Wanneer moet worden bepaald welke het forum solutionis in de zin van artikel 5, lid 1, Executieverdrag is — wanneer het er dus om gaat de plaats te bepalen waar bepaalde verbintenissen uit de overeenkomst moeten worden uitgevoerd —, dient de aangezochte rechter eerst een probleem van collisierecht op te lossen. Hij moet overeenkomstig zijn eigen internationaal privaatrecht bepalen welk recht op de overeenkomst van toepassing is, en vervolgens naar dit recht de plaats van uitvoering vaststellen. Zo heeft — in verband met het feit dat het Executieverdrag zelf geen definitie geeft van het begrip plaats van uitvoering — het Hof beslist in zaak 12/76 (Tessili, Jurispr. 1976, blz. 1473), en daarbij moet het ook wel blijven: de onderhavige zaak en de in het kader hiervan gemaakte opmerkingen bieden geen reden om andere oplossingen te overwegen.

In het kader van dat eerste onderzoek moet de litigieuze overeenkomst natuurlijk ook worden gekwalificeerd. In de onderhavige zaak waren zowel de rechter in eerste als die in tweede aanleg van oordeel dat het in casu om een arbeidsovereenkomst ging.

Dit moet dan blijkbaar tot de conclusie leiden dat Frans recht toepasselijk is, en wel artikel L-751-1 e.v. Code du travail. Dit schijnt de opvatting van de Franse doctrine te zijn; verzoeker citeert te dezen Battifol, Traité de Droit International Privé, 1976, nr. 576. Het stemt echter ook overeen met het nog niet in werking getreden Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (PB L 266 van 1980, blz. 1 e.V.). Artikel 6 daarvan bepaalt namelijk, dat bij gebreke van een rechtskeuze een arbeidsovereenkomst wordt beheerst door het recht van het land waar de werknemer ter uitvoering van de overeenkomst gewoonlijk zijn arbeid verricht, en het bepaalt zelfs, dat een eventuele rechtskeuze er niet toe kan leiden dat de werknemer de bescherming verliest welke hij geniet op grond van de dwingende bepalingen van het rechtsstelsel dat, gelijk zojuist gezegd, in principe toepasselijk is.

Verzoeker in het hoofdgeding alsook de Commissie hebben uitsluitend vanuit dit uitgangspunt geargumenteerd. Ik ben nochtans van mening dat dit het gezichtsveld al te zeer beperkt.

Verweerder in het hoofdgeding voert immers een aantal argumenten aan — die ik hier niet vermeld, omdat wij ons niet over de kwalificatievraag behoeven te buigen — tegen de opvatting dat het hier om een arbeidsverhouding gaat, en betoogt met klem dat verzoeker een zelfstandig handelsagent is. Het is trouwens niet zeker, of de kwalificatievraag al definitief is beslecht. Omdat de Cour d'appel te Colmar in elk geval de bevoegdheid ratione loci van de Franse gerechten heeft verworpen, had verweerder in de eerste plaats tot nu toe geen reden om de opvatting dat de arbeidsgerechten bevoegd zijn, te betwisten. En in de tweede plaats zou de Cour de cassation, waaraan het probleem van de bevoegdheid ratione materiae niet is voorgelegd, in het kader van de toepassing van artikel 5, lid 1, Executieverdrag de kwalificatievraag anders kunnen oplossen.

Het heeft dus weinig zin, bij de ons gevraagde uitlegging van artikel 5, lid 1, Executieverdrag enkel uit te gaan van de veronderstelling dat het hoofdgeding betrekking heeft op een arbeidsovereenkomst; die uitlegging dient in een ruimer kader te geschieden.