ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 1 augustus 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt./Magyar Nemzeti Bank

(Zaak C-352/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Richtlijn 2009/65/EG - Instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) - Richtlijn 2011/61/EU - Alternatieve beleggingsfondsen - Beleid en praktijk inzake de beloning van bestuurders van een icbe-beheermaatschappij of een beheerder van alternatieve beleggingsfondsen - Dividend dat wordt uitgekeerd aan bepaalde leidinggevenden - Begrip “beloning” - Artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Eigendomsrecht)

(2022/C 408/06)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Kúria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt.

Verwerende partij: Magyar Nemzeti Bank

Dictum

De artikelen 14 tot en met 14 ter van richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s), zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/91/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014, artikel 13, lid 1, van richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen en tot wijziging van de richtlijnen 2003/41/EG en 2009/65/EG en van de verordeningen (EG) nr. 1060/2009 en (EU) nr. 1095/2010, en de punten 1 en 2 van bijlage II daarbij,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

de bepalingen over beloningsbeleid en beloningspraktijk van toepassing zijn op dividenden die een vennootschap waarvan de normale werkzaamheden bestaan in het beheren van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) en alternatieve beleggingsinstellingen (abi’s), direct of indirect uitkeert aan sommige van haar werknemers — die de functie van algemeen directeur, directeur beleggingen of portfoliobeheerder bekleden — op grond van hun eigendomsrecht op de aandelen van deze vennootschap, wanneer het beleid voor de uitkering van deze dividenden deze werknemers kan aanzetten tot het nemen van risico’s die de belangen van de door deze vennootschap beheerde icbe’s of abi’s en van de beleggers daarin aantasten, en aldus het ontwijken van de uit deze bepalingen voortvloeiende voorschriften faciliteert.

(1) PB C 423 van 7.12.2020.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 30 juni 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona — Spanje) — KM / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

(Zaak C-625/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociaal beleid - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid - Richtlijn 79/7/EEG - Artikel 4, lid 1 - Indirecte discriminatie op grond van geslacht - Nationale regeling op grond waarvan twee of meer uitkeringen wegens volledige arbeidsongeschiktheid uit dezelfde socialezekerheidsregeling onverenigbaar zijn - Verenigbaarheid van die uitkeringen wanneer zij uit verschillende wettelijke socialezekerheidsregelingen voortvloeien - Vaststelling van indirecte discriminatie op grond van statistische gegevens - Bepaling van de te vergelijken benadeelde groepen - Rechtvaardiging)

(2022/C 318/03)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: KM

Verwerende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Dictum

Artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die belet dat bij de sociale zekerheid aangesloten werknemers cumulatief twee uitkeringen wegens volledige arbeidsongeschiktheid ontvangen wanneer deze onder dezelfde socialezekerheidsregeling vallen, maar deze cumulatie wel toelaat wanneer deze uitkeringen onder verschillende socialezekerheidsregelingen vallen, aangezien een dergelijke nationale regeling vrouwelijke werknemers in het bijzonder kan benadelen ten opzichte van mannelijke werknemers, met name door een significant groter percentage mannelijke werknemers — vastgesteld aan de hand van het geheel van mannelijke werknemers op wie die regeling van toepassing is — dan het corresponderende percentage vrouwelijke werknemers voor cumulatie van deze uitkeringen in aanmerking te laten komen, zonder dat die regeling wordt gerechtvaardigd door objectieve factoren die niets van doen hebben met discriminatie op grond van geslacht.

(1) PB C 79 van 8.3.2021.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 7 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Latvijas Republikas Satversmes tiesa — Letland) — Procedure ingeleid door Boriss Cilevičs e.a.

(Zaak C-391/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 49 VWEU - Vrijheid van vestiging - Beperking - Rechtvaardiging - Inrichting van het onderwijsstelsel - Instellingen voor hoger onderwijs - Verplichting om onderwijsprogramma’s aan te bieden in de officiële taal van de betrokken lidstaat - Artikel 4, lid 2, VEU - Nationale identiteit van een lidstaat - Bescherming en bevordering van de officiële taal van een lidstaat - Evenredigheidsbeginsel)

(2022/C 408/07)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Latvijas Republikas Satversmes tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Boriss Cilevičs, Valērijs Agešins, Vjačeslavs Dombrovskis, Vladimirs Nikonovs, Artūrs Rubiks, Ivans Ribakovs, Nikolajs Kabanovs, Igors Pimenovs, Vitālijs Orlovs, Edgars Kucins, Ivans Klementjevs, Inga Goldberga, Evija Papule, Jānis Krišāns, Jānis Urbanovičs, Ļubova Švecova, Sergejs Dolgopolovs, Andrejs Klementjevs, Regīna Ločmele-Luņova, Ivars Zariņš

in tegenwoordigheid van: Latvijas Republikas Saeima

Dictum

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan hogeronderwijsinstellingen in beginsel verplicht zijn om het onderwijs uitsluitend in de officiële taal van die lidstaat aan te bieden, voor zover een dergelijke regeling is gerechtvaardigd op grond van redenen die verband houden met de bescherming van de nationale identiteit van deze lidstaat, dat wil zeggen voor zover deze regeling noodzakelijk is voor en evenredig is aan de bescherming van het rechtmatig nagestreefde doel.

