ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Beroep tot nietigverklaring ° Voor beroep vatbare handelingen ° Begrip ° Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen ° Administratieve procedure op grond van mededingingsregels ° Weigering om aan in zaak betrokken onderneming punten van bezwaar volledig mee te delen en om haar toegang te geven tot gehele dossier ° Voorbereidende handeling ° Daarvan uitgesloten ° Rechten van verdediging ° Eventuele schending waarop beroep kan worden gedaan tot staving van beroep tegen eindbeschikking van Commissie

(EEG-Verdrag, art. 173; verordening nr. 17 van de Raad; verordening nr. 99/63 van de Commissie)

Samenvatting

De handelingen waarbij de Commissie in het kader van een administratieve procedure op grond van de mededingingsregels heeft geweigerd de in de zaak betrokken ondernemingen een gedeelte van de punten van bezwaar mee te delen en hun toegang te verschaffen tot alle dossierstukken, kunnen geen rechtsgevolgen hebben die die ondernemingen, voordat een eventuele beschikking is gegeven waarbij een inbreuk op de verdragsregels wordt vastgesteld, in hun belangen kunnen schaden. Dit zijn dus uitsluitend procedurehandelingen ter voorbereiding van de beschikking die de in de verordeningen nrs. 17 en 99/63 geregelde administratieve procedure beëindigt, die als zodanig geen voorwerp van een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 173 EEG-Verdrag kunnen zijn.

Weliswaar is de eerbiediging van de rechten van de verdediging in elke procedure die tot sancties kan leiden, een fundamenteel beginsel dat in alle omstandigheden moet worden nageleefd, maar een eventuele schending van die rechten door een weigering om toegang tot het dossier te verlenen, is beperkt tot de administratieve procedure waarin de weigering wordt gegeven.

Aangenomen dat de gemeenschapsrechter in het kader van een beroep tegen een eindbeschikking zou oordelen dat een recht op volledige toegang tot het dossier bestond, dat dit in het concrete geval was geschonden, en die beschikking nietig zou verklaren wegens schending van de rechten van de verdediging, dan zou de gehele procedure onwettig zijn. De Commissie zou dan ofwel moeten afzien van vervolging, ofwel de procedure opnieuw moeten beginnen onder eerbiediging van de eerder geschonden rechten.
58

Naar het oordeel van het Gerecht duidt de omstandigheid dat het tot aanstelling bevoegde gezag twee plaatsvervangende juryvoorzitters en twee plaatsvervangende juryleden heeft aangewezen, erop dat het de continuïteit van de werkzaamheden van de jury tijdens het verloop van de examens van vergelijkend onderzoek COM/LA/2/89 heeft willen waarborgen. Volgens het Gerecht kan de plaatsvervangend voorzitter evenwel slechts als voorzitter van de jury fungeren wanneer de voorzitter is afgetreden of wanneer blijkt dat de voorzitter, als gevolg van gebeurtenissen waarop de administratie geen invloed heeft, niet in staat is het voorzitterschap te bekleden. In het onderhavige geval heeft de Commissie echter geen enkel gegeven verschaft aan de hand waarvan kan worden aangenomen, dat Van Hoof-Haferkamp om geldige redenen niet in staat was, tijdens het eerste en een gedeelte van het tweede mondeling examen van verzoekster het voorzitterschap te bekleden. In die omstandigheden had de jury haar werkzaamheden moeten opschorten totdat Van Hoof-Haferkamp terug was. Bovendien is het Gerecht van oordeel dat, zo de jury voorzitter al om geldige redenen niet in staat was, tijdens een deel van het mondeling examen van verzoekster het voorzitterschap te bekleden, zij op grond van het beginsel van goed bestuur, het billijkheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel tijdens alle mondelinge examenonderdelen van betrokkene had moeten afzien van het voorzitterschap. Op grond van deze beginselen was het immers op zijn minst geboden, dat de samenstelling van de jury geen wijzigingen onderging in de loop van het mondeling examen van een en dezelfde kandidaat.
Zowel artikel 72 van het Statuut als artikel 3 van de Regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren der Europese Gemeenschappen gaan uit van de gedachte, dat de echtgenoot van een ambtenaar die een winstgevende beroepsbezigheid uitoefent, zijn ziektekosten zoveel mogelijk moet laten vergoeden in het kader van de ziektekostenverzekering waarbij hij in het kader van zijn eigen beroepsbezigheden is aangesloten. Het gemeenschappelijk stelsel biedt slechts een aanvullende dekking.

