Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Harmonisatie van wetgevingen ° Bescherming van consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten ° Richtlijn 85/577 ° Artikelen 1, lid 1, 2 en 5 ° Aanwijzing van begunstigden en vaststelling van minimumtermijn voor uitoefening van recht van afstand ° Onvoorwaardelijkheid en nauwkeurigheid

(Richtlijn 85/577, art. 1, lid 1, 2 en 5)

2. Handelingen van de instellingen ° Richtlijnen ° Rechtstreekse werking ° Grenzen ° Mogelijkheid om richtlijn in te roepen tegenover particulier ° Uitgesloten

(EEG-Verdrag, art. 189)

3. Harmonisatie van wetgevingen ° Bescherming van consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten ° Richtlijn 85/577 ° Mogelijkheid om bij ontstentenis van omzettingsmaatregelen recht van afstand in te roepen tegenover particulieren ° Uitgesloten

(EEG-Verdrag, art. 189, derde alinea; richtlijn 85/577, art. 1, lid 1, 2 en 5)

4. Handelingen van de instellingen ° Richtlijnen ° Uitvoering door Lid-Staten ° Noodzaak doeltreffendheid van richtlijnen te verzekeren ° Verplichtingen van nationale rechterlijke instanties

(EEG-Verdrag, art. 189, derde alinea)

5. Gemeenschapsrecht ° Aan particulieren toegekende rechten ° Schending door Lid-Staat van verplichting tot omzetting van richtlijn ° Verplichting om aan particulieren veroorzaakte schade te vergoeden ° Voorwaarden ° Modaliteiten van vergoeding ° Toepassing van nationaal recht

(EEG-Verdrag, art. 189, derde alinea)

Samenvatting

1. De artikelen 1, lid 1, 2 en 5 van richtlijn 85/577 betreffende de bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten, zijn onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig wat betreft de aanwijzing van de begunstigden en de vaststelling van de minimumtermijn voor de kennisgeving van afstand van een buiten een verkoopruimte gesloten overeenkomst. Ook al verlenen de artikelen 4 en 5 van de richtlijn de Lid-Staten een zekere beoordelingsmarge wat de bescherming van de consument betreft wanneer de handelaar de mededeling over het recht tot opzegging niet heeft gedaan, en eveneens wat de vaststelling van de termijn voor afstand en de desbetreffende modaliteiten betreft, deze beoordelingsmarge sluit immers niet uit, dat minimumrechten kunnen worden vastgesteld waarin hoe dan ook ten behoeve van de consumenten moet worden voorzien.

2. De mogelijkheid om tegenover overheidsorganen richtlijnen in te roepen, is gebaseerd op het dwingende karakter dat artikel 189 EEG-Verdrag aan de richtlijn toekent, doch uitsluitend ten aanzien van elke Lid-Staat waarvoor zij bestemd is, en strekt ertoe te voorkomen, dat een staat voordeel heeft bij zijn miskenning van het gemeenschapsrecht. Het zou immers onaanvaardbaar zijn dat de staat, die door de gemeenschapswetgever wordt verplicht bepaalde voorschriften vast te stellen om zijn betrekkingen, of die van de overheidsorganen, met particulieren te regelen en om deze particulieren aanspraak op bepaalde rechten te verlenen, met een beroep op de niet-nakoming van zijn verplichtingen de particulieren deze rechten kan ontzeggen.

Zou dit beginsel worden uitgebreid tot de betrekkingen tussen particulieren, dan zou dit erop neerkomen, dat aan de Gemeenschap de bevoegdheid wordt toegekend de particulieren met onmiddellijke werking verplichtingen op te leggen, terwijl zij dit alleen kan, wanneer haar de bevoegdheid is toegekend om verordeningen vast te stellen.

Wanneer maatregelen tot omzetting in nationaal recht dus niet binnen de voorgeschreven termijnen zijn vastgesteld, kan een particulier niet met een beroep op een richtlijn stellen een recht te hebben ten opzichte van een andere particulier en dit voor de nationale rechter geldend maken.

3. Wanneer maatregelen tot omzetting in nationaal recht van richtlijn 85/577 betreffende de bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten, niet binnen de voorgeschreven termijnen zijn vastgesteld, kunnen de consumenten niet voor de nationale rechter aan de richtlijn zelf een recht van afstand ontlenen tegenover de handelaren met wie zij buiten een verkoopruimte een overeenkomst hebben gesloten, en dit voor de nationale rechter geldend maken.

4. De uit een richtlijn voortvloeiende verplichting van de Lid-Staten om het daarin voorziene resultaat te bereiken, alsook de verplichting van de Lid-Staten krachtens artikel 5 EEG-Verdrag, om alle algemene of bijzondere maatregelen te treffen die geschikt zijn om de nakoming van die verplichting te verzekeren, gelden voor alle met overheidsgezag beklede instanties in de Lid-Staten, en dus, binnen het kader van hun bevoegdheden, ook voor de rechterlijke instanties. Dit betekent, dat de nationale rechter bij de toepassing van bepalingen van nationaal recht, ongeacht of zij van eerdere of latere datum dan de richtlijn zijn, deze zoveel mogelijk moet uitleggen in het licht van de bewoordingen en het doel van de richtlijn, teneinde het hiermee beoogde resultaat te bereiken en aldus aan artikel 189, derde alinea, EEG-Verdrag te voldoen.

5. Wanneer een Lid-Staat niet voldoet aan de krachtens artikel 189, derde alinea, EEG-Verdrag op hem rustende verplichting om een richtlijn in nationaal recht om te zetten, en het door de richtlijn voorgeschreven resultaat niet via uitlegging van het nationale recht door de rechterlijke instanties kan worden bereikt, is deze staat krachtens het gemeenschapsrecht gehouden tot vergoeding van de schade die aan particulieren is veroorzaakt doordat een richtlijn niet in nationaal recht is omgezet, wanneer aan drie voorwaarden is voldaan: het door de richtlijn voorgeschreven resultaat houdt in dat aan particulieren rechten worden toegekend, de inhoud van die rechten kan worden vastgesteld op basis van de bepalingen van de richtlijn, en er bestaat een causaal verband tussen de schending van de op de staat rustende verplichting en de geleden schade. In dat geval staat het aan de nationale rechter om in het kader van het nationale aansprakelijkheidsrecht het recht van de benadeelde personen op vergoeding van de schade te verzekeren.