ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Tweede middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU en/of heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door een onjuiste benadering van de analyse van het CFC-stelsel. In de punten 124 tot en met 126 van het bestreden besluit heeft de Commissie de bepalingen van hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010] van het Verenigd Koninkrijk behandeld als een soort afwijking van een algemene belasting als vastgesteld in hoofdstuk 5 van die wet.
—

de maatregel waarvan verzoeker bij wege van de bestreden mededeling in kennis is gesteld en waarbij het Europees Parlement de ouderdomspensioenrechten opnieuw heeft vastgesteld en de terugvordering heeft gelast van het op basis van de vorige pensioenberekening uitgekeerde bedrag, non-existent of in zijn geheel nietig verklaren;
—

de maatregel waarvan verzoekster bij wege van de bestreden mededeling in kennis is gesteld en waarbij het Europees Parlement de ouderdomspensioenrechten opnieuw heeft vastgesteld en de terugvordering heeft gelast van het op basis van de vorige pensioenberekening uitgekeerde bedrag, non-existent of in zijn geheel nietig verklaren;
1.

Eerste middel: misbruik van bevoegdheid door de Commissie bij de vaststelling van het besluit omdat (i) de Commissie het besluit, waarbij de facto is vastgesteld dat artikel 102 VWEU niet van toepassing is op de mededingingsbeperkende praktijken van PJSC Gazprom en Gazprom Export LLC omdat er sprake is van een uit het nationale recht van de Russische Federatie voortvloeiende dwang, heeft gebaseerd op een onjuiste rechtsgrondslag, namelijk op artikel 7, lid 2, van verordening nr. 773/2004 juncto artikel 102 VWEU, in plaats van op artikel 10 van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 [EG] en 82 [EG] (2) juncto artikel 102 VWEU, dat wil zeggen meer bepaald zonder de standpunten van de lidstaten van de Europese Unie in aanmerking te nemen, (ii) procedure AT.40497 is ingeleid en gevoerd met het doel het recht van verzoekster om te worden gehoord in het kader van de procedure op grond van artikel 102 VWEU en artikel 54 van de EER-Overeenkomst in zaak AT.39816 — Upstreamgasleveringen in Centraal- en Oost-Europa, te beperken.
1.

Eerste middel: schending door verordening (EU) 2019/592 van de uit het Europees burgerschap voortvloeiende rechten In de eerste plaats voeren verzoekers aan dat het Parlement en de Raad hun recht op een privéleven en een familieleven hebben geschonden omdat zij al meer dan vijftien jaar in een andere lidstaat van de Unie wonen, met welke lidstaat zij een nauwe band hebben: sommigen hebben een echtgenoot en kinderen die de nationaliteit van een andere lidstaat hebben of bezitten er onroerend goed. In de tweede plaats zijn verzoekers van mening dat de bestreden verordening het gelijkheidsbeginsel schendt aangezien deze de rechten die zij ontlenen aan hun Europees burgerschap, tenietdoet zonder daarbij een onderscheid te maken tussen burgers voor wie geldt dat zij na vijftien jaar verblijf buiten het Verenigd Koninkrijk hun stemrecht verliezen, en andere burgers.
C 238/26

Beroep ingesteld op 14 mei 2019 — Yanukovych/Raad

(Zaak T-302/19)

(2019/C 238/30)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Sint-Petersburg, Rusland) (vertegenwoordiger: T. Beazley QC)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2019/354 (1) van de Raad nietig verklaren, voor zover het verzoeker betreft;

— uitvoeringsverordening (EU) 2019/352 (2) van de Raad nietig verklaren, voor zover zij verzoeker betreft;

— de Raad verwijzen in de kosten van verzoeker in verband met dit beroep.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan die in wezen identiek of soortgelijk zijn aan die welke zijn aangevoerd in zaak T-301/18, Yanukovych/Raad. (3)

(1) Besluit (GBVB) 2019/354 van de Raad van 4 maart 2019 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2019, L 64, blz. 7).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2019/352 van de Raad van 4 maart 2019 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2019, L 64, blz. 1).

(3) PB 2018, C 231, blz. 48.
2.

Tweede middel: misbruik van procedure, met name schending van artikel 43 van mededeling aan de leden nr. 11/2016, aangezien de vervolging erop is gericht om verzoekster in haar politieke activiteiten te belemmeren, met als gevolg dat er ten aanzien van haar sprake is van fumus persecutionis.
2.

Schending van het beginsel van gelijke behandeling In het kader van het tweede middel wordt gesteld dat verweerster met haar besluit louter nabetalingsplichten heeft vastgesteld voor bandlastverbruikers die in 2012 en 2013 volledig van nettarieven waren vrijgesteld. Daardoor zijn deze bandlastverbruikers anders behandeld dan — en ten onrechte benadeeld ten opzichte van — bandlastverbruikers die in datzelfde tijdvak konden profiteren van forfaitaire verminderingen van de nettarieven en voor wie geen nabetalingsplichten zijn vastgesteld. Daarnaast wordt gesteld dat verweerster in verband met de ongelijke behandeling de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 263, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie niet is nagekomen. Bovendien schendt de ongelijke behandeling het in artikel 32, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG (1) vervatte non-discriminatiebeginsel.
2.

Tweede middel: het Gerecht heeft artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden. In dit verband stelt verzoeker met name: — dat het doel van de publicatie van processtukken volgens de bewoordingen van het Hof van Justitie erin bestaat „te zorgen voor de voorlichting van de burgers en de openbaarheid van de rechtspraak”; — dat het voor het bereiken van dat doel onnodig is om processtukken te publiceren waarin verzoeker met naam wordt genoemd of, subsidiair, om dergelijke versies toegankelijk te maken voor zoekmachines op het internet, zoals Google; — dat het feit dat het Gerecht geen einde heeft gemaakt aan dergelijke praktijken een schending vormt van de artikelen 4, lid 1, onder c), en 5, onder a), van verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (1), subsidiair van de artikelen 4, lid 1), onder c), en 5, onder a), van verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (2).
C 139/102

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Ilunga Luyoyo/Raad

(Zaak T-124/19)

(2019/C 139/104)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 3 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 3 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
C 139/96

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Kahimbi Kasagwe/Raad

(Zaak T-117/19)

(2019/C 139/97)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Delphin Kahimbi Kasagwe (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 7 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 7 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
Beroep ingesteld op 14 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CNTX Trading)

(Zaak T-96/19)

(2019/C 139/80)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk CNTX Trading — inschrijvingsaanvraag nr. 15368939

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 986/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daarin begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde Verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
1.

Eerste middel: het bestreden besluit schendt de regels inzake de schikkingsprocedure De verzoekende partijen voeren aan dat de juridische instrumenten die de schikkingsprocedure regelen, in de weg staan aan de vrijgave van de betrokken documenten. Meer bepaald moeten artikel 10 bis, artikel 15, lid 1 ter, en artikel 16 bis, lid 2, van verordening (EG) nr. 773/2004 van de Commissie van 7 april 2004 (1), in hun onderlinge samenhang gelezen, in die zin worden uitgelegd dat de vrijgave van documenten uit schikkingsgesprekken moet worden beperkt tot uitsluitend het schikkingsvoorstel, waartoe slechts onder strikte voorwaarden toegang kan worden verleend.
2.

