ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Procedure – Ontvankelijkheid van beroepen – Beoordeling aan hand van regels die op moment van indiening van verzoekschrift golden

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 76)

2. Ambtenaren – Beroep – Termijnen – Verzoek aan instelling om schadevergoeding – Inachtneming van redelijke termijn

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 46; Ambtenarenstatuut, art. 90)

1. Ofschoon de in artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken neergelegde regel dat het Gerecht een beroep dat kennelijk gedoemd is te worden verworpen, bij beschikking kan verwerpen, een procedurevoorschrift is dat als zodanig vanaf de inwerkingtreding ervan geldt voor alle bij het Gerecht aanhangige geschillen, geldt dit niet voor de regels op grond waarvan het Gerecht krachtens dit artikel een beroep als kennelijk niet-ontvankelijk kan aanmerken en welke slechts die mogen zijn die vanaf de datum van de instelling van het beroep van kracht zijn.

(cf. punt 14)

2. Het staat aan de ambtenaren of functionarissen om binnen een redelijke termijn, en wel vanaf het ogenblik waarop zij kennis hebben gekregen van de situatie waartegen zij opkomen, bij de instelling elk verzoek in te dienen waarmee zij van de Gemeenschap vergoeding beogen te verkrijgen voor schade die aan laatstgenoemde toerekenbaar zou zijn. De redelijkheid van de termijn moet worden beoordeeld in het licht van de specifieke omstandigheden van de zaak, in het bijzonder het belang ervan voor de betrokkene, de ingewikkeldheid van de zaak en het gedrag van de betrokken partijen.

De vijfjarige verjaringstermijn waarin artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie voorziet voor vorderingen inzake niet-contractuele aansprakelijkheid, vormt in dit verband een in aanmerking te nemen vergelijkingspunt. De termijn van vijf jaar kan evenwel geen onverbiddelijke en invariabele grens zijn waaronder elke vordering ontvankelijk is, ongeacht de tijd die de verzoeker heeft genomen om zijn verzoek bij de administratie in te dienen en de omstandigheden van het geval.

(cf. punten 19‑22)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 5 oktober 2004, Eagle e.a./Commissie, T‑144/02, Jurispr. blz. II‑3381, punten 65 en 66; 1 februari 2007, Tsarnavas/Commissie, F‑125/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑2‑0000, punten 76 en 77
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren – Beroep – Vordering tot schadevergoeding die nauw verbonden is met vordering tot nietigverklaring – Niet-ontvankelijkheid van vordering tot nietigverklaring die niet-ontvankelijkheid van vordering tot schadevergoeding meebrengt

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

3. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten

1. De in de artikelen 90 en 91 van het Statuut vastgestelde verzoek-, klacht‑ en beroepstermijnen zijn van openbare orde en staan niet ter beschikking van de partijen en de rechter, daar die termijnen zijn ingevoerd om de duidelijkheid en de zekerheid van rechtssituaties te verzekeren. Eventuele uitzonderingen op of afwijkingen van die termijnen moeten eng worden uitgelegd. Alleen het bestaan van nieuwe en wezenlijke feiten kan een rechtvaardiging opleveren voor een verzoek om herziening van een besluit dat niet binnen de gestelde termijn is betwist. De omstandigheid dat een verzoeker op een later tijdstip een gegeven ontdekt dat reeds bestond, kan in beginsel niet worden gelijkgesteld met een nieuw feit dat een grond kan opleveren om de beroepstermijnen opnieuw te doen ingaan, omdat anders inbreuk wordt gemaakt op het rechtszekerheidsbeginsel.

(cf. punten 34‑36)

Referentie:

Hof: 15 mei 1985, Esly/Commissie, 127/84, Jurispr. blz. 1437, punt 10

Gerecht van eerste aanleg: 21 februari 1995, Moat/Commissie, T‑506/93, JurAmbt. blz. I‑A‑43 en II‑147, punt 28; 11 juli 1997, Chauvin/Commissie, T‑16/97, JurAmbt. blz. I‑A‑237 en II‑681, punten 32 en 37; 28 mei 1998, W/Commissie, T‑78/96 en T‑170/96, JurAmbt. blz. I‑A‑239 en II‑745, punt 68

2. Wanneer vorderingen tot schadevergoeding nauw verband houden met vorderingen tot nietigverklaring die zelf niet-ontvankelijk zijn verklaard, zijn de vorderingen tot schadevergoeding eveneens niet-ontvankelijk.

