ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 17 november 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — VT / Ministero dell’Interno, Ministero dell’interno — Dipartimento della Pubblica Sicurezza — Direzione centrale per le risorse umane

(Zaak C-304/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Richtlijn 2000/78/EG - Artikel 2, lid 2, artikel 4, lid 1, en artikel 6, lid 1 - Verbod op discriminatie op grond van leeftijd - Nationale regeling waarbij een leeftijdsgrens van 30 jaar wordt vastgesteld voor de indienstneming van politiecommissarissen - Rechtvaardigingsgronden)

(2023/C 15/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VT

Verwerende partijen: Ministero dell’Interno, Ministero dell’interno — Dipartimento della Pubblica Sicurezza — Direzione centrale per le risorse umane

Dictum

Artikel 2, lid 2, artikel 4, lid 1, en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, gelezen in het licht van artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarin voor de deelname aan een vergelijkend onderzoek voor de indienstneming van politiecommissarissen een leeftijdsgrens van 30 jaar wordt vastgesteld, voor zover de daadwerkelijk door politiecommissarissen verrichte taken geen bijzondere fysieke capaciteiten vereisen of, indien dergelijke capaciteiten wel vereist zijn, voor zover blijkt dat die regeling weliswaar een legitieme doelstelling nastreeft, maar een onevenredig vereiste oplegt. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit het geval is.

(1) PB C 297 van 26.7.2021.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 27 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzgericht — Oostenrijk) — Climate Corporation Emissions Trading GmbH / Finanzamt Österreich

(Zaak C-641/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Belastingen - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 44 - Fiscaal aanknopingspunt - Overdracht van broeikasgasemissierechten - Afnemer betrokken bij btw-fraude in het kader van een keten van leveringen - Belastingplichtige die wist of had moeten weten van deze fraude)

(2022/C 472/27)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Climate Corporation Emissions Trading GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Österreich

Dictum

De bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij eraan in de weg staan dat, in het geval van een dienst die door een in een lidstaat gevestigde belastingplichtige wordt verricht ten behoeve van een in een andere lidstaat gevestigde belastingplichtige, de autoriteiten van eerstgenoemde lidstaat zich op het standpunt stellen dat de plaats van deze dienst, die zich overeenkomstig artikel 44 van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8, in die andere lidstaat bevindt, niettemin wordt geacht zich te bevinden in de eerste lidstaat wanneer de dienstverrichter wist of behoorde te weten dat hij met die dienst deelnam aan fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde in het kader van een keten van leveringen.

(1) PB C 51 van 31.1.2020.
C 472/21

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 20 oktober 2022 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Senāts) — Letland] — “Mikrotīkls” SIA / Valsts ieņēmumu dienests

(Zaak C-542/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Douane-unie - Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling - Post 8517 - Postonderverdelingen 8517 70 11 en 8517 70 19 - Antennes voor routers)

(2022/C 472/25)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākā tiesa (Senāts)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“Mikrotīkls” SIA

Verwerende partij: Valsts ieņēmumu dienests

Dictum

Onderverdeling 8517 70 11 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 254/2000 van de Raad van 31 januari 2000, zoals die bijlage is gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 927/2012 van de Commissie van 9 oktober 2012 en bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1001/2013 van de Commissie van 4 oktober 2013,

moet aldus worden uitgelegd dat:

zij niet ziet op antennes voor routers die worden geconfigureerd voor overdracht in local area networks (LAN) en/of wide area networks (WAN).

(1) PB C 462 van 15.11.2021.
C 451/2

Arrest van het Hof (tweede kamer) van 6 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus — Estland) — I.L. / Politsei- ja Piirivalveamet

(Zaak C-241/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2008/115/EU - Terugkeer van illegaal verblijvende derdelanders - Artikel 15, lid 1 - Inbewaringstelling - Gronden voor inbewaringstelling - Algemeen criterium inzake het risico dat de daadwerkelijke uitvoering van de verwijdering wordt ondermijnd - Risico dat er een strafbaar feit wordt gepleegd - Gevolgen van de vaststelling van een strafbaar feit en de uitspraak van een straf - Bemoeilijking van de verwijderingsprocedure - Artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Beperking van het grondrecht op vrijheid - Vereiste van een wettelijke grondslag - Vereisten van duidelijkheid, voorzienbaarheid en toegankelijkheid - Bescherming tegen willekeur)

(2022/C 451/02)

Procestaal: Ests

Verwijzende rechter

Riigikohus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: I.L.

