10.

Gezien de tussen de twee gevallen bestaande gelijkwaardigheid moet met dezelfde beginselen te rade worden gegaan om te bepalen, of een belastingplichtige recht heeft op teruggaaf van BTW. Dit vindt, naar het mij voorkomt, bevestiging in de tekst van de Achtste richtlijn zelf, die in artikel 3, sub b, het recht op teruggaaf afhankelijk stelt van de overlegging door de belastingplichtige van een „verklaring, afgegeven door de overheid van de Staat waar hij gevestigd is, dat hij in die Staat onderworpen is aan de belasting over de toegevoegde waarde”. Débouche beroept zich niettemin juist op deze bepaling, in het bijzonder op de Engelse versie daarvan, volgens welke de belastingplichtige moet „produce evidence ... that he is a taxable person for the purposes of value added tax in that State”, tot staving van de stelling dat het voor teruggaaf voldoende is, de hoedanigheid van belastingplichtige aan te tonen in de zin van artikel 4 van de Zesde richtlijn. Het is waar, dat de formulering van artikel 3, sub b, niet in alle taalversies van de richtlijn eenduidig is: uit het gebruik van het voltooid deelwoord in de meeste versies, bij voorbeeld in de Franse versie („tout assujetti ... doit ... justifier qu'il est assujetti à la taxe sur la valeur ajoutée dans cet État”), de Italiaanse versie („ogni soggetto passivo ... deve comprovare che egli è assoggettato all'imposta sul valore aggiunto in tale Stato”), de Nederlandse versie [„een belastingplichtige (...) moet (...) aantonen dat hij in die Staat onderworpen is aan de belasting over de toegevoegde waarde”] en de Spaanse versie („todo sujeto pasivo ... estará obligado a ... justificar ... que está sometido al impuesto sobre el valor añadido en dicho Estado”), blijkt weliswaar dat de bedoeling is geweest, het ontstaan van het recht op teruggaaf van de belastingplichtige afhankelijk te stellen van de vraag of hij in het land van vestiging belastbare handelingen heeft verricht, maar men kan stellen dat andere taalversies, in het bijzonder de Engelse, maar ook de Duitse, volgens welke de aanvrager moet bewijzen „daß er Mehrwertsteuerpflichtiger dieses Staates ist”, zich in zekere mate lenen tot meer dan één uitlegging. Volgens vaste rechtspraak van het Hof evenwel, is het, wanneer de verschillende taalversies van een communautaire tekst uiteenlopen, op grond van het vereiste van uniforme toepassing uitgesloten, een van de versies op zichzelf te beschouwen en gebiedt dit vereiste, dat de versie wordt uitgelegd op een wijze die de werkelijke wil van de wetgever en het doel dat hij zich ermee heeft gesteld, in aanmerking neemt. ( 6 ) Gelet op voorgaande overwegingen past het stellig beter in de systematiek van de communautaire BTW-regeling en de specifieke doelstellingen van de Achtste richtlijn, met name het vermijden van mededingingsdistorsies, een uitlegging van artikel 3, sub b, die het recht op teruggaaf ervan afhankelijk stelt of de belastingplichtige in het land van vestiging daadwerkelijk belastbare handelingen heeft verricht. Indien een dergelijk recht immers zou worden erkend in een geval als het onderhavige, derhalve aan een belastingplichtige die handelingen verricht welke van heffing zijn vrijgesteld, dan zou uiteindelijk het resultaat zijn, dat op zijn activiteit het zogeheten nultarief wordt toegepast, dat wil zeggen ontheffing met recht op aftrek van voldane voorbelasting, een praktijk die door de Zesde richtlijn in algemene zin wordt verboden. ( 7 )