ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen die de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, zijn handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring.

Wat de handelingen van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) betreft, vloeit uit het bepaalde in verordening nr. 883/2013 betreffende onderzoeken door OLAF en meer bepaald uit overweging 31 en artikel 11 van deze verordening voort dat het verslag en de door OLAF naar aanleiding van een extern onderzoek opgestelde en aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten doorgegeven aanbevelingen er niet automatisch toe kunnen leiden dat een administratieve of gerechtelijke procedure op nationaal niveau wordt ingeleid noch, a fortiori, dat daaropvolgende rechtshandelingen worden vastgesteld. Het is namelijk aan de nationale autoriteiten om te besluiten welk gevolg hieraan moet worden gegeven en zij zijn dus de enige autoriteiten die de besluiten kunnen vaststellen die de rechtspositie van personen kunnen aantasten daar waar OLAF zou hebben aanbevolen om dergelijke procedures in te leiden. Ook kan de mededeling van informatie door OLAF aan de nationale autoriteiten niet worden beschouwd als een bezwarende handeling, aangezien het krachtens artikel 12 van verordening nr. 883/2013 aan de autoriteiten die informatie van OLAF ontvangen is om, in het kader van hun eigen bevoegdheden, de inhoud en de strekking van deze informatie en derhalve het gevolg dat hieraan moet worden gegeven, te beoordelen.

Voorts kunnen de gestelde schendingen door OLAF van de procedureregels, van het recht om bewijs aan te leveren, van het recht op hoor en wederhoor alsmede van de grondrechten en van het recht op bescherming in rechte tegen onrechtmatige onderzoekshandelingen, die het onderzoeksverslag van OLAF gebrekkig zouden maken, dit verslag niet het karakter van een bezwarende handeling verlenen. Dergelijke schendingen kunnen namelijk slechts worden aangevoerd tot staving van een beroep tegen een latere voor beroep vatbare handeling, voor zover zij invloed op de inhoud daarvan hebben gehad, en niet los van een dergelijke handeling. In dit verband vormt de zwaarwichtigheid van een gestelde niet-nakoming van een instelling of het belang van de eruit voortvloeiende aantasting ten aanzien van de eerbiediging van de grondrechten, geen reden om de in het Verdrag voorziene middelen van niet-ontvankelijkheid die van openbare orde zijn niet toe te passen en handelingen die niet vatbaar zijn voor beroep omdat zij geen dwingende rechtsgevolgen sorteren, toch vatbaar voor beroep te maken. De vatbaarheid voor beroep van een handeling kan immers niet worden afgeleid uit de eventuele onrechtmatigheid ervan.

(zie punten 13, 22, 29, 42, 43)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens–Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten–Make-upsector [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 46, 47)
5.

Steunmaatregelen van de staten–Eerbiediging van de regels van de Unie–Rol van de nationale rechterlijke instanties–Vrijwaring van de rechten van de justitiabelen in geval van niet-nakoming van de verplichting tot voorafgaande aanmelding–Bevoegdheid om de terugvordering van niet-aangemelde steun te gelasten, ook al is die later verenigbaar met de gemeenschappelijke markt verklaard–Bevoegdheid om te beslissen over een verzoek tot vergoeding van de schade die is veroorzaakt wegens de onrechtmatigheid van die maatregel (zie punt 78)
Beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 juni 2016 –

Kohrener Landmolkerei en DHG/Commissie

(Zaak T‑178/15)

„Regeling inzake gegarandeerde traditionele specialiteiten — Verordening (EU) nr. 1151/2012 — Brief waarbij de Commissie de bevoegde nationale autoriteiten ervan in kennis stelt dat hun aankondiging van bezwaar te laat is ingediend — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”

Gerechtelijke procedure — Beslissing bij met redenen omklede beschikking — Voorwaarden — Beroep kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 126) (cf. punten 20, 21, 24, 32)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit in de brief van 9 februari 2015 van de directeur van directie B, „Multilaterale Betrekkingen en Kwaliteitsbeleid”, van het directoraat-generaal Landbouw en Plattelandsontwikkeling van de Commissie, met referentie Ares (2015)529719, waarbij de bevoegde Duitse autoriteiten ervan in kennis werden gesteld dat hun aankondiging van bezwaar krachtens artikel 51, lid 1, van verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen (PB 2012, L 343, blz. 1) te laat was ingediend

Dictum

1) Het beroep wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard.
De uitvoerend agentschappen in de zin van artikel 18, lid 1, van verordening nr. 58/2003, tot vaststelling van het statuut van de uitvoerende agentschappen waaraan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma’s worden gedelegeerd, beschikken over diensten die niet samenvallen met die van de Commissie. Die agentschappen maken voor de toegang tot de interne vergelijkende onderzoeken dus geen deel uit van de Commissie. Voor zover de betrokkene als tijdelijk functionaris rechtstreeks is aangeworven door een uitvoerend agentschap en nog steeds die hoedanigheid heeft wanneer hij zich aanmeldt voor een intern vergelijkend onderzoek, kan niet worden vastgesteld dat er sprake is van een voldoende publiekrechtelijke band tussen de belanghebbende en de betrokken instelling.

Artikel 29, lid 1, onder b), van het Statuut staat de instellingen toe om interne vergelijkende onderzoeken te organiseren die alleen openstaan voor hun ambtenaren en tijdelijk functionarissen. De uitdrukking „vergelijkend onderzoek binnen de instelling” in de zin van dat artikel heeft betrekking op alle personen die, in welke hoedanigheid dan ook, in dienst van de instelling zijn.

Het beginsel van gelijke behandeling verlangt dat behoudens objectieve rechtvaardiging, vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld. Ditzelfde geldt voor het beginsel van non-discriminatie, dat slechts de specifieke uitdrukking van het algemene gelijkheidsbeginsel is.

Wanneer een instelling besluit om overeenkomstig het Statuut een intern vergelijkend onderzoek te organiseren, dan is een dergelijk vergelijkend onderzoek, waarvan één van de doelstellingen de aanstelling in vaste dienst van de tijdelijk functionarissen van die instelling is, uiteraard alleen bedoeld voor de ambtenaren en tijdelijk functionarissen die, in welke hoedanigheid dan ook, in dienst van die instelling zijn. Die ambtenaren en tijdelijk functionarissen, daaronder begrepen zij die buiten de instelling gedetacheerd zijn, bevinden zich ten aanzien van de mogelijkheid van toegang tot een dergelijk vergelijkend onderzoek dus niet in een situatie die feitelijk en juridisch vergelijkbaar is met die van de tijdelijk functionarissen in dienst van een uitvoerend agentschap dat losstaat van die instelling en die derhalve niet in dienst van die instelling zijn.

(cf. punten 30 en 31)

Hof: arresten van 19 oktober 1977, Ruckdeschel e.a., 117/76 en 16/77, Jurispr., EU:C:1977:160, punt 7, en van 9 oktober 2008, Chetcuti/Commissie, C‑16/07 P, Jurispr., EU:C:2008:549, punt 40en aldaar aangehaalde rechtspraak
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 11 maart 2016 –

Amrita e.a./Commissie

(Zaak T‑439/15)

„Beroep tot nietigverklaring — Landbouw — Bescherming tegen voor planten schadelijke organismen — Maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van de bacterie Xylella fastidiosa te voorkomen — Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Niet individueel geraakt — Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Begrip regelgevingshandeling — Elke handeling van algemene strekking met uitzondering van wetgevingshandelingen — Besluit van de Commissie betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van de bacterie Xylella fastidiosa te voorkomen — Daaronder begrepen (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punt 19)

2. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Regelgevingshandelingen — Handelingen die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen en de verzoekende partij rechtstreeks raken — Begrip uitvoeringsmaatregelen — Criteria — Besluit van de Commissie betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van de bacterie Xylella fastidiosa te voorkomen — Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt (Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit 2015/789 van de Commissie, art. 9 en bijlage I) (cf. punten 21, 27, 29)

3. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Individueel geraakt — Criteria — Besluit van de Commissie betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van de bacterie Xylella fastidiosa te voorkomen — Beroep ingesteld door olijvenverwerkende ondernemingen die deel uitmaken van het geheel van marktdeelnemers waarop het besluit betrekking heeft, zonder evenwel geïndividualiseerd te zijn doordat de betrokken bepalingen jegens hen toepassing vinden — Niet individueel geraakt — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit 2015/789 van de Commissie, art. 9 en bijlage I) (cf. punten 31, 32)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/789 van de Commissie van 18 mei 2015 betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van Xylella fastidiosa (Wells et al.) te voorkomen (PB L 125, blz. 36), zo nodig na het buiten toepassing laten van richtlijn 2000/29/EG van de Raad van 8 mei 2000 betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige producten schadelijke organismen (PB L 169, blz. 1)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Beschikking van de president van het Gerecht van 4 december 2015 –

E‑Control/ACER

(Zaak T‑671/15 R)

„Kort geding — Advies betreffende de verenigbaarheid van de besluiten van de nationale regulerende instanties houdende goedkeuring van de methoden voor de toewijzing van grensoverschrijdende transmissiecapaciteit voor elektriciteit — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Schending van de vormvoorschriften — Niet-ontvankelijkheid”

1. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Fumus boni juris — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Cumulatieve voorwaarden (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 3) (cf. punt 6)

2. Kort geding — Vormvereisten — Indiening van de verzoeken — Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen — Geen voldoende toelichting bij de gronden voor een „fumus boni juris” — Algemene verwijzing naar andere stukken — Niet-ontvankelijkheid [Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, onder d), en 156, lid 4] (cf. punten 7‑10)

3. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Bewijslast (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 3) (cf. punten 13‑14)

Voorwerp

Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van advies nr. 9/2015 van het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators van 23 september 2015, betreffende de verenigbaarheid van de besluiten van de nationale regulerende instanties houdende goedkeuring van de methoden voor de toewijzing van grensoverschrijdende transmissiecapaciteit in Centraal- en Oost-Europa met verordening (EG) nr. 714/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de voorwaarden voor toegang tot het net voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1228/2003 (PB 2009, L 211, blz. 15), en met de in bijlage 1 bij deze verordening opgenomen richtsnoeren voor congestiebeheer en toewijzing van beschikbare overdrachtcapaciteit van interconnecties tussen nationale systemen

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
De toekenning van een voorlopige maatregel in geval van een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een handeling van de Unie is slechts gerechtvaardigd indien de betrokken handeling de doorslaggevende oorzaak van de gestelde ernstige en onherstelbare schade is. In die context moet dat nadeel voortvloeien uit de gevolgen die de bestreden handeling sorteert en mag het niet het gevolg zijn van een gebrek aan zorgvuldigheid van degene die om de voorlopige maatregel verzoekt. Degene die om de maatregel verzoekt, moet, als hij geen blijk heeft gegeven van de van een omzichtige en oplettende onderneming vereiste zorgvuldigheid, zelfs de schade dragen die beweerdelijk zijn voortbestaan in gevaar kan brengen of zijn marktpositie kan wijzigen op een manier die niet ongedaan kan worden gemaakt.

In het kader van een verzoek om voorlopige maatregelen op grond van ernstige en onherstelbare schade, zowel financieel als immaterieel, dat berust op de veronderstelling dat verordening (EU) nr. 1174/2014 tot inschrijving van een naam in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen, verzoekende partij verbiedt een geografische benaming te gebruiken, waardoor zij benadeeld wordt ten opzichte van haar concurrenten, dient te worden vastgesteld dat verzoekende partij niet de van een omzichtige en oplettende marktdeelnemer te verwachten redelijke zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd, daar zij geen gebruik heeft gemaakt van de gelegenheid die in artikel 5, leden 5 en 6, van verordening (EG) nr. 510/2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen wordt geboden om toestemming te verkrijgen de litigieuze benaming gedurende een overgangsperiode te blijven gebruiken.

(cf. punten 29‑32)
34

Omdat de lidstaten, zoals vermeld in punt 30 hierboven, niet gebonden zijn door de bestreden richtsnoeren, noch gehouden zijn om vrijstellingen die de door deze richtsnoeren voorziene voorwaarden niet eerbiedigen, niet aan te melden bij de Commissie, kan de mogelijkheid dat deze lidstaten een nationale wettelijke regeling vaststellen of handhaven die onverenigbaar is met deze richtsnoeren, niet worden beschouwd als puur theoretisch. In ieder geval verklaren verzoeksters niet waarom de lidstaten en met name de Bondsrepubliek Duitsland, in rechte of in feite, verplicht zouden zijn geweest om de aanwijzingen te aanvaarden die de Commissie met de vaststelling van de bestreden richtsnoeren zichzelf heeft opgelegd in het kader van de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid.
161

Ten derde heeft de president van het Hof niet de mogelijkheid uitgesloten van opschorting van de tenuitvoerlegging of van voorlopige maatregelen enkel op grond van de kennelijke onwettigheid van de bestreden handeling, bijvoorbeeld wanneer deze handeling zelfs niet de schijn van wettigheid heeft (zie in die zin beschikkingen van 7 juli 1981, IBM/Commissie, 60/81 R en 190/81 R, Jurispr., EU:C:1981:165, punten 7 en 8, en 26 maart 1987, Hoechst/Commissie, 46/87 R, Jurispr., EU:C:1987:167, punten 31 en 32). In deze context is in de beschikking Communicaid Group/Commissie, punt 148 supra (zie in die zin EU:T:2013:121, punt 45), de mogelijkheid reeds in overweging genomen om in kortgedingzaken betreffende overheidsopdrachten aan te nemen dat de spoedeisendheid bestaat in de noodzaak van een zo spoedig mogelijk herstel van hetgeen op het eerste gezicht een voldoende kennelijke en ernstige onwettigheid blijkt te zijn, die dus een bijzonder ernstige fumus boni juris oplevert.
1.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling met beperkende maatregelen ten aanzien van een persoon of entiteit — Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is meegedeeld — Datum van mededeling van de handeling — Mededeling aan de betrokkene door middel van een publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie — Termijn die ingaat op de veertiende dag na deze publicatie (Art. 263, zesde alinea, VWEU; besluit 2014/119/GBVB van de Raad; verordening nr. 208/2014 van de Raad; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 102, lid 1) (cf. punten 36, 40‑54)
4.

Kort geding–Opschorting van tenuitvoerlegging–Voorlopige maatregelen–Voorwaarden voor toekenning–Spoedeisendheid–Ernstige en onherstelbare schade–Bewijslast–Financiële schade–Verplichting om concrete en nauwkeurige aanwijzingen te verstrekken, gestaafd door gedetailleerde documenten–Situatie waarin het voortbestaan van de verzoekende vennootschap in gevaar komt of haar marktpositie onherstelbaar wordt gewijzigd–Verplichting tot het bewijzen van het bestaan van structurele of juridische hindernissen die deze vennootschap beletten een aanzienlijk aandeel van de marktaandelen terug te winnen (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156) (zie punten 26, 37, 38)
Het is niet de taak van de rechter in hogere voorziening om de motivering van de beslissingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken aan te vullen. Wanneer dat Gerecht de vordering van de rekwirant heeft toegewezen en het betwiste besluit nietig heeft verklaard, kan een middel ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken het tweede voor hem aangevoerde argument niet heeft onderzocht en dat het arrest moet worden vervolledigd door dat argument in aanmerking te nemen, bovendien geen invloed hebben op het dictum van het bestreden arrest en de rekwirant geen voordeel verlenen. Daar een hogere voorziening in de zin van artikel 9 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie alleen kan worden ingesteld door een partij die gedeeltelijk of volledig in het ongelijk is gesteld, moet een dergelijk middel kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.

(cf. punt 35)

Hof: arresten van 19 oktober 1995, Rendo e.a./Commissie, C‑19/93 P, Jurispr., EU:C:1995:339, punt 13, en van 13 juli 2000, Parlement/Richard, C‑174/99 P, Jurispr., EU:C:2000:412, punt 33
De partijen in een procedure in rechte genieten krachtens de voorschriften inzake de behandeling van bij het Gerecht aanhangige zaken, waaronder artikel 5, lid 8, van de instructies voor de griffier, bescherming tegen oneigenlijk gebruik van de processtukken. Deze bescherming belichaamt een wezenlijk aspect van het algemene beginsel van een goede rechtsbedeling, op grond waarvan partijen het recht hebben om zonder beïnvloeding van buiten, met name van de zijde van het publiek, hun belangen te verdedigen.

Hieruit volgt dat een partij die toegang heeft tot de processtukken van de andere partijen, dit recht alleen mag gebruiken om haar eigen zaak te verdedigen, en niet voor andere doeleinden, zoals het uitlokken van kritiek bij het publiek op de argumenten van andere procespartijen. Het verbod om het recht op toegang tot processtukken van andere partijen te gebruiken voor andere doeleinden dan de verdediging van de eigen zaak, strekt er aldus toe te waarborgen dat het algemene beginsel van een goede rechtsbedeling wordt geëerbiedigd, en niet om de beweerdelijk vertrouwelijke inhoud van die stukken te beschermen.

Dit draagt ertoe bij, tijdens de gehele gerechtelijke procedure te waarborgen dat het debat tussen partijen alsmede de beraadslagingen van de betrokken rechter over de aanhangige zaak in alle rust kunnen plaatsvinden, en te voorkomen dat er, al was het maar in de waarneming van het publiek, van buiten druk wordt uitgeoefend op de rechtspraak en de debatten worden verstoord.

Een handeling die indruist tegen het bovenbedoelde aspect van een goede rechtsbedeling levert misbruik van procedure op waarmee bij de kostenverdeling rekening kan worden gehouden.

De bescherming die partijen in de gerechtelijke procedure genieten uit hoofde van bovenbedoeld aspect van een goede rechtsbedeling, dient zich voorts uit te strekken tot een verzoeker tot interventie bij het Gerecht. Deze verzoeker tot interventie speelt immers een rol in het kader van de rechterlijke werkzaamheden en dient op grond daarvan hetzelfde beschermingsniveau te genieten als de partijen in de procedure wat betreft de mogelijkheid om zonder beïnvloeding van buiten, met name van de zijde van het publiek, zijn belangen te verdedigen.

De publicatie op het internet van een verzoek tot interventie waarin de verzoeker om interventie in een negatief daglicht wordt gesteld om ervoor te zorgen dat het publiek negatief over hem gaat denken, levert misbruik van procedure op waarmee op grond van artikel 135, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering rekening kan worden gehouden bij de kostenverdeling.

(cf. punten 49‑53, 60, 61)
Beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 14 september 2015 – Slowakije/Commissie

(Zaak T‑678/14)

„Beroep tot nietigverklaring — Eigen middelen van de Unie — Financiële aansprakelijkheid van de lidstaten — Verplichting om aan de Commissie het bedrag te betalen dat overeenkomt met een verlies van eigen middelen — Brief van de Commissie — Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld — Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Begrip — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Brief van de Commissie waarbij een lidstaat informeel wordt verzocht de traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen van de begroting van de Unie — Daarvan uitgesloten — Brief die geen bindende rechtsgevolgen sorteert — Niet-ontvankelijkheid van het beroep (Art. 263 VWEU; verordening nr. 1150/2000 van de Raad; besluit 2007/436 van de Raad) (cf. punten 24‑26, 35‑48, 53, 57, 60)

2. Eigen middelen van de Europese Unie — Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten — Aansprakelijkheid van de lidstaten — Omvang [Verordening nr. 1150/2000 van de Raad, art. 2, lid 1, 9, lid 1, en 17, leden 1 en 2; besluit 2007/436 van de Raad, art. 2, lid 1, a), en 8, lid 1] (cf. punten 28‑34)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van het directoraat-generaal Begroting van de Commissie dat zou zijn vervat in de brief met het kenmerk BUDG/B/03MV D (2014) 2351197 van 15 juli 2014, waarbij de Commissie de Slowaakse Republiek zou hebben aangemaand haar het brutobedrag van 1602457,33 EUR over te maken (te verminderen met 25 % ter dekking van de inningskosten), hetgeen overeenstemt met het verlies aan traditionele eigen middelen, en om uiterlijk aan die verplichting te voldoen op de eerste werkdag na de negentiende dag van de tweede maand die op de verzending van die brief volgde

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Op de verzoeken van de Bondsrepubliek Duitsland en Roemenië om toelating tot interventie behoeft geen uitspraak te worden gedaan.

3) De Slowaakse Republiek wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van de Europese Commissie.

4) De Slowaakse Republiek, de Commissie, de Bondsrepubliek Duitsland en Roemenië dragen elk hun eigen kosten in verband met de verzoeken tot interventie.
2)

Georgios Kafetzakis en de 102 andere verzoekers van wie de naam in de bijlage is vermeld, worden verwezen in de kosten.