ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

11 juni 2009

Zaak F‑81/08

Zoe Ketselidou

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Beroep – Arrest van een gemeenschapsrechter – Nieuw wezenlijk feit – Ontbreken”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 10 januari 2008 tot afwijzing van verzoeksters verzoek om herziening van de berekening van de pensioenjaren volgende uit de overdracht van de actuariële tegenwaarde van haar in Griekenland verworven pensioenrechten aan de communautaire regeling.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk ongegrond verklaard. Verzoekster zal alle kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Termijnen – Herziening van een definitief geworden administratief besluit

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Verval van recht – Heropening – Voorwaarde – Nieuw feit

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

1. Het bestaan van een nieuw wezenlijk feit kan de indiening rechtvaardigen van een verzoek om herziening van een besluit dat na afloop van de beroepstermijnen definitief is geworden. Het betrokken feit moet een substantiële wijziging kunnen brengen in de situatie van degene die om herziening van dat besluit vraagt. Bovendien moet de betrokkene zijn verzoek binnen een redelijke termijn bij de administratie indienen. Zijn belang om aanpassing van zijn administratieve positie aan een nieuwe regeling te vragen moet in beginsel worden afgewogen tegen het vereiste van rechtszekerheid.

(cf. punten 32‑36)

Referentie:

Hof: 26 september 1985, Valentini/Commissie, 231/84, Jurispr. blz. 3027, punt 14; 13 november 1986, Becker/Commissie, 232/85, Jurispr. blz. 3401, punt 10

Gerecht van eerste aanleg: 22 september 1994, Carrer e.a./Hof van Justitie, T‑495/93, JurAmbt. blz. I‑A‑201 en II‑651, punt 20; 25 maart 1998, Koopman/Commissie, T‑202/97, JurAmbt. blz. I‑A‑163 en II‑511, punt 24; 14 juli 1998, Lebedef/Commissie, T‑42/97, JurAmbt. blz. I‑A‑371 en II‑1071, punt 25; 7 februari 2001, Inpesca/Commissie, T‑186/98, JurAmbt. blz. II‑557, punt 51

Gerecht voor ambtenarenzaken: 16 januari 2007, Genette/Commissie, F‑92/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 62

2. De vaststelling, bij een arrest van een gemeenschapsrechter, dat een administratief besluit met een algemene strekking in strijd is met het Statuut, kan voor ambtenaren die hebben nagelaten om tijdig gebruik te maken van de door het Statuut geboden beroepsmogelijkheden geen nieuw feit vormen dat een rechtvaardiging oplevert voor de indiening van een verzoek om herziening van individuele besluiten die het tot aanstelling bevoegd gezag met betrekking tot hen heeft genomen.

(cf. punt 47)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 11 juli 1997, Chauvin/Commissie, T‑16/97, JurAmbt. blz. I‑A‑237 en II‑681, punten 39‑45; 9 februari 2000, Gómez de la Cruz Talegón/Commissie, T‑165/97, JurAmbt. blz. I‑A‑19 en II‑79, punt 51
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Voorbereidende handeling – Aanwijzing van beoordelaar en tweede beoordelaar met het oog op de beoordelingsprocedure

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 1)

Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen teweegbrengen en de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij een duidelijke wijziging van zijn rechtspositie inhouden, vormen voor een beroep tot nietigverklaring vatbare handelingen of besluiten. Handelingen of besluiten die tot stand komen in een uit verscheidene fasen bestaande procedure, en met name wanneer zij de afsluiting vormen van een interne procedure, vormen in beginsel slechts voor beroep vatbare handelingen wanneer het maatregelen betreft die aan het einde van die procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen; hiertoe behoren niet voorlopige maatregelen ter voorbereiding van het eindbesluit, waarvan de regelmatigheid evenwel incidenteel kan worden betwist in het kader van een beroep tegen de voor beroep vatbare handelingen. Zelfs indien wordt aangenomen dat een brief waarbij met het oog op de beoordelingsprocedure van een ambtenaar de beoordelaar en de tweede beoordelaar worden aangewezen, de strekking van een besluit heeft, dan nog vormt die aanwijzing een voorlopige maatregel die strekt ter voorbereiding van het eindbesluit over de beoordeling van de bekwaamheid, de prestaties en het gedrag in de dienst van de betrokkene overeenkomstig artikel 43 van het Statuut. De regelmatigheid van die maatregel kan dus alleen ter discussie worden gesteld in het kader van een beroep gericht tegen het definitieve beoordelingsrapport.

