ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
GEVOEGDE CONCLUSIES VAN DE ADVOCAAT-GENERAL LENZ VAN 11 JULI 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN FRANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - GRENSWAARDE VAN DE LUCHTKWALITEIT VOOR LOOD. - ZAAK C-13/90. - NIET-NAKOMING - LUCHTKWALITEITSNORMEN VOOR STIKSTOFDIOXYDE. - ZAAK C-14/90. - NIET-NAKOMING - GRENSWAARDEN EN RICHTWAARDEN VAN DE LUCHTKWALITEIT VOOR ZWAVELDIOXYDE EN ZWEVENDE DEELTJES. - ZAAK C-64/90.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-04327

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal C. O. Lenz heeft op 11 juli 1991 conclusie genomen. (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven te verklaren voor recht:

"Gelet op de in Frankrijk nog steeds bestaande rechtssituatie, rest er in de drie zaken die ons thans bezighouden, geen andere mogelijkheid dan zich aan te sluiten bij de stelling van de Commissie en vast te stellen, dat de Franse Republiek haar verplichtingen uit het EEG-Verdrag niet is nagekomen door niet binnen de gestelde termijnen alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om zich te voegen naar richtlijn 82/884/EEG van de Raad van 3 december 1982 betreffende een grenswaarde van de luchtkwaliteit voor lood, richtlijn 85/203/EEG van de Raad van 7 maart 1985 inzake luchtkwaliteitsnormen voor stikstofdioxyde, en richtlijn 80/779/EEG van de Raad van 15 juli 1980 betreffende grenswaarden en richtwaarden van de luchtkwaliteit voor zwaveldioxyde en zwevende deeltjes. Overeenkomstig de vordering van de Commissie dient de Franse Republiek voorts in de kosten te worden verwezen."

(*) Oorspronkelijke taal: Duits.
26.

In dit verband zij allereerst opgemerkt, dat in de aanmaningsbrief noch in het met redenen omkleed advies een uitdrukkelijke verwijzing naar en een beperking tot artikel 2, eerste streepje, is te vinden. In beide stukken is zeer algemeen sprake van richtlijn 80/778, waarvan de gestelde ontoereikende omzetting met voorbeelden en argumenten wordt gestaafd. Zo wordt in de aanmaningsbrief bij voorbeeld gezegd: „The Commission is of the opinion that the measures taken in the United Kingdom in order to implement Directive 80/778, namely those under the Water Act 1973, which provides that drinking water has to be ‚wholesome’ and the relevant circulars, are not sufficient for the following reasons: According to the information given by the United Kingdom authorities, there are more than 80000 private water supplies in the United Kingdom. (...) Private water suppliers are neither addressed by circulars nor are they under any obligation to follow the instructions laid down by them.”
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 22 februari 1989. - VERENIGD KONINKRIJK VAN GROOT-BRITTANNIE EN NOORD-IERLAND TEGEN RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ACTIEPROGRAMMA VOOR DE BEROEPSOPLEIDING VAN JONGEREN - BEROEP TOT NIETIGVERKLARING - RECHTSGRONDSLAG. - ZAAK 56/88.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 01615

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal J . Mischo heeft op 22 februari 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft geconcludeerd als volgt :

"Artikel 4, lid 1, EEG-Verdrag bepaalt : 'Iedere instelling handelt binnen de grenzen van de haar door dit Verdrag verleende bevoegdheden .' Waar artikel 128 de Raad niet de bevoegdheden heeft verleend die hij heeft willen uitoefenen met de vaststelling van besluit 85/569/EEG, dat enkel op dat artikel is gebaseerd, heeft die instelling de grenzen van haar bevoegdheden overschreden . Derhalve moet dat besluit worden nietigverklaard met verwijzing van de Raad in de kosten . De Commissie, die in de zaak heeft geïntervenieerd ter ondersteuning van de conclusies van de Raad, moet haar eigen kosten dragen ."

