ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
52.

In de instemmingsbrief inzake toetreding is niet uitdrukkelijk bepaald dat die contractueel van aard is. In de inleiding staat dat het slechts een samenvatting van rechten en taken betreft die de „toetreding” tot Team Europe met zich brengen. Geen enkele passage in de brief wijst erop dat die een specifieke juridische status heeft of op zijn minst een status die vergelijkbaar is met die van een overeenkomst. In het bijzonder wordt in geen enkele passage melding gemaakt van een eventuele sanctie in geval van niet-naleving van de instemmingsbrief. Geen enkele passage in de brief geeft aan welk recht van toepassing is of welke rechterlijke instantie bevoegd is in geval van een eventueel geschil. Punt 5, tweede alinea, van de instemmingsbrief bepaalt dat partijen zich op elk moment schriftelijk kunnen bevrijden van de in de brief gestelde rechten en taken. Vóór de instelling van het beroep was de Commissie zelf niet overtuigd van de contractuele aard van de instemmingsbrief.
29.

Volgens mij moet deze bepaling dan ook worden uitgelegd om na te gaan of zij van toepassing is op een situatie als die van V. Indien die overgangsbepaling van toepassing was, had V namelijk de in verordening nr. 883/2004 bedoelde aanvraag moeten indienen om uitsluitend onderworpen te zijn aan de op grond van deze verordening aangewezen wetgeving. Indien die bepaling daarentegen niet van toepassing was, zou V uitsluitend onderworpen zijn geweest aan de op grond van verordening nr. 883/2004 aangewezen wetgeving, in casu de Luxemburgse, gelet op de opheffing van de afwijking waarin verordening nr. 1408/71 voor België voorzag, en op het in het kader van verordening nr. 883/2004 absoluut geworden beginsel dat de wetgeving van slechts één lidstaat van toepassing is.
19.

In die omstandigheden heeft het Bundesgerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en aan het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd: „1) Kunnen de lidstaten een bepaling als artikel 246a, § 1, lid 1, eerste volzin, punt 2, EGBGB vaststellen, die de handelaar verplicht om de consument in het kader van de sluiting van overeenkomsten op afstand steeds zijn telefoonnummer mee te delen voordat de consument erin toestemt de overeenkomst aan te gaan, [en niet alleen indien een telefoonnummer beschikbaar is]? 2) Betekent de in de Duitse taalversie van artikel 6, lid 1, onder c), van richtlijn 2011/83/EU gebruikte uitdrukking ‚gegebenenfalls’ (‚indien beschikbaar’) dat een handelaar enkel informatie moet verstrekken over communicatiemiddelen die al daadwerkelijk in zijn onderneming voorhanden zijn, en hij derhalve niet verplicht is een nieuwe telefoon- of faxaansluiting dan wel een nieuw e-mailadres te activeren, wanneer hij beslist in zijn onderneming ook overeenkomsten op afstand te sluiten? 3) Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: Betekent de in de Duitse taalversie van artikel 6, lid 1, onder c), van richtlijn 2011/83/EU gebruikte uitdrukking ‚gegebenenfalls’ (‚indien beschikbaar’) dat communicatiemiddelen enkel worden geacht al in de onderneming voorhanden te zijn wanneer zij door de handelaar in elk geval daadwerkelijk ook voor contact met consumenten in het kader van de sluiting van overeenkomsten op afstand worden gebruikt, dan wel dat communicatiemiddelen ook worden geacht al in de onderneming voorhanden te zijn wanneer zij door de handelaar tot nog toe uitsluitend voor andere doeleinden worden gebruikt, bijvoorbeeld voor de communicatie met ondernemers of overheidsinstanties? 4) Is de opsomming van de communicatiemiddelen telefoon, fax en e-mail in artikel 6, lid 1, onder c), van richtlijn 2011/83/EU exhaustief, of kan een handelaar ook andere, niet in die bepaling genoemde communicatiemiddelen – zoals een chatbox of een telefonisch terugbelsysteem – gebruiken, mits die een snelle contactname en een efficiënte communicatie waarborgen? 5) Vereist de nakoming van de transparantieverplichting van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2011/83/EU – op grond waarvan de handelaar de consument op een duidelijke en begrijpelijke wijze informatie moet verstrekken over de in artikel 6, lid 1, onder c), van richtlijn 2011/83/EU genoemde communicatiemiddelen – dat de informatie snel en efficiënt wordt verstrekt?”
49.