(cf. punt 49)

Referentie:

Hof: 16 juli 1981, Albini/Raad en Commissie, 33/80, Jurispr. blz. 2141, punt 18

Gerecht van eerste aanleg: 24 maart 1993, Benzler/Commissie, T‑72/92, Jurispr. blz. II‑347, punten 21 en 22; 14 februari 2005, Ravailhe/Comité van de Regio’s, T‑406/03, JurAmbt. blz. I‑A‑19 en II‑79, punt 62

3. Wil een vordering tot schadevergoeding ontvankelijk zijn dan moet het verzoekschrift de gegevens bevatten die het mogelijk maken te bepalen welke onrechtmatigheid de verzoeker de instelling verwijt, waarom hij aanneemt dat er tussen de gedraging en de gestelde schade een oorzakelijk verband bestaat, alsmede wat de aard en de omvang van die schade is. Een verzoek om toekenning van een niet nader gepreciseerde schade geldt daarentegen als onvoldoende bepaald en moet derhalve niet-ontvankelijk worden geacht.

(cf. punt 51)

Referentie:

Hof: 2 december 1971, Zuckerfabrik Schöppenstedt/Raad, 5/71, Jurispr. blz. 975, punt 9

Gerecht van eerste aanleg: 29 januari 1998, Affatato/Commissie, T‑157/96, JurAmbt. blz. I‑A‑41 en II‑97, punt 45
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

16 mei 2007

Zaak F‑100/05 DEP

Eleni Chatziioannidou

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Procedure – Begroting van proceskosten”

Betreft: Verzoek tot begroting van kosten in verband met het arrest van 14 november 2006 (F‑100/05, Chatziioannidou/Commissie, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑129 en II‑A‑1‑487), ingediend krachtens artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, dat op grond van artikel 3, lid 4, van besluit 2004/752/EG, Euratom, van de Raad van 2 november 2004 tot instelling van een Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (PB L 333, blz. 7) tot aan de inwerkingtreding van zijn Reglement voor de procesvoering van overeenkomstige toepassing is op laatstgenoemd Gerecht.

Beslissing: Het bedrag van de door de verzoekende partij in zaak F‑100/05 invorderbare kosten wordt vastgesteld op 10 222 EUR.

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – In aanmerking te nemen factoren

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 91, sub b; besluit 2004/752 van de Raad, art. 3, lid 4)

Bij de beoordeling, met het oog op de vaststelling van het bedrag van de invorderbare kosten, van de omvang van het werk dat aan de contentieuze procedure verbonden is, moet de gemeenschapsrechter rekening houden met het totale aantal arbeidsuren dat objectief gezien noodzakelijk is voor die procedure. Het bedrag van het honorarium van een raadsman kan niet afhangen van de omvang van de door hem overgelegde memories. De beknoptheid van de memories kan immers zowel een teken zijn van de kwaliteiten van de synthese van de opsteller ervan, die spaarzaam omgaat met de tijd van de rechter en de tegenpartij, alsook van snelle arbeid. De beknoptheid van een memorie kan in beginsel niet worden uitgelegd als haastig of oppervlakkig werk van de opsteller ervan.

(cf. punten 23 en 24)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 30 oktober 1998, Kaysersberg/Commissie, T‑290/94 DEP, Jurispr. blz. II‑4105, punt 20; 20 november 2002, Spruyt/Commissie, T‑171/00 DEP, JurAmbt. blz. I‑A‑225 en II‑1127, punt 29
Bij de beoordeling van de verdiensten beschikken de beoordelaars over een ruime beoordelingsbevoegdheid, zodat het toezicht van de Unierechter zich moet beperken tot de vraag of er geen sprake is van een feitelijke fout, een kennelijk onjuiste beoordeling of van misbruik van bevoegdheid.

