ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 1 van de wet van 20 februari 1939 op de bescherming van de titel en van het beroep van architect (Belgisch Staatsblad van 25 maart 1939, blz. 1942), zoals gewijzigd bij de wet van 21 november 2008 tot omzetting van de richtlijnen 2005/36/EG en 2006/100/EG en tot wijziging van de wetten van 20 februari 1939 op de bescherming van de titel en van het beroep van architect en 26 juni 1963 tot instelling van een Orde van Architecten (Belgisch Staatsblad van 11 februari 2009, blz. 11596; hierna: „wet van 20 februari 1939”), bepaalt:

„§ 1. Niemand mag de titel voeren van architect [...] indien hij niet in het bezit is van een diploma, waaruit blijkt dat hij met goed gevolg de examenproeven heeft afgelegd, welke vereist zijn voor het bekomen van dit diploma.

§ 2. Onverminderd de paragrafen 1 en 4 en de artikelen 7 en 12 van deze wet, mogen de Belgen en de onderdanen van de andere lidstaten van de Europese Gemeenschap of van een andere Staat die partij is bij het Akkoord over de Europese economische ruimte [van 2 mei 1992 (PB 1994, L 1, blz. 3; hierna: „EER-Overeenkomst”)] in België de titel van architect voeren als zij in het bezit zijn van een diploma, een certificaat of een andere titel als bedoeld in bijlage 1, sub b, bij deze wet, zoals die is gewijzigd door de gepubliceerde bijwerkingen in het Publicatieblad van de Europese Unie overeenkomstig artikel 21, lid 7, alinea 2, van [richtlijn 2005/36/EG]. Die bijwerkingen worden volledig in het Belgisch Staatsblad bekendgemaakt.

§ 2/1. De Belgische Staat erkent de in bijlage 2, sub a, bedoelde opleidingstitels van architect die door de andere lidstaten zijn afgegeven ter afsluiting van een opleiding waarmee uiterlijk gedurende het in de genoemde bijlage opgenomen referentieacademiejaar is begonnen, ook al voldoen deze titels niet aan de in bijlage 1, sub a, bedoelde minimumeisen. De Belgische Staat kent aan deze titels hetzelfde rechtsgevolg toe met betrekking tot de toegang tot en de uitoefening van de beroepswerkzaamheden van architect op zijn grondgebied als aan de door hemzelf afgegeven opleidingstitels van architect.

[...]

§ 2/2. Onverminderd paragraaf 2/1, zijn de verklaringen die aan onderdanen van de lidstaten zijn afgegeven door lidstaten die op de volgende tijdstippen een regeling kennen voor de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van architect, erkend:

[...]

De in het eerste lid bedoelde verklaringen bevestigen dat de houder ervan uiterlijk op deze datum toestemming heeft gekregen om de titel van architect te voeren, en dat hij in het kader van deze regeling de betrokken werkzaamheden tijdens de vijf jaar die aan de afgifte van die verklaringen voorafgaan, gedurende ten minste drie opeenvolgende jaren daadwerkelijk heeft uitgeoefend.

[...]”
8

Artikel 14 van die richtlijn bepaalt: „1. Indien huisvesting in natura wordt verstrekt, gebeurt dit in één van de volgende vormen of een combinatie daarvan: a) in ruimten die gebruikt worden om asielzoekers te huisvesten gedurende de behandeling van een asielverzoek dat aan de grens is ingediend; b) in opvangcentra die een toereikend huisvestingsniveau bieden; c) in particuliere huizen, appartementen, hotels of andere voor de huisvesting van asielzoekers aangepaste ruimten. [...] 3. Waar van toepassing, zien de lidstaten erop toe dat minderjarige kinderen van asielzoekers of minderjarige asielzoekers worden gehuisvest bij hun ouders of bij een volwassen familielid dat krachtens de wet of het gewoonterecht voor hen verantwoordelijk is. [...] 5. Het personeel dat in de opvangcentra werkt, moet een passende opleiding hebben. Voor deze personeelsleden geldt in de nationale wetgeving omschreven geheimhoudingsplicht in verband met de informatie waarvan zij uit hoofde van hun werk kennis nemen. [...] 8. Bij wijze van uitzondering mogen de lidstaten andere dan de in dit artikel genoemde regels inzake materiële opvangvoorzieningen vaststellen voor een zo kort mogelijke redelijke termijn, indien: — een eerste raming van de specifieke behoeften van de asielzoekers vereist is; — de in dit artikel genoemde materiële opvangvoorzieningen in een bepaald geografisch gebied niet voorhanden zijn; — de gewoonlijk beschikbare huisvestingscapaciteit tijdelijk uitgeput is; — de asielzoekers in een bewaringscentrum verblijven of zich in grenslokalen bevinden die zij niet mogen verlaten. Deze afwijkende voorzieningen moeten in elk geval de basisbehoeften dekken.”
41

