ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
13

De verwijzende rechter benadrukt dat de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Polen) artikel 358 van de wet van 23 april 1964 houdende het burgerlijk wetboek, in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, heeft uitgelegd in zijn arrest van 16 mei 2012 in de zaak III CSK 273/11. Hij zet uiteen dat de in die zaak aan de orde zijnde vordering in een vreemde valuta was gesteld en dat de partijen het oneens waren over de vraag of de omrekening van de vordering in Poolse zloty’s (PLN) aanvaardbaar was. Aangezien de schuldenaar er niet voor had gekozen om het verschuldigde bedrag in Poolse valuta te voldoen en de partijen hierover geen overeenstemming hadden bereikt, heeft de Sąd Najwyższy geoordeeld dat de schuldeiser alleen betaling in buitenlandse valuta kon eisen. Volgens de hoogste rechter komt de valutakeuze uitsluitend toe aan de schuldenaar, zowel bij tijdige nakoming van de betalingsverplichting als bij niet-tijdige nakoming of verzuim. Wanneer de schuldenaar in gebreke blijft bij de nakoming van een verbintenis waarvan het voorwerp bestaat in de betaling van een in vreemde valuta luidende geldsom, is de schuldeiser alleen gerechtigd om de toe te passen wisselkoers te kiezen. Voorts is de schuldeiser alleen daartoe gerechtigd als de schuldenaar de Poolse valuta heeft gekozen.
5

Artikel 2 van die richtlijn bepaalt: „In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. ‚milieuschade’: a) schade aan beschermde soorten en natuurlijke habitats, dat wil zeggen elke vorm van schade die aanmerkelijke negatieve effecten heeft op het bereiken of handhaven van de gunstige staat van instandhouding van deze soorten of habitats. Of schade aanmerkelijk is, wordt bepaald aan de hand van de referentietoestand, rekening houdend met de criteria van bijlage I. Schade aan beschermde soorten en natuurlijke habitats omvat niet de vooraf vastgestelde negatieve effecten van handelingen van een exploitant waarvoor de betrokken instanties uitdrukkelijk toestemming hebben gegeven in overeenstemming met bepalingen ter uitvoering van artikel 6, leden 3 en 4, of artikel 16 van richtlijn [92/43], dan wel artikel 9 van richtlijn [79/409], of, in het geval van niet onder het Gemeenschapsrecht vallende habitats en soorten, in overeenstemming met gelijkwaardige bepalingen van de nationale wetgeving betreffende natuurbehoud; [...] [...] 3. ‚beschermde soorten en natuurlijke habitats’: a) de soorten genoemd in bijlage I of bedoeld in artikel 4, lid 2, van richtlijn [79/409], of in de bijlagen II en IV van richtlijn [92/43]; b) de habitats van de soorten genoemd in bijlage I of bedoeld in artikel 4, lid 2, van richtlijn [79/409] of genoemd in bijlage II van richtlijn [92/43], de natuurlijke habitats genoemd in bijlage I van richtlijn [92/43] en de voortplantings- of rustplaatsen genoemd in bijlage IV van richtlijn [92/43]; en c) indien een lidstaat zulks bepaalt, niet in die bijlagen genoemde habitats of soorten die die lidstaat aanwijst voor doeleinden welke overeenkomen met de doeleinden van die twee richtlijnen; [...] 6. ‚exploitant’: particuliere of openbare natuurlijke persoon of rechtspersoon die de beroepsactiviteit verricht of regelt, of, als dit in de nationale wetgeving is bepaald, aan wie een doorslaggevende economische zeggenschap over het technisch functioneren van een dergelijke activiteit is overgedragen, met inbegrip van de houder van een vergunning of toelating voor het verrichten van een dergelijke activiteit of de persoon die een dergelijke activiteit laat registreren of er kennisgeving van doet; 7. ‚beroepsactiviteit’: een in het kader van een economische activiteit, een bedrijf of een onderneming verrichte activiteit, ongeacht het particuliere, openbare, winstgevende of niet-winstgevende karakter daarvan; [...]”
In artikel 185 van de btw-richtlijn staat te lezen:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
49

Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 5, lid 3, van verordening nr. 261/2004, gelezen in het licht van overweging 14 ervan, aldus moet worden uitgelegd dat de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, om vrijgesteld te worden van haar verplichting tot compensatie van de passagiers in geval van langdurige vertraging of annulering van een vlucht, zich kan beroepen op een „buitengewone omstandigheid” waardoor niet de geannuleerde of vertraagde vlucht is getroffen, maar een eerdere vlucht die zijzelf met hetzelfde luchtvaartuig had uitgevoerd.
10

Artikel 28 van het personeelsreglement van Satcen heeft als opschrift „Verzoeken” en is opgenomen in hoofdstuk VIII, dat als opschrift „Beroep en commissie van beroep” heeft. In dit artikel is het volgende bepaald: „1. Iedere in dit personeelsreglement bedoelde persoon kan bij de directeur een verzoek indienen om jegens hem een besluit te nemen in aangelegenheden die in dit personeelsreglement aan de orde komen. De directeur brengt zijn met redenen omklede besluit binnen twee maanden na de indiening van dit verzoek ter kennis van de betrokkene. Is bij het verstrijken van deze termijn geen antwoord op het verzoek ontvangen, dan geldt dit als een stilzwijgend besluit tot afwijzing, waartegen een klacht als bedoeld in de volgende leden kan worden ingediend. 2. Iedere in dit personeelsreglement bedoelde persoon kan bij de directeur een klacht indienen tegen een besluit waardoor hij zich bezwaard acht, hetzij omdat de directeur een besluit heeft genomen, dan wel omdat hij een, bij dit personeelsreglement verplichte maatregel niet heeft genomen. De klacht moet binnen een termijn van drie maanden worden ingediend. [...] [...] 5. Wanneer het eerste middel tot beroep (beroep ad hoc) is uitgeput, staat het een functionaris vrij om beroep in te stellen voor de Commissie van beroep van [Satcen]. De samenstelling, werking en procedures van deze instantie worden beschreven in bijlage X. 6. De uitspraken van de Commissie van beroep zijn voor beide partijen bindend. Er kan geen beroep tegen worden ingesteld. a) De commissie kan de betwiste beslissing nietig verklaren of bevestigen. b) Daarbij kan de commissie tevens [Satcen] veroordelen tot vergoeding van de reële schade die door de functionaris is geleden sedert de dag waarop de nietig verklaarde beslissing is ingegaan. c) Voorts kan zij besluiten dat [Satcen] tot een door de commissie bepaald maximum de door eiser gemaakte gemotiveerde kosten en de door de gehoorde getuigen gemaakte vervoers‑ en verblijfskosten vergoedt. Deze kosten worden berekend aan de hand van de bepalingen van artikel 18 en van bijlage VII van dit reglement.”
40

Gelet op een en ander moet op de gestelde vragen worden geantwoord dat artikel 6, lid 1, onder c), van richtlijn 2011/83 aldus moet worden uitgelegd dat in een situatie waarin het telefoonnummer van een handelaar op zijn website zodanig verschijnt dat het in de ogen van een gemiddelde consument, te weten een normaal geïnformeerde, redelijk omzichtige en oplettende consument, suggereert dat deze handelaar dat telefoonnummer gebruikt voor zijn contacten met de consument, dit telefoonnummer moet worden geacht „beschikbaar” te zijn in de zin van deze bepaling. In een dergelijk geval moet artikel 6, lid 1, onder c) en h), en lid 4, van deze richtlijn, gelezen in samenhang met bijlage I, deel A, bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de handelaar die de consument, voordat deze door een overeenkomst op afstand of een buiten verkoopruimten gesloten overeenkomst is gebonden, de informatie inzake de modaliteiten voor de uitoefening van het herroepingsrecht verstrekt met gebruikmaking van de modelinstructies vermeld in die bijlage I, deel A, verplicht is om dit telefoonnummer in die instructies te vermelden zodat deze consument hem in voorkomend geval zijn beslissing om gebruik te maken van dat recht kan meedelen via dat nummer.
43

