ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Tweede middel: de Commissie heeft artikel 107, lid 3, onder b), VWEU en de mededeling inzake projecten van gemeenschappelijk Europees belang (hierna: “mededeling inzake PGB’s”) (2) geschonden door het recht onjuist toe te passen en kennelijke beoordelingsfouten te maken, door te oordelen dat de steun verenigbaar is met de interne markt. Dit middel valt uiteen in vier onderdelen: — ten eerste voert de verzoekende partij aan dat de Commissie een fout heeft gemaakt door ten onrechte vast te stellen dat de vaste verbinding van Europees belang is; — ten tweede wordt aangevoerd dat de Commissie een fout heeft gemaakt door vast te stellen dat de steun noodzakelijk is, aangezien de steun geen stimulerend effect heeft en niet voldoet aan de in de mededeling inzake PGB’s omschreven voorwaarden voor het nulscenario en het bestaan van alternatieve projecten. De Commissie heeft zich in het bestreden besluit ook ten onrechte gebaseerd op een onjuist lage interne opbrengstvoet (IRR); zij berekende die immers op basis van een zeer korte levensduur van het project van 40 jaar, hetgeen niet overeenstemt met de werkelijke levensduur van de infrastructuur, d.w.z. de periode waarin Femern A/S de vaste verbinding economisch zal kunnen exploiteren; — ten derde voert de verzoekende partij aan dat de Commissie een fout heeft gemaakt door te beslissen dat de steun proportioneel is, aangezien de steun een onbeperkte duurtijd heeft. De Commissie heeft ook een aantal kennelijke fouten gemaakt in de analyse van de financieringskloof. De Commissie heeft zich ten onrechte gebaseerd op de bovengenoemde zeer korte levensduur van het project, hetgeen resulteerde in een hoger aandeel kosten in vergelijking met de opbrengsten uit de exploitatie van de vaste verbinding; de Commissie heeft de geraamde opbrengsten van Femern A/S onderschat en de geraamde kosten overschat, in het bijzonder door de exploitatiekosten op te nemen in de berekening van de financieringskloof. Ten slotte besluit de Commissie ten onrechte dat het steunbestanddeel bestaat in de interestvoet die Femern A/S betaalt aan de Deense Staat, terwijl het steunbestanddeel bestaat in het volledige bedrag van de staatsleningen en het bedrag van de door de staatsgaranties gedekte leningen omdat geen enkele privé-investeerder bereid was in het project te investeren zonder aanzienlijke staatssteun; — ten vierde wordt aangevoerd dat de Commissie ten onrechte tot de slotsom is gekomen dat de steun geen ongewenste concurrentieverstoring veroorzaakt aangezien de steun ertoe leidt dat voor Femern A/S een machtspositie wordt gecreëerd in de relevante markt, er overcapaciteit wordt gecreëerd, en Femern A/S in staat is prijzen toe te passen die beneden de kostprijs liggen. De Commissie heeft niet erkend dat deze negatieve effecten zwaarder wegen dan de door de steun veroorzaakte positieve effecten.
1.

Eerste middel: schending van artikel 15.2 van het bestek, de zorgvuldigheids- en nauwkeurigheidsverplichtingen, de beginselen van gelijkheid, mededinging en transparantie, en artikel 170, lid 1, van verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1) (hierna: “verordening 2018/1046”). De verzoekende partij is in dit verband van mening dat het Parlement de opdracht aan haar had moeten gunnen, aangezien de BVBA IMAGINA EU niet over voldoende economische en financiële draagkracht beschikte en dus niet mocht worden geselecteerd.
C 271/52

Beroep ingesteld op 2 juli 2020 — DVB Bank/GAR

(Zaak T-407/20)

(2020/C 271/65)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: DVB Bank SE (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en K. Helle, advocaten)

Verwerende partij: gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— het besluit van de gemeenschappelijke afwikkelingsraad van 15 april 2020 betreffende de berekening van de voor 2020 vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijke afwikkelingsfonds (SRB/ES/2020/24), met inbegrip van de bijlagen, nietig verklaren, voor zover dat besluit, met inbegrip van de bijlagen I en II, verzoeksters bijdrage betreft;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenkomen met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-405/20, DZ Hyp/GAR.
5.

