ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Moet in dit laatste geval het subjectieve element dat de importeur (aangever) de bedoeling had misbruik van het btw-stelsel te maken, anders worden beoordeeld dan in geval van een intracommunautaire levering in de zin van artikel 138, lid 1, van de btw-richtlijn? Moet deze beoordeling met name minder strikt zijn, gelet op het feit dat in douaneregeling 42 de vrijstelling van btw vooraf moet worden goedgekeurd door de douaneautoriteit, of moet zij juist strikter zijn, aangezien zij transacties betreft die verband houden met uit derde landen afkomstige goederen die voor het eerst op de interne markt van de Europese Unie worden gebracht?
I)

Verzet artikel 49 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 54 VWEU, zich tegen een nationale fiscale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een buitenlandse moedermaatschappij waarvan de enige aandeelhouder een in het binnenland gevestigde kapitaalvennootschap is, ontheffing van vermogensbelasting over winstuitkeringen ontzegt, indien daarin een deelneming wordt gehouden door personen die geen recht op teruggaaf of vrijstelling zouden hebben wanneer zij die inkomsten direct zouden verwerven, en de door de buitenlandse vennootschap in het desbetreffende boekjaar gerealiseerde bruto-inkomsten niet afkomstig zijn uit een eigen economische activiteit, en 1. er voor deze inkomsten geen economische of andere relevante redenen zijn om een buitenlandse moedermaatschappij in te schakelen of 2. de buitenlandse vennootschap niet aan het algemene economische verkeer deelneemt met bedrijfsmatige activiteiten die bij haar bedrijfsdoelstelling passen, terwijl voor in het binnenland gevestigde moedermaatschappijen ontheffing van de vermogensbelasting wel mogelijk is zonder dat de bovengenoemde voorwaarden daarbij bepalend zijn?
3)

Moet voorts, naast de in 2o genoemde verplichting, het „recht op het laten verwijderen van koppelingen”, zoals door het Hof van Justitie van de Europese Unie in zijn voornoemde arrest erkend, aldus worden uitgelegd dat de exploitant van een zoekmachine die een verzoek tot het laten verwijderen van koppelingen inwilligt gehouden is om, via de techniek van zogeheten „geoblocking”, vanaf een IP-adres dat wordt geacht zich te bevinden in de woonstaat van de persoon die het „recht op het laten verwijderen van koppelingen” geniet, de litigieuze koppelingen te verwijderen uit de resultaten die worden weergegeven na een zoekopdracht op zijn naam, of zelfs, algemener, vanaf een IP-adres dat wordt geacht zich te bevinden in een van de aan richtlijn [95/46] onderworpen lidstaten, ongeacht de door de internetgebruiker die de zoekopdracht geeft gebruikte domeinnaam?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 357/2

Hogere voorziening ingesteld op 20 maart 2017 door QuaMa Quality Management GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 17 januari 2017 in zaak T-225/15, QuaMa Quality Management GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-139/17 P)

(2017/C 357/02)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: QuaMa Quality Management GmbH (vertegenwoordiger: C. Russ, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Microchip Technology, Inc.

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van 17 januari 2017;

— vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 19 februari 2015 (gevoegde zaken R 1809/2014-4 en R 1680/2014-4).

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante baseert haar hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht op de volgende overwegingen:

De hogere voorziening is gebaseerd op schending van artikel 41, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (1). Het Gerecht gaat er ten onrechte van uit dat interveniënte op 9 april 2013 het juiste verzoek tot inschrijving van de verandering van eigenaar had ingediend en hiervoor alleen niet het juiste formulier had gebruikt. In werkelijkheid had het verzoek tot „wijziging van de naam of het adres van een houder” betrekking op alle merken (14) van SMSC Europe GmbH en heeft het EUIPO dit volgens de brief van 14 april 2013 ook zo opgevat. Bijgevolg staat vast dat het Bureau het verzoek van 9 april 2013 in zijn geheel heeft afgewezen en pas het na het verstrijken van de oppositietermijn ingediende verzoek van 14 juni 2013 heeft toegewezen.

