Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Hogere voorziening - Middelen - Loutere herhaling van reeds voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - Verkeerde beoordeling van feiten - Niet-ontvankelijkheid - Afwijzing

(EG-Verdrag, art. 168 A; 's Hofs Statuut-EG, art. 49 en 51; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

2 Hogere voorziening - Middelen - Verkeerde beoordeling van feiten - Niet-ontvankelijkheid - Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs - Uitgesloten behoudens geval van verkeerde opvatting

(EG-Verdrag, art. 168 A; 's Hofs Statuut-EG, art. 51)

3 Beroep tot nietigverklaring - Beschikking van Commissie op grond van artikel 85, lid 1, van Verdrag - Ingewikkelde economische beoordeling - Rechterlijke toetsing - Grenzen

(EG-Verdrag, art. 85, lid 1, en 173)

4 Hogere voorziening - Middelen - Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening - Niet-ontvankelijkheid

('s Hofs Statuut-EG, art. 51)

5 Mededinging - Mededingingsregelingen - Aantasting van mededinging - Overeenkomst die niet mededingingsverstorend doel heeft - Beoordeling op gevolgen voor markt - Criteria - Ontbreken van bewijs van daadwerkelijke gevolgen - Geen invloed in verband met mogelijkheid om zuiver potentiële gevolgen in aanmerking te nemen

(EG-Verdrag, art. 85, lid 1)

6 Mededinging - Mededingingsregelingen - Onderling afgestemde feitelijke gedraging - Begrip - Criteria van coördinatie en samenwerking - Uitlegging

(EG-Verdrag, art. 85, lid 1)

7 Mededinging - Mededingingsregelingen - Aantasting van mededinging - Overeenkomst waarbij systeem van uitwisseling van informatie wordt gecreëerd - Ontoelaatbaarheid op oligopolistische markt - Voorwaarden

(EG-Verdrag, art. 85, lid 1)

Samenvatting

8 Uit artikel 168 A van het Verdrag, artikel 51 van 's Hofs Statuut en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering, volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven, tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek staven.

Een hogere voorzienig die, zonder zelfs maar een argument te bevatten dat specifiek tegen het bestreden arrest is gericht, slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - met inbegrip van die welke waren gebaseerd op door het Gerecht uitdrukkelijk verworpen feiten - herhaalt of letterlijk overneemt, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof niet bevoegd is.

Een hogere voorziening kan slechts worden gebaseerd op middelen inzake schending van rechtsregels, met uitsluiting van iedere feitelijke beoordeling. Het Gerecht is bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten te beoordelen. Het Hof is evenwel ingevolge artikel 168 A van het Verdrag bevoegd, toezicht uit te oefenen op de wijze waarop het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en daaraan rechtsgevolgen heeft verbonden.

9 In het kader van een hogere voorziening is het Hof, evenals ten aanzien van de vaststelling van de feiten, in beginsel niet bevoegd om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht tot staving van die feiten in aanmerking heeft genomen. Wanneer die bewijzen regelmatig zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en regels van procesrecht inzake de bewijslast en de bewijsvoering zijn geëerbiedigd, staat het enkel aan het Gerecht te beoordelen, welke waarde moet worden gehecht aan de hem voorgelegde bewijzen. Die beoordeling vormt dus, behoudens in het geval van een verkeerde opvatting van die bewijzen, geen rechtsvraag die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof.

10 Ofschoon de gemeenschapsrechter in het algemeen een volledig onderzoek instelt naar de vraag, of aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 85, lid 1, van het Verdrag is voldaan, dient hij zich bij de toetsing van een ingewikkelde economische beoordeling zijdens de Commissie te beperken tot de vraag, of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de motivering afdoende is, of de feiten juist zijn weergegeven en of er geen sprake is van een kennelijke onjuiste beoordeling dan wel van misbruik van bevoegdheid.

11 Een middel dat voor het eerst in hogere voorziening voor het Hof wordt aangevoerd, moet niet-ontvankelijk worden verklaard. Zou het een partij worden toegestaan in dat kader een middel aan te voeren dat zij niet voor het Gerecht heeft aangevoerd, dan zou haar in feite worden toegestaan om bij het Hof, waarvan de bevoegdheid inzake hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig te maken dat een ruimere strekking heeft dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. In hogere voorziening is het Hof dus enkel bevoegd om de beoordeling door het Gerecht van de voor hem bepleite middelen te onderzoeken.

12 Tegen een overeenkomst die niet tot doel heeft de mededinging te belemmeren, kan slechts worden opgekomen wegens de gevolgen die zij heeft. In dat geval moeten de mededingingsbelemmeringen die eruit zouden kunnen voortvloeien, worden beoordeeld tegen de achtergrond van de mededinging binnen het feitelijke kader waarin zij zich zonder de litigieuze overeenkomst zou afspelen.

Ingevolge artikel 85, lid 1, van het Verdrag is een dergelijke beoordeling niet enkel beperkt tot de werkelijke gevolgen, doch moet zij eveneens rekening houden met de potentiële gevolgen van de overeenkomst voor de mededinging op de gemeenschappelijke markt. Een overeenkomst ontkomt evenwel aan het verbod van artikel 85 wanneer zij de markt slechts in zeer geringe mate beïnvloedt.

De omstandigheid dat de Commissie niet in staat is het bestaan van een reële mededingingsbelemmering aan te tonen, heeft derhalve geen gevolgen voor de beslechting van het geschil over de betrokken overeenkomst.

13 De criteria coördinatie en samenwerking, die voorwaarden zijn voor onderling afgestemde feitelijke gedragingen, houden allerminst in dat er een werkelijk "plan" moet zijn opgesteld, maar dienen te worden verstaan in het licht van de in de verdragsbepalingen inzake de mededinging besloten voorstelling, dat iedere ondernemer zelfstandig moet bepalen welk beleid hij op de gemeenschappelijke markt zal voeren en welke condities hij zijn klanten zal bieden.

Deze eis van zelfstandigheid sluit weliswaar niet uit, dat de ondernemer gerechtigd is zijn beleid intelligent aan het vastgestelde of te verwachten marktgedrag van de concurrenten aan te passen, doch staat onverbiddelijk in de weg aan enigerlei al dan niet rechtstreeks contact tussen zulke ondernemers, dat tot doel of ten gevolge heeft dat mededingingsvoorwaarden ontstaan die, gelet op de aard van de producten of verleende diensten, de grootte en het aantal van de ondernemingen en de omvang van de betrokken markt, niet met de normaal te achten voorwaarden van die markt overeenkomen.

14 Op een oligopolistische markt met een hoge concentratiegraad vermindert een overeenkomst die voorziet in een systeem van uitwisseling van informatie tussen de ondernemingen op die markt, de mate van onzekerheid over de werking van de markt of neemt zij deze weg en beïnvloedt zij de mededinging tussen de ondernemers ongunstig, wanneer de uitgewisselde informatie

- zakengeheimen betreft en zij de bij de overeenkomst betrokken ondernemingen in staat stelt kennis te krijgen van de verkopen door hun dealers binnen en buiten het dealergebied, alsmede van de verkopen van de andere concurrerende ondernemingen en van hun bij de overeenkomst betrokken dealers,

- met korte intervallen en systematisch wordt verstrekt, en

- wordt verstrekt tussen de grootste aanbieders, uitsluitend in het voordeel van deze laatsten, met uitsluiting van de andere aanbieders en de consumenten.