Meer bepaald kan een fout alleen als een kennelijke fout worden aangemerkt wanneer deze gemakkelijk kan worden ontdekt aan de hand van criteria waarvan de wetgever de uitoefening van een beslissingsbevoegdheid afhankelijk heeft willen stellen. De daartoe door de verzoekende partij over te leggen bewijselementen moeten derhalve afdoende zijn om de beoordeling van de feiten in het bestreden beoordelingsrapport elke plausibiliteit te ontnemen. Met andere woorden, de grief ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling moet worden afgewezen indien de betwiste beoordeling ondanks de door de verzoekende partij aangevoerde elementen in elk geval plausibel lijkt.

(cf. punten 35 en 36)
Met betrekking tot het belang van een (voormalig) ambtenaar bij de nietigverklaring van een beoordelingsrapport, moet worden opgemerkt dat dit rapport een waardeoordeel van de hiërarchieke meerderen vormt over de wijze waarop de beoordeelde ambtenaar de aan hem opgedragen werkzaamheden heeft verricht en over zijn gedrag in de dienst gedurende de betrokken periode, en dat het, afgezien van zijn toekomstig nut, een formeel en schriftelijk bewijs vormt van de kwaliteit van het door de ambtenaar verrichte werk. Een dergelijke beoordeling vormt niet alleen een omschrijving van de gedurende de betrokken periode verrichte taken, maar houdt eveneens een beoordeling in van de humane kwaliteiten waarvan de beoordeelde persoon bij de uitoefening van zijn beroepsactiviteit blijk heeft gegeven. Elke ambtenaar heeft er dus recht op dat zijn werk wordt erkend door een beoordeling die op een juiste en billijke wijze is opgesteld. Overeenkomstig het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming moet een ambtenaar dus in elk geval het recht hebben om op te komen tegen zijn beoordelingsrapport wegens de inhoud ervan of omdat het niet volgens de regels van het Statuut is opgesteld.

Daar het beoordelingsrapport een belangrijke rol speelt bij het verloop van de carrière van de ambtenaar, raakt het in beginsel slechts het belang van de beoordeelde tot de definitieve beëindiging van zijn werkzaamheden, zodat de ambtenaar daarna in beginsel geen beroep meer kan instellen, tenzij hij aantoont dat er sprake is van een bijzondere omstandigheid die een persoonlijk en actueel belang bij de nietigverklaring van het betrokken rapport rechtvaardigt.

De beoordeelde ambtenaar behoudt in elk geval een belang om op te komen tegen zijn beoordelingsrapport wegens de inhoud ervan, wanneer dat rapport expliciet negatieve beoordelingen over zijn prestaties en gedrag in de dienst bevat.

(cf. punten 44, 46 en 49)

Referentie:

Hof: beschikking van 19 oktober 1999, N/Commissie, C‑21/99 P, EU:C:1999:508, punt 24, en arrest van 22 december 2008, Gordon/Commissie, C‑198/07 P, EU:C:2008:761, punten 43‑45

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 12 juli 2011, Commissie/Q, T‑80/09 P, EU:T:2011:347, punten 157 en 162
22

Verzoekster heeft op de kennisgeving van vacature gesolliciteerd. Op 17 juli 2013 deelde de Eiopa verzoekster per e-mail mee dat zij voor de post was gekozen en verzocht zij verzoekster om haar belangstelling voor dit ambt te bevestigen. In de e-mail werd voorts gepreciseerd dat indien verzoekster „het aanbod aanvaar[dde, zij] voorlopig [zou] worden tewerkgesteld in die nieuwe rang voor een periode van [zes] maand[en], en dat [zij, bij gebleken geschiktheid, aan het einde van die periode van voorlopige tewerkstelling] in die nieuwe rang [zou] worden bevestigd” („In case you accept it, you will be on provisional assignment on that new level for the period of [six] month[s]. If you passed it, you will be confirmed on that new level”). De volgende dag bevestigde verzoekster dat zij de post die haar aldus werd aangeboden, aanvaardde.
In het kader van een beroep van een personeelslid van de Europese Centrale Bank dat een vordering bevat strekkende tot nietigverklaring van het besluit tot verwerping van zijn bijzonder beroep, behoeft die vordering niet zelfstandig te worden onderzocht, waar deze alleen tot gevolg heeft dat bij de rechter beroep wordt ingesteld tegen bezwarende besluiten ten aanzien waarvan een verzoek om een precontentieus onderzoek is ingediend.

