ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Ambtenaren - Beroep - Termijnen - Van openbare orde - Onderzoek ambtshalve door rechter

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2 Procedure - Beroepstermijnen - Verval van recht - Indiening van verzoek om kosteloze rechtsbijstand - Geen invloed

('s Hofs Statuut-EG, art. 42, tweede alinea)

Samenvatting

1 De in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde voorwaarden voor ontvankelijkheid van een beroep, inzonderheid die betreffende de beroepstermijn, zijn van openbare orde en de communautaire rechter kan ze derhalve ambtshalve onderzoeken.

2 Van de toepassing van de gemeenschapsregeling inzake procestermijnen kan slechts in hoogst uitzonderlijke gevallen van toeval of overmacht in de zin van artikel 42, tweede alinea, van 's Hofs Statuut worden afgeweken, aangezien een strikte toepassing van deze regeling vereist is ter wille van de rechtszekerheid en de noodzaak om elke discriminatie of willekeurige behandeling bij de rechtsbedeling te vermijden.

Derhalve kan niet worden aanvaard, dat de indiening van een verzoek om rechtsbijstand per se en ongeacht de omstandigheden van het concrete geval tot gevolg heeft dat de termijn voor het instellen van het beroep ten principale wordt verlengd of geschorst.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Ernstige en onherstelbare schade - Beoordeling in geval van discretionaire bevoegdheid van gemeenschapsinstelling - Financiële schade

(EG-Verdrag, art. 185; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 104, lid 2)

Samenvatting

De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding moet worden getoetst aan de vraag, of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. De partij die om opschorting van de uitvoering van een bestreden beschikking verzoekt, moet het bewijs leveren, dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder ernstige en onherstelbare schade te lijden.

In geval van de invoering, in het kader van de associatieregeling van de landen en gebieden overzee, van tariefcontingenten voor de invoer van bepaalde landbouwproducten met vrijdom van douanerechten, kan de rechter in kort geding, behoudens in een kennelijk urgente situatie, ten aanzien van de keuze van de meest geschikte maatregel ter voorkoming van verstoringen op de communautaire markt van de betrokken producten, niet zonder afbreuk te doen aan de discretionaire bevoegdheid van de Raad zijn oordeel in de plaats stellen van het oordeel van deze instelling. Het verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging kan slechts worden toegewezen, indien de spoedeisendheid onbetwistbaar voorkomt.

Zuiver financiële schade kan, uitzonderlijke omstandigheden daargelaten, niet als onherstelbaar worden beschouwd, wanneer zij achteraf financieel kan worden vergoed, terwijl het bestaan van uitzonderlijke omstandigheden kan worden vastgesteld wanneer blijkt dat de belanghebbende zonder de gevorderde voorlopige maatregel in een situatie zou komen te verkeren die zijn bestaan zelf kan bedreigen of zijn marktaandeel onherstelbaar kan wijzigen.
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 23 oktober 1998. - Regione Puglia tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen en Koninkrijk Spanje. - Landbouw - Verordening met algemene strekking - Beroep van regionale entiteit - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-609/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-04051



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening houdende vaststelling van bedrag van productiesteun die aan producenten van olijfolie kan worden voorgeschoten - Beroep van regionale autoriteit van lidstaat op basis van gevolgen van handeling voor haar grondgebied - Niet-ontvankelijkheid

(EG-Verdrag, art. 173, tweede en vierde alinea; verordening nr. 1979/97 van de Commissie)

Samenvatting

Wanneer een regionale autoriteit van een lidstaat tegen een verordening waarbij in het kader van de gemeenschappelijke ordening der markten voor oliën en vetten de geraamde olijfolieproductie wordt vastgesteld, alsook het bedrag van de productiesteun per eenheid die voor een bepaald verkoopseizoen aan de in de Gemeenschap gevestigde producenten kan worden voorgeschoten, beroep instelt, betogende dat de uit de verordening voortvloeiende vermindering van de steun aanzienlijke sociaal-economische gevolgen zal hebben voor haar grondgebied, is dit beroep niet-ontvankelijk.

