Het beginsel van gewettigd vertrouwen en het beginsel van gelijke behandeling vormen echter geen regels die informatie die met het oog op toepassing van het clementieprogramma vrijwillig aan de Commissie is meegedeeld, specifiek tegen openbaarmaking aan het publiek beogen te beschermen. Anders dan de regels die voorkomen in verordening (EG) nr. 45/2001 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens of in artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, hebben dergelijke beginselen immers niet specifiek tot doel, de vertrouwelijkheid van informatie of documenten te beschermen. Aangezien deze beginselen als zodanig dus niet deel uitmaken van de door het Unierecht geboden bescherming van informatie waarvan de Commissie in het kader van procedures inzake toepassing van de mededingingsregels kennis heeft gekregen, vallen zij buiten de taak die de raadadviseur-auditeur bij artikel 8 van besluit 2011/695 is verleend.

Bijgevolg mag de raadadviseur-auditeur, wanneer hij een beslissing neemt betreffende de openbaarmaking door bekendmaking in het Publicatieblad van een beschikking houdende bestraffing van een inbreuk op artikel 81 EG, zich niet ertoe beperken te onderzoeken of de aan hem voorgelegde versie van de beschikking zakengeheimen bevat of andere vertrouwelijke informatie waarvoor een soortgelijke bescherming geldt, maar moet hij ook nagaan of deze versie andere informatie bevat die niet aan het publiek mag worden meegedeeld, hetzij omdat zij specifiek wordt beschermd door regels van Unierecht, hetzij omdat zij naar de aard ervan onder de geheimhoudingsplicht valt.

Dat artikel 8 maakt aldus een onderscheid tussen de bescherming van de vertrouwelijkheid van informatie jegens derden die het recht hebben om in het kader van een procedure inzake toepassing van de mededingingsregels te worden gehoord, en de, ruimere, bescherming die moet worden geboden wanneer bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie wordt overwogen.

Artikel 8 van besluit 2011/695 betreffende de functie en het mandaat van de raadadviseur-auditeur in bepaalde mededingingsprocedures beoogt de uitvoering op procedureel gebied van de bescherming die wordt verleend door artikel 28, lid 2, van verordening nr. 1/2003, waarin wordt gepreciseerd dat, onverminderd de samenwerking tussen de Commissie en de mededingingsautoriteiten van de lidstaten en de aan de adressaten van een mededeling van punten van bezwaar geboden mogelijkheid van inzage van het onderzoeksdossier, de Commissie en die autoriteiten, hun functionarissen, personeelsleden en andere onder het toezicht van deze autoriteiten werkende personen, alsook functionarissen en ambtenaren van andere autoriteiten van de lidstaten, geen informatie openbaar mogen maken die zij uit hoofde van deze verordening hebben verkregen of uitgewisseld en die naar de aard ervan onder de geheimhoudingsplicht valt.

De openbaarmaking van informatie die bestaat uit de beschrijving van de bestanddelen van een inbreuk op artikel 81 EG, kan ernstige schade berokkenen aan een onderneming die aan die inbreuk heeft deelgenomen, voor zover, enerzijds, die openbaarmaking de goede naam van de onderneming en haar positie in de handelsbetrekkingen kan aantasten door de belangrijke rol aan het licht te brengen die de onderneming bij het ontstaan en de voortzetting van de inbreuk op artikel 81 EG heeft gespeeld, en, anderzijds, die informatie het de natuurlijke of rechtspersonen die menen schade te hebben geleden door de inbreuk, gemakkelijker maakt de civielrechtelijke aansprakelijkheid van de onderneming aan te tonen.

Opdat informatie naar de aard ervan onder de geheimhoudingsplicht valt en aldus tegen openbaarmaking aan het publiek wordt beschermd, moet de openbaarmaking van deze informatie met name ernstige schade kunnen berokkenen aan de persoon die deze informatie heeft verstrekt, of aan derden.

In dit verband verdient het belang van een onderneming waaraan de Commissie een geldboete wegens schending van het mededingingsrecht heeft opgelegd, dat de details van het aan deze onderneming verweten inbreuk makend gedrag niet ter kennis van het publiek worden gebracht, in beginsel geen bijzondere bescherming, gelet op het belang van het publiek om zo ruim mogelijk kennis te kunnen nemen van de gronden van elk optreden van de Commissie, op het belang van de marktdeelnemers om te weten welke gedragingen hen aan sancties kunnen blootstellen, en op het belang van de door de inbreuk gelaedeerde personen om kennis te nemen van de details van de inbreuk teneinde in voorkomend geval hun rechten jegens de bestrafte ondernemingen geldend te kunnen maken, en gelet op de mogelijkheid voor deze onderneming om een dergelijk besluit te onderwerpen aan rechterlijke toetsing. Ook het belang dat een vennootschap die aan een inbreuk op artikel 81 EG heeft deelgenomen, heeft bij het vermijden van vorderingen tot schadevergoeding, is geen beschermwaardig belang, met name gelet op het feit dat eenieder het recht heeft om voor de nationale rechterlijke instanties vergoeding te vorderen van schade die hem is berokkend door een gedraging die de mededinging kan beperken of vervalsen. Hieruit volgt eveneens dat de grieven inzake een eventuele schending van het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bedoelde beginsel van onpartijdigheid en van het beginsel van equality of arms in het kader van nationale procedures ongegrond zijn en moeten worden afgewezen.