(cf. punten 16 en 17)

Referentie:

Hof: 7 april 1965, Weighardt/Commissie, 11/64, Jurispr. blz. 358, 376; 14 februari 1989, Bossi/Commissie, 346/87, Jurispr. blz. 303, punt 23

Gerecht van eerste aanleg: 22 juni 1990, Marcopoulos/Hof van Justitie, T‑32/89 en T‑39/89, Jurispr. blz. II‑281, punten 21 en 22; 7 september 2005, Krahl/Commissie, T‑358/03, JurAmbt. blz. I‑A‑215 en II‑993, punt 38

Gerecht voor ambtenarenzaken: 28 juni 2006, Grünheid/Commissie, F‑101/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑55 en II‑A‑1‑199, punt 33; 24 mei 2007, Lofaro/Commissie, F‑27/06 en F‑75/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 57, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van eerste aanleg, zaak T‑293/07 P
NL
Jur isprudentie
ECLI:EU:F:2010 :108 1BESCHIKKING VAN D E PR ESIDENT VAN D E TWEEDE KAMER VAN H ET GERECHT VOOR 
AMBTENARENZAKEN
23 september 2010
Zaak F-51/07 RENV
Philippe Bui Van
tegen
Europese Comm issie
„Minnelijke regeling op initiatief van het Gerecht — Doorhaling”
Betreft: Beroep, ingesteld kra chtens artikel 236 E G en artikel 152 E A, waarmee B ui Van vraagt om 
nietigverklaring van het besluit van de dir ecteur-generaal van het Gemee nschappelijk 
Centrum voor Onderzoek van de Commissie van 4 oktober 2006 o m h em t e herindelen 
in de ra ng AS T 3, salaristrap 2, ofschoon h ij aanvankelijk was ingedeeld in de ra ng 
AST 4, salaristrap 2, en van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 5 maart 
2007 t ot afwijzing van zijn klacht, a lsmede om toekenning van ee n symbolisch bedrag van 
1 EUR t er vergoeding van de immateriële schade die hij zou hebben geleden.
Beslissing:Zaak F-51/07 RENV, Bui Van/Commissie, wordt doorgehaald in het register van het 
Gerecht. B evestigd w ordt da t de Commissie aa nvaard t da t ve rzoeker het bedrag van 
1 500  EUR b ehoudt, da t hem i s betaald ter uitvoering van het arr est van het Gerecht van 
11 september 2008 , Bui Van/Commissie, F-51/07. Bevestigd w ordt da t ve rzoeker 
aanvaard t da t de Commissie me t het oo g op de terugbetaling van ee n deel van het 
bedrag da t hij heeft on tvangen uit hoofde van ko sten ter uitvoering van het arr est van 
11 september 2008 , het bedrag van 1 500  EUR t erugvordert, door gedurende dri e 
maanden vanaf oktober 2010 m aandelijks ee n bedrag van 500 EUR o p zijn bezoldiging in 
te houden. Elke p artij zal haar e igen ko sten van deze procedure dra gen en van de 
procedure voor het Gerecht van de Europese Unie.
Samenvatting
Ambtenaren — Beroep — Minnelijke regeling van ges chil voor het Gerecht voor ambtenarenzaken — 
Doorhaling in register
(Reglement voor de p rocesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 69)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

31 maart 2009

Zaak F‑146/07

Luigi Marcuccio

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Verzoek om onderzoek naar ongeval dat verzoeker zou hebben gehad – Beroep tot schadevergoeding – Beroep kennelijk rechtens ongegrond – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en met name strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende afwijzing van verzoekers verzoek om een onderzoek in te stellen naar een voorval dat zich zou hebben voorgedaan toen hij bij de delegatie van de Commissie in Angola was tewerkgesteld alsmede verzoek om vergoeding van de schade die hij door dit voorval zou hebben geleden.

Beslissing: Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond verklaard. Verzoeker wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Verval van recht – Heropening – Voorwaarde – Nieuw feit

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

De bevoegdheid om een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut in te dienen mag de ambtenaar niet gebruiken om de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut vastgestelde klacht‑ en beroepstermijnen te ontduiken door door middel van een verzoek indirect een eerder, niet binnen de gestelde termijn bestreden besluit te betwisten. Dit betekent dat alleen het bestaan van nieuwe substantiële feiten de indiening van een verzoek om herziening van een definitief geworden besluit kan rechtvaardigen.

