ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2011 door Alliance One International, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 9 september 2011 in zaak T-25/06, Alliance One International, Inc./Europese Commissie

(Zaak C-593/11 P)

(2012/C 25/78)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Alliance One International, Inc. (vertegenwoordigers: C. Osti, A. Prastaro, G. Mastrantonio, avvocati)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof om:

— het arrest van het Gerecht van 9 september 2011 in zaak T-25/06, Alliance One/Commissie, in zijn geheel te vernietigen; en indien de zaak in staat van wijzen is,

— artikel 1, lid 1, van de litigieuze beslissing nietig te verklaren voor zover dit betrekking heeft op SCC, Dimon en Alliance One; en bijgevolg

— de geldboeten die zijn opgelegd aan Transacatab en Dimon Italia (Mindo) zodanig te verlagen dat zij niet meer bedragen dan 10 % van hun omzet in het laatste fiscale jaar; en

— de geldboeten die zijn opgelegd aan Transacatab en Dimon Italia (Mindo) te verlagen aangezien de multiplicator, die op de omvang van de groep was gebaseerd, niet langer van toepassing is;

— hoe dan ook de Commissie te verwijzen in de kosten, met inbegrip van de kosten die voor Alliance One zijn opgekomen bij het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Alliance One vordert: (i) de vernietiging van het bestreden arrest in zijn geheel; en voorts (ii) de nietigverklaring van artikel 1, lid 1, van de beschikking van de Commissie van 20 oktober 2005 in zaak COMP/C.38.281/B.2 — Ruwe tabak — Italië, zover dit betrekking heeft op Standard Commercial Corp. („SCC”), Dimon Inc. („Dimon”) en Alliance One, en bijgevolg (iii) een zodanige verlaging van de geldboeten die zijn opgelegd aan Transcatab S.p.A. („Trancatab”) en Dimon Italia S.r.l. („Dimon Italia”; thans Mindo) dat de geldboeten niet meer bedragen dan 10 % van hun omzet in het laatste boekjaar; of subsidiair (iv) een verlaging van de aan Transcatab en Dimon Italia (thans Mindo) opgelegde geldboeten omdat de multiplicator niet van toepassing is; (v) hoe dan ook verwijzing van de Commissie in de kosten, met inbegrip van de kosten die voor Alliance One zijn opgekomen bij het Gerecht.

Alliance One betoogt dat het bestreden arrest op de volgende gronden moet worden vernietigd:

— Het Gerecht heeft in de eerste plaats artikel 296 VWEU en de artikelen 48 en 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden. Het verzuim om het door rekwirante overgelegde bewijs ter weerlegging van het vermoeden van een beslissende invloed concreet en volledig te analyseren en dus om voldoende gemotiveerde redenen aan te dragen waarom dit bewijs van de hand moest worden gewezen, hebben ertoe geleid dat het vermoeden van de uitoefening van een beslissende invloed geenszins weerlegbaar was, zodat dit een schending van de onschuldpresumptie, het legaliteitsbeginsel en het beginsel van individuele aansprakelijkheid oplevert.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Raad van State, Griekenland) op 3 november 2011 — Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados „EEAE”, Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE”, Panellinios Syllogos Asfalistikon Symvoulon „PSAS”, Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon „SEMA”, Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symvoulon „PSAS”/Ypourgos Anaptixis en Omospondia Asfalistikon Syllogon Ellados

(Zaak C-555/11)

(2012/C 25/61)

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoulio tis Epikrateias (Raad van State)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados „EEAE”, Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE”, Panellinios Syllogos Asfalistikon Symvoulon „PSAS”, Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon „SEMA”, Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symvoulon „PSAS”

Verwerende partijen: Ypourgos Anaptixis en Omospondia Asfalistikon Syllogon Ellados

Prejudiciële vragen

Moet artikel [2], lid 3, tweede alinea, van richtlijn 2002/92/EG, volgens hetwelk „[w]erkzaamheden [als bedoeld in de eerste alinea] uitgeoefend door een verzekeringsonderneming of een werknemer van een verzekeringsonderneming die onder verantwoordelijkheid van die verzekeringsonderneming handelt, niet als verzekeringsbemiddeling [worden] beschouwd”, aldus worden verstaan dat een werknemer van een verzekeringsonderneming die niet aan de vereisten van artikel 4, lid 1, van de richtlijn voldoet, incidenteel en anders dan als hoofdberoep verzekeringsbemiddelingsactiviteiten mag uitoefenen, ook indien deze werknemer niet in een arbeidsrechtelijke verhouding staat tot die onderneming, die echter hoe dan ook toezicht op zijn activiteiten uitoefent, of laat de richtlijn zulke activiteiten slechts toe wanneer deze plaatsvinden in het kader van een arbeidsrechtelijke verhouding?
Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2011 door Omnicare, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 9 september 2011 in zaak T-289/09, Omnicare, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Astellas Pharma GmbH

(Zaak C-587/11 P)

(2012/C 25/76)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Omnicare, Inc. (vertegenwoordiger: M. Edenborough QC)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Astellas Pharma GmbH

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen, en

— het Bureau verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert één middel aan, namelijk dat het Gerecht artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) (de „nieuwe verordening”) onjuist heeft toegepast. De onderhavige zaak betreft een oppositie die Astellas Pharma GmbH (voorheen Yamanouchi Pharma GmbH) (hierna: „opposant”) heeft ingesteld op basis van haar Duitse merkinschrijving nr. 394 01 348, waarbij zij heeft betoogd dat er verwarringsgevaar bestond in de zin van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (2) (de „oude verordening”) (maar waarvan de relevante onderdelen gelijk zijn aan die van de nieuwe verordening). Aangezien het oudere merk gedurende meer dan vijf jaar was ingeschreven alvorens de oppositie werd ingesteld, diende opposant aan te tonen dat het merk normaal was gebruikt om het als basis voor de oppositie te kunnen gebruiken.

Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat het oudere merk waarop opposant zich baseerde, volgens de wet normaal was gebruikt. Niet wordt betwist dat het betrokken merk daadwerkelijk in de handel was gebruikt door of met toestemming van opposant met betrekking tot de diensten waarvoor het was ingeschreven. Dat gebruik had echter betrekking op de verlening van kosteloze diensten. Volgens de wet kan dat gebruik dus niet worden aangevoerd om aan te tonen dat het merk normaal was gebruikt. Daarover is er rechtspraak geweest, die volgens rekwirante (a) onjuist is toegepast door het Gerecht en (b) hoe dan ook incoherent is. Het Hof dient dan ook uitspraak te doen over de vraag welke rechtsgevolgen in een dergelijk feitelijk scenario moeten worden getrokken.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 40/1994 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).
—

vaststellen dat — de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de terugvordering van de staatssteun die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard bij beschikking 2006/323/EG van de Commissie van 7 december 2005 betreffende de door, onderscheidenlijk, Frankrijk, Ierland en Italië ten uitvoer gelegde accijnsvrijstelling voor bij de productie van aluminiumoxide in de Gardanne, in de regio-Shannon en op Sardinië als brandstof gebruikte minerale oliën (hierna: „beschikking 2006/323”), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 5 en 6 van die beschikking en krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en; — de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de terugvordering van de staatssteun die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard bij beschikking 2007/375/EG van de Commissie van 7 februari 2007 betreffende de door, onderscheidenlijk, Frankrijk, Ierland en Italië ten uitvoer gelegde accijnsvrijstelling voor bij de productie van aluminiumoxide in de Gardanne, in de regio-Shannon en op Sardinië als brandstof gebruikte minerale oliën (hierna: „beschikking 2007/375”), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 6 van die beschikking en krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hannover (Duitsland) op 13 oktober 2011 — Laurence Prinz/Region Hannover

(Zaak C-523/11)

2012/C 13/09

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Hannover

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Laurence Prinz

Verwerende partij: Region Hannover

Prejudiciële vraag

Is sprake van een naar gemeenschapsrecht ongerechtvaardigde beperking van het door de artikelen 20 en 21 VWEU aan EU-burgers verleende recht zich vrij op het grondgebied van de lidstaten te verplaatsen en er vrij te verblijven indien een Duits onderdaan, die haar vaste woonplaats in Duitsland heeft en een opleidingsinstituut in een lidstaat van de Europese Unie bezoekt, voor die opleiding slechts een studietoelage volgens de federale studietoelagewet (Bundesausbildungsförderungsgesetz (BAföG)) krijgt voor één jaar, omdat zij bij het begin van haar verblijf in het buitenland niet reeds minstens drie jaar haar vaste woonplaats in Duitsland had?
2)

Indien artikel 4 bis [van] richtlijn 1999/32/EG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2005/33/EG, niet in de sub 1 beschreven zin moet worden uitgelegd, is dit artikel dan, voor zover het voorziet in een maximumwaarde van 1,5 % m/m voor het zwavelgehalte van brandstof die wordt gebruikt door passagiersschepen die een geregelde dienst onderhouden van of naar een haven in de Gemeenschap, ook indien deze schepen onder de vlag varen van een derde land dat verdragspartij is bij bijlage VI bij het MARPOL-Verdrag, krachtens welk verdrag buiten de SECA-gebieden een maximumwaarde van 4,5 % m/m voor dit zwavelgehalte geldt, onwettig wegens strijdigheid met het internationale rechtsbeginsel „pacta sunt servanda” alsook met het beginsel van loyale samenwerking tussen de Gemeenschap en de lidstaten, aangezien het de lidstaten die bijlage VI hebben gesloten en bekrachtigd, ertoe dwingt om de verplichtingen die zij hebben ten aanzien van de andere staten die verdragspartij bij bijlage VI bij het MARPOL-Verdrag 73/78 zijn, te schenden.
6)

Is regeringsdecreet nr. 190/2004 van 8 juni 2004 betreffende de verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven [190/2004. (VI.8) Korm. Kötelező üzembentartójának rendelet om gépjármű felelősségbiztosításról], dat van kracht was tot 1 januari 2010, verenigbaar met de bepalingen van richtlijn 72/166/EEG, of heeft Hongarije verzuimd om de in de richtlijn vastgestelde verplichtingen in Hongaars recht om te zetten?
4)

Schending van het boetemaximum in artikel 23 van verordening 1/2003 (2), het vermoeden van onschuld dat vervat is in artikel 48, lid 1, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie en artikel 6, lid 2, EVRM, het nulla poena sine lege beginsel vervat in artikel 49, lid 1, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, het evenredigheidsbeginsel in artikel 49, lid 3, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie en het beginsel van het persoonlijke karakter van, en de persoonlijke verantwoordelijkheid voor, sancties door bevestiging van de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de volledige geldboete berekend op basis van de groepsomzet.
1)

Moeten de artikelen 32 en 33 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (Brussel I) (1), aldus worden uitgelegd dat het begrip „beslissing” in principe ook beslissingen omvat waarbij enkel wordt vastgesteld dat niet is voldaan aan de procedurele ontvankelijkheidsvoorwaarden (zogenaamde beslissing inzake niet-ontvankelijkheid)?
—

