ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat ten eerste de uitlegging van een door de overgenomen vennootschap afgesloten leningsovereenkomst zoals een overeenkomst betreffende een achtergestelde lening, de nakoming van de uit die overeenkomst voortvloeiende verplichtingen en de wijzen waarop deze kan tenietgaan, na een grensoverschrijdende fusie door overneming worden beheerst door het recht dat ook vóór deze fusie al op deze overeenkomst van toepassing was, en ten tweede de bescherming van de schuldeisers van de overgenomen vennootschap wordt geregeld door het nationale recht dat op die vennootschap van toepassing was.

Wat in de eerste plaats de gevolgen van een fusie door overneming in de zin van artikel 2, lid 2, onder a), van richtlijn 2005/56 betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen betreft, blijkt immers uit artikel 14, lid 2, onder a), van deze richtlijn dat de grensoverschrijdende fusie ertoe leidt dat het vermogen van de overgenomen vennootschap, zowel activa als passiva, met ingang van de datum waarop die fusie van kracht wordt, in zijn geheel overgaat op de overnemende vennootschap. Een fusie door overneming houdt dus in dat de overnemende vennootschap de overgenomen vennootschap in haar geheel verwerft zonder dat de verbintenissen tenietgaan – wat bij liquidatie wél het geval is – en leidt ertoe dat de overnemende vennootschap, zonder dat er sprake is van schuldvernieuwing, in de plaats treedt van de overgenomen vennootschap als partij bij alle overeenkomsten die deze laatste heeft gesloten. Het recht dat op deze overeenkomsten van toepassing was vóór de fusie, blijft dus ook na deze fusie toepasselijk.

Wat in de tweede plaats de bescherming van de belangen van de schuldeisers in het kader van een grensoverschrijdende fusie betreft, vloeit uit overweging 3 en artikel 4 van richtlijn 2005/56 voort dat voor een vennootschap die aan een grensoverschrijdende fusie deelneemt, de bepalingen en de formaliteiten van het nationale recht blijven gelden die bij een nationale fusie van toepassing zouden zijn, met name wat de bescherming van haar schuldeisers betreft. In geval van intekening op een achtergestelde lening wordt de bescherming van de schuldeisers van de overgenomen vennootschap, optredend in hun hoedanigheid van intekenaars op die lening, dus geregeld door het nationale recht dat op die vennootschap van toepassing was vóór de fusie.

(cf. punten 57‑61, dictum 1)
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in die van Schwenk Zement KG in eerste aanleg in zaak T‑306/11 en in de onderhavige hogere voorziening.
Artikel 24 van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, en artikel 4 van verordening nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat die staatsburgers van andere lidstaten die zich bevinden in de situatie als bedoeld in artikel 6, lid 1, van die richtlijn, uitsluit van het recht op bepaalde „bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties”, in de zin van artikel 70, lid 2, van verordening nr. 883/2004, die ook „sociale bijstand” vormen in de zin van artikel 24, lid 2, van voornoemde richtlijn.

Artikel 6, lid 1, van die richtlijn bepaalt immers dat burgers van de Unie het recht hebben gedurende maximaal drie maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven zonder andere voorwaarden of formaliteiten dan de verplichting in het bezit te zijn van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort, welk recht zij, volgens artikel 14, lid 1, van deze richtlijn, behouden zolang zij geen onredelijke belasting voor het socialebijstandsstelsel van de gastlidstaat vormen. De gastlidstaat kan in een dergelijk geval evenwel met een beroep op de afwijking van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 besluiten om die burger de gevraagde sociale bijstand niet te verlenen. Uit de bewoordingen van die bepaling volgt immers uitdrukkelijk dat de gastlidstaat kan weigeren om aan andere personen dan werknemers of zelfstandigen of personen die deze status hebben behouden, ook maar enige sociale bijstand toe te kennen gedurende de eerste drie maanden van verblijf. Die bepaling is in overeenstemming met de door richtlijn 2004/38 nagestreefde doelstelling om het financiële evenwicht van het socialebijstandsstelsel van de lidstaten te bewaren, zoals met name volgt uit overweging 10 van die richtlijn. Aangezien de lidstaten van burgers van de Unie niet mogen eisen dat zij, wanneer zij gedurende een periode van maximaal drie maanden op hun respectieve grondgebieden verblijven, over voldoende bestaansmiddelen en een persoonlijke ziektekostenverzekering beschikken, is het gerechtvaardigd om deze lidstaten niet te verplichten gedurende deze periode de zorg voor deze burgers op zich te nemen.

