ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
55

Ten slotte zijn in richtlijn 2005/14, in de artikelen 2 en 4 tot wijziging van de Tweede respectievelijk Derde richtlijn, met name de minimumwaarborgen aangepast, waarbij in een periodieke herziening is voorzien, en zijn de tussenkomst van het door de Tweede richtlijn ingestelde orgaan en de in artikel 3, lid 1, van de Eerste richtlijn voorziene verzekeringsdekking uitgebreid tot materiële schade en lichamelijk letsel van voetgangers, fietsers en andere niet-gemotoriseerde weggebruikers. Voorts is een nieuwe beperking gesteld aan de mogelijkheid om bepaalde verzekeringsuitsluitingsbedingen toe te passen en is het verboden om tegen benadeelden van een ongeval een franchise in te roepen voor de in artikel 3, lid 1, van de Eerste richtlijn bedoelde verzekering.
59

Evenzo zou de verplichting voor een dienstverrichter om de Nederlandse autoriteiten vooraf in kennis te stellen van de aanwezigheid van een of meer ter beschikking gestelde werknemers, de vermoedelijke duur van die aanwezigheid en de dienst of diensten die de terbeschikkingstelling nodig maakt of maken, een even doeltreffende en minder beperkende maatregel zijn dan het vereiste van een tewerkstellingsvergunning in het hoofdgeding. Zij zou die autoriteiten in staat stellen de naleving van de Nederlandse sociale wetgeving gedurende de terbeschikkingstelling te controleren, en daarbij rekening te houden met de verplichtingen waaraan die onderneming reeds moet voldoen krachtens de sociaalrechtelijke regels van de lidstaat van herkomst (zie arresten Commissie/Luxemburg, EU:C:2004:655, punt 31, en Commissie/Duitsland, EU:C:2006:49, punt 45). Samen met de in punt 57 van het onderhavige arrest bedoelde gegevens die de betreffende onderneming over de situatie van de betrokken werknemers verstrekt, biedt een dergelijke verplichting die autoriteiten de mogelijkheid om in voorkomend geval na afloop van de voorziene duur van de terbeschikkingstelling de nodige maatregelen te treffen.
44

Gelet op een en ander moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat artikel 1 van verordening nr. 4055/86 aldus moet worden uitgelegd dat een vennootschap die is gevestigd in een staat die partij is bij de EER-Overeenkomst en eigenaar is van een onder de vlag van een derde land varend schip waarmee zeevervoerdiensten worden verricht vanuit of naar een staat die partij is bij die Overeenkomst, zich kan beroepen op het vrij verrichten van diensten, op voorwaarde dat die vennootschap op basis van de exploitatie van dat schip kan worden aangemerkt als verrichter van die diensten en de ontvangers daarvan zijn gevestigd in andere staten die partij zijn bij genoemde Overeenkomst dan die waarin die vennootschap is gevestigd.
‚technisch voorschrift’: een technische specificatie of andere eis of een regel betreffende diensten, met inbegrip van de erop toepasselijke bestuursrechtelijke bepalingen die de jure of de facto moeten worden nageleefd voor de verhandeling, de dienstverrichting, de vestiging van een verrichter van diensten of het gebruik in een lidstaat of in een groot deel van een lidstaat, alsmede de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, behoudens die bedoeld in artikel 10, van de lidstaten waarbij de vervaardiging, de invoer, de verhandeling of het gebruik van een product dan wel de verrichting of het gebruik van een dienst of de vestiging als dienstverlener wordt verboden.