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Zaak C‑454/13

Proximus NV

tegen

Gemeente Etterbeek

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het tribunal de première instance de Bruxelles)

„Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/20/EG — Artikelen 12 en 13 — Administratieve bijdragen — Vergoeding voor het recht om faciliteiten te installeren — Werkingssfeer — Gemeentelijke regeling — Belasting op antennes voor mobiele telefonie”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 december 2015

Harmonisatie van de wetgevingen — Telecommunicatiesector — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Vergunning — Richtlijn 2002/20 — Bijdragen en heffingen die van toepassing zijn op ondernemingen die een elektronischecommunicatiedienst of -netwerk aanbieden — Begrip — Belasting opgelegd aan houders van rechten op antennes voor mobiele telefonie — Daaronder begrepen — Voorwaarden

(Richtlijn 2002/20 van het Europees Parlement en de Raad, art. 12 en 13)

De artikelen 12 en 13 van richtlijn 2002/20 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat een belasting wordt opgelegd aan elke natuurlijke of rechtspersoon die houder is van een zakelijk recht op een antenne voor mobiele telefonie of van een recht tot exploitatie van een dergelijke antenne.

Een dergelijke belasting wordt immers weliswaar opgelegd aan elke natuurlijke of rechtspersoon die houder is van een zakelijk recht op een antenne voor mobiele telefonie of van een recht tot exploitatie van een dergelijke antenne, die een fysieke infrastructuur is die het aanbieden van elektronischecommunicatienetwerken en -diensten mogelijk maakt, maar deze belasting vertoont niet de kenmerken van een vergoeding die aan aanbieders van elektronischecommunicatienetwerken en -diensten wordt opgelegd in ruil voor het recht om faciliteiten te installeren. Bovendien is deze belasting niet verschuldigd op grond van een belastbaar feit dat verband houdt met de algemene machtigingsprocedure waarbij aan ondernemingen de bevoegdheid wordt verleend om elektronischecommunicatienetwerken en -diensten aan te bieden. Het staat echter aan de nationale rechter om dit te verifiëren.

(cf. punten 26, 28, 29 en dictum)
Krachtens artikel 13, lid 2, VEU handelt elke instelling binnen de grenzen van de bevoegdheden die haar in de Verdragen zijn toegedeeld en volgens de daarin bepaalde procedures, voorwaarden en doelstellingen. In deze bepaling komt het beginsel van institutioneel evenwicht tot uitdrukking, dat kenmerkend is voor de institutionele structuur van de Unie en dat gebiedt dat elk van de instellingen bij de uitoefening van haar bevoegdheden die van de andere instellingen eerbiedigt.

Wat het wetgevend initiatiefrecht van de Commissie in het kader van de gewone wetgevingsprocedure betreft, blijkt uit artikel 17, lid 2, VEU en de artikelen 289 VWEU en 293 VWEU, in hun onderling verband beschouwd, dat de Commissie bevoegd is om haar voorstel te wijzigen en zelfs om dit zo nodig in te trekken, zolang de Raad geen besluit heeft genomen, zoals het in beginsel ook aan haar staat om te bepalen of zij al dan niet een wetgevingsvoorstel indient en om in voorkomend geval het voorwerp, het doel en de inhoud ervan vast te stellen. Deze intrekkingsbevoegdheid kan deze instelling evenwel geen vetorecht in het wetgevingsproces verlenen. Een dergelijk vetorecht zou in strijd zijn met het beginsel van toedeling van bevoegdheden en het beginsel van institutioneel evenwicht. Indien de Commissie, na een voorstel te hebben ingediend in het kader van de gewone wetgevingsprocedure, besluit om dat voorstel in te trekken, dient zij aan het Parlement en de Raad de gronden voor deze intrekking uiteen te zetten en deze in geval van betwisting met overtuigende argumenten te onderbouwen.