Dezelfde slotsom geldt voor de uitlegging van artikel 4 van verordening nr. 883/2004. De betrokken uitkeringen, die „bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties” in de zin van artikel 70, lid 2, van die verordening zijn, worden krachtens lid 4 van datzelfde artikel 70 immers uitsluitend toegekend door de lidstaat waarin de betrokkene woont, overeenkomstig de wetgeving van die staat. Hieruit volgt dat niets zich ertegen verzet dat aan staatsburgers van andere lidstaten die niet de hoedanigheid bezitten van werknemer of zelfstandige of personen die deze status hebben behouden, dergelijke uitkeringen worden geweigerd gedurende de eerste drie maanden van hun verblijf in de gastlidstaat.

(cf. punten 42‑45, 52 en dictum)
Om te bepalen of een materie binnen de werkingssfeer van die verordening valt, moet de aard van de rechtsbetrekkingen tussen partijen bij het geschil of het voorwerp van het geschil worden onderzocht. De civielrechtelijke vordering tot vergoeding van de schade die een particulier door een strafbaar feit heeft geleden, heeft een civielrechtelijk karakter, ook al wordt zij in het kader van een strafvervolging ingesteld. Hieruit volgt dat ook al heeft de klacht met burgerlijkepartijstelling tot doel de strafvervolging in gang te zetten, en is het door het aangezochte gerecht geleide onderzoek van strafrechtelijke aard, dat niet wegneemt dat zij mede ertoe strekt, een geschil te beslechten waarin particulieren het oneens zijn over de vergoeding van de schade die een van die personen meent te hebben geleden door frauduleuze handelingen van de anderen. Bijgevolg moet de rechtsverhouding tussen partijen als „privaatrechtelijke rechtsbetrekking” worden aangemerkt en valt zij dus onder het begrip „burgerlijke en handelszaken” in de zin van verordening nr. 44/2001.

Artikel 27, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een vordering in de zin van deze bepaling aanhangig is in het geval dat bij een onderzoeksrechter een klacht met burgerlijkepartijstelling is ingediend ofschoon het gerechtelijk vooronderzoek nog niet is voltooid.

Wanneer een persoon zich civiele partij heeft gesteld voor een onderzoeksrechter, zou het aanzoeken van iedere andere rechterlijke instantie van een andere lidstaat met betrekking tot dezelfde civiele vordering, te weten een vordering waarbij partijen dezelfde zijn en die op dezelfde oorzaak berust en hetzelfde onderwerp heeft, tot parallel lopende procedures leiden en het gevaar doen ontstaan dat onverenigbare beslissingen worden gegeven – wat tegen dat doel zou indruisen – indien de toepassing van dat artikel was uitgesloten. Daartoe is irrelevant dat over de uitkomst van de instructie onzekerheid bestaat. Onzekerheid is immers inherent aan elk type aanhangige vordering en doet zich dus voor in alle gevallen waarin een situatie van litispendentie zich kan voordoen.

(cf. punten 50‑52, dictum 2)
De absolute gronden voor weigering van inschrijving in de zin van artikel 3, lid 1, onder b) en c), van richtlijn 2008/95 betreffende de aanpassing van het merkenrecht, en de relatieve gronden voor weigering in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van deze richtlijn streven onderscheiden doelstellingen na en strekken tot bescherming van onderscheiden belangen.

Het aan artikel 3, lid 1, onder c), van richtlijn 2008/95 ten grondslag liggende algemeen belang bestaat erin te verzekeren dat tekens die een of meer kenmerken beschrijven van de waren of diensten waarvoor inschrijving als merk is aangevraagd, door alle marktdeelnemers die dergelijke waren of diensten aanbieden, vrij kunnen worden gebruikt. Het begrip algemeen belang dat ten grondslag ligt aan artikel 3, lid 1, onder c), van deze richtlijn, valt samen met de wezenlijke functie van het merk, die daarin is gelegen dat aan de consument of de eindverbruiker met betrekking tot de door het merk aangeduide waren of diensten de identiteit van de oorsprong van de waar of de dienst wordt gewaarborgd zodat hij deze zonder gevaar voor verwarring met waren of diensten van andere herkomst kan onderscheiden.

Artikel 4, lid 1, onder b), van de richtlijn strekt daarentegen tot bescherming van de individuele belangen van de houders van oudere merken die in conflict komen met het aangevraagde teken, en waarborgt dus de functie van aanduiding van herkomst die het merk in geval van verwarringsgevaar heeft.

(cf. punten 23‑26)
De artikelen 10, 11 en 13 van richtlijn 95/46 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan nationale maatregelen die een overheidsinstantie van een lidstaat toestaan persoonsgegevens over te dragen aan een andere overheidsinstantie die ze vervolgens verwerkt, zonder dat de betrokkenen zijn geïnformeerd over deze overdracht of verwerking.

Dit vereiste van informatieverstrekking aan de personen wier persoonsgegevens worden verwerkt, is immers een noodzakelijke voorwaarde voor de uitoefening door die betrokkenen van het recht van toegang tot en rectificatie van de verwerkte gegevens, als bedoeld in artikel 12 van richtlijn 95/46, en van hun recht van verzet tegen de verwerking van die gegevens, geregeld in artikel 14 van deze richtlijn. Hieruit volgt dat het vereiste van eerlijke verwerking van de persoonsgegevens, zoals bepaald in artikel 6 van richtlijn 95/46, een overheidsinstantie verplicht om de betrokkenen te informeren over de overdracht van deze gegevens aan een andere overheidsinstantie met het oog op de verwerking ervan door bedoelde instantie als adressaat van deze gegevens.

(cf. punten 33, 34, 46 en dictum)
De artikelen 2, onder a), en 3, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/42 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s moeten aldus worden uitgelegd dat bij de vaststelling van een besluit dat een onder richtlijn 2001/42 vallend plan of programma met betrekking tot ruimtelijke ordening of grondgebruik inhoudt en een bestaand plan of programma wijzigt, de in die richtlijn neergelegde verplichting om een milieubeoordeling te verrichten niet vervalt op grond van het feit dat dit besluit strekt tot precisering en uitvoering van een bestemmingsplan dat is vastgesteld bij een hiërarchisch hoger besluit dat zelf niet het voorwerp is geweest van een dergelijke milieubeoordeling.

Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om na te gaan of een beoordeling van milieugevolgen uit hoofde van richtlijn 85/337 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, of uit hoofde van een „andere regel van het Gemeenschapsrecht” in de zin van artikel 11, lid 1, van richtlijn 2001/42 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, kan worden aangemerkt als de uitdrukking van een gecoördineerde of gezamenlijke procedure in de zin van artikel 11, lid 2, van die richtlijn, en of deze reeds alle voorschriften van richtlijn 2001/42 dekt, in welk geval er geen verplichting meer bestaat om een nieuwe beoordeling te verrichten in de zin van die richtlijn.

(cf. punt 58)
De gecombineerde nomenclatuur van bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1214/2007, moet aldus worden uitgelegd dat aminozuurmengsels die worden gebruikt voor de bereiding van levensmiddelen voor zuigelingen en jonge kinderen met een koemelkproteïneallergie, als „producten voor menselijke consumptie” onder post 2106 van die nomenclatuur moeten worden ingedeeld, aangezien die producten wegens hun objectieve kenmerken en eigenschappen geen nauwkeurig omschreven therapeutische en profylactische eigenschappen hebben waarvan de werking zich op welbepaalde functies van het menselijk organisme richt, en dus niet kunnen worden gebruikt ter voorkoming of behandeling van een ziekte of een aandoening en evenmin naar hun aard voor medisch gebruik zijn bestemd, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan.

In dit verband blijkt uit de tekst zelf van aantekening 1, onder a), van hoofdstuk 30 van de gecombineerde nomenclatuur dat dieetvoeding of -dranken – andere dan voedingspreparaten die langs intraveneuze weg worden toegediend – die louter voor voedingsdoeleinden worden gebruikt, niet onder dat hoofdstuk vallen. Producten die uitsluitend worden vervaardigd voor voedingspreparaten die tot het dagelijkse voedsel behoren, kunnen bijgevolg niet als „geneesmiddelen, bestaande uit voor therapeutisch of profylactisch gebruik vermengde zelfstandigheden” in de zin van post 3003 van die nomenclatuur worden ingedeeld.

