ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
c)

derde middel: vaststelling van de bestreden verordening zonder een voorstel van de Commissie of na fundamentele wijziging van de aard van het voorstel van de Commissie (in het Frans: „dénaturation”) (schending van artikel 17 VEU en artikel 43, lid 3, VWEU), aangezien het opdelen van het voorstel door de Raad en de daaropvolgende wijziging van de rechtsgrondslag van een deel daarvan heeft geleid tot een fundamentele verandering in de aard van het voorstel van de Commissie, hetgeen in strijd is met haar exclusieve initiatiefrecht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 123/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 28 januari 2013 — Hauptzollamt Köln/Kronos Titan GmbH

(Zaak C-43/13)

2013/C 123/14

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verweerder en verzoeker tot Revision: Hauptzollamt Köln

Verzoekster en verweerster in Revision: Kronos Titan GmbH

Prejudiciële vraag

Vereist artikel 2, lid 3, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1), bij de belasting van andere energieproducten dan die waarvoor in de richtlijn een belastingniveau is vastgesteld, dat een belastingtarief wordt toegepast dat naar nationaal recht geldt voor het gebruik van een energieproduct als verwarmingsbrandstof, voor zover elk ander energieproduct ook als verwarmingsbrandstof wordt gebruikt? Of kan, wanneer het andere energieproduct bij gebruik als verwarmingsbrandstof gelijkwaardig is aan een bepaald energieproduct, het naar nationaal recht voor dit energieproduct geldende belastingtarief worden toegepast ook al gaat het om een uniform belastingtarief dat geldt ongeacht of dit energieproduct als motorbrandstof dan wel als verwarmingsbrandstof wordt gebruikt?

(1) PB L 283, blz. 51.
2)

Moeten, wanneer er geen verplichting van geconsolideerde jaarrekening is, voor de vraag of een onderneming met een andere onderneming via een persoon of via een in gemeenschappelijk overleg handelende groep natuurlijke personen verbonden is, niet alleen de in artikel 3, lid 3, eerste alinea, van de bijlage bij de kmo-aanbeveling genoemde „banden” in beschouwing worden genomen, maar moeten ook via een algemene economische benadering aspecten als eigendomsverhoudingen — in het bijzonder het feit dat de aandeelhouders tot een familie behoren —, de deelnemingsstructuur en de economische integratie — in het bijzonder ook de identiteit van de bedrijfsleider — van de betrokken ondernemingen worden onderzocht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 18 maart 2013 — Raytek GmbH, Fluke Europe BV/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Zaak C-134/13)

2013/C 141/29

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Partijen in het hoofdgeding

Rekwirerende partijen: Raytek GmbH, Fluke Europe BV

Verwerende partij: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Prejudiciële vraag

Is verordening (EU) nr. 314/2011 van de Commissie van 30 maart 2011 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur (1) geldig voor zover deze infraroodwarmtecamera’s indeelt in GN-post 9025 19 20?

(1) PB L 86, blz. 57.
3)

Staat het stilzitten van de Europese Commissie, die de communautaire bijstand niet heeft uitbetaald, in de weg aan de toepassing van artikel 42, sub a, van de Legge regionale dell’Abruzzo nr. 31/82, op grond waarvan aan appellante de regionale bijstand, die accessoir is aan de communautaire bijstand, is verleend, en dus aan de uitbetaling van de regionale bijdrage? In elk geval:
2)

Dient artikel 110 VWEU aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de bepalingen van Legea nr. 9/2012 (in de aanvankelijke versie ervan) waarbij [in Roemenië] een heffing op de vervuilende emissies van motorvoertuigen is ingevoerd, indien deze belastingmaatregel zo is vastgesteld dat het in het verkeer brengen in deze lidstaat van in andere lidstaten gekochte tweedehands voertuigen hierdoor wordt ontmoedigd, zonder echter de aankoop op de binnenlandse markt van even oude tweedehands voertuigen met dezelfde slijtage te ontmoedigen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 11 februari 2013 — Gmina Wrocław/Minister Finansów

(Zaak C-72/13)

2013/C 141/23

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij en verzoekster tot cassatie: Gmina Wrocław