Dit is het geval wanneer de belastingplichtige zelf zich schuldig maakt aan belastingfraude, maar dit geldt ook wanneer de belastingplichtige wist of had moeten weten dat hij met zijn aankoop deelnam aan een handeling die onderdeel was van btw-fraude. De belastingplichtige kan het recht op aftrek slechts worden geweigerd op voorwaarde dat op basis van objectieve gegevens vaststaat dat die belastingplichtige, aan wie de goederen of diensten waarvoor aanspraak op het recht op aftrek wordt gemaakt, zijn geleverd of verricht, wist of had moeten weten dat hij door de aankoop van deze goederen of diensten deelnam aan een handeling die onderdeel was van btw-fraude door de leverancier of een andere ondernemer die in een eerder of later stadium van de toeleveringsketen actief was (arrest van 16 oktober 2019, Glencore Agriculture Hungary, C‑189/18, EU:C:2019:861, punt 35).
35

In casu blijkt uit het verzoek om een prejudiciële beslissing dat de Corte suprema di cassazione rechtspraak heeft ontwikkeld die de consument meer bescherming beoogt te bieden door de werkingssfeer van de in richtlijn 93/13 vastgelegde bescherming uit te breiden tot een rechtssubject als de condominio in het Italiaanse recht, die volgens het nationale recht geen natuurlijke persoon is.
14

In de derde en laatste plaats moet worden opgemerkt dat uit het dossier waarover het Hof beschikt, blijkt dat artikel 18 en artikel 19, lid 2, van het Italiaans-Portugees verdrag, die in gelijke bewoordingen zijn geformuleerd als de overeenkomstige bepalingen in de versie van 2014 van het modelverdrag betreffende belastingen naar het inkomen en naar het vermogen, dat is opgesteld door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), tot doel hebben om de fiscale bevoegdheid inzake pensioenen te verdelen tussen de Italiaanse Republiek en de Portugese Republiek, en in dat verband aanknopingsfactoren vaststellen die verschillen naargelang de belastingplichtigen in de particuliere of in de publieke sector hebben gewerkt. Voor die laatste categorie belastingplichtigen geldt dat zij in beginsel worden belast in de staat die het pensioen uitbetaalt tenzij zij de nationaliteit hebben van de andere verdragsluitende staat, waar zij verblijven.
13

§ 53a van het Niederlassungs‑ und Aufenthaltsgesetz (wet inzake vestiging en verblijf, BGBl. I, 100/2005), in de versie die van toepassing is op het hoofdgeding, bepaalt in de leden 1 en 3: „(1) Een burger van de [Europese Economische Ruimte (EER)] die een Unierechtelijk verblijfsrecht heeft (§§ 51 en 52), verwerft ongeacht of hij aan de voorwaarden van § 51 of § 52 blijft voldoen, na vijf jaar legaal en ononderbroken verblijf op het federale grondgebied, het duurzame verblijfsrecht. Aan de betrokkene dient op zijn verzoek na verificatie van de verblijfsduur onverwijld een document ter staving van zijn duurzame verblijf te worden verstrekt. […] (3) In afwijking van lid 1 verwerft een burger van de EER als bedoeld in § 51, lid 1, punt 1, nog voordat de periode van vijf jaar is verstreken, het duurzame verblijfsrecht indien hij 1. op het tijdstip waarop hij zijn werkzaamheid staakt, de normale pensioenleeftijd heeft bereikt of een werknemer is die zijn werkzaamheid staakt ten gevolge van vervroegde uittreding, mits hij op het federale grondgebied ten minste gedurende de laatste twaalf maanden werkzaam is geweest en er meer dan drie jaar ononderbroken heeft verbleven; 2. sinds ten minste twee jaar ononderbroken op het federale grondgebied heeft verbleven en zijn werkzaamheid staakt ten gevolge van blijvende arbeidsongeschiktheid, waarbij de voorwaarde inzake de duur van het verblijf niet van toepassing is wanneer de arbeidsongeschiktheid het gevolg is van een arbeidsongeval of een beroepsziekte waardoor recht ontstaat op een uitkering die geheel of ten dele ten laste komt van een Oostenrijks pensioenverzekeringsorgaan, of 3. op het federale grondgebied drie jaar ononderbroken werkzaam is geweest en heeft verbleven, en vervolgens in een andere lidstaat van de Europese Unie een werkzaamheid uitoefent, waarbij hij zijn woning op het federale grondgebied aanhoudt en er in beginsel ten minste eenmaal per week terugkeert; Voor de verwerving van het in de leden 1en 2 bedoelde recht worden de tijdvakken van werkzaamheid in een andere lidstaat van de Europese Unie aangemerkt als op het federale grondgebied vervulde tijdvakken van werkzaamheid. […]”
71

Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Ingevolge artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen voor zover dit is gevorderd.
In § 105 StPO wordt het volgende vermeld:

„(1) De rechter moet beslissen over verzoeken tot oplegging en verlenging van de voorlopige hechtenis alsook over de goedkeuring van bepaalde andere dwangmaatregelen. Aan de uitvoering van een door hem goedgekeurde maatregel (§ 101, lid 3) verbindt de rechter een termijn, waarna de goedkeuring, indien deze niet wordt benut, buiten werking treedt. Wanneer op grond van § 169 de signalering met het oog op aanhouding is bevolen, wordt in de termijn de geldigheidsduur van de signalering niet meegerekend, het openbaar ministerie dient echter ten minste eenmaal per jaar te controleren of nog aan de voorwaarden voor aanhouding wordt voldaan.

(2) Indien dit voor de beslissing over een verzoek krachtens lid 1 om juridische of feitelijke redenen noodzakelijk is, kan de rechter nader onderzoek door de recherche gelasten of ambtshalve uitvoeren. Ook kunnen van het openbaar ministerie en de recherche feitelijke informatie uit de dossiers en het toezenden van een verslag over de uitvoering van de goedgekeurde maatregel en het verloop van het onderzoek worden verlangd. Na oplegging van voorlopige hechtenis kan de rechter gelasten dat kopieën van de in § 52, lid 2, punten 2 en 3, genoemde documenten ook in het vervolg aan hem worden toegezonden.”
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 2013/59/Euratom van de Raad van 5 december 2013 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming tegen de gevaren verbonden aan de blootstelling aan ioniserende straling, en houdende intrekking van de richtlijnen 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom en 2003/122/Euratom, en door de Europese Commissie niet in kennis te stellen van de tekst van de bepalingen van nationaal recht die in voorkomend geval zijn vastgesteld op het onder deze richtlijn vallende gebied, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 106, leden 1 en 3, van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
4)

Het door Espírito Santo Financial Group SA, in liquidatie, ingestelde beroep tot nietigverklaring wordt verworpen voor zover het ertoe strekt het besluit van de Europese Centrale Bank (ECB) van 31 augustus 2016 houdende gedeeltelijke weigering van toegang tot bepaalde documenten betreffende het besluit van de ECB van 1 augustus 2014 met betrekking tot Banco Espírito Santo SA nietig te verklaren voor zover de ECB bij dit besluit heeft geweigerd om haar toegang te verlenen tot het kredietbedrag dat is vermeld in de uittreksels van de notulen waarin het besluit van de raad van bestuur van de ECB van 28 juli 2014 is vastgelegd.
34

