ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het feit alleen dat een kind, omdat een van zijn ouders gemeenschapsambtenaar is, een plaats heeft gekregen in een kinderdagverblijf van de Gemeenschappen, waar het zeer ernstig is mishandeld, betekent nog niet dat er een verband in de zin van artikel 24 van het Statuut bestaat tussen de handelingen van de betrokken derden en de omstandigheid dat die ouder ambtenaar is.

De bijstandsplicht en de zorgplicht die de administratie jegens haar personeelsleden heeft, zijn geen volledig identieke begrippen. De bijstandsplicht is opgelegd bij artikel 24 van het Statuut en houdt in dat de administratie de ambtenaar bijstand moet verlenen in geval van aanvallen of bedreigingen waaraan hij uit hoofde van zijn hoedanigheid en zijn functie blootstaat. De zorgplicht wordt in het Statuut weliswaar niet genoemd, maar vormt de weergave van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de personeelsleden van de openbare dienst. Dat evenwicht houdt onder meer in, dat het betrokken gezag bij zijn beslissing over de situatie van een ambtenaar alle elementen in aanmerking neemt die zijn besluit kunnen beïnvloeden, en dat het daarbij niet alleen rekening houdt met het belang van de dienst, maar ook met dat van de betrokken ambtenaar.

(cf. punt 66)

Referentie: Gerecht 1 juni 1999, Rodríguez Pérez e.a./Commissie, T-114/98 en T-115/98. JurAmbt. blz. I-A-97 en II-529, punt 32
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. EGKS - Mededingingsregelingen - Overeenkomsten tussen ondernemingen - Onderzoek door Commissie - Onderzoek ambtshalve van niet-aangemelde overeenkomst - Toelaatbaarheid - In aanmerking te nemen factoren

(EGKS-Verdrag, art. 65)

2. EGKS - Mededingingsregelingen - Verbod - Systeem van informatie-uitwisseling - Uitwisseling van gevoelige, nauwkeurige en recente gegevens - Onjuiste beoordeling door Commissie - Invloed

(EGKS-Verdrag, art. 65, lid 1)

Samenvatting

1. In het kader van artikel 65 EGKS-Verdrag mag de Commissie ook de wettigheid van een niet-aangemelde overeenkomst onderzoeken, aangezien zij ambtshalve mag optreden om de naleving van de mededingingsregels te verzekeren. Bij dit onderzoek van de wettigheid van een overeenkomst moet de Commissie echter rekening houden met de juridische en feitelijke context en zich in het bijzonder baseren op de precieze bepalingen van deze overeenkomst.

( cf. punten 32-33 )

2. Overeenkomsten over informatie-uitwisseling zijn over het algemeen niet automatisch verboden op grond van artikel 65 EGKS-Verdrag, maar alleen wanneer zij bepaalde kenmerken vertonen, betreffende, onder meer, het met korte tussenpozen uitwisselen van gevoelige, nauwkeurige en recente gegevens.

Wanneer de Commissie haar beoordeling van een overeenkomst heeft gebaseerd op het gecombineerde effect van de uitwisseling van de drie EGKS-vragenlijsten 2-71, 2-73 en 2-74, maakt de omstandigheid dat de aangemelde overeenkomst niet voorziet in de uitwisseling van EGKS-vragenlijst 2-73, die nu juist de meest nauwkeurige en gedetailleerde gegevens verstrekt en derhalve uitsluitsel geeft over de strategie van de verschillende producenten, de analyse van de Commissie volkomen ongeldig. Het is niet uitgesloten dat de Commissie tot een ander oordeel zou zijn gekomen en de aangemelde overeenkomst niet in strijd met artikel 65, lid 1, EGKS-Verdrag zou hebben geacht, indien zij rekening had gehouden met de werkelijke draagwijdte van de aangemelde overeenkomst, die enkel voorziet in de uitwisseling van gegevens over de verkopen van de deelnemende ondernemingen, zonder een onderscheid te maken tussen de verschillende categorieën afnemers, waardoor de marktaandelen slechts bij benadering kunnen worden berekend.

( cf. punten 44-45 )
Om extra salarisanciënniteit bij aanwerving te verlenen beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag in het kader van artikel 32, tweede alinea, van het Statuut over beoordelingsvrijheid ten aanzien van alle aspecten die bij de erkenning van beroepservaring een rol kunnen spelen, zowel met betrekking tot de aard en de duur ervan als met betrekking tot de mate waarin er verband bestaat tussen die ervaring en hetgeen voor de te bekleden post is vereist.