Schending van grondrechten en waarborgen van verzoekers, zoals neergelegd in zowel het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie als in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, waaronder het recht op eigendom, het recht op behoorlijk bestuur, het recht op doeltreffende rechterlijke bescherming, het vertrouwensbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel. — In dit verband stellen verzoekers dat de niet-nakoming van haar verplichtingen door de Europese Commissie ertoe heeft geleid dat, na de afwikkeling van de Banca Privada de Andorra (hierna: „BPA”), alle aandeelhouders — met inbegrip van verzoekers, die 75,52 % van de aandelen van de vennootschap bezitten — al hun kapitaal hebben verloren, zonder enige vergoeding of mogelijkheid om zich daartegen te verzetten. — Voorts betogen verzoekers dat het stilzitten van de voornaamste hoedster van de overeenkomst ertoe heeft geleid dat verzoekers onder de Andorrese wetgeving niet het recht hebben om na de afwikkeling van de BPA hetzelfde bedrag te ontvangen als hetwelk zij na een gewone insolventie- of faillissementsprocedure zouden hebben verkregen, een recht dat uitdrukkelijk en uitputtend is neergelegd in de regeling van de Europese Unie inzake het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en investeringsmaatschappijen die het Vorstendom Andorra krachtens de overeenkomst in nationaal recht moest omzetten. — Ten slotte is noch het recht van de aandeelhouders om de situatie te laten beoordelen waarin zij zich bevinden na de afwikkeling van een financiële instelling en de eventuele vergoedingen te laten beoordelen die zij hebben ontvangen, noch het recht om zich te verzetten en verweer te voeren tegen het resultaat van de afwikkeling van de instelling, in de Andorrese rechtsorde opgenomen.
1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfout en onjuiste rechtsopvatting van de Commissie door zich op het standpunt te stellen dat er sprake is van een voordeel waar het gaat om de exploitatie door de verzoekende partij van bepaalde onder het contract van 16 juli 1984 vallende reclame-installaties na hun geplande datum van weghaling. — De Commissie is ten onrechte tot de conclusie gekomen dat verzoekende partij een economisch voordeel heeft, ondanks het compensatiemechanisme dat de stad Brussel hanteert overeenkomstig haar verplichting om het economische evenwicht van het contract in stand te houden. — De Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout en een onjuiste rechtsopvatting door zich op het standpunt te stellen dat de verzoekende partij heeft bespaard op huur en belastingen en daardoor voordeel heeft genoten. — De contracten van 16 juli 1984 en 14 oktober 1999 zijn niet “zuiver commercieel”en in casu is aan de criteria van de Altmark-rechtspraak voldaan.
—

De verzoekende partij voert in dit verband aan dat in casu geen beroep kan worden gedaan op de bescherming van het openbaar belang wat betreft het financieel, monetair of economisch beleid van de Unie of van een lidstaat, de bescherming van de commerciële belangen van een natuurlijke of rechtspersoon, de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en de integriteit van het individu, de bescherming van het doel van onderzoeken, of het verzet van de opsteller van de informatie, als uitzonderingen op de openbaarmaking van documenten.
2.

Tweede middel: de Commissie was hoe dan ook verplicht de formele onderzoeksprocedure te heropenen krachtens arrest T-425/11. Verzoekster betoogt in feite dat de Commissie in beginsel verplicht was de betrokken partijen ervan in kennis te stellen dat zij hun opmerkingen konden indienen vóór de vaststelling van het bestreden besluit.
—

In het vijfde middel wordt betoogd dat het besluit niet overeenkomstig de vereisten van artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten is gemotiveerd. Verweerster heeft in het bestreden besluit slechts vaag verwezen naar afwijkingen in de testmethode, maar is niet ingegaan op de beslissende vraag of en in welke mate de testmethode een specifieke voorbehandeling vereist en of verweerster in uitvoeringsbesluit (EU) 2015/158 een dergelijke testmethode heeft toegestaan.
C 35/31

Beroep ingesteld op 28 november 2018 — Air Liquide Industriegase / Commissie

(Zaak T-705/18)

(2019/C 35/38)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Air Liquide Industriegase GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Kachel en D. Fouquet, Rechtsanwälte)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 van verweerster volledig nietig verklaren met betrekking tot de jaren 2012 en 2013;

— subsidiair, besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 van verweerster nietig verklaren, voor zover daarbij met betrekking tot de jaren 2012 en 2013 voor basislastafnemers met minstens 7 000 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 20 %, voor basislastafnemers met minstens 7 500 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 15 % en voor basislastafnemers met minstens 8 000 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 10 % van de gepubliceerde netwerktarieven wordt gelast;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van advocaten- en reiskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan, die in wezen identiek of soortgelijk zijn aan die welke zijn aangevoerd in zaak T-693/18, ZY/Commissie.
—

verwijzing van het EUIPO en, in voorkomend geval, van interveniënt in de kosten van de procedure en in de kosten van het beroep bij het EUIPO.
1.