Verwerende partij: Politsei- ja Piirivalveamet

Dictum

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het een lidstaat niet de mogelijkheid biedt om enkel op grond van een algemeen criterium inzake het risico dat de daadwerkelijke uitvoering van de verwijdering wordt ondermijnd, de inbewaringstelling te bevelen van een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land, zonder dat er sprake is van een van de specifieke gronden voor bewaring zoals voorzien en duidelijk omschreven in de wetgeving die ertoe strekt de genoemde bepaling om te zetten in nationaal recht.

(1) PB C 242 van 21.06.2021
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — NY / Herios SARL

(Zaak C-593/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 86/653/EEG - Artikel 17, lid 2, onder a) - Zelfstandige handelsagenten - Beëindiging van de agentuurovereenkomst door de principaal - Vergoeding van de agent - Uitwinningsvergoeding - Subagentuur - Recht van de subagent op het gedeelte van de aan de hoofdagent verschuldigde uitwinningsvergoeding dat overeenkomt met de door de subagent aangebrachte klantenkring)

(2022/C 463/16)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NY

Verwerende partij: Herios SARL

Dictum

Artikel 17, lid 2, onder a), van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten,

moet aldus worden uitgelegd dat:

de uitwinningsvergoeding die door de principaal aan de hoofdagent is betaald op basis van de klantenkring die door de subagent is aangebracht, een aanzienlijk voordeel kan vormen voor de hoofdagent. De betaling van een uitwinningsvergoeding aan de subagent kan echter als onbillijk in de zin van deze bepaling worden beschouwd wanneer deze zijn activiteiten als handelsagent voor dezelfde klanten en voor dezelfde producten, maar in het kader van een rechtstreekse relatie met de hoofdprincipaal, voortzet, en dit ter vervanging van de hoofdagent die hem voordien in dienst had genomen.

(1) PB C 502 van 13.12.2021
1)

Artikel 123, lid 1, VWEU en artikel 21.1 van Protocol (nr. 4) betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan een tot het Europees Stelsel van centrale banken behorende nationale centrale bank met haar eigen middelen aansprakelijk is voor de schade die is geleden door voormalige houders van financiële instrumenten die zij heeft geannuleerd ter uitvoering van door haar gelaste saneringsmaatregelen in de zin van richtlijn 2001/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen, wanneer in een latere gerechtelijke procedure blijkt dat ofwel deze annulering niet noodzakelijk was om de stabiliteit van het financiële stelsel te waarborgen, ofwel die voormalige houders van financiële instrumenten ten gevolge van die annulering grotere verliezen hebben geleden dan zij zouden hebben geleden bij een faillissement van de betrokken financiële instelling, voor zover die centrale bank enkel aansprakelijk wordt gesteld wanneer zijzelf of de personen die zij heeft gemachtigd om in haar naam te handelen, hebben gehandeld op een zodanige wijze dat zij ernstig zijn tekortgeschoten in hun zorgvuldigheidsplicht.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen Afdeling Gent — België) — The Escape Center BVBA / Belgische Staat

(Zaak C-330/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 98 - Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd btw-tarief toe te passen op bepaalde goederenleveringen en diensten - Bijlage III, punt 14 - Begrip “het recht gebruik te maken van sportaccommodaties” - Fitnesscentra - Individuele begeleiding of begeleiding in groep)

(2022/C 424/13)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen Afdeling Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: The Escape Center BVBA

Verwerende partij: Belgische Staat

Dictum

Artikel 98, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met punt 14 van bijlage III bij deze richtlijn,

moet aldus worden uitgelegd dat:

een dienst die bestaat in de toekenning van het recht gebruik te maken van de sportaccommodaties van een fitnesscentrum en in de verstrekking van individuele begeleiding of begeleiding in groep, mag worden onderworpen aan een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde wanneer deze begeleiding verband houdt met het gebruik van deze accommodaties en noodzakelijk is voor de beoefening van sport en lichamelijke opvoeding of wanneer die begeleiding bijkomend is bij het recht gebruik te maken van die accommodaties of het daadwerkelijke gebruik van die accommodaties.

