ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4

In hoofdstuk 4 van titel X, met het opschrift „Wijze van uitoefening van het recht op aftrek”, zijn met name de artikelen 178 tot en met 182 opgenomen. Daarin wordt bepaald: „Artikel 178 Om zijn recht op aftrek te kunnen uitoefenen, moet de belastingplichtige aan de volgende voorwaarden voldoen: a) voor de in artikel 168, onder a), bedoelde aftrek met betrekking tot goederenleveringen en diensten: in het bezit zijn van een overeenkomstig de artikelen 220 tot en met 236 en de artikelen 238, 239 en 240 opgestelde factuur; b) voor de in artikel 168, onder b), bedoelde aftrek met betrekking tot met goederenleveringen en diensten gelijkgestelde handelingen: de door elke lidstaat voorgeschreven formaliteiten vervullen; c) voor de in artikel 168, onder c), bedoelde aftrek met betrekking tot intracommunautaire verwerving van goederen: op de in artikel 250 bedoelde btw-aangifte alle gegevens hebben vermeld die nodig zijn om het bedrag van de wegens zijn verwerving van goederen verschuldigde btw vast te stellen, en in het bezit zijn van een overeenkomstig de artikelen 220 tot en met 236 opgestelde factuur; d) voor de in artikel 168, onder d), bedoelde aftrek met betrekking tot met intracommunautaire verwervingen van goederen gelijkgestelde handelingen: de door elke lidstaat voorgeschreven formaliteiten vervullen; e) voor de in artikel 168, onder e), bedoelde aftrek met betrekking tot invoer van goederen: in het bezit zijn van een document waaruit de invoer blijkt en waarin hij wordt aangeduid als degene voor wie de invoer bestemd is of als de importeur, en waarin het bedrag van de verschuldigde btw wordt vermeld of op grond waarvan dat bedrag kan worden berekend; [...] Artikel 179 De belastingplichtige past de aftrek toe door op het totale bedrag van de over een belastingtijdvak verschuldigde belasting het totale bedrag van de btw in mindering te brengen waarvoor in hetzelfde tijdvak het recht op aftrek is ontstaan en krachtens artikel 178 wordt uitgeoefend. [...] Artikel 180 De lidstaten kunnen een belastingplichtige een aftrek toestaan die niet overeenkomstig de artikelen 178 en 179 is toegepast. Artikel 181 De lidstaten kunnen een belastingplichtige die niet in het bezit is van een overeenkomstig de artikelen 220 tot en met 236 opgestelde factuur, toestaan de in artikel 168, onder c), bedoelde aftrek toe te passen met betrekking tot diens intracommunautaire verwervingen van goederen. Artikel 182 De lidstaten stellen de voorwaarden en de nadere regels voor de toepassing van de artikelen 180 en 181 vast.”
5

Artikel 47 van deze richtlijn, met het opschrift „Economische en financiële draagkracht”, luidde: „1. In het algemeen kan de financiële en economische draagkracht van de ondernemer worden aangetoond door een of meer van de volgende referenties: a) passende bankverklaringen of, in voorkomend geval, het bewijs van een verzekering tegen beroepsrisico’s; b) overlegging van balansen of van balansuittreksels, indien de wetgeving van het land waar de ondernemer is gevestigd, de bekendmaking van balansen voorschrijft; c) een verklaring betreffende de totale omzet en, in voorkomend geval, de omzet van de bedrijfsactiviteit die het voorwerp van de opdracht is, over ten hoogste de laatste drie beschikbare boekjaren, afhankelijk van de oprichtingsdatum of van de datum waarop de ondernemer met zijn bedrijvigheid is begonnen, voor zover de betrokken omzetcijfers beschikbaar zijn. 2. Een ondernemer kan zich in voorkomend geval en voor een welbepaalde opdracht beroepen op de draagkracht van andere lichamen, ongeacht de juridische aard van zijn banden met die lichamen. In dat geval moet hij bij de aanbestedende dienst aantonen dat hij werkelijk kan beschikken over de voor de uitvoering van de opdracht noodzakelijk middelen van die lichamen, bijvoorbeeld door overlegging van de verbintenis daartoe van deze lichamen. 3. Onder dezelfde voorwaarden kan een combinatie van ondernemers zoals bedoeld in artikel 4, zich beroepen op de draagkracht van de deelnemers aan de combinatie of van andere lichamen. 4. De aanbestedende diensten geven in de aankondiging van de opdracht of in de uitnodiging tot inschrijving de in lid 1 bedoelde referentie of referenties aan die zij verlangen, evenals de andere bewijsstukken die ter inzage moeten worden overlegd. 5. Wanneer de ondernemer om gegronde redenen niet in staat is de door de aanbestedende dienst gevraagde referenties over te leggen, kan hij zijn economische en financiële draagkracht aantonen met andere bescheiden die de aanbestedende dienst geschikt acht.”
45

