ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dit bezwaar betreft het in artikel 3 van het decreet van 28 januari 1987 neergelegde verbod om in Vlaanderen op een teledistributienet televisieprogramma's van radio- en televisieomroepen van andere Lid-Staten uit te zenden, wanneer de uitzending niet gebeurt in de taal of in één der talen van de Lid-Staat waar de omroep is gevestigd. De Commissie acht dit verbod, dat niet geldt voor programma's van Belgische televisieomroepen, in strijd met de bepalingen betreffende het vrij verrichten van diensten.

De Belgische regering lijkt de onwettigheid van het betrokken verbod eigenlijk niet te betwisten, daar zij ter terechtzitting heeft erkend, dat het in zijn huidige redactie formeel gezien discriminatie oplevert. Voorts heeft de Belgische regering de Commissie reeds in de precontentieuze fase op de hoogte gesteld van haar voornemen artikel 3 van het decreet van 28 januari 1987 te wijzigen in die zin, dat het ook van toepassing zou worden op in België geproduceerde programma's, waardoor de gewraakte discriminatie zou worden opgeheven. Over die wijziging, die de Vlaamse Raad reeds is voorgelegd, doch die nog niet is vastgesteld, hebben partijen ter terechtzitting uitvoerig gedebatteerd; hun standpunten liepen sterk uiteen met betrekking tot de vraag, of zij de inbreuk al dan niet zou beëindigen.

Dienaangaande zij erop gewezen, dat het betrokken voorstel tot wijziging, gelet op de aard en het doel van de procedure van artikel 169, buiten het kader van de onderhavige procedure valt. Het Hof kan zich immers uiteraard niet uitspreken over de verenigbaarheid van een nog niet vastgestelde maatregel noch over een inbreuk die op dit ogenblik louter hypothetisch is. De navolgende opmerkingen betreffen dus enkel de litigieuze maatregel in zijn huidige versie.
De zaak is voorgelegd door de Arbeidsrechtbank te Brussel, die het Hof de volgende prejudiciële vraag stelt:

„Staan artikel 46, lid 1, tweede alinea, in fine, van verordening (EEG) nr. 1408/71 en het ter uitvoering daarvan vastgestelde artikel 36, lid 4, van verordening (EEG) nr. 574/72 eraan in de weg, dat het bevoegde orgaan van een Lid-Staat waaraan het bevoegde orgaan van een andere Lid-Staat een op artikel 40 van verordening (EEG) nr. 1408/71 gebaseerde aanvraag om invaliditeitspensioen heeft doorgezonden, aan een migrerend werknemer een ouderdomspensioen in plaats van een invaliditeitspensioen toekent, wanneer blijkt, dat het ouderdomspensioen waarop hij krachtens het enkele nationale recht aanspraak heeft, voordeliger is dan het op basis van samentelling en proratisering berekende invaliditeitspensioen, met andere woorden, staan deze artikelen in de weg aan de uitlegging die door verweerder is gegeven aan artikel241, lid 1, van het koninklijk besluit van 4 november 1963 tot uitvoering van de wet van 9 augustus 1963 tot instelling en organisatie van een regeling voor verplichte ziekte- en invaliditeitsverzekering, en aan het nieuwe artikel 76 quater, lid 2, eerste alinea, van de wet van 9 augustus 1963?”

De verwijzing is gedaan in het kader van een beroep van Iacobelli (hierna: „verzoeker”) tegen een besluit van het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (hierna: „RIZIV”) om de betaling van Iacobelli's invaliditeitsuitkering per 1 oktober 1983 te staken. Het RIZIV is de eerste verweerder in het hoofdgeding; het heeft schriftelijke opmerkingen bij het Hof ingediend en was vertegenwoordigd ter terechtzitting. De Union nationale de fedérations mutualistes neutres, de tweede verweerster, heeft niet deelgenomen aan de procedure voor het Hof.
De Overeenkomst omvat bepalingen betreffende het vervoer van goederen in doorvoer tussen de Gemeenschap en de EVA-landen evenals tussen de EVA-landen onderling. Voor deze goederen, welke ook hun aard of oorsprong is, wordt voorzien in een gemeenschappelijke regeling inzake douanevervoer, ook wel het gemeenschappelijk transitregime genoemd (artikel 1, lid 1, Overeenkomst). ( 2 ) De communautaire transitregeling, als neergelegd in verordening (EEG) nr. 222/77 ( 3 ), stond voor dit stelsel model. De Overeenkomst werd bij besluit van 15 juni 1987 door de Raad goedgekeurd. ( 4 )

