Knoch, ongehuwd en van Duitse nationaliteit, was van 1 oktober 1982 tot 30 juni 1983 en van 1 oktober 1983 tot 30 juni 1984 werkzaam als docente Duitse taal en letterkunde aan de universiteit te Bath in Groot-Brittannië. Deze tewerkstelling kwam tot stand via de Deutsche Akademische Austauschdienst (hierna: DAAD). In mei 1981 had zij aan de universiteit te Heidelberg het eerste staatsexamen voor gymnasiumlerares afgelegd; in juni 1982 legde ze het magistersexamen af. Tijdens haar tewerkstelling in Groot-Brittannië was Knoch sociaal verzekerd en betaalde zij bijdragen voor de Britse werkloosheidsverzekering. Terzelfder tijd betaalde de DAAD haar een compenserende toelage, welke zij ook ontving tijdens de vakanties van 1 juli tot 30 september 1983 en van 1 juli tot 30 september 1984. Bovendien betaalde de DAAD haar, in aansluiting op de compenserende toelage, tot 30 november 1984 overbruggingsgeld ten bedrage van ongeveer 1500 DM per maand.

Te Bath had Knoch een huis gehuurd, zonder zich uit Bruchsal, waar zij ten huize van haar ouders was ingeschreven, te laten uitschrijven. Tijdens de vakantie van 1983 en ook in juli 1984 verbleef zij te Bruchsal. Begin augustus 1984 begaf zij zich van Bruchsal voor drie maanden naar Engeland om er werk te zoeken, doch zonder succes. In november of december 1984 keerde zij terug naar Duitsland waar zij, na in september 1985 de praktische scholing voor gymnasiumlerares te zijn begonnen, inmiddels het tweede staatsexamen aflegde.

Na haar tewerkstelling meldde Knoch zich te Bath aan als werkloze. Van begin juli tot 21 augustus 1984 ontving zij werklozensteun voor een bedrag van 139,76 UKL. Na haar terugkeer te Bruchsal meldde zij zich op 19 december 1984 bij het arbeidsbureau te Karlsruhe aan als werkloze en diende zij een aanvraag om werkloosheidsuitkering in. Het Bundesanstalt wees dit af op grond dat de wachttijd niet was vervuld en volgens het gemeenschapsrecht de tijd in Groot-Brittannië niet in aanmerking zou kunnen worden genomen.

In een arrest van 28 januari 1987 vernietigde het Sozialgericht deze beschikking, en veroordeelde het Bundesanstalt om Knoch vanaf 19 december 1984 de werkloosheidsuitkering in haar wettelijke omvang toe te kennen. Vervolgens verwierp het Landessozialgericht, in een arrest van 16 augustus 1988, het hoger beroep van het Bundesanstalt. Het overwoog hiertoe dat de door de Duitse wetgeving vereiste wachttijd door de tewerkstelling in Groot-Brittannië was vervuld. Deze tijdvakken van tewerkstelling hadden volgens artikel 71, lid 1, sub b-ii, van verordening nr. 1408/71 door het Bundesanstalt in aanmerking moeten worden genomen.

In „Revision” voert het Bundesanstalt aan dat de artikelen 12 en 71 van verordening nr. 1408/71 geschonden werden. Plet is van mening dat artikel 71, lid 1, sub b, de werknemer die geen grensarbeider is, een keuzemogelijkheid biedt: aanspraak maken op werkloosheidsuitkeringen in de staat waar hij het laatst gewerkt heeft —wat Knoch in Groot-Brittannië gedaan heeft— of in de staat waar hij woont. Uit het in artikel 12, lid 1, eerste zin, van verordening nr. 1408/71 neergelegde verbod op cumulatie van uitkeringen zou voortvloeien dat Knoch haar recht op werkloosheidsuitkering door het ontvangen van Britse werklozensteun heeft verloren. Knoch had slechts haar aanspraak naar Brits recht overeenkomstig artikel 69 van verordening nr. 1408/71 geldend kunnen maken. Knoch beroept zich evenwel op artikel 67 van genoemde verordening (zie nr. 6). Zij voert aan dat het Bundesanstalt dient rekening te houden met de krachtens de Britse wetgeving door haar als werknemer vervulde tijdvakken van verzekering alsof het tijdvakken van verzekering waren welke krachtens de Duitse wetgeving waren vervuld.