ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 112/27

Beroep ingesteld op 6 februari 2018 — Europese Commissie / Republiek Oostenrijk

(Zaak C-77/18)

(2018/C 112/35)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Noll-Ehlers, P. Ondrůšek en G. von Rintelen, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

— voor recht verklaren dat de Republiek Oostenrijk is tekortgeschoten in de nakoming van de verplichtingen die op haar rusten krachtens richtlijn 2014/24/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG, doordat zij niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn voor de omzetting van deze richtlijn, althans die bepalingen niet heeft meegedeeld aan de Commissie;

— de Republiek Oostenrijk overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU de betaling van een dwangsom van 42 377 EUR per dag opleggen wegens niet-nakoming van de verplichting om de omzettingsmaatregelen mee te delen.

— de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Krachtens artikel 90, lid 1, van richtlijn 2014/24/EU waren de lidstaten verplicht uiterlijk op 18 april 2016 de nodige nationale maatregelen vast te stellen om hun nationaal recht in overeenstemming te brengen met de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen. Aangezien de Republiek Oostenrijk niet alle nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter omzetting van die richtlijn heeft vastgesteld, althans deze bepalingen niet heeft meegedeeld aan de Commissie, heeft de Commissie besloten de zaak voor te leggen aan het Hof.

Met haar beroep verzoekt de Commissie de Republiek Oostenrijk een dwangsom van 42 377 EUR per dag op te leggen. Bij de berekening van het bedrag van de dwangsom is volgens de Commissie rekening gehouden met de ernst en de duur van de inbreuk, alsook met het afschrikkende effect van de dwangsom in overeenstemming met de draagkracht van die lidstaat.

(1) PB 2014, L 94, blz. 65.
2)

Moet artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU aldus worden uitgelegd, dat het in de weg staat aan een nationale bepaling die sociale bijstand in de vorm van een op de behoeften gebaseerd minimumniveau van bescherming uitsluitend volledig en dus in dezelfde mate als aan de eigen onderdanen van een lidstaat verleent aan asielgerechtigden met een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, maar voorziet in een verlaging van de sociale bijstandsuitkeringen verbonden aan het op de behoeften gebaseerde minimumniveau van bescherming voor asielgerechtigden aan wie slechts tijdelijk verblijf is verleend, en die hen aldus wat de hoogte van de sociale bijstand betreft, gelijkstelt met personen met de subsidiairebeschermingsstatus?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 112/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 3 november 2017 — Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

(Zaak C-625/17)

(2018/C 112/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster tot Revision: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

Tegenpartij: Finanzamt Feldkirch

Prejudiciële vraag

Is een regeling die voorziet in een heffing over het balanstotaal van de kredietinstellingen strijdig met de vrijheid van dienstverrichting overeenkomstig de artikelen 56 e.v. VWEU en/of het vrije kapitaal- en betalingsverkeer overeenkomstig de artikelen 63 e.v. VWEU, wanneer een kredietinstelling met zetel in Oostenrijk de heffing dient te betalen voor banktransacties met cliënten in de overige Europese Unie, terwijl dit niet het geval is voor een kredietinstelling met zetel in Oostenrijk die dergelijke transacties als moederonderneming van een groep van kredietinstellingen verricht via een tot de groep behorende kredietinstelling met zetel in de overige Europese Unie, waarvan de balans op grond van het feit dat deze instelling tot de groep behoort met de balans van de als moederonderneming fungerende kredietinstelling moet worden geconsolideerd, omdat de heffing over het niet-geconsolideerde (niet in een geconsolideerde jaarrekening opgenomen) balanstotaal moet worden betaald?
1)

Dienen de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG (1), in het bijzonder de beginselen van evenredigheid, fiscale neutraliteit en doeltreffendheid, aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de praktijk van een nationale belastingautoriteit die, terwijl geen sprake is van belastingfraude, de uitoefening van het recht op belastingaftrek op basis van een factuur die is opgemaakt volgens de gewone btw-regeling, weigert omdat over de transactie een factuur op grond van de verleggingsregeling opgemaakt had moeten worden, maar vóór de weigering van het recht op aftrek — niet onderzoekt of de opsteller van de factuur in staat is de bij vergissing betaalde btw aan de ontvanger van de factuur terug te betalen, en — niet onderzoekt of de opsteller van de factuur rechtmatig (binnen het nationale wetgevingskader) de factuur kan rectificeren of op eigen initiatief een aanvullende, gecorrigeerde aangifte kan indienen en op basis daarvan de door hem bij vergissing betaalde belasting van de belastingdienst terug kan vragen?
Eerste middel: schending van artikel 107, lid 3, VWEU

Het arrest is in strijd met artikel 107, lid 3, VWEU, aangezien het Gerecht bij een juiste toetsing van het bestreden besluit tot het oordeel had moeten komen dat dit besluit schending opleverde van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU doordat daarin niet afzonderlijk werd nagegaan of en in hoeverre de toekenning van de steun mededingingsverstorend werkte.

In het bestreden arrest wordt miskend dat de Commissie zich er bij haar beoordeling niet toe had mogen beperken louter vast te stellen hoe hoog op de benadeelde locatie de ex ante geschatte meerkosten van het project waren en voor elke steun die hoger was — geheel zonder rekening te houden met de concrete marktpositie van de Commissie — niet had mogen „vermoeden” dat deze mededingingsverstorend was.
c)

of alleen wanneer bijkomende vaststellingen erop wijzen dat door deze ondernemer of in zijn opdracht oneerlijke handelingen zijn verricht om de beslissingsvrijheid van de consument met betrekking tot het te nemen besluit over de transactie te beperken?
1)

Is het Hof, gelet op artikel 3, tweede lid, aanhef en onder c, van richtlijn 2003/86/EG (1) en het arrest Nolan (EU:C:2012:638), bevoegd prejudiciële vragen van de Nederlandse rechter te beantwoorden over de uitleg van bepalingen van deze richtlijn 2003/86/EG in een geding betreffende het verblijfsrecht van een gezinslid van een subsidiair beschermde, indien deze richtlijn in het Nederlandse recht op rechtstreekse en onvoorwaardelijke wijze van toepassing is verklaard op subsidiair beschermden? (zie de verwijzingsuitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 21 juni 2017, NL:RVS:2017:1609; bij het Hof geregistreerd onder zaaknummer C-380/17);
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Brindisi (Italië) op 17 november 2017 — Strafzaak tegen Gianluca Moro

(Zaak C-646/17)

(2018/C 052/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Brindisi

Partij in de strafzaak

Gianluca Moro

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 2, lid 1, artikel 3, lid 1, onder c), artikel 6, leden 1, 2 en 3, van richtlijn 2012/13/EU (1), alsook artikel 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan strafprocesrechtelijke bepalingen van een lidstaat op grond waarvan de rechten van de verdediging bij wijziging van de tenlastelegging in kwalitatief en kwantitatief opzicht verschillen naargelang de wijziging de feitelijke aspecten dan wel de juridische kwalificatie van de tenlastelegging betreft, met inzonderheid tot gevolg dat de verdachte alleen in het eerste geval kan verzoeken om toepassing van de alternatieve, gunstigere „patteggiamentoprocedure”, waarbij op verzoek van de partijen een tussen hen overeengekomen straf wordt opgelegd?

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta förvaltningsdomstolen (Zweden) op 20 november 2017 — Skatteverket / Srf konsulterna AB

(Zaak C-647/17)

(2018/C 052/27)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Högsta förvaltningsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Skatteverket

Verwerende partij: Srf konsulterna AB

Prejudiciële vraag

Moet de uitdrukking „toegang tot evenementen” in artikel 53 van de btw-richtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich uitstrekt tot een dienst die bestaat in een cursus van vijf dagen over accountancy die enkel wordt verzorgd voor belastingplichtigen en waarvoor vereist is dat zowel registratie als betaling op voorhand plaatsvindt?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
2)

Kunnen artikel 10, leden 2, 3 en 4, van de richtlijn en de overige bepalingen ervan dan wel toepasselijke algemene beginselen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 498, lid 1, van het Portugese burgerlijk wetboek, die bij toepassing ervan op feiten die zich hebben voorgedaan vóór de bekendmaking van de richtlijn, vóór de inwerkingtreding ervan en vóór de datum waarop zij had moeten uitgevoerd, in het kader van een eveneens vóór laatstgenoemde datum ingediende vordering a) voor een schadevordering op grond van buitencontractuele aansprakelijkheid een verjaringstermijn van drie jaar vastlegt; b) bepaalt dat deze termijn van drie jaar ingaat op het tijdstip waarop de benadeelde kennis heeft gekregen van de aanspraak die hij geldend kan maken, ook wanneer hem niet bekend is wie aansprakelijk is en hoe groot de schade is; c) en in verband waarmee geen voorschrift bekend is dat de opschorting of schorsing van deze termijn voorschrijft of toestaat voor het concrete geval waarin een mededingingsautoriteit maatregelen heeft getroffen in het kader van een onderzoek of procedure in verband met overtreding van de mededingingsregels waarmee de schadevordering samenhangt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 42/2

Hogere voorziening ingesteld op 30 augustus 2017 door X-cen-tek GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 28 juni 2017 in zaak T-470/16, X-cen-tek GmbH & Co. KG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

(Zaak C-520/17 P)

(2018/C 042/04)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: X-cen-tek GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: H. Hillers, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Bij beschikking van 30 november 2017 heeft het Hof (Zevende kamer) de hogere voorziening afgewezen en X-cen-tek GmbH & Co. KG verwezen in haar eigen kosten.
1)

Moet clausule 4 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70 (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die niet voorziet in een vergoeding bij de beëindiging van een ad-interimovereenkomst ter vervanging van een andere werknemer die recht heeft op behoud van zijn arbeidsplaats wanneer die beëindiging het gevolg is van de terugkeer van de vervangen werknemer, en die wel daarin voorziet wanneer aan de beëindiging van de arbeidsovereenkomst andere wettelijk vastgestelde gronden ten grondslag liggen?
—

de zaak zelf af te doen en in een nieuwe beslissing het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 16 januari 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) nietig te verklaren, voor zover dit besluit de financiële correctie betreft die aan het Koninkrijk Spanje is opgelegd doordat bepaalde uitgaven van de lidstaten in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) aan EU-financiering zijn onttrokken (PB 23.1.2015, blz. 62-205/75), welke uitgaven verband hielden met de begrippen „natuurlijke handicaps” en „agromilieumaatregelen” in het programma voor plattelandsontwikkeling van de autonome gemeenschap Castilla y León, wat het bedrag betreft dat overeenkomt met het gedeelte van de steun voor gebieden met natuurlijke handicaps, te weten in totaal 1 793 798,22 EUR.
4.

Indien het Gerecht de fundamentele rechtsbeginselen in acht had genomen, waaronder de verplichting om beslissingen met redenen te omkleden, had het het beroep dat bij hem was ingesteld op grond van de hieronder uiteengezette overwegingen toegewezen.
2)

Voor het geval de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord, moet artikel 15 van de richtlijn van 21 juni 2011, voor zover dit uitdrukking geeft aan het beginsel van vrije prijsvaststelling van tabaksproducten, aldus worden uitgelegd dat het een regel verbiedt volgens welke de prijzen van deze producten per 1 000 eenheden of per 1 000 gram worden vastgesteld, als gevolg waarvan het de fabrikanten van tabaksproducten niet is toegestaan hun prijzen te doen variëren naargelang eventuele verschillen in verpakkingskosten van deze producten?
3)

Indien vraag 2 bevestigend wordt beantwoord, dient de rechter van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend dan rekening te houden, al dan niet naar analogie, met: a) het bepaalde in artikel 13 van verordening (EG) nr. 1346/2000 […], in die zin dat de aangesproken partij zich tegen een vordering van de curator ten behoeve van de gezamenlijke schuldeisers kan verweren door te bewijzen dat haar handelwijze niet tot haar aansprakelijkheid leidt, indien beoordeeld naar het recht dat op de vordering van toepassing zou zijn geweest als zij niet door de curator, maar door een individuele schuldeiser uit onrechtmatige daad zou zijn aangesproken; b) het bepaalde in artikel 17 van verordening (EG) nr. 864/2007 ( 3 ) van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II”), mede in verbinding met artikel 13 van verordening (EG) nr. 1346/2000 […], dat wil zeggen met de ter plaatse van de beweerde onrechtmatige daad geldende veiligheidsvoorschriften en gedragsregels, zoals financiële gedragsregels voor banken?
—

voor recht verklaren dat de Bondsrepubliek Duitsland de artikelen 18, 34, 56 en 92 VWEU heeft geschonden ten gevolge van de bij het Infrastrukturabgabengesetz (wet betreffende infrastructuurheffingen) van 8 juni 2015 (BGBl. I, blz. 904), zoals gewijzigd bij artikel 1 van de wet van 18 mei 2017 (BGBl. I, blz. 1218), ingevoerde heffing voor personenauto’s, in samenhang met de bij het Zweites Verkehrsteueränderungsgesetz (tweede wet tot wijziging van de verkeersbelasting) van 8 juni 2015 (BGBl. I, blz. 901) in het Kraftfahrzeugsteuergesetz (wet betreffende de motorrijtuigenbelasting), in de versie van de bekendmaking van 26 september 2002 (BGBl. I, blz. 3818), ingevoerde en laatstelijk bij het Gesetz zur Änderung des Zweiten Verkehrsteueränderungsgesetzes (wet tot wijziging van het Zweites Verkehrsteueränderungsgesetz) van 6 juni 2017 (BGBl. I, blz. 1493) gewijzigde belastingvrijstelling ten belope van een bepaald bedrag voor de houders van in Duitsland toegelaten personenauto’s;
1)

Verzet het Unierecht zich ertegen dat een lidstaat (in casu Duitsland), in het kader van de uitvoering van de machtiging die is verleend bij artikel 33, lid 2, onder a), van richtlijn 2013/32/EU (1) en de voordien geldende regeling van artikel 25, lid 2, onder a), van richtlijn 2005/85/EG (2), een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk verklaart op grond dat in een andere lidstaat (in casu Bulgarije) de vluchtelingenstatus is toegekend, wanneer de wijze waarop de internationale bescherming in de andere lidstaat (in casu Bulgarije), waar de verzoeker reeds internationale bescherming geniet, is georganiseerd — te weten de levensomstandigheden voor erkende vluchtelingen – a) niet voldoet aan de vereisten van de artikelen 20 e.v. van richtlijn 2011/95/EU (3), en/of b) in strijd is met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten of artikel 3 EVRM?
3)

Is met het beginsel van non-discriminatie van die ambtenaren, die onder het begrip werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd vallen, verenigbaar een abstracte regeling als vervat in de dertiende aanvullende bepaling van de regionale wet Ley 5/2012, de 12 de julio, de Presupuestos Generales de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha para 2012, waarbij met het oog op budgettaire besparingen en de verwezenlijking van tekortdoelstellingen, naast andere maatregelen, de toepassing is geschorst van een tussen het ministerie van Onderwijs en Wetenschap en de vakbond ANPE gesloten overeenkomst van 10 maart 1994, die is bekendgemaakt bij besluit van 15 maart 1994 van het directoraat-generaal Personeelszaken (Boletín Oficial del Ministerio de Educación y Ciencia van 28 maart 1994), wat de betaalde vakantie in de maanden juli en augustus betreft in geval van vervangingen van meer dan vijf en een halve maand en de vervulling van vacatures, en volgens welke niet-universitaire leraren in tijdelijke dienst recht hebben op 22 betaalde vakantiedagen indien zij voor het volledige schooljaar zijn aangesteld dan wel op een evenredig aantal vakantiedagen?
2.

In haar verzoekschrift vraagt de Commissie het Hof om een dwangsom van 105 991,60 EUR per dag op te leggen aan het Koninkrijk Spanje. Bij de bepaling van de hoogte van die dwangsom is rekening gehouden met de zwaarte en de duur van de inbreuk alsook met de afschrikkende werking, volgens de soliditeit van die lidstaat.
1)

Met het eerste middel wordt aangevoerd dat er sprake is van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de verjaringsregels die van toepassing zijn in geval van een doorlopend verlies, aangezien het Gerecht heeft geoordeeld dat vermeende, in de betaling van bankgarantiekosten bestaande materiële schade die zich meer dan vijf jaar voor de instelling van het beroep tot schadevergoeding heeft voorgedaan, niet was verjaard.
3)

Moeten gevaarlijke stoffen worden opgespoord aan de hand van een nauwkeurig en representatief onderzoek waarbij rekening wordt gehouden met de samenstelling van het afval indien die al bekend is of bij het karakteriseren ervan is vastgesteld, of kunnen gevaarlijke stoffen ook worden opgespoord aan de hand van op waarschijnlijkheid gebaseerde criteria, waarbij wordt gekeken naar die stoffen welke redelijkerwijs in het afval aanwezig kunnen zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 357/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 8 augustus 2017 — Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank tegen D. Balandin e.a.

(Zaak C-477/17)

(2017/C 357/05)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

Verweerders: D. Balandin, I. Lukachenko, Holiday on Ice Services BV

Prejudiciële vraag

Moet artikel 1 van [verordening nr.] 1231/2010 (1) aldus worden uitgelegd dat werknemers met de nationaliteit van een derde land, die buiten de Unie wonen, maar tijdelijk in verschillende lidstaten werken in dienst van een in Nederland gevestigde werkgever, zich kunnen beroepen op (titel II van) [verordening nr.] 883/2004 (2) en [verordening nr.] 987/2009 (3)?

(1) Verordening (EU) nr. 1231/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot uitbreiding van verordening (EG) nr. 883/2004 en verordening (EG) nr. 987/2009 tot onderdanen van derde landen die enkel door hun nationaliteit nog niet onder deze verordeningen vallen (PB 2010, L 344, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2004, L 166, blz. 1).

(3) Verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 […] (PB 2009, L 284, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 31 juli 2017 — Valériane SNC/Ministre de l’Action et des Comptes Publics

(Zaak C-460/17)

(2017/C 347/16)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Valériane SNC

Verwerende partij: Ministre de l’Action et des Comptes Publics

Prejudiciële vraag

Moet artikel 17 van de Zesde btw-richtlijn van 17 mei 1977 (1), waarvan de bepalingen in wezen zijn overgenomen in artikel 168 van de richtlijn van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2), aldus worden uitgelegd dat, om een belastingplichtige het recht te ontzeggen de belasting vermeld op facturen die verband houden met goederen of diensten waarvan de belastingdienst aantoont dat zij niet daadwerkelijk aan hem zijn geleverd of voor hem zijn verricht, in aftrek te brengen van de belasting over de toegevoegde waarde die hij op basis van zijn eigen handelingen is verschuldigd, in alle gevallen moet worden onderzocht of werd aangetoond dat hij wist of behoorde te weten dat deze handeling deel uitmaakte van fraude in de belasting over de toegevoegde waarde en dat die fraude was begaan op initiatief van de opsteller van de factuur, de ontvanger ervan of een derde?

(1) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

(2) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
1)

Verzet de overgangsbepaling in artikel 52, eerste alinea, van richtlijn 2013/32/EU (1) zich tegen de toepassing van een nationale regeling ter omzetting van de — ten opzichte van de vorige regeling — verruimde machtiging in artikel 33, lid 2, onder a), van richtlijn 2013/32/EU, volgens welke een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk is wanneer aan de verzoeker in een andere lidstaat subsidiaire bescherming is verleend, voor zover de nationale regeling bij ontstentenis van een nationale overgangsregeling ook toepasselijk is op vóór 20 juli 2015 ingediende verzoeken? Geldt dit in elk geval wanneer het asielverzoek ingevolge artikel 49 van verordening (EU) nr. 604/2013 nog ten volle onder verordening (EG) nr. 343/2003 valt?