ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 71, lid 2, van verordening nr. 817/2004 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1257/1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het EOGFL moet, gelet op de doelstelling van verordening nr. 1257/1999, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1783/2003, en verordening nr. 817/2004, op het evenredigheidsbeginsel en op de artikelen 17 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de begunstigde van steun die is toegekend als tegenprestatie voor zijn verbintenissen op het gebied van milieumaatregelen in de landbouw die betrekking hebben op verschillende jaren, alle reeds uitgekeerde steun moet terugbetalen omdat hij voor het laatste jaar van de vijfjarige verbintenisperiode geen jaarlijkse aanvraag tot betaling van die steun heeft ingediend, wanneer, enerzijds, die vijfjarige periode door de vergroting van de oppervlakte van zijn bedrijf in de plaats is gekomen van een vorige periode en, anderzijds, die begunstigde is blijven voldoen aan zijn verplichtingen inzake de exploitatie van de vóór die vergroting aangegeven oppervlakte. Na de aanzienlijke vergroting van de oppervlakte van het betrokken bedrijf en het begin van een nieuwe vijfjarige verbintenisperiode, moet de begunstigde immers gedurende deze periode alle daaruit voortvloeiende verplichtingen nakomen voor de volledige vergrote oppervlakte gedurende vijf jaar. Indien niet is voldaan aan die voorwaarden, bestaat voor de toekenning en het behoud van het recht op de volledige steun geen rechtvaardiging of rechtsgrondslag.

(cf. punten 38, 46, 57 en dictum)
Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat bij de toetsing van de evenredigheid van een beperkende nationale regeling op het vlak van kansspelen niet alleen rekening moet worden gehouden met het doel van die regeling zoals dat bestond op het ogenblik van haar vaststelling, maar ook met de gevolgen van die regeling zoals beoordeeld na haar vaststelling.

Volgens het arrest van 30 april 2014, Pfleger e.a., C‑390/12, verzet artikel 56 VWEU zich immers tegen een nationale regeling die niet daadwerkelijk beantwoordt aan het streven om op samenhangende en stelselmatige wijze de gelegenheden tot spelen te verminderen of de aan spelen verbonden criminaliteit te bestrijden. Het gebruik van de uitdrukking „op samenhangende en stelselmatige wijze” impliceert dat de betrokken regeling niet alleen op het ogenblik van haar vaststelling moet beantwoorden aan het streven om de gelegenheden tot spelen te verminderen of de aan spelen verbonden criminaliteit te bestrijden, maar ook daarna. Daarnaast staat het in het kader van de beoordeling van de evenredigheid aan de nationale rechterlijke instantie om onder meer de evolutie van het commerciële beleid van exploitanten met een vergunning en de stand van zaken betreffende aan kansspelen verbonden criminele en frauduleuze activiteiten ten tijde van de feiten te onderzoeken. De nationale rechterlijke instantie moet bij de evenredigheidstoets dus kiezen voor een dynamische aanpak en niet voor een statische, in die zin dat zij rekening moet houden met de evolutie van de omstandigheden na de vaststelling van de betrokken regeling.

(cf. punten 33‑37 en dictum)
Artikel 7, lid 2, van verordening nr. 492/2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die, teneinde het aantal ingezetenen met een hogeronderwijsdiploma te vergroten, de toekenning van studiefinanciering voor hoger onderwijs aan niet-ingezeten studenten afhankelijk stelt van de voorwaarde dat ten minste één van de ouders van deze student op het tijdstip van de aanvraag van de studiefinanciering gedurende een ononderbroken periode van ten minste vijf jaar in deze lidstaat heeft gewerkt, terwijl een dergelijke voorwaarde niet wordt gesteld voor studenten die op het grondgebied van deze lidstaat wonen.

