zij zijn gebaseerd, en of er een logisch verband bestaat tussen de vaststellingen en de conclusies die daaraan worden verbonden (r.o. 40 en 41).

Referentie: Gerecht 27 februari 1992, Plug/Commissie, T-165/89, Jurispr. blz. II-367

Na eraan te hebben herinnerd, dat het in artikel 33 Ambtenarenstatuut bedoelde medisch onderzoek tot doel heeft, de betrokken instelling in staat te stellen, na te gaan of de kandidaat, wat zijn gezondheid betreft, alle taken kan vervullen waarvoor hij, gelet op de aard van zijn functie, kan komen te staan, stelt het Gerecht vast, dat dit'thans het geval is met verzoeker, die door zijn aandoening niet wordt gehinderd (r.o. 42 en 43).

Referentie: Hof 10 juni 1980, M./Commissie, 155/78, Jurispr. blz. 1797, r.o. 10

Het Gerecht is van oordeel dat, voor zover een advies van ongeschiktheid kan worden gebaseerd op een medisch gefundeerde prognose van toekomstige storingen, die binnen afzienbare tijd de normale vervulling van de werkzaamheden kunnen belemmeren, de in het onderhavige geval door de specialist geformuleerde prognose over de evolutie van de gezondheidstoestand van verzoeker niet aan dit criterium voldoet (r.o. 45).

Referentie: M./Commissie, reeds aangehaald, r.o. 10 en 11

Volgens de meest pessimistische uiüegging heeft verzoeker immers, statistisch gezien, 75 % kans om de eerstvolgende twintig jaar geen Ievercirrose te krijgen en kan voor de verdere toekomst geen prognose worden geformuleerd (r.o. 46).

Een dergelijke prognose betreffende de mogelijke evolutie van een ziekte waaraan een voor een vergelijkend onderzoek geslaagde kandidaat lijdt zonder dat die ziekte storingen veroorzaakt die de vervulling van zijn werkzaamheden kunnen belemmeren, kan geen rechtvaardigingsgrond vormen voor een besluit van ongeschiktheid (r.o. 47).

III — De conclusies strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden door de besluiten houdende vaststelling van zijn lichamelijke ongeschiktheid

Na eraan te hebben herinnerd, dat in beginsel een onjuiste interpretatie van een bepaling van het Ambtenarenstatuut door een instelling op zichzelf geen dienstfout oplevert, stelt het Gerecht vast, dat de vergissing die de Commissie bij de uitlegging van het Ambtenarenstatuut heeft begaan, niet zo ernstig is, dat zij een dienstfout oplevert (r.o. 52 en 53).

Referentie: Hof 13 juli 1972, Heinemann/Commissie, 79/71, Jurispr. blz. 579

Dictum:

1) De besluiten van de Commissie van 24 september 1991 en 3 juli 1992, waarbij is verklaard dat verzoeker niet voldoet aan de in artikel 28, sub e, Ambtenarenstatuut gestelde eisen van lichamelijke geschiktheid, worden nietigverklaard.