In dit verband merk ik ook op dat de ruime uitlegging van artikel 11, lid 3, onder e), van verordening nr. 883/2004 die ik in het vorige punt in overweging geef, in overeenstemming is met de uitlegging die het Hof heeft gegeven aan de bepaling waarvoor deze bepaling in de plaats is gekomen, te weten artikel 13, lid 2, onder f), van verordening nr. 1408/71. In zijn rechtspraak over deze laatstgenoemde bepaling heeft het Hof immers, gezien de algemene bewoordingen waarin zij is geredigeerd, een ruime uitlegging gegeven, in die zin dat zij van toepassing is op „alle gevallen” waarin de wettelijke regeling van een lidstaat „om welke reden ook” ophoudt van toepassing te zijn. ( 22 ) Daarom kan de uitlegging van de bepaling die ik in punt 48 hierboven in overweging heb gegeven volgens mij niet in twijfel worden getrokken door de andere argumenten die de Commissie en de Nederlandse regering voor het Hof hebben aangevoerd.
Artikel 53 van de code de procédure pénale bepaalt:

„Van heterdaad is sprake wanneer een misdrijf of zware overtreding op het moment van plegen of terstond erna wordt ontdekt. Van heterdaad is ook sprake wanneer de vermoedelijke dader zeer kort na het plegen van het misdrijf of de zware overtreding door het openbaar geroep wordt achtervolgd of wanneer hij wordt aangetroffen in het bezit van voorwerpen of bij de verdachte sporen of aanwijzingen worden gevonden die doen vermoeden dat hij bij het misdrijf of de zware overtreding was betrokken.

Na ontdekking op heterdaad van een misdrijf of zware overtreding mag het onderzoek, dat onder gezag van de procureur de la République (officier van justitie) onder de in dit hoofdstuk gestelde voorwaarden wordt uitgevoerd, gedurende acht dagen zonder onderbreking worden voortgezet.

Indien het opsporingsonderzoek in het kader van een misdrijf of zware overtreding waarop een gevangenisstraf van ten minste vijf jaar is gesteld, niet kan worden uitgesteld, kan de officier van justitie besluiten het onderzoek onder dezelfde voorwaarden met maximaal acht dagen te verlengen.”
90.

Voorts kan uit de rechtsleer ( 21 ) worden opgemaakt dat „[i]n the light of the [HGA] case law it may [...] be concluded that where soft law guidelines purport to introduce a legal obligation to submit a specific application form in order to be considered as eligible for an aid scheme it is highly questionable that if an applicant has failed to do so, the Commission could conclude that the aid would be incompatible without more. It is submitted that, in the light of [that case law], the failure to comply with such formalities should not establish a non-rebuttable presumption that the aid has no incentive effect and is incompatible – the Commission should look at the circumstances of the case to assess whether the (potential) beneficiary has an incentive to change its behavior. It will of course be for the Member States [or the beneficiaries] to provide sufficient evidence to support this claim”.
60.

Wat de premieplicht betreft, geldt het beginsel dat slechts de wetgeving van één lidstaat toepasselijk is, welk beginsel onder meer in artikel 11, lid 1, van verordening nr. 883/2004 is neergelegd. ( 42 ) Conform dit beginsel geldt ten aanzien van personen op wie het sociale zekerheidsrecht van toepassing is, de wettelijke regeling van één enkele lidstaat. Zoals de Commissie in een andere context heeft aangegeven, is het doel van de genoemde bepaling niet om het materiële recht van de lidstaten te harmoniseren, maar om een stelsel van conflictregels in te stellen, met als gevolg dat de nationale wetgever niet langer bevoegd is om de draagwijdte en de toepassingsvoorwaarden van zijn eigen nationale wettelijke regeling op dat gebied te bepalen. ( 43 ) Het Hof had zich reeds in vergelijkbare bewoordingen in die zin uitgelaten in een arrest van 26 februari 2015 ( 44 ), dat betrekking heeft op verordening (EEG) nr. 1408/71 ( 45 ), de voorloper van verordening nr. 883/2004.
7.

