33.

Het baseerde dit antwoord op de volgende overwegingen: — de betekenis en de inhoud van de begrippen „verblijf” en „ingezeten” zijn niet gedefinieerd in het kaderbesluit; — het begrip „verblijf” kan niet zo ruim worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel zou kunnen weigeren om de enkele reden dat de gezochte zich tijdelijk op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat bevindt. Het kan echter evenmin in die zin worden uitgelegd dat het uitgesloten is dat een gezochte die aldaar sinds enige tijd verblijft, met deze staat een band heeft opgebouwd die een beroep op deze grond tot facultatieve weigering kan rechtvaardigen; — het begrip „verblijf” is dus relevant voor het bepalen van de werkingssfeer van artikel 4, punt 6, van het kaderbesluit; — de begrippen „verblijf” en „ingezeten” moeten binnen de Unie uniform worden gedefinieerd en de lidstaten kunnen daaraan geen betekenis geven die ruimer is dan uit deze definitie volgt; — om te weten of in een concrete situatie de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel kan worden geweigerd op grond van artikel 4, punt 6, van het kaderbesluit moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit in eerste instantie enkel vaststellen of de gezochte de nationaliteit bezit van, ingezetene is van of verblijft in die staat, en zo ja, dan moet zij in tweede instantie beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in de uitvaardigende lidstaat opgelegde straf op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat, door enig rechtmatig belang wordt gerechtvaardigd; — in dit verband strekt artikel 4, punt 6, van het kaderbesluit er in het bijzonder toe, de uitvoerende rechterlijke autoriteit in staat te stellen, een bijzonder gewicht te hechten aan de mogelijkheid de kansen op herintegratie van de gezochte te verhogen; — de begrippen „ingezeten” en „verblijf” zijn dus van toepassing op situaties waarin de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, zijn werkelijke verblijfplaats in de uitvoerende lidstaat heeft gevestigd, respectievelijk op grond van een duurzaam verblijf in deze staat gedurende een bepaalde periode, een band met deze staat heeft opgebouwd die vergelijkbaar is met die van een ingezetene; — of iemand in een concrete situatie een dergelijke band heeft opgebouwd, moet worden uitgemaakt op basis van een globale beoordeling van verschillende objectieve elementen die de situatie van deze persoon kenmerken, waaronder met name de duur, de aard en de voorwaarden van het verblijf van de gezochte, alsook de familiebanden en economische banden die hij heeft met de uitvoerende lidstaat; — in het kader van deze globale beoordeling kan één van deze factoren op zich niet bepalend zijn; — wat de door de verwijzende rechter vermelde omstandigheden betreft, sluiten het feit dat de gezochte niet ononderbroken in de uitvoerende lidstaat heeft verbleven, en het gegeven dat deze daar in strijd met het nationale verblijfsrecht verblijft, op zich niet uit dat hij in die lidstaat „verblijf” houdt, maar zij kunnen wel relevant zijn, en — de omstandigheid dat de betrokkene in de uitvoerende lidstaat stelselmatig strafbare feiten begaat en het feit dat hij aldaar gedetineerd is, zijn niet van belang voor de beoordeling van de vraag of de betrokkene „verblijf” houdt in die staat, maar zij kunnen van belang zijn, ingeval hij er verblijft, voor de beoordeling of er een legitieme grond bestaat voor weigering van de tenuitvoerlegging.