ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Insolventieprocedures – Verordening nr. 1346/2000 – Internationale bevoegdheid om insolventieprocedure te openen – Opening van territoriale procedure vóór opening van hoofdprocedure – Voorwaarden

(Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 3, lid 4, sub a)

2. Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Insolventieprocedures – Verordening nr. 1346/2000 – Internationale bevoegdheid om insolventieprocedure te openen – Opening van territoriale procedure vóór opening van hoofdprocedure – Voorwaarden

(Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 3, lid 4, sub b)

Samenvatting

1. De onmogelijkheid om een hoofdinsolventieprocedure als bedoeld in artikel 3, lid 4, sub a, van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures te openen moet objectief zijn en mag niet verschillen naargelang van de specifieke omstandigheden waarin om opening van deze procedure wordt verzocht. Deze onmogelijkheid kan weliswaar voortvloeien uit kenmerken die verband houden met de hoedanigheid van de schuldenaar, maar kan daarentegen niet voortvloeien uit het loutere feit dat een bepaalde persoon, zoals de vertegenwoordiger van het openbaar ministerie van een lidstaat waar de schuldenaar een vestiging heeft, volgens het recht van de lidstaat waar het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar zich bevindt, niet bevoegd is om de opening van een hoofdprocedure in deze lidstaat aan te vragen.

Derhalve moet de uitdrukking „de voorwaarden die gesteld worden” in artikel 3, lid 4, sub a, die verwijst naar de voorwaarden die, volgens het recht van de lidstaat waar het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar zich bevindt, de opening van een hoofdinsolventieprocedure in die lidstaat verhinderen, aldus worden uitgelegd dat zij geen betrekking heeft op de voorwaarden waardoor bepaalde specifieke personen worden uitgesloten van de groep van personen die bevoegd zijn om de opening van deze procedure aan te vragen.

(cf. punten 21, 23‑24, 26, dictum 1)

2. Het doel van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures bestaat volgens punt 17 van de considerans erin de gevallen waarin om opening van secundaire procedures kan worden verzocht voordat om opening van een hoofdinsolventieprocedure is verzocht, tot het hoogstnoodzakelijke te beperken. De voorwaarden voor opening van een zelfstandige territoriale procedure volgens artikel 3, lid 4, sub b, van deze verordening moeten dus strikt worden opgevat.

Derhalve moet de term „schuldeiser” in deze bepaling, die wordt gebruikt ter aanduiding van de groep van personen die bevoegd zijn om de opening van een zelfstandige territoriale procedure aan te vragen, aldus worden uitgelegd dat daaronder niet een autoriteit van een lidstaat valt die volgens het nationale recht van deze staat tot taak heeft in het algemeen belang te handelen, maar die noch als schuldeiser noch namens en voor rekening van de schuldeisers handelt.

(cf. punten 22, 29, 34, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Auteursrecht en naburige rechten – Richtlijn 2001/29 – Harmonisatie van bepaalde aspecten van auteursrecht en naburige rechten in informatiemaatschappij – Mededeling aan publiek – Begrip

(Richtlijn 2001/29 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

Richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij, en meer bepaald artikel 3, lid 1, van deze richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij uitsluitend betrekking hebben op de mededeling aan publiek dat niet aanwezig is op de plaats waar de mededeling wordt gedaan, met uitsluiting van elke andere rechtstreeks verrichte mededeling van een werk dat wordt opgevoerd op een voor het publiek toegankelijke plaats, ongeacht de wijze van openbare uitvoering of rechtstreekse opvoering van het werk.

(cf. punt 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Vrij verkeer van personen – Werknemers – Toegang van tot legale arbeidsmarkt van lidstaat behorende Turkse staatsburgers tot arbeid in loondienst in die lidstaat en daarbij behorend recht van verblijf

(Besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije, art. 6, lid 1)

Samenvatting

Artikel 6, lid 1, eerste streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de bevoegde nationale autoriteiten de verblijfsvergunning van een Turkse werknemer met terugwerkende kracht intrekken tot de datum waarop niet langer werd voldaan aan de nationaalrechtelijke grond voor verlening van die vergunning, wanneer die werknemer zich niet schuldig heeft gemaakt aan enig frauduleus handelen en deze intrekking plaatsvindt na afloop van het tijdvak van een jaar legale arbeid bedoeld in genoemd artikel 6, lid 1, eerste streepje.