Vijfde middel: met de vaststelling van de bestreden verordening heeft de Commissie inbreuk gemaakt op artikel 37, lid 4, van verordening (EG) nr. 1272/2008, de plicht tot behoorlijk bestuur niet in acht genomen en het recht van verzoekers om te worden gehoord geschonden. Verzoekers hebben, meer bepaald, niet voldoende gelegenheid gekregen om een zinnig standpunt in te nemen over het RAC-advies, dat aanzienlijk afweek van het aanvankelijke voorstel tot indeling, wat betreft zowel de gebezigde wetenschappelijke argumentatie als de eindconclusie inzake de indeling van TiO2. Indien verzoekers daarentegen voldoende en formeel in de gelegenheid waren gesteld om tijdens de totstandkoming van het RAC-advies een standpunt daarover in te nemen, had dat waarschijnlijk tot een andere uitkomst in het besluitvormingsproces geleid.
Beroep ingesteld op 15 mei 2020 — Del Valle Ruiz e.a./GAR

(Zaak T-302/20)

(2020/C 247/41)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partijen: Antonio Del Valle Ruiz (Mexico-Stad, Mexico) en 36 andere verzoekers (vertegenwoordigers: P. Rubio Escobar, R. Ruíz de la Torre Esporrín en B. Fernández García, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (SRB/EES/2020/52) van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 17 maart 2020 om te bepalen of compensatie moet worden toegekend aan de aandeelhouders en crediteuren ten aanzien van wie de afwikkelingsmaatregelen aangaande Banco Popular Español, S.A. zijn genomen;

— verwijzing van verweerder en de interveniënten die zijn conclusies geheel of gedeeltelijk ondersteunen, in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers zes middelen aan.

Eerste middel: schending van artikel 15, lid 1, onder g) van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (hierna: “verordening nr. 806/2014”). Gesteld wordt dat de voormalige aandeelhouders van Banco Popular door de afwikkelingsmaatregelen geen grotere verliezen hadden mogen lijden dan zij zouden hebben geleden bij liquidatie volgens een normale insolventieprocedure.

Tweede middel: schending van artikel 20, lid 16, van verordening nr. 806/2014. In het bestreden besluit is niet nagegaan of de voormalige aandeelhouders van Banco Popular beter zouden zijn behandeld als een normale insolventieprocedure, en niet een afwikkelingsprocedure, was geopend, aangezien de insolventieprocedure gelijk is gesteld aan een liquidatie. Bovendien is de waardering niet door een onafhankelijke persoon verricht.

Derde middel: schending van artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”), doordat de voormalige aandeelhouders van Banco Popular niet zijn gehoord voordat voor hen nadelige individuele maatregelen zijn genomen.

Vierde middel: schending van artikel 47 van het Handvest. Het recht van de voormalige aandeelhouders van Banco Popular op een doeltreffende voorziening in rechte is niet in acht genomen, waardoor zij in hun recht van verweer zijn geschaad.

Vijfde middel: schending van artikel 17 van het Handvest en van artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, aangezien de aandeelhouders hun eigendomsrecht hebben verloren en dat verlies niet op billijke wijze is vergoed.

