ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Oostenrijk) op 18 december 2015 — Online Games Handels GmbH en Frank Breuer e.a./Landespolizeidirektion Oberösterreich

(Zaak C-685/15)

(2016/C 118/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Online Games Handels GmbH, Frank Breuer, Nicole Enter, Astrid Walden

Verwerende partij: Landespolizeidirektion Oberösterreich

Prejudiciële vraag

Moet artikel 56 VWEU of moeten de artikelen 49 e.v. VWEU in het licht van artikel 6 EVRM juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen zich met het oog op de in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (in het bijzonder het arrest van 18 mei 2010, 64962/01, punt 54) vereiste objectiviteit en onpartijdigheid van een gerecht verzetten tegen een nationale regeling waarbij het bewijs dat in het kader van een bestuursstrafrechtelijke procedure overeenkomstig de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, in het bijzonder het arrest van 30 april 2014, C-390/12 (1), moet worden aangevoerd ter rechtvaardiging van een strafrechtelijk beschermd quasimonopolie op de nationale kansspelmarkt, eerst volledig zelfstandig moet worden aangeduid en afgebakend, en daarna ook door middel van een autonoom onderzoek moet worden onderzocht en beoordeeld door het gerecht dat is aangezocht voor een beslissing over de rechtmatigheid van de in het beroep aangevochten strafrechtelijke maatregel (in een en dezelfde persoon/functie) — uit eigen beweging en onafhankelijk van de houding van de partijen bij het geding — en niet door de vervolgende instantie (of een ander vervolgingsorgaan van de overheid) in haar (of zijn) hoedanigheid van vertegenwoordiger van de aanklager?

(1) Pfleger e.a., ECLI:EU:C:2014:281.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 191/3

Hogere voorziening ingesteld op 10 september 2015 door Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 8 juli 2015 in zaak T-548/12, Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG/BHIM

(Zaak C-487/15 P)

(2016/C 191/04)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Rekwirante: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (vertegenwoordiger: J. Krenzel, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), Redrock Construction s.r.o.

Bij beschikking van 25 februari 2016 heeft het Hof van Justitie de hogere voorziening kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.
1.

Kent artikel 4 van richtlijn 2000/60/EG (1) tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (hierna: „kaderrichtlijn water”), of de kaderrichtlijn water als zodanig, in een procedure die niet voorziet in een milieueffectbeoordeling overeenkomstig richtlijn 2011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, aan een milieuvereniging rechten toe, voor de bescherming waarvan zij krachtens artikel 9, lid 3, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, dat bij besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2015 namens de Europese Gemeenschap werd goedgekeurd (hierna: „Verdrag van Aarhus”), toegang heeft tot bestuursrechtelijke of rechterlijke procedures? Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 90/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hessisch Finanzgericht (Duitsland) op 6 november 2015 — Wallenborn Transports SA/Hauptzollamt Gießen

(Zaak C-571/15)

(2016/C 090/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Hessisches Finanzgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Wallenborn Transports SA

Verwerende partij: Hauptzollamt Gießen

Prejudiciële vragen

Vraag 1:

Is de btw-regeling van een lidstaat, op basis waarvan vrije zones van het controletype I (vrijhavens) niet tot het binnenland behoren, een situatie in de zin van artikel 156, zoals genoemd in artikel 61, eerste alinea, en in artikel 71, lid 1, eerste alinea, van de btw-richtlijn (1)?

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord:

Vraag 2:

Vinden voor goederen die aan invoerrechten zijn onderworpen, overeenkomstig artikel 71, lid 1, tweede alinea, van de btw-richtlijn, het belastbare feit en het verschuldigd worden van de belasting plaats op hetzelfde tijdstip als dat waarop het belastbare feit en het verschuldigd worden ter zake van de invoerrechten zich voordoen, wanneer het belastbare feit en het verschuldigd worden ter zake van de invoerrechten zich voordoen in een vrije zone van het controletype I, en de wettelijke btw-regeling van de lidstaat tot wiens grondgebied de vrije zone behoort, bepaalt dat vrije zones van het controletype I (vrijhavens) niet tot het binnenland behoren?

Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord:

Vraag 3:

Vinden voor een goed dat onder een regeling extern douanevervoer, zonder beëindiging van deze regeling, is binnengebracht in een vrije zone van het controletype I en in de vrije zone aan het douanetoezicht is onttrokken, zodat daarvoor krachtens artikel 203, lid 1 van het communautair douanewetboek (2) een douaneschuld ontstaat, op hetzelfde tijdstip het belastbare feit en het verschuldigd worden van de belasting plaats op een andere grond, namelijk artikel 204, lid 1, onder a), van het communautair douanewetboek, omdat voorafgaand aan de handeling waardoor het goed aan het douanetoezicht is onttrokken, is nagelaten het goed aan te brengen bij een in het binnenland gelegen, voor een voor de vrije zone bevoegd douanekantoor en de regeling douanevervoer aldaar te beëindigen?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).

(2) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 98/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 7 december 2015 — Robeco Hollands Bezit NV e.a. tegen Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM)

(Zaak C-658/15)

(2016/C 098/24)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeksters: Robeco Hollands Bezit NV, Robeco Duurzaam Aandelen NV, Robeco Safe Mix NV, Robeco Solid Mix NV, Robeco Balanced Mix NV, Robeco Growth Mix NV, Robeco Life Cycle Funds NV, Robeco Afrika Fonds NV, Robeco Global Stars Equities, Robeco All Strategy Euro Bonds, Robeco High Yield Bonds, Robeco Property Equities

Verweerster: Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM)

Prejudiciële vraag

Moet een systeem, waaraan meerdere fund agents en brokers deelnemen die binnen dat systeem respectievelijk „open end” beleggingsinstellingen en beleggers vertegenwoordigen in handelstransacties, en dat in feite uitsluitend deze „open end” beleggingsinstellingen faciliteert in hun verplichting door beleggers geplaatste aan- en verkooporders in deelnemingsrechten uit te voeren, worden aangemerkt als een gereglementeerde markt als bedoeld in artikel 4, lid 1, punt 14, van de MiFID (1) en, zo ja, welke kenmerken zijn daarvoor beslissend?

(1) Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PB L 145, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 59/10

Beroep ingesteld op 14 december 2015 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-665/15)

(2016/C 059/10)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Guerra e Andrade en J. Hottiaux, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Portugese Republiek, doordat zij niet is aangesloten op het rijbewijzennetwerk van de Europese Unie, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 7, lid 5, onder d), van richtlijn 2006/126/EG (1)

— de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Uit richtlijn 2006/126 en de rechtspraak volgt dat de lidstaat die het rijbewijs afgeeft dient te verifiëren dat de minimumeisen voor afgifte van het rijbewijs vervuld zijn.

Indien de Portugese staat niet is aangesloten op het rijbewijzennetwerk van de Europese Unie (RESPER), kan zij niet nagaan of aan de minimumeisen voor de afgifte van een rijbewijs is voldaan. Onder meer kan hij niet controleren of de aanvrager reeds houder is van een rijbewijs in een andere lidstaat.

Doordat Portugal niet is aangesloten op RESPER, kunnen andere lidstaten niet samen met Portugal verifiëren of aan de minimumeisen voor afgifte van een rijbewijs is voldaan.

Bovendien kunnen de andere lidstaten niet samen met Portugal controles uitvoeren met betrekking tot gevallen waarin aan de minimumeisen voor de afgifte van een rijbewijs kennelijk niet is voldaan.

Nu Portugal niet is aangesloten bij RESPER, handelt deze lidstaat in strijd met het voornaamste doel van de aansluitingsplicht en van richtlijn 2006/126, te weten de verbetering van de verkeersveiligheid en daardoor het vergemakkelijken van het vrije verkeer van personen.