(*) Oorspronkelijke taal : Frans .
Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 14 december 1988. - MALCOLM BEVAN TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - AMBTENAREN - BEOORDELING - BEVORDERING - SCHADEVORDERING. - ZAAK 140/87.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 00701

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal Tesauro heeft op 14 december 1988 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven :

- het beoordelingsrapport van verzoeker over het tijdvak van 1 juli 1983 tot 30 juni 1985 nietig te verklaren, wegens onbevoegdheid van de opstellers van het rapport;

- het beroep te verwerpen voor het overige;

- de Commissie te veroordelen in een derde van verzoekers kosten .

(*) Oorspronkelijke taal : Italiaans .
31.

Tot staving van deze zienswijze, kan met de instellingen worden verwezen naar het arrest van het Hof in zaak 11/70, Internationale Handelsgesellschaft. Onder verwijzing naar verordening nr. 120/67 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector granen, heeft het Hof overwogen, dat de aan de afgifte van in- of uitvoercertificaten gekoppelde waarborgregeling dient te verzekeren dat zowel de Gemeenschap als de Lid-Staten „zo nauwkeurig mogelijk kennis dragen van de voorgenomen transacties... (kennis die) onontbeerlijk (is) ... om een verantwoord gebruik te maken van de... middelen... zoals... vrijwaringsmaatregelen”. ( 38 ) Het Hof concludeert hieruit dat „het... van belang is dat de bevoegde gezagsorganen niet slechts de beschikking hebben over statistische gegevens betreffende de marktsituatie, doch ook over nauwkeurige prognoses voor de in- en uitvoer” en dat, gelet op de aan de nationale autoriteiten opgelegde verplichting om de certificaten te verstrekken, „een prognose geen enkele betekenis zou hebben indien de certificaten voor de houders niet de verplichting zouden medebrengen zich naar dezelve te gedragen” en verder, dat „aan deze verplichting wederom geen feitelijk gezag zou toekomen wanneer haar naleving niet door passende middelen ware verzekerd”. Erop wijzend dat het waarborgstelsel „het voordeel biedt zowel eenvoudig als efficiënt te zijn”, overweegt het Hof „dat door een regeling... volgens welke alleen opgave van gerealiseerde exporten en niet-gebruikte certificaten behoeft te worden gedaan, uit hoofde van haar retrospectieve aard en bij gebreke van enigerlei garantie ten aanzien van haar toepassing, aan de bevoegde gezagsorganen geen betrouwbare gegevens nopens de ontwikkeling van het handelsverkeer kunnen worden verschaft”. ( 39 ) Het Hof heeft daaruit geconcludeerd dat, gelet op het beoogde doel, namelijk „de bevoegde gezagsorganen in staat te stellen tot een zo efficiënt mogelijk interventiebeleid op de graanmarkt”, een dergelijk stelsel „een noodzakelijk en tevens passend middel is”. ( 40 ) Dę context waarin deze uitspraak is gedaan, verschilt weliswaar van die in de onderhavige zaak, doch de analyse die het Hof daar heeft verricht en de wijze waarop het dit heeft gedaan kunnen mijns inziens zonder meer worden aangewend voor de beoordeling van de in geding zijnde toezichtsregeling. De voornaamste toezichtsmiddelen zijn nagenoeg gelijk aan die in voornoemde zaak, maar bovendien zijn zij in wezen met hetzelfde doel vastgesteld, te weten het verlenen van volledige werking aan vrijwaringsregels door middel van zo actueel mogelijke gegevens betreffende het handelsverkeer.
GEVOEGDE CONCLUSIES VAN DE ADVOCAAT-GENERAL LENZ VAN 1 APRIL 1987. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - NIET-OMZETTING IN NATIONAAL RECHT VAN RICHTLIJN NR. 83/183 VAN DE RAAD - BELASTINGVRIJSTELLINGEN BIJ DEFINITIEVE INVOER UIT EEN LID-STAAT VAN PERSOONLIJKE GOEDEREN DOOR PARTICULIEREN. - ZAAK 124/86.