Afdeling 2, met als opschrift „Verboden of aan een beoordeling onderworpen eisen”, van hoofdstuk III van de dienstenrichtlijn, betreffende de „[v]rijheid van vestiging van dienstverrichters”, bestaat uit de artikelen 14 en 15. Artikel 14 van die richtlijn heeft betrekking op „[v]erboden eisen”, terwijl artikel 15 van de richtlijn, betreffende „[a]an evaluatie onderworpen eisen”, bepaalt: „1. De lidstaten onderzoeken of in hun rechtsstelsel de in lid 2 bedoelde eisen worden gesteld en zien erop toe dat eventueel bestaande eisen verenigbaar zijn met de in lid 3 bedoelde voorwaarden. De lidstaten passen hun wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aan om de eisen met die voorwaarden in overeenstemming te brengen. 2. De lidstaten onderzoeken of de toegang tot of de uitoefening van een dienstenactiviteit in hun rechtsstelsel afhankelijk wordt gesteld van de volgende niet-discriminerende eisen: [...] d) eisen, niet zijnde eisen die betrekking hebben op aangelegenheden die vallen onder [r]ichtlijn 2005/36/EG[ ( 5 )] of die in andere communautaire instrumenten zijn behandeld, die de toegang tot de betrokken dienstenactiviteit wegens de specifieke aard ervan voorbehouden aan bepaalde dienstverrichters; [...] 3. De lidstaten controleren of de in lid 2 bedoelde eisen aan de volgende voorwaarden voldoen: a) discriminatieverbod: de eisen maken geen direct of indirect onderscheid naar nationaliteit of, voor vennootschappen, de plaats van hun statutaire zetel; b) noodzakelijkheid: de eisen zijn gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang; c) evenredigheid: de eisen moeten geschikt zijn om het nagestreefde doel te bereiken; zij gaan niet verder dan nodig is om dat doel te bereiken en dat doel kan niet met andere, minder beperkende maatregelen worden bereikt. [...]”
48.

De redenering van Duitsland is voor mij niet overtuigend. Zo is deze benadering gebaseerd op de premisse dat de doelstelling van een uitkering voor werknemers in financiële nood kan worden geacht te zijn verdwenen wanneer de begunstigde van de uitkering in kwestie recht krijgt op een pensioen. Dit veronderstelt dat het pensioen voldoende hoog is om deze financiële nood te compenseren. Hoewel de hoogte van de ouderdomspensioenen van overheidswege van lidstaat tot lidstaat kan verschillen, kan niet worden aangenomen dat deze pensioenen, zelfs wanneer zij volledig worden uitgekeerd, in alle gevallen toereikend zullen zijn om de begunstigde in staat te stellen met een zekere mate van comfort te leven. Wanneer het bedrag in kwestie wordt verlaagd in het licht van vervroegde betaling, is het zelfs nog waarschijnlijker dat het ontvangen bedrag geen bevredigend inkomen zal opleveren. In dat geval kan niet worden gesteld dat de financiële nood van de begunstigde „kan worden geacht te zijn verdwenen”. Derhalve concludeer ik dat de doelstelling om werknemers in omstandigheden als die van Bedi een bevredigend inkomen te verschaffen, slechts kan worden geacht te zijn verdwenen – en dus dat de maatregel als passend kan worden beschouwd – wanneer het verschil tussen het bedrag van het pensioen waarop zij recht hebben en het bedrag van de beëindigde uitkering niet van dien aard is dat die werknemers zullen terugkeren of het risico lopen terug te keren naar de situatie van financiële nood waartegen de uitkering moest beschermen. Of dit al dan niet het geval is, staat ter beoordeling aan de nationale rechter.
Artikel 4, punt A, van het Verdrag van Parijs ( 2 ) regelt het voorrangsrecht dat bij de aanvraag voor een intellectueel eigendomsrecht tot stand komt.