Artikel 7, lid 5, onder d), van de richtlijn bepaalt duidelijk dat de lidstaten het rijbewijzennetwerk van de Europese Unie moeten gebruiken, onder meer om controles uit te voeren en om te beletten dat een persoon houder is van meerdere rijbewijzen.

Ingevolge artikel 16, lid 2, van de richtlijn dienden de lidstaten artikel 7, lid 5, van de richtlijn vanaf 19 januari 2013 toe te passen.

(1) Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (PB L 403, blz. 18).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 78/8

Hogere voorziening ingesteld op 23 december 2015 door de Tsjechische Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 8 oktober 2015 in de gevoegde zaken T-659/13 en T-660/13, Tsjechische Republiek/Commissie

(Zaak C-696/15 P)

(2016/C 078/09)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Rekwirante: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— vernietiging van het bestreden arrest;

— volledige nietigverklaring van verordening nr. 885/2013 (1) en verordening nr. 886/2013 (2) en

— verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.

Subsidiair:

— vernietiging van het bestreden arrest;

— nietigverklaring van artikel 3, lid 1, artikel 8 en artikel 9, lid 1, onder a), van verordening nr. 885/2013 alsook van artikel 5, lid 1, artikel 9 en artikel 10, lid 1, onder a), van verordening nr. 886/2013, en

— verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante baseert haar hogere voorziening op drie middelen.

Eerste middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel. De conclusie van het Gerecht in het bestreden arrest, zonder dat die conclusie blijkt uit verordening nr. 885/2013 of verordening nr. 886/2013, dat de uit deze verordeningen voortvloeiende verplichtingen alleen zien op de lidstaat die nog niet heeft beslist de intelligente toepassingen en vervoerssystemen op het gebied van vervoer op zijn grondgebied in te voeren, geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting.

Tweede middel: schending van artikel 13, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. De conclusie van het Gerecht in het bestreden arrest dat de beoordelingsmarge van de Commissie bij de vaststelling van een gedelegeerde handeling zo groot is dat de beperkingen van de concrete machtigingsbepalingen haar niet binden, geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting.

Derde middel: vormverzuim voor het Gerecht. Het Gerecht heeft in het bestreden arrest bepaalde argumenten van de Tsjechische Republiek volkomen verkeerd opgevat en liet bepaalde argumenten van de Tsjechische Republiek volledig onbehandeld. Deze vormverzuimen hebben de beoordeling van de middelen door het Gerecht fundamenteel beïnvloed.

(1) PB L 247, blz. 1.

(2) PB L 247, blz. 6.
1)

Staan de artikelen 314, onder a), en 226, punt 11), van richtlijn 2006/112 (1) en de artikelen 314, onder d), en 226, punt 14), van die richtlijn nationale voorschriften en/of op die voorschriften steunende nationale praktijken toe die zich ertegen verzetten dat een belastingplichtige de btw-winstmargeregeling toepast, omdat bij een door de belastingdienst uitgevoerde belastinginspectie blijkt dat in de btw-facturen voor de geleverde goederen onjuiste informatie/gegevens over de toepassing van de btw-winstmargeregeling en/of de btw-vrijstelling was/waren verstrekt, maar de belastingplichtige daarvan niet wist noch had kunnen weten?
1)

Is sprake van een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van de Auteursrechtrichtlijn (1) door de beheerder van een website, indien op die website geen beschermde werken aanwezig zijn, maar een systeem bestaat […] waarbij voor gebruikers meta-informatie over beschermde werken die op de computers van gebruikers staat, wordt geïndexeerd en gecategoriseerd, zodanig dat de gebruikers de beschermde werken aan de hand daarvan kunnen traceren en kunnen up- en downloaden?
1)

Zijn de artikelen 34 en 35 van Ley 1/2000, die de ambtshalve rechterlijke toetsing uitsluiten van mogelijk oneerlijke bedingen of oneerlijke handelspraktijken in overeenkomsten tussen advocaten en natuurlijke personen die anders dan in het kader van hun beroepsuitoefening handelen, in strijd met de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 2, van richtlijn [93/13/EEG] (1) en de artikelen 6, lid 1, onder d), 11 en 12, van richtlijn 2005/29/EG (2)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/37

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 23 november 2015 — Hummel Holding A/S/Nike Inc. en Nike Retail B.V.