De Commissie heeft het recht om een wetgevingsvoorstel in te trekken, wanneer een door het Parlement en de Raad voorgenomen wijziging dit voorstel op zodanige wijze ontwricht dat de verwezenlijking van de hiermee nagestreefde doelstellingen wordt verhinderd en het voorstel dus zijn bestaansreden verliest. Zij kan dit evenwel pas doen nadat zij in de geest van loyale samenwerking die krachtens artikel 13, lid 2, VEU de verhoudingen tussen de instellingen van de Unie in het kader van de gewone wetgevingsprocedure dient te beheersen, terdege rekening heeft gehouden met de overwegingen van het Parlement en de Raad die ten grondslag liggen aan hun verlangen om haar voorstel te wijzigen. In die omstandigheden kan noch het feit dat de Commissie geen gebruik heeft gemaakt van de in de artikelen 3, lid 2, en 11, lid 1, van het reglement van orde van de Raad bedoelde mogelijkheid om deze laatste te verzoeken over het voorstel te stemmen, noch het feit dat het intrekkingsbesluit is vastgesteld op dezelfde dag dat het Parlement en de Raad op het punt stonden om hun akkoord met betrekking tot dat voorstel formeel vast te leggen, aldus worden opgevat dat de Commissie hiermee het beginsel van loyale samenwerking zou hebben geschonden.

(cf. punten 74‑76, 83, 106)
De artikelen 1 en 9, eerste alinea, onder a), van richtlijn 85/374 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken moeten aldus worden uitgelegd dat de schade veroorzaakt door een chirurgische ingreep ter vervanging van een gebrekkig product zoals een pacemaker of een implanteerbare cardioverter-defibrillator „schade veroorzaakt door dood of door lichamelijk letsel” is, waarvoor de producent aansprakelijk is wanneer deze ingreep noodzakelijk is om het gebrek van het product te verhelpen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te beoordelen of, rekening houdend met de bijzonder kwetsbare situatie van de patiënten die een implanteerbare cardioverter-defibrillator gebruiken, een dergelijk uitschakelen geschikt is om het gebrek van dit product, bestaande in het abnormale risico van schade dat de betrokken patiënten daardoor lopen, te verhelpen dan wel of daartoe vervanging van dit product noodzakelijk is.

(cf. punten 54, 55, dictum 2)
Verordening nr. 1408/71, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 307/1999, moet in die zin worden uitgelegd dat een werknemer die staatsburger is van een lidstaat waarin hij woont en waarin over zijn inkomsten belasting wordt geheven, die op verschillende plekken op de wereld, met name boven het continentaal plat van een aantal lidstaten, werkt op een onder de vlag van een derde staat varende pijpenlegger, die voorheen werkzaam was voor een in zijn woonlidstaat gevestigde onderneming, maar van werkgever is veranderd en thans werkt voor een op het grondgebied van de Zwitserse Bondsstaat gevestigde onderneming – welke derde staat voor de toepassing van verordening nr. 1408/71 wordt gelijkgesteld met een lidstaat –, doch blijft wonen in dezelfde lidstaat en blijft varen op hetzelfde schip, binnen de personele werkingssfeer van die verordening valt.

De enkele omstandigheid dat een werknemer zijn werkzaamheden buiten het grondgebied van de Unie verricht, volstaat immers niet om de toepassing van de regels van de Unie inzake het vrije verkeer van werknemers uit te sluiten wanneer de arbeidsverhouding een voldoende nauwe aanknoping met dat grondgebied behoudt.

In dit verband moet erop worden gewezen dat een voldoende nauwe aanknoping tussen de betrokken arbeidsverhouding en het grondgebied van de Unie met name voortvloeit uit het feit dat een burger van de Unie die in een lidstaat woont, is aangeworven door een in een andere lidstaat gevestigde onderneming en voor rekening van die onderneming activiteiten verricht.