(1) PB C 359 van 26.10.2020.
2)

Artikel 9 van richtlijn 2008/95 en de artikelen 54, 110 en 111 van verordening nr. 207/2009 moeten aldus worden uitgelegd dat de instelling van een beroep in rechte waarmee de houder van een ouder merk of van een ander ouder recht nietigverklaring van een jonger merk vordert of bezwaar maakt tegen het gebruik ervan, niet kan worden geacht de in die bepalingen bedoelde rechtsverwerking wegens gedogen te verhinderen indien het gedinginleidend stuk weliswaar vóór het verstrijken van de rechtsverwerkingstermijn is neergelegd, maar wegens een gebrek aan zorgvuldigheid van de verzoekende partij niet voldeed aan de in het toepasselijke nationale recht voor de betekening ervan gestelde vereisten en om aan de verzoekende partij verwijtbare redenen pas ná het verstrijken van die termijn is geregulariseerd.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 juni 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Administrativen sad — Silistra — Bulgarije) — DB, LY / Nachalnik na Rayonno upravlenie Silistra pri Oblastna direktsia na Ministerstvo na vatreshnite raboti — Silistra

(Zaak C-520/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) - Besluit 2007/533/JBZ - Artikelen 38 en 39 - Signalering van een gezocht voorwerp - Doelstellingen van de signalering - Inbeslagneming of gebruik als bewijsmateriaal in een strafprocedure - Uitvoering - Nodige maatregelen en in een signalering gevraagde maatregel - Afgifte van het in beslag genomen voorwerp aan de signalerende lidstaat - Nationale regeling op grond waarvan de uitvoering van de signalering niet kan worden geweigerd)

(2022/C 294/08)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Administrativen sad — Silistra

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: DB, LY

Verwerende partij: Nachalnik na Rayonno upravlenie — Silistra pri Oblastna direktsia na Ministerstvo na vatreshnite raboti — Silistra

Dictum

Artikel 39 van besluit 2007/533/JBZ van de Raad van 12 juni 2007 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de bevoegde autoriteiten van de uitvoerende lidstaat verplicht zijn een in het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie opgenomen signalering betreffende een voorwerp uit te voeren, zelfs wanneer zij twijfels hebben over de redenen voor de opneming van een dergelijke signalering, zoals die in artikel 38, lid 1, van dat besluit zijn vermeld.

(1) PB C 433 van 14.12.2020.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 mei 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polen) — W. J. / L. J. en J. J., wettelijk vertegenwoordigd door A. P.

(Zaak C-644/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Bevoegdheid, toepasselijk recht, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen op het gebied van onderhoudsverplichtingen - Bepaling van het toepasselijke recht - Haags Protocol inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen - Artikel 3 - Gewone verblijfplaats van de schuldeiser - Tijdstip voor het bepalen van de gewone verblijfplaats - Ongeoorloofd niet doen terugkeren van een kind)

(2022/C 257/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Poznaniu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: W. J.

Verwerende partijen: L. J. en J. J., wettelijk vertegenwoordigd door A. P.

Dictum

Artikel 3 van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen, goedgekeurd namens de Europese Gemeenschap bij besluit 2009/941/EG van de Raad van 30 november 2009, moet aldus worden uitgelegd dat voor de vaststelling van het recht dat van toepassing is op de onderhoudsvordering van een minderjarig kind dat door een van zijn ouders naar een lidstaat is overgebracht, de omstandigheid dat een rechterlijke instantie van die lidstaat in een afzonderlijke procedure de terugkeer van dat kind heeft gelast naar de staat waar het vóór zijn overbrenging zijn gewone verblijfplaats met zijn ouders had, niet volstaat om te beletten dat dit kind een gewone verblijfplaats in die lidstaat kan verkrijgen.

