ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Eerste middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid wegens schending van de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen door de artikelen 33 en 68 van de bij besluit van 19 mei en 9 juli 2008 van het Bureau van het Europees Parlement vastgestelde uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, met name omdat zij onduidelijk en onnauwkeurig zijn. Verzoekster stelt dat de onnauwkeurigheid van de bestreden bepalingen een rechterlijke uitlegging van de rechtsregel van de uitvoeringsbepalingen vereist. Het detail van het bewijs van het werk van een parlementaire medewerker is echter pas in 2017 in het arrest Montel uiteengezet, aangezien het arrest Gorostiaga uit 2005 louter betrekking had op het bewijs van de betaling van salarissen door derden. De bestreden bepalingen bevatten dus sinds 2008 elementen van onzekerheid en onnauwkeurigheid. Verzoekster voegt hieraan toe dat het Europees Parlement, ondanks het risico op rechtsonzekerheid, de procedure voor de controle van parlementaire assistentie niet duidelijk en nauwkeurig heeft geregeld, en evenmin de verplichting voor de leden van het Europees Parlement om dossiers aan te maken en bij te houden of zelfs de regeling inzake aanvaardbare, identificeerbare en gedateerde bewijselementen heeft geformaliseerd.
—

Verzoekster heeft haar diensten verricht in het kader van de subsidieovereenkomsten FP6 en FP7. Tussen 1 augustus 2015 en 30 april 2016 heeft verzoekster in totaal aan 37 onderzoeksprojecten gewerkt. Van 1 mei 2016 tot 30 juni 2016 heeft verzoekster in totaal 38 onderzoeksprojecten uitgevoerd. Alle kosten die gedurende deze periode zijn gemaakt, voldoen aan de subsidiabiliteitscriteria neergelegd in de door de partijen gesloten subsidieovereenkomsten (artikel II.14.1). Deze kosten zijn door verweerster niet vergoed. Verweerster is volgens de subsidieovereenkomst verplicht deze kosten te vergoeden.
9.

Negende middel: de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 6 van verordening (EU) 2015/1589 (2) en in strijd met haar verplichting van behoorlijk bestuur krachtens artikel 41 van het Handvest van de grondrechten. Met name heeft de Commissie in haar inleidende besluit niet aangegeven dat zij twijfels had over de rechtvaardiging van de „75% vrijstelling”, waarin sectie 371ID van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 voorziet, om praktische problemen te voorkomen bij de uitvoering van een essentiële persoons-/functieanalyse betreffende leningen binnen een groep, zoals belanghebbende partijen voldoende gelegenheid bieden om opmerkingen te maken. De Commissie heeft in de loop van haar onderzoek verzuimd om belanghebbenden om opmerkingen te verzoeken en zij heeft in het bestreden besluit de door belanghebbenden wel gemaakte opmerkingen genegeerd. Bijgevolg is het bestreden besluit nietig.
—

verwijzing van het EUIPO en, in voorkomend geval, de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten van de procedure, met inbegrip van de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.
Beroep ingesteld op 19 november 2019 – etc-gaming en Casino-Equipment/Commissie

(Zaak T-803/19)

(2020/C 45/66)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partijen: etc-gaming GmbH (Wenen, Oostenrijk) en Casino-Equipment Vermietungs GmbH (Wenen) (vertegenwoordiger: A. Schuster, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie, veroordelen tot vergoeding van de schade, ten belope van 110 836 927,73 EUR, die zij op onrechtmatige wijze en door haar schuld heeft toegebracht aan het vermogen van verzoekende partijen door niet, zoals vereist, te voorzien in een rechtsmiddel in de zin van artikel 6, lid 1, en artikel 13 EVRM, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”);

— subsidiair, de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie, veroordelen tot vergoeding van de schade die zij op onrechtmatige wijze en door haar schuld heeft toegebracht, en zal blijven toebrengen, aan het vermogen van verzoekende partijen, door niet, zoals vereist, te voorzien in een rechtsmiddel in de zin van artikel 6, lid 1, en artikel 13 EVRM, artikel 47 van het Handvest;

— de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie verwijzen in de kosten van deze procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep wordt het volgende middel aangevoerd:

Doordat de Unie van de bepalingen van het EVRM en het Handvest met betrekking tot de instelling van een doeltreffend rechtsmiddel niet heeft omgezet, is aan de verzoekende partijen op onrechtmatige wijze en door haar schuld een schade berokkend van ten minste 110 836 927,73 EUR. Volgens de verzoekende partijen bestaat deze schade erin dat zij, bij gebreke van een rechtsmiddel dat toetsing mogelijk zou hebben gemaakt van de beslissing van de tot prejudiciële verwijzing naar het Hof van Justitie verplichte nationale rechterlijke instanties om niet tot die verwijzing over te gaan, juridisch niet in staat waren om de naleving van het Unierecht af te dwingen en zich bijgevolg, op grond van de voorrang van het Unierecht, te beroepen op de niet-toepasselijkheid van de nationale fiscale bepalingen van het Glückspielgesetz (wet op de kansspelen) die leiden tot belastingverplichtingen voor een bedrag dat overeenkomt met verscheidene malen de in dezelfde periode behaalde omzet.
2.

Tweede middel: onbevoegdheid van de Commissie wegens schending van het subsidiariteitsbeginsel In het kader van het tweede middel wordt gesteld dat de Commissie niet bevoegd is om de procedure tegen verzoeksters te voeren en het bestreden besluit vast te stellen. Gelet op het uitgebreide onderzoek van het Bundeskartellamt en rekening houdend met het feit dat de nationale zaak in staat van wijzen was, valt namelijk niet in te zien waarom het Bundeskartellamt niet geschikt was om het onderzoek in deze zaak te voltooien en waarom de Commissie zich in een betere positie bevindt om de bestreden onderzoeksmaatregelen uit te voeren.
9.

De Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 6 van richtlijn (EU) 2015/1589 van de Raad (2) en met de verplichting van behoorlijk bestuur van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten. Meer in het bijzonder heeft zij – door in haar inleidende besluit niet aan te geven dat zij twijfels had over de rechtvaardiging van de „75 % vrijstelling” van artikel 371ID van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 om de concrete moeilijkheid te vermijden dat ten aanzien van intragroepsleningen een sleutelfuncties-analyse zou moeten worden uitgevoerd – belanghebbenden niet voldoende gelegenheid geboden om daarover een standpunt in te nemen. De Commissie heeft gedurende haar onderzoek verzuimd om belanghebbenden uit te nodigen opmerkingen kenbaar te maken, en heeft in het bestreden besluit ervoor gekozen om de opmerkingen die belanghebbenden hieromtrent wel hadden ingediend, te negeren. Dientengevolge is het bestreden besluit nietig.
—

In dat verband vestigt verzoekster de aandacht op bepaalde aspecten en bepaalde gevolgen van de openstelling van de capaciteitsmarkt voor nieuwe productie-eenheden die niet over een vergunning beschikken, met betrekking waartoe de Commissie heeft nagelaten een passende beoordeling te verrichten. Zij wijst erop dat nog andere aspecten van de regeling zijn gewijzigd, die de Commissie echter niet heeft onderzocht of onjuist heeft beoordeeld.
Beroep ingesteld op 5 november 2019 – Methanol Holdings (Trinidad)/Commissie

(Zaak T-744/19)

(2020/C 10/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Methanol Holdings (Trinidad) Ltd (Couva, Trinidad en Tobago) (vertegenwoordigers: B. Servais en V. Crochet, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2019/1688 van de Commissie van 8 oktober 2019 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op mengsels van ureum en ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland, Trinidad en Tobago en de Verenigde Staten van Amerika, zover deze betrekking heeft op verzoekende partij;

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, waarmee zij betoogt dat de methode van de Commissie voor de vaststelling van de prijsonderbiedings- en prijsbederfmarge in strijd is met artikel 1, lid 1, artikel 3, leden 2, 3 en 5 tot en met 8 en met artikel 9, lid 4, van de basisverordening, de rechtspraak van het Gerecht en van de WTO, alsook het beginsel van billijke vergelijking door, voor de berekening van de prijsonderbiedings- en prijsbederfmarge, de prijzen van geïmporteerde producten niet te vergelijken met de prijs van het soortgelijke product dat door de bedrijfstak van de Unie in hetzelfde passende handelsstadium wordt geproduceerd.