Deze bepaling kan immers niet aldus kan worden uitgelegd, dat zij een lidstaat toestaat de draagwijdte van het stelsel van geleidelijke integratie van Turkse onderdanen in de arbeidsmarkt van de lidstaat van ontvangst eenzijdig te wijzigen. Voorts zou het met het algemene beginsel van de eerbiediging van verworven rechten in strijd zijn, wanneer niet zou worden erkend dat een werknemer gedurende meer dan een jaar legaal in de lidstaat van ontvangst heeft gewerkt. Dit beginsel houdt in dat wanneer een Turks staatsburger rechten aan een bepaling van besluit nr. 1/80 kan ontlenen, die rechten niet langer afhangen van het voortbestaan van de omstandigheden op grond waarvan zij zijn ontstaan, aangezien dat besluit geen dergelijke voorwaarde stelt.

(cf. punten 42, 50, 53 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Richtlijn 91/439 – Onderlinge erkenning van rijbewijzen – Tijdelijke schorsing en vervolgens intrekking van rijbewijs voor categorie B in eerste lidstaat – Afgifte van rijbewijs in tweede lidstaat tijdens periode van tijdelijke schorsing voor categorie B – Niet-inachtneming van verblijfplaatsvereiste door die staat

(Richtlijn 91/439 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/56, art. 1, lid 2, 5, lid 1, sub a, 7, lid 1, sub b, en 8, leden 2 en 4)

Samenvatting

De artikelen 1, lid 2, 5, lid 1, sub a, 7, lid 1, sub b, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/56, staan er niet aan in de weg dat een gastlidstaat de erkenning weigert van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs voor voertuigen van de categorieën B en D, wanneer, ten eerste, de houder van dat rijbewijs de rijbevoegdheid voor voertuigen van categorie B heeft verkregen zonder dat was voldaan aan het vereiste van de gewone verblijfplaats en nadat het door de eerste lidstaat afgegeven rijbewijs in beslag was genomen door de politie van die eerste lidstaat maar voordat de rijbevoegdheid in die eerste lidstaat gerechtelijk werd ontzegd, en, ten tweede, de houder van dat rijbewijs de rijbevoegdheid voor voertuigen van categorie D heeft verkregen nadat de rijbevoegdheid gerechtelijk was ontzegd en na afloop van de verbodstermijn voor de afgifte van een nieuw rijbewijs.

De niet-inachtneming van het vereiste van de gewone verblijfplaats in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van richtlijn 91/439 kan immers op zichzelf reeds rechtvaardigen dat een lidstaat weigert het door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs te erkennen. Wanneer dit rijbewijs is verkregen in het tijdvak waarin een maatregel tot schorsing van het in eerstgenoemde lidstaat afgegeven rijbewijs gold en zowel deze maatregel als de daaropvolgende gerechtelijke ontzegging van de rijbevoegdheid worden gerechtvaardigd door gronden die op de datum van de afgifte van het tweede rijbewijs bestonden, beletten de artikelen 1, lid 2, en 8, leden 2 en 4, van die richtlijn de eerste lidstaat daarenboven niet, op zijn grondgebied de erkenning te weigeren van de uit een dergelijk rijbewijs voorvloeiende rijbevoegdheid.

Voorts volgt zowel uit de bewoordingen als uit de structuur van richtlijn 91/439 dat het beschikken over een rijbewijs voor voertuigen van categorie B een noodzakelijke en voorafgaande voorwaarde is voor het verkrijgen van een rijbewijs voor voertuigen van categorie D. Het zou derhalve indruisen tegen de in de eerste en de vierde overweging van de considerans van die richtlijn vermelde doelstelling van de veiligheid van het wegverkeer, wanneer het een gastlidstaat niet zou zijn toegestaan de erkenning te weigeren van een rijbewijs voor voertuigen van categorie D dat is afgegeven op basis van een rijbewijs voor voertuigen van categorie B dat lijdt onder een onregelmatigheid die de niet-erkenning van laatstbedoeld rijbewijs rechtvaardigt.

(cf. punten 31, 34, 46‑47, 50 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Voorrechten en immuniteiten van Europese Unie – Leden van het Europees Parlement – Immuniteit voor in uitoefening van hun ambt uitgedrukte meningen en uitgebrachte stemmen

(Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, art. 8)

Samenvatting

Artikel 8 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat een door een Europees afgevaardigde buiten het Europees Parlement afgelegde verklaring die in zijn lidstaat van herkomst heeft geleid tot strafvervolging wegens lasterlijke aanklacht, slechts een in de uitoefening van zijn parlementair ambt uitgebrachte mening vormt die onder de in die bepaling neergelegde immuniteit valt, indien die verklaring een subjectieve beoordeling weergeeft die een rechtstreeks en voor de hand liggend verband vertoont met de uitoefening van dat ambt. Het staat aan de nationale rechter om te beoordelen of die voorwaarden in een bepaald geval vervuld zijn.

