Hoewel artikel 134, lid 5, van verordening nr. 2342/2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement in het algemeen verwijst naar de uitsluitingsgevallen van artikel 93, lid 1, sub a, b, d en e, van verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, blijkt uit de verwijzing in dit lid 5 naar lid 3 van dit artikel en de vermelding dat de aanbestedende diensten zich tot de in lid 3 bedoelde autoriteiten mogen wenden, dat lid 5 betrekking heeft op het geval waarin de gegadigden weliswaar niet verplicht zijn om de in lid 3 bedoelde verklaringen inzake die uitsluitingsgevallen te verstrekken, maar de aanbestedende dienst er zich toch van wenst te vergewissen dat deze gegadigden zich niet in een van deze uitsluitingsgevallen bevinden.

Een besluit om een gegadigde van een opdracht uit te sluiten op basis van artikel 94, sub b, van verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, op grond dat hij valse verklaringen heeft afgelegd, is een administratieve sanctie, zelfs al zijn geen inlichtingen over de gegadigde toegevoegd aan de in artikel 95 van die verordening bedoelde gegevensbank. Hoe dan ook, zelfs gesteld dat een dergelijk besluit niet kan worden geacht een sanctie te hebben opgelegd aan diegenen tot wie het is gericht, moet de aanbestedende dienst het algemene beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging toepassen.

Het beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging heeft immers een algemene strekking, en is naast de gevallen waarin een instelling voornemens is om een sanctie op te leggen, van toepassing in iedere procedure tegen iemand, die tot een bezwarend besluit kan leiden. Dienaangaande is een besluit van onmiddellijke uitsluiting minstens een bezwarend besluit voor diegenen tot wie het is gericht, dit wil zeggen dat het hun belangen aanzienlijk aantast, doordat het zware economische gevolgen met zich meebrengt of, meer algemeen, zware gevolgen voor hun situatie. Een besluit om een deelnemingsaanvraag te verwerpen, op grond van met name valse verklaringen op basis van artikel 94, sub b, van verordening nr. 1605/2002 kan immers minstens de reputatie van de bedoelde gegadigden aantasten en gevolgen hebben die de betrokken opdracht overstijgen. Indien het besluit tot uitsluiting volgt op een door de Commissie aan de nationale autoriteiten gericht verzoek om inlichtingen, omdat de Commissie twijfelde aan de waarachtigheid van de verklaringen van een inschrijver, dient te worden geoordeeld dat de Commissie een diepgaander onderzoek van een element van de deelnemingsaanvraag van deze inschrijver heeft verricht en met dit verzoek stappen heeft ondernomen om de verklaringen van deze inschrijver te controleren, die hebben geleid tot de vaststelling van het besluit tot uitsluiting.

Bovendien betekent de omstandigheid dat geen enkele bepaling van verordening nr. 1605/2002 of van verordening nr. 2342/2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement bepaalt dat in een dergelijk geval de rechten van de verdediging moeten worden geëerbiedigd, op zich niet dat een dergelijke waarborg op grond van het algemene beginsel van de rechten van de verdediging is uitgesloten.

Hoe dan ook staat het aan de rechter om na te gaan, wanneer hij oordeelt dat sprake is van een onregelmatigheid die de rechten van de verdediging aantast, of aan de hand van de specifieke feitelijke en juridische omstandigheden van het geval de procedure in kwestie een andere afloop had kunnen hebben indien verzoeksters zich zonder die onregelmatigheid beter hadden kunnen verdedigen.

(cf. punten 55, 63‑67, 72)