Jurisprudentie 1987 bladzijde 04661



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . Mijn conclusie in de twee niet-nakomingszaken waarmee het Hof zich zojuist heeft beziggehouden, kan zeer kort zijn .

2 . De Commissie van de Europese Gemeenschappen, verzoekster, vraagt het Hof in wezen, vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, verweerster, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen voor het volgen van richtlijnen*83/181/EEG en 83/183/EEG van de Raad van 28*maart 1983 ( 1 ), de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, en verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure .

3 . Verweerster heeft de haar telastgelegde inbreuken niet ontkend en evenmin uitdrukkelijke conclusies geformuleerd . Zij heeft enkel opgemerkt, dat sommige bepalingen van de richtlijnen, zij het met andere modaliteiten en termijnen, reeds in het Italiaanse recht van toepassing zijn . Verder heeft zij gewezen op de - tot op heden vergeefse - pogingen om de richtlijnen nog vóór de mondelinge behandeling in nationaal recht om te zetten .

4 . Ingevolge artikel*93 van richtlijn*83/181/EEG en artikel*12 van richtlijn *83/183/EEG waren de Lid-Staten verplicht uiterlijk op 1*juli*1984, respectievelijk 1*januari*1984, de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden om aan deze richtlijnen te voldoen . Vaststaat, dat verweerster deze verplichting niet is nagekomen .

5 . Mitsdien geef ik het Hof in overweging beide verzoeken toe te wijzen en verweerster te veroordelen in de kosten van de procedure .

(*)* Vertaald uit het Duits .

( 1)*Richtlijn*83/181/EEG van de Raad van 28*maart*1983 houdende bepaling van de werkingssfeer van artikel*14, lid*1, sub*d, van richtlijn*77/388/EEG met betrekking tot de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor de definitieve invoer van bepaalde goederen ( PB*1983, L*105, blz.*38 ); richtlijn*83/183/EEG van de Raad van 28maart*1983 betreffende de belastingvrijstellingen bij definitieve invoer uit een Lid-Staat van persoonlijke goederen door particulieren ( PB*1983, L*105, blz.*64 ).
Zou dit als een zelfstandige vordering zijn bedoeld, dan kunnen ook hiertegen ernstige bezwaren worden aangevoerd. Strikt genomen impliceert deze vordering immers, dat verzoekers sollicitatie eigenlijk aanvaard had moeten worden en dat hij op de vacante post had moeten worden aangesteld. Voor een dergelijke vaststelling in het kader van een bevorderingsprocedure om te voorzien in een vacature, leent een gerechtelijke procedure zich echter in principe niet. Ingevolge artikel 45 Ambtenarenstatuut beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een beoordelingsvrijheid en mag het Hof zijn beoordeling zeker niet in de plaats stellen van die van de administratie. Ik verwijs hier naar de arresten van 19 maart 1964 (zaak 27/63, Raponi, Jurispr. 1964, blz. 263), 30 oktober 1974 (zaak 188/73, Grassi, Jurispr. 1974, blz. 1099), 3 december 1981 (zaak 280/80, Bakke-d'Aloya, Jurispr. 1981, blz. 2887) en 23 januari 1986 (zaak 173/84, Rasmussen, Jurispr. 1986, blz. 197), waarin op de ruime discretionaire bevoegdheid van de administratie in het kader van artikel 45 Ambtenarenstatuut wordt gewezen, en naar het arrest van 1 juli 1976 (zaak 62/75, De Wind, Jurispr. 1976, blz. 1167), waarin werd beklemtoond dat het tot aanstelling bevoegd gezag de juiste methode moet kiezen voor de vergelijking van de verdiensten in de zin van artikel 45 Ambtenarenstatuut. Ten slotte verwijs ik nog in het bijzonder naar het arrest van 21 april 1983 (zaak 282/81, Ragusa, Jurispr. 1983, blz. 1245), waarin het Hof uitdrukkelijk verklaarde, dat het in een bevorderingsprocedure zijn beoordeling van de kwalificaties van de kandidaten niet in de plaats kan stellen van de beoordeling van het tot aanstelling bevoegd gezag.

Daar verzoeker niet overtuigend heeft aangetoond dat de beoordelingsvrijheid van het tot aanstelling bevoegd gezag in casu zo beperkt was, dat het enkel maar verzoeker had kunnen bevorderen en op de vacante post aanstellen, moet zijn tweede vordering inderdaad als niet-ontvankelijk worden aangemerkt.
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL

SIR GORDON SLYNN

van 9 juli 1986 ( *1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Op 10 november 1981 heeft het Hof uitspraak gedaan in de zaken 28 en 29/81, beide Commissie tegen Italië (Jurispr. 1981, blz. 2577 resp. 2585). In de eerste zaak stelde het Hof vast, dat de Italiaanse Republiek de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet was nagekomen door geen uitvoering te geven aan richtlijn nr. 74/561 van de Raad inzake de toegang tot het beroep van ondernemer van nationaal en internationaal goederenvervoer over de weg (PB 1974, L 308, blz. 18), en in de tweede zaak, door geen uitvoering te geven aan richtlijn nr. 74/562 van de Raad inzake de toegang tot het beroep van ondernemer van nationaal en internationaal personenvervoer over de weg (PB 1974, L 308, blz. 23).

Twee jaar later, na herhaalde pogingen om erachter te komen of Italië iets had ondernomen om de arresten van het Hof uit te voeren, leidde de Commissie de procedure van artikel 169 EEG-Verdrag in. Toen nergens uit bleek dat de arresten van het Hof waren uitgevoerd, heeft zij op 22 mei 1985 het onderhavige beroep ingesteld, ten einde te doen vaststellen dat de Italiaanse Republiek de ingevolge artikel 171 EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Uit het verweerschrift van de Italiaanse Republiek en een brief van 3 mei 1986, waarmee zij antwoordde op een vraag van het Hof, blijkt dat een ontwerp van wet ter uitvoering van richtlijn nr. 74/561 tijdens een vorige legislatuur in behandeling was genomen, maar dat het parlement was ontbonden voordat die wet was goedgekeurd, en dat op dat moment twee voorstellen bij het parlement in behandeling waren; ook was er een ontwerp van wet ter uitvoering van richtlijn nr. 74/562 in behandeling.

Hoewel er enige vooruitgang is geboekt en het ontwerp nu bij de Senaat ligt, is die wetgeving ook nu nog niet vastgesteld.

Dit is een duidelijke zaak: na bijna vijf jaar is de Italiaanse Republiek helaas nog steeds in verzuim met de uitvoering van de arresten van het Hof. Het spreekt voor zich, dat hier moet worden vastgesteld dat de Italiaanse Republiek artikel 171 EEG-Verdrag heeft geschonden door niet in overeenstemming met 's Hofs arresten de richtlijnen nrs. 74/561 en 74/562 van de Raad uit te voeren. De Italiaanse Republiek moet worden verwezen in de kosten van de Commissie.

( *1 ) Vertaald uit het Engels.
Hans Röser, die de Duitse nationaliteit heeft, is eigenaar van wijnkelders te Kitzingen, een plaats die, in de zin van artikel 32 van verordening nr. 337/79, in wijnbouwzone A ligt. Hier verrijkte hij in september 1982 1659 liter gedeeltelijk gegiste most van in Italië (wijnbouwzone C II) geoogste druiven, om die als „Federweisser” in de handel te brengen. Deze drank, die in de weken na de wijnoogst in niet-gesloten flessen wordt verkocht, wordt onmiddellijk gedronken; wanneer het gistingsproces zou voortgaan, zou hij echter overgaan in wijn of, indien van bepaalde wijnstokrassen afkomstig, in wijn die tot tafelwijn kan worden verwerkt.

