ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 45/16

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 28 november 2013 — Ivan Jurašinović/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-576/12 P) (1)

(Hogere voorziening - Toegang tot documenten van instellingen - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Uitzonderingen op recht van toegang - Artikel 4, lid 1, sub a, eerste en derde streepje - Openbare veiligheid - Internationale betrekkingen)

2014/C 45/29

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Ivan Jurašinović (vertegenwoordigster: N. Amara-Lebret, avocate)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: K. Pellinghelli en B. Driessen, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 3 oktober 2012, Jurašinović/Raad (T-465/09), waarbij is verworpen het beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 21 september 2009 waarbij toegang is verleend tot sommige rapporten van de waarnemers van de Europese Unie die van 1 tot en met 31 augustus 1995 in Kroatië, in de regio Knin, aanwezig waren — Verzoek om toegang tot documenten die in het bezit zijn van de Raad — Schending van het recht op een eerlijk proces — Schending van de artikelen 4, lid 1, en 9, van verordening nr. 1049/2001 van het Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43) — Rapporten van waarnemers die door de Europese Unie naar Kroatië zijn gezonden — Uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten — Gevoelige documenten — Gevaar voor ondermijning van de bescherming van de internationale betrekkingen — Eerdere openbaarmaking van die documenten aan een verwerende partij in het kader van een bij het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië aanhangige strafprocedure — Ondermijning van het goede verloop van de strafprocedure

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Ivan Jurašinović wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 32 van 2.2.2013.
1)

De bepalingen van verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen, juncto artikel 16 van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, moeten aldus worden uitgelegd dat: — deze bepalingen een lokaal lichaam toestaan om de met inzameling van afval op zijn grondgebied belaste onderneming ertoe te verplichten, het gemengd stedelijk afvoer, ingezameld bij particuliere huishoudens en in voorkomend geval bij andere producenten, te vervoeren naar de meest nabijgelegen, daartoe geschikte installatie die is gelegen in dezelfde lidstaat als dit lichaam. — deze bepalingen een lokaal lichaam niet toestaan om de met inzameling van afval op zijn grondgebied belaste onderneming ertoe te verplichten, het op zijn grondgebied geproduceerde industrieel afval en bouwafval te vervoeren naar de meest nabijgelegen, daartoe geschikte installatie die is gelegen in dezelfde lidstaat als dit lichaam, voor zover dit afval is bestemd voor nuttige toepassing, indien de producenten van dit afval verplicht zijn dit afval aan deze onderneming of rechtstreeks aan deze installatie te leveren.
1)

De artikelen 3 en 4 van verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad van 20 februari 2006 tot instelling van een tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1290/2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en artikel 4 van verordening (EG) nr. 968/2006 van de Commissie van 27 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen voor verordening nr. 320/2006, moeten aldus worden uitgelegd dat het begrip productie-installaties voor de toepassing van deze artikelen silo’s omvat die bestemd zijn voor de opslag van suiker van de begunstigde van de steun, ongeacht of zij daarnaast voor andere doeleinden worden gebruikt. Silo’s die uitsluitend voor de opslag van door andere producenten geproduceerde of van hen gekochte quotumsuiker worden gebruikt, en silo’s die uitsluitend worden gebruikt voor het verpakken of inpakken van suiker met het oog op de verkoop ervan, vallen niet onder dit begrip. Het staat aan de nationale rechter zulks van geval tot geval te beoordelen, gelet op de technische kenmerken of het daadwerkelijke gebruik dat van de betrokken silo’s wordt gemaakt.
3)

De artikelen 16, leden 4 en 5, en 32 van voornoemd Protocol nr. 1 moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de autoriteiten van het land van invoer als certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 dat achteraf is afgegeven in de zin van artikel 16, lid 1, van dat protocol een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 weigeren dat, ofschoon het in overeenstemming is met de vereisten van de bepalingen van dat protocol betreffende alle andere onderdelen, in het vak „Opmerkingen” niet de in lid 4 van die bepaling neergelegde vermelding bevat, maar een vermelding die uiteindelijk zo moet worden begrepen dat het certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 is afgegeven op grond van artikel 16, lid 1, van dat protocol. Indien die autoriteiten twijfelen aan de echtheid van dat document of de oorsprong van de betrokken goederen, moeten zij de controleprocedure van artikel 32 van dat protocol starten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 367/10