(Zaak C-617/15)

(2016/C 038/50)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hummel Holding A/S

Verwerende partijen: Nike Inc., Nike Retail B.V.

Prejudiciële vraag

Onder welke omstandigheden moet een juridisch zelfstandige, in een lidstaat van de Unie gevestigde kleindochter van een onderneming, die zelf geen zetel heeft in de Unie, worden aangemerkt als „vestiging” van de onderneming in de zin van artikel 97, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (1)?

(1) PB L 78, blz. 1.
i.

Zijn de bewoordingen van artikel 13, A, lid 1, onder n), van de Zesde richtlijn (1) en in het bijzonder de woorden „bepaalde culturele diensten” voldoende duidelijk en nauwkeurig om aan die bepaling rechtstreekse werking te verlenen, wat tot gevolg heeft dat de verrichting van dergelijke culturele diensten door publiekrechtelijke instellingen of andere erkende culturele instellingen — zoals in casu door verweerder — is vrijgesteld, ook al heeft er geen omzetting in nationaal recht plaatsgevonden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 16/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 24 september 2015 — Recep Kilic/Land Berlin

(Zaak C-509/15)

(2016/C 016/19)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Recep Kilic

Verwerende partij: Land Berlin

Prejudiciële vraag

Is er sprake van toestemming voor gezinshereniging in de zin van artikel 7 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad [EEG-Turkije] van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie wanneer, nadat toestemming is verleend voor de gezinshereniging van een gezinslid met gezinsherenigers die niet tot de arbeidsmarkt behoorden, de verblijfsvergunning van dat gezinslid wordt verlengd op een tijdstip waarop de gezinshereniger bij wie het gezinslid rechtmatig verbleef, de hoedanigheid van werknemer heeft verkregen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 16/14

Beroep ingesteld op 22 september 2015 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-502/15)

(2016/C 016/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Mifsud-Bonnici en E. Manhaeve, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk, door richtlijn 91/271/EEG (1) inzake de behandeling van stedelijk afvalwater niet correct toe te passen met betrekking tot Gowerton en Llanelli, Gibraltar en 11 agglomeraties, de krachtens de artikelen 3, 4, 5 en 10 van richtlijn 91/271/EEG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie verzoekt het Hof, vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk richtlijn 91/271/EEG inzake de behandeling van stedelijk afvalwater niet correct heeft uitgevoerd in Gowerton en Llanelli, Gibraltar en 11 agglomeraties.

De Commissie is in het bijzonder van mening dat het Verenigd Koninkrijk niet ervoor heeft gezorgd dat het in een gecombineerd systeem voor stedelijk afvalwater en regenwater in Gowerton en Llanelli opgevangen water voor behandeling wordt afgevoerd overeenkomstig de artikelen 3, 4, 5 en 10 van en bijlage I, punten A en B, bij richtlijn 91/271/EEG.

Verder is de Commissie van mening dat het Verenigd Koninkrijk, zowel door niet te voorzien in secundaire of gelijkwaardige behandeling of door niet afdoende aan te tonen dat dienaangaande aan de eisen van richtlijn 91/271/EEG wordt voldaan met betrekking tot drie agglomeraties, als door het stedelijk afvalwater in Gibraltar niet aan enige behandeling te onderwerpen, de krachtens artikel 4 van en bijlage I, punten B en D, bij richtlijn 91/271/EEG van de Raad op rustende verplichtingen niet is nagekomen.