het vermoeden dat een moedermaatschappij daadwerkelijk beslissende invloed uitoefent, niet gerechtvaardigd is gelet op de beginselen inzake de toerekening van de antitrustaansprakelijkheid en op de in de rechtspraak van het EHRM ontwikkelde beginselen inzake vermoedens; het Gerecht heeft in elk geval nagelaten uitspraak te doen op het in het beroep gevoerde betoog over de draagwijdte van het vereiste van daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed;
In de tweede plaats heeft het Gerecht artikel 67, lid 1, VWEU juncto artikel 113 van het Reglement voor de procesvoering geschonden, aangezien het geen rekening heeft gehouden met het andersoortige rechtsstelsel en de andersoortige rechtstraditie van een lidstaat en het beroep heeft afgewezen op grond van de veronderstelling dat een advocaat die in dienstbetrekking is, minder onafhankelijk is dan een advocaat die in een van de cliënt onafhankelijk advocatenkantoor werkzaam is.
i)

door een geneesmiddel dat die werkzame stof (in het onderhavige geval valsartan) in combinatie met een of meer andere werkzame stoffen (in het onderhavige geval hydrochloorthiazide) bevat, of
—

subsidiair : herziening, op grond van artikel 261 VWEU, van de geldboete van 22 700 000 EUR die hoofdelijk aan Arkema SA en aan Elf Aquitaine is opgelegd bij artikel 2, sub c, van beschikking nr. C(2008) 2626 def. van de Commissie van 11 juni 2008 betreffende een procedure overeenkomstig artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak COMP/38.695 — Natriumchloraat), alsook de geldboete van 15 890 000 EUR die aan Elf Aquitaine persoonlijk is opgelegd bij artikel 2, sub e, van diezelfde beschikking, overeenkomstig zijn volle rechtsmacht, wegens objectieve gebreken in de motivering en de redenering in het arrest van het Gerecht van 17 mei 2011, zaak T-229/08, als bedoeld in de zes middelen ter ondersteuning van de onderhavige hogere voorziening;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 20 juni 2011 — Grattan plc/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Zaak C-310/11)

2011/C 282/03

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Grattan plc

Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Prejudiciële vraag

Heeft een belastingplichtige krachtens artikel 8, sub a, van de Tweede richtlijn (67/228/EEG (1)) van de Raad van 11 april 1967, en/of de beginselen van fiscale neutraliteit en gelijke behandeling, met betrekking tot de periode vóór 1 januari 1978 een rechtstreeks werkend recht op reductie, met terugwerkende kracht, van de belastinggrondslag voor een levering van goederen, indien de ontvanger van de goederen, na de levering ervan, door de leverancier een tegoed werd toegekend dat de ontvanger naar eigen keuze in geld kon opnemen of kon verrekenen met aan de leverancier verschuldigde bedragen voor in het verleden aan de ontvanger geleverde goederen?

(1) Tweede Richtlijn 67/228/EEG van de Raad van 11 april 1967 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Structuur en wijze van toepassing van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 1971, blz. 1303).
1)

Dient artikel 217, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1) aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten zich er bij het vaststellen van de nadere voorschriften voor de boeking van de bedragen aan rechten toe kunnen beperken om in hun nationale wetgeving bepalingen op te nemen waarin enkel wordt gestipuleerd — dat voor de toepassing van die nationale wetgeving onder „boeking” wordt verstaan „de inschrijving, in de boeken of met gebruikmaking van enige ander[e] vervangende drager, van het bedrag aan rechten, dat overeenkomt met een douaneschuld” — in concreto artikel 1,6 van de algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (Belgisch Staatsblad van 21 september 1977, blz. 11425), bevestigd bij wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (Belgisch Staatsblad van 12 augustus 1978, blz. 9013), zoals met ingang van 1 januari 1994 vervangen door artikel 1,4 van de wet tot wijziging van de algemene wet inzake douane en accijnzen (Belgisch Staatsblad van 30 december 1993, blz. 29031) en — dat de regels betreffende de boeking en de betalingsvoorwaarden van uit hoofde van een douaneschuld te vereffenen bedragen zijn bepaald in de Verordeningen van de Europese Gemeenschappen — in concreto artikel 3 van de algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (Belgisch Staatsblad van 21 september 1977, blz. 11425), bevestigd bij wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (Belgisch Staatsblad van 12 augustus 1978, blz. 9013), zoals met ingang van 1 juli 1990 gewijzigd door artikel 72 van de wet van 22 december 1989 houdende fiscale bepalingen (Belgisch Staatsblad van 29 december 1989, blz. 21141) of dienen de lidstaten, in uitvoering van artikel 217, lid 2, van het douanewetboek, in hun nationale wetgeving te bepalen hoe de in artikel 217, lid 1, van het douanewetboek omschreven boeking in de praktijk wordt verricht zodat de schuldenaar kan nagaan of de in artikel 217, lid 1, van het douanewetboek voorgeschreven boeking door de douaneautoriteiten ook daadwerkelijk werd verricht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België) op 4 juli 2011 — Argenta Spaarbank NV tegen Belgische Staat

