ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Artikel 11, punten 1 tot en met 3, van richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie (tiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG), heeft rechtstreekse werking en roept ten gunste van particulieren rechten in het leven die dezen kunnen inroepen tegenover een lidstaat die deze richtlijn niet of op onjuiste wijze in nationaal recht heeft omgezet, en die de nationale rechter moet handhaven.
1)

Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat een marktdeelnemer die via internet sportweddenschappen wenst aan te bieden in een andere lidstaat dan die waar hij is gevestigd, niet aan de werkingssfeer van deze bepaling wordt onttrokken door het loutere feit dat hij niet beschikt over een vergunning om dergelijke weddenschappen aan te bieden aan personen die zich bevinden op het grondgebied van de lidstaat waar hij is gevestigd, maar enkel over een vergunning om deze diensten aan te bieden aan personen buiten dat grondgebied.
1.

De Italiaanse Republiek is in verband met het toeristische en onroerend-goedcomplex „Is Arenas”, dat gevolgen heeft voor het gebied „Is Arenas”, de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, en meer in het bijzonder, wat de tweede grief betreft, artikel 6, lid 2, hiervan, — door niet voor 19 juli 2006, de datum waarop het gebied van „Is Arenas” is opgenomen op de lijst van gebieden van communautair belang, de passende beschermingsmaatregelen vast te stellen die, gelet op de instandhoudingsdoelstelling van richtlijn 92/43, het relevante ecologisch belang konden waarborgen dat op nationaal niveau toekomt aan het voorgestelde gebied van communautair belang, en met name door niet een ingreep te verbieden die de ecologische kenmerken van het gebied ernstig in gevaar kon brengen, en — door na 19 juli 2006 niet de passende maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de natuurlijke habitats waarvoor bovengenoemd gebied van communautair belang is aangewezenen, niet verslechtert.
1.

Onder voorbehoud van met name de in punt 38 van dit arrest bedoelde toetsing door de verwijzende rechter van de aard van de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde „teruggaaf” van de „maggiorazione di conguaglio” door een Italiaanse vennootschap aan een Nederlandse vennootschap overeenkomstig artikel 10, lid 3, van de op 8 mei 1990 te ’s Gravenhage gesloten overeenkomst tussen de Italiaanse Republiek en het Koninkrijk der Nederlanden tot het vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen en naar het vermogen, met bijbehorend protocol, vormt een fiscale inhouding als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, voor zover zij op die teruggaaf wordt verricht, geen bronbelasting op de uitgekeerde winst die door artikel 5, lid 1, van richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten, in de versie die van kracht was ten tijde van de feiten in de hoofdgedingen, in beginsel verboden is. Indien de verwijzende rechter evenwel van oordeel is dat deze „teruggaaf” van „maggiorazione di conguaglio” niet van fiscale aard is, vormt een fiscale inhouding als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is een door artikel 5, lid 1, van richtlijn 90/435 in beginsel verboden bronbelasting op de uitgekeerde winst.
2)

Het recht van de Unie, inzonderheid het recht op een doeltreffende bescherming in rechte, verzet zich tegen een nationale regeling als die welke aan die orde is in het hoofdgeding, die aldus wordt uitgelegd dat de leden van een tijdelijke vereniging die heeft ingeschreven op een openbare aanbestedingsprocedure, de mogelijkheid wordt ontnomen om individueel vergoeding te vorderen van de schade die zij individueel zouden hebben geleden als gevolg van een besluit van een instantie — niet zijnde de aanbestedende dienst — die overeenkomstig de toepasselijke nationale bepalingen bij die procedure is betrokken, en dat gevolgen kan hebben voor het verloop van die procedure.
1.

Door geen externe noodplannen te hebben opgesteld voor alle inrichtingen waarvan sprake is in artikel 9 van richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 11, lid 1, sub c, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
2.

De bevoegde instanties kunnen zich niet beroepen op artikel 13, lid 2, sub c, van het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, vastgesteld door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 16 december 1966, wanneer de verwijzende rechter vaststelt dat het decreet van de Franse Gemeenschap van 16 juni 2006 tot regeling van het aantal studenten in sommige cursussen van de eerste cyclus van het hoger onderwijs onverenigbaar is met de artikelen 18 VWEU en 21 VWEU.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/10

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 januari 2010 — Audi AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-398/08 P) (1)

(Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Verordening (EG) nr. 40/94 - Artikelen 7, lid 1, sub b, en 63 - Woordmerk Vorsprung durch Technik - Merken die bestaan uit reclameslogans - Onderscheidend vermogen - Merkaanvraag voor groot aantal waren en diensten - Relevant publiek - Globale beoordeling en motivering - Nieuwe documenten)

2010/C 63/15

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Audi AG (vertegenwoordigers: S. O. Gillert en F. Schiwek, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 9 juli 2008, Audi/BHIM (T-70/06), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 16 december 2005 houdende gedeeltelijke verwerping van het beroep tegen de weigering van de onderzoeker om het woordmerk „VORSPRUNG DURCH TECHNIK” in te schrijven voor waren en diensten van de klassen 9, 12, 14, 25, 28, 37 tot en met 40 en 42 — Merken die bestaan uit reclameslogans — Onderscheidend vermogen — Toepassing van specifieke beoordelingscriteria — Ontoereikende motivering wat de vaststelling van het in aanmerking te nemen publiek betreft — Inaanmerkingneming van middelen die voor het eerst in de procedure voor het Gerecht worden aangedragen

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 9 juli 2008, Audi/BHIM (Vorsprung durch Technik) (T-70/06), wordt vernietigd voor zover het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft geoordeeld dat de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 3288/94 van de Raad van 22 december 1994, niet heeft geschonden door de beslissing van 16 december 2005 (zaak R 237/2005-2) vast te stellen.

2) De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 16 december 2005 (zaak R 237/2005-2) wordt vernietigd voor zover daarbij de aanvraag tot inschrijving van het merk Vorsprung durch Technik gedeeltelijk is afgewezen op grond van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3288/94.

3) Het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) wordt verwezen in de kosten van beide instanties.

(1) PB C 301 van 22.11.2008.
1)

Door voor technische hulpstoffen en levensmiddelen bij de bereiding waarvan technische hulpstoffen zijn gebruikt uit andere lidstaten waar deze rechtmatig zijn vervaardigd en/of in de handel gebracht, een stelsel van voorafgaande vergunning in te voeren dat het evenredigheidsbeginsel niet eerbiedigt, is de Franse Republiek de krachtens artikel 28 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
2)

Richtlijn 98/59 verzet zich niet tegen een nationale regeling die verschillende vergoedingen toekent naargelang de werknemer zijn baan heeft verloren omdat de werkgever is overleden of omdat hij het slachtoffer is geweest van collectief ontslag.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/9

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 23 december 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia — Italië) — Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl/Comune di Milano

(Zaak C-376/08) (1)

(Overheidsopdrachten voor werken - Richtlijn 2004/18/EG - Artikelen 43 EG en 49 EG - Beginsel van gelijke behandeling - Consortia van ondernemingen - Verbod voor „consorzio stabile” („duurzaam consortium”) en daartoe behorende vennootschap om als concurrenten aan dezelfde procedure deel te nemen)

2010/C 51/13

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl

Verwerende partij: Comune di Milano

In tegenwoordigheid van: Bora Srl Construzioni edili, Unione consorzi stabili Italia (UCSI), Associazione nazionale imprese edili (ANIEM)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia — Uitlegging van de artikelen 39, 43, 49 en 81 EG en van artikel 4 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114) — Nationale wettelijke regeling die voorziet in de automatische uitsluiting van ondernemingen die deel uitmaken van een consortium van ondernemers, in geval van deelneming aan de procedure door het consortium

Dictum

Het gemeenschapsrecht moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan, in het kader van een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht waarvan de waarde lager ligt dan de drempel die is vastgesteld in artikel 7, lid 1, sub c, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, maar die een duidelijk grensoverschrijdend belang vertoont, een duurzaam consortium alsook de ondernemingen die lid zijn van dat consortium automatisch worden uitgesloten van deelneming aan die procedure, en aan hen strafsancties kunnen worden opgelegd, wanneer bedoelde leden in het kader van dezelfde procedure offertes hebben ingediend die concurreren met die van het consortium, ook al zou de offerte van het consortium niet voor rekening en in het belang van die ondernemingen zijn ingediend.

(1) PB C 327 van 20.12.2008.
1)

Artikel 19, lid 2, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, dient aldus te worden uitgelegd dat de verkoop door een bouwonderneming van door haar voor eigen rekening gebouwd onroerend goed niet kan worden gekwalificeerd als een „bijkomstige handeling ter zake van onroerend goed” in de zin van deze bepaling, wanneer deze activiteit het rechtstreekse, duurzame en noodzakelijke verlengstuk vormt van haar belastbare activiteit. In deze omstandigheden behoeft niet in concreto te worden beoordeeld in hoeverre deze verkoopactiviteit, op zich beschouwd, een gebruik van goederen en diensten impliceert waarover belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 297/7

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg — Duitsland) — Grundstücksgemeinschaft Busley en Cibrian Fernandez/Finanzamt Stuttgart-Körperschaften

(Zaak C-35/08) (1)

(Vrij verkeer van kapitaal - Onroerende zaken - Inkomstenbelasting - Aftrekbaarheid van verliezen uit verhuur van belastbaar inkomen van belastingplichtige - Toepassing van degressieve afschrijving op aankoopprijs of bouwprijs - Fiscale behandeling die uitsluitend voor op nationaal grondgebied gelegen onroerende zaken gunstiger is)

2009/C 297/03

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Baden-Württemberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Grundstücksgemeinschaft Busley en Cibrian Fernandez

Verwerende partij: Finanzamt Stuttgart-Körperschaften

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Baden-Württemberg — Uitlegging van de artikelen 18 EG en 56 EG — Nationale regeling inzake inkomstenbelasting op grond waarvan verliezen uit verhuur van onroerende zaken alleen mogen worden afgetrokken wanneer het gaat om op nationaal grondgebied gelegen onroerende zaken en op grond waarvan alleen voor die onroerende zaken een gunstigere afschrijving wegens waardevermindering wordt toegepast

Dictum

Artikel 56 EG verzet zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat inzake de inkomstenbelasting, die ingezeten en onbeperkt belastingplichtige natuurlijke personen enkel op voorwaarde dat een onroerende zaak op het grondgebied van deze lidstaat is gelegen, het recht verleent om een verlies uit verhuur en verpachting van deze onroerende zaak in het jaar waarin dat verlies is ontstaan in aftrek te brengen op de belastbare grondslag, en om bij de vaststelling van de inkomsten uit deze zaak een degressieve afschrijving toe te passen.

(1) PB C 92 van 12.4.2008.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 220/14

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 juli 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Kościanie — Republiek Polen) — Strafzaak tegen Tomasz Rubach

(Zaak C-344/08) (1)

(Bescherming van in het wild levende dier en plantensoorten - In bijlage B bij verordening (EG) nr. 338/97 genoemde soorten - Bewijs dat specimens van deze soorten legaal werden verkregen - Bewijslast - Vermoeden van onschuld - Rechten van verdediging)

2009/C 220/22

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Kościanie

Partij in de strafzaak

Tomasz Rubach

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Sąd Rejonowy w Kościanie — Uitlegging van artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer (PB L 61, blz. 1) — Begrip „bewijs” dat specimens van in bijlage B genoemde soorten legaal werden verkregen

Dictum

Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van een strafprocedure tegen een persoon die van overtreding van deze bepaling wordt beschuldigd, alle bewijsmiddelen die het procesrecht van de betrokken lidstaat in soortgelijke procedures kent, in beginsel geoorloofd zijn om uit te maken of specimens van in bijlage B bij deze verordening genoemde diersoorten legaal zijn verkregen. Mede gelet op het beginsel van het vermoeden van onschuld, beschikt die persoon over al die middelen om te bewijzen dat hij legaal in het bezit van voornoemde specimens is gekomen overeenkomstig de in voornoemde bepaling gestelde voorwaarden.

(1) PB C 272 van 25.10.2008
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/22

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 september 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Feldkirch — Oostenrijk) — Vorarlberger Gebietskrankenkasse/WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG

(Zaak C-347/08) (1)

(Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikelen 9, lid 1, sub b, en 11, lid 2 - Bevoegdheid in verzekeringszaken - Auto-ongeval - Subrogatie van socialezekerheidsorgaan in rechten van slachtoffer - Regres op verzekeraar van vermeende aansprakelijke persoon - Doel van bescherming van zwakke partij)

2009/C 267/38

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Feldkirch

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vorarlberger Gebietskrankenkasse

Verwerende partij: WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landesgericht Feldkirch — Uitlegging van de artikelen 9, lid 1, sub b, en 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Bevoegdheid in verzekeringenszaken — Vordering die een socialezekerheidsorgaan krachtens wettelijke subrogatie heeft ingesteld bij een gerecht van de plaats waar dit orgaan is gevestigd, tegen een verzekeraar die is gevestigd op het grondgebied van een andere lidstaat

Dictum

De verwijzing in artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken naar artikel 9, lid 1, sub b, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat een socialezekerheidsorgaan dat is gesubrogeerd in de rechten van de door een auto-ongeval rechtstreeks getroffene, bij de rechter van zijn lidstaat van vestiging niet rechtstreeks een vordering kan instellen tegen de in een andere lidstaat gevestigde verzekeraar van de persoon die verantwoordelijk zou zijn voor het ongeval.

