ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

In de Italiaanse wettelijke regeling is geen spoor terug te vinden van een dergelijke algemene verplichting. Er gelden weliswaar de voorschriften van wet nr. 68/1999, die in bepaalde opzichten garanties en voordelen bieden die zelfs verder gaan dan hetgeen is voorgeschreven bij artikel 5 van de richtlijn. Deze garanties en voordelen betreffen echter niet alle gehandicapten, drukken niet op alle werkgevers en betreffen niet alle verschillende aspecten van de arbeidsverhouding of hebben een zuiver programmatische inhoud.
1)

Moet artikel 5 van verordening (EG) nr. 1931/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 (1) (hierna: „verordening nr. 1931/2006”), dat bepaalt dat de maximale toelaatbare duur van elk ononderbroken verblijf drie maanden bedraagt — in het bijzonder gelet op het bepaalde in de artikelen 2, sub a, en 3, punt 3, van deze verordening — aldus worden uitgelegd dat deze verordening een persoon de mogelijkheid biedt om een land, op grond van bilaterale overeenkomsten tussen lidstaten en aangrenzende derde landen als bedoeld in artikel 13 van deze verordening, veelvuldig in en uit te reizen en aldaar een ononderbroken verblijf van maximaal drie maanden te houden, zodat een grensbewoner die over een vergunning voor klein grensverkeer beschikt, alvorens de verblijfsduur van drie maanden verstrijkt, zijn ononderbroken verblijf mag onderbreken en, na weer de grens te zijn overgestoken, opnieuw recht heeft op een ononderbroken verblijf van drie maanden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/13

Beroep ingesteld op 19 mei 2011 — Franse Republiek/Europees Parlement

(Zaak C-238/11)

2011/C 226/25

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. Belliard, G. de Bergues en A. Adam, gemachtigden)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 9 maart 2011 betreffende het rooster van de vergaderperioden van het Parlement voor 2013;

— verwijzing van het Europees Parlement in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één enkel middel aan: schending van het aan het VEU en het VWEU gehechte Protocol (nr. 6) betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie en van het aan het EGA-Verdrag gehechte Protocol (nr. 3) betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie, alsmede niet-inachtneming van het arrest van het Hof van 1 oktober 1997, Frankrijk/Parlement (C-345/95, Jurispr. blz. I-5235).

Volgens de Franse regering heeft het Europees Parlement, door vast te stellen dat twee van de elk jaar te Straatsburg te houden twaalf perioden van de maandelijkse voltallige zittingen worden teruggebracht van vier naar twee dagen en in 2013 in dezelfde week in oktober plaatsvinden, getracht de regel te omzeilen dat de twaalf perioden van de maandelijkse voltallige zittingen, met inbegrip van de begrotingszitting, te Straatsburg worden gehouden. Het bestreden besluit leidt in feite tot schrapping van één van de twaalf perioden van de maandelijkse voltallige zittingen die elk jaar te Straatsburg dienen te worden gehouden. Het heeft dan ook als enig doel de duur van de aanwezigheid van de EP-leden op de zetel van het Europees Parlement te verminderen en vindt geen rechtvaardiging in een vereiste met betrekking tot de interne organisatie van de werkzaamheden van die instelling.
2)

Is een wettelijke regeling waarbij een persoon, op grond dat hij zich niet in het btw-register heeft laten inschrijven, een geldboete mag worden opgelegd ter hoogte van het bedrag van de belasting die normaliter op basis van de waarde van de geleverde goederen verschuldigd is, terwijl de betrokkene de belasting, zo hij zich in het register had laten inschrijven, niet had hoeven te betalen, in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/18

Hogere voorziening ingesteld op 19 mei 2011 door World Wide Tobacco España, SA tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 8 maart 2011 in zaak T-37/05, World Wide Tobacco España/Commissie

(Zaak C-240/11 P)

2011/C 211/35

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: World Wide Tobacco España, SA (vertegenwoordigers: M. Odriozola en A. Vide, advocaten)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het Gerecht in zaak T-37/05;

— verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete, en

— verwijzing van de Commissie in de kosten van beide instanties.

Middelen en voornaamste argumenten

Ten eerste is rekwirante van mening dat de Commissie het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden, door op WWTE (World Wide Tobacco España, SA) een strengere afschrikkingsfactor toe te passen dan op andere verwerkende ondernemingen. De Commissie heeft een afschrikkingsfactor toegepast op WWTE omdat zij behoort tot een economisch en financieel zeer sterke multinational. Dat WWTE zou hebben gehandeld — quod non — onder de beslissende invloed van haar moedermaatschappijen, is zuiver als een bijkomende factor beschouwd.