De facto technische voorschriften zijn met name:

— wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van een lidstaat die hetzij verwijzen naar technische specificaties, andere eisen of regels betreffende diensten, hetzij naar beroepscodes of codes voor goede praktijken die zelf verwijzen naar technische specificaties, andere eisen of regels betreffende diensten waarvan de naleving een vermoeden geeft met de voorschriften welke bij deze wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen zijn vastgesteld, in overeenstemming te zijn;

— vrijwillige overeenkomsten waarbij de overheid partij is en die in het algemeen belang gericht zijn op de naleving van technische specificaties, andere eisen of regels betreffende diensten, met uitsluiting van bestekken voor overheidsopdrachten;

— technische specificaties of andere eisen of regels betreffende diensten die verbonden zijn met fiscale of financiële maatregelen die het verbruik van producten of het gebruik van diensten beïnvloeden, doordat zij de naleving van die technische specificaties, andere eisen of regels betreffende diensten aanmoedigen; hieronder vallen niet de technische specificaties, andere eisen of regels betreffende diensten die samenhangen met de nationale stelsels van sociale zekerheid.

Hieronder vallen de technische voorschriften die worden vastgesteld door de door de lidstaten aangewezen instanties die zijn opgenomen in de lijst welke door de [Europese] Commissie voor 5 augustus 1999 moet worden opgesteld in het kader van het in artikel 5 bedoelde comité.

Wijziging van die lijst geschiedt volgens dezelfde procedure.”
(33)

Er moet in een beperking op het uitsluitende reproductierecht worden voorzien, teneinde bepaalde reproductiehandelingen van voorbijgaande of incidentele aard mogelijk te maken, die een integraal en essentieel onderdeel vormen van een technisch procedé en uitsluitend worden uitgevoerd ten behoeve van hetzij de efficiënte doorgifte in een netwerk tussen derden door een tussenpersoon, hetzij het geoorloofde gebruik van een beschermd werk of ander materiaal. De betrokken reproductiehandelingen mogen op zich geen economische waarde bezitten. Voor zover zij aan deze voorwaarden voldoen, moet deze beperking ook gelden voor handelingen die elektronisch bladeren (browsing) en caching mogelijk maken, onder andere met het oog op het doelmatig functioneren van doorgiftesystemen, op voorwaarde dat de tussenpersoon de informatie niet modificeert en niet intervenieert bij het alom erkende en in de bedrijfstak gangbare rechtmatig gebruik van technologie voor het verkrijgen van gegevens over het gebruik van de informatie. Het gebruik wordt als geoorloofd beschouwd indien het door de rechthebbende is toegestaan of niet bij wet is beperkt.”
69

Immers, ten eerste, vormt – net zoals het feit dat een merk door gebruik onderscheidend vermogen verkrijgt, in het kader van een inschrijvingsprocedure een uitzondering vormt op de in artikel 3, lid 1, sub b, c, of d, van richtlijn 2008/95 neergelegde weigeringsgronden (zie in die zin arrest Bovemij Verzekeringen, C‑108/05, EU:C:2006:530, punt 21) – het feit dat een merk door gebruik onderscheidend vermogen verkrijgt, in het kader van een nietigheidsprocedure een uitzondering die ertoe strekt de in dit artikel 3, lid 1, sub b, c of d, bepaalde nietigheidsgronden terzijde te schuiven. Aangezien het een uitzondering betreft, staat het echter aan diegene die zich erop wenst te beroepen om het bewijs te leveren dat grond oplevert voor de toepassing ervan.
16

Deze rechter merkt op dat het Hof zich tot op heden nog niet heeft uitgesproken aangaande de vraag – waarover in de rechtsleer op nationaal niveau hevig is gedebatteerd – of een als „horizontale inhouseopdracht” gekwalificeerde plaatsing van een opdracht binnen een betrekking tussen drie personen valt onder de rechtspraak die is voortgekomen uit het arrest Teckal (EU:C:1999:562). Hij meent dat op grond van de geest en het doel van de voor het eerst in dat arrest geformuleerde vrijstelling voor „inhousegunningen”, een horizontale inhouseopdracht als in het hoofdgeding onder deze vrijstelling zou kunnen vallen. Hij merkt evenwel op dat in casu geen sprake kan zijn van intergemeentelijke samenwerking in de zin van de rechtspraak van het Hof (arresten Commissie/Duitsland, C‑480/06, EU:C:2009:357, en Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce e.a., C‑159/11, EU:C:2012:817), want zowel de universiteit als HIS is geen overheidsinstantie en HIS is niet rechtstreeks belast met de uitvoering van een taak van algemeen belang.
19

