Wanneer de bestreden handeling(en)op basis van de inhoud van het verzoekschrift kan (kunnen) worden geïdentificeerd, kunnen de conclusies die de betrokken handeling of handelingen onnauwkeurig of onjuist vermelden, evenwel worden geherkwalificeerd. Dit is het geval bij een schrijffout, in de situatie waarin een verzoeker in zijn verzoekschrift het nummer van de ene handeling noemt, maar naar de bepalingen van een andere handeling en naar het volledige opschrift van die andere handeling verwijst en een kopie van laatstbedoelde handeling bij dat verzoekschrift voegt.

De wettigheid van de aanvankelijke plaatsing of van de verlenging van de plaatsing van een verzoeker op een lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, waartegen reeds is opgekomen in eerdere beroepen, kan niet worden betwist door het Gerecht kwesties voor te leggen waarover in beslissingen van de rechter van de Europese Unie al uitspraak is gedaan, omdat een dergelijke betwisting op het gezag van gewijsde stuit, dat niet alleen toekomt aan het dictum van die arresten, maar ook aan de overwegingen die de noodzakelijke steun bieden aan het dictum.

De beginselen van de rechtsstaat, de mensenrechten en de menselijke waardigheid dienen bij elk optreden van de Unie in acht te worden genomen, ook op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, zoals volgt uit artikel 21, lid 1, eerste alinea, lid 2, onder b), en lid 3, VEU juncto artikel 23 VEU.

Wat meer in het bijzonder het recht op een eerlijk proces en op eerbiediging van het vermoeden van onschuld betreft, dit is, met name in strafzaken, cruciaal in een democratische samenleving. Ook de beginselen van een onafhankelijk en onpartijdig gerecht en van het recht op een doeltreffende rechterlijke toetsing vormen essentiële normen voor de eerbiediging van de rechtsstaat, die zelf een van de belangrijkste waarden is waarop de Unie berust, zoals volgt uit artikel 2 VEU en de preambules bij het EU-Verdrag en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De vereisten die volgen uit het recht op een eerlijk proces en op eerbiediging van het vermoeden van onschuld beogen, met name in strafzaken, te waarborgen dat de definitieve beslissing over de gegrondheid van de beschuldigingen tegen de betrokkene betrouwbaar is, alsook rechtsweigering, of ook willekeur, te voorkomen, die regelrecht ingaan tegen de rechtsstaat.

Op basis van de kenmerken van de regeling van besluit 2011/172 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte is het niet gerechtvaardigd dat een uitzondering wordt gemaakt op de algemene verplichting van de Raad om bij de vaststelling van beperkende maatregelen de grondrechten, die behoren tot de rechtsorde van de Unie, te eerbiedigen. Deze uitzondering zou als gevolg hebben dat de Raad niet hoeft na te gaan of de grondrechten in Egypte zijn beschermd.

Aangezien besluit 2011/172 past in het kader van een beleid ter ondersteuning van de Egyptische autoriteiten, met als doelstellingen met name de consolidering en ondersteuning van de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en de beginselen van het internationaal recht, kan dus, ten eerste, niet volledig worden uitgesloten dat dit besluit kennelijk ongeschikt is ter bereiking van die doelstellingen omdat grondrechten ernstig en systematisch worden geschonden.

Ten tweede vormt het bestaan van lopende gerechtelijke procedures in Egypte weliswaar in beginsel een voldoende solide feitelijke grondslag om personen op de lijst in de bijlage bij besluit 2011/172 te plaatsen en die plaatsing te verlengen, maar dat is niet het geval wanneer de Raad redelijkerwijs kan vermoeden dat de beslissing aan het einde van die procedures niet betrouwbaar zal zijn, temeer omdat het in beginsel niet aan de Raad staat de juistheid en relevantie te beoordelen van de gegevens waarop die procedures zijn gebaseerd.

In het kader van een regeling van beperkende maatregelen zoals die van besluit 2011/172 valt derhalve niet uit te sluiten dat de Raad dient te toetsen of de gerechtelijke procedures waarop hij zich baseert, als betrouwbaar kunnen worden beschouwd gelet op de door de betrokken personen overgelegde gegevens over schendingen van de rechtsstaat en de grondrechten, met name het recht op een eerlijk proces, op voorwaarde dat het om objectieve, betrouwbare, precieze en eensluidende gegevens gaat die legitieme vragen kunnen oproepen over de eerbiediging van dat recht.

In het licht van deze beginselen staat het dus aan het Gerecht om in beginsel volledig te toetsen of de Raad zijn plicht is nagekomen om een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek te verrichten en meer bepaald zich ervan te vergewissen dat hij de strafrechtelijke procedures tegen de betrokken verzoeker betrouwbaar kon achten. In het bijzonder houdt deze toetsing in dat wordt nagegaan of de Raad terecht heeft geoordeeld dat hij over voldoende gegevens beschikte om aan te nemen dat dit in casu het geval was, hoewel deze verzoeker het tegenovergestelde stelde.

Hoewel het om een bewarende maatregel gaat, heeft de bij besluit 2011/172 vastgestelde bevriezing van tegoeden overigens een belangrijke negatieve weerslag op de vrijheden en rechten van de personen voor wie de maatregel geldt, zodat het voor een goed evenwicht tussen de doelstellingen van die bevriezing van tegoeden en de bescherming van die rechten en vrijheden noodzakelijk is dat de Raad in voorkomend geval op passende wijze onder toezicht van de Unierechter het risico op dergelijke schendingen kan evalueren.

(zie punten 58‑63, 66‑71, 213, 214)