Ten tweede stelt rekwirante subsidiair dat het Hof de vermenigvuldigingsfactor moet herberekenen, voor zover het van oordeel zou zijn dat een van de moedermaatschappijen niet verantwoordelijk is voor het gedrag van WWTE. Het Gerecht had de argumenten van WWTE niet niet-ontvankelijk mogen verklaren op grond dat zij in haar verzoek de argumenten van haar moedermaatschappijen niet had vermeld, aangezien het aan de moedermaatschappijen — en niet aan de dochteronderneming — staat, de aantijging te ontkrachten dat hen verantwoordelijkheid treft. Hoe dan ook hebben de in de beroepen van de moedermaatschappijen gewezen en nog te wijzen arresten, met inbegrip van het arrest in zaak T-24/05, kracht van gewijsde tussen hoofdelijk aansprakelijke partijen.

Ten derde had het Gerecht rekwirantes argument dat de Commissie een boete had opgelegd waarbij de grens van 10 % van de omzet niet in acht werd genomen omdat de moedermaatschappijen niet verantwoordelijk waren, niet wegens onduidelijkheid niet-ontvankelijk mogen verklaren. De redenen hiervoor zijn dezelfde als die in de vorige alinea: alleen de moedermaatschappijen kunnen zich verdedigen tegen de aantijging dat hen verantwoordelijkheid treft en het gewezen arrest heeft kracht van gewijsde tussen hoofdelijk aansprakelijke partijen.

Ten slotte schendt de Commissie de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten door er geen rekening mee te houden dat WWTE in 1996 en 1997 geen uitvoering aan de overeenkomsten heeft gegeven. Evenzo is rekwirante van mening dat de Commissie niet kan beweren dat zij er rekening mee heeft gehouden, aangezien zij deze verzachtende omstandigheid niet uitdrukkelijk in de bestreden beschikking heeft vermeld.
1)

a) Dient artikel 20 VWEU aldus te worden uitgelegd, dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat aan een staatsburger van een derde staat, wiens echtgenote en minderjarige kinderen burgers van de Unie zijn, het recht van verblijf ontzegt in de lidstaat waar zijn echtgenote en kinderen verblijven en waarvan zij de nationaliteit bezitten, zelfs indien deze burgers van de Unie voor hun levensonderhoud niet zijn aangewezen op de staatsburger van een derde staat? (opmerking: verzoeker Dereci) b) Dient artikel 20 VWEU aldus te worden uitgelegd, dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat aan een staatsburger van een derde staat, wiens echtgenote burger van de Unie is, het recht van verblijf ontzegt in de lidstaat waar zijn echtgenote verblijft en waarvan zij de nationaliteit bezit, zelfs indien de burger van de Unie voor haar levensonderhoud niet is aangewezen op de staatsburger van een derde staat? (opmerking: verzoekers Heiml en Maduike) c) Dient artikel 20 VWEU aldus te worden uitgelegd, dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat aan een meerderjarige staatsburger van een derde staat, wiens moeder burger van de Unie is, het recht van verblijf ontzegt in de lidstaat waar zijn moeder verblijft en waarvan zij de nationaliteit bezit, zelfs indien de burger van de Unie voor haar levensonderhoud niet is aangewezen op de staatsburger van een derde staat maar de staatsburger van een derde staat voor zijn levensonderhoud is aangewezen op de burger van de Unie? (opmerking: verzoeker Kokollari) d) Dient artikel 20 VWEU aldus te worden uitgelegd, dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat aan een meerderjarige staatsburger van een derde staat, wiens vader burger van de Unie is, het recht van verblijf ontzegt in de lidstaat waar zijn vader verblijft en waarvan hij de nationaliteit bezit, zelfs indien de burger van de Unie voor zijn levensonderhoud niet is aangewezen op de staatsburger van een derde staat maar de staatsburger van een derde staat ten laste is van de burger van de Unie? (opmerking: verzoekster Stevic)
2)