„A. [Nationaal depot]

1. Hij, die op regelmatige wijze een aanvraag om octrooi van uitvinding, een gebruiksmodel, een tekening of model van nijverheid of een fabrieks- of handelsmerk in een van de landen der Unie heeft gedeponeerd, of zijn rechtverkrijgende, zal, voor het verrichten van het depot in de andere landen, gedurende de hierna te bepalen termijnen, een recht van voorrang genieten.

2. Ieder depot, dat de waarde heeft van een regelmatig nationaal depot overeenkomstig de nationale wetgeving van elk land der Unie dan wel tweezijdige of meerzijdige verdragen, gesloten tussen verschillende landen der Unie, wordt erkend het recht van voorrang te doen ontstaan.

3. Onder regelmatig nationaal depot moet worden verstaan ieder depot, dat toereikend is om de datum, waarop de aanvraag in het desbetreffende land is gedeponeerd, vast te stellen, onverschillig wat het verdere lot van die aanvraag is.”
61.

Het vermelde btw‑bedrag is daarentegen – zoals hierboven in de punten 39 en volgende is uiteengezet – beslissend voor de hoogte van de belasting van de afnemer en daarmee voor de hoogte van de geboden ontlasting via de aftrek van voorbelasting. Anders dan de meeste van de overige factuurgegevens, die artikel 226 van de btw‑richtlijn voorschrijft, is in artikel 226, punt 10, van de btw‑richtlijn dan ook geen louter formele voorwaarde voor de aftrek van voorbelasting vastgesteld. Integendeel, de vermelding in kwestie is van wezenlijk belang om ervoor te zorgen dat de verschuldigde belasting (zie artikel 203 van de btw‑richtlijn) identiek is aan de aftrek van voorbelasting door de afnemer. Een latere wijziging van het „te betalen btw‑bedrag” kan bijgevolg geen terugwerkende kracht hebben in de zin van de genoemde rechtspraak van het Hof.
Artikel 185 van de btw-richtlijn bepaalt:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
35.

