ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof van 12 mei 2010 — Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM)/Europese Commissie

(Zaak C-350/09 P) (1)

(Hogere voorziening - Europees Sociaal Fonds - Financiële bijstand - Intrekking)

(2010/C 288/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) (vertegenwoordiger: C. Bonnefoi, avocate)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn en A. Steiblytė, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 30 juni 2009, CPEM/Commissie (T-444/07), waarbij is verworpen rekwirants beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2007) 4645 van de Commissie van 4 oktober 2007 houdende intrekking van de bijstand van het Europees Sociaal Fonds (ESF) die bij beschikking C(1999) 2645 van 17 augustus 1999 was verleend — Microprojecten ter bevordering van de werkgelegenheid en de sociale samenhang — Schending van de rechten van de verdediging en van het beginsel van gelijke behandeling — Niet-inaanmerkingneming van het begrip „medeverantwoordelijkheid” — Niet-inachtneming van het rechtszekerheidsbeginsel doordat verscheidene uiteenlopende versies van het „handboek voor initiatiefnemers” bestaan — Twijfel over de toepasselijkheid van verordening nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248, blz. 1), waarop de beslissing van het OLAF is gebaseerd

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Het Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 312 van 19.12.2009.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/14

Beschikking van het Hof van 21 januari 2010 — Iride SpA, Iride Energia SpA/Europese Commissie

(Zaak C-150/09 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Met gemeenschappelijke markt verenigbaar verklaarde staatssteun mits steunontvanger een onrechtmatig verklaarde eerdere steun terugbetaalt - Verenigbaarheid met artikel 87, lid 1, EG - Rechtsdwalingen - Onjuiste opvatting van argumentatie van rekwiranten - Motiveringsgebreken - Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond)

2010/C 134/21

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwiranten: Iride SpA, Iride Energia SpA (vertegenwoordigers: L. Radicati di Brozolo, M. Merola en T. Ubaldi, avvocati)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Righini en G. Conte, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 11 februari 2009, Iride SpA en Iride Energia SpA (T-25/07), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot nietigverklaring van beschikking 2006/941/EG van de Commissie van 8 november 2006 betreffende steunmaatregel nr. C 11/06 (ex N 127/05) die de Italiaanse republiek voornemens is ten uitvoer te leggen ten gunste van AEM Torino (PB L 366, blz. 62) in de vorm van subsidies ter terugbetaling van de gestrande kosten in de energiesector, voor zover daarbij wordt geconcludeerd dat het gaat om staatssteun en voorts de verenigbaarheid van de steun met de gemeenschappelijke markt afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat AEM Torino de onrechtmatige eerdere steun terugbetaalt die in het kader van de regeling ten gunste van de „gemeentelijke” ondernemingen werd verleend

Dictum

1. De hogere voorziening wordt afgewezen.

2. Iride SpA en Iride Energia SpA worden verwezen in de kosten.

(1) PB C 153 van 4.7.2009.
2)

Messer Group GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van Air Products and Chemicals Inc.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/13

Beschikking van het Hof van 24 november 2009 — Landtag Schleswig-Holstein/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-281/08 P) (1)

(Hogere voorziening - Beroep tot nietigverklaring - Toegang tot documenten - Procesbevoegdheid van regionaal parlement)

2010/C 51/20

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Landtag Schleswig-Holstein (vertegenwoordigers: S. R. Laskowski, Privatdozentin, J. Caspar, Professor)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Costa de Oliveira en B. Martenczuk, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 3 april 2008, Landtag Schleswig-Holstein/Commissie (T-236/06), waarbij het Gerecht niet-ontvankelijk heeft verklaard het beroep tot nietigverklaring van de beschikkingen van de Commissie van 10 maart en 23 juni 2006 houdende weigering om verzoeker toegang te verlenen tot document SEC(2005) 420 van 22 maart 2005, dat een juridische analyse bevat van het ter bespreking in de Raad voorliggende ontwerpkaderbesluit over de bewaring van gegevens die zijn verwerkt en opgeslagen in verband met het aanbieden van voor het publiek toegankelijke elektronische-communicatiediensten, of die via openbare communicatienetwerken worden doorgegeven, met het oog op het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten, daaronder begrepen terrorisme — Procesbevoegdheid van regionaal parlement — Recht om in rechte te worden gehoord — Begrip „rechtspersoon” in artikel 230, vierde alinea, EG