Dient artikel 39 van genoemde richtlijn, gelezen in samenhang met punt 27 van de considerans ervan en artikel 267 VWEU, aldus te worden uitgelegd dat in het hierin vereiste daadwerkelijke rechtsmiddel is voorzien in het nationale recht wanneer de toetsing van of beroep tegen de in eerste aanleg genomen beslissing op asielverzoeken bij de wet is geregeld in de vorm van een beroep bij het Tribunal, dat is ingesteld bij parlementaire wet en bevoegd is tot het geven van bindende beslissingen ten voordele van de asielzoeker met betrekking tot alle feitelijke vragen en rechtsvragen die relevant zijn voor het verzoek, ofschoon er sprake is van administratieve en organisatorische regelingen die alle of enkele van de volgende kenmerken omvatten: — het feit dat een minister een beoordelingsmarge blijft behouden om een negatieve beslissing op een verzoek terzijde te stellen; — het bestaan van organisatorische of administratieve banden tussen de verantwoordelijke instanties voor de beslissing in eerste aanleg en in beroep; — het feit dat de leden van het Tribunal die belast zijn met de besluitvorming, worden benoemd door de minister en hun functie uitoefenen in deeltijd voor een periode van drie jaar en een vergoeding per zaak ontvangen; — het feit dat de minister bevoegd is tot het geven van aanwijzingen als bedoeld in de artikelen 12, 16, lid 2B, sub b, en 16, lid 11, van de bovengenoemde wet?
1)

vast te stellen dat: — de Portugese Republiek artikel 13, lid 6, junctis de leden 1 en 2, van richtlijn 2000/60/EG (1) niet is nagekomen door de nationale en internationale stroomgebiedsbeheersplannen niet te publiceren; — de Portugese Republiek artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/60/EG niet is nagekomen door de ontwerpstroomgebiedsbeheersplannen niet te publiceren en voor opmerkingen ter beschikking te stellen van het publiek, met inbegrip van de gebruikers; — de Portugese Republiek artikel 15, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG niet is nagekomen door de Commissie geen afschrift van de stroomgebiedsbeheersplannen toe te zenden;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 186/16

Beroep ingesteld op 20 april 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-189/11)

2011/C 186/27

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Lozano Palacios en C. Soulay, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen dat — door de bijzondere regeling voor reisbureaus toe te passen in gevallen waarin reisdiensten aan een andere persoon dan de reiziger zijn verkocht; — door die bijzondere regeling niet toe te passen op de verkoop aan het publiek van door touroperators georganiseerde reizen door in eigen naam handelende reisbureaus; — door de reisbureaus onder bepaalde omstandigheden toe te staan op de factuur een totaal bedrag te vermelden dat geen verband houdt met de aan de klant daadwerkelijk in rekening gebrachte btw, en door de klant toe te staan, als deze belastingplichtige is, dat totale bedrag in mindering te brengen op de verschuldigde btw, en — door reisbureaus toe te staan, voor zover zij zich op de bijzondere regeling beroepen, de grondslag van de belasting voor elke aangifteperiode op totale wijze vast te stellen;

het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 73, 168, 169, 226 en 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie voert aan dat de toepassing door het Koninkrijk Spanje van de bijzondere regeling voor reisbureaus in strijd is met de btw-voorschriften, voor zover zij niet is beperkt tot aan reizigers verleende diensten, zoals de richtlijn voorschrijft, maar zich ook uitstrekt tot tussen reisbureaus verrichte handelingen.

Voorts strookt de niet-toepassing van die bijzondere regeling op de verkoop aan het publiek van door touroperators georganiseerde reizen door in eigen naam handelende reisbureaus evenmin met de richtlijn, aangezien dergelijke werkzaamheden volgens de Commissie zonder twijfel behoren tot de onder de bijzondere regeling vallende werkzaamheden.

Eveneens in strijd met de btw-richtlijn zijn de Spaanse voorschriften op grond waarvan reisbureaus — zonder enige grondslag in die richtlijn — op de factuur een totaal btw-bedrag mogen vermelden dat geen verband houdt met de aan de klant daadwerkelijk in rekening gebrachte btw; de klant, als deze belastingplichtige is, dat totale bedrag in mindering mag brengen op de verschuldigde btw, en reisbureaus, voor zover zij zich op de bijzondere regeling beroepen, de grondslag van de belasting voor elke aangifteperiode op totale wijze mogen vaststellen.

