ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Uitvoeringsverordening (EU) nr. 809/2014 van de Commissie van 17 juli 2014 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft het geïntegreerd beheers- en controlesysteem, plattelandsontwikkelingsmaatregelen en de randvoorwaarden (PB 2014, L 227, blz. 69), zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) 2018/746 van de Commissie van 18 mei 2018 (PB 2018, L 125, blz. 1) (hierna: „uitvoeringsverordening nr. 809/2014), bepaalt in artikel 24 („Algemene beginselen”):

„1. De in de onderhavige verordening vastgestelde administratieve controles en controles ter plaatse worden zo uitgevoerd dat [met] een doeltreffende verificatie het volgende wordt gewaarborgd:

a) de juistheid en volledigheid van de in de steunaanvraag, bijstandsaanvraag, betalingsaanvraag of andere verklaring verstrekte informatie;

b) de naleving van alle subsidiabiliteitscriteria, verbintenissen en andere verplichtingen voor de betrokken steunregeling en/of bijstandsmaatregel, de voorwaarden voor de verlening van steun en/of bijstand of van een vrijstelling van verplichtingen;

c) de in het kader van de randvoorwaarden relevante eisen en normen.

2. De lidstaten zorgen ervoor dat de naleving van alle toepasselijke voorwaarden die in het recht van de Unie, in toepasselijk nationaal recht en in uitvoeringsregelingen of in het plattelandsontwikkelingsprogramma zijn vastgesteld, kunnen worden gecontroleerd aan de hand van een reeks door de lidstaten vast te stellen verifieerbare indicatoren.

3. Op basis van de resultaten van de administratieve controles en controles ter plaatse [wordt] beoordeeld of problemen die aan het licht zijn gekomen in het algemeen ook voor andere, vergelijkbare concrete acties en begunstigden of voor andere instanties een risico kunnen meebrengen. De beoordeling moet tevens duidelijkheid verschaffen over de oorzaken van dergelijke situaties, over eventueel vereist nader onderzoek en over de noodzakelijke corrigerende en preventieve maatregelen.

4. De bevoegde autoriteit verricht fysieke veldinspecties indien foto-interpretatie van door satelliet- of luchtfotografie verkregen orthobeelden of ander relevant bewijsmateriaal met inbegrip van bewijsmateriaal geleverd door de begunstigde op verzoek van de bevoegde autoriteit, geen resultaten oplevert die het mogelijk maken definitieve conclusies te trekken ten genoegen van de bevoegde autoriteit over de subsidiabiliteit of, indien van toepassing, de correcte omvang van het areaal dat aan een administratieve controle of een controle ter plaatse is onderworpen.

5. Dit hoofdstuk is van toepassing op alle in het kader van de onderhavige verordening verrichte controles en onverminderd de specifieke regels in de titels IV en V. Lid 3 is evenwel niet van toepassing op titel V.”
Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97 (PB 1997, L 28, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 647/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005 (PB 2005, L 117, blz. 1), bevatte een artikel 12 bis, met als opschrift „Regels inzake personen bedoeld in artikel 14, [punten] 2 en 3, in artikel 14 bis, [punten] 2, 3 en 4, en in artikel 14 quater van [verordening nr. 1408/71], die werkzaamheden in loondienst en/of anders dan in loondienst op het grondgebied van twee of meer lidstaten plegen uit te oefenen”, dat in lid 1 bis bepaalde:

„Indien degene die overeenkomstig artikel 14, [punt] 2, [onder] a), van [verordening nr. 1408/71] behoort tot het rijdend, varend of vliegend personeel van een onderneming welke internationaal vervoer verricht, onderworpen is aan de wetgeving van de lidstaat op het grondgebied waarvan zich, naar gelang van het geval, ofwel de zetel van de onderneming, ofwel het filiaal of de vaste vertegenwoordiging waar hij werkzaam is, bevindt, dan wel zijn woonplaats of de plaats waar hij in hoofdzaak werkzaam is, verstrekt het orgaan dat is aangewezen door de bevoegde autoriteit hem een bewijs waarin wordt verklaard dat hij aan de wetgeving van deze lidstaat is onderworpen.”
5