Verwerende partij en verweerder in cassatie: Minister Finansów

Prejudiciële vraag

„Staat richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) eraan in de weg dat belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven op handelingen van een gemeente waarbij activa, waaronder onroerende goederen, die zijn verkregen krachtens de wet of om niet, met name uit nalatenschap of door schenking, worden verkocht of in een handelsvennootschap ingebracht?”
2)

Moet artikel 17 van de Zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de aftrek van voorbelasting wordt toegepast op een factuur die is opgesteld door een persoon die alleen zijn handelsnaam ter beschikking heeft gesteld voor de verkoop van goederen door een andere persoon, zonder dat wordt aangetoond dat de koper wist of op grond van objectieve omstandigheden kon voorzien dat de handeling waarbij hij betrokken was, verband hield met een strafbaar feit of andere onregelmatigheden die de opsteller van de factuur of de persoon die met hem samenwerkt heeft begaan?
1)

Verzet het gemeenschapsrecht zich tegen de uitlegging dat de aanbestedende dienst een onderneming die in haar verzoek tot deelneming aan de aanbestedingsprocedure heeft nagelaten te vermelden dat jegens haar technisch directeur geen van de in artikel 38, lid 1, sub b en c, D.lgs. 163/2006 bedoelde procedures is gevoerd en geen van de in diezelfde bepaling genoemde veroordelingen is uitgesproken, van die procedure moet uitsluiten, ook al heeft zij afdoende aangetoond dat de term „technisch directeur” slechts bij vergissing is gebruikt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 108/14

Hogere voorziening ingesteld op 4 januari 2013 door het IDT Biologika GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 oktober 2012 in zaak T-503/10, IDT Biologika GmbH/Europese Commissie

(Zaak C-6/13 P)

2013/C 108/29

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: IDT Biologika GmbH (vertegenwoordigers: R. Gross en T. Kroupa, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 25 oktober 2012, dat rekwirante per fax is betekend op 26 oktober 2012, te vernietigen;

— de beslissing van de delegatie van de Europese Unie in de Republiek Servië van 1 september 2010 tot afwijzing van de door IDT Biologica GmbH ingediende offerte in het kader van perceel nr. 1 van de aanbesteding met referentie EuropeAid/129809/C/SUP/RS voor de levering van een vaccin tegen hondsdolheid aan het begunstigde ministerie van Landbouw, Bosbouw en Waterbeheer van de Republiek Servië en tot gunning van de betreffende opdracht aan een samenwerkingsverband van verscheidene ondernemingen onder leiding van „Bioveta a.s.”, nietig te verklaren;

— verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

In de bestreden beslissing heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het verzoek van rekwirante af te wijzen.

De door verweerster, de Europese Commissie, te nemen discretionaire beslissing in het kader van de litigieuze aanbestedingsprocedure is vanuit feitelijk en vakinhoudelijk oogpunt onjuist genomen.

In het bijzonder heeft het Gerecht ten onrechte aangenomen dat Bioveta a.s., in het kader van de litigieuze aanbestedingsprocedure, de veiligheid van de aangeboden producten kon bewijzen aan de hand van nationale toelatingen en dat afzonderlijke proeven welke aantonen dat het aangeboden product non-virulent is voor mens en primaten niet vereist waren.

Bovendien heeft Bioveta a.s. niet aangetoond dat hun vaccin niet op een origineel, maar op een gemodificeerde virusstam SAD-Bern is gebaseerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 225/55

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (voorheen Fővárosi Bíróság) (Hongarije) op 3 oktober 2012 — Hardimpex Kft. felszámolás alatt/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

(Zaak C-444/12)

2013/C 225/102

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Törvényszék (voorheen Fővárosi Bíróság)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hardimpex Kft. felszámolás alatt

Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

Bij beschikking van 16 mei 2013 verklaart het Hof (Tiende kamer) voor recht:

Artikel 168, sub a, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de belastingdienst van een lidstaat weigert toe te staan dat een belastingplichtige de belasting die verschuldigd of voldaan is voor de hem geleverde goederen, aftrekt van de door hem verschuldigde btw omdat een eerder in de leveringsketen plaatsvindende transactie volgens de btw-regeling onregelmatig was of hem kan worden verweten zich niet te hebben vergewist van de oorsprong van de goederen op de door zijn leverancier uitgereikte factuur, zonder dat rechtens genoegzaam is aangetoond dat de belastingplichtige van die onregelmatigheid op de hoogte was of had moeten zijn.
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door een slecht functionerende en afgeladen afvalstortplaats (te Zakynthos, regio Kalamaki, in de plaats Griparaiika) in gebruik te houden die niet voldoet aan alle voorwaarden en vereisten van de milieuregelgeving van de EU, de krachtens de artikelen 13 en 36, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG (1) betreffende afvalstoffen, en de artikelen 8, 9, 11, lid 1, sub a, 12 en 14 van richtlijn 1999/31/EG (2) betreffende het storten van afvalstoffen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Daarnaast is zij, door de vergunning voor de stortplaats te verlengen zonder de in artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43/EEG (3) van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna bedoelde procedure toe te passen, evenmin de verplichtingen nagekomen die krachtens dat artikel op haar rusten;
—

Het Gerecht heeft artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering verkeerd toegepast door te oordelen dat de bestreden handeling niet is zijn geheel bepaald was, aangezien de documenten en de andere gegevens in het dossier betreffende het besluit van 1 december 2010, niet afzonderlijk zijn bepaald. In werkelijkheid maken deze handelingen evenwel geen deel uit van de bestreden handeling en zijn zij ook geen andere bestreden handelingen. Ten gevolge van dit arrest van het Gerecht zijn verzoekers’ recht op bescherming in rechte en het beginsel van processuele „equality of arms” geschonden.
1.

het bestreden arrest moet worden vernietigd voor zover daarbij een geldboete is opgelegd, of, subsidiair, naar het Gerecht worden terugverwezen, aangezien het Gerecht een juridische vergissing heeft gemaakt, meer bepaald punt 23, sub b, laatste alinea, van de mededeling inzake medewerking van 2002 onjuist heeft opgevat. Volgens deze bepaling zal de Commissie, indien een onderneming die om immuniteit verzoekt „bewijsmateriaal verstrekt dat betrekking heeft op feiten die de Commissie niet eerder bekend waren en die een rechtstreeks gevolg hebben voor de zwaarte of de duur van de vermoedelijke inbreuk”, met deze feiten geen rekening houden bij het bepalen van de geldboete die aan de betrokken onderneming moet worden opgelegd. Het Gerecht oordeelde dat een feit de Commissie slechts „onbekend” is, wanneer zij volstrekt geen weet heeft van dat feit. Ook al heeft de Commissie slechts een zeer vaag vermoeden van het bestaan van een kartel en beschikt zij niet over concrete bewijzen van de feiten met betrekking tot het kartel, zal een onderneming die dergelijke bewijzen levert, bijgevolg niet in aanmerking komen voor de immuniteit waarin punt 23, sub b, laatste alinea, voorziet. Rekwirantes stellen dat deze alinea aldus te eng en juridisch gesproken onjuist is uitgelegd;
3)

Indien artikel 13, lid 1, van verordening nr. 469/2009 enkel verwijst naar vergunningen voor het in de handel brengen die zijn verleend overeenkomstig de in richtlijn 2001/83/EG vastgestelde administratieve vergunningsprocedure, heeft het feit dat een geneesmiddel eerst binnen de EER in de handel werd gebracht overeenkomstig een door Liechtenstein automatisch erkende Zwitserse vergunning voor het in de handel brengen, die niet werd verleend overeenkomstig richtlijn 2001/83/EG, dan tot gevolg dat overeenkomstig artikel 2 van verordening nr. 469/2009 voor dit product geen aanvullend beschermingscertificaat kan worden afgegeven?
1)

Omvat de definitie van „toegang” in artikel 2, sub a, van de toegangsrichtlijn (1), toegang in de vorm van de aanleg van aftakkingen tussen het verdeelpunt in een toegangsnetwerk en het eindsegment bij de eindgebruiker? Moet de vraag anders worden beantwoord wanneer de maximumlengte van dergelijke aftakkingen 30 meter is?
1)