Deze regionale autoriteit kan zich namelijk niet op artikel 173, tweede alinea, van het Verdrag beroepen, aangezien uit het algemene stelsel van het Verdrag duidelijk blijkt, dat het begrip lidstaat, in de zin van de bepalingen betreffende de beroepen in rechte, enkel slaat op de regeringsautoriteiten van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen, en niet kan worden uitgebreid tot de regeringen van de regio's, ongeacht de omvang van de hun toegekende bevoegdheden.

Zelfs indien de autoriteit de vereiste rechtspersoonlijkheid bezit om beroepen krachtens artikel 173, vierde alinea, te kunnen instellen, en wanneer de betrokken verordening naar haar aard niet als een beschikking kan worden beschouwd, kan het algemene belang dat een regio, als bevoegde entiteit voor economische en sociale vraagstukken op haar grondgebied, kan hebben bij de verkrijging van een voor de economische welvaart van dit grondgebied gunstig resultaat, op zich niet volstaan om haar door de bepalingen van de verordening als individueel geraakt te beschouwen.
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 13 april 2000. - GAL Penisola Sorrentina tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Economische en sociale cohesie - Structurele interventies - Communautair initiatief Leader II - Natuurlijke en rechtspersonen - Handelingen die hen niet individueel raken - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-263/97.



Jurisprudentie 2000 bladzijde II-02041



Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Termijnen - Aanvang - Datum van gebeurtenis die termijn doet ingaan - Bewijslast

[EG-Verdrag, art. 173, vijfde alinea (thans, na wijziging, art. 230, vijfde alinea, EG); Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 102, lid 2]

2 Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Tot lidstaat gerichte beschikking van Commissie waarbij financiële bijstand wordt verleend voor sommige projecten voorgesteld in kader van programma Leader II - Beroep van plaatselijke actiegroep waarvan project niet werd gekozen - Niet-ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea (thans, na wijziging, art. 230, vierde alinea, EG)]

Samenvatting

1 De partij die aanvoert dat het beroep, gelet op de in artikel 173, laatste alinea, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230, laatste alinea, EG) en in artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht gestelde termijn, te laat is ingesteld, moet het bewijs leveren van de datum van de gebeurtenis die de termijn doet ingaan. (cf. punt 47)

2 Anderen dan de adressaten van een beschikking kunnen slechts stellen individueel te worden geraakt in de zin van artikel 173, vierde alinea, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG), indien de beschikking hen betreft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie, welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortelijke wijze als de adressaat.

Dit is niet het geval wanneer de Commissie bij haar beschikking het grondgebied van een aantal administratieve eenheden uitsluit van de bijstandsgebieden waarvoor plaatselijke actiegroepen en andere actoren met een collectief karakter in de tweede fase van het structurele bijstandsprogramma Leader II voor communautaire financiële bijstand in aanmerking kunnen komen. De bestreden beschikking treft verzoekster immers niet op een andere wijze dan de andere hierboven bedoelde plaatselijke actiegroepen en andere actoren met een collectief karakter, maar werkt jegens haar als een maatregel waarvan de gevolgen voor verschillende categorieën van justitiabelen op objectieve, algemene en abstracte wijze voelbaar kunnen zijn. (cf. punten 63-64)
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer - uitgebreid) van 4 mei 1998. - Europese Bureau van consumentenverenigingen (BEUC) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Antidumpingprocedure - Belanghebbende - Weigering - Beroep tot nietigverklaring - Bevestigende handeling - Termijn - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-84/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-00795



Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen - Brief van diensten van Commissie waarin consumentenorganisatie toegang tot niet-vertrouwelijke documenten van antidumpingprocedure wordt geweigerd

(EG-Verdrag, art. 173)

2 Beroep tot nietigverklaring - Beroep tegen beschikking houdende bevestiging van niet binnen termijn bestreden beschikking - Niet-ontvankelijkheid - Begrip bevestigende beschikking

(EG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

3 Als voor een beroep tot nietigverklaring vatbare handelingen of besluiten zijn enkel aan te merken maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

Door een brief waarmee de diensten van de Commissie een consumentenorganisatie ervan in kennis stellen, dat zij niet als belanghebbende bij een antidumpingprocedure kan worden beschouwd en dat haar bijgevolg inzage van het niet-vertrouwelijke dossier wordt geweigerd, worden de belangen van die organisatie rechtstreeks en onmiddellijk ongunstig beïnvloed.