Uit bovenstaande elementen volgt dat, in navolging van het oordeel van het Hof in het arrest van 11 mei 2006, Friesland Coberco Dairy Foods (C‑11/05, EU:C:2006:312), met betrekking tot de regeling behandeling onder douanetoezicht, artikel 148, onder c), van het douanewetboek in die zin moet worden uitgelegd dat, om te beoordelen of in geval van een verzoek om vergunning voor gebruikmaking van de regeling passieve veredeling is voldaan aan de economische voorwaarden voor gebruikmaking van die regeling, niet alleen rekening moet worden gehouden met de wezenlijke belangen van communautaire producenten van soortgelijke producten als het eindproduct dat uit de voorgenomen veredelingshandelingen zou ontstaan, maar ook met die van communautaire producenten van soortgelijke producten als de niet-communautaire grondstoffen of halffabricaten die bestemd zijn om tijdens deze handelingen te worden vermengd met tijdelijk uitgevoerde communautaire goederen. Het begrip „communautaire veredelaars”, in artikel 148, onder c), van het douanewetboek, moet aldus worden gelezen dat daaronder ook deze verschillende producenten binnen de Unie worden begrepen.
Artikel 8 van de wet op de omzetbelasting bepaalt:

„1. De belasting wordt berekend over de vergoeding.

2. De vergoeding is het totale bedrag dat – of voor zover de tegenprestatie niet in een geldsom bestaat, de totale waarde van de tegenprestatie welke – ter zake van de levering of de dienst in rekening wordt gebracht, de omzetbelasting niet daaronder begrepen. Ingeval ter zake van de levering of de dienst meer wordt voldaan dan hetgeen in rekening is gebracht, komt in plaats daarvan in aanmerking hetgeen is voldaan.

3. Ten aanzien van de handelingen, bedoeld in artikel 3, derde lid, en artikel 3a, eerste lid, wordt de vergoeding gesteld op de aankoopprijs van de goederen of van soortgelijke goederen of, indien er geen aankoopprijs is, de kostprijs, berekend op het tijdstip waarop deze handelingen worden uitgevoerd.

4. Ten aanzien van diensten als zijn bedoeld in artikel 4, derde lid, wordt de vergoeding gesteld op de normale waarde van de dienst. Als normale waarde wordt beschouwd het bedrag, de omzetbelasting niet daaronder begrepen, dat de ondernemer, in de fase waarin de dienst wordt verricht, daarvoor bij vrije mededinging zou moeten betalen aan een zelfstandige dienstverrichter in Nederland.

[...]”
55

Met name heeft het Hof opgemerkt dat een nationale regeling als artikel L. 621‑1 Ceseda (in de versie van vóór de wijziging bij de wet van 31 december 2012), dat in dat arrest in geding was en dat voorzag in een gevangenisstraf voor iedere derdelander „die in Frankrijk is binnengekomen of aldaar heeft verbleven zonder [in het bezit te zijn van de voor binnenkomst vereiste documenten en visa alsook, in geval van een verblijf van meer dan drie maanden, van een verblijfskaart], of die langer in Frankrijk is gebleven dan zijn visum toestond”, kan leiden tot een gevangenisstraf, terwijl volgens de gemeenschappelijke normen en procedures van de artikelen 6, 8, 15 en 16 van richtlijn 2008/115 ten aanzien van een dergelijke derdelander een terugkeerprocedure moet worden gevolgd en de betrokkene, wat vrijheidsbeneming betreft, hoogstens in vreemdelingenbewaring kan worden gesteld (arrest van 6 november 2011, Achughbabian, C‑329/11, EU:C:2011:807, punten 10, 11, 14 en 38).
Artikel 91, leden 1 tot en met 4, van de btw‑wet bepaalt:

„1. Na afloop van het jaar waarin de belastingplichtige recht had op aftrek van voorbelasting als bedoeld in artikel 86, lid 1, is hij verplicht voor het afgesloten belastingjaar het bedrag van de overeenkomstig artikel 90, leden 2 tot en met 10, afgetrokken belasting te herzien, met inachtneming van de verhouding die op de in artikel 90, leden 2 tot en met 6 of 10, bepaalde wijze of volgens de in artikel 90, leden 11 en 12, vastgestelde voorschriften is berekend.

2. Voor goederen en diensten die door de belastingplichtige op grond van de bepalingen inzake inkomstenbelasting worden gerekend tot de afschrijfbare materiële en immateriële vaste activa, alsmede tot de percelen en erfpachtrechten op die percelen, indien zij worden gerekend tot de materiële en immateriële vaste activa van de verwerver, met uitzondering van die waarvan de beginwaarde niet meer dan 15000 [Poolse zloty (PLN) (ongeveer 3417 EUR] bedraagt, moet de belastingplichtige de in lid 1 bedoelde herziening verrichten binnen 5 jaar, en voor onroerende goederen en erfpachtrechten op percelen binnen 10 jaar te rekenen vanaf het jaar waarin deze in gebruik zijn genomen. Voor elk jaar heeft de herziening in het in de eerste volzin bedoelde geval betrekking op een vijfde deel van het bedrag van de bij de verwerving of de vervaardiging ervan berekende belasting, en in het geval van onroerende goederen en erfpachtrechten op percelen bedraagt dit een tiende deel van dat bedrag. Voor de materiële en immateriële vaste activa waarvan de beginwaarde niet meer dan 15000 PLN [ongeveer 3417 EUR] bedraagt, is lid 1 van overeenkomstige toepassing, waarbij de herziening plaatsvindt na het verstrijken van het jaar waarin deze in gebruik zijn genomen.

[...]

3. De in de leden 1 en 2 bedoelde herziening dient te worden verricht in de belastingaangifte voor de eerste afrekeningsperiode van het jaar na het belastingjaar waarvoor de herziening geschiedt, en in geval van beëindiging van de economische activiteit in de belastingaangifte voor de laatste afrekeningsperiode.

4. Wanneer in de in lid 2 bedoelde herzieningsperiode de in lid 2 bedoelde goederen of diensten worden verkocht of die goederen overeenkomstig artikel 14 worden belast, wordt ervan uitgegaan dat die goederen of diensten tot het einde van de herzieningsperiode door die belastingplichtige nog steeds voor belastbare handelingen worden gebruikt.”
Dit beroep is verworpen bij een beslissing van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen van 30 april 2014. Die instantie heeft in zijn arrest met name geoordeeld als volgt:

„Hoe dan ook stelt de Raad [voor Vreemdelingenbetwistingen] vast dat bijna een jaar is verstreken tussen het moment waarop [Bensada Benallal] zijn arbeidsovereenkomst met de onderneming [...] heeft overgelegd en het moment waarop [...] het verslag [is] opgesteld op basis waarvan het litigieuze besluit is genomen, en dat [Bensada Benallal] gedurende dat tijdvak [de Dienst Vreemdelingenzaken] geen informatie heeft gezonden of meegedeeld met betrekking tot de in het beroep genoemde problemen die hij in het kader van zijn arbeidsovereenkomst met die onderneming zou hebben ondervonden.

