Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk

(Richtlijn 89/391 van de Raad, art. 7, leden 1 en 3)

2. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk

(Richtlijn 89/391 van de Raad, art. 8, lid 2)

3. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk

(Richtlijn 89/391 van de Raad, art. 11, lid 2, sub c en d)

Samenvatting

1. Artikel 7, lid 1, van richtlijn 89/391 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, legt de werkgever een primaire verplichting op, namelijk de aanwijzing van een of meer werknemers die zich met de activiteiten op het gebied van de bescherming tegen en de preventie van beroepsrisico’s zullen bezighouden. Daarnaast voorziet lid 3 in de verplichting een beroep te doen op deskundigen van buiten het bedrijf. Deze verplichting is evenwel subsidiair ten opzichte van die welke is neergelegd in voornoemd lid 1, aangezien zij slechts geldt indien de mogelijkheden in het bedrijf en/of de inrichting onvoldoende zijn om deze beschermings‑ en preventieactiviteiten te organiseren. Artikel 7 van de richtlijn voorziet dus in een rangorde voor de aan de werkgevers opgelegde verplichtingen.

Om duidelijk en nauwkeurig de volledige toepassing van richtlijn 89/391 te waarborgen, moet de omzetting ervan in het nationale recht van de lidstaten de in voornoemd artikel 7 neergelegde rangorde tot uiting doen komen. Hieruit volgt dat een nationale regeling die de werkgever de keuze laat tussen het organiseren van de activiteiten op het gebied van de bescherming tegen en de preventie van beroepsrisico’s binnen het bedrijf en het doen van een beroep op externe deskundigen, voorbijgaat aan deze rangorde van verplichtingen en niet in overeenstemming is met artikel 7, leden 1 en 3.

(cf. punten 49‑50, 52, 54)

2. De verplichting voor de werkgever om, overeenkomstig artikel 8, lid 2, eerste alinea, van richtlijn 89/391 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, de werknemers aan te wijzen die belast zijn met het in de praktijk brengen van de nodige maatregelen op het gebied van de eerste hulp, de brandbestrijding en de evacuatie van werknemers, is niet afhankelijk van de aard van de activiteiten en de grootte van het bedrijf en/of de inrichting. Een dergelijke beperking van de aanwijzingsverplichting kan niet worden afgeleid uit de bewoordingen van voornoemd artikel, dat geen uitzondering op of beperking van deze aanwijzingsverplichting bevat, en zou, aangezien zij indruist tegen het doel van de richtlijn, tot gevolg hebben dat deze verplichting uitsluitend van toepassing zou zijn op grote bedrijven en inrichtingen of op die welke verschillende activiteiten uitoefenen, zonder dat is voorzien in duidelijke, objectieve criteria om vast te stellen welke dit zijn.

Daarentegen kunnen het belang of de grootte van het bedrijf en/of de inrichting, alsmede de aard van de uitgevoerde activiteiten in aanmerking worden genomen om de elementen die onder de vereisten van artikel 8, lid 2, eerste alinea, van de richtlijn vallen, te concretiseren.

(cf. punten 60‑62, 64)

3. Terwijl artikel 11, lid 1, van richtlijn 89/391 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, een algemene verplichting voor de werkgevers bevat om de werknemers en/of hun vertegenwoordigers te raadplegen en te laten deelnemen aan alle aangelegenheden die verband houden met de veiligheid en gezondheid op het werk, voorziet lid 2 van dit artikel in de prealabele, afzonderlijke verplichting tot deelneming, alsmede tot raadpleging van de werknemers met een specifieke taak op het gebied van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers.

Derhalve is een nationale uitvoeringsregeling die niet voorziet in een concrete, bijzondere positie van deze werknemers voor wat betreft de raadpleging en de evenwichtige deelneming met betrekking tot de in artikel 10, lid 1, sub a, van deze richtlijn genoemde informatie, niet in overeenstemming met voornoemd artikel 11, lid 2, sub c. Dit is het geval met een nationale regeling die, enerzijds, de ondernemingsraad, de personen die met de veiligheid zijn belast, en de werknemers in algemene zin verplicht om deel te nemen aan het onderzoek naar en de beoordeling van risico’s, en, anderzijds, bepaalt dat, wanneer werknemers die niet in een arbeidsverhouding staan tot de voor een werkplek verantwoordelijke werkgever, dus werknemers van buitenaf, op die werkplek werkzaam zijn, deze werkgever verplicht is om er zo nodig voor te zorgen dat deze werknemers worden geïnformeerd omtrent de risico’s op die werkplek en een passende opleiding krijgen. Laatstgenoemde nationale regeling zet enkel de in artikel 10, lid 2, van deze richtlijn bedoelde algemene informatieverplichting in nationaal recht om.

Bovendien vormt zij evenmin een omzetting in nationaal recht van de in artikel 11, lid 2, sub d, bedoelde verplichting tot deelneming en raadpleging van de genoemde werknemers ook in die gevallen waarin de werkgever een beroep doet op deskundigen van buiten het bedrijf en/of de inrichting.

(cf. punten 75‑77, 80‑81, 91)