Zaak C‑365/13

Orde van Architecten

tegen

Belgische Staat

[verzoek van de Raad van State (België) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2005/36/EG — Artikelen 21 en 49 — Erkenning van beroepskwalificaties — Toegang tot het beroep van architect — Vrijstelling van beroepsstage”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 30 april 2014

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Werknemers – Erkenning van beroepskwalificaties – Werkingssfeer van richtlijn 2005/36 – Toegang tot het beroep van architect – Vereiste van beroepsstage of gelijkwaardige beroepservaring gesteld door de ontvangende lidstaat – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2005/35 van het Europees Parlement en de Raad, art. 21, 46 en 49 en bijlagen V en VI)

De artikelen 21 en 49 van richtlijn 2005/36 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de ontvangende lidstaat de houder van een in de lidstaat van oorsprong verworven beroepskwalificatie zoals bedoeld in bijlage V, punt 5.7.1., of VI bij deze richtlijn, ertoe verplicht stage te lopen of te bewijzen dat hij over een gelijkwaardige beroepservaring beschikt om het beroep van architect te mogen uitoefenen.

Het stelsel van automatische erkenning van beroepskwalificaties dat, wat het beroep van architect betreft, is neergelegd in de artikelen 21, 46 en 49 van richtlijn 2005/36, laat immers geen enkele beoordelingsmarge aan de lidstaten. Wanneer een onderdaan van een lidstaat houder is van een van de in punt 5.7.1 van bijlage V of in bijlage VI bij deze richtlijn opgesomde opleidingstitels en aanvullende certificaten, moet hij het beroep van architect kunnen uitoefenen in een andere lidstaat zonder dat deze lidstaat hem ertoe kan verplichten om aanvullende beroepskwalificaties te verwerven of te bewijzen dat hij deze kwalificaties heeft verworven.

Het verbod om aanvullende voorwaarden te stellen geldt des te meer daar richtlijn 2005/36 het automatische karakter van de erkenning van beroepstitels, wat het beroep van architect betreft, versterkt ten opzichte van richtlijn 85/384 inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels op het gebied van de architectuur, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten. Op basis van artikel 23, lid 1, van deze laatste richtlijn kon een lidstaat immers aanvullende stageverplichtingen opleggen aan houders van in een andere lidstaat afgegeven opleidingstitels, ook al kwamen deze titels in aanmerking voor onderlinge erkenning. Richtlijn 2005/36 heeft deze mogelijkheid ingetrokken zonder de bepalingen inzake onderlinge erkenning principieel te wijzigen.

De goede werking van het in richtlijn 2005/36 vervatte stelsel van automatische onderlinge erkenning veronderstelt echter dat de lidstaten niet alleen de artikelen 21, 46 en 49 van deze richtlijn, maar ook de bijlagen V en VI daarbij juist in nationaal recht hebben omgezet.

(cf. punten 24‑27 en dictum)

Zaak C‑365/13

Orde van Architecten

tegen

Belgische Staat

[verzoek van de Raad van State (België) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2005/36/EG — Artikelen 21 en 49 — Erkenning van beroepskwalificaties — Toegang tot het beroep van architect — Vrijstelling van beroepsstage”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 30 april 2014

Vrij verkeer van personen — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Werknemers — Erkenning van beroepskwalificaties — Werkingssfeer van richtlijn 2005/36 — Toegang tot het beroep van architect — Vereiste van beroepsstage of gelijkwaardige beroepservaring gesteld door de ontvangende lidstaat — Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2005/35 van het Europees Parlement en de Raad, art. 21, 46 en 49 en bijlagen V en VI)

De artikelen 21 en 49 van richtlijn 2005/36 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de ontvangende lidstaat de houder van een in de lidstaat van oorsprong verworven beroepskwalificatie zoals bedoeld in bijlage V, punt 5.7.1., of VI bij deze richtlijn, ertoe verplicht stage te lopen of te bewijzen dat hij over een gelijkwaardige beroepservaring beschikt om het beroep van architect te mogen uitoefenen.

Het stelsel van automatische erkenning van beroepskwalificaties dat, wat het beroep van architect betreft, is neergelegd in de artikelen 21, 46 en 49 van richtlijn 2005/36, laat immers geen enkele beoordelingsmarge aan de lidstaten. Wanneer een onderdaan van een lidstaat houder is van een van de in punt 5.7.1 van bijlage V of in bijlage VI bij deze richtlijn opgesomde opleidingstitels en aanvullende certificaten, moet hij het beroep van architect kunnen uitoefenen in een andere lidstaat zonder dat deze lidstaat hem ertoe kan verplichten om aanvullende beroepskwalificaties te verwerven of te bewijzen dat hij deze kwalificaties heeft verworven.

Het verbod om aanvullende voorwaarden te stellen geldt des te meer daar richtlijn 2005/36 het automatische karakter van de erkenning van beroepstitels, wat het beroep van architect betreft, versterkt ten opzichte van richtlijn 85/384 inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels op het gebied van de architectuur, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten. Op basis van artikel 23, lid 1, van deze laatste richtlijn kon een lidstaat immers aanvullende stageverplichtingen opleggen aan houders van in een andere lidstaat afgegeven opleidingstitels, ook al kwamen deze titels in aanmerking voor onderlinge erkenning. Richtlijn 2005/36 heeft deze mogelijkheid ingetrokken zonder de bepalingen inzake onderlinge erkenning principieel te wijzigen.

De goede werking van het in richtlijn 2005/36 vervatte stelsel van automatische onderlinge erkenning veronderstelt echter dat de lidstaten niet alleen de artikelen 21, 46 en 49 van deze richtlijn, maar ook de bijlagen V en VI daarbij juist in nationaal recht hebben omgezet.

(cf. punten 24‑27 en dictum)