ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 19 december 2019 –

Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

(Zaak C‑679/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Controle van de liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten – Verordening (EG) nr. 1889/2005 – Werkingssfeer – Artikelen 63 en 65 VWEU – Vrij verkeer van kapitaal – Vervoer van aanzienlijke bedragen aan liquide middelen die het grondgebied van een lidstaat binnenkomen of verlaten – Aangifteplicht – Sancties – Geldboete en confiscatie ten gunste van de staat van het deel van het niet-aangegeven bedrag dat 10000 EUR overschrijdt – Evenredigheid”

1. Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Controle van de liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten – Verordening nr. 1889/2005 – Aangifteplicht – Omvang – Mogelijkheid voor de lidstaten om nationale controles uit te voeren op het vervoer van liquide middelen binnen de Unie – Toelaatbaarheid (Art. 65 VWEU; verordening nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 3 en art. 1, lid 2, en 3, lid 1) (zie punten 21, 22, 24, 25)

2. Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Beperkingen – Verplichting tot aangifte van de aanzienlijke bedragen aan liquide middelen die het grondgebied van een lidstaat binnenkomen of verlaten – Nationale regeling die bij niet-nakoming van deze verplichting voorziet in een geldboete en confiscatie van het deel van het niet-aangegeven bedrag dat 10000 EUR overschrijdt – Schending van het evenredigheidsbeginsel – Ontoelaatbaarheid (Art. 63 en 65 VWEU; verordening nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3 en 9, lid 1) (zie punten 34‑39 en dictum)

Dictum

De artikelen 63 en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat die als sanctie op de niet-nakoming van de verplichting tot aangifte van aanzienlijke bedragen aan liquide middelen die het grondgebied van die lidstaat binnenkomen of verlaten, niet alleen voorziet in een administratieve geldboete maar ook in confiscatie ten gunste van de staat van het deel van het niet-aangegeven bedrag dat 10000 EUR overschrijdt.

( 1 ) PB C 423 van 16.12.2019.
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating [Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 ter)] (zie punten 15, 16)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet is onderzocht door het Hof – Verzoek om toelating waarbij niet wordt aangetoond dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 14, 15)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 5 september 2019 –

Eli Lilly and Company

(Zaak C‑239/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen – Verordening (EG) nr. 469/2009 – Artikel 3, onder b) – Voorwaarden voor de verkrijging – Vergunning voor het in de handel brengen – Vergunning afgegeven aan een derde – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Grenzen – Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten (Art. 267 VWEU) (zie punten 14, 15)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Algemene of hypothetische vragen – Toetsing door het Hof van zijn eigen bevoegdheid (Art. 267 VWEU) (zie punten 16, 17)

3. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Algemene of hypothetische vragen – Lidstaat die kennis heeft gegeven van zijn voornemen om zich uit de Unie terug te trekken – Prejudiciële vraag die vooruitloopt op die terugtrekking – Niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (zie punten 25, 26)

4. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Uitlegging waarom wordt verzocht wegens gedingen in andere lidstaten of eerdere gedingen – Niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (zie punt 27)

Dictum

Het door de High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (patents court) (octrooirechter in eerste aanleg, Engeland en Wales, Verenigd Koninkrijk) bij beslissing van 4 maart 2019 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 172 van 20.5.2019.
4.

Beroep wegens nalaten – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Nalaten dat vatbaar is voor beroep – Nalaten een niet-nakomingsprocedure in te stellen – Niet-ontvankelijkheid (Art. 265 VWEU) (zie punten 34‑36)
1)

Punt 33 van het arrest van 3 maart 2020, X (Europees aanhoudingsbevel – Dubbele strafbaarheid) (C‑717/18, EU:C:2020:142), dient in de procestaal als volgt te worden gerectificeerd: „33. In deze omstandigheden kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit bij haar onderzoek of is voldaan aan de strafdrempel van artikel 2, lid 2, van kaderbesluit 2002/584 geen andere versie van het recht van de uitvaardigende lidstaat in overweging nemen dan die welke van toepassing is op de feiten die aanleiding hebben gegeven tot de zaak waarin een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd.”
23

Met zijn vragen, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 10, onder h), van richtlijn 2014/24, gelezen in samenhang met overweging 28 van deze richtlijn, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan ambulancediensten met betrekking waartoe is vastgesteld dat zich aan boord een bestuurder-hulpverlener en ten minste één hulpverlener moeten bevinden die beschikken over de kwalificaties en vaardigheden die zijn verkregen doordat een opleiding is gevolgd en met succes een examen op het gebied van hulpverlening is afgelegd, alsook vervoersdiensten die met noodhulpvoertuigen worden verricht in het kader van de basiszorgniveaus, onder de in het voornoemde artikel 10, onder h), bedoelde uitsluiting vallen wanneer zich geen noodsituatie voordoet.
11