Daarbij is de vorm waarin handelingen of besluiten zijn gegoten, in principe van geen belang voor de vraag of nietigverklaring ervan in rechte kan worden gevorderd. Men moet immers naar de inhoud zien om te kunnen vaststellen of het gaat om handelingen in de zin van artikel 173 van het Verdrag. Wanneer een beschikking een duidelijke en definitieve beoordeling van een tot de Commissie gericht verzoek bevat, kan de aard van deze beschikking niet worden betwist op de enkele grond dat die beoordeling slechts van de diensten van de Commissie afkomstig is.

4 Een beroep tot nietigverklaring van een beschikking die slechts een bevestiging vormt van een eerdere beschikking waartegen niet tijdig is opgekomen, is niet ontvankelijk. Van een zuiver bevestigende beschikking is sprake, wanneer zij geen enkel nieuw element bevat vergeleken met een eerdere handeling en niet is voorafgegaan door een heronderzoek van de situatie van de adressaat van die eerdere handeling.
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 6 juli 1998. - Anthony Goldstein tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep wegens nalaten - Geen verplichting tot handelen - Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is. - Zaak T-286/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-02629



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep wegens nalaten - Natuurlijke of rechtspersonen - Nalaten dat voor beroep vatbaar is - Nalaten om indiener van klacht wegens schending van mededingingsregels antwoord te sturen - Geen voor beroep vatbaar nalaten in geval van te vroege aanmaning

(EG-Verdrag, art. 175)

Samenvatting

Het beroep wegens nalaten dat krachtens artikel 175 van het Verdrag openstaat, is onderworpen aan de voorwaarde dat op de betrokken instelling een verplichting tot handelen rust in dier voege, dat het beweerde nalaten in strijd is met het Verdrag.

Wanneer bij de Commissie op het gebied van de mededinging uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 17 een klacht wegens schending van de artikelen 85 of 86 van het Verdrag wordt ingediend, is zij gehouden de haar door de klager ter kennis gebrachte feitelijke en juridische elementen nauwgezet te onderzoeken, om uit te maken of zij de inbreukprocedure moet inleiden of de klacht afwijzen, dan wel de klacht seponeren. Eerst wanneer de Commissie de mogelijkheid heeft gehad alle elementen feitelijk en rechtens die de klager haar ter kennis heeft gebracht, te onderzoeken, kan dus op haar de verplichting rusten om over de betrokken klacht uitspraak te doen.

Zelfs gesteld dat er ten tijde van de uitnodiging tot handelen een verplichting op de Commissie rustte om een beslissing te nemen over een klacht op basis van artikel 3 van verordening nr. 17, heeft de indiening door de klager, tegelijkertijd met en na de uitnodiging tot handelen, van nieuwe elementen die een weerslag kunnen hebben op de beoordeling van de klacht door de Commissie, hoe dan ook deze eventuele verplichting tot handelen opgeheven, aangezien de Commissie redelijkerwijs niet in staat is over de klacht te beslissen, wegens de indiening van deze nieuwe elementen.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

27 juni 2000

Zaak T-608/97

O. Plug

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Bezwarend besluit — Bevestigend besluit — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-569

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het in de brief van de Commissie van 14 januari 1997 vervatte besluit en, voor zoveel nodig, van het op 12 september 1997 genomen besluit tot afwijzing van de klacht van 16 april 1997.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Louter bevestigend besluit – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 1)

Een administratieve klacht en het ten vervolge daarop ingestelde beroep in rechte moeten beide zijn gericht tegen een voor verzoeker „bezwarend besluit” in de zin van de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Statuut, waarbij als bezwarend besluit wordt aangemerkt elk besluit dat de rechtspositie van de betrokkene rechtstreeks en onmiddellijk aantast. Een louter bevestigend besluit kan niet als een bezwarend besluit worden aangemerkt. Dit is bijvoorbeeld het geval met een besluit dat, vergeleken met een eerder bezwarend besluit, geen enkel nieuw element bevat en derhalve niet in de plaats van dat besluit is gekomen.

(cf. punten 22 en 23)

Referentie: Hof 10 december 1980, Grasselli/Commissie, 23/80, Jurispr. blz. 3709, punt 18; Hof 21 januari 1987, Stroghili/Rekenkamer, 204/85, Jurispr. blz. 389, punt 6; Gerecht 7 juni 1991, Weyrich/Commissie, T-14/91, Jurispr. blz. II-235, punt 35; Gerecht 3 maart 1994, Cortes Jimenez e.a./Commissie, T-82/92, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-237, punt 14; Gerecht 9 juni 1998, Biedermann e.a./Rekenkamer, T-173/95, JurAmbt. blz. I-A-273 en II-831, punt 39; Gerecht 8 juli 1998, Aquilino/Raad, T-130/96, JurAmbt. blz. I-A-351 en II-1017, punt 34
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep wegens nalaten - Natuurlijke of rechtspersonen - Nalaten dat voor beroep vatbaar is - Nalaten om indiener van klacht wegens schending van mededingingsregels antwoord te sturen - Geen voor beroep vatbaar nalaten in geval van te vroege aanmaning

(EG-Verdrag, art. 175)

Samenvatting

Het beroep wegens nalaten dat krachtens artikel 175 van het Verdrag openstaat, is onderworpen aan de voorwaarde dat op de betrokken instelling een verplichting tot handelen rust in dier voege, dat het beweerde nalaten in strijd is met het Verdrag.

Wanneer bij de Commissie op het gebied van de mededinging uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 17 een klacht wegens schending van de artikelen 85 of 86 van het Verdrag wordt ingediend, is zij gehouden de haar door de klager ter kennis gebrachte feitelijke en juridische elementen nauwgezet te onderzoeken, om uit te maken of zij de inbreukprocedure moet inleiden of de klacht afwijzen, dan wel de klacht seponeren. Eerst wanneer de Commissie de mogelijkheid heeft gehad alle elementen feitelijk en rechtens die de klager haar ter kennis heeft gebracht, te onderzoeken, kan dus op haar de verplichting rusten om over de betrokken klacht uitspraak te doen.

Zelfs gesteld dat er ten tijde van de uitnodiging tot handelen een verplichting op de Commissie rustte om een beslissing te nemen over een klacht op basis van artikel 3 van verordening nr. 17, heeft de indiening door de klager, tegelijkertijd met en na de uitnodiging tot handelen, van nieuwe elementen die een weerslag kunnen hebben op de beoordeling van de klacht door de Commissie, hoe dan ook deze eventuele verplichting tot handelen opgeheven, aangezien de Commissie redelijkerwijs niet in staat is over de klacht te beslissen, wegens de indiening van deze nieuwe elementen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure - Inleidend verzoekschrift - Vormvereisten - Identificatie van voorwerp van geschil - Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen - Beroep strekkende tot vergoeding van door gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade

('s Hofs Statuut-EG, art. 19; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c)

Samenvatting

Ingevolge artikel 19 van het Statuut van het Hof en artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, moet elk verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Deze aanduiding moet voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden, en om het Gerecht in staat te stellen, in voorkomend geval zonder nadere gegevens, uitspraak te doen op het beroep. Om de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, wordt voor de ontvankelijkheid van een beroep geëist, dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop het beroep is gebaseerd, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk zijn weergegeven in de tekst van het verzoekschrift zelf.

Om aan deze vereisten te voldoen, moet een beroep tot vergoeding van de door een gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade bevatten: de gegevens die het mogelijk maken te bepalen welke gedraging de verzoeker aan de instelling verwijt, de redenen waarom de verzoeker meent dat er tussen die gedraging en de gestelde schade een oorzakelijk verband bestaat, en de aard en de omvang van die schade.

Hoewel het in bijzondere omstandigheden niet absoluut noodzakelijk is in het verzoekschrift de juiste omvang van de schade en het becijferde bedrag van de gevorderde vergoeding te vermelden, moet verzoeker in zijn verzoekschrift het bestaan van dergelijke omstandigheden aantonen of althans aanvoeren.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten in sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie - Richtlijn 93/38 - Klacht van inschrijver waarbij gedrag van aanbestedende dienst wordt gelaakt als schending van richtlijn en als belemmering van vrij verkeer van goederen - Onderzoek door Commissie volgens niet-nakomingsprocedure - Toelaatbaarheid - Geen inleiding van procedure in de zin van verordening nr. 17 - Misbruik van procedure - Geen - Twee afzonderlijke, los van elkaar staande procedures

(EG-Verdrag, art. 169; verordening nr. 17 van de Raad; richtlijn 93/38 van de Raad)