In dit verband dient in herinnering te worden gebracht dat het verzoek om een prejudiciële beslissing overeenkomstig artikel 94, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof de uiteenzetting dient te bevatten van de redenen die de verwijzende rechter ertoe hebben gebracht om zich over de uitlegging of de geldigheid van bepalingen van het recht van de Unie vragen te stellen, alsook het verband tussen die bepalingen en de op het hoofdgeding toepasselijke nationale wettelijke regeling. Deze uiteenzetting, evenals het bij artikel 94, sub a, van dat reglement vereiste summiere overzicht van de relevante feiten, moet het Hof in staat stellen na te gaan niet alleen of het verzoek om een prejudiciële beslissing ontvankelijk is, maar ook of het bevoegd is om de gestelde vraag te beantwoorden.
Bij het bestreden arrest heeft het Gerecht het beroep van Hongarije niet-ontvankelijk verklaard op de grond dat de litigieuze inschrijving geen rechtsgevolgen in het leven riep en dus geen „voor beroep vatbare handeling” in de zin van artikel 263 VWEU was. Het Gerecht is met name uitgegaan van de omstandigheid dat namen van wijnen die reeds werden beschermd op grond van verordening nr. 1493/1999, automatisch werden beschermd volgens artikel 118 vicies, lid 1, van verordening nr. 1234/2007. In dit verband heeft het Gerecht in punt 21 van het bestreden arrest het volgende verklaard:

„Uit de omstandigheid dat namen van wijnen die reeds worden beschermd op grond van verordening nr. 1493/1999, automatisch worden beschermd volgens artikel 118 vicies, lid 1, van verordening nr. 1234/2007 [...] volgt dat die wijnnamen niet slechts bescherming op het niveau van de Unie genieten indien zij in de E-Bacchusdatabase zijn opgenomen. De betrokken wijnnamen worden immers ‚automatisch’ beschermd uit hoofde van verordening nr. 1234/2007 [...], zonder dat daarvoor is vereist dat zij in die database worden opgenomen. De inschrijving vloeit enkel voort uit het feit dat de reeds bestaande bescherming automatisch overgaat van een regelgevend kader naar een ander, en is geen voorwaarde voor bescherming. Aangezien de beschermde oorsprongsbenaming ‚Vinohradnícka oblasť Tokaj’ behoort tot de wijnnamen die reeds worden beschermd op grond van verordening nr. 1493/1999, was de opname ervan in de E-Bacchusdatabase dus geen voorwaarde voor bescherming op het niveau van de Unie.”
Bijgevolg is slechts in situaties waarin een onderneming heeft deelgenomen aan de mededinging de verstorende bijeenkomsten, vereist dat zij zich daarvan openlijk distantieert en daarmee het onontbeerlijke bewijs levert ter weerlegging van het dat vermoeden, maar is een dergelijke distantiëring niet in alle gevallen vereist om de deelname aan de inbreuk te beëindigen.

In het mededingingsrecht van de Unie is een openlijke distantiëring van de inhoud van een de mededinging verstorende regeling vereist opdat een onderneming die aan heimelijke bijeenkomsten heeft deelgenomen, kan bewijzen dat haar deelneming niet de bedoeling had, de mededinging te beperken. Hiertoe dient de onderneming in kwestie aan te tonen dat zij haar concurrenten duidelijk had gemaakt dat zij vanuit een andere optiek dan deze aan die bijeenkomsten deelnam.