(1) PB C 53 van 15.2.2021.
2)

Artikel 3, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling rechtstreekse werking heeft in de nationale rechtsorden zonder dat de nationale instanties uitvoeringsmaatregelen hoeven vast te stellen. Daaruit volgt dat de adressaat van een besluit tot invordering van wederrechtelijk geïnde bedragen in elk geval moet kunnen aanvoeren dat de uitvoeringstermijn van artikel 3, lid 2, eerste alinea, van deze verordening of, in voorkomend geval, de verlengde uitvoeringstermijn overeenkomstig artikel 3, lid 3, van deze verordening is verstreken, teneinde zich te verzetten tegen de gedwongen invordering van deze bedragen.
2)

Artikel 14 van richtlijn 2004/48 moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling die bepaalt dat de vergoeding van de in die bepaling vermelde “andere kosten” waarop de houder van een intellectuele-eigendomsrecht aanspraak kan maken, in een situatie waarin een inbreuk op dat recht door een natuurlijke persoon buiten zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit is gepleegd, als forfaitair bedrag wordt berekend op basis van een vorderingswaarde die door deze regeling is geplafonneerd, tenzij de nationale rechter van oordeel is dat, gelet op de specifieke kenmerken van de bij hem aanhangige zaak, de toepassing van een dergelijk plafond onbillijk is.
2)

Richtlijn 93/13 moet aldus worden uitgelegd dat zij er niet aan in de weg staat dat de bevoegde nationale rechter beslist om de partijen bij een leningsovereenkomst te herstellen in de positie waarin zij zich zouden hebben bevonden indien die overeenkomst niet was gesloten, op grond dat een beding in die overeenkomst dat betrekking heeft op het eigenlijke voorwerp ervan, krachtens die richtlijn oneerlijk moet worden verklaard, met dien verstande dat deze rechter, indien dat herstel niet mogelijk is, zich ervan dient te vergewissen dat de consument uiteindelijk in de positie verkeert waarin hij zich zou hebben bevonden indien het als oneerlijk aangemerkte beding nooit had bestaan.
2)

Artikel 6, leden 1 en 5, en artikel 8, leden 1 en 7, van richtlijn 2011/83 moeten aldus worden uitgelegd dat zij er niet aan in de weg staan dat de in artikel 6, lid 1, bedoelde informatie de consument vóór de sluiting van de overeenkomst enkel wordt verstrekt in de voor het verrichten van diensten gehanteerde algemene voorwaarden die beschikbaar zijn op de site van de tussenpersoon en waaraan de consument op actieve wijze zijn goedkeuring verleent door het daartoe bestemde vakje aan te vinken, mits die informatie de consument op duidelijke en begrijpelijke wijze ter kennis wordt gebracht. Een dergelijke wijze van informatieverstrekking kan echter niet in de plaats komen van het aan de consument op een duurzame gegevensdrager verstrekken van de bevestiging van de overeenkomst in de zin van artikel 8, lid 7, van die richtlijn, hetgeen er niet aan in de weg staat dat die informatie een integraal onderdeel van de overeenkomst op afstand of van de buiten verkoopruimten gesloten overeenkomst vormt.
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 3 maart 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — Procedure ingeleid door A

(Zaak C-634/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Erkenning van beroepskwalificaties - Richtlijn 2005/36/EG - Toepassingsgebied - Voorwaarden voor de verkrijging van het recht om het beroep van arts in de ontvangende lidstaat zelfstandig uit te oefenen - Diploma afgegeven in de lidstaat van oorsprong - Beperking van het recht om het beroep van arts uit te oefenen tot een periode van drie jaar - Toezicht door een erkende arts en bijkomend volgen van de driejarige gespecialiseerde opleiding in de huisartsgeneeskunde - Artikelen 45 en 49 VWEU)

(2022/C 171/16)

Procestaal: Fins

Verwijzende rechter

Korkein hallinto-oikeus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A

In tegenwoordigheid van: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

Dictum

De artikelen 45 en 49 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat de bevoegde autoriteit van de ontvangende lidstaat op basis van de nationale wettelijke regeling aan een persoon een recht op uitoefening van het beroep van arts toekent dat beperkt is tot drie jaar en afhankelijk wordt gesteld van de dubbele voorwaarde dat de betrokkene, ten eerste, zijn functie uitoefent onder leiding en toezicht van een erkende arts en, ten tweede, in dezelfde periode een driejarige specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde met succes voltooit, om in de ontvangende lidstaat de toelating tot zelfstandige uitoefening van het beroep van arts te kunnen verkrijgen, ermee rekening houdend dat de betrokkene, die in de lidstaat van oorsprong een medische basisopleiding heeft gevolgd, houder is van de in punt 5.1.1 van bijlage V bij richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/55/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013, voor het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland genoemde opleidingstitel, maar niet van het aldaar genoemde certificaat waaruit blijkt dat een beroepsstage van een jaar werd doorlopen die in de lidstaat van oorsprong als extra voorwaarde voor de beroepskwalificaties wordt vereist.

