Dan kom ik thans tot de vragen die het Østre Landsret heeft gesteld. In de eerste plaats vraagt de nationale rechter, of de Zesde richtlijn en inzonderheid de artikelen 10, 22 en 23 ervan aldus moeten worden uitgelegd, dat zij eraan in de weg staan, „dat een Lid-Staat voor de belasting over de toegevoegde waarde bij invoer van goederen uit een andere Lid-Staat (BTW bij invoer) afrekeningstij dvakken en betalingstermijnen vaststelt, die binnen de in artikel 22, lid 4, van de richtlijn genoemde tijdslimiet liggen, maar die meebrengen, dat geregistreerde importondernemingen voor de afdracht van die belasting aan de fiscus gemiddeld over een kortere krediettermijn beschikken dan die welke dezelfde Lid-Staat in het algemeen gemiddeld toestaat aan geregistreerde (import-)ondernemingen voor de afdracht van het nettobedrag van de belasting over de toegevoegde waarde met betrekking tot de totale omzet (netto-belastingschuld).”

Laten wij de inhoud van de door de Deense rechter genoemde bepalingen eens bezien. Na de begrippen belastbaar feit en verschuldigdheid van de belasting te hebben omschreven, noemt artikel 10 verschillende termijnen, naar gelang het de belasting in het binnenlands verkeer dan wel de belasting bij invoer betreft. In het laatste geval vindt het belastbare feit plaats en wordt de belasting verschuldigd op het moment waarop de goederen het land binnenkomen, in het eerste geval op het moment waarop het goed wordt geleverd of de dienst wordt verricht. Vinden opeenvolgende afrekeningen of betalingen plaats, dan worden deze geacht te zijn verricht bij het verstrijken van de periode waarop die afrekeningen of betalingen betrekking hebben.

De artikelen 22-24 betreffen de verplichtingen van degenen die tot voldoening van de belasting gehouden zijn, en ook hier wordt onderscheiden naar gelang het om binnenlandse BTW of BTW bij invoer gaat. Voor het binnenlands verkeer bepaalt artikel 22, lid 4, dat iedere belastingplichtige een aangifte moet indienen binnen een door elke Lid-Staat vast te stellen termijn, die echter niet langer mag zijn dan twee maanden na het verstrijken van elk belastingtijdvak. Dit laatste tijdvak kan één maand, twee maanden, een kwartaal of eventueel nog langer zijn, maar in geen geval langer dan een jaar. Lid 5 preciseert dat „iedere belastingplichtige het nettobedrag van de belasting over de toegevoegde waarde moet voldoen bij de indiening van de periodieke aangifte”; de Lid-Staten kunnen echter „een ander tijdstip voor de betaling van dit bedrag vaststellen of bepalen dat voorlopige vooruitbetalingen moeten worden gedaan.”

Met betrekking tot de BTW bij invoer bepaalt artikel 23, dat „de voorschriften voor de aangifte en voor de betaling die daarop moet volgen”, door de Lid-Staten worden vastgesteld; deze kunnen echter bepalen dat „met betrekking tot de invoer van goederen die wordt verricht door belastingplichtigen of tot betaling van belasting gehouden personen, ... de uit hoofde van de invoer verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde niet wordt betaald op het tijdstip van de invoer, mits deze belasting als zodanig wordt vermeld in een overeenkomstig de bepalingen van artikel 22, lid 4, ingediende aangifte.”

Deze bepalingen lijken mij alleszins duidelijk. Voor de binnenlandse regeling onderscheidt de richtlijn drie perioden in verband met de verplichtingen die op de belastingschuldenaar rusten. De eerste is het belastingtijdvak en het dwingende voorschrift dat in dit verband tot de Lid-Staat is gericht, betreft de maximum duur ervan: het mag niet langer zijn dan een jaar. De tweede is de termijn voor aangifte, en ook hier mogen de Lid-Staten een bepaalde maximum duur niet overschrijden: de aangifte dient te geschieden binnen twee maanden na afloop van het belastingtijdvak. De derde is de termijn voor de betaling van de nettobelasting of de periodieke voorlopige afdrachten, en de regel is dat deze betaling samenvalt met de indiening van de aangifte. De Lid-Staten zijn echter bevoegd om daarvoor een later tijdstip vast te stellen, maar in dit geval zegt de richtlijn niets over de maximum tijdsduur waarmee het tijdstip van betaling kan worden verschoven.

Wat daarentegen de regeling van de BTW bij invoer betreft, is het grondbeginsel, dat deze wordt betaald op het tijdstip waarop het goed wordt ingevoerd. Maken de Lid-Staten echter gebruik van hun bevoegdheid om een ander tijdstip vast te stellen, dan moet de BTW worden vermeld „in een overeenkomstig de bepalingen van artikel 22, lid 4, ingediende aangifte”, en wel volgens de voor het binnenlands verkeer geldende regels.

De richtlijn laat de Lid-Staten dus een grote vrijheid bij het vaststellen van de tijdstippen waarop de belastingschuldenaars aan hun verplichtingen moeten voldoen. Met name verlangt de richtlijn nergens dat er voor het binnenlands verkeer en de invoer gelijke termijnen worden vastgesteld voor de aangifte en de betaling van de nettobelasting of de periodieke voorlopige afdrachten. Deze constatering nu valt ook niet te bestrijden met een beroep op de in artikel 23 voorkomende verwijzing naar artikel 22, lid 4. Het lijkt mij immers duidelijk dat deze verwijzing niet de genoemde termijnen betreft (die overigens in artikel 22, lid 5, worden geregeld), maar uitsluitend de wijze waarop de periodieke aangiften moeten worden gedaan. Juist daarom gaat het in de tweede alinea van lid 4.