Voor zover het niet gaat om de deelname aan afzonderlijke de mededinging verstorende bijeenkomsten, maar om de deelname aan een inbreuk die zich uitstrekt over verschillende jaren, is het feit dat een onderneming zich niet openlijk heeft gedistantieerd, in het mededingingsrecht van de Unie slechts één van de elementen die in aanmerking moeten worden genomen met het oog op de vaststelling of een onderneming daadwerkelijk is blijven deelnemen aan een inbreuk of die deelname juist heeft stopgezet.

Immers, ook al is een openlijke distantiëring niet het enige middel voor een bij een kartel betrokken vennootschap om te bewijzen dat zij haar deelname aan dat kartel heeft beëindigd, dat laat onverlet dat een dergelijke distantiëring een belangrijk gegeven is waaruit kan blijken dat een de mededinging verstorende gedraging is beëindigd. Het feit dat een vennootschap zich niet openlijk heeft gedistantieerd, vormt een feitelijke situatie die de Commissie kan aanvoeren als bewijs dat een vennootschap het de mededinging verstorende gedrag heeft voortgezet. Ingeval er in de loop van een periode van enige omvang verschillende heimelijke bijeenkomsten zijn gehouden waaraan de vertegenwoordigers van de betrokken vennootschap niet hebben deelgenomen, moet de Commissie haar oordeel echter ook op ander bewijsmateriaal baseren. Aan dit vereiste is voldaan wanneer de Commissie, bij gebreke van een openlijke distantiëring door de betrokken onderneming, ook andere feiten aanvoert die in combinatie met het feit dat die onderneming zich niet openlijk heeft gedistantieerd en met de perceptie van de organisator van de heimelijke bijeenkomsten, onderling overeenstemmende aanwijzingen vormen waaruit de conclusie kan worden getrokken dat de deelname aan het kartel is voortgezet.

(cf. punten 23, 28, 30, 31)
De artikelen 39, lid 2, en 49, lid 1, laatste zin, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een wettelijke regeling van een lidstaat personen die op grond van een vóór 1 maart 1994 onherroepelijk geworden uitspraak strafrechtelijk zijn veroordeeld wegens een ernstig misdrijf, van rechtswege uitsluit van stemrecht bij de verkiezingen voor het Europees Parlement.

Het lijdt geen twijfel dat een dergelijke ontneming van het stemrecht de uitoefening van het in artikel 39, lid 2, van het Handvest gewaarborgde recht beperkt. Artikel 52, lid 1, van het Handvest erkent echter dat aan de uitoefening van rechten, zoals die welke in artikel 39, lid 2, van dat Handvest zijn gewaarborgd, beperkingen kunnen worden gesteld, voor zover die beperkingen bij wet worden gesteld, de wezenlijke inhoud van die rechten en vrijheden eerbiedigen en, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, noodzakelijk zijn en daadwerkelijk voldoen aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen. In dat verband moet, aangezien de aan de orde zijnde ontneming van het stemrecht voortvloeit uit de toepassing van de bepalingen van het nationaal recht, in hun onderlinge samenhang gelezen, worden aangenomen dat die maatregel bij wet is gesteld. Voorts eerbiedigt die beperking de wezenlijke inhoud van het in artikel 39, lid 2, van het Handvest bedoelde stemrecht. Voor zover aan voornoemde voorwaarden is voldaan, doet die beperking namelijk geen afbreuk aan dat recht als zodanig, aangezien als gevolg van die beperking bepaalde personen in specifieke omstandigheden en wegens hun gedrag worden uitgesloten van de groep van kiesgerechtigden voor het Parlement. Ten slotte is een dergelijke beperking evenredig aangezien zij, enerzijds, de aard en de ernst van het strafbare feit alsook de duur van de straf in aanmerking neemt en, anderzijds, het nationale recht een persoon ten aanzien van wie een maatregel tot ontneming van het stemrecht is vastgesteld, de mogelijkheid biedt te verzoeken om opheffing van die maatregel.

