4.

Zowel in haar schriftelijke als in haar mondelinge opmerkingen heeft de Caisse duidelijk verklaard dat zij hoopt op een ommekeer van 's Hofs rechtspraak in de zaak-Laterza, terwijl zij nochtans weet dat deze direct aansluit bij een vroegere rechtspraak (inzonderheid het arrest van 6. 3. 1979, zaak 100/78, Rossi, Jurispr. 1979, blz. 831) en het Hof die onlangs nog heeft bevestigd (arrest van 24. 11. 1983, zaak 320/82, D'Ama-rio, Jurispr. 1983, blz. 3811). Daartoe voert zij aan, dat artikel 77, lid 2, sub b, onder i, slechts kan worden uitgelegd binnen de grenzen van de bevoegdheden die de Raad bij artikel 51 EEG-Verdrag zijn toegekend, en wel ter verwezenlijking van twee in dat artikel opgenomen nauwkeurig omschreven doelstellingen, te weten — de bijeentelling van de referentietijdvakken; — de „uitvoer” van de uitkeringen naar de landen van de Gemeenschap. Volgens de Caisse is deze bevoegdheidsvraag, waartoe alles is te herleiden, nooit duidelijk aan het Hof gesteld en heeft zij, in elk geval in 's Hofs rechtspraak nog geen uitdrukkelijk antwoord gekregen. Inzonderheid heeft het Hof nooit uitspraak moeten doen over de vraag „of en in welke mate — artikel 51 van het Verdrag de Raad van Ministers machtigt tot het vaststellen van een verordening ingevolge welke de autoriteiten van een Lid-Staat verplicht zijn, in strijd met uitdrukkelijke bepalingen van de nationale wet — in casu artikel 51, derde alinea, van de Belgische samengeordende wetten betreffende de kinderbijslag, naar luid waarvan deze bijslagen ‚niet verschuldigd zijn ten bate van de buiten het Rijk opgevoede kinderen’ —, kinderbijslagen te betalen voor kinderen die niet op het grondgebied van deze Staat wonen, niet alleen wanneer in de Staat van woonplaats geen enkel recht bestaat... maar ook wanneer die Staat zulk een recht kent.” De Caisse is derhalve van mening, dat de betrokken bepaling van artikel 77 moet worden uitgelegd: — „met inachtneming van de gewone betekenis van haar bewoordingen”, dat wil zeggen — anders dan het Hof in de zaak-Laterza heeft geoordeeld — als een artikel dat een verwijzingsregel van internationaal privaatrecht binnen het communautaire stelsel invoert, aan de hand waarvan kan worden uitgemaakt welke nationale wettelijke regeling toepasselijk is op het gebied van de kinderbijslagen: gelet op de verplichting die de Raad bij artikel 51, sub b, van het Verdrag is opgelegd, zou slechts aanspraak bestaan op door een andere Staat dan de Staat van woonplaats betaalde uitkeringen, indien de wetgeving van de Staat van woonplaats geen aanspraak op dat recht geeft; dan wel — conform de rechtspraak van het Hof in vorengenoemde zaak, hetgeen dit artikel dan ongeldig zou maken wat artikel 51 van het Verdrag betreft, dat de Raad, die bevoegd is om de toepasselijke wettelijke regeling aan te wijzen, niet opdraagt en evenmin lijkt te machtigen om twee nationale wettelijke regelingen te combineren ten einde de migrerende werknemer en zijn rechthebbenden het recht op het hier bedoelde „verschil” te laten behouden. Louter uitgaande van artikel 77 is de regering van de Bondsrepubliek Duitsland, interveniënte in de onderhavige zaak, evenals de Caisse van mening „dat wat het gemeenschapsrecht betreft, in casu geen recht op Belgische kinderbijslagen bestaat”.