(cf. punten 39 en 47)

Referentie:

Hof: 13 november 1986, Becker/Commissie, 232/85, Jurispr. blz. 3401, punt 8
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Bevoegde rechter

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 92, lid 1)

De vordering tot nietigverklaring van een bestreden besluit en van het besluit tot afwijzing van de klacht die tegen het bestreden besluit is ingediend alsmede de vordering tot veroordeling van een instelling tot betaling, aan een ambtenaar, van een geldbedrag met vertragingsrente en kapitalisatie van rente, die in feite strekken tot betaling, door de instelling, van de invorderbare kosten van een geding dat door het Gerecht van eerste aanleg is beëindigd en waarin het zich over de kostenverdeling heeft uitgesproken, moeten, gelet op hun doel, worden aangemerkt als een verzoek om begroting van kosten. Aangezien een dergelijk verzoek op grond van artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg bij laatstgenoemd Gerecht moet worden ingediend, is het Gerecht voor ambtenarenzaken onbevoegd om zich uit te spreken over bovengenoemde vorderingen.

In dit verband staat de exacte juridische kwalificatie van de vorderingen van een beroep teneinde te bepalen of de rechterlijke instantie bevoegd is om deze te onderzoeken alleen ter beoordeling van de rechter, en hangt deze niet af van de wil van de partijen.

(cf. punten 16 en 18)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – Voorwerp

(Art. 236 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 92, lid 1; Ambtenarenstatuut, art. 91)

De wetgever heeft een specifieke procedure ingesteld voor de begroting van de kosten wanneer partijen het oneens zijn over het bedrag en de aard van de invorderbare kosten naar aanleiding van een arrest of beschikking waarbij het Gerecht van eerste aanleg een geding heeft beëindigd en heeft beslist omtrent de kosten. Bovendien sluit deze bijzondere, in artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg voorziene procedure tot begroting van de kosten uit, dat dezelfde bedragen of met hetzelfde oogmerk uitgegeven bedragen worden gevorderd in het kader van een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap. Een door een verzoeker op grond van artikel 236 EG en artikel 91 van het Statuut ingesteld beroep dat in werkelijkheid hetzelfde voorwerp heeft als een verzoek tot begroting van de kosten, is derhalve niet-ontvankelijk.

(cf. punten 16 en 17)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 11 juli 2007, Schneider Electric/Commissie, T‑351/03, Jurispr. blz. II‑2237, punt 297
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Gelijke behandeling – Aanwerving – Vergelijkend onderzoek

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 5)

In het kader van een algemeen vergelijkend onderzoek voor de toegang tot de communautaire openbare dienst, dat zonder onderscheid openstaat voor kandidaten die in de dienst van een instelling werken of hebben gewerkt en voor kandidaten die niet een dergelijke beroepservaring hebben, kan op grond van statistische gegevens waaruit blijkt dat een hoger percentage kandidaten van de eerste groep is geslaagd niet worden aangenomen dat er sprake is van een verschil in behandeling tussen kandidaten van de ene of de andere groep, daar dit verschil door verschillende objectieve elementen kan worden verklaard, zoals bijvoorbeeld een betere kennis van het gebied waarop het vergelijkend onderzoek betrekking heeft.

(cf. punten 41, 43 en 44)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 31 mei 2005, Gibault/Commissie, T‑294/03, JurAmbt. blz. I‑A‑141 en II‑635, punt 53; 30 november 2005, Vanlangendonck/Commissie, T‑361/03, JurAmbt. blz. I‑A‑377 en II‑1709, punt 52; 12 maart 2008, Giannini/Commissie, T‑100/04, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 157
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip

(Ambtenarenstatuut, art. 91; verordening nr. 1365/75 van de Raad, art. 17, lid 2; verordening nr. 91/88 van de Commissie)

2. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 44, lid 1, sub c)

1. Alleen handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker rechtstreeks en individueel kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, kunnen voor hem als bezwarend worden aangemerkt. Bovendien kunnen bepaalde besluiten, ook indien zij de belangen of de rang van de ambtenaar onverlet laten, niettemin als bezwarend worden beschouwd wanneer zij ongunstige gevolgen hebben voor zijn immateriële belangen of zijn toekomstperspectieven.

