ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 10 juli 2020 — Jindal Saw en Jindal Saw Italia / Commissie

(Zaak T-440/20)

(2020/C 297/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Jindal Saw Ltd (New Delhi, India), Jindal Saw Italia SpA (Trieste, Italië) (vertegenwoordigers: R. Antonini, E. Monard en B. Maniatis, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2020/527 van de Commissie van 15 april 2020 tot het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India, wat Jindal Saw Limited betreft, naar aanleiding van het arrest van het Gerecht in zaak T-301/16;

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

1. Eerste middel: schending van artikel 10, lid 1, van verordening (EG) nr. 1225/2009 en van het algemene beginsel van het verbod van terugwerkende kracht.

2. Tweede middel: schending het algemene beginsel van het verbod van terugwerkende kracht en van het algemene beginsel van rechtszekerheid.

3. Derde middel: schending van de artikelen 266 en 264 VWEU.

4. Vierde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel en van artikel 5, leden 1 en 4, VEU.

5. Vijfde middel: schending van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

6. Zesde middel: schending van artikel 103 van het douanewetboek van de Unie en van artikel 296 VWEU.
C 279/55

Beroep ingesteld op 7 juli 2020 — Deutsche Kreditbank/GAR

(Zaak T-419/20)

(2020/C 279/69)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Deutsche Kreditbank AG (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en K. Helle, advocaten)

Verwerende partij: gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— het besluit van de gemeenschappelijke afwikkelingsraad van 15 april 2020 betreffende de berekening van de voor 2020 vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijke afwikkelingsfonds (SRB/ES/2020/24), met inbegrip van de bijlagen, nietig verklaren, voor zover het bestreden besluit, met inbegrip van de bijlagen I en II, verzoeksters bijdrage betreft;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster negen middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenkomen met het eerste, tweede, derde, vierde, zevende, achtste, negende, tiende en elfde middel aangevoerd in zaak T-405/20, DZ Hyp/GAR.
Beroep ingesteld op 14 juli 2020 — KZ/Commissie

(Zaak T-453/20)

(2020/C 287/61)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: KZ (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— de bij mededelingen van de administratie nr. 32-2019 van 14 november 2019 vastgestelde lijst van bevorderde ambtenaren nietig te verklaren, voor zover haar naam daarop niet voorkomt;

— de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van het beroep voert de verzoekende partij een middel aan, ontleend aan een exceptie van onwettigheid van de algemene uitvoeringsbepalingen (hierna: “AUB”) van artikel 45 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: “Statuut”). Zij betwist de uitlegging van de Commissie dat artikel 40, lid 3, van het Statuut betekent dat de ambtenaar die op de datum waarop het bevorderingsbesluit door het tot aanstelling bevoegd gezag wordt genomen met verlof om redenen van persoonlijke aard is, niet in aanmerking komt voor de aldus afgesloten bevorderingsronde. Zij beroept zich op een teleologische en systematische uitlegging van artikel 40, lid 3, van het Statuut en stelt dat de Commissie met haar uitlegging het recht op bevordering schendt in de zin van artikel 45 van het Statuut. Voorts schendt de Commissie de beginselen van rechtszekerheid en van de samenhang van de statutaire bepalingen in het kader waarvan die AUB moeten worden bezien alsmede het beginsel van gelijke behandeling bij het verloop van de carrière krachtens artikel 5, lid 5, van het Statuut. Ten slotte beroept zij zich op het gebrek aan logica en evenredigheid van de gevolgen die de toepassing van de AUB meebrengt.
Beroep ingesteld op 29 mei 2020 — Sogia Ellas/Commissie

(Zaak T-347/20)

(2020/C 271/51)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Sogia Ellas AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: P. Bernitsas, M. Androulakaki, A. Patsalia en E. Kalogiannis, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht:

— haar beroep ontvankelijk te verklaren;

— het besluit nietig te verklaren in zijn geheel of, subsidiair, voor zover het verzoekster betreft (1);

— subsidiair, artikel 2 van het besluit nietig te verklaren voor zover het de terugvordering van de betrokken steunbedragen in hun geheel gelast of, subsidiair, voor zover zij verzoekster betreffen; en

— de Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

1. Eerste middel: onjuiste uitlegging en ontoereikende motivering door de Commissie wat betreft het bestaan van staatsteun; er is niet voldaan aan de criteria van economisch voordeel, selectiviteit en vervalsing van de mededinging.