De Republiek Polen stelt in wezen dat de vaststelling van het bestreden besluit, dat voorziet in de toepassing van de MSR gedurende een in richtlijn 2003/87 omschreven handelsperiode, de voorzienbaarheid van de RHBE heeft aangetast. Het gewettigd vertrouwen van de ondernemingen is derhalve geschonden wegens de drastische beperking van het aantal beschikbare emissierechten gedurende een handelsperiode. Na te hebben herinnerd aan de vaste rechtspraak van het Hof inzake de rechtszekerheid en de bescherming van het gewettigd vertrouwen, voert verzoekster aan dat de opname in de MSR van het overschot aan emissierechten tegen 2019 de economische activiteiten van de ondernemers raakt, een onverwachte wijziging vormt van de uitvoeringsvoorwaarden van genoemde activiteiten gedurende een handelsperiode, en derhalve in strijd is met de twee hierboven aangehaalde beginselen. Hoewel verzoekster erkent dat genoemde beginselen niet absoluut zijn en kunnen worden beperkt, is zij van mening dat aan de voorwaarden om deze beginselen te beperken in casu niet is voldaan. Bovendien berust het gewettigd vertrouwen van de ondernemers op verordening nr. 176/2014. Terwijl het Commissievoorstel van januari 2014 met betrekking tot de instelling van de MSR het begin van de werking van de MSR beoogde in 2021, vermeldde verordening nr. 176/2014, die de maand later werd vastgesteld, dat het aantal emissierechten, aanvankelijk verminderd voor de periode 2014‑2016, in 2019‑2020 diende te worden verhoogd. ( 35 ) Een voorzichtige en bezonnen marktdeelnemer had dus niet kunnen voorzien dat een besluit zou worden vastgesteld dat het in omloop brengen van 900 miljoen emissierechten zou beletten in een periode gedurende welke verordening nr. 176/2014 juist had beslist tot een verhoging van de hoeveelheid emissierechten. Ten slotte zou de inwerkingtreding van de MSR vanaf 2019 leiden tot een stijging van de kosten en derhalve van de financiële lasten. In een dergelijke context toont het Hof zich bijzonder waakzaam aangaande de eerbiediging van het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel. In repliek stelt verzoekster dat de vaststelling in richtlijn 2003/87 van handelsperiodes niet alleen administratieve gevolgen nastreeft, maar het de ondernemingen vooral mogelijk maakt hun beleid nauwkeurig af te stemmen op de hoeveelheid beschikbare emissierechten voor de betrokken periode. Ten slotte voegt de Republiek Polen daaraan toe dat het bestreden besluit geen wijziging van artikel 10, lid 2, vijfde alinea, van verordening nr. 1031/2010, zoals gewijzigd bij verordening nr. 176/2014 (hierna: „verordening nr. 1031/2010”), met zich mee heeft gebracht, zodat het recht van de Unie voortaan zowel voorziet in opname in de MSR van emissierechten vanaf 2019 – volgens de bepalingen van het bestreden besluit – als in een veiling van de in 2019‑2020 bevroren emissierechten – volgens de bepalingen van verordening nr. 1031/2010. Een dergelijke tegenstrijdigheid zou niet alleen de ware bedoeling tonen van de wetgever van de Unie, te weten om de startdatum van de MSR op 2021 vast te stellen, maar ook het rechtszekerheidsbeginsel aantasten.
Aan artikel 28 van richtlijn 2004/38 is in Duits recht uitvoering gegeven door § 6 van het Gesetz über die allgemeine Freizügigkeit von Unionsbürgern – FreizügG/EU (wet op het vrije verkeer van Unieburgers) van 30 juli 2004 (BGBl 2004 I, blz. 1950). Deze paragraaf, in de versie die vanaf 28 augustus 2007 van kracht is, bepaalt:

„(1) [...] kan uitsluitend om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid (artikel 45, lid 3, en artikel 52, lid 1, van het Verdrag over de werking van de Europese Unie) het verlies van het recht van § 2, lid 1, worden vastgesteld, de verklaring inzake het gemeenschapsrechtelijke verblijfsrecht of inzake het duurzaam verblijf worden ingetrokken en de verblijfskaart of de duurzame verblijfskaart worden herroepen. Om de in de eerste zin genoemde redenen kan ook de binnenkomst in Duitsland worden geweigerd. [...]

(2) Een strafrechtelijke veroordeling kan op zich geen grond vormen voor de in lid 1 genoemde beslissingen of maatregelen. Alleen strafrechtelijke veroordelingen die nog niet uit het centrale register zijn verwijderd mogen in aanmerking worden genomen, en wel uitsluitend voor zover uit de omstandigheden die tot de veroordeling hebben geleid blijkt dat het persoonlijke gedrag een actuele bedreiging voor de openbare orde vormt. Het moet daarbij gaan om een reële en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving.

(3) Bij een besluit ingevolge lid 1 moet in het bijzonder rekening worden gehouden met de duur van het verblijf van de betrokkene in Duitsland, diens leeftijd, gezondheidstoestand, gezins‑ en economische situatie en sociale en culturele integratie in Duitsland en de mate waarin hij bindingen heeft met zijn land van herkomst.

(4) Wanneer eenmaal een duurzaam verblijfsrecht is verkregen, mag een vaststelling ingevolge lid 1 slechts om zwaarwegende redenen plaatsvinden.