(cf. punt 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingwetgeving – Successiebelasting

(Art. 63 VWEU)

Samenvatting

Artikel 63 VWEU dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke inzake successierechten een verjaringstermijn van tien jaar geldt voor de waardering van aandelen op naam in een vennootschap waarvan de overledene aandeelhouder was en waarvan de zetel van de werkelijke leiding in een andere lidstaat is gelegen, terwijl diezelfde termijn twee jaar bedraagt wanneer de zetel van de werkelijke leiding in eerstgenoemde lidstaat is gelegen.

Toepassing van deze langere verjaringstermijn op erfgenamen die aandelen aanhouden in een vennootschap waarvan de zetel van de werkelijke leiding in een andere lidstaat is gelegen, kan immers tot gevolg hebben dat ingezetenen van eerstgenoemde lidstaat ervan afzien te investeren of investeringen aan te houden in buiten deze lidstaat gelegen activa, omdat hun erfgenamen langere tijd in onzekerheid over een mogelijke fiscale navordering zullen verkeren.

Een dergelijke wettelijke regeling is noch door de noodzaak om de doeltreffendheid van de fiscale controles te waarborgen noch door de doelstelling om belastingfraude te bestrijden gerechtvaardigd, aangezien de algemene toepassing van de termijn van tien jaar niet afhankelijk is van de tijd die noodzakelijkerwijs moet verlopen opdat op nuttige wijze gebruik kan worden gemaakt van de regelingen voor wederzijdse bijstand of van alternatieven die het mogelijk maken om een onderzoek naar de waarde van deze aandelen in te stellen. Er dient immers een onderscheid te worden gemaakt tussen de situatie waarin belastbare bestanddelen voor de nationale belastingautoriteiten zijn verzwegen en deze autoriteiten geen aanwijzingen hebben om een onderzoek te kunnen instellen, en de situatie waarin deze autoriteiten wel over aanwijzingen over deze belastbare bestanddelen beschikken. Wanneer de belastingautoriteiten van een lidstaat over aanwijzingen beschikken op basis waarvan zij zich, hetzij via de in richtlijn 77/799 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen neergelegde regeling voor wederzijdse bijstand hetzij via de regeling van bilaterale overeenkomsten, tot de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten kunnen wenden met het verzoek om mededeling van de inlichtingen die hun van nut zijn voor de juiste vaststelling van de belastingschuld, is het loutere feit dat de betrokken belastbare bestanddelen in een andere lidstaat zijn ondergebracht, geen rechtvaardiging voor de algemene toepassing van een bijkomende navorderingstermijn die niet afhankelijk is van de tijd die noodzakelijkerwijs moet verlopen opdat op nuttige wijze gebruik kan worden gemaakt van deze regelingen voor wederzijdse bijstand.

(cf. punten 24, 30, 33, 36, 39‑40 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu – Vrije toegang tot informatie – Richtlijn 2003/4 – Afwijkingen

(Richtlijn 2003/4 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 2)

Samenvatting

Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2003/4 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie moet aldus worden uitgelegd dat een overheidsinstantie die over milieu-informatie beschikt of waarvoor dergelijke informatie wordt beheerd, met verschillende in deze bepaling bedoelde redenen voor weigering cumulatief rekening kan houden wanneer zij de door openbaarmaking beschermde algemene belangen tegen de met weigering van openbaarmaking gediende belangen afweegt om een verzoek tot terbeschikkingstelling van die informatie aan een natuurlijke of rechtspersoon te beoordelen.

(cf. punt 32 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Afwijkende nationale maatregelen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 5, lid 6, 6, lid 2, 11, A, lid 1, sub a, en 27)

Samenvatting

De Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een lidstaat op handelingen tussen verbonden partijen die een kennelijk lagere prijs dan de normale marktprijs hebben afgesproken, een andere regel inzake de vaststelling van de maatstaf van heffing toepast dan de algemene regel van artikel 11, A, lid 1, sub a, van deze richtlijn door de regels inzake de vaststelling van de maatstaf van heffing in geval van onttrekking of gebruik van goederen en diensten voor privédoeleinden van de belastingplichtige in de zin van de artikelen 5, lid 6, en 6, lid 2, van deze richtlijn, bij uitbreiding op deze handelingen toe te passen, hoewel deze lidstaat de procedure van artikel 27 van deze richtlijn niet heeft gevolgd om de machtiging te verkrijgen om een dergelijke, van deze algemene regel afwijkende maatregel te nemen.