2. Tweede middel: de bestreden maatregelen vormen onverenigbare staatssteun in de zin van artikel 107, lid 2, onder b), VWEU.

3. Derde middel: schending van de beginselen van behoorlijk bestuur, van het recht om vooraf te worden gehoord en van de plicht om het besluit te motiveren alsmede schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

4. Vierde middel: schending van artikel 14, lid 1, van verordening (EG) 659/1999 (2) en artikel 16, lid 1, van verordening (EU) 2015/1589 (3), en de omstandigheid dat het besluit is vastgesteld met schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen.]

5. Vijfde middel: het besluit is vastgesteld met schending van het evenredigheidsbeginsel.

(1) Besluit (EU) 2020/394 van de Commissie van 7 oktober 2019 betreffende steunmaatregel SA.39119 (2016/C) (ex 2015/NN) (ex 2014/CP) door de Helleense Republiek ten uitvoer gelegd in de vorm van rentesubsidies en garanties in verband met de branden van 2007 [kennisgeving geschied onder nummer C(2019) 7094] (PB 2020, L 76, blz. 4)

(2) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).

(3) Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).
1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfout, aangezien de drie jaar beroepservaring die verzoeker had in communicatie, niet in aanmerking is genomen.
2.

De Europese Commissie heeft specifieke VWEU-bepalingen en de algemene Unierechtelijke beginselen inzake het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging, die ten grondslag hebben gelegen aan de liberalisering van het luchtvervoer sinds het einde van de jaren 80, geschonden. De liberalisering van de luchtvervoersmarkt in de EU heeft de groei van werkelijk pan-Europese lowbudgetluchtvaartmaatschappijen mogelijk gemaakt. De Europese Commissie is voorbijgegaan aan de schade die dergelijke pan-Europese luchtvaartmaatschappijen ten gevolge van de COVID-19 crisis hebben geleden en aan de rol die zij binnen het Finse luchtnetwerk vervullen, door toe te staan dat Finland enkel steun verleent aan Finnair. Artikel 107, lid 3, onder b), VWEU voorziet in een uitzondering op het verbod op staatssteun van artikel 107, lid 1, VWEU maar voorziet niet in een uitzondering op de andere regels en beginselen van het VWEU.
1.

Niet-nakoming van de motiveringsplicht van artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, leden 1 en 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”) Verzoekster betoogt dat verweerder het besluit had moeten motiveren in een authentieke Duitstalige versie. Verweerder is voorts de motiveringsplicht op verschillende punten niet nagekomen, aangezien het besluit, met inbegrip van de bijlagen, zelfs in de authentiek verklaarde Engelstalige versie in het geheel niet aangeeft hoe en op welke gronden verweerder de bijdrage van verzoekster heeft berekend.
2.

Tweede middel In het kader van het tweede middel wordt betoogd dat artikel 18 juncto artikel 20 van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie discriminerend en derhalve ongeldig is, aangezien voor ambtenaren in actieve dienst een huwelijksduur van een jaar volstaat om uit te gaan van een vaste relatie die de echtgenoot van een ambtenaar na zijn overlijden recht op een overlevingspensioen geeft, terwijl echtgenoten van ambtenaren die pas na hun pensionering in het huwelijk treden, een huwelijksduur van vijf jaar moet aantonen om aanspraak te krijgen op het overlevingspensioen.
C 247/36

Beroep ingesteld op 27 mei 2020 — Stadtwerke Leipzig/Commissie

(Zaak T-313/20)

(2020/C 247/48)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Stadtwerke Leipzig GmbH (Leipzig, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— verweersters besluit van 26 februari 2019 waarbij de concentratie “RWE/E.ON Assets” verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8871 (PB 2020, C 111, blz. 1), nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-312/20, EVH/Commissie.
C 240/31

Beroep ingesteld op 27 mei 2020 — eins energie in sachsen/Commissie

(Zaak T-318/20)

(2020/C 240/39)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (Chemnitz, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— verweersters besluit van 26 februari 2019 waarbij de concentratie “RWE/E.ON Assets” verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8871 (PB 2020, C 111, blz. 1), nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-312/20, EVH/Commissie.
4.