Artikel 72, lid 1, van het Statuut noch artikel 3, lid 1, van voormelde Regeling stellen voor de aanvullende dekking door het gemeenschappelijk stelsel van de echtgenoot die een beroepsbezigheid uitoefent, als voorwaarde dat hij in het kader van andere wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, uit hoofde van die bezigheid aangesloten moet zijn bij een verplichte verzekering tegen dezelfde risico's. Artikel 3, lid 1, van de Regeling moet integendeel aldus worden uitgelegd, dat hiermee zowel het geval is bedoeld waarin de beroepsbezigheid van de echtgenoot ingevolge wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen voor hem de verplichting meebrengt zich tegen ziektekosten te verzekeren, als het geval waarin zijn beroepsbezigheid hem het recht geeft zich krachtens wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vrijwillig tegen dezelfde risico's te verzekeren.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Ambtenaren - Bevordering - Beoordelingsvrijheid van administratie - Rechterlijke toetsing - Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

2 Ambtenaren - Bevordering - Vergelijking van verdiensten - Inaanmerkingneming van beoordelingsrapporten - Onvolledig persoonsdossier - Regularisatie - Nieuwe vergelijking van verdiensten na toekenning van bepaalde bevorderingen - Toelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

3 Ambtenaren - Bevordering - Vergelijking van verdiensten - Inaanmerkingneming van beoordelingsrapporten - Andere elementen die in aanmerking kunnen worden genomen

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

Samenvatting

4 Bij de beoordeling van de verdiensten van de kandidaten, waarmee in het kader van een bevorderingsbesluit als bedoeld in artikel 45 van het Statuut rekening moet worden gehouden, heeft het tot aanstelling bevoegd gezag een grote beoordelingsvrijheid, en de controle door de gemeenschapsrechter op dit gebied moet zich beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wijze waarop zij tot haar oordeel heeft kunnen komen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet op kennelijk onjuiste wijze van haar bevoegdheid gebruik heeft gemaakt. De rechter kan zijn beoordeling van de kwalificaties en verdiensten van de kandidaten derhalve niet in de plaats stellen van de beoordeling van het tot aanstelling bevoegd gezag.

5 Wanneer het bevorderingscomité, dat de besluiten van het tot aanstelling bevoegd gezag moet voorbereiden, de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende kandidaten in onregelmatige omstandigheden heeft vergeleken, doordat het laatste beoordelingsrapport van één van die ambtenaren in zijn persoonsdossier ontbrak, moet worden aangenomen dat, voor zover dat rapport intussen in het dossier is opgenomen, en zelfs indien bepaalde bevorderingsbesluiten reeds zijn genomen, aan de in artikel 45 van het Statuut gestelde voorwaarden wordt voldaan, wanneer genoemd comité, dat voor alle betrokkenen over dezelfde informatie beschikt als voorheen, alle voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren opnieuw met elkaar vergelijkt.