De verzoekende partij betoogt, ten eerste, dat het bepalen van de prijs van geïmporteerd ureum en ammoniumnitraat van oorsprong uit Trinidad en Tobago om de prijsonderbiedings- en prijsbederfmarge te berekenen op basis van de analoge toepassing van artikel 2, lid 9, van de basisverordening in strijd is met artikel 3, lid 1, van de basisverordening en, ten tweede, dat de Commissie, door deze samengestelde prijs te gebruiken voor de berekening van de prijsonderbiedings- en prijsbederfmarge, heeft nagelaten de prijzen in hetzelfde handelsstadium met elkaar te vergelijken, hetgeen strijdig is met artikel 3, leden 2, 3 en 5 tot en met 8 en bijgevolg met artikel 9, lid 4, van de basisverordening, de rechtspraak van het Hof en van de WTO alsook met het beginsel van billijke vergelijking.
—

zo nodig, bij wege van maatregel tot organisatie van de procesgang of maatregelen van instructie in de huidige zaak, het Europees Parlement bevelen de adviezen over te leggen van de juridische dienst van het Europees Parlement van 16 juli 2018 en 3 december 2018, onder voorbehoud van de precieze datum, maar in elk geval vóór de vaststelling van het besluit van het Bureau van het Parlement op 10 december 2018 tot wijziging van de bepalingen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (2018/C 466/02, Publicatieblad van 28 december 2018, C 466);
—

de uitlegging van artikel 8 van het Reglement van het Europees Parlement zo doeltreffend mogelijk moet overeenstemmen met de rechten en voorschriften die zijn vastgelegd in het [Verdrag betreffende de Europese Unie], in de artikelen 39, 20.1, 20.2, 21 en 52 van het [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie], in artikel 3 van Protocol nr. 1 van het [Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundaméntele vrijheden], in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, in artikel 5 van de Europese Verkiezingsakte van 1976 en in artikel 3, lid 1, van het Reglement van het Europees Parlement, alsook met de rechtspraak en de berichten waarin die artikelen worden uitgelegd, zodat het ongemotiveerde besluit van de president van het Europees Parlement om zich onbevoegd te verklaren om het overeenkomstig artikel 8 van het Reglement van het Europees Parlement bij hem ingediende verzoek in behandeling te nemen, die artikelen schendt en dus nietig is.
—

zo nodig, bij wege van maatregel tot organisatie van de procesgang of maatregelen van instructie in de huidige zaak, het Europees Parlement bevelen de adviezen over te leggen van de juridische dienst van het Europees Parlement van 16 juli en 3 december 2018, onder voorbehoud van de precieze datum, maar in elk geval vóór de vaststelling van het besluit van het Bureau van het Parlement op 10 december 2018 tot wijziging van de bepalingen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (2018/C 466/02, Publicatieblad van 28 december 2018, C 466, blz. 8);
—

Met dit middel stellen verzoekers dat de Europese Commissie de herkapitalisatie van de Banca Marche door het F.I.T.D. heeft verhinderd door ervan uit te gaan dat de interventie staatssteun vormt. Het Fondo interbancario is evenwel een particuliere instelling die particuliere middelen investeert en niet is onderworpen aan het toezicht van een publieke autoriteit, zoals het Gerecht overigens recent heeft vastgesteld in de zaak Tercas/Commissie (gevoegde zaken T-98/16, T-196/16 en T-198/16). Het betrof dus een redding die volgens de marktregels verliep en derhalve volstrekt rechtmatig was. Gelet op het duidelijke regelgevingskader ter zake, de vaste rechtspraak van de Unierechters en het ontbreken van discretionaire bevoegdheid van de Commissie blijkt tevens sprake te zijn van een ernstige en kennelijke schending.
—

Dienaangaande wordt betoogd dat de Commissie, gelet op de artikelen 41 en 47 van het Handvest en artikel 6 EVRM, geen passende motivering heeft gegeven en in elk geval ten onrechte heeft geoordeeld dat zij niet verplicht was na te gaan of de duur van de procedure redelijk was en deze beoordeling aan de rechter kon overlaten.
—

vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij het beroep is verworpen tegen de beslissing die de oppositieafdeling op grond van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad had genomen en voor zover verzoekster is verwezen in de kosten van de oppositie- en de beroepsprocedure ten bedrage van 1 170 EUR;
—

verwijzing van het EUIPO en van Dermavita Co. Ltd. in hun eigen kosten en in de kosten van verzoekende partij.
—

nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarvan aan de verzoekende partijen is kennisgegeven op 18 juni 2019 en waarbij hun het recht op een doeltreffende voorziening in rechte wordt ontnomen met betrekking tot de gegevens die in het kader van een voortgezette inspectie zijn onderzocht, zonder dat daarvoor een geldige reden wordt gegeven;
C 305/68

