ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moet artikel 94 van verordening (EG) nr. 2100/94 (1) van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht, zoals gewijzigd door verordening (EG) nr. 873/2004 (2) van de Raad van 29 april 2004, in samenhang gelezen met de artikelen 11, lid 1, 13, leden 1 tot en met 3, 16, 27 en 104 van voornoemde verordening nr. 2100/94, aldus worden uitgelegd dat de houder of de tot exploitatie gerechtigde persoon een vordering wegens inbreuk kan instellen tegen eenieder die handelingen verricht met betrekking tot materiaal dat aan deze laatste werd verkocht of afgestaan door een licentiehouder wanneer de beperkingen die in de licentieovereenkomst tussen de licentiehouder en de houder van het communautair kwekersrecht, ingeval van verkoop van dat materiaal, werden bedongen, niet werden geëerbiedigd?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Isernia (Italië) op 2 april 2010 — Strafzaak tegen Aldo Patriciello

(Zaak C-163/10)

(2010/C 161/37)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Isernia

Partij in de strafzaak

Aldo Patriciello

Prejudiciële vraag

Vormt het strafbare feit dat de europarlementariër Aldo Patriciello abstract wordt verweten (en dat is omschreven in de tenlastelegging en reeds voorwerp is van het besluit van het Europees Parlement van 5 mei 2009 tot verdediging van de immuniteit), dat is gekwalificeerd als laster in de zin van artikel 368 van het Italiaanse wetboek van stafrecht, al dan niet een in de uitoefening van het parlementaire ambt uitgebrachte mening in de zin van artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen van 8 april 1965?
4)

Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord: kan de toegepaste sanctie bestaan in terugvordering van een deel van de toegekende herstructureringssteun en terugvordering van het overgangsquotum? Hoe moeten het terugvorderingsbedrag bedoeld in artikel 26, lid 1, en de sanctie bedoeld in artikel 27 van verordening nr. 968/2006 van de Commissie worden berekend wanneer een suikerproducerende onderneming herstructureringssteun heeft ontvangen (voor het verkoopseizoen 2006/2007) en haar overgangsquotum heeft gebruikt (waarvoor geen herstructureringssteun is toegekend)? Moet bij de berekening van dat bedrag en die sanctie volledig of gedeeltelijk rekening worden gehouden met: a) de door de betrokken suikerproducerende onderneming gemaakte kosten voor de ontmanteling van haar productie-installaties? b) het door de suikerproducerende onderneming geleden verlies nadat zij afstand heeft gedaan van haar reguliere basisquotum? c) het feit dat het overgangsquotum voortvloeit uit een gerichte overgangsmaatregel, uitsluitend bedoeld voor de productie voor het verkoopseizoen 2006/2007, maar niet voor de andere verkoopseizoenen (behalve in het geval van het overgangsquotum voor suiker)? d) schendt de berekening van een terugvorderingsbedrag zonder inachtneming van het gestelde sub a tot en met c het evenredigheidsbeginsel?
2.

Stond artikel 38, lid 1, van de Europa-Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Bulgarije, anderzijds, eraan in de weg dat § 30, leden 1 en 5, van de Oostenrijkse Rechtsanwaltsordnung, dat aan inschrijving onder meer de voorwaarde verbindt dat de aanvrager de Oostenrijkse nationaliteit of een daarmee gelijk te stellen nationaliteit heeft, is toegepast op de aanvraag die een bij een Oostenrijkse advocaat tewerkgestelde Bulgaarse staatsburger op 2 januari 2004 heeft ingediend om te worden ingeschreven op de lijst van Oostenrijkse advocaat-stagiairs en om een legitimatieoorkonde in de zin van § 15, lid 3, van de Oostenrijkse Rechtsanwaltsordnung te ontvangen, en dat de aanvraag alleen op grond van de nationaliteit is geweigerd, ook al waren de andere voorwaarden vervuld en was er een vestigings- en arbeidsvergunning voor Oostenrijk verleend?
3.