Een dergelijk onderscheid op basis van de woonplaats kan immers hoofdzakelijk ten nadele van staatsburgers van andere lidstaten werken, aangezien niet-ingezetenen in de meeste gevallen buitenlanders zijn, en vormt dan ook indirecte discriminatie op grond van nationaliteit die alleen geoorloofd is indien daarvoor een objectieve rechtvaardiging wordt gegeven. In dit verband is de doelstelling van sociale aard die erin bestaat het aantal ingezetenen met een hogeronderwijsdiploma fors te verhogen, een doelstelling van algemeen belang die op het niveau van de Unie is erkend. De voorwaarde dat de ouder, die grensarbeider is, gedurende een minimumperiode ononderbroken arbeid heeft verricht, is bovendien geschikt en noodzakelijk om deze doelstelling te verwezenlijken. Het lijkt immers gerechtvaardigd dat de staat die de studiefinanciering verstrekt, zich er door middel van het vereiste van een voldoende nauwe band van wil vergewissen dat er daadwerkelijk een band bestaat tussen de grensarbeider en de samenleving teneinde te vermijden dat er een „studiebeurstoerisme” ontstaat. Het vereiste is geschikt om vast te stellen dat deze werknemers een dergelijke band met de samenleving hebben, en dat er redelijke waarschijnlijkheid bestaat dat de student na zijn studie naar de betrokken lidstaat terugkeert. Dit vereiste houdt echter een beperking in die verder gaat dan noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de legitieme doelstelling, omdat het de bevoegde autoriteiten niet is toegestaan om de studiefinanciering toe te kennen indien de ouders, afgezien van enkele korte onderbrekingen, gedurende geruime tijd voorafgaand aan deze aanvraag in de betrokken lidstaat hebben gewerkt, en dergelijke onderbrekingen niet van dien aard zijn dat zij de band tussen de aanvrager van de studiefinanciering en de betrokken lidstaat verbreken.

(zie punten 43‑47, 57, 58, 69, 70 en dictum)
Het Unierecht, in het bijzonder artikel 45, lid 2, van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, verzet zich er niet tegen dat een nationale regeling een aanbestedende dienst verplicht met toepassing van het evenredigheidsbeginsel te beoordelen of een gegadigde voor een overheidsopdracht die een ernstige beroepsfout heeft begaan, daadwerkelijk moet worden uitgesloten.

Artikel 45, lid 2, van richtlijn 2004/18 voorziet immers niet in een uniforme toepassing van de daarin genoemde uitsluitingsgronden op het niveau van de Unie, aangezien de lidstaten over de bevoegdheid beschikken om deze uitsluitingsgronden in het geheel niet toe te passen of om deze op te nemen in de nationale regeling met een naargelang van het geval strengere of minder strenge toepassing, in overeenstemming met de op nationaal niveau heersende juridische, economische of sociale overwegingen. In dit kader kunnen de lidstaten de in deze bepaling neergelegde criteria verlichten of versoepelen. In dit verband versoepelt een nationale regeling die een aanbestedende dienst die een ernstige beroepsfout heeft geconstateerd van de zijde van een inschrijver, verplicht om met toepassing van het evenredigheidbeginsel te onderzoeken of daadwerkelijk tot uitsluiting van die inschrijver moet worden overgegaan, de toepassing van de in artikel 45, lid 2, onder d), van richtlijn 2004/18 bepaalde uitsluitingsgrond. Bovendien volgt uit overweging 2 van deze richtlijn dat het evenredigheidsbeginsel algemeen van toepassing is op procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten.

(zie punten 29, 31‑33, dictum 1)
Het begrip staatssteun, zoals omschreven in het VWEU, is een juridisch begrip dat op basis van objectieve elementen moet worden uitgelegd. Om die reden moet de Unierechter in beginsel, gelet op zowel de concrete gegevens van het hem voorgelegde geschil als de technische aard of de complexiteit van de door de Commissie verrichte beoordelingen, volledig toetsen of een maatregel al dan niet binnen de werkingssfeer van artikel 107, lid 1, VWEU valt.

Wat de vraag betreft, of een maatregel binnen de werkingssfeer van artikel 107, lid 1, VWEU valt, mag niettemin slechts een beperkte rechterlijke toetsing worden verricht wanneer de door de Commissie verrichte beoordelingen technisch of complex zijn.

Wanneer de Commissie bij het onderzoek of een maatregel binnen de werkingssfeer van artikel 107, lid 1, VWEU valt, het criterium van de voorzichtige particuliere investeerder in een markteconomie moet toepassen, vergt de aanwending van dit criterium doorgaans een ingewikkelde economische beoordeling van de Commissie.