6 Met betrekking tot de beoordelingscriteria die bij het onderzoek van kandidaten voor een bevordering in aanmerking moeten worden genomen, zij erop gewezen, dat luidens artikel 45, lid 1, eerste alinea, van het Statuut de verdiensten der ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen, alsmede de beoordelingsrapporten die over hen zijn uitgebracht, moeten worden vergeleken om aan de vereisten van bedoelde bepaling te voldoen. Bijgevolg is het bevorderingscomité bij de keuze die het moet maken ter voorbereiding van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag krachtens dat artikel, niet verplicht zich enkel op de beoordelingsrapporten van de betrokkenen te baseren, maar kan het zijn beoordeling ook op andere aspecten van de verdiensten van de kandidaten gronden, zoals informatie betreffende hun administratieve en persoonlijke situatie, die het mogelijk maakte het enkel op de beoordelingsrapporten gebaseerde oordeel te relativeren.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Ambtenaren - Beroep - Bezwarend besluit - Begrip - Weigering om bepaalde modaliteiten voor berekening van pensioenrechten, zoals aanpassingscoëfficiënt, vooraf vast te stellen - Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Samenvatting

Onder het begrip bezwarend besluit vallen zowel besluiten als het verzuim om maatregelen te nemen waartoe de administratie op grond van het Statuut verplicht is. Het uitblijven van een besluit kan voor de betrokkene derhalve bezwarend zijn, indien de instelling waartoe hij behoort, heeft nagelaten een besluit te nemen dat ofwel uitdrukkelijk in een specifieke statutaire bepaling is voorzien, ofwel impliciet door het Statuut is voorgeschreven ten einde de rechten van ambtenaren te waarborgen.

De stilzwijgende afwijzing van het verzoek van een ambtenaar aan de instelling waartoe hij behoort, om bepaalde modaliteiten voor de vaststelling van zijn pensioenrechten vooraf, dat wil zeggen vóór zijn pensionering, vast te stellen, vormt geen bezwarend besluit dat als zodanig vatbaar is voor beroep. Geen bepaling van het Statuut legt de administratie immers uitdrukkelijk een dergelijke verplichting op. Uit de artikelen 10 en 40 van bijlage VIII bij het Statuut vloeit integendeel voort, dat de instelling eerst bij de beëindiging van de dienst tot betaling van de pensioenrechten van een ambtenaar kan overgaan, aangezien de grondslagen voor de berekening daarvoor in beginsel onbepaald en aan veranderingen onderhevig zijn.

Slechts bij wijze van uitzondering, indien een element van die berekening op een gegeven moment definitief vaststaat, is de administratie gehouden een besluit te nemen dat pas naderhand moet worden uitgevoerd, maar dat de rechtspositie van de betrokkene rechtstreeks en onmiddellijk kan aantasten en dat daardoor ten aanzien van hem een bezwarend besluit vormt. In dit geval heeft de betrokken ambtenaar een rechtmatig, reeds bestaand en actueel belang om een onzeker element van zijn positie vooraf te doen vaststellen.

Daarentegen heeft een ambtenaar die nog in dienst is, geen bestaand en actueel belang bij een besluit over de aanpassingscoëfficiënt die op zijn toekomstig ouderdomspensioen van toepassing zal zijn. De vaststelling van deze coëfficiënt, die immers enerzijds wordt bepaald door de woonplaats die de betrokkene na de beëindiging van zijn dienst kiest, en anderzijds door de op het moment van vaststelling van de pensioenrechten geldende regeling, is niet vatbaar voor een besluit vooraf dat de rechtspositie van de betrokkene rechtstreeks en onmiddellijk aantast.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Handelingen van de instellingen - Individuele beschikking - Kennisgeving - Begrip

(EEG-Verdrag, art. 191, tweede alinea)

2. Procedure - Beroepstermijnen - Verval van instantie - Verschoonbare dwaling - Begrip

3. Procedure - Beroepstermijnen - Verval van instantie - Toeval of overmacht - Begrip

(' s Hofs Statuut-EEG, art. 42, tweede alinea)

Samenvatting

1. Van een beschikking is naar behoren kennisgegeven wanneer zij is meegedeeld aan degene tot wie zij is gericht, en deze in staat is gesteld daarvan kennis te nemen. Wanneer de betekening geschiedt door middel van een aangetekende brief met ontvangstbevestiging, moet de datum van de ondertekening van deze ontvangstbevestiging worden beschouwd als de datum van kennisgeving, zonder dat rekening moet worden gehouden met de datum waarop de geadresseerde een gewoon ontvangstbewijs, dat bij de beschikking is gevoegd om eventuele fouten bij de post te ondervangen, terugzendt.