(5) Bij burgers van de Unie en hun familieleden, die de laatste tien jaar in de Bondsrepubliek hebben verbleven en bij minderjarigen kan de in lid 1 bedoelde vaststelling enkel worden gedaan om dwingende redenen van openbare veiligheid. Voor minderjarigen geldt dit niet wanneer verlies van het verblijfsrecht noodzakelijk is voor het welzijn van het kind. Van dwingende redenen van openbare veiligheid kan slechts sprake zijn, indien de betrokkene wegens een of meer opzettelijk gepleegde strafbare feiten onherroepelijk is veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf of jeugdstraf van ten minste vijf jaar of bij de laatste onherroepelijke veroordeling in bewaring is gesteld, wanneer de veiligheid van de Bondsrepubliek Duitsland in het geding is of wanneer van de betrokkene terroristisch gevaar uitgaat.”
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging, de vragen van de Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen (regionale rechter Bolzano, Italië) te beantwoorden als volgt:

„Richtlijn 75/363/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts, zoals gewijzigd bij richtlijn 82/76/EEG van de Raad van 26 januari 1982 tot wijziging van richtlijn 75/362/EEG inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels van de arts, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, alsmede van richtlijn 75/363, staat, in de omstandigheden van de bij de verwijzende rechter aanhangige zaak, niet in de weg aan een regeling van nationaal recht op grond waarvan bezoldigingen voor specialisten in opleiding slechts worden uitbetaald indien de betrokkene in de 10 jaar na de verkrijging van de titel van specialist ten minste 5 jaar diensten in de openbare gezondheidsdienst van de provincie verricht en het de provincie, het lichaam dat de bezoldiging financiert, uitdrukkelijk is toegestaan om in geval van algehele niet-nakoming van deze verbintenis tot 70 % van het betaalde bedrag, vermeerderd met wettelijke rente, terug te vorderen.

De artikelen 45 en 49 VWEU staan niet in de weg aan een regeling van nationaal recht zoals in het hoofdgeding van toepassing is, op grond waarvan bezoldigingen voor specialisten in opleiding slechts worden uitbetaald indien de betrokkene in de 10 jaar na de verkrijging van de titel van specialist ten minste 5 jaar diensten in de openbare gezondheidsdienst van de provincie verricht en het de provincie, het lichaam dat de bezoldiging financiert, uitdrukkelijk is toegestaan om in geval van algehele niet-nakoming van deze verbintenis tot 70 % van het betaalde bedrag, vermeerderd met wettelijke rente, terug te vorderen.”
69.

Het is niet noodzakelijkerwijs zo dat het examenwerk van Nowak geautomatiseerd is verwerkt, bijvoorbeeld doordat het in een geautomatiseerd gegevensverwerkend systeem is ingevoerd en opgeslagen. Niettemin moet ervan worden uitgegaan dat het in elk geval deel uitmaakt van een „bestand”. Een bestand behoeft volgens artikel 2, onder c), van de richtlijn gegevensbescherming namelijk niet per se te zijn opgeslagen in een elektronisch gegevensverwerkend systeem. Veeleer bestrijkt dit begrip elk gestructureerd geheel van persoonsgegevens die volgens bepaalde criteria toegankelijk zijn. Een alfabetisch of op basis van andere criteria ingedeelde fysieke verzameling van examenwerk op papier voldoet reeds aan die voorwaarden.
Artikel L. 3124‑13 van die wet bepaalt:

„De organisatie van een systeem waarbij klanten in contact worden gebracht met personen die de in artikel L 3120‑1 bedoelde activiteiten uitoefenen en waarbij geen sprake is van een wegvervoerbedrijf voor ongeregeld vervoer als bedoeld in hoofdstuk II van titel 1 van het onderhavige boek, een taxibedrijf, gemotoriseerde voertuigen op twee of drie wielen of auto’s met chauffeur in de zin van de onderhavige titel, wordt bestraft met twee jaar hechtenis en een geldboete van 300000 EUR.

Aan rechtspersonen die strafrechtelijk aansprakelijk worden gehouden voor de in dit artikel bedoelde overtreding worden naast de overeenkomstig artikel 131‑38 van het wetboek van strafrecht bepaalde geldboete de in de punten 2 tot en met 9 van artikel 131‑39 van dat wetboek bedoelde straffen opgelegd. Het verbod bedoeld in punt 2 van dat artikel 131‑39 ziet op de activiteit waarbij de overtreding is begaan. De straffen bedoeld in de punten 2 tot en met 7 van dit artikel worden voor een duur van maximaal vijf jaar opgelegd.”