De rechter kan zijn oordeel niet in de plaats van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag stellen, behalve indien blijkt dat dit gezag een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt.

(punten 43 en 45)

Referentie: Gerecht 11 juli 1991, Von Hoessle e.a./Rekenkamer, T-19/90, Jurispr. blz. II-615, punt 48, en de aldaar aangehaalde rechtspraak
De eigenlijke medische beoordelingen van de medische commissie bedoeld in artikel 23 van de Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten moeten als definitief worden beschouwd wanneer zij onder regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen. De rechter kan enkel toezicht uitoefenen op de regelmatigheid van de samenstelling en de werking van de medische commissie en op de regelmatigheid van het advies dat zij uitbrengt, met name of het advies een motivering bevat aan de hand waarvan kan worden beoordeeld op welke overwegingen het berust en of daarin een logische band wordt gelegd tussen de medische vaststellingen en de conclusies die de medische commissie daaraan verbindt.

Het staat overigens aan de medische commissie haar eigen werkwijze te bepalen en uit te maken, in hoeverre rekening moet worden gehouden met de verschillende vroegere medische rapporten, en in haar advies daarnaar te verwijzen.

De taak van de medische commissie bedoeld in artikel 23 van de Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten om objectief en onafhankelijk over medische vragen te oordelen, brengt mee dat deze Commissie bij het vormen van haar oordeel over volledige vrijheid moet beschikken.

Die beoordelingsvrijheid van de medische commissie gaat evenwel gepaard met een motiveringsplicht, zodat kan worden nagegaan, op welke overwegingen de in haar advies vervatte conclusies berusten, en of in dat advies een logische band wordt gelegd tussen de medische vaststellingen en de conclusies die de medische commissie daaraan verbindt.

In het bijzonder wanneer de medische commissie uitspraak moet doen over ingewikkelde medische kwesties die verband houden met, onder meer, een moeilijke diagnose, het oorzakelijk verband tussen de aandoeningen van de betrokkene en zijn beroepswerkzaamheden bij een gemeenschapsinstelling of met de toepassing van artikel 14 van de Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, dient zij in haar advies aan te geven, op welke elementen zij zich baseert, en ingeval zij op belangrijke punten een andere mening is toegedaan, te preciseren om welke redenen zij afwijkt van vroegere relevante medische rapporten die gunstiger waren voor de betrokkene.

(punten 87 en 88)

Referentie: Biedermann/Rekenkamer, reeds aangehaald, punt 19; Commissie/Royale beige, reeds aangehaald, punt 73
Aan de belanghebbende moet in voorkomend geval evenwel worden toegestaan, aan te tonen dat die functie eigenlijk van een hoger niveau was dan de categorie van het ambt waarin hij ze uitoefende.

Het tot aanstelling bevoegde gezag beschikt, binnen het kader van de artikelen 31 en 32, tweede alinea, van het Statuut, bij de beoordeling van de vroegere beroepservaring van iemand die als ambtenaar wordt aangeworven, over een ruime discretionaire bevoegdheid, zowel met betrekking tot de aard en de duur van die ervaring als ten aanzien van de mate waarin zij relevant is voor de te bezetten post.

De zorgplicht van de administratie ten opzichte van haar personeel is een weergave van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de ambtenaren. Deze plicht brengt met name mee, dat dit gezag bij zijn beslissing over de situatie van de ambtenaar alle elementen in aanmerking moet nemen die zijn besluit kunnen beïnvloeden, en daarbij niet enkel rekening behoort te houden met het belang van de dienst, maar ook met dat van de betrokken ambtenaar.

Gelet op de ruime vrijheid waarover de instellingen bij de beoordeling van het belang van de dienst beschikken, dient de toetsing door de gemeenschapsrechter evenwel beperkt te blijven tot de vraag, of de betrokken instelling binnen redelijke grenzen is gebleven en haar beoordelingsvrijheid niet kennelijk verkeerd heeft gebruikt.