(cf. punt 40 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Auteursrecht en naburige rechten – Verhuur- en uitleenrecht voor beschermde werken – Richtlijn 92/100 – Vergoeding voor auteurs bij openbare uitlening

(Richtlijn 92/100 van de Raad, art. 5, lid 1

Samenvatting

Artikel 5, lid 1, van richtlijn 92/100 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom verzet zich tegen een wettelijke regeling die een stelsel invoert waarbij de vergoeding die bij openbare uitlening aan de auteurs verschuldigd is, uitsluitend wordt berekend op basis van het aantal in de openbare instellingen ingeschreven leners en een per jaar per lener vastgesteld forfaitair bedrag.

Aangezien de vergoeding de compensatie vormt voor het nadeel dat auteurs ondervinden als gevolg van het feit dat hun werken zonder hun toestemming worden gebruikt, kan de hoogte van deze vergoeding niet worden bepaald zonder dat in het minst acht wordt geslagen op de bestanddelen van een dergelijk nadeel. Daar dit nadeel resulteert uit openbare uitlening, dat wil zeggen de terbeschikkingstelling van beschermde zaken door voor het publiek toegankelijke instellingen, moet bij de bepaling van de hoogte van de verschuldigde vergoeding rekening worden gehouden met de omvang van deze terbeschikkingstelling, zowel wat het aantal ingeschreven leners als wat het aantal door een openbare-uitleeninstelling ter beschikking gestelde beschermde zaken betreft.

(cf. punten 37‑39, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001 – Uitsluitende bevoegdheden – Geschillen betreffende vennootschappen en rechtspersonen

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 22, punt 2)

Samenvatting

Artikel 22, punt 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een geschil in het kader waarvan een vennootschap aanvoert dat een overeenkomst haar niet kan worden tegengeworpen omdat een besluit van haar organen dat tot het sluiten van die overeenkomst heeft geleid, ongeldig is wegens schending van haar statuten.

Deze bepaling ziet alleen op de geschillen waarvan het hoofdvoorwerp de geldigheid, de nietigheid of de ontbinding van vennootschappen of rechtpersonen of de geldigheid van de besluiten van de organen daarvan is. Elke vraag betreffende de geldigheid van een door de vennootschappelijke organen van een van de partijen genomen besluit om een overeenkomst te sluiten, moet echter als ondergeschikt worden beschouwd in kader van een geschil uit overeenkomst. Het voorwerp van een dergelijk geschil uit overeenkomst heeft niet noodzakelijk een bijzondere nauwe band met de gerechten van de plaats van vestiging van de partij die de ongeldigheid van een besluit van haar eigen organen aanvoert. Het zou dus met een goede rechtsbedeling in strijd zijn dergelijke geschillen te onderwerpen aan de exclusieve bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat van vestiging van een van de vennootschappen die de overeenkomst hebben gesloten.

(cf. punten 39, 41, 44, 47 en dictum)
Zaak C-25/10

Missionswerk Werner Heukelbach eV

tegen

Belgische Staat

(verzoek van de Rechtbank van eerste aanleg te Luik om een prejudiciële beslissing)

„Directe belastingen — Vrij verkeer van kapitaal — Successiebelasting — Legaten aan organismen zonder winstoogmerk — Weigering om verlaagd tarief toe te passen wanneer die organismen hun zetel van werkzaamheden hebben in andere lidstaat dan die waar erflater daadwerkelijk verbleef of werkte — Beperking — Rechtvaardiging”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 februari 2011 I - 499

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Successiebelasting

(Art. 63 VWEU)

Artikel 63 VWEU verzet zich tegen de wettelijke regeling van een lidstaat die de mogelijkheid om voor het verlaagde tarief van de successierechten in aanmerking te komen voorbehoudt aan organismen zonder winstoogmerk die hun zetel van werkzaamheden hebben in die lidstaat dan wel in de lidstaat waar de erflater daadwerkelijk verbleef of zijn arbeidsplaats had op het tijdstip van zijn overlijden, of waar hij voorheen daadwerkelijk heeft verbleven of zijn arbeidsplaats heeft gehad.