Röser, aan wie overtreding van genoemde bepalingen ten laste is gelegd, betoogde voor het Amtsgericht Würzburg, dat artikel 36 letterlijk moet worden uitgelegd: het zou derhalve slechts van toepassing zijn wanneer de basis- en halfprodukten worden verwerkt tot tafelwijn; het zou niet gelden wanneer, zoals in het geval van „Federweisser”, de verwerking overeenkomstig de beoogde handelsbestemming van het produkt in een eerder stadium eindigt. Het Amtsgericht ontsloeg verdachte van rechtsvervolging (27.10.1983). Uit de tekst van de bepaling, zo merkte het op, blijkt niet duidelijk of deze alleen van toepassing is op de verwerking tot wijn of ook op de bereiding van een drank die naar zijn aard als halfprodukt van de wijnbereiding aan de verbruiker wordt verkocht.

Het Bayerische Oberste Landesgericht, waarbij door het openbaar ministerie hoger beroep werd ingesteld, bestreed de aannemelijkheid van verdachtes uitlegging niet, maar verklaarde de voorkeur te geven aan de tegenovergestelde opvatting, namelijk dat artikel 36 van toepassing is ongeacht of de verwerking van de druiven in het stadium van halfprodukt dan wel in dat van eindprodukt eindigt. In zijn verwijzingsbeschikking overweegt het, dat „Federweisser” als gedeeltelijk gegiste druivemost verwerkt kan worden tot tafelwijn of tot wijn die tot tafelwijn kan worden verwerkt, en dat er dus moeilijk een scherpe grens valt te trekken tussen voor verkoop bedoelde dranken en produkten die voor het verdere wijnbereidingsproces zijn bestemd. Ook het doel van de regeling, een betere controle in het oogstgebied van de druiven en het streven naar een produktie zo dicht mogelijk bij de plaats van herkomst, zou aan een restrictieve uitlegging in de weg staan.

Het probleem bleef dus onopgelost. Het Oberste Landesgericht heeft daarom de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende vraag voorgelegd: „Moet artikel 36, lid 1, eerste alinea, eerste zin, van verordening (EEG) nr. 337/79 aldus worden uitgelegd, dat verhoging van het natuurlijke alcohol-volumegehalte bij de verwerking van gedeeltelijk gegiste druivemost slechts mag geschieden in de wijnbouwzone waar de gebruikte verse druiven zijn geoogst, ook indien deze druivemost niet bestemd is om te worden verwerkt tot wijn die tot tafelwijn kan worden verwerkt, of tot tafelwijn, maar om als ‚Federweisser’ aan de eindverbruikers te worden verkocht.”
Deze bepalingen hebben aanleiding gegeven tot een verschil van mening over het begrip „het geschikte station van uitlading dat het dichtst bij de losplaats van de goederen is gelegen.”

De Italiaanse autoriteiten blijven namelijk vervoervergunningen eisen voor de binnenkomst van alle voertuigen die vanuit de Bondsrepubliek Duitsland per spoor richting Italië worden vervoerd en in Lugano worden uitgeladen, zulks op grond dat de richtlijn niet van toepassing zou zijn op gecombineerd rail/wegvervoer waarbij het station van uitlading niet gelegen is op het grondgebied van de Gemeenschap, maar in een derde land, in casu Zwitserland. De Commissie daarentegen meent, dat het station van uitlading zeer wel in een derde land gelegen kan zijn wanneer de plaats van levering van de goederen zich in een Lid-Staat bevindt. Tussen partijen is overigens niet betwist, dat Lugano in feite het station van uitlading is dat het dichtst bij de plaatsen in het uiterste noorden van Italië is gelegen, want het ligt dichter bij deze plaatsen dan Milaan.

Het gaat in deze zaak dus enkel om de vraag, of het in overeenstemming is met richtlijn nr. 75/130 wanneer Italië vervoervergunningen blijft verlangen bij de binnenkomst van voertuigen die, na op een station in een derde land te zijn uitgeladen, over de weg naar een in die Lid-Staat gelegen losplaats rijden.

Laten wij de argumenten van partijen eens nader bezien.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

C. O. LENZ

van 4 juli 1985 ( *1 )

Mijnheer de President,

mijne beren Rechters,

De zaak, waarvan het Hof vandaag kennis heeft te nemen, betreft opnieuw de Franse regeling inzake prijsbinding bij boeken. De inhoud van deze regeling is het Hof bekend en werd reeds uiteengezet in het arrest van 10 januari 1985 (zaak 229/83, Leclerc, Jurispr. 1985, blz. 17), gewezen op een prejudicieel verzoek van de Cour d'appel te Poitiers.

De rechtsvragen in het thans te beslechten geschil, voorgelegd door het Tribunal de grande instance te Nantes, zijn geheel identiek met die in zaak 229/83. Ook de formulering van de prejudiciële vraag en de door partijen, de regering van de Franse Republiek en de Commissie ingediende opmerkingen zijn identiek.

Er werd dus geen nieuw juridisch standpunt voorgedragen dat het Hof ertoe zou kunnen brengen zijn bestaande rechtspraak te wijzigen.

Mitsdien geef ik het Hof in overweging, overeenkomstig zijn gevestigde praktijk (zie het arrest in zaak 179/83, Industriebond FNV, Jurispr. 1985, blz. 514), het dictum van het arrest in zaak 229/83 weer te geven en voor de motivering te verwijzen naar bedoeld arrest, waarvan de tekst bij het arrest in zaak 299/83 moet worden gevoegd.

( *1 ) Vertaald uit het Duits.
Tot 1981 is deze laatste zin over het algemeen zeer vrij uitgelegd met name ten gunste van echtgenoten en kinderen van ambtenaren van de Gemeenschap die op hun beurt door een van de gemeenschapsinstellingen waren aangeworven.

Wat meer in het bijzonder de echtgenoten betreft hadden de betrokken hoofden van de betrokken administraties tijdens hun drieënzeventigste vergadering van 21 mei 1973 er nota van genomen dat volgens de Commissie,

„de periode gedurende welke de echtgenote in het land van aanstelling heeft verbleven om bij haar echtgenoot te wonen bij de beslissing over toekenning van de ontheemdingstoelage niet in aanmerking dient te worden genomen.” (127e vergadering van de administratie van 21 maart 1980, conclusie 45/80 — document nr. RCA/127.)

In de loop van hun 127e vergadering van 21 maart 1980 hebben zij deze uitlegging bevestigd, door zich op het standpunt te stellen,

„dat het bepaalde in artikel 4, lid 1, sub a, tweede streepje, van bijlage VII, betreffende de voorwaarden inzake de woonplaats, eveneens geldt voor degene die zelf geen beroepsbezigheden uitoefent en wiens verblijf in een bepaald land slechts een gevolg is van het feit dat de echtgenoot in dat land diensten verricht voor een staat of een internationale organisatie” (aangehaalde document).

Dit was het geval toen Claudia De Angelis op 1 december 1982 door de Commissie te Brussel werd aangeworven; zij woonde sedert 1970 in deze stad waarnaar zij haar echtgenoot was gevolgd, die in dienst was getreden bij dezelfde instelling.

Zij kreeg evenwel geen ontheemdingstoelage. In verband met de kritiek in een door de Rekenkamer op 4 februari 1982 aangenomen verslag hadden de betrokken instellingen hun vroegere liberale praktijk beperkt; van deze vroegere praktijk had de Rekenkamer verklaard dat deze kon worden gezien

„en verruiming van de derogane in artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut, welke verruiming rechtens alleen via een Statuutwijziging mogelijk zou zijn. (Speciaal verslag van de Rekenkamer betreffende de ontheemdingstoelagen en de toelage voor verblijf in het buitenland, aangenomen op 4 februari 1982, gedateerd op 6 april 1982, blz. 30, punt 67.)