ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT (Enkelvoudige kamer)

7 mei 2003

Zaak T-278/01

Eric den Hamer

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Beoordelingsrapport — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadeloosstelling”

Volledige Franse tekst II-665

Betreft:

Verzoek tot nietigverklaring van het besluit houdende vaststelling van het beoordelingsrapport van verzoeker voor de beoordelingsjaren 1995-1997, en tot veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die verzoeker heeft geleden door met name de laattijdige opstelling van dit rapport.

Beslissing:

De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van een bedrag van 3000 euro. Het beroep wordt voor het overige verworpen. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Een beoordelingsrapport kan, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, niet nietig worden verklaard alleen op grond dat het te laat is opgesteld. Ofschoon de vertraging bij de opstelling van een beoordelingsrapport de betrokken ambtenaar recht op schadevergoeding kan geven, kan die vertraging niet de geldigheid van het beoordelingsrapport aantasten noch, bijgevolg, een grond opleveren voor nietigverklaring ervan. (cf. punt 32) Referentie: Gerecht 6 november 1997, Liao/Raad. T-15/96, JurAmbt. blz. I-A-329 en II-897. punten 34 en 35. en de aldaar aangehaalde rechtspraak

De beoordelaars beschikken over een zeer grote beoordelingsvrijheid bij hun waardering van het werk van degenen die zij moeten beoordelen. De gemeenschapsrechter dient zich, behoudens gevallen van kennelijke feitelijke dwalingen of misbruik van bevoegdheid, niet uit te spreken over de juistheid van de beoordeling van de vakbekwaamheid van een ambtenaar wanneer die beoordeling complexe waardeoordelen inhoudt, die naar hun aard niet vatbaar zijn voor objectieve verificatie. (cf. punt 58) Referentie: Gerecht 12 juni 2002, Mellone/Commissie, T-187/01. JurAmbt. blz. I-A-81 en II-389, punt 51. en de aldaar aangehaalde rechtspraak

Het ontbreken, door een fout van de administratie, van het beoordelingsrapport in het persoonsdossier van een ambtenaar kan een morele schade vormen die een recht op schadevergoeding doet ontstaan, indien dit van invloed kan zijn geweest op zijn loopbaan of indien dit ontbreken bij hem een toestand van onzekerheid of ongerustheid over zijn ambtelijke toekomst heeft teweeggebracht. (cf. punt 82) Referentie: Gerecht 28 mei 1998. W/Commissie. T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745. punt 233

De rechtspraak die de Commissie, gelet op de bewoordingen van artikel 43 van het Statuut, een redelijke termijn geeft om het beoordelingsrapport van haar ambtenaren op te stellen kan niet worden toegepast, wanneer bepalingen die voor de Commissie bindende kracht hebben voor het verloop van de beoordelingsprocedure precieze termijnen stellen. (cf. punt 88)
Zaak T-40/01

Scan Office Design SA

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Overheidsopdrachten — Levering van kantoormeubilair — Beroep tot schadevergoeding”

Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 28 november 2002 II-5046

Samenvatting van het arrest

De Gemeenschap kan slechts niet-contractueel aansprakelijk worden gesteld wanneer de verzoekende partij de onrechtmatigheid van de aan de betrokken instelling verweten gedraging, het bestaan van schade en een causaal verband tussen deze gedraging en de gestelde schade bewijst. Wanneer aan één van die voorwaarden niet is voldaan, moet het beroep in zijn geheel worden verworpen, zonder dat de overige voorwaarden voor deze aansprakelijkheid behoeven te worden onderzocht. Wat de voorwaarde ter zake het bestaan van een onrechtmatige gedraging betreft, heeft de Commissie een ernstige fout begaan door tijdens een in het kader van richtlijn 93/36 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, bekendgemaakte aanbestedingsprocedure, herhaaldelijk het bestaan te ontkennen van documenten die in werkelijkheid bestonden, en te weigeren deze documenten alsmede uittreksels uit de offerte van begunstigde mee te delen terwijl zij deze uit eigen beweging en zonder enige voorbehoud heeft meegedeeld nadat beroep bij het Gerecht was ingesteld. Ook al heeft de Commissie in de loop van genoemde procedure een aantal ernstige fouten begaan, die ieder op zich of in ieder geval tezamen genomen, moeten worden geacht te voldoen aan de eerste van de drie voorwaarden voor het ontstaan van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap, toch heeft de gepasseerde inschrijver niet aangetoond dat de Commissie hem de opdracht had moeten gunnen. (cf. punten 18, 26-27, 107, 121)

Wat richtlijn 93/36 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen betreft, is de aanbestedende dienst, ook al beschikt hij in een procedure van gunning via onderhandelingen over een recht tot onderhandelen, steeds gehouden ervoor te zorgen dat de voorwaarden van het bestek, waaraan hij uit eigen beweging een dwingend karakter heeft gegeven, in acht worden genomen. (cf. punt 76)
Trefwoorden



Trefwoorden

Procedure - Adiëring van Gerecht op basis van arbitragebeding - Overeenkomst die voorziet in communautaire financiële bijstand in kader van programma .Trans-European Telecommunications Networks" - Vordering tot vergoeding van bepaalde kosten - Begrip kosten die voor vergoeding in aanmerking komen - Kosten die door onderaannemers zijn gefactureerd

