ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 246/28

Beroep ingesteld op 5 juli 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-321/10)

()

2010/C 246/47

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en J. Sénéchal, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2007 tot oprichting van een infrastructuur voor ruimtelijke informatie in de Gemeenschap (INSPIRE) (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2007/2/EG in nationaal recht is op 14 mei 2009 verstreken. Op de datum van instelling van het onderhavige beroep had verweerder nog niet alle nodige maatregelen voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht genomen, althans niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 108, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 234/29

Beroep ingesteld op 7 juli 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-343/10)

()

2010/C 234/47

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: S. Pardo Quintillán, gemachtigde)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet te zorgen voor — de opvang van het stedelijk afvalwater van de agglomeraties Valle de Güimar, Noreste (Valle Guerra), Valle de la Orotava, Arenys de Mar, Alcossebre en Cariño met meer dan 15 000 inwonersequivalenten overeenkomstig artikel 3 van richtlijn 91/271/EEG (1) en — de behandeling van het stedelijk afvalwater van de agglomeraties Arroyo de la Miel, Arroyo de la Víbora, Estepota (San Pedro de Alcántara), Alhaurín el Grande, Coín, Barbate, Chipiona, Isla Cristina, Matalascañas, Nerja, Tarifa, Torrox Costa, Vejer de la Frontera, Gijón-Este, Llanes, Valle de Güimar, Noreste (Valle Guerra), Los Llanos de Aridane, Arenys de Mar, Pineda de Mar, Ceuta, Alcossebre, Benicarló, Elx (Arenales), Peñíscola, Teulada Moraira (Rada Moraira), Vinaròs, A Coruña, Cariño, Tui, Vigo, Aguiño Carreira-Ribeira, Baiona, Noia, Santiago, Viveiro en Irán (Hondarribia) met meer dan 15 000 inwonerequivalenten overeenkomstig artikel 4, leden 1, 3 en, in voorkomend geval, lid 4, van de richtlijn, de krachtens de bovengenoemde bepalingen van richtlijn 91/271/EEG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 3, lid 1 en artikel 4, lid 1, van richtlijn 91/271/EEG moesten uiterlijk op 31 december 2000 agglomeraties met meer dan 15 000 inwonerequivalenten voorzien zijn van een opvangsysteem en moest stedelijk afvalwater aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces worden onderworpen.

De opvangsystemen voor stedelijk afvalwater moeten krachtens artikel 3, lid 2, van de richtlijn voldoen aan de eisen van bijlage I.A.

Wat de verplichtingen tot behandeling van het stedelijk afvalwater betreft, legt artikel 4, lid 1, van de richtlijn aan de lidstaten de verplichting op om te waarborgen dat het afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt, vóór lozing aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces wordt onderworpen.

Overeenkomstig artikel 4, lid 3, dienen lozingen van zuiveringsinstallaties te voldoen aan de toepasselijke eisen van bijlage I.B. Op zijn beurt verwijst bijlage I.B naar de in tabel 1 van deze bijlage vermelde eisen. Ten slotte kan aan de hand van de in bijlage I.D vastgestelde controleprocedures worden nagegaan of de lozingen van stedelijke waterzuiveringsinstallaties voldoen aan de eisen van bijlage I.B.

Wat de 38 betrokken agglomeraties betreft, heeft het Koninkrijk Spanje niet de naleving van de eisen van de richtlijn verzekerd.

(1) Van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, blz. 40).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 246/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 7 juni 2010 — Telefónica de España S.A./Administración del Estado

(Zaak C-284/10)

()

2010/C 246/32

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Telefónica de España S.A.

Verwerende partij: Administración del Estado

Prejudiciële vraag

Is het de lidstaten krachtens richtlijn 97/13/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten, en in het bijzonder krachtens artikel 6 ervan, toegestaan de houder van een algemene machtiging de betaling van een jaarlijkse vergoeding op te leggen, berekend naar een percentage van ten hoogste 2 ‰ van de in het betrokken boekjaar gefactureerde bruto-exploitatie-inkomsten, die is bestemd ter dekking van de kosten, daaronder begrepen de beheerkosten, van de telecommunicatiecommissie ter zake van de toepassing van het stelsel van algemene machtigingen en vergunningen, zoals was bepaald in artikel 71 van wet nr. 11/1998 op de telecommunicatie van 24 april 1998?

(1) PB L 117, blz. 15.
3.

Dienen artikel 17, leden 1, 2, sub a, en 3, sub a, en artikel 18, lid 1, sub a, van richtlijn 77/388 (thans de artikelen 167, 168, sub a, 169, sub a, en 178, sub a, van richtlijn 2006/112) in die zin te worden uitgelegd, dat de termijn waarbinnen de afnemer zijn recht op voorbelastingaftrek voor een ontvangen dienst kan uitoefenen, niet mag verstrijken voordat jegens de ondernemer die de dienst heeft verricht, onherroepelijk is beslist over de belastbaarheid en de belastingplicht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 221/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 31 mei 2010 — Lotta Gistö

(Zaak C-270/10)

()

2010/C 221/39

Procestaal: Fins

Verwijzende rechter

Korkein hallinto-oikeus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Lotta Gistö

Verwerende partij: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

Prejudiciële vraag

Moet artikel 14 van het Protocol (1) betreffende de voorrechten en immuniteiten in de zaak betreffende Lotta Gistö aldus worden uitgelegd dat deze op grond van de bepalingen van het Protocol in 2007 haar fiscale woonplaats nog steeds in Finland had, of dient het Protocol aldus te worden begrepen dat in het onderhavige geval uiteindelijk toch de bepalingen van de nationale wettelijke regeling van een lidstaat, in casu Finland, doorslaggevend zijn voor het beantwoorden van de vraag of er sprake is van onbeperkte belastingplichtigheid in deze lidstaat?

(1) Protocol (nr. 36) betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen (1965).
3.

Indien vraag 2 bevestigend moet worden beantwoord: is de toepassing van een in artikel 3, lid 3, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 (1) bedoelde langere nationale verjaringstermijn, die middels rechtschepping door de rechter, op grondslag van een veronderstelde uitzonderlijke bevoegdheid, in het individuele geval wordt bepaald, in strijd met het gemeenschapsrechtelijke rechtszekerheidsbeginsel?
2.

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten de artikelen 1, 2 en 3, van richtlijn 98/59/EG aldus worden uitgelegd dat de curator of de vereffenaar moet worden gelijkgesteld met een werkgever die voornemens is over te gaan tot collectieve ontslagen en daartoe de in de artikelen 2 en 3 van deze richtlijn bedoelde handelingen kan verrichten en de ontslagen kan verlenen (zaak C-323/08, punten 39, 40 en 41) (2)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 195/13

Beroep ingesteld op 18 mei 2010 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-246/10)

2010/C 195/19

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Peere en G. Zavvos, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende machines en tot wijziging van richtlijn 95/16/EG (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ofschoon de termijn voor omzetting van richtlijn 2006/42/EG in nationaal recht op 29 juni 2008 is verstreken, had verwerende partij op de datum van instelling van het onderhavige beroep de maatregelen die noodzakelijk zijn voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht, nog steeds niet vastgesteld of althans niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 157, blz. 24.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 179/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichthof (Duitsland) op 14 april 2010 — Mathilde Grasser/Freistaat Bayern

(Zaak C-184/10)

2010/C 179/31

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mathilde Grasser

Verwerende partij: Freistaat Bayern

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 1, lid 2, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439/EEG (1) aldus worden uitgelegd, dat een gastland gerechtigd is om een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs niet te erkennen, wanneer op grond van vermeldingen in dit rijbewijs vaststaat dat artikel 7, lid 1, sub b, van deze richtlijn is geschonden, maar het gastland op de houder van het rijbewijs vooraf geen maatregel in de zin van artikel 8, lid 2, van richtlijn 91/439/EEG heeft toegepast?

(1) Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237, blz. 1).
1.

Is een sanctiestelsel waarbij dwingend een even hoge geldboete van 100 000 HUF wordt opgelegd voor elke overtreding van de artikelen 13 tot en met 16 van verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad (1) van 20 december 1985 betreffende het gebruik van het registratieblad van het controleapparaat in het wegvervoer, in overeenstemming met het evenredigheidsvereiste van artikel 19, leden 1 en 4, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (2)?
1)

Is de invoering van een milieubelasting in de periode van 1 juli 2008 tot 15 december 2008 door de betrokken Roemeense regeling (spoeddecreet nr. 50/2008) in overeenstemming met de beginselen van de douane-unie en het verbod van dubbele belastingheffing, neergelegd in de artikelen 23, 25 en 90 EG, met dien verstande dat deze bepalingen van het Verdrag de invoering toestaan van een milieubelasting met de doelstelling die de Roemeense wetgever in de considerans van spoeddecreet nr. 50/2008 noemt, een doelstelling die ook in artikel 174 en volgende EG is vermeld, te weten de bescherming van het milieu door middel van programma’s en projecten voor de verbetering van de luchtkwaliteit en ter bereiking van de in de gemeenschapsregelgeving neergelegde grenswaarden daarvoor? Met andere woorden, wanneer in een lidstaat van de Europese Unie een milieubelasting wordt geheven bij de eerste registratie aldaar van nieuwe of tweedehands auto’s die zijn ingevoerd uit een andere lidstaat, levert artikel 174 en volgende EG dan een rechtvaardigingsgrond op om de artikelen 23, 25 en 90 EG buiten toepassing te laten?
2)

a) Dient artikel 2, punt 2, van het Verdrag van Aarhus zo te worden geïnterpreteerd dat het van de toepassingssfeer van het genoemde Verdrag wetgevende akten uitsluit zoals de stedenbouwkundige vergunningen of milieuvergunningen verleend overeenkomstig de artikelen 1 tot 4 van het decreet van het Waalse Gewest van 17 juli 2008 betreffende enkele vergunningen waarvoor er dringende redenen van algemeen belang bestaan? b) Dient artikel 2, punt 2, van het Verdrag van Aarhus zo te worden geïnterpreteerd dat het van de toepassingssfeer van het genoemde Verdrag wetgevende akten uitsluit zoals de bekrachtigingen van stedenbouwkundige vergunningen of milieuvergunningen vervat in de artikelen 5 tot 9 en 14 tot 17 van hetzelfde decreet? c) Dient artikel 1, lid 5, van de richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (2), zo te worden geïnterpreteerd dat het van de toepassingssfeer van de genoemde richtlijn wetgevende akten uitsluit zoals de stedenbouwkundige vergunningen of milieuvergunningen verleend overeenkomstig de procedure ingevoerd in de artikelen 1 tot 4 van hetzelfde decreet? d) Dient artikel 1, lid 5, van de richtlijn 85/337/EEG zo te worden geïnterpreteerd dat het van de toepassingssfeer van de genoemde richtlijn wetgevende akten uitsluit zoals de bekrachtigingen van stedenbouwkundige vergunningen of milieuvergunningen vervat in de artikelen 5 tot 9 en 14 tot 17 van hetzelfde decreet?
1)

Moeten de bepalingen van richtlijn 97/67/EG (1) van [15] december 1997, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/39/EG (2) betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst en in het bijzonder doch zonder hiertoe beperkt te zijn haar artikel 19, mede in het licht van de wijzigingen doorgevoerd door richtlijn 2008/6/EG (3) en die ten laatste op 31 december 2010 in nationaal recht omgezet moeten zijn, zo worden begrepen en uitgelegd dat het de lidstaten niet toegelaten is een externe klachtenregeling verplicht op te leggen aan aanbieders van niet-universele postdiensten omdat: i) op het punt van de toepasselijke klachten procedures ter bescherming van de gebruikers van postdiensten de richtlijn een volledige harmonisatie uitmaakt; of ii) deze verplichting door richtlijn 2002/39/EG enkel werd opgelegd aan de leverancier van de universele dienst en sinds richtlijn 2008/6/EG aan alle aanbieders van universele diensten terwijl krachtens de bewoordingen van artikel 19, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/6/EG lidstaten de ontwikkeling van onafhankelijke regelingen voor geschillen beslechting tussen aanbieders van andere dan universele postdiensten en eindgebruikers enkel zouden mogen aanmoedigen maar niet opleggen?
2)