Het is immers zo dat de Unierechter, hoewel hij zijn eigen economische beoordeling niet in de plaats mag stellen van die van de Commissie, met name niet alleen de materiële juistheid van de aangevoerde bewijselementen en de betrouwbaarheid en samenhang ervan dient te controleren, maar ook moet nagaan of die elementen het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand, en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen.

(cf. punten 87‑89, 91)
De gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1214/2007, moet aldus worden uitgelegd dat een goed zoals het goed met de benaming „videomultiplexer”, onder voorbehoud van de beoordeling door de nationale rechterlijke instantie van alle feitelijke gegevens waarover deze beschikt, moet worden ingedeeld in post 8521 van deze nomenclatuur.

Uit de bewoordingen zelf van de posten 8517, 8521, 8531 en 8543 van de gecombineerde nomenclatuur alsook uit de toelichtingen die daarop betrekking hebben, vloeit namelijk voort dat de functie van het betrokken goed beslissend is voor de indeling daarvan in een van deze posten.

Bovendien worden volgens aantekening 3 op afdeling XVI van de gecombineerde nomenclatuur, waarvan de posten 8517, 8521 en 8531 van deze nomenclatuur deel uitmaken, „machines met twee of meer verschillende (afwisselende of aanvullende) functies, ingedeeld naar de hoofdfunctie die kenmerkend is voor het complex”.

In dit verband is de hoofdfunctie van de „videomultiplexer” – gelet op de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan alsook op het gebruik waarvoor hij is bestemd – de video-opname‑ en videoweergavefunctie in het kader van een beveiligings‑ en bewakingssysteem. De overige functies van de „videomultiplexer” – te weten de alarmfunctie en de netwerkfunctie – vormen slechts nevenfuncties om de werking te verbeteren van het systeem waarvan de „videomultiplexer” een bestanddeel vormt.

Ten slotte kan de „videomultiplexer” niet worden aangemerkt als een „deel van een machine” in de zin van aantekening 2 op afdeling XVI van de gecombineerde nomenclatuur.

In dit verband is het voor de kwalificatie van een goed als „deel” niet voldoende, aan te tonen dat de machine zonder dit goed niet de functie kan verrichten waarvoor zij is bestemd. Ook moet worden aangetoond dat de mechanische of elektrische werking van de betrokken machine afhankelijk is van dit goed.

De „videomultiplexer” is weliswaar een onderdeel van een gesloten videobewakingssysteem, maar de alarmtoestellen die binnen dit systeem worden gebruikt, kunnen ook zonder de „videomultiplexer” naar behoren werken. Bovendien is de mechanische en elektrische werking van deze toestellen niet afhankelijk van de aanwezigheid van de „videomultiplexer”.

(cf. punten 47, 53, 55, 56, 62‑65, 72 en dictum)
Artikel 13, lid 1, van richtlijn 2004/48 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten moet aldus worden uitgelegd dat het aan de door een inbreuk op zijn intellectuele-eigendomsrecht benadeelde die vergoeding van zijn materiële schade vordert volgens de in de tweede alinea, onder b), van lid 1, van dat artikel voorziene berekeningswijze op basis van het bedrag aan royalty’s of vergoedingen die hem verschuldigd zouden zijn geweest indien de inbreukmaker hem toestemming had gevraagd voor het gebruik van het betrokken intellectuele-eigendomsrecht, is toegestaan bovendien de in lid 1, tweede alinea, onder a), van dat artikel bedoelde vergoeding van zijn morele schade te vorderen.

Gelet op de doelstellingen van richtlijn 2004/48 moet artikel 13, lid 1, eerste alinea, ervan immers aldus worden uitgelegd dat daarin het beginsel wordt geponeerd dat de berekening van de aan de houder van een intellectuele-eigendomsrecht te betalen schadevergoeding moet beogen deze integraal herstel van de door hem werkelijk geleden schade te waarborgen, door daaronder ook eventuele morele schade te begrijpen. Bij vaststelling van een forfaitair bedrag voor de verschuldigde schadevergoeding uitsluitend op basis van de hypothetische royalty’s wordt evenwel enkel en alleen de door de betrokken houder van het intellectuele-eigendomsrecht geleden materiële schade gedekt, zodat, teneinde integraal herstel mogelijk te maken, deze laatste bovenop de aldus berekende schadevergoeding aanspraak moet kunnen maken op vergoeding van de door hem eventueel geleden morele schade.

