ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Bij brief van 19 december 2014 heeft de Raad het verzoek om heroverweging afgewezen, verzoeker toegang verleend tot andere documenten en hem in kennis gesteld van het nieuwe ontwerp van motivering waarop hij voornemens was zich te baseren met het oog op de handhaving van de beperkende maatregelen ten aanzien van verzoeker. Hij heeft verzoeker een termijn voor het indienen van zijn opmerkingen gesteld. Dit ontwerp van motivering luidde:

„De heer Rotenberg is van oudsher een kennis van president Poetin, en was eerder zijn judosparringpartner.

Hij heeft zijn vermogen verdiend tijdens de ambtstermijn van president Poetin. Zijn economisch succes dankt hij aan de gunstige invloed van de belangrijkste beleidsmakers, met name bij de gunning van overheidsopdrachten.

Hij heeft geprofiteerd van zijn nauwe persoonlijke band met de Russische beleidsmakers doordat hij belangrijke opdrachten kreeg van de Russische staat of van overheidsbedrijven. Zijn ondernemingen kregen met name verscheidene zeer lucratieve contracten in de voorbereidingen op de Olympische Spelen in Sotsji.

Hij is de feitelijke eigenaar van de onderneming Volgomost, die via de onderneming ‚MIK’ zeggenschap heeft over de onderneming Giprotransmost. Giprotransmost is door een Russisch overheidsbedrijf een overheidsopdracht gegund voor een haalbaarheidsstudie over de bouw van een brug tussen Rusland en de illegaal geannexeerde autonome republiek Krim, waarmee de integratie van de illegaal geannexeerde autonome republiek Krim in de Russische Federatie wordt geconsolideerd en de territoriale integriteit van Oekraïne verder wordt ondermijnd.

Hij is de voorzitter van de raad van bestuur van uitgeverij Prosvescheniye, die met name verantwoordelijk is voor het project ‚Aan de kinderen van Rusland: Adres: de Krim’, een overheidscampagne die erop gericht is de kinderen van de Krim ervan te overtuigen dat zij nu Russische burgers zijn die in Rusland wonen, waarmee hij het beleid tot integratie van de Krim in Rusland van de Russische regering steunt.”
77

Gepreciseerd dient te worden dat bovengenoemde zaak betrekking had op een besluit van de Commissie waarbij deze weigerde om het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie toe te passen bij het onderzoek van de omzetting van een belastingschuld in een kapitaalinjectie ten gunste van een onderneming die volledig in handen was van de staat. In eerste aanleg had het Gerecht, zonder door het Hof te worden bekritiseerd, geoordeeld dat de Commissie zich niet louter kon baseren op zuiver formele criteria, zoals de fiscale aard van de schuldvordering of het feit dat gebruik was gemaakt van een wet om afstand te doen van de schuldvordering, om de toepassing van het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie af te wijzen. De Commissie diende daarentegen te onderzoeken of het betoog dat de afstand van de belastingvordering in het kader van een herstructurering van de balans en van een kapitaalverhoging aan dit criterium kon voldoen, gegrond was. In het bijzonder blijkt uit dit arrest dat een economisch voordeel moet worden getoetst aan het criterium van de particuliere investeerder wanneer na de in voorkomend geval vereiste globale beoordeling blijkt dat de betrokken lidstaat ondanks het gebruik van dergelijke aan het openbaar gezag ontleende middelen dit voordeel heeft toegekend in zijn hoedanigheid van aandeelhouder van de hem toebehorende onderneming (arrest van 5 juni 2012, Commissie/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, punt 92).
89