2. Omdat de communautaire regeling inzake de beroepstermijnen van openbare orde is, moet het begrip verschoonbare dwaling, dat het krachtens het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel mogelijk maakt hiervan af te wijken, restrictief worden uitgelegd en kan het slechts betrekking hebben op uitzonderlijke omstandigheden waarin met name de betrokken instelling de oorzaak is voor de dwaling die zich voordoet door een gedrag dat, op zichzelf of in doorslaggevende mate, bij een burger te goeder trouw die alle zorgvuldigheid aan de dag legt die van een marktdeelnemer met normale kennis van zaken kan worden verlangd, een aanvaardbare verwarring kan veroorzaken.

3. Een verzoeker wiens beroep wordt getroffen door verval van instantie, kan dit slechts ongedaan maken wegens toeval of overmacht, zoals voorzien in artikel 42, tweede alinea, van 's Hofs Statuut-EEG, indien hij zich in abnormale moeilijkheden bevindt die onafhankelijk zijn van de wil van de verzoeker en die ondanks alle dienstige voorzorgsmaatregelen onvermijdelijk blijken te zijn.
51

In repliek betoogde hij voorts, dat nergens geschreven staat dat een vergelijkend onderzoek beperkt is tot de posten ter vervulling waarvan het is georganiseerd. Gezien de opvatting van verweerder op dit punt is niet duidelijk, waarom voor vergelijkend onderzoek nr. CJ 24/86 een reservelijst was voorgeschreven, terwijl slechts in één post behoefde te worden voorzien, zodat een lijst van geschikte kandidaten meer dan voldoende was geweest. De omstandigheid dat vergelijkend onderzoek nr. CJ 24/86, waarvoor hij is geslaagd, een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken was, terwijl nr. CJ 32/88 een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en een examen was, is volgens verzoeker irrelevant, aangezien noch uit enig voorschrift noch uit de rechtspraak valt op te maken dat een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en een examen prevaleert boven een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken. Ten slotte merkt hij op dat ,s Hofs arrest van 28 april 1983 (zaak 143/82, Lipman, Jurispr. 1983, blz. 1301, 1311), volgens hetwelk een sollicitant voor een vergelijkend onderzoek zich ter bestrijding van het besluit van de jury, hem niet tot het vergelijkend onderzoek toe te laten, niet met succes kan beroepen op de toelatingsvoorwaarden van een ander vergelijkend onderzoek dat door dezelfde instelling eveneens ter voorziening in posten in dezelfde loopbaan, doch anders en met een ander doel was georganiseerd, niet de minste overeenkomst vertoont met de onderhavige zaak. Het enige verband tussen de in het arrest van 28 april 1983 bedoelde vergelijkende onderzoeken was het feit dat het ging om posten van de categorie A, maar in verschillende specialiteiten die elk andere kwalificaties vereisten. De vergelijkende onderzoeken waarom het in casu gaat, hangen daarentegen zeer nauw met elkaar samen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Beroep tot nietigverklaring ° Voor beroep vatbare handelingen ° Begrip ° Handelingen die bepaalde rechtssituatie kunnen aantasten ° Beroep, uitsluitend gericht tegen motivering van handeling ° Niet-ontvankelijkheid

(EEG-Verdrag, art. 173)

2. Beroep tot nietigverklaring ° Voor beroep vatbare handelingen ° Beschikking houdende negatieve verklaring, afgegeven krachtens mededingingsregels ° Beroep door begunstigde ° Niet-ontvankelijkheid ° Beroep door derde die procesbelang aantoont ° Ontvankelijkheid