Een lidstaat mag met het oog op de toekenning van bepaalde belastingvoordelen immers weliswaar verlangen dat er een voldoende nauwe band bestaat tussen de organismen waarvan hij erkent dat zij sommige van zijn doelstellingen van algemeen belang nastreven, en de door deze organismen verrichte activiteiten, maar mag deze voordelen niet uitsluitend voorbehouden aan de organismen die op zijn grondgebied zijn gevestigd en waarvan de activiteiten hem bijgevolg van sommige van zijn taken kunnen ontlasten. In het bijzonder geeft de mogelijkheid dat een lidstaat van een aantal van zijn taken zal worden ontlast, deze lidstaat niet het recht, een ongelijke behandeling van nationale als van algemeen nut erkende organismen en in een andere lidstaat gevestigde soortgelijke organismen in te voeren op grond dat legaten aan laatstgenoemde organismen, ook al zijn hun activiteiten in overeenstemming met de doelstellingen van de wettelijke regeling van eerstgenoemde lidstaat, niet tot een begrotingscompensatie kunnen leiden. De noodzaak om lagere belastinginkomsten te voorkomen behoort immers niet tot de in artikel 65 VWEU genoemde doelstellingen en evenmin tot de dwingende redenen van algemeen belang die een beperking van een bij het VWEU ingevoerde vrijheid kunnen rechtvaardigen.

(cf. punten 30-31, 37 en dictum)
Artikel 7 van deze verordening luidt:

„1. Alle tegoeden [...] die toebehoren aan, eigendom zijn van, in het bezit zijn of onder zeggenschap staan van de personen, entiteiten en lichamen die in bijlage IV zijn vermeld, worden bevroren. Bijlage IV omvat de personen, entiteiten en lichamen die de [...] Veiligheidsraad of het Sanctiecomité hebben aangewezen overeenkomstig punt 12 van resolutie 1737 (2006).

2. Alle tegoeden [...] die toebehoren aan, eigendom zijn van, in het bezit zijn of onder zeggenschap staan van de personen, entiteiten en lichamen die in bijlage V zijn vermeld, worden bevroren. In bijlage V worden opgenomen natuurlijke en rechtspersonen, entiteiten en lichamen die niet vallen onder bijlage IV en van wie uit hoofde van artikel 5, lid 1, sub b, van gemeenschappelijk standpunt 2007/140[...] is vastgesteld dat zij:

a) zich bezighouden met, direct betrokken zijn bij, dan wel medewerking verlenen aan de proliferatiegevoelige nucleaire activiteiten van Iran;

b) zich bezighouden met, direct betrokken zijn bij, dan wel medewerking verlenen aan de ontwikkeling door Iran van systemen voor de overbrenging van kernwapens, of

c) optreden namens of in opdracht van een persoon, entiteit of lichaam bedoeld sub a of b, of

d) een rechtspersoon of entiteit of een lichaam zijn die of dat, al dan niet illegaal, eigendom is van of onder zeggenschap staat van een persoon, entiteit of lichaam bedoeld sub a of b.

3. Er worden geen tegoeden of economische middelen direct of indirect ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de in de bijlagen IV en V genoemde natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.

4. Het is verboden bewust en opzettelijk deel te nemen aan activiteiten die tot doel of tot gevolg hebben de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde maatregelen direct of indirect te omzeilen.”
7

Artikel 9 van de basisverordening betreft de instelling van definitieve rechten en de beëindiging van de procedure zonder maatregelen. In lid 5 van dit artikel wordt bepaald: „Een antidumpingrecht wordt, op niet-discriminerende wijze, in een passend percentage, ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt [...]. In de verordening waarbij het recht wordt ingesteld, wordt het recht voor elke leverancier vermeld of, indien dit niet praktisch mogelijk is, en in het algemeen wanneer artikel 2, lid 7, sub a, van toepassing is, het land van levering. Wanneer artikel 2, lid 7, sub a, van toepassing is, kan een individueel recht worden vermeld voor exporteurs die op grond van met bewijsmateriaal ondersteunde verzoeken kunnen aantonen dat: a) zij geheel of gedeeltelijk in buitenlandse handen zijnde ondernemingen of joint ventures zijn die vrij zijn kapitaal en winsten te repatriëren; b) zij vrij zijn de exportprijzen en -hoeveelheden en de verkoopvoorwaarden vast te stellen; c) de meerderheid van de aandeelhouders particulieren zijn. Staatsambtenaren die deel uitmaken van de raad van bestuur of die leidinggevende functies vervullen, moeten in de minderheid zijn of er moet worden aangetoond dat de onderneming niettemin voldoende vrij is van staatsinmenging; d) zij bij de omrekening van valuta’s marktkoersen gebruiken, en e) de staatsinmenging niet dusdanig is dat maatregelen ontweken kunnen worden indien voor individuele exporteurs een ander recht wordt vastgesteld.”