ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
94.

Indien er, in de tweede plaats, sprake was van twijfel betreffende de toepasselijkheid van het criterium van de particuliere marktdeelnemer, had de Commissie de betrokken lidstaat moeten vragen haar alle relevante gegevens te verstrekken die haar in staat stellen om vast te stellen of het criterium toepasselijk is en de door het Hof vereiste globale beoordeling te verrichten. Er is geen aanwijzing in het litigieuze besluit dat er een beoordeling heeft plaatsgevonden van de toepasselijkheid van het criterium van de particuliere marktdeelnemer. Dat de Slowaakse Republiek tijdens de administratieve procedure (dat wil zeggen, nadat met het akkoord was ingestemd) van mening was dat de maatregel staatssteun vormde, volstaat niet om te kunnen vaststellen dat dat criterium niet van toepassing is. In elk geval rijst, zoals hierboven is uiteengezet, er in casu niet een dergelijke twijfel: een openbare schuldeiser heeft betalingsfaciliteiten toegekend met betrekking tot een schuld die hem verschuldigd is door een onderneming. Alleen al om deze reden diende het criterium van de particuliere marktdeelnemer te worden toegepast. ( 37 )
39.

Ten tweede betoogt Toshiba dat het Gerecht in punt 74 van zijn arrest weliswaar terecht heeft vastgesteld dat de Commissie was gehouden bijkomende gegevens te verstrekken over de wijze waarop zij de geldboete afschrikkende werking wilde verlenen, maar dat het zichzelf tegenspreekt door in hetzelfde punt te verklaren dat die gegevens „na toezending van de mededeling van punten van bezwaar” konden worden verstrekt, in plaats van in de mededeling van punten van bezwaar. In punt 74 van het bestreden arrest heeft het Gerecht erkend dat Toshiba het recht had te worden gehoord, niet alleen met betrekking tot het met het oog op afschrikkende werking opgelegde extra boetebedrag, maar ook over de berekening van de geldboete in het algemeen. Volgens Toshiba zijn haar rechten van verdediging alleen gewaarborgd indien de in punt 74 bedoelde bijkomende gegevens over de afschrikkende werking worden verstrekt in een mededeling van punten van bezwaar, omdat de mededeling van punten van bezwaar, anders dan een letter of facts, geregeld is bij verordening nr. 1/2003 en verordening nr. 773/2004 en andere procedurele rechten inhoudt, in het bijzonder de vaststelling van een besluit door het college van commissarissen en een hoorzitting.
De tekst van de punten 4.1.2.3 en 4.1.2.4 en tabel 4.1.0 luidt als volgt:

„De indelingscriteria voor categorie 1 voor acute toxiciteit berusten uitsluitend op gegevens over de acute aquatische toxiciteit (EC50 of LC50). De criteria voor de indeling van een stof in de categorieën 1 tot en met 3 voor chronische toxiciteit behelzen een gefaseerde aanpak, waarbij in eerste instantie wordt nagegaan of de beschikbare informatie over de chronische toxiciteit een indeling voor gevaar op lange termijn rechtvaardigt. Bij ontbreken van adequate gegevens over de chronische toxiciteit worden twee soorten informatie in aanmerking genomen: gegevens over de acute aquatische toxiciteit en gegevens over de lotgevallen in het milieu (afbraak- en bioaccumulatiegegevens) [...].

[...]

Het systeem omvat bovendien een ‚vangnet’ (categorie 4 voor chronische toxiciteit) dat kan worden gebruikt wanneer op grond van de beschikbare gegevens geen indeling volgens de formele criteria voor acute toxiciteit, categorie 1, of chronische toxiciteit, categorieën 1 tot en met 3, mogelijk is, maar er niettemin redenen tot bezorgdheid zijn (zie voorbeeld in tabel 4.1.0).

[...]

