BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

29 maart 1996

Zaak T-24/96 R

U

tegen

Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding

„Ambtenaren — Tewerkstelling — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen”

Volledige Duitse tekst II-479

Betreft:

Opschorting van de tenuitvoerlegging van verweerders besluit betreffende de tewerkstelling van verzoeker te Thessaloniki; voorlopige handhaving van verzoekers tewerkstelling bij het bureau van de Commissie te Berlijn.

Beslissing:

De bij beschikking van de president van het Gerecht van 29 februari 1996 verleende opschorting van tenuitvoerlegging wordt verlengd tot en met 12 april 1996. Tot die datum blijft verzoeker tewerkgesteld te Berlijn. Het verzoek wordt afgewezen voor het overige.

Resumé van de beschikking

Op 12 november 1993 wordt verzoeker door verweerder (Cedefop) aangesteld bij een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde duur. Deze overeenkomst bepaalt, dat verzoeker zal worden tewerkgesteld te Berlijn, waar Cedefop destijds zijn zetel had.

Op 1 september 1994 brengt de Raad de zetel van Cedefop over naar Thessaloniki [verordening (EG) nr. 1131/94 van 16 mei 1994 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 337/75 houdende oprichting van een Europees Centram voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, PB L 127, biz. 1].

Op 23 januari 1995 wordt tussen de directeur van verweerder en de delegatie van het personeel een „raamovereenkomst” betreffende „sociale maatregelen in verband met de verhuizing van Cedefop naar Thessaloniki” gesloten, die onder meer bepalingen bevat over de aanstelling in vaste dienst (4.1) en over het geval dat de betrokkene Berlijn niet kan verlaten (4.3).

Op 1 maart 1995 wordt verweerders personeel onderworpen aan de bepalingen die van toepassing zijn op de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen [verordening (EG) nr. 251/95 van de Raad van 6 februari 1995 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 337/75 houdende oprichting van een Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, PB L 30, biz. 1].

Op 1 april 1995 wordt verzoeker benoemd tot ambtenaar op proef en op 1 januari 1996 wordt hij in vaste dienst aangesteld.

Op zijn op punt 4.3 van de raamovereenkomst gebaseerd verzoek wordt verzoeker per 1 september 1995 (datum van de feitelijke verhuizing van Cedefop naar Thessaloniki) voor zes maanden tewerkgesteld in het bureau van de Commissie te Berlijn (besluit van verweerder van 31 juli 1995, dat verwijst naar verweerders algemene besluit van 7 juli 1995).

Als antwoord op zijn verzoek om verlenging van de tewerkstelling te Berlijn stuurt verweerder verzoeker bij brief van 12 februari 1996 (die deze op 17 februari daaraanvolgend ontvangt) zijn besluit van 8 februari 1996 waarbij verzoeker per 1 maart 1996 wordt tewerkgesteld bij de zetel van verweerder.

Daarop stelt verzoeker het beroep in de hoofdzaak in, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van 8 februari 1996, samen met een verzoek om voorlopige maatregelen. Tegelijkertijd deelt hij verweerder de gronden van zijn klacht mee.

Bij beschikking van 29 februari 1996 schort de president van het Gerecht de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit op tot op het ogenblik waarop de beschikking wordt gegeven waarbij de onderhavige procedure in kort geding wordt afgedaan.

In rechte

De ontvankelijkheid van het verzoek

Het beroep in de hoofdzaak is niet kennelijk niet-ontvankelijk voor zover het is gericht tegen de afwijzing van het verzoek om verlenging van de tewerkstelling bij het bureau van de Commissie te Berlijn (een doel dat voldoende verband houdt met het verzoek in kort geding), daar die afwijzing op het eerste gezicht een ander besluit is dan het besluit van 31 juli 1995. Ambtenaren jegens wie een maatregel als bedoeld in punt 4.3 van de raamovereenkomst is getroffen, kunnen immers overeenkomstig die bepaling om verlenging van die maatregel verzoeken (r.o. 55 en 56).

De mogelijkheid dat de gevraagde voorlopige maatregelen ingrijpen in de belangen van de Commissie, terwijl die geen partij is in het geding, kan in voorkomend geval in aanmerking worden genomen bij de afweging van de belangen en kan de ontvankelijkheid van het verzoek derhalve niet in het geding brengen (r.o. 57).

Referentie: Hof 22 mei 1978, Simmenthal/Commissie, 92/78 R, Jurispr. blz. 1129, r.o. 9, 10, 18 en 19

Dat het beroep in de hoofdzaak pas is ingesteld op de dag van de mededeling van de gronden van de klacht aan verweerder, is geen voldoende grond om het in verband met dit beroep ingediende verzoek om voorlopige maatregelen niet-ontvankelijk te verklaren (r.o. 58).

Referentie: Hof 5 december 1979, B./Parlement, 794/79 R, Jurispr. blz. 3635, r.o. 3

De urgentie en de afweging van de belangen

Binnen de door het Statuut gestelde grenzen beschikken de instellingen over een ruime vrijheid voor de organisatie van hun diensten en de tewerkstelling van hun personeelsleden naar gelang van de taken die zij hun opdragen. De urgentie van een verzoek om voorlopige maatregelen in verband met een besluit houdende wijziging van de plaats van tewerkstelling moet derhalve worden beoordeeld tegen de achtergrond van het feit, dat al brengt een dergelijke maatregel ongemakken mee voor de betrokken ambtenaren, het op zichzelf geen abnormale en onvoorzienbare gebeurtenis in hun loopbaan vormt. In die omstandigheden kan de opschorting van de tenuitvoerlegging slechts worden gerechtvaardigd door dwingende en uitzonderlijke omstandigheden die de betrokken ambtenaar ernstige en onherstelbare schade kunnen berokkenen (r.o. 60 en 61).

Referentie: Hof 24 februari 1981, Carbognanien Coda Zabetla/Commissie, 161/80 en 162/80, Jurispr. blz. 543, r.o. 28; Gerecht 17 mei 1995, Aubineau/Commissie, T-102/95 R, JurAmbt. blz. II-365, r.o. 23

Deze beginselen, die met name zijn ontwikkeld om rekening te houden met de omstandigheid dat de instellingen verschillende werkplekken hebben, kunnen op het onderhavige geval worden toegepast, temeer daar op het eerste gezicht verzoekers werkzaamheden te Berlijn, althans voor het grootste deel, ten goede komen aan de Commissie en niet aan verweerder, het orgaan waartoe het door verzoeker vervulde ambt behoort, en dat diens salaris betaalt. Punt 4.3 van de raamovereenkomst neemt niet weg, dat de door verzoeker gevraagde verlenging onder verweerders discretionaire bevoegdheid valt, en diens belang om de betrokken ambtenaren opnieuw in zijn diensten tewerk te stellen, kan toenemen naar gelang van de gevolgen van hun voortdurende afwezigheid. Dat de Commissie de door de raamovereenkomst in het vooruitzicht gestelde mobiliteit (volgens verzoeker was punt 4.3 van de raamovereenkomst bedoeld om de ambtenaren in staat te stellen deze mobiliteit af te wachten) slechts met vertraging mogelijk heeft gemaakt, is overigens op het eerste gezicht niet te wijten aan verweerder en staat de rechter in kort geding derhalve niet toe, het dienstbelang van verweerder buiten beschouwing te laten (r.o. 63).

Dat het bestreden besluit verzoeker verplicht tot het verlaten van het centrum van zijn belangen te Berlijn, waar zijn gezin en zijn vrienden wonen, blijft binnen de grenzen van hetgeen een maatregel betreffende de geografische tewerkstelling van een ambtenaar normaliter meebrengt, en vormt geen ernstige en onherstelbare schade (r.o. 65).

Dat zelfde geldt niet noodzakelijk voor verzoekers stelling, dat de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit de levensgemeenschap die hij reeds vele jaren met een ander persoon onderhoudt, kan schaden. Het feit dat verzoeker met volledige kennis van zaken de verplichtingen van ambtenaar op zich heeft genomen en daarmee de gevolgen heeft aanvaard die daaruit voor zijn tewerkstelling en dus voor zijn privéleven konden voortvloeien, belet evenwel in elk geval, dat bij de belangenafweging de balans overhelt ten gunste van het treffen van de gevraagde maatregel (r.o. 66).

Dezelfde overwegingen gelden met betrekking tot verzoekers betoog, dat de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit hem zou beletten zijn zwaar zieke vader te Münster verder regelmatig te bezoeken. Hoe dan ook, de door verzoeker verstrekte gegevens over de frequentie van zijn bezoeken in het verleden en over de noodzaak daarvan, zijn te vaag om tot gevaar voor ernstige en onherstelbare schade te kunnen concluderen (r.o. 67).

Wat zijn ambtelijke positie betreft, loopt verzoeker, die geen op de begroting van de Commissie opgevoerd ambt vervult, geen gevaar dit ambt te „verliezen” door de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit. Zijn tewerkstelling te Thessaloniki kan overigens geen nadelige gevolgen hebben voor zijn kansen om bij wege van overgang te worden aangeworven voor een vacature buiten Cedefop (r.o. 68).

Anders dan verzoeker stelt, kan het bestreden besluit op het eerste gezicht zijn positie van ambtenaar, zijn persoonlijke waardigheid of zijn beroepseer niet aantasten. Verzoekers stelling, dat uit de bewoordingen van de brief van 12 februari 1996 blijkt, dat hij als ontslagnemend dreigt te worden beschouwd door het enkele feit dat hij zijn dienst niet aanvat op de in dat besluit bepaalde datum, houdt niet langer stand, nu verweerder ter terechtzitting formeel heeft verklaard, dat dit niet als een stilzwijgend genomen ontslag zal worden aangemerkt. Deze datum vormde overigens op het eerste gezicht geen vereiste waaraan verzoeker niet in aanvaardbare omstandigheden kon voldoen (r.o. 69 en 70).

Uit het voorgaande volgt, dat er geen grond bestaat om de gevraagde maatregelen tot aan de uitspraak van het arrest in de hoofdzaak te treffen. Gelet op de op het spel staande belangen lijkt het evenwel passend, de op 29 februari 1996 gelaste opschorting te verlengen voor een duur die verzoeker in staat stelt de nodige schikkingen te nemen om zijn dienst te Thessaloniki aan te vatten onder soortgelijke voorwaarden als het bestreden besluit impliceerde. Gedurende die tijd blijft hij tewerkgesteld te Berlijn. Blijkens de processtukken verzet het bureau van de Commissie zich niet tegen een dergelijke maatregel (r.o. 71).

Dictum:

De bij beschikking van de president van het Gerecht van 29 februari 1996 verleende opschorting van tenuitvoerlegging wordt verlengd tot en met 12 april 1996. Tot die datum blijft verzoeker tewerkgesteld te Berlijn.

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.