In dit verband moet worden opgemerkt dat de bepalingen van richtlijn 2004/25 voorschriften bevatten voor de berekening van de drempelwaarde waarboven een natuurlijke persoon of rechtspersoon met een belangrijke deelneming in een vennootschap een openbaar overnamebod moet uitbrengen om de minderheidsaandeelhouders van die vennootschap te beschermen. Deze bepalingen stellen met betrekking tot de samenvoeging van indirecte deelnemingen strengere vereisten dan die welke gelden voor de berekening van de drempelwaarden voor belangrijke deelnemingen waarboven de verwerving of overdracht van dergelijke deelnemingen krachtens richtlijn 2004/109 moet worden bekendgemaakt. Overeenkomstig artikel 5, lid 1, van richtlijn 2004/25 wordt bij deze berekening immers rekening gehouden met deelnemingen van „in onderling overleg handelende personen” in de zin van artikel 2, lid 1, onder d), van deze richtlijn. Dit begrip omvat „de natuurlijke of rechtspersonen die met de bieder of met de doelvennootschap samenwerken op grond van een uitdrukkelijke of stilzwijgende, mondelinge of schriftelijke overeenkomst die ertoe strekt de zeggenschap over de doelvennootschap te verkrijgen of het welslagen van het bod te dwarsbomen”.
Artikel L. 631‑7-1 WBW luidt:

„De voorafgaande vergunning tot wijziging van gebruik wordt verleend door de burgemeester van de gemeente waarin het pand is gelegen en, voor Parijs, Marseille en Lyon, na het advies van de burgemeester van het betrokken arrondissement. Zij kan afhankelijk worden gesteld van een compensatie in de vorm van de gelijktijdige verbouwing van onroerend goed zonder woonbestemming tot woonruimte.

De vergunning tot wijziging van gebruik wordt op persoonlijke titel verleend. Zij vervalt wanneer om welke reden dan ook definitief een einde komt aan de beroepsactiviteit van de vergunninghouder. Wanneer de vergunning echter afhankelijk is gesteld van een compensatie, is zij verbonden aan de ruimte en niet aan de persoon. De ter compensatie aangeboden ruimten worden vermeld in de vergunning, die wordt bekendgemaakt in het vastgoedregister of ingeschreven in het kadaster.

De dertigjarige verjaring van artikel 2227 van het burgerlijk wetboek heeft in geen geval gevolgen voor het gebruik van de in artikel L. 631‑7 beschreven ruimten.

Voor de toepassing van artikel L. 631‑7 worden, na beraadslaging in de gemeenteraad, bij besluit de vergunningsvoorwaarden en de compensatievoorwaarden per wijk en, in voorkomend geval, per arrondissement vastgesteld, in het licht van de doelstelling van sociale diversiteit, waarbij met name rekening wordt gehouden met de kenmerken van de woningmarkten en de noodzaak te voorkomen dat de woningnood nog groter wordt.”
104

Met betrekking tot rekwirantes’ argumenten inzake het vermeende ontbreken van een weerslag van de betrokken inbreuk op de markt, die in de punten 156 en 157 van het bestreden arrest zijn onderzocht, is het juist dat het Gerecht in punt 156 van dat arrest in herinnering heeft gebracht dat de Commissie volgens de bewoordingen van punt 22 van de richtsnoeren van 2006 niet noodzakelijkerwijs rekening hoeft te houden met de concrete weerslag van de inbreuk op de markt, of het ontbreken daarvan, als verzwarende of verzachtende factor bij de beoordeling van de ernst van die inbreuk met het oog op de berekening van de geldboete. Deze overweging zou de indruk kunnen wekken dat het Gerecht dienaangaande enkel zijn wettigheidstoezicht op het litigieuze besluit heeft uitgeoefend in het licht van met name de richtsnoeren van 2006. Deze richtsnoeren zijn weliswaar voor de Commissie zelf bindend, voor zover zij de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid heeft beperkt (zie in die zin arrest van 28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, EU:C:2005:408, punt 211), maar niet voor de Unierechter, met name in de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht als bedoeld in punt 96 van het onderhavige arrest (zie in die zin arrest van 8 december 2011, KME Germany e.a./Commissie, C‑389/10 P, EU:C:2011:810, punten 102 en 103), ook al kan hij rechtmatig besluiten om zich daardoor te laten leiden (zie in die zin arrest van 26 januari 2017, Aloys F. Dornbracht/Commissie, C‑604/13 P, EU:C:2017:45, punt 75).
14

