ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6)

Indien het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt en de wetten van de lidstaat de verplichting tot betaling van de belasting over de toegevoegde waarde bij invoer van goederen doorgaans verbinden aan de procedure voor het in het vrije verkeer brengen van de goederen, moeten de artikelen 201, 202 en 205 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde dan aldus worden uitgelegd dat de lidstaat verplicht is alle personen die in het concrete geval overeenkomstig het bepaalde in verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek kunnen worden geacht tot betaling van de douaneschuld gehouden te zijn, hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de betaling van de belasting over de toegevoegde waarde?
1.

Het Gerecht heeft bij de uitlegging en toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting wat de begrippen „onderneming” en „selectief voordeel” betreft, heeft de motiveringsplicht onjuist uitgelegd en toegepast, en heeft ten aanzien van de selectiviteit een onjuiste voorstelling gegeven van de inhoud van het litigieuze besluit. — Het Gerecht heeft blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en een onjuiste voorstelling gegeven van de inhoud van het besluit doordat er sprake is van onjuiste uitlegging van de selectiviteit van een belastingvoordeel dat alleen geldt voor uit economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) en hun leden bestaande ondernemingen die bepaalde economische activiteiten verrichten, en doordat de motivering onjuist is beoordeeld. — Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het selectieve voordeel dat voortvloeit uit het feit dat de nationale belastingdienst discretionaire bevoegdheid heeft. — Het Gerecht heeft bij de uitlegging van het begrip „selectiviteit” blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat er van selectiviteit geen sprake is bij een maatregel die alleen geldt voor belastingplichtigen die bepaalde investeringen doen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 3 februari 2016 — The Shirtmakers BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-59/16)

(2016/C 145/25)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: The Shirtmakers BV

Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Dient artikel 32, lid 1, letter e, onder i, van het Communautair douanewetboek aldus te worden uitgelegd dat onder het begrip „kosten van vervoer” moet worden verstaan de door feitelijke vervoerders van de ingevoerde goederen in rekening gebrachte bedragen, ook ingeval deze vervoerders die bedragen niet rechtstreeks in rekening hebben gebracht aan de koper van de ingevoerde goederen maar aan een andere marktdeelnemer, die ten behoeve van de koper van de ingevoerde goederen de vervoerovereenkomsten met feitelijke vervoerders heeft gesloten en die in verband met zijn bemoeienis met het doen verrichten van het vervoer hogere bedragen aan die koper in rekening heeft gebracht?
1)

Brengt het „bewijs” dat volgens artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 (1) moet worden geleverd door diegene die voordeel heeft getrokken uit een voor de gezamenlijke schuldeisers nadelige handeling, om zich ertegen te verzetten dat die handeling wordt bestreden volgens de bepalingen van de lex fori concursus, de verplichting mee om een procedurele exceptie in de strikte zin op te werpen binnen de in het procesrecht van de lex fori gestelde termijnen, door een beroep te doen op de in de verordening neergelegde uitsluitingsgrond en te bewijzen dat aan de twee in die bepaling gestelde voorwaarden is voldaan? of is artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 van toepassing wanneer de belanghebbende partij in de loop van het geding om de toepassing ervan heeft verzocht, zelfs buiten de termijnen die voor procedurele excepties in het procesrecht van de lex fori zijn gesteld, of ook ambtshalve, mits de belanghebbende partij het bewijs heeft geleverd dat de nadelige handeling is onderworpen aan de lex causae van een andere lidstaat die in zijn recht niet voorziet in de mogelijkheid om de handeling in het gegeven geval te bestrijden?
3)

Kunnen, in de zaak die aan de orde is het hoofdgeding, bij de beoordeling van de vraag of „de niet-uitvoering niet terug te voeren is op omstandigheden die aan de principaal te wijten zijn” in de zin van het tweede streepje van artikel 11, lid 1, van richtlijn 86/653, a) enkel juridische omstandigheden in aanmerking worden genomen die rechtstreeks tot de beëindiging van de overeenkomst hebben geleid (zoals de beëindiging van de overeenkomst omdat de derde een daarin opgenomen contractuele verplichting niet is nagekomen); b) dan wel ook kan worden onderzocht of die juridische omstandigheden niet voortvloeiden uit de gedragingen van de principaal in diens rechtspositie ten opzichte van die derde welke ertoe hebben geleid dat de derde zijn vertrouwen in de principaal heeft verloren en hij daardoor een in de overeenkomst met de principaal opgenomen contractuele verplichting niet is nagekomen?
3)

Is het, indien bovenstaande uitleggingen niet verenigbaar kunnen worden geacht met de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13, in strijd met het vereiste van goede trouw wanneer in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument bedingen betreffende het hoofdvoorwerp van de overeenkomst worden opgenomen die onvoldoende duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd, of moet een dergelijke schending van het beginsel van goede trouw worden getoetst aan andere criteria? Welke omstandigheden moet de nationale rechter in dat laatste geval in de beschouwing betrekken om, wanneer hij vaststelt dat een beding dat het hoofdvoorwerp van de overeenkomst beschrijft onduidelijk en onbegrijpelijk is geformuleerd, te kunnen concluderen dat het beginsel van goede trouw niet wordt geschonden? Meer in het bijzonder, kan een van die omstandigheden hierin bestaan dat uit een nationale regeling met de rang van wet of reglement in abstracto de geldigheid van een dergelijk „minimumrentebeding” voortvloeit?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 111/17

Hogere voorziening ingesteld op 19 februari 2016 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 december 2015 in zaak T-512/12, Front Polisario/Raad

(Zaak C-104/16 P)

(2016/C 111/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. de Elera-San Miguel Hurtado en A. Westerhof Löfflerová, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario), Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht in zaak T-512/12 vernietigen;

— definitief uitspraak doen over de punten waarop de onderhavige hogere voorziening betrekking heeft en het door Front Polisario („verzoeker”) ingestelde beroep tot nietigverklaring van de bestreden handeling verwerpen; en

— verzoeker verwijzen in de door de Raad in eerste aanleg en in het kader van de onderhavige hogere voorziening gemaakte kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de Raad meerdere middelen aan die zijn ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting.

In de eerste plaats stelt de Raad dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat verzoeker bevoegd was om beroep in te stellen bij de Unierechter.

In de tweede plaats stelt de Raad dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat verzoeker rechtstreeks en individueel werd geraakt door het nietig verklaarde besluit.

In de derde plaats verwijt de Raad het Gerecht blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de door hem uitgesproken nietigverklaring te baseren op een middel dat door verzoeker niet was aangevoerd en waartegen de Raad zich niet heeft kunnen verdedigen.

In de vierde plaats verwijt de Raad het Gerecht blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat de Raad, alvorens het nietig verklaarde besluit vast te stellen, gehouden was te onderzoeken welke impact de productieactiviteiten van de producten waarop de door de bij het nietig verklaarde besluit gesloten overeenkomst van toepassing is, zouden kunnen hebben op de grondrechten van de bevolking van de Westelijke Sahara.

In de vijfde plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat de Raad, alvorens het nietig verklaarde besluit vast te stellen, gehouden was te beoordelen of er aanwijzingen bestonden dat er onder de bij dat besluit gesloten overeenkomst exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen van het onder het Marokkaans toezicht bevindende territorium van de Westelijke Sahara plaatsvond die ten koste zou kunnen gaan van zijn inwoners en een inbreuk zou kunnen maken op hun grondrechten.

Ten slotte stelt de Raad dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het bestreden besluit gedeeltelijk nietig te verklaren waardoor de kern van dat besluit wordt gewijzigd.
1)

Sluit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie Commissie/Italië, C-465/05, EU:C:2007:781, waarbij het Hof heeft geoordeeld dat de Italiaanse Staat de krachtens de artikelen 43 en 49 EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, door te bepalen dat: a) de activiteit van particuliere bewaker enkel kan worden uitgeoefend na voorafgaande aflegging van een eed van trouw aan de Italiaanse Republiek; b) de activiteit van particuliere beveiliging slechts door een in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichter kan worden uitgeoefend na afgifte van een territoriaal beperkte vergunning door de Prefetto (prefect), zonder dat daarbij rekening wordt gehouden met de verplichtingen waaraan de dienstverrichter reeds in zijn lidstaat van oorsprong is onderworpen; c) bedoelde vergunning een beperkte territoriale geldigheid heeft en dat bij de afgifte ervan rekening wordt gehouden met het aantal en de omvang van de in het betrokken gebied reeds actieve ondernemingen op het gebied van de particuliere beveiliging; d) particuliere beveiligingsbedrijven een vestiging moeten hebben in iedere provincie waarin zij werkzaam zijn; e) het personeel van de ondernemingen individuele toestemming moet hebben verkregen om als particuliere bewaker werkzaam te zijn, zonder dat daarbij rekening wordt gehouden met de controles en verificaties die reeds in de lidstaat van oorsprong zijn verricht; f) beveiligingsbedrijven slechts een vergunning kunnen verkrijgen indien zij een minimum- en/of maximumpersoneelsbezetting hebben; g) deze ondernemingen een waarborgsom moeten storten bij de Cassa deposito e prestiti, en h) de prijzen van de diensten op het gebied van de particuliere beveiliging in de vergunning van de prefect worden vastgesteld, waarbij de prijzen enkel binnen een van tevoren vastgestelde marge mogen schommelen op zich uit dat de provinciale met de openbare orde belaste dienst (Questore) bevoegd is om de bestreden dienstvoorschriften op te leggen die het inzetten van een minimumaantal agenten (twee) verplichten voor de opdrachten betreffende bepaalde diensten?
2)

Indien dit het geval is, is dat dan zo in één of alle van de volgende omstandigheden: bijvoorbeeld wanneer de uitvoerende lidstaat de gezochte persoon door omstandigheden buiten de macht van enige lidstaat al niet binnen de in lid 2 gestelde termijn heeft kunnen overleveren, waarna een nieuwe datum voor de overlevering wordt overeengekomen en i) is vastgesteld dat van dergelijke omstandigheden nog steeds sprake is, of ii) nadat aan dergelijke omstandigheden een einde is gekomen, is vastgesteld dat er opnieuw sprake van is, of iii) nadat aan dergelijke omstandigheden een einde is gekomen, andere van dergelijke omstandigheden zich hebben voorgedaan die hebben verhinderd, of waarschijnlijk zullen verhinderen, dat de gezochte persoon binnen de vereiste termijn voor die nieuwe datum voor de overlevering zal worden overgeleverd?
3.

Als derde middel in hogere voorziening voert rekwirant aan dat artikel 15, lid 1, onder a), van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (hierna: „verordening”) (1) in verschillende opzichten rechtens onjuist is uitgelegd en toegepast. Allereerst heeft het Gerecht bij het in het kader van artikel 15, lid 1, onder a), van de verordening vereiste onderzoek van het onderscheidend vermogen van het bestreden merk, de rechtspraak van het Hof inzake de beoordeling van het onderscheidend vermogen van driedimensionale merken bestaande in de vorm van de waar niet gevolgd. In strijd met de rechtspraak van het Hof heeft het Gerecht de in dit opzicht vereiste vergelijking van het bestreden merk met de in de sector gebruikelijke vormen van kachels niet verricht. Voorts heeft het Gerecht vastgesteld dat de eventuele functionaliteit van de vorm van het bestreden merk niet relevant was voor de beoordeling van het onderscheidend vermogen ervan. Bijgevolg heeft het Gerecht schending begaan van het erkende beginsel dat bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen rekening moet worden gehouden met alle relevante omstandigheden van het concrete geval. Ten slotte heeft het Gerecht de rechtspraak van het Hof inzake het gebruik van een ingeschreven merk als onderdeel van een samengesteld merk, welk gebruik de rechten van de merkhouder in stand houdt, niet gevolgd. Het Gerecht heeft het in dit opzicht voldoende geacht dat het als onderdeel van een samengesteld merk gebruikte merk verder wordt herkend als een aanduiding van de herkomst. Het Gerecht is er bijgevolg aan voorbijgegaan dat volgens de duidelijke bewoordingen van artikel 15, lid 1, onder a), van de verordening en de rechtspraak van het Hof, steeds verder moet worden onderzocht of het onderscheidend vermogen van het ingeschreven merk wordt beïnvloed. Het Gerecht heeft dit niet onderzocht.
2)

Wanneer artikel 5, punt 1, van verordening nr. 44/2001 van toepassing is: Is bij personenvervoer op een uit meerdere vluchten bestaande vliegverbinding zonder noemenswaardig oponthoud op de overstapluchthavens de plaats van vertrek van het eerste deeltraject te beschouwen als plaats van uitvoering in de zin van artikel 5, punt 1. b), tweede streepje, van verordening nr. 44/2001, ook wanneer de vliegverbinding door verschillende luchtvaartmaatschappijen is uitgevoerd en de vordering is gericht tegen de uitvoerende luchtvaartmaatschappij voor een ander deeltraject, dat langdurige vertraging heeft opgelopen?
2)

Moet artikel 33, lid 2, van verordening (EG) nr. 2038/1999 van de Raad van 13 september 1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker — in het bijzonder tegen de achtergrond van het arrest van 27 september 2012, Zuckerfabrick Jülich (C-113/10, C-147/10 en C-234/10) — aldus worden uitgelegd dat de overdrachten waarmee rekening moet worden gehouden (als debet- of creditfactor) bij de algemene berekening van de heffingen op de productie, voor alle categorieën uitgevoerde suiker moeten worden berekend als de som van alle reële uitgaven gedeeld door de som van de werkelijk uitgevoerde hoeveelheden, ongeacht of voor die hoeveelheden daadwerkelijk restituties bij uitvoer zijn betaald?
1)

in de situatie dat een onderdaan van een derde land krachtens artikel 8, derde lid, aanhef en onder e, van deze richtlijn in bewaring is gesteld en krachtens artikel 9 van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB L 180, blz. 60) het recht heeft om een in een lidstaat te mogen blijven totdat in eerste aanleg een beslissing op zijn asielverzoek is genomen, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 27/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Verenigd Koninkrijk) op 13 november 2015 — The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

(Zaak C-591/15)

(2016/C 027/22)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited

Verwerende partijen: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

Prejudiciële vragen

1) Voor de toepassing van artikel 56 VWEU en in het licht van de constitutionele verhouding tussen Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk: 1.1. moeten Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk voor de toepassing van het recht van de Europese Unie worden beschouwd als delen van één lidstaat, zodat artikel 56 VWEU niet van toepassing is, tenzij voor zover het van toepassing kan zijn op een interne maatregel? Of 1.2. heeft Gibraltar, gelet op artikel 355, lid 3, VWEU, binnen de EU de constitutionele status van een ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk autonoom grondgebied, zodat de verstrekking van diensten tussen Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk in het kader van artikel 56 VWEU moet worden beschouwd als handelsverkeer binnen de Unie? Of 1.3. moet Gibraltar worden beschouwd als een derde land of gebied, zodat het Unierecht enkel geldt voor de handel tussen beide in gevallen waarin het Unierecht gevolgen heeft tussen een lidstaat en een derde staat? Of 1.4. moet de constitutionele verhouding tussen Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk nog anders worden gekwalificeerd met het oog op artikel 56 VWEU?

2) Beperken nationale belastingmaatregelen met kenmerken zoals die van de nieuwe belastingregeling het recht op vrije dienstverrichting in de zin van artikel 56 VWEU?
b.

Is daarbij nog van belang dat de betrokkene in het volgende jaar tweemaal en in de daarop volgende drie jaren telkens eenmaal gedurende een periode van ongeveer één tot twee weken in dezelfde andere lidstaat in loondienst heeft gewerkt, zonder dat in Nederland sprake was van onbetaald verlof?
1)

Moet artikel 96, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus worden uitgelegd dat niet alleen degene die met de verkoper een overeenkomst voor het vervoer van de goederen heeft gesloten (contractuele of hoofdvervoerder) als vervoerder van de goederen moet worden aangemerkt, maar ook degene die het vervoer geheel of gedeeltelijk verricht uit hoofde van een andere, met de contractuele of hoofdvervoerder gesloten vervoerovereenkomst (ondervervoerder)?
5)

En is het, ingeval een consument verzet tegen de executie aantekent op grond van het oneerlijke karakter van een beding in een consumentenovereenkomst dat de grondslag vormt voor de executie of op basis waarvan het verschuldigde bedrag is vastgesteld, verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] dat het risico van ernstige verstoringen van de economische openbare orde wordt beoordeeld in het licht van de economische gevolgen die het zou hebben als een groot aantal consumenten een individuele vordering of verzet tegen de executie zouden instellen op grond van het oneerlijke karakter van het beding? Of moet dat risico integendeel worden beoordeeld aan de hand van de economische gevolgen van een specifieke verzetprocedure die wordt ingeleid door de geëxecuteerde consument?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/11

Beroep ingesteld op 30 oktober 2015 — Europese Commissie/Republiek Malta

(Zaak C-557/15)

(2016/C 007/18)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Hermes, K. Mifsud-Bonnici, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Malta, door een afwijkende regeling vast te stellen op grond waarvan zeven soorten wilde vinken (Chaffinch Fringilla coelebs, Linnet Carduelis cannabina, Goldfinch Carduelis carduelis, Greenfinch Carduelis chloris, Hawfinch Coccothraustes coccothraustes, Serin Serinus serinus en Siskin Carduelis spinus) levend mogen worden gevangen, de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 5, onder a) en e), en artikel 8, lid 1, in samenhang met bijlage IV, punt a), juncto artikel 9, lid 1, van richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (1), niet is nagekomen;

— de Republiek Malta verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Malta heeft in 2014 een afwijkende regeling ingevoerd op grond waarvan het vangen van zeven soorten wilde vinken was toegestaan en waarbij toestemming werd gegeven voor vangstseizoenen in 2014 en 2015.

Richtlijn 2009/147 verplicht de lidstaten om het vangen en houden van wilde vogels die niet in bijlage II zijn genoemd, zoals de betrokken vinken, te verbieden, alsmede het vangen van wilde vogels via niet-selectieve methodes als vallen of netten. Van die verboden kan slechts onder de strikte voorwaarden van artikel 9 van de richtlijn worden afgeweken.

Volgens de Commissie is Malta’s afwijkende regeling die het vangen van de zeven vinkensoorten toestaat, in strijd met de artikelen 5, onder a) en e), en 8, lid 1, in samenhang met bijlage IV, punt a), van de richtlijn

De Commissie is van mening dat Malta niet heeft aangetoond dat is voldaan aan de in artikel 9, lid 1, van de richtlijn gestelde voorwaarden voor een afwijking. In de eerste plaats heeft Malta niet aangetoond dat er geen andere bevredigende oplossing bestaat in de zin van artikel 9, lid 1, van de richtlijn. In de tweede plaats heeft Malta geen motivering gegeven voor het gestelde ontbreken van andere bevredigende oplossingen. In de derde plaats heeft Malta niet aangetoond dat de toegestane activiteit een vorm van „verstandig gebruik” is in de zin van artikel 9, lid 1, onder c), van de richtlijn. In de vierde plaats heeft Malta niet aangetoond dat is voldaan aan de voorwaarde van artikel 9, lid 1, onder c), van de richtlijn dat de afwijking enkel „kleine hoeveelheden” vogels betreft. In de vijfde plaats heeft Malta niet bewezen dat de toestemming onder „strikt gecontroleerde omstandigheden” gebeurt, zoals is vereist in artikel 9, lid 1, onder c), van de richtlijn.

(1) PB L 20, blz. 7.
1)

Dient artikel 7, eerste alinea, eerste streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad [EEG-Turkije] van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie aldus te worden uitgelegd dat aan de feitelijke voorwaarden voor de toepassing van die bepaling ook is voldaan wanneer aan het driejarige rechtmatige verblijf van het gezinslid samen met een tot de legale arbeidsmarkt behorende Turkse werknemer een periode is voorafgegaan waarin de gezinshereniger na de toegestane gezinshereniging in de zin van die bepaling de legale arbeidsmarkt van de betreffende lidstaat had verlaten?