ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Sezione Seconda (Italië) op 24 januari 2011 — Pioneer Hi-Bred Italia Srl/Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali

(Zaak C-36/11)

2011/C 89/22

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato — Sezione Seconda

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pioneer Hi-Bred Italia Srl

Verwerende partij: Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali

Prejudiciële vraag

Wanneer een lidstaat het verlenen van toelating voor de teelt van ggo’s, ook indien deze op de Europese gemeenschappelijke rassenlijst zijn opgenomen, afhankelijk heeft gesteld van algemene maatregelen die de co-existentie met conventionele of biologische teelten kunnen waarborgen, moet dan artikel 26 bis van richtlijn 2001/18/EG (1), gelezen in het licht van aanbeveling 2003/556/EG (2) en van de latere aanbeveling 2010/200/1 (3), aldus worden uitgelegd dat tijdens de periode voorafgaand aan de vaststelling van de algemene maatregelen: a) toelating moet worden verleend, aangezien zij ggo’s betreft die in de Europese gemeenschappelijke rassenlijst zijn opgenomen; of b) het onderzoek van de toelatingsaanvraag moet worden opgeschort in afwachting van de vaststelling van de algemene maatregelen; of c) toelating moet worden verleend onder vaststelling van de voorschriften die in het concrete geval kunnen voorkomen dat toegelaten transgene gewassen — zelfs onbedoeld — in contact komen met omliggende conventionele of biologische gewassen?

(1) PB 2001, L 106, blz. 1.

(2) PB 2003, L 189, blz. 36.

(3) PB 2010, C 200, blz. 1.
—

de eigendom echter is overgegaan in de andere lidstaat, waar het werk niet auteursrechtelijk was beschermd of auteursrechtelijke bescherming niet afdwingbaar was?
1)

Wat dient in artikel 3, lid 1, van richtlijn 96/9/EG betreffende de rechtsbescherming van databanken (1), te worden verstaan onder „databanken die door de keuze of de rangschikking van de stof een eigen intellectuele schepping van de maker vormen”, in het bijzonder a) moeten de intellectuele inspanning en de deskundigheid van het creëren van gegevens daarvan worden uitgesloten? b) omvat „de keuze of de rangschikking” ook het toevoegen van een wezenlijke inhoud aan een reeds bestaand gegevensitem (zoals het vastleggen van de datum voor een voetbalwedstrijd)? c) vereist de „eigen intellectuele schepping van de maker” meer dan aanzienlijke inspanningen en deskundigheid van de maker, en, zo ja, welke?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 103/12

Beroep ingesteld op 29 december 2010 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-625/10)

2011/C 103/21

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne en H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat aangezien de maatregelen ter uitvoering van het eerste spoorwegpakket ontoereikend waren, de Franse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens — artikel 6, lid 3, van en bijlage II bij richtlijn 91/440/EEG, zoals gewijzigd (1) en artikel 14, lid 2, van richtlijn 2001/14/EG (2); — artikel 6, leden 2 tot en met 5, van richtlijn 2001/14/EG; — artikel 11 van richtlijn 2001/14/EG;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Europese Commissie voert twee middelen aan ter ondersteuning van haar beroep.

In de eerste plaats verwijt zij verweerder niet alle verplichtingen te zijn nagekomen die zijn neergelegd in het eerste spoorwegpakket dat niet alleen de verplichting oplegt om de entiteiten die de spoorwegdiensten exploiteren (in Frankrijk: SNCF) te scheiden van die welke zijn belast met het beheer van de infrastructuur (in Frankrijk: RFF), maar ook de verplichting om ervoor zorg te dragen dat de zogenoemde „wezenlijke” functies van de verdeling van de spoorwegcapaciteit, de inning van de vergoedingen voor gebruik van de infrastructuur en de afgifte van vergunningen, worden vervuld door onafhankelijke organen. Desalniettemin is de SNCF belast met bepaalde wezenlijke functies op het gebied van de toebedeling van treinpaden, welke functies zij vervuld vanuit de Direction des Circulations Ferroviaires (DCF). Die gespecialiseerde dienst is niet onafhankelijk van de SNCF, noch in juridisch opzicht, noch op het gebied van organisatie en besluitvorming.