(1) PB L 347, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 194/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 8 april 2011 — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League en PA Sport UK Ltd/Sportradar GmbH (een in Duitsland ingeschreven vennootschap) en Sportradar AG (een in Zwitserland ingeschreven vennootschap)

(Zaak C-173/11)

2011/C 194/13

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League en PA Sport UK Ltd

Verwerende partijen: Sportradar GmbH (een in Duitsland ingeschreven vennootschap) en Sportradar AG (een in Zwitserland ingeschreven vennootschap)

Prejudiciële vraag

Wanneer een partij gegevens uploadt van een door een recht sui generis ingevolge richtlijn 96/9/EG (1) („databankrichtlijn”) beschermde databank op de webserver van die partij in lidstaat A en deze webserver in reactie op verzoeken van een gebruiker in lidstaat B dergelijke gegevens naar de computer van de gebruiker verzendt, zodat zij worden opgeslagen in het geheugen van die computer en op het computerscherm worden getoond,

a) moet het verzenden van de gegevens dan worden beschouwd als „opvraging” of „hergebruik” door die partij;

b) vindt er dan enige opvraging en/of enig hergebruik door die partij plaats: i) alleen in (lidstaat) A; ii) alleen in (lidstaat) B, of iii) in (lidstaat) A en (lidstaat) B?

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (PB L 77, blz. 20).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 173/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 1 april 2011 — Azienda Sanitaria Locale di Lecce/Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce e.a. — Università del Salento

(Zaak C-159/11)

2011/C 173/12

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Azienda Sanitaria Locale di Lecce

Verwerende partijen: Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce, Consiglio Nazionale degli Ingegneri, Associazione delle Organizzazioni di Ingegneri, di Architettura e di Consultazione Tecnico-Economica (Oice), Etacons srl, Ing. Vito Prato Engineering srl, Barletti — Del Grosso e Associati srl, Ordine degli Architetti della Provincia di Lecce, Consiglio Nazionale degli Architetti, Pianificatori, Paesaggisti e Conservatori (Cnappc)

Andere partij in de procedure: Università del Salento

Prejudiciële vraag

Staat richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1), in het bijzonder artikel 1, lid 2, sub a en d, artikel 2, artikel 28 en bijlage II, categorieën 8 en 12, in de weg aan een nationale regeling op basis waarvan schriftelijke overeenkomsten tussen twee aanbestedende diensten kunnen worden gesloten voor het onderzoek en de beoordeling van de aardbevingsgevoeligheid van ziekenhuisvoorzieningen, te verrichten tegen de achtergrond van de nationale bepalingen inzake de veiligheid van constructies en in het bijzonder strategische gebouwen, tegen een vergoeding die niet hoger is dan de kosten van de uitvoering van de prestatie, indien de uitvoerende dienst een ondernemer kan zijn?

(1) PB L 134, blz. 114.
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Is er sprake van een „tijdig” informatieverzoek, wanneer de houder van het kwekersrecht in zijn verzoek stelt over aanwijzingen te beschikken dat de loonwerker oogstmateriaal, die een in het verzoek bij naam genoemde landbouwer door aanplanting van teeltmateriaal van het beschermde ras heeft verkregen, met het doel van aanplanting heeft verwerkt of voornemens is te verwerken, of moet aan de loonwerker bovendien het bewijs van de gestelde aanwijzingen (bijvoorbeeld door toezending van een kopie van de aanplantverklaring van de landbouwer) worden geleverd?
2)

Is verenigbaar met het gemeenschapsrecht, meer bepaald met de artikelen 10 en 39 tot en met 42 van het Verdrag van 25 maart 1957 tot oprichting van de Europese Gemeenschap artikel 52, § 1 van het koninklijk besluit van 21 december 1967 tot vaststelling van het algemeen reglement betreffende het rust- en overlevingspensioen voor werknemers, indien die bepaling op een dergelijke wijze wordt uitgelegd dat een op basis van de Wet van 31 mei 1956 inzake een algemene ouderdomsverzekering genoten ouderdomspensioen dient te worden begrepen onder de in die bepaling bedoelde rustpensioenen of voordelen die als dusdanig gelden, en in geval van onverenigbaarheid, dient artikel 52, § 1 van het koninklijk besluit van 21 december 1967 tot vaststelling van het algemeen reglement betreffende het rust- en overlevingspensioen voor werknemers dan buiten toepassing te worden gelaten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/13

Beroep ingesteld op 2 maart 2011 — Europese Commissie/Ierland

(Zaak C-108/11)

2011/C 145/19

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, C. Soulay, gemachtigden)

Verwerende partij: Ierland

Conclusies

— vast te stellen dat Ierland, door een btw-tarief van 4,8 % toe te passen op leveringen van windhonden en paarden, die niet gewoonlijk voor de bereiding van levensmiddelen zijn bestemd, op het huren van paarden en op bepaalde bevruchtingsdiensten, haar verplichtingen op grond van de artikelen 96, 98 (junctis bijlage III) en 110 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde niet is nagekomen;

— Ierland te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens artikel 96 van de btw-richtlijn is het door elke lidstaat vastgestelde normaal btw-tarief, dat minimum 15 % bedraagt, van toepassing op alle goederenleveringen en diensten. Een ander dan het normaal tarief kan slechts worden toegepast indien dit bij andere bepalingen van de richtlijn is toegestaan.

