Bovendien zou, indien voor het inleiden van een niet-nakomingsprocedure door de Commissie de voorwaarde gold dat de betrokken lidstaat vooraf een verslag heeft overgelegd, afbreuk worden gedaan aan de rol die de Commissie vervult als hoedster van het Verdrag, welke rol inhoudt dat alleen de Commissie kan beslissen of het opportuun is om deze procedure in te leiden en om welke redenen deze moet worden ingeleid.

Artikel 9, lid 3, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand, zoals gewijzigd, voor de jaren 2004 tot en met 2006, bij verordening nr. 807/2003, en had voor het jaar 2007, bij richtlijn 2006/105, heeft niet tot gevolg en zou overigens niet rechtmatig tot doel kunnen hebben dat de Commissie pas een niet-nakomingsberoep kan instellen wanneer de betrokken lidstaat het daarin bedoelde jaarverslag heeft verstrekt. Integendeel, artikel 9, lid 4, van de richtlijn vereist dat de Commissie op basis van de inlichtingen waarover zij beschikt en „met name” van de in artikel 9, lid 3, bedoelde jaarverslagen, er voortdurend op toeziet dat de gevolgen van het gebruik door de lidstaten van de in artikel 9, lid 1, toegestane afwijkingen niet onverenigbaar zijn met deze richtlijn.

Artikel 9, lid 1, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand, zoals gewijzigd, voor de jaren 2004 tot en met 2006, bij verordening nr. 807/2003, en voor het jaar 2007, bij richtlijn 2006/105, vermeldt het ontbreken van een andere bevredigende oplossing als een van de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan opdat de lidstaten van de in dit artikel bepaalde uitzonderingsregeling gebruik kunnen maken. Deze voorwaarde is niet vervuld wanneer de afwijkende jachtperiode zonder noodzaak samenvalt met de perioden waarvoor de richtlijn een bijzondere bescherming tot stand beoogt te brengen. Een dergelijke noodzaak ontbreekt met name wanneer de maatregel die de afwijkende jachtperiode toestaat, uitsluitend tot doel heeft de periode te verlengen waarin op bepaalde vogelsoorten mag worden gejaagd in gebieden waarin deze soorten reeds voorkomen in de overeenkomstig artikel 7 van de richtlijn vastgestelde jachtperioden. Er is evenmin sprake van een dergelijke noodzaak wanneer de betrokken soorten in de herfst daadwerkelijk voorkomen in de gebieden die open zijn voor de lentejacht, zelfs indien zij in beduidend minder grote hoeveelheden voorkomen dan in de lente, wanneer deze hoeveelheden niet verwaarloosbaar zijn.

De vaststelling alleen dat deze soorten daadwerkelijk in de herfst voorkomen in de gebieden die open zijn voor de lentejacht, volstaat echter niet om te oordelen dat er een „andere bevredigende oplossing” in de zin van artikel 9, lid 1, van de richtlijn bestaat. Met de uitdrukking „andere bevredigende oplossing” heeft de gemeenschapswetgever immers niet beoogd, het gebruik van de in artikel 9, lid 1, sub c, van de richtlijn bedoelde afwijking uit te sluiten wanneer er enige mogelijkheid bestaat om tijdens de krachtens artikel 7 van de richtlijn toegestane perioden van opening van de jacht te jagen, maar heeft hij willen toestaan dat van deze bepaling — enkel voor zover dit noodzakelijk is — wordt afgeweken wanneer de tijdens deze perioden, in casu in de herfst, geboden jachtmogelijkheden zo beperkt zijn dat het door de richtlijn gezochte evenwicht tussen de soortenbescherming en bepaalde recreatieactiviteiten wordt verbroken.

Uit de bepalingen van artikel 9 van de richtlijn, die verwijzen naar de strikte controle op die afwijking en naar de selectiviteit van de vangsten, zoals overigens ook uit het algemene evenredigheidsbeginsel, volgt echter dat de afwijking waarvan een lidstaat gebruik wenst te maken, evenredig moet zijn met de behoeften die deze rechtvaardigen. Daaruit volgt dat de vaststelling dat er geen andere bevredigende oplossing bestaat, in casu dat de jachtmogelijkheden in de herfst onvoldoende zijn, zeker niet de mogelijkheid biedt om de jacht in de lente zonder beperkingen te openen, maar deze opening slechts toestaat indien deze noodzakelijk is en wanneer de andere doelstellingen van de richtlijn niet in gevaar worden gebracht, met name indien is gewaarborgd dat de populatie van de betrokken soorten op een bevredigend niveau wordt gehandhaafd en dat, indien dat niet het geval is, de vogeljacht hoe dan ook niet kan worden beschouwd als verstandig gebruik en bijgevolg geen toelaatbare vorm van exploitatie in de zin van de elfde overweging van de considerans van de richtlijn vormt.

(cf. punten 49-51, 54-59)