ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
62

Dienaangaande moet worden opgemerkt dat de kennisgeving per aangetekend schrijven met ontvangstbewijs weliswaar niet de enige wijze is waarop kennis kan worden gegeven van bestuurlijke besluiten, maar dat neemt niet weg dat zij, vanwege de specifieke waarborgen die zij voor zowel de betrokken persoon als de overheid biedt, een uitermate veilige oplossing vormt (zie in die zin beschikking van 16 december 2010, AG/Parlement, F‑25/10, EU:F:2010:171, punt 38), des te meer wanneer de betrokken persoon geen band heeft met de instellingen (zie in die zin beschikking van 16 december 2010, AG/Parlement, F‑25/10, EU:F:2010:171, punt 39). Een van die waarborgen bestaat er met name in dat de adressaat, door zijn handtekening op het ontvangstbewijs te plaatsen, met zekerheid weet dat een brief naar hem is verstuurd en zijn aandacht vergt. Uit het dossier blijkt echter dat de leesbevestiging, anders dan het door de post afgegeven ontvangstbewijs, niet die waarborg biedt. In tegenstelling tot aan de hand van de ondertekening van een ontvangstbewijs door de adressaat van een brief of de opmaak en verzending van een bevestiging van ontvangst van een e-mail door de adressaat ervan, kan aan de hand van de betrokken leesbevestiging, gelet op het feit dat zij door het informaticasysteem van de adressaat automatisch wordt gegenereerd en verzonden, zoals in bovenstaand punt 61 reeds is beschreven, niet onomstotelijk worden aangetoond dat verzoekster, op de dag van verzending van die leesbevestiging, kennis had van of in staat was gesteld kennis te nemen van de litigieuze brief.
32

In casu moet ten eerste worden vastgesteld dat de brief van 5 december 2013, zoals de Commissie betoogt, de teksten citeert die zij toepast, namelijk artikel 13 van verordening nr. 1290/2005 en artikel 12, onder c), en artikel 25 van verordening nr. 247/2006. Ten tweede herinnert deze brief aan het voorwerp van de maatregel bepaald in punt 4.6 van bijlage I bij het subprogramma voor de autonome regio van de Azoren, alsook aan de in die maatregel opgesomde categorieën van uitgaven die voor Uniefinanciering in aanmerking komen. Ten derde worden in diezelfde brief de door de Commissie onderzochte uitgaven genoemd, waarbij voor elk van die uitgaven het betrokken begrotingsjaar, de voor die uitgave verantwoordelijke autoriteit alsook het voorwerp en bedrag van die uitgave worden vermeld. Ten vierde wordt in die brief vastgesteld dat „alle [betrokken] uitgaven zijn gebruikt voor de financiering van het personeel en de uitrusting die nodig waren voor de door de [Portugese autoriteiten] in het kader van het [steun]programma uitgevoerde controles”. Ten vijfde wordt in de brief uitgelegd dat de door de autoriteiten van de lidstaten in het kader van hun bestuurs- en controleverplichtingen gedane uitgaven verband houden met de hoofdactiviteit van de betaalorganen, zodat die uitgaven niet voor rekening van het ELGF kunnen komen. Ten zesde luidt de conclusie van die brief dat de betrokken uitgaven niet in aanmerking komen voor financiering door het ELGF aangezien zij niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van artikel 13 van verordening nr. 1290/2005 en van artikel 12, onder c), en artikel 25 van verordening nr. 247/2006.
72

In de derde plaats is het feit dat de Commissie de Belgische onderzoeksrechter en de federale procureur zou hebben gevraagd of het mogelijk was verzoeker te horen over de verzoeken tot opheffing van immuniteit, hetgeen inderdaad wordt bevestigd door de correspondentie die als bijlage bij het verweerschrift is opgenomen, in casu onvoldoende om vast te stellen dat zij verzoekers belang om te worden gehoord op de juiste wijze heeft afgewogen tegen de eerbiediging van het geheim van het onderzoek. De antwoorden van de nationale Belgische autoriteiten waren immers onvolledig, terwijl op grond van het beginsel van loyale samenwerking dat zowel voor de instellingen van de Unie als voor de lidstaten geldt, van hen had mogen worden verwacht dat zij de Commissie meer gegevens gaven om te begrijpen waarom zij niet wilden dat de Commissie verzoeker hoorde. In elk geval blijkt uit het aan het Gerecht overgelegde dossier niet dat de Commissie de nationale Belgische autoriteiten heeft gevraagd of zij een niet-vertrouwelijke versie van de verzoeken tot opheffing van immuniteit konden opstellen die aan verzoeker kon worden gezonden, of althans konden aangeven welke elementen in die verzoeken zij als gevoelig beschouwden, terwijl daardoor naargelang het geval wel een afweging had kunnen worden verzekerd die zo veel mogelijk zowel het geheim van het onderzoek als de eerbiediging van het recht om te worden gehoord waarborgde.
In de aankondiging van vergelijkend onderzoek was in titel III, met het opschrift „Toelatingsvoorwaarden”, in artikel 2.1, onder a), met name het volgende bepaald over het administratief statuut van de kandidaten:

„[U dient] ten minste 42 maanden, die niet noodzakelijk opeenvolgend hoeven te zijn, als ambtenaar, tijdelijk functionaris of arbeidscontractant bij de Commissie te hebben gewerkt; tijdvakken van werkzaamheid bij de agentschappen of andere instellingen worden niet in aanmerking genomen; tijdvakken van werkzaamheid bij de Commissie als uitzendkracht, hulpfunctionaris, plaatselijk functionaris of gedetacheerd nationaal deskundige (GND) worden evenmin in aanmerking genomen.”
60

Uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat voor de instelling van een op een absolute nietigheidsgrond gebaseerde vordering tot nietigverklaring volgens artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 63, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001] niet is vereist dat een procesbelang wordt aangetoond, daar de absolute weigeringsgronden de bescherming beogen van het algemene belang dat eraan ten grondslag ligt. Aangezien de beoordeling van het EUIPO uitsluitend moet worden verricht in het licht van het algemene belang dat aan artikel 7, lid 1, onder b) en c), en artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 ten grondslag ligt, is het potentiële of daadwerkelijke economische belang dat wordt nagestreefd door degene die nietigverklaring vordert, immers irrelevant en kan dus geen sprake zijn van „rechtsmisbruik” door laatstgenoemde. Daaruit volgt dat de kwestie van rechtsmisbruik in het kader van een nietigheidsprocedure krachtens artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 irrelevant is (beschikking van 19 juni 2014, Donaldson Filtration Deutschland/ultra air, C‑450/13 P, EU:C:2014:2016, punten 39, 42 en 46).
3.

Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de Unierechter – Rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep in een nietigheidsprocedure – Betwisting door het aanvoeren van nieuwe feiten – Ontoelaatbaarheid – Inaanmerkingneming, met het oog op de uitlegging van het Unierecht, van Unierechtspraak en van nationale of internationale rechtspraak die niet voor de instanties van het Bureau is aangevoerd – Toelaatbaarheid (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 65) (zie punt 22)
De relevante datum voor de beoordeling van de vraag of een betaling is verricht binnen de termijn van 24 maanden, is de datum waarop het uiteindelijke bedrag van de steun wordt bepaald en het saldo door de betrokken lidstaat wordt betaald. Hieruit volgt, in overeenstemming met de bewoordingen van artikel 31, lid 4, onder c), van verordening nr. 1290/2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, waarin sprake is van „uitgaven” waarvoor de „betaling” of, in voorkomend geval, de „saldobetaling” is verricht vóór het begin van het relevante tijdvak van 24 maanden, dat de Commissie een financiële correctie kan toepassen op de betalingen die zijn verricht vóór het begin van dat tijdvak, wanneer deze betalingen verband houden met uitgaven waarvoor het uiteindelijke bedrag is bepaald en het saldo door de betrokken lidstaat is betaald na de aanvang van het relevante tijdvak van 24 maanden.

(zie punt 19)
Zaak T‑665/17

China Construction Bank Corp.

tegen

Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

„Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniebeeldmerk CCB – Ouder Uniebeeldmerk CB – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Overeenstemmende tekens – Bekendheid en groot onderscheidend vermogen van het oudere merk – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] – Artikel 75, tweede zin, en artikel 76, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, tweede zin, en artikel 95, lid 1, van verordening 2017/1001)”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 6 december 2018

Uniemerk – Procedurevoorschriften – Ambtshalve onderzoek van de feiten – Oppositieprocedure – Onderzoek beperkt tot de aangevoerde middelen – Verplichting voor partijen om feiten en bewijsmiddelen ter staving aan te dragen (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 76, lid 1)

Uniemerk – Procedurevoorschriften – Beslissingen van het Bureau – Eerbiediging van rechten van verdediging – Draagwijdte van beginsel (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 75, tweede zin)

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Groot onderscheidend vermogen van ouder merk – Beoordelingscriteria – Inaanmerkingneming van relevante gegevens om de bekendheid te bewijzen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Beeldmerken CCB en CB [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming tussen de betrokken merken – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]
Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 november 2018 –

Polen/Commissie

(Zaak T‑241/17)

