ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/5

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2012 — Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd/Raad van de Europese Unie, Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Europese Commissie, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas

(Zaak C-247/10 P) (1)

(Hogere voorziening - Dumping - Verordening (EG) nr. 1472/2006 - Invoer van schoeisel met bovendeel van leder uit China en Vietnam - Verordening (EG) nr. 384/96 - Artikel 2, lid 7, sub b - Behandeling als marktgerichte onderneming - Artikel 9, lid 6 - Individuele behandeling - Artikel 17, lid 3 - Steekproeftrekking - Artikel 20, lid 5 - Recht van verweer)

2013/C 9/05

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (vertegenwoordiger: M. Sánchez Rydelski, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix en R. Szostak, gemachtigden, bijgestaan door G. Berrisch, Rechtsanwalt, en N. Chesaites, barrister), Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. van Vliet en T. Scharf, gemachtigden), Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 4 maart 2010 in de gevoegde zaken T-407/06, Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd, en T-408/06, Wenzhou Taima Shoes Co.,/Raad van de Europese Unie, houdende verwerping van het beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG) nr. 1472/2006 van de Raad van 5 oktober 2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam (PB L 275, blz. 1)

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 4 maart 2010, Zhejiang Aokang Shoes en Wenzhou Taima Shoes/Raad (T-407/06 en T-408/06), wordt vernietigd.

2) Verordening (EG) nr. 1472/2006 van de Raad van 5 oktober 2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam, wordt nietig verklaard, voor zover deze verordening betrekking heeft op Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd.

3) De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten die Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd. zowel in de procedure in eerste aanleg als in de onderhavige procedure heeft gemaakt.

4) De Europese Commissie draagt haar eigen kosten, zowel voor de procedure in eerste aanleg als voor de onderhavige procedure.

(1) PB C 209 van 31.7.2010.
4)

Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003, en met name artikel 1, lid 5, daarvan, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een wet als de door het Griekse parlement op 2 augustus 2006 vastgestelde wet 3481/2006, waarbij een project voor het gedeeltelijk omleiden van een rivier zoals dat in het hoofdgeding is goedgekeurd op basis van een op dat project betrekking hebbende milieueffectrapportage welke ten grondslag lag aan een bestuursrechtelijk besluit dat was vastgesteld volgens een procedure die in overeenstemming was met de verplichtingen inzake voorlichting en inspraak van het publiek vervat in genoemde richtlijn, hoewel dat besluit door de rechter nietig is verklaard, op voorwaarde dat deze wet een specifieke wet is, zodat de doelstellingen van die richtlijn via de wetgevingsprocedure kunnen worden verwezenlijkt. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of aan deze twee voorwaarden is voldaan.
2)

De beperking van de vrijheid van dienstverrichting als gevolg van de nationale regeling, zoals die aan de orde in het hoofdgeding, voor zover zij voortvloeit uit de verplichting om een bronheffing in te houden — omdat zij een aanvullende administratieve last en de daarmee samenhangende aansprakelijkheidsrisico’s met zich meebrengt —, kan worden gerechtvaardigd door de behoefte om de doelmatige invordering van belastingen te verzekeren en gaat niet verder dan ter bereiking van die doelstelling noodzakelijk is, zelfs gelet op de mogelijkheden tot wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingen die worden geboden door richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/44/EG van de Raad van 15 juni 2001. Aan het feit dat later is afgezien van de bronheffing die voorwerp van het hoofdgeding is, kunnen geen voorlopige oordelen worden ontleend over de geschiktheid van de maatregel om het nagestreefde doel te bereiken of over de evenredigheid ervan, nu deze alleen aan de hand van de nagestreefde doelstelling dienen te worden beoordeeld.
1)

De „passende vergoeding” die krachtens artikel 94, lid 1, van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht dient te worden betaald door een landbouwer die door aanplanting verkregen teeltmateriaal van een beschermd ras heeft gebruikt zonder de verplichtingen na te komen die op hem rusten uit hoofde van artikel 14, lid 3, van deze verordening, gelezen in samenhang met artikel 8 van verordening (EG) nr. 1768/95 van de Commissie van 24 juli 1995 houdende vaststelling, overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening nr. 2100/94, van uitvoeringsbepalingen betreffende de afwijking ten gunste van landbouwers, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2605/98 van de Commissie van 3 december 1998, moet worden berekend op basis van het bedrag van de vergoeding die in hetzelfde gebied moet worden betaald voor het in licentie produceren van teeltmateriaal van beschermde rassen van het betrokken gewas.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 295/5