‚Vangnet’ voor aquatisch gevaar

Categorie 4 voor chronische toxiciteit

Op grond van de beschikbare gegevens is indeling volgens bovenstaande criteria niet mogelijk, maar er zijn niettemin redenen tot bezorgdheid. Dit geldt bijvoorbeeld voor slecht oplosbare stoffen waarvoor geen acute toxiciteit is vastgesteld bij concentraties tot de oplosbaarheid in water (noot 4), die niet snel afbreekbaar zijn overeenkomstig punt 4.1.2.9.5 en waarvan de proefondervindelijk bepaalde BCF ten minste 500 bedraagt (of, indien deze ontbreekt, de log Kow ten minste 4 bedraagt) met het vermogen tot bioaccumulatie; die stoffen worden in deze categorie ingedeeld tenzij er andere wetenschappelijke bewijzen zijn waaruit blijkt dat indeling niet nodig is. Dergelijke bewijzen zijn bijvoorbeeld een NOEC voor chronische toxiciteit die groter is dan de oplosbaarheid in water of groter is dan 1 mg/l, of andere aanwijzingen voor snelle afbraak in het milieu dan de in punt 4.1.2.9.5 genoemde criteria.

[...]

Noot 4

Met ‚geen acute toxiciteit’ wordt bedoeld dat de L(E)C50 hoger is/zijn dan de oplosbaarheid in water. Dit geldt ook voor slecht oplosbare stoffen (oplosbaarheid in water < 1 mg/l), wanneer er bewijzen zijn dat de acute toxiciteitstest geen goede meting van de intrinsieke toxiciteit oplevert.”
Op 24 oktober 2013 werd het verzoek van Otero Ramos afgewezen. De rechter in eerste aanleg oordeelde dat met het oog op toekenning van een uitkering strenge criteria moeten worden toegepast bij de beoordeling van het bewijs van het bestaan van aanzienlijke risico’s. Otero Ramos stelde vervolgens hoger beroep in bij de verwijzende rechter, die wenst te vernemen of haar situatie binnen de werkingssfeer van richtlijn 2006/54 valt. Zo ja, dan vraagt hij in het bijzonder om aanwijzingen voor de uitlegging van artikel 19 van die richtlijn in het licht van de bepalingen van richtlijn 92/85. Dienovereenkomstig verzoekt de verwijzende rechter het Hof om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

„1) Zijn de regels inzake de bewijslast van artikel 19 van [richtlijn 2006/54] van toepassing op de risicosituatie tijdens de borstvoedingsperiode als bedoeld in artikel 26, lid 4 juncto lid 3, [LPRL], waarbij artikel 5, lid 3, van [richtlijn 92/85] in Spaans recht is omgezet?

2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan het feit dat de uitoefening van het beroep van verpleegster op de afdeling spoedeisende hulp van een ziekenhuis risico’s inhoudt voor de lactatie, die zijn aangetoond in een gemotiveerd rapport van een arts die tegelijk het hoofd is van de afdeling spoedeisende hulp van het ziekenhuis waar de werkneemster werkt, directe of indirecte discriminatie doen vermoeden in de zin van artikel 19 van [richtlijn 2006/54]?

3) Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, kunnen de omstandigheden dat de door de werkneemster vervulde functie in de door de werkgever na overleg met werknemersvertegenwoordigers opgestelde lijst van functies als risicovrij is ingedeeld en dat de betrokken afdeling preventieve geneeskunde/preventie van arbeidsrisico’s van het ziekenhuis een geschiktheidsverklaring heeft afgegeven, zonder dat in die documenten nader wordt toegelicht hoe tot die conclusies is gekomen, worden geacht in ieder geval zonder twijfel aan te tonen dat het gelijkheidsbeginsel in de zin van artikel 19 van [richtlijn 2006/54] niet is geschonden?

4) Indien de tweede vraag bevestigend en de derde vraag ontkennend wordt beantwoord: welke van de partijen – de verzoekende werkneemster dan wel de verwerende werkgever – moet op grond van artikel 19 van [richtlijn 2006/54], wanneer vaststaat dat de verrichte arbeid risico’s inhoudt voor de moeder of het borstkind, aantonen 1) dat het niet mogelijk is om de arbeidsomstandigheden of de arbeidstijd aan te passen of dat de arbeidsomstandigheden ondanks een dergelijke aanpassing negatieve gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van de zwangere werkneemster of de zuigeling (artikel 26, lid 2 juncto lid 4, [LPRL], waarbij artikel 5, lid 2, van [richtlijn 92/85] is omgezet) en 2) dat overplaatsing technisch of objectief niet mogelijk is of om gegronde redenen redelijkerwijs niet kan worden verlangd (artikel 26, lid 3 juncto lid 4, [LPRL], waarbij artikel 5, lid 3, van [richtlijn 92/85] is omgezet)?”
13.