(punt 55)

Referentie: Hof 23 oktober 1986, Schwiering/Rekenkamer, 321/85, Jurispr. blz. 3199, punt 18; Gerecht 16 maart 1993, Blackman/Parlement, T-33/89 en T-74/89, Jurispr. blz. II-249, punt 96; Hof 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie, C-298/93 P, Jurispr. blz. I-3009, punt 38; Gerecht 15 september 1998, Haas e.a./Commissie, T-3/96, JurAmbt. blz. II-1395, punt 53
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep wegens nalaten - Verplichting van Commissie tot handelen - Besluit over aan klacht inzake schending van mededingingsregels te geven gevolg - Inachtneming van redelijke termijn

[EG-Verdrag, art. 175 (thans art. 232 EG)]

2 Beroep wegens nalaten - Bevoegdheid van gemeenschapsrechter - Bevel aan instelling - Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 175, tweede alinea, en 176 (thans art. 232, tweede alinea, en 233 EG)]

Samenvatting

1 In het kader van een beroep wegens nalaten moet worden nagegaan, of ten tijde van de aanmaning van een instelling in de zin van artikel 175 van het Verdrag (thans artikel 232 EG) op de instelling een verplichting tot handelen rustte.

Wanneer een klacht wegens schending van de mededingingsregels, met de indiening door de klager van zijn opmerkingen over de overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99/63 toegezonden mededeling, in haar derde fase komt, is de Commissie gehouden binnen een redelijke termijn hetzij een procedure in te leiden tegen de persoon tegen wie de klacht is gericht, hetzij de klacht definitief af te wijzen.

Of de duur van een administratieve procedure redelijk is, moet worden beoordeeld met inachtneming van de specifieke omstandigheden van de zaak en in het bijzonder met inachtneming van de context ervan, de verschillende etappes van de procedure die de Commissie moet volgen, het gedrag van de partijen tijdens de procedure, de ingewikkeldheid van de zaak, alsmede het belang ervan voor de verschillende betrokken partijen. In het bijzondere kader van een procedure van onderzoek van een klacht wegens schending van de mededingingsregels moet, wanneer de procedure in haar derde fase komt, rekening worden gehouden met de jaren die het onderzoek reeds duurt, de stand van het onderzoek van de zaak, alsook met de houdingen van partijen in hun geheel.

2 Het Gerecht is niet bevoegd om de gemeenschapsinstellingen bevelen te geven. Overeenkomstig artikel 175 van het Verdrag (thans artikel 232 EG) kan het Gerecht dus slechts een onwettig nalaten vaststellen, waarna ingevolge artikel 176 van het Verdrag (thans artikel 233 EG) de betrokken instelling de maatregelen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht moet treffen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening tot instelling van antidumpingrecht - Onderneming die heeft deelgenomen aan administratieve procedure - Niet-ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG)]

Samenvatting

$$Ofschoon de deelneming van een onderneming aan een antidumpingprocedure, tezamen met andere feiten en omstandigheden, in aanmerking kan worden genomen om vast te stellen of de onderneming in de zin van artikel 173, vierde alinea, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG) individueel wordt geraakt door de verordening tot instelling van de antidumpingrechten die na afloop van die procedure wordt vastgesteld, verleent die deelneming op zich, als er verder geen feiten of omstandigheden zijn die een bijzondere situatie opleveren waardoor de onderneming voor de betrokken maatregelen ten opzichte van ieder ander ondernemer wordt gekarakteriseerd, haar geen recht om tegen die verordening rechtstreeks beroep in te stellen. In die zin is het enkele feit dat een aantal ondernemingen in de bestreden verordening met name worden genoemd, geen reden voor een ander oordeel.

( cf. punten 61-62 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening tot instelling van antidumpingrechten - Onderneming die opmerkingen heeft ingediend over verordening van Commissie tot instelling van voorlopig antidumpingrecht in kader van zelfde procedure - Niet-ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, artikel 173, vierde alinea (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG)]

2. Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Persoon die deel van kapitaal van door gemeenschapshandeling geraakte onderneming in handen heeft- Verplichting te handelen als vennoot van onderneming

[EG-Verdrag, artikel 173, vierde alinea (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG)]

Samenvatting

$$1. Het feit alleen dat een onderneming opmerkingen heeft ingediend over een verordening van de Commissie tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht en dat in de verordening van de Raad tot instelling van het definitieve antidumpingrecht naar die opmerkingen wordt verwezen, kan een beroep tot nietigverklaring van de verordening van de Raad niet ontvankelijk maken op grond dat de onderneming door het vooronderzoek zou zijn geraakt of dat haar identiteit impliciet uit de bestreden verordening zou blijken. Aangezien de onderneming geen andere specifieke omstandigheden heeft aangevoerd waardoor zij met betrekking tot de betrokken maatregel kan worden geïndividualiseerd, hebben haar deelname aan de administratieve procedure na de vaststelling van de verordening van de Commissie en het feit dat haar identiteit impliciet uit de bestreden verordening blijkt, niet op enigerlei wijze het optreden van de gemeenschapsinstellingen bepaald, en maken zij evenmin op enigerlei wijze deel uit van de bestaansreden van die verordening.