Voorts is de hogere voorziening gebaseerd op schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009. Noch de oppositieafdeling, noch de kamer van beroep hebben op ook maar bij benadering toereikende wijze de bepaling van het relevante publiek onderzocht. Het gevaar voor inbreuk kan niet worden beoordeeld zonder dat het relevante publiek en het afzonderlijke onderscheidend vermogen voor elk van de waren en diensten werden bepaald. Dit geldt temeer bij de premisse van het Gerecht dat de betrokken tekens voor een professioneel publiek — waartoe het Gerecht niet behoort — slechts in „geringe” mate overeenstemmen.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).
2)

Dient artikel 1, lid 2, van bovengenoemde richtlijn 86/653/EEG aldus te worden uitgelegd dat het vereist dat de handelsagent geen andere taken vervult dan die welke verband houden met het tot stand brengen van de verkoop of de aankoop van goederen voor de principaal, en met het tot stand brengen en afsluiten van de verkoop of aankoop van goederen voor rekening en in naam van de principaal?
1)

Moet artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 987/2009 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels juncto artikel 12, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels aldus worden uitgelegd dat de aldaar bedoelde persoon die werkzaamheden in loondienst verricht, niet onderworpen is aan de wetgeving van de lidstaat waar zijn werkgever gevestigd is, wanneer die persoon volgens de in artikel 1, onder l), van verordening nr. 883/2004 genoemde nationale wetgeving onmiddellijk voor het begin van zijn werkzaamheden in loondienst niet de hoedanigheid van verzekerde in die lidstaat had?
1)

is voor de kwalificatie van genoemde steun (als „bestaande” en dus niet „nieuwe” steun) artikel 1, onder b), punt v), van verordening nr. 659/1999 (1) van toepassing, en zo ja in hoeverre, waarin is bepaald dat: „v) steun die als bestaande steun wordt beschouwd, omdat kan worden vastgesteld dat hij op het moment van inwerkingtreding geen steun vormde, maar vervolgens steun is geworden vanwege de ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt, zonder dat de betrokken lidstaat er wijzigingen in heeft aangebracht; maatregelen die vanwege de liberalisering van een activiteit door het Gemeenschapsrecht steun zijn geworden, worden na de voor de liberalisering voorgeschreven datum niet als bestaande steun beschouwd”; ofwel is van toepassing, en zo ja in hoeverre, het beginsel (dat qua strekking formeel verschilt van het genoemde rechtsvoorschrift) dat is geformuleerd door het Gerecht in het arrest van 15 juni 2000, Alzetta e.a./Commissie (gevoegde zaken T-298/97 e.a., punt 143), dat is bevestigd, voor zover hier van belang, door het arrest van het Hof van Justitie van 29 april 2004 in zaak C-298/00 P (punten 66-69) — volgens welke „(…) Ook een steunregeling op een markt die aanvankelijk niet openstond voor concurrentie, moet bij de liberalisering van die markt als een bestaande steunregeling worden aangemerkt, aangezien zij ten tijde van de instelling ervan niet viel binnen de werkingssfeer van artikel 92, lid 1, van het Verdrag, dat gelet op de in die tekst gestelde voorwaarden betreffende de ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten en de weerslag op de mededinging, enkel van toepassing is op sectoren die openstaan voor concurrentie”.
2)

Indien de eerste vraag aldus moet worden beantwoord dat artikel 7 van besluit nr. 2/76 van de Associatieraad niet volledig is opgevolgd, dient de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie met betrekking tot artikel 13 van besluit nr. 1/80 dan volledig ook op de toepassing van artikel 7 van besluit nr. 2/76 van de Associatieraad te worden toegepast, met als gevolg dat artikel 7 van besluit nr. 2/76 in wezen ook een nationale regeling omvat die per 5 oktober 1980 is ingevoerd en waarbij de gezinshereniging van Turkse werknemers met hun echtgenoten afhankelijk wordt gemaakt van het verkrijgen van een nationaal visum?
1)

Wordt een asielzoeker enkel geacht te zijn ondergedoken in de zin van artikel 29, lid 2, tweede volzin, van verordening (EU) nr. 604/2013 (1), wanneer hij doelbewust en opzettelijk ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, teneinde deze te voorkomen dan wel te bemoeilijken, of is het voldoende dat hij zich gedurende langere tijd niet meer in de hem toegekende woning bevindt en de overheid niet op de hoogte is van zijn verblijfplaats, zodat een geplande overdracht niet kan worden uitgevoerd? Kan de betrokkene zich beroepen op de juiste toepassing van die bepaling en in een tegen het overdrachtsbesluit gerichte procedure aanvoeren dat de termijn van zes maanden voor de overdracht is verstreken aangezien hij niet was ondergedoken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 309/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 10 juli 2017 — UAB „Roche Lietuva”/VšĮ Kauno Dainavos poliklinika