Verzet artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat op 13 december 2007 te Lissabon is ondertekend, zich tegen een wettelijke regeling zoals vervat in artikel 78-2, vierde alinea, van de code de procédure pénale die erin voorziet dat „binnen een gebied gevormd door de landsgrens van Frankrijk met een staat die partij is bij de op 19 juni 1990 te Schengen ondertekende overeenkomst en een lijn die op 20 kilometer daar vandaan is getrokken, alsook in voor het publiek toegankelijke zones in bij besluit aangewezen havens, luchthavens en trein- en busstations die voor internationaal vervoer openstaan, eveneens de identiteit van een ieder kan worden gecontroleerd op de wijze voorzien in de eerste alinea, ten einde de naleving van de verplichtingen ter zake van het houden, het dragen en het tonen van de bij wet voorziene titels en documenten te verifiëren. Wanneer deze controle plaatsvindt in een trein die een internationale verbinding verzorgt, kan deze worden verricht op het traject tussen de grens en de eerste halte die zich op meer dan 20 kilometer van de grens bevindt. Op spoorlijnen die een internationale verbinding verzorgen en bijzondere kenmerken vertonen op het punt van de haltes die zij aandoen, kan de controle evenwel ook worden verricht tussen deze halte en een halte die zich binnen de volgende 50 kilometer bevindt. Deze lijnen en haltes worden bij ministerieel besluit aangewezen. Wanneer een snelwegtracé begint in het gebied genoemd in de eerste volzin van de onderhavige alinea en het eerste tolstation zich buiten de 20- kilometerlijn bevindt, kan de controle bovendien plaatsvinden bij dit tolstation en de aangrenzende parkeerplaatsen. De door deze bepaling betroffen tolstations worden bij besluit aangewezen.”?
3.

Voor het geval dat vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: is het gerecht van de lidstaat waarbij een geding het laatst is aangebracht, volgens artikel 27 van verordening nr. 44/2001 ook dan verplicht zijn uitspraak te aan te houden wanneer tegen een overeenkomst tot aanwijzing van de bevoegde rechter wordt aangevoerd dat deze overeenkomst ongeldig is omdat zij is tot stand gekomen op grond van een volgens de statuten van een der partijen ongeldig besluit van de organen van die partij?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 148/15

Beroep ingesteld op 15 maart 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-133/10)

2010/C 148/23

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Peere en K. Walkerová, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/81/EG van de Commissie van 28 november 2005 tot wijziging van richtlijn 80/723/EEG betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven en de financiële doorzichtigheid binnen bepaalde ondernemingen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2005/81/EG in nationaal recht is op 19 december 2006 verstreken. Op de datum van instelling van het onderhavige beroep had verweerder nog niet alle nodige maatregelen voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht genomen, althans niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 312, blz. 47.
4.

dat de staat, wanneer de juistheid van de in de aangifte vermelde teveel betaalde btw is vastgesteld, op de dag van vaststelling van de naar aanleiding van de belastingcontrole opgelegde aanslag een verrekening verricht met bij die aanslag vastgestelde belasting die is verschuldigd voor tijdvakken die vóór de dag van indiening van de belastingaangifte liggen, alsook met rente over die belasting, in plaats van op de dag van indiening van de belastingaangifte, in aanmerking genomen dat de staat tijdens de wettelijk vastgelegde termijn voor de teruggaaf van het bedrag geen rente verschuldigd is en vanaf de dag van indiening van de aangifte tot aan de vaststelling van de naar aanleiding van de belastingcontrole op te leggen aanslag rente over de verrekende belasting heft?
2.

Kan, wat de ontvangers van steun betreft, de personele werkingssfeer die is omschreven in artikel 1, lid 4, van verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad (1) en artikel 10, sub a, van verordening (EG) nr. 1259/1999 van de Raad (2) aldus worden uitgelegd, dat er uit het oogpunt van die personele werkingssfeer slechts twee voorwaarden voor steun gelden: in aanmerking voor steun komt a) de groep landbouwproducenten (individuele landbouwproducent) b) wier (wiens) bedrijf zich op het grondgebied van de Gemeenschap bevindt?
1.