Zesde middel: schending van artikel 52 van het Handvest. De GAR is bij het ontnemen van het eigendomsrecht van de aandeelhouders buiten de wettelijk gestelde grenzen getreden.
—

beslissen over de kosten en de Europese Commissie verwijzen in de kosten van verzoekster, alsmede eventuele interveniërende partijen verwijzen in hun eigen kosten.
—

Een schadeloosstelling vaststellen van 7,00 EUR per aandeel, welk bedrag het resultaat is van de deling van het bedrag van 29 365 miljoen euro door het aantal van 4 196 miljoen aandelen dat op het moment van de ontbinding in omloop was;
—

het EUIPO en interveniënte, indien de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep voor het Gerecht zou verschijnen, verwijzen in hun eigen kosten en in de vergoedingen en kosten die verzoekster zijn opgekomen.
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten, of, indien de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep intervenieert, het EUIPO en de interveniërende partij gezamenlijk en hoofdelijk verwijzen in de kosten.
—

het EUIPO en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, mocht zij in deze procedure interveniëren, verwijzen in de kosten.
2.

De bestreden handeling is in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling, omdat zij geen duidelijk en eenduidig regelgevingskader tot stand brengt waardoor het voor leveranciers onmogelijk is om vast te stellen wat hun verplichtingen zijn met betrekking tot de in de technische documentatie te verstrekken gegevens, en daarin evenmin de toepasselijke controleprocedure ter beoordeling van de juistheid van de gegevens is aangegeven.
3.

De Commissie heeft bij haar onderzoek of de in de pachtovereenkomst afgesproken pachtprijs conform de marktvoorwaarden was, een ernstige schending van materiële en procedurele voorschriften begaan door bij haar beoordeling of er sprake was van staatssteun de regels inzake de bewijslast niet in acht te nemen en de feiten onjuist uit te leggen — De Commissie heeft op basis van irrelevante en gebrekkige gegevens vastgesteld dat er sprake was van staatssteun. Zij had moeten vaststellen dat de investeringen ten behoeve van de verbetering van de bodem en de kosten voor de instandhouding van de bodem en de verbetering van de bodemkwaliteit ten volle deel uitmaakten van de pacht. — De Commissie heeft er ten onrechte geen rekening mee gehouden dat het uit de pachtovereenkomst voortvloeiende vermeende voordeel in ieder geval ten laatste in 2002 was geneutraliseerd ten gevolge van de privatisering van verzoekster en de fusie van verzoekster met haar aandeelhouder.
C 129/10

Beroep ingesteld op 19 februari 2020 — Kampete/Raad

(Zaak T-102/20)

(2020/C 129/11)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ilunga Kampete (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/2109 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 1 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2019/2101 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 1 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— vaststelling van de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) 1183/2005/EG;

— verwijzing van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-95/20, Kazembe Musonda/Raad, zijn aangevoerd.
C 129/14

Beroep ingesteld op 19 februari 2020 — Kanyama/Raad

(Zaak T-110/20)

(2020/C 129/19)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Célestin Kanyama (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/2109 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoekster daarbij is gehandhaafd onder punt 4 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2019/2101 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoekster daarbij is gehandhaafd onder punt 4 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— vaststelling van de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) 1183/2005/EG;

— verwijzing van de Raad in de kosten

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-95/20, Kazembe Musonda/Raad, zijn aangevoerd.
2.

Het tweede middel is ontleend aan schending van artikel 107, lid 1, VWEU, juncto artikel 296 VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aangezien de Commissie bij de analyse van het bestaan van een voordeel geen volledige analyse van de beschikbare gegevens heeft verricht. Tot staving van het tweede middel wordt aangevoerd dat de Europese Commissie bij de beoordeling van de vraag of de vrijstellingsmaatregelen waarop de bestreden besluiten betrekking hebben, een voordeel vormen, geen volledige analyse heeft verricht van de gegevens die de Autoridad Portuaria in de loop van de procedure heeft verstrekt.
—

de beslissing vernietigen voor zover daarbij principieel is geweigerd om die tekens met elkaar te vergelijken in de situatie waarin het teken waarop de litigieuze inschrijvingsaanvraag betrekking heeft, 90 graden wordt gedraaid ten opzichte van de richting waarin het is aangevraagd;
—

verwijzing van het EUIPO en, als de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep zich voegt in de procedure, de interveniënt in de kosten van de procedure.
—

verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in verzoeksters kosten van de onderhavige procedure, daaronder begrepen de kosten die zijn gemaakt in de procedure voor het EUIPO.
a)

