ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corta Suprema di Cassazione (Italië) op 9 februari 2010 — Ugo Cifone/Giudice delle indagini preliminari del Tribunale di Trani

(Zaak C-77/10)

2010/C 100/42

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corta Suprema di Cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ugo Cifone

Verwerende partij: Giudice delle indagini preliminari del Tribunale di Trani

Prejudiciële vraag

Hoe moeten de artikelen 43 EG en 49 EG worden uitgelegd met betrekking tot de vrijheid van vestiging en dienstverrichting in de sector weddenschappen op sportevenementen teneinde vast te stellen of de genoemde bepalingen van het Verdrag al dan niet een nationale regeling toestaan, die een staatsmonopolie en een systeem van concessies en vergunningen instelt en binnen het kader van een vast aantal concessies voorziet in het volgende: a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend volgens een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot; b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de handelsposities die zijn verworven op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen) in stand blijven; c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt en hoge borgsommen verbeurd worden, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht, die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die het onderwerp zijn van de concessie?
4)

onjuiste opvatting van de feiten of het bewijsmateriaal en van alle elementen die zijn overgelegd ter staving van de enige mogelijke eindconclusie, namelijk dat het merk stellig onderscheidend vermogen heeft en niet beschrijvend is, zodat moet worden vastgesteld dat artikel 7, lid 1, sub c, van de merkenverordening (1) is geschonden of onjuist is toegepast en dat de door het Gerecht geformuleerde overwegingen ter motivering van het beweerde beschrijvend karakter van het merk Cannabis, tegenstrijdig zijn. Het bestreden arrest in zaak T-234/06 dient dan ook in zijn geheel te worden vernietigd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 80/21

Hogere voorziening ingesteld op 28 januari 2010 door Republiek Oostenrijk tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zesde kamer) van 18 november 2009 in zaak T-375/04, Scheucher-Fleisch GmbH e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen (e-mail 27.1.2010)

(Zaak C-47/10 P)

2010/C 80/36

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordigers: E. Riedl, mandataris, M. Núnez-Müller en J. Dammann, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Scheucher-Fleisch GmbH, Tauernfleisch Vertriebs GmbH, Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, Wech-Geflügel GmbH, Johann Zsifkovics, Europese Commissie

Conclusies

1) het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 18 november 2009 in zaak T-375/04 (Scheucher e.a./Commissie) volledig vernietigen;

2) ten slotte uitspraak doen over de grond van de zaak en het beroep als ontoelaatbaar, of en in elk geval als ongegrond verwerpen;

3) verzoekers in het hoofdgeding verwijzen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en in die van de procedure in eerste aanleg in zaak T-375/04.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens rekwirante schendt het bestreden arrest artikel 263, lid 4, VWEU. Het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat verzoekers in het hoofdgeding niet individueel of rechtstreeks door de bestreden beschikking van de Commissie worden geraakt. De bestreden beschikking tast hun marktpositie namelijk niet merkbaar aan; aangezien de verlening van steun telkens eveneens afhangt van een individuele beslissing van de bevoegde instanties, ondergaat rekwirante bovendien geen negatieve gevolgen in de concurrentie door de door de Commissie toegestane algemene sectorale steunregeling. Tot slot hebben verzoekers in het hoofdgeding niet het nodige procesbelang, aangezien de bestreden beschikking van de Commissie hen niet zelf ongunstig beïnvloedt.

Rekwirante is tevens van oordeel dat het bestreden arrest artikel 108, lid 2, VWEU schendt. Het Gerecht is uitgegaan van de onjuiste rechtsopvatting dat de Commissie gedurende de inleidende onderzoeksprocedure ernstige moeilijkheden ondervonden had bij de beoordeling van de litigieuze maatregelen en daarom genoodzaakt was de formele onderzoeksprocedure in te leiden.

Verder is rekwirante van oordeel dat het bestreden arrest eveneens de regels inzake de verdeling van de bewijslast schendt. Het Gerecht heeft de Commissie verplicht de formele onderzoeksprocedure in te leiden, hoewel verzoekers niet de nodige bewijselementen hadden voorgelegd van de aangevoerde aantasting.

