ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Door de vaststelling en handhaving van artikel 8, lid 4, van lovbekendtgørelse nr. 1376 om indkomstbeskatning af aktieselskaber m.v. (wet nr. 1376 inzake de belasting op aandelenvennootschappen e.a.) van 7 december 2010, betreffende de onmiddellijke heffing op de inkomsten van aandelenvennootschappen, en derhalve van een fiscale regeling die voorziet in de onmiddellijke belasting van de latente meerwaarde in geval van overbrenging van activa door een in Denemarken gevestigde onderneming naar een andere lidstaat van de Europese Unie of naar een derde land dat partij is bij de Overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, is het Koninkrijk Denemarken de krachtens de artikelen 49 VWEU en 31 van die overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
1)

Door niet de maatregelen vast te stellen die noodzakelijk waren ter voorkoming van de verslechtering van de natuurlijke habitats en de habitats van de soorten waarvoor de zone 1220009 als speciale beschermingszone (SBZ) is aangewezen en door geen systeem voor de opvang en de behandeling van stedelijk afvalwater voor de stedelijke agglomeratie Langadas op te zetten, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 6, lid 2, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, gelezen in samenhang met artikel 7 van die richtlijn, respectievelijk de artikelen 3 en 4, leden 1 en 3, van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater.
De artikelen 17, leden 2 en 5, en 19, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moeten aldus worden uitgelegd dat een vennootschap waarvan het hoofdkantoor in een lidstaat is gevestigd, bij de vaststelling van haar pro rata voor aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde niet de omzet van haar in andere lidstaten gevestigde bijkantoren in aanmerking mag nemen.

Het feit dat een belastingplichtige bij de berekening van het pro rata voor aftrek van zijn in een bepaalde lidstaat gevestigd hoofdkantoor de omzet van zijn in andere lidstaten gevestigde vaste inrichtingen in aanmerking mag nemen, kan namelijk niet in alle gevallen een betere inachtneming van het beginsel van neutraliteit van de belasting over de toegevoegde waarde garanderen dan een regeling waarbij een belastingplichtige in elke lidstaat waar hij een vaste inrichting in de zin van de Zesde richtlijn heeft, een afzonderlijk pro rata voor aftrek moet vaststellen.

Verder heeft een dergelijke wijze van vaststelling van het pro rata voor aftrek van het hoofdkantoor van een belastingplichtige tot gevolg dat het gedeelte van de belasting over de toegevoegde waarde dat door dat hoofdkantoor in mindering kan worden gebracht, stijgt voor alle aankopen die die belastingplichtige heeft gedaan in de lidstaat waar zijn hoofdkantoor is gevestigd, hoewel een deel daarvan geen enkel verband houdt met de activiteiten van de buiten die staat gevestigde vaste inrichtingen. Daardoor wordt de betekenis van het toepasselijke pro rata voor aftrek vertekend.

Om die reden kan een dergelijke wijze van vaststelling van het pro rata voor aftrek afbreuk doen aan de nuttige werking van de artikelen 5, lid 7, sub a, en 6, lid 3, van de Zesde richtlijn, die de lidstaten een zekere beoordelingsbevoegdheid verlenen en tegelijk de gevolgen van hun keuzes op het gebied van fiscaal beleid afzwakken.

(cf. punten 37‑40, dictum 1)
Artikel 17 van verordening nr. 1371/2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer moet aldus worden uitgelegd dat een spoorwegonderneming in haar algemene transportvoorwaarden geen clausule mag opnemen waarbij zij zich vrijstelt van haar verplichting tot vergoeding van de prijs van het vervoerbewijs in geval van vertraging die is te wijten aan overmacht of aan een van de oorzaken opgesomd in artikel 32, § 2, van de Uniforme Regelen betreffende de overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van reizigers (CIV) van het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer van 9 mei 1980, zoals gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999.

Dienaangaande strekt de in artikel 17 van verordening nr. 1371/2007 bedoelde vergoeding tot compensatie van de prijs die de reiziger als tegenprestatie heeft betaald voor een dienst die uiteindelijk niet overeenkomstig de vervoerovereenkomst is verricht. Het gaat, anders dan de aansprakelijkheidsregeling in de zin van artikel 32, § 1, van de uniforme CIV-regelen, waarbij de geleden schade individueel wordt geraamd, om een vaste en gestandaardiseerde financiële vergoeding.

Wegens het verschil in oogmerk en wijze van toepassing van bovengenoemde bepalingen kan de door de Uniewetgever bij artikel 17 van verordening nr. 1371/2007 vastgestelde vergoedingsregeling dus niet worden gelijkgesteld met de regeling inzake de aansprakelijkheidsregeling van spoorwegonderneming op grond van artikel 32, § 1, van de uniforme CIV-regelen. De in artikel 32, § 2, van de uniforme CIV-regelen opgesomde gronden voor uitsluiting van aansprakelijkheid kunnen geen toepassing vinden in het kader van artikel 17 van verordening nr. 1371/2007.

(cf. punten 38, 39, 42, 52, dictum 2)
De artikelen 20 VWEU en 21 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan studiefinanciering voor een opleiding in een andere lidstaat slechts voor een periode van meer dan één jaar kan worden toegekend indien is voldaan aan een als enig criterium gestelde voorwaarde dat de aanvrager gedurende minstens drie jaar voordat hij zijn opleiding begint, zijn vaste woonplaats in de zin van deze wet op het nationale grondgebied heeft gehad.

Een dergelijke voorwaarde kan nationale staatsburgers immers ervan weerhouden hun recht om vrij in een andere lidstaat te reizen en te verblijven uit te oefenen, daar de uitoefening van dit recht een weerslag op het recht op studiefinanciering kan hebben.

Het kan gerechtvaardigd zijn dat een lidstaat die steun alleen toekent aan studenten die blijk hebben gegeven van een zekere mate van integratie in de samenleving van deze staat. Het door een lidstaat vereiste bewijs om zich op werkelijke integratie te kunnen beroepen, mag echter niet te exclusief zijn doordat ten onrechte een te groot gewicht wordt toegekend aan een factor die niet noodzakelijkerwijs representatief is voor de mate waarin de aanvrager echt en daadwerkelijk een band met deze lidstaat heeft, met uitsluiting van elke andere representatieve factor. Een zekere mate van integratie kan blijken uit de vaststelling dat een student tijdens een bepaalde periode heeft verbleven in de lidstaat waar hij studiefinanciering aanvraagt. Een als enig criterium gesteld woonplaatsvereiste dreigt echter tot gevolg te hebben dat studenten die weliswaar niet onmiddellijk voorafgaand aan hun buitenlandse studie drie jaar ononderbroken in de lidstaat hebben gewoond die de financiering toekent maar toch voldoende banden hebben met de samenleving van die lidstaat, van de betrokken studiefinanciering worden uitgesloten. Dit kan met name het geval zijn wanneer de student de nationaliteit heeft van de betrokken lidstaat en daar gedurende langere tijd naar school is gegaan, of om andere redenen zoals met name zijn familie, zijn baan, zijn talenkennis of sociale en economische banden.

(cf. punten 32, 36-38, 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting

Trefwoorden Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Identificatie van dienstverrichter en dienstontvanger – Mogelijkheid om aan contractuele bepalingen voorbij te gaan in geval van zuiver kunstmatige constructie die alleen is bedoeld om belastingvoordeel te verkrijgen – Beoordeling door nationale rechter (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, en 6, lid 1) Samenvatting De contractuele bepalingen vormen weliswaar een in aanmerking te nemen factor, maar zijn niet doorslaggevend bij de vaststelling wie de verrichter en de ontvanger van een „dienst” in de zin van de artikelen 2, punt 1, en 6, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting zijn. Aan de contractuele bepalingen kan met name worden voorbijgegaan wanneer blijkt dat zij niet de economische en commerciële realiteit weergeven, maar een zuiver kunstmatige constructie vormen die geen verband houdt met de economische realiteit en is alleen bedoeld om een belastingvoordeel te verkrijgen, hetgeen de nationale rechterlijke instantie moet beoordelen. (cf. punt 52 en dictum)

Zaak C-653/11

Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

tegen

Paul Newey

[verzoek van het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Zesde btw-richtlijn — Artikelen 2, punt 1, en 6, lid 1 — Begrip ‚dienst’ — Reclame- en kredietbemiddelingsdiensten — Vrijstellingen — Economische en commerciële realiteit van handelingen — Misbruik — Handelingen die alleen zijn bedoeld om belastingvoordeel te verkrijgen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 20 juni 2013

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Identificatie van dienstverrichter en dienstontvanger – Mogelijkheid om aan contractuele bepalingen voorbij te gaan in geval van zuiver kunstmatige constructie die alleen is bedoeld om belastingvoordeel te verkrijgen – Beoordeling door nationale rechter

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, en 6, lid 1)

De contractuele bepalingen vormen weliswaar een in aanmerking te nemen factor, maar zijn niet doorslaggevend bij de vaststelling wie de verrichter en de ontvanger van een „dienst” in de zin van de artikelen 2, punt 1, en 6, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting zijn. Aan de contractuele bepalingen kan met name worden voorbijgegaan wanneer blijkt dat zij niet de economische en commerciële realiteit weergeven, maar een zuiver kunstmatige constructie vormen die geen verband houdt met de economische realiteit en is alleen bedoeld om een belastingvoordeel te verkrijgen, hetgeen de nationale rechterlijke instantie moet beoordelen.

(cf. punt 52 en dictum)
Richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat een nationale rechter, wanneer bij hem hoger beroep aanhangig is over de geldigheid van bedingen in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument, gesloten op basis van een door die verkoper van tevoren opgesteld formulier, en hij op grond van de nationale regels van procesrecht bevoegd is alle nietigheidsgronden die duidelijk blijken uit de in eerste aanleg aangevoerde gegevens te beoordelen en zo nodig de rechtsgrondslag die ten betoge van de ongeldigheid van die bedingen is aangevoerd, overeenkomstig de vastgestelde feiten te herformuleren, ambtshalve of door herformulering van de rechtsgrondslag van de vordering moet toetsen of die bedingen volgens de in deze richtlijn gegeven criteria oneerlijk zijn.

(cf. punt 38, dictum 1)
Een lidstaat die bij de beoordeling van het commerciële karakter van het voorhanden hebben door particulieren van tabaksfabrikaten uit een andere lidstaat een louter kwantitatief criterium gebruikt, en dit criterium per voertuig (en niet per persoon) globaal voor alle tabaksproducten toepast, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, en in het bijzonder de artikelen 8 en 9 ervan.

Om vast te stellen of de producten voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden, zijn in artikel 9, lid 2, van de richtlijn immers een aantal criteria opgenomen. Zoals volgt uit de tekst zelf van artikel 9, lid 2, eerste alinea, moeten de lidstaten inzonderheid, om vast te stellen of producten voor commerciële doeleinden bestemd zijn, onder meer rekening houden met verschillende elementen, aangezien de kwantiteit van de voorhanden gehouden producten slechts één van de verschillende elementen is die worden genoemd. Bovendien bepaalt artikel 9, lid 2, tweede alinea, wat dat element betreft, dat de lidstaten, uitsluitend als bewijselement, indicatieve niveaus kunnen vaststellen. Hieruit volgt dat ingevolge voornoemd artikel 9, lid 2, de lidstaten hun vaststelling dat producten voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden, niet uitsluitend mogen baseren op een louter kwantitatieve drempel voor het voorhanden houden van producten.

Door uitdrukkelijk minimumdrempels vast te stellen voor verschillende afzonderlijke categorieën tabaksproducten, staat de richtlijn de lidstaten overigens toe om, zonder onderscheid, drempels vast te stellen voor het gewicht van de voorhanden gehouden tabaksproducten, doch uitsluitend onder de voorwaarde dat elk van die minimumdrempels wordt gerespecteerd.

Tot slot moeten, daar artikel 9, lid 2, van de richtlijn beoogt te preciseren onder welke voorwaarden de accijns door degene die de producten voorhanden houdt, verschuldigd wordt in de zin van lid 1, tweede alinea, van dat artikel, de in artikel 9, lid 2, tweede alinea, voorziene indicatieve minimumdrempels worden geacht te gelden voor die houder en, dus, per persoon van toepassing te zijn.

(cf. punten 16, 17, 22, 23, 30 en dictum)
Artikel 10 van verordening nr. 178/2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan het publiek kan worden geïnformeerd, met vermelding van de naam van het levensmiddel en die van het bedrijf onder de naam of handelsnaam waarvan het levensmiddel is geproduceerd, bewerkt of in de handel gebracht, indien een dergelijk levensmiddel niet schadelijk is voor de gezondheid, maar wel ongeschikt is voor menselijke consumptie. Artikel 17, lid 2, tweede alinea, van deze verordening moet aldus worden uitgelegd dat de nationale autoriteiten het publiek daarover mogen informeren. Daarbij moeten de vereisten van artikel 7 van verordening nr. 882/2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn in acht worden genomen.

(cf. punt 37 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Verzekering ter zake van ouderdom en overlijden – Berekening van uitkeringen – Vaststelling van theoretisch bedrag – Nationale wettelijke regeling volgens welke theoretisch bedrag van ouderdomspensioen wordt vastgesteld aan de hand van gemiddelde bijdragegrondslag tijdens vast referentietijdvak – Berekening van dat bedrag voor al dan niet migrerende zelfstandige altijd op basis van bijdragegrondslagen in dat tijdvak onmiddellijk voorafgaand aan betaling van laatste bijdrage in betrokken lidstaat, zonder mogelijkheid van aanpassing om rekening te houden met uitoefening door die zelfstandige van zijn recht van vrij verkeer – Ontoelaatbaarheid

(Art. 48 VWEU; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 3, 46, lid 2, sub a, en 47, lid 1, sub g, en bijlage VI, rubriek H, punt 4)

Samenvatting

Artikel 48 VWEU, de artikelen 3, 46, lid 2, sub a, en 47, lid 1, sub g, van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en punt 4 van rubriek H van bijlage VI bij deze verordening moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat volgens welke het theoretische bedrag van het ouderdomspensioen van een al dan niet migrerende zelfstandige altijd wordt berekend op basis van de bijdragegrondslagen van deze zelfstandige in een vast referentietijdvak voorafgaand aan zijn laatste bijdragebetaling in deze staat, gedeeld door een vaste deler, waarbij noch de duur van dit tijdvak, noch deze deler mag worden aangepast om rekening te houden met het feit dat de betrokken zelfstandige zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend.

De artikelen 46, lid 2, en 47, lid 1, van verordening nr. 1408/71 moeten worden uitgelegd tegen de achtergrond van het doel van artikel 48 VWEU, dat met name inhoudt dat voor migrerende werknemers de uitoefening van hun recht van vrij verkeer niet tot vermindering van het bedrag van hun socialezekerheidsuitkeringen mag leiden.

(cf. punten 43, 52 en dictum)
na toestemming van een overheidsinstantie die toeziet op de activiteiten van de verzekeringsondernemingen en die door de betrokken verzekeringsonderneming daarom wordt verzocht, indien deze instantie vaststelt dat de toepassing van het tarief van deze onderneming, ondanks de op grond van die twee soorten indexcijfers berekende tariefaanpassingen, verlieslatend is of dreigt te worden. Een dergelijk stelsel van tariefverhoging zou verzekeringsondernemingen die zijn gevestigd in een andere lidstaat dan die welke dit stelsel heeft ingevoerd, namelijk ervan kunnen weerhouden om een bijkantoor in die lidstaat te openen of er hun producten te komen aanbieden in het kader van het vrij verrichten van diensten.

Dit stelsel kan echter worden aanvaard voor zover het tot doel heeft de consument te beschermen, hetgeen een dwingende reden van algemeen belang vormt, en meer in het bijzonder ervoor te zorgen dat de verzekerde niet te maken krijgt met een aanzienlijke en onverwachte verhoging van zijn verzekeringspremies. Het stelsel leent zich er ook toe de verwezenlijking van dit doel te waarborgen. Ten slotte, gelet enerzijds op de kenmerken van de hospitalisatieverzekering, die aan vrij jonge verzekerden weliswaar tegen lage tarieven kan worden aangeboden, maar die wordt gekenmerkt door almaar hogere tarieven naarmate de verzekerden ouder zijn en meer kosten voor de verzekeraar meebrengen, en aangezien een dergelijk stelsel anderzijds verzekeringsondernemingen niet verbiedt om vrij de basispremie vast te stellen en de met het toezicht op verzekeringsondernemingen belaste overheidsinstantie toestaat een verzekeringsonderneming op haar verzoek toe te staan maatregelen te nemen om haar tarieven in evenwicht te brengen wanneer deze verlieslatend zijn of dreigen te worden, gaat het stelsel niet verder dan noodzakelijk voor de verwezenlijking van die doelstelling, voor zover er geen minder ingrijpende maatregel bestaat waarmee onder dezelfde voorwaarden het doel van bescherming van de consument kan worden verwezenlijkt.

(cf. punten 34, 37, 40-47, 49 en dictum)
Zoals blijkt uit artikel 1, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet voor de toepassing van deze belasting elke prestatie normaal gesproken als onderscheiden en zelfstandig worden beschouwd. Toch moeten in bepaalde omstandigheden verschillende formeel onderscheiden prestaties, die afzonderlijk kunnen worden verricht en zodoende ieder als zodanig tot belastingheffing of tot vrijstelling kunnen leiden, worden beschouwd als één enkele handeling wanneer zij niet zelfstandig zijn. Er is met name sprake van één enkele prestatie wanneer twee of meer elementen of handelingen die de belastingplichtige levert of verricht, zo nauw met elkaar verbonden zijn dat zij objectief gezien één enkele ondeelbare economische prestatie vormen, waarvan splitsing kunstmatig zou zijn. Dat is ook het geval wanneer een element of meerdere elementen moeten worden geacht de hoofdprestatie te vormen, terwijl een of meer andere elementen moeten worden beschouwd als een of meer bijkomende prestaties, die het fiscale lot van de hoofdprestatie delen. Een prestatie wordt met name als bijkomend bij een hoofdprestatie beschouwd wanneer zij voor de klanten geen doel op zich is, maar een middel om optimaal gebruik te kunnen maken van de hoofdprestatie van de dienstverrichter.

In beginsel is dit niet het geval met de verzekering van een goed dat wordt geleased en met de leasingdienst zelf. Hoewel dankzij de verzekering van het geleasede goed de risico’s die de leasingnemer loopt, normaliter kleiner worden vergeleken met een situatie waarin geen dergelijke verzekering wordt genomen, vloeit deze omstandigheid voort uit de aard zelf van de verzekering. Deze omstandigheid impliceert op zich niet dat deze verzekering bijkomend is bij de leasingdienst waarmee zij samengaat. Hoewel deze verzekering die via de leasinggever aan de leasingnemer wordt verstrekt, het genot van de leasingdienst vergemakkelijkt, vormt zij voor de leasingnemer immers hoofdzakelijk een doel op zich en is zij niet alleen een middel om deze dienst voor hem zo aantrekkelijk mogelijk te maken.

(cf. punten 29, 30, 41, 42, 48, 50, dictum 1)
Artikel 203 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de op een factuur vermelde belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is door de persoon die deze belasting op de factuur heeft vermeld, ongeacht of daadwerkelijk een belastbare handeling is verricht.

De in dat artikel 203 vervatte verplichting, die beoogt het gevaar uit te schakelen dat als gevolg van het in de artikelen 167 en volgende van deze richtlijn voorziene recht op aftrek belastinginkomsten verloren gaan, wordt echter beperkt door de mogelijkheid, die de lidstaten in hun nationale rechtsorde moeten opnemen, om, wanneer de opsteller van de factuur het bewijs van zijn goede trouw levert of tijdig het gevaar voor verlies van belastinginkomsten geheel heeft uitgeschakeld, alle ten onrechte gefactureerde belasting te herzien.

Bovendien moet de belastingdienst, voor zover de opsteller van een factuur zich niet beroept op één van de gevallen waarin herziening van ten onrechte gefactureerde belasting over de toegevoegde waarde mogelijk is, tijdens een belastingcontrole bij deze opsteller niet nagaan of deze opsteller voor de gefactureerde en aangegeven belasting over de toegevoegde waarde daadwerkelijk belastbare handelingen heeft verricht.

Datzelfde artikel 203 moet aldus worden uitgelegd dat uit het feit alleen dat de belastingdienst in een aan de opsteller van deze factuur gerichte navorderingsaanslag de door deze opsteller aangegeven belasting over de toegevoegde waarde niet heeft gecorrigeerd, niet kan worden afgeleid dat deze dienst heeft erkend dat voor deze factuur daadwerkelijk een belastbare handeling is verricht.

Het recht van de Unie sluit echter niet uit dat de bevoegde dienst controleert of de door een belastingplichtige gefactureerde handelingen daadwerkelijk zijn verricht en in voorkomend geval de uit de aangiften van de belastingplichtige voortvloeiende belastingschuld herziet. Het resultaat van een dergelijke controle vormt, zoals de aangifte en de betaling door de opsteller van de factuur van de in rekening gebrachte belasting over de toegevoegde waarde, een element dat de nationale rechter in aanmerking moet nemen bij de beoordeling of een belastbare handeling is verricht waarvoor de ontvanger van een factuur in een concreet geval recht op aftrek heeft.

(cf. punten 36, 37, 39, 41, 42, dictum 1)