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Landtag Schleswig-Holstein wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 260 van 11.10.2008.
1)

Het gemeenschapsrecht, met name artikel 8, lid 3, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten, gelezen in samenhang met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), verzet zich er niet tegen dat de lidstaten de verplichting opleggen, persoonsgebonden verkeersgegevens aan particuliere derden door te geven met het oog op de civielrechtelijke vervolging van inbreuken op het auteursrecht. Het gemeenschapsrecht vereist echter dat de lidstaten er bij de omzetting van de richtlijnen 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („richtlijn inzake elektronische handel”), 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij, 2002/58 en 2004/48 acht op slaan dat zij zich baseren op een uitlegging daarvan die het mogelijk maakt een juist evenwicht tussen de verschillende aan de orde zijnde grondrechten te verzekeren. Bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen ter omzetting van deze richtlijnen moeten de autoriteiten en de rechterlijke instanties van de lidstaten bovendien niet alleen hun nationale recht conform deze richtlijnen uitleggen, maar er ook acht op slaan dat zij zich niet baseren op een uitlegging van deze richtlijnen die in conflict zou komen met de grondrechten of de andere algemene beginselen van gemeenschapsrecht, zoals het evenredigheidsbeginsel.
4.

Contractclausules inzake detailhandelsprijzen, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, komen in aanmerking voor de groepsvrijstelling krachtens verordening nr. 1984/83, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1582/97, en verordening nr. 2790/1999 indien de leverancier enkel een maximumverkoopprijs oplegt of een verkoopprijs aanbeveelt en indien de wederverkoper derhalve over een werkelijke mogelijkheid beschikt om die verkoopprijs te bepalen. Dergelijke clausules komen daarentegen niet voor die vrijstelling in aanmerking indien zij, rechtstreeks of op indirecte of verkapte wijze, leiden tot vaststelling van de detailhandelsprijs of tot oplegging van de minimumverkoopprijs door de leverancier. Het staat aan de verwijzende rechter na te gaan of de wederverkoper dergelijke verplichtingen moet nakomen, waarbij hij rekening moet houden met alle contractuele verplichtingen, gezien in hun economische en juridische context, en met het gedrag van de partijen in het hoofdgeding.
1)

Bij onderzoek van artikel 6, lid 4, van verordening (EG) nr. 314/2002 van de Commissie van 20 februari 2002 houdende uitvoeringsbepalingen voor de quotaregeling in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 38/2004 van de Commissie van 9 januari 2004, voor zover in deze bepaling de hoeveelheden suiker in uitgevoerde verwerkte producten waarvoor geen uitvoerrestitutie is toegekend, voor de berekening van de productieheffing niet zijn uitgesloten van het uit te voeren overschot, is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid ervan kunnen aantasten.
1)

Naar aanleiding van het arrest van 21 juli 2005, Vergani (C-207/04), waarin het Hof heeft vastgesteld dat een nationale wettelijke regeling onverenigbaar is met het gemeenschapsrecht, dienen de autoriteiten van de betrokken lidstaat passende algemene of bijzondere maatregelen te nemen om de naleving van het gemeenschapsrecht te verzekeren, waarbij deze autoriteiten vrij blijven in de keuze van de te nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat het nationale recht in overeenstemming wordt gebracht met het gemeenschapsrecht en dat de rechten die de burgers hieraan ontlenen volle uitwerking krijgen. Wanneer een met het gemeenschapsrecht strijdige discriminatie is vastgesteld, moet de nationale rechter, zolang geen maatregelen zijn genomen om de gelijke behandeling te herstellen, elke nationale discriminerende bepaling buiten toepassing laten, zonder dat hij de opheffing ervan door de wetgever heeft te vragen of af te wachten, en moet hij op de leden van de benadeelde groep dezelfde regeling toepassen als op de leden van de andere groep.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/30

