Het Hof kan een hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaren wanneer zich na het arrest van het Gerecht een feit heeft voorgedaan waardoor dit arrest niet langer nadelig is voor de rekwirant. Procesbelang veronderstelt immers dat de uitkomst van de hogere voorziening in het voordeel van de rekwirant kan zijn. Wanneer bij een na het arrest van het Gerecht vastgestelde verordening de door het Gerecht nietig verklaarde verordening uitsluitend ex nunc en niet ex tunc wordt ingetrokken, behoudt de verzoeker procesbelang met betrekking tot de nietigverklaring van de gevolgen die de nietig verklaarde verordening tussen de datum van inwerkingtreding ervan en die van de intrekking ervan heeft gesorteerd.

Wanneer een rekwirant de uitlegging of de toepassing van het recht van de Unie door het Gerecht bestrijdt, kunnen de in eerste aanleg onderzochte rechtspunten in hogere voorziening opnieuw worden behandeld. De procedure van hogere voorziening zou immers ten dele aan betekenis verliezen, indien een rekwirant zijn hogere voorziening niet zou kunnen baseren op middelen en argumenten die reeds zijn aangevoerd voor het Gerecht.

Wat de uitlegging van de in artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 bepaalde voorwaarden voor toekenning van de status van marktgericht bedrijf betreft, oordeelt het Gerecht terecht, dat zeggenschap door de staat, die blijkt uit de omstandigheid dat de overheidsaandeelhouders, ofschoon zij niet de meerderheid hebben, zeggenschap hebben over de algemene vergadering van een vennootschap en de leden van de raad van bestuur kiezen en dat een aantal bestuurders van deze vennootschap in een arbeidsverhouding staan tot deze vennootschap of door een dienstverleningsovereenkomst aan deze vennootschap zijn verbonden, niet principieel kan worden gelijkgesteld met „staatsinmenging van betekenis” in de zin van dit artikel en de Raad en de Commissie dus niet kan ontheffen van de verplichting om rekening te houden met de bewijzen die de betrokken producent aandraagt ter zake van de concrete feitelijke, juridische en economische context waarin hij opereert.

Uit de bewoordingen van artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van die verordening blijkt immers duidelijk dat deze bepaling niet op om het even welke staatsinmenging in productiebedrijven ziet, maar alleen op de inmenging in de door deze bedrijven genomen besluiten betreffende prijzen, kosten en productiemiddelen. Bovendien wijst het gebruik zelf van de term „inmenging” erop dat het niet volstaat dat de Staat een bepaalde invloed kan hebben op die besluiten, maar impliceert deze term een daadwerkelijke bemoeienis met deze besluiten. Daarbij komt dat de inmenging in de besluiten van de producent betreffende prijzen, kosten en productiemiddelen „van betekenis” moet zijn. Vaststaat dus dat dit artikel een bepaalde mate van staatsinmenging in deze besluiten toestaat.

Of een staatsinmenging in die besluiten van betekenis is, moet worden beoordeeld tegen de achtergrond van het doel van deze bepaling, die erop is gericht te verzekeren dat de producent op marktvoorwaarden opereert, en met name dat de kosten die hij dient te dragen en de prijzen die hij toepast, het resultaat van het vrije spel van de marktkrachten zijn. Bijgevolg kan een staatsinmenging die noch naar de aard noch naar de impact ervan de besluiten van de producent betreffende prijzen, kosten en productiemiddelen onverenigbaar met marktvoorwaarden kan maken, niet als van betekenis worden aangemerkt.

Een dergelijke uitlegging leidt echter niet tot uitschakeling van de voorwaarde dat de producent zijn besluiten betreffende prijzen, kosten en productiemiddelen zonder degelijke inmenging moet vaststellen. Zelfs wanneer de producent die besluiten uitsluitend als reactie op de marktsignalen heeft vastgesteld, staat die voorwaarde immers eraan in de weg dat hem de status van marktgericht bedrijf wordt verleend in geval van een staatsinmenging van betekenis in het vrije spel van de marktkrachten, bijvoorbeeld doordat de Staat zich rechtstreeks mengt in de vaststelling van de prijs van bepaalde grondstoffen of van de arbeid. In elk geval staat het aan de producent, te bewijzen dat er geen sprake is van staatsinmenging van betekenis bij de vaststelling van zijn commerciële besluiten, en de Raad en de Commissie genieten dienaangaande een ruime beoordelingsvrijheid.

(cf. punten 78-83, 89-91)