ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 20 juni 2022 — Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance / Bricolage Investissement France SA

(Zaak C-408/22)

(2022/C 340/27)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance

Verwerende partij: Bricolage Investissement France SA

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zich tegen een wettelijke fiscale-integratieregeling van een lidstaat op grond waarvan een moedervennootschap in een groep neutralisatie geniet van het heropgenomen aandeel voor kosten en lasten in verband met de door haar van ingezeten vennootschappen in de fiscale eenheid ontvangen dividenden alsook, teneinde rekening te houden met het arrest van 2 september 2015 (Groupe Steria SCA, C-386/14), in verband met de dividenduitkeringen van haar in een andere lidstaat gevestigde dochtervennootschappen, die, zouden zij ingezetenen zijn geweest, objectief in aanmerking waren gekomen om voor die integratieregeling te opteren, wanneer deze wettelijke regeling een dergelijke neutralisatie ontzegt aan een ingezeten moedervennootschap die, ondanks bestaande kapitaalbanden met andere ingezeten vennootschappen die de oprichting van een fiscale eenheid mogelijk maakten, ervoor heeft gekozen om niet tot een dergelijke eenheid toe te treden, en dit zowel in verband met de dividenduitkeringen van haar ingezeten dochterondernemingen als in verband met de dividenduitkeringen van haar in andere lidstaten gevestigde dochterondernemingen die, op de vestigingsplaats na, voldoen aan de overige criteria?
1.

Moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat een beding dat aan de verkoper een vergoeding of commissieloon toekent die of dat kennelijk hoog is in verhouding tot de door hem aangeboden dienst, op grond daarvan als oneerlijk kan worden aangemerkt?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Brně (Tsjechië) op 9 mei 2022 — CROSS Zlín a.s. / Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

(Zaak C-303/22)

(2022/C 311/06)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajský soud v Brně

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CROSS Zlín a.s.

Verwerende partij: Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

Prejudiciële vraag

Is de Tsjechische wettelijke regeling krachtens welke een aanbestedende dienst een overeenkomst inzake een overheidsopdracht kan sluiten voordat beroep is ingesteld bij de rechter die bevoegd is om na te gaan of een door de Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (Tsjechische mededingingsautoriteit) gegeven secundair besluit tot uitsluiting van een inschrijver rechtmatig is, verenigbaar met artikel 2, lid 3, en artikel 2 bis, lid 2, van richtlijn 89/665/EEG (1), uitgelegd in het licht van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

(1) Richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB 1989, L 395, blz. 33).
1)

Moeten artikel 47, [eerste alinea, van het Handvest], juncto artikel 19, [lid 1, tweede alinea, VEU] en artikel 2, punt 4, juncto artikel 9, lid 3, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, ondertekend te Aarhus (Denemarken) op 25 juni 1998 en namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (1), aldus worden uitgelegd dat een rechtspersoon in de vorm van een maatschap van advocaten, die geen aantasting van enig recht of belang van de rechtspersoon zelf inroept, maar de aantasting van de rechten en belangen van natuurlijke personen (d.w.z. de in deze beroepsorganisatie verenigde advocaten), valt onder het begrip “publiek”, [en] kan een dergelijke rechtspersoon in de zin van artikel 2, punt 4, van het Verdrag van Aarhus worden gelijkgesteld met een groep natuurlijke personen die via een vereniging of organisatie optreden?
—

definitief uitspraak te doen en rekwirante te vergoeden voor de door haar geleden schade, vermeerderd met interest, zoals gevraagd in eerste aanleg in het kader van die procedure krachtens artikel 340 VWEU of, subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor afdoening overeenkomstig het arrest van het Hof, en
Hogere voorziening ingesteld op 9 juni 2022 door LATAM Airlines Group SA, Lan Cargo SA tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) van 30 maart 2022 in zaak T-344/17, Latam Airlines Group en Lan Cargo/Commissie

(Zaak C-375/22 P)

(2022/C 303/29)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: LATAM Airlines Group SA, Lan Cargo SA (vertegenwoordigers: B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt, en W. Sparks, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen voor zover de vordering tot nietigverklaring daarbij wordt afgewezen;

— besluit C(2017) 1742 final van de Commissie van 17 maart 2017 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU, artikel 53 van de EER-Overeenkomst en artikel 8 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake luchtvervoer (zaak AT.39258 — Luchtvracht) (hierna: “besluit”) nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op rekwirantes. Subsidiair, het besluit gedeeltelijk nietig verklaren en de aan rekwirantes opgelegde boete verlagen tot een bedrag dat het Hof passend acht;

— subsidiair, indien het Hof oordeelt dat het de zaak niet zelf kan afdoen, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht; en

— de Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure bij het Hof en bij het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van hun hogere voorziening voeren rekwirantes de volgende middelen aan.

Het eerste middel in hogere voorziening betreft kennelijk onjuiste rechtsopvattingen bij de bepaling van de rechtsgevolgen van de toewijzing van het eerste middel. In plaats van het besluit in haar geheel nietig te verklaren, heeft het Gerecht het besluit slechts gedeeltelijk nietig verklaard, zonder te onderzoeken of de elementen waarvoor werd vastgesteld dat rekwirantes niet aansprakelijk waren, afsplitsbaar zijn, ondanks duidelijke rechtspraak waaruit blijkt dat dit het relevante criterium is.

Het tweede middel in hogere voorziening betreft kennelijk onjuiste rechtsopvattingen bij de verwerping van het zesde middel inzake de rechten van verdediging met betrekking tot het feit dat de Commissie niet heeft gemotiveerd waarom het aantijgingen tegen andere luchtvaartmaatschappijen en tegen een dienstverlener niet heeft vervolgd. Bovendien heeft het Gerecht de bewijzen onjuist opgevat wanneer het de e-mail van 22 juli 2005 heeft beoordeeld zonder er rekening mee te houden dat de hoofdelementen waarop het Gerecht zich baseerde handelingen waren van luchtvaartmaatschappijen waartegen de Commissie de aanklacht heeft laten vallen na de mededeling van punten van bezwaar.

Het derde middel in hogere voorziening betreft kennelijk onjuiste rechtsopvattingen bij de verwerping van het derde deel van het vierde middel (eerste onderdeel) inzake de bevoegdheid van de Commissie om bepaalde vaststellingen te doen.

Het vierde middel in hogere voorziening betreft kennelijk onjuiste rechtsopvattingen bij de verwerping van het derde deel van het vierde middel (tweede onderdeel) inzake de dubbelzinnigheid van het besluit wat de geografische omvang van de inbreuk betreft.
3)

Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, artikel 2, artikel 4, lid 3, en artikel 6, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest en artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat een gewone rechterlijke instantie die voldoet aan de Unierechtelijke vereisten inzake rechterlijke instanties, niet gebonden is aan een beslissing van een rechterlijke instantie van laatste aanleg — waarvan de rechtsprekende formatie onder meer bestaat uit leden die tot rechter zijn benoemd onder kennelijke schending van het nationale recht inzake de procedure tot benoeming van de rechters van de Sąd Najwyższy (hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken, Polen), zodat deze rechterlijke instantie niet voldoet aan het vereiste van een onafhankelijk, onpartijdig en vooraf bij wet ingesteld gerecht dat in staat is om de justitiabelen daadwerkelijke rechtsbescherming te verzekeren — die is gegeven naar aanleiding van de instelling van een buitengewoon rechtsmiddel (buitengewoon beroep) en waarbij een onherroepelijke rechterlijke beslissing is vernietigd en de betreffende zaak ter verdere afdoening naar de gewone rechter is terugverwezen?
1.

te verklaren dat de Republiek Slovenië, door niet te zorgen voor passende opvangsystemen voor stedelijk afvalwater — in de zin van artikel 4 van richtlijn 91/271/EEG (1) van de Raad, voor de agglomeraties Kočevje, Trbovlje, Loka en Ljubljana, — in de zin van artikel 5 van richtlijn 91/271/EEG van de Raad voor de agglomeraties Kočevje, Trbovlje en Loka, en — in de zin van artikel 15 van en bijlage I, delen B en D, bij richtlijn 91/271/EEG van de Raad voor de agglomeraties Ljubljana en Ptuj, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, 5 en 15 van en bijlage I, delen B en D, bij richtlijn 91/271/EEG van de Raad inzake de behandeling van stedelijk afvalwater;
1)

Zijn de kosten voor onderhoud en de premie ter compensatie van inkomensverliezen als bedoeld in artikel 3, onder b) respectievelijk onder c), van verordening nr. 2080/92 (1) van 30 juni 1992 verschuldigd in het geval dat de begunstigde bewijst dat […] buiten zijn schuld niet is voldaan aan de in het nationale steunprogramma gestelde voorwaarden inzake bebossing en dat hij alles in het werk heeft gesteld om het resultaat te verkrijgen?
Hogere voorziening, ingesteld op 12 april 2022 door Pilatus Bank plc tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 2 februari 2022 in zaak T-27/19, Pilatus Bank en Pilatus Holding/ECB

(Zaak C-256/22 P)

(2022/C 237/53)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Pilatus Bank plc (vertegenwoordiger: O. Behrends, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Europese Centrale Bank (ECB), Europese Commissie, Pilatus Holding ltd.

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen;

— het besluit van de ECB van 2 november 2018 betreffende de intrekking van de vergunning van Pilatus Bank nietig verklaren overeenkomstig artikel 264 VWEU;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak op het beroep tot nietigverklaring voor zover het Hof van Justitie geen uitspraak ten gronde kan doen;

— de ECB verwijzen in rekwirantes kosten en in de kosten die verband houden met de hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante vier middelen aan.

Eerste middel: het Gerecht is ten onrechte ervan uitgegaan dat het vanuit juridisch oogpunt relevant is of de ECB verantwoordelijk is voor het feit dat de vergunning voordien de facto is ingetrokken, en met name of de ECB verplicht was om via een interventie op grond van artikel 6, lid 5, onder c), van de verordening inzake het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme (GTM-verordening) (1) te voorkomen dat de vergunning de facto werd ingetrokken.

Tweede middel: de afwijzing door het Gerecht van rekwirantes tweede middel is gebaseerd op de onjuiste opvatting van het Gerecht dat het in artikel 23 van de richtlijn kapitaalvereisten (RKV IV) (2) gebezigde begrip “reputatie” niet noodzakelijk volgens de rechtsorde van de Europese Unie hoeft te worden uitgelegd, zodat een aanklacht in een derde land mogelijkerwijs schade toebrengt aan de reputatie van een aandeelhouder, ook al is de gedraging in kwestie niet onrechtmatig volgens de rechtsorde van de Europese Unie en ook al valt de gedraging onder een blokkeringsverordening.

Derde middel: het bestreden arrest is gebaseerd op een aantal andere onjuistheden. Onder meer heeft het Gerecht het begrip “evenredigheid” onjuist opgevat door niet in aanmerking te nemen dat een evenredigheidsanalyse moet berusten op de aan het besluit ten grondslag liggende overwegingen.

Vierde middel: rekwirantes procedurele rechten zijn geschonden.

(1) Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63).

(2) Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB 2013, L 176, blz. 338).
—

In het bestreden arrest is met de afwijzing van het vijfde middel het dossier verkeerd opgevat, is artikel 85 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht geschonden en zijn de feiten onjuist gekwalificeerd. Het Gerecht is niet ingegaan op alle aangevoerde grieven en is daarmee zijn motiveringsplicht niet nagekomen.
C 237/40

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 8 april 2022 — Z.K. en M.S. / The Minister for Justice and Equality

(Zaak C-248/22)

(2022/C 237/51)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court (Ierland)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Z.K. en M.S.

Verwerende partij: The Minister for Justice and Equality

Prejudiciële vraag

Verzet richtlijn 2004/38/EG (1) zich ertegen dat gelijktijdig afgeleide verblijfsrechten worden toegekend aan de vervreemde echtgenote en aan de feitelijke, duurzame partner van een Unieburger die zijn recht van vrij verkeer als werknemer uit hoofde van die richtlijn rechtmatig uitoefent?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).
2o)

Om de naleving te verzekeren van het in artikel 153, lid 2, onder c), van verordening (EU) nr. 1308/2013 opgenomen beginsel dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten op democratische wijze toezicht moeten uitoefenen op hun organisatie en haar besluiten: — moet bij de beoordeling van de onafhankelijkheid van elk lid van de organisatie uitsluitend ermee rekening worden gehouden dat hun kapitaal in handen is van een en dezelfde natuurlijke persoon of rechtspersoon, of moeten ook andere banden in aanmerking worden genomen, zoals, voor leden die geen producent zijn, de omstandigheid dat zij lid zijn van dezelfde beroepsvereniging, of, voor aangesloten producenten, de omstandigheid dat zij leidinggevende verantwoordelijkheden in een dergelijke vereniging hebben? — volstaat het feit dat de bij een producentenorganisatie aangesloten producenten over de meerderheid van de stemrechten beschikken, om vast te stellen dat zij daadwerkelijk toezicht uitoefenen op hun producentenorganisatie, of moet in het licht van de verdeling van de stemrechten tussen daadwerkelijk onafhankelijke leden, worden onderzocht of het aandeel in de stemrechten dat in handen is van een of meerdere leden die geen producent zijn, hen in staat stelt om zelfs zonder een meerderheid te hebben, toezicht uit te oefenen op de besluiten van de organisatie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Bologna (Italië) op 24 maart 2022 — OV / Ministero dell’Interno — Unità Dublino

(Zaak C-217/22)

(2022/C 222/31)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Bologna

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: OV

Verwerende partij: Ministero dell’Interno — Unità Dublino

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 4 en 5 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 (1), mede in het licht van het in artikel 27 van die verordening vervatte recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel, aldus worden uitgelegd dat de verzoeker, die bij de rechterlijke instantie van de verzoekende lidstaat bezwaar heeft aangetekend tegen het overdrachtsbesluit dat de Dublineenheid van die lidstaat in het kader van een terugnameprocedure op grond van artikel 18, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 604/2013 heeft uitgevaardigd, zich kan beroepen op niet-nakoming door de aangezochte lidstaat van zijn informatieplicht krachtens artikel 4 of van zijn verplichting om een persoonlijk onderhoud met de verzoeker te voeren krachtens artikel 5 van de verordening, en zo ja, welke betekenis moet aan een dergelijke niet-nakoming worden toegekend?

(1) Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013, L 180, blz. 31).
C 207/14

Hogere voorziening ingesteld op 10 februari 2022 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 1 december 2021 in zaak T-546/20, Sopra Steria Benelux en Unisys Belgium / Commissie

(Zaak C-101/22 P)

(2022/C 207/19)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. André, M. Ilkova, O. Verheecke, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Sopra Steria Benelux, Unisys Belgium

Conclusies

— de punten 52 tot 57, 60, 61, 66, 68 en 69 van het bestreden arrest vernietigen;

— het verzoek tot nietigverklaring verwerpen;

— Sopra Steria Benelux en Unisys Belgium verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure bij het Hof en in die van de procedure bij het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

In haar hogere voorziening voert de Commissie drie middelen aan.

Met het eerste middel wordt aangevoerd dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de brief van verzoeksters in eerste aanleg van 10 juli 2020 aan te merken als een “uitdrukkelijk verzoek” dat was gericht op het vernemen van de redenen die de aanbestedende dienst ertoe hebben gebracht de geselecteerde offerte niet als abnormaal laag te beschouwen.

Het tweede middel betreft een onjuiste opvatting van de feiten doordat er sprake is van een onjuiste beoordeling van de inhoud van het antwoord van de Commissie van 20 juli 2020.

Het derde middel is ontleend aan schending van de reikwijdte van de motiveringsplicht die op de aanbestedende dienst rust krachtens artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 170, lid 3, van het Financieel Reglement, wanneer de aanbestedende dienst van oordeel is dat de geselecteerde offerte niet abnormaal laag is.
1.

Vallen situaties waarin in het kader van een onderzoek naar een strafbaar feit in verband met het bezit van verdovende middelen tegen een natuurlijke persoon waarvan de politie aanneemt dat hij in het bezit is van verdovende middelen, dwangmaatregelen zijn aangewend in de vorm van fouillering en inbeslagname, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2013/48/EU (1) betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming en van richtlijn 2012/13/EU (2) betreffende het recht op informatie in strafprocedures?
1.

a) Moet artikel 6, lid 1, onder b) en f), van de algemene verordening gegevensbescherming (1) aldus worden uitgelegd dat, wat openbare personenvennootschappen betreft, de enkele omstandigheid dat een vennoot die niet persoonlijk aansprakelijk is, slechts aansprakelijk is tot het geringe bedrag van zijn inbreng en geen bestuurder is, deelnemingen in een dergelijke vennootschap aanhoudt, volstaat om te concluderen dat hij er een “gerechtvaardigd belang” bij heeft om informatie over alle vennoten die indirect via een trustee deelnemingen in de openbare personenvennootschap bezitten, hun adres en de omvang van hun deelnemingen te verkrijgen, en om uit de vennootschapsovereenkomst een overeenkomstige contractuele verplichting af te leiden? b) Of is het gerechtvaardigd belang onder dergelijke omstandigheden beperkt tot het verkrijgen, vanwege de vennootschap, van informatie over de vennoten met indirecte deelnemingen, die aansprakelijk zijn tot een bedrag dat niet gering is en wier deelnemingen een minimumpercentage van het kapitaal vertegenwoordigen, dat hen op zijn minst in staat stelt invloed uit te oefenen op de ontwikkeling van de vennootschap?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 25 februari 2022 — BM, NP / Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

(Zaak C-132/22)

(2022/C 207/25)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale amministrativo regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: BM, NP

Verwerende partij: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 45, leden 1 en 2, VWEU en artikel 3, lid 1, onder b), van verordening nr. 492/2011 (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling als die van artikel 1, lid 655, van wet nr. 205/2017, volgens welke voor deelneming aan de procedure voor opneming in de ranglijsten die worden opgesteld met het oog op het sluiten van onderwijsovereenkomsten voor onbepaalde en bepaalde tijd met Italiaanse AFAM-instellingen, uitsluitend de beroepservaring in aanmerking wordt genomen die de kandidaten bij deze nationale instellingen hebben verworven, en niet eveneens die welke zij hebben verworven bij instellingen van hetzelfde niveau in andere Europese landen, gelet op het bijzondere doel van de betrokken procedure precaire arbeidsverhoudingen tegen te gaan? En indien de Italiaanse regeling volgens het Hof in abstracte zin niet in strijd is met het Unierecht, kunnen dan de daarin vastgestelde maatregelen in concreto worden geacht evenredig te zijn aan het voornoemde doel van algemeen belang?

(1) Verordening (EU) nr. 492/2011 van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB 2011, L 141, blz. 1).
3)

Omvat het begrip “elektriciteitsopwekker” als bedoeld in artikel 3, onder u), van richtlijn 2003/87/EG, zoals omschreven in het arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 juni 2019 in de zaak C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH/Bundesrepublik Deutschland — betreffende het verzoek om een prejudiciële beslissing dat het Verwaltungsgericht Berlin (bestuursrechter in eerste aanleg Berlijn, Duitsland) krachtens artikel 267 VWEU bij verwijzingsbeslissing van 28 november 2017 bij het Hof heeft ingediend — tevens situaties waarin de installatie slechts een klein deel van de elektriciteit uit niet-hoogrenderende warmtekrachtkoppeling opwekt, terwijl zij wordt gekenmerkt door meerdere bronnen van thermische energie anders dan warmtekrachtkoppeling die voldoen aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor kosteloze toewijzing van emissierechten?
1)

Moet artikel 27 van het kaderbesluit (1) aldus worden uitgelegd dat een beslissing tot overlevering van een persoon een rechtsverhouding doet ontstaan tussen deze persoon, de uitvoerende staat en de verzoekende staat, zodat alle kwesties die worden geacht definitief te zijn afgedaan in die beslissing, ook moeten worden beschouwd als afgedaan in het kader van de procedure tot verkrijging van toestemming voor vervolging of oplegging van straffen voor andere strafbare feiten?