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 24 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luxemburg) — Caisse nationale des prestations familiales/Salim Lachheb, Nadia Lachheb

(Zaak C-177/12) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Gezinsbijslag - Kinderpremie - Nationale wettelijke bepalingen op grond waarvan bijslag als kinderpremie zonder aanvraag wordt toegekend - Non-cumulatie van gezinsbijslagen)

2013/C 367/16

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse nationale des prestations familiales

Verwerende partijen: Salim Lachheb, Nadia Lachheb

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Uitlegging van de artikelen 1, sub u-i, 3, 4, lid 1, sub h, en 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2) — Uitlegging van de artikelen 18 VWEU en 45 VWEU, artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2) en artikel 10 van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (PB L 74, blz. 1) — Begrip „gezinsbijslag” — Toelaatbaarheid van een nationale regeling die voor werknemers die hun beroep uitoefenen op het grondgebied van een andere lidstaat, bij wijze van belastingvermindering voorziet in de toekenning van een uitkering voor elk kind ten laste — Gelijke behandeling — Schorsing van de toekenning van de gezinsbijslag in de lidstaat van tewerkstelling tot het bedrag van de door de wettelijke regeling van de lidstaat van verblijf bepaalde bijslag — Regels betreffende non-cumulatie

Dictum

De artikelen 1, sub u-i, en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 647/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005, moeten aldus worden uitgelegd dat een uitkering als de bij de wet van 21 december 2007 op de kinderpremie ingevoerde kinderpremie een gezinsbijslag in de zin van die verordening vormt.

(1) PB C 200 van 7.7.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 344/29

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 19 september 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luxemburg) — Caisse Nationale des prestations familiales/Fjola Hliddal (C-216/12), Pierre-Louis Bornand (C-217/12)

(Gevoegde zaken C-216/12, C-217/12) (1)

(Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Overeenkomst tussen Europese Gemeenschap en Zwitserse Bondsstaat - Zwitserse onderdanen die in Zwitserland wonen en in Luxemburg werken - Toekenning van ouderschapsverloftoelage - Begrip „gezinsbijslag”)

2013/C 344/49

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse Nationale des prestations familiales

Verwerende partijen: Fjola Hliddal (C-216/12), Pierre-Louis Bornand (C-217/12)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour de cassation (Luxemburg) — Uitlegging van de artikelen 1, sub u-i, en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2) en van bijlage II, afdeling A, sub 1, bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, gesloten op 21 juni 1999 (PB 2002, L 114, blz. 6) — Begrip „gezinsbijslag” — Toelaatbaarheid van een nationale regeling die voorziet in toekenning van een ouderschapsverloftoelage — Zwitsers staatsburger die in Zwitserland woont en in Luxemburg werkt

Dictum

De artikelen 1, sub u–i, en 4, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 gewijzigde en bijgewerkte versie, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1606/98 van de Raad van 29 juni 1998, moeten aldus worden uitgelegd dat een ouderschapsverloftoelage zoals die waarin de Luxemburgse wettelijke regeling voorziet een gezinsbijslag in de zin van deze verordening vormt.

(1) PB C 235 van 04.08.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/12

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 18 juli 2013 (verzoek van de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — België om een prejudiciële beslissing) — Eurofit SA/Belgisch interventie- en restitutiebureau (BIRB)

(Zaak C-99/12) (1)

(Verzoek om prejudiciële beslissing - Landbouw - Gemeenschappelijke ordening van markten - Verordening (EEG) nr. 3665/87 - Uitvoerrestituties - Omleiding van voor uitvoer bestemd product - Verplichting van exporteur tot terugbetaling - Niet-mededeling door bevoegde autoriteiten van informatie betreffende betrouwbaarheid van medecontractant die verdacht wordt van fraude - Geval van overmacht - Ontbreken daarvan)

2013/C 260/20

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Eurofit SA

Verwerende partij: Belgisch interventie- en restitutiebureau (BIRB)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Uitlegging van de bepalingen van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten (PB L 351, blz. 1) — Verplichting van de exporteur tot terugbetaling van de restituties ingeval de producten zijn afgeleid — Vraag of de niet-mededeling door de bevoegde autoriteiten van de informatie waarom de exporteur heeft verzocht, of de mededeling van onjuiste informatie aan hem, voor deze laatste een geval van overmacht in de zin van voornoemde verordening vormt