Bovendien volgt uit de toelichtingen op het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, dat is opgesteld door de Internationale Douaneraad, dat producten voor menselijke consumptie die alleen voedingsstoffen bevatten, niet als „geneesmiddelen” onder post 30.03 van dat systeem, die overeenkomt met post 3003 van de gecombineerde nomenclatuur, kunnen worden ingedeeld. Dat is in het bijzonder het geval met producten die louter vervangende levensmiddelen zijn en geen antiallergene geneeskrachtige stoffen bevatten.

(cf. punten 35‑37 en dictum)
Artikel 4, lid 3, van richtlijn 2008/95 betreffende de merken moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een ouder gemeenschapsmerk bekend is op een aanmerkelijk gedeelte van het grondgebied van de Europese Unie, dat in voorkomend geval kan overeenkomen met het grondgebied van één enkele lidstaat, die niet noodzakelijk de lidstaat is waar een verzoek om inschrijving van een jonger nationaal merk is ingediend, moet worden aangenomen dat dit merk bekend is in de Europese Unie. De criteria die in de rechtspraak zijn ontwikkeld met betrekking tot het normale gebruik van het gemeenschapsmerk zijn als zodanig irrelevant om vast te stellen of er sprake is van „bekendheid” in de zin van artikel 4, lid 3, van die richtlijn

(cf. punt 25, dictum 1)
Artikel 273, eerste alinea, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/162, verplicht de lidstaten niet een belastingplichtige ambtshalve voor de belasting over de toegevoegde waarde te identificeren op de enkele grondslag van andere belastingaangiften dan die voor deze belasting, zelfs indien op grond daarvan vastgesteld had kunnen worden dat deze belastingplichtige de vrijstellingsdrempel voor deze belasting heeft overschreden.

Hoewel de lidstaten gehouden zijn de aangiften van belastingplichtigen, hun boekhouding en andere relevante documenten te controleren alsmede de verschuldigde belasting te berekenen en te innen, is het, uit hoofde van artikel 213, lid 1, van deze richtlijn in de eerste plaats aan de belanghebbende opgave te doen van het begin, de wijziging en de beëindiging van zijn activiteit als belastingplichtige. Daarnaast beschikken de lidstaten over een zekere beoordelingsmarge wanneer zij maatregelen ter identificatie van belastingplichtigen voor de belasting over de toegevoegde waarde nemen. In de tweede plaats dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat belastingplichtigen de op hen rustende verplichtingen nakomen, en beschikken zij daarbij over een zekere speelruimte met name aangaande de wijze waarop de middelen waarover zij beschikken, worden aangewend.

Daaruit volgt dat richtlijn 2006/112 de lidstaten er niet toe verplicht wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te verzekeren dat bij het verwerken van andere belastingaangiften dan aangiften voor de belasting over de toegevoegde waarde tevens wordt nagegaan of de belastingplichtige heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van die belasting; deze aangiften bevatten immers niet noodzakelijkerwijs alle gegevens die overeenkomstig artikel 250, lid 1, van richtlijn 2006/112 kunnen worden verstrekt in het kader van een aangifte voor de belasting over de toegevoegde waarde en die nodig zijn voor de vaststelling van die belasting.

(cf. punten 26, 28‑31, dictum 1)
Gemeenschapsmerk — Rechtsgevolgen van het gemeenschapsmerk — Rechten verbonden aan het merk — Recht om het gebruik van het merk te verbieden — Gebruik van een identiek of overeenstemmend teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het merk — Beoordelingscriteria

Gemeenschapsmerk — Rechtsgevolgen van het gemeenschapsmerk — Rechten verbonden aan het merk — Recht om het gebruik van het merk te verbieden — Gebruik van een identiek of overeenstemmend teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het merk — Beoordelingscriteria — Conflicterende tekens met een Arabisch woord in Latijns en Arabisch schrift, die visueel overeenstemmen

[Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 9, lid 1, b)]
Zaak C‑379/14

TOP Logistics BV

en

Van Caem International BV

tegen

Bacardi & Company Ltd

en

Bacardi International Ltd

en

Bacardi & Company Ltd

en

Bacardi International Ltd

tegen

TOP Logistics BV

en

Van Caem International BV

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof Den Haag)

„Prejudiciële verwijzing — Merken — Richtlijn 89/104/EEG — Artikel 5 — Merkgoederen die zonder de toestemming van de merkhouder in het vrije verkeer zijn gebracht en onder de accijnsschorsingsregeling zijn geplaatst — Recht van die houder, zich tegen die plaatsing te verzetten — Begrip ‚gebruik in het economisch verkeer’”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2015

Harmonisatie van de wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Recht van de houder van een ingeschreven merk om zich tegen onrechtmatig gebruik van zijn merk te verzetten – Teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk – Gebruik in het economische verkeer – Begrip – Gebruik bij de invoer en de opslag van goederen door een marktdeelnemer die zich bezighoudt met de parallelhandel – Daaronder begrepen

Harmonisatie van de wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Recht van de merkhouder om zich te verzetten tegen het gebruik door een derde van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met zijn merk voor dezelfde of soortgelijke waren en diensten – Gebruik van het merk in de zin van artikel 5, lid 1, van de richtlijn – Begrip – Overdracht aan een depothouder door een marktdeelnemer van goederen die zijn voorzien van een merk waarvan die marktdeelnemer niet de houder is, met het oog op het in de handel brengen van die goederen – Daaronder begrepen

Er is sprake is van gebruik van een teken dat gelijk is aan het merk, in de zin van artikel 5 van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), wanneer de betrokken marktdeelnemer dat teken in het kader van zijn eigen commerciële communicatie gebruikt. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer een marktdeelnemer goederen die zijn voorzien van een merk waarvan hij niet de houder is, invoert of aan een depothouder overdraagt met het oog op het in de handel brengen ervan. (cf. punten 41, 42)

Aangaande de uitdrukking „in het economisch verkeer” in artikel 5 van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) wordt een teken dat gelijk is aan een merk, in het economisch verkeer gebruikt wanneer het wordt gebruikt in het kader van een handelsactiviteit waarmee een economisch voordeel wordt nagestreefd, en niet in de particuliere sfeer. Dat is het geval wanneer een marktdeelnemer die zich bezighoudt met de parallelhandel van merkproducten, dergelijke producten doet invoeren en opslaan. (cf. punten 43, 44)
Voor het toepassen van het verlaagde accijnstarief voor bier is niet voldaan aan de in artikel 4, lid 2, van richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken gestelde voorwaarde dat een brouwerij niet onder licentie mag werken, wanneer de betrokken brouwerij haar bier produceert krachtens een overeenkomst op grond waarvan zij de merken en het productieproces van een derde mag gebruiken.

Richtlijn 92/83 richtlijn beoogt immers te voorkomen dat een bieraccijnsverlaging wordt toegekend aan brouwerijen waarvan de omvang en de productiecapaciteit verstoringen op de interne markt kunnen teweegbrengen.

Derhalve moeten kleine brouwerijen met een jaarproductie van niet meer dan 200000 hectoliter bier volgens artikel 4, lid 2, van richtlijn 92/83, zowel wat hun juridische en economische structuur als wat hun productiestructuur betreft, daadwerkelijk onafhankelijk zijn van andere brouwerijen door gebruik te maken van installaties die fysiek losstaan van die van andere brouwerijen, en door niet onder licentie te werken.

Het niet onder licentie werken is dus een van de voorwaarden om ervoor te zorgen dat de betrokken kleine brouwerij daadwerkelijk autonoom is ten opzichte van andere brouwerijen. Hieruit volgt dat het begrip werken „onder licentie” aldus moet worden uitgelegd dat daaronder valt het brouwen van bier onder enigerlei vorm van toestemming, waaruit blijkt dat die kleine brouwerij niet geheel onafhankelijk is van de derde van wie zij die toestemming heeft verkregen. Dat is het geval als sprake is van toestemming om een octrooi, merk of productieproces van die derde te gebruiken.

(cf. punten 21‑23, 25 en dictum)