Beroep ingesteld op 23 juli 2019 — Aldi/EUIPO (BBQ BARBECUE SEASON)

(Zaak T-522/19)

(2019/C 305/78)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen en M. Minkner, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk BBQ BARBECUE SEASON in de kleuren zwart, grijs, wit, oranje, licht- en donkeroranje — inschrijvingsaanvraag nr. 17 879 203

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 17 mei 2019 in zaak R 1359/2018-5

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
—

in elk geval de Commissie verwijzen in verzoeksters’ kosten in verband met de procedure.
—

voor zover nodig, nietig te verklaren de besluiten van 19 maart 2019 (voor DF) en van 27 maart 2019 (DG) waarbij de EIB zich op het standpunt heeft gesteld dat het, aangezien hun betwisting „manifestly unfounded” was, niet nodig was om de verzoeningsprocedure in te leiden;
C)

In ieder geval, de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad verwijzen in de kosten die hij in de onderhavige procedure heeft veroorzaakt.
—

nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/354 van de Raad van 4 maart 2019 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, en van uitvoeringsverordening (EU) 2019/352 van de Raad van 4 maart 2019 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, voor zover dit besluit en deze verordening betrekking hebben op verzoeker, en
5.

De in artikel 296, lid 2, VWEU neergelegde motiveringsplicht is geschonden. De motivering van de bestreden handelingen is in werkelijkheid een loutere formaliteit en verweerder heeft er waarschijnlijk niet goed over nagedacht.
2.

Tweede middel: niet-nakoming van de verplichting om alle relevante gegevens van het geval te onderzoeken, aangezien de Raad is voorbijgegaan aan het feit dat de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten, gedurende twaalf jaar voorlopig is toegepast op het grondgebied van de Westelijke Sahara, in strijd met het eigen en afzonderlijke statuut van dat gebied.
—

In dit verband voert verzoekster aan dat de Grant Agreement onjuist is toegepast door TECNALIA schending van de artikelen II.38,1.b), II.38.1.c), II,38.1.f) en II.38,1,l), ervan ten laste te leggen, gelet op het feit dat er duidelijk geen sprake is van niet-nakoming van de Grant Agreement door TECNALIA wat elk van de onregelmatigheden en schendingen betreft die in het beëindigingsbesluit worden verweten.
Beroep ingesteld op 9 April 2019 — Infineon Technologies Dresden/Commissie

(Zaak T-233/19)

(2019/C 213/51)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG (Dresden, Duitsland) (vertegenwoordigers: L. Assmann en M. Peiffer, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het besluit van verweerster betreffende C(2018) 3166 (PB 2019, L 14, blz. 1) van 28 mei 2018 betreffende steunmaatregel SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van Duitsland voor bandlastverbruikers volgens § 19 van de Stromnetzentgeltverordnung (hierna: „StromNEV”) nietig verklaren, en

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster een middel aan, volgens hetwelk het litigieuze besluit onrechtmatig is, aangezien de vrijstelling van nettarieven overeenkomstig § 19, lid 2, tweede zin, StromNEV geen steunmaatregel in de zin van de artikelen 107 e.v. VWEU vormt.

Dienaangaande voert verzoekster voorts aan dat de op grond van § 19, lid 2, StromNEV verleende vrijstelling van nettarieven niet overeenkomstig artikel 107, lid 1, VWEU met staatsmiddelen is bekostigd, maar door de Duitse exploitanten van elektriciteitsnetten, die privaatrechtelijk zijn georganiseerd en niet als overheidsorgaan kunnen worden beschouwd. Ook is de litigieuze heffing niet van gelijke werking als een belasting op het stroomverbruik in Duitsland. Bovendien heeft de Bondsrepubliek Duitsland geen zeggenschap over de met het beheer van die middelen belaste transmissiesysteembeheerders.

Verder wordt gesteld dat de op grond van § 19, lid 2, StromNEV verleende vrijstelling van nettarieven op belangrijke punten verschilt van de omstandigheden in de zaken C-206/06, Essent Netwerk Noord e.a., en C-262/12, Assocation Vent De Colère! e.a. De onderhavige zaak is echter vergelijkbaar met de heffing in zaak C-405/16 P, Duitsland/Commissie, en kan derhalve niet als staatssteun worden aangemerkt.
2.