Dictum

De omstandigheid dat de bevoegde douaneautoriteiten de exporteur niet op de hoogte hebben gebracht van het feit dat zijn medecontractant mogelijkerwijs fraude had gepleegd, vormt geen geval van overmacht in de zin van de bepalingen van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2945/94 van de Commissie van 2 december 1994 en inzonderheid van artikel 11, lid 1, derde alinea, eerste streepje, van deze verordening. Ook al levert dit verzuim mogelijkerwijs een uitzonderlijk geval op in de zin van artikel 11, lid 1, derde alinea, tweede streepje, van verordening nr. 3665/87, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2945/94, stelt het de betrokken exporteur evenwel niet vrij van zijn verplichting om de ten onrechte ontvangen restituties terug te betalen en hoeft deze laatste daardoor enkel de bij voornoemd artikel 11 vastgestelde geldstraffen niet te betalen.

(1) PB C 138 van 12.5.2012
1)

De bepalingen van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/5/EG van de Raad van 14 februari 1994, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke belastingplichtige dienstontvangers het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde kan worden geweigerd wanneer zij in het bezit zijn van onvolledige facturen, ook al worden die facturen, nadat de beslissing tot weigering van aftrek is genomen, vervolledigd via overlegging van gegevens waaruit mogelijkerwijs blijkt dat de gefactureerde handelingen daadwerkelijk zijn verricht en waaruit ook de aard en het bedrag ervan aan het licht treden.
2)

Artikel 101, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat voor de vaststelling dat er sprake is van een mededingingsbeperkende overeenkomst, een persoonlijke handelwijze van de statutaire vertegenwoordiger van een onderneming of diens persoonlijke toestemming in de vorm van een mandaat voor de handelwijze van een werknemer die aan een mededingingsbeperkende bijeenkomst heeft deelgenomen, niet moet worden bewezen.
5)

De Europese Commissie draagt naast haar eigen kosten in verband met de procedure in eerste aanleg en de hogere voorzieningen een vijfde van de kosten van Areva SA, Alstom SA, T&D Holding SA, Alstom Grid SAS en Alstom Grid AG in verband met de procedure in eerste aanleg en de hogere voorzieningen.
—

door de reisbureaus onder bepaalde omstandigheden toe te staan op de factuur een totaalbedrag aan belasting over de toegevoegde waarde te vermelden dat geen verband houdt met de aan de klant daadwerkelijk in rekening gebrachte belasting, en door de klant toe te staan, als deze belastingplichtige is, dat totaalbedrag in mindering te brengen op de verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/5

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 14 november 2013 — Raad van de Europese Unie/Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Europese Commissie

(Zaak C-638/11 P) (1)

(Hogere voorziening - Dumping - Invoer van katoenhoudend bedlinnen uit Pakistan - Verordening (EG) nr. 384/96 - Artikel 3, lid 7 - Begrip „andere factoren”)

2014/C 9/06

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix, gemachtigde, en G. Berrisch, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Gul Ahmed Textile Mills Ltd (vertegenwoordiger: L. Ruessmann, avocat), Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Stobiecka-Kuik, gemachtigde, bijgestaan door E. McGovern, barrister)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 27 september 2011, Gul Ahmed Textile Mills/Raad (T-199/04), waarbij verordening (EG) nr. 397/2004 van de Raad van 2 maart 2004 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van katoenhoudend beddenlinnen uit Pakistan (PB L 66, blz. 1) nietig is verklaard, voor zover deze betrekking heeft op Gul Ahmed Textile Mills Ltd — Schending van artikel 3, lid 7, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 56, blz. 1) — Vaststelling van schade — Vaststelling van een oorzakelijk verband tussen de invoer met dumping en de veroorzaakte schade — In aanmerking te nemen factoren

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 27 september 2011, Gul Ahmed Textile Mills/Raad (T-199/04), wordt vernietigd.

2) De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

3) De beslissing over de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 65 van 3.3.2012.
—

in elke geografische zone in beginsel slechts één optiekzaak per 8 000 inwoners mag worden gevestigd, en
2)

Alliance One International Inc. wordt verwezen in de kosten.
2.