De regeling inzake de identificatie van goederen in douanevervoer is vastgelegd in artikel 11 van de Overeenkomst. In algemene regel wordt de identificatie verzekerd door middel van verzegeling (artikel 11, lid 1). Het kantoor van vertrek kan evenwel van verzegeling afzien, wanneer het, rekening houdend met eventuele andere identificatiemaatregelen, mogelijk is de goederen te identificeren aan de hand van de omschrijving ervan in het document T1 of T 2 of in de bijgevoegde stukken (artikel 11, lid 4). Deze uitzonderingsgrond komt overeen met degene die voor het communautaire douanevervoer geldt. ( 5 )

Luidens artikel 63 van aanhangsel II van de Overeenkomst kunnen de douaneautoriteiten van elk land bepaalde afzenders vergunning verlenen om noch de goederen, noch de aangifte van douanevervoer die voor deze goederen is opgesteld, aan het kantoor van vertrek aan te bieden. De voorwaarden voor het bekomen van dit statuut van „toegelaten afzender” omvatten het voeren van een administratie aan de hand waarvan de douaneautoriteiten de goederenbewegingen kunnen controleren (artikel 64 van aanhangsel II). In deze vergunning moet met name bepaald worden welke identificatiemaatregelen dienen te worden genomen. Met het oog hierop kunnen de douaneautoriteiten bepalen dat de vervoermiddelen of de colli moeten worden voorzien van zegels van een speciaal model die door de douaneautoriteiten zijn aanvaard en door de toegelaten afzender worden aangebracht (artikel 65, sub d, van aanhangsel II).
Een variant van het standpunt van Brandeis in de onderhavige zaak is uiteengezet in zaak C-305/88 (Lancray, Jurispr. 1990, blz. I-2725), waar verzoekster betoogde, dat de rechten van de verweerder voldoende beschermd waren wanneer hij het stuk dat het geding inleidt zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, had ontvangen, zodat daarnaast niet ook nog een regelmatige betekening moest worden verlangd. Het Hof wees deze opvatting van de hand en verklaarde, dat aan beide vereisten van artikel 27, punt 2, moet zijn voldaan alvorens een verstekvonnis kan worden erkend. In rechtsoverweging 20 van het arrest overwoog het Hof, dat de tegenovergestelde opvatting het gevaar inhoudt,

„dat het vereiste van een regelmatige betekening volledig wordt uitgehold. Zo het alleen op tijdige kennisgeving zou aankomen, zouden de eisende partijen immers in de verleiding komen, de voor een regelmatige betekening voorgeschreven wegen te verlaten, terwijl de internationale verdragen de vereisten ter zake toch al sterk hebben gereduceerd. Dit zou leiden tot grote onzekerheid omtrent de effectieve betekening van het stuk en zou de eenvormige toepassing van het Executieverdrag onmogelijk maken. Ten slotte zou de verweerder dan niet met zekerheid kunnen weten, of een geding dat tot veroordeling kan leiden regelmatig is aangespannen en of het dus nodig is zijn verdediging voor te bereiden, en ook een dergelijke situatie is in strijd met de geest en het doel van het Executieverdrag.”
Hoofdstuk 30 van het gemeenschappelijk douanetarief betreft farmaceutische produkten. Onder de posten 3003 en 3004 vallen „geneesmiddelen (...) voor therapeutisch of profylactisch gebruik”. Het onderscheid tussen deze twee posten is in casu van ondergeschikt belang, en vast staat dat post 3004 uitlegging behoeft. Die post betreft

„Geneesmiddelen (...), bestaande uit al dan niet vermengde produkten voor therapeutisch of profylactisch gebruik, in afgemeten hoeveelheden, dan wel opgemaakt voor de verkoop in het klein.”

