Bovendien wettigt de omstandigheid dat de in het verzoekschrift en de klacht vervatte middelen de materiële of de formele wettigheid van een handeling in twijfel beogen te trekken, op zich niet de aanname dat deze middelen nauw met elkaar verband houden. De begrippen materiële en formele wettigheid zijn namelijk met het oog op het precieze voorwerp van het betrokken bezwaar, te ruim en te abstract om te verzekeren dat er tussen middelen die exclusief onder een van deze begrippen vallen een dergelijk verband kan bestaan.

Een tegengestelde uitlegging van de regel van overeenstemming tussen de klacht en het verzoekschrift zou een verzoeker in staat kunnen stellen voor het eerst voor de Unierechter een middel aan te voeren dat geen enkel verband houdt met de middelen die in de klacht zijn aangevoerd, wanneer deze middelen, als geheel beschouwd, hetzij de materiële hetzij de formele wettigheid van de betrokken handeling betreffen. In deze omstandigheden zou het tot aanstelling bevoegd gezag in het kader van de klacht slechts van een deel van de aan de administratie verweten grieven kennis hebben genomen. Aangezien dat gezag zich dan onvoldoende nauwkeurig op de hoogte zou kunnen stellen van de grieven of verlangens van de belanghebbende, zoals de rechtspraak vereist, zou het derhalve niet tot een minnelijke regeling kunnen trachten te komen.

Om te beoordelen of deze bezwaren berusten op dezelfde grond als de bezwaren die zijn aangevoerd in de klacht, kan de Unierechter zich niet enkel baseren op de omstandigheid dat een grief beoogt de materiële dan wel de formele wettigheid van een bestreden behandeling te betwisten.

In ambtenarenzaken kunnen de voor de Unierechter voorgedragen conclusies enkel bezwaren bevatten die op dezelfde grond berusten als die waarop de in de klacht geformuleerde bezwaren berusten, met dien verstande dat deze bezwaren voor de Unierechter nader kunnen worden gepreciseerd door middelen en argumenten die niet noodzakelijkerwijs in de klacht moeten voorkomen, doch er wel nauw bij aansluiten.

Wanneer de klager door het antwoord op zijn klacht kennisneemt van de motivering van het voor hem bezwarend besluit, of wanneer de motivering van dat antwoord de in dat besluit vervatte motivering substantieel wijzigt dan wel aanvult, dient elk middel dat voor het eerst wordt aangevoerd in het stadium van het beroep en dat beoogt de gegrondheid te betwisten van de in het antwoord op de klacht geformuleerde motivering, ontvankelijk te worden verklaard. In dergelijke gevallen is de betrokkene immers niet in staat gesteld om nauwkeurig en definitief kennis te nemen van de aan het voor hem bezwarend besluit ten grondslag liggende motivering.

Deze uitzondering op de regel van overeenstemming tussen de klacht en het beroep moet echter eng worden uitgelegd.

Zij geldt niet in een geval waarin het antwoord op de klacht noch een substantiële wijziging noch een substantiële aanvulling van de oorspronkelijke motivering van het bestreden besluit bevat, waarvan de betrokkene voor het eerst door de lezing van het antwoord op zijn klacht kennis heeft genomen, maar een informatie die geen verband houdt met de eigenlijke motivering die aan het betrokken besluit ten grondslag ligt.

Gesteld dat de betrokkene die informatie door het antwoord op zijn klacht heeft gekregen, dan had hij een aanvullende klacht moeten indienen teneinde informatie te krijgen over de echtheid, de stand en de details van de informatie in plaats van zich rechtstreeks tot de Unierechter te wenden.

(cf. punten 40‑42)

Referentie:

Gerecht 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745, punten 73 en 74; Commissie/Moschonaki, reeds aangehaald, punt 86