Vierde middel: de rechten van verdediging van verzoeker zijn geschonden en/of doeltreffende bescherming in rechte is hem ontzegd. De Raad heeft nagelaten met verzoeker in overleg te treden alvorens hem opnieuw op de lijst te plaatsen, heeft verzoeker niet alle gegevens bezorgd waarop hij zich baseerde, en heeft verzuimd verzoeker een behoorlijke of eerlijke kans te geven om fouten recht te zetten of informatie te verschaffen. Aan verzoeker is op geen enkel moment serieus, geloofwaardig of concreet bewijs en een motivering verschaft ter rechtvaardiging van het opleggen van beperkende maatregelen en er zijn geen aanwijzingen dat de Raad de opmerkingen van verzoeker in aanmerking heeft genomen alvorens een beslissing te nemen.
Beroep ingesteld op 5 mei 2020 — Oatly/EUIPO (IT'S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS)

(Zaak T-253/20)

(2020/C 215/65)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Oatly AB (Malmö, Zweden) (vertegenwoordiger: M. Johansson, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk IT’S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS — inschrijvingsaanvraag nr. 18 035 560

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 7 februari 2020 in zaak R 2446/2019-5

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO verwijzen in zijn eigen kosten en in de kosten die verzoekster in de onderhavige procedure zijn opgekomen.

Aangevoerd middel
—

vaststelling van de onwettigheid van verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 442/2011, voor zover deze verzoeker betreft, van besluit 2013/255/GBVB van 31 mei 2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, voor zover het verzoeker betreft, van uitvoeringsverordening (EU) 2020/211 van de Raad van 17 februari 2020 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, voor zover deze verzoeker betreft, en van uitvoeringsbesluit (GBVB) 2020/212 van de Raad van 17 februari 2020 tot uitvoering van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, voor zover het verzoeker betreft;
1.

Eerste middel: het bestreden besluit is in strijd met artikel 10, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG (1) juncto artikel 10, lid 2, onder a), ervan, door het geneesmiddel Precedex, waarvoor in Tsjechië voorafgaand aan de toetreding tot de EU een nationale vergunning voor het in de handel brengen was verleend, toe te laten als referentiegeneesmiddel, aangezien deze nationale vergunning voor het in de handel brengen niet overeenkomstig het geldende Unierecht was verleend (of geactualiseerd).
—

De verwerende partij probeert met het bestreden besluit om de verzoekende partij essentiële socialezekerheidsrechten (in dit geval de dekking in geval van overlijden en invaliditeit) te ontnemen op basis van vermeende genetische kenmerken en/of een vermeende handicap. De EIB heeft haar grondrechten geschonden door haar onder dreiging van beëindiging van de arbeidsovereenkomst te doen afzien van socialezekerheidsrechten. Het gedrag van de EIB is discriminerend, aangezien zij op basis van een willekeurige grond (het bestaan van een “zeer/uiterst laag” risico van invaliditeit in de toekomst) en voor een willekeurige periode (5 jaar) probeert om de fundamentele rechten op sociale zekerheid van de verzoekende partij te beperken.
6.

Coördinatie van het project: schending van het gewettigd vertrouwen, van wezenlijke vormvoorschriften, van de artikelen 15 en 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, alsmede schending van artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, ontoereikende motivering, schending van het evenredigheidsbeginsel, van artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en van artikel 18 van de Gemeenschappelijke Bepalingen over de financiering, omdat niet zou kunnen worden opgemaakt hoe het verlagingspercentage is vastgesteld en het toegepaste verlagingspercentage in ieder geval niet in verhouding staat tot de uitgevoerde acties.
—