Volgens het in artikel 49, lid 1, laatste zin, van het Handvest neergelegde beginsel van terugwerkende kracht van de lichtere strafwet is, indien de wet na het begaan van een strafbaar feit in een lichtere straf voorziet, die wet van toepassing. Die regel verzet zich niet tegen de aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling aangezien die wettelijke regeling de van rechtswege uit een strafrechtelijke veroordeling voortvloeiende ontneming van het stemrecht uitsluitend handhaaft voor onherroepelijke veroordelingen die in laatste aanleg op basis van het oude strafwetboek zijn uitgesproken.

(cf. punten 45‑49, 51, 53, 56, 58 en dictum)
hij vóór de instelling van dat beroep, enerzijds, de vermeende inbreukmaker in kennis heeft gesteld van de inbreuk die hem wordt verweten, met vermelding van dat octrooi en met precisering van de wijze waarop daarop inbreuk is gemaakt, en anderzijds, nadat de vermeende inbreukmaker te kennen heeft gegeven dat hij bereid is een licentieovereenkomst te sluiten onder eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden (FRAND), deze inbreukmaker een concreet en schriftelijk aanbod van een licentie onder dergelijke voorwaarden heeft gedaan en daarbij met de name de royalty en de wijze van berekening daarvan nader heeft aangegeven, en

Artikel 102 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een octrooi dat essentieel is voor een door een standaardisatieorganisatie opgestelde standaard (SEO), die jegens deze standaardisatieorganisatie de onherroepelijke verbintenis is aangegaan om aan derden een licentie te verlenen onder eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden (FRAND), geen misbruik van zijn machtspositie in de zin van dat artikel maakt door een beroep wegens inbreuk in te stellen strekkende tot staking van de inbreuk op zijn octrooi of tot terugroeping van de producten voor de vervaardiging waarvan gebruik is gemaakt van dit octrooi, wanneer:

Wanneer, enerzijds, de houder een Europees octrooi dat octrooi bij het European Telecommunication Standards Institute (ETSI) – de organisatie die inzake intellectuele-eigendomsrechten tot doel heeft, aan de technische doelstellingen van de Europese telecommunicatiesector aangepaste standaarden vast te stellen – heeft aangemeld als octrooi dat essentieel is voor een dergelijke standaard en bij die gelegenheid de verbintenis is aangegaan om aan derden licenties te verlenen onder eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden (FRAND), en anderzijds, een derde producten verkoopt die op basis van die standaard werken, en aldus gebruikmaakt van het octrooi zonder daarvoor een licentie te hebben verkregen en zonder die houder een royalty te betalen en hem een volledig overzicht te geven van de gestelde exploitatiehandelingen, dient artikel 102 VWEU aldus te worden uitgelegd dat het, in dergelijke omstandigheden, aan de onderneming die houdster is van dat octrooi, niet verboden is tegen degene die inbreuk zou hebben gemaakt op haar octrooi, een beroep wegens inbreuk in te stellen strekkende tot het verstrekken van boekhoudkundige gegevens over de in het verleden verrichte handelingen van exploitatie van dit octrooi of tot schadevergoeding voor deze handelingen.

In dergelijke omstandigheden hebben de door de houder van een dergelijk octrooi ingestelde beroepen wegens inbreuk die een dergelijk voorwerp hebben, immers geen rechtstreekse gevolgen voor het op de markt komen of blijven van door concurrenten vervaardigde producten die aan de betrokken standaard voldoen.

(cf. punten 74, 76, dictum 2)
Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een wettelijke belastingregeling van een lidstaat volgens welke meerwaarden op voor bedrijfsdoeleinden gehouden aandelen in beginsel van vennootschapsbelasting zijn vrijgesteld en als logische keerzijde waardeverliezen op deze deelnemingen niet aftrekbaar zijn, ook al zijn deze waardeverliezen het gevolg van een wisselkoersverlies.