a) Moet artikel 5, lid 3, sub e, met inachtneming van artikel 5, lid 5, van richtlijn 2001/29 aldus worden uitgelegd, dat deze bepaling slechts in het belang van de in het kader van de openbare veiligheid uit te oefenen strafrechtspleging kan worden toegepast in geval van een concrete, actuele en uitdrukkelijke oproep van de met politietaken belaste autoriteiten om een afbeelding te publiceren, dat wil zeggen dat de publicatie van de afbeelding officieel door opsporingsdoeleinden moet zijn ingegeven en dat er anders sprake is van een rechtsinbreuk? b) Indien vraag 3a ontkennend wordt beantwoord: kunnen media ook een beroep doen op artikel 5, lid 3, sub e, van richtlijn 2001/29 wanneer zij zonder een desbetreffend opsporingsverzoek van de autoriteiten zelf uitmaken of een afbeelding wordt gepubliceerd „ten behoeve van de openbare veiligheid”? c) Indien vraag 3b bevestigend wordt beantwoord: volstaat het dan dat media achteraf verklaren dat de publicatie van een afbeelding opsporingsdoeleinden heeft gediend, of dient in elk geval een concrete oproep aan de lezer te zijn gedaan om mee te helpen bij het oplossen van een strafbaar feit dat rechtstreeks met de publicatie van de afbeelding in verband moet staan?
2.

Dient artikel 15, lid 1, sub j, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, aldus te worden uitgelegd dat de bepaling ook van toepassing is op brandstof die een vliegtuig voor het vliegen naar en van een onderhoudsbedrijf nodig heeft, of geldt de vrijstellingsmogelijkheid alleen voor ondernemingen waarvan het werkelijke bedrijfsdoel de vervaardiging, de ontwikkeling, het testen en het onderhoud van luchtvaartuigen is?
3.

Indien het antwoord op vraag 2) (a of b) bevestigend luidt, welke maatstaf moet dan worden aangelegd bij de beantwoording van de vraag of sprake is van merkinbreuk: geldt dan als maatstaf de perceptie van de (gemiddeld geïnformeerde, omzichtige en oplettende gewone) consument in de Benelux, onderscheidenlijk de Europese Unie — die dan in de gegeven omstandigheden niet anders dan fictief of abstract bepaald kan worden — of moet terzake een andere maatstaf worden aangelegd, bijvoorbeeld de perceptie van de consument in het land waarheen de waren worden geëxporteerd?
2.

Kan de term „schuldeiser” van artikel 3.4.b van de Insolventieverordening ruim worden geïnterpreteerd, in die zin dat ook een nationale autoriteit, die, krachtens het recht van de lidstaat waartoe zij behoort, bevoegd is om een insolventieprocedure aan te vragen en optreedt in het algemeen belang en als vertegenwoordiger van het geheel van de schuldeisers, in voorkomend geval geldig de territoriale insolventieprocedure krachtens artikel 3.4.b van de Insolventieverordening zou kunnen aanvragen?
2.

Ter onderbouwing van haar beroep tot nietigverklaring voert de Commissie vier middelen aan: In de eerste plaats is zij van mening dat de Raad niet bevoegd was te handelen op basis van artikel 108, lid 2, derde alinea, VWEU, aangezien de door hem toegestane steunmaatregel een bestaande steunmaatregel was die Litouwen bij zijn aanvaarding van de door de Commissie voorgestelde passende maatregelen had beloofd op te heffen vóór eind 2009. Ten tweede stelt zij dat de Raad misbruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheden, in een poging de bepaling dat Litouwen de steunmaatregelen kon handhaven tot eind 2009 maar niet na deze datum, haar werking te ontnemen door toestemming te geven voor handhaving tot 2013. Ten derde is het bestreden besluit vastgesteld in strijd met het beginsel van loyale samenwerking dat geldt voor de lidstaten en ook tussen de instellingen. Met zijn besluit heeft de Raad Litouwen bevrijd van zijn verplichting tot samenwerking met de Commissie met betrekking tot de passende maatregelen die door deze lidstaat waren aanvaard in verband met de bestaande steunmaatregel voor de aankoop van landbouwgronden in staatsbezit in het kader van de in artikel 108, lid 1, VWEU neergelegde samenwerking. Tot slot stelt de Commissie dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, door het bestaan aan te nemen van buitengewone omstandigheden die de genomen maatregel rechtvaardigen. De Commissie stelt dat, voor zover sprake was van buitengewone omstandigheden, het bestreden besluit een steunmaatregel toestaat die de buitengewone omstandigheden niet kan ondervangen, dan wel verder strekt dan noodzakelijk zou zijn om ze op te lossen, in schending van het evenredigheidsbeginsel.
5)

Is een wettelijke regeling tot goedkeuring van stroomgebiedbeheersplannen, die wordt vastgesteld door het nationale parlement zonder dat de op de procedure voor het nationale parlement toepasselijke nationale regels voorzien in een fase van raadpleging van het publiek ten overstaan van het parlement en zonder dat uit het dossier blijkt dat de in de richtlijn voorgeschreven raadplegingsprocedure ten overstaan van het bevoegde bestuursorgaan in acht is genomen, in overeenstemming met de artikelen 13, 14 en 15 van richtlijn 2000/60/EG betreffende de procedures van voorlichting, raadpleging en betrokkenheid van het publiek?
1.

