Aangezien zowel de klacht als het beroep twee verschillende onderwerpen betreffen (recht op dagvergoeding en recht op vergoeding van verhuiskosten) dient ook het probleem van de ontvankelijkheid met betrekking tot de twee punten afzonderlijk te worden onderzocht. Ik zal daarom beginnen met het punt betreffende de dagvergoeding.

Zoals bekend moet ingevolge voornoemd artikel 90, lid 2, tweede streepje, van het Ambtenarenstatuut een klacht tegen een besluit van individuele aard worden ingediend binnen een termijn van drie maanden vanaf de dag waarop het besluit ter kennis wordt gebracht van diegene tot wie het gericht is en in elk geval vanaf de dag waarop betrokkene ervan kennis krijgt.

Om in casu uit te maken of de klacht tijdig werd ingediend, moet de bezwarende maatregel worden geïdentificeerd en worden onderzocht wanneer deze ter kennis van Fonti werd gebracht of wanneer zij er uiterlijk kennis van heeft gekregen. Partijen zijn het op dit punt niet eens. Verzoekster betoogt dat zij van het bezwarende besluit eerst kennis kreeg door de brief van 27 november 1978 van de directeur-generaal Administratie, personeel en financiën, waarbij de voorzitter van het personeelscomité werd meegedeeld dat aan betrokkene een dagvergoeding noch een vergoeding van verhuiskosten zou worden toegekend. De verwerende instelling daarentegen betoogt in de eerste plaats dat verzoekster van het besluit om geen dagvergoeding toe te kennen op de hoogte werd gesteld dooide toelichting bij de betaling van haar maandsalaris (salarisstrookje), die Fonti voor het eerst werd verstrekt bij haar aanstelling in januari 1978. Verweerder wijst er ten tweede op dat ook op het formulier dat de administratie voor elke ambtenaar bij de indiensttreding opmaakt, de in het salaris begrepen toelagen vermeld staan. Van dit formulier droeg verzoekster uiterlijk in februari 1978 al kennis, aangezien zij er in haar brief van 22 februari van dat jaar aan het hoofd van de dienst „Beheer — Statuut” aan refereerde. Meer subsidiair merkt verweerster ten slotte nog op dat verzoekster duidelijk en volledig op de hoogte werd gesteld van de afwijzende beslissing door de brief die het hoofd van de dienst „Beheer — Statuut” haar op 11 oktober 1978 zond.

Deze drie door het Parlement aangevoerde verweermiddelen dienen in dezelfde volgorde te worden onderzocht. Met betrekking tot het eerste lijkt het mij nuttig eraan te herinneren dat volgens de rechtspraak van het Hof ook de salarisstrook, mits daaruit duidelijk blijkt van het besluit betreffende het betwiste onderdeel van het salaris, een bezwarende maatregel kan zijn (zie arrest van 21 februari 1974 in de zaken 15-33, 52, 53, 57-109, 116, 117, 123, 132 en 135-137/73, Kortner e. a., Jurispr. 1974, blz. 177).

De salarisstrook die het Parlement tijdens het betrokken tijdvak — dat wil zeggen gedurende geheel 1978 — aan zijn personeelsleden (en dus ook, naar men mag aannemen, aan Fonti) afgaf, was een formulier dat op de voorzijde de identificatiegegevens van het personeelslid (nummers 1 tot 5) en de verschillende bestanddelen van het nettosalaris met de respectieve bedragen (nummers 6 tot 19) bevatte; op de achterzijde stonden toelichtingen afgedrukt om de lezer de betekenis van elke vermelding te verklaren. De verschillende soorten vergoedingen op het formulier hadden in feite enkel op vaste toelagen betrekking, zoals het salaris, de gezinstoelage, de kindertoelage, de forfaitaire toelage voor schoolgaande kinder en, de ontheemdingstoelage enzovoort, zodat daarbij niet de — tijdelijke — dagvergoeding was vermeld. Doch ingeval een dagvergoeding werd uitgekeerd, werd aan de betrokkene, tezamen met de salarisstrook een apart, speciaal formulier afgegeven met de gegevens betreffende deze vergoeding (bedrag en periode waarover ze werd uitgekeerd). Al deze gegevens werden het Hof verstrekt in een brief van 25 maart 1980 van de gemachtigde van het Parlement, waarbij kopieën van bedoelde formulieren waren gevoegd.

Op grond hiervan meen ik dat het feit dat aan Fonti een salarisstrook werd afgegeven zonder dat daarbij het afzonderlijke formulier betreffende de dagvergoeding was gevoegd, volstond om haar te doen weten dat deze vergoeding haar niet werd toegekend en om haar in staat te stellen, een klacht in te dienen indien zij dat geraden achtte. Deze opvatting berust op de overweging dat de salarisstrook gedetailleerde gegevens betreffende alle bestanddelen van de bezoldiging bevatte en de bedragen ervan vermeldde, zodat de som daarvan, na aftrek van de, eveneens vermelde, belastingen en bijdragen voor sociale zekerheid, logischerwijze moest overeenstemmen met het totale bedrag van de bezoldiging. Het niet vermelden van de dagvergoeding kon dan ook niets anders betekenen dan dat de administratie besloten had deze vergoeding niet toe te kennen. Aangezien bovendien in de door de directeur-generaal Administratie, personeel en financiën, ondertekende aanstellingsbrief van 9 december 1977 van de administratie, onder de bestanddelen van de bezoldiging waarop verzoekster recht zou hebben, ook de dagvergoeding (voor een periode van ten hoogste 180 dagen) voorkwam, diende verzoekster zelf nauwgezet de bestanddelen van de bezoldiging aan de hand van de salarisstrook na te gaan om vast te stellen of de bezoldiging alle in het voorstel vermelde elementen, de dagvergoeding daaronder begrepen, bevatte.

Indien men deze stelling aanvaardt, is het onderdeel van het beroep dat betrekking heeft op de dagvergoeding stellig niet ontvankelijk, want de administratieve klacht van 20 februari werd dus meer dan een jaar na het van januari 1978 daterende bezwarende besluit ingediend.