De artikelen 43 EG en 49 EG, het beginsel van gelijke behandeling en het doeltreffendheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat die in strijd met het Unierecht een categorie van exploitanten heeft uitgesloten van de verlening van concessies om een economische activiteit uit te oefenen en die probeert die schending te verhelpen door een aanzienlijk aantal nieuwe concessies aan te besteden, de door de bestaande exploitanten verworven handelsposities beschermt, met name door minimumafstanden vast te stellen tussen de vestigingen van nieuwe concessiehouders en die van bestaande exploitanten. Uit de artikelen 43 EG en 49 EG, het beginsel van gelijke behandeling, de transparantieverplichting en het rechtszekerheidsbeginsel volgt dat de voorwaarden en modaliteiten van een aanbesteding zoals in de hoofdgedingen, en in het bijzonder de bepalingen die voorzien in het verval van op grond van een dergelijke aanbesteding verleende concessies, zoals artikel 23, lid 3, van de modelovereenkomst tussen de Amministrazione autonoma dei monopoli di Stato en de begunstigde van de concessie voor kansspelen betreffende andere evenementen dan paardenrennen, duidelijk, nauwkeurig en ondubbelzinnig moeten zijn geformuleerd; het staat aan de verwijzende rechter dit na te gaan. De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die feitelijk elke grensoverschrijdende activiteit in de kansspelsector verhindert, ongeacht de vorm waarin deze activiteit wordt uitgeoefend, en in het bijzonder in de gevallen waarin een direct contact tussen de consument en de exploitant plaatsvindt en fysiek politietoezicht op de vertegenwoordigers van de onderneming die op het nationale grondgebied aanwezig zijn, mogelijk is. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dat het geval is voor artikel 23, lid 3, van die modelovereenkomst.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 225/18

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 juni 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — The Queen, op verzoek van: MA, BT, DA/Secretary of State for the Home Department

(Zaak C-648/11) (1)

(Verordening (EG) nr. 343/2003 - Vaststelling van verantwoordelijke lidstaat - Niet-begeleide minderjarige - Asielverzoeken die achtereenvolgens in twee verschillende lidstaten worden ingediend - Ontstentenis van gezinslid van minderjarige op grondgebied van lidstaat - Artikel 6, tweede alinea, van verordening nr. 343/2003 - Overdracht van minderjarige aan lidstaat waar hij zijn eerste asielverzoek heeft ingediend - Verenigbaarheid - Belangen van kind - Artikel 24, lid 2, van het Handvest)

2013/C 225/29

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: The Queen, op verzoek van: MA, BT, DA

Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

In tegenwoordigheid van: The AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (UK)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) — Uitlegging van artikel 6, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 50, blz. 1) — Procedure om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van asielverzoeken ingediend door niet-begeleide minderjarigen die onderdaan zijn van een derde land

Dictum

Artikel 6, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend, moet aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin een niet-begeleide minderjarige die geen gezinslid heeft dat zich wettig op het grondgebied van een lidstaat ophoudt, in verschillende lidstaten een asielverzoek heeft ingediend, de „verantwoordelijke lidstaat” volgens deze bepaling de lidstaat is waar deze minderjarige zich bevindt nadat hij er een asielverzoek heeft ingediend.

(1) PB C 65 van 3.3.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/7

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 juli 2013 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-412/11) (1)

(Niet-nakoming - Vervoer - Ontwikkeling van spoorwegen in Gemeenschap - Richtlijn 91/440/EEG - Artikel 6, lid 3, en bijlage II - Richtlijn 2001/14/EG - Artikel 14, lid 2 - Onafhankelijkheid van orgaan waaraan uitoefening van essentiële taken is toevertrouwd)

2013/C 252/10

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne en H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordiger: C. Schiltz, gemachtigde)

Voorwerp

Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn alle bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan artikel 6, lid 3, van en bijlage II bij richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (PB L 237, blz. 25), zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/12/EG (PB L 75, blz. 1), en aan artikel 14, lid 2, van richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (PB L 75, blz. 29) — Verzuim om de onafhankelijkheid van essentiële taken te waarborgen

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Europese Commissie wordt in de kosten verwezen.

(1) PB C 298 van 8.10.2011.