Artikel 2 van deze richtlijn, met als opschrift „Definities”, bepaalt: „Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: [...] 2. ‚handelaar’: iedere natuurlijke persoon of iedere rechtspersoon, ongeacht of deze privaat of publiek is, die met betrekking tot onder deze richtlijn vallende overeenkomsten handelt, mede via een andere persoon die namens hem of voor zijn rekening optreedt, in het kader van zijn handels-, bedrijfs-, ambachts- of beroepsactiviteit; 3. ‚goederen’: alle roerende lichamelijke zaken, behalve zaken die executoriaal of anderszins gerechtelijk worden verkocht; water, gas en elektriciteit worden als goederen in de zin van deze richtlijn beschouwd, als zij voor verkoop gereed zijn gemaakt in een beperkt volume of in een bepaalde hoeveelheid; [...] 5. ‚verkoopovereenkomst’: iedere overeenkomst waarbij de handelaar de eigendom van goederen aan de consument overdraagt of zich ertoe verbindt deze over te dragen en de consument de prijs daarvan betaalt of zich ertoe verbindt de prijs daarvan te betalen, met inbegrip van elke overeenkomst die zowel goederen als diensten betreft; 6. ‚dienstenovereenkomst’: iedere andere overeenkomst dan een verkoopovereenkomst, waarbij de handelaar de consument een dienst levert of zich ertoe verbindt een dienst te leveren en de consument de prijs daarvan betaalt of zich ertoe verbindt de prijs daarvan te betalen; 7. ‚overeenkomst op afstand’: iedere overeenkomst die tussen de handelaar en de consument wordt gesloten in het kader van een georganiseerd systeem voor verkoop of dienstverlening op afstand zonder gelijktijdige fysieke aanwezigheid van handelaar en consument en waarbij, tot op en met inbegrip van het moment waarop de overeenkomst wordt gesloten, uitsluitend gebruik wordt gemaakt van een of meer middelen voor communicatie op afstand; [...]”
25

Tegen deze achtergrond heeft het Bundesverwaltungsgericht de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld, die in de zaken C‑273/20 en C‑355/20 in identieke bewoordingen zijn geformuleerd: „1) a) Kan bij de hereniging met een alleenstaande minderjarige vluchteling overeenkomstig artikel 10, lid 3, onder a), en artikel 2, onder f), van [richtlijn 2003/86] het voortbestaan van diens minderjarigheid worden aangemerkt als een ‚voorwaarde’ in de zin van artikel 16, lid 1, onder a), van [die richtlijn]? Verzetten de voornoemde bepalingen zich tegen een nationale regeling van een lidstaat die aan de herenigde ouders van een alleenstaande minderjarige vluchteling in de zin van artikel 2, onder f), van [richtlijn 2003/86] een (afgeleid) verblijfsrecht in de lidstaat toekent dat slechts geldig blijft zolang de vluchteling daadwerkelijk nog minderjarig is? b) Indien de eerste vraag, onder a), bevestigend wordt beantwoord: moet artikel 16, lid 1, onder a), junctis artikel 10, lid 3, onder a), en artikel 2, onder f), van [richtlijn 2003/86] aldus worden uitgelegd dat het een lidstaat – waarvan het nationale recht het (afgeleide) verblijfsrecht van de ouders beperkt tot het tijdstip waarop het kind de meerderjarige leeftijd bereikt – is toegestaan om een verzoek tot toegang en verblijf met het oog op gezinshereniging van de nog in een derde land verblijvende ouders af te wijzen, wanneer de vluchteling meerderjarig is geworden vóór de definitieve beslissing, in een administratieve of gerechtelijke procedure, op dit verzoek dat binnen een termijn van drie maanden na de erkenning als vluchteling is ingediend? 2) Indien de eerste vraag aldus wordt beantwoord dat een afwijzing van de gezinshereniging niet is toegestaan: Welke eisen moeten worden gesteld aan het werkelijke gezinsleven in de zin van artikel 16, lid 1, onder b), van [richtlijn 2003/86] in het geval van een gezinshereniging van de ouders met een vluchteling die meerderjarig is geworden vóór de beslissing op het verzoek tot toegang en verblijf met het oog op gezinshereniging? In het bijzonder: a) Volstaat daartoe een bloedverwantschap van de eerste graad in rechtstreekse opgaande lijn [artikel 10, lid 3, onder a), van richtlijn 2003/86], of is ook een werkelijk gezinsleven vereist? b) Indien ook een werkelijk gezinsleven is vereist: Hoe hecht dienen de gezinsbanden te zijn? Volstaan daartoe bijvoorbeeld incidentele of regelmatige contacten, moeten de gezinsleden samenwonen en één huishouden vormen of moet er bovendien sprake zijn van een samenleven waarbij de leden op elkaar zijn aangewezen? c) Is voor de gezinshereniging van de ouders – die nog in een derde land verblijven en een verzoek hebben ingediend om gezinshereniging met een als vluchteling erkend en intussen meerderjarig geworden kind – de aanname vereist dat na hun binnenkomst het gezinsleven (weer) wordt opgevat op de wijze als vereist overeenkomstig de tweede vraag, onder b)?”
Artikel 111 van deze wet bepaalt:

„Wanneer is besloten de behandeling van een of meer beroepen overeenkomstig artikel 37, lid 2, te schorsen en nadat het vonnis in de bij voorrang behandelde zaak onherroepelijk is geworden, verzoekt de griffier de verzoekers van wie de beroepen zijn geschorst binnen een termijn van vijf dagen mee te delen of zij de werking van het vonnis wensen uit te breiden of de geschorste procedure voort te zetten, dan wel afstand te doen van instantie.

Indien om uitbreiding van de werking van dit vonnis wordt verzocht, wordt dit door de rechter of de rechterlijke instantie toegestaan, tenzij is voldaan aan de in artikel 110, lid 5, onder b), bedoelde omstandigheid of aan een van de in artikel 69 van deze wet genoemde gronden voor niet-ontvankelijkheid van het rechtsmiddel.”
12

De vierde, de zesde en de achtste overweging van de preambule van dit akkoord luiden als volgt: „ERAAN HERINNEREND dat ingevolge artikel 50 VEU, juncto artikel 106 bis van het Euratom-Verdrag en onverminderd de in dit akkoord neergelegde regelingen, het recht van de Unie en van Euratom in zijn geheel niet langer op het Verenigd Koninkrijk van toepassing is met ingang van de datum van inwerkingtreding van dit akkoord, […] ERKENNEND dat het nodig is burgers van de Unie en onderdanen van het Verenigd Koninkrijk, alsook hun respectieve familieleden wederzijds bescherming te bieden wanneer zij vóór een in dit akkoord vastgestelde datum een recht op vrij verkeer hebben uitgeoefend en ervoor te zorgen dat hun rechten uit hoofde van dit akkoord afdwingbaar zijn en gebaseerd zijn op het non-discriminatiebeginsel; eveneens erkennend dat rechten uit hoofde van sociale-verzekeringstijdvakken beschermd moeten worden, […] OVERWEGEND dat het in het belang van zowel de Unie als het Verenigd Koninkrijk is om een overgangs- of uitvoeringsperiode vast te stellen, tijdens welke – in weerwil van alle gevolgen van de terugtrekking uit de Unie van het Verenigd Koninkrijk wat betreft de deelname van het Verenigd Koninkrijk aan de instellingen, organen en instanties van de Unie, en met name de beëindiging, op de datum van inwerkingtreding van dit akkoord, van de mandaten van alle leden van instellingen, organen en instanties van de Unie die benoemd, aangewezen of verkozen zijn in verband met het lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk van de Unie – het recht van de Unie, met inbegrip van internationale overeenkomsten, van toepassing dient te zijn op en in het Verenigd Koninkrijk, en zulks, in de regel, met dezelfde gevolgen als voor de lidstaten, teneinde ontwrichting in de periode waarin over het akkoord of de akkoorden over de toekomstige betrekkingen wordt onderhandeld, te voorkomen”.
61