Schending van artikel 107, lid 1, VWEU (juncto artikel 108, lid 3, VWEU) Verzoekster voert aan dat de bestreden brief in strijd is met artikel 107, lid 1, juncto artikel 108, lid 3, VWEU, omdat die brief — indien deze bindend zou zijn — een nationale compensatiewet vrijstelt van de verplichting om staatssteun aan te melden, terwijl die wet een concurrent van verzoekster, die op basis van een uitspraak van het Bundesverfassungsgericht geen recht op compensatie had, selectief uit staatsmiddelen begunstigt.
C 25/61

Beroep ingesteld op 26 november 2018 — Aldi/EUIPO — Titlbach (ALTISPORT)

(Zaak T-697/18)

(2019/C 25/80)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen en M. Minkner, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Aleš Titlbach (Meziboří, Tsjechië)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: internationale inschrijving van het merk ALTISPORT met aanduiding van de Europese Unie — internationale inschrijving nr. 1 226 617 met aanduiding van de Europese Unie

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 19 september 2018 in zaak R 2683/2017-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
—

primair, aan de hand van een vergelijking van de ingediende offertes na te gaan of de aan de verschillende inschrijvers toegekende punten realistisch zijn, en of er geen sprake is van strijdigheid met de beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie, evenredigheid en transparantie;
—

vergoeding te gelasten van de materiële schade die zij zou hebben geleden en die bestaat in een financieel pakket ter ondersteuning van de loopbaanovergang dat wordt begroot op 101 447 EUR, vermeerderd met vertragingsrente berekend op basis van het tarief dat de Europese Centrale Bank voor de basisherfinancieringstransacties toepast, plus 3 procentpunten per jaar;
1.

Eerste, primair aangevoerde middel: schending van artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut van de Ambtenaren van de Europese Unie, zoals uitgelegd bij het arrest van 21 juni 2007, Commissie/Hosman-Chevalier (C-424/05 P, EU:C:2007:367), op grond dat de periode waarin zij gedurende de referentieperiode in de hoedanigheid van diplomaat in België heeft gewoond, gelijkstaat aan een situatie „die voortvloeit uit diensten, verricht voor een andere staat of een internationale organisatie”.
—

Nietigverklaring van het individuele besluit om de vergoeding van de schoolkosten in verband met zijn kinderen met ingang van het schooljaar 2017/2018 niet langer aan verzoeker toe te kennen, welk besluit voor het eerst duidelijk is geworden in zijn salarisafrekening van november 2017 en is gemotiveerd per e-mail van 7 november 2017.
2.

Tweede middel: het bestreden besluit is gebrekkig wegens procedurele tekortkomingen, aangezien de Europese Commissie haar besluit niet op passende wijze heeft gemotiveerd. — De Europese Commissie heeft niet aangegeven van welke prioriteiten zij is uitgegaan bij haar besluit om in de zaak geen verder onderzoek te verrichten en heeft louter verwezen naar de verwachte hoge kosten van verder onderzoek. — De Europese Commissie heeft niet uitgelegd hoe zij het bewijsmateriaal heeft beoordeeld of om welke reden zij geen rekening heeft gehouden met de feitelijke en juridische omstandigheden waarvan verzoekster haar in kennis heeft gesteld, of waarom zij haar besluit om de klacht te af te wijzen uitsluitend heeft gebaseerd op de schriftelijke opmerkingen van de onderneming waartegen de klacht was gericht.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft het beginsel van hoor en wederhoor geschonden. Verzoekster stelt dat de Commissie het in artikel 41, lid 2, onder a), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden doordat zij Danske Slagtermestre niet in de gelegenheid heeft gesteld te worden gehoord over inlichtingen die door de tegenpartij waren verstrekt en waarop de Commissie de beslissing over de zaak heeft gebaseerd.
2.

Tweede middel: schending van de artikelen die de beperking inzake de vertrouwelijkheid en het zakengeheim bij de toegang tot documenten uitsluiten wanneer het verzoek wordt gedaan in het kader van de uitoefening van de rechten van verdediging en de toegang tot een doeltreffende rechterlijke bescherming, als bedoeld in artikel 88 van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1), en van artikel 84 van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190), en van artikel 53 van richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB 2013, L 176, blz. 338). — In dit verband wordt aangevoerd dat de bestreden beslissing, waarbij het beroepspanel geen volledige toegang heeft verleend tot de documenten die in het bezit zijn van de GAR, de in bovengenoemde wetgeving opgenomen uitzonderingen op de algemene toegang tot documenten onjuist heeft toegepast, aangezien om deze toegang wordt verzocht in het kader van de uitoefening van de rechten van de verdediging en de toegang tot een doeltreffende rechterlijke bescherming.