Met haar tweede middel tot nietigverklaring voert verzoekster aan dat in punt 83 van het bestreden besluit blijk van een onjuiste rechtsopvatting is gegeven, in wezen doordat de Commissie uit het arrest Commissie/EDF, punt 26 supra (EU:C:2012:318, punten 81‑85), ten onrechte heeft afgeleid dat het feit alleen dat een lidstaat op het moment van de feiten geen standpunt inneemt over de steun of vraagt dat voornoemde maatregel als reddingssteun wordt aangemerkt, betekent dat het noodzakelijkerwijs om staatssteun gaat. In dit verband merkt verzoekster in de eerste plaats op dat het begrip staatssteun een objectief begrip is en dat verklaringen van de lidstaat niet betrouwbaar kunnen zijn en niet kunnen worden tegengeworpen aan een belanghebbende die de kwalificatie van de betrokken maatregel als staatssteun betwist. In de tweede plaats rijst niet de vraag in welke hoedanigheid de Slowaakse Republiek in casu heeft gehandeld, aangezien die staat alleen als schuldeiser kon handelen. Dientengevolge rijst alleen de vraag of, in het bijzonder gelet op de in de punten 70 tot en met 73 van het arrest Frucona Košice/Commissie, punt 21 supra (EU:C:2013:32), vermelde criteria, verzoekster het betrokken voordeel kennelijk niet van een particuliere schuldeiser had kunnen verkrijgen. In de derde plaats beschikt de Commissie niet over bewijs dat de lokale belastingdienst de betrokken belastingschuld niet als schuldeiser had behandeld door te trachten het terugvorderbare bedrag te optimaliseren. Volgens verzoekster is in dit verband alleen het besluit van die dienst relevant, en niet de in punt 83 van het bestreden besluit vermelde beoordeling van de Slowaakse autoriteiten. In de vierde plaats voert verzoekster aan dat uit de rechtspraak volgt dat de Commissie ten onrechte van mening is dat het aan de lidstaat staat het criterium van de particuliere schuldeiser aan te voeren.
89

In de derde plaats dient, gelet op het voorgaande, te worden geoordeeld dat de kamer van beroep in de punten 44 en 45 van de bestreden beslissing op goede gronden heeft geoordeeld dat verzoeker te kwader trouw was bij de indiening van de aanvraag tot inschrijving van het litigieuze merk. Zoals de kamer van beroep in punt 45 van de bestreden beslissing terecht heeft opgemerkt, was verzoekers merkaanvraag ontegenzeglijk ingegeven door het oogmerk, misbruik te maken van de rechten die zijn verbonden aan de merken van verzoeksters tot nietigverklaring. Dat oogmerk wordt met name bevestigd door de wijze waarop verzoeker zijn franchiseketen aan het publiek voorstelt. Naast het feit dat het litigieuze merk en de oudere Chileense merken nr. 683048, nr. 857568 en nr. 801904 nagenoeg gelijk zijn en betrekking hebben op hetzelfde type van activiteiten, in het bijzonder franchises in de sector van fastfoodrestaurants met hotdogs als basisproduct, geeft verzoeker, zoals blijkt uit de documenten die verzoeksters tot nietigverklaring in de procedure voor het BHIM hebben overgelegd (zie punten 25 en 35 supra), te kennen dat zijn franchiseketen verbonden is met een buitenlandse franchiseketen die internationaal een groot prestige geniet, zodat zijn toekomstige franchisenemers voordeel halen uit zijn ervaring, zijn kennis van de sector en een continue ondersteuning.
Artikel 1, leden 1 en 2, van het bestreden besluit bepaalt:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijst in de bijlage geplaatste personen die als verantwoordelijk geïdentificeerd zijn voor het verduisteren van Oekraïense overheidsmiddelen en personen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Oekraïne, en natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen die banden hebben met hen, worden bevroren.

2. Er worden geen tegoeden of economische middelen rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de op de lijst in de bijlage geplaatste natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.”
64

De in bijlage C2 vervatte gegevens (bankrekeningafschriften, door de douane opgestelde berichten van aanslag en van terugbetaling, douaneaangiften en verzoeken tot terugbetaling ingediend door verzoekster en de vier andere vennootschappen) vormen inderdaad een bewijs van de betaling en van de terugbetaling van de antidumpingrechten en van desbetreffende bedragen. Bijlage C3, die de attesten van verzoeksters bank bevat waarin de belangrijkste voorwaarden van verzoeksters kredietovereenkomsten (ontleend bedrag, rentevoet, bedrag van de rente, duur) worden vermeld, toont bovendien aan dat rente is betaald. Verder blijkt uit een analyse, die echter met name wordt bemoeilijkt door de niet erg overzichtelijke presentatie van de vele in bijlage C2 opgenomen documenten, dat bepaalde bedragen of bepaalde optellingen van in bijlage C2 vermelde bedragen overeenkomen met bepaalde sommen die in bijlage A4 als ontleende sommen worden genoemd, en dat de in bijlage C3 vermelde rentevoeten overeenkomen met die welke in bijlage A4 worden genoemd.
Een natuurlijke of rechtspersoon wordt slechts rechtstreeks geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU als de bestreden maatregel van de Unie rechtstreeks gevolgen heeft voor zijn rechtspositie en aan degenen tot wie hij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsbevoegdheid laat, omdat de uitvoering zuiver automatisch en alleen op grond van de Unieregeling gebeurt, zonder dat daarvoor nadere regels moeten worden gesteld.