De verwijzende rechter preciseert dat in het hoofdgeding de overeenkomst op basis waarvan de onderneming is overgegaan weliswaar is voorbereid tijdens de pre-packprocedure maar nog niet was gesloten op het moment dat Heiploeg-oud failliet werd verklaard. Zodra de faillissementsprocedure werd ingeleid, beschikten de curatoren en de rechter-commissaris die met de afwikkeling van de faillissementsprocedure waren belast en daartoe door de rechtbank waren benoemd evenwel over wettelijke bevoegdheden in dat verband, en waren zij onderworpen aan dezelfde vereisten van objectiviteit en onafhankelijkheid als die welke gelden voor curatoren en rechter‑commissarissen die zijn aangesteld in een faillissement waar geen pre-packprocedure aan vooraf is gegaan. Zij dienden dus te beoordelen of de vóór de faillietverklaring voorbereide overgang van de levensvatbare onderdelen van de onderneming van Heiploeg-oud in het belang van de gezamenlijke schuldeisers was. Bijgevolg heeft het uitvoeren van een pre-packprocedure als die in het hoofdgeding geen invloed op het toezicht dat later gedurende de faillissementsprocedure zal worden uitgeoefend door een bevoegde overheidsinstantie, namelijk, zoals dit toezicht is vastgelegd in de Fw, door de curator en de rechter‑commissaris in het faillissement.
12

Artikel 19b van deze wet, met als opschrift „Beginsel van omzetting van het krediet”, bepaalt: „De omzetting van een krediet in Zwitserse frank in een krediet in euro of van een krediet in [Kroatische] kuna dat met een wisselkoersbeding aan de Zwitserse frank is gekoppeld in een krediet in [Kroatische] kuna dat met een wisselkoersbeding aan de euro is gekoppeld, heeft tot gevolg dat het krediet wordt omgezet teneinde de valuta waarin het luidt of de valuta van het wisselkoersbeding aan te passen en komt op zodanige wijze tot stand dat de consument met een krediet dat luidt in Zwitserse frank in dezelfde positie komt te verkeren als wanneer hij een krediet in euro had gehad en de consument met een krediet in [Kroatische] kuna dat met een wisselkoersbeding aan de Zwitserse frank is gekoppeld in dezelfde positie komt te verkeren als wanneer hij een krediet in [Kroatische] kuna had gehad dat met een wisselkoersbeding aan de euro is gekoppeld”.
41

Dienaangaande blijkt uit de bestreden beschikking dat wet 4254/2014 de eerder aan de HEB-producenten verleende steun slechts heeft verminderd, hetgeen de oplossing was die de Griekse wetgever heeft gekozen om het probleem te verhelpen dat de steunregeling voor de HEB-producenten te duur was geworden en moest worden geherfinancierd. In deze context heeft het Gerecht in punt 44 van de bestreden beschikking vastgesteld dat er weliswaar geen twijfel over bestaat dat wet 4254/2014, die voorziet in verlaagde tarieven voor elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen en is vastgesteld om het tekort van de speciale HEB-rekening te verminderen, gevolgen heeft gehad voor de HEB-producenten, maar dat rekwirante er niettemin niet in was geslaagd aan te tonen dat er een verband bestond tussen de verlaagde tarieven voor hernieuwbare energiebronnen en het feit dat- de elektriciteitsleveranciers geen bijdrage betaalden aan de speciale HEB-rekening, en evenmin dat de vermeende steun aan de elektriciteitsleveranciers haar marktpositie of belangen kon hebben aangetast. In het bijzonder heeft rekwirante niet uitgelegd hoe de zogenaamde vrijstelling van de elektriciteitsleveranciers bij wet 4254/2014 van invloed kon zijn op de vaststelling van de nieuwe feed-in-tarieven en de kortingen voor de HEB-producenten, aangezien de aldus doorgevoerde aanpassingen hoofdzakelijk bedoeld waren om een tegenwicht te bieden voor de overcompensatie die eerder aan die producenten was toegekend.
41

Bijgevolg moet het bestaan van een – wat personeel en technische middelen betreft – geschikte structuur met een voldoende mate van duurzaamheid worden aangetoond in het licht van de economische en commerciële realiteit. Hoewel een belastingplichtige niet over eigen personeel en technische middelen hoeft te beschikken om te kunnen aannemen dat hij in die zin in een andere lidstaat over een structuur beschikt die voldoende duurzaam en geschikt is, moet hij wel over dit personeel en die technische middelen kunnen beschikken alsof het zijn eigen personeel en middelen waren, bijvoorbeeld op basis van dienstverlenings- of huurovereenkomsten die dit personeel en deze middelen ter beschikking van de belastingplichtige stellen en die niet op korte termijn kunnen worden opgezegd.
53

De bescherming die voortvloeit uit de in punt 28 van dit arrest in herinnering gebrachte tweeledige voorwaarde voor de toepassing van het beginsel ne bis in idem – onder voorbehoud van de eventuele rechtvaardiging op grond van artikel 52, lid 1, van het Handvest van een beperking van de rechten die in een concreet geval uit dit beginsel voortvloeien – eerbiedigt echter de wezenlijke inhoud van artikel 50 van het Handvest. Zoals blijkt uit punt 51 van het onderhavige arrest vereist het aanvoeren van een dergelijke rechtvaardiging immers dat wordt aangetoond dat de cumulatie van de betreffende procedures strikt noodzakelijk was, waarbij in die context in wezen rekening moet worden gehouden met het bestaan van een voldoende nauw materieel en temporeel verband tussen de twee procedures in kwestie (zie in die zin arrest van 20 maart 2018, Menci, C‑524/15, EU:C:2018:197, punt 61, en naar analogie EHRM, 15 november 2016, A en B tegen Noorwegen, CE:ECHR:2016:1115JUD002413011, § 130). De eventuele rechtvaardiging van een cumulatie van sancties is dus onderworpen aan voorwaarden die, wanneer zij zijn vervuld, met name ertoe strekken het in functioneel opzicht bestaande onderscheiden karakter van de betreffende procedures en dus de concrete impact die voor de betrokkenen voortvloeit uit het feit dat de ten aanzien van hen gevoerde procedures worden gecumuleerd, te beperken, zonder evenwel het bestaan van een „bis” als zodanig ter discussie te stellen.
39

Ten tweede verwijst deze verordening in artikel 30, lid 2, onder f), en in bijlage XIII, deel A, punt 1, ervan naar vitaminen die kunnen worden vermeld en gekwantificeerd in de in artikel 9, lid 1, onder l), bedoelde voedingswaardevermelding, indien zij in significante mate aanwezig zijn in een levensmiddel dat in de Unie is geproduceerd of in de handel gebracht. Zoals de advocaat-generaal in punt 47 van haar conclusie heeft benadrukt, worden in deze bijlage XIII, deel A, punt 1, de betrokken vitaminen aangeduid met benamingen als „Vitamine A”, „Vitamine D” of „Vitamine E”, zonder dat evenwel wordt bepaald dat deze benamingen door het Unierecht voorgeschreven wettelijke benamingen vormen.
40

Het staat weliswaar aan de verwijzende rechter – die als enige bevoegd is het nationale recht uit te leggen en toe te passen – om te beoordelen of in casu de schorsing van de exploitatievergunning voor het café met verkooppunt van tabaksproducten naast de opgelegde geldboete gelet op de begane overtreding evenredig is aan de verwezenlijking van de legitieme doelstelling die wordt nagestreefd met het verbod op de verkoop van tabaksproducten aan minderjarigen – te weten de bescherming van de volksgezondheid en met name het tegengaan van het roken onder jongeren – maar het Hof kan die rechter niettemin uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht verstrekken op grond waarvan hij kan vaststellen of dat het geval is [zie in die zin arrest van 11 februari 2021, K. M. (Sancties opgelegd aan een scheepskapitein), C‑77/20, EU:C:2021:112, punt 39].
Het in artikel 18 VWEU verankerde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat voor de bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de verzoeker zijn gewone verblijfplaats heeft, zoals deze is geregeld in artikel 3, lid 1, onder a), zesde streepje, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, een minimumduur van het verblijf van de verzoeker onmiddellijk voorafgaand aan de indiening van zijn verzoek wordt vereist die zes maanden korter is dan die waarin is voorzien in artikel 3, lid 1, onder a), vijfde streepje, van die verordening, op grond dat de betrokkene onderdaan van deze lidstaat is.
32