Middelen met betrekking tot de correctie naar aanleiding van de onderzoeken AA/2016/012, AA/2016/003 en AA/2016/015 IT betreffende oppervlaktesteun: 1. Schending van verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (1), wat betreft de bij ministerieel besluit van 18 november 2014 op nationaal vlak vastgestelde definitie van „blijvend grasland”. 2. Schending van artikel 52, lid 2, van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (2), en van artikel 12, leden 2 en 6, van gedelegeerde verordening (EU) nr. 907/2014 van de Commissie van 11 maart 2014 tot aanvulling van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de betaalorganen en andere instanties, het financieel beheer, de goedkeuring van de rekeningen, de zekerheden en het gebruik van de euro (3), wat betreft de toepassing van een forfaitair percentage, terwijl het werkelijke risico voor de begroting van de Unie kon worden berekend. 3. Schending van artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, wat betreft de toepassing van de algemene clausule van „onevenredige inspanning” op grond waarvan de forfaitaire correctie is gerechtvaardigd.
2.

Tweede middel: onjuiste beoordeling en inbreuk op de gedragscode voor het personeel en het beleid inzake waardigheid op het werk van de Europese Investeringsbank aangezien (i) het gedrag van de vermeende geweldplegers tegenover de verzoekende partij uit woorden of geschreven stukken bestond, ongepast was, over een bepaalde periode en herhaaldelijk plaatsvond en vernederend was, (ii) het comité de feiten onjuist heeft opgevat en inbreuk heeft gepleegd op de gedragscode voor het personeel en het beleid inzake waardigheid op het werk door de betwiste handelingen, zowel individueel als gezamenlijk, niet als psychologisch geweld te categoriseren, en (iii) de president van het EIB, door het verslag van het comité te bevestigen, ten onrechte tot de slotsom was gekomen dat de verzoekende partij niet het slachtoffer was van geweld; en
2.

Tweede middel: de Commissie heeft het recht onjuist toegepast en de feiten onjuist beoordeeld door te oordelen dat de voorlopige maatregelen dringend noodzakelijk waren om het risico van ernstige en onherstelbare schade aan de concurrentie op elk van de betrokken relevante markten aan te pakken, aangezien (a) de Commissie een onbekend urgentiebegrip introduceert dat slechts gerechtvaardigd wordt door het trage tempo van haar eigen procedure, wat in strijd is met het inherent uitzonderlijke karakter van de maatregel, (b) er geen specifieke factoren zijn die de dringende noodzaak tot optreden rechtvaardigen, aangezien de Commissie enkel verwijst naar een reeks algemene claims, en (c) de Commissie niet heeft aangetoond dat de concurrentie in een van de relevante markten mogelijk schade kan ondervinden.
—

In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie het bewijsmateriaal inzake schending van artikel 101 VWEU onjuist heeft beoordeeld, aangezien zij tot de slotsom is gekomen dat het programma PLP (“Patent Licensing Program”) en de wederzijdse licentieovereenkomsten tussen Philips, Osram en Zumtobel waarschijnlijk geen overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging in de zin van de bepaling vormden, zij zonder verificatie heeft aangenomen dat de gedragingen eenzijdig van aard waren (wat evenwel neerkomt op een erkenning dat artikel 102 VWEU is geschonden) en zij zich niet op het standpunt heeft gesteld dat ook een eenzijdig opgestelde overeenkomst als de onderhavige juist een verboden overeenkomst kan verhullen. Bovendien was het niet de taak van de verzoekende verenigingen om aan te tonen dat de markt van de leveranciers daadwerkelijk schade had geleden, aangezien het voldoende was dat zij bewijsmateriaal verstrekten op basis waarvan de Commissie verder onderzoek had kunnen en moeten verrichten.
3.