Opdat informatie naar de aard ervan onder de geheimhoudingsplicht valt en aldus tegen openbaarmaking aan het publiek wordt beschermd, moeten de belangen die door de openbaarmaking van dergelijke informatie kunnen worden geschaad, objectief beschermwaardig zijn. Deze voorwaarde houdt in dat voor de beoordeling van de vertrouwelijke aard van informatie de rechtmatige belangen die zich tegen openbaarmaking ervan verzetten, moeten worden afgewogen tegen het algemene belang dat de activiteiten van de instellingen in een zo groot mogelijke openheid worden verricht.

De doeltreffendheid van de clementieprogramma’s kan worden aangetast wanneer documenten betreffende een clementieprocedure worden meegedeeld aan personen die een beroep tot schadevergoeding wensen in te stellen, ook al verlenen de nationale mededingingsautoriteiten of de Commissie de clementieverzoeker volledige of gedeeltelijke vrijstelling van de geldboete die zij hadden kunnen opleggen. De mogelijkheid van een dergelijke mededeling kan een persoon die bij een schending van het mededingingsrecht is betrokken, immers ervan weerhouden gebruik te maken van de door dergelijke clementieprogramma’s geboden mogelijkheid, met name gelet op het feit dat de uit dien hoofde aan de Commissie meegedeelde documenten of jegens deze laatste afgelegde verklaringen een zelfincriminerend karakter kunnen hebben.

Het recht om vergoeding te krijgen van schade die is veroorzaakt door een overeenkomst of een gedraging die de mededinging kan beperken of vervalsen, kan echter wezenlijk bijdragen tot de handhaving van een daadwerkelijke mededinging in de Unie en draagt aldus bij tot de verwezenlijking van een doelstelling van algemeen belang.

Op grond van deze beginselen heeft het Hof, dat diende te antwoorden op prejudiciële vragen gesteld in het kader van gedingen betreffende verzoeken om toegang tot bij de nationale mededingingsautoriteiten berustende onderzoeksdossiers, verzoeken die waren ingediend door ondernemingen die van mening waren dat zij schade hadden geleden door inbreuken op het mededingingsrecht, de nationale rechterlijke instanties die van deze gedingen kennis dienden te nemen, in overweging gegeven om de belangen die mededeling van de door de clementieverzoeksters vrijwillig verstrekte informatie rechtvaardigen, af te wegen tegen de bescherming van deze informatie.

In een zaak waarin niet wordt opgekomen tegen een weigering van toegang tot documenten van een mededingingsprocedure, maar tegen het voornemen van de Commissie om bepaalde informatie bekend te maken die vervat ligt in documenten of verklaringen die een bij een schending van het mededingingsrecht betrokken onderneming haar vrijwillig heeft verstrekt om in aanmerking te komen voor toepassing van het clementieprogramma, en waarin is gesteld dat bekendmaking van de informatie die in de loop van het onderzoek vrijwillig is meegedeeld in de hoop van in aanmerking te komen voor toepassing van het clementieprogramma, het doel van de onderzoeken van de Commissie zou ondermijnen, wijst deze stelling echter niet op het bestaan van een rechtsregel waarop de Commissie inbreuk zou hebben gemaakt door het enkele feit dat de voorgenomen bekendmaking van in het kader van het clementieprogramma verstrekte informatie gevolgen zou kunnen hebben voor de toepassing van dat programma in toekomstige onderzoeken.

Bovendien omvat dit bijzondere argument het belang van het publiek om zo ruim mogelijk kennis te kunnen nemen van de gronden van elk optreden van de Commissie, het belang van de marktdeelnemers om te weten welke gedragingen hen aan sancties kunnen blootstellen, en ten slotte het belang van de Commissie om het nuttige effect van haar clementieprogramma veilig te stellen. Deze specifieke belangen zijn echter niet kenmerkend voor de betrokken onderneming, zodat het uitsluitend aan de Commissie staat om de doeltreffendheid van het clementieprogramma af te wegen tegen het belang van het publiek en van de marktdeelnemers om kennis te nemen van de inhoud van haar beschikking en hun rechten geldend te maken.

Deze conclusie kan niet opnieuw ter discussie worden gesteld door het argument dat, zakelijk weergegeven, de informatie waarvan de onderneming om vertrouwelijke behandeling heeft verzocht, niet van wezenlijk belang is voor het begrijpen van het dispositief van de beschikking van de Commissie houdende vaststelling van een inbreuk op het mededingingsrecht van de Unie, en dus niet valt onder de bekendmakingsplicht die krachtens artikel 30, lid 2, van verordening nr. 1/2003 op de Commissie rust. Deze bepaling beoogt immers geen beperking van de vrijheid van de Commissie om een versie van haar beschikking bekend te maken die meer bevat dan het noodzakelijke minimum, en er eveneens informatie in op te nemen waarvan de bekendmaking niet is vereist, voor zover de openbaarmaking van die informatie niet onverenigbaar is met de geheimhoudingsplicht.

(cf. punten 113‑115, 117‑120)