Dan kom ik thans tot de gestelde vraag. Zoals gezegd, strekt zij ertoe vast te stellen, of een regeling als de Nederlandse, waarin enerzijds het nationale quotum is gereserveerd voor vissers die zijn uitgerust voor de bewerking van maatjesharing, en anderzijds op straffe van verlies van de vergunning de aanvoer van andere soorten haring wordt verboden, verenigbaar is met bovengenoemde gemeenschapsbepalingen. De belangrijkste daarvan is stellig artikel 5, lid 2, van verordening nr. 170/83. Kan dus worden gezegd, dat de Nederlandse maatregel neerkomt op een „beheersregeling inzake een quotum”? En, zo ja, kan zij dan in overeenstemming worden geacht met „de geldende communautaire bepalingen”?

De Nederlandse regering alsook de Franse regering, die ter terechtzitting opmerkingen heeft gemaakt, zijn uiteraard van mening, dat dit inderdaad het geval is. De Nederlandse regering geeft te bedenken, dat de haringvangst zes jaar lang verboden was en dat na de opheffing van het verbod de oude gebruiken rond de vangst en de consumptie van maatjesharing, waarnaar in de vierde overweging van verordening nr. 1353/80 wordt verwezen, in ere moesten worden hersteld. De met het oog daarop ingestelde litigieuze regeling is dus een „beheersregeling”. Anderzijds kan niet worden gezegd dat de daarin gestelde voorwaarden voor toewijzing van een gedeelte van het quotum in strijd zijn met het gemeenschapsrecht. Verordening nr. 171/83 van de Raad van 25 januari 1983 (PB 1983, L 24, biz. 14) machtigt de Lid-Staten immers, met het oog op een optimaal gebruik van het toegewezen quotum strengere maatregelen te nemen dan de gemeenschapsregeling. Daar komt bij dat de haringvangst in verschillende gebieden in 1983 door de Nederlandse regering niet aan beperkingen was onderworpen, zodat niet kan worden gezegd dat deze maatregelen nodeloos restrictief of discriminatoir zijn.

Mijns inziens is het eerste gedeelte van dit betoog juist. Zoals de Commissie heeft opgemerkt, staat buiten kijf dat het Nederland vrij stond om alleen aan maatjesharingvissers quota toe te kennen. Ten slotte zijn het de gemeenschapsbepalingen inzake de instandhouding van de visbestanden, die de vangstbeperking voorschrijven en de Lid-Staten de bevoegdheid verlenen om uitvoeringsbepalingen vast te stellen. Verder wil de Nederlandse traditie, dat de maatjesharing in de maanden juni en juli wordt aangevoerd en ter plaatse wordt geconsumeerd; ook is het juist dat het gemeenschapsrecht dit gebruik erkent en daarmee ook de wettigheid van de regels die ten doel hebben het gebruik te doen herleven.

Anders staat het met het verbod om andere soorten haring aan te voeren en in de handel te brengen. Ook deze maatregel kan in wezen worden beschouwd als een toepassing van de regeling voor de instandhouding van het visbestand en met name van de regeling tot vaststelling van zones waar „de visserij is verboden of is beperkt tot bepaalde periodes, vaar- en vistuigen of gebruiksdoeleinden” (artikel 2, lid 2, sub a, van verordening nr. 170/83). Bepalingen van dien aard moeten echter aan de Commissie worden medegedeeld volgens de procedure van de artikelen 19 en 20 van verordening nr. 171/83 en dit is blijkbaar met de onderhavige bepalingen niet geschied. In welk verband moeten zij dan worden geplaatst ? Evenals de Commissie en de rederij ben ik van mening, dat zij, waar zij hoofdzakelijk ten doel hebben het aanbod van haringen te regelen, liggen op het terrein van de ordening der markten in de sector visserijprodukten. Ik wil ze daarom in het licht van die regeling onderzoeken.

De inhoud van die regeling is reeds ter sprake gekomen. Nogmaals zij gewezen op het belang van de bepalingen die ten doel hebben het aanbod aan te passen aan de eisen van de markt (de zogenoemde „gemeenschappelijke handelsnormen”), in het bijzonder van de bepalingen inzake de op initiatief van de producenten opgerichte producentenorganisaties ten einde te komen tot een rationele beoefening van de visserij en een verbetering van de verkoopvoorwaarden. Zoals wij zagen, hebben die organisaties belangrijke bevoegdheden. Artikel 13, lid 1, sub d, van verordening nr. 3796/81 machtigt hen zelfs de verkoop van bepaalde categorieën produkten te verbieden; voorts kunnen de Lid-Staten krachtens artikel 7 besluiten, aan de bepaling tot instelling van dit verbod rechtsgevolgen erga omnes te verbinden.

De litigieuze maatregel verbiedt het in de handel brengen van gewone haring. Moet op grond van de twee laatstgenoemde bepalingen de rechtmatigheid van die maatregel worden aangenomen ? Zoals ik bij voorbaat al heb gezegd, kan het antwoord op deze vraag niet bevestigend luiden. De maatregel zou wettig zijn indien hij was genomen door een organisatie die representatief is voor de producenten, bijvoorbeeld de Coöperatieve Producentenorganisatie van de Visserij (PB 1979, C 109). Het Produktschap is echter geen vereniging; het is veeleer een van overheidswege opgericht orgaan, zoals blijkt uit het publiekrechtelijke karakter dat er algemeen aan wordt toegekend (zie het antwoord van de Nederlandse regering op een desbetreffende vraag van het Hof).