„ELGF en Elfpo – Uitgaven die aan financiering zijn onttrokken – Uitvoeringsverordening (EU) nr. 585/2011 – Tijdelijke buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de sector groenten en fruit wegens een dodelijke uitbraak van de bacterie Enterohemorragische Escherichia coli (E. coli) – Verrichtingen voor niet-oogsten – Omvang van de compensatie van de producenten die dergelijke verrichtingen hebben uitgevoerd – Uitgaven van Polen – Motiveringsplicht”

1. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van de markten – Groenten en fruit – Tijdelijke buitengewone ondersteunende maatregelen wegens een dodelijke uitbraak van de bacterie Enterohemorragische Escherichia coli (E. coli) – Compensatie voor producenten die verrichtingen voor niet-oogsten hebben uitgevoerd – Berekening – Vaststelling op basis van het oogstverlies voor de periode tussen 26 mei 2011 en 30 juni 2011 (Verordening nr. 1234/2007 van de Raad, art. 191; verordeningen van de Commissie nr. 1580/2007, art. 85, lid 1, nr. 543/2011, art. 84, lid 1, en 585/2001, art. 1, lid 1) (zie punten 58, 59, 67, 68, 75)

2. Recht van de Europese Unie – Uitlegging – Meertalige teksten – Divergentie tussen de verschillende taalversies – Inaanmerkingneming van de algemene opzet en van de doelstelling van de betrokken regeling (zie punten 60, 63)

3. Landbouw – Financiering door het ELGF en het ELFPO – Beginselen – Overeenstemming van de uitgaven met de Unieregels – Strikte uitlegging – Noodzaak om de gelijke behandeling van marktdeelnemers te verzekeren (Verordening nr. 585/2011 van de Commissie) (zie punt 64)

4. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beoordeling van de motiveringsplicht aan de hand van de omstandigheden van het geval (Art. 296, tweede alinea, VWEU) (zie punt 84)

5. Beroep tot nietigverklaring – Middelen – Ontbrekende of ontoereikende motivering – Ander middel dan het middel betreffende de materiële wettigheid (Art. 263 VWEU en 296 VWEU) (zie punt 86)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/264 van de Commissie van 14 februari 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2017, L 39, blz. 12), voor zover daarbij een bedrag van 4438056,66 EUR, uitgegeven door het door de Republiek Polen erkende betaalorgaan, aan de financiering van de Europese Unie wordt onttrokken

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Wanneer een niet-geprivilegieerde verzoeker een beroep tot nietigverklaring instelt tegen een niet tot hem gerichte handeling, veronderstelt zowel het vereiste dat de bindende rechtsgevolgen van de bestreden maatregel van dien aard zijn dat zij de belangen van de verzoeker aantasten doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, als de voorwaarde dat een natuurlijke of rechtspersoon rechtstreeks is geraakt door de handeling die het voorwerp is van het beroep, zoals voorzien in artikel 263, vierde alinea, VWEU, dat het bestreden besluit rechtstreeks gevolgen heeft voor de rechtspositie van de verzoekers.

Moet niet-ontvankelijk worden verklaard het door onderdanen van een lidstaat ingestelde beroep tegen een besluit van de Raad op grond van artikel 50, lid 2, derde zin, VEU, in samenhang gelezen met artikel 218, lid 3, VEU, tot machtiging van de Commissie om onderhandelingen te openen met die lidstaat over een akkoord betreffende de voorwaarden voor zijn terugtrekking uit de Unie en Euratom. Een dergelijk besluit tast immers de rechten van verzoekers niet aan; zij genieten dezelfde rechten vóór en ná dat besluit. Wat de rechten van de burgers van de betrokken lidstaat in de Unie met 27 vanaf het tijdstip van de terugtrekking betreft, vormt dat besluit slechts een voorbereidende handeling voor het definitieve akkoord, waarvan onzeker is of het zal worden gesloten en dat een later besluit vereist van de Raad, die beslist met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, na goedkeuring door het Europees Parlement. De eventuele nietigverklaring van het bestreden besluit blijft zodoende zonder gevolgen voor de rechtspositie van de burgers van de betrokken lidstaat, met name van degenen die verblijven in een andere lidstaat van de Unie en bij het referendum over het voortbestaan van die lidstaat in de Unie en bij de algemene verkiezingen in die staat geen stemrecht genoten. Zij brengt noch de nietigverklaring van de akte van kennisgeving van het voornemen tot terugtrekking, noch de opschorting van de bij artikel 50, lid 3, VEU bepaalde termijn van twee jaar mee. De rechten van verzoekers blijven onveranderd.

In dit verband, hoewel de rechtspositie van verzoekers, met name wat hun hoedanigheid van burger van de Unie betreft, kan worden aangetast bij de terugtrekking van die lidstaat uit de Unie, ongeacht of een terugtrekkingsakkoord kan worden gesloten of niet, volgt deze eventuele aantasting van hun rechten – waarvan heden overigens noch de inhoud, noch de draagwijdte kan worden ingeschat – niet uit het bestreden besluit. Voorts kan de omstandigheid dat de Raad ten onrechte geen gebruik heeft gemaakt van de bij artikel 218, lid 11, VWEU geboden mogelijkheid om het advies van Hof in te winnen over de verenigbaarheid van de voorgenomen overeenkomst met de Verdragen, of het beginsel van de loyale samenwerking niet heeft geëerbiedigd, niet tot gevolg hebben dat wordt afgeweken van de in artikel 263 VWEU uitdrukkelijk vastgestelde ontvankelijkheidvoorwaarden.

(zie punten 31, 33, 35, 45‑47, 69, 78)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 34, 41)
2)

Deza a.s. wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
7.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punten 64‑66)
5.

Ambtenaren – Tijdelijke functionarissen – Aanwerving – Aanstelling van tijdelijke functionarissen in de zin van artikel 2, onder b), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden – Tijdelijke functionarissen in de zin van artikel 2, onder c), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, die met succes een selectieprocedure moeten volgen – Uitzondering voor bepaalde functionarissen die ook onder artikel 2, onder c), van die Regeling vallen – Schending van het gelijkheidsbeginsel [Regeling andere personeelsleden, art. 2, b) en c)] (zie punten 81‑84)
2)

Alliance for Peace and Freedom (APF) wordt verwezen in de kosten.
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 15, 16, 68)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punt 43)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 30, 39)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 23)
Het algemeen belang dat ten grondslag ligt aan de absolute weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, onder f), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk bestaat erin dat de inschrijving wordt vermeden van tekens die afbreuk zouden doen aan de openbare orde of de goede zeden bij gebruik ervan op het grondgebied van de Unie. De inschrijving van een merk als Uniemerk stuit onder meer af op die absolute weigeringsgrond wanneer het zeer beledigend is.

De beoordeling van het bestaan van deze weigeringsgrond kan niet worden gebaseerd op de perceptie van dat deel van het relevante publiek dat door niets wordt geschokt, en bovendien ook niet op de perceptie van dat deel van het publiek dat zeer snel is beledigd, maar moet gebeuren op grond van de criteria van een redelijke persoon met gemiddelde drempels van gevoeligheid en tolerantie.

Het relevante publiek kan voor de beoordeling van deze weigeringsgrond bovendien niet worden beperkt tot het publiek waartoe de waren en diensten waarvan de inschrijving wordt gevraagd, zijn gericht. Rekening moet immers worden gehouden met het feit dat de tekens waar die weigeringsgrond op ziet, niet alleen het publiek schokken waartoe de waren en diensten die het teken aanduidt, zijn gericht, maar ook andere personen die dit teken, zonder dat zij iets met die waren en diensten te maken hebben, toevallig in hun dagelijks leven tegenkomen.

Ook zij eraan herinnerd dat het relevante publiek op het grondgebied van de Unie zich per definitie op het grondgebied van een lidstaat bevindt en dat tekens die het relevante publiek in strijd kan achten met de openbare orde of de goede zeden, niet dezelfde in alle lidstaten zijn, in het bijzonder om taalkundige, historische, sociale of culturele redenen.

Bijgevolg dient te worden geoordeeld dat voor de toepassing van deze absolute weigeringsgrond niet alleen rekening dient te worden gehouden met de omstandigheden die alle lidstaten van de Unie gemeen hebben, maar ook met de omstandigheden die eigen zijn aan individuele lidstaten en die de perceptie van het relevante publiek op het grondgebied van deze staten kunnen beïnvloeden.

Een teken dat bijzonder schokkend of beledigend is, moet worden geacht in strijd te zijn met de openbare orde of de goede zeden, wat ook de waren en diensten zijn waarvoor het is ingeschreven. Uit het samenstel van de verschillende alinea’s van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 207/2009 volgt voorts dat deze naar de intrinsieke kenmerken van het betrokken merk verwijzen en niet naar omstandigheden betreffende de handelwijze van de aanvrager van het merk.

(zie punten 25‑29, 40)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Overeenstemming van de betrokken merken–Beoordelingscriteria–Samengesteld merk [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 22, 23)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 25)
6.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving–Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling–Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen–Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punt 39)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 30, 31)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Doel–Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 24)