Derde middel: verzoeker betoogt dat hij rechtstreeks geraakt is door het feit dat de Europese Raad Babiš niet heeft uitgesloten van de beraadslagingen over de toekomst van het EU-begroting in de bijeenkomsten van de Europese Raad, aangezien: i. er geen tussentijdse handeling nodig is om personen met een belangenconflict uit te sluiten van de bijeenkomsten van de Europese Raad; en ii. de rechtspositie van verzoeker wordt aangetast omdat hij: (a) als verkozen vertegenwoordiger van de Tsjechische Senaat deel uitmaakt van een speciale senaatscommissie die opgericht is om het vermeende belangconflict te onderzoeken, en (b) een toekomstige concurrent is van de partij ANO 2011, waarvan de Tsjechische premier voorzitter is.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door vast te stellen dat de vermeende steunmaatregel een selectief voordeel vormt: a) voor de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstelling van 75 % voor in aanmerking komende leenverhoudingen met een laag risico, aangezien de Commissie: — het CFC-stelsel (stelsel inzake gecontroleerde buitenlandse vennootschappen, CFC) van het Verenigd Koninkrijk ten onrechte als referentiestelsel heeft aangemerkt; — het recht onjuist heeft toegepast door vast te stellen dat de vrijstelling van 75 % een uitzondering vormt op het referentiebelastingstelsel omdat: (i) de vaststelling dat er sprake is van een uitzondering ten onrechte is gebaseerd op de wetgevingstechniek; (ii) het criterium inzake sleutelfuncties niet het centrale criterium is voor de CFC-regels van het Verenigd Koninkrijk; en (iii) in aanmerking komende en niet-in aanmerking komende leenverhoudingen zich niet in dezelfde juridische en feitelijke situatie bevinden en er in ieder geval sprake is van een onjuiste toepassing van het recht doordat richtlijn (EU) 2016/1164 van de Raad (1) bij analogie wordt toegepast of er teveel belang aan de bewoordingen ervan wordt gehecht. — de feiten onjuist heeft opgevat en het recht onjuist heeft toegepast door tot de slotsom te komen dat de vrijstelling van 75 % niet wordt gerechtvaardigd door de aard en de opzet van de belastingregeling zoals dit wel het geval is voor de vrijstelling inzake groepsfinanciering die van toepassing is voor passieve financiële winsten die vallen onder section 371EC van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. b) voor de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstelling in verband met overeenkomende rente en de vrijstelling in verband met in aanmerking komende middelen, aangezien de Commissie: — de CFC-regels van het VK ten onrechte als referentiestelsel heeft aangemerkt; — het recht onjuist heeft toegepast door vast te stellen dat de vrijstelling in verband met overeenkomende rente en de vrijstelling in verband met in aanmerking komende middelen uitzonderingen vormen van het referentiebelastingstelsel, omdat: (i) de vaststelling dat sprake is van een uitzondering ten onrechte is gebaseerd op de wetgevingstechniek en het criterium inzake sleutelfuncties niet het centrale criterium is voor de CFC regels van het Verenigd Koninkrijk; (ii) belastingplichtigen die in aanmerking komen voor de vrijstelling in verband met overeenkomende rente en de vrijstelling in verband met in aanmerking komende middelen zich niet in dezelfde juridische en feitelijke situatie bevinden als belastingplichtigen waarvoor dat niet het geval is; — de feiten onjuist heeft opgevat en het recht onjuist heeft toegepast door tot de slotsom te komen dat de vrijstelling in verband met overeenkomende rente en de vrijstelling in verband met in aanmerking komende middelen niet gerechtvaardigd worden door de aard en de opzet van het belastingstelsel.
4.

Vierde middel: de Commissie heeft het recht onjuist toegepast en/of kennelijke beoordelingsfouten gemaakt doordat zij in het bestreden besluit tot de slotsom is gekomen dat de vrijstelling inzake groepsfinanciering niet gerechtvaardigd is door de aard of de opzet van het referentiestelsel.