Artikel 14, lid 3, van verordening nr. 1998/78 houdende vaststelling van de wijze van toepassing van de vereveningsregeling voor opslagkosten in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1714/88, en artikel 2, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 2670/81 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor de productie buiten de quota in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3892/88, moeten, in hun onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat met betrekking tot een situatie zoals die waarin een fabrikant bij uitvoer een hoeveelheid buiten quota geproduceerde C-suiker wenst te vervangen door eenzelfde hoeveelheid quotumsuiker die door een andere fabrikant is geproduceerd, in het kader van de vergoeding van de opslagkosten ook rekening dient te worden gehouden met de voorwaarden die in laatstgenoemde bepaling zijn opgenomen. Tot deze voorwaarden behoort inzonderheid het vereiste dat de vervangende suiker werd geproduceerd door een andere op het grondgebied van dezelfde lidstaat gevestigde fabrikant.

Ook al zijn de bewoordingen van artikel 2, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 2670/81, in de oorspronkelijke Duitse taalversie ervan, mogelijkerwijs dubbelzinnig, uit de tekst van deze bepaling in de andere officiële taalversies ervan blijkt immers uitdrukkelijk dat de Uniewetgever voor de vervanging bij uitvoer van C-suiker als voorwaarde heeft gesteld dat de vervangende suiker door een andere op het grondgebied van dezelfde lidstaat gevestigde fabrikant is geproduceerd. Bovendien blijkt deze voorwaarde duidelijk uit de bewoordingen van de Duitse taalversie van deze verordening, zoals deze ratione temporis van toepassing was ten tijde van de feiten van het hoofdgeding.

Wat de geldigheid van artikel 2, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 2670/81 ten aanzien van de artikelen 34 VWEU en 35 VWEU betreft, gesteld al dat de voorwaarde volgens welke de vervangende suiker door een in dezelfde lidstaat gevestigde fabrikant moet zijn geproduceerd, een beperking in de zin van die bepalingen oplevert, is deze hoe dan ook gerechtvaardigd, aangezien zij een noodzakelijk gevolg is van het quotastelsel dat is ingevoerd bij verordening nr. 1785/81 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1069/89.

Zoals uit de derde, de tiende en de veertiende overweging van verordening nr. 1785/81 blijkt, is de quotaregeling één van de maatregelen van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker die er in wezen toe strekken de markt van de Unie te stabiliseren en aldus met name de noodzakelijke waarborgen inzake werkgelegenheid en levensstandaard van de producenten van de Unie te blijven garanderen. In die context zijn de nationale productiequota een middel om de producenten de communautaire prijzen en de afzet van hun producten te waarborgen.

Daartoe heeft de Uniewetgever voorzien in de verdeling door de lidstaten van de productie van suiker in de Unie. Het staat dus aan elke lidstaat om de hem toegewezen basishoeveelheden in de vorm van A- en B-quota te verdelen tussen de fabrikanten die op zijn grondgebied zijn gevestigd, teneinde aldaar de suikerproductie te regulariseren.

Een dergelijke vervanging bij uitvoer van C-suiker tussen in verschillende lidstaten gevestigde fabrikanten in het kader van afzonderlijke nationale quota zou echter de opzet van het stelsel van productiequota kunnen verstoren, aangezien zij in de praktijk immers erop zou neerkomen dat quota worden overgedragen van de fabrikant die de vervangende suiker levert, aan de fabrikant die de betrokken vervanging verricht. Dit zou er met name toe leiden dat de quota van deze twee fabrikanten niet meer zouden overeenkomen met die welke aanvankelijk door hun respectieve lidstaten waren aan hen toegewezen, rekening houdend met de basishoeveelheid waarover deze lidstaten beschikken.

(cf. punten 35, 38‑41, 43, dictum 1)