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice, Chancery Division — Verenigd Koninkrijk) — Littlewoods Retail Ltd e.a./Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

(Zaak C-591/10) (1)

(Tweede en Zesde btw-richtlijn - Voorbelasting - Teruggaaf van overschot - Betaling van rente - Voorwaarden)

2012/C 295/07

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (Chancery Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Littlewoods Retail Ltd e.a.

Verwerende partij: Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (Chancery Division) — Uitlegging van artikel 8 van en bijlage A, punt 13, bij richtlijn 67/228/EEG van de Raad van 11 april 1967 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Structuur en wijze van toepassing van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 71, blz. 1303) — Uitlegging van artikel 11, A, lid 3, sub b, en van artikel 11, C, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Terugbetaling van te veel betaalde voorbelasting — Toepasselijke rentevoet

Dictum

Het recht van de Unie moet aldus moet worden uitgelegd dat de belastingplichtige die te veel belasting over de toegevoegde waarde heeft betaald, welke door de betrokken lidstaat in strijd met de Unierechtelijke regels inzake belasting over de toegevoegde waarde is geheven, recht heeft op terugbetaling van de in strijd met het Unierecht geheven belasting alsook op betaling van rente over de terug te betalen hoofdsom. Het staat aan de nationale rechter, met inachtneming van het doeltreffendheids- en het gelijkwaardigheidsbeginsel, uit te maken of over de terug te betalen hoofdsom „enkelvoudige rente” dan wel „samengestelde rente” of nog een ander soort rente dient te worden betaald.

(1) PB C 89 van 19.03.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 133/4

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)/Boys Toys SA, Administración del Estado

(Zaak C-190/10) (1)

(Gemeenschapsmerk - Omschrijving en verkrijging - Ouder merk - Nadere bepalingen voor indiening - Elektronische indiening - Middel waardoor datum, uur en minuut van indiening van aanvraag nauwkeurig kunnen worden bepaald)

2012/C 133/06

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)

Verwerende partijen: Boys Toys SA, Administración del Estado

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal Supremo — Uitlegging van art. 27 van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994 L 11, blz. 1) — Omschrijving en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Voorrangsrecht — Nadere bepalingen voor indiening — Middel (e-mail) waardoor datum, uur en minuut van indiening van aanvraag nauwkeurig kunnen worden bepaald

Dictum

Artikel 27 van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2003 van 27 oktober 2003, moet aldus worden uitgelegd dat het niet toestaat dat behalve met de dag, ook rekening wordt gehouden met het uur en de minuut van indiening van de gemeenschapsmerkaanvraag bij het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) om te bepalen of een gemeenschapsmerk ouder is dan een op dezelfde dag ingediend nationaal merk, zelfs wanneer de op de inschrijving van dat nationale merk toepasselijke nationale regeling het uur en de minuut van indiening in dit verband als relevant beschouwt.

(1) PB C 195 van 17.07.2010.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 165/3

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litouwen) — F-Tex SIA/Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”

(Zaak C-213/10) (1)

(Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 1346/2000 - Artikel 3, lid 1 - Begrip „met een insolventieprocedure verbonden vordering die er nauw mee samenhangt” - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikel 1, leden 1 en 2, sub b - Begrippen „burgerlijke en handelszaken” en „faillissement” - Vordering op grond van door curator gecedeerd recht om nietigheid in te roepen)

2012/C 165/04

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: F-Tex SIA

Verwerende partij: Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Uitlegging van artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PB L 160, blz. 1) en van de artikelen 1, lid 2, sub b, en 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1) — Internationale bevoegdheid om te beslissen op een actio pauliana die rechtstreeks en nauw samenhangt met een insolventieprocedure — Bevoegdheidsconflict tussen het gerecht waar de insolventieprocedure aanhangig is, en het gerecht van de woonplaats van de verweerder — Actio pauliana die de enige schuldeiser van de gefailleerde vennootschap na de inleiding van de insolventieprocedure heeft ingesteld in een andere lidstaat dan waarin de insolventieprocedure plaatsvindt, nadat de curator hem vorderingen van de vennootschap op derden had gecedeerd

Dictum

Artikel 1, lid 1, van verordening nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat de vordering die door een verzoeker tegen een derde wordt ingesteld op basis van een door de curator in een insolventieprocedure gecedeerde vordering, met als voorwerp het recht om de nietigheid van handelingen in te roepen dat die curator heeft krachtens de op die procedure toepasselijke nationale wettelijke regeling, onder het begrip burgerlijke en handelszaken in de zin van die bepaling valt.