Samenvatting

De klacht waarbij de inschrijver op een overheidsopdracht het gedrag van de aanbestedende dienst laakt als een schending van richtlijn 93/38 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie en als een belemmering voor de vrije mededinging en het vrij verkeer van goederen, wordt door de Commissie terecht in het kader van de procedure van artikel 169 van het Verdrag onderzocht. Tegen de gegrondheid van het gebruik van deze procedure kan niet worden ingebracht, dat de klacht uitsluitend betrekking had op het gedrag van de aanbestedende dienst en noch de toepasselijke nationale wetgeving noch het gedrag van de betrokken regering kritiseerde, want de handelingen van de aanbestedende diensten moeten in het systeem van toepassing van de gemeenschapsregels inzake overheidsopdrachten worden toegeschreven aan de staat waaronder zij ressorteren.

Voor zover een dergelijke klacht geen enkele nauwkeurige aanwijzing bevat, op basis waarvan zij als een verzoek in de zin van artikel 3, lid 2, sub b, van verordening nr. 17 kan worden aangemerkt, maakt de Commissie zich dus niet schuldig aan misbruik van procedure door ze niet aan het mededingingsrecht te toetsen.

Zelfs al zou de klager de Commissie naar behoren hebben verzocht een procedure krachtens verordening nr. 17 in te leiden, staat deze procedure los van de procedure die ertoe strekt een met het gemeenschapsrecht strijdig gedrag van een Lid-Staat te doen vaststellen en te doen beëindigen, aangezien die twee procedures niet dezelfde doelstellingen nastreven en niet door dezelfde regels worden beheerst. De beslissing van de Commissie om geen niet-nakomingsprocedure in te leiden of een dergelijke reeds ingeleide procedure niet voort te zetten, belet haar dus niet, vast te stellen dat het gedrag van de betrokken aanbestedende dienst een inbreuk op de mededingingsregels oplevert, en de staking van de vastgestelde inbreuk te gelasten. Bijgevolg behoort een besluit om de klacht ad acta te leggen in het kader van een niet-nakomingsprocedure uitsluitend tot deze procedure en vormt het geen stilzwijgende afwijzing van een krachtens verordening nr. 17 ingediende klacht. Dit besluit heeft dus geen nadelige gevolgen voor verzoeksters rechtspositie in het kader van een eventuele procedure op grond van de mededingingsregels.
Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 6 december 1996. - Stadt Mainz (Duitsland) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Staatssteun - Spoedeisendheid. - Zaak T-155/96 R.



Jurisprudentie 1996 bladzijde II-01655



Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking waarbij terugvordering van steun wordt gelast - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Begrip - Bewijslast

(EG-Verdrag, art. 185; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

Bij de beoordeling van de spoedeisendheid van voorlopige maatregelen moet worden nagegaan, of de uitvoering van de omstreden besluiten vóór de uitspraak van de gemeenschapsrechter in de hoofdzaak de partij die om de maatregelen verzoekt, ernstige en onherstelbare schade kan berokkenen die ook door nietigverklaring van het bestreden besluit niet kan worden goedgemaakt, en of de gevraagde maatregelen, ofschoon voorlopig, niet onevenredig zijn aan het belang dat de verwerende partij erbij heeft, dat haar besluiten ook worden uitgevoerd wanneer zij het voorwerp zijn van een beroep in rechte. Het is aan de verzoekende partij om aan te tonen, dat aan die voorwaarden is voldaan.

Een verzoek in kort geding dat strekt tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een beschikking waarbij de Commissie, vaststellende dat de tussen de verzoekende gemeente en een onderneming overeengekomen verkoop van een terrein voor een prijs die onder de marktwaarde lag, met het Verdrag strijdige steun inhield, de betrokken staat gelastte die steun terug te vorderen, moet worden afgewezen, aangezien verzoekster geen overtuigende argumenten heeft aangevoerd tot staving van haar stelling, dat een gevaar van ernstige en onherstelbare schade voortvloeit uit, in de eerste plaats, het feit dat zij verplicht zou kunnen worden tegen haar wederpartij een gerechtelijke procedure aan te spannen met het oog op de terugvordering van het als staatssteun aangemerkte bedrag, en, in de tweede plaats, een eventuele fundamentele wijziging van de contractvoorwaarden door de wederpartij of zelfs een nietigverklaring van de overeenkomst.