(cf. punten 25‑27 en dictum)
39

Daarop heeft de Raad van State de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moet artikel 12, lid 2, onder c), van richtlijn 2004/83 aldus worden uitgelegd dat deze bepaling, voor de toepasselijkheid van de uitsluitingsgrond waarin zij voorziet, vereist dat de asielzoeker is veroordeeld wegens een van de terroristische misdrijven bedoeld in artikel 1, lid 1, van kaderbesluit 2002/475? 2) Voor het geval dat de vorige vraag ontkennend zou worden beantwoord: kunnen feiten […] die bij het vonnis van 16 februari 2006 van de correctionele rechtbank Brussel aan de tegenpartij zijn toegerekend en op grond waarvan zij wegens het deelnemen aan een terroristische organisatie is veroordeeld, worden beschouwd als handelingen die in strijd zijn met de doelstellingen en beginselen van de Verenigde Naties in de zin van artikel 12, lid 2, onder c), van richtlijn 2004/83? 3) In het kader van een onderzoek naar de uitsluiting van een persoon die om internationale bescherming verzoekt, wegens het deelnemen aan een terroristische organisatie, volstaat de veroordeling als leidinggevend lid van een terroristische organisatie, terwijl de persoon die om internationale bescherming verzoekt geen terroristische daad had gepleegd of proberen te plegen en evenmin daarmee had gedreigd, om het bestaan vast te stellen van een aan die persoon toerekenbare daad van deelneming of aanzetting in de zin van artikel 12, lid 3, van richtlijn 2004/83, of is het nodig een individueel onderzoek van de feiten van de zaak te verrichten en aan te tonen dat de betrokkene aan de uitvoering van een terroristisch misdrijf zoals omschreven in artikel 1 van kaderbesluit 2002/475 heeft deelgenomen dan wel daartoe heeft aangezet? 4) Moet de in artikel 12, lid 3, van richtlijn 2004/83 bedoelde daad van aanzetting of deelneming, in het kader van het onderzoek naar de uitsluiting van een persoon die om internationale bescherming verzoekt, wegens het deelnemen aan een terroristische organisatie, in voorkomend geval als leider, verband houden met het plegen van een terroristisch misdrijf, zoals omschreven in artikel 1 van kaderbesluit 2002/475, of kan deze daad verband houden met het deelnemen aan een terroristische groep als bedoeld in artikel 2 van voormeld kaderbesluit? 5) Is inzake terrorisme de uitsluiting van internationale bescherming, waarin artikel 12, lid 2, onder c), van richtlijn 2004/83 voorziet, mogelijk indien geen bijzonder wreedaardige daad van geweld, zoals bedoeld in artikel 1 van kaderbesluit 2002/475, is gepleegd, noch daartoe is aangezet of daaraan is deelgenomen?”
24

§ 9 van het Allgemeines Eisenbahngesetz (algemene spoorwegwet) van 27 december 1993 (BGBl. 1993 I, blz. 2378, 2396; 1994 I, blz. 2439) (hierna: „AEG”) voorziet in het volgende: „(1) De openbare spoorwegmaatschappijen 1. die zowel spoorwegvervoersonderneming als spoorweginfrastructuuronderneming zijn, 2. a) die uitsluitend spoorwegvervoersonderneming zijn en via een moedermaatschappij verbonden zijn aan een spoorweginfrastructuuronderneming die een openbare spoorwegmaatschappij is, of b) die uitsluitend spoorweginfrastructuuronderneming zijn en via een moedermaatschappij verbonden zijn aan een spoorwegvervoersonderneming die een openbare spoorwegmaatschappij is, of 3. die, als spoorwegvervoersonderneming of als spoorweginfrastructuuronderneming, de moeder- of dochtermaatschappij zijn van een andere spoorwegvervoers- of spoorweginfrastructuuronderneming die een openbare spoorwegmaatschappij is, zijn, ook wanneer zij niet in de vorm van kapitaalvennootschappen worden gedreven, verplicht om jaarrekeningen en een bestuursverslag overeenkomstig de voor grote kapitaalvennootschappen geldende voorschriften in het tweede onderdeel van het derde boek van het Handelgesetzbuch (handelswetboek) op te stellen, te laten controleren en openbaar te maken. [...] (1a) Openbare spoorwegmaatschappijen in de zin van lid 1, eerste volzin, punt 1, dienen beide sectoren te scheiden in hun boekhouding; dit omvat gescheiden rekeningen voor de sectoren ‚levering van vervoersdiensten’ en ‚exploitatie van de infrastructuur’. Voor elke sector in de zin van de eerste volzin en voor sectoren die zich buiten deze sector bevinden, dienen zij in de bijlage bij de jaarrekening een overeenkomstig de beginselen van het handelsrecht op te stellen aanvullende balans en winst- en verliesrekening op te nemen. [...] (1b) Overheidsmiddelen ten gunste één van de beide activiteiten bedoeld in lid 1a, eerste volzin, mogen niet worden overgedragen naar de andere. Dit verbod moet terug te vinden zijn in de wijze waarop de boekhoudingen van deze twee activiteiten worden gevoerd. Dit geldt tevens voor de ondernemingen in de zin van lid 1, eerste volzin, punten 2 en 3. [...] (1d) Voor openbare spoorwegvervoersondernemingen die zowel diensten op het gebied van reizigersvervoer per spoor als diensten op het gebied van goederenvervoer per spoor leveren, geldt lid 1a mutatis mutandis, met dien verstande dat alleen voor de sector van het goederenvervoer per spoor een gescheiden rekening en een in de bijlage bij de jaarrekening op te nemen gescheiden balans en winst- en verliesrekening hoeven te worden opgesteld en in plaats van deze balans ook een vermogensoverzicht mag komen. Overheidsmiddelen voor activiteiten die betrekking hebben op het verrichten van reizigersvervoersdiensten in het kader van een opdracht van openbare dienst, moeten afzonderlijk in de desbetreffende rekeningen worden opgevoerd en mogen niet worden overgedragen naar activiteiten met betrekking tot andere vervoersdiensten of andere bedrijfsactiviteiten. [...]”
43

Aangaande het door richtlijn 2004/80 opgezette systeem wordt in artikel 1 van deze richtlijn, dat deel uitmaakt van hoofdstuk I, betreffende de toegang tot schadeloosstelling in grensoverschrijdende situaties, bepaald dat de lidstaten ervoor zorgen dat, wanneer een opzettelijk geweldmisdrijf is gepleegd in een andere lidstaat dan de lidstaat waar de aanvrager van de schadeloosstelling zijn gewone verblijfplaats heeft, de aanvrager het recht heeft zijn aanvraag bij een instantie of een ander orgaan in de lidstaat van verblijf in te dienen. Artikel 2 van deze richtlijn, met als opschrift „Verantwoordelijkheid voor het betalen van schadeloosstelling”, dat is opgenomen onder hetzelfde hoofdstuk I, bepaalt dat de schadeloosstelling wordt betaald door de bevoegde instantie van de lidstaat op het grondgebied waarvan het misdrijf is gepleegd.
4

Artikel 1 van die verordening luidt als volgt: „1. Deze verordening betreft het in de handel brengen in de [Unie] van nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten. 2. Deze verordening is van toepassing op het in de handel brengen in de [Unie] van voedingsmiddelen en voedselingrediënten die tot dusver in de [Unie] niet in significante mate voor menselijke voeding zijn gebruikt en die vallen onder de volgende categorieën: c) voedingsmiddelen en voedselingrediënten met een nieuwe of doelbewust gemodificeerde primaire molecuulstructuur; d) voedingsmiddelen en voedselingrediënten bestaande of geïsoleerd uit micro-organismen, schimmels of algen; e) voedingsmiddelen en voedselingrediënten bestaande of geïsoleerd uit planten alsmede voedselingrediënten die uit dieren zijn geïsoleerd, met uitzondering van voedingsmiddelen en voedselingrediënten die volgens traditionele vermeerderings- of teeltmethodes zijn verkregen en die sinds lang veilig voor voedingsdoeleinden worden gebruikt; f) voedingsmiddelen en voedselingrediënten waarop een weinig gebruikt productieprocedé is toegepast, voor zover dit procedé wijzigingen in de samenstelling of de structuur van de voedingsmiddelen of voedselingrediënten veroorzaakt die significant zijn voor hun voedingswaarde, hun metabolisme of hun gehalte aan ongewenste stoffen. […]”
10

Het Gerecht heeft de voorgeschiedenis van het geding als volgt samengevat: „1 Op 23 oktober 2008 hebben interveniënten, J. C. Rubio Ferrer en A. Rubio Ferrer, bij het [EUIPO] een aanvraag ingediend tot inschrijving van een Uniebeeldmerk krachtens verordening [nr. 40/94, gecodificeerd bij verordening nr. 207/2009]. 2 Het merk waarvan inschrijving is aangevraagd, is het volgende beeldteken: [...] 3 De waren en diensten waarvoor inschrijving is aangevraagd, behoren tot de klassen 31, 35 en 39 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd [...]. [...] 5 Op 10 augustus 2009 [...] heeft Grau Ferrer op grond van artikel 41 van verordening nr. 207/2009 tegen de inschrijving van het aangevraagde Uniebeeldmerk oppositie ingesteld voor de in punt 3 supra bedoelde waren en diensten. 6 De oppositie was gebaseerd op de volgende oudere beeldmerken: — Spaanse inschrijving nr. 2600724 van het op 8 juni 2004 aangevraagde en op 22 november 2004 ingeschreven beeldmerk voor alle waren van klasse 31: [...] — Unie-inschrijving nr. 2087534 van het hierna weergegeven beeldteken, aangevraagd op 14 februari 2001 en ingeschreven op 14 juni 2002 voor de waren en diensten van de volgende klassen: — klasse 31: [...]; — klasse 32: [...]; — klasse 39: [...]. [...] 8 Op 21 december 2010 heeft de oppositieafdeling de oppositie gedeeltelijk toegewezen. Enerzijds heeft zij geoordeeld dat [Grau Ferrer] binnen de hiertoe gestelde termijn geen document had verstrekt waarin het oudere Spaanse beeldmerk zoals ingeschreven, werd afgebeeld [...]. Derhalve heeft zij de oppositie op basis van het oudere Spaanse beeldmerk afgewezen op grond dat het bestaan en de geldigheid ervan binnen de gestelde termijn onvoldoende waren gestaafd. Anderzijds heeft zij de oppositie op basis van het oudere Uniemerk toegewezen [...]. Zij heeft immers allereerst geoordeeld dat het normale gebruik van het oudere Uniemerk was bewezen [...]. 9 Op 10 februari 2011 heeft [Grau Ferrer] (R 520/2011‑4) en op 14 februari 2011 hebben interveniënten, [J. C. en A. Rubio Ferrer], (R 274/2011‑4) krachtens de artikelen 58 tot en met 64 van verordening nr. 207/2009 bij het EUIPO beroep ingesteld tegen de beslissing van de oppositieafdeling. 10 Bij beslissing van 11 oktober 2012 [...] heeft de vierde kamer van beroep van het EUIPO het beroep in zaak R 274/2011‑4 aanvaard en het beroep in zaak R 520/2011‑4 verworpen. In wezen heeft zij, enerzijds, de beslissing van de oppositieafdeling dat het bewijs van het bestaan van het oudere Spaanse beeldmerk niet was geleverd, bevestigd. Anderzijds heeft zij geoordeeld dat de overgelegde bewijzen niet volstonden om aan te tonen dat het Uniemerk tijdens de relevante periode voor een van de waren waarvoor het was ingeschreven normaal was gebruikt in de vorm waarin het was ingeschreven of in een vorm die het onderscheidend vermogen ervan niet wijzigt. Zij heeft bijgevolg de beslissing van de oppositieafdeling van 21 december 2010 vernietigd en de oppositie in haar geheel afgewezen.”