Wat de extra salarisverhogingen betreft die worden verleend aan personeelsleden van de Europese Centrale Bank wier prestatie gedurende de drie jaren voorafgaande aan het besluit tot toekenning daarvan uitmuntend is geacht, is artikel 2, lid 3, van de administratieve circulaire nr. 1/2011, betreffende die verhogingen, onwettig voor zover het een vertegenwoordiger van het personeel discrimineert wegens het feit dat hij, omdat hij gedurende de drie betrokken jaren voltijds werkzaam was als personeelsvertegenwoordiger, onmogelijk een tweede jaar van uitmuntende prestatie kan aantonen. In dat opzicht kan niet met succes worden gesteld dat de uitoefening door de betrokkene van zijn recht op vrijstelling van het werk om zijn functie binnen het personeelscomité uit te oefenen, het gevolg is van een persoonlijke keuze. Die keuze om aanspraak te kunnen maken op vrijstelling van het werk om een mandaat van personeelsvertegenwoordiger uit te oefenen is immers een fundamenteel recht, hetgeen blijkt uit de artikelen 27 en 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Bovendien kan de uitoefening van het fundamentele recht op gelijke behandeling, dat is neergelegd in de artikelen 20 en 21 van het Handvest, niet worden beperkt door een regeling die personeelsvertegenwoordigers in een ongunstige en discriminatoire situatie plaatst in vergelijking met de andere leden van het personeel, terwijl die beperkingen noch noodzakelijk zijn noch beantwoorden aan een doel van algemeen belang of de behoefte om rechten of vrijheden van anderen te beschermen.

Daar de situatie van een personeelsvertegenwoordiger en die van een personeelslid feitelijk verschillen, kunnen zij echter niet op gelijke wijze worden behandeld en kunnen dus alleen voorwaarden om in aanmerking te komen voor de extra salarisverhoging worden toegepast, die rekening houden met de verschillen in positie van de personeelsleden en de personeelsvertegenwoordigers, door laatstgenoemden, evenals elk ander personeelslid, de mogelijkheid te geven een tweede jaar van uitmuntende prestatie aan te tonen over een periode van drie jaar, zelfs al kiezen zij ervoor om voltijds en voor langer dan één jaar werkzaam te zijn binnen het personeelscomité.

(cf. punten 51‑54 en 60)

Hof: arrest van 14 september 2010, Akzo Nobel Chemicals en Akcros Chemicals/Commissie, C‑550/07 P, EU:C:2010:512, punten 54 en 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 2 december 2014, Migliore/Commissie,F‑110/13, EU:F:2014:257, punt 40
Op grond van artikel 41, lid 2, onder a), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie heeft eenieder het recht om te worden gehoord voordat jegens hem een voor hem nadelige individuele maatregel wordt genomen. In het kader van de in het Statuut geregelde tuchtprocedure wordt het recht om te worden gehoord in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest enerzijds met name uitgevoerd door artikel 22, lid 1, van bijlage IX bij het Statuut en anderzijds door artikel 4 van die bijlage. Op tuchtrechtelijk gebied moet de verplichting van het tot aanstelling bevoegd gezag om de betrokkene te horen strikt worden uitgelegd, met name wegens de ernst van de sancties waartoe een tuchtprocedure kan leiden.

Het feit dat de betrokkene niet is gehoord overeenkomstig artikel 22, lid 1, van bijlage IX bij het Statuut leidt echter niet tot de nietigverklaring van het besluit waarbij hem een tuchtmaatregel wordt opgelegd, indien dat verzuim aan de betrokkene zelf te wijten is. Dat gezag is immers niet verplicht om de datum van het laatste verhoor oneindig op te schuiven totdat de betrokkene daaraan kan deelnemen. Integendeel, zowel in het belang van de ambtenaar als in dat van de administratie, kan de vaststelling van een besluit tot beëindiging van de tuchtprocedure niet zonder reden worden vertraagd. Dit is overigens het doel van de termijn van twee maanden die is voorzien in artikel 22, lid 1, van bijlage IX bij het Statuut, die een „regel van behoorlijk bestuur” vormt.