Blijkens aantekening 1, sub a, bij hoofdstuk 30 omvat dit hoofdstuk niet:

„dieetvoeding, veredelde voedingsmiddelen, voedingsmiddelen voor diabetici, voedingssupplementen, opwekkende dranken (tonica) en mineraalwater”.

Die produkten vallen onder andere tariefposten, die een omschrijving van hun objectieve kenmerken geven. Zo bij voorbeeld vallen dranken die gedistilleerde alcohol bevatten en bestemd zijn om het organisme gezond te houden, ingevolge punt 14 van de Toelichtingen op het douanetarief van de Europese Gemeenschappen ( 2 )onder post 2208.

Dit onderscheid tussen geneesmiddelen en middelen om het organisme gezond te houden, geeft aan waar de grens ligt tussen hoofdstuk 30 en de andere posten van het douanetarief. Uit dat onderscheid blijkt dat het begrip geneesmiddelen in de zin van het douanetarief alleen preparaten omvat die worden gebruikt ter voorkoming of behandeling van een bepaalde ziekte, terwijl van preparaten die bestemd zijn om het organisme als zodanig gezond te houden, het toepassingsgebied ruimer en de werking minder nauwkeurig omschreven is, zodat zij buiten voormeld begrip vallen.

Deze opvatting van het begrip geneesmiddelen in de zin van het douanetarief vindt ook steun in de tekst zelf van post 3004. Het gebruik van de woorden „profylactisch” en „therapeutisch” onderstelt noodzakelijkerwijze, dat de profylactische of therapeutische werking nauwkeurig gedefinieerd is, met name dat die werking tegen een bepaalde ziekte is gericht. Van de preventieve of helende werking van een preparaat kan alleen worden gesproken wanneer de ziekte die het voorkomt of behandelt, nauwkeurig gedefinieerd is.

Een preparaat zal dus slechts onder het begrip „geneesmiddel” in de zin van het douanetarief vallen, indien uit de bekende wetenschappelijke gegevens duidelijk blijkt, dat het preparaat bestemd is voor profylactisch of therapeutisch gebruik, dat wil zeggen dat de ziekte waarvoor het preparaat aangewezen is, nauwkeurig gedefinieerd is en dat de preventieve of helende werking van het preparaat specifiek tegen de betrokken ziekte is gericht.

Om uit te maken of zulks het geval is, moet volgens de rechtspraak ( 3 ) van het Hof naar de objectieve kenmerken van het betrokken produkt worden gekeken. Deze oplossing dient de rechtszekerheid en vergemakkelijkt de douanecontrole, die aldus sneller en minder duur wordt.
Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 16 januari 1992. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK DER NEDERLANDEN. - NIET-NAKOMING - NIET-UITVOERING VAN EEN ARREST VAN HET HOF. - ZAAK C-75/91.



Jurisprudentie 1992 bladzijde I-00549



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Bij arrest van 13 oktober 1987 (zaak 236/85)(1), heeft het Hof voor recht verklaard, dat het Koninkrijk der Nederlanden, door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand(2), de krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

Met het onderhavige beroep verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen, dat het Koninkrijk der Nederlanden niet de nodige maatregelen ter uitvoering van dat arrest heeft getroffen en dus de krachtens artikel 171 EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

De Nederlandse regering betoogt, dat zij een wetsontwerp houdende de vereiste maatregelen heeft ingediend, doch erkent dat zij nog geen uitvoering aan het arrest van het Hof heeft gegeven.

Mitsdien geef ik het Hof in overweging het beroep gegrond te verklaren en verweerder in de kosten van de procedure te verwijzen.

(*) Oorspronkelijke taal: Italiaans.