De bepalingen van het VWEU inzake de vrijheid van vestiging kunnen in de huidige stand van het Unierecht inzake directe belastingen namelijk niet aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten verplichten hun eigen belastingregeling aan te passen om rekening te houden met eventuele wisselkoersrisico’s die de vennootschappen lopen wegens het voortbestaan van verschillende valuta’s op het grondgebied van de Unie zonder vaste wisselkoers of van nationale wetgevingen die aanvaarden dat het kapitaal van vennootschappen in een valuta van een derde land wordt uitgedrukt.

(cf. punten 34, 41 en dictum)
Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling waarbij een lidstaat ten gunste van werknemers die, alvorens een dienstbetrekking op zijn grondgebied te aanvaarden, in een andere lidstaat woonden, voorziet in de toekenning van een belastingvoordeel bestaande in de forfaitaire belastingvrijstelling van een vergoeding wegens extraterritoriale kosten tot ten hoogste 30 % van de grondslag, op voorwaarde dat deze werknemers woonachtig waren op een afstand van meer dan 150 kilometer van zijn grens, tenzij deze limieten zodanig zijn vastgesteld dat deze vrijstelling systematisch aanleiding geeft tot een duidelijke overcompensatie van de werkelijk gemaakte extraterritoriale kosten.

Het enkele feit dat limieten zijn vastgesteld voor de afstand ten opzichte van de woonplaats van de werknemers en voor de hoogte van de toegekende vrijstelling, en dat daarbij als uitgangspunt is gekozen voor respectievelijk de grens van de lidstaat waar de werkplek zich bevindt, en de belastinggrondslag, kan, zelfs indien deze vaststelling noodzakelijkwijs een zekere grofheid kent, op zichzelf geen indirecte discriminatie of belemmering van het vrije verkeer van werknemers vormen. Dit geldt a fortiori wanneer de forfaitaire regeling in het voordeel werkt van de ervoor in aanmerking komende werknemers, doordat zij het aantal administratieve stappen dat die werknemers moeten ondernemen om belastingvrijstelling te verkrijgen voor de vergoeding wegens extraterritoriale kosten, aanzienlijk vermindert.

Het is inherent aan de forfaitaire toekenning van een belastingvoordeel dat wordt geacht situaties te dekken waarin de materiële voorwaarden om in aanmerking te komen voor dat voordeel onweerlegbaar zijn vervuld, dat er andere situaties bestaan waarin, om diverse redenen, die voorwaarden eveneens zijn vervuld, welke situaties overigens onder overlegging van passende bewijsstukken een recht openen op dat voordeel.

Hoewel het juist is dat overwegingen van administratieve aard geen afwijking door een lidstaat van de regels van het Unierecht kunnen rechtvaardigen, kan aan de lidstaten niet de mogelijkheid worden ontzegd om legitieme doelstellingen na te streven met de invoering van algemene regels die door de bevoegde autoriteiten gemakkelijk kunnen worden gehandhaafd en gecontroleerd.

(cf. punten 32‑34, 36 en dictum)
Artikel 132, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat noch zorgpersoneel met een staatsdiploma dat zijn diensten rechtstreeks aan hulpbehoevenden verstrekt, noch een uitzendbureau dat dergelijk personeel ter beschikking stelt van instellingen die zijn erkend als van sociale aard, onder het begrip „organisaties die [...] als instellingen van sociale aard worden erkend” in de zin van deze bepaling valt.

Hoewel het begrip „instelling” in deze bepaling voldoende ruim is om particuliere entiteiten met winstoogmerk te omvatten, staat immers vast dat de terbeschikkingstelling van werknemers als zodanig geen dienst van algemeen belang in de sociale sector vormt.

(cf. punten 27‑29 en dictum)
Artikel 71, lid 1, onder a), i), van verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1606/98, moet aldus worden uitgelegd dat een grensarbeider die in directe aansluiting op een voltijds dienstverband bij een werkgever in een lidstaat, deeltijds werkzaam wordt bij een andere werkgever in dezelfde lidstaat, de hoedanigheid heeft van gedeeltelijk werkloze grensarbeider in de zin van die bepaling.

(cf. punt 31 en dictum)