De Zweedse regeling voor elektriciteitscertificaten is een nationale steunregeling op basis waarvan elektriciteitsleveranciers en sommige elektriciteitsgebruikers in de lidstaat een hoeveelheid elektriciteitscertificaten moeten kopen die overeenstemt met een bepaald deel van hun verkoop of gebruik, zonder dat expliciet vereist is dat ook elektriciteit wordt gekocht van dezelfde bron. Elektriciteitscertificaten worden verleend door de Zweedse Staat en bewijzen dat een bepaalde hoeveelheid hernieuwbare elektriciteit is geproduceerd. De producenten van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen ontvangen door de verkoop van elektriciteitscertificaten een extra opbrengst als een bijkomend inkomen uit hun elektriciteitsproductie. Moeten artikel [2, sub k,] en artikel 3, punt 3, van richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (1), aldus worden uitgelegd dat een lidstaat op basis daarvan een nationale steunregeling zoals de bovenstaande kan toepassen, waaraan alleen producenten van wie het bedrijf in dat land ligt kunnen deelnemen en die als gevolg heeft dat deze producenten een economisch voordeel genieten ten opzichte van producenten die geen elektriciteitscertificaten kunnen verkrijgen?
2)

Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 2002/98/EG van 27 januari 2003, in voorkomend geval tegen de achtergrond van artikel 168 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat op basis van deze bepaling nationale voorschriften kunnen worden gehandhaafd of ingevoerd die voor plasma dat door middel van een industrieel procedé wordt vervaardigd, voorzien in een strengere regeling dan die welke geldt voor geneesmiddelen, en daarom rechtvaardigen dat alle of een gedeelte van de bepalingen van richtlijn 2001/83/EG van 6 november 2001 buiten toepassing worden gelaten, in het bijzonder de bepalingen op grond waarvan de enige voorwaarde voor de verkoop van geneesmiddelen de voorafgaande afgifte van een vergunning voor het in de handel brengen is, en, zo ja, welke voorwaarden gelden in dat verband en in welke mate is dat het geval?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/35

Beroep ingesteld op 19 november 2012 — Europese Commissie/Duitsland

(Zaak C-525/12)

2013/C 26/67

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en G. Wilms, gemachtigden)

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Conclusies

— vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (kaderrichtlijn water) (1) en met name krachtens de artikelen 2, punt 38, en 9 van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door aan het begrip „waterdiensten” een uitlegging te geven die bepaalde diensten uitsluit van de toepassing daarvan.

— de Bondsrepubliek Duitsland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat waterdiensten mede betrekking hebben op de onttrekking, opstuwing, opslag, behandeling en distributie van oppervlakte- of grondwater ten behoeve van energieopwekking uit waterkracht, scheepvaart en bescherming tegen overstromingen. Bovendien behoort ook het eigen verbruik tot de waterdiensten.

De toepassing van het begrip „waterdiensten” door verweerster is in strijd met artikel 9 van de kaderrichtlijn water (hierna: „KRW”). Zij sluit waterdiensten zoals opstuwingen die worden uitgevoerd voor energieopwekking uit waterkracht, scheepvaart en bescherming tegen overstromingen, uit van de werkingssfeer van waterdiensten in de zin van de richtlijn. Een dergelijke strikte uitlegging is niet in overeenstemming met de KRW, ondermijnt de werking van artikel 9 KRW en brengt derhalve de verwezenlijking van de doelstellingen van de richtlijn in gevaar.

Het is juist dat de lidstaten beschikken over een bepaalde beoordelingsmarge om op basis van artikel 9 KRW waterdiensten uit te sluiten van kostenterugwinning. Zij kunnen om te beginnen de sociale effecten, de milieueffecten en de economische effecten van de kostenterugwinning alsmede de geografische en klimatologische omstandigheden in acht nemen. Bovendien kan een lidstaat overeenkomstig artikel 9, lid 4, KRW besluiten om de bepalingen van artikel 9, lid 1, tweede alinea, KRW met betrekking tot het waterprijsbeleid en de kostenterugwinning voor waterdiensten niet toe te passen. Voorwaarde hiervoor is dat het moet gaan om een bestaande praktijk in de lidstaat en het bereiken van het doel van deze richtlijn niet in het gedrang komt.