Staat het gemeenschapsrecht, in het bijzonder het beginsel van het vrij verkeer van diensten zoals omschreven in artikel 49 tot en met 55 EG (thans artikel 56 tot en met 62 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie), in de weg aan een nationale wettelijke regeling, krachtens welke een in Nederland woonachtige of gevestigde persoon die een in een andere lidstaat geregistreerde en gehuurde auto in Nederland gebruikt, verplicht is om ter zake van de aanvang van het gebruik met dit voertuig van de weg in Nederland een belasting te betalen, waarbij aanvankelijk het volle bedrag aan belasting wordt gevorderd en achteraf, na beëindiging van het gebruik met dit voertuig van de weg in Nederland, een teruggaaf zonder vergoeding van rente wordt verleend van het restbedrag aan belasting, waardoor per saldo het verschuldigde en betaalde bedrag overeenstemt met de duur van het gebruik in Nederland?
3)

Moet, ongeacht of het antwoord op vraag 1 bevestigend dan wel ontkennend is, worden aangenomen dat een merk als in vraag 2 beschreven tot misleiding van het publiek kan leiden, bijvoorbeeld ten aanzien van de aard, hoedanigheid of plaats van herkomst van de waren of diensten, zoals bedoeld in artikel 3, lid 1, sub g, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG (2)) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, thans richtlijn 2008/95/EG (3) van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (gecodificeerde versie)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 80/15

Beroep ingesteld op 12 januari 2010 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

(Zaak C-19/10)

2010/C 80/27

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Oliver en S. Mortoni, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaans Republiek, door niet de wettelijke bepalingen die nodig zijn om te voldoen aan artikel 12 van verordening (EG) nr. 273/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren vast te stellen en overeenkomstig artikel 16 van deze verordening ter kennis van de Commissie te brengen, en door niet de wettelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan artikel 31 van verordening (EG) nr. 111/2005 (2) van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Gemeenschap en derde landen in drugsprecursoren, de krachtens deze verordeningen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verordening (EG) nr. 273/2004 is op 18 augustus 2005 in werking getreden. Verordening (EG) nr. 111/2005 is op 15 februari 2005 in werking getreden en is sinds 18 augustus 2005 van toepassing. Aangezien de Commissie geen mededeling heeft ontvangen van de bepalingen die Italië moest vaststellen op grond van artikel 12 van verordening nr. 273/2004 en op grond van artikel 31 van verordening nr. 111/2005 en bovendien van de Italiaanse Republiek geen mededeling heeft ontvangen waaruit blijkt dat de nodige maatregelen daadwerkelijk werden getroffen, heeft de Commissie geoordeeld dat de Italiaanse Republiek geen dergelijke maatregelen heeft vastgesteld en dus niet heeft voldaan aan haar verplichtingen op grond van verordening nr. 273/2004 en verordening nr. 111/2005.

(1) PB L 47, blz. 1.

(2) PB 2005 L 22, blz. 1.
3)

Moet, ongeacht of het antwoord op vraag 1 bevestigend dan wel ontkennend is, worden aangenomen dat een merk als in vraag 2 beschreven tot misleiding van het publiek kan leiden, bijvoorbeeld ten aanzien van de aard, hoedanigheid of plaats van herkomst van de waren of diensten, zoals bedoeld in artikel 3, lid 1, sub g, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) (2) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, thans richtlijn 2008/95/EG (3) van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (gecodificeerde versie)?
6)

Indien het probleem als bedoeld in vraag 4 moet worden opgelost op basis van het gemeenschapsrecht/recht van de Unie en het antwoord op vraag 5 ontkennend is, is dan de eigenaar van het landbouwbedrijf (de landbouwer in de zin van artikel 23, nr. 2, van verordening (EG) nr. 796/2004) die niet op het bedrijf woont verplicht om een vertegenwoordiger aan te wijzen, die in de regel te allen tijde op het bedrijf aanwezig is?
1)