Dit is niet het geval bij een brief van de directeur van de Europese Stichting tot verbetering van de levens‑ en arbeidsomstandigheden waarin wordt gezegd dat het verzoek van een voormalig tijdelijk functionaris om zijn besluit om ontslag te nemen in te trekken, niet kan worden ingewilligd. Een dergelijke brief raakt immers niet de statutaire positie van de betrokkene, aangezien die positie daadwerkelijk is bepaald door zijn besluit om ontslag te nemen, welk besluit onmiddellijk gevolgen had gesorteerd.

De rechtspositie van de betrokkene wordt evenmin gewijzigd door het feit dat de Stichting in diezelfde brief heeft uiteengezet dat hij geen documenten van de administratie nodig had om zich bij de nationale arbeidsbureaus in te schrijven. Bovendien kan die uitleg niet worden opgevat als een weigering van de administratie om die documenten af te geven.

(cf. punten 39‑43)´

Referentie:

Hof: 27 juni 1973, Kley/Commissie, 35/72, Jurispr. blz. 679, punten 4 en 5; 29 oktober 1981, Arning/Commissie, 125/80, Jurispr. blz. 2539, punt 17; 3 december 1992, Moat/Commissie, C‑32/92 P, Jurispr. blz. I‑6379, punt 9; 10 januari 2006, Commissie/Alvarez Moreno, C‑373/04 P, Jurispr. blz. I‑1*, punt 42

2. De conclusies tot nietigverklaring van een verzoekschrift dat een voormalig tijdelijk functionaris heeft ingediend teneinde zonder enige specificatie en in onduidelijke bewoordingen alle toelagen en voordelen, dat wil zeggen de financiële uitkeringen, te verkrijgen waarop de betrokkene op grond van zijn ontslag aanspraak kan maken, voldoen niet aan de voorwaarden van artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg.

(cf. punten 49 en 50)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 24 maart 1993, Benzler/Commissie, T‑72/92, Jurispr. blz. II‑347, punten 16, 18 en 19
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Voltallige zitting)

22 mei 2007

Zaak F‑1/05

Pia Landgren

tegen

Europese Stichting voor opleiding (ETF)

„Voorlopige vergoeding”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA, waarbij P. Landgren en de ETF het Gerecht hebben laten weten dat zij geen overeenstemming hebben bereikt over het bedrag van de financiële vergoeding die de ETF aan verzoekster verschuldigd is naar aanleiding van het interlocutoir arrest van het Gerecht van 26 oktober 2006 (F‑1/05, Landgren/ETF, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑123 en II‑A‑1‑459), en zij elk hun berekeningen over dat bedrag hebben overgelegd.

Beslissing: Het bedrag van de financiële vergoeding die de ETF aan verzoekster verschuldigd is wordt voorlopig op 39 000 EUR vastgesteld. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Volledige rechtsmacht – Nietigverklaring van het besluit om een tijdelijk functionaris te ontslaan

(Ambtenarenstatuut, art. 91, lid 1)
Een instelling of agentschap waarvan een handeling door de rechter nietig wordt verklaard, moet krachtens artikel 266 VWEU de juiste maatregelen nemen ter uitvoering van het arrest. Om zich te voegen naar een arrest houdende nietigverklaring en hieraan volledige uitvoering te geven, moet de betrokken instelling niet alleen het dictum van het arrest naleven, maar ook de rechtsoverwegingen die daartoe hebben geleid en er de noodzakelijke steun aan bieden in die zin dat zij onontbeerlijk zijn om de nauwkeurige betekenis van het dictum te bepalen. Het zijn immers die rechtsoverwegingen die aangeven welke bepaling precies als onwettig wordt beschouwd en wat precies de redenen zijn van de in het dictum vastgestelde onwettigheid, en waarmee de betrokken instelling bij de vervanging van de nietig verklaarde handeling rekening moet houden. Wat de gevolgen van de nietigverklaring van een handeling door de rechter betreft, deze nietigverklaring werkt ex tunc en heeft dus tot gevolg dat de nietig verklaarde handeling met terugwerkende kracht uit de rechtsorde verdwijnt. De verwerende instelling is krachtens artikel 266 VWEU dus gehouden de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de gevolgen van de vastgestelde onwettigheden op te heffen, hetgeen in het geval van een reeds uitgevoerde handeling betekent dat de verzoeker in de situatie wordt gebracht waarin hij zich vóór die handeling bevond.

