ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

6 juli 2016

LM

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Overlevingspensioen — Artikelen 18 en 27 van bijlage VIII bij het Statuut — Artikel 25 van het Handvest van de grondrechten — Recht van de gescheiden echtgenoot van de overleden ambtenaar — Alimentatie ten laste van de overleden ambtenaar”

Betreft:

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie [vertrouwelijk], en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. LM wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Pensioenen – Overlevingspensioen – Alimentatie vastgesteld bij overeenkomst tussen de gewezen echtgenoten – Bovengrens van het overlevingspensioen

(Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 25; Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 18 en 27)

Volgens artikel 27 van bijlage VIII bij het Statuut heeft de gescheiden echtgenoot van een ambtenaar of gewezen ambtenaar recht op het overlevingspensioen in de zin van hoofdstuk 4 van die bijlage, mits hij/zij bij het overlijden van de gewezen echtgenoot aantoont voor eigen rekening ten laste van deze gewezen echtgenoot recht te hebben op een alimentatie welke was vastgesteld bij rechterlijke uitspraak of door een officieel geregistreerde en ten uitvoer gelegde overeenkomst tussen de gewezen echtgenoten. Op grond van diezelfde bepaling mag het overlevingspensioen evenwel niet meer bedragen dan de op het ogenblik van het overlijden van de gewezen echtgenoot uitgekeerde alimentatie nadat deze uitkering is aangepast op de wijze bedoeld in artikel 82 van het Statuut.

Artikel 18 van bijlage VIII bij het Statuut, dat hoofdzakelijk voorziet in de betaling van een overlevingspensioen dat ten minste gelijk is aan 35 % van het laatste basissalaris van de overleden ambtenaar, heeft echter uitsluitend betrekking op de niet-gescheiden overlevende echtgenoot.

Het is met name door artikel 27 van bijlage VIII bij het Statuut dat de Europese Unie haar respect toont voor de regel welke in artikel 25 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie is opgenomen voor wat betreft het specifieke geval van de gescheiden echtgenoot van een overleden ambtenaar, door zich ertoe te verbinden om bij de overlevende gescheiden echtgenoot een alimentatieplicht af te lossen die op de voormalig ambtenaar rustte. Artikel 25 van het Handvest bevat echter geen regel die particulieren een subjectief recht geeft op een minimumbedrag van het overlevingspensioen ten gunste van de in artikel 27 van bijlage VIII bij het Statuut bedoelde personen.

(cf. punten 13‑15)

Referentie:

Hof: arrest van 15 januari 2014, Association de médiation sociale,C‑176/12, EU:C:2014:2, punt 42
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 32)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 15, 51, 52)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 13)
Overeenkomstig artikel 195, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet een hogere voorziening duidelijk aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht en welke juridische argumenten die vordering specifiek staven.

Een verzoekschrift in hogere voorziening dat zich beperkt tot een herhaling of een letterlijke weergave van de voor het Gerecht voor ambtenarenzaken aangevoerde middelen en argumenten, daaronder begrepen die welke waren gebaseerd op feiten die dat Gerecht uitdrukkelijk heeft verworpen, voldoet dus niet aan de motiveringseisen die voortvloeien uit deze bepalingen. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht voor ambtenarenzaken ingediende verzoekschrift, iets waartoe het Gerecht niet bevoegd is.