Met het tweede middel stelt verzoeker dat zijn opname in de betrokken bijlagen berust op een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten, voor zover verweerder geen bewijzen heeft geleverd van de gestelde feiten die de motivering van de genomen maatregelen ondersteunen of zouden ondersteunen, of voor zover verweerder uit deze feiten een onredelijke conclusie heeft getrokken.
2.

Het bestreden besluit is in strijd met artikel 266 VWEU omdat het de facto een herhaling is van besluit C(2010) 727 definitief van 8 februari 2010 of van besluit C(2016) 3920 final van de Commissie van 29 juni 2016, die beide nietig zijn verklaard door het Gerecht bij, respectievelijk, het arrest van 15 juli 2015, GEA Group/Commissie, T-189/10, EU:T:2015:504 en het arrest van 18 oktober 2018, GEA Group/Commissie, T-640/16, EU:T:2018:700.
1.

Onjuiste aanname dat er sprake is van staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU Met het eerste middel voert verzoekster aan dat verweerster bij haar toetsing van de litigieuze vrijstelling van nettarieven ten onrechte ervan is uitgegaan dat daarvoor staatsmiddelen zijn gebruikt. Bovendien is bij de toetsing van de voorwaarde „selectiviteit” het referentiestelsel onjuist en onvolledig vastgesteld. Voorts wordt aangevoerd dat verweerster vanwege de onvolledige vaststelling van het referentiestelsel de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 296, tweede alinea, VWEU niet is nagekomen.
2.

Tweede middel, ontleend aan misbruik van procedure. Verzoeker is van mening dat het Parlement, door de opheffing van zijn parlementaire immuniteit te aanvaarden, de Franse onderzoeksrechter toestaat om in de plaats te treden van de secretaris-generaal van het Parlement voor de periode 2009-2014, in strijd met artikel 68, lid 1, van de bepalingen ter uitvoering van het statuut van de leden van het Europees Parlement, dat die secretaris-generaal de exclusieve bevoegdheid verleent om te beslissen over onverschuldigd uitgekeerde betalingen en om een executoriale titel tegen het betrokken lid van het Europees Parlement te gelasten.
—

erkennen dat het EU-merk „goclean” nr. 13270046, dat is geregistreerd op 9 februari 2013, geldig is wat betreft alle of een deel van de producten van klasse 11 (waterspoelinstallaties, closetpotten, waterdistributie-installaties);
1.

Eerste middel: verzoekster voert krachtens artikel 277 VWEU aan dat artikel 16 van verordening (EU) nr. 517/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende gefluoreerde broeikasgassen en tot intrekking van verordening (EG) nr. 842/2006, waarop het bestreden besluit is gebaseerd, ongeldig is voor zover daarbij het systeem tot toewijzing van quota wordt gestoeld op referentiewaarden die zijn verkregen uit de gerapporteerde historische gegevens inzake F-gassen die tussen 2009 en 2012 op de markt zijn gebracht, aangezien dit een discriminerende en willekeurige verdeling van marktdeelnemers aan de hand van hun eerdere activiteit op de gasmarkt vormt, en verzoekt derhalve vast te stellen dat het bestreden besluit in zoverre gebrekkig is.
4.

Vierde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel bij de schending van de grondrechten. Verzoeker is namelijk van mening dat de litigieuze maatregel ongeldig moet worden verklaard aangezien deze onevenredig is in het licht van het gestelde doel en een buitensporige inmenging vormt in de vrijheid van onderneming en het recht op eigendom, die respectievelijk in de artikelen 16 en 17 van het Handvest zijn verankerd. De onevenredigheid is het gevolg van het feit dat de maatregel betrekking heeft op alle belangrijke economische activiteiten, zonder dat enig ander criterium wordt toegepast.
2.

Tweede middel: richtlijn 2018/2001 schendt een groot aantal rechten van de verzoekers (die zijn neergelegd in de artikelen 7, 10, 14, 17, 22, 24, 35 en 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), die universeel zijn en moeten worden geëerbiedigd ten aanzien van verzoekende partijen uit de Unie en van buiten de Unie. Deze schendingen kunnen onmogelijk worden gerechtvaardigd omdat de bepalingen van de betwiste richtlijn welke die rechten schenden niet noodzakelijk zijn of rationeel verbonden zijn met de milieubeschermingsdoelstellingen van de Unie, maar integendeel daarmee in strijd zijn.