Beschikking van het Hof van 27 november 2007 — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi, Musa Akar/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-163/07 P) (1)

(Hogere voorziening - Overheidsopdrachten voor uitvoering van werken - Ontvankelijkheid - Wezenlijke vormvoorwaarden - Verplichte vertegenwoordiging van natuurlijke of rechtspersonen door advocaat die bevoegd is om op te treden voor rechterlijke instantie van lidstaat - Hogere voorziening kennelijk ongegrond)

(2008/C 51/50)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwiranten: Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi, Musa Akar (vertegenwoordiger: C. Șahin, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. van Nuffel en F. Hoffmeister, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 17 januari 2007 in zaak T-129/06, Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret en Akar/Commissie, waarbij het Gerecht een beroep strekkende tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 23 december 2005 met betrekking tot de aanbesteding van de bouw van onderwijsvoorzieningen in de provincies Siirt en Diyarbakir, en strekkende tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de betrokken aanbestedingsprocedure, niet-ontvankelijk heeft verklaard — Ontbreken van informatie, in de bestreden beschikking, over de noodzaak, indien tegen de beschikking beroep wordt ingesteld, van procesvertegenwoordiging door een daartoe ten overstaan van een rechterlijke instantie van een lidstaat bevoegde advocaat — Te late indiening van het geregulariseerde verzoekschrift

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi en Musa Akar worden verwezen in de kosten.

(1) PB C 129 van 9.6.2007.
2)

Aangezien artikel 1, punt 1, sub b, van richtlijn 2002/2 een autonome verplichting oplegt die geen verband houdt met de verplichtingen van de overige bepalingen van deze richtlijn, doet de door het Hof bij arrest van 6 december 2005, ABNA e.a. (C-453/03, C-11/04, C 12/04 en C-194/04) uitgesproken ongeldigverklaring geen rechtsvacuüm of incoherentie ontstaan waardoor de gemeenschapsinstellingen verplicht zouden zijn inhoudelijke wijzigingen aan te brengen in richtlijn 2002/2. In elk geval vloeit de ongeldigheid van een gemeenschapsbepaling rechtstreeks voort uit het arrest van het Hof waarbij deze ongeldigheid wordt vastgesteld, en het staat zowel aan de overheden als aan de rechterlijke instanties van de lidstaten om daaruit de gevolgen te trekken in hun nationale rechtsorde.
Arrest van het Hof (zevende kamer) van 8 december 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzgericht — Oostenrijk) — P GmbH / Finanzamt Österreich

(Zaak C-378/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de belastingwetgeving - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 203 - Correctie van de btw-aangifte - Gebruikers van diensten die geen recht op aftrek hebben - Geen gevaar van verlies van belastinginkomsten)

(2023/C 35/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: P GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Österreich

Dictum

Artikel 203 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) 2016/1065 van de Raad van 27 juni 2016,

moet aldus worden uitgelegd dat

een belastingplichtige die een dienst heeft verricht en die op zijn factuur een bedrag aan belasting over de toegevoegde waarde (btw) heeft vermeld dat is berekend op basis van een onjuist tarief, krachtens deze bepaling niet tot voldoening van het ten onrechte gefactureerde gedeelte van de btw gehouden is wanneer het gevaar van verlies van belastinginkomsten onbestaand is omdat de afnemers van die dienst uitsluitend eindverbruikers zijn die geen recht op aftrek van voorbelasting hebben.