Moet artikel 12, lid 1, van richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (PB 1997, L 10, blz. 13), laatstelijk gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1137/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 (PB L 311, blz. 1; hierna: „Seveso II-richtlijn”) aldus worden uitgelegd dat de daarin genoemde verplichtingen van de lidstaten, met name de verplichting om in hun beleid inzake het gebruik van de grond alsmede in de procedures voor de uitvoering van dit beleid, rekening te houden met de noodzaak om op langetermijnbasis voldoende afstand te laten bestaan tussen de onder deze richtlijn vallende inrichtingen enerzijds en door het publiek bezochte gebouwen anderzijds, gericht zijn tot planningsautoriteiten die over het gebruik van de grond op basis van een afweging van de betrokken openbare en persoonlijke belangen moeten beslissen, of richten zij zich eveneens tot bouwvergunningen verstrekkende instanties die op basis van een gebonden bevoegdheid beslissen over de goedkeuring van een project in een wijk met aaneengesloten bebouwing?
5.

Indien in het nationale recht van de EU-lidstaat is bepaald dat het slachtoffer van een verkeersongeval van de aansprakelijke persoon vergoeding kan eisen van de kosten van de herstelling, of in voorkomend geval van de vervanging van de personenauto, en van eventuele andere kosten, kan dan de vrijstelling van de verzekeraar van de verplichting om de gelaedeerde na een verkeersongeval in een vroeg stadium (meteen nadat het ongeval zich heeft voorgedaan) schadeloos te stellen, zodat de verzekeraar nadien naargelang van de uitspraak in het geding en in het bijzonder naargelang van de vaststelling van de persoon die voor de schade aansprakelijk is, een regresvordering kan instellen ter vergemakkelijking van een doelmatige en snelle afdoening van de schadevorderingen en om zo veel mogelijk kostbare gerechtelijke procedures te vermijden die de partijen ervan zouden kunnen weerhouden hun rechten geldend te maken, zelfs wanneer richtlijn 2003/8/EG (5) en aanbevelingen R(81)7 en (93)1 van toepassing zijn, als onrechtmatig en in strijd met alle richtlijnen inzake aansprakelijkheidsverzekeringen voor motorvoertuigen worden aangemerkt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/16

Beroep ingesteld op 20 januari 2010 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Denemarken

(Zaak C-33/10)

2010/C 113/24

Procestaal: Deens

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro, H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Denemarken

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Denemarken, door niet alle maatregelen te nemen die nodig zijn om op uiterlijk 30 oktober 2007 alle vergunningen te toetsen en, zo nodig, aan te passen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging,

— het Koninkrijk Denemarken verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens artikel 5, lid 1, van de richtlijn treffen de lidstaten maatregelen om op uiterlijk 30 oktober 2007 op de bestaande installaties een procedure tot vergunning en/of toetsing toe te passen. De termijn geldt zonder uitzondering en de richtlijn staat de lidstaten dus niet toe zich te beroepen op bijzondere omstandigheden ter rechtvaardiging van niet-nakoming van hun verplichting.

Het volstaat niet dat Denemarken maatregelen heeft genomen tot afsluiting van alle uitstaande zaken inzake nakoming van artikel 5, lid 1, van de richtlijn tegen eind 2009. Vertragingen als gevolg van de gemeentelijke hervorming van 1 januari 2007 kunnen evenmin een rol spelen bij de beoordeling of Denemarken zijn verplichtingen krachtens artikel 5, lid 1, is nagekomen. De termijn voor aanpassing van de installaties aan de desbetreffende regeling verstreek op 30 oktober 2007 en werd reeds op 22 september 2005 ter kennis van de lidstaten gebracht. Denemarken had dus verschillende jaren om de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om aan de richtlijn te voldoen.

Denemarken heeft niet betwist dat het de voorwaarden voor de vergunningen voor bestaande installaties niet heeft toegepast. Dus werkt ontegenzeggelijk een niet onaanzienlijk deel van alle acht Deense installaties zonder vergunning op grond van de richtlijn, hetgeen in strijd is met artikel 5, lid 1, van de richtlijn.

(1) PB L 24, blz. 8.