18.

Zo het Hof het eens is met mijn stellingname dat niet alleen naar het (expliciete of impliciete) doel maar ook naar het werkelijke effect van een nationale regeling moet worden gekeken binnen het kader van het gehele sociale-zekerheidssysteem in de betrokken Lid-Staat, staat het aan de nationale rechter — die het eigen nationaal stelsel het beste kent — om uit te maken of de betrokken bijstandsuitkering en inkomenssteun moeten geacht worden in praktijk bescherming te bieden tegen één of meer van de in richtlijn 79/7 geviseerde risico's. Met het oog op die beoordeling wil ik de aandacht vestigen op twee omstandigheden welke de verwijzende rechter zelf ter overweging geeft. Vooreerst wijst hij erop dat werklozen in het Verenigd Koninkrijk na verloop van zekere tijd — 312 dagen, zondagen niet inbegrepen, zoals ter zitting werd bevestigd— geen werkloosheidsuitkering („unemployment benefit”) meer ontvangen. De volgende opmerking betreft bijstandsuitkering, doch gaat blijkens het vervolg van zijn betoog ook voor inkomenssteun op: „The longterm unemployed exhaust their unemployment benefit after a certain time and have to fall back on supplementary benefit. It is impossible to describe the scheme which protects against unemployment without taking supplementary benefit into account.” ( 35 ) Vervolgens merkt de verwijzende rechter op, dat onder het stelsel van de bijstandsuitkering (zie hiervoor, punt 2; uit punt 3 blijkt dat dit ook geldt voor inkomenssteun) aanspraakgerechtigden in algemene regel beschikbaar moeten zijn voor tewerkstelling. Hij acht dit een „recognition that the scheme has a recognisable role in providing protection against the risk of unemployment”. ( 36 ) Uit deze of andere omstandigheden zou de nationale rechter kunnen afleiden dat de betrokken regelingen wel degelijk in een rechtstreeks en daadwerkelijk verband staan met de bescherming tegen één van de in artikel 3, lid 1, genoemde eventualiteiten, met name (voor niet-gepensioneerde rechthebbenden) werkloosheid, en dat zij, gelet op het niet of onvoldoend voorhanden zijn van andere socialezekerheidsregelingen die tegen die eventualiteit bescherming bieden, een integrerend deel uitmaken van de tegen die eventualiteit geboden socialezekerheidsbescherming. In antwoord op de in beide zaken door de verwijzende rechter gestelde tweede vraag (hiervoor, punt 5), wil ik eraan toevoegen dat die beoordeling niet afhankelijk is van de concrete situatie waarin verzoeksters in het bodemgeschil zich bevinden — ofschoon hun situatie wel illustratief kan zijn voor de doelgroep die door de betrokken nationale regelingen wordt beschermd. Waar het wel op aankomt is of de betrokken nationale regeling, in globo gezien, rechtstreeks en daadwerkelijk bescherming biedt tegen werkloosheid (van niet-pensioengerechtigde, geheel of gedeeltelijk werklozen, zoals in casu) of tegen ouderdom (in het geval van pensioengerechtigde personen). Ik moge hieraan toevoegen dat de band tussen de regeling en de bescherming tegen de eventualiteit van de werkloosheid, als de verwijzende rechter aanneemt dat die bestaat, mijns inziens van een veel nauwere aard is dan de band die in het arrest Smithson aan de orde stond. Ik wil eraan herinneren dat het daar ging, zoals hiervoor (punt 13) uiteengezet, over het in aanmerking nemen van een door artikel 3, lid 1, genoemde eventualiteit als criterium voor de toekenning van een invaliditeitspensioen die een supplementaire voorwaarde uitmaakte voor het bekomen van een verhoogde pensioenpremie dewelke meetelde voor de berekening van het theoretisch inkomen dat in aanmerking werd genomen voor een huisvestingsuitkering.