ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 8 van richtlijn 2001/18, met het opschrift „Procedure voor wijzigingen en nieuwe informatie”, bepaalt:

„1. Indien er nadat de bevoegde instantie schriftelijk toestemming heeft verleend sprake is van een wijziging of onbedoelde verandering in de doelbewuste introductie van een GGO of een combinatie van GGO’s, die gevolgen kan hebben voor de risico’s voor de gezondheid van de mens en het milieu, of indien nieuwe informatie over die risico’s aan het licht komt hetzij tijdens de bestudering van de kennisgeving door de bevoegde instantie van een lidstaat hetzij nadat die instantie schriftelijke toestemming heeft gegeven, dient de kennisgever onmiddellijk:

a) de nodige maatregelen te nemen om de volksgezondheid en het milieu te beschermen;

b) de bevoegde instantie vooraf op de hoogte te stellen van de wijziging, dan wel zodra de onbedoelde verandering bekend is of nieuwe informatie beschikbaar is;

c) de in de kennisgeving genoemde maatregelen te herzien.

2. Indien de in lid 1 bedoelde bevoegde instantie de beschikking krijgt over informatie die significante gevolgen kan hebben aangaande de risico’s voor de volksgezondheid en het milieu, of onder de in lid 1 genoemde omstandigheden, evalueert de bevoegde instantie die informatie en stelt zij die voor het publiek beschikbaar. Zij kan de kennisgever ertoe verplichten de omstandigheden van de doelbewuste introductie te wijzigen of deze op te schorten dan wel te beëindigen, en informeert het publiek daarover.”
29.

Blijkens het TNO-rapport waren in ieder geval de deskundigen van de Commissie op de hoogte van de nieuwere gegevens over de luchtkwaliteit in Nederland in 2004. In punt 44 van het bestreden arrest citeert het Gerecht dit rapport als volgt: „A preliminary submission by the Netherlands on exceedances in 2004 gives a picture that is different from 2003: in all zones at least one of the [limit values plus margin of tolerance] for PM10 is exceeded.”
30.

Anders en aanzienlijk ingewikkelder en mogelijk lastig te beantwoorden zou de vraag van de nationale rechter zijn of een centraal systeem van gegevensverwerking dat van toepassing is op alle ingezetenen van Duitsland, verenigbaar is met het vereiste van artikel 7, sub e, van richtlijn 95/46. De noodzaak van een dergelijk systeem zou moeten worden bezien in het licht van andere algemene belangen dan het immigratiebeleid. Hierbij zou een afweging moeten worden gemaakt tussen de algemene belangen die een dergelijk centraal systeem dient, en de door de richtlijn beschermde rechten van het individu. De richtlijn beoogt weliswaar de belemmeringen voor het verkeer van persoonsgegevens op te heffen die het internationale handelsverkeer kunnen raken, maar is tegelijkertijd gericht op een hoog niveau van bescherming van persoonsgegevens in de hele Gemeenschap. Deze zorg om de bescherming van gegevens en van de persoonlijke levenssfeer is niet ondergeschikt aan het streven om het vrije verkeer van gegevens te vergemakkelijken, maar gaat gelijk op hiermee en vormt de grondslag van elke rechtmatige gegevensverwerking. Anders gezegd, in het kader van richtlijn 95/46 is gegevensbescherming niet enkel een bijverschijnsel van het handelsverkeer dat door gegevensverwerking kan worden bevorderd, maar staat op gelijke voet ermee. Dit komt tot uitdrukking in de titel van de richtlijn („betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens”), in de tweede, de tiende, de elfde en de twaalfde overweging van de considerans en, uiteraard, in de vele bepalingen die specifieke verplichtingen opleggen aan de instanties die gegevens verwerken. Voorts wordt het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer, waar het in wezen om draait bij geschillen inzake bescherming van gegevens, gewaarborgd door artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Hoe dan ook is het noch noodzakelijk, noch opportuun om in het kader van de onderhavige zaak bij deze hypothetische vraag stil te staan.
Artikel 3 van richtlijn 2005/53 bepaalt:

„1. De lidstaten moeten overeenkomstig het bepaalde in richtlijn 91/414/EEG uiterlijk op 31 augustus 2006 bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die [bepaalde chemische stoffen] als werkzame stof bevatten, naargelang van het geval wijzigen of intrekken.

Uiterlijk op die datum verifiëren zij met name dat aan de voorwaarden van bijlage I bij die richtlijn met betrekking tot [bepaalde chemische stoffen] is voldaan, met uitzondering van de voorwaarden in deel B van de teksten betreffende die werkzame stoffen, en dat de houder van de toelating in het bezit is van of toegang heeft tot een dossier dat overeenkomstig de voorwaarden van artikel 13 van die richtlijn aan de voorwaarden van bijlage II bij die richtlijn voldoet.

2. In afwijking van lid 1 voeren de lidstaten op basis van een dossier conform bijlage III bij richtlijn 91/414/EEG en rekening houdend met deel B van de tekst van bijlage I van die richtlijn wat [bepaalde chemische stoffen] betreft, overeenkomstig de uniforme beginselen in bijlage VI bij die richtlijn een nieuwe beoordeling uit voor elk toegelaten gewasbeschermingsmiddel dat [bepaalde chemische stoffen] bevat als enige werkzame stof of als een van een aantal werkzame stoffen die alle uiterlijk op 28 februari 2006 in bijlage I bij die richtlijn zijn opgenomen. Op grond van die evaluatie bepalen zij of het middel voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 1, sub b, c, d en e, van richtlijn 91/414/EEG […]”
Artikel 3 bis van de richtlijn is ingevoegd bij richtlijn 97/36. Het luidt als volgt:

„1. Iedere lidstaat kan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat onder zijn bevoegdheid vallende omroeporganisaties evenementen die door die lidstaat van aanzienlijk belang voor de samenleving worden geacht, niet op een exclusieve basis zodanig uitzenden dat een belangrijk deel van het publiek in die lidstaat dergelijke evenementen niet via rechtstreekse of uitgestelde verslaggeving op de kosteloze televisie kan volgen. In dat geval stelt de betrokken lidstaat een lijst van aangewezen nationale of niet-nationale evenementen op die hij van aanzienlijk belang voor de samenleving acht. De lidstaat doet dit te gepasten tijde op duidelijke en transparante wijze. Daarbij bepaalt de betrokken lidstaat tevens of deze evenementen via volledige of gedeeltelijke rechtstreekse verslaggeving dan wel, waar nodig of passend om objectieve redenen van openbaar belang, via volledige of gedeeltelijke uitgestelde verslaggeving beschikbaar moeten zijn.

2. De lidstaten stellen de Commissie terstond in kennis van alle maatregelen die zij krachtens lid 1 nemen of hebben genomen. Binnen een periode van drie maanden na de kennisgeving vergewist de Commissie zich ervan dat dergelijke maatregelen verenigbaar zijn met het gemeenschapsrecht en stelt zij de andere lidstaten ervan in kennis. Zij wint advies in bij het krachtens artikel 23 bis ingestelde [contact]comité[, dat bestaat uit vertegenwoordigers van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten]. Zij maakt de genomen maatregelen onverwijld bekend in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen en publiceert ten minste eenmaal per jaar de geconsolideerde lijst van door de lidstaten getroffen maatregelen.

3. De lidstaten dragen er met passende middelen in het kader van hun wetgeving zorg voor dat onder hun bevoegdheid vallende omroeporganisaties de door deze organisaties na de datum van bekendmaking van deze richtlijn verworven exclusieve rechten niet zodanig uitoefenen dat een belangrijk deel van het publiek in een andere lidstaat evenementen die door die andere lidstaat overeenkomstig de voorgaande leden zijn aangewezen, niet op de kosteloze televisie kan volgen via volledige of gedeeltelijke rechtstreekse verslaggeving dan wel, waar nodig of passend om objectieve redenen van openbaar belang, via volledige of gedeeltelijke uitgestelde verslaggeving, zoals door die andere lidstaat overeenkomstig lid 1 is bepaald.”
Artikel 7, lid 3, van richtlijn 89/48, dat een bijzondere bepaling bevat voor beroepen die worden gereglementeerd door een vereniging of organisatie [als bedoeld in artikel 1, sub d, tweede alinea, van deze richtlijn] ( 4 ), luidt als volgt:

„Indien een beroep in de ontvangende lidstaat is gereglementeerd door een vereniging of organisatie als bedoeld in artikel 1, onder d, mogen de onderdanen van de lidstaten de door die organisatie of vereniging verleende beroepstitel of de afkortingen daarvan uitsluitend gebruiken indien zij het bewijs overleggen dat zij lid van die organisatie of vereniging zijn.

Indien de vereniging of organisatie het lidmaatschap afhankelijk stelt van bepaalde kwalificaties, mag zij deze kwalificaties van onderdanen van andere lidstaten, die beschikken over een diploma als bedoeld in artikel 1, onder a, dan wel een opleidingstitel in de zin van artikel 3, onder b, slechts eisen overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, inzonderheid de artikelen 3 en 4.”
„Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Uitlegging van artikel 41, lid 1, van aanvullend protocol en artikel 13 van besluit nr. 1/80 van Associatieraad – Afschaffing van beperkingen van vrij verkeer van werknemers, vrijheid van vestiging en vrij verrichten van diensten – Standstillbepalingen – Rechtstreekse werking – Draagwijdte – Wettelijke regeling van lidstaat op grond waarvan arbeidsvergunning is vereist in sector internationaal goederenvervoer over weg”
„Prejudiciële verwijzing van het Verwaltungsgerichtshof – Uitlegging van artikel 17 van richtlijn 77/388/EEG: Zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag – Nationale wettelijke regeling op grond waarvan het eigen gebruik in de betrokken lidstaat van in een andere lidstaat geleasde voertuigen aan BTW is onderworpen wanneer de onderneming in de lidstaat van de lessor recht heeft op aftrek van de vooruitbetaalde belasting”
Conclusie van advocaat-generaal Tizzano van 20 juni 2002. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 1999/28/EG. - Zaak C-328/01.



Jurisprudentie 2002 bladzijde I-08827



Conclusie van de advocaat generaal

1. Bij verzoekschrift, neergelegd op 30 augustus 2001, heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen verzocht vast te stellen dat Ierland, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 1999/28/EG van de Commissie van 21 april 1999 tot wijziging van de bijlage bij richtlijn 92/14/EEG van de Raad betreffende de beperking van de exploitatie van de vliegtuigen van bijlage 16 van het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart, boekdeel 1, deel 2, hoofdstuk 2, tweede uitgave (PB L 118, blz. 53), of althans door deze bepalingen niet ter kennis van de Commissie te brengen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. Volgens artikel 2, lid 1, van richtlijn 1999/28/EG doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 september 1999 aan deze richtlijn te voldoen, en stellen zij de Commissie hiervan onverwijld in kennis. In repliek heeft Ierland toegegeven de uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen nog niet te zijn nagekomen en alleen gesteld dat de nodige uitvoeringsbepalingen op het punt staan te worden vastgesteld.

3. Aangezien de door de Commissie gestelde niet-nakoming bij de afloop van de termijn van het met redenen omkleed advies nog steeds bestond, moet het beroep mijns inziens gegrond worden verklaard en Ierland overeenkomstig verzoeksters vordering in de kosten worden verwezen.

Conclusie

4. Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat Ierland, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 1999/28/EG van de Commissie van 21 april 1999 tot wijziging van de bijlage bij richtlijn 92/14/EEG van de Raad betreffende de beperking van de exploitatie van de vliegtuigen van bijlage 16 van het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart, boekdeel 1, deel 2, hoofdstuk 2, tweede uitgave, of althans door deze bepalingen niet ter kennis van de Commissie te brengen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) Ierland te verwijzen in de kosten.
7.

Artikel 207 bevat specifieke voorschriften voor voertuigen die in het buitenland zijn ingeschreven of die een EE-nummerplaat dragen: „1. Wanneer een overtreding van een bepaling van de onderhavige codice waarop een administratieve geldboete staat, wordt begaan met een voertuig dat in het buitenland is ingeschreven of dat een EE-nummerplaat draagt, kan de overtreder de verbalisant onmiddellijk het in artikel 202 bedoelde verminderde bedrag betalen. De verbalisant legt zijn kantoor of zijn dienst het procesverbaal en het geïnde bedrag voor en verstrekt de overtreder een kwitantie, waarbij hij op de kopie van het procesverbaal, die hij de overtreder overhandigt, melding maakt van de betaling. 2. Indien de overtreder, om welke reden ook, geen gebruik maakt van de mogelijkheid om het verminderde bedrag te betalen, is hij verplicht de verbalisant een waarborgsom te betalen ten belope van de helft van de maximale geldboete voor de overtreding die hij heeft begaan. In de plaats van betaling van de genoemde waarborgsom kan de overtreder als waarborg voor de verschuldigde bedragen een passende fidejussio verstrekken. In het procesverbaal wordt melding gemaakt van de betaling van de waarborgsom of de verstrekking van een fidejussio. De waarborgsom of de fidejussio wordt neergelegd bij het kantoor of de dienst waartoe de verbalisant behoort. 3. Indien geen waarborgsom wordt betaald of geen fidejussio als bedoeld in lid 2 wordt verstrekt, trekt de verbalisant als conservatoire maatregel het rijbewijs van de betrokkene onmiddellijk in. Indien de betrokkene geen rijbewijs heeft, wordt het voertuig in beslag genomen zolang aan een van de in lid 2 bedoelde verplichtingen niet is voldaan, doch niet langer dan 60 dagen. 4. De bepalingen van het onderhavige artikel gelden niet voor voertuigen die het eigendom zijn van Italiaanse staatsburgers die in de gemeente Campione d'Italia woonachtig zijn.”
5.

Bij brief van 16 oktober 1998 heeft de Commissie de Italiaanse Republiek in de gelegenheid gesteld haar opmerkingen over deze afwijking te maken, wat zij bij brief van 23 december 1998 van haar Permanente Vertegenwoordiging heeft gedaan. In deze brief erkenden de Italiaanse autoriteiten dat artikel 28 van wet nr. 128 in strijd is met de gemeenschapsregeling inzake cosmetische producten, en zegden zij toe om het probleem op te lossen door vaststelling van een nieuwe wet, die reeds in voorbereiding was.
5.

Ingevolge artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voorzover dit is gevorderd. Aangezien het Verenigd Koninkrijk in het ongelijk is gesteld, moet het overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten worden verwezen.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 5 juli 2001. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijnen 96/49/EG en 96/87/EG. - Zaak C-370/00.



Jurisprudentie 2001 bladzijde I-06329



Conclusie van de advocaat generaal

1. In deze zaak verzoekt de Commissie het Hof krachtens artikel 226 EG vast te stellen dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 96/49/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor, en aan richtlijn 96/87/EG van de Commissie van 13 december 1996 tot aanpassing aan de technische vooruitgang van richtlijn 96/49, of in elk geval door de Commissie niet in kennis te stellen van die maatregelen, de krachtens die richtlijnen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. In zijn verweerschrift betwist Ierland de grief van de Commissie niet, maar stelt het, dat een ontwerp-regeling ter uitvoering van de richtlijnen in voorbereiding is.

Conclusie

3. Ik geef het Hof in overweging:

1) te verklaren dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 96/49/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor, en aan richtlijn 96/87/EG van de Commissie van 13 december 1996 tot aanpassing aan de technische vooruitgang van richtlijn 96/49, de krachtens die richtlijnen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) Ierland te verwijzen in de kosten.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 18 januari 2001. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek. - Niet-nakoming - Niet-betwiste niet-nakoming - Richtlijn 73/23/EEG - Elektrische warmwatertoestellen - Niet in de richtlijn voorziene eisen. - Zaak C-100/00.



Jurisprudentie 2001 bladzijde I-02785



Conclusie van de advocaat generaal

1. In deze zaak verzoekt de Commissie het Hof krachtens artikel 226 EG vast te stellen, dat de Italiaanse Republiek de krachtens het gemeenschapsrecht op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door voor warmwatervoorraadtoestellen veiligheidsvoorschriften vast te stellen die niet worden voorgeschreven door richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der lidstaten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen, en daarmee het vermoeden van conformiteit met de veiligheidsvoorschriften te onthouden aan producten die zijn vervaardigd overeenkomstig de EN 60335-2-21-norm.

2. Het bezwaar van de Commissie komt erop neer, dat Italië eist dat warmwatervoorraadtoestellen worden voorzien van een mechanisme dat ervoor zorgt dat de stroomtoevoer wordt afgesloten wanneer het water een temperatuur van 100 ° C bereikt, terwijl volgens de communautaire regeling een maximum van 130 ° C is toegestaan.

3. De Italiaanse regering betwist de niet-nakoming niet en verklaart, dat zij deze zo snel mogelijk zal trachten te beëindigen.

Conclusie

4. Ik geef het Hof dan ook in overweging:

1) te verklaren dat de Italiaanse Republiek de krachtens het gemeenschapsrecht op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door voor warmwatervoorraadtoestellen veiligheidsvoorschriften vast te stellen die niet worden voorgeschreven door richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der lidstaten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen, en daarmee het vermoeden van conformiteit met de veiligheidsvoorschriften te onthouden aan producten die zijn vervaardigd overeenkomstig de EN 60335-2-21-norm;

2) de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.
De ondernemingen die op basis van leer- en werkervaringsovereenkomsten werknemers in dienst nemen, komen voor de duur van de overeenkomsten in aanmerking voor vermindering van de socialezekerheidsbijdragen: 25 % voor de ondernemingen die gevestigd zijn in regio's buiten de Mezzogiorno; 40 % voor in de regio's buiten de Mezzogiorno gevestigde ondernemingen uit de sectoren handel en toerisme met minder dan 15 werknemers; en een volledige vrijstelling voor ambachtelijke ondernemingen en voor ondernemingen in gebieden met een werkloosheid die hoger is dan het nationale gemiddelde. Om voor deze verminderingen in aanmerking te komen, mogen de werkgevers in de voorafgaande twaalf maanden geen personeelsinkrimpingen hebben doorgevoerd,

behalve wanneer het de indienstneming van werknemers met een andere opleiding betreft. Bovendien moeten de werkgevers minstens 60 % van de werknemers van wie de leer- en werkovereenkomst in de voorafgaande 24 maanden is verstreken, in dienst hebben gehouden. Wat de leer- en werkervaringsovereenkomst van het tweede type betreft, is de toekenning van deze voordelen bovendien afhankelijk van de omzetting van deze overeenkomst in een overeenkomst van onbepaalde duur. De verminderingen worden pas na deze omzetting van kracht voor een periode gelijk aan de duur van de leer- en werkervaringsovereenkomst.
173.

Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging, te beslissen als volgt: 1. De Italiaanse Republiek is, door de navolgende bepalingen te handhaven: — artikel 2, eerste alinea, van regio decreto-legge nr. 454 van 29 januari 1934; — artikel 2, eerste alinea, van decreto del Presidente della Repubblica nr. 7 van 15 januari 1972; — artikel 2, leden 4, 6 en 7, van decreto del Presidente della Repubblica nr. 390 van 18 april 1994; — artikel 4 van legge regionale della Liguria nr. 40 van 14 juli 1978; — artikel 6, leden 1, sub e, f, g en h, en 4, en artikel 7 van legge regionale del Veneto nr. 35 van 2 augustus 1988; — artikel 4, artikel 5, zesde alinea, sub a en c, artikel 6, eerste alinea, en artikel 8, eerste en tweede alinea, van legge regionale dell'Emilia-Romagna nr. 43 van 26 mei 1980; — artikel 4, leden 1, sub c, en 2, en artikel 15, lid 3, van legge regionale della Lombardia nr. 45 van 29 april 1980; — artikelen 3, 4 en 8, laatste alinea, van legge regionale del Friuli Venezia Giulia nr. 10 van 23 februari 1981, en — artikelen 3, 5,12 en 19, eerste alinea, van legge provinciale della Provincia autonoma di Trento nr. 35 van 2 september 1978, de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 59 en volgende EG-Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 49 EG en volgende). 2. De Italiaanse Republiek is, door de navolgende bepalingen te handhaven: — artikel 3 van decreto del Presidente della Repubblica nr. 7 van 15 januari 1972; — artikel 2, sub c en d, artikel 3, sub b en c, en artikel 5, sub a, van legge regionale della Liguria nr. 12 van 3 november 1972; — artikel 8, lid 1, van legge regionale del Veneto nr. 35 van 2 augustus 1988; — de artikelen 8, tweede alinea, en 11, sub a, b, c en d, van legge regionale dell'Emilia-Romagna nr. 43 van 26 mei 1980, en — artikelen 5 en 14 van legge regionale del Friuli Venezia Giulia nr. 10 van 23 februari 1981, de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 52 en volgende EG-Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 43 EG en volgende) en de artikelen 59 en volgende EG-Verdrag. 3. Het beroep wordt voor het overige verworpen. 4. De Italiaanse Republiek wordt in de kosten verwezen.