Een verzoek van een verwijzende rechterlijke instantie om de in artikel 107 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof voorziene spoedprocedure toe te passen, is gegrond wanneer de verzoeker van zijn vrijheid is beroofd en de oplossing van het hoofdgeding een niet onbelangrijke invloed kan hebben op de duur van deze vrijheidsberoving.

De artikelen 27, lid 4, en 28, lid 3, sub c, van kaderbesluit 2002/584 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en procedures van overlevering tussen lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat de lidstaten voorzien in een beroepsmogelijkheid waarbij de uitvoering wordt opgeschort van de beslissing van de rechterlijke autoriteit die uitspraak doet, binnen een termijn van dertig dagen na ontvangst van het verzoek, om haar toestemming te geven voor hetzij het vervolgen, veroordelen of in hechtenis houden van een persoon met het oog op de uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel, wegens een strafbaar feit dat is gepleegd vóór deze overlevering krachtens een Europees aanhoudingsbevel, niet zijnde het strafbare feit waarvoor zijn overlevering is gevraagd, hetzij voor de overlevering van een persoon aan een andere lidstaat dan de lidstaat van uitvoering, krachtens een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd wegens een vóór die overlevering gepleegd strafbaar feit, voor zover de definitieve beslissing is vastgesteld binnen de in artikel 17 van datzelfde kaderbesluit voorziene termijnen.

Onafhankelijk van de uitdrukkelijk in kaderbesluit 2002/584 voorziene garanties, belet het feit dat in dit besluit geen eventueel opschortend beroepsrecht tegen beslissingen betreffende het Europees aanhoudingsbevel is geregeld, de lidstaten immers niet om in een dergelijk recht te voorzien, noch verplicht dit hen om een dergelijk recht in te stellen. Dienaangaande zij eraan herinnerd dat, voor zover de toepassing van het kaderbesluit niet wordt verhinderd, dit besluit, zoals in de tweede alinea van punt 12 van de considerans ervan wordt verklaard, de toepassing door de lidstaten van hun grondwettelijke bepalingen betreffende het recht op een eerlijke rechtsgang, onverlet laat.

Niettemin moeten aan de speelruimte waarover de lidstaten in dit verband beschikken, bepaalde grenzen worden gesteld.

Wat in de eerste plaats de beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel betreft, moeten de termijnen die zijn voorzien in artikel 17 van kaderbesluit 2002/584 aldus worden uitgelegd dat zij vereisen dat de definitieve beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel wordt genomen, in beginsel, hetzij binnen tien dagen na de instemming met de overlevering van de gezochte persoon, hetzij, in de andere gevallen, binnen zestig dagen na de aanhouding van laatstgenoemde. Alleen in specifieke gevallen kunnen deze termijnen met dertig dagen worden verlengd en alleen in uitzonderlijke omstandigheden is het voor een lidstaat mogelijk om de in dit artikel 17 gestelde termijnen niet na te leven. Bijgevolg kan een eventueel in de nationale wetgeving van de lidstaat voorzien opschortend beroep tegen de beslissing tot tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel, in elk geval – en tenzij de bevoegde rechterlijke instantie besluit om een prejudiciële vraag voor te leggen aan het Hof – niet worden ingesteld zonder deze termijnen in acht te nemen.

Wat in de tweede plaats de beslissing over het verlenen van toestemming voor de uitbreiding van het bevel of voor verdere overlevering betreft, moeten de artikelen 27, lid 4, en 28, lid 3, sub c, van kaderbesluit 2002/584 aldus worden uitgelegd dat op grond van deze bepalingen de beslissingen van de rechterlijke instantie in beginsel binnen 30 dagen na ontvangst van het verzoek moeten worden genomen.

(cf. punten 38, 51, 53, 55, 56, 60, 64-66, 71, 75 en dictum)