(1) PB C 349 van 30.8.2021.
2)

Irish Wind Farmers’ Association Clg, Carrons Windfarm Ltd, Foyle Windfarm Ltd en Greenoge Windfarm Ltd worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
1)

Artikel 10, lid 2, artikel 19, lid 1, en artikel 28, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (kaderrichtlijn), moeten aldus worden uitgelegd dat: zij eraan in de weg staan dat een aanbestedende dienst, in het kader van een aanbesteding voor de levering van reserveonderdelen voor autobussen die voor openbare dienstverlening bestemd zijn, een inschrijving kan aanvaarden waarin onderdelen worden voorgesteld die behoren tot een type onderdeel als bedoeld in de in bijlage IV bij richtlijn 2007/46 genoemde regelgevingen, wanneer die inschrijving niet vergezeld gaat van een certificaat waaruit blijkt dat dit type onderdeel is goedgekeurd en geen informatie verstrekt over het feitelijke bestaan van een dergelijke goedkeuring, voor zover die regelgevingen in een dergelijke goedkeuring voorzien.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 10 november 2022 — Laboratoire Pareva/Biotech3D Ltd & Co. KG, Europese Commissie, Franse Republiek, Europees Agentschap voor chemische stoffen

(Zaak C-702/21 P) (1)

(Hogere voorziening - Biociden - Verordening (EU) nr. 528/2012 - Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1062/2014 - Werkzame stof PHMB (1415; 4.7) - Weigering van goedkeuring als bestaande werkzame stof voor gebruik in biociden van de productsoorten 1, 5 en 6 - Goedkeuring als bestaande werkzame stof voor gebruik in biociden van de productsoorten 2 en 4 - Teratogeen effect - Beoordeling van de risico’s voor de menselijke gezondheid)

(2023/C 7/15)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Laboratoire Pareva (vertegenwoordigers: S. Englebert, M. Grunchard en M. Ombredane, avocats, P. Sellar, advocaat, en K. Van Maldegem, avocat)

Andere partijen in de procedure: Biotech3D Ltd & Co. KG, Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lindenthal en K. Mifsud-Bonnici, gemachtigden), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. Bain en J.-L. Carré, gemachtigden), Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA (vertegenwoordigers: C. Buchanan, M. Heikkilä en T. Zbihlej, gemachtigden)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Laboratoire Pareva wordt verwezen in de kosten.

3) De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

(1) PB C 64 van 7.2.2022.
C 463/9

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 13 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy — Polen) — Perfumesco.pl sp. z o.o., sp. k./Procter & Gamble International Operations SA

(Zaak C-355/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Intellectuele eigendom - Richtlijn 2004/48/EG - Handhaving van intellectuele-eigendomsrechten - Artikel 10 - Corrigerende maatregelen - Vernietiging van goederen - Begrip “inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht” - Goederen die zijn voorzien van een Uniemerk)

(2022/C 463/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Perfumesco.pl sp. z o.o., sp. k.

Verwerende partij: Procter & Gamble International Operations SA

In tegenwoordigheid van: Rzecznik Praw Obywatelskich

Dictum

Artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich verzet tegen de uitlegging van een nationale bepaling volgens welke een beschermende maatregel bestaande in de vernietiging van goederen niet kan worden toegepast op goederen die zijn vervaardigd en voorzien van een Uniemerk met toestemming van de merkhouder, maar die zonder zijn toestemming in de handel zijn gebracht in de Europese Economische Ruimte.

(1) PB C 357 van 6.9.2021.
2)

Artikel 4, leden 1 en 2, artikel 10, leden 2 en 3, artikel 11, lid 2, en artikel 45, lid 3, van richtlijn 2013/32 junctis artikel 14, lid 4, onder a), en artikel 17, lid 1, onder d), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moeten aldus worden uitgelegd dat: zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan de beslissingsautoriteit systematisch verplicht is om, wanneer met gespecialiseerde taken op het gebied van de nationale veiligheid belaste organen in een niet met redenen omkleed advies hebben vastgesteld dat iemand een bedreiging voor die veiligheid vormt, op basis van dat advies te weigeren diegene subsidiaire bescherming te verlenen of de eerder aan hem verleende internationale bescherming in te trekken.
2)