(Art. 238 EG)
Voor de beoordeling van de verdiensten waarmee in het kader van een bevorderingsbesluit als bedoeld in artikel 45 van het Statuut rekening moet worden gehouden, geniet het tot aanstelling bevoegd gezag een grote vrijheid en op dit gebied moet de controle door de gemeenschapsrechter beperkt blijven tot de vraag, of de administratie, gelet op de wijze waarop zij tot haar oordeel heeft kunnen komen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet op kennelijk onjuiste wijze van haar bevoegdheid gebruik heeft gemaakt. De rechter kan zijn beoordeling van de kundigheden en verdiensten van de kandidaten derhalve niet in de plaats stellen van de beoordeling door dat gezag. De aldus aan de administratie toegekende discretionaire bevoegdheid wordt evenwel beperkt door het vereiste dat de onderlinge vergelijking van de kandidaturen zorgvuldig en onpartijdig, in het belang van de dienst en overeenkomstig het beginsel van gelijke behandeling geschiedt. In de praktijk moet die vergelijking op voet van gelijkheid en aan de hand van vergelijkbare ambtsberichten en inlichtingen plaatsvinden.

Bij bevorderingen moet het tot aanstelling bevoegd gezag een keuze maken op basis van een vergelijking van de verdiensten en beoordelingsrapporten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren. Het is statutair bevoegd, die vergelijking te verrichten volgens de procedure of de methode die het daartoe het meest geschikt acht. De beoordeling van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren is dus het doorslaggevende criterium voor elke bevordering. Het tot aanstelling bevoegd gezag kan de leeftijd van de kandidaten en hun anciënniteit in de rang of in de dienst derhalve slechts subsidiair in aanmerking nemen. Ingeval de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren gelijke verdiensten hebben, kunnen deze aanvullende criteria zelfs een beslissende rol spelen bij de keuze die dat gezag moet maken.

(cf. punt 29)

Referentie: Hof 1 juli 1976. de Wind/Commissie, 62/75, Jurispr. blz. 1167, punt 17; Gerecht 13 juli 1995, Rasmussen/Commissie, T-557/93, JurAmbt. blz. I-A-195 en II-603, punt 20; Gerecht 29 februari 1996. Lopes/Hof van Justitie, T-280/94, JurAmbt. blz. l-A-77 en II-239, punt 138; Manzo-Tafaro/Commissie, reeds aangehaald, punt 18
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Onrechtmatige gedraging gevormd door nalaten dat betrekking heeft op normatieve handeling - Verordening nr. 2377/90 - Maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong - Vaststellingsprocedure - Nalaten van Commissie, maatregelen te nemen om gebruik van progesteron mogelijk te maken - Kennelijke en ernstige schending van beginsel van behoorlijk bestuur die aansprakelijkheid van Gemeenschap doet ontstaan - Rechtvaardiging - Ingewikkeldheid van progesterondossier - Ontoelaatbaarheid

(Art. 288, tweede alinea, EG; verordening nr. 2377/90 van de Raad, art. 7 en 14)

Samenvatting

$$Het nalaten van de Commissie de nodige maatregelen te nemen om het gebruik van progesteron voor therapeutische en zoötechnische doeleinden mogelijk te maken na de datum vanaf wanneer het volgens artikel 14 van verordening nr. 2377/90 houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong in de Gemeenschap verboden is geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik met farmacologisch werkzame substanties die niet in bijlage I, II of III bij de genoemde verordening zijn opgenomen, aan voedselproducerende dieren toe te dienen, vormt een kennelijke en ernstige schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, die in beginsel de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap doet ontstaan, aangezien:

- ten eerste verzoeksters krachtens artikel 7 van verordening nr. 2377/90, dat in een vrij doeltreffende vaststellingsprocedure voorziet, sedert meerdere jaren de Commissie hebben verzocht om progesteron op te nemen op de lijst van substanties waarvoor de vaststelling van een maximumwaarde voor residuen niet nodig blijkt,

- ten tweede in dit verband het Comité voor geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, waarvan het advies in het kader van genoemde verordening een centrale plaats inneemt, steeds welwillend heeft gestaan tegenover een dergelijke opname, zelfs wanneer de Commissie hem nieuwe wetenschappelijke gegevens heeft meegedeeld, en,

- ten derde de Commissie zelf steeds van oordeel was dat het gebruik van progesteron voor therapeutische en zoötechnische behandelingen verder moest worden toegestaan.

De wetenschappelijke en politieke moeilijkheden van het progesterondossier kunnen het stilzitten van de Commissie die, door na te laten een voorstel van maatregelen vast te stellen, is voorbijgegaan aan de rechtmatige belangen van verzoeksters, waarvan zij zich heel goed bewust was en waarover zij zich had moeten bekommeren, niet rechtvaardigen.

( cf. punten 101-103 )
Aangezien artikel 15 van deze verordening, dat een verjaringstermijn voor de terugvordering van onrechtmatige steun vaststelt, geen overgangsbