11.

Vooral met het oog op talrijke geschilpunten tussen partijen ten aanzien van feiten die van beslissende betekenis leken te zijn voor de oplossing van de zaak, en gelet op de tegenstrijdige opmerkingen van Guillot over een dezer feiten, heeft het Hof besloten verzoeker persoonlijk te doen verschijnen en vier getuigen te horen: de heren Benco, Dominici, Collard en Malvicini. Vervolgens is verzoeker in de gelegenheid gesteld schriftelijke opmerkingen te maken over het bijgebrachte bewijs. Deze mondelinge instructie leidde met name tot de opheldering van sommige tot dan toe onduidelijk gebleven punten met betrekking tot het gedrag van Malvicini, in het bijzonder de wijze waarop hij de strookjes betreffende de proeven van verzoeker had teruggevonden en de redenen waarom vervolgens een periode van zes maanden was verlopen tussen de datum waarop deze strookjes waren teruggevonden en het verschijnen van het reeds genoemde memorandum van oktober 1971 waarin de beschuldiging van vervalsing nog werd uitgebreid. Hierover ondervraagd tijdens zijn getuigenverklaring, zette Malvicini uiteen dat hij in de eerste helft van mei de verschillende stukken strook betreffende de betrokken experimenten had opgespoord en gereconstrueerd, en na dit materiaal te hebben geanalyseerd en tot de genoemde conclusies te zijn gekomen, zijn directe meerdere en de directeur-generaal van het Centrum hiervan mondeling op de hoogte had gesteld. Guillot, die wegens een chirurgische ingreep in het ziekenhuis verbleef, was gedurende de maanden mei en juni niet op zijn werk verschenen. Op 24 juni besloot Malvicini als gevolg van gesprekken met zijn directe meerdere en met de heer Blaise, een andere wetenschappelijke ambtenaar, Guillot om opheldering te vragen over de betrokken proeven. Deze antwoordde in een nota van 9 juli, welke ten kantore van Malvicini werd bezorgd nadat deze voor de hele maand juli op zomervakantie was gegaan. Bij zijn terugkeer was Guillot weer afwezig, ditmaal wegens vakantie, en ook de directeur-generaal was er niet. Zodoende kon Malvicini eerst eind september de directeur-generaal vragen wat zijn reactie was op de kwestie van de vervalsingen van Guillots proeven. De directeur-generaal vroeg Malvicini toen zijn opmerkingen schriftelijke toe te lichten, hetgeen deze bij memorandum van 21 oktober heeft gedaan. In zijn opmerkingen over de resultaten van het verhoor, kon verzoeker op geen enkel punt de juistheid van dit feitenrelaas in twijfel trekken. Anderzijds leverde de mondelinge instructie geen rechtvaardiging op voor verzoekers tegenstrijdige opmerkingen, doch bracht nieuwe tegenstrijdigheden aan het licht, die alle tezamen de geloofwaardigheid van betrokkene ernstig aantasten. In de eerste plaats kwam vast te staan dat Malvicini op 26 en 27 april, onmiddellijk voor het tijdstip waarop Guillot de betrokken proeven heeft genomen, met behulp van zijn medewerkers een soortgelijk inleidend onderzoek had verricht, waarvan de uitslag negatief was, dat wil zeggen niet het door verzoeker beweerde verschijnsel van de oplossing van gas aantoonde. Uit de getuigenverklaringen is gebleken dat verzoeker volledig op de hoogte was van dit onderzoek, en het is onbegrijpelijk waarom hij dit zo lang is blijven ontkennen. Eerst in de na het getuigenverhoor ingediende schriftelijke opmerkingen gaf verzoeker voor de eerste maal toe op de hoogte te zijn geweest van de door Malvicini op 26 en 27 april 1971 verrichte voorbereidingen en „voorproeven”, waarbij hij evenwel beweerde dat deze niet als echte proeven konden worden aangemerkt vanwege het gebruik van een handpomp in plaats van de door verzoeker gebruikte elektrische pomp, die een betere waterdichtheid garandeerde. In de tweede plaats verklaarde verzoeker in zijn getuigenis dat het door hem bij de betrokken proeven gebruikte gas xenon 131 door hemzelf in de vestiging te Ispra was geprepareerd en vervolgens met het van het Centrum te Mol afkomstige gas xenon 133 was vermengd. In de tegelijk met het memorandum van 7 mei 1971 aan de directeur-generaal van het Centrum aangeboden „technische bijlage”, had hij echter beweerd dat het mengsel van xenon 131 en xenon 133 hem in reeds geprepareerde toestand door het Centrum te Mol was verschaft. Indien verzoekers mondelinge verklaring waar is, was het — zoals de heer Collard opmerkte — niet erg correct van hem hierover voordien nooit te hebben gesproken, aangezien bij het mengen van de beide gassoorten het gebruik van een verschillend soort xenon 131, dat van het door het Centrum te Mol geleverde gas op enkele belangrijke punten afweek, onvermijdelijk gevolgen zou hebben gehad voor het verloop van de proeven en derhalve voor de beoordeling van de resultaten ervan. Anderzijds lijkt de getuigenverklaring van de heer Dominici te bevestigen wat verzoeker voordien in genoemd rapport had geschreven, namelijk dat het uitsluitend ging om in het Centrum te Mol geprepareerde gassen. Een andere tegenstrijdigheid schuilt in de opmerkingen van Guillot ten aanzien van de tijdsduur van „het borrelen” van de gassen in het water op donderdagmorgen 29 april. In zijn schriftelijk rapport had hij een duur van 10 tot 15 minuten aangegeven; mondeling beweerde hij echter dit proces ongeveer een uur lang te hebben toegepast. Opgemerkt dient te worden dat het belangrijk is deze duur precies te bepalen om de resultaten van de proef nauwkeurig te berekenen. Ten aanzien van de correctiecoëfficiënt welke zou zijn gehanteerd om de door de schuine stand van een buisje veroorzaakte afwijking te compenseren, merkte verzoeker in zijn aan Malvicini geschreven rapport op dat hij deze factor (uitgedrukt in een waarde van 4 cijfers, die blijkbaar was vastgesteld, met het oog op het herstel van de loop van de curve zoals die daags tevoren was geweest) op de resultaten betreffende het xenon 131, doch niet op die van het gas xenon 133 had toegepast. In het latere rapport aan de directeur-generaal schreef hij evenwel dat hij de correctiecoëfficiënt op beide gassen had toegepast, waardoor hij hieraan elke betekenis heeft ontnomen, zoals hij zelf nadien in zijn getuigenis in antwoord op een vraag van de rechter-rapporteur, moest erkennen. In verbartd met deze correctiecoëfficiënt heeft getuige Collard voorts bevestigd wat reeds in het „rapport Boulenger” was opgemerkt, namelijk dat Guillot dezelfde coëfficiënt ook had toegepast op de metingen welke aan de laatste zes vooraf gingen. Dit zou tot de veronderstelling kunnen leiden dat de bewering van Guillot betreffende de scheve stand van het buisje niet op waarheid berust: het is best mogelijk dat verzoeker het incident met het buisje heeft bedacht ter weerlegging van de kritiek van Malvicini welke uitsluitend betrekking had op de laatste zes metingen (waarvan Malvicini op het moment van zijn onderhoud op 3 mei 1971 met Guillot namelijk de strookjes van de Olivetti-rekenmachine had gevonden en waartoe hij derhalve zijn aanvankelijke opmerkingen had beperkt). Deze veronderstelling wordt nog versterkt door het thans vaststaande feit dat Guillot in zijn eerste rapport aan Malvicini geen melding had gemaakt van enig incident tijdens de proeven, noch van correcties die hij had aangebracht in de gegevens van de analysator. De getuigenverklaring van Dominici, die aanwezig was geweest bij het onderhoud van maandagmorgen 3 mei 1971 tussen Malvicini en Guillot, tijdens hetwelk aan deze laatste was verweten dat de gegevens van zijn schriftelijk rapport betreffende het gas xenon 131 en de op het strookje van de rekenmachine voorkomende gegevens welke Malvicini twee dagen tevoren had kunnen opsporen, niet met elkaar overeenkwamen, bevestigt Malvicini's bewering, dat Guillot hem van de correcties op de gegevens uit de automatische afdrukmachine betreffende een van de beide gassen eerst op de hoogte had gesteld, na hiertoe te zijn gedwongen als gevolg van de kritiek van Malvicini. Zich bewust van zijn dubbelzinnig gedrag beweerde verzoeker reeds in zijn nota van 9 juli 1971 aan de directeur-generaal, en vervolgens gedurende de gehele procedure, dat hij Malvicini op 30 april 1971, de laatste dag van het betrokken onderzoek, mondeling spontaan op de hoogte heeft gesteld van de aangebrachte „correctie” der resultaten. Maar gezien de getuigenverklaring van Dominici over de wijze waarop het gesprek van 3 mei 's morgens verliep, kan moeilijk geloof worden gehecht aan deze bewering van verzoeker. Ook ten aanzien van de vraag hoe Guillot bij de berekening van de resultaten het mechanisch defect van de afdrukmachine betreffende de kolom van de eenheden heeft verholpen, vertinen de verklaringen van verzoeker een gebrek aan duidelijkheid en samenhang. Hij beweerde immers dat hij het ontbrekende cijfer soms door een 1 dan weer door een 9 heeft vervangen, zonder echter te verklaren volgens welke criteria hij nu eens het ene dan weer het andere cijfer koos. Op grond van de niet bestreden strookjes en van de door Guillot in zijn rapport genoemde cijfers, kan het er echter voor worden gehouden dat hij het ontbrekende cijfer voortdurend door de gemiddelde waarde 5 had vervangen. Ten slotte zij erop gewezen dat verzoeker tijdens zijn verklaring ter terechtzitting voor de eerste keer heeft toegegeven dat een gedeelte van de met de hand geschreven cijfers en woorden op de strookjes van de automatische afdrukmachine betreffende de metingen 37 tot 41, van hem afkomstig konden zijn. Deze bekentenis betekent een ernstige verzwakking van de volledig negatieve houding die hij tevoren had ingenomen. Ten slotte blijkt uit het feit dat verzoeker bij zijn poging om de onbetrouwbaarheid van de deskundigenrapporten van de Commissie aan te tonen, verstrikt is geraakt in een net van onjuistheden, tegenstrijdigheden en onsamenhangende verklaringen, hoe zwak zijn positie is. Het geheel der besproken feiten versterkt mijns inziens de technische constateringen en opvattingen in de door de Commissie overgelegde rapporten: met name geldt dit voor de op onafhankelijke wijze opgemaakte rapporten van de deskundigen van het Centrum te Mol en van de administratieve commissie van onderzoek. Voorts heb ik er reeds op gewezen dat het voor de verwerping van het beroep noodzakelijk en voldoende is vast te stellen dat het gedrag van verzoeker van dien aard is geweest dat de door zijn directe meerdere tegen hem ingebrachte beschuldigingen gerechtvaardigd zijn, en dat de Commissie derhalve geenszins onrechtmatig heeft gehandeld door de heer Malvicini niet te desavoueren. Ik meen dat zulks inderdaad is komen vast te staan.