Een entiteit waarvan het kapitaal voor meer dan 50 % in handen is van een entiteit waarvan de naam is opgenomen in de bijlagen bij besluit 2014/512/GBVB en verordening nr. 833/2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren, wordt rechtstreeks geraakt door de beperkende maatregelen waarbij het alle marktdeelnemers in de Unie wordt verboden bepaalde financiële transacties te verrichten met buiten de Unie gevestigde rechtspersonen, entiteiten of lichamen waarvan het kapitaal voor meer dan 50 % eigendom is van een entiteit waarvan de naam is opgenomen in die bijlagen. Die maatregelen zijn namelijk rechtstreeks op haar van toepassing, als een onmiddellijk gevolg van het feit dat haar kapitaal voor meer dan 50 % eigendom is van een entiteit waarvan de naam is opgenomen in de bijlage bij die handelingen, zonder aan degenen tot wie hij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, enige beoordelingsbevoegdheid te laten.

De bij die bepalingen ingevoerde verbodsbepalingen zijn weliswaar in de eerste plaats van toepassing op in de Unie gevestigde kredietinstellingen en andere financiële instellingen, doch die verbodsbepalingen hebben tot doel en tot gevolg dat entiteiten waarvan het kapitaal voor meer dan 50 % eigendom is van een entiteit waarvan de naam is opgenomen in de bijlagen bij die handelingen rechtstreeks worden geraakt, waarbij die entiteiten door de toepassing op hen van die maatregelen in hun economische activiteit worden beperkt. Het spreekt voor zich dat het aan de in de Unie gevestigde lichamen staat die maatregelen toe te passen, aangezien de door de instellingen van de Unie vastgestelde handelingen in beginsel niet van toepassing zijn buiten het grondgebied van de Unie. Dit betekent evenwel niet dat de entiteiten die door de bepalingen inzake de toegang tot de kapitaalmarkt zijn getroffen, niet rechtstreeks door de op hen toegepaste beperkende maatregelen worden geraakt.

(zie punten 50‑53)
8.

Mededingingsregelingen – Aantasting van de mededinging – Beoordelingscriteria – Kwalificatie van een onderneming als potentiële concurrent – Criteria – Wezenlijk element – Capaciteit van de onderneming om de relevante markt te betreden – Onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Belemmeringen in verband met octrooien van het initiërend farmaceutisch bedrijf en de technische, bestuursrechtelijke of financiële moeilijkheden van de onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Reële en concrete mogelijkheden om deze moeilijkheden te boven te komen en de relevante markt te betreden (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 177‑243, 250‑258)
2)

Taihan Electric Wire Co. Ltd wordt verwezen in de kosten.
Wanneer de Commissie de verenigbaarheid van staatssteun met de interne markt beoordeelt ten aanzien van de afwijking waarin artikel 107, lid 3, VWEU voorziet, moet zij rekening houden met het belang van de Unie en kan zij er niet van afzien, de invloed van deze maatregelen op de relevante markt of markten in de gehele Europese Economische Ruimte te onderzoeken. In een dergelijk geval moet de Commissie niet alleen nagaan of deze maatregelen inderdaad kunnen bijdragen tot de economische ontwikkeling van de betrokken regio’s, maar moet zij ook het effect van deze steun op het handelsverkeer tussen de lidstaten beoordelen, en met name nagaan welke gevolgen deze steun op Unieniveau voor de betrokken sectoren kan hebben.

In dit verband voorziet paragraaf 68 van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen 2007‑2013 met name in een marktaandeeldrempel (25 %) bij de overschrijding waarvan de Commissie verplicht is de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden, zelfs indien zij a priori van mening is dat de betrokken steun verenigbaar is met de interne markt. Uit deze regel blijkt echter niet dat de formele onderzoeksprocedure niet kan worden ingeleid wanneer deze drempel niet wordt overschreden, en dat de Commissie in dat geval verplicht is, de steun onmiddellijk als verenigbaar met de interne markt aan te merken. In dit laatste geval heeft de Commissie immers weliswaar nog steeds de mogelijkheid om de formele onderzoeksprocedure niet in te leiden, maar kan zij deze beslissing niet rechtvaardigen door aan te voeren dat zij daartoe verplicht wordt door punt 68 van de richtsnoeren.

In geval van ernstige moeilijkheden heeft de Commissie dus het recht om de formele onderzoeksprocedure te openen, ongeacht of de in paragraaf 68, onder a), van de richtsnoeren bepaalde markaandeeldrempel van 25 % is overschreden.