ABLV Bank AS, in liquidatie, wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) en de Europese Commissie.
4)

Richtlijn 93/13, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, moet aldus worden uitgelegd dat: zij zich verzet tegen nationale rechtspraak volgens welke de verjaringstermijn van tien jaar van een door een consument ingestelde vordering tot terugbetaling van de bedragen die hij onterecht heeft betaald op grond van een oneerlijk beding in een kredietovereenkomst, ingaat op de datum van elke door die consument verrichte prestatie, ook al was die consument op dat moment niet in staat om zelf het oneerlijke karakter van het contractuele beding te beoordelen of was hij zich niet bewust van het oneerlijke karakter van het beding, en ongeacht het feit dat de overeenkomst een terugbetalingstermijn kende, in casu dertig jaar, die veel langer is dan de wettelijke verjaringstermijn van tien jaar.
2)

PNB Banka AS wordt, behalve in haar eigen kosten, verwezen in de kosten van de Europese Centrale Bank (ECB).
Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 juli 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — F. Hoffmann-La Roche Ltd, Novartis AG, Novartis Farma SpA, Roche SpA / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

(Zaak C-261/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU - Verplichting van de lidstaten om in de nodige rechtsmiddelen te voorzien om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren - Artikel 267 VWEU - Verplichting voor de verwijzende rechter om volle werking te verlenen aan de door het Hof gegeven uitlegging van het Unierecht - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 47 - Toegang tot een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld - Beslissing van een nationale rechter in laatste aanleg na een prejudiciële beslissing van het Hof - Vermeende strijdigheid van die beslissing met de door het Hof gegeven uitlegging van het Unierecht - Nationale regeling die het instellen van een beroep tot herziening van die beslissing verhindert)

(2022/C 318/21)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: F. Hoffmann-La Roche Ltd, Novartis AG, Novartis Farma SpA, Roche SpA

Verwerende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

in tegenwoordigheid van: Società Oftalmologica Italiana (SOI) — Associazione Medici Oculisti Italiani (AMOI), Regione Emilia-Romagna, Regione Lombardia, Altroconsumo, Novartis Farma SpA, Roche SpA, Novartis AG, F. Hoffmann-La Roche Ltd, Associazione Italiana delle Unità Dedicate Autonome Private di Day Surgery e dei Centri di Chirurgia Ambulatoriale (Aiudapds), Coordinamento delle associazioni per la tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e consumatori (Codacons), Ministero della Salute — Agenzia Italiana del Farmaco

Dictum

Artikel 4, lid 3, en artikel 19, lid 1, VEU en artikel 267 VWEU, gelezen in het licht van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen procesrechtelijke bepalingen van een lidstaat die, zonder daarbij voorbij te gaan aan het gelijkwaardigheidsbeginsel, als gevolg hebben dat, wanneer de hoogste bestuursrechter van die lidstaat een geding beslecht in het kader waarvan hij het Hof krachtens artikel 267 VWEU om een prejudiciële beslissing had verzocht, de partijen bij dat geding niet om herziening van die beslissing van de nationale rechter kunnen verzoeken op grond dat die rechter is voorbijgegaan aan de door het Hof in antwoord op dat verzoek om een prejudiciële beslissing gegeven uitlegging van het Unierecht.

(1) PB C 263 van 5.7.2021.
1)

Artikel 58, leden 1 en 4, van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening (EU) 2017/2365 van de Commissie van 18 december 2017, moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een aanbestedende dienst in het kader van een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht als selectiecriteria met betrekking tot de technische en beroepsbekwaamheid van de ondernemers strengere eisen kan stellen dan de minimumeisen die de nationale regeling stelt, voor zover dergelijke vereisten kunnen garanderen dat een gegadigde of een inschrijver over de vereiste technische en beroepsbekwaamheid beschikt om de te gunnen opdracht uit te voeren en zij verband houden met en in verhouding staan tot het voorwerp van de opdracht.