ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 129/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 maart 2009 — Eis.de GmbH/BBY Vertriebsgesellschaft mbH

(Zaak C-91/09)

2009/C 129/06

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Eis.de GmbH

Verwerende partij: BBY Vertriebsgesellschaft mbH

Prejudiciële vraag

Is er sprake van „gebruik” in de zin van artikel 5, lid 1, tweede volzin, sub a, van richtlijn 89/104/EEG (1), indien een derde een teken dat gelijk is aan het merk, zonder toestemming van de merkhouder, als Keyword bij een zoekmachine-aanbieder registreert met het doel dat wanneer het teken dat gelijk is aan het merk als zoekwoord in de zoekmachine wordt ingegeven, er in een van de lijst met zoekresultaten afgescheiden advertentieveld een wervende elektronische verwijzing (link) naar de website van de derde verschijnt met reclame voor dezelfde waren of diensten, indien voorts deze verwijzing als „gesponsorde koppelingen” is aangeduid en de advertentie zelf noch het teken noch anderszins een verwijzing naar de merkhouder of naar de door hem aangeboden producten bevat?

(1) Eerste Richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40, van 11.2.1989, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/11

Beroep ingesteld op 2 februari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen / Republiek Polen

(Zaak C-49/09)

2009/C 102/15

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en K. Herrmann, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen, door de toepassing van een verlaagd btw-tarief van 7 % op de intracommunautaire levering, import en aankoop van kleding en kledingaccessoires voor zuigelingen en kinderschoenen op grond van artikel 41, lid 2, van de wet op de belasting op goederen en diensten van 11 maart 2004, in samenhang met de punten 45 en 47 van bijlage III bij die wet, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 98, in samenhang met bijlage III, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1);

— de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Commissie is de toepassing door de Republiek Polen van een verlaagd btw-tarief van 7 % op de intracommunautaire levering, import en aankoop van kleding en kledingaccessoires voor zuigelingen en kinderschoenen op grond van artikel 41, lid 2, van de wet op de belasting op goederen en diensten van 11 maart 2004, in samenhang met de punten 45 en 47 van bijlage III bij die wet, in strijd met de duidelijke bepalingen van artikel 98 van richtlijn 2006/112. De toepassing van dit verlaagde btw-tarief op bovengenoemde goederen valt niet onder de uitzondering die de Republiek Polen is verleend in punt 1, sub a en b, van afdeling 9 „Belastingen” van bijlage XII bij de Akte betreffende de voorwaarden voor de toetreding van de Republiek Polen tot de Europese Unie, en in artikel 128 van richtlijn 2006/112.

(1) PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1.
1)

Moet, ingeval een lidstaat aanvaardt dat de betrokken diensten worden verricht door een inrichting die moet worden behandeld als een naar behoren erkende inrichting van dezelfde aard als een ziekenhuis of een centrum voor medische verzorging en diagnose in de zin van artikel 132, lid 1, sub b, van de btw-basisrichtlijn (1), de uitdrukking „ziekenhuisverpleging en medische verzorging” in artikel 132, lid 1, sub b, aldus worden uitgelegd dat zij ook ziet op het samenstel, of subsidiair een of meer (en zo ja welke), van de hieronder (en in het door beide partijen aanvaarde feitenrelaas nader) omschreven diensten: a) het aan de ouders van een ongeboren kind toesturen van een set met de medische gereedschappen die een zelfstandige professional op het gebied van de gezondheidszorg die bij de geboorte aanwezig is, nodig heeft om kort na de geboorte navelstrengbloed van het kind in te zamelen; b) het in een daartoe speciaal ingericht gebouw testen van het ingezamelde bloed om zich ervan te vergewissen dat het niet is besmet met een ziekte die via het bloed of via stamcellen uit het bloed kan worden overgedragen wanneer die stamcellen voor therapeutische doeleinden worden gebruikt (en het herhalen van die testen 6 maanden later); c) het bewerken van dat bloed door en onder toezicht van naar behoren gekwalificeerde professionals op het gebied van de gezondheidszorg om daaruit stamcellen te winnen die geschikt zijn voor gebruik voor therapeutische medische doeleinden; d) het bewaren van het bloed en van de stamcellen in wetenschappelijk gecontroleerde omstandigheden die zijn gecreëerd om ervoor te zorgen dat het bloed en de stamcellen in perfecte toestand blijven; en of e) het vrijgeven van het bloed op verzoek van de ouders (tot het kind 18 jaar is) voor gebruik in medische behandelingen?
iii)

overeenkomsten met verschillende ondernemingen (bekend als „partner-leveranciers bij wie punten kunnen worden ingewisseld”; hierna: „partner-leveranciers”), in het kader waarvan de partner-leveranciers onder meer erin toestemmen om aan de puntenverzamelaars goederen en/of diensten te leveren tegen een lagere prijs dan anders zou moeten worden betaald of zonder contante betaling, wanneer de puntenverzamelaar de punten inwisselt, en de promotor in ruil hiervoor een „vergoeding voor diensten” betaalt, die wordt berekend aan de hand van het aantal punten dat in de betrokken periode bij de partner-leverancier is ingewisseld. 1) Hoe moeten de artikelen 14, 24 en 73 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 (1) (voorheen de artikelen 5, 6 en 11, A, lid 1, sub a, van richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 (2)) worden uitgelegd wanneer de promotor betalingen verricht aan de partner-leveranciers? 2) Moeten deze bepalingen in het bijzonder aldus worden uitgelegd dat de betalingen als die van de promotor aan de partner-leveranciers moeten worden beschouwd als: a) uitsluitend een tegenprestatie voor het verrichten van diensten door de partner-leveranciers ten behoeve van de promotor, of b) uitsluitend een tegenprestatie voor het leveren van goederen en/of het verrichten van diensten door de partner-leveranciers ten behoeve van de puntenverzamelaars, of c) deels een tegenprestatie voor het verrichten van diensten door de partner-leveranciers ten behoeve van de promotor en deels een tegenprestatie voor het leveren van goederen en/of het verrichten van diensten door de partner-leveranciers ten behoeve van de puntenverzamelaars? 3) Indien vraag 2 moet worden beantwoord als hiervoor aangegeven onder c), zodat de vergoeding voor diensten een tegenprestatie is voor twee transacties door de partner-leveranciers, te weten één ten behoeve van de promotor en de andere ten behoeve van de puntenverzamelaars, wat zijn dan de gemeenschapsrechtelijke criteria om te bepalen hoe een vergoeding als de vergoeding voor diensten moet worden verdeeld tussen deze twee transacties?”
3)

Kreeg een vergunning om een product in de Europese Gemeenschap in de handel te brengen onvoorwaardelijk gelding in de Republiek Litouwen op het tijdstip waarop deze tot de Europese Unie is toegetreden?
a)

artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening nr. 40/94 aldus uit te leggen dat elke vorm die een functie vervult, daadwerkelijk van merkenrechtelijke bescherming wordt uitgesloten, ongeacht of is voldaan aan de criteria van artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening nr. 40/94 zoals omschreven door het Hof in zijn arrest van 18 juni 2002 (2),
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 69/28

Beroep ingesteld op 21 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-28/09)

(2009/C 69/51)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Oliver, A. Alcover San Pedro und B. Schima, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de krachtens de artikelen 28 EG en 29 EG op haar rustende verplichtingen heeft geschonden doordat zij op een deeltraject van de autosnelweg A12 een rijverbod heeft uitgevaardigd voor vrachtwagens met een totaalgewicht van meer dan 7,5 ton die bepaalde goederen vervoeren;

— de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De uitvaardiging van een sectoraal rijverbod op de autosnelweg A12 voor vrachtwagens met een totaalgewicht van meer dan 7,5 ton die bepaalde goederen vervoeren, moet worden aangemerkt als een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking en is als zodanig dus onverenigbaar met de artikelen 28 EG en 29 EG. De litigieuze maatregel is geschikt noch noodzakelijk om een door het gemeenschapsrecht voorgeschreven verbetering van de luchtkwaliteit op de A12 te verwezenlijken, want de maatregel is niet doelgericht en neemt minder ingrijpende maatregelen, zoals bijvoorbeeld permanente snelheidsbeperkingen of emissie-afhankelijke rijverboden, niet in aanmerking. Bovendien heeft de verwerende partij niet aangetoond dat er passende alternatieven voor het vervoer over de weg voorhanden zijn.
1)

Staan de artikelen 3, lid 1, en 5, lid 5, van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (1) of andere bepalingen van deze richtlijn in de weg aan een nationale regeling die, afgezien van limitatief opgesomde uitzonderingen, het aankondigen, aanbieden of verstrekken van geschenken bij kranten en tijdschriften alsook het aankondigen van geschenken bij andere goederen of diensten verbiedt zonder dat het misleidende, agressieve of anderszins oneerlijke karakter van deze handelspraktijk in het concrete geval hoeft te worden aangetoond, ook indien deze regeling niet alleen ter bescherming van consumenten dient, maar eveneens ter bereiking van andere doeleinden die niet binnen het inhoudelijke toepassingsgebied van de richtlijn vallen, bijvoorbeeld de instandhouding van de pluriformiteit van de pers of de bescherming van zwakkere concurrenten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Charlottenburg (Duitsland) op 17 november 2008 — Amiraike Berlin GmbH/Aero Campus Cottbus Ltd.

(Zaak C-497/08)

2009/C 113/38

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Charlottenburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Amiraike Berlin GmbH

Verwerende partij: Aero Campus Cottbus Ltd.

Prejudiciële vraag

Dienen de bepalingen van primair gemeenschapsrecht, inzonderheid de artikelen 10, 43 en 48 EG, alsmede het beginsel van wederzijdse erkenning van de nationale rechtsorde van de afzonderlijke lidstaten van de Gemeenschap in die zin te worden uitgelegd, dat een lidstaat (eerste lidstaat) door de bekrachtiging van het primaire gemeenschapsrecht in beginsel ermee heeft ingestemd dat een in de rechtsorde van een tweede lidstaat genomen onteigeningsmaatregel gevolgen sorteert op zijn grondgebied, in ieder geval wanneer de door deze maatregel getroffen privaatrechtelijke vennootschap er eerder in de uitoefening van de uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende vrijheid van vestiging bewust voor heeft gekozen om zich te onderwerpen aan de bepalingen van het vennootschapsrecht van de tweede lidstaat waarin de onteigening is gelast, terwijl zij in de eerste lidstaat economische activiteiten verricht en aldaar beschikt over door de onteigening getroffen vermogensbestanddelen?
1.

a. Indien een ondernemer die handelt in bepaalde waren of diensten (hierna: „adverteerder”) gebruik maakt van de mogelijkheid om bij de exploitant van een internetzoekmachine een adword [Bij het adverteren via internet kan gebruik worden gemaakt van de mogelijkheid om tegen betaling bij zoekprogramma's als Google zogeheten adwords op te geven. Wordt in de zoekmachine zo'n adword ingetikt, dan verschijnt een verwijzing naar de website van de adverteerder ofwel in de lijst met gevonden pagina's, ofwel als advertentie rechts op de resultatenpagina onder het kopje „Gesponsorde koppelingen”.] op te geven dat gelijk is aan een door een ander (hierna: „merkhouder”) voor soortgelijke waren of diensten ingeschreven merk, welk opgegeven zoekwoord — zonder dat dit zichtbaar is voor de gebruiker van de zoekmachine — tot gevolg heeft dat deze internetgebruiker die dat woord intikt, op de resultatenlijst van de zoekmachine-exploitant een verwijzing aantreft naar de website van de adverteerder, levert dit dan gebruik op, door die adverteerder, van het ingeschreven merk in de zin van artikel 5 lid 1, aanhef en onder a, van richtlijn 89/104/EEG (1)? b. Maakt het daarbij verschil of de verwijzing wordt vermeld — in de gewone lijst met gevonden pagina's, of — in een als zodanig aangegeven advertentiegedeelte? c. Maakt het daarbij verschil — of de adverteerder reeds in de verwijzende mededeling op de webpagina van de exploitant van de zoekmachine daadwerkelijk producten of diensten aanbiedt die gelijk zijn aan de waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven, dan wel — of de adverteerder op een eigen webpagina, waarnaar door de internetgebruiker (uit vraag l.a. via de verwijzing op de pagina van de zoekmachine-exploitant kan worden „doorgeklikt” („hyperlinking”), daadwerkelijk producten of diensten aanbiedt die gelijk zijn aan de waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven?
1)

a) Moeten de artikelen 1, eerste en derde lid, en 2, eerste en zesde lid, van de richtlijn 89/665 EEG (1), zo worden uitgelegd dat deze niet zijn nageleefd indien de door de nationale rechter te verlenen rechtsbescherming in Europeesrechtelijke aanbestedingsgeschillen wordt bemoeilijkt doordat in een stelsel, waarin zowel de bestuursrechter als de civiele rechter bevoegd kan zijn ten aanzien van hetzelfde besluit en de gevolgen daarvan, tegenstrijdige beslissingen naast elkaar kunnen komen te staan? b) Is het in dit verband toegestaan dat de bestuursrechter beperkt is tot oordeelsvorming en beslissing over het besluit tot aanbesteding, en zo ja, waarom en/of onder welke voorwaarden? c) Is het in dit verband toegestaan dat de Algemene wet bestuursrecht, die in het algemeen het beroep op toegang tot de bestuursrechter regelt, dat beroep uitsluit als het gaat om besluiten tot het aangaan van een overeenkomst van aanneming door de aanbestedende overheid met een van de inschrijvers, en zo ja, waarom en/of onder welke voorwaarden? d) Is het antwoord op vraag 2 in dit verband van belang?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/17

Hogere voorziening ingesteld op 24 december 2008 door Messer Group GmbH tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 15 oktober 2008 in zaak T-305/06, Air Products and Chemicals Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

(Zaak C-579/08 P)

(2009/C 55/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Messer Group GmbH (vertegenwoordigers: W. Graf v. Schwerin en J. Schmidt, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Air Products and Chemicals Inc., Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof om:

— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 15 oktober 2008 in de gevoegde zaken T-305/06, T-306/06 en T-307/06 te vernietigen en het beroep te verwerpen;

— verzoekster te verwijzen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van rekwirante en de interveniërende partij,

subsidiair,

— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 15 oktober 2008 in de gevoegde zaken T-305/06, T-306/06 en T-307/06 te vernietigen;

— de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg,

— de beslissing omtrent de kosten aan te houden.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante betoogt dat het Gerecht van eerste aanleg de criteria voor een juiste uitvoering van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (1) onjuist heeft toegepast.

Daarnaast betoogt verzoekster dat de bestreden beslissing van het Gerecht van eerste aanleg gebaseerd is op wezenlijke onjuistheden in de bevindingen ten aanzien van de bepaling van het relevante publiek.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).
2)

Is het Hof van Justitie, met het oog op het voorkomen van uiteenlopende beslissingen inzake de in vraag 1 bedoelde samenloop, bevoegd tot — voor de rechters van de lidstaten bindende — uitlegging van het Verdrag betreffende de overeenkomst tot internationaal vervoer van goederen over de weg, ondertekend op 19 mei 1956 te Genève (CMR), voorzover het de in artikel 31 van dat verdrag geregelde materie betreft?
1)

Moeten de artikelen 6 EU, artikel 3 van het eerste aanvullend protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele vrijheden, ten uitvoer gelegd bij wet nr. 848 van 1955, artikel 2 van het vierde protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele vrijheden, en artikel 25 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke rechten, ten uitvoer gelegd bij wet nr. 881 van 1977, aldus worden uitgelegd dat daarmee niet verenigbaar zijn de nationale bepalingen neergelegd in de artikelen 1 quater, 14 bis, punt 13, sub c, 15, lid 3, sub d, 16 bis, punt 7, sub a, en 17 ter, punt 4, sub b en c, van Legge Regionale nr. 29 van 1951, die onderdanen die geen ingezetene van Sicilië zijn uitsluiten van het passieve kiesrecht voor de verkiezingen van de leden van de Assemblea Regionale Siciliana?
1)

Staat het beginsel „de vervuiler betaalt” in de weg aan een nationale wettelijke regeling, in het bijzonder artikel 2050 van de Codice civile, op grond waarvan de overheid, wanneer verschillende bedrijven in het vervuilde gebied werkzaam zijn, die bedrijven kan verplichten de kosten van de sanering van dat gebied te dragen, zonder dat eerst hun individuele aansprakelijkheid voor de vervuiling is vastgesteld, dan wel louter op grond dat zij een specifieke positie innemen omdat zij eigenaar zijn van de productiemiddelen en dus objectief aansprakelijk zijn voor de door hen veroorzaakte milieuschade, of in elk geval kunnen worden verplicht tot het saneren van de omliggende vervuilde gebieden, ook wanneer zij die vervuiling niet hebben veroorzaakt en zonder dat er sprake is van een proportionele grondslag?
1)

Is het in strijd met het gemeenschapsrecht wanneer een nationale overheid ter vermijding van discriminatie van buitenlandse deelnemingen die volgens de wettekst in tegenstelling tot binnenlandse deelnemingen pas vanaf een deelneming van 25 % (thans 10 %) zijn vrijgesteld van belasting, de verrekeningsmethode toepast, omdat dit resultaat volgens een beslissing van het Oostenrijkse Verwaltungsgerichtshof het meest aansluit bij de (hypothetische) wil van de wetgever, en enerzijds met betrekking tot de verrekenbare vennootschapsbelasting, anderzijds met betrekking tot de verrekenbare bronbelasting niet tegelijkertijd een uitstel van verrekening tot de volgende jaren of een krediet in het verliesjaar toestaat?
2.

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, verzet het gemeenschapsrecht zich dan tegen toepassing van een bepaling als artikel 17, eerste lid onder b, van de Regeling GLB-inkomenssteun 2006, ingevolge waarvan op een toename van het bedrag aan extra betalingen die als gevolg van een investering in productiecapaciteit of een aankoop van grond ontstaat, een bedrag van € 500,- in mindering wordt gebracht, voordat een referentiebedrag wordt vastgesteld op grond waarvan toeslagrechten uit de nationale reserve worden toegewezen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 6/14

Beroep ingesteld op 30 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-469/08)

(2009/C 6/23)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en V. Peere, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2005/36/EG in nationaal recht is op 20 oktober 2007 verstreken. Op het tijdstip waarop het onderhavige beroep werd ingesteld had verweerder evenwel nog niet alle maatregelen getroffen die noodzakelijk zijn om de richtlijn om te zetten in nationaal recht, of had hij deze hoe dan ook niet meegedeeld aan de Commissie.

(1) PB L 255, blz. 22.
2)

Indien de onder 2.1 gestelde vraag ontkennend wordt beantwoord: dienen de mededingingsregels van het gemeenschapsrecht conform artikel 86, lid 2, eerste zin, EG aldus te worden uitgelegd dat de Investitionsbank in het geval van gerechtskosten en griffierechten slechts dan van dezelfde kostenvrijstelling als de deelstaat Sachsen-Anhalt gebruik kan maken, wanneer zij openbare taken vervult als bedoeld in § 6 van de Verordnung über die Errichtung der Investitionsbank Sachsen-Anhalt (verordening betreffende de oprichting van de Investitionsbank Sachsen-Anhalt) van 30 december 2003 (Gesetz- und Verordnungsblatt Land Sachsen-Anhalt 2004, blz. 20), gewijzigd bij wijzigingsverordening van 2 december 2006 (Gesetz- und Verordnungsblatt Land Sachsen-Anhalt 2006, blz. 534)?
2.

Indien de onder 2.1 gestelde vraag ontkennend wordt beantwoord: dienen de mededingingsregels van het gemeenschapsrecht conform artikel 86, lid 2, eerste zin, EG aldus te worden uitgelegd dat de Investitionsbank in het geval van gerechtskosten en griffierechten slechts dan van dezelfde kostenvrijstelling als de deelstaat Sachsen-Anhalt gebruik kan maken, wanneer zij openbare taken vervult als bedoeld in § 6 van de Verordnung über die Errichtung der Investitionsbank Sachsen-Anhalt (verordening betreffende de oprichting van de Investitionsbank Sachsen-Anhalt) van 30 december 2003 (Gesetz- und Verordnungsblatt Land Sachsen-Anhalt 2004, blz. 20), gewijzigd bij wijzigingsverordening van 2 december 2006 (Gesetz- und Verordnungsblatt Land Sachsen-Anhalt 2006, blz. 534)?
1)

Is het begrip „handtekening” in het model in bijlage A bij de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (1), dat krachtens artikel 3, sub a, van deze richtlijn moet worden gebruikt bij het indienen van een verzoek om teruggaaf van de omzetbelasting, een gemeenschapsrechtelijk begrip dat uniform moet worden uitgelegd?