Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Nieuw betoog – Ontvankelijkheid – Grenzen

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 113, lid 2)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Handelingen waartegen kan worden opgekomen door indiener van klacht betreffende staatssteun – Brief waarbij Commissie klager laat weten dat er geen voldoende gronden zijn om uitspraak te doen over zijn zaak – Beschikking in zin van artikel 4 van verordening nr. 659/1999 – Handeling waartegen kan worden opgekomen – Beroep ingesteld door belanghebbenden in zin van artikel 88, lid 2, EG – Ontvankelijkheid

(Art 88, leden 2 en 3, EG en 230 EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 4 en 13)

Samenvatting

1. Uit artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie in samenhang met artikel 113, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat het in het kader van een hogere voorziening de rekwirant vrij staat elk relevant argument aan te voeren onder het enkele voorbehoud dat in hogere voorziening het voorwerp van het geding voor het Gerecht niet wordt gewijzigd.

(cf. punt 41)

2. Met betrekking tot de ontvankelijkheid van beroepen tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG moet voor de kwalificatie van de aangevochten handelingen worden gekeken naar de inhoud van die handelingen. De vorm waarin een handeling of besluit is gegoten, is in principe van geen belang voor de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring. Het is dus in beginsel niet van invloed op de kwalificatie van de betrokken handeling of deze al dan niet voldoet aan bepaalde formele vereisten, te weten met name of daaraan door de auteur ervan de juiste benaming is gegeven en of zij de bepalingen noemt die haar wettelijke grondslag vormen, of aan het vereiste van kennisgeving aan een derde.

Maatregelen die het standpunt van de Commissie definitief vastleggen na afloop van een administratieve procedure en die beogen bindende rechtsgevolgen in het leven te roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten, met uitsluiting van tussentijdse maatregelen die de voorbereiding van de eindbeschikking tot doel hebben en die niet dergelijke gevolgen hebben, zijn voor beroep vatbare handelingen in de zin van artikel 230 EG.

In het kader van de procedure van toezicht op staatssteun moet de Commissie een onderzoek verrichten wanneer zij uit welke bron ook over informatie beschikt met betrekking tot beweerdelijk onrechtmatige steun. Het onderzoek van een klacht brengt de inleiding mee van de in artikel 88, lid 3, EG bedoelde inleidende fase van het onderzoek en verplicht de Commissie om het eventuele bestaan van een steunmaatregel en de verenigbaarheid ervan met de gemeenschappelijke markt onverwijld te onderzoeken. Ingevolge artikel 13, lid 1, van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 88 EG dient de Commissie deze inleidende fase van het onderzoek af te sluiten met een beschikking overeenkomstig artikel 4, leden 2, 3 of 4, van deze verordening, te weten een beschikking waarin wordt vastgesteld dat van staatssteun geen sprake is, een beschikking om geen bezwaar te maken, of een beschikking om de formele onderzoeksprocedure in te leiden, waarbij het deze instelling niet vrijstaat om tijdens de inleidende fase van het onderzoek in haar passieve houding te volharden. Uiteindelijk moet zij dus hetzij de in artikel 88, lid 2, EG bedoelde volgende onderzoeksfase inleiden, hetzij besluiten de zaak niet verder te behandelen door een beschikking in die zin te geven.

Wanneer de Commissie, na een klacht te hebben onderzocht, vaststelt dat op basis van een onderzoek niet tot het bestaan van staatssteun in de zin van artikel 87 EG kan worden geconcludeerd, kwalificeert zij de maatregel als bestaande steun en onderwerpt zij deze dus aan het voortdurend onderzoek als bedoeld in artikel 88, lid 1, EG, of weigert zij impliciet de procedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden. Een dergelijke weigering om de procedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden, heeft een definitief karakter en kan niet als een eenvoudige voorlopige maatregel worden aangemerkt.

Een brief waarin de Commissie onder meer de steun waarover is geklaagd door een onderneming die met de steun ontvangende vennootschap concurreert, als bestaande steun kwalificeert en concludeert dat er geen voldoende gronden zijn om het onderzoek voort te zetten, vormt dus een beschikking in de zin van artikel 4 van verordening nr. 659/1999 en moet als een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 230 EG worden beschouwd. Wanneer de Commissie concludeert dat er geen voldoende gronden zijn om het onderzoek van de klacht voort te zetten, volgt immers uit de inhoud van de litigieuze handeling dat deze instelling een definitief standpunt over de onderzochte maatregelen heeft ingenomen en aldus haar wil tot uitdrukking brengt om haar inleidend onderzoek af te sluiten. Met deze vaststelling weigert zij impliciet de formele onderzoeksprocedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden.

Ten aanzien van een dergelijke beschikking kunnen degenen die door de in artikel 88, lid 2, EG neergelegde procedurele waarborgen worden beschermd, de eerbiediging daarvan slechts afdwingen indien zij de mogelijkheid hebben die beschikking overeenkomstig artikel 230, vierde alinea, EG aan te vechten voor de rechter van de Unie.

(cf. punten 46‑54, 57‑60)