Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Visserij – Instandhouding van rijkdommen van zee – Stelsel van vangstquota

(Toetredingsakte van 1985, art. 2)

2. Visserij – Instandhouding van rijkdommen van zee – Stelsel van vangstquota

(Verordening nr. 3760/92 van de Raad, art. 8, lid 4)

3. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit

(Toetredingsakte van 1985, verordening nr. 2341/2002 van de Raad)

4. Toetreding van nieuwe lidstaten tot de Gemeenschappen – Spanje – Visserij

(Toetredingsakte van 1985, art. 154‑166; verordening nr. 2341/2002 van de Raad)

Samenvatting

1. Het vereiste van relatieve stabiliteit van de verdeling van vangstquota tussen de lidstaten houdt in dat elke lidstaat bij de verdeling van de vangstmogelijkheden steeds een vast percentage krijgt. De bij verordening nr. 170/83 vastgestelde verdeelsleutel, aanvankelijk vastgesteld met inachtneming van de in de jaren 1973‑1978 door de vissersvloten van de verschillende lidstaten gemiddeld gevangen hoeveelheden, blijft gelden zolang niet volgens de voor diezelfde verordening gevolgde procedure een wijzigingsverordening is vastgesteld.

In dit verband heeft de toetreding van een nieuwe lidstaat, met name die van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek, welke als zodanig geen rechtsgevolgen teweeg kan brengen, voor de Raad niet de verplichting meegebracht om de bestaande verdeling te wijzigen. Ook het einde van de overgangsperiode, zoals bepaald in de Toetredingsakte, kan enkel de rechtsgevolgen hebben die in deze akte worden genoemd. Deze voorziet evenwel noch in een wijziging van de verdeelsleutel die in werking moest treden vanaf het einde van de overgangsperiode, noch in een verplichting voor de Raad om deze sleutel op dat moment te herzien. Dat de bestaande verdeelsleutel voor de vangstmogelijkheden niet door een latere handeling van de Raad is gewijzigd, is bijgevolg niet in strijd met het beginsel van relatieve stabiliteit.

(cf. punten 27‑30, 32)

2. De verdeling van de vangstmogelijkheden tussen lidstaten, zoals bedoeld in artikel 8, lid 4, van verordening nr. 3760/92 tot invoering van een communautaire regeling voor de visserij en de aquacultuur, impliceert de beoordeling van een ingewikkelde economische situatie, waartoe de Raad over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt. Bijgevolg dient het toezicht van de rechter zich ter zake te beperken tot het onderzoek of bij de betrokken maatregel kennelijk is gedwaald of misbruik van bevoegdheid is gemaakt, dan wel of het betrokken orgaan de grenzen van zijn beoordelingsvrijheid kennelijk heeft overschreden.

(cf. punt 38)

3. Door in verordening nr. 2341/2002 tot vaststelling, voor 2003, van de vangstmogelijkheden welke in de wateren van de Gemeenschap van toepassing zijn, het Koninkrijk Spanje niet op dezelfde wijze te behandelen als de lidstaten die vóór de toetreding van Spanje aan de aanvankelijke verdeling, of in de loop van de overgangsperiode aan de latere verdelingen van de vangstquota hadden deelgenomen, heeft de Raad het Koninkrijk Spanje niet discriminerend behandeld.

Er moet namelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen het begrip toegang tot de wateren en het begrip toegang tot de visbestanden. Ook al heeft het Koninkrijk Spanje na het einde van de overgangsperiode weer toegang tot de wateren van de Noordzee en Oostzee, hieruit volgt niet dat de Spaanse vaartuigen in dezelfde mate toegang tot de visbestanden in deze twee zeeën hebben als de lidstaten die aan de aanvankelijke verdeling of aan latere verdelingen hebben deelgenomen. Hieruit volgt dat het Koninkrijk Spanje niet in dezelfde situatie verkeerde als de lidstaten waarvan de vaartuigen recentelijk, tijdens de relevante referentieperiode, in deze wateren hadden gevist.

(cf. punten 55‑57)

4. Door het Koninkrijk Spanje bij verordening nr. 2341/2002 tot vaststelling, voor 2003, van de vangstmogelijkheden welke in de wateren van de Gemeenschap van toepassing zijn, niet bepaalde vangstquota in de Noordzee toe te kennen, heeft de Raad dan ook geenszins de Toetredingsakte van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek geschonden.

De artikelen 154 tot en 166 van deze Toetredingsakte legt de voor de visserijsector geldende regeling voor de Noordzee enkel voor de overgangsperiode vast. Op deze artikelen kunnen derhalve in beginsel geen aanspraken worden gebaseerd met betrekking tot een periode die aanvangt na het verstrijken hiervan. Aan het einde van de overgangsperiode is dus het acquis communautaire van kracht dat de verdeelsleutel omvat die was vastgesteld door de op het moment van de toetreding van het Koninkrijk Spanje bestaande regeling.

(cf. punten 64, 66‑67)