2.

Van groter belang is een ander middel, hetwelk in beide zaken werd voorgedragen en de regelmatigheid van de bevorderingsprocedure raakt. Het bestaat uit verschillende grieven waarvan ik terstond de belangrijkste moge behandelen. Deze grief werd eigenlijk eerst gesubstantieerd na de produktie van de stukken welke de leden van de Commissie ter voorbereiding van de bevorderingsbeschikkingen ontvingen en zij moet hoofdzakelijk gezien worden in verband met bepaalde eisen die in het Raponi-geding ten aanzien van de voorbereiding en het nemen van bevorderingsbeschikkingen werden gesteld. Het gaat, kort gezegd, om de vraag of de Commissieleden over bepaalde noodzakelijke details wel voldoende geïnformeerd waren, met name over de verdiensten van de kandidaten waarop bij het nemen der beschikkingen gelet diende te worden en die tegen elkander moesten worden afgewogen. Nu in één van de beide gevallen het besluit ter vergadering van de Commissie werd genomen (zaak 96-63), terwijl in het andere geval de schriftelijke procedure voor de besluitvorming was gekozen (zaak 94-63), dient bij de beoordeling rechtens dienovereenkomstig te worden onderscheiden. a) Bezien wij eerst het verloop van de bevorderingsprocedure in de zaak 94-63. Zij ving daarmede aan dat op 2 juli 1963 door het Secretariaat van de Commissie aan de leden een nota werd gezonden, waarin de voorzitter van de Commissie een bepaald voorstel tot bevordering deed en ook met redenen omkleedde. In deze nota werd gezegd dat de Directeur Generaal Algemeen Beheer de sollicitaties zorgvuldig had bestudeerd en dat hij de kandidaten had gehoord. Op grond hiervan meende hij een bepaalde kandidaat voor bevordering voor te moeten dragen; dit voorstel werd door de Voorzitter overgenomen. Aan de nota waren, behalve de kennisgeving der vacature, de sollicitatiedossiers der verschillende kandidaten toegevoegd, (te weten voor iedere kandidaat een sollicitatieformulier). Het voorstel van de Voorzitter zou geacht worden te zijn aangenomen, indien op 8 juli des avonds om 18.00 uur bij het Secretariaat van de Commissie geen opmerkingen zouden zijn binnengekomen. Te hunner informatie beschikten de leden der Commissie slechts over de nota van de Voorzitter, welke uiteraard alleen op de bevorderde kandidaat betrekking had, alsmede over de door de sollicitanten zelf ingevulde formulieren, die afgezien van andere mededelingen hun persoon betreffende, in het algemeen niet meer bevatten dan enkele zeer korte opmerkingen over hun werkzaamheid tot dusver in dienst van de Commissie. De vraag rijst of dit als voldoende beschouwd kan worden voor de toepassing van een bepaling die normaliter kennisneming verlangt van rapporten over de bekwaamheid, de prestaties en het gedrag in de dienst van de ambtenaren, ten einde aldus, na afweging van de verdiensten der kandidaten, tot een gerechtvaardigde keus voor de bevordering te geraken. Ik koester op dit punt ernstige bedenkingen die niet door het Raponi-arrest worden weggenomen. Het tegendeel is eerder het geval. In dit arrest wordt nadrukkelijk onderstreept dat voor het bevor-deringsbesluit een „examen scrupuleux de dossiers comparables” nodig is om die beschikking „en toute cennaissance de cause” te kunnen nemen, terwijl voorts de eis wordt gesteld de verdiensten te beoordelen op een „base egalitaire et au vu de sources d'informations et de renseignements comparables”. Het komt mij voor dat de procedure van onderzoek in de zaak 94-63 niet aan deze eisen beantwoordt. Hier werd immers gehandeld in strijd met de regel van gelijke behandeling, daar uitsluitend met betrekking tot de voorgestelde kandidaat uitvoerige, van derden afkomstige, gegevens over diens loopbaan en zijn verdiensten aanwezig waren. Met name werd echter ook het gebod overtreden dat de verdiensten der afzonderlijke sollicitanten aan een grondig onderzoek moeten worden onderworpen. Hiertoe zijn de door de kandidaten zelf over hun werkzaamheid in dienst van de Commissie verstrekte gegevens onvoldoende en wel onverschillig of ze redelijk gedetailleerd dan wel — gelijk in het algemeen het geval was — zeer summier waren gehouden. Zij laten geen oordeel over de verdiensten toe, daar in de sollicitatieformulieren hoogstens gezegd wordt wat de kandidaten hebben gedaan doch niet op welke wijze, met welk resultaat, met welk rendement. Slechts een onpartijdige derde en uiteraard niet de kandidaat zelf zou een zodanig oordeel in een bruikbare vorm ten dienste van de voor de bevordering te maken keuze kunnen geven. Wij moeten derhalve — nu van een aanvullende informatie def Commissieleden (bij voorbeeld door kennisneming van de persoonsdossiers) niet is gebleken — op grond van de beschikbare indicaties vaststellen dat de bevorderingsprocedure in de zaak 94-63 niet als een voldoende voorbereiding van de bevorderingsbeschikking mag worden beschouwd; zij dient dan ook op die grond nietig te worden verklaard. b) Een gelijk beeld vertoont de zaak 96-63. Ook hier werd de bevorderingsbeschikking voorbereid door een mededeling van het Secretariaat van de Commissie, gericht aan de Commissieleden, waarin wordt vermeld dat de Directeur Generaal Algemeen Beheer de verschillende kandidaten heeft ontvangen en dat de Voorzitter op diens voorstel besloten heeft de benoeming van de — nadien inderdaad bevorderde — kandidaat te ondersteunen. De mededeling bevat een uitvoerige motivering van het voorstel en de mededeling dat opmerkingen met betrekking tot de andere kandidaten nog mondeling ter kennis van de Commissie zullen worden gebracht. In de loop van de schriftelijke behandeling heeft de Commissie nog beweerd dat de sollicitatieformulieren der verschillende kandidaten eveneens — gelijk in de zaak 94-63 — aan de leden werden toegezonden. Hoewel in dit geval het bevorderingsbesluit in een vergadering van de Commissie en niet bij schriftelijke procedure werd genomen, moet ook hier, wat de voorbereiding van de beschikking betreft, in gelijke zin worden geoordeeld. Voor de vergadering hebben de Commissieleden over de niet bevorderde kandidaten niets anders vernomen dan hetgeen uit hun sollicitatieformulier blijkt en zelfs op dit punt rijst nog gerechtvaardigde twijfel, daar uit de mededeling van het Secretariaat niet valt te lezen dat de sollicitatieformulieren inderdaad werden uitgedeeld. In het proces-verbaal van de vergadering van de Commissie ontbreekt echter iedere aanduiding op grond waarvan zou mogen worden aangenomen dat ter vergadering een verder onderzoek van de verdiensten der kandidaten — zij het aan de hand van andere stukken of door mondelinge toelichting — heeft plaatsgevonden. Wij stellen derhalve vast dat ook in de zaak 96-63 de bevorderingsbeschikking niet naar de eis van artikel 45 — handelende over de bevordering — werd voorbereid. Ook hier is derhalve — en op dezelfde grond — nietigverklaring van de bevorderingsbeschikking geboden.