De instelling waarvan een handeling nietig is verklaard kan zich echter niet beroepen op praktische problemen teneinde zich te onttrekken aan haar verplichting om de onwettigheid op te heffen. Indien de uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring bijzondere problemen meebrengt, kan de betrokken instelling voldoen aan de uit artikel 266 VWEU voortvloeiende verplichting door elk besluit te nemen dat een redelijke compensatie kan bieden voor een nadeel dat de betrokkene door het nietig verklaarde besluit heeft geleden.

(cf. punten 59 en 71)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 8 oktober 1992, Meskens/Parlement, T‑84/91, EU:T:1992:103, punt 78

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 15 april 2010, Angelidis/Parlement, F‑104/08, EU:F:2010:23, punten 35 en 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 13 september 2011, AA/Commissie, F‑101/09, EU:F:2011:133, punt 81, en 21 maart 2013, Brune/Commissie, F‑94/11, EU:F:2013:41, punt 59
Ofschoon de Unierechter in het kader van een vordering tot nietigverklaring van een individueel bezwarend besluit inderdaad bevoegd is om bij wijze van incident de onwettigheid vast te stellen van een bepaling van algemene strekking waarop het bestreden besluit is gebaseerd, is hij echter niet bevoegd om dergelijke vaststellingen in het dictum van zijn arresten te doen.

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag na onderzoek van een klacht van mening is dat de motivering van het oorspronkelijke, in die klacht bedoelde besluit gegrond is en voldoende om de in de klacht aangevoerde grieven te beantwoorden, heeft het geen reden om deze motivering te schrappen en te vervangen door een nieuwe. In dat geval kan het de klacht dus afwijzen door in het afwijzende besluit dezelfde motivering op te nemen als die in het oorspronkelijke besluit, zonder dat hem niet-nakoming van de motiveringsplicht of schending van het beginsel van behoorlijk bestuur kan worden verweten.

In een bijzondere situatie van klachten die door meerdere betrokkenen in dezelfde bewoordingen zijn opgesteld, kan het tot aanstelling bevoegd gezag niet worden verweten dat het daarop een standaardantwoord geeft. Die handelwijze is juist in overeenstemming met het beginsel van behoorlijk bestuur en garandeert een gelijke behandeling van klagers.

(cf. punten 39 en 41)

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 11 december 2014, Faita/EESC, T‑619/13 P, EU:T:2014:1057, punt 32
Uit de bewoordingen van artikel 52, tweede alinea, van het Statuut volgt duidelijk dat het aanstelling bevoegd gezag aan ambtenaren die daarom vragen toestemming kan geven om na de leeftijd van ambtshalve pensionering te blijven doorwerken, indien het van mening is dat het belang van de dienst dit rechtvaardigt.

Zonder dat behoeft te worden verwezen naar het doel van deze bepaling, verzet de letterlijke uitlegging van artikel 52, tweede alinea, van het Statuut zich dus tegen het betoog dat de toestemming om tot de leeftijd van 67 jaar te mogen doorwerken moet worden verleend aan elke ambtenaar die daarom heeft verzocht, zolang dat niet strijdig is met het dienstbelang.

Het is overigens juist dat volgens artikel 52, tweede alinea, van het Statuut „in uitzonderingsgevallen” toestemming kan worden verleend om te mogen doorwerken tussen de leeftijd van 67 en 70 jaar, terwijl dit niet wordt gezegd voor de toestemming om tot 67 jaar te mogen doorwerken. De toevoeging van deze vermelding voor de toestemming om na 67 jaar te mogen doorwerken, rechtvaardigt echter niet de uitlegging dat de administratie voor het behoud in de dienst tot de leeftijd van 67 jaar niet moet aantonen dat er sprake is van een actueel dienstbelang. Deze uitdrukking geeft immers slechts aan dat het aantal ambtenaren dat na de leeftijd van 67 jaar mag doorwerken, moet worden beperkt teneinde het uitzonderlijke karakter van deze afwijking te eerbiedigen, zonder dat dit van invloed is op het inhoudelijk onderzoek van het dienstbelang, dat het tot aanstelling bevoegd gezag hoe dan ook moet verrichten.

(cf. punten 33‑35)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 7 oktober 2009, Pappas/Commissie,F‑101/08, EU:F:2009:137, punten 62‑64