Ten slotte wordt aangevoerd dat het Verenigd Koninkrijk niet correct heeft voldaan aan de krachtens artikel 5 van en bijlage I, punten B en D, bij richtlijn 91/271/EEG van de Raad op hem rustende verplichtingen door er niet voor te zorgen dat stedelijk afvalwater dat in de opvangsystemen van 8 agglomeraties terechtkomt, vóór lozing in kwetsbare gebieden aan een verder gaande behandeling wordt onderworpen.

De termijn voor het omzetten van de richtlijn in nationaal recht is verstreken op 30 juni 1993.

(1) PB L 135, blz. 40.
2.

Ongeacht het antwoord op de vragen 1a en 1b: Moet artikel 6, lid 1, onder d), van richtlijn [2004/114] in die zin worden uitgelegd dat de lidstaten op grond daarvan bevoegd zijn om in een situatie als de onderhavige — waarin een derdelander uit Iran, die haar universitaire diploma in Iran heeft behaald aan de voor techniek, ingenieurswetenschappen en natuurkunde gespecialiseerde Sharif University of Technology (Teheran) en die verzoekt om toegang met het oog op een doctoraatsstudie op het gebied van het IT-beveiligingsonderzoek in het project „betrouwbare ingebedde en mobiele systemen”, met name de ontwikkeling van doeltreffende beschermingsmechanismen voor smartphones — de toelating tot hun grondgebied te weigeren met het argument dat niet kan worden uitgesloten dat de in samenhang met het onderzoeksproject verworven vaardigheden in Iran zullen worden misbruikt, bijvoorbeeld om vertrouwelijke informatie in de Westerse landen te verkrijgen, dan wel ter interne onderdrukking of algemeen in samenhang met schending van mensenrechten?
1)

Kan artikel 13 van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (1) aldus worden uitgelegd dat de houder van patrimoniale auteursrechten waarop inbreuk is gemaakt, vergoeding kan eisen van de door hem geleden schade op grond van de algemene beginselen, of, zonder dat de schade en het causale verband tussen het inbreukmakende feit en de geleden schade hoeven te worden aangetoond, de betaling kan vorderen van een bedrag dat overeenkomt met het dubbele en, bij foutieve inbreuk, het driedubbele van de passende vergoeding, terwijl artikel 13 van richtlijn 2004/48 bepaalt dat de rechterlijke instantie beslist over de schadevergoeding rekening houdend met de in artikel 13, lid 1, onder a), vermelde aspecten, en dat zij enkel als alternatief in bepaalde gevallen de schadevergoeding kan vaststellen als een forfaitair bedrag op basis van de in artikel 13, lid 1, onder b), vermelde elementen?
2)

Moet richtlijn 2003/88, die slechts voorziet in minimale voorschriften, aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die een minder beperkende omschrijving van het begrip arbeidstijd handhaaft of vaststelt?
1)

Leidt de opname van de categorie „activiteiten voor het verbranden van brandstof in installaties met een totaal nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW” in bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG (1) ertoe dat daarmee de verplichting tot handel in emissierechten van een installatie voor elektriciteitsopwekking begint op het tijdstip waarop voor het eerst broeikasgassen worden uitgestoten en derhalve mogelijkerwijs vóór het tijdstip waarop voor het eerst elektriciteit door de installatie wordt opgewekt?
—

verlaging van de direct en hoofdelijk aan SLM opgelegde geldboete, hoofdzakelijk rekening houdend met (i) de feitelijke vaststellingen in eerste aanleg; (ii) de boeterichtsnoeren die ten tijde van de vermeende feiten van kracht waren, en (iii) de in de tijd ondergeschikte en beperkte deelname van rekwirante aan het kartel, die wat SLM betreft niet eerder kan zijn aangevangen dan eind 1999, de enige datum waarvoor in het dossier voldoende samenhangende aanwijzingen zijn te vinden om die te kunnen onderbouwen;