(1) PB C 195 van 17.7.2010.
3)

Artikel 11, lid 1, sub d, van richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale of regionale regeling zoals aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan voor de toekenning van bijstand voor huisvesting een onderdaan van een derde land die de door de bepalingen van die richtlijn toegekende status van langdurig ingezetene bezit, bij de verdeling van de voor die bijstand bestemde gelden anders wordt behandeld dan eigen onderdanen die in dezelfde provincie of regio wonen, voor zover een dergelijke bijstand onder een van de drie in die bepaling genoemde categorieën valt en lid 4 van hetzelfde artikel niet van toepassing is.
2)

Artikel 17, leden 1, 2, sub a, en 3, sub a, en artikel 18, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) moeten aldus worden uitgelegd dat lidstaten niet ertoe verplicht zijn om in hun intern procedurerecht in maatregelen te voorzien opdat de belastbaarheid van en de belastingplicht voor een dienst bij de dienstverrichter en de dienstafnemer op coherente wijze worden beoordeeld, ook indien voor elk van hen een verschillende belastingdienst bevoegd is. Evenwel verplichten deze bepalingen de lidstaten ertoe om de nodige maatregelen te nemen om de juiste heffing van de belasting over de toegevoegde waarde en de eerbiediging van het beginsel van fiscale neutraliteit te verzekeren.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 39/6

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 15 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret — Denemarken) — Niels Møller/Haderslev Kommune

(Zaak C-585/10) (1)

(Geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging - Richtlijn 96/61/EG - Bijlage I, punt 6.6, sub c - Installaties voor intensieve varkenshouderij met meer dan 750 plaatsen voor zeugen - Plaatsen voor gelten al dan niet inbegrepen)

2012/C 39/09

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Vestre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Niels Møller

Verwerende partij: Haderslev Kommune

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Vestre Landsret — Uitlegging van punt 6.6 van bijlage I bij richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (PB L 257, blz. 26) — Installaties voor intensieve pluimvee- of varkenshouderij met meer dan 750 plaatsen voor zeugen — Al dan niet mede daarin begrepen plaatsen voor gelten (geslachtsrijpe vrouwelijke varkens die nog niet hebben geworpen)

Dictum

De uitdrukking „plaatsen voor zeugen” in punt 6.6, sub c, van bijlage I bij richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 166/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 januari 2006, moet aldus worden uitgelegd dat zij mede de plaatsen voor gelten (reeds gedekte vrouwelijke varkens, maar die nog niet hebben geworpen) omvat.

(1) PB C 38 van 5.2.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 49/13

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Firenze — Italië) — Strafzaak tegen X

(Zaak C-507/10) (1)

(Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2001/220/JBZ - Status van slachtoffers in strafzaken - Bescherming van kwetsbare personen - Horen van minderjarigen als getuige - Incidentele procedure tot vervroegde bewijsvoering - Weigering van openbaar ministerie om met gerechtelijk vooronderzoek belaste rechter om verhoor te verzoeken)

2012/C 49/20

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Firenze

Partijen in de strafzaak

X

in tegenwoordigheid van: Y

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale di Firenze — Uitlegging van de artikelen 2, 3 en 8 van het kaderbesluit van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure (PB L 82, blz. 1) — Horen van minderjarigen als getuigen — Horen van een minderjarige die het slachtoffer van seksueel misbruik is geworden — Beschermingsmiddelen die niet dwingend zijn voorgeschreven door de nationale wetgeving

Dictum

De artikelen 2, 3 en 8, lid 4, van het kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen nationale bepalingen, zoals die van de artikelen 392, lid 1 bis, 398, lid 5 bis, en 394 van het wetboek van strafvordering, die niet voorzien in een verplichting voor het openbaar ministerie om het gerecht waarvoor de zaak aanhangig is te verzoeken een bijzonder kwetsbaar slachtoffer toe te laten om tijdens het vooronderzoek van de strafprocedure te worden gehoord en een verklaring af te laten leggen volgens de regels van de procedure van het bewijsincident, en evenmin voorzien in de mogelijkheid voor bedoeld slachtoffer om bij een rechter op te komen tegen de afwijzing door het openbaar ministerie van het verzoek om overeenkomstig bedoelde regels te worden gehoord en een verklaring af te leggen.