(Zaak C-413/17)

(2017/C 309/39)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UAB „Roche Lietuva”

Verwerende partij: VšĮ Kauno Dainavos poliklinika

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van de artikelen 2 en 23 van, en bijlage VI bij richtlijn 2004/18 (1) (in samenhang of afzonderlijk gelezen, maar zonder beperking tot die bepalingen) aldus worden uitgelegd dat een aanbestedende dienst — een gezondheidszorginstelling — die leveringen (medische diagnostische uitrusting en bijbehorend materiaal) of specifieke rechten hierop wil aankopen via een openbare aanbesteding, teneinde zelf proeven te kunnen uitvoeren, het recht heeft om in de technische specificaties enkel eisen voor de leveringen op te nemen die afzonderlijk de aparte operationele (technische) en gebruiksgerelateerde (functionele) kenmerken van de uitrusting en/of het materiaal beschrijven in plaats van de kwalitatieve parameters van de uit te voeren proeven en de prestatie van het laboratorium dat de proefnemingen uitvoert, en waarvan de inhoud afzonderlijk in het bestek van de betrokken openbare aanbesteding moet worden beschreven?

(1) Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114).
1)

Moet richtlijn 93/13/EEG (1) junctis richtlijn 2005/29/EG (2) en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling als artikel 35 van Ley 1/2000, de Enjuiciamiento Civil, op grond waarvan de organen die de procedure inzake honorariavorderingen („jura de cuentas”-procedure) behandelen, voordat zij een executoriale titel afgeven niet ambtshalve mogen nagaan of de overeenkomst tussen een advocaat en een consument oneerlijke bedingen bevat, noch of er sprake is van oneerlijke handelspraktijken?
1)

Moet de richtlijn 2005/29/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen de bepaling in artikel II.75 paragraaf 6 Codex Hoger Onderwijs van 11 oktober 2013 die op algemene wijze een verbod oplegt aan niet-erkende onderwijsinstellingen om gebruik te maken van de benaming „master” op de diploma’s die zij uitreiken, wanneer deze bepaling beoogt te waken over een reden van algemeen belang, zijnde de noodzaak om een hoog niveau van onderwijs te waarborgen waarbij gecontroleerd moet kunnen worden of effectief aan de vooropgestelde kwaliteitseisen voldaan is?
2)

Het Gerecht heeft het rechtszekerheidsbeginsel onjuist uitgelegd en toegepast. Waar (i) het besluit van ECHA een onduidelijke, onnauwkeurige en onvoorzienbare rechtssituatie in het leven heeft geroepen, waardoor rekwirante onmogelijk de precieze omvang van de aan haar opgelegde verplichtingen kan achterhalen; (ii) er geen algemeen verbindende/geharmoniseerde criteria voor de identificatie van stoffen met hormoonontregelende eigenschappen zijn; en (iii) ECHA niet de bevoegdheid heeft om een bestaande identificatie van de stof DEHP op grond van artikel 57, onder c), van de REACH-verordening aan te vullen met een identificatie van die stof op grond van artikel 57, onder f), van de REACH-verordening, is de conclusie van het Gerecht dat het besluit van ECHA niet in strijd is met rechtszekerheidsbeginsel onjuist.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 283/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hamburg (Duitsland) op 15 mei 2017 — Bernhard Schloesser, Petra Noll/Société Air France SA

(Zaak C-255/17)

(2017/C 283/22)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Bernhard Schloesser, Petra Noll

Verwerende partij: Société Air France SA

Prejudiciële vraag

Is de rechter van de plaats van de eindbestemming bevoegd voor een op verordening nr. 261/2004 (1) gebaseerde vordering tot compensatie tegen een luchtvaartmaatschappij wanneer er, op grond van een overeenkomst die is gesloten met de luchtvaartmaatschappij welke de vlucht uitvoert, sprake is van een verbinding die bestaat uit twee deeltrajecten en voorziet in een overstap voor de passagiers, en er zich op het eerste deeltraject een langdurige vertraging voordoet?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1).
2.