(1) PB C 338 van 23.8.2021.
7)

Het Europees Parlement en de Association internationale des anciens de l’Union européenne (AIACE Internationale) worden verwezen in hun eigen kosten in alle zaken waarin zij in eerste instantie en in hogere voorziening hebben geïntervenieerd, met inbegrip, voor wat het Europees Parlement betreft, in de zaken F-104/15 en T-695/16 P.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 1 augustus 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem — Nederland) — I, S/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

(Zaak C-19/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming - Artikel 8, lid 2, en artikel 27, lid 1 - Niet-begeleide minderjarige met een familielid dat zich wettig in een andere lidstaat ophoudt - Afwijzing door die lidstaat van het verzoek tot overname van deze minderjarige - Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel van deze minderjarige of dit familielid tegen de afwijzing van het verzoek - Artikelen 7, 24 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Belang van het kind)

(2022/C 408/16)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: I, S

Verwerende partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Dictum

Artikel 27, lid 1, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, gelezen in samenhang met de artikelen 7, 24 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moet aldus worden uitgelegd dat:

de lidstaat waaraan een op artikel 8, lid 2, van die verordening gebaseerd overnameverzoek is gericht, verplicht is om te voorzien in een recht van beroep bij een rechterlijke instantie tegen zijn weigeringsbesluit ten behoeve van een niet-begeleide minderjarige in de zin van artikel 2, onder j), van deze verordening die om internationale bescherming verzoekt, maar niet ten behoeve van een familielid van die minderjarige in de zin van artikel 2, onder h), van die verordening.

(1) PB C 128 van 12.4.2021.
1)

Artikel 26 bis van richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220/EEG van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003, gelezen in het licht van verordening nr. 1829/2003 en de aanbeveling van de Commissie van 13 juli 2010 inzake richtsnoeren voor de ontwikkeling van nationale co-existentiemaatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale maatregel die verbiedt dat op het grondgebied van een regio van de betrokken lidstaat genetisch gemodificeerde organismen worden geteeld die krachtens verordening nr. 1829/2003 zijn toegelaten teneinde de onbedoelde aanwezigheid van genetisch gemodificeerde organismen in andere producten te vermijden, op voorwaarde dat deze maatregel het doel helpt te bereiken om de keuze voor producenten en consumenten tussen genetisch gemodificeerde gewassen en biologische of conventionele gewassen te waarborgen, en dat deze maatregel, gezien de bijzondere kenmerken van deze gewassen op dit grondgebied, noodzakelijk is om dit doel te bereiken en evenredig is aan dit doel.
C 257/12

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 5 mei 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Autoridade Tributária e Aduaneira / DSR — Montagem e Manutenção de Ascensores e Escadas Rolantes SA

(Zaak C-218/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Tarieven - Tijdelijke bepalingen voor bepaalde arbeidsintensieve diensten - Punt 2 van bijlage IV - Renovatie en herstel van particuliere woningen - Toepassing van een verlaagd btw-tarief voor herstel- en onderhoudsdiensten met betrekking tot liften in woongebouwen)

(2022/C 257/17)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Verwerende partij: DSR — Montagem e Manutenção de Ascensores e Escadas Rolantes SA

Dictum

Punt 2 van bijlage IV bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat herstel- en renovatiediensten voor liften in woongebouwen onder het begrip “renovatie en herstel van particuliere woningen” in de zin van deze bepaling vallen, met uitzondering van de onderhoudsdiensten voor dergelijke liften.

(1) PB C 252 van 28.6.2021.
2)

Artikel 32, lid 2, onder a), van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening (EU) 2015/2170 van de Commissie van 24 november 2015, gelezen in samenhang met artikel 18, lid 1, van deze richtlijn, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening 2015/2170, moet aldus worden uitgelegd dat een aanbestedende dienst in het kader van een onderhandelingsprocedure zonder voorafgaande bekendmaking de mogelijkheid heeft om zich te wenden tot slechts één ondernemer wanneer in die procedure de oorspronkelijke voorwaarden van de opdracht die waren vermeld in een eerdere openbare procedure die werd beëindigd wegens de ongeschiktheid van de enige ingediende inschrijving, zonder wezenlijke wijzigingen worden overgenomen, ook al vertoont het voorwerp van de betrokken opdracht objectief gezien geen specifieke kenmerken die rechtvaardigen dat de uitvoering ervan uitsluitend aan die ondernemer wordt toevertrouwd.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie, en door de Europese Commissie niet in kennis te stellen van de tekst van dergelijke bepalingen, is Ierland zijn verplichtingen krachtens artikel 29, leden 1 en 2, van dat kaderbesluit niet nagekomen.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 oktober 2021 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank Amsterdam — Nederland) –Tenuitvoerlegging van de Europese aanhoudingsbevelen die zijn uitgevaardigd tegen HM (C-428/21 PPU), TZ (C-429/21 PPU)

(Gevoegde zaken C-428/21 PPU en C-429/21 PPU) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Artikel 27, lid 3, onder g), en lid 4 - Verzoek tot toestemming tot vervolging wegens andere strafbare feiten dan die welke de overlevering hebben gerechtvaardigd - Artikel 28, lid 3 - Verzoek tot toestemming voor verdere overlevering van de betrokkene aan een andere lidstaat - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Recht op effectieve rechterlijke bescherming - Recht van de betrokkene om door de uitvoerende rechterlijke autoriteit te worden gehoord - Wijze van uitoefening)

(2022/C 2/15)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

HM (C-428/21 PPU), TZ (C-429/21 PPU)

in tegenwoordigheid van: Openbaar Ministerie

Dictum

Artikel 27, lid 3, onder g), en lid 4, alsmede artikel 28, lid 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, gelezen in het licht van het door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde recht op effectieve rechterlijke bescherming, moeten aldus worden uitgelegd dat een persoon die ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel aan de uitvaardigende rechterlijke autoriteit is overgeleverd, het recht heeft om door de uitvoerende rechterlijke autoriteit te worden gehoord wanneer die autoriteit door de uitvaardigende rechterlijke autoriteit is verzocht om toestemming krachtens deze bepalingen van dat kaderbesluit, welk gehoor kan plaatsvinden in de uitvaardigende lidstaat — in welk geval de rechterlijke autoriteiten van die lidstaat ervoor moeten zorgen dat het recht van de betrokkene om te worden gehoord naar behoren en daadwerkelijk wordt uitgeoefend — zonder dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit rechtstreeks deelneemt. Het is echter aan de uitvoerende rechterlijke autoriteit om ervoor te zorgen dat zij over voldoende gegevens beschikt, met name wat het standpunt van de betrokkene betreft, om met volledige kennis van zaken — en met volledige eerbiediging van de rechten van verdediging van de betrokkene — haar beslissing te kunnen nemen over het verzoek tot toestemming dat krachtens artikel 27, lid 4, of artikel 28, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 is geformuleerd, en om in voorkomend geval de uitvaardigende rechterlijke autoriteit dringend om aanvullende gegevens te verzoeken.

(1) PB C 368 van 13.9.2021.
1)

Artikel 72 van richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s), zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/91/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014, moet aldus worden uitgelegd dat: de in schema A van bijlage I bij deze richtlijn bedoelde informatie over een beheermaatschappij, die het prospectus krachtens artikel 69, lid 2, van deze richtlijn ten minste moet bevatten, onder het begrip “essentiële informatie in het prospectus” in de zin van dat artikel 72 valt en dus moet worden bijgewerkt.
3)

Artikel 10, lid 2, en artikel 15 van richtlijn 2015/2436 moeten aldus worden uitgelegd dat: de houder van een merk het recht heeft om zich ertegen te verzetten dat een parallelimporteur een geneesmiddel verhandelt dat is omgepakt in een nieuwe buitenverpakking waarop dat merk is aangebracht, wanneer de zichtbare sporen van opening van de oorspronkelijke buitenverpakking die, in voorkomend geval, het gevolg zijn van heretikettering van dat geneesmiddel, duidelijk toe te schrijven zijn aan het ompakken van dat geneesmiddel door die parallelimporteur, tenzij die sporen op de markt van de lidstaat van invoer of op een belangrijk deel daarvan bij een beduidend percentage van de consumenten een dermate grote weerstand tegen de aldus omgepakte geneesmiddelen oproepen dat de effectieve toegang tot die markt wordt belemmerd, hetgeen per geval moet worden vastgesteld.