(cf. punten 25, 38 en 39)

Referentie:

Hof: beschikking van 23 oktober 2009, Commissie/Potamianos en Potamianos/Commissie, C‑561/08 P en C‑4/09 P, EU:C:2009:656, punten 58 en 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Begripsmatige overeenstemming van merken bestaande uit woordelementen in verschillende talen — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 28, 40)
121

Ten tweede zij erop gewezen dat volgens punt d) van de interpreterende verklaring van het besluit van de Raad van 23 juni 1981, de toepassing van dat besluit „de bepalingen van de Verdragen, in het bijzonder wat de termijnen en het verloop van de in artikel 294 VWEU bedoelde gewone wetgevingsprocedure betreft, onverlet laat”. Er moet aan worden herinnerd dat, hoewel de voorlopige compromistekst op de avond van 24 juni 2013 ter kennis is gebracht van de VBO’s die hebben deelgenomen aan het overlegcomité, de Union syndicale-Bruxelles tot 28 juni om 12.39 uur heeft gewacht met het verzoek voor het beleggen van een vergadering van het overlegcomité, terwijl de laatste beoordeling van de compromistekst door het Coreper op dezelfde dag om 15.00 uur moest aanvangen. Het bijeenroepen van een vergadering van het overlegcomité vóór de beoordeling van de compromistekst door het Coreper zou de opschorting van deze beoordeling noodzakelijk hebben gemaakt. Zoals de Raad opmerkt, was het Ierse voorzitterschap erin geslaagd om een politiek compromis te bereiken met het Parlement in bijzonder moeilijke politieke omstandigheden en onder de toegenomen druk van het bereiken van een politiek akkoord vóór het einde van zijn voorzitterschap eind juni 2013. De vergadering van het Coreper in de middag van 28 juni 2013 vond plaats in de laatste uren van het Ierse voorzitterschap en was dus de laatste mogelijkheid voor deze voorzitter om het Coreper ervan te overtuigen het door hem onderhandelde compromis te aanvaarden. Bovendien was, zoals de Raad ook opmerkt, het verloop van de wetgevingsprocedure gekenmerkt door een politieke samenhang tussen, om te beginnen, het politieke akkoord tussen het Parlement en de Raad over de herziening van het Statuut en, voorts, het politieke akkoord met het Parlement over het meerjarige financiële kader, een ander bijzonder lastig politiek dossier waarover was onderhandeld in het kader van het Ierse voorzitterschap. Deze politieke samenhang stelde het Coreper in staat om, direct na het politieke akkoord over het meerjarige financiële kader, het compromis over de herziening van het Statuut te aanvaarden. Een vertraging in de beraadslagingen van het Coreper had het gevaar van een afwijzing van het compromis over de herziening van het Statuut met zich kunnen brengen.
In punt 8 van de mededeling van de Commissie betreffende de regels voor toegang tot het dossier van de Commissie overeenkomstig de artikelen 101 en 102 VWEU, de artikelen 53, 54 en 57 van de EER-Overeenkomst en verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (PB 2005, C 325, blz. 7), is overigens bepaald dat het „dossier van de Commissie” bij het onderzoek van een mededingingszaak alle documenten omvat die door het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie tijdens het onderzoek zijn verkregen, overgelegd of verzameld. In punt 27 van genoemde regels is het volgende gepreciseerd:

„Toegang tot het dossier wordt op verzoek en normaal gesproken bij één enkele gelegenheid geboden – nadat de Commissie de partijen haar punten van bezwaar heeft meegedeeld – om het beginsel van de processuele gelijkheid te garanderen en om de rechten van de verdediging te beschermen. Als algemene regel geldt daarom dat geen toegang wordt verleend tot de antwoorden van andere partijen op de punten van bezwaar van de Commissie.

Een partij krijgt evenwel toegang tot documenten die na de mededeling van punten van bezwaar in latere fasen van de administratieve procedure zijn ontvangen, wanneer dergelijke documenten nieuw bewijsmateriaal – ongeacht of het om bewijsmateriaal à charge of à décharge gaat – kunnen vormen betreffende de verklaringen in verband met die partij in de mededeling van punten van bezwaar van de Commissie. Dit is in het bijzonder het geval wanneer de Commissie voornemens is nieuw bewijsmateriaal te gebruiken.”
17

Op 4 april 2016 heeft de president van de uitgebreide Derde kamer van het Gerecht in de eerste plaats beslist om de documenten betreffende zaak T‑54/06 in de bijlagen bij het in de onderhavige zaak neergelegde verweerschrift uit het dossier te verwijderen. Deze beslissing was ingegeven door het feit dat het Hof van Justitie van de Europese Unie geen toestemming aan de partijen in zaak T‑54/06 voor de overlegging van die documenten had gevraagd of die had verkregen en het feit dat het niet om toegang tot het procesdossier in die zaak had verzocht overeenkomstig artikel 38, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering. In de tweede plaats heeft de president van de uitgebreide Derde kamer van het Gerecht op grond van artikel 88, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering beslist om verzoekster uit te nodigen om een standpunt in te nemen ten aanzien van het verzoek om een maatregel tot organisatie van de procesgang dat uiterst subsidiair door het Hof van Justitie van de Europese Unie was geformuleerd in zijn antwoord van 18 maart 2016, dat hierboven in punt 16 is vermeld.
29

Op de vraag of de tweede alinea dient te worden gekwalificeerd als uitzondering in strikte zin dan wel als afwijkende regel, waarbij wordt voorzien in de mogelijkheid om een afzonderlijke en specifieke regeling voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in te voeren, kan evenmin worden beslist doordat de woorden die equivalent zijn aan de woorden „in afwijking” in de meeste taalversies door middel van het voegwoord „en” zijn gescheiden van het tweede zinsdeel, dat door het gebruik van het bijwoord „alleen” (only; exclusivamente; unicamente; uniquement) verwijst naar micro-, kleine en middelgrote ondernemingen. Daaruit blijkt namelijk niet duidelijk of het de bedoeling van de Uniewetgever was om ofwel een dergelijke uitzondering in strikte zin te stellen dan wel alleen te voorzien in de machtiging voor de lidstaten om een afwijkende en specifieke regeling voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in het leven te roepen, waarbij de uitdrukking „in afwijking” en het woord „alleen” in hun geheel in tweeërlei zin kunnen worden uitgelegd. Dat dezelfde zin deze twee beperkende bestanddelen samen bevat, verstrekt geen voldoende duidelijke en nauwkeurige aanwijzing over de vraag of de tweede alinea geldt als een uitzondering in strikte zin dan wel als een gewone afwijkende regel die voorziet in de mogelijkheid om een afzonderlijke en specifieke regeling voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in te voeren.
140

Zo blijkt, ten eerste, terwijl verzoekster in haar stukken beweert dat zij in België slechts „een baan heeft kunnen vinden als secretaresse in een kleine [VZW] die zich bezighoudt met de handel in zink”, uit haar arbeidsovereenkomst – opgenomen in bijlage A 18 bij het verzoekschrift – en uit een brief – opgenomen in bijlage C 3 bij de repliek – dat zij in september 2001 was aangenomen als „Assistant to Market Development Coordinator and Environment and Public Affairs Manager” (assistent van de coördinator marktontwikkeling en van de directeur milieu en publieke zaken). Bovendien geven haar werkvergunningen aan dat zij is „belast met projecten” en wordt zij in een memorandum van 13 februari 2013 – opgenomen in bijlage A 18 bij het verzoekschrift – aangeduid als „Executive and Personal Assistant” (uitvoerend en persoonlijk assistent).
41