In dit verband zij eraan herinnerd dat artikel 3, lid 1, van verordening nr. 261/2004 duidelijk twee verschillende hypothesen noemt waarin deze verordening van toepassing is op de betrokken passagiers. Zoals blijkt uit punt 21 hierboven geldt voor de in artikel 3, onder a), bedoelde eerste hypothese – die betrekking heeft op alle passagiers die vertrekken vanaf een luchthaven die gelegen is op het grondgebied van de Unie – geen enkele andere voorwaarde of grond voor niet-toepasselijkheid, terwijl de in artikel 3, onder b), bedoelde tweede hypothese – die betrekking heeft op alle passagiers die vertrekken vanaf een in een derde land gelegen luchthaven naar een luchthaven op het grondgebied van de Unie op voorwaarde dat hun vlucht door een communautaire luchtvaartmaatschappij is uitgevoerd – de toepasselijkheid van deze verordening op dergelijke passagiers niettemin uitsluit indien zij bepaalde voordelen of compensatie hebben ontvangen en bijstand hebben gekregen in dat derde land.
58

Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 292 van richtlijn 2009/138 aldus moet worden uitgelegd dat het recht van de lidstaat waar het geding aanhangig is in de zin van dat artikel, alle gevolgen van de liquidatieprocedure voor dat geding regelt. De verwijzende rechter vraagt zich in het bijzonder af of het recht van de lidstaat waar het geding aanhangig is moet worden toegepast wanneer, ten eerste, dat recht bepaalt dat de opening van die liquidatieprocedure dat geding schorst, ten tweede, dat geding pas kan worden hervat wanneer de schuldeiser zijn schadeverzekeringsvordering op de verzekeringsonderneming heeft ingediend en de organen die het beheer over de liquidatieprocedure moeten voeren, in het geding zijn opgeroepen, en, ten derde, dat recht bepaalt dat geen veroordeling tot betaling van schadevergoeding kan plaatsvinden, maar uitsluitend nog het bestaan en het bedrag ervan kunnen worden vastgesteld.
90

Voorts dient er, ter bepaling of het voordeel direct of indirect met staatsmiddelen is bekostigd, aan te worden herinnerd dat het verbod van artikel 107, lid 1, VWEU volgens vaste rechtspraak zowel rechtstreeks door de staat of met staatsmiddelen toegekende steun omvat als steun die door van overheidswege ingestelde of aangewezen publiek- of privaatrechtelijke beheersorganen wordt toegekend (zie in die zin arrest van 21 oktober 2020, Eco TLC, C‑556/19, EU:C:2020:844, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
48

De Commissie heeft in artikel 1, lid 2, derde alinea, van besluit 2013/448 inderdaad gepreciseerd dat zij geen bezwaren zou maken „indien een lidstaat de voorlopige totale jaarlijkse hoeveelheden emissierechten die kosteloos zijn toegewezen aan installaties op zijn grondgebied die in de in lid 1 [van artikel 1] bedoelde lijsten zijn opgenomen en in bijlage I, punt C, bij dit besluit zijn vermeld, wijzigt alvorens de definitieve totale jaarlijkse hoeveelheid voor elk jaar van 2013 tot en met 2020 te bepalen [...] in zoverre de wijziging erin bestaat de toewijzing in overeenstemming te brengen met artikel 10, lid 2, onder a), van besluit [2011/278] en elke toewijzing voor processen die begrepen zijn in de systeemgrenzen van de benchmark voor vloeibaar ruwijzer, zoals omschreven in bijlage I bij besluit [2011/278], aan een installatie die geen vloeibaar ruwijzer produceert, maar invoert, uit te sluiten die anders tot dubbeltelling zou leiden”.