(EEG-Verdrag, art. 85, 86 en 173; verordening nr. 17 van de Raad, art. 2)

3. Beroep tot nietigverklaring ° Procesbelang ° Noodzaak van bestaand en daadwerkelijk belang

(EEG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

1. Het in artikel 173 EEG-Verdrag voorziene beroep kan slechts worden ingesteld tegen een bezwarende handeling, dat wil zeggen tegen een handeling die een bepaalde rechtspositie kan aantasten.

Alleen het dispositief kan rechtsgevolgen hebben en derhalve bezwarend zijn. De in de motivering van de handeling geformuleerde beoordelingen zijn als zodanig niet vatbaar voor beroep tot nietigverklaring en zouden slechts aan de wettigheidscontrole van de communautaire rechter kunnen worden onderworpen indien zij noodzakelijk waren ter onderbouwing van het dispositief.

2. Een beschikking waarbij de Commissie krachtens artikel 2 van verordening nr. 17 op verzoek van de betrokken ondernemingen en ondernemingsverenigingen een negatieve verklaring heeft afgegeven met de vaststelling, dat er voor haar op grond van de haar bekende feiten geen aanleiding bestaat om krachtens artikel 85 of 86 EEG-Verdrag op te treden, verschaft de aanvrager genoegdoening en kan naar haar aard geen wijziging brengen in diens rechtssituatie noch bezwarend voor hem zijn. Daarentegen kan de afgifte van een negatieve verklaring een aantasting vormen van de economische belangen van een derde die, indien hij aantoont daar voldoende wettig belang bij te hebben, tegen die afgifte onder de in artikel 173 EEG-Verdrag gestelde voorwaarden een beroep tot nietigverklaring kan instellen bij het Gerecht.

3. De verzoeker die een belang aanvoert met betrekking tot een toekomstige rechtssituatie, maar die niet kan aantonen dat de aantasting van die situatie nu al zeker is, of die zich beroept op een eventuele wijziging van omstandigheden, welke wijziging hem in voorkomend geval evenwel niet zal beletten zijn rechten geldend te maken, vervult niet de aan de ontvankelijkheid van zijn beroep tot nietigverklaring verbonden voorwaarde, dat hij een bestaand en daadwerkelijk belang aantoont.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren - Beroep - Procesbelang - Beroep van kandidaat voor vacante post tegen benoeming van andere kandidaat - Ontvankelijkheid - Voorwaarden - Objectieve mogelijkheid van verzoeker om te worden benoemd

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren - Aanwerving - Kennisgeving van vacature - Doel - Toetsing van sollicitaties aan vermelde voorwaarden - Beoordelingsvrijheid van administratie - Grenzen - Inachtneming van in kennisgeving van vacature gestelde voorwaarden

(Ambtenarenstatuut, art. 4)

3. Ambtenaren - Bevordering - Beoordelingsvrijheid van administratie - Rechterlijke toetsing - Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

Samenvatting

1. Weliswaar heeft een ambtenaar die naar een post solliciteert, geen rechtmatig belang bij de nietigverklaring van de benoeming van een andere kandidaat op die post, indien hij niet zelf rechtsgeldig aanspraak op die post kan maken, doch dit geldt niet voor een ambtenaar die aan de voorwaarden van de kennisgeving van vacature voldoet en die door zijn bekwaamheid in aanmerking zou kunnen komen voor de te bezetten post.