(1) - Commissie/Nederland, Jurispr. 1987, blz. 3989.

(2) - PB 1979, L 103, blz. 1.
20.

Ik zie niet in, hoe dit argument van de Bondsrepubliek Duitsland kan slagen. Artikel 9, lid 1, sub a, bepaalt, dat wanneer een Lid-Staat besluit van de richtlijn af te wijken teneinde rekening te houden met situaties met betrekking tot de natuurlijke staat en de structuur van de bodem van het gebied waarvan de betreffende voorzieningsbron afhankelijk is, hij binnen twee maanden na het nemen van zijn besluit hiervan kennis moet geven aan de Commissie onder opgave van de redenen van de afwijking. Uit de formulering van artikel 9, lid 1, sub a, volgt, dat elke individuele afwijking de Commissie ter kennis moet worden gebracht onder opgave van de redenen die de afwijking rechtvaardigen. De kennisgeving heeft waarschijnlijk ten doel, de Commissie in staat te stellen na te gaan, of de afwijking gerechtvaardigd is uit hoofde van de „natuurlijke staat en de structuur van de bodem” van het betrokken gebied. Dat kan de Commissie alleen wanneer haar de specifieke afwijkingen betreffende de watervoorziening in bepaalde gebieden worden meegedeeld. Er valt over te twisten, of de niet-nakoming door de Bondsrepubliek Duitsland is gelegen in het feit dat deze geen passende bepalingen voor de kennisgeving van de afwijkingen heeft vastgesteld, dan wel of zij de richtlijn heeft geschonden door algemene in plaats van specifieke afwijkingen toe te staan, doch wat er ook van zij, de Bondsrepubliek Duitsland heeft de richtlijn niet naar behoren in nationaal recht omgezet.
De begrippen negatieve prijs en negatieve waarde zijn de economen welbekend:

„Net als in andere wetenschappen, is er in de economische wetenschap sprake van een negatieve kwantiteit, wanneer een variabele onder de nulgrens daalt en kleiner wordt dan niets, zodat bij optelling geen verhoging maar een vermindering ontstaat. Bij de meeste economische kwantiteiten is een verandering van teken mogelijk. Rijkdom met een negatief teken wordt dus schuld (...). Jevons stelt de term ‚discommodity’ voor ter aanduiding van stoffen of verrichtingen die het omgekeerde zijn van commodity, dat wil zeggen van al wat men wil kwijtraken, zoals as of afvalwater ÇTheory, 2nd ed., biz. 63). Men kan zeggen dat een dergelijk voorwerp een negatieve waarde heeft (...)”

( The New Palgrave: A Dictionary of Economics, Ed. Eatwell, Milgate and Newman, London, 1987; artikel „Negative quantities”, overgenomen uit Palgrave's Dictionary of Political Economy).
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 17 mei 1990. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - VERPLICHTING OM DE COMMISSIE INFORMATIE TE VERSTREKKEN. - ZAAK C-48/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-02425

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal F.G . Jacobs heeft op 17 mei 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door zich niet te voegen naar de artikelen 3, lid 2, en 12 van richtlijn 75/442/EEG, artikel 10 van richtlijn 76/403/EEG en de artikelen 12, lid 2, en 16 van richtlijn 78/319/EEG, de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, met verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten .

(*) Oorspronkelijke taal : Engels .
Om helemaal volledig te zijn, zou ik daar nog aan willen toevoegen, dat het Hof mijns inziens niet behoeft stil te staan bij de vraag, of het bevoegd is om bij wege van prejudiciële beslissing uitspraak te doen over de uitlegging van een aanbeveling, die immers niet verbindend is. Enerzijds stelt de vraag van de verwijzende rechter tenminste impliciet het algemene probleem aan de orde, of een aanbeveling in de zin van artikel 189, vijfde alinea, EEG-Verdrag rechtstreekse werking kan hebben, en is zij om die reden dus een vraag van uitlegging van het Verdrag zelf. Anderzijds kan, voor zover de vraag juist betrekking heeft op de werking van twee specifieke aanbevelingen, de bevoegdheid van het Hof niet meteen al worden betwist, op grond dat die geen bindende rechtsgevolgen zouden hebben. ( 5 ) Ten slotte heeft het Hof reeds EEG-aanbevelingen uitgelegd, zonder ooit zijn bevoegdheid ter zake in twijfel te trekken. Ik noem als voorbeeld het arrest van 15 juni 1976 (zaak 113/75, Frecassetti, Jurispr. 1976, blz. 983) en het arrest van 9 juni 1977 (zaak 90/76, Van Ameyde, Jurispr. 1977, blz. 1091). Voor zover het Hof ditmaal uitdrukkelijk zijn bevoegdheid zou willen bevestigen, ben ik zo vrij eenvoudig te verwijzen naar de argumenten van advocaat-generaal Warner in zijn conclusie van 26 mei 1976 in de eerste van die zaken (Jurispr. 1976, blz. 994, 996):

„In tegenstelling tot artikel 173 van het Verdrag — ‚Het Hof van Justitie gaat de wettigheid na van de handelingen van de Raad en de Commissie voor zover het geen aanbevelingen of adviezen betreft’ — verklaart artikel 177 het Hof bevoegd ‚bij wijze van prejudiciële beslissing een uitspraak te doen ... over de geldigheid en de uitlegging van de door de instellingen van de Gemeenschap verrichte handelingen’, zonder dit laatste begrip nader te kwalificeren. Mijns inziens is dus duidelijk dat de term ‚handelingen’ in artikel 177 mede op aanbevelingen doelt. Bovendien acht ik het onjuist dat de uitlegging van een aanbeveling nooit van enig belang kan zijn voor een vraag die voor de nationale rechter is gerezen. Wanneer bij voorbeeld een nationale regeling uitdrukkelijk ter uitvoering van een aanbeveling is vastgesteld, kan de juiste uitlegging van die wettelijke regeling best afhangen van de uitlegging van de aanbeveling. Of die afhankelijkheid er inderdaad is, staat ter beoordeling van de betrokken nationale rechter. Deze situatie komt overeen met die bij richtlijnen: zie zaak 32-74, (Haaga, Jurispr. 1974, blz. 1201). De omstandigheid dat een richtlijn wel, doch een aanbeveling niet verbindend is voor de Lid-Staten, maakt mijns inziens materieel geen verschil.” ( 6 )
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

Advocaat-generaal F. G. Jacobs heeft op 19 oktober 1989 conclusie genomen. ( *1 ) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, vast te stellen dat de Helleense Republiek de krachtens artikel 169 van het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door niet binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen en aan de Commissie mee te delen, die noodzakelijk zijn voor het volgen van richtlijn 84/450/EEG van de Raad van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake misleidende reclame, met verwijzing van de Helleense Republiek in de kosten.

( *1 ) Oorspronkelijke taal: Engels.
3.

In Nederland geeft de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet van 11 december 1975 ( 1 ) (hierna: AAW) elke verzekerde van zeventien jaar of ouder die arbeidsongeschikt wordt, recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering indien hij in het voorafgaande jaar inkomen uit beroepswerkzaamheden heeft verworven. ( 2 ) Tot 1 januari 1987 werd de uitkering vastgesteld op basis van een grondslag die, naar gelang de leeftijd en de burgerlijke staat van de verzekerde, varieerde van 43,22 HFL tot 87,79 HFL. ( 3 ) Daarentegen was het inkomen van de verzekerde vóór het intreden van zijn arbeidsongeschiktheid niet van invloed op het uitkeringsbedrag. Degeen die in het jaar voorafgaande aan de dag waarop zijn arbeidsongeschiktheid intrad een inkomen had verworven, dat minder bedroeg dan 15% van een bedrag ter grootte van 260 maal het bedrag van de grondslag die op 87,79 HFL was vastgesteld, werd geacht dit inkomen niet te hebben verworven. ( 4 ) Ten slotte, en dat is de bepaling die in deze zaak wordt gekritiseerd, kreeg de verzekerde „die in het jaar, onmiddellijk voorafgaande aan de dag, waarop zijn arbeidsongeschiktheid is ingetreden, niet in een voor zijn beroep normaal te achten duur arbeid in het bedrijfs- en beroepsleven heeft verricht” en die als gevolg daarvan in de betrokken periode „minder inkomen heeft verworven dan een bedrag ter grootte van 260 maal het bedrag van de grondslag”, die normaal voor hem zou gelden, een uitkering die afhankelijk was van hetgeen hij gemiddeld per dag aan inkomen had verworven in het jaar, dat voorafging aan het intreden van zijn arbeidsongeschiktheid. ( 5 )
28.