Wordt in artikel 2, onder b), en in artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 1370/2007 door het gebruik van het woord „of”, respectievelijk de woorden „dan wel” uitgegaan van een exclusieve bevoegdheid van ofwel een afzonderlijke overheid ofwel een groepering van overheden of kan op grond van deze bepalingen een afzonderlijke overheid ook lid zijn van een groepering van overheden en aan de groepering bepaalde taken delegeren, maar tegelijkertijd bevoegd blijven om op te treden overeenkomstig artikel 2, onder b), en de bevoegde plaatselijke overheid in de zin van artikel 5, lid 2, van de verordening zijn?
1)

Zijn verordening (EG) nr. 91/2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China (1), uitvoeringsverordening (EU) nr. 924/2012 tot wijziging van verordening (EG) nr. 91/2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China (2), en uitvoeringsverordening (EU) nr. 2015/519 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, zoals uitgebreid tot bepaalde soorten uit Maleisië verzonden ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Maleisië, naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 (3) ongeldig, onwettig, dan wel onverenigbaar met artikel VI van de algemene overeenkomst betreffende tarieven en handel van 1994 en met het besluit van het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO van 28.7.2011?
2)

Vindt de regeling dat „[d]e verjaringstermijn voor meerjarige programma’s in elk geval loopt totdat het programma definitief is afgesloten”, toepassing indien het gaat om een inbreuk die voortdurend noch voorgezet is?
2)

Indien het antwoord op vraag 1) a. ontkennend luidt: a. Welke vereisten gelden voor auteursrechtelijke bescherming van de smaak van een voedingsmiddel? b. Rust de auteursrechtelijke bescherming van een smaak enkel op de smaak als zodanig of (tevens) op de receptuur van het voedingsmiddel? c. Wat dient een partij die in een (inbreuk)procedure stelt een auteursrechtelijk beschermde smaak van een voedingsmiddel te hebben gecreëerd, te stellen? Kan deze partij ermee volstaan het voedingsmiddel in de procedure aan de rechter voor te leggen opdat de rechter, door te proeven en te ruiken, zich een eigen oordeel erover vormt of de smaak van het voedingsmiddel voldoet aan de eisen voor auteursrechtelijke bescherming? Of dient de eisende partij. (al dan niet mede) een omschrijving te geven van de creatieve keuzes in de smaakcompositie en/of de receptuur op grond waarvan de smaak als eigen intellectuele schepping van de maker kan worden aangemerkt? d. Hoe dient de rechter in een inbreukprocedure vast te stellen of de smaak van het voedingsmiddel van de gedaagde partij zodanig overeenstemt met de smaak van het voedingsmiddel van de eisende partij dat sprake is van auteursrechtinbreuk? Is hierbij (mede) bepalend dat de totaal indrukken van de beide smaken overeenstemmen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 239/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 4 mei 2017 — XC e.a.

(Zaak C-234/17)

(2017/C 239/33)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: XC, YB, ZA

Prejudiciële vraag

Moet het Unierecht — inzonderheid artikel 4, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met de daaruit af te leiden beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid — aldus worden uitgelegd dat het Oberste Gerichtshof op grond hiervan verplicht is om op verzoek van een betrokkene te toetsen of een onherroepelijke uitspraak van een strafrechter in strijd is met het Unierecht (in casu met artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 54 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst), wanneer het nationale recht (§ 363a StPO) slechts in de mogelijkheid van een dergelijke toetsing voorziet voor gevallen waarin schending van het EVRM of een van de protocollen daarbij wordt aangevoerd?
2)

Moet artikel 18, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen aldus worden uitgelegd dat wanneer de procedure in de lidstaat van oorsprong niet aan de vormvereisten van artikel 17 van verordening (EG) nr. 805/2004 voldeed, dit vormgebrek slechts kan worden hersteld wanneer de schuldenaar in of tegelijk met de beslissing naar behoren in kennis is gesteld van alle in artikel 18, lid 1, onder b), van deze verordening opgesomde gegevens? Is het in het bijzonder uitgesloten dat een Europese executoriale titel wordt afgegeven indien het adres van de instantie waarbij het rechtsmiddel moet worden ingesteld niet aan de schuldenaar is meegedeeld, hoewel alle andere in artikel 18, lid 1, onder b) vermelde gegevens hem werden meegedeeld?
3)

