In geval van een beroep tegen een besluit tot vaststelling van voor de verzoeker geldende prudentiële eisen dat in de loop van het geding worden ingetrokken en vervangen door een besluit tot vaststelling van nieuwe prudentiële eisen waartegen zelf ook beroep tot nietigverklaring is ingesteld, betekent de intrekking van het bestreden besluit door het tweede besluit niet dat de verzoeker geen procesbelang meer heeft om daartegen op te komen. De intrekking van een handeling van een instelling houdt immers niet een erkenning van de onrechtmatigheid ervan in en werkt ex nunc, anders dan een arrest houdende nietigverklaring, dat de nietig verklaarde handeling met terugwerkende kracht uit de rechtsorde verwijdert, zodat deze handeling wordt geacht nooit te hebben bestaan. Bovendien heeft verzoekster er nog steeds een procesbelang bij om tegen het bestreden besluit op te komen, om te voorkomen dat een eventuele nietigverklaring van het besluit waarbij dat is ingetrokken, tot gevolg heeft dat het opnieuw gevolgen sorteert. Mocht het tweede besluit immers nietig worden verklaard, dan zullen partijen zich wederom in de situatie voor de inwerkingtreding ervan bevinden, die dan opnieuw door het bestreden besluit zal worden geregeld.

Wat het eigen doel van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 575/2013 betreft, heeft deze verordening betrekking op de prudentiële eisen voor kredietinstellingen. Het met deze bepaling nagestreefde doel volgt in dat kader duidelijk uit de bewoordingen ervan. Dit bestaat in de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit om geheel of gedeeltelijk ontheffing te verlenen van de toepassing van bepaalde vereisten in de verordening op een of meer kredietinstellingen die in dezelfde lidstaat gevestigd zijn en die blijvend zijn aangesloten bij een centraal orgaan dat toezicht op hen uitoefent en dat in dezelfde lidstaat gevestigd is. Aangezien de voorwaarden in die bepaling echter niet op grond van die laatste verordening van toepassing zijn, om te kunnen beoordelen of een ontheffing van de plicht tot naleving van de vereisten op individuele basis kan worden verleend, maar zij van toepassing zijn als gevolg van de verwijzing daarnaar in artikel 2, lid 21, onder c), van verordening nr. 468/2014, moet alleen rekening worden gehouden met de doelstellingen van die laatste verordening en niet met de eigen doelstelling van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 575/2013.

Ter eerbiediging van de doelstellingen van verordening nr. 1024/2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen, moet bij de uitlegging van artikel 2, lid 21, onder c), van verordening nr. 468/2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten, en de voorwaarden in artikel 10, lid 1, van verordening nr. 575/2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, waarnaar dat artikel verwijst, derhalve rekening worden gehouden met de bedoeling van de wetgever om de Europese Centrale Bank in staat te stellen zich een totaalbeeld te vormen van alle risico’s die negatieve gevolgen voor een kredietinstelling kunnen hebben en om te voorkomen dat het prudentiële toezicht verdeeld raakt over de Europese Centrale Bank en de nationale autoriteiten.

Het prudentiële toezicht op groepen van kredietinstellingen op geconsolideerde basis dient hoofdzakelijk twee doelen. Het eerste doel is om de Europese Centrale Bank in staat te stellen zich een beeld te vormen van de risico’s die van invloed kunnen zijn op een kredietinstelling, die niet afkomstig zijn van haarzelf maar van de groep waartoe zij behoort. Het tweede doel is om te voorkomen dat het prudentiële toezicht op de entiteiten waaruit die groepen bestaan, verdeeld raakt over verschillende toezichthoudende autoriteiten.

Wat betreft het begrip centraal lichaam in de zin van artikel 2, lid 21, onder c), van verordening nr. 468/2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten, kan deze bepaling niet zo worden uitgelegd dat deze op zich inhoudt dat het centraal lichaam de hoedanigheid van kredietinstelling moet hebben. In de eerste plaats is een dergelijk vereiste immers niet in de bewoordingen van artikel 2, lid 21, onder c), van verordening nr. 468/2014 vermeld, anders dan het geval is in artikel 2, lid 21, onder a), van diezelfde verordening, dat expliciet verwijst naar het prudentiële toezicht op een groep waarvan de moederonderneming een kredietinstelling is.

In de tweede plaats is het in overeenstemming met de doelstellingen van verordening nr. 1024/2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen, en met die van verordening nr. 468/2014 om van de kwalificatie van „onder toezicht staande groep” in de zin van artikel 2, lid 21, onder c), van verordening nr. 468/2014 uit te gaan, ongeacht of het centrale lichaam van die groep de hoedanigheid van kredietinstelling bezit of niet. In de derde plaats vormt de onmogelijkheid voor de Europese Centrale Bank om prerogatieven als bedoeld in verordening nr. 1024/2013 uit te oefenen ten aanzien van een centraal lichaam dat niet de hoedanigheid van kredietinstelling heeft, geen hindernis die aan passend prudentieel toezicht in de weg staat, aangezien de Europese Centrale Bank van zijn prerogatieven kan gebruikmaken ten aanzien van de entiteiten die bij dat centrale lichaam zijn aangesloten.

Bovendien houdt noch artikel 10, lid 1, onder b), van verordening nr. 575/2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, noch artikel 11, lid 4, van die verordening in dat een centraal lichaam de hoedanigheid van kredietinstelling moet bezitten, wil artikel 2, lid 21, onder c), van verordening nr. 468/2014 van toepassing zijn.

(zie punten 86, 88, 93, 94, 108)