ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak T-89/00

Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH

tegen

Raad van de Europese Unie

„Antidumping — Beëindiging van procedure — Beginsel van gelijke behandeling — Gelijktijdigheid van aanvankelijk onderzoek in ene procedure en nieuw onderzoek in andere procedure — Artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 384/96 — Verordening tot beëindiging van antidumpingprocedures — Terugwerkende kracht”

Arrest van het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) van 12 september 2002 II-3654

Samenvatting van het arrest

Wanneer de gemeenschapsrechter een handeling van een instelling nietig verklaart, verplicht artikel 233 EG deze instelling de maatregelen te nemen welke ter uitvoering van het arrest noodzakelijk zijn. In dit verband moet de instelling om zich naar het arrest te voegen en hieraan volledig uitvoering te geven, niet alleen voldoen aan het dictum, maar ook aan de rechtsoverwegingen die daartoe hebben geleid en er de noodzakelijke grondslag van zijn in die zin dat zij onontbeerlijk zijn ter bepaling van de precieze strekking van wat in het dictum is beslist. Het zijn immers deze rechtsoverwegingen die aangeven, van welke bepaling precies de onwettigheid is vastgesteld en op welke gronden in het dictum de onwettigheid daarvan is vastgesteld, waarmee de betrokken instelling bij de vervanging van de nietig verklaarde handeling rekening moet houden. (cf. punt 32)

Een onderneming die in de Gemeenschap producten heeft ingevoerd waarvoor een antidumpingrecht geldt, heeft belang bij de nietigverklaring van een verordening van de Raad tot beëindiging van de antidumpingprocedure en tot intrekking van dat recht, aangezien de bestreden verordening een impliciete afwijzing inhoudt van haar verzoek ertoe strekkende dat aan die verordening een langere terugwerkende kracht wordt toegekend dan waartoe is besloten. Dat de bestreden verordening voor verzoekster globaal gunstig uitvalt, doet geenszins af aan haar belang bij de nietigverklaring van het deel van de verordening dat voor haar ongunstig is, namelijk de bepaling betreffende de inwerkingtreding van de intrekking van de rechten wat haar betreft. (cf. punten 34-35)
Op grond van de beginselen van rechtszekerheid en behoorlijk bestuur dient de Commissie zich te houden aan de criteria die zijzelf heeft opgesteld in de richtsnoeren die zijn opgenomen in haar oproep 8/2000, getiteld „Steun voor de transnationale distributie van Europese films en de aansluiting van Europese distributeurs op een netwerk — ‚Automatische steunregeling’”, houdende uitvoering van een steunregeling voorzien in het programma ter bevordering van de ontwikkeling en de distributie van Europese audiovisuele werken (MEDIA II), en kan een onderneming die niet aan deze criteria voldoet, niet voor automatische steun in aanmerking laten komen.

Alleen distributieondernemingen die voldoen aan de cumulatieve criteria van punt 2.4 van de richtsnoeren die zijn opgenomen in oproep 8/2000 van de Commissie, getiteld „Steun voor de transnationale distributie van Europese films en de aansluiting van Europese distributeurs op een netwerk — Automatische steunregeling'”, houdende uitvoering van het programma ter bevordering van de ontwikkeling en de distributie van Europese audiovisuele werken (MEDIA II), komen in aanmerking voor die automatische steunregeling.

Voldoet aan deze criteria om in aanmerking te komen, de productie- en distributieonderneming die, ofschoon zij een overeenkomst van onderaanneming heeft gesloten met een productie- en distributieonderneming van een andere lidstaat op grond waarvan deze tweede onderneming in die andere lidstaat voor de distributie van films zorgt, in de eerste plaats aldaar houdster van de exclusieve distributierechten van die films is, in de tweede plaats de distributiekosten alleen draagt, omdat de onderaannemer de kosten van de distributie van de films aftrekt van het bedrag van de exploitatieopbrengsten ervan en zich de door hem voorgeschoten kosten laat terugbetalen, in de derde plaats rechtstreeks voor de distributie van deze films zorgt, omdat de onderaannemer slechts een „fysieke distributeur” is en volgens punt 2.4 dus niet als „distributeur” kan worden aangemerkt, in de vierde plaats onderhandelt over de datum waarop de films in de bioscoop worden uitgebracht, bijvoorbeeld door goedkeuring van een door de onderaannemer opgesteld marketingplan met informatie over de uitbrengingsdata, daar punt 2.4 van de richtsnoeren niet verlangt dat deze datum rechtstreeks of uitsluitend door de distributeur wordt bepaald, maar het volstaat dat hij over deze datum onderhandelt.

(cf. punten 26, 38, 51, 54-55, 66-67)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk - Beslissingen van Bureau - Eerbiediging van rechten van verdediging

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 73)

2. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Absolute weigeringsgronden - Ontbreken van onderscheidend vermogen van teken - Ontoereikendheid van vaststelling van ontbreken van aanvullend fantasie-element of van minimaal verbeeldingselement om gebrek aan onderscheidend vermogen teken vast te stellen

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

3. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Absolute weigeringsgronden - Merken zonder onderscheidend vermogen - Woord LITE"

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b, en 2)

Samenvatting

1. Een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau die de belanghebbende niet de gelegenheid biedt om zich uit te spreken over absolute gronden voor de weigering van inschrijving van een gemeenschapsmerk die de kamer ambtshalve in aanmerking heeft genomen, schendt de rechten van de verdediging, waarvan de eerbiediging een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht is, dat wordt bevestigd in artikel 73 van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, bepalende dat de beslissingen van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) slechts kunnen worden genomen op gronden waartegen de partijen verweer hebben kunnen voeren.

( cf. punten 13-15 )

2. Het gebrek aan onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk kan niet reeds worden afgeleid uit het ontbreken van een aanvullend verbeeldingselement of van een minimaal verbeeldingselement van een teken. Een gemeenschapsmerk hoeft namelijk niet noodzakelijkerwijs het resultaat van een creatieve daad te zijn en berust ook niet op een element van originaliteit of verbeelding, maar op de geschiktheid om waren of diensten op de markt te onderscheiden van soortgelijke waren of diensten die door concurrenten worden aangeboden.

( cf. punt 30 )

3. Het woord LITE, waarvan de inschrijving is gevraagd voor levensmiddelen en restauratie, mist elk onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, leden 1, sub b, en 2, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. Dit woord, dat is ontleend aan een fonetische transcriptie van het Engelse woord light", wordt namelijk in het Engelstalige deel van de Europese Unie in het algemeen gebruikt als gangbare term in de levensmiddelen- en de horecasector om een eigenschap van levensmiddelen aan te geven. Het informeert het in aanmerking komende publiek slechts over een kenmerk van de betrokken waren en de betrokken dienst, namelijk de vet- of suikerarme aard van de levensmiddelen en van de door de restauratiedienst bereide en geserveerde maaltijden.

( cf. punten 33-36, 39 )
Om na te gaan of het tot aanstelling bevoegd gezag de grenzen van het in de kennisgeving van vacature besloten liggende wettigheidskader niet heeft overschreden, dient het Gerecht allereerst vast te stellen welke eisen in de kennisgeving van vacature worden gesteld, en vervolgens te onderzoeken of de gekozen kandidaat inderdaad aan deze eisen voldoet.

Dit onderzoek dient evenwel beperkt te blijven tot de vraag of de administratie, gelet op de wijze waarop zij tot haar oordeel heeft kunnen komen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet op kennelijk onjuiste wijze van haar bevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Het Gerecht kan zijn beoordeling van de kwalificaties van de aangestelde kandidaat niet in de plaats stellen van die van het tot aanstelling bevoegd gezag.

(cf. punten 28 en 29)

Referentie: Gerecht 12 mei 1998, Wenk/Commissie, T-159/96, JurAmbt. blz. I-A-193 en II-593, punt 64
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

15 november 2001

Zaak T-142/00

Michel Van Huffel

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Toegang tot interne vergelijkende onderzoeken — Opdrachten — Aankondiging van vergelijkend onderzoek — Toelatingsvoorwaarde dat sollicitant onder Statuut of Regeling andere personeelsleden werkzaam is”

Volledige Franse tekst II-1011

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de jury van intern vergelijkend onderzoek COM/TA/99 om verzoeker niet tot het examen van dat vergelijkend onderzoek toe te laten.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

De in de artikelen 90 en 91 van het Ambtenarenstatuut bepaalde klacht- en beroepstermijnen dienen om de zekerheid van de rechtssituaties te waarborgen. Zij zijn derhalve van openbare orde en partijen of de rechter kunnen er niet naar believen over beschikken. Dat de verwerende instelling nalaat in de procedure in rechte een exceptie van niet-ontvankelijkheid wegens verval van recht ten gevolge van het te laat instellen van het beroep op te werpen, ontslaat het Gerecht niet van de verplichting, te onderzoeken of die termijnen in acht zijn genomen. Deze in de rechtspraak ontwikkelde oplossing voor de ontvankelijkheid van een beroep moet worden uitgebreid tot de ontvankelijkheid van een middel. Het aan de regeling betreffende de ontvankelijkheid van een beroep, en inzonderheid aan de regeling betreffende de beroepstermijnen, ten grondslag liggende beginsel, te weten de rechtszekerheid, rechtvaardigt immers ook de toepassing van een analoge oplossing voor de ontvankelijkheid van een middel. (cf. punten 28 en 29) Referentie: Gerecht 18 maart 1997, Rasmussen/Commissie, T-35/96, JurAmbt. blz. I-A-61 en II-187, punten 29 en 30; Gerecht 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745, punt 66