Om de wettigheid te beoordelen van een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag om een tuchtmaatregel te treffen zonder de betrokkene te horen wanneer deze een medisch attest heeft overgelegd op grond waarvan zijn afwezigheid gerechtvaardigd kan worden geacht, dient de Unierechter bovendien na te gaan of uit de door de administratie aangevoerde elementen blijkt dat het ontbreken van een verhoor te wijten is aan de betrokkene.

(cf. punten 61-65)

Hof: arresten Van Eick/Commissie, 35/67, EU:C:1968:39, en Kamino International Logistics en Datema Hellmann Worldwide Logistics, C-129/13 en C-130/13, EU:C:2014:2041, punt 42

Gerecht van eerste aanleg: arrest Stevens/Commissie, T-277/01, EU:T:2002:302, punten 41 en 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Brito Sequeira Carvalho/Commissie, F-107/13, EU:F:2014:232, punten 100 en 111
De artikelen 86 tot en met 89 van het Statuut voorzien niet in een vaste verhouding tussen de daarin genoemde tuchtmaatregelen en de verschillende soorten nalatigheden van de ambtenaren en zij preciseren evenmin in welke mate het bestaan van verzwarende of verzachtende omstandigheden een rol speelt bij de keuze van de maatregel en bij de bepaling van de evenredigheid ervan.

Om de evenredigheid van een tuchtmaatregel in verhouding tot de ernst van de feiten te bepalen, moet de Unierechter in de eerste plaats rekening houden met het feit dat de vaststelling van de maatregel gebaseerd is op een globale beoordeling door het tot aanstelling bevoegd gezag van alle concrete feiten en omstandigheden van elk individueel geval. De rechter in eerste aanleg kan derhalve slechts onderzoeken of dat gezag de verzwarende en verzachtende omstandigheden op evenwichtige wijze heeft afgewogen, en de rechter mag daarbij niet in de plaats van het tot aanstelling bevoegd gezag treden ter zake van de door dit gezag gevelde waardeoordelen.

Wat meer bepaald de sanctie van tuchtrechtelijk ontslag betreft, de zwaarste van de in artikel 9 van bijlage IX bij het Statuut genoemde sancties, impliceert de vaststelling ervan noodzakelijkerwijs delicate overwegingen van de instelling, rekening houdend met de bijzonder ernstige gevolgen die zowel voor de betrokken ambtenaar als voor de instelling daaruit voortvloeien. In elk geval veronderstelt de rechtmatigheid van elke tuchtmaatregel dat het bestaan van de aan de betrokkene verweten feiten vaststaat.

(cf. punten 35‑37)

Gerecht van eerste aanleg: arrest Tzikis/Commissie, T‑203/98, EU:T:2000:130, punten 48‑51

Gerecht van de Europese Unie: arrest BG/Ombudsman, T‑406/12 P, EU:T:2014:273, punt 64

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest EH/Commissie, F‑42/14, EU:F:2014:250, punt 93
62