(Zaak C-350/11)

2011/C 282/11

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Argenta Spaarbank NV

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 43 EG-Verdrag (thans artikel 49 VWEU) zich tegen een nationale belastingregeling op grond waarvan een in België onbeperkt belastingplichtige vennootschap bij de berekening van haar belastbare winst geen aftrek voor risicokapitaal kan toepassen ten belope van het positieve verschil tussen enerzijds de netto boekwaarde van de activabestanddelen van de inrichtingen die de belastingplichtige aanhoudt in een andere lidstaat van de EU en anderzijds het totaal van de passivabestanddelen die op deze inrichtingen aanrekenbaar zijn, terwijl zij wel aftrek voor risicokapitaal kan toepassen indien dit positieve verschil kan worden toegerekend aan een in België gelegen vaste inrichting?
1)

Is het in overeenstemming met de communautaire doelstellingen zoals neergelegd in artikel 48 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in artikel 3 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 (1) betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en met bijlage VI, punt D, lid 4, bij verordening nr. 1408/71 zelf, om bijlage VI, punt D, lid 4, aldus uit te leggen dat voor de berekening van de Spaanse theoretische uitkering op basis van de werkelijke premies of bijdragen van de verzekerde gedurende de jaren onmiddellijk voorafgaand aan de betaling van de laatste premie of bijdrage aan de Spaanse sociale zekerheid, de aldus verkregen uitkomst door 210 wordt gedeeld, aangezien dit de deler is die is vastgelegd voor de berekening van het basisbedrag van het ouderdomspensioen overeenkomstig artikel 162, lid 1, van de Ley General de la Seguridad Social?
1)

Moet artikel 138, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat een levering van goederen vrijgesteld is van btw wanneer de goederen zijn geleverd aan een afnemer die — op het tijdstip van de sluiting van de koopovereenkomst — in een andere lidstaat voor btw doeleinden is geregistreerd en de afnemer in de koopovereenkomst van de goederen heeft bedongen dat de beschikkingsbevoegdheid en het eigendomsrecht op hem overgaan bij het laden op het vervoermiddel en dat het vervoer naar de andere lidstaat voor zijn rekening is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 269/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Koszalinie (Republiek Polen) op 28 juni 2011 — Krystyna Alder en Ewald Alder/Sabina Orłowska en Czesław Orłowski

(Zaak C-325/11)

2011/C 269/56

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Koszalinie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Krystyna Alder, Ewald Alder

Verwerende partijen: Sabina Orłowska, Czesław Orłowski

Prejudiciële vraag

Dienen artikel 1, lid 1, van verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken (1) en artikel 18 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat gerechtelijke stukken bestemd voor een partij met woonplaats of gewone verblijfplaats in een andere lidstaat in het dossier mogen worden gelaten en daarbij als betekend mogen worden beschouwd wanneer deze partij geen gemachtigde voor het in ontvangst nemen van te betekenen stukken heeft aangewezen met woonplaats in de lidstaat waar de gerechtelijke procedure aanhangig is?

(1) Verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken (de betekening en de kennisgeving van stukken), en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad (PB L 324, blz. 79).