Tegen een bezwarend besluit of een deel daarvan kan niet worden opgekomen na het verstrijken van de beroepstermijnen. Wanneer niet binnen de daartoe gestelde termijn tegen een dergelijk besluit is opgekomen, kan niet worden aanvaard dat de betrokkene die termijnen omzeilt door in het kader van een andere procedure in rechte een middel aan te voeren dat grosso modo tot hetzelfde resultaat kan leiden als een beroep tot nietigverklaring van het bezwarend besluit. (cf. punt 35)

Aangezien de termijnen voor de instelling van beroep van openbare orde zijn, kan daarvan slechts bij wijze van uitzondering worden afgeweken wegens een nieuw en wezenlijk feit. Zelfs de omstandigheid dat een verzoeker op een later tijdstip een middel of een gegeven ontdekt dat vroeger reeds bestond, kan in beginsel niet zonder schending van het rechtszekerheidsbeginsel worden gelijkgesteld met een nieuw feit dat een grond kan opleveren om de beroepstermijnen opnieuw te doen ingaan. (cf. punt 36) Referentie: Gerecht 26 november 1999, Giegerich/Commissie, T-253/97, JurAmbt. blz. I-A-233 en II-1177, punten 27 en 28, en de aldaar aangehaalde rechtspraak
De rechterlijke toetsing van een weigering van aanwerving wegens lichamelijke ongeschiktheid strekt zich niet uit tot de eigenlijke medische beoordelingen, die als definitief moeten worden beschouwd wanneer zij in regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen. De gemeenschapsrechter dient evenwel na te gaan of dit laatste het geval is, en inzonderheid of het besluit waarbij het tot aanstelling bevoegd gezag weigert een bepaalde kandidaat aan te werven, berust op een met redenen omkleed medisch advies waarin een logische band wordt gelegd tussen de medische vaststellingen en de conclusies die daaraan worden verbonden.

(cf. punten 22 en 23)

Referentie: Hof 26 januari 1984, Seiler e.a./Raad, 189/82, Jurispr. blz. 229, punt 15; Gerecht 14 april 1994, A/Commissie, T-10/93, JurAmbt. blz. I-A-119 en II-387, punt 61: Gerecht 9 juni 1994, X/Commissie, T-94/92, JurAmbt. blz. I-A-149 en II-481, punt 40; Gerecht 27 oktober 1994, C/Commissie, T-47/93, JurAmbt. blz. I-A-233 en II-743, punt 47
Het recht op die vermeerdering wordt slechts erkend wanneer de woonplaatsverandering van het gezin een rechtstreeks gevolg is van de op de ambtenaar rustende verplichting om in zijn standplaats te wonen.

De tweede maand basissalaris die de ambtenaar die recht heeft op de kostwinnerstoelage, volgens artikel 5, lid 1, eerste alinea, van bijlage VII bij het Statuut als inrichtingsvergoeding ontvangt, is slechts de compensatie voor de lasten die de omstandigheid dat de ambtenaar die in een nieuwe standplaats wordt aangesteld of tewerkgesteld, van woonplaats moet veranderen om de woonplaatsverplichting van artikel 20 van het Statuut na te komen, voor het gezin van die ambtenaar meebrengt.

De dagvergoedingen beogen de kosten en nadelen te compenseren die het gevolg zijn van de omstandigheid dat een personeelslid van de Gemeenschap wegens zijn onzekere dienstbetrekking met zijn instelling verplicht is om voorlopig in zijn standplaats te gaan wonen en tegelijkertijd, eveneens voorlopig, zijn vroegere woning in de plaats waar het centrum van zijn belangen is gelegen, aan te houden.

