Gevoegde zaken C‑24/12 en C‑27/12

X BV en TBG Limited

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoeken van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van kapitaal — Beperkingen — Dividenduitkering van een lidstaat naar een gebied overzee van dezelfde staat — Werkingssfeer van het recht van de Unie — Bijzondere regeling EU-LGO”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 juni 2014

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Beperkingen – Nationale regeling die het kapitaalverkeer tussen een lidstaat en zijn eigen landen en gebieden overzee beperkt – Maatregel ter bestrijding van belastingontduiking – Toelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Voorwaarden

(Art. 56 EG; besluit 2001/822 van de Raad, art. 47, lid 1, en 55)

Het recht van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een belastingmaatregel van een lidstaat die het kapitaalverkeer tussen deze lidstaat en zijn eigen land en gebied overzee (LGO) beperkt, in zoverre daarmee de doelstelling van bestrijding van belastingontduiking daadwerkelijk en evenredig wordt nagestreefd.

Hoewel artikel 47, lid 1, van besluit 2001/822 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Gemeenschap, onder meer, beperkingen aan dividenduitkeringen tussen de Unie en de LGO verbiedt, in lijn met het in artikel 56 EG neergelegde verbod van dergelijke maatregelen in met name de verhoudingen tussen de lidstaten en derde landen, bevat artikel 55 van dat besluit immers een uitzonderingsclausule die uitdrukkelijk ziet op de voorkoming van belastingontduiking. Een belastingmaatregel die bedoeld is om buitensporige kapitaalstromen naar een LGO te voorkomen en om zo te strijden tegen de aantrekkingskracht van dat LGO als belastingparadijs, valt onder de hierboven aangehaalde fiscale uitzonderingsclausule en blijft bijgevolg buiten de werkingssfeer van artikel 47, lid 1, van besluit 2001/822, op voorwaarde dat daarmee deze doelstelling daadwerkelijk en evenredig wordt nagestreefd, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechterlijke instanties staat.

(cf. punten 49, 51, 53, 54 en dictum)

Gevoegde zaken C‑24/12 en C‑27/12

X BV en TBG Limited

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoeken van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van kapitaal — Beperkingen — Dividenduitkering van een lidstaat naar een gebied overzee van dezelfde staat — Werkingssfeer van het recht van de Unie — Bijzondere regeling EU-LGO”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 juni 2014

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer — Beperkingen — Nationale regeling die het kapitaalverkeer tussen een lidstaat en zijn eigen landen en gebieden overzee beperkt — Maatregel ter bestrijding van belastingontduiking — Toelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Voorwaarden

(Art. 56 EG; besluit 2001/822 van de Raad, art. 47, lid 1, en 55)

Het recht van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een belastingmaatregel van een lidstaat die het kapitaalverkeer tussen deze lidstaat en zijn eigen land en gebied overzee (LGO) beperkt, in zoverre daarmee de doelstelling van bestrijding van belastingontduiking daadwerkelijk en evenredig wordt nagestreefd.

Hoewel artikel 47, lid 1, van besluit 2001/822 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Gemeenschap, onder meer, beperkingen aan dividenduitkeringen tussen de Unie en de LGO verbiedt, in lijn met het in artikel 56 EG neergelegde verbod van dergelijke maatregelen in met name de verhoudingen tussen de lidstaten en derde landen, bevat artikel 55 van dat besluit immers een uitzonderingsclausule die uitdrukkelijk ziet op de voorkoming van belastingontduiking. Een belastingmaatregel die bedoeld is om buitensporige kapitaalstromen naar een LGO te voorkomen en om zo te strijden tegen de aantrekkingskracht van dat LGO als belastingparadijs, valt onder de hierboven aangehaalde fiscale uitzonderingsclausule en blijft bijgevolg buiten de werkingssfeer van artikel 47, lid 1, van besluit 2001/822, op voorwaarde dat daarmee deze doelstelling daadwerkelijk en evenredig wordt nagestreefd, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechterlijke instanties staat.

(cf. punten 49, 51, 53, 54 en dictum)