(cf. punten 42, 43, 45, dictum 1)
Artikel 7, lid 2, onder c), van verordening nr. 1408/71, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1992/2006, moet aldus worden uitgelegd dat een bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere verdragsluitende staat hebben gehad, welke overeenkomst is gesloten op een tijdstip waarop een van de ondertekenende staten nog niet tot de Unie was toegetreden en die niet in bijlage III bij deze verordening is opgenomen, niet van toepassing blijft wanneer de politieke vluchtelingen naar hun staat van herkomst zijn gerepatrieerd vóórdat de bilaterale overeenkomst is gesloten en die verordening in werking is getreden.

In dit verband berusten de beginselen die voortvloeien uit het arrest van 7 februari 1991, Rönfeldt, C‑227/89, op de gedachte dat de belanghebbende er rechtmatig op kon vertrouwen dat hij aanspraak kon maken op toepassing van de bepalingen van een bilaterale overeenkomst die op het tijdstip waarop hij heeft besloten om zich naar een andere lidstaat te begeven, de enige op hem toepasselijke regeling was.

In omstandigheden waarin de belanghebbenden zes jaar voordat de bilaterale overeenkomst is gesloten, een lidstaat hebben verlaten om naar hun staat van herkomst terug te keren, konden deze belanghebbenden er niet rechtmatig op vertrouwen dat zij in aanmerking kwamen voor toepassing van de bepalingen van de bilaterale overeenkomst, aangezien deze op het tijdstip van hun repatriëring naar hun staat van herkomst nog niet was gesloten.

(cf. punten 41, 42, 45 en dictum)
3.

Milieu — Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen — Richtlijn 91/676 — Uitvoering van de actieprogramma’s voor de kwetsbare zones — Verplichte maatregelen ter beperking van het op of in de bodem brengen van meststoffen — Regel die het op of in de bodem brengen van meststoffen op sterk hellende gronden verbiedt, maar niet geldt voor elk type van meststof en alleen geldt voor gronden waarop geen gewassen staan — Niet-nakoming (Richtlijn 91/676 van de Raad, art. 5, lid 3, sub a en b, en lid 4, en bijlage II, A, punt 2) (cf. punten 94‑97, 106)
De werkingssfeer van artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 beperken tot situaties waarin de procedure inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid samenhangt met een andere, reeds aanhangige procedure, zou de mogelijkheden om van de in die bepaling bedoelde prorogatie van rechtsmacht gebruik te maken immers aanzienlijk beperken, aangezien de noodzaak om een procedure inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid in te stellen los van enige andere procedure kan ontstaan, en zou derhalve afbreuk doen aan het nuttige effect van die bepaling en aan het doel van gelijke behandeling van alle kinderen.

Artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat het voor een procedure inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid de grondslag kan vormen van de bevoegdheid van een rechterlijke instantie van een andere lidstaat dan de lidstaat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, ook al is bij de gekozen rechterlijke instantie geen andere procedure aanhangig.

Artikel 12, lid 3, sub b, van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegdheid van de rechterlijke instantie bij wie een partij een procedure inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid heeft ingesteld, niet kan worden geacht „uitdrukkelijk dan wel op enige andere ondubbelzinnige wijze te zijn aanvaard door alle partijen bij de procedure” in de zin van die bepaling, wanneer de verwerende partij in die eerste procedure daarna bij dezelfde rechterlijke instantie een tweede procedure instelt en bij de eerste door haar te stellen handeling in de eerste procedure aanvoert dat die rechterlijke instantie onbevoegd is.

(cf. punt 59, dictum 2)
De artikelen 2, lid 1, 9 en 11 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat de diensten die een in een derde land gevestigd hoofdkantoor verricht voor zijn filiaal in een lidstaat, belastbare handelingen vormen indien dat filiaal lid is van een btw-groep.

De artikelen 56, 193 en 196 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat een groep personen in een lidstaat die voor de belasting over de toegevoegde waarde als één belastingplichtige kunnen worden aangemerkt, in een situatie waarin een in een derde land gevestigd hoofdkantoor van een vennootschap diensten onder bezwarende titel verricht voor een filiaal van dezelfde vennootschap dat gevestigd is in die lidstaat en lid is van die groep, als afnemer van de diensten de tot voldoening van de verschuldigde belasting over toegevoegde waarde gehouden persoon wordt.