De president van het Gerecht heeft in dat kader eerst onderzocht of de voorwaarde van de spoedeisendheid vervuld was. In dat verband heeft hij er in punt 33 van de bestreden beschikking onder meer aan herinnerd dat de opschorting van de uitvoering van een handeling van de Unie slechts gerechtvaardigd is indien de betrokken handeling de doorslaggevende oorzaak is van de gestelde ernstige en onherstelbare schade. Hij voegde er in punt 35 van de genoemde beschikking aan toe dat wanneer de schade van financiële aard is, de gevraagde voorlopige maatregelen gerechtvaardigd zijn als blijkt dat de verzoekende partij zonder deze maatregelen zich in een situatie zou bevinden die haar financiële voortbestaan in gevaar kan brengen voordat de eindbeslissing in de procedure in de hoofdzaak wordt genomen, of wanneer haar marktaandelen belangrijke wijzigingen zouden ondergaan gelet op met name haar omvang, het omzetcijfer van haar onderneming en, in voorkomend geval, de kenmerken van de groep waartoe zij behoort.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 11 december 2019 –

Bueno Ruiz en Zurich Insurance

(Zaak C‑431/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven – Richtlijn 2009/103/EG – Artikel 3, eerste alinea – Begrip ‚deelneming aan het verkeer van voertuigen’ – Lekkages van olie en andere vloeistoffen van een motorrijtuig – Schade”

Harmonisatie van de wetgevingen – Verzekering wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen – Richtlijn 2009/103 – Begrip deelneming aan het verkeer van voertuigen – Gebruik van een voertuig overeenkomstig zijn functie van vervoermiddel – Ongeval dat zich op een particuliere parkeerplaats heeft voorgedaan door de vorming van een plas olie die voornamelijk werd veroorzaakt tijdens bijzondere verrichtingen door een op die parkeerplaats geparkeerd voertuig – Daaronder begrepen

(Richtlijn 2009/103 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, eerste alinea)

(zie punten 35‑45, 48 en dictum)

Dictum

Artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, moet aldus worden uitgelegd dat een situatie waarin een voertuig dat overeenkomstig zijn functie van vervoermiddel bijzondere verrichtingen uitvoert en/of geparkeerd is op een particuliere parkeerplaats, betrokken is bij een ongeval op die parkeerplaats, onder het begrip „verkeer van voertuigen” in de zin van die bepaling valt.

( 1 ) PB C 373 van 15.10.2018.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 februari 2020 –

hapeg dresden

(Zaak C‑137/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vrij verrichten van diensten – Richtlijn 2006/123/EG – Regeling van een lidstaat waarbij wordt voorzien in een minimumtarief voor de honoraria van ingenieurs en architecten”

Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Diensten op de interne markt – Richtlijn 2006/123 – Aan evaluatie onderworpen eisen – Nationale regeling waarbij een stelsel van minimum- en maximumtarieven wordt ingevoerd voor de ontwerpdiensten van architecten en ingenieurs – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Waarborgen van de kwaliteit van de diensten en consumentenbescherming – Geen

[Richtlijn 2006/123 van het Europees Parlement en de Raad, art. 15, lid 1, lid 2, g), en lid 3]

(zie punten 15‑22 en dictum)

Dictum

Artikel 15, lid 1, lid 2, onder g), en lid 3, van richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan het verboden is om in overeenkomsten met architecten of ingenieurs tarieven te bedingen die lager zijn dan de minimumbedragen die zijn vastgesteld in de honorariumregeling voor architecten en ingenieurs waarin die regeling voorziet.

( 1 ) PB C 268 van 30.7.2018.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 11 juli 2019 –

Jadransko osiguranje

(Zaak C‑651/18)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Onvoldoende precisering van het feitelijke en juridische kader van het hoofdgeding en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de feitelijke en juridische context en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94)

(zie punten 8‑14, 19, 23, 28‑30 en dictum)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat door de Općinski građanski sud u Zagrebu (civiele rechter in eerste aanleg voor de gemeente Zagreb, Kroatië) is ingediend bij beslissingen van 20 juli 2018 en 15 januari 2019, is kennelijk niet-ontvankelijk.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 25 september 2019 –

EM Research Organization/EUIPO

(Zaak C‑728/18 P)

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Uniemerk – Nietigheidsprocedure – Woordmerk EM – Verordening (EG) nr. 207/2009 – Artikel 7, lid 1, onder c) – Nietigheidsgronden – Woordmerk dat uitsluitend is samengesteld uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van waren of diensten – Uit een afkorting bestaand merk”

1. Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen [Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, d)] (zie punt 4)

2. Hogere voorziening – Middelen – Middel dat voor het eerst wordt aangevoerd in hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid – Middel waarmee uitsluitend wordt opgekomen tegen de rechtsbeslissing die het Gerecht in het bestreden arrest heeft gegeven – Ontvankelijkheid (zie punt 4)

3. Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de Unierechter – Bevoegdheid van het Gerecht – Toetsing van de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep – Omvang (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 65) (zie punt 4)

4. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Woordmerk EM [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c), en 52, lid 1, a)] (zie punt 4)

5. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal – Uitgesloten, behoudens het geval van een onjuiste opvatting – Middel inzake onjuiste opvatting van de bewijzen – Noodzaak om de onjuist opgevatte elementen precies aan te geven en om de analysefouten die tot deze onjuiste opvatting hebben geleid, te bewijzen (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (zie punt 4)

6. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 4)

7. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal – Uitgesloten, behoudens het geval van een onjuiste opvatting – Niet-inachtneming van de bewijsregels – Rechtsvraag die in hogere voorziening kan worden opgeworpen (Art. 256, lid 1, tweede alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (zie punt 4)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond verklaard.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 22 januari 2019 –

Kerstens/Commissie

(Zaak C‑577/18 P)

„Hogere voorziening – Ambtenarenrecht – Nota waarin de rekwirant wordt geïnformeerd over de hervatting van administratieve onderzoeken in het kader van een tuchtprocedure – Beroep tot nietigverklaring – Geen bezwarende handelingen – Beroep tot schadevergoeding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg – Hogere voorziening kennelijk ongegrond”

1. Beroepen van ambtenaren – Bezwarende handeling – Voorbereidende handeling – Nota waarin wordt geïnformeerd over de hervatting van administratieve onderzoeken in het kader van een tuchtprocedure – Niet-ontvankelijkheid (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punten 26, 28)

2. Ambtenaren – Tuchtregeling – Procedure – Besluit tot hervatting van de procedure, met betrekking tot hetzelfde gedrag, na nietigverklaring van een eerste besluit wegens een procedureel gebrek – Beginsel ne bis in idem – Schending – Geen (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 50; Ambtenarenstatuut, bijlage IX, art. 9, lid 3) (zie punten 34‑39, 41)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 6 september 2018 –

Patrício Teixeira

(Zaak C‑184/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Directe belastingen – Artikel 18 VWEU – Discriminatieverbod – Artikelen 63, 64 en 65 VWEU – Vrij verkeer van kapitaal – Zwaardere fiscale last op door niet-ingezetenen gerealiseerde meerwaarde op onroerende goederen – Beperkingen van het kapitaalverkeer naar en uit derde landen”

Vrij verkeer van kapitaal–Beperkingen–Belastingwetgeving–Inkomstenbelasting–Zwaardere fiscale last op door niet-ingezetenen gerealiseerde meerwaarde op onroerende goederen–Ontoelaatbaarheid–Rechtvaardiging–Geen

(Art. 63 VWEU, 64, lid 1, VWEU en 65, lid 1, VWEU)

(zie punt 43 en dictum)

Dictum

Een regeling van een lidstaat zoals de regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan meerwaarde die bij de vervreemding van een in die lidstaat gelegen onroerend goed wordt gerealiseerd door een ingezetene van een derde staat, zwaarder wordt belast dan meerwaarde die bij een soortgelijke handeling wordt gerealiseerd door een ingezetene van die lidstaat, vormt een beperking van het vrije verkeer van kapitaal die, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechterlijke instantie, niet onder de uitzondering van artikel 64, lid 1, VWEU valt en niet kan worden gerechtvaardigd op de in artikel 65, lid 1, VWEU genoemde gronden.

( 1 ) PB C 182 van 28.5.2018.
Artikel 14, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling als die in artikel 3, lid 7, van wetsbesluit nr. 64/2010, omgezet in wet nr. 100 van 29 juni 2010, in de versie die van kracht was op datum van de feiten in het hoofdgeding, krachtens welke werknemers die als ballerina of danser in dienst zijn en die de pensioenleeftijd hebben bereikt die deze regeling zowel voor vrouwen als voor mannen vaststelt op 45 jaar, tijdens een overgangsperiode van twee jaar de mogelijkheid hebben een optie uit te oefenen op grond waarvan zij in dienst kunnen blijven tot aan de uiterste leeftijd die in de voorheen geldende regeling voor het in dienst blijven was bepaald en die was vastgesteld op 47 jaar voor vrouwen en 52 jaar voor mannen, door die richtlijn verboden directe discriminatie op grond van geslacht vormt.
2)

Het Comitet cetăţenilor ai iniţiativei cetăţeneşti europene Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten die Roemenië zijn opgekomen.
3.

Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Oneerlijk beding in de zin van artikel 3 – Bedingen opgenomen in een voorlopige koopovereenkomst en door de verkoper vooraf opgesteld – Vermoeden dat niet afzonderlijk over die bedingen is onderhandeld – Ondertekening van de overeenkomst door de consument – Geen weerlegging van dat vermoeden – Overeenkomst die door een notaris is geauthenticeerd en vóór de sluiting ervan naar de consument is gestuurd – Geen invloed (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 3, lid 2, en 4, lid 1) (zie punten 47‑51, dictum 1)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Overeenstemming van de betrokken merken–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 6, 7)
Aangezien het verzoek om een prejudiciële beslissing dient als basis voor de procedure voor het Hof, is het onontbeerlijk dat de nationale rechter in dat verzoek in het bijzonder het feitelijke en juridische kader van het hoofdgeding uiteenzet.

Deze verplichting moet met name worden nagekomen op bepaalde gebieden die worden gekenmerkt door juridisch en feitelijk complexe situaties (zie in die zin arrest van 26 januari 1993, Telemarsicabruzzo e.a.,C‑320/90–C‑322/90, EU:C:1993:26, punt 7; beschikking van 19 maart 1993, Banchero,C‑157/92, EU:C:1993:107, punt 5, en arrest van 12 december 2013, Ragn-Sells,C‑292/12, EU:C:2013:820, punt 39), maar ook wanneer het verwijzende orgaan bij wet is belast met taken van verschillende aard.

In dit laatste geval kan de ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing afhankelijk zijn van het antwoord op de vraag of de verwijzende nationale instantie kan worden gekwalificeerd als „nationale rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU wanneer zij rechtsprekende taken uitoefent, terwijl deze kwalificatie niet kan worden toegekend wanneer zij andere taken, met name van bestuurlijke aard, uitoefent (zie beschikking van 26 november 1999, ANAS, C‑192/98, EU:C1999:589, punt 22).

(zie punten 28‑30)
1)

Artikel 56 VWEU staat niet in de weg aan een regeling van een lidstaat als die in het hoofdgeding, volgens welke het in andere lidstaten gevestigde marktdeelnemers is verboden om via een website kansspelen aan te bieden terwijl voor de exploitatie van die kansspelen exclusiviteit is verleend aan één enkele marktdeelnemer die onder strikt toezicht van de overheid staat.
4

Zo heeft Generics bij akten, neergelegd ter griffie van het Hof op 18 en 21 augustus 2017, allereerst aangevoerd dat het verzoek van het Verenigd Koninkrijk om toelating tot interventie moest worden afgewezen omdat het niet voldeed aan de voorwaarden van artikel 130, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 190, lid 1, van dit Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening. Het verzoek bevat volgens haar namelijk geen aanduiding van de zaak waarop het betrekking heeft, noch de conclusies ter ondersteuning waarvan de interveniënt wenst te interveniëren, hetgeen voor haar bijzonder nadelig is wegens de te late indiening van dat verzoek. Voorts heeft Generics opgemerkt dat zij – in aanmerking genomen dat het Verenigd Koninkrijk op 10 maart 2017 een verzoek heeft ingediend om in de parallelle zaak C‑591/16 P, Lundbeck/Commissie, te worden toegelaten tot interventie – van mening is dat met het verzoek om toelating tot interventie in de onderhavige zaak geen belang wordt gediend, met name wanneer het Hof zou beslissen geen terechtzitting te houden. Tevens heeft zij betoogd dat, zo er een pleitzitting zou worden gehouden, haar rechten van verdediging worden aangetast door de interventie van het Verenigd Koninkrijk. Ten slotte heeft Generics aangevoerd dat deze lidstaat het verzoek om toelating tot interventie heeft ingediend teneinde toegang te krijgen tot informatie die zich onder meer bevindt in het administratieve dossier van de Commissie, met het oog op het instellen van schadevorderingen tegen Generics bij de Britse rechterlijke instanties op initiatief van de National Health Service (nationale gezondheidsdienst, Verenigd Koninkrijk) en van de Secretary of State for Health (minister van Volksgezondheid, Verenigd Koninkrijk).
32

Ingevolge artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien rekwiranten in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten in hogere voorziening te worden verwezen.
2.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid–Beperkende maatregelen tegen Iran–Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie–Steun aan de regering van Iran–Begrip–Vereiste van steun van een bepaalde kwantitatieve en kwalitatieve omvang–Geen [Besluit 2010/413/GBVB van de Raad, art. 20, lid 1, c); verordening nr. 267/2012 van de Raad, art. 23, lid 2, d)] (zie punt 64)