ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

19 februari 1998

Zaak T-196/97

D.Continolo

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Kuur in badplaats — Artikel 59 Statuut — Ziekteverlof — Buitengewoon verlof”

Volledige Franse tekst II-261

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 juni 1996 om verzoeker geen extra verlofdagen voor een kuur in een badplaats toe te kemien, zoals bevestigd bij het besluit van 30 januari 1997 houdende afwijzing van verzoekers klacht.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Op 8 december 1994 keurt het college van hoofden van administratie tijdens zijn 205e bijeenkomst conclusie nr. 207/94 betreffende buitengewoon verlof voor kuren in een badplaats (andere dan herstelkuren of kuren na een operatie) (conclusie van 8 december 1994), goed.

Op 28 december 1994 neemt de Commissie in interne richtlijn nr. 8927, bekendgemaakt in de Mededelingen van de administratie van 9 januari 1995, (interne richtlijn van 28 december 1994) de in bovengenoemde conclusie gestelde voorwaarden voor toekenning van buitengewoon verlof over. Deze interne richtlijn, die van toepassing is op kuren in een badplaats, andere dan herstelkuren of kuren na een operatie, die na 31 december 1994 plaatsvinden, bepaalt: „Bij een kuur in een badplaats die om medische redenen volstrekt noodzakelijk wordt geacht en waarvoor door de raadgevend arts van het afwikkelingsbureau naar behoren goedkeuring is verleend, kan het tot aanstelling bevoegd gezag buitengewoon verlof toekennen voor de helft van de verblijfsduur die voor deze kuur nodig is, doch voor ten hoogste zeven en een halve werkdag, op voorwaarde dat deze kuur plaatsvindt in een door de bevoegde nationale instanties erkende instelling. Op basis van het medisch rapport aan het einde van de kuur en op voorstel van de raadgevend arts van de instelling kan het tot aanstelling bevoegd gezag voor ten hoogste zeven en een halve dag extra verlof toekennen.”

Op 23 mei 1995 publiceert de Commissie in Mededelingen van de administratie nr. 894 de „Te volgen procedure voor de vergoeding van kosten vo'or kuren in badplaatsen en de toekenning van buitengewoon verlof”.

Op 1 februari 1996 bevestigen de hoofden van administratie van alle instellingen het door het interinstitutionele medische college voorgestelde criterium voor de toekenning van de tweede tranche van het buitengewoon verlof voor kuren in een badplaats. Deze tweede tranche mag slechts worden toegekend voor leuren in een badplaats die verband houden met een ernstige ziekte die voor 100 % wordt vergoed (conclusie van 1 februari 1996).

Op 10 maart 1995 dient verzoeker bij het afwikkelingsbureau van de ziektekostenverzekering te Ispra (afvvikkelingsbureau) een verzoek om voorafgaande toestemming voor een kuur in een badplaats in. Deze kuur van 20 dagen wenst hij in twee perioden, in mei en in september van hetzelfde jaar, te doen. Ter rechtvaardiging van dat verzoek wordt een medisch attest van 9 maart 1995 overgelegd, waarin staat dat verzoeker aan een lumbago en een discushernia lijdt.

Op 21 maart 1995 verleent de raadgevend arts van het afwikkelingsbureau te Ispra verzoeker de gevraagde toestemming.

Van 8 tot 20 mei 1995 en van 25 september tot 6 oktober 1995 doet verzoeker een kuur in een badplaats, die in totaal 19 werkdagen in beslag neemt. Overeenkomstig de interne richtlijn van 28 december 1994 krijgt verzoeker zeven en een halve dag buitengewoon verlof voor een kuur in een badplaats.

Op 20 december 1995 dient verzoeker op basis van de interne richtlijn van 28 december 1994 bij de raadgevend arts een verzoek in om alle verlofdagen die hij voor zijn kuur in een badplaats heeft opgenomen, terug te krijgen.

Bij nota van 2 april 1996 deelt Dr. Orth, hoofd van de medische dienst te Ispra, verzoeker mee, dat „de conclusie van 8 december 1994 de raadgevend arts van de instelling geen grondslag biedt om het tot aanstelling bevoegd gezag voor te stellen, extra verlof toe te kennen”.

Bij nota van 10 juni 1996 legt verzoeker het hoofd van eenheid 3 („Beheer van de individuele rechten”) van directoraat B („Rechten en verplichtingen”) van directoraatgeneraal ÏX (Personeelszaken en algemeen beheer) (eenheid IX.B.3) in diens hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag de weigering van de medische dienst voor, en vraagt hij om zeven en een halve dag extra verlof voor een kuur in een badplaats.