Het feit alleen dat de in de richtsnoeren bepaalde drempels niet zijn overschreden, heeft immers niet automatisch tot gevolg dat de steun verenigbaar is met de interne markt. Integendeel, zelfs ingeval die drempels niet zijn overschreden of de andere in de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen bepaalde voorwaarden zijn vervuld, heeft de Commissie het recht zich ervan te vergewissen dat de voordelen in termen van regionale ontwikkeling opwegen tegen de nadelen van het betrokken project in termen van verstoring van de mededinging, hetgeen met name impliceert dat zij mag nagaan of de betrokken steun noodzakelijk is.

(zie punten 41, 44, 47, 65)
Uit de tekst zelf van artikel 220, lid 2, onder b), van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek volgt dat de importeurs zich vanaf de bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie van een bericht aan importeurs volgens hetwelk er gegronde twijfel bestaat over de juiste toepassing van de preferentiële regeling door het begunstigde derde land niet mogen beroepen op hun goede trouw, wat een zeer hoog niveau van rechtszekerheid waarborgt en de nationale autoriteiten of de Commissie ertoe brengt het verzoek tot niet‑invordering van de invoerrechten af te wijzen. Een dergelijk bericht moet, gelet op het bijzondere belang ervan, bijzonder duidelijk zijn, met name met betrekking tot de landen waarop het betrekking heeft. Dit geldt des te meer daar uit de tekst van artikel 220, lid 2, onder b), vijfde alinea, van het communautair douanewetboek rechtstreeks volgt dat een dergelijk bericht gewag moet maken van gegronde twijfel over de juiste toepassing van de preferentiële regeling „door het begunstigde land”. Wanneer een bericht niet aldus kan worden uitgelegd dat het met voldoende nauwkeurigheid ook op de invoer uit een derde land betrekking heeft, kan van de belastingplichtige immers niet worden verwacht dat hij na de bekendmaking van dat bericht zijn benadering ten aanzien van de invoer uit dat land zou hebben gewijzigd. Een andere benadering zou de rechtszekerheid voor de marktdeelnemers verminderen, aangezien zij in geval van twijfel over de strekking van om het even welk bericht aan importeurs verplicht zouden zijn om altijd, uit voorzorg, bijkomende beschermingsmaatregelen te nemen, zelfs voor invoer uit landen waarvan niet duidelijk is vastgesteld dat het gaat om de landen waarop de twijfel van de Commissie betrekking heeft.

(zie punten 46, 60, 76)
De rechter van de Unie is bevoegd kennis te nemen van een beroep tot nietigverklaring van een besluit van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) dat is genomen op grond van artikel 13, lid 4, van verordening nr. 340/2008 betreffende de aan ECHA te betalen vergoedingen krachtens verordening nr. 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), waarbij is vastgesteld dat een aanvrager van de registratie van stoffen krachtens verordening nr. 1907/2006 niet aan de voorwaarden voldoet om in aanmerking te komen voor de lagere vergoeding voor kleine ondernemingen als bedoeld in artikel 6, lid 4, van deze verordening, en hem een vergoeding voor administratieve kosten is opgelegd.

Artikel 94, lid 1, van de verordening nr. 1907/2006 bepaalt namelijk dat tegen beslissingen van de kamer van beroep of, bij ontbreken van recht op beroep bij deze kamer, tegen beslissingen van ECHA, bij het Gerecht of het Hof van Justitie beroep kan worden ingesteld overeenkomstig artikel 263 VWEU. In dat verband bepaalt artikel 91, lid 1, van deze verordening dat alleen tegen de besluiten van ECHA overeenkomstig artikel 9, artikel 20, artikel 27, lid 6, artikel 30, leden 2 en 3, en artikel 51 van verordening nr. 1907/2006 beroep kan worden ingesteld bij de kamer van beroep. Deze bepalingen hebben betrekking op besluiten die geen verband houden met de in artikel 6, lid 4, van deze verordening bedoelde vergoeding die door kleine ondernemingen moet worden betaald. Het feit dat verzoekster tegen hetzelfde besluit tevens beroep heeft ingesteld voor de kamer van beroep van ECHA, is in dat verband niet van invloed.