(1) PB C 44 van 8.2.2021.
C 148/2

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 10 februari 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136 / Finanzamt Hamburg-Oberalster

(Zaak C-9/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 66, eerste alinea, onder b) - Verschuldigdheid van de btw - Ontvangst van de prijs - Artikel 167 - Ontstaan en omvang van het recht op aftrek van de voorbelasting - Artikel 167 bis - Afwijking - Kasstelsel - Verhuur en onderverhuur van een onroerend goed dat wordt gebruikt voor industriële of commerciële doeleinden)

(2022/C 148/02)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136

Verwerende partij: Finanzamt Hamburg-Oberalster

Dictum

Artikel 167 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke het recht op aftrek van de voorbelasting reeds op het tijdstip van verrichting van de handeling ontstaat, wanneer de belasting krachtens een nationale afwijking op grond van artikel 66, eerste alinea, onder b), van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45, door de goederenleverancier of dienstverrichter pas op het tijdstip van ontvangst van de vergoeding verschuldigd wordt en deze vergoeding nog niet is betaald.

(1) PB C 137 van 27.4.2020.
1)

Richtlijn 20011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten moet aldus worden uitgelegd dat een besluit dat is vastgesteld krachtens artikel 16, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, waarbij een opdrachtgever toestemming wordt verleend om af te wijken van de toepasselijke maatregelen inzake de bescherming van de soorten met het oog op de uitvoering van een project in de zin van artikel 1, lid 2, onder a), van richtlijn 2011/92, onder de vergunningsprocedure voor dat project in de zin van artikel 1, lid 2, onder c), van die richtlijn valt wanneer het project niet kan worden verwezenlijkt zonder dat de opdrachtgever dat besluit heeft verkregen, en de voor de vergunning van een dergelijk project bevoegde instantie de mogelijkheid behoudt om de milieueffecten ervan strenger te beoordelen dan in dat besluit is gebeurd.
C 119/7

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 januari 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — ET, in de hoedanigheid van curator van Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG / Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-165/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten - Richtlijn 2003/87/EG - Artikel 3 sexies - Opneming van luchtvaartactiviteiten - Richtlijn 2008/101/EG - Kosteloze toewijzing en verlening van emissierechten aan vliegtuigexploitanten - Stopzetting van de activiteiten van een vliegtuigexploitant wegens insolventie - Besluit van de bevoegde nationale autoriteit waarbij wordt geweigerd emissierechten te verlenen aan de curator van de onderneming in liquidatie)

(2022/C 119/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ET, in de hoedanigheid van curator van Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Artikel 3 sexies van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2017/2392 van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2017, moet aldus worden uitgelegd dat het aantal broeikasgasemissierechten dat kosteloos is toegewezen aan een vliegtuigexploitant die tijdens de betrokken periode van handel in broeikasgasemissierechten zijn luchtvaartactiviteiten stopzet, moet worden verminderd naar evenredigheid van het deel van die periode waarin deze activiteiten niet meer worden uitgevoerd.

(1) PB C 255 van 03.08.2020.
C 84/17

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 december 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Sąd Apelacyjny w Warszawie — Polen) — A.K. / Skarb Państwa

(Zaak C-428/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven - Tweede richtlijn 84/5/EEG - Artikel 1, lid 2 - Richtlijn 2005/14/EG - Richtlijn 2009/103/EG - Artikel 9, lid 1 - Verplichting om de door de verplichte verzekering gedekte minimumbedragen te verhogen - Overgangsperiode - Nieuwe regeling die onmiddellijk van toepassing is op de toekomstige gevolgen van een onder de oude regeling ontstane situatie - Situatie verworven vóór de inwerkingtreding van een regeling van materieel Unierecht - Nationale regelgeving die verzekeringsovereenkomsten die vóór 11 december 2009 zijn gesloten, uitsluit van de verplichting om de door de verplichte verzekering gedekte minimumbedragen te verhogen)

(2022/C 84/19)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Apelacyjny w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A.K.

Verwerende partij: Skarb Państwa

Dictum

Artikel 1, lid 2, van de Tweede richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, zoals gewijzigd bij richtlijn 2005/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005, en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, moeten aldus worden uitgelegd dat de lidstaten die gebruik hebben gemaakt van de bij deze bepalingen geboden mogelijkheid om in een overgangsperiode te voorzien, dienden te eisen dat vanaf 11 december 2009 de minimumdekkingsbedragen van verzekeringsovereenkomsten — inzake de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven — die vóór die datum werden gesloten maar op die datum nog van kracht waren, in overeenstemming zijn met de in de vierde alinea van die bepalingen neergelegde regel.

(1) PB C 278 van 12.7.2021