(1) PB C 13 van 15.1.2011.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 10 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — FOGGIA-Sociedade Gestora de Participações Sociais SA/Secretário de Estado dos Assuntos Fiscais

(Zaak C-126/10) (1)

(Harmonisatie van wetgevingen - Richtlijn 90/434/EEG - Gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten - Artikel 11, lid 1, sub a - Zakelijke overwegingen - Herstructurering of rationalisering van activiteiten van bij transactie betrokken vennootschappen - Begrippen)

(2012/C 25/12)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FOGGIA-Sociedade Gestora de Participações Sociais SA

Verwerende partij: Secretário de Estado dos Assuntos Fiscais

in tegenwoordigheid van: Ministério Público

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Supremo Tribunal Administrativo — Uitlegging van artikel 11, lid 1, sub a, van richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten (PB L 225, blz. 1) — Transacties die belastingfraude of -ontwijking tot doel hebben — Begrippen „zakelijke overwegingen” en „herstructurering of rationalisering van activiteiten van bij transactie betrokken vennootschappen”

Dictum

Artikel 11, lid 1, sub a, van richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat bij een fusie tussen twee vennootschappen die tot dezelfde groep behoren, het feit dat de overgenomen vennootschap ten tijde van de fusie geen activiteiten uitoefent, geen financiële participaties aanhoudt en aan de overnemende vennootschap slechts grote verliezen van onbestemde oorsprong overdraagt, kan doen veronderstellen dat aan deze transactie geen „zakelijke overwegingen” in de zin van deze bepaling ten grondslag liggen, ook al heeft deze transactie als positief effect dat de groep structurele kosten bespaart. De verwijzende rechter moet, gelet op alle omstandigheden van het geding waarin hij uitspraak moet doen, nagaan of alle bestanddelen van het vermoeden van belastingfraude of -ontwijking, in de zin van deze bepaling, in het kader van dit geding zijn vervuld.

(1) PB C 134 van 22.5.2010.
1)

Door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te verzekeren dat asbestcementafval op de daarvoor geschikte stortplaatsen wordt verwerkt, is de Franse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2, sub e, 3, lid 1, en 6, sub d, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, en krachtens de bijlage bij beschikking 2003/33/EG van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van criteria en procedures voor het aanvaarden van afvalstoffen op stortplaatsen overeenkomstig artikel 16 en bijlage II van richtlijn 1999/31/EG.
1)

Artikel 6, lid 2, sub c, van richtlijn 98/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 1998 betreffende de rechtsbescherming van biotechnologische uitvindingen, moet in die zin worden uitgelegd dat: — elke menselijke eicel, zodra deze is bevrucht, elke niet-bevruchte menselijke eicel waarin de kern van een uitgerijpte menselijke cel is geïmplanteerd en elke niet-bevruchte menselijke eicel die is gestimuleerd tot deling en ontwikkeling middels parthenogenese, een „menselijk embryo” is; — het aan de nationale rechter staat om in het licht van de ontwikkeling van de wetenschap te beoordelen of een stamcel die is gewonnen uit een menselijk embryo in het blastocyststadium, een „menselijk embryo” in de zin van artikel 6, lid 2, sub c, van richtlijn 98/44 vormt.
1)

Artikel 3, lid 5, van richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 3, hiervan, moet in die zin worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die op een zo algemene wijze en zonder onderzoek per individueel geval bepaalt dat wanneer in de plannen die het gebruik van kleine gebieden op lokaal niveau bepalen wordt verwezen naar slechts één voorwerp van economische activiteit, er geen beoordeling overeenkomstig die richtlijn behoeft te worden uitgevoerd.