Volgens rekwirante schendt het bestreden arrest bovendien artikel 81 van het reglement voor de procesvoering van het Gerecht, omdat het op tegenstrijdige gronden is gebaseerd.

Tot slot is rekwirante van oordeel dat het bestreden arrest eveneens artikel 64 van het reglement voor de procesvoering van het Gerecht schendt, omdat het Gerecht heeft nagelaten beslissende omstandigheden voor de uitspraak via maatregelen tot organisatie van de procesgang te controleren.
3.

Moeten de artikelen 2 en 3 van verordening (EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 aldus worden uitgelegd dat tevens sprake kan zijn van de terbeschikkingstelling van tegoeden, andere financiële activa en economische middelen aan of ten behoeve van een op de lijst, bedoeld in artikel 2, lid 3, van deze verordening, geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, medewerking aan een dergelijke terbeschikkingstelling dan wel deelname aan activiteiten ter ontduiking van artikel 2 van de verordening, wanneer deze rechtspersoon, groep of entiteit reeds (in ruime zin) toegang heeft tot de ter beschikking te stellen activa?
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet de maatregelen te treffen die nodig zijn opdat de bevoegde autoriteiten, door overeenkomstig de artikelen 6 en 8 verleende vergunningen of, indien aangewezen, door toetsing en, indien nodig, door bijstelling van de vergunningsvoorwaarden, ervoor zorgen dat de bestaande installaties, onverminderd andere bijzondere gemeenschapsvoorschriften, uiterlijk op 30 oktober 2007 worden geëxploiteerd overeenkomstig de vereisten van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, artikel 14, sub a en b, en artikel 15, lid 2, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/ΕG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (hierna: „IPPC-richtlijn”);
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 23 november 2009 — Claude Chartry/Belgische Staat

(Zaak C-457/09)

2010/C 37/05

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Claude Chartry

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Verzetten artikel 6 [EU] en artikel 234 [EG] zich tegen een nationale wet zoals de wet van 12 juli 2009 tot wijziging van artikel 26 van de bijzondere wet [op het Grondwettelijk Hof], die de nationale rechter verplicht zich vooraf tot het Grondwettelijk Hof te wenden wanneer hij vaststelt dat een belastingplichtige de daadwerkelijke bescherming in rechte, zoals die wordt gewaarborgd door artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat deel uitmaakt van het gemeenschapsrecht, wordt ontzegd door een andere nationale wet, namelijk artikel 49 van de [wet] van 9 juli 2004, zonder dat deze rechter onmiddellijk de rechtstreekse werking van het gemeenschapsrecht in het voor hem aanhangige geding kan verzekeren en de verenigbaarheid van een bepaling met een internationaal verdrag nog kan toetsen wanneer het Grondwettelijk Hof heeft erkend dat de nationale wet verenigbaar is met de door titel II van de [Belgische] Grondwet gewaarborgde fundamentele rechten?
8)

In hogere voorziening voert de merkhouder het volgende aan: i) De fictie in regel 77 is erop gericht dat het BHIM heeft voldaan aan zijn verplichting van kennisgeving aan een partij wanneer het een kennisgeving richt aan een vertegenwoordiger van een partij met betrekking tot zaken waarvoor deze vertegenwoordiger mag optreden. Het BHIM moet dan niets anders meer doen. Maar dit is geen relevante overweging in de onderhavige zaak. ii) De „verhindering die tot niet-inachtneming van een termijn heeft geleid” wordt in het geval van termijnen voor betaling van vernieuwingstaks beëindigd wanneer de merkhouder zelf, en/of de persoon aan wie de verantwoordelijkheid voor betaling is overgedragen, daadwerkelijk op de hoogte is van het ongewilde verzuim om te betalen. Elke andere conclusie zou de relevante bepaling onuitvoerbaar maken: in het bijzonder zal een professionele vertegenwoordiger altijd op de hoogte zijn of geacht worden op de hoogte te zijn van de relevante termijnen zodat het richten van een kennisgeving door het BHIM aan hem gewoonlijk hoe dan ook irrelevant zou zijn. iii) Betaling van vernieuwingstaks is een eenvoudige financiële transactie waarvoor geen wettelijke vertegenwoordiging is vereist. Een partij kan dus zelf de taks betalen of dit aan een andere persoon overdragen. Wanneer de „vertegenwoordiger” van een partij — die deze partij heeft vertegenwoordigd in de procedure voor het Bureau — niet afzonderlijk is belast met de betaling van de vernieuwingstaks, is de kennisgeving van de niet-betaling aan deze vertegenwoordiger irrelevant. Het is geen kennisgeving aan de partij en kan ook niet worden geacht dit te zijn. Die vertegenwoordiger is juridisch niet verplicht om te reageren op die kennisgeving (hij kan deze evenwel overleggen aan zijn klant uit professionele hoffelijkheid). iv) In een geval als het onderhavige is een vertegenwoordiger voor andere doeleinden geen „behoorlijk gemachtigde vertegenwoordiger” voor de betaling van vernieuwingstaks. Kennisgeving aan hem/haar voldoet derhalve niet aan de voorwaarden van regel 77 en doet de fictie niet in werking treden. v) Kort gezegd, de relevante persoon die in aanmerking moet worden genomen is de persoon die verantwoordelijk is voor het verrichten van de betrokken handeling. Slechts op het tijdstip waarop deze persoon kennis krijgt van de verhindering kan de relevante termijn voor het indienen van een verzoek tot herstel beginnen te lopen. vi) Hoewel de bepalingen van het Europees Octrooiverdrag strikt gezien niet bindend zijn in het gemeenschapsrecht, moeten zij duidelijk hoog worden aangeschreven. Wanneer er rechtspraak van het Europees Octrooibureau bestaat inzake een in dezelfde bewoordingen geformuleerde bepaling, is het uitermate wenselijk dat deze formulering op dezelfde wijze wordt uitgelegd. Rekwirante betoogt dat de parallelle beslissingen van het EOB juist zijn en dat zijn redenering correct is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 11 november 2009 — Zakład Ubezpieczeń Społecznych/Stanisława Tomaszewska

(Zaak C-440/09)

2010/C 37/03

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Zakład Ubezpieczeń Społecznych

Verwerende partij: Stanisława Tomaszewska

Prejudiciële vraag

Moet artikel 45, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2), in samenhang met artikel 15, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 74, blz. 1), aldus worden uitgelegd dat het bevoegde orgaan van de lidstaat, wanneer het vaststelt dat een werknemer niet heeft voldaan aan de voorwaarde dat hij in die staat een tijdvak van verzekering heeft vervuld dat volstaat om een recht op pensioen krachtens de wetgeving daarvan te verkrijgen, verplicht is rekening te houden met een in een andere lidstaat vervuld tijdvak van verzekering in dier voege dat het orgaan het tijdvak van verzekering waarvan het verkrijgen van het recht afhangt, opnieuw moet berekenen door de uit het nationale recht voortvloeiende regeling toe te passen en het in een andere lidstaat vervulde tijdvak te behandelen als een in die staat vervuld tijdvak, dan wel het in een andere lidstaat vervulde tijdvak moet voegen bij het nationale tijdvak dat vooraf op basis van de betrokken regeling is berekend?
A.

In de punten 169 tot en met 180 van het arrest heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtopvatting door artikel 87, lid 3, sub c, EG (1) onjuist uit te leggen en door de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector onjuist uit te leggen en toe te passen. Bovendien berust het arrest dienaangaande op een onlogische en ondeugdelijke redenering.
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet alle noodzakelijke maatregelen te nemen tot intrekking van de steun die bij beschikking 2008/697/EG (1) van de Commissie van 16 april 2008 betreffende staatssteun C 13/07 (ex NN 15/06 en N 734/06) die Italië ten uitvoer heeft gelegd ten behoeve van New Interline [kennisgeving is op 17 juni 2008 geschied onder nummer C(2008) 1321], onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is bevonden, de krachtens de artikelen 2, 3 en 4 van die beschikking en krachtens het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
b)

Met betrekking tot de wetgeving van het Waalse Gewest stelt de Commissie in de eerste plaats dat deze wetgeving voor de in punt 18, sub a, van bijlage I genoemde projecten (industriële installaties voor de fabricage van papierpulp uit hout of uit andere vezelstoffen) een drempelwaarde hanteert, terwijl de richtlijn daarin niet voorziet, en voor de in punt 8, sub a, van bijlage I genoemde projecten (havens voor de binnenscheepvaart) een drempelwaarde hanteert die is uitgedrukt in het aantal schepen en niet in termen van tonnages, zoals de richtlijn doet. In de tweede plaats stelt de Commissie dat in de wetgeving van het Waalse Gewest artikel 7, lid 1, sub b van de richtlijn niet juist is omgezet.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 312/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 13 oktober 2009 — Oasis East sp. z o. o./Minister Finansów

(Zaak C-395/09)

2009/C 312/34

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Oasis East sp. z o. o.

Verwerende partij: Minister Finansów

Prejudiciële vraag

„Mag een lidstaat op grond van het gemeenschapsrecht [in het bijzonder artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), thans artikel 176 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2) ] nationale bepalingen toepassen die het recht van de belastingplichtige op verlaging van het bedrag van de verschuldigde belasting of op teruggaaf van het verschil van de verschuldigde belasting uitsluiten in geval van via invoer verworven diensten, waarvan de kosten direct of indirect worden betaald aan een persoon die zijn woonplaats, zetel of hoofdkantoor heeft in een van de gebieden of landen die door de nationale wetgeving als zogenoemde „belastingparadijzen” worden aangeduid, met dien verstande dat die uitsluiting in de lidstaat in de periode vóór zijn toetreding tot de Gemeenschap reeds werd toegepast?”

(1) PB L 145, blz. 1.

(2) PB L 347, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 11/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal de Justiça (Portugal) op 27 oktober 2009 — José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival Ferreira Bonifácio/Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA

(Zaak C-409/09)

2010/C 11/28

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal de Justiça

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival Ferreira Bonifácio

Verwerende partij: Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA

Prejudiciële vraag

Moet artikel 1, lid 3, van de Derde motorrijtuigenrichtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat het Portugese burgerlijk recht — met name de artikelen 503, lid 1, 504, 505 en 570 van de Código Civil — in het geval van een verkeersongeval, zoals zich dit in het onderhavige geval op een bepaald tijdstip en op een bepaalde plaats en wijze heeft voorgedaan, het recht op schadevergoeding van de minderjarige die slachtoffer is van het ongeval uitsluit of beperkt op de loutere grond dat deze minderjarige gedeeltelijk of zelfs geheel aansprakelijk wordt geacht voor het ontstaan van de schade?

(1) Derde richtlijn (90/232/EEG) van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 129, blz. 33).
1)

Is een gerecht van de Republiek Slovenië (lidstaat van de EG) op grond van artikel 20 van verordening nr. 2201/2003 (1) bevoegd om bewarende maatregelen te nemen wanneer een gerecht van een andere lidstaat, dat volgens die verordening bevoegd is om ten gronde over de zaak te beslissen, reeds een bewarende maatregel heeft genomen die in de Republiek Slovenië uitvoerbaar is verklaard? Zo ja,
1.

Wanneer een onderneming die een concurrent is van de houder van een ingeschreven merk en die via haar website waren en diensten verkoopt die gelijk zijn aan die waarvoor het merk is ingeschreven, (i) als zoekwoord voor de dienst gesponsorde links van een exploitant van een zoekmachine een teken kiest dat gelijk is (in de zin van het arrest van het Hof in zaak C-291/00) aan een merk, (ii) dit als zoekwoord benoemt, (iii) dit teken aan de URL van zijn website verbindt, (iv) de kosten per klik vaststelt die hij met betrekking tot dat zoekwoord zal betalen, (v) de verschijningsmomenten van de gesponsorde link plant en (vi) het teken gebruikt in zakelijke correspondentie over facturering en betaling van vergoedingen en/of het beheer van een account bij de exploitant van de zoekmachine, maar deze gesponsorde link zelf geen gebruik maakt van het teken of een teken dat daarmee overeenstemt, leveren een of alle van deze handelingen dan „gebruik” van dit teken door de concurrent op in de zin van artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste richtlijn 89/104/EG (1) van de Raad van 21 december 1988 (hierna: „merkenrichtlijn”) en artikel 9, lid 1, sub a, van verordening nr. 40/94 (2) van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (hierna: „verordening inzake het gemeenschapsmerk”).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/33

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 30 juli 2009 — Staatssecretaris van Justitie, andere partij: F. Toprak

(Zaak C-300/09)

2009/C 267/60

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Justitie

Andere partij: F. Toprak

Prejudiciële vraag

Moet artikel 13 van besluit nr. 1/80 [van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie, vastgesteld door de Associatieraad die is ingesteld bij de Associatieovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije] aldus worden uitgelegd dat onder een nieuwe beperking in de zin van die bepaling mede dient te worden verstaan een aanscherping ten opzichte van een na 1 december 1980 in werking getreden bepaling, die een versoepeling inhield van de op 1 december 1980 geldende bepaling, indien deze aanscherping geen verslechtering ten opzichte van de op 1 december 1980 geldende bepaling behelst?
—

schending van artikel 41 van de Toetredingsakte en van het evenredigheidsbeginsel door te oordelen dat de heffing van de in artikel 4 van verordening nr. 1972/2003 vastgestelde belasting over producten waarvoor de invoerrechten die voor de toetreding in de Republiek Polen van toepassing waren, hoger waren dan of gelijk waren aan de in de Gemeenschap geldende invoerrechten, noodzakelijk was voor de verwezenlijking van de doestellingen van de in deze verordening vastgestelde maatregelen.
1)

Moeten de artikelen 49 en 50 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling, zoals vervat in artikel 2 van de Wet arbeid vreemdelingen, gelezen in samenhang met artikel 1e, eerste lid, aanhef en onder c, van het Besluit uitvoering Wet arbeid vreemdelingen, op grond waarvan voor het ter beschikking stellen van werknemers als bedoeld in artikel 1, derde lid, aanhef en onder c, van richtlijn 96/71/EG (1) een tewerkstellingsvergunning is vereist?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/45

Beroep ingesteld op 28 augustus 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Malta

(Zaak C-351/09)

2009/C 267/77

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: S. Pardo Quintillán, K. Xuereb, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Malta (a) door niet, overeenkomstig artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2000/60/EG (1), monitoringsprogramma’s voor binnenlandse oppervlaktewateren op te stellen en operationeel te maken, (b) en door niet, overeenkomstig artikel 15, lid 2, van die richtlijn, de verplichting na te komen om beknopte verslagen voor te leggen met betrekking tot de monitoringsprogramma’s voor binnenlandse oppervlaktewateren, de artikelen 8 en 15 van voornoemde richtlijn schendt;

— Republiek Malta verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 15, lid 2, van de richtlijn, was de uiterste datum voor het voorleggen van beknopte verslagen met betrekking tot monitoringsprogramma’s 22 maart 2007. Voorts is de verplichting om het beknopt verslag met betrekking tot de monitoringsprogramma’s voor binnenlandse wateren voor te leggen onafhankelijk van enige verplichting om het eerste Plan voor afwateringsbeheer voor te leggen. Tot op heden is er geen beknopt verslag met betrekking tot monitoringsprogramma’s voor binnenlandse oppervlaktewateren voorgelegd. Derhalve is de Commissie van mening dat de Republiek Malta de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 15, lid 2, van de richtlijn.

Op basis van bovenstaande, door de Republiek Malta verstrekte informatie, en op basis van het ontbreken van informatie over het door de Republiek Malta voor te leggen beknopt verslag met betrekking tot monitoringsprogramma’s voor binnenlandse oppervlaktewateren, is de Commissie bijgevolg voorts van mening dat de Republiek Malta tot op heden heeft verzuimd om, overeenkomstig artikel 8, leden 1 en 2, van de richtlijn, monitoringsprogramma’s voor binnenlandse oppervlaktewateren op te stellen en operationeel te maken. Deze programma’s zijn essentieel om een samenhangend totaalbeeld te krijgen van de watertoestand binnen elk stroomgebiedsdistrict. (2)

(1) Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB L 327, blz. 1).

(2) Artikel 8, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG.