Aangaande de mogelijkheid voor de rechtverkrijgenden van een overleden ambtenaar om beroep in te stellen op basis van artikel 270 VWEU en de artikelen 90 en 91 van het Ambtenarenstatuut, heeft het Gerecht in de punten 61 tot en met 65 van het arrest Missir Mamachi di Lusignano/Commissie (T‑401/11 P, EU:T:2014:625) het volgende vastgesteld:

„61 Dat de rechtverkrijgenden van een overleden ambtenaar een beroep op grond van artikel 270 VWEU en de artikelen 90 en 91 van het [Ambtenaren]statuut kunnen, zo niet moeten, instellen ter verkrijging van de in artikel 73, lid 2, onder a), van het Statuut bedoelde uitkeringen, heeft de Unierechter weliswaar reeds erkend, zij het impliciet (arrest [Bitha/Commissie, T‑23/95, EU:T:1996:3]; arrest [Klein/Commissie, F‑32/08, EU:F:2009:3]; zie in die zin en naar analogie ook beschikking [Hotzel-Wagenknecht/Commissie, T‑145/00, EU:T:2001:164], punt 17).

62 Evenwel gaat dat betoog ten eerste slechts op voor de specifiek in artikel 73, lid 2, onder a), van het [Ambtenaren]statuut genoemde rechtverkrijgenden, namelijk de echtgenoot en de kinderen, of bij gebreke van echtgenoot en kinderen de andere nakomelingen, of bij gebreke van andere nakomelingen de bloedverwanten in opgaande lijn, of ten slotte bij gebreke van bloedverwanten in opgaande lijn de instelling zelf. Ook al wordt aangenomen dat het betoog van de Commissie slaagt wat betreft de vier kinderen [van de overleden ambtenaar], dat betoog slaagt in casu dus niet wat betreft rekwirant, Livio Missir Mamachi di Lusignano zelf, aangezien hij geen rechtverkrijgende in de zin van artikel 73, lid 2, onder a), van het [Ambtenaren]statuut is nu er kinderen zijn. Dit geldt ook voor de moeder, de broer en de zus [van de overleden ambtenaar], die verzoekende partij zijn in de parallelle zaak T‑494/11.

63 Ten tweede heeft het betoog van de Commissie tot gevolg dat de gemene procedure inzake de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie ondergeschikt wordt gemaakt aan de bijzondere procedure van de socialezekerheidsregeling voor ambtenaren als voorzien in het Statuut. Er bestaan echter geen gegronde redenen waarom de bijzondere bevoegdheid van het Gerecht voor ambtenarenzaken jegens ambtenaren zou moeten prevaleren boven de algemene bevoegdheid van het Gerecht om kennis te nemen van geschillen waarbij de aansprakelijkheid van de Unie in het geding is.

64 Ten derde en ten slotte gaat het, en dat geldt ook voor de vier kinderen [van de overleden ambtenaar], in casu niet om de verplichting van de Commissie om de statutair gewaarborgde uitkeringen te betalen, welke uitkeringen overigens reeds aan de belanghebbenden zijn betaald, maar om haar eventuele verplichting tot volledige vergoeding van de gestelde materiële en immateriële schade. Het Gerecht wijst erop dat rekwirant in het derde middel van de hogere voorziening in het bijzonder aanvoert dat het Gerecht voor ambtenarenzaken blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door voor de vergoeding van de materiële en immateriële schade rekening te houden met die statutaire uitkeringen aan de kinderen [van de overleden ambtenaar]. Het lijkt dan ook niet mogelijk om de bevoegdheid van het Gerecht voor ambtenarenzaken te baseren op artikel 73, lid 2, onder a), van het [Ambtenaren]statuut wanneer juist wordt gesteld dat het namens de vier kinderen [van de overleden ambtenaar] ingestelde beroep niet op dit artikel is gebaseerd.

65 Uit de voorgaande overwegingen volgt dat in omstandigheden als die van de onderhavige zaak, uit het wettelijke stelsel van de artikelen 268 VWEU en 270 VWEU, artikel 1 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie en de artikelen 90 en 91 van het [Ambtenaren]statuut reeds de conclusie moet worden getrokken dat de verwanten van een overleden ambtenaar noodzakelijkerwijs twee beroepen moeten instellen, het ene bij het Gerecht voor ambtenarenzaken en het andere bij het Gerecht, al naargelang zij in de rechten van de betrokken ambtenaar treden dan wel vergoeding vorderen van materiële of immateriële schade die zij persoonlijk hebben geleden.”