(1) PB C 272 van 25.10.2008.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 220/13

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 juli 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale amministrativo regionale della Campania — Italië) — Futura Immobiliare srl Hotel Futura, Meeting Hotel, Hotel Blanc, Hotel Clyton, Business srl/Comune di Casoria

(Zaak C-254/08) (1)

(Verzoek om prejudiciële beslissing - Richtlijn 2006/12/EG - Artikel 15, sub a - Verdeling van kosten voor afvalverwijdering niet op basis van daadwerkelijke afvalproductie - Verenigbaarheid met beginsel dat vervuiler betaalt)

2009/C 220/21

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale amministrativo regionale della Campania

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Futura Immobiliare srl Hotel Futura, Meeting Hotel, Hotel Blanc, Hotel Clyton, Business srl

Verwerende partij: Comune di Casoria

Andere belanghebbende partij: Azienda Speciale Igiene Ambientale (ASIA) SpA

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale amministrativo regionale della Campania — Uitlegging van artikel 15 van richtlijn 75/442/EEG van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB L 114, blz. 9) — Nationale regeling die de kosten van afvalverwijdering niet verdeelt op basis van het produceren van afvalstoffen of het houden ervan alvorens deze afvalstoffen worden afgegeven aan een ophaler of een afvalverwerkend bedrijf — Verenigbaarheid met het beginsel „de vervuiler betaalt”

Dictum

Artikel 15, sub a, van richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de huidige stand van het gemeenschapsrecht niet in de weg staat aan een nationale regeling die ter financiering van het beheer en de verwijdering van stedelijk afval voorziet in een heffing die wordt berekend op basis van een raming van de door de gebruikers van die dienst geproduceerde hoeveelheid afval, en niet op basis van de daadwerkelijk door hen geproduceerde en afgegeven hoeveelheid afval.

Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om aan de hand van de hem verstrekte feitelijke en juridische gegevens na te gaan, of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde heffing voor de verwijdering van vast stedelijk afval niet tot gevolg heeft dat bepaalde „houders”, in casu hotels, kosten dienen te dragen die kennelijk onevenredig zijn aan de hoeveelheid en de aard van de afvalstoffen die zij kunnen produceren.

(1) PB C 209 van 15.8.2008.
1)

Met betrekking tot het recht van de onderdanen van de lidstaten die in een andere lidstaat werkzoekende zijn, is bij het onderzoek van de eerste vraag niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid aantasten van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG.
2)

Een verrichting waarbij goederen louter over de grens worden gebracht nadat deze goederen tot niet aan antidumpingrechten onderworpen producten zijn verwerkt, zonder dat het werkelijk de bedoeling is ze weer uit te voeren, waarna zij kort nadien weer worden ingevoerd, kan niet rechtmatig onder de regeling actieve veredeling worden gebracht. De importeur die zich op onregelmatige wijze onder deze regeling heeft geplaatst en er het voordeel van heeft genoten, dient de rechten over de betrokken producten te betalen, onverminderd, in voorkomend geval, de door de nationale wetgeving voorziene bestuurlijke, civiele of strafrechtelijke sancties. Het staat aan de bevoegde nationale rechterlijke instantie om te beoordelen of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde verrichting als onverenigbaar met het gemeenschapsrecht moet worden beschouwd.
1)

De omstandigheid dat verordening (EG) nr. 1788/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van een heffing in de sector melk en zuivelproducten bij de vaststelling van de nationale referentiehoeveelheid geen rekening houdt met het feit dat de lidstaat in kwestie een tekort heeft, kan niet afdoen aan de verenigbaarheid van die verordening met de met name in artikel 33, lid 1, sub a en b, EG genoemde doelstellingen.
2)

Artikel 7, lid 1, van richtlijn 89/104, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, moet aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van toestemming van de merkhouder wanneer de licentiehouder van het merk voorziene waren in de handel brengt en daarbij in strijd handelt met een bepaling van de licentieovereenkomst, indien vaststaat dat deze bepaling overeenkomt met een van de in artikel 8, lid 2, van deze richtlijn bedoelde bepalingen.