De Franse Republiek is van mening dat het mogelijk is te anticiperen op het tijdstip waarop in de loop van de bemiddelingsprocedure overeenstemming wordt bereikt. In dit verband merkt zij om te beginnen op dat de in artikel 314, punt 4, VWEU bedoelde stemming over het begrotingsontwerp in de praktijk altijd plaatsvindt tijdens de tweede gewone plenaire zitting van oktober, de zogenoemde „oktobersessie II”. Vervolgens betoogt die lidstaat dat sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon systematisch gebruik is gemaakt van een bemiddelingsprocedure. Ten slotte voegt de Franse Republiek daaraan toe dat in het zeer waarschijnlijke geval dat gebruik zal worden gemaakt van die procedure, een eventuele overeenstemming middels bemiddeling vermoedelijk zal worden bereikt in de laatste dagen van de in artikel 314, punt 5, VWEU vastgelegde bemiddelingsperiode. In die omstandigheden is de Franse Republiek van mening dat de gewone plenaire zitting van november door het Parlement moet worden opgenomen in de planning voor de vierde of de vijfde week na „oktobersessie II”, aangezien een dergelijke programmering volgens haar de waarschijnlijkheid dat het Parlement binnen de in artikel 314, punt 6, VWEU vastgestelde termijn van veertien dagen een besluit kan nemen over het gemeenschappelijk begrotingsontwerp tijdens een gewone plenaire zitting in Straatsburg, maximaal doet toenemen. In casu heeft het Parlement de gewone plenaire zitting van november 2017 echter gepland voor de derde week na „oktobersessie II” 2017, wat het Parlement heeft verhinderd zijn begrotingsbevoegdheden als bedoeld in artikel 314, punten 6, 7 en 9, VWEU uit te oefenen in Straatsburg.
96

In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat verzoeker in het hoofdgeding bij het instappen niet alleen zijn vluchtreservering, zijn paspoort en zijn geldige Cypriotische tijdelijke verblijfsvergunning heeft laten zien, maar ook het schriftelijke antwoord van het Roemeense ministerie van Buitenlandse Zaken op zijn visumaanvraag, waarin werd bevestigd dat hij een dergelijk visum niet nodig had om het Roemeense grondgebied te betreden, waarop hij te goeder trouw is afgegaan. Uit het dossier waarover het Hof beschikt blijkt tevens dat de luchtvaartmaatschappij D. Z. de toegang tot de vlucht heeft geweigerd zonder te beschikken over een beslissing tot weigering van toegang in de zin van artikel 13 van de Schengengrenscode of de verzekering dat de door het grondpersoneel van Blue Air in Boekarest verstrekte informatie, waaruit bleek dat verzoeker in het hoofdgeding de toegang tot het Roemeense grondgebied zou worden geweigerd indien hij op de vlucht zou instappen, afkomstig was van een autoriteit die bevoegd was om een dergelijke beslissing te nemen of om dienaangaande betrouwbare informatie te verstrekken. Ook lijkt D. Z. de toegang tot de vlucht te zijn geweigerd zonder dat al deze elementen zijn getoetst aan de in de relevante databanken opgenomen gegevens die eventueel konden bevestigen dat de Roemeense autoriteiten op grond van besluit nr. 565/2014 verzoeker in het hoofdgeding, in de omstandigheden zoals die blijken uit het dossier waarover het Hof beschikt, de toegang tot hun grondgebied niet konden weigeren op de enkele grond dat hij niet in het bezit was van een nationaal visum.
Artikel 185 van die richtlijn bepaalt het volgende:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”