In het kader van de samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties waarin artikel 234 EG voorziet, is het uitsluitend een zaak van de nationale rechter die kennis neemt van het geding en de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het aan hem voorgelegde geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis te beoordelen, als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Hieruit volgt dat er een vermoeden van relevantie rust op de vragen betreffende de uitlegging van het gemeenschapsrecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste feitelijke en juridische kader, waarvan het Hof de juistheid niet mag onderzoeken. Dit vermoeden van relevantie kan slechts in uitzonderingsgevallen worden opgeheven, wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van louter hypothetische aard is, of wanneer het Hof niet over de nodige feitelijke of juridische gegevens beschikt om een nuttig antwoord op de hem gestelde vragen te kunnen geven.

Artikel 291, lid 1, van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 89/97, dient aldus te worden uitgelegd dat het daarin gebruikte begrip „degene die de goederen […] invoert of doet invoeren” doelt op degene voor wie de goederen zijn bestemd, en die voornemens is deze de voorgeschreven bijzondere bestemming te doen volgen, ongeacht of hij de douaneaangifte zelf doet dan wel zich hiervoor laat vertegenwoordigen in de zin van artikel 5 van verordening nr. 2913/92. Dat begrip doelt niet op de vertegenwoordiger van deze persoon bij de douaneautoriteiten, behalve in de gevallen waarin deze persoon wordt geacht in eigen naam en voor eigen rekening te handelen krachtens artikel 5, lid 4, tweede alinea, van verordening nr. 2913/92, en hij derhalve als invoerder dient te worden beschouwd.

Ofschoon hoofdstuk 2 van titel I van deel II van de uitvoeringsverordening, dat de toepassing van een gunstige tariefregeling voor bepaalde goederen wegens de bijzondere bestemming ervan regelt, geen definitie bevat van het begrip „degene die de goederen […] invoert of doet invoeren”, neemt dit niet weg dat genoemde regeling de houder van die vergunning een aantal verplichtingen oplegt, aan de hand waarvan kan worden uitgemaakt wie de in artikel 291, lid 1, van deze verordening bedoelde persoon is. Zowel de in artikel 291, lid 3, tweede alinea, van genoemde verordening opgenomen verplichting dat de belanghebbende de douaneautoriteiten in de gelegenheid dient te stellen om, ten genoegen van deze autoriteiten, de goederen tijdens het technische verwerkingsproces, in de vestiging of vestigingen van het bedrijf te volgen, als de in artikel 293 van deze verordening opgenomen verplichtingen, zoals de verplichting om de goederen de voorgeschreven bijzondere bestemming te doen volgen, en die om een administratie te voeren aan de hand waarvan de douaneautoriteiten de noodzakelijk geachte controles kunnen verrichten, alsmede de verplichting om deze administratie te bewaren, wijzen erop dat degene die de goederen invoert of doet invoeren, dat wil zeggen degene die in het bezit moet zijn van de in artikel 291 van de uitvoeringsverordening bedoelde vergunning, degene is voor wie de goederen bestemd zijn en die voornemens is deze de voorgeschreven bijzondere bestemming te doen volgen. Alleen deze persoon kan de in de artikelen 291 en 293 van deze verordening vermelde verplichtingen nakomen.

Het feit dat artikel 291, lid 1, van de uitvoeringsverordening alternatief spreekt van „degene die de goederen invoert” en van „degene die de goederen doet invoeren”, wijst erop dat het is toegestaan om zich bij de invoer van goederen met een bijzondere bestemming bij de douaneautoriteiten te laten vertegenwoordigen overeenkomstig artikel 5 van verordening nr. 2913/92. Hieruit vloeit voort dat de vertegenwoordiger die de douaneaangiften voor rekening van een derde doet, niet de persoon is die wordt bedoeld in artikel 291, lid 1, van de uitvoeringsverordening, en derhalve niet in het bezit van een vergunning in de zin van dit artikel moet zijn. Alleen wanneer de douaneagent niet verklaart, in naam en voor rekening van een andere persoon te handelen, of verklaart, in naam en voor rekening van een andere persoon te handelen, zonder dat hij vertegenwoordigingsbevoegdheid bezit, wordt deze douaneagent geacht zelf de invoerder te zijn, en dient hij derhalve een schriftelijke vergunning te bezitten om gebruik te kunnen maken van een gunstige tariefregeling voor de ingevoerde goederen.

(cf. punten 46-51, 54, dictum 1)