Weliswaar is het juist, dat aan de producenten in regio 5 (Groot-Brittannië) een deel van de premie ter compensatie van inkomensverlies reeds gedurende het verkoopseizoen wordt uitbetaald in de vorm van de variabele slachtpremie, terwijl de producenten in de andere regio's van de Gemeenschap de premie pas na afloop van het verkoopseizoen ontvangen. Hier staat evenwel tegenover, dat de producenten in de overige regio's van de Gemeenschap bij hun verkopen op grond van de hogere marktprijs eveneens reeds gedurende het verkoopseizoen een hoger inkomen op de markt bereiken. Het voordeel dat de producenten in regio 5 (Groot-Brittannië) hebben, wordt hierdoor reeds veel betrekkelijker. Voor het overige garandeert de variabele slachtpremie niet dat de inkomsten van de producenten in regio 5 (Groot-Brittannië) even hoog zijn als de naar seizoen gedifferentieerde basisprijs, zoals verzoekers in het hoofdgeding aanvankelijk beweerden, maar enkel dat de inkomsten een richtniveau bereiken, dat overeenkomt met 85% van de genoemde basisprijs. Bovendien moet erop worden gewezen, dat althans in de als probleemgebieden aangemerkte regio's van de Gemeenschap nog voor het einde van het verkoopseizoen voorschotten kunnen worden betaald; in het jaar 1986 bedroegen deze 75% van de geraamde premie.
61987C0287

Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 7 december 1989. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN HELLEENSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - NIET-OMZETTING VAN RICHTLIJN 74/562/EEG IN NATIONAAL RECHT - TOEGANG TOT HET BEROEP VAN ONDERNEMER VAN PERSONENVERVOER OVER DE WEG. - ZAAK C-287/87.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-00125

Pub.RJ bladzijde Pub somm
61987C0198

Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 18 april 1989. - JEAN-PIERRE KERZMANN TEGEN REKENKAMER VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - AMBTENAREN - NIETIGVERKLARING VAN AANSTELLING. - ZAAK 198/87.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 02083

Pub.RJ bladzijde Pub somm
38.

Let wel: waar het om gaat, is niet het recht om onroerend goed dat men voor de uitoefening van zijn beroep nodig heeft, te kopen of te huren (daarop doelt het hiervóór genoemde Algemeen programma), noch om het recht om überhaupt onroerend goed te kopen of huren; het gaat om de in de Italiaanse wettelijke regeling gestelde voorwaarden om in aanmerking te komen voor een woning in de sociale sector of een bouwlening tegen lage rente. Volgens de ter terechtzitting verstrekte inlichtingen is het bezit van de Italiaanse nationaliteit niet de enige voorwaarde; in de betrokken regeling (met name artikel 2 van presidentieel decreet nr. 1035/72) worden tal van andere voorwaarden gesteld voor de toewijzing van woonruimte en de toekenning van voordelen in verband daarmee. Zo moet men wonen of zijn hoofdbezigheid hebben in de gemeente waar de woning gelegen is, geen ander onroerend goed bezitten ter plaatse waar de subsidie wordt gevraagd, niet langs andere weg overheidssubsidie in het kader van de huisvesting ontvangen hebben en een gezinsinkomen beneden een bepaald maximum hebben.