Binnen de communautaire rechtsorde beschikken de instellingen alleen over de bevoegdheden die hun zijn toegekend. Om deze reden vermelden de gemeenschapshandelingen in de aanhef ervan de rechtsgrondslag op grond waarvan de betrokken instelling bevoegd is om op het betrokken gebied te handelen. De keuze van de juiste rechtsgrondslag is immers van constitutioneel belang.

Aangaande de vraag welke materiële bepalingen van toepassing zijn op een vóór het aflopen van het EGKS-Verdrag definitief verworven rechtspositie, is het omwille van de continuïteit van de rechtsorde van de Unie en de vereisten in verband met het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen dus geboden dat de krachtens het EGKS-Verdrag vastgestelde materiële bepalingen toepassing vinden op feiten die ratione materiae en ratione temporis binnen de werkingssfeer daarvan vallen. Ten aanzien van een beschikking houdende oplegging van een geldboete wegens inbreuk op de mededingingsregels eist het legaliteitsbeginsel ter zake van strafbare feiten en straffen in dit verband niet dat de betrokken handeling niet alleen strafbaar was op het tijdstip waarop zij werd gesteld, maar ook nog op het tijdstip waarop formeel een sanctie wordt opgelegd.

Bij de toepassing van de regels van het EG-Verdrag op een gebied dat aanvankelijk door het EGKS-Verdrag werd beheerst, moeten de beginselen betreffende de werking van de wet in de tijd in acht worden genomen. In dit verband moeten procedurevoorschriften weliswaar in het algemeen worden geacht te gelden voor alle bij de inwerkingtreding ervan aanhangige gedingen, maar moeten de materiële voorschriften, ter verzekering van de eerbiediging van het rechtszekerheidsbeginsel en van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, aldus worden uitgelegd dat zij alleen gelden ten aanzien van vóór de inwerkingtreding ervan verworven rechtsposities voor zover er blijkens de bewoordingen, doelstellingen of opzet ervan duidelijk dergelijke gevolgen aan dienen te worden toegekend.

Ter zake van de door de Commissie op het gebied van het mededingingsrecht gevoerde administratieve procedures is de inachtneming van de door de rechtsorde van de Unie in administratieve procedures geboden waarborgen van fundamenteel belang wanneer de betrokken instelling over beoordelingsbevoegdheid beschikt. De inachtneming van die waarborgen is bovendien verankerd in verordening nr. 1/2003. Tot die waarborgen behoort met name de verplichting voor de bevoegde instelling om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken. Verder moeten de bewijzen in hun onderlinge samenhang worden beoordeeld en moet daarbij rekening worden gehouden met alle relevante omstandigheden.

Het feit dat gedurende vele jaren dezelfde gedragingen inzake de basisprijs, de extra’s, de betalingstermijnen en de beheersing of de beperking van de productie of de afzet hebben plaatsgevonden en dat er verder bewijzen zijn van bijeenkomsten voor toezicht op de onderling afgestemde gedragingen, toont aan dat de situatie op de markt voortdurend in de gaten werd gehouden en dat nieuwe initiatieven werden genomen wanneer de betrokken ondernemingen dat nodig achtten, zodat niet kan worden aangenomen dat de betrokken gedragingen van zeer korte duur zijn geweest.

Een schending van artikel 81 EG en, naar analogie, van artikel 65 KS kan niet alleen voortvloeien uit een losstaande handeling, maar ook uit een samenstel van handelingen of uit een voortdurende handeling. In dit verband vormen gedragingen betreffende het vaststellen van de basisprijs van een product en van de betalingstermijnen in feite episodes van de uitvoering van een en hetzelfde voornemen om een overeengekomen minimumprijs vast te stellen, wanneer elk van deze gedragingen gestalte heeft gekregen in doorheen de tijd nagenoeg niet gewijzigde vormen van vaststelling van de minimumprijs.

De in de prijslijsten genoemde prijzen moeten door elke onderneming zelfstandig worden vastgesteld zonder enige, zij het stilzwijgende, afspraak met anderen. Hieruit volgt dat, wanneer concurrerende ondernemingen in het kader van regelmatig overleg voortdurend door middel van overeenkomsten of onderling samenhangende gedragingen de onzekerheid proberen weg te nemen betreffende in het bijzonder de toeslagen voor extra grootte die zij op de markt zullen toepassen, dit gedrag een door artikel 65 KS verboden mededingingsregeling vormt.

Wanneer een beschikking van de Commissie houdende vaststelling van een inbreuk op de mededingingsregels van het EGKS-Verdrag en oplegging van geldboeten nietig is verklaard omdat artikel 65, leden 4 en 5, KS was afgelopen en de Commissie aan die op het tijdstip van de vaststelling van die beschikking afgelopen bepalingen dus geen bevoegdheid meer kon ontlenen, eist de uitvoering van het arrest waarbij die beschikking nietig is verklaard, dat de Commissie de procedure hervat op het precieze punt waarop de onrechtmatigheid is ontstaan, te weten op het tijdstip van de vaststelling van de nietig verklaarde beschikking. De Commissie is dus niet op grond van het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging verplicht, verzoekster een nieuwe mededeling van punten van bezwaar te zenden.

Het maximum van 10 % van de totale omzet die een onderneming waaraan een geldboete wegens schending van de mededingingsregels wordt opgelegd, in het voorafgaande boekjaar heeft behaald, dat door artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 als maximum voor die geldboete is vastgesteld, beoogt met name de ondernemingen te beschermen tegen buitensporige geldboeten die hen economisch zouden kunnen ruïneren. Hieruit volgt dat het maximum niet is gerelateerd aan de periode van de gesanctioneerde inbreuken, die al een aantal jaren vóór de datum van oplegging van de geldboete kan zijn geëindigd, maar aan een periode die dichter bij deze datum ligt. Wanneer blijkt dat meerdere adressaten de onderneming in de zin van de voor de betrokken inbreuk aansprakelijke economische entiteit vormen, en dit op de datum van vaststelling van de beschikking nog steeds het geval is, kan het maximum worden berekend op basis van de totale omzet van deze onderneming, dat wil zeggen van alle bestanddelen ervan. Indien deze economische eenheid daarentegen inmiddels is verbroken, heeft elke adressaat van de beschikking het recht om dat maximum individueel op zich te laten toepassen. Hieruit volgt dat, wanneer niet is aangetoond dat een onderneming een economische eenheid vormt met een groep van vennootschappen waaraan een geldboete is opgelegd en wanneer deze onderneming op het tijdstip van de oplegging van de geldboete in liquidatie is en dus geen omzet behaalt, aan deze onderneming geen geldboete kan worden opgelegd.

In dit verband vormt het enkele feit dat personen die deelnemen in het kapitaal van een onderneming ook in de raad van bestuur van die onderneming vertegenwoordigd zijn zonder er over een meerderheid te beschikken, geen grond om te oordelen dat deze bestuursleden op het tijdstip van de oplegging van de geldboete nog steeds een beslissende invloed uitoefenden op die onderneming. Ook een perscommuniqué waarin sprake is van een strategisch partnerschap tussen die bestuursleden en een groep van vennootschappen, volstaat niet om aan te tonen dat die bestuursleden op het tijdstip van de vaststelling van de beschikking waarbij de geldboete is opgelegd, beslissende invloed uitoefenden op die groep. Ook de, op zichzelf beschouwde, omstandigheid dat de vennootschappelijke zetel van een vennootschap overeenkomt met de bestuurlijke zetel van een andere vennootschap, levert geen grond op om aan te nemen dat die twee vennootschappen een economische eenheid vormen.

(cf. punten 307, 308, 317, 318, 321, 324)