Artikel 196 van richtlijn 2006/112 bepaalt immers, in afwijking van de algemene regel van artikel 193 van die richtlijn, volgens welke de belasting over de toegevoegde waarde in een lidstaat verschuldigd is door de belastingplichtige die een belastbare dienst verricht, dat de belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is door de belastingplichtige afnemer van deze dienst wanneer de in artikel 56 van deze richtlijn bedoelde dienst door een niet in die lidstaat gevestigde belastingplichtige wordt verricht.

De verrichting van deze diensten in een dergelijke situatie vormt een belastbare handeling uit hoofde van artikel 2, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112, en de groep waartoe het filiaal behoort en die de ontvanger van de diensten is, wordt voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde als de afnemer van deze diensten beschouwd.

(cf. punten 34, 35, 37, 38, dictum 2)
Artikel 1, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een vordering die ertoe strekt vergoeding te verkrijgen van schade als gevolg van beweerde inbreuken op het mededingingsrecht van de Unie, onder het begrip „burgerlijke en handelszaken” in de zin van die bepaling en daarmee onder het toepassingsgebied van deze verordening valt.

Artikel 22, punt 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een vordering die ertoe strekt vergoeding te verkrijgen van schade als gevolg van beweerde inbreuken op het mededingingsrecht van de Unie, niet is te beschouwen als een procedure waarin de geldigheid van besluiten van organen van vennootschappen in de zin van die bepaling aan de orde is.

Artikel 34, punt 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat noch de wijze van bepaling van de hoogte van de bedragen die gemoeid zijn met de voorlopige en bewarende maatregelen die zijn gelast bij een beslissing waarvan de erkenning en de tenuitvoerlegging worden gevorderd – wanneer de redenering die tot de bepaling van de hoogte van die bedragen heeft geleid, kan worden gevolgd en ook al stond beroep open en is beroep ingesteld om een dergelijke berekening te betwisten – noch het louter inroepen van ernstige economische gevolgen aantoont dat de openbare orde van de aangezochte lidstaat is geschonden, zodat de erkenning en de tenuitvoerlegging in die lidstaat van een dergelijke in een andere lidstaat gegeven beslissing kunnen worden geweigerd.

De omvang van de motiveringsplicht kan immers verschillen naargelang van de aard van de betrokken rechterlijke beslissing en moet worden onderzocht in het licht van de procedure in haar geheel beschouwd en van alle relevante omstandigheden, met inachtneming van de met deze beslissing gepaard gaande procedurele waarborgen, om na te gaan of deze laatste de betrokken personen de mogelijkheid waarborgen om tegen die beslissing zinvol en effectief beroep in te stellen.

Voor het overige strekt het begrip „openbare orde” in de zin van artikel 34, punt 1, van verordening nr. 44/2001 ter bescherming van rechtsbelangen die in een rechtsregel tot uitdrukking komen, en niet van zuiver economische belangen.

(cf. punten 52, 56, 59, dictum 3)
Artikel 3 van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen moet, wat de in dit artikel vastgestelde verjaringstermijn voor vervolgingen betreft, aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op de vervolgingen die door de nationale autoriteiten tegen de ontvangers van steun van de Unie worden ingesteld naar aanleiding van onregelmatigheden die zijn vastgesteld door het nationale orgaan dat in het kader van het EOGFL belast is met de betaling van de uitvoerrestituties.

In dat verband is artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2988/95 zowel van toepassing op de onregelmatigheden die tot een administratieve sanctie als bedoeld in artikel 5 van de verordening leiden, als op de in artikel 4 ervan bedoelde onregelmatigheden die voorwerp zijn van een administratieve maatregel strekkende tot ontneming van het ten onrechte verkregen voordeel zonder echter het karakter van een sanctie te hebben.

(cf. punten 41, 45, dictum 1)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken — Voorwaarden — Gebruik van het teken in het economische verkeer — Plaatselijke betekenis van het teken — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4) (cf. punten 51‑54)