Een eerste schending van artikel 95 van het Verdrag ziet de Commissie in het feit dat de belasting zwaarder drukt op de rechtstreeks uit de andere Lid-Staten ingevoerde cacaopoeder dan op poeder die in Italië in het verkeer wordt gebracht na op het nationale grondgebied te zijn verkregen bij het stampen van bonen die krachtens het regiem van de tijdelijke toelating waren ingevoerd.

In het eerste geval wordt overeenkomstig het wetsbesluit van 11 maart 1960 op de ingevoerde cacaopoeder 31250 lires per quintaal geheven (32150 lires per kg). Krachtens de bepalingen van het wetsbesluit juncto de wet van 25 mei 1954 wordt over één kg poeder in Italië, geproduceerd uit bonen onder het stelsel van de tijdelijke toelating ingevoerd, 200 lires geheven wanneer het produkt op de nationale markt wordt afgezet (40 kg poeder zijn onderworpen aan de belasting geldend voor 32 kg cacaobonen waarvoor een tarief van 250 lires per kg is voorzien). Deze tweevoudige verlaging van de belastinggrondslag en van het tarief zelf ten behoeve van de in Italië en voor het verbruik aldaar vervaardigde produkten — zulks met uitsluiting van de ingevoerde produkten — schijnt in strijd te zijn met artikel 95 van het Verdrag. Zij werd dan ook, gelijk de Commissie erkent, gecorrigeerd bij de wet van 1 oktober 1969 die, in het onderhavige geval, de „nationale” cacaopoeder belast naar het werkelijk gewicht en volgens het tarief geldende voor cacaopoeder met een vetgehalte van minder dan 1 %; hiermede werd aan de ten laste gelegde overtreding een eind gemaakt, doch de Commissie verzoekt U niettemin vast te willen stellen dat er tot laatstgenoemde datum van een inbreuk sprake was geweest.

Het komt ons voor dat zij in deze vordering kan worden ontvangen want, in tegenstelling tot hetgeen de Italiaanse Republiek beweert, heeft zij nimmer hetzij uitdrukkelijk hetzij stilzwijgend de conclusies van het verzoekschrift ingetrokken.

De vordering is bovendien gegrond, want het gewraakte stelsel leidde er kennelijk toe dat het ingevoerde produkt zwaarder werd belast dan de gelijksoortige nationale produkten. Gelijksoortigheid is inderdaad de noodzakelijke voorwaarde voor toepassing van artikel 95 en zij is in casu gegeven.

Bij de mondelinge behandeling heeft de gemachtigde van de Italiaanse Regering dit betwist en daartoe gesteld dat men cacaobonen, een ingevoerd ruw produkt, niet kan vergelijken met halfafgewerkte produkten zoals cacaopoeder dat bovendien een andere economische bestemming heeft. Dit is evenwel niet de beslissende vraag: voorwerp van het geschil is de cacaopoeder die dezelfde kenmerken vertoont en tot dezelfde doeleinden wordt gebruikt onverschillig of zij rechtstreeks werd ingevoerd dan wel bij de verwerking van cacaobonen in Italië verkregen en om die reden in beide gevallen onder dezelfde fiscale regeling valt. Het standpunt van de Italiaanse Regering is onbegrijpelijk, daar zij bij dupliek onderstreepte dat het oorspronkelijke stelsel, krachtens hetwelk een uniform tarief gold voor produkten op basis van cacaobonen vervaardigd en onafhankelijk van hun vetgehalte, nadelig was voor de Italiaanse verwerkende industrie, hetgeen niet onaanvaardbaar voorkomt. Het door de Commissie gewraakte stelsel daarentegen begunstigde bedoelde industrie op een wijze die met artikel 95 niet valt te verenigen. En ten slotte: het feit dat het litigieuze produkt tot het veredel ingsverkeer behoort kan toepassing van artikel 95 niet beletten wanneer het ingevoerde en het „nationale” produkt zich eenmaal in hetzelfde stadium van verwerking bevinden. Wij achten de mening van de Commissie ten aanzien van dit eerste punt dan ook gegrond.