In dit opzicht kan de rekwirant die zich beroept op het ontbreken van antwoord op zijn betoog niet worden verweten dat hij niet precies aangeeft op welke passage of deel van het bestreden arrest zijn grief betrekking heeft, daar er bij wijze van hypothese een ontbreken van antwoord wordt aangevoerd.

Een middel ontleend aan het ontbreken van antwoord door de rechter in eerste aanleg op een onderdeel van de vordering of op een voor hem aangevoerd middel komt in wezen neer op het aanvoeren van een niet-nakoming, door het Gerecht voor ambtenarenzaken, van de motiveringsplicht voortvloeiende uit artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie, dat op het Gerecht voor ambtenarenzaken van toepassing is krachtens artikel 7, lid 1, van bijlage I bij hetzelfde Statuut.

Het Gerecht voor ambtenarenzaken is bij uitsluiting bevoegd om kennis te nemen van een geschil dat betrekking heeft op de procedure voor een algemeen vergelijkend onderzoek, zowel ratione personae, wanneer een afgewezen kandidaat in zijn hoedanigheid van kandidaat van een vergelijkend onderzoek zijn verzoek om toegang tot documenten indient, als ratione materiae, voor zover dat verzoek zijn oorsprong vindt in de uitsluiting van die kandidaat van het vergelijkend onderzoek.

Op grond van de bepalingen van artikel 256, lid 1, VWEU en van artikel 1 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie, is het Gerecht voor ambtenarenzaken bevoegd om in eerste aanleg uitspraak te doen over beroepen ingesteld op grond van artikel 270 VWEU, die volgens de bewoordingen van dat artikel betrekking hebben op elk geschil tussen de Unie en haar personeelsleden, binnen de grenzen en onder de voorwaarden vastgesteld door het Statuut van de ambtenaren en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Unie.

Deze afbakening van de bevoegdheden van het Gerecht voor ambtenarenzaken is gericht op het persoonlijk statuut van de betrokkene en op de oorsprong van het geschil. Een geschil tussen een ambtenaar en de instelling waarbij hij werkzaam is valt, wanneer het zijn oorsprong vindt in de arbeidsverhouding van de betrokkene met de instelling, onder artikel 270 VWEU en de artikelen 90 en 91 van het Statuut en derhalve buiten de werkingssfeer van artikel 263 VWEU, waarin de algemene regeling is opgenomen voor een beroep tot nietigverklaring van handelingen van de instellingen of de organen van de Unie.

Uit artikel 270 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 91, lid 1, van het Statuut, volgt overigens uitdrukkelijk dat het criterium om te kunnen bepalen of een in het Statuut bedoeld persoon op basis van artikel 270 VWEU een beroep kan instellen, bestaat in de vraag of de handeling waarvan de wettigheid wordt betwist een bezwarend besluit is in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut. Uit laatstgenoemd artikel blijkt dat besluiten of het verzuim om een bij het Statuut verplichte maatregel te treffen onder de in titel VII van het Statuut voorziene rechtsmiddelen vallen.

Bovendien staan de in titel VII van het Statuut voorziene rechtsmiddelen open voor kandidaten van algemene vergelijkende onderzoeken of selectieprocedures, ongeacht de vraag of zij al dan niet personeelsleden van de Unie zijn.

(cf. punten 59‑63)

Hof: beschikking van 10 juni 1987, Pomar/Commissie,317/85, Jurispr., EU:C:1987:267, punt 7en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht: beschikking van 20 april 2012, Pachtitis/Commissie,T‑374/07, EU:T:2012:188, punten 13‑15