ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Jobra is een in Oostenrijk gevestigde vennootschap die actief is op het gebied van vermogensbeheer en waarvan het maatschappelijk kapitaal voor 100 % in handen is van Josef Braunshofer. Braunshofer is een vennootschap voor internationaal transport die eveneens in Oostenrijk is gevestigd. Jobra bezit 100 % van het maatschappelijk kapitaal van laatstgenoemde vennootschap. In augustus 2003 heeft Braunshofer een filiaal opgericht in Duitsland.
40

Ofschoon enkel artikel 181 A EG uitdrukkelijk voorziet in „economische, financiële en technische samenwerking”, terwijl in artikel 179 EG slechts in het algemeen sprake is van „maatregelen”, neemt dat immers niet weg dat een dergelijke samenwerking, naargelang van de concrete uitwerking ervan, een typische vorm van ontwikkelingssamenwerking kan zijn. Vaststaat dat de EIB in hoofdzaak optreedt binnen een kader van economische, financiële en technische samenwerking. In artikel 179 EG, in samenhang met artikel 177 EG, is bepaald dat de EIB, onder de in haar statuten vastgestelde voorwaarden, bijdraagt tot de tenuitvoerlegging van de maatregelen die noodzakelijk zijn om de doelstellingen van het communautaire beleid inzake ontwikkelingssamenwerking te verwezenlijken. Zo staat in punt 119 van de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Parlement en de Commissie betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: De Europese consensus [inzake ontwikkeling] (PB 2006, C 46, blz. 1): „De EIB speelt een steeds belangrijkere rol in de uitvoering van de communautaire steun, via investeringen in particuliere en overheidsbedrijven in de ontwikkelingslanden.”
29

Bijlage I, punt 7, sub b en c, bij de gewijzigde richtlijn vermeldt onder de projecten waarvoor een milieueffectbeoordeling is vereist, „autosnelwegen” en „autowegen” alsmede de „[a]anleg van nieuwe wegen met vier of meer rijstroken, of verlegging en/of verbreding van bestaande wegen van twee rijstroken of minder tot wegen met vier of meer rijstroken, indien de nieuwe weg, of het verlegde en/of verbrede weggedeelte een ononderbroken lengte van 10 km of meer heeft”. Bijlage II vermeldt in de punten 10, sub e, en 13, eerste streepje, respectievelijk de „[a]anleg van wegen […]” en de „[w]ijziging of uitbreiding van projecten van bijlage I of II waarvoor reeds een vergunning is afgegeven, die zijn of worden uitgevoerd en die aanzienlijke nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben” onder de projecten waarvoor de lidstaten overeenkomstig artikel 4, lid 2, van die richtlijn kunnen bepalen dat een milieueffectbeoordeling noodzakelijk is. In dit verband moet worden gepreciseerd, zoals de Commissie van de Europese Gemeenschappen terecht betoogt, dat de begrippen in die bijlagen begrippen van gemeenschapsrecht zijn die autonoom moeten worden uitgelegd. Bovendien is niet uitgesloten dat de daarin vermelde soorten wegen zowel in als buiten bebouwd gebied liggen.
60

Gelet op het voorgaande dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat de artikelen 73 B en 73 D EG-Verdrag in die zin moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, betreffende de berekening van het recht van successie en het recht van overgang, verschuldigd over een in een lidstaat gelegen onroerende zaak, waarin, bij de berekening van deze rechten, niet wordt toegestaan dat de overbedelingsschulden ten gevolge van een testamentaire ouderlijke boedelverdeling in aftrek worden gebracht wanneer de erflater op het tijdstip van zijn overlijden niet woonde in deze staat maar in een andere lidstaat, terwijl deze aftrekbaarheid wel is voorzien wanneer de betrokken persoon op dat tijdstip woonde in de lidstaat waarin de onroerende zaak die het voorwerp van de nalatenschap vormt, is gelegen, voor zover deze regeling een progressief heffingstarief toepast en aangezien de niet-inaanmerkingneming van deze schulden in combinatie met dat progressieve tarief tot een zwaardere belastingdruk zou kunnen leiden voor de erfgenamen die een dergelijke aftrekbaarheid niet kunnen doen gelden.
1)

Een camcorder kan slechts worden ingedeeld onder postonderverdeling 85254099 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij de verordeningen (EG) nr. 2261/98 van de Commissie van 26 oktober 1998, (EG) nr. 2204/1999 van de Commissie van 12 oktober 1999, (EG) nr. 2388/2000 van de Commissie van 13 oktober 2000 en (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie van 6 augustus 2001, indien de functie om beelden en geluiden op te nemen die van andere bronnen dan de geïntegreerde camera of microfoon afkomstig zijn, op het tijdstip van de inklaring actief is of indien deze functie, ook al heeft de producent dit kenmerk niet op de voorgrond willen stellen, op een later tijdstip door een gebruiker die niet over bijzondere bekwaamheden beschikt door een eenvoudige manipulatie kan worden geactiveerd zonder dat de camcorder daarbij materiële wijzigingen ondergaat. Ingeval deze functie achteraf wordt geactiveerd, is tevens vereist dat, enerzijds, de camcorder na de activering van de functie op analoge wijze functioneert als een andere camcorder, waarvan de functie om beelden en geluiden op te nemen die van andere bronnen dan de geïntegreerde camera of microfoon afkomstig zijn, op het tijdstip van de inklaring actief is, en, anderzijds, dat hij op autonome wijze functioneert. Of aan deze voorwaarden is voldaan, moet op het tijdstip van de inklaring kunnen worden geverifieerd. Het staat aan de nationale rechter om te beoordelen of deze voorwaarden zijn vervuld. Indien deze voorwaarden niet zijn vervuld, moet de betrokken camcorder onder postonderverdeling 85254091 van de gecombineerde nomenclatuur worden ingedeeld.
Artikel 13, B, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een assurantiemakelaar of een verzekeringsagent met de partijen bij de verzekerings- of herverzekeringsovereenkomst tot de sluiting waarvan hij bijdraagt geen rechtstreekse betrekkingen onderhoudt, maar enkel indirecte betrekkingen, door bemiddeling van een andere belastingplichtige, die zelf rechtstreekse betrekkingen met één van die partijen onderhoudt en met wie die assurantiemakelaar of die verzekeringsagent contractueel is verbonden, zich er niet tegen verzet dat de door deze laatste verrichte dienst uit hoofde van voormelde bepaling wordt vrijgesteld van de belasting over de toegevoegde waarde.
Artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/105 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg, moet aldus worden uitgelegd dat het aan de lidstaten staat om, met inachtneming van de door die richtlijn nagestreefde doelstelling van doorzichtigheid en de in die bepaling gestelde vereisten, de criteria vast te stellen aan de hand waarvan de in die bepaling bedoelde controle van de macro-economische omstandigheden moet plaatsvinden, op voorwaarde dat die criteria op objectieve en verifieerbare gegevens steunen.

In dit verband mogen de lidstaten rekening houden met uitsluitend de uitgaven voor geneesmiddelen of met andere macro-economische omstandigheden, zoals die van de farmaceutische industrie. Ook verzet artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/105 zich er niet tegen dat de in die bepaling voorziene jaarlijkse controle van de macro-economische omstandigheden wordt gebaseerd op een of meer algemene tendensen, zoals het financiële evenwicht van de nationale stelsels voor gezondheidszorg. Een andersluidende uitlegging zou immers een ingreep betekenen in de wijze van organisatie van het nationale socialezekerheidsbeleid van de lidstaten en zou het beleid van die staten inzake prijsstelling van geneesmiddelen in sterkere mate beïnvloeden dan noodzakelijk is ter waarborging van de doorzichtigheid in de zin van genoemde richtlijn.

(cf. punten 20-22, 24, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Europese Gemeenschappen – Instellingen – Recht van toegang van publiek tot documenten – Verordening nr. 1049/2001 – Uitzonderingen op recht van toegang tot documenten

(Art. 255 EG; verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 2, derde streepje; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 20)

Samenvatting

Ter rechtvaardiging van de weigering om toegang te verlenen tot een document waarvan om openbaarmaking is verzocht, volstaat het in beginsel niet dat het document een in artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, genoemde activiteit betreft. De betrokken instelling moet tevens uitleggen in welk opzicht de toegang tot dat document een concrete en daadwerkelijke ondermijning zou vormen van het belang dat wordt beschermd door een van de in dat artikel bepaalde uitzonderingen. De betrokken gemeenschapsinstelling mag zich in dit verband echter baseren op algemene vermoedens die gelden voor bepaalde categorieën documenten, daar vergelijkbare overwegingen van algemene aard kunnen gelden voor verzoeken om openbaarmaking met betrekking tot documenten van gelijke aard.