Indien [Bensada Benallal] van mening was dat hij elementen kon aanvoeren die intrekking van zijn verblijfsvergunning konden verhinderen, stond het aan hem om die ter kennis van [de Dienst Vreemdelingenzaken] te brengen en niet aan [die dienst] om [Bensada Benallal] uit te nodigen zijn opmerkingen in dat verband te maken. De Raad brengt namelijk in herinnering dat het aan de verzoeker staat te bewijzen dat hij voldoet aan de voorwaarden die zijn gesteld om het recht waarop hij zich beroept, te genieten en te behouden. Aangezien [Bensada Benallal] in België heeft verzocht om een bewijs van inschrijving als werknemer, kon/moest hij verwachten dat de niet-uitvoering van zijn arbeidsovereenkomst (ook al was dit buiten zijn wil om) gevolgen meebracht voor zijn verblijf en beseffen dat hij die informatie uit eigen beweging aan [de Dienst Vreemdelingenzaken] moest meedelen. Uit het administratief dossier blijkt dat dit niet is gebeurd.

De omstandigheid dat [Bensada Benallal] ‚geen aangetekend schrijven heeft ontvangen, zoals in het onderzoek is vastgesteld, en hij aldus niet de gelegenheid heeft gehad om te worden gehoord’ doet niet af aan die vaststelling, aangezien het door [Bensada Benallal] aangevoerde verwijt betrekking heeft op zijn verhoor door de sociaal inspecteur [...] (dat overigens niet uitsluitend op verklaringen is gebaseerd, maar tevens op objectieve vaststellingen die door [Bensada Benallal] niet worden betwist) en niet rechtstreeks het litigieuze besluit betreft.”
60

In dat verband is het eveneens relevant dat de gezochte persoon in hechtenis is gehouden gedurende een periode waarvan de totale duur de in artikel 17 van het kaderbesluit gestelde termijnen ruim overschrijdt, aangezien die termijnen – in het licht van met name het cruciale belang van het beginsel van wederzijdse erkenning in de bij het kaderbesluit ingevoerde regeling – in principe voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit volstaan om de controles te verrichten die aan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel voorafgaan en om over de tenuitvoerlegging van dat bevel te beslissen.
Artikel 10 van de richtlijn luidt:

„1. Indien tijdens een overbrenging van accijnsgoederen onder een accijnsschorsingsregeling een onregelmatigheid heeft plaatsgevonden die resulteerde in uitslag tot verbruik van deze goederen als bedoeld in artikel 7, lid 2, onder a), vindt de uitslag tot verbruik plaats in de lidstaat waar de onregelmatigheid heeft plaatsgevonden.

2. Indien tijdens een overbrenging van accijnsgoederen onder een accijnsschorsingsregeling een onregelmatigheid is geconstateerd die resulteerde in uitslag tot verbruik van deze goederen als bedoeld in artikel 7, lid 2, onder a), en er niet kan worden vastgesteld waar de onregelmatigheid plaatsvond, wordt deze geacht te hebben plaatsgevonden in de lidstaat waar en op het tijdstip waarop de onregelmatigheid werd geconstateerd.

3. In de in lid 1 en lid 2 bedoelde situaties informeren de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar die goederen tot verbruik zijn uitgeslagen of worden geacht tot verbruik te zijn uitgeslagen, de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van verzending.

4. Indien onder een accijnsschorsingsregeling overgebrachte accijnsgoederen niet op de plaats van bestemming zijn aangekomen en er tijdens de overbrenging geen onregelmatigheid is geconstateerd die resulteerde in uitslag tot verbruik van de accijnsgoederen als bedoeld in artikel 7, lid 2, onder a), wordt de onregelmatigheid geacht te hebben plaatsgevonden in de lidstaat van verzending en op het tijdstip van aanvang van de overbrenging, tenzij binnen een termijn van vier maanden na de aanvang van de overbrenging overeenkomstig artikel 20, lid 1, ten genoegen van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van verzending wordt aangetoond dat de overbrenging overeenkomstig artikel 20, lid 2, is geëindigd of dat is vastgesteld waar de onregelmatigheid plaatsvond.

[...]

6. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder ,onregelmatigheid’ verstaan, een andere dan de in artikel 7, lid 4, bedoelde situatie die zich tijdens een overbrenging van accijnsgoederen onder een accijnsschorsingsregeling voordoet en als gevolg waarvan een overbrenging of een onderdeel van een overbrenging van accijnsgoederen niet overeenkomstig artikel 20, lid 2, is geëindigd.”
De beginselen van gelijke behandeling en transparantie van de aanbestedingsprocedures houden voor de aanbestedende diensten de verplichting in, de gunningscriteria gedurende de gehele procedure op dezelfde wijze uit te leggen. Derhalve kan een aanbestedende dienst geen wegingsregels of subcriteria voor de gunningscriteria toepassen die hij niet vooraf ter kennis van de inschrijvers heeft gebracht.

Niettemin kan een aanbestedende dienst na het verstrijken van de termijn voor het indienen van de inschrijvingen wegingscoëfficiënten voor de subcriteria vaststellen die in wezen aansluiten op de criteria die vooraf ter kennis zijn gebracht van de inschrijvers. Deze vaststelling achteraf moet evenwel voldoen aan drie voorwaarden, namelijk, ten eerste, dat zij geen wijziging brengt in de in het bestek of de aankondiging van de opdracht omschreven criteria voor de gunning van de opdracht, ten tweede, dat zij geen elementen bevat die, indien zij bij de voorbereiding van de inschrijvingen bekend waren geweest, deze voorbereiding hadden kunnen beïnvloeden, en, ten derde, dat geen elementen in aanmerking zijn genomen die discriminerend kunnen werken jegens een van de inschrijvers.

(cf. punten 31‑33)
Een lidstaat die er niet op toeziet dat de extra melkheffing over de verkoopseizoenen waarin de extra heffing feitelijk is opgelegd, daadwerkelijk ten laste wordt gelegd van de producenten die tot elk productieoverschot hebben bijdragen, na kennisgeving van de hoogte van het te betalen bedrag, op tijd wordt betaald door de kopers of, bij rechtstreekse verkoop, door de producenten, of, indien niet binnen de gestelde termijnen is betaald, wordt geregistreerd en gedwongen wordt ingevorderd van die kopers of producenten, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 1 en 2 van verordening nr. 3950/92 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten, artikel 4 van verordening nr. 1788/2003 tot vaststelling van een heffing in de sector melk en zuivelproducten, de artikelen 79, 80 en 83 van verordening nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten (Integrale-GMO-verordening), artikel 7 van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten, artikel 11, leden 1 en 2, van verordening nr. 1392/2001 houdende vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 3950/92 en de artikelen 15 en 17 van verordening nr. 595/2004 houdende vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1788/2003, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1468/2006.

Enerzijds wordt de extra heffing die bij artikel 1 van verordening nr. 3950/92 is ingesteld, overeenkomstig artikel 2, lid 1, van die verordening namelijk verdeeld over de producenten die tot de overschrijding van de referentiehoeveelheden hebben bijgedragen. Een dergelijke verdeling van de extra heffing is ook bepaald in artikel 4 van verordening nr. 1788/2003 en in de artikelen 79, 80 en 83 van verordening nr. 1234/2007. Anderzijds moeten de lidstaten overeenkomstig artikel 7 van verordening nr. 536/93, artikel 11, leden 1 en 2, van verordening nr. 1392/2001 alsmede de artikelen 15 en 17 van verordening nr. 595/2004, alle nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de heffing, met inbegrip van de rente die is verschuldigd bij niet-naleving van de betalingstermijn, correct wordt geïnd en daadwerkelijk wordt afgewenteld op de producenten die tot de overschrijding hebben bijgedragen. De omstandigheid dat de regeling voor de extra heffing op melk heeft geleid tot juridische en politieke moeilijkheden op het niveau van de Europese Unie, en dat deze regeling uiteindelijk is vervangen, rechtvaardigt geenszins dat de lidstaten niet alle maatregelen nemen die nodig zijn om de doeltreffendheid ervan op nationaal niveau te verzekeren.

