Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Aanvang - Aansprakelijkheid uit hoofde van verordening nr. 857/84, waarin geen referentiehoeveelheid wordt toegekend aan melkproducenten die verbintenis tot niet-levering zijn aangegaan - In aanmerking te nemen datum

[EG-Verdrag, art. 178 en 215 (thans art. 235 EG en 288 EG); Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 43; verordeningen nrs. 1078/77 en 857/84 van de Raad]

2. Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Stuiting - Voorwaarden - Indiening van verzoekschrift bij gemeenschapsrechter of indiening van eerder verzoek bij bevoegde instelling

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG) en art. 175 (thans art. 232 EG); Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 43; verordeningen nrs. 1078/77, 857/84 en 2187/93 van de Raad; mededeling 92/C 198/04 van de Raad en de Commissie]

Samenvatting

1. De verjaringstermijn die geldt voor tegen de Gemeenschap ingestelde beroepen wegens niet-contractuele aansprakelijkheid, zoals beroepen tot vergoeding van de schade die door producenten van melk of zuivelproducten is geleden doordat zij als gevolg van verbintenissen tot niet-levering of omschakeling die zij uit hoofde van verordening nr. 1078/77 waren aangegaan, gelet op verordening nr. 857/84 geen referentiehoeveelheid toegewezen hebben gekregen en dus geen van de extra heffing vrijgestelde melk hebben kunnen leveren, is ingegaan op de dag na afloop van de niet-leveringsverbintenis en de datum waarop verordening nr. 857/84 verzoeker schade begon te berokkenen doordat hem werd belet de melklevering te hervatten. Aangezien deze schade bovendien niet in één keer is veroorzaakt doch dagelijks opnieuw is ontstaan, strekt de verjaring van artikel 43 van het Statuut van het Hof van Justitie zich uit over de periode die meer dan vijf jaar vóór de datum van de stuitingshandeling is gelegen, zonder dat zij de tijdens latere periodes ontstane rechten beïnvloedt.

( cf. punten 62-64 )

2. Overeenkomstig artikel 43 van het Statuut van het Hof van Justitie wordt de verjaring enkel gestuit door de indiening van een verzoekschrift bij de gemeenschapsrechter of door de indiening van een eerder verzoek, gericht tot de bevoegde instelling van de Gemeenschap, met dien verstande dat in dit laatste geval stuiting slechts plaats heeft wanneer het verzoek wordt gevolgd door een beroep, ingesteld binnen de termijn genoemd in artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) dan wel in artikel 175 EG van het Verdrag (thans artikel 232 EG), zulks afhankelijk van het geval.

Wat betreft de schade die door producenten van melk of zuivelproducten is geleden doordat zij als gevolg van verbintenissen tot niet-levering of omschakeling, die zij uit hoofde van verordening nr. 1078/77 zijn aangegaan, gelet op verordening nr. 857/84 geen referentiehoeveelheid toegewezen hebben gekregen en dus geen van de extra heffing vrijgestelde melk hebben kunnen leveren, vormt het afzien van het beroep op verjaring in de mededeling van de Raad en de Commissie betreffende de latere vaststelling van verordening nr. 2187/93 inzake een vergoedingsvoorstel aan de betrokken producenten, een eenzijdige handeling die, teneinde het aantal beroepen in rechte te beperken, erop was gericht de producenten aan te sporen te wachten op de nadere uitwerking van het stelsel van forfaitaire vergoeding als bedoeld in voornoemde verordening. Krachtens deze verordening konden de producenten om een vergoedingsvoorstel vragen waarvoor een aanvaardingstermijn van twee maanden gold. Ingevolge artikel 14 van verordening nr. 2187/93 waren de instellingen dus vanaf het verstrijken van voornoemde termijn niet meer door dit voorstel gebonden en konden zij zich opnieuw op verjaring beroepen.

Wanneer het voorstel tot schadevergoeding echter wordt gedaan binnen een context waarin de producenten is gevraagd niet een eerder verzoek in te dienen of een beroep tot schadevergoeding in te stellen omdat de instellingen bij wege van schikking een stelsel van forfaitaire vergoedingen zouden vaststellen, kan de afwijzing van het vergoedingsvoorstel, ongeacht of dit uitdrukkelijk geschiedt dan wel een gevolg is van het verstrijken van de daartoe gestelde aanvaardingstermijn, wat de berekening van de verjaringstermijn betreft, geen zwaardere consequenties hebben dan de weigering van de overheid om een door een justitiabele ingediend verzoek tot schadevergoeding te honoreren. Evenals een weigeringsbesluit brengt deze afwijzing namelijk tot uiting dat de overheid en degene die om schadevergoeding verzoekt, het onderling niet eens zijn.

Hieruit volgt dat de termijn van twee maanden waarin artikel 43 van het Statuut van het Hof van Justitie onder verwijzing naar artikel 173 van het Verdrag voorziet, in een dergelijk geval ingaat op de datum waarop de termijn voor aanvaarding van het voorstel verstrijkt dan wel, in voorkomend geval, de datum waarop het voorstel uitdrukkelijk wordt afgewezen. Alleen op basis van deze uitlegging kan recht worden gedaan aan het doel van de aanvaardingstermijn, te weten de justitiabele een zekere bedenktijd te gunnen alvorens hij zich moet uitspreken over de hem voorgestelde schikking en, in voorkomend geval, het voorkomen van een beroep in rechte. Dit betekent dat de producenten die wegens de door de instellingen aangegane verbintenis om hun een vergoedingsvoorstel te doen, hebben gewacht met het instellen van een beroep tot schadevergoeding bij het Gerecht en die dit beroep vervolgens binnen een termijn van twee maanden na het verstrijken van de termijn voor aanvaarding van het hun gedane voorstel hebben ingesteld, aanspraak erop moeten kunnen maken dat de instellingen hun toezegging om geen beroep op verjaring te doen, jegens hen gestand doen, zodat krachtens artikel 43 van het Statuut van het Hof van Justitie de verjaring van hun vordering wordt gestuit op de datum van voornoemde mededeling van de Raad en de Commissie.

( cf. punten 67-69, 73-76 )