Zelfs wanneer in deze omstandigheden de verdedigingsrechten van UPS kunnen zijn geschonden, is in het arrest ten onrechte verzuimd om in te gaan op de argumenten van de Commissie dat het middel van UPS niet ter zake dienend was en dat UPS het prijs-concentratie-model kon begrijpen.
—

de Italiaanse Republiek gelasten een dwangsom van 346 922,40 EUR per dag vertraging in de uitvoering van het arrest in zaak C-565/10 te betalen, minus de eventuele korting die voortvloeit uit de voorgestelde degressiviteitsformule, vanaf de dag van uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot en met de dag waarop het arrest in zaak C-565/10 is uitgevoerd.
1)

Betekent de regel in de toelichting bij tabel 3 van norm EN 590 (thans EN 590:2014), die bepaalt dat „[h]et […] mogelijk [is] de definitie van gasolie in de zin van het gemeenschappelijk douanetarief niet toe te passen op de klassen die bestemd zijn voor gebruik in arctische klimaatzones of onder barre winterse omstandigheden”, dat het mogelijk is om bij de bepaling van de tariefindeling van deze soort motorbrandstof de algemene voorschriften in aanvullende aantekening 2 bij hoofdstuk 27, onder d) en e), van de gecombineerde nomenclatuur niet toe te passen?
1)

Is het in artikel 10 bis van de inspraakrichtlijn bepaalde over de „niet buitensporig kostbaar”-eis van toepassing in een geval zoals het onderhavige, waarin de in de procedure ter discussie staande bouwvergunning was verleend vóór de uiterste datum voor de omzetting van die richtlijn en waarin de procedure tegen de betrokken bouwvergunning ook vóór die datum was begonnen? Zo ja, is dan het in artikel 10 bis van de inspraakrichtlijn bepaalde in verband met de „niet buitensporig kostbaar”-eis van toepassing op alle tijdens de procedure gemaakte kosten of enkel op de kosten die na de uiterste datum voor de omzetting zijn gemaakt?
—

het Koninkrijk Spanje te gelasten de Commissie een forfaitaire som te betalen van 19 303,90 EUR per dag, te rekenen vanaf de datum waarop het arrest van 14 april 2011, Commissie/Spanje (C-343/10, ECLI:EU:C:2011:260), is uitgesproken tot de datum van de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak, of tot de datum waarop volledig zal zijn voldaan aan het arrest in zaak C-343/10, indien de voldoening aan dit laatste arrest eerder zou vallen;
1)

Verzet artikel 56 EG (thans artikel 63 VWEU) zich ertegen dat aan een buiten Nederland gevestigd beleggingsfonds, op de grond dat het niet inhoudingsplichtig is voor de Nederlandse dividendbelasting, geen teruggaaf wordt verleend van Nederlandse dividendbelasting die is ingehouden op dividenden die het heeft ontvangen van in Nederland gevestigde lichamen, terwijl een dergelijke teruggaaf wel wordt verleend aan een in Nederland gevestigde fiscale beleggingsinstelling die haar beleggingsresultaat jaarlijks onder inhouding van Nederlandse dividendbelasting uitdeelt aan haar aandeelhouders of participanten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de Contas (Portugal) op 28 februari 2017 — Secretaria Regional de Saúde dos Açores/Ministério Público

(Zaak C-102/17)

(2017/C 151/27)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal de Contas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Secretaria Regional de Saúde dos Açores

Verwerende partij: Ministério Público

Prejudiciële vraag

Dient artikel 58, lid 4, van richtlijn 2014/24/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling als die beschreven [in artikel 40, leden 3 en 5, onder c), van regionaal wetgevend decreet nr. 27/2015/A van 29 december 2015], volgens welke inzake overheidsopdrachten als geschiktheidscriterium een geografisch criterium kan worden opgelegd volgens hetwelk in dezelfde autonome regio in het verleden drie opdrachten voor werken moeten zijn uitgevoerd?

(1) Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65).