Voorlopige editie

CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL

N. EMILIOU

van 12 januari 2023 ( )

Zaak C‑747/21 P

PAO Severstal

tegen

Europese Commissie





en





Zaak C‑748/21 P





Novolipetsk Steel PAO

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening – Dumping – Invoer van bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit China en Rusland – Definitief antidumpingrecht – Verordening (EG) nr. 1225/2009 – Verordening (EU) 2016/1036 – Artikel 9, lid 4 – Opheffing van de schade – Regel van het laagste recht – Onderbiedingsmarge – Relevante periode voor berekening van streefwinst – Beoordelingsmarge – Aard van antidumpingrechten”





I. Inleiding

1. PAO Severstal en Novolipetsk Steel PJSC (NLMK)( ) – twee vennootschappen naar Russisch recht die actief zijn op de markt voor de vervaardiging en distributie van staalproducten, in het bijzonder koudgewalste platte staalproducten – verzoeken het Hof in hogere voorziening om vernietiging van de arresten van het Gerecht( ) waarbij hun beroepen tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1328 van de Commissie van 29 juli 2016 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit de Volksrepubliek China en de Russische Federatie (hierna: „litigieuze verordening”)( ) zijn verworpen.

2. Rekwirantes voeren drie (vrijwel identieke) middelen in hogere voorziening aan. Overeenkomstig het verzoek van het Hof zal ik mijn analyse in deze conclusie echter beperken tot het tweede middel in hogere voorziening, dat in wezen betrekking heeft op de uitlegging en toepassing van de „regel van het laagste recht” van artikel 9, lid 4, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap( ), die in wezen is ingetrokken en vervangen door verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie( ).

3. Hoewel de belangrijkste juridische kwesties die in de onderhavige hogere voorzieningen aan de orde worden gesteld dienaangaande eerder technisch zijn, moet voor de behandeling van bepaalde argumenten van rekwirantes worden teruggegrepen naar enkele „existentiële” vragen betreffende de antidumpingwetgeving van de EU: wat is de aard en het doel van antidumpingrechten?

II. Toepasselijke bepalingen

4. Artikel 9, lid 4, van verordening nr. 1225/2009 betreffende de instelling van definitieve rechten, zoals van toepassing tijdens het onderzoek, bepaalde:

„Wanneer uit de definitief vastgestelde feiten blijkt dat er dumping plaatsvindt en daardoor schade wordt veroorzaakt, en het in het belang van de Unie is om maatregelen te nemen, stelt de [...] Commissie [...] een definitief antidumpingrecht in. Het antidumpingrecht mag niet hoger zijn dan de vastgestelde dumpingmarge en moet lager zijn dan deze marge als dat toereikend is om een einde te maken aan de schade voor de bedrijfstak van de Unie.”

5. Artikel 9, lid 4, van verordening nr. 1225/2009, zoals het van toepassing was op het tijdstip waarop de litigieuze verordening is vastgesteld, is wat het relevante gedeelte ervan betreft in identieke bewoordingen gesteld.

III. Feitelijke achtergrond

6. Na een klacht heeft de Europese Commissie op 14 mei 2015 een bericht van inleiding van een antidumpingprocedure betreffende de invoer van bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit de Volksrepubliek China en de Russische Federatie gepubliceerd( ), overeenkomstig verordening nr. 1225/2009. Het onderzoek naar dumping en schade had betrekking op de periode van 1 april 2014 tot en met 31 maart 2015 (hierna: „onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar de ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2011 tot en met 31 maart 2015 (hierna: „beoordelingsperiode”).

7. Op 10 februari 2016 heeft de Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2016/181 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit de Volksrepubliek China en de Russische Federatie vastgesteld.( )

8. Vervolgens heeft de Commissie op 29 juli 2016 de litigieuze verordening vastgesteld. Het definitieve antidumpingrecht voor Severstal bedroeg 34 % en voor NLMK 36,1 %.