Verzoekers stellen, kort samengevat, dat de vijf parameters die in artikel 10 van bijlage X bij het Statuut worden gegeven voor de bepaling van het bedrag van de TBL in de loop van de referentieperiode in de betrokken landen niet zijn verbeterd en voor sommige landen zelfs zijn verslechterd. Dit zou het geval zijn voor de klimatologische omstandigheden, met name in Japan met het toegenomen risico op aardbevingen of orkanen, in Maleisië, te Hong Kong of te Singapore met de toename van de luchtvervuiling, of zelfs in Argentinië met een toegenomen risico op overstromingen. In laatstgenoemd land is de gezondheidssituatie, gelet op de knokkelkoortsepidemie, of de veiligheidssituatie, gezien het hoge niveau van de aldaar vastgestelde criminaliteit, ook sterk verslechterd. Ter onderbouwing van hun stellingen leggen verzoekers artikelen uit de pers over, artikelen die zij van websites hebben gehaald, studies van de Wereldgezondheidsorganisatie, met name over de luchtkwaliteit te Hong Kong of in Chili, en ook de resultaten van de bij de delegaties ingevulde vragenlijsten. Volgens verzoekers heeft het TABG, door de twee punten te schrappen die het vorig jaar wegens de klimatologische omstandigheden had verleend om dat jaar het bedrag van de TBL in Japan, te Hong Kong, in Chili, op Taiwan, in Maleisië en te Singapore vast te stellen op 15 % van het referentiebedrag, en door eveneens de twee punten te schrappen die vorig jaar wegens de veiligheid waren verleend om het bedrag van de TBL in Argentinië vast te stellen, een kennelijke fout heeft gemaakt bij de beoordeling van de levensomstandigheden in die derde landen, zodat het zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat deze gelijkwaardig waren geworden aan die welke gewoonlijk in de Unie worden vastgesteld.
Artikel 71 van het Statuut, dat bepaalt dat de ambtenaar recht heeft op vergoeding van de kosten die hij met name door zijn overplaatsing heeft gemaakt, beoogt te vermijden dat de ambtenaar alleen de met de uitoefening van zijn functie verband houdende kosten draagt.

In het licht van dit doel moet artikel 10, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut worden toegepast, dat voorziet in de toekenning van een dagvergoeding aan de ambtenaar die aantoont dat hij genoodzaakt is van woonplaats te veranderen om te voldoen aan de verplichtingen van artikel 20 van het Statuut, namelijk dat hij in zijn standplaats dient te wonen of op zodanige afstand daarvan dat hij niet gehinderd wordt in de uitoefening van zijn werkzaamheden.

Voor de toekenning van de dagvergoeding gelden twee voorwaarden: ten eerste de voorwaarde van wijziging van woonplaats om aan de verplichtingen van artikel 20 van het Statuut te voldoen, ten tweede de voorwaarde dat kosten zijn gemaakt of ongemak is ontstaan door de noodzaak om te reizen of zich voorlopig in de standplaats te vestigen. Daar deze twee voorwaarden cumulatief zijn, kan de dagvergoeding in het bijzonder niet worden toegekend aan de ambtenaar die niet aantoont dat hij dergelijke kosten of ongemak heeft gehad.

De wetgever van de Unie heeft de toekenning van de dagvergoeding echter nooit afhankelijk gesteld van de voorwaarde dat de betrokken ambtenaar aantoont dat hij verplicht was om tijdelijk een woonplaats in zijn plaats van herkomst of zijn vroegere standplaats aan te houden en dat deze voorlopig ook kosten met zich brengt. Het zou dus in strijd zijn met het fundamentele beginsel van rechtszekerheid alsmede met de bewoordingen van artikel 10, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, wanneer de instelling de betrokkenen voor de toekenning van de dagvergoeding de extra voorwaarde van een „tweede” uitgave oplegt.

Er kan overigens niet van worden uitgegaan dat alleen personen die aan de instellingen gebonden zijn door middel van een onzekere arbeidsverhouding (ambtenaren op proef, tijdelijk functionarissen, arbeidscontractanten, gedetacheerde nationale deskundigen), kunnen worden geacht zich tijdelijk te vestigen in de standplaats zolang de verhuizing niet heeft plaatsgevonden, omdat ambtenaren in vaste dienst anders, in strijd met het Statuut, automatisch worden uitgesloten van de dagvergoeding. In dat opzicht is immers niet het onzekere karakter van de arbeidsverhouding doorslaggevend, maar de onzekere huisvestingssituatie waarin de persoon zich bevindt die op grond van het Statuut verplicht is om te wonen in de standplaats waarin hij zijn werkzaamheden bij een instelling, een orgaan of een instantie van de Unie moet uitoefenen. De onzekerheid van de huisvesting is immers een ander begrip dan de onzekerheid van de arbeidsverhouding. Een ambtenaar in vaste dienst die van standplaats wijzigt moet dus kunnen worden aangemerkt als zich voorlopig vestigend in zijn nieuwe standplaats.

(cf. punten 27‑29, 39 en 44)