De volledige uitsluiting van belangrijke waterdiensten, zoals dit geschiedt door verweerster, valt evenwel ver buiten deze beoordelingsmarge.

(1) PB L 327, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 5 november 2012 — Dixons Retail Plc/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Zaak C-494/12)

2013/C 26/48

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dixons Retail Plc

Verwerende partij: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Prejudiciële vragen

1) Moet artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 aldus worden uitgelegd dat het ook van toepassing is wanneer de fysieke overdracht van goederen op bedrieglijke wijze wordt verkregen, met name wanneer de verkrijger betaalt met een kaart waarvan hij weet dat hij ze niet mag gebruiken?

2) Is er sprake van „overdracht of overgang van de macht om als een eigenaar over een lichamelijke zaak te beschikken” in de zin van artikel 14, lid 1, wanneer de fysieke overdracht van goederen wordt verkregen door het bedrieglijke gebruik van een kaart?

3) Moet artikel 73 aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is wanneer de overdrager van de goederen betaling ontvangt op basis van een overeenkomst met een derde waarin is bepaald dat bij kaarttransacties dergelijke betalingen worden verricht, ook al weet de verkrijger van de goederen dat hij niet gerechtigd is de kaart te gebruiken?

4) Wanneer een derde op basis van een overeenkomst tussen hem en de overdrager van de goederen een betaling verricht op grond van het feit dat de verkrijger van de goederen de overdrager heeft betaald met een kaart die hij niet mocht gebruiken, is de van die derde ontvangen betaling dan een tegenprestatie „voor deze handelingen” in de zin van artikel 73?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien (Oostenrijk) op 22 oktober 2012 — Krejci Lager & Umschlagbetriebs GmbH/Olbrich Transport und Logistik GmbH

(Zaak C-469/12)

2013/C 26/35

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Handelsgericht Wien

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Krejci Lager & Umschlagbetriebs GmbH

Verwerende partij: Olbrich Transport und Logistik GmbH

Prejudiciële vraag

Is een overeenkomst over de opslag van goederen een overeenkomst die een „verstrekking van diensten” betreft in de zin van artikel 5, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken?

(1) PB 2001, L 12, blz. 1.
1)

a) Moeten de artikelen 203 en 204 van het CDW (1) [Communautair douanewetboek] in samenhang gelezen met artikel 859 (in het bijzonder onder 2, letter c), van het UCDW (2) [Uitvoeringsverordening communautair douanewetboek] zo worden uitgelegd dat het (enkele) overschrijden van de overeenkomstig artikel 356, lid 1, van het UCDW vastgestelde vervoerstermijn niet leidt tot een douaneschuld wegens een onttrekking aan het douanetoezicht in de zin van artikel 203 van het CDW, maar tot een douaneschuld op grond van artikel 204 van het CDW? b) Is voor bevestigende beantwoording van vraag 1) a. vereist dat de betrokkenen aan de douaneautoriteiten inlichtingen verstrekken met betrekking tot de oorzaken van de termijnoverschrijding of ten minste tegenover de douaneautoriteiten verklaren waar de goederen zijn verbleven in de periode die is verstreken tussen de overeenkomstig artikel 356 van het CDW vastgestelde termijn en het tijdstip van daadwerkelijk aanbrengen bij het douanekantoor van bestemming?
1)

Verzet de regeling van de Europese Unie inzake „overgang van een onderdeel van een onderneming” (met name artikel 1, lid l, sub a en b, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG (1) van de Raad van 12 maart 2001) zich tegen een nationale regeling, zoals die van artikel 2112, lid 5, van de Codice civile (Italiaans burgerlijk wetboek), op grond waarvan de verkrijger de vervreemder kan opvolgen in de arbeidsbetrekkingen zonder dat de instemming van de overgedragen werknemers is vereist, zelfs wanneer het deel van de onderneming waarop de overgang betrekking heeft, geen functioneel autonome economische eenheid is die reeds bestond op het ogenblik van de overgang en bij de overgang door de vervreemder en de verkrijger als dusdanig kan worden geïdentificeerd?