In de tweede plaats betoogt de Commissie dat de nationale regeling de vereisten van richtlijn 2001/14/EG inzake de invoering van een systeem ter verbetering van de prestaties op het vlak van de tarifering van de toegang tot de spoorweginfrastructuur, niet correct en volledig omzet. De Franse wettelijke regeling doet voorts problemen rijzen voor zover zij onvoldoende voorziet in stimuleringsmaatregelen ter vermindering van de kosten voor de levering van infrastructuur en van de hoogte van de vergoedingen voor de toegang.

(1) Richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (PB L 237, blz. 25).

(2) Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (PB L 75, blz. 29).
3)

Voor zover verordening nr. 562/2006 voor onderdanen van derde landen die slechts in het bezit zijn van een tijdelijke verblijfsvergunning die is afgegeven hangende de behandeling van een eerste aanvraag van een verblijfsvergunning of van een asielaanvraag, elke mogelijkheid van toegang tot het grondgebied van de lidstaten uitsluit, in strijd met wat mogelijk was ingevolge de bepalingen van de overeenkomst van 19 juni 1990 ter uitvoering van het Schengen-akkoord in de versie die gold vóór de wijziging ervan bij voormelde verordening: verlangden de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen dat werd voorzien in overgangsmaatregelen voor de onderdanen van derde landen die hun grondgebied hadden verlaten terwijl zij slechts in het bezit waren van een tijdelijke verblijfsvergunning die was afgegeven hangende de behandeling van een eerste aanvraag van een verblijfsvergunning of van een asielaanvraag en die er wensen terug te keren na de inwerkingtreding van verordening nr. 562/2006?
1)

Verzet artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn (1) zich tegen wijzigingen in een aftrekbeperkende regeling als de onderhavige, ter zake van welke regeling een lidstaat gebruik heeft willen maken van de in die bepaling geboden mogelijkheid tot (handhaving van de) uitsluiting van aftrek voor bepaalde goederen en diensten, indien ten gevolge van die wijzigingen het bedrag dat van aftrek is uitgesloten in de meeste gevallen is toegenomen, maar de hoofdgedachte en systematiek van de aftrekbeperkende regeling ongewijzigd is gebleven?
—

Vaststellen dat de Franse Republiek, door een verlaagd btw-tarief toe te passen op verrichtingen met betrekking tot paardachtigen, met name paarden, terwijl zij gewoonlijk niet bestemd zijn voor gebruik bij de bereiding van levensmiddelen of in de landbouw, de krachtens de artikelen 96 tot en met 99 en bijlage III bij de btw-richtlijn (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/5

Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2010 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2010 in zaak T-452/04, Éditions Jacob/Europese Commissie

(Zaak C-553/10 P)

2011/C 46/07

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet, O. Beynet en S. Noë, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Éditions Odile Jacob SAS, Wendel Investissement SA, Lagardère SCA

Conclusies

— vernietigen het arrest van het Gerecht van 13 september 2010 in zaak T-452/04, Éditions Jacob/Commissie, voor zover daarbij nietig wordt verklaard beschikking D(2004) 203365 van de Commissie van 30 juli 2004 inzake de goedkeuring van Wendel Investissement als overnemer van de activa die worden afgestoten overeenkomstig beschikking 2004/422/EG van de Commissie van 7 januari 2004 waarbĳ een concentratieoperatie verenigbaar wordt verklaard met de gemeenschappelĳke markt en de werking van de EER-Overeenkomst (zaak nr. COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP) (1);

— in voorkomend geval definitief uitspraak doen op de kwesties die het voorwerp zijn van de onderhavige hogere voorziening en het beroep tot nietigverklaring verwerpen, en

— verzoekster in eerste aanleg [Éditions Jacob] verwijzen in de kosten van beide instanties.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante doet haar hogere voorziening op drie middelen steunen.

Met haar eerste middel stelt zij dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het niet heeft onderzocht wat de gevolgen zijn van het mogelijk ontbreken van onafhankelijkheid van de lasthebber jegens Editis wat zijn opdracht in verband met Wendel betreft. Dat degene die belast is met de beoordeling van een kandidaat, niet onafhankelijk is, is juridisch namelijk slechts van belang wanneer komt vast te staan dat hij bij zijn beoordeling een ander belang heeft laten meewegen dan dat van de behoorlijke vervulling van zijn opdracht.

