Uit artikel 6 van deze verordening komt namelijk een algemeen beginsel van registratie naar voren, ongeacht of het om vervaardigde dan wel ingevoerde stoffen gaat. Ingevolge artikel 6, leden 1 en 2, moeten niet-gereageerde monomeren worden geregistreerd, omdat zij volgens artikel 3, punt 6, van die verordening als zodanig stoffen zijn. Polymeren daarentegen zijn op grond van artikel 2, lid 9, van deze verordening vrijgesteld van de registratieplicht. Aangezien in de eerste plaats polymeren volgens artikel 3, punt 5, bestaan uit monomeereenheden, in de tweede plaats een monomeer een stof is wanneer het niet-gereageerd is, en in de derde plaats volgens artikel 6, lid 3, de registratie betrekking heeft op monomeren of andere stoffen die het polymeer vormen, volgt hieruit derhalve dat de registratie enkel betrekking heeft op gereageerde monomeren.

Het hoofddoel van de registratieplicht van artikel 6, lid 3, van verordening nr. 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) is waarborging van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu. Aangezien het gaat om een gebied waarop de gemeenschapswetgever over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikt, is een op dit gebied vastgestelde maatregel slechts onrechtmatig, wanneer hij kennelijk ongeschikt is ter bereiking van het door de bevoegde instellingen nagestreefde doel.

De registratieplicht voor gereageerde monomeren in polymeren strekt in de eerste plaats tot betere informatie van het publiek en van hen die downstream werkzaam zijn, over de risico’s en is derhalve een instrument voor verhoging van de bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu, en voorkomt in de tweede plaats concurrentiedistorsies en waarborgt een eerlijke mededinging binnen de Gemeenschap, aangezien die plicht zowel geldt voor fabrikanten in de Gemeenschap als voor niet in de Gemeenschap gevestigde fabrikanten en voor importeurs, die een identieke procedure moeten volgen, ongeacht of de producten in de Gemeenschap dan wel daarbuiten worden vervaardigd. Hieruit volgt dat de last voor de niet in de Gemeenschap gevestigde fabrikanten of de importeurs niet groter is dan voor de fabrikanten in de Gemeenschap. Bijgevolg is die verplichting passend om de doelstellingen van de verordening te bereiken en gaat zij niet verder dan voor de verwezenlijking van deze doelstellingen noodzakelijk is, en is artikel 6, lid 3, van die verordening niet ongeldig wegens schending van het evenredigheidsbeginsel.

Artikel 6, lid 3, is evenmin ongeldig wegens schending van het beginsel van gelijke behandeling. In de eerste plaats is de registratieplicht voor de fabrikanten uit de Gemeenschap en de importeurs identiek. In de tweede plaats bevinden gereageerde monomeren in polymeren die binnen de Gemeenschap worden vervaardigd of aldaar worden ingevoerd, zich in een vergelijkbare situatie, aangezien zij uitwisselbaar of identiek zijn. In de derde plaats bevinden de fabrikanten in de Gemeenschap en de importeurs zich weliswaar in een verschillende situatie, aangezien eerstgenoemde beschikken over kennis van hun producten, terwijl de importeurs afhankelijk zijn van de informatieverstrekking door leveranciers die zich buiten de Gemeenschap bevinden, maar wordt deze gelijke behandeling objectief gerechtvaardigd door de eerbiediging van de mededingingsregels die op de interne markt van toepassing zijn. Door de importeurs van gereageerde monomeren anders te behandelen dan de fabrikanten van deze stoffen in de Gemeenschap, zouden de importeurs namelijk worden bevoordeeld ten opzichte van de fabrikanten.

(cf. punten 42, 45, 49, 56, 58, 63, 67, 72, 75-80, dictum 2)