Ingeval de plaats waar de overtreding feitelijk is begaan, wordt vastgesteld nadat een lidstaat een onregelmatigheid in de douaneregeling van het TIR-vervoer heeft geconstateerd en de vordering tot betaling van het bedrag van de belastingaanslag heeft ingediend bij de organisatie die zich op zijn grondgebied garant heeft gesteld, is het dan verenigbaar met artikel 454, lid 3, en artikel 455 van verordening (EEG) nr. 2454/93 (1) van de Commissie van 2 juli 1993, dat de lidstaat van de plaats van de overtreding een nieuwe procedure inleidt voor de invordering van de betrokken rechten bij de belastingschuldigen en de borg staande organisatie van de plaats waar de overtreding feitelijk is begaan, tot het bedrag waarvoor zij aansprakelijk is, wanneer de vaststelling van de plaats van de overtreding na verloop van de in de communautaire verordening voorgeschreven termijn is geschied?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/23

Beroep ingesteld op 21 december 2009 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-538/09)

2010/C 51/38

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia en A. Marghelis, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, doordat de Belgische wetgeving voor bepaalde activiteiten geen passende milieueffectbeoordeling voorschrijft wanneer deze activiteiten gevolgen kunnen hebben voor een Natura 2000-gebied en door bepaalde activiteiten aan een aanmeldingsregeling te onderwerpen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (1);

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie beroept zich op één grief ter onderbouwing van haar beroep inzake onjuiste uitvoering van artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 (habitatrichtlijn).

In dit verband merkt verzoekster op dat deze bepaling vereist dat voor elk plan of project dat niet direct verband houdt met of nodig is voor het beheer van een Natura 2000-gebied een passende milieueffectbeoordeling wordt gemaakt. De Belgische wetgeving is in strijd met het gemeenschapsrecht voor zover zij een dergelijke milieueffectbeoordeling niet stelselmatig voorschrijft en in een gewone aanmeldingsregeling voorziet voor bepaalde activiteiten die gevolgen kunnen hebben voor een Natura 2000-gebied.

Dit is met name het geval voor alle plannen of projecten waarvoor geen milieuvergunning is vereist in het Waalse Gewest.

(1) PB L 206, blz. 7.
Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht in het onderhavige geval van oordeel was dat geen sprake is van uitzonderlijke omstandigheden die een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de litigieuze belastingmaatregel kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun overeenkomstig artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) in samenhang met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen. Verdraaiing van het voorwerp van het geding in eerste aanleg, en schending van het beginsel van hoor en wederhoor. Schending van de rechtspraak inzake motivering.

Noch het formele verschil tussen de litigieuze belastingmaatregel en de maatregel waarop beschikking 93/337 (2) betrekking heeft, noch het feit dat de Commissie het selectieve karakter van de maatregel aan de hand van andere criteria had kunnen bepalen dan die welke uitdrukkelijk in beschikking 93/337 worden genoemd, en evenmin de onverenigbaarverklaring in beschikking 93/337 is een toereikende grond ervoor dat het Gerecht niet erkent dat sprake is van een uitzonderlijke omstandigheid die alleen of samen met andere omstandigheden van het onderhavige geval de Commissie belet terugvordering van de in de bestreden beschikking bedoelde steun te gelasten.

Door de bestreden maatregelen in de gevoegde zaken T-30/01 tot en met T-32/01 en T-86/02 tot en met T-88/02 om redenen van fiscale techniek en omvang van de voordelen niet vergelijkbaar met de betrokken belastingmaatregel te achten, heeft het Gerecht het voorwerp van het geding tussen partijen verdraaid, heeft het het beginsel van hoor en wederhoor genegeerd, en heeft het bovendien kennelijk inbreuk gemaakt op bepaalde rechtspraak inzake motivering.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met de vaststelling dat het standpunt van de Commissie met betrekking tot de belastingvrijstelling van 1993 evenals met betrekking tot de belastingverlaging van wet 22/1993 niet als een uitzonderlijke omstandigheid kan worden aangemerkt die een of ander gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de betrokken belastingmaatregel had kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun op grond van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 wegens strijd met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.
1)

Schending van artikel 8, leden 1, sub b, en 2, sub a-i en ii, van de vroegere verordening (EG) nr. 40/94 (1) en thans verordening (EG) nr. 207/09 (2). Het oudere merk, waarop de oppositie in de onderhavige zaak is gebaseerd, is een gemeenschapsmerk. Het bestreden arrest geeft blijk van een onjuiste opvatting van het recht, aangezien geen rekening is gehouden met het feit dat het om een gemeenschapsmerk gaat en een onjuist publiek als referentiepubliek voor de beoordeling van het gevaar voor verwarring tussen de conflicterende merken is genomen, dat niet beantwoordt aan de omschrijving in de in casu toepasselijke verordening inzake het gemeenschapsmerk.
1)

Moet artikel 3, sub b, van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals dit van kracht was vóór de intrekking ervan bij artikel 62 van richtlijn 2005/36/EG (PB L 255), aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling voorziene erkenningsmechanisme van toepassing is wanneer het betrokken beroep in de lidstaat van herkomst gereglementeerd is in de betekenis die daaraan wordt gegeven in artikel 1, sub d, tweede alinea, van de richtlijn, maar de belanghebbende geen volwaardig lid is van een vereniging of organisatie die voldoet aan de voorwaarden van die alinea?
C)

Betreffende de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot vergoeding van de gederfde winst: onjuiste opvatting van de aangevoerde argumenten en schending van artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht Het Gerecht heeft artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering geschonden en de argumenten van rekwiranten onjuist opgevat, aangezien het verschillende in de loop van de beroepsprocedure overgelegde bewijselementen niet in aanmerking heeft genomen en heeft geoordeeld dat de vordering tot vergoeding van de schade die rekwiranten in de vorm van gederfde winst hadden geleden, niet door de noodzakelijke preciseringen waren onderbouwd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 312/16

Beroep ingesteld op 25 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-383/09)

2009/C 312/26

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: O. Beynet en D. Recchia, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek, door geen maatregelenpakket in te stellen waardoor de diersoort Cricetus cricetus (korenwolf) strikt kan worden beschermd, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 12, lid 1, sub d, van richtlijn 92/43/EEG inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (1);

— Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Europese Commissie verwijt verweerster dat zij niet, zoals artikel 12 van richtlijn 92/43/EEG vereist, een systeem van strikte bescherming van de diersoort Cricetus cricetus (korenwolf) heeft ingesteld in de Elzas, wat in Frankrijk het natuurlijke verspreidingsgebied van deze diersoort is.

Volgens verzoekster heeft de telling van het aantal holen van dit dier aangetoond dat hun bestand in de laatste jaren aanzienlijk is afgenomen, omdat het aantal holen is gedaald van 1167 in 2001 tot slechts 161 in 2007. In die omstandigheden dreigt de diersoort, die zowel door ongunstige landbouwpraktijken als door oprukkende verstedelijking wordt bedreigd, op zeer korte termijn volledig te verdwijnen.

In haar verzoekschrift erkent de Commissie dat verweerster rekening heeft gehouden met deze problemen door maatregelen vast te stellen betreffende zowel de verstedelijking als de landbouwpraktijken, doch deze maatregelen zijn volgens haar geheel ontoereikend.

Enerzijds beslaan de drie prioritaire actiegebieden, dat wil zeggen de gebieden waarop de meeste inspanningen worden gedaan voor de instandhouding van de soort, immers slechts een klein gedeelte van het grondgebied dat zijn natuurlijke habitat vormt omdat twee derde van de bestaande holen zich buiten deze gebieden bevinden, welke zelf slechts 2 % van het voor de korenwolf geschikte terrein vertegenwoordigen. Om met de maatregelen ter bescherming van deze diersoort een zinvolle territoriale dekking te verzekeren, dient op zijn minst de verspreiding van de korenwolf in 1990, en niet in 2000, als referentie te worden genomen.

Anderzijds zijn de beschermingsmaatregelen zelf zeer ontoereikend. De Commissie betreurt in dit verband met name het gebrek aan duidelijke regelgeving betreffende het gebied waarin de korenwolf thans weer voorkomt. De nationale overheid beschikt immers over een te ruime beoordelingsmarge bij het toestaan van uitzonderingen voor het opstellen van urbanisatieprojecten in gebieden waarin de korenwolf voorkomt en er heerst grote onzekerheid ten aanzien van de compensatiemaatregelen die zijn genomen om deze diersoort te beschermen.

(1) PB L 206, blz. 7.
2.

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, vormt televisieomroep, waarbij het publiek de grafische gebruikersinterface van een computerprogramma of een deel daarvan zintuiglijk kan waarnemen, zonder echter dit programma actief te kunnen besturen, dan de schepping van een werk of een deel daarvan dat voor het publiek beschikbaar is in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij?