Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming - Onderzoek van gegrondheid door Hof - In aanmerking te nemen situatie - Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn

(Art. 226 EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming - Inleidend verzoekschrift - Uiteenzetting van grieven en middelen

(Art. 226 EG)

3. Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Beoefenaars van tandheelkunde - Erkenning van diploma's en titels - Richtlijn 78/686 - Coördinatie van nationale bepalingen - Richtlijn 78/687 - Handhaving van tweede opleidingsprogramma dat toegang geeft tot beroep van tandarts - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 78/686, art. 19, en 78/687, art. 1)

4. Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Beoefenaars van tandheelkunde - Erkenning van diploma's en titels - Richtlijn 78/686 - Coördinatie van nationale bepalingen - Richtlijn 78/687 - Dubbele inschrijving in register van artsen en in register van tandartsen - Ontoelaatbaarheid - Afwijking voor lidstaat - Invloed

(Richtlijnen van de Raad 78/686, art. 19, en 78/687)

Samenvatting

1. In het kader van een krachtens artikel 226 EG ingesteld beroep strekkend tot vaststelling dat een lidstaat een met een gemeenschapsrichtlijn strijdige wettelijke regeling heeft gehandhaafd, worden de verweermogelijkheden van de betrokken lidstaat niet beperkt door het feit dat de litigieuze bepalingen strikt genomen niet konden worden gehandhaafd omdat zij na de vaststelling van de betrokken richtlijn in het nationale recht zijn ingevoerd. Enerzijds hangt het bestaan van een niet-nakoming namelijk af van het bestaan van maatregelen die bij het verstrijken van de door de Commissie in haar met redenen omklede advies gestelde termijn niet in overeenstemming zijn met het gemeenschapsrecht, zodat de datum van vaststelling van de betrokken nationale bepalingen in dit verband niet relevant is. Anderzijds is het zo, dat een lidstaat die met het gemeenschapsrecht strijdige nationale bepalingen invoert, deze bepalingen vanaf de datum van inwerkingtreding ervan handhaaft tot een eventuele wijziging of intrekking.

( cf. punten 11-12 )

2. De Commissie moet in elk krachtens artikel 226 EG ingediend verzoekschrift de exacte grieven aangeven waarover zij een uitspraak van het Hof verlangt, evenals - in elk geval summier - de juridische en feitelijke gronden waarop die grieven berusten. Wat meer in het bijzonder de verplichting betreft om de elementen rechtens aan te geven waarop de grieven van de Commissie berusten, is het niet voldoende dat de Commissie tot staving van de stelling dat de verwerende lidstaat een bepaling van gemeenschapsrecht niet in acht heeft genomen, deze bepaling enkel aanhaalt in het onderdeel van het met redenen omklede advies of van het verzoekschrift dat is gewijd aan het juridische kader, welk onderdeel louter beschrijvend is en geen bewijsfunctie heeft.

Wanneer de Commissie echter stelt dat een nationale regeling in strijd is met het stelsel, de opzet of de geest van een harmonisatierichtlijn, zonder dat de daaruit voortvloeiende schending van het gemeenschapsrecht kan worden gekoppeld aan specifieke bepalingen van die richtlijn, kan haar verzoekschrift niet enkel op deze grond niet-ontvankelijk worden geacht. In een dergelijke situatie kan het Hof evenwel enkel onderzoeken, of de betrokken nationale regeling in deze zin in strijd is met de betrokken richtlijn.

( cf. punten 20-21, 23 )

3. Een lidstaat die voorziet in een tweede opleidingsprogramma voor de toegang tot het beroep van tandarts, bestaande in een basisartsenopleiding aangevuld met een specialisatie in de tandheelkunde, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens richtlijn 78/687 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de beoefenaar der tandheelkunde.

De in artikel 1, lid 2, van richtlijn 78/687 bedoelde opleiding wordt uitdrukkelijk aangemerkt als tandheelkundige opleiding", hetgeen veronderstelt dat er een studieprogramma bestaat dat specifiek gericht is op de opleiding van beoefenaars der tandheelkunde. Het diploma waarmee het tweede studieprogramma wordt afgesloten, is geen tandartsendiploma, maar een basisartsendiploma gecombineerd met een diploma ter afronding van een specialisatie in de tandheelkunde. Een dergelijke opeenvolging van diploma's strookt niet met de eisen van richtlijn 78/687 en van richtlijn 78/686 inzake de onderlinge erkenning van de diploma's, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, welke richtlijnen beide spreken van één diploma.

Artikel 19, tweede alinea, van richtlijn 78/686, dat in het kader van de speciaal voor een lidstaat gecreëerde regeling voorziet in de erkenning, met het oog op de uitoefening van de werkzaamheden van beoefenaar der tandheelkunde, van een basisartsendiploma gecombineerd met een diploma ter afronding van een specialisatie in de tandheelkunde, verzet zich niet tegen deze uitlegging. Indien de communautaire wetgever de mogelijkheid van onderlinge erkenning van een dergelijke opleiding namelijk algemeen had willen erkennen, zou hij de onderlinge erkenning van de kwalificatie van de beroepsbeoefenaars die deze opleiding hebben genoten, niet in de vorm van een tijdelijke afwijkende maatregel hebben gegoten door hierin slechts te voorzien voor degenen die vóór 28 januari 1980 met hun artsenopleiding zijn begonnen.

( cf. punten 37-39 en dictum )

4. Indien richtlijn 78/687 buiten de in artikel 19 van richtlijn 78/686 voor lidstaten voorziene afwijkings- en overgangsregeling de mogelijkheid uitsluit om na afloop van een opleiding bestaande uit zes jaar basisartsenopleiding en drie jaar specialisatie in de tandheelkunde toegang te krijgen tot de werkzaamheden van beoefenaar der tandheelkunde in de zin van voornoemde richtlijnen, betekent dit dat zij ook de mogelijkheid uitsluit dat een persoon die slechts één van deze opleidingen heeft genoten, tegelijkertijd kan worden ingeschreven in het artsenregister en in het register van beoefenaars der tandheelkunde.

Weliswaar streven voornoemde richtlijnen naar een duidelijke scheiding van het beroep van beoefenaar der tandheelkunde en dat van arts, doch er is geen enkele aanwijzing dat de bij deze richtlijnen ingevoerde geharmoniseerde regeling tevens tot doel heeft artsen die onder artikel 19 van richtlijn 78/686 vallen, te verhinderen zich in te schrijven in het artsenregister.

Bij artikel 19 van richtlijn 78/686 is een speciale regeling gecreëerd voor een bepaalde categorie artsen wier diploma is afgegeven in Italië, namelijk artsen die weliswaar over een artsendiploma beschikken, doch die zich als hoofdwerkzaamheid in Italië hebben bezig gehouden met de uitoefening van het beroep van tandarts, teneinde de overgang na de invoering in Italië van het beroep van beoefenaar der tandheelkunde als bedoeld in voornoemde richtlijnen, te vergemakkelijken. Hiertoe schept dit artikel de verplichting voor de lidstaten om onder bepaalde voorwaarden het artsendiploma van deze categorie beroepsbeoefenaars te erkennen met het oog op de uitoefening van de werkzaamheden van beoefenaar der tandheelkunde.

De vraag of de andere lidstaten verplicht zijn de diploma's van deze beroepsbeoefenaren tevens te erkennen met het oog op de uitoefening van de werkzaamheden van arts, onafhankelijk van de inschrijving van de betrokken beroepbeoefenaren in het artsenregister, is een kwestie die moet worden geregeld in het kader van de communautaire regelgeving inzake de erkenning van diploma's, certificaten en andere artsentitels, en niet in het kader van de richtlijnen 78/686 en 78/687 betreffende de beoefenaars der tandheelkunde.

( cf. punten 48, 50-54 )