Bij nota van 24 juni 1996 wordt dit verzoek afgewezen op grond dat voor de toekenning van dit extra verlof een gunstig advies van de raadgevend arts is vereist, en een dergelijk advies in het onderhavige geval ontbreekt.

Op 16 september 1996 dient verzoeker krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een klacht in tegen dit besluit. Op 30 januari 1997 wordt het uitdrukkelijke besluit tot afwijzing van de klacht vastgesteld. Dit besluit wordt verzoeker officieel ter kennis gebracht op 19 maart 1997.

Ten gronde

Het eerste middel: schending van artikel 59 van het Statuut en onrechtmatigheid van de conclusie van 8 december 1994, van de interne richtlijn van 28 december 1994 en van de conclusie van 1 februari 1996

Aangezien volgens artikel 59, lid 1, van het Statuut ziekteverlof slechts wordt toegekend aan de ambtenaar die „ten gevolge van ziekte of ongeval verhinderd [is] zijn werkzaamheden te verrichten”, is voor de toepassing van deze bepaling vereist, dat de ambtenaar tijdens zijn afwezigheid arbeidsongeschikt is wegens ziekte of ongeval. Het medisch attest dat de afwezige ambtenaar volgens artikel 59, lid 1, van het Statuut dient over te leggen, moet derhalve „met voldoende duidelijkheid en op overtuigende wijze” doen blijken van de arbeidsongeschiktheid (punt 34).

Referentie: Gerecht 20 november 1997, Z/Commissie, T-135/95, JurAmbt. blz. II-1413, punt 34

Artikel 59 van het Statuut moet derhalve aldus worden uitgelegd, dat een ambtenaar die een kuur in een badplaats doet, slechts in aanmerking komt voor ziekteverlof wanneer hij kan aantonen dat hij tijdens die kuur arbeidsongeschikt was wegens ziekte of ongeval (punt 35).

Het medisch attest dat door een ambtenaar wordt overgelegd om de in punt XI van bijlage I bij de regeling inzake de ziektekostenverzekering bedoelde voorafgaande toestemming te krijgen, attesteert enleei dat een kuur in een badplaats noodzakelijk is in de zin van die regeling. Uit de voor het verlenen van voorafgaande toestemming vereiste noodzakelijkheid van een kuur blijkt evenwel op zichzelf niet, dat de ambtenaar op het tijdstip van zijn kuur arbeidsongeschikt is (punt 36).

Een kuur in een badplaats verschilt van een medische behandeling die de lichamelijke integriteit van de patiënt aantast en hem daardoor arbeidsongeschikt maakt, zoals een operatie, een dialyse of een chemotherapie. In dit laatste geval is een ambtenaar die een dergelijke behandeling ondergaat, tijdens de duur van die behandeling verhinderd zijn werkzaamheden te verrichten ten gevolge van ziekte in de zin van artikel 59 van het Statuut, ook al kan die behandeling, net als een kuur in een badplaats, worden gepland (punt 37).

Een medisch attest dat het verlenen van voorafgaande toestemming voor een kuur in een badplaats in het kader van de regeling inzake de ziektekostenverzekering rechtvaardigt, verleent niet automatisch recht op ziekteverlof krachtens artikel 59 van het Statuut. Het doen van een kuur in een badplaats sluit evenwel op zichzelf ook niet uit, dat de ambtenaar in aanmerking kan komen voor ziekteverlof in de zin van artikel 59 van het Statuut. Een ambtenaar die aan de voorwaarden van artikel 59 van het Statuut voldoet, heeft immers recht op ziekteverlof, zelfs wanneer hij op dat ogenblik een kuur doet (punten 38 en 39).

Een ambtenaar voldoet aldus aan de voorwaarden van artikel 59 van het Statuut wanneer hij door middel van een medisch attest aantoont, dat hij tijdens zijn kuur leed aan een ziekte die hem zou hebben verhinderd zijn werkzaamheden te verrichten indien hij op dat ogenblik geen kuur deed. Net als iedere ambtenaar die tijdens zijn vakantieverlof ziek wordt, de verlofdagen waarop hij ziek was, terugkrijgt, heeft een ambtenaar die een kuur in een badplaats doet, recht op ziekteverlof voor de dagen van zijn kuur waarop hij ten gevolge van ziekte arbeidsongeschikt zou zijn geweest indien hij op dat ogenblik geen kuur deed (punt 40).

In het onderhavige geval vormt het attest van verzoekers behandelend arts van 9 maart 1995 geen medisch attest waarin wordt verklaard dat verzoeker arbeidsongeschikt is ten gevolge van ziekte of ongeval. Verzoeker heeft niet aangetoond, dat hij tijdens zijn kuur ten gevolge van ziekte of ongeval in de zin van artikel 59 van het Statuut verhinderd was zijn werkzaamheden te verrichten. Hij voldeed dus niet aan de voorwaarden voor het verkrijgen van ziekteverlof voor de periode van zijn kuur in een badplaats (punten 41 en 42).

Volgens artikel 57, tweede alinea, van het Statuut kan aan een ambtenaar, behalve vakantieverlof, „op zijn verzoek bij wijze van uitzondering een buitengewoon verlof worden verleend. Het verlenen van deze verloven geschiedt overeenkomstig de bepalingen van bijlage V.” Uit artikel 6 van bijlage V bij het Statuut blijkt, dat de in dat artikel genoemde gevallen een niet-limitatieve opsomming vormen van de situaties waarin recht op buitengewoon verlof kan ontstaan. Bijlage V, waarnaar artikel 57, tweede alinea, van het Statuut verwijst, vormt derhalve de passende rechtsgrondslag voor het verlenen van buitengewoon verlof, zelfs voor een afwezigheid, zoals de afwezigheid voor een kuur in een badplaats, die in artikel 6 van bijlage V bij het Statuut niet wordt genoemd. De interne richtlijn van 28 december 1994 was derhalve terecht op bijlage V bij het Statuut gebaseerd (punt 43).

De bestuursrechtelijke bepalingen waarvan verzoeker subsidiair de rechtmatigheid betwist, regelen derhalve het „buitengewoon verlof” dat voor een kuur in een badplaats kan worden toegekend. Zij zijn niet op artikel 59 van het Statuut gebaseerd en beogen niet bepaalde gevallen van ziekteverlof te regelen of de draagwijdte van artikel 59 van het Statuut te beperken. Een ambtenaar die een kuur in een badplaats moet doen, komt immers van rechtswege in aanmerking voor ziekteverlof wanneer hij aantoont dat hij aan de voorwaarden van artikel 59 voldoet (punt 44).

Het argument inzake de onrechtmatigheid van de conclusies van de hoofden van administratie van 8 december 1994 en 1 februari 1996 en van de interne richtlijn van 28 december 1994 moet derhalve worden afgewezen (punt 45).

Het tweede middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van de beginselen van rechtszekerheid, gewettigd vertrouwen en eerbiediging van verworven rechten, en van het verbod van terugwerkende kracht

De verplichting om een besluit te motiveren heeft tot doel, enerzijds de belanghebbende de gegevens te verschaffen die hij nodig heeft om uit te maken of het besluit wel gegrond is, en anderzijds de gemeenschapsrechter in staat te stellen het besluit op zijn rechtmatigheid te toetsen. Om uit te maken of de motivering van een besluit voldoende is, moet deze worden bezien in de context waarin het besluit is genomen (punt 52).

Referentie: Hof 14 februari 1990, Delacre e.a./Commissie, C-350/88, Jurispr. blz. I-395, punt 16; Gerecht 5 juni 1992, Finsider/Commissie, T-26/90, Jurispr. blz. II-1789, punt 72; Gerecht 17 mei 1995, Benecos/Commissie, T-16/94, JurAmbt. blz. II-335, punt 33; Gerecht 19 september 1996, Brunagel/Parlement, T-158/94, JurAmbt. blz. II-1131, punt 106; Gerecht 18 maart 1997, Picciolo en Caló/Comité van de regio's, T-178/95 en T-179/95, JurAmbt. blz. II-155, punt 33

Het Gerecht is van oordeel, dat het besluit tot afwijzing van het verzoek en het besluit tot afwijzing van de klacht voldoende zijn gemotiveerd. Het argument inzake schending van artikel 25, tweede alinea, van het Statuut moet derhalve worden afgewezen (punten 53-58).

Aangaande de gestelde schending van het rechtszekerheidsbeginsel en van het verbod van terugwerkende kracht blijkt uit de stukken niet, dat het tot aanstelling bevoegd gezag in het onderhavige geval bij de behandeling van verzoekers verzoek betreffende de tweede tranche van zijn buitengewoon verlof de criteria van de conclusies van de hoofden van administratie van 1 februari 1996 zou hebben toegepast (punt 59).

Dictum:

Hei beroep wordt verworpen.