In de onderhavige zaak wordt het Hof nogmaals verzocht zich bij wege van prejudiciële beslissing uit de spreken over de bevoegdheid van de Lid-Staten met betrekking tot de vaststelling van de prijzen van landbouwprodukten. In de onderhavige zaak gaat het erom, of de Lid-Staten nog bevoegd zijn prijsmaatregelen vast te stellen wanneer er een gemeenschappelijke marktordening bestaat (in casu voor rundvlees); wordt deze vraag bevestigend beantwoord, dan dient nog de omvang van deze bevoegdheid te worden bepaald.

De aan de onderhavige procedure ten grondslag liggende feiten kunnen worden samengevat als volgt.

Bij verordening nr. 2453/76 van de Raad van 5 oktober 1976 werd bepaald dat 40000 ton bevroren rundvlees van de interventiebureaus van de andere Lid-Staten aan het Italiaanse interventiebureau zouden worden overgedragen, om vóór 1 april 1977 op de Italiaanse markt te worden afgezet (deze termijn is vervolgens verlengd tot 31 december 1978). De Gemeenschap wilde op deze manier bijdragen tot stabilisatie van de vleesprijzen in Italië, mede gelet op de moeilijke economische situatie die vooral werd gekenmerkt door een hoog inflatiepercentage (zie de tweede overweging van genoemde verordening)

Een maand later stelde de Commissie uitvoeringsverordening nr. 2697/76 van 5 november 1976 vast, waarin werd bepaald (artikel 3) dat het aan het Italiaanse interventiebureau overgedragen vlees „tegen vooraf forfaitair vastgestelde prijzen” zou worden verkocht. Derhalve werden in verordening nr. 2796/76 van de Commissie van 18 november 1976 de prijzen (artikel 8, lid 1, bijlage I) en de verkoopvoorwaarden (de artikelen 1 tot 5) vastgesteld van het eerste gedeelte van de 40000 ton bevroren rundvlees die ter beschikking waren gesteld van het Italiaanse interventiebureau; opgemerkt zij onder meer dat het betrokken vlees enkel aan detailhandelaren mocht worden verkocht (artikel 3, lid 1, sub c). De afzet van de andere gedeelten van de partij vlees is later geregeld bij andere verordeningen van de Commissie.

Op 26 juli 1977 stelde het interministerieel comité voor de prijzen (CIP) — het bevoegde orgaan voor de regeling van de „prijzen van alle produkten, in elk stadium van de verhandeling…” (zie artikel 4, alinea 1, D.L.Lgt. van 19 oktober 1944, nr. 347) — besluit nr. 35 vast (Gazetta Ufficiale van 29 juli 1977, nr. 207), waarbij voor het gehele nationale grondgebied de maximumverbruikersprijzen werden vastgesteld voor bevroren of diepgevroren vlees van volwassen runderen.

Een onderzoek door de Italiaanse gerechtelijke politie bij detailhandelaren in bevroren vlees in de streek rond Udine, bracht vervolgens aan het licht — door, met behulp van de boeken, de weg van groothandel naar kleinhandel terug te volgen — dat de firma Grosoli te Cadoneghe (Padua) bevroren vlees had verkocht aan detailhandelaren tegen hogere dan de door het CIP vastgestelde prijzen. De Pretore te Padua ging derhalve over tot strafrechtelijke vervolging van de heer Adriano Grosoli, administrateur van de gelijknamige firma, aan wie onder meer overtreding van artikel 1 van wet nr. 63 van 18 april 1977 ten laste is gelegd „door kalfsfilet en kalfsbout te verkopen tegen hogere dan de door het CIP vastgestelde prijzen”. In de loop van het geding verzocht de Pretore bij beschikking van 15 juli 1978 het Hof om een prejudiciële beslissing over „de verenigbaarheid van een enkel voor de kleinhandelsfase geldende regeling van vastgestelde prijzen met de gemeenschapswetgeving, in aanmerking genomen het feit dat in dat geval de vraag betreffende de grondwettigheid van de Italiaanse wettelijke bepalingen op het stuk van de prijzen niet ongegrond zou zijn, zulks gelet op artikel 3 van de Italiaanse constitutie”.