IV. Bestreden arresten

9. Op 29 juli 2016 hebben Severstal en NLMK bij het Gerecht elk een beroep tot nietigverklaring van de litigieuze verordening ingesteld. In hun respectieve beroepen heeft Severstal zes middelen en NLMK vijf middelen aangevoerd.

10. Op 22 september 2021 heeft het Gerecht de twee bestreden arresten gewezen waarin het de beroepen van rekwirantes heeft verworpen en hen heeft verwezen in hun eigen kosten alsmede die van de Commissie. Bovendien heeft het Gerecht Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL – die in de procedure heeft geïntervenieerd ter ondersteuning van de conclusies van de Commissie – verwezen in haar eigen kosten.

V. Procedure bij het Hof

11. In haar op 3 december 2021 bij het Hof ingestelde hogere voorziening (zaak C‑747/21 P) verzoekt Severstal het Hof:

– het arrest in zaak T‑753/16 te vernietigen;

– de zaak definitief af te doen, wanneer de stand van het geding dit toelaat;

– subsidiair, de zaak voor heroverweging terug te verwijzen naar het Gerecht;

– de Commissie te verwijzen in de kosten van beide procedures.

12. In haar verweerschrift van 23 februari 2022 verzoekt de Commissie het Hof de hogere voorziening te verwerpen en Severstal te verwijzen in de kosten.

13. In haar op 3 december 2021 bij het Hof ingestelde hogere voorziening (zaak C‑748/21 P) verzoekt NLMK het Hof:

– het arrest in zaak T‑752/16 te vernietigen;

– de zaak definitief af te doen, wanneer de stand van het geding dit toelaat;

– subsidiair, de zaak voor heroverweging terug te verwijzen naar het Gerecht;

– de Commissie te verwijzen in de kosten van beide procedures.

14. In haar verweerschrift van 23 februari 2022 verzoekt de Commissie het Hof de hogere voorziening te verwerpen en NLMK te verwijzen in de kosten.

15. Bij besluit van het Hof van 18 oktober 2022 zijn beide zaken gevoegd voor de mondelinge behandeling en het arrest.

16. Bij brief van 24 oktober 2022 zijn partijen middels een krachtens artikel 62 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie vastgestelde maatregel tot organisatie van de procesgang verzocht bepaalde vragen te beantwoorden, hetgeen zij hebben gedaan bij schrijven van 24 november 2022 (Commissie) en 1 december 2022 (rekwirantes).

VI. Beoordeling van het tweede middel in hogere voorziening

17. Zoals vermeld in de inleiding van deze conclusie, zal mijn analyse beperkt blijven tot het tweede middel van rekwirantes.

18. Met dit middel in hogere voorziening komen rekwirantes op tegen respectievelijk de punten 243 tot en met 257 (Severstal) en de punten 209 tot en met 223 (NLMK) van de bestreden arresten. In die punten heeft het Gerecht het eerste onderdeel van het zesde middel van Severstal en het eerste onderdeel van het vijfde middel van NLMK ongegrond verklaard. Met deze middelen betoogden rekwirantes dat de Commissie in de litigieuze verordening blijk had gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en kennelijke beoordelingsfouten had gemaakt bij de vaststelling van de schademarge overeenkomstig artikel 9, lid 4, van verordening nr. 1225/2009 (thans artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036).( )

A. Argumenten van partijen

19. In hun hogere voorzieningen betogen rekwirantes in wezen dat het Gerecht artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036 onjuist heeft uitgelegd en de toepassing van deze bepaling door de Commissie onjuist heeft opgevat. Voorts stellen zij dat de bestreden arresten onvoldoende zijn gemotiveerd wat hun argumenten op deze punten betreft.

20. Rekwirantes verwijten het Gerecht in het bijzonder dat het de keuze van de Commissie voor een streefwinst van 9,9 % voor de bedrijfstak van de Unie bij de berekening van de „onderbiedingsmarge” voor de toepassing van artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036 heeft bevestigd. Rekwirantes benadrukken dat, hoewel het onderzoektijdvak loopt van 1 april 2014 tot en met 31 maart 2015, de Commissie verschillende jaren terug is gegaan, tot 2008, om het meest recente „representatieve jaar” voor de vaststelling van de streefwinst te bepalen. Volgens rekwirantes is de vaststelling van het Gerecht dat de Commissie bij de keuze van het meest recente representatieve jaar niet gebonden is aan de tijdsgrenzen van de in aanmerking genomen periode (in casu van 1 januari 2011 tot en met 31 maart 2015), in strijd met het vertrouwensbeginsel.

21. Bovendien betogen rekwirantes dat het Gerecht de aanpak van de Commissie kennelijk ten onrechte heeft goedgekeurd. Volgens rekwirantes is de door de Commissie vastgestelde periode niet voldoende representatief, aangezien zij te ver in de tijd ligt. Zij voeren ook aan dat deze periode willekeurig is gekozen, aangezien recentere perioden voldoende representatief waren. Voorts stellen rekwirantes dat zij in eerste aanleg argumenten hadden aangevoerd om het bestaan van een tegenstrijdigheid in de litigieuze verordening aan te tonen: de jaren van de financiële crisis werden in aanmerking genomen bij de vaststelling van het bestaan van schade voor de bedrijfstak van de Unie, maar niet bij de vaststelling van de streefwinst voor de bedrijfstak. Deze „pick and choose”-aanpak van de Commissie kan volgens rekwirantes niet aanvaardbaar worden geacht gelet op de bepalingen van verordening 2016/1036, en het Gerecht heeft niet afdoende gemotiveerd waarom het hun argumenten ter zake heeft afgewezen.

22. Ten slotte betogen rekwirantes dat het Gerecht het element „schade” niet naar behoren heeft beoordeeld, onder meer omdat het niet is ingegaan op hun argument dat de verlaging van de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie (waarop de Commissie zich heeft gebaseerd om de toegebrachte schade te beoordelen) onder meer in verband moet worden gebracht met de situatie als gevolg van de wereldwijde financiële crisis van 2012.

23. De Commissie verdedigt de bestreden arresten. Volgens haar gaat het Gerecht voldoende in op de argumenten van rekwirantes en legt het uit waarom de Commissie geen fout heeft gemaakt door 2008 te kiezen als het meest representatieve jaar voor de berekening van de streefwinst. De Commissie benadrukt met name de beoordelingsmarge waarover zij krachtens artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036 beschikt, alsook dat de in de litigieuze verordening gekozen methode voor de vaststelling van de streefwinst in overeenstemming is met de relevante rechtspraak van het Gerecht.( )

24. De Commissie voegt daaraan toe dat het argument betreffende een gestelde schending van het vertrouwensbeginsel zowel niet-ontvankelijk (aangezien het in eerste aanleg niet is aangevoerd) als ongegrond is (rekwirantes hebben nooit enige garantie gekregen met betrekking tot de wijze waarop de Commissie haar beoordeling zou verrichten). Bovendien is de Commissie van mening dat sommige van de door rekwirantes in het kader van hun tweede middel in hogere voorziening aangevoerde argumenten geen effect hebben, aangezien zij haar beoordeling van het causaal verband tussen de invoer met dumping en de schade voor de bedrijfstak van de Unie in twijfel trekken. Rekwirantes hebben echter – aldus de Commissie – de vaststellingen van het Gerecht met betrekking tot het bestaan van het causaal verband niet betwist.( )

B. Analyse

25. Rekwirantes voeren in het kader van hun tweede middel in hogere voorziening drie verschillende argumenten aan.

26. Om de hieronder uiteengezette redenen vind ik die argumenten niet overtuigend.

1. Gerechtvaardigde verwachtingen

27. In de eerste plaats is het argument van de gestelde schending van het vertrouwensbeginsel – zoals de Commissie terecht opmerkt – niet-ontvankelijk, aangezien het niet voor het Gerecht is aangevoerd en dus niet voor het eerst in hogere voorziening kan worden aangevoerd.( )

28. In elk geval zetten rekwirantes niet uiteen op welke wijze en in welke omstandigheden de Commissie hun toezeggingen, laat staan precieze toezeggingen, zou hebben gedaan over de methode en de criteria waarmee zij de streefwinst zou vaststellen. Dienaangaande zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak het recht om zich op het vertrouwensbeginsel te beroepen zich slechts uitstrekt tot een persoon die zich bevindt in een situatie waarin een bestuursorgaan bij hem of haar verwachtingen heeft gewekt die worden gerechtvaardigd door nauwkeurige, onvoorwaardelijke en overeenstemmende toezeggingen die zijn gedaan en die afkomstig zijn uit erkende en betrouwbare bronnen.( ) Dit argument is dus hoe dan ook ongegrond.

2. Gevolgen van de financiële crisis voor de EU-industrie

29. Ten tweede ben ik het ook met de Commissie eens dat de argumenten van rekwirantes betreffende het gestelde verzuim van het Gerecht om i) de gevolgen van de financiële crisis voor de situatie van de bedrijfstak van de Unie correct te beoordelen en/of ii) zijn afwijzing van de argumenten van rekwirantes ter zake naar behoren te motiveren, geen doel treffen.

30. Voor zover de vaststellingen van het Gerecht met betrekking tot het bestaan van schade en van een causaal verband niet worden betwist in hogere voorziening, kunnen de vorderingen van rekwirantes, ongeacht de gegrondheid ervan, immers nooit leiden tot vernietiging van de bestreden arresten.

3. Uitlegging van artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036

31. Ten derde, en belangrijker, heeft het Gerecht bij de uitlegging van artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036 geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Het Gerecht heeft in de bestreden arresten evenmin verzuimd uit te leggen waarom het de argumenten van rekwirantes op dit punt niet deelt.

32. Artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036 voorziet onder meer in de „regel van het laagste recht” (hierna: „RLR”), volgens welke het antidumpingrecht niet hoger mag zijn dan de vastgestelde dumpingmarge en lager moet zijn dan deze marge als dat toereikend is om een einde te maken aan de schade voor de bedrijfstak van de Unie.

33. Verordening 2016/1036 voorziet echter niet in een methode of een reeks criteria voor de vaststelling van de zogenoemde „schademarge”. Daaruit volgt dat de autoriteiten van de Unie in dat opzicht over een ruime beoordelingsmarge beschikken. Bijgevolg staat het hun vrij de methode te kiezen die zij in de gegeven omstandigheden het meest geschikt achten, mits deze met name redelijk is, op objectieve en consistente wijze wordt toegepast en dus tot plausibele resultaten leidt.

34. In de praktijk hebben de autoriteiten van de Unie daarvoor in feite verschillende methoden gebruikt.( ) In sommige gevallen werd de schademarge vastgesteld door de wederverkoopprijzen van de invoer te vergelijken met de werkelijke prijzen van de bedrijfstak van de Unie („onderbiedingsmethode”). In andere gevallen werd echter geoordeeld dat een dergelijke vergelijking geen goede indicatie van de schademarge zou geven, aangezien de invoer een aanzienlijke neerwaartse druk op de verkoopprijs van de bedrijfstak van de Unie uitoefende.( )

35. In dergelijke gevallen maakte de Commissie gebruik van de „prijsbederfmethode”: de schademarge wordt berekend door de werkelijke invoerprijzen te vergelijken met een „streefprijs”, die de prijs vertegenwoordigt die de bedrijfstak van de Unie redelijkerwijs op de EU-markt zou kunnen aanrekenen als er geen invoer met dumping zou plaatsvinden. Om die hypothetische prijs vast te stellen, wordt een „streefwinst” – opgevat als de winstmarge die bij de afwezigheid van invoer met dumping redelijkerwijs mag worden verwacht – toegevoegd aan de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie.

36. Van belang is dat in de litigieuze verordening de prijsbederfmethode feitelijk is toegepast, aangezien er volgens de Commissie is gebleken dat gedurende de gehele beoordelingsperiode de aanzienlijke invoer uit de betrokken landen negatieve gevolgen had voor onder andere de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie.( )

37. Rekwirantes betwisten niet dat deze methode in casu passend is. Ik wijs er in elk geval op dat het Hof deze methode reeds in het midden van de jaren tachtig in beginsel aanvaardbaar heeft geacht.( )

38. Rekwirantes betwisten in feite alleen de wijze waarop deze methode in de litigieuze verordening is toegepast. Zij betwisten met name de specifieke periode die de Commissie heeft gebruikt om de streefwinst te bepalen en verwijten het Gerecht dat het de aanpak van de Commissie niet heeft afgekeurd en hun argumenten ter zake niet naar behoren heeft onderzocht.

39. In overweging 155 van de litigieuze verordening stelde de Commissie „dat de jaren 2005 tot en met 2008 representatieve jaren [bleken] te zijn voor de vaststelling van een streefwinst, aangezien ze niet werden beïnvloed door de economische crisis [...] noch werden gekenmerkt door uitzonderlijk gunstige marktomstandigheden. Bovendien bleek uit het volume van de invoer [...] in deze jaren dat er een sterke mededinging was”.

40. In de punten 251 tot en met 257 (zaak T‑753/16) en de punten 217 tot en met 223 (zaak T‑752/16) van de bestreden arresten heeft het Gerecht in wezen geoordeeld dat de Commissie voor de keuze van de meest recente representatieve jaren voor de vaststelling van de streefwinst van de bedrijfstak van de Unie niet gebonden was aan de temporele grenzen van de in aanmerking genomen periode. De voor de berekening van de streefprijs te gebruiken winstmarge moet – aldus het Gerecht – overeenstemmen met de winstmarge die de bedrijfstak van de Unie redelijkerwijs mag verwachten onder „normale mededingingsvoorwaarden, zonder invoer met dumping”. In het kader van haar ruime beoordelingsbevoegdheid mag de Commissie dus volgens het Gerecht concluderen dat het meest recente representatieve jaar in voorkomend geval buiten de beoordelingsperiode valt. Vervolgens heeft het Gerecht uiteengezet waarom rekwirantes zijns inziens niet hebben aangetoond dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door de jaren na 2008 buiten beschouwing te laten bij de vaststelling van de meest representatieve jaren.

41. Rekwirantes bekritiseren drie aspecten van deze passages. Ik vind echter geen van hun argumenten overtuigend.

42. Om te beginnen ben ik van mening dat de argumenten van rekwirantes betreffende een „kennelijke beoordelingsfout” van het Gerecht op grond dat de door de Commissie vastgestelde meest representatieve jaren niet voldoende representatief waren en/of willekeurig waren gekozen, niet-ontvankelijk zijn. Deze argumenten roepen geen rechtsvragen op en worden niet ontvankelijker door de gestelde fouten als „kennelijk” aan te merken.

43. In dit verband mag niet uit het oog worden verloren dat beweerdelijk onjuiste beoordelingen van feiten door het Gerecht in beginsel geen punten zijn die in hogere voorziening geldig kunnen worden aangevoerd, behalve wanneer partijen zich beroepen op een onjuiste opvatting van de duidelijke betekenis van het bewijs.( ) Dat is in de onderhavige hogere voorzieningen niet het geval.

44. In de tweede plaats ben ik van mening dat de bestreden arresten afdoende motiveren waarom het Gerecht de argumenten van rekwirantes betreffende een onjuiste uitlegging of toepassing van artikel 9, lid 4, van verordening 2016/1036 heeft afgewezen. Volgens vaste rechtspraak moet de motivering van een arrest duidelijk en ondubbelzinnig de overwegingen van het Gerecht weergeven, zodat de betrokkenen kennis kunnen nemen van de rechtvaardiging van de genomen beslissing en het Hof zijn controlebevoegdheid kan uitoefenen.( )

45. Het is duidelijk dat in de punten 251 tot en met 257 (zaak T‑753/16) en de punten 217 tot en met 223 (zaak T‑752/16) van de bestreden arresten kort maar toereikend de redenen worden uiteengezet waarom het Gerecht de kritiek van rekwirantes met betrekking tot de vaststelling door de Commissie van de meest representatieve jaren niet overtuigend heeft geacht.

46. In de derde plaats acht ik de kritiek van rekwirantes met betrekking tot een vermeende, door het Gerecht ongemoeid gelaten incoherentie van de litigieuze verordening, ongegrond. De reden waarom ik dat standpunt inneem, moet nader worden toegelicht.

a) Uitlegging en toepassing van de regel van het laagste recht

47. Om te beginnen wil ik erop wijzen dat de RLR – waarvan de Commissie in de onderhavige zaken gebruik heeft gemaakt – niet alleen gerechtvaardigd wordt door overwegingen van eerlijkheid en evenredigheid in het handelsverkeer, maar door velen ook wordt beschouwd als het logische gevolg van het feit dat antidumpingrechten, zowel krachtens het Unierecht( ) als krachtens de WTO-regels( ), alleen kunnen worden opgelegd wanneer de gedumpte producten de binnenlandse industrie schade hebben toegebracht (of dreigen toe te brengen).( )

48. Die overweging biedt mij de perfecte gelegenheid om uit te leggen waarom de kritiek van rekwirantes op de uitlegging van de RLR door het Gerecht, en dus ook op die door de Commissie, niet in stand kan blijven. Daartoe kan het nuttig zijn, zoals vermeld in de inleiding van deze conclusie, een stap terug te zetten en ons te concentreren op enkele grondslagen van de antidumpingwetgeving van de Unie.

49. Ten minste sinds het begin van de negentiende eeuw is( ) er veel geschreven ten einde de ware „ziel” van antidumpingwetten bloot te leggen. Wat is de economische ratio van deze wetten? Op welk soort commercieel gedrag moeten zij gericht zijn en waarom?

50. Dit zijn ongetwijfeld fascinerende onderwerpen voor academische en beleidsdiscussies tussen internationale handelsjuristen, economen en beleidsmakers. In dit geval moeten we echter de „harde kern” van de filosofische en economische overwegingen buiten beschouwing laten en de antidumpingwetgeving van de Unie bekijken door de lens van het „normatief juridisch positivisme”. Eenvoudiger gezegd: we moeten ons concentreren op de aard en het doel van antidumpingrechten, zoals die in de rechtsorde van de Unie zijn opgevat.

51. „Dumping” is in wezen niets anders dan een vorm van prijsdiscriminatie.( ) Volgens het Unierecht is die praktijk, althans in absolute zin, niet verboden en wordt zij ook niet, meer in het algemeen, als onwettig beschouwd. Zij wordt echter als oneerlijk beschouwd wanneer zij de binnenlandse industrie schade berokkent (of dreigt te berokkenen). In dat geval kan de Europese Unie, indien zij dat passend acht, reageren met maatregelen om die negatieve gevolgen tegen te gaan.

52. In het systeem van de Unie zijn antidumpingrechten dus geen sanctie voor eerder gedrag.( ) Het zijn evenmin compenserende maatregelen die herstel van de daadwerkelijk veroorzaakte schade beogen.( ) De instelling van antidumpingrechten is „een beschermende maatregel is om zich te weren tegen de oneerlijke mededinging die het gevolg is van dumpingpraktijken”( ), bedoeld om „invoer met dumping onmogelijk of economisch oninteressant te maken”.( ) Antidumpingrechten zijn dus louter handelsgerelateerde maatregelen (dat wil zeggen maatregelen om de invoer van bepaalde goederen te regelen) met een toekomstgericht doel: het herstellen van een verstoring van het evenwicht op de binnenlandse markt.( )

53. Indien dit zo is, is het geenszins onredelijk – anders dan rekwirantes hebben betoogd – dat de betrokken periode en de meest representatieve jaren in bepaalde omstandigheden niet samenvallen. Deze begrippen hebben immers een verschillende functie en de vaststelling ervan vereist dus dat de Commissie naar andere parameters kijkt.

54. De „beoordelingsperiode” is bedoeld om zinvolle tendensen op de binnenlandse markt van de Unie vast te stellen, waarbij de ontwikkeling van de situatie van de bedrijfstak van de Unie wordt onderzocht, aangezien de vaststelling van schade krachtens artikel 3, lid 2, van verordening 2016/1036 normaliter een verslechtering van de situatie van de bedrijfstak gedurende een bepaalde periode impliceert.( ) Aangezien er bij het ontbreken van (daadwerkelijke of potentiële) schade geen rechtvaardiging voor antidumpingmaatregelen zou zijn, lijkt het verstandig dat elke beoordeling met betrekking tot het bestaan van dat element wordt gemaakt op basis van zo recent mogelijke informatie( ) en die betrekking heeft op een voldoende lange periode.( )

55. Omgekeerd hoeven de „meest representatieve jaren” voor de vaststelling van de streefwinst niet op recente gegevens te worden gebaseerd, indien die gegevens geen adequaat beeld zouden geven van wat nodig is om de eerlijke mededinging in de periode na het onderzoek te herstellen. Zoals het Gerecht in het arrest EFMA heeft geoordeeld – waarnaar het terecht heeft verwezen in punt 249 (zaak T‑753/16) en punt 215 (zaak T‑752/16) van de bestreden arresten – moet de bij de berekening van de richtprijs te hanteren winstmarge overeenstemmen met de winstmarge die de bedrijfstak van de Unie „onder normale concurrentievoorwaarden, zonder invoer met dumping, in redelijkheid mag verwachten”.( )

56. Dat is mijns inziens een verstandige aanpak, gelet op de grondgedachte van de RLR, vooral wanneer deze wordt onderzocht in het licht van de hierboven besproken basisbeginselen van de antidumpingwetgeving van de Unie. In die context ligt het voor de hand dat de Commissie, om de streefwinst te bepalen, kan besluiten zich te wenden tot de historische gegevens van de binnenlandse markt, teneinde het (de) meest recente jaar (jaren) vast te stellen waarin de concurrentie normaal was. Dit kan volgens mij betekenen dat een periode wordt gekozen waarin dumping nog geen effect heeft gehad en waarin zich geen andere uitzonderlijke of tijdelijke omstandigheden hebben voorgedaan die de (normale) winstmarges van de bedrijfstak van de Unie hebben beïnvloed.

57. In dat verband merk ik op dat ook de Uniewetgever een dergelijke benadering redelijk vond, aangezien hij deze grotendeels heeft gecodificeerd in artikel 7, lid 2, onder c), van verordening 2016/1036.( ) Bovendien is een dergelijke benadering ook in overeenstemming bevonden met de relevante WTO-bepalingen.( )

58. Bijgevolg heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie bij de keuze van de meest recente representatieve jaren voor de vaststelling van een richtprijs niet gebonden is aan de tijdsgrenzen van de in aanmerking genomen periode. A fortiori vind ik in de litigieuze verordening geen incoherentie of tegenstrijdigheid ter zake.

59. Gelet op het voorgaande ben ik van mening dat alle argumenten die rekwirantes ter ondersteuning van hun tweede middel in hogere voorziening hebben aangevoerd, niet-ontvankelijk of ongegrond zijn.

VII. Conclusie

60. Bijgevolg geeft ik het Hof in overweging om het tweede middel in hogere voorziening van PAO Severstal in zaak C‑747/21 P en van Novolipetsk Steel PJSC (NLMK) in zaak C‑748/21 P af te wijzen.