ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

11 maart 1999

Zaak T-257/97

H. C. Herold

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Blijvende gedeeltelijke invaliditeit — Verergering van letsels — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding — Ontvankelijkheid — Beginsel van gelijke behandeling — Bijstands — en zorgplicht — Gebrek aan zorgvuldigheid”

Volledige Duitse tekst II-251

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 november 1996 houdende afwijzing van verzoekers verzoek om verhoging van het kapitaal dat hem als vergoeding voor blijvende gedeeltelijke invaliditeit is toegekend, en anderzijds, schadevergoeding.

Beslissing:

De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van een bedrag dat overeenkomt met de interessen gedurende een periode van twintig maanden over de vergoeding (1320157 BEF) die hij op 25 april 1996 heeft ontvangen, berekend op de voet van 5 % per jaar, vermeerderd met de moratoire interessen over dit bedrag, berekend op dezelfde voet van 5 % per jaar vanaf 25 april 1996 tot op de datum van de daadwerkelijke betaling van dat bedrag aan verzoeker. Het beroep wordt verworpen voor het overige. De Commissie zal haar eigen kosten en de helft van de kosten van verzoeker dragen.

Samenvatting

De klachttermijn van artikel 90 van het Statuut dient om de zekerheid van de rechtssituaties en de rechtszekerheid te waarborgen. Hij is derhalve van openbare orde en de partijen of de rechter kunnen er niet naar believen over beschikken. De omstandigheid dat een instelling een antwoord ten gronde geeft op een te laat ingediende en derhalve niet-ontvankelijke administratieve klacht, kan niet tot gevolg hebben, dat wordt afgeweken van het in de artikelen 90 en 91 van het Statuut neergelegde stelsel van dwingende termijnen en evenmin dat de administratie de mogelijkheid wordt ontnomen om in de contentieuze procedure een exceptie van niet-ontvankelijkheid wegens te late indiening van de klacht op te werpen en nog minder dat het Gerecht niet meer verplicht is na te gaan, of de statutaire termijnen in acht zijn genomen. (punt 43) Referentie: Gerecht 18 maart 1997, Rasmussen/Commissie, T-35/96, JurAmbt. blz. II-187, punten 29 en 30

Het inleidend verzoekschrift moet een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Deze uiteenzetting moet voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden, en om het Gerecht in staat te stellen, in voorkomend geval zonder nadere gegevens, uitspraak te doen op het beroep. Het verzoekschrift moet daarom duidelijk laten uitkomen, op welke middelen het beroep is gebaseerd, zodat de blote opsomming daarvan niet voldoet aan de vereisten van 's Hofs Statuut en van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht. (punt 68) Referentie: Gerecht 27 november 1997, Tremblay/Commissie, T-224/95, Jurispr. blz. II-2215, punt 79

De behandeling van een op grond van artikel 22 van de Regeling voor de verzekering van de ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten ingediend verzoek om heropening van het dossier houdt zowel voor de administratie als voor de indiener van het verzoek een aantal verplichtingen in. De administratie is volgens het beginsel van goed bestuur verplicht een dergelijk verzoek zo snel mogelijk te behandelen. De indiener van het verzoek moet de administratie alle gegevens verstrekken die deze nodig heeft om zo snel mogelijk en met kennis van zaken te beslissen. Op grond van zijn verplichting om loyaal mee te werken aan de behandeling van zijn verzoek, dient hij zich ter beschikking te houden voor de vereiste medische onderzoeken zonder bijzondere voorwaarden te stellen waarin de toepasselijke bepalingen niet voorzien, zoals het poneren van de stelling dat de instelling verplicht is ervoor te zorgen dat het medisch onderzoek kan gebeuren op de plaats waar de ambtenaar verblijft. (punten 69-71 en 79) Referentie: Hof 1 juli 1976, Sergy/Commissie, 58/75, Jurispr. blz. 1139, punten 46 en 47; Hof 19 mei 1992, Mulder e.a./Raad en Commissie, C-104/89 en C-37/90, Jurispr. blz. I-3061, punt 33

Al wordt dit in de Regeling voor de verzekering van de ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten niet uitdrukkelijk gepreciseerd, het staat, gelet op de middelen en de ervaring van de administratie, aan de deze laatste te zorgen voor de aanwijzing van de leden van de in artikel 23 van die regeling bedoelde medische commissie. (punt 92)

De zorgplicht van de administratie ten aanzien van haar personeelsleden vormt een weergave van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de personeelsleden van de openbare dienst. Deze plicht houdt onder meer in, dat het gezag bij zijn beslissing over de situatie van een ambtenaar alle elementen in aanmerking neemt die zijn besluit kunnen beïnvloeden, en dat het daarbij niet enkel rekening houdt met het belang van de dienst, maar ook met dat van de betrokken ambtenaar. Gelet op de ruime vrijheid waarover de instellingen bij de beoordeling van het belang van de dienst beschikken, dient de toetsing door de gemeenschapsrechter beperkt te blijven tot de vraag, of de betrokken instelling haar beoordelingsvrijheid niet kennelijk verkeerd heeft gebruikt. (punt 99) Referentie: Hof 23 oktober 1986, Schwiering/Rekenkamer, 321/85, Jurispr. blz. 3199, punt 18; Gerecht 16 maart 1993, Blackmann/Parlement, T-33/89 en T-74/89, Jurispr. blz. II-249, punt 96; Hof 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie, C-298/93 P, Jurispr. blz. I-3009, punt 38; Gerecht 15 september 1998, Haas e.a./Commissie, T-3/96, JurAmbt. blz. II-1395, punt 53