(zie punten 40, 41, 57, dictum 1)
Indien de Commissie ten vervolge op de nietigverklaring van een op basis van bepalingen uit het EGKS-Verdrag genomen beschikking waarbij een inbreuk op artikel 65 KS werd vastgesteld, de nietig verklaarde beschikking, na de expiratie van dit Verdrag opnieuw vaststelt op basis van artikel 7, lid 1, en artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003, moet de procedure die tot die nieuwe beschikking heeft geleid, in overeenstemming zijn met de procedureregels voorzien in deze verordening, zelfs wanneer die procedure al was ingeleid voordat deze verordening in werking is getreden.

Aangezien de procedure ter vervanging van de nietig verklaarde handeling in beginsel precies op het punt waarop de onwettigheid is ontstaan weer mag worden opgenomen, was de Commissie niet verplicht om een nieuwe mededeling van punten van bezwaar vast te stellen, alvorens over te gaan tot de hernieuwde vaststelling van een beschikking waarbij een inbreuk op artikel 65 KS werd geconstateerd en die nietig werd verklaard wegens onbevoegdheid van de Commissie om deze beschikking te baseren op de bepalingen van het EGKS-Verdrag, dat niet meer van kracht was toen de beschikking werd vastgesteld.

Onder het procedurele stelsel van verordening nr. 1/2003, zoals nader uitgewerkt in verordening nr. 773/2004 betreffende procedures van de Commissie op grond van de artikelen [101 en 102 VWEU], worden de mededingingsautoriteiten van de lidstaten evenwel uitgenodigd om deel te nemen aan de hoorzitting die op verzoek van de adressaten van een mededeling van punten van bezwaar na de toezending van deze mededeling wordt gehouden. Hieruit volgt dat de Commissie ingevolge de artikelen 12 en 14 van verordening nr. 773/2004 is gehouden de partijen in de gelegenheid te stellen hun standpunt toe te lichten tijdens een hoorzitting waarvoor zij ook de mededingingsautoriteiten van de lidstaten heeft uitgenodigd.

Gelet op het belang om in het kader van de in de verordeningen nr. 1/2003 en nr. 773/2004 vastgelegde procedure op verzoek van de betrokken partijen een hoorzitting te houden waarvoor overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening nr. 773/2004 de mededingingsautoriteiten van de lidstaten worden uitgenodigd, vormt het achterwege laten van een dergelijke hoorzitting een schending van wezenlijke vormvoorschriften. Wanneer het recht op een dergelijke hoorzitting als vastgelegd in verordening nr. 773/2004 niet is geëerbiedigd, hoeft een onderneming waarvan de rechten op die wijze zijn geschonden, niet aan te tonen dat deze schending het verloop van de procedure en de inhoud van de litigieuze beschikking op een voor haar nadelige wijze heeft kunnen beïnvloeden. Derhalve is genoemde procedure noodzakelijkerwijze ongeldig, los van de eventuele nadelige gevolgen voor de betrokken onderneming die uit deze schending zouden kunnen voortvloeien.

(zie punten 25, 26, 29, 34, 35, 38, 40, 44, 45, 47‑49)
Artikel 9 van richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, de artikelen 3, 5 en 7 van richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (machtigingsrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, en de artikelen 2 en 4 van richtlijn 2002/77/EG van de Commissie van 16 september 2002 betreffende de mededinging op de markten voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een kosteloze selectieprocedure voor de toewijzing van radiofrequenties, die was uitgeschreven om de onrechtmatige uitsluiting van bepaalde marktdeelnemers op die markt te herstellen, wordt vervangen door een niet-kosteloze procedure die is gebaseerd op een aangepast radiofrequentietoewijzingsplan met een kleiner aantal radiofrequenties, voor zover de nieuwe selectieprocedure is gebaseerd op objectieve, transparante, niet-discriminerende en evenredige criteria en strookt met de doelstellingen bedoeld in artikel 8, leden 2 tot en met 4, van richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om, rekening houdend met alle relevante omstandigheden, na te gaan of nieuwkomers op de markt voor digitale televisie op grond van de voorwaarden die worden gehanteerd binnen de niet-kosteloze selectieprocedure, een reële mogelijkheid hebben om tot die markt toe te treden zonder dat de al op de markt voor analoge of digitale televisie actieve marktdeelnemers op ongeoorloofde wijze worden bevoordeeld.

(zie punt 77, dictum 2)