Voor de vaststelling van de billijke compensatie is de situatie waarin reproducties in het kader van de in artikel 5, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/29 neergelegde beperking voor reprografie door een natuurlijke persoon voor privégebruik worden gemaakt zonder enig rechtstreeks of indirect commercieel oogmerk, immers niet vergelijkbaar met de situatie waarin reproducties weliswaar eveneens in het kader van deze beperking voor reprografie worden gemaakt, maar door een gebruiker die geen natuurlijk persoon is dan wel door een natuurlijk persoon voor een ander gebruik dan privégebruik of met een oogmerk dat rechtstreeks of indirect commercieel is. De door de rechthebbenden in de eerste situatie geleden schade verschilt normaal gezien immers van de door de rechthebbenden in de tweede situatie geleden schade.

Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ moeten aldus worden uitgelegd dat met betrekking tot de daarin vermelde term „billijke compensatie” een onderscheid dient te worden gemaakt naargelang de reproductie op papier of een soortgelijke drager, met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een soortgelijk resultaat oplevert, wordt gemaakt door een willekeurige gebruiker dan wel door een natuurlijke persoon voor privégebruik en zonder enig rechtstreeks of indirect commercieel oogmerk.

De billijke compensatie, die in het kader van de in artikel 5, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/29 neergelegde beperking voor reprografie en de in artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 neergelegde beperking voor privékopieën verschuldigd is, strekt er immers toe de schade te herstellen die de rechthebbenden hebben geleden doordat hun werken zonder hun toestemming zijn gereproduceerd, en de uitgevers zijn geen houders van het uitsluitende reproductierecht in de zin van artikel 2 van richtlijn 2001/29, zodat deze uitgevers geen schade lijden in de zin van deze twee beperkingen. Zij kunnen op grond van deze beperkingen dus geen compensatie ontvangen wanneer een dergelijk voordeel tot gevolg heeft dat de houders van het reproductierecht de billijke compensatie waarop zij krachtens diezelfde beperkingen recht hebben, geheel of gedeeltelijk wordt ontnomen.

Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ verzetten zich in beginsel tegen een nationale wettelijke regeling waarbij een ongedifferentieerd systeem ter inning van de billijke compensatie wordt ingevoerd dat ook voor reproducties van bladmuziek geldt. Ook verzetten deze bepalingen zich tegen een nationale wettelijke regeling waarbij een ongedifferentieerd systeem ter inning van de billijke compensatie wordt ingevoerd dat eveneens geldt voor inbreuk makende reproducties die zijn gemaakt uit ongeoorloofde bronnen.

Wat allereerst bladmuziek betreft, vloeit uit de tekst van artikel 5, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/29 uitdrukkelijk voort dat deze uitgesloten is van de werkingssfeer van de in die bepaling neergelegde beperking voor reprografie. Zij kan dus niet in aanmerking worden genomen voor de berekening van de billijke compensatie in het kader van deze beperking, ook niet wanneer de bladmuziek door een natuurlijk persoon voor privégebruik en zonder enig rechtstreeks of indirect commercieel oogmerk wordt gereproduceerd. Diezelfde conclusie geldt in beginsel ook voor de in artikel 5, lid 2, onder b), van die richtlijn neergelegde beperking voor privékopieën. Indien de reproductie van bladmuziek was toegestaan in het kader van de ene beperking en verboden in het kader van de andere, zou de rechtssituatie in de betrokken lidstaat immers tegenstrijdigheden bevatten en zou het verbod om de reproductie van bladmuziek toe te staan, kunnen worden omzeild. Derhalve moet de in artikel 5, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/29 opgenomen uitsluiting van bladmuziek aldus worden opgevat dat zij er niet enkel toe strekt de draagwijdte van de beperking voor reprografie in te perken, maar ook tot doel heeft een bijzonder stelsel voor dit type van beschermd materiaal in te voeren, dat de reproductie ervan in beginsel verbiedt indien de rechthebbenden daarmee niet hebben ingestemd.

Wat vervolgens de inbreuk makende reproducties betreft, zou, indien werd aanvaard dat reproducties die in het kader van de beperking voor reprografie worden vervaardigd voor privégebruik, mogen zijn gemaakt uit een ongeoorloofde bron, de verspreiding van nagemaakte of vervalste werken worden aangemoedigd, waardoor het aantal verkopen van of andere legale transacties met betrekking tot beschermde werken noodzakelijkerwijze zou dalen en er dus afbreuk zou worden gedaan aan de normale exploitatie daarvan. Voorts zou dit de houders van het auteursrecht ongerechtvaardigde schade kunnen toebrengen.

(cf. punten 51‑54, 60, 61, 64, dictum 3)