Met haar tweede middel verwijt zij het Gerecht een onjuiste rechtsopvatting en een onjuiste voorstelling van de feiten doordat het heeft geconcludeerd dat het verslag van de lasthebber van beslissende invloed is geweest op de bestreden beschikking, hoewel de Commissie in werkelijkheid niet is gebonden aan het standpunt van de lasthebber, ook al moet zij hiermee rekening houden, en verplicht blijft om het onderzoek te verrichten dat noodzakelijk is om na te gaan of de koper wel beantwoordt aan de criteria voor goedkeuring.

Met haar derde middel, dat in twee onderdelen uiteenvalt, stelt zij enerzijds onjuiste uitlegging van het recht met betrekking tot de vraag of het eerste middel dat verzoekster in eerste aanleg heeft opgeworpen inzake de geldigheid van de bestreden beschikking kan slagen, en anderzijds schending van de motiveringsplicht dienaangaande.

(1) PB L 125, blz. 54.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/5

Beroep ingesteld op 23 november 2010 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

(Zaak C-545/10)

2011/C 38/06

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Šimerdová, H. Støvlbæk als gemachtigden)

Verwerende partij: Tsjechische Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Tsjechische Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, lid 1, 6, lid 2, 7, lid 3, 11 en 30, lid 5, van richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering,

— en krachtens artikel 10, lid 7, van richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap;

— de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Tsjechische Republiek heeft artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/14 geschonden door een maximumbedrag vast te stellen voor heffingen voor het gebruik van infrastructuur, welk maximum de infrastructuurbeheerder niet mag overschrijden. De infrastructuurbeheerder dient de heffingen voor het gebruik van de infrastructuur overeenkomstig artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/14 vast te stellen en te innen. De lidstaten mogen enkel een kaderregeling voor de heffingen vaststellen.

De Tsjechische Republiek heeft artikel 6, lid 2, van richtlijn 2001/14 geschonden door te verzuimen bepalingen vast te stellen waarmee infrastructuurbeheerders worden aangemoedigd, de kosten van de verschaffing van infrastructuur alsmede de hoogte van toegangsrechten te verminderen.

De Tsjechische Republiek heeft artikel 7, lid 3, van richtlijn 2001/14 geschonden door niet te verzekeren dat voor het minimumtoegangspakket en de toegang via het spoor tot voorzieningen een heffing wordt vastgesteld die gelijk is aan de kosten die rechtstreeks uit de exploitatie van de treindienst voortvloeien.

De Tsjechische Republiek heeft artikel 11 van richtlijn 2001/14 geschonden door na te laten een prestatieregeling in te voeren waarmee spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerder ertoe worden aangezet, verstoringen zo gering mogelijk te houden en de prestatie van het spoorwegnet te verbeteren.

De Tsjechische Republiek heeft artikel 30, lid 5, van richtlijn 2001/14 geschonden door te verzuimen dit correct in nationaal recht om te zetten.

De Tsjechische Republiek heeft artikel 10, lid 7 van richtlijn 91/440 geschonden door na te laten, voor de Tsjechische Republiek een instantie in te stellen die zou kunnen worden beschouwd als instantie in de zin van artikel 10, lid 7, die de in die bepaling genoemde functie kan vervullen.
1)

Moet artikel 44, lid 2, van verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een lidstaat volgens welke tijdvakken van opvoeding van kinderen, die in een andere lidstaat van de Europese Unie zijn vervuld, slechts dan moeten worden erkend zoals die welke in eerstgenoemde lidstaat zijn vervuld, wanneer de opvoedende ouder met zijn kind in het buitenland zijn gebruikelijke verblijfplaats had en tijdens de opvoeding of onmiddellijk vóór de geboorte van het kind tijdvakken van verplichte bijdragebetaling ter zake van een daar in loondienst of als zelfstandige uitgeoefende beroepswerkzaamheid heeft vervuld, of wanneer bij een gemeenschappelijk verblijf van echtgenoten of partners in het buitenland de echtgenoot of partner van de opvoedende ouder dergelijke tijdvakken van verplichte bijdragebetaling heeft vervuld of enkel deswege niet heeft vervuld omdat hij tot de in § 5, leden 1 en 4, SGB VI genoemde personen behoort of krachtens § 6 SGB VI van de verzekeringsplicht was vrijgesteld (§§ 56, lid 3, tweede en derde zin, 57 en 249 SGB VI)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal in Northern Ireland (Verenigd Koninkrijk) op 29 september 2010 — Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd/Ministerie van Leefmilieu van Noord-Ierland

(Zaak C-474/10)

()

2011/C 13/27

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal in Northern Ireland

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd

Verwerende partij: Ministerie van Leefmilieu van Noord-Ierland

Prejudiciële vragen

1) Moet richtlijn [2001/42] (1) aldus worden uitgelegd dat, wanneer een overheidsinstantie die overeenkomstig artikel 3 van de richtlijn een plan opstelt, zelf ook de globale verantwoordelijkheid voor milieuaangelegenheden in een lidstaat draagt, die lidstaat op basis van artikel 6, lid 3, mag weigeren een instantie aan te wijzen die moet worden geraadpleegd voor de toepassing van de artikelen 5 en 6?

2) Moet de richtlijn aldus worden uitgelegd dat, wanneer een overheidsinstantie die overeenkomstig artikel 3 van de richtlijn een plan opstelt, zelf ook de globale verantwoordelijkheid voor milieuaangelegenheden in een lidstaat draagt, die lidstaat verplicht is ervoor te zorgen dat er een aan te wijzen raadgevende instantie bestaat die onderscheiden is van eerstgenoemde instantie?

3) Moet de richtlijn aldus worden uitgelegd dat het vereiste van artikel 6, lid 2, op basis waarvan de in artikel 6, lid 3, bedoelde instanties en het in artikel 6, lid 4, bedoelde publiek, tijdig, daadwerkelijk en „binnen een passend tijdschema” de gelegenheid moeten krijgen hun mening te geven, mag worden uitgevoerd door voorschriften die bepalen dat de instantie die bevoegd is om het plan op te stellen geval per geval een tijdslimiet mag vaststellen waarbinnen de opmerkingen moeten worden ingediend, of moeten de voorschriften die de richtlijn uitvoeren zelf een tijdslimiet vaststellen — of verschillende tijdslimieten voor verschillende omstandigheden — waarbinnen dergelijke opmerkingen moeten worden ingediend?

(1) Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (PB L 197, blz. 30).
1)

Moeten de artikelen 12, lid 1, en 13, lid 1, van de richtlijn van 2009 (1) aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen nationale bepalingen die volgens het relevante nationale recht tot gevolg hebben dat een slachtoffer van een verkeersongeval van de verzekering wordt uitgesloten, indien: a) dat ongeval is veroorzaakt door een onverzekerde bestuurder; b) die onverzekerde bestuurder van het slachtoffer toestemming had gekregen om het voertuig te besturen; c) het slachtoffer ten tijde van het ongeval een inzittende van het voertuig was, en d) het slachtoffer verzekerd was om in het betrokken voertuig te rijden? Met name: i) is een dergelijke nationale bepaling een bepaling waardoor „van de verzekering is uitgesloten” in de zin van artikel 13, lid 1, van de richtlijn van 2009? ii) is in omstandigheden als die van de onderhavige zaken een door de verzekeraar aan de niet-verzekerde persoon verleende toestemming een „uitdrukkelijke of stilzwijgende machtiging” in de zin van artikel 13, lid 1, sub a, van de richtlijn van 2009? iii) is het voor het antwoord op deze vraag van belang dat volgens artikel 10 van de richtlijn van 2009 nationale organen die belast zijn met de vergoeding van schade die is veroorzaakt door niet-geïdentificeerde of onverzekerde voertuigen, van vergoeding kunnen uitsluiten degenen die vrijwillig hebben plaatsgenomen in het voertuig dat de schade of het letsel heeft veroorzaakt, wanneer het orgaan kan bewijzen dat zij wisten dat het voertuig niet verzekerd was?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/24

Beroep ingesteld op 5 oktober 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk Zweden

(Zaak C-480/10)

()

2010/C 328/41

Procestaal: Zweeds

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en K. Simonsson)

Verwerende partij: Koninkrijk Zweden

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Zweden, door de btw-groepregeling in de praktijk te beperken tot degenen die financiële en verzekeringsdiensten verrichten, de krachtens richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk Zweden verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Zweedse btw-groepregeling is in strijd met artikel 11 van de btw-richtlijn doordat de werkingssfeer van de regeling is beperkt tot ondernemingen die actief zijn in de financiële sector. Volgens de Commissie moet een nationale btw-groepregeling toepasselijk zijn op alle ondernemingen die zijn gevestigd in de lidstaat die de regeling toepast, ongeacht het soort activiteit van de onderneming.

Het gemeenschappelijk btw-stelsel is een uniform stelsel. Bij invoering van een bijzondere regeling in dit stelsel moet er dus in beginsel voor worden gezorgd dat de regeling algemeen toepasselijk is.

Nergens uit de tekst van artikel 11 van de btw-richtlijn blijkt dat een lidstaat de toepassing van een btw-groepregeling kan beperken tot bepaalde ondernemingen die actief zijn in een bepaalde sector.

Het doel van artikel 11 van de btw-richtlijn wil ook dat de bepaling aldus wordt opgevat dat zij alle ondernemingen in alle sectoren betreft.

Voorts is de Zweedse btw-groepregeling onverenigbaar met het unierechtelijke beginsel van gelijke behandeling.
1.

Moeten artikel 19, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (1) en artikel 8, lid 1, van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (2) en artikel 10, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (3), aldus worden uitgelegd dat een werknemer die van mening is dat hij voldoet aan de voorwaarden voor een door een werkgever aangeboden vacature, bij afwijzing van zijn sollicitatie het recht heeft om van de werkgever te vernemen of hij een andere sollicitant in dienst heeft genomen, en zo ja aan de hand van welke criteria?
i)

de in eerste aanleg geformuleerde vordering tot volledige nietigverklaring van beschikking 2008/711/EG van de Commissie van 11 maart 2008 betreffende steunmaatregel C 15/07 (ex NN 20/07) die Italië ten uitvoer heeft gelegd „met betrekking tot de bij omzetting van rechtspersoon aan bepaalde kredietinstellingen verleende fiscale prikkels” (PB L 237, blz. 70) toewijzen, of
C 288/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bruchsal (Duitsland) op 10 augustus 2010 — Strafzaak tegen QB (*1)

(Zaak C-405/10)

()

(2010/C 288/38)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Bruchsal

Partij in de strafzaak

QB (*1)

Prejudiciële vraag

Moet het bepaalde in artikel 37 van verordening (EG) nr. 1013/2006 van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (1), gelezen in samenhang met verordening (EG) nr. 1418/2007 van 29 november 2007 betreffende de uitvoer, met het oog op terugwinning, van bepaalde afvalstoffen (2), aldus worden uitgelegd dat er sprake is van een verbod op de overbrenging naar Libanon van afvalstoffen van categorie B 1120 van bijlage IX bij het Verdrag van Bazel van 22 maart 1989 inzake de beheersing van de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen en de verwijdering ervan?

(*1) Informatie gewist of vervangen in het kader van de bescherming van persoonsgegevens en/of vertrouwelijkheid.

(1) PB L 190 van 12.7.2006, blz. 1.

(2) PB L 316 van 4.12.2007, blz. 6.
5.

Is het mogelijk dat door middel van een gerechtelijke beslissing die voldoet aan de voorwaarden van richtlijn 96/61/EG, richtlijn 85/337/EEG of artikel 9, leden 2 en 4, van het Verdrag van Aarhus, waarbij toepassing wordt gegeven aan het in die bepalingen neergelegde recht op billijke rechterlijke bescherming in de zin van artikel 191, leden 1 en 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, inzake het milieubeleid van de Unie, onrechtmatig wordt ingegrepen in het recht op eigendom van de exploitant van een installatie, zoals dat onder meer is neergelegd in artikel 1 van het Aanvullend protocol bij het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, bijvoorbeeld doordat in een gerechtelijke procedure de geldig aan een aanvrager afgegeven vergunning voor een nieuwe exploitatie nietig wordt verklaard?
1)

Moet artikel 558, lid 1, juncto artikel 555, lid 1, sub c, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 (hierna: „uitvoeringsverordening”) (1) in de versie van verordening (EG) nr. 993/2001 van de Commissie van 4 mei 2001, aldus worden uitgelegd dat reeds op het ogenblik van het laden en het begin van het vervoer sprake is van een ontoelaatbaar gebruik van een vervoermiddel in het interne verkeer, wanneer voor een voor bedrijfsdoeleinden gebruikt voertuig een vergunning voor intern verkeer tussen twee lidstaten is verleend, en het laden in één van beide lidstaten gebeurt, maar de plaats van bestemming (geplande losplaats) in een andere dan één van de betrokken lidstaten ligt en voor deze andere lidstaat geen vergunning is verleend?