Verzoeker, Marcel Luttgens, die op 15 juni 1964 als vertaler bij de Commissie in dienst trad, werd per 1 maart 1983 aangesteld als hoofd van de gespecialiseerde dienst IX-D-7 (Franse vertalingen).

Op 14 december 1983 vroeg hij verlof om redenen van persoonlijke aard aan voor de periode 1 maart 1984 tot en met 28 februari 1985; in zijn aanvraag vermeldde hij dat hij tijdens zijn verlof op het adres Grand-Rue, 33, B-6780 Messancy zou wonen.

Bij besluit van 14 februari 1984 werd dit verzoek ingewilligd.

Op 12 maart 1984 werd een kennisgeving van vacature gepubliceerd voor de post van hoofd van de afdeling IX-D-7 (rang LA 3). Op 19 maart 1984 solliciteerde verzoeker naar deze post. In een begeleidend schrijven gaf hij als zijn woonplaats op: 3, rue du Stade, Schouweiler, met de aantekening dat hij van 24 maart tot 1 juli 1984 niet in Luxemburg aanwezig zou zijn. Hij gaf evenwel niet aan, op welk adres hij zich dan wél zou bevinden. In dezelfde brief verzocht hij om vervroegde herplaatsing tegen eind augustus, „opdat met (zijn) sollicitatie naar genoemde post rekening kon worden gehouden”.

Op 23 maart 1984 zond de directeur Personeelszaken en algemeen beheer van de Commissie een antwoord naar het in die brief genoemde adres, waarin hij verzoeker meedeelde, dat de bekendmaking en de bezetting van de vacante LA 3-post van hoofd van de Franse vertaalafdeling niet konden worden uitgesteld. In dit antwoord werd verzoeker eveneens meegedeeld, dat een sollicitatie van een ambtenaar met verlof om redenen van persoonlijke aard, ingevolge het Statuut niet in aanmerking kon worden genomen en dat een herplaatsing eind augustus onder die omstandigheden te laat was. Verzoeker zegt deze brief pas in juni 1984 te hebben ontvangen omdat hij niet was gestuurd naar het adres dat in zijn verzoek om verlof om redenen van persoonlijke aard voorkwam.

Nadat hij op eigen verzoek op 1 oktober 1984 was herplaatst, zij het als reviseur, verzocht hij op 29 oktober om plaatsing op een post die overeenkwam met die welke hij vóór zijn verlof om redenen van persoonlijke aard had bekleed. Na de weigering van de administratie diende verzoeker op 6 december 1984 bij het tot aanstelling bevoegd gezag een klacht in als bedoeld in artikel 90 van het Statuut, waarin hij verzocht om nietigverklaring van de hem bezwarende besluiten. Deze klacht kwam binnen bij de Commissie op 12 december 1984 en werd op 4 januari 1985 bij het secretariaatgeneraal ingeschreven.

Op 5 juni 1985 wees de Commissie de klacht af; verzoeker ontving hiervan een schriftelijke kennisgeving op 11 juni.

Op 3 september 1985 kwam bij de griffie van het Hof een verzoekschrift binnen waarin verzoeker nietigverklaring vorderde van het besluit van de Commissie om zijn kandidatuur bij het vergelijkend onderzoek voor de post van hoofd van de vertaalafdeling niet in aanmerking te nemen, en van de hele procedure met betrekking tot dit onderzoek, met inbegrip van de eventuele aanstelling van een andere ambtenaar, alsmede heropening van deze procedure. Ook vorderde hij nietigverklaring van het besluit om hem als reviseur te herplaatsen, stellende dat hij op zijn minst had moeten worden herplaatst op zijn vroegere post van sectiehoofd.

Na de pas in dupliek gedane en van haar eerdere verklaringen afwijkende mededeling van de Commissie, dat met de sollicitatie van verzoeker naar de post van afdelingshoofd uiteindelijk wel rekening was gehouden, trok verzoeker echter ter zitting zijn vordering tot nietigverklaring van het veronderstelde besluit van de Commissie om zijn sollicitatie buiten beschouwing te laten in, nu deze vordering, die overigens een nietdefinitieve handeling van een ambtenaar betrof (de brief van 23 maart), door de onthulling van de Commissie in zekere zin zonder voorwerp was geraakt. Eveneens trok hij ter zitting de vordering tot nietigverklaring van Dante Parini's aanstelling tot afdelingshoofd in, dit om redenen van menselijke aard.

In plaats van deze vorderingen uit zijn verzoekschrift vorderde hij ter terechtzitting op grond van artikel 42 van het Reglement voor de procesvoering veroordeling van de Commissie tot betaling van een schadevergoeding van één Ecu wegens onrechtmatig optreden.

Door het Hof voor de vraag geplaatst of een dergelijke vordering in deze fase van de procedure nog wel mogelijk was, gaf verzoeker het Hof in overweging om deze schadevergoeding ambtshalve op te leggen, in analoge bewoordingen als in het arrest Oberthür. Subsidiair, en op dezelfde gronden, geeft verzoeker het Hof in overweging, de Commissie op overeenkomstige wijze als in het arrest List in de kosten te verwijzen.

Gehandhaafd blijft echter de tweede vordering van het verzoekschrift, betreffende de nietigverklaring van het besluit om verzoeker te herplaatsen als reviseur.