(cf. punt 38)

Referentie: Hof 11 augustus 1995, Parlement/Vienne, C-43/94 P, Jurispr. blz. I-2441, punt 21
Een beschikking tot intrekking van communautaire financiële bijstand, die is vastgesteld op grond van artikel 44 van verordening nr. 4028/86 inzake communautaire acties voor verbetering en aanpassing van de structuur van de visserij en de aquicultuur, in het kader van het toezicht op de uitvoering van een project waarvoor de begunstigde onder bepaalde voorwaarden subsidies ontving, vormt een maatregel van bestuur en beheer van de bij deze verordening ingestelde financiëlebijstandsregeling, en kan bijgevolg volgens de machtigingsregeling worden vastgesteld. Dat deze beschikking tot intrekking van eerder toegekende bijstand voor de ontvanger ernstige gevolgen kan hebben, doet aan deze beoordeling niet af.

Een onregelmatigheid in de procedure kan in de regel slechts tot gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van een besluit leiden, indien vaststaat dat het besluit zonder die onregelmatigheid een andere inhoud zou hebben gehad. Een eventuele schending van de interne procedure die de Commissie moet volgen voor een beschikking tot intrekking van communautaire financiële bijstand, die er niet toe strekt de rechten en belangen van de begunstigden van bijstand te beschermen, kan niet worden aangevoerd als een vormgebrek dat de nietigheid van de bestreden beschikking met zich kan brengen.

Een eigendomsoverdracht van de investeringen waarvoor communautaire financiële bijstand is verleend, vormt een aanzienlijke wijziging van de voorwaarden voor toekenning van de bijstand, aangezien de persoon die het project uitvoert, niet meer dezelfde is. Bijgevolg kan Commissie de overdragende onderneming die de bijstand heeft ontvangen, verwijten dat zij haaien de nationale instanties slechts heeft ingelicht over de verkoop die op een bepaalde datum heeft plaatsgevonden, naar aanleiding van een controle die twee jaar later plaatsvond. Dit verzuim vormt een schending van de verplichting tot informatieverstrekking en loyaliteit, die inherent is aan het stelsel van bijstand en van wezenlijk belang is voor de goede werking daarvan.

(cf. punten 59-60)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in leven beogen te roepen - Brief van Commissie die marktdeelnemer alleen informatie verstrekt over stand van zaken van dossier aangaande zijn verzoek om opneming van bepaalde stof in een van bijlagen van verordening nr. 2377/90 - Daarvan uitgesloten

(Art. 230 EG; verordening nr. 2377/90 van de Raad)

2. Beroep wegens nalaten - Ingebrekestelling van instelling - Standpuntbepaling in zin van artikel 175, tweede alinea, van Verdrag (thans artikel 232, tweede alinea, EG) - Begrip - Standpuntbepaling nadat beroep is ingesteld - Verdwijning van voorwerp van beroep - Afdoening zonder beslissing

(Art. 232, tweede alinea, EG)

Samenvatting

1. Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Een brief van de Commissie die alleen de redenen bevat voor de vertraging bij de indeling van een stof in een van de bijlagen van verordening nr. 2377/99, houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, alsmede de vermelding dat de Commissie zodra een nieuw advies van het Comité voor geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik bekend is, de in de verordening genoemde procedurele stappen zal nemen, is geen beschikking die vatbaar is voor nietigverklaring. De rechtspositie van de betrokken marktdeelnemer wordt door deze brief, die hem alleen informatie verstrekt over de stand van zaken van het dossier, niet gewijzigd.

( cf. punten 43-45 )

2. Een brief van een instelling waarin het heet dat de in de aanmaningsbrief gerezen vragen verder worden onderzocht, is geen standpuntbepaling die een einde maakt aan een verzuim in de zin van artikel 232, tweede alinea, EG. Niettemin maakt een standpuntbepaling, wanneer zij plaatsvindt na de inleiding van een beroep wegens nalaten, een einde aan het stilzitten van de instelling, waardoor het beroep zonder voorwerp raakt, zodat geen uitspraak behoeft te worden gedaan.

( cf. punten 61, 67-68 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk - Indiening van aanvraag om gemeenschapsmerk - Recht van voorrang - Merkaanvraag met beroep op voorrang - Onderzoek van formele en materiële vereisten door Bureau

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 29)

2. Gemeenschapsmerk - Inschrijvingsprocedure - Intrekking, beperking en wijziging van merkaanvraag - Verzoek tot verbetering van merk - Verzoek dat rechtstreeks verband houdt met beroep op recht van voorrang - Invloed op onderzoek van verzoek tot verbetering

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 29 en 44, lid 2)

Samenvatting

1. In het kader van een overeenkomstig artikel 29 van verordening nr. 40/94 ingediende aanvraag om een gemeenschapsmerk waarvoor beroep op het recht van voorrang wordt gedaan, betekent het feit dat de aanvrager de bedoeling heeft een aanvraag in te dienen voor hetzelfde merk als waarvan de voorrang wordt ingeroepen, niet dat het prioriteitsonderzoek overbodig is of dat een beroep op voorrang nooit kan worden afgewezen omdat de prioriteitsverklaring verzoeksters bedoeling jegens het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) bindend zou vastleggen. Een aanvraag om een gemeenschapsmerk waarvoor een beroep op het recht van voorrang wordt gedaan, kan immers niet automatisch worden aanvaard op basis van een onweerlegbaar vermoeden dat de aanvrager de bedoeling heeft een aanvraag in te dienen voor hetzelfde merk als waarvan de voorrang wordt ingeroepen. Het Bureau dient een dergelijke aanvraag aan een onderzoek te onderwerpen en na te gaan of alle formele en materiële vereisten zijn vervuld.

( cf. punten 43-44 )

2. Door te bepalen dat de aanvraag om een gemeenschapsmerk op verzoek van de aanvrager in de in artikel 44, lid 2, van verordening nr. 40/94 bedoelde gevallen en onder precieze voorwaarden kan worden gewijzigd, met name om taal- en schrijffouten of andere kennelijke vergissingen te verbeteren, voorzover een dergelijke verbetering het merk niet wezenlijk verandert, heeft de gemeenschapswetgever twee doelen voor ogen gehad. Enerzijds wilde hij de nadelen vermijden die uit een absoluut verbod van wijziging van een merkaanvraag voortvloeien, onder meer de verplichting voor de aanvrager om een nieuwe aanvraag in te dienen. Anderzijds heeft hij, door als beperkende voorwaarde te stellen dat de wijziging van de aanvraag het merk niet wezenlijk mag veranderen, misbruik willen vermijden waartoe een zeer liberale wijzigingsregeling aanleiding zou kunnen geven, en heeft hij aldus de belangen van derden met betrekking tot de beschikbaarheid van de tekens willen beschermen.

Voorzover het verzoek tot verbetering van het aangevraagde merk rechtstreeks verband houdt met een beroep op voorrang, in die zin dat de verbetering ertoe strekt de spelling van het aangevraagde gemeenschapsmerk in overeenstemming te brengen met die van het eerder aangevraagde merk, is het een element waarmee rekening moet worden gehouden bij de uitlegging van de voorwaarde dat de wijziging het merk niet wezenlijk mag veranderen.

( cf. punten 48-49 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Beschikking van Raad tot vaststelling van wijze waarop Schengen-secretariaat in secretariaat-generaal van Raad wordt opgenomen - Beroep ingesteld door personen die in dienst waren bij Schengen-secretariaat, doch niet voldeden aan voorwaarden om bij secretariaat-generaal van Raad als ambtenaar te worden aangesteld - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG en 249 EG; beschikking 1999/307 van de Raad)

Samenvatting

$$Het begrip beschikking" in artikel 230, vierde alinea, EG heeft de technische betekenis die daaraan wordt toegekend door artikel 249 EG. Het criterium voor het onderscheid tussen een aldus omschreven beschikking en een normatieve handeling moet worden gezocht in de al dan niet algemene strekking van de betrokken handeling. Een handeling kan niet als een beschikking worden beschouwd wanneer zij van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen heeft voor op algemene en abstracte wijze aangewezen categorieën van personen. De omstandigheid dat een handeling voor de verschillende rechtssubjecten waarop zij van toepassing is, in concreto uiteenlopende gevolgen kan hebben, doet in deze context echter niet af aan het algemene en abstracte karakter ervan. De algemene strekking en daarmee de normatieve aard van een handeling worden bovendien niet aangetast door de omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie deze op een bepaald moment van toepassing is, kan worden bepaald, zolang maar vaststaat dat deze toepassing geschiedt op grond van een rechtens of feitelijk objectieve situatie die is omschreven in samenhang met de doelstelling van die handeling.

Beschikking 1999/307 van de Raad tot vaststelling van de wijze waarop het Schengen-secretariaat in het secretariaat-generaal van de Raad wordt opgenomen, die nochtans het opschrift beschikking" draagt, is een maatregel van algemene strekking die van toepassing is op objectief bepaalde situaties.

Voorts kan niet worden aangenomen dat deze handeling personen die weliswaar in dienst waren bij het Schengen-secretariaat - trouwens reeds lang vóór de opneming van dit secretariaat in het secretariaat-generaal van de Raad - doch niet voldeden aan de in artikel 3 genoemde voorwaarden om bij het secretariaat-generaal van de Raad als ambtenaar te worden aangesteld, individueel raakt doordat zij hen treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert.

( cf. punten 35-36, 40-41, 44, 56 )