de Commissie veroordelen tot betaling van vertragingsrente over het bedrag onder (a), namelijk over de vergoeding die overeenkomt met de vertragingsrente over het deel van boete dat nietig is verklaard. Die vertragingsrente moet worden berekend tegen de toepasselijke herfinancieringsrentevoet van de ECB vermeerderd met 3,5 procentpunten (berekend over de vergoeding van 300 637,32 EUR, wat neerkomt op 28,83 EUR per dag) of, subsidiair, tegen een rentevoet die het Hof passend acht. Deze vertragingsrente moet worden berekend over het tijdvak vanaf de datum van de terugbetaling van de hoofdsom door de Commissie op 11 december 2019 of, subsidiair, vanaf de datum waarop het arrest van het Gerecht in deze zaak zal worden gewezen of, meer subsidiair, over het tijdvak vanaf de datum die het Hof passend acht;
1.

Eerste middel in het kader van artikel 263 VWEU: verweerder heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de in verordening nr. 1290/2013 (1) neergelegde criteria om in aanmerking te komen voor de subsidie in het kader van het kmo-instrument onjuist toegepast.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en niet-nakoming van de motiveringsplicht. In dit verband betoogt verzoeker dat hij niet redelijk is behandeld door de Commissie, die niet heeft voldaan aan de op haar rustende zorgvuldigheidsplicht en zorgplicht. De Commissie had zich op de hoogte moeten stellen van de uitkomst van de strafprocedure, die is afgesloten met een seponering van de zaak en die uitkomst moeten toezenden aan de tuchtraad, zodat die daarmee rekening kon houden bij zijn besluit.
4.

Het vierde middel berust op niet-toepasselijkheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB van de Raad van 20 december 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2008/369/GBVB (PB 2010, L 336, blz. 30) en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 van de Raad van 18 juli 2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2005, L 193, blz. 1). Dienaangaande stelt verzoeker dat het in deze artikelen gedefinieerde juridische criterium, waarop de plaatsing van zijn naam op de betrokken lijsten is gebaseerd, het beginsel van voorzienbaarheid van de Uniehandelingen en het evenredigheidsbeginsel schendt, aangezien het de Raad een willekeurige en discretionaire beoordelingsbevoegdheid toekent.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 100 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (RAP). Volgens verzoekster is de toepassing van het voorbehoud op haar in strijd met artikel 100 RAP, dat restrictief en in overeenstemming met het in artikel 45 VWEU bedoelde vrije verkeer van werknemers moet worden uitgelegd. Artikel 100 RAP moet eveneens in overeenstemming met de artikelen 34 en 35 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”) en met de artikelen 12 en 13 van het Europees Sociaal Handvest worden uitgelegd. Subsidiair wordt een exceptie van onwettigheid van artikel 100 RAP opgeworpen, op grond dat die bepaling in strijd is met artikel 45 VWEU, met de artikelen 34 en 35 van het Handvest en met de artikelen 12 en 13 van het Europees Sociaal Handvest.
3.

Derde middel: het besluit van verweerder van 5 december 2019 om perceel 15 in het kader van aanbestedingsprocedure TRA/EU19/2019 aan slechts één marktdeelnemer te gunnen is in strijd met de algemene beginselen van het Unierecht, met name het recht inzake overheidsopdrachten, en met de voorwaarden van de aanbestedingsprocedure.
—

derhalve de Europese Investeringsbank op bovengenoemde gronden veroordelen om verzoeker het bedrag van 143 915,70 EUR te betalen voor de immateriële schade en om hem het bedrag van 1 726 988,40 EUR te betalen voor de materiële schade, of om hem elk ander – zelfs hoger – bedrag te betalen dat door het Gerecht of door deskundigen ex aequo et bono te bepalen is, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het onderhavige verzoek in rechte tot de betaling;
C 45/76

Beroep ingesteld op 14 november 2019 – Moerenhout e.a./Commissie

(Zaak T-789/19)

(2020/C 45/61)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Tom Moerenhout (Humbeek, België) en zes andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: G. Devers, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van de bestreden beslissing;

— verwijzing van de Commissie in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep tegen besluit C(2019) 6390 final van de Commissie van 4 september 2019 tot weigering van de inschrijving van het Europees burgerinitiatief getiteld „Ensuring Common Commercial Policy conformity with EU Treaties and compliance with international law” (PB 2019, L 241, blz. 12) voeren de verzoekende partijen vier middelen aan.

