Zaak C‑245/15

SC Casa Noastră SA

tegen

Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR)

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Judecătoria Balş – Judeţul Olt)

„Prejudiciële verwijzing – Wegvervoer – Sociale bepalingen – Uitzonderingen – Verordening (EG) nr. 561/2006 – Artikel 3, onder a) – Verordening (EG) nr. 1073/2009 – Artikel 2, punt 3 – Geregeld personenvervoer – Begrip – Gratis vervoer, georganiseerd door een marktdeelnemer voor zijn werknemers, naar en van het werk met hem toebehorende voertuigen die worden bestuurd door een van zijn werknemers”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 2 maart 2017

Vervoer – Wegvervoer – Sociale bepalingen – Uitzonderingen – Geregeld personenvervoer – Begrip – Bijzondere vorm van geregeld vervoer – Vervoer naar en van het werk, georganiseerd door de werkgever, over een traject van niet meer dan 50 km – Daaronder begrepen

[Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 561/2006, art. 3, a), en 4, n), en nr. 1073/2009, art. 2, punten 3‑5; verordening nr. 684/92 van de Raad, art. 2, punten 1 en 4]

Artikel 3, onder a), van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad, alsmede artikel 2, punt 3, van verordening (EG) nr. 1073/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de internationale markt voor touringcar‑ en autobusdiensten en tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 moeten aldus worden uitgelegd dat door een werkgever voor zijn werknemers georganiseerd vervoer naar en van het werk over een traject van niet meer dan 50 km onder de uitzondering van artikel 3, onder a), van verordening nr. 561/2006 valt, volgens welke die verordening niet van toepassing is op een dergelijke vervoerdienst.

Gelet op de structuur van verordening nr. 684/92 en de definitie van het begrip „bijzondere vorm van geregeld vervoer”, blijkt de wetgever van de Europese Unie de bedoeling te hebben gehad zowel geregeld vervoer als bijzondere vormen van geregeld vervoer – mits het betrokken traject niet meer dan 50 km bedraagt – uit te sluiten van de werkingssfeer van verordening nr. 561/2006.

Volgens artikel 4, onder n), van verordening nr. 561/2006 wordt onder „geregelde diensten van personenvervoer” verstaan nationale en internationale diensten als omschreven in artikel 2, punt 1, van verordening nr. 684/92.

Het Hof heeft in dit verband benadrukt dat artikel 2, punt 1, van verordening nr. 684/92 voorziet in twee categorieën van dergelijke diensten en onderscheid maakt tussen geregeld vervoer en bijzondere vormen van geregeld vervoer. Het eerste is voor iedereen toegankelijk; het gaat daarbij om vervoer van personen met een bepaalde regelmaat en langs een bepaalde reisweg, waarbij op vooraf vastgestelde stopplaatsen reizigers mogen worden opgenomen of afgezet. Bijzonder geregeld vervoer vindt plaats onder dezelfde omstandigheden, maar enkel voor bepaalde categorieën reizigers (arrest van 30 april 1998, Clarke & Sons en Ferne, C‑47/97, EU:C:1998:185, punt 16), namelijk voor vervoer „naar en van het werk van werknemers”, vervoer „naar en van de onderwijsinstelling” van scholieren en studenten en vervoer „tussen land van oorsprong en plaats van legering” van militairen en hun gezinnen.

In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat artikel 2, punt 5, van verordening nr. 1073/2009, net als artikel 2, punt 4, van verordening nr. 684/92, een definitie van „vervoer voor eigen rekening” geeft, volgens welke het gaat om vervoer dat voor niet-lucratieve en niet‑commerciële doeleinden wordt verricht, mits de vervoersactiviteit voor de natuurlijke of rechtspersoon die ze verricht, slechts een bijkomstige activiteit vormt. Voorts moeten de voertuigen volgens die definitie eigendom van die persoon zijn, op afbetaling zijn aangekocht of moet daarvoor een leasingovereenkomst op lange termijn zijn afgesloten, en moeten zij worden bestuurd door een personeelslid van de natuurlijke of rechtspersoon of door de natuurlijke persoon zelf of door personeel dat in dienst is van de onderneming of krachtens een contractuele verbintenis ter beschikking van de onderneming is gesteld.

De categorie geregeld vervoer, die de bijzondere vormen van geregeld vervoer omvat, en de categorie vervoer voor eigen rekening sluiten elkaar niet uit. Vervoer voor eigen rekening kan bestaan uit ongeregeld vervoer of uit bijzondere vormen van geregeld vervoer. Ongeregeld vervoer wordt in artikel 2, punt 4, van verordening nr. 1073/2009 gedefinieerd als vervoer dat niet aan de definitie van geregeld vervoer, met inbegrip van de bijzondere vorm van geregeld vervoer, beantwoordt en dat met name wordt gekenmerkt door vervoer van vooraf samengestelde groepen, op initiatief van een opdrachtgever of van de vervoerder zelf.

Het enige verschil tussen een voor derden bestemde bijzondere vorm van geregeld vervoer en een voor eigen rekening verrichte bijzondere vorm van geregeld vervoer betreft derhalve de hoedanigheid van de organisator van de dienst. Dat verschil kan echter niet rechtvaardigen dat voor eigen rekening verrichte bijzondere vormen van geregeld vervoer worden uitgesloten van de uitzondering van artikel 3, onder a), van verordening nr. 561/2006.

(zie punten 30, 31, 33, 37, 43, 49, 51 en dictum)