( cf. punten 47-48 )

2. Behoudens in het geval dat iemand een procesbelang geldend kan maken dat losstaat van dat van een door een gemeenschapshandeling geraakte onderneming waarvan die persoon een deel van het kapitaal in handen heeft, kan iemand zijn belangen wat die handeling betreft enkel verdedigen door de uitoefening van zijn rechten als vennoot van die onderneming, die het recht heeft een beroep in te stellen.

( cf. punt 50 )
Het beroep dat door een ambtenaar formeel tegen de uitdrukkelijke of stilzwijgende afwijzing van een krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende voorafgaande administratieve klacht wordt ingesteld, heeft tot gevolg, dat het Gerecht uitspraak dient te doen over het bezwarend besluit waartegen de klacht was ingediend.

Artikel 42 van bijlage VIII bij het Statuut, volgens hetwelk de rechtverkrijgenden van een overleden ambtenaar die niet binnen eenjaar na diens overlijden vaststelling van hun pensioenrechten hebben verlangd, deze rechten hebben verloren behoudens deugdelijk bewijs van overmacht, is van openbare orde en kan niet naar believen van partijen of de rechter worden ingeroepen, aangezien het is vastgesteld teneinde met betrekking tot de rechtens bestaande situaties duidelijkheid en zekerheid te waarborgen.

Een beroep tot nietigverklaring van een besluit dat slechts de bevestiging is van een eerder besluit dat niet binnen de termijnen is bestreden, is niet-ontvankelijk. Om van een zuiver bevestigend besluit te kunnen spreken is evenwel vereist, dat het besluit, vergeleken met het eerdere besluit, geen enkel nieuw element bevat, en niet is voorafgegaan door een nieuw onderzoek van de situatie van degene tot wie het is gericht.

Is geen zuivere bevestiging van een eerder besluit, een na verschillende nieuwe onderzoeken genomen besluit dat, vergeleken met het eerdere besluit, nieuwe elementen bevat. Het is integendeel een zelfstandig besluit dat in de plaats komt van het eerdere besluit.

(punten 58 en 60)

Referentie: Gerecht 3 maart 1994, Cortez-Jimeneze.a./Commissie, T-82/92, JurAmbt. blz. II-237, punt 14; Gerecht 8 juli 1998, Aquilino/Raad, T-130/96, JurAmbt. blz. II-1017, punt 34; Gerecht 21 oktober 1998, Vicente-Nuflez/Commissie, T-100/96, JurAmbt. blz. II-1779, punt 37
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Onrechtmatige gedraging van instellingen - Melkproducenten aan wie in kader van extra-heffingregeling referentiehoeveelheden zijn onthouden, nadat zij hun leveringen hadden opgeschort op grond van stelsel van premies voor niet in handel brengen - Producent die productie na afloop van niet-leveringsverbintenis vrijwillig niet heeft hervat - Schending van gewettigd vertrouwen - Geen

(Verordeningen nrs. 1078/77 en 857/84 van de Raad)

Samenvatting

De Gemeenschap kan niet wegens de toepassing van verordening nr. 857/84, waarbij in het kader van de extra-heffingregeling de referentiehoeveelheid voor elke producent is vastgesteld op basis van de productie die is geleverd in een referentiejaar, aansprakelijk worden gesteld jegens een producent die na een uit hoofde van verordening nr. 1078/77 aangegane niet-leveringsverbintenis die in het referentiejaar is afgelopen, zijn productie op laatstgenoemde datum niet heeft hervat om redenen die niets van doen hebben met het feit dat een verbintenis was aangegaan, en die ook niet te kennen heeft gegeven, dat hij voornemens was de productie pas een aantal jaren daarna te hervatten.

Een dergelijke producent, die het niet onrechtmatig onmogelijk was gemaakt zijn activiteit aan het einde van de niet-leveringsperiode te hervatten, kan niet stellen een gewettigd vertrouwen erin te hebben gehad, dat hij de melkproductie op elk willekeurig moment kon hervatten. Op het gebied van de gemeenschappelijke marktordeningen, waarvan de doelstelling meebrengt dat zij voortdurend worden aangepast aan wijzigingen in de economische situatie, mogen ondernemers er immers niet op vertrouwen, dat beperkingen die voortvloeien uit eventuele markt- of structuurpolitieke regels, voor hen niet zullen gelden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Herzieningsprocedure - Geldingsduur van antidumpingrechten - Beoordelingsbevoegdheid van Raad

(Verordeningen van de Raad nr. 2423/88, art. 15, leden 1, 2, 3 en 4, en nrs. 535/87 en 3283/94)

Samenvatting

Gelet op de tekst en ontstaansgeschiedenis, alsmede het doel en de strekking ervan, moet artikel 15, lid 1, van basisverordening nr. 2423/88 inzake antidumping aldus worden uitgelegd, dat de Raad over een zodanige beoordelingsbevoegdheid beschikt, dat hij een kortere geldingsduur dan vijf jaar kan vaststellen voor definitieve antidumpingrechten ingesteld na afloop van een procedure van heronderzoek van aanvankelijk vastgestelde maatregelen, indien wegens het bestaan van bijzondere omstandigheden een dergelijke beperking het meest aangewezen middel is om rekening te houden met de uiteenlopende belangen van de partijen bij de procedure, en het door de basisverordening gewenste evenwicht tussen deze belangen te verzekeren.

Wanneer de abnormaal lange duur van de herzieningsprocedure gevolgen teweegbrengt voor de rechtstoestand van de bij de procedure betrokken partijen die nadelig zijn voor de aan de antidumpingmaatregelen onderworpen ondernemingen, rechtvaardigt de duur van de procedure een beperking van de geldingsduur van de bij de afsluiting daarvan ingestelde definitieve antidumpingrechten.

De Raad is niet buiten de perken van zijn beoordelingsmarge getreden waar hij, gelet op de duur van de herzieningsprocedure, besliste dat twee jaar een redelijke geldingsduur was van verordening nr. 2380/95 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van fotokopieerapparaten voor gewoon papier, van oorsprong uit Japan.

Overigens heeft de beperking van de geldingsduur van verordening nr. 2380/95 geen afbreuk gedaan aan de rechten van de bedrijfstak van de Gemeenschap om zich te verzetten tegen praktijken die bestaan in het neutraliseren of ontwijken van het antidumpingrecht.

Op grond van verordening nr. 3283/94, inzake beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, kunnen geen definitieve antidumpingmaatregelen worden vastgesteld voor een periode van meer dan vijf jaar, zodat onvermijdelijk is dat na maximum drie jaar de definitieve antidumpingmaatregelen hun gelding verliezen binnen een termijn van twee jaar of minder, indien geen verzoek om herziening is ingediend. Hieruit volgt dat, gesteld dat het in de praktijk moeilijk is voor de bedrijfstak van de Gemeenschap om gebruik te maken van de procedures ter bescherming tegen eventuele praktijken die bestaan in het neutraliseren of ontwijken van het antidumpingrecht, wanneer de antidumpingmaatregelen binnen een termijn van twee jaar verstrijken, een dergelijke situatie inherent is aan de bij de basisverordening ingestelde rechtsregeling.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure - Inleidend verzoekschrift - Vormvereisten - Identificatie van voorwerp van geschil - Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen - Beroep tot vergoeding van door gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade

('s Hofs Statuut-EG, art. 19; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c)

Samenvatting

Volgens artikel 19 van 's Hofs Statuut en artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet elk verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Deze aanduiding moet voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden, en om het Gerecht in staat te stellen, in voorkomend geval zonder nadere gegevens, uitspraak te doen op het beroep. Om de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, wordt voor de ontvankelijkheid van een beroep geëist, dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop het beroep is gebaseerd, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk zijn weergegeven in de tekst van het verzoekschrift zelf.

Om aan deze vereisten te voldoen, moet een beroep tot vergoeding van de door een gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade, bevatten: de gegevens die het mogelijk maken te bepalen welke gedraging de verzoeker aan de instelling verwijt, de redenen waarom de verzoeker meent dat er tussen die gedraging en de gestelde schade een oorzakelijk verband bestaat, en de aard en de omvang van die schade.