1. Eerste middel: schending van artikel 41, lid 1 van het Handvest van de grondrechten, alsook schending van artikel 4, leden 1 en 2, van verordening (EU) nr. 211/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 over het burgerinitiatief (PB 2011, L 65, blz. 1), aangezien de Commissie het voorgestelde burgerinitiatief verdraaid heeft.

2. Tweede middel: schending van artikel 4, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 211/2011, aangezien de Commissie haar verplichting tot motivering van de bestreden beslissing niet is nagekomen.

3. Derde middel: schending van artikel 4, lid 2, onder b), van verordening nr. 211/2011, aangezien de Commissie heeft geoordeeld dat de door het burgerinitiatief beoogde actie enkel op grond van artikel 215 VWEU kon worden uitgevoerd, terwijl deze actie kennelijk binnen de werkingssfeer van het gemeenschappelijk handelsbeleid valt.
—

subsidiair, verklaren dat voor de vaststelling van het bedrag aan terug te vorderen steun rekening dient te worden gehouden met verliezen, ontheffingen of vrijstellingen waarvoor verzoekster in aanmerking kwam op het tijdstip dat zij de vrijstelling inzake groepsfinanciering inriep, of met die waarvoor verzoekster op dat tijdstip in aanmerking zou zijn gekomen als zij de betrokken vrijstelling niet zou hebben ingeroepen, zelfs wanneer die verliezen, ontheffingen of vrijstellingen voor verzoekster inmiddels niet meer beschikbaar zijn omdat de wettelijke termijn in het Verenigd Koninkrijk voor het inroepen of gebruiken ervan is verstreken; en
2.

Tweede middel: de Commissie heeft gedwaald ten aanzien van het recht bij de toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU en/of een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door een onjuiste opvatting te huldigen bij de analyse van de CFC-regels. De Commissie heeft de bepalingen van hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010] – die de vrijstelling inzake groepsfinanciering bevat – verkeerdelijk behandeld als een soort afwijking van een algemene belasting als vastgesteld in hoofdstuk 5 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010.
—

In dit verband wordt aangevoerd dat de toepassing van artikel 7 van uitvoeringsverordening 2019/661 veel verder gaat dan wat vereist en noodzakelijk is om de doelstellingen van de regels die gericht zijn op een beter en efficiënter gebruik van het elektronische register te verwezenlijken. De aangevoerde gebreken en redenen zijn ook van toepassing op het geval waarin de aan de dochtermaatschappij van verzoekster toekomende quota moeten worden geacht aan verzoekster als enige aangever te zijn toegewezen. In dat geval lijkt het feit dat de besluiten ingrijpen op de bedrijfsorganisatie van de groep waarvoor verzoekster verantwoordelijk is, met budgettaire, fiscale en economische gevolgen, op geen enkele wijze gerechtvaardigd en redelijk in het licht van de door de regels nagestreefde doelstellingen.
1.

Eerste middel: schending van verzoeksters uit artikel 108, lid 2, VWEU voortvloeiende procedurele rechten, omdat zij – in het kader van een formele onderzoeksprocedure, die in casu niet is ingeleid – niet is verzocht haar opmerkingen in te dienen over het voornemen om het aantal deernemers op de capaciteitsmarkt te vergroten, zodat naast de nieuwe productie-eenheden waarvoor reeds alle vergunningen voor de bouw en de werking van de installaties zijn afgegeven, ook de nieuwe productie-eenheden die enkel de bestuurlijke procedure voor de afgifte van die vergunningen hebben gestart, onder het begrip „nieuwe capaciteit” vallen. — Het besluit geeft blijk van een kennelijk ontoereikend onderzoek en heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden voor zover de Commissie niet naar behoren heeft beoordeeld welke effecten de wijziging die aan het in 2018 goedgekeurde stelsel is aangebracht, heeft op de activiteiten van de reeds bestaande installaties.