Aan die conclusie wordt niet afgedaan door het argument van het EMA dat het Gerecht voor ambtenarenzaken op basis van het vage begrip „breuk” ten onrechte heeft geconcludeerd dat er geen sprake was van een breuk in de loopbaan van Drakeford, ondanks de verhoging van het niveau van zijn verantwoordelijkheden en de formele wijziging van zijn werkzaamheden, noch door het argument dat de benoeming van Drakeford heeft plaatsgevonden na een externe procedure. Aangezien de breuk van de arbeidsverhouding immers geen vaag begrip is, zoals in punt 39 supra is vastgesteld, kan het argument dat het Gerecht voor ambtenarenzaken, door dat begrip te hanteren, in casu blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, niet worden aanvaard. Bovendien zij erop gewezen dat het Gerecht voor ambtenarenzaken, in punt 49 van het bestreden arrest, de zeer bijzondere omstandigheden van de zaak correct heeft onderzocht, in het licht van het in punt 48 van het bestreden arrest vastgelegde begrip „breuk”. Met het oog op een eventuele vergelijking van de te verrichten taken, vertegenwoordigt de functie van afdelingshoofd, waartoe Drakeford na een externe selectieprocedure toegang heeft verkregen, een substantiële wijziging ten opzichte van die van plaatsvervangend hoofd, die een breuk doet ontstaan in de door het Gerecht voor ambtenarenzaken vastgelegde betekenis van dit begrip. Hoewel de handhaving binnen hetzelfde gebied van werkzaamheden niet automatisch leidt tot een continuïteit in de uitgeoefende werkzaamheden, dient deze continuïteit immers in beginsel te worden uitgesloten in het geval waarin de toegang tot de functie van afdelingshoofd is onderworpen aan een externe selectieprocedure. In casu blijkt evenwel dat Drakeford vóór zijn benoeming, in 2003, tot afdelingshoofd, tijdens de periode 2001‑2003 de functie heeft uitgeoefend van interim-afdelingshoofd. Derhalve kan niet werkelijk worden geconcludeerd dat zijn benoeming als afdelingshoofd, ook al volgde die op een externe procedure, daadwerkelijk een breuk vormde ten opzichte van de functie die hij daarvoor uitoefende. Bovendien volgt uit het dossier in eerste aanleg ook dat Drakeford in april 2003 was ingedeeld in de rang A 4, salaristrap 3, met tien maanden anciënniteit, en dat hij vanaf 1 mei 2003, de datum van aanvang van zijn overeenkomst van hoofd van de IT-afdeling, was ingedeeld in de rang A 4, salaristrap 3, met elf maanden anciënniteit. Dit gegeven bevestigt, opnieuw, de continuïteit van de arbeidsverhouding tussen Drakeford en het EMA. Hieruit volgt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken, na te hebben vastgesteld dat Drakeford zijn functie op het gebied van de informatietechnologie continu, met name als plaatsvervangend afdelingshoofd, interim-afdelingshoofd en afdelingshoofd, had uitgeoefend, terecht heeft uitgesloten dat er sprake was van een breuk in de substantiële continuïteit van de arbeidsverhoudingen tussen het EMA en Drakeford. [omissis]
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Beperkende maatregelen gelet op de situatie in Oekraïne – Handelingen waarbij het alle marktdeelnemers in de Unie wordt verboden bepaalde soorten financiële transacties te verrichten met buiten de Unie gevestigde entiteiten die voor meer dan 50 % eigendom zijn van een entiteit die is opgenomen op de lijsten van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn – Beroep ingesteld door een entiteit die voor meer dan 50 % eigendom is van een entiteit die is opgenomen op die lijsten – Ontvankelijkheid [Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit 2014/512/GBVB van de Raad, art. 1, lid 2, a), b) en c), en bijlage III; verordening nr. 833/2014 van de Raad, art. 5, lid 2, a), b) en c), 11, lid 1, a), en bijlage VI] (zie punten 65‑68, 70, 71)
7.

Mededingingsregelingen – Aantasting van de mededinging – Schikkingsovereenkomsten op octrooigebied – Overeenkomst tussen een initiërend farmaceutisch bedrijf en een onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Overeenkomst die bedingen betreffende de niet-betwisting van octrooien en het niet in de handel brengen van producten bevat – Betaling in omgekeerde richting als stimulans voor de onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Beperking naar strekking (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 218‑241)
Onder economische activiteit wordt verstaan, iedere activiteit bestaande in het aanbieden van goederen en diensten op een bepaalde markt. In dat opzicht vormen de activiteiten inzake het toezicht op en de bewaking van het luchtruim typische overheidsactiviteiten.

Een landingsinstrument waarbij gebruik wordt gemaakt van het radiosignaal om de precisie bij de landing van een vliegtuig dat de landingsbaan nadert te vergroten, speelt, ook al was het verplicht en hoewel het – zoals andere systemen – ontegensprekelijk bijdraagt tot de veiligheid van de landingen, evenwel geen rol bij het toezicht op en de bewaking van het luchtruim en houdt evenmin verband met een andere overheidsbevoegdheid die in een luchthaven kan worden uitgeoefend. Het draagt bij tot het verlenen van de diensten die een civiele luchthaven in een mededingingssituatie aan luchtvaartmaatschappijen aanbiedt in het kader van haar algemene activiteit die economisch van aard is. Het ontbreken van een dergelijke uitrusting heeft slechts tot gevolg dat de luchtvaartmaatschappijen die een bepaalde luchthaven aandoen, bij bepaalde weersomstandigheden hun vluchten zullen annuleren of laten uitwijken naar andere luchthavens die wel met een dergelijk instrument zijn uitgerust. Een luchthaven die niet met een dergelijk landingsinstrument is uitgerust, bevindt zich ten opzichte van een luchthaven die een dergelijke uitrusting heeft geplaatst, dus in een minder gunstige concurrentiepositie, maar deze vaststelling kan niet meebrengen dat die uitrusting niet als een economische activiteit wordt aangemerkt.

(zie punten 97, 99, 100, 102 en 103)
2)

Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd en Csi Solar Power (China), Inc. worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten die de Raad van de Europese Unie zijn opgekomen.
Arrest van het Gerecht (Kamer voor hogere voorzieningen) van 26 januari 2017 – Commissie/Verile en Gjergji

(Zaak T‑104/14 P‑INTP)

„Procedure – Uitlegging van een arrest”

Gerechtelijke procedure–Kosten–Toepasselijke regels–Verwijzing van elke partij in haar eigen kosten in het kader van een hogere voorziening–Kosten in verband met het geding in eerste aanleg–Daaronder begrepen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 211, lid 3)

(zie punten 10, 11)

Voorwerp

Verzoek tot uitlegging van het arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji (T‑104/14 P, EU:T:2015:776)

Dictum

1) Punt 3 van het dictum van het arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji (T‑104/14 P), moet aldus worden uitgelegd dat het zowel betrekking heeft op de kosten van de procedure in hogere voorziening, als op de kosten van de procedure in eerste aanleg.

2) Marco Verile en Anduela Gjergji, enerzijds, en de Europese Commissie, anderzijds, dragen elk hun eigen kosten van de uitleggingsprocedure.
3.

Handelingen van de instellingen — Motivering — Verplichting — Omvang — Besluit om een offerte niet te kiezen, genomen in het kader van de procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor diensten — Verplichting van de aanbestedende dienst om naar aanleiding van een schriftelijk verzoek kennis te geven van de kenmerken en de relatieve voordelen van de gekozen inschrijving en de naam van degene aan wie de opdracht werd gegund — Verplichting om een nauwkeurige samenvatting te verstrekken van de wijze waarop elk detail van de afgewezen offerte bij de evaluatie ervan in aanmerking is genomen, of een zorgvuldige vergelijkende analyse van de gekozen offerte en de offerte van de afgewezen inschrijver — Geen (Art. 296 VWEU; verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 113, lid 2; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 161) (cf. punten 71, 81‑83, 104, 423, 477)
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 105, 106)
Zaak T‑742/14

Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH

tegen

Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk CALCILITE — Ouder Uniewoordmerk Calcilit — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Soortgelijke waren — Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Relevant publiek — Gemeenschappelijk publiek voor de betrokken waren”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 19 juli 2016

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)]

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Bepaling van het relevante publiek – Aandachtsniveau van het publiek [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)]