Voor controleprocedures inzake staatssteun kunnen dergelijke algemene vermoedens voortvloeien uit verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [88 EG] alsmede uit de rechtspraak betreffende het recht om de documenten van het administratieve dossier van de Commissie in te zien. Deze verordening, en in het bijzonder artikel 20 daarvan, voorziet niet in een recht op toegang tot de documenten van het administratieve dossier van de Commissie voor belanghebbenden, met uitzondering van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de verlening van de steun. Indien deze belanghebbenden in staat zouden zijn op basis van verordening nr. 1049/2001 toegang te krijgen tot de documenten van het administratieve dossier van de Commissie, zou immers afbreuk worden gedaan aan het stelsel van controle op staatssteun.

Voor de uitlegging van de uitzondering bedoeld in artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 moet dus rekening worden gehouden met de omstandigheid dat andere belanghebbenden dan de betrokken lidstaat in controleprocedures inzake staatssteun geen recht hebben om de documenten van het administratieve dossier van de Commissie in te zien, en moet derhalve worden aanvaard dat een algemeen vermoeden geldt dat openbaarmaking van de documenten van het administratieve dossier in beginsel zal leiden tot ondermijning van de bescherming van het doel van onderzoeken.

Dit algemene vermoeden sluit niet uit dat die belanghebbenden het recht hebben om aan te tonen dat een bepaald document waarvan openbaarmaking is gevraagd, niet onder dat vermoeden valt of dat er een hoger openbaar belang is dat openbaarmaking van het betrokken document gebiedt krachtens artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001.

(cf. punten 53‑56, 58, 61‑62)
Wanneer, in tegenstelling tot het socialezekerheidsstelsel van de bevoegde staat, het stelsel van de woonstaat van een hulpbehoevende die is verzekerd als gezinslid van een werknemer of een zelfstandige in de zin van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1386/2001, niet voorziet in de verlening van verstrekkingen in situaties van hulpbehoevendheid zoals die van deze persoon, vereisen de artikelen 19 of 22, lid 1, sub b, van deze verordening niet zonder meer dat deze prestaties buiten de bevoegde staat door of voor rekening van het bevoegde orgaan worden verleend.

De artikelen 19 en 22 van verordening nr. 1408/71 kunnen echter niet aldus worden uitgelegd dat in geval van woonplaats op het grondgebied van een andere lidstaat dan de bevoegde staat, de toegang van de sociaalverzekerde tot verstrekkingen uitsluitend wordt beheerst door de regeling van de woonstaat, zodat wanneer de wettelijke regeling van laatstbedoelde lidstaat niet voorziet in de toekenning van verstrekkingen ter dekking van het risico waarvoor het recht op dergelijke prestaties wordt opgeëist, deze bepalingen tot gevolg zouden hebben dat het bevoegde orgaan wordt belet dergelijke verstrekkingen toe te kennen. Door deze verordening in die zin te willen uitleggen, dat een lidstaat de werknemers en hun gezinsleden niet een ruimere bescherming mag bieden dan uit de toepassing van die verordening voortvloeit, zou men immers tegelijkertijd het doel van verordening nr. 1408/71 miskennen én zich buiten de doelstellingen en het kader van artikel 42 EG plaatsen.

(cf. punten 55-57, dictum 1)
Zaak C-482/07

AHP Manufacturing BV

tegen

Bureau voor de Industriële Eigendom

(verzoek van de Rechtbank ’s-Gravenhage om een prejudiciële beslissing)

„Octrooirecht — Farmaceutische specialiteiten — Verordeningen (EEG) nr. 1768/92 en (EG) nr. 1610/96 — Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen — Voorwaarden voor afgifte van certificaten aan twee of meer houders van basisoctrooien voor zelfde product — Precisering in verband met bestaan van aanhangige aanvragen”

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 3 september 2009 I ‐ 7297

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen

(Verordening nr. 1610/96 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 2; verordening nr. 1768/92 van de Raad, art. 3, sub c)

Artikel 3, sub c, van verordening nr. 1768/92 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen — volgens hetwelk het certificaat wordt afgegeven indien in de lidstaat waar de aanvraag wordt ingediend en op de datum van die aanvraag voor het product niet eerder een certificaat is verkregen — gelezen tegen de achtergrond van artikel 3, lid 2, tweede volzin, van verordening nr. 1610/96 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor gewasbeschermingsmiddelen — dat bepaalt dat wanneer voor hetzelfde product twee of meer aanvragen van twee of meer houders van verschillende octrooien aanhangig zijn, aan elk van deze octrooihouders een certificaat kan worden afgegeven — moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat een aanvullend beschermingscertificaat wordt verleend aan de houder van een basisoctrooi voor een product waarvoor op het moment van indiening van de aanvraag voor het certificaat reeds één of meer certificaten zijn verleend aan één of meer houders van één of meer andere basisoctrooien.

(cf. punt 43 en dictum)
Artikel 4, leden 1 en 2, van verordening nr. 1972/2003 betreffende de overgangsmaatregelen die voor het handelsverkeer van landbouwproducten moeten worden vastgesteld wegens de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, artikel 6, lid 3, van verordening nr. 60/2004 houdende overgangsmaatregelen in de sector suiker in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, en verordening nr. 832/2005 betreffende de bepaling van de overtollige hoeveelheid suiker, isoglucose en fructose voor Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, verzetten zich niet tegen een nationale maatregel volgens welke de overtollige voorraad van een marktdeelnemer wordt bepaald door de overdrachthoeveelheid, namelijk de met de factor 1,2 — die overeenstemt met de groei van de landbouwproductie in de betrokken lidstaat tijdens de hieronder vermelde periode — vermenigvuldigde gemiddelde voorraad van de marktdeelnemer op 1 mei van de vier voorgaande jaren, af te trekken van de voorraad die op 1 mei 2004 daadwerkelijk aanwezig was.

Verordening nr. 1972/2003 betreffende de overgangsmaatregelen die voor het handelsverkeer van landbouwproducten moeten worden vastgesteld wegens de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, verzet zich er niet tegen dat de totale voorraad waarover een marktdeelnemer op 1 mei 2004 beschikte, als overtollig wordt aangemerkt indien uit onderling overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat deze voorraad gelet op de activiteit van deze marktdeelnemer niet normaal is, maar om speculatieve redenen is gevormd teneinde voordeel te halen uit de gevolgen van de toetreding voor de landbouwprijzen.

Artikel 4 van verordening nr. 1972/2003 betreffende de overgangsmaatregelen die voor het handelsverkeer van landbouwproducten moeten worden vastgesteld wegens de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, en artikel 6 van verordening nr. 60/2004 houdende overgangsmaatregelen in de sector suiker in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, verzetten zich niet tegen een nationale maatregel op basis waarvan een marktdeelnemer die minder dan een jaar vóór 1 mei 2004 een activiteit is begonnen, moet bewijzen dat de omvang van de voorraad waarover hij op die datum beschikte, overeenkomt met de omvang van de voorraad die hij gewoonlijk kan produceren en verkopen of op andere wijze onder bezwarende titel of om niet kan overdragen of aanschaffen.

Er is geen enkel element waaruit kan worden afgeleid dat de algemene beginselen van gemeenschapsrecht of de doelstellingen van de aan de orde zijnde verordeningen worden geschonden door een dergelijke nationale maatregel wanneer de staat niet over relevante vergelijkingsgegevens beschikt omdat de aan de orde zijnde activiteit nieuw is.

(cf. punten 63-64, dictum 3)
Artikel 5, lid 2, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) moet aldus worden uitgelegd dat voor een ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk in de zin van die bepaling noch is vereist dat er sprake is van verwarringsgevaar, noch dat er gevaar bestaat dat dat onderscheidend vermogen of die reputatie wordt aangetast, of, meer algemeen, aan de houder ervan schade wordt berokkend. Het voordeel dat voortvloeit uit het gebruik door een derde van een teken dat overeenstemt met een bekend merk, wordt door die derde ongerechtvaardigd uit dat onderscheidend vermogen of die reputatie getrokken wanneer hij door dit gebruik in het kielzog van het bekende merk probeert te varen om te profiteren van de aantrekkingskracht, de reputatie en het prestige van dat merk, en om zonder financiële vergoeding profijt te halen uit de commerciële inspanning die de houder van het merk heeft geleverd om het imago van dit merk te creëren en te onderhouden.

Artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een ingeschreven merk gerechtigd is, een derde in vergelijkende reclame die niet voldoet aan alle voorwaarden voor geoorloofdheid genoemd in artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 84/450 inzake misleidende reclame en vergelijkende reclame, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/55, het gebruik te laten verbieden van een teken dat gelijk is aan dat merk en wordt gebruikt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor dat merk is ingeschreven, ook wanneer dat gebruik geen afbreuk kan doen aan de wezenlijke functie van het merk, die erin bestaat de herkomst van de waren of diensten aan te duiden, mits dat gebruik één van de overige functies van het merk aantast of kan aantasten.

Volgens artikel 5, lid 1, eerste zin, van richtlijn 89/104 geeft het ingeschreven merk de houder namelijk een uitsluitend recht. Ingevolge artikel 5, lid 1, sub a, van deze richtlijn staat dit uitsluitend recht de houder toe, iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economisch verkeer te verbieden wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven.

Het in artikel 5, lid 1, sub a, van richtlijn 89/104 bedoelde uitsluitende recht is verleend om de merkhouder de mogelijkheid te bieden, zijn specifieke belangen als houder van dat merk te beschermen, dat wil zeggen te verzekeren dat het merk zijn wezenlijke functies kan vervullen, en de uitoefening van dit recht moet derhalve beperkt blijven tot de gevallen waarin het gebruik van het teken door een derde de functies van het merk aantast of kan aantasten. Tot die functies behoren niet alleen de wezenlijke functie van het merk, de consument de herkomst van de waar of de dienst te waarborgen, maar ook de overige functies ervan, zoals met name die welke erin bestaat de kwaliteit van deze waar of deze dienst te garanderen, of de communicatie-, de investerings- en de reclamefunctie.

(cf. punten 57-58, 65, dictum 2)
Zaak C-509/07

Luigi Scarpelli

tegen

NEOS Banca SpA

(verzoek van het Tribunale di Bergamo om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 87/102/EEG — Bescherming van consument — Consumentenkrediet — Niet-uitvoering van verkoopovereenkomst”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 23 april 2009 I ‐ 3313

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van consument op gebied van consumentenkrediet – Richtlijn 87/102

(Richtlijn 87/102 van de Raad, art. 11, lid 2)

Artikel 11, lid 2, van richtlijn 87/102 betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet, moet aldus worden uitgelegd dat het bestaan van een overeenkomst tussen de kredietgever en de leverancier op grond waarvan een krediet aan klanten van deze leverancier uitsluitend door die kredietgever wordt verstrekt, geen noodzakelijke voorwaarde is voor het recht van die klanten om, wanneer de leverancier zijn verplichtingen niet nakomt, van de kredietgever de ontbinding van de kredietovereenkomst en de daaruit voortvloeiende terugbetaling van de aan de kredietgever betaalde bedragen te vorderen.

In een situatie waar de nationale wettelijke regeling die van toepassing is op contractuele verhoudingen, de consument de mogelijkheid biedt om van de kredietgever ontbinding van de kredietovereenkomst en terugbetaling van de reeds betaalde bedragen te vorderen, verlangt die richtlijn voor dergelijke vorderingen namelijk niet dat er sprake is van het exclusiviteitsbeding in kwestie. Daarentegen kan het noodzakelijk zijn dat aan een dergelijke voorwaarde wordt voldaan om andere rechten te doen gelden, waarin de nationale bepalingen op het gebied van contractuele verhoudingen niet voorzien, zoals het recht op vergoeding van de schade die is veroorzaakt door het verzuim van de leverancier van de betrokken goederen of de verrichter van de betrokken diensten.

De uitoefening van het recht van de consument om een vordering in te stellen tegen de kredietgever afhankelijk stellen van het bestaan van een exclusiviteitsbeding tussen deze kredietgever en de leverancier zou indruisen tegen de doelstelling van richtlijn 87/102, die in de eerste plaats erin bestaat, de consument als zwakste contractpartij te beschermen.

(cf. punten 29-31 en dictum)