(zie punten 18‑23)
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 28 maart 2017 –

El-Qaddafi/Raad

(Zaak T‑681/14)

„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen ten aanzien van Libië – Bevriezing van tegoeden – Beperkingen van binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van de Unie – Handhaving van verzoeksters naam – Rechten van verdediging – Motiveringsplicht”

1. Beroep tot nietigverklaring–Termijnen–Aanvang–Kennisgeving–Begrip–Kennisgeving aan de vertegenwoordiger van een verzoeker–Voorwaarde (Art. 263, zesde alinea, VWEU) (zie punt 31)

2. Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Draagwijdte–Beperkende maatregelen ten aanzien van Libië–Verbod van binnenkomst en doorreis alsmede bevriezing van de tegoeden van personen en entiteiten die hebben deelgenomen aan ernstige schendingen van de mensenrechten in die Staat–Besluit genomen in een voor de betrokkene bekende context–Toelaatbaarheid van een beknopte motivering (Art. 296 VWEU; besluiten 2011/137/GBVB en 2014/380/GBVB van de Raad; verordeningen nr. 204/2011 en nr. 689/2014 van de Raad) (zie punten 56‑60, 63, 74)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2014/380/GBVB van de Raad van 23 juni 2014 tot wijziging van besluit 2011/137/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB 2014, L 183, blz. 52), voor zover dat besluit verzoeksters naam handhaaft op de lijst van bijlagen I en III bij besluit 2011/137/GBVB van de Raad van 28 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB 2011, L 58, blz. 53), en, ten tweede, uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2014 van de Raad van 23 juni 2014 tot uitvoering van artikel 16, lid 2, van verordening (EU) nr. 204/2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië (PB 2014, L 183, blz. 1), voor zover die verordening verzoeksters naam handhaaft op de lijst van bijlage II bij verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië (PB 2011, L 58, blz. 1)

Dictum

1) Besluit 2014/380/GBVB van de Raad van 23 juni 2014 tot wijziging van besluit 2011/137/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië, wordt nietig verklaard voor zover het de naam van Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi handhaaft op de lijst van bijlagen I en III bij besluit 2011/137/GBVB van de Raad van 28 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië.

2) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2014 van de Raad van 23 juni 2014 tot uitvoering van artikel 16, lid 2, van verordening (EU) nr. 204/2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië, wordt nietig verklaard voor zover die verordening de naam van El-Qaddafi handhaaft op de lijst van bijlage II bij verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië.
Bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling dient niet alleen rekening te worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar eveneens met de context ervan en met de doeleinden die worden nagestreefd met de regeling waarvan zij deel uitmaakt. In dit verband geldt dat wanneer de tekst en de ontstaansgeschiedenis van een verordening, en in het bijzonder van een van de bepalingen daarvan, geen duidelijkheid verschaffen over de precieze strekking ervan, de betrokken regeling moet worden uitgelegd aan de hand van haar doel en haar algemene opzet.

Wat betreft de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen die landbouwers die rechtstreekse betalingen ontvangen, in acht moeten nemen op grond van artikel 4 van verordening nr. 73/2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, wordt in eis nr. 8 van bijlage II bij die verordening wat betreft de identificatie en registratie van dieren verwezen naar de artikelen 3, 4 en 5 van verordening nr. 21/2004 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor schapen en geiten.

Wat de betekenis betreft die moet worden toegekend aan het feit dat in die eis wordt verwezen naar de artikelen 3 tot en met 5 van verordening nr. 21/2004, dient te worden geoordeeld dat enkel de in de artikelen 4 en 5 bedoelde en in artikel 3, onder a) en b), van die verordening opgesomde elementen de status van randvoorwaarden hebben gekregen. De logica van deze uitlegging wordt bevestigd door de verschillende aard van enerzijds de elementen opgesomd in artikel 3, onder a) en b), van verordening nr. 21/2004 en herhaald in de artikelen 4 en 5 van die verordening, en anderzijds de elementen bedoeld in artikel 3, onder c) en d), van verordening nr. 21/2004 en herhaald in de artikelen 6 tot en met 8 van genoemde verordening. Anders dan de elementen in de artikelen 4 en 5 van verordening nr. 21/2004 betreffen de in de artikelen 6 tot en met 8 van die verordening bedoelde elementen namelijk verplichtingen die in hoofdzaak uitsluitend op de lidstaten rusten. Dit kan de wens van de wetgever verklaren om van de naleving daarvan geen voorwaarde voor de betalingen aan de landbouwers te maken. Bijgevolg geldt dat verordening nr. 21/2004 weliswaar in haar geheel – met inbegrip van de artikelen 5 tot en met 8 ervan – bindend is voor een lidstaat, maar dat de naleving van die artikelen niet kan worden beschouwd als voorwaarde voor de betalingen aan landbouwers, ook niet via de verwijzing naar artikel 3 ervan in de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseis nr. 8.

(zie punten 63, 66, 67, 70)
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 23, 24, 50, 51, 57)