Artikel 98 bepaalt dat lidstaten een of twee verlaagde tarieven op de in bijlage III genoemde goederenleveringen en diensten mogen toepassen. De in geding zijnde leveringen komen in bijlage III niet voor.

De btw-richtlijn bevat ook overgangsbepalingen op grond waarvan lidstaten tarieven mogen blijven toepassen die afwijken van de in de richtlijn neergelegde algemene regels inzake de structuur en de hoogte van de tarieven, indien de betrokken nationale bepalingen van kracht waren op 1 januari 1991.

Volgens artikel 113 van de btw-richtlijn, mag een lidstaat, die op 1 januari 1991 een verlaagd tarief toepaste dat onder het in artikel 99 vastgestelde minimum ligt, voor de levering van die goederen of voor die diensten overeenkomstig artikel 98 een van de verlaagde tarieven toepassen. Aangezien het door Ierland op de betrokken goederen en diensten toegepaste tarief echter lager is dan het in artikel 99 van de btw-richtlijn bepaalde minimum, kan geen beroep worden gedaan op artikel 113.

Artikel 110 van de richtlijn is eveneens van toepassing op tarieven die lager zijn dan het in artikel 99 bepaalde minimum. Het voorziet in een overgangsregeling voor een aantal nationale maatregelen die om duidelijk omschreven redenen van maatschappelijk belang (met name het verlagen van de belastingdruk op het verbruik van goederen en diensten die maatschappelijke basisbehoeften vervullen) en ten behoeve van de eindverbruiker zijn vastgesteld. De Commissie is van mening dat de levering van paarden en windhonden (andere dan voor gebruik bij de bereiding van levensmiddelen), de huur van paarden en bevruchtingsdiensten niet noodzakelijk kunnen worden geacht voor het vervullen van maatschappelijke basisbehoeften. De Commissie stelt tevens dat, aangezien een groot aantal paarden en windhonden bestemd zijn voor wedrennen of fokken, de maatregel geen voordeel voor de eindverbruiker oplevert.

(1) PB L 347, blz. 1.
—

verwijzing van het BHIM in de kosten die rekwirante zijn opgekomen in de procedure voor het Gerecht en in de procedure voor het Hof van Justitie van de Europese Unie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 130/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 28 januari 2011 — VBV — Vorsorgekasse AG/Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

(Zaak C-39/11)

2011/C 130/17

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VBV — Vorsorgekasse AG

Verwerende partij: Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

Prejudiciële vraag

Is een bepaling op grond waarvan een bedrijfsvoorzieningskas het in een beleggingsgemeenschap ondergebrachte vermogen uitsluitend mag beleggen in rechten van deelneming in beleggingsfondsen die in Oostenrijk een handelsvergunning hebben, verenigbaar met het in artikel 63 e.v. VWEU omschreven recht op vrij kapitaalverkeer?
2)

Verbiedt artikel 110, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (voorheen artikel 90 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap), dat is gericht tegen alles wat de nationale markt kan beschermen en in strijd is met de beginselen van de mededinging, de invoering van een emissiebelasting op motorvoertuigen, die wordt geheven bij de eerste inschrijving in Roemenië van ingevoerde gebruikte motorvoertuigen die voorheen in een andere lidstaat waren ingeschreven, terwijl volgens spoedbesluit nr. 218/2008 geen emissiebelasting behoeft te worden betaald over „motorvoertuigen van categorie M1 van emissieklasse Euro 4 met een cilinderinhoud van maximaal 2 000 cm3, alsmede over alle motorvoertuigen van categorie N1 van emissieklasse Euro 4, die in de periode van 15 december 2008 tot en met 31 december 2009 in Roemenië of in een andere lidstaat van de Europese Unie voor het eerst waren ingeschreven”, dat wil zeggen de categorie van motorvoertuigen met de technische kenmerken van de in Roemenië geproduceerde motorvoertuigen, een maatregel die dus de in eigen land geproduceerde motorvoertuigen bevoordeelt?