2. De essentiële functie van de kennisgeving van vacature is, de belanghebbenden zo juist mogelijk in te lichten over de aard der voorwaarden die voor de vervulling van het desbetreffende ambt worden gesteld, ten einde hen in staat te stellen te beoordelen of het voor hen dienstig is te solliciteren. Daarmee vormt de kennisgeving van vacature het wettigheidskader dat het tot aanstelling bevoegd gezag zichzelf stelt. Komt het evenwel tot de ontdekking, dat de in de kennisgeving gestelde eisen strenger zijn dan nodig is voor de behoeften van de dienst, dan staat het hem vrij om de bevorderingsprocedure opnieuw te beginnen door de oorspronkelijke kennisgeving van vacature in te trekken en deze te vervangen door een gecorrigeerde kennisgeving.

3. Bij de beoordeling van het dienstbelang en van de verdiensten waarmee in het kader van een bevorderingsbesluit, als bedoeld in artikel 45 van het Statuut, rekening moet worden gehouden, beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een ruime discretionaire bevoegdheid. De controle van de gemeenschapsrechter moet zich op dit gebied beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wijze waarop zij tot haar oordeel heeft kunnen komen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet op kennelijk onjuiste wijze van haar bevoegdheid gebruik heeft gemaakt.

4. Het tot aanstelling bevoegd gezag moet bij de uitoefening van zijn discretionaire bevoegdheid ter zake de stukken nauwkeurig onderzoeken en zich nauwgezet houden aan de eisen die in de kennisgeving van vacature zijn vermeld; de tegenhanger van die discretionaire bevoegdheid is de verplichting om alle relevante elementen van elke sollicitatie aan een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek te onderwerpen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren - Sociale zekerheid - Ziektekostenverzekering - Ziektekosten - Maximumbedragen voor vergoeding - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

(Ambtenarenstatuut, art. 72)

2. Ambtenaren - Beroep - Beroep strekkende tot toetsing van wettigheid van normatieve bepaling, zonder bezwarend besluit - Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

3. Ambtenaren - Sociale zekerheid - Ziektekostenverzekering - Ziektekosten - Vergoeding - Verplichtingen van de instellingen - Naleving van beginsel van gelijke behandeling

(Ambtenarenstatuut, art. 72)

Samenvatting

1. Artikel 72 van het Statuut geeft de rechthebbenden van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering geen recht op een vergoeding van 80 of 85 % van de gemaakte kosten, afhankelijk van de soort prestatie. Deze percentages leggen de bovengrens van de vergoedingen vast. Het zijn geen minimumtarieven en zij verplichten de instellingen derhalve niet om de kosten van de belanghebbenden in alle gevallen volgens de aangegeven percentages te vergoeden.

De vaststelling van de maximumbedragen voor de vergoedingen in de uitvoeringsbepalingen, teneinde het financiële evenwicht van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering te waarborgen, levert geen schending van artikel 72 van het Statuut op, voor zover de gemeenschapsinstellingen bij het vaststellen van deze maxima het beginsel van sociale zekerheid dat aan artikel 72 van het Statuut ten grondslag ligt, in acht nemen.

2. In het kader van een beroep krachtens artikel 91 van het Statuut is het Gerecht slechts bevoegd om de wettigheid van een voor de ambtenaar bezwarende handeling te toetsen en kan het zich, bij ontbreken van een bijzondere toepassingsmaatregel, niet in abstracto uitspreken over de wettigheid van een voorschrift van algemene strekking.

3. Het beginsel van gelijke behandeling verplicht de gemeenschapsinstellingen maatregelen te nemen tegen de situatie van ongelijkheid die zich voordoet voor de rechthebbenden van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering, die in bepaalde Lid-Staten van de Gemeenschap hogere ziektekosten hebben te dragen.

De instellingen kunnen echter niet worden verplicht over te gaan tot een onmiddellijke verhoging van de vergoedingen die aan de betrokken ambtenaren worden toegekend, te meer daar het financiële evenwicht van het stelsel moet worden bewaard. Zij moeten daarentegen met de nodige voortvarendheid overleg plegen over een passende herziening van de Regeling inzake de ziektekostenverzekering waardoor de naleving van het beginsel van gelijke behandeling wordt gewaarborgd.