Artikel 2 van die richtlijn luidt als volgt: „In deze richtlijn wordt verstaan onder: a) ‚EG-typegoedkeuring’: de handeling waarbij door een lidstaat wordt verklaard dat een type voertuig, systeem, onderdeel of afzonderlijke technische eenheid voldoet aan de technische voorschriften van deze richtlijn. Indien de EG-typegoedkeuring betrekking heeft op systemen, onderdelen of afzonderlijke technische eenheden, kan zij ook ‚EG-onderdeel-typegoedkeuring’ worden genoemd; […] c) ‚goedkeuring van afzonderlijke voertuigen’: de handeling waarbij door een lidstaat wordt verklaard dat een afzonderlijk goedgekeurd voertuig voldoet aan zijn nationale voorschriften; d) ‚voertuig’: trekker, aanhangwagen of verwisselbare getrokken machine, compleet, incompleet of voltooid, bedoeld voor gebruik in de landbouw of de bosbouw; e) ‚voertuigcategorie’: een verzameling voertuigen met identieke ontwerpkenmerken; f) ‚voertuigtype’: alle tot een categorie behorende voertuigen die ten minste op de in bijlage II, hoofdstuk A, bedoelde essentiële punten identiek zijn. Een voertuigtype kan de in bijlage II, hoofdstuk A, vermelde varianten en uitvoeringen omvatten; […] p) ‚fabrikant’: de natuurlijke of rechtspersoon die tegenover de EG-typegoedkeuringsinstantie verantwoordelijk is voor alle aspecten van de EG-typegoedkeuringsprocedure en voor het waarborgen van de overeenstemming van de productie, ongeacht of die persoon rechtstreeks betrokken is bij alle fasen van de bouw van een voertuig, systeem, onderdeel of afzonderlijke technische eenheid; als fabrikant wordt eveneens beschouwd: i) een natuurlijke of rechtspersoon die voor eigen gebruik een voertuig, systeem, onderdeel of afzonderlijke technische eenheid ontwerpt of laat ontwerpen, produceert of laat produceren, ii) een natuurlijke of rechtspersoon die op het ogenblik dat een voertuig, systeem, onderdeel of afzonderlijke technische eenheid in de handel wordt gebracht of in gebruik wordt genomen, verantwoordelijk is voor de overeenstemming ervan met deze richtlijn; […] q) ‚ingebruikneming’: het eerste gebruik in de Gemeenschap van een voertuig dat, overeenkomstig het gebruiksdoel, vóór het eerste gebruik niet door de fabrikant of een door hem aangewezen derde geïnstalleerd of afgesteld behoeft te worden. De datum van registratie of het voor de eerste keer in de handel brengen wordt beschouwd als datum van ingebruikneming; […] z) ‚certificaat van overeenstemming’: het in bijlage III weergegeven document, afgegeven door de fabrikant om te verklaren dat een bepaald voertuig dat volgens deze richtlijn is goedgekeurd, aan alle toepasselijke regelingen voldoet op het tijdstip van de productie en met de vermelding dat het voertuig in alle lidstaten zonder verdere keuring geregistreerd en in gebruik genomen mag worden.”
„65.

Wanneer een abonnee door de onderneming die hem een telefoonnummer heeft toegekend, op de hoogte is gebracht van het feit dat hem betreffende persoonsgegevens aan een derde onderneming, zoals Deutsche Telekom, kunnen worden doorgegeven om in een openbare telefoongids te worden gepubliceerd, en deze abonnee in de publicatie van deze gegevens in een dergelijke telefoongids, in casu die van deze onderneming, heeft toegestemd, hoeft voor het doorgeven van diezelfde gegevens aan een andere onderneming die een gedrukte of elektronische openbare telefoongids beoogt te publiceren of ervoor beoogt te zorgen dat deze gidsen via inlichtingendiensten toegankelijk zijn, dan ook niet opnieuw toestemming van de abonnee te worden verkregen indien wordt gewaarborgd dat de betrokken gegevens niet voor andere doeleinden zullen worden gebruikt dan die waarvoor zij met het oog op de eerste publicatie ervan zijn verzameld. De in artikel 12, lid 2, van de richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie bedoelde toestemming van een naar behoren geïnformeerde abonnee voor de publicatie van hem betreffende persoonsgegevens in een openbare telefoongids heeft immers betrekking op het doel van deze publicatie en omvat dus ook elke latere verwerking van deze gegevens door derde ondernemingen die actief zijn op de markt voor openbare telefooninlichtingendiensten en telefoongidsen, op voorwaarde dat deze verwerking ditzelfde doel heeft. ( 8 )
4.

Artikel 4 van deze richtlijn voorziet in het volgende: „1. De werkzaamheden betreffende de vertegenwoordiging en de verdediging van een cliënt in rechte of ten overstaan van een overheidsinstantie worden in elke lidstaat van ontvangst uitgeoefend onder de voorwaarden die voor de aldaar gevestigde advocaten gelden met uitsluiting van enig vereiste inzake woonplaats of lidmaatschap van een beroepsorganisatie in die staat. […] 4. Ten aanzien van andere werkzaamheden dan die bedoeld in lid 1 blijft de advocaat onderworpen aan de voorwaarden en beroepsregels van de lidstaat van herkomst, onverminderd zijn verplichting tot de inachtneming van de beroepsregels, van welke oorsprong dan ook, die in de lidstaat van ontvangst van toepassing zijn, met name wat betreft de onverenigbaarheid van het uitoefenen van de werkzaamheden van advocaat met het verrichten van andere werkzaamheden in deze lidstaat […]. Laatstgenoemde regels zijn slechts van toepassing indien zij kunnen worden nageleefd door een niet in de lidstaat van ontvangst gevestigde advocaat en voor zover de naleving van die regels objectief gerechtvaardigd is ten einde in die staat de correcte uitoefening van de werkzaamheden van advocaten, de waardigheid van het beroep en de inachtneming van bovenbedoelde regels inzake onverenigbaarheid te waarborgen.”
16.

Tegen dat besluit heeft de stad Wiener Neustadt beroep ingesteld. Nadat het beroep in eerste aanleg was verworpen, is thans het hoger beroep van de stad Wiener Neustadt bij het Verwaltungsgerichtshof aanhangig. Het Verwaltungsgerichtshof stelt het Hof de volgende vraag: „Verzet het Unierecht, in het bijzonder [de nieuwe versie van de MEB-richtlijn], en met name artikel 1, lid 4, daarvan, respectievelijk [de vroegere versie van deze richtlijn], en met name artikel 1, lid 5, daarvan, zich tegen een nationale bepaling uit hoofde waarvan MEB-plichtige projecten waarvoor geen vergunning is verstrekt uit hoofde van het nationale Umweltverträglichkeitsprüfungsgesetz […], maar die alleen beschikken over uit hoofde van een aantal specifieke sectorale wetten (bijvoorbeeld de wet inzake afvalbeheer) afgegeven vergunningen die op 19 augustus 2009 (datum van de inwerkingtreding van de wet tot wijziging van het UVP‑G 2009) niet meer nietig konden worden verklaard, aangezien een in het nationale recht (§ 3, lid 6, UVP‑G 2000) vastgelegde termijn van drie jaar was verstreken, worden beschouwd als goedgekeurd volgens het UVP‑G 2000, of beantwoordt een dergelijke regeling aan de in het Unierecht verankerde beginselen van rechtszekerheid en vertrouwensbescherming”?
23.

De inhoud van het verslag van de ICES-werkgroep van 2014 is in september 2014 besproken in het permanent comité van de NEAFC voor beheer en wetenschappelijke vraagstukken. Dit comité heeft in het bijzonder benadrukt dat de voor rondneusgrenadier opgegeven vangsten in vergelijking met die van noordelijke grenadier „opmerkelijk” waren, aangezien de vangsten van de noordelijke grenadier gewoonlijk minder groot waren. De ICES is verzocht om zo veel mogelijk duidelijkheid te verschaffen over deze visvangsten. Met name is hem gevraagd te onderzoeken of er eventuele fouten in de aangiften van de vangsten waren dan wel of er sprake was van nieuwe dan wel snel groeiende bevissing van de noordelijke grenadier.
19.

Tegen deze achtergrond heeft de verwijzende rechter het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet het begrip tegenvordering in de zin van artikel 6, punt 3, van verordening nr. 44/2001 aldus worden uitgelegd dat daaronder mede valt de vordering die naar nationaal recht als tegenvordering is ingediend nadat in de herzieningsprocedure ( 6 ) een definitief en uitvoerbaar geworden beslissing op de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij ( 7 ) is vernietigd en dezelfde zaak voor hernieuwde beslissing is terugverwezen naar de rechter in eerste aanleg, maar de verzoekende partij ( 8 ) in haar op ongerechtvaardigde verrijking gebaseerde tegenvordering terugbetaling vordert van het bedrag dat zij heeft moeten betalen krachtens de – [vervolgens] vernietigde – beslissing, uitgesproken in de procedure over de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij? 2) Moet het begrip ‚door consumenten gesloten overeenkomsten’ in artikel 15, lid 1, van verordening nr. 44/2001 aldus worden uitgelegd dat daaronder mede valt de situatie waarin de consument zijn – op ongerechtvaardigde verrijking gebaseerde – vordering indient als een tegenvordering naar nationaal recht die verband houdt met de oorspronkelijke vordering, maar die betrekking heeft op een zaak betreffende een door een consument gesloten overeenkomst in de zin van genoemde bepaling van verordening nr. 44/2001 en waarmee de verzoeker – consument – terugbetaling vordert van het bedrag dat hij heeft moeten betalen ter uitvoering van een (vervolgens) vernietigde beslissing, gegeven in een procedure over de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij, en daarmee van het bedrag dat zijn oorsprong vindt in een zaak betreffende een door een consument gesloten overeenkomst? 3) Wanneer in het hierboven omschreven geval de bevoegdheid niet kan worden gebaseerd op de bevoegdheidsregels voor tegenvorderingen en evenmin op de bevoegdheidsregels voor door de consument gesloten overeenkomsten: a) moet het begrip ‚verbintenissen uit overeenkomst’ in de zin van artikel 5, punt 1, van verordening nr. 44/2001 aldus worden uitgelegd dat daaronder mede valt de vordering die de verzoeker geldend maakt wegens ongerechtvaardigde verrijking, maar die wordt ingediend als een tegenvordering naar nationaal recht, verband houdend met de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij, die de contractuele betrekking tussen partijen betreft, ingeval de vordering wegens ongerechtvaardigde verrijking tot voorwerp heeft de terugbetaling van het bedrag dat de verzoeker heeft moeten betalen krachtens een (vervolgens) vernietigde beslissing, gegeven in een procedure over de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij, en daarmee van het bedrag dat zijn oorsprong vindt in een zaak betreffende een verbintenis uit overeenkomst? Voor het geval de voorgaande vraag bevestigend kan worden beantwoord: b) moet in bovenbedoeld geval de bevoegdheid van de rechter van de plaats van uitvoering in de zin van artikel 5, punt 1, van verordening nr. 44/2001 worden onderzocht aan de hand van de regels voor de nakoming van verbintenissen voortvloeiend uit een vordering wegens ongerechtvaardigde verrijking?”
85.

Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging, de vraag van de Raad van State te beantwoorden als volgt: „Artikel 53, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1251/2011 van de Commissie van 30 november 2011, gelezen in het licht van het beginsel van gelijke behandeling en de transparantieverplichting, moet aldus worden uitgelegd dat de aanbestedende dienst er niet toe gehouden is, in de aankondiging van de opdracht of in het bestek de methode aan de hand waarvan wordt beoordeeld in hoeverre de offertes aan de vooraf in de aankondiging van de opdracht of in het bestek bekendgemaakte gunningscriteria voldoen, ter kennis van de potentiële inschrijvers te brengen, mits die methode, die na het verstrijken van de termijn voor indiening van de offertes, maar vóór de opening van de offertes, is vastgesteld, a) geen wijziging brengt in de gunningscriteria voor de opdracht en de relatieve weging van die criteria zoals die in de aankondiging van de opdracht of in het bestek zijn neergelegd, b) geen elementen bevat die, indien zij bij de voorbereiding van de offertes bekend waren geweest, deze voorbereiding hadden kunnen beïnvloeden, en c) niet is gekozen aan de hand van elementen die discriminerend kunnen werken jegens een van de inschrijvers. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of in het hoofdgeding aan die voorwaarden is voldaan.”
Bovendien bepaalt artikel 48 van de wet inzake internationale rechtshulp in strafzaken:

„(1) Als de rechter uitspraak doet, is hij gebonden aan de feiten die door de buitenlandse rechter zijn vastgesteld.

(2) Tijdens de voor hem gevoerde procedure stelt de rechter vast wat de rechtsgevolgen zijn die het Hongaarse recht aan de veroordeling verbindt. Als de door de buitenlandse rechter opgelegde straf of maatregel niet geheel verenigbaar is met het Hongaarse recht, bepaalt de rechter in zijn beslissing wat de op te leggen straf of maatregel naar Hongaars recht is, op zodanige wijze dat deze zoveel mogelijk overeenkomt met de door de buitenlandse rechter opgelegde straf of maatregel, en – in het geval van een verzoek tot tenuitvoerlegging – spreekt hij zich uit over de tenuitvoerlegging van de straf of maatregel.

(3) Bij de vaststelling van de op te leggen straf of maatregel wordt uitgegaan van het toepasselijke recht op het tijdstip van het plegen van het strafbare feit; als op het tijdstip van de vaststelling van de op te leggen straf of maatregel de betrokken handeling volgens het Hongaarse recht niet langer een strafbaar feit is of minder streng wordt bestraft, wordt dit nieuwe recht toegepast.”
58.

De plaatsing en handhaving van een persoon of groep op de EU‑terrorismelijst behelst een beoordeling van het risico dat zij betrokken zijn of kunnen zijn bij terroristische daden als omschreven in artikel 1 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931. De initiële beoordeling moet overeenkomstig artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 worden opgesteld aan de hand van „welbepaalde inlichtingen of dossierelementen” die aantonen dat door een bevoegde instantie een beslissing is genomen ten aanzien van de bedoelde personen, groepen of entiteiten. De bewoordingen van artikel 1, lid 4, bieden enig houvast met betrekking tot het voorwerp van die besluiten. Van belang is dat door een bevoegde instantie een beslissing is genomen, „ongeacht” of het daarbij gaat om enerzijds de inleiding van een onderzoek of een vervolging wegens een terroristische daad, poging tot het plegen van een dergelijke daad, of de deelname aan of het vergemakkelijken van een dergelijke daad, op grond van bewijzen of serieuze en geloofwaardige aanwijzingen, of anderzijds om een veroordeling wegens een terroristische daad, poging tot het plegen van een dergelijke daad, of de deelname aan of het vergemakkelijken van een dergelijke daad. Dat laatste moet noodzakelijkerwijze ook zijn gebaseerd op serieuze en geloofwaardige aanwijzingen. ( 56 ) De Raad moet er in elk geval van overtuigd zijn dat er sprake is van „bewijzen of serieuze en geloofwaardige aanwijzingen”. ( 57 ) Dat betekent dat de Raad niet over alle gegevens hoeft te beschikken waarop de bevoegde instantie zich voor de vaststelling van een bestuursbesluit of rechterlijke beslissing heeft gebaseerd, zoals in casu het Britse verbodsbesluit van 2001. Daaraan ligt ten grondslag dat de Raad de ernst en de geloofwaardigheid van de bewijzen of aanwijzingen waarop een beslissing van een bevoegde instantie is gebaseerd niet opnieuw mag onderzoeken. Hij kan en moet echter wel onderzoeken of de beslissing op bewijzen is gebaseerd en of de instantie die bewijzen serieus en geloofwaardig heeft geoordeeld. De Raad mag de bewijzen echter niet zelf onderzoeken. Het doel van het onderzoek van de beslissingen van bevoegde instanties (zowel van lidstaten als derde landen) door de Raad is beperkt tot de vraag of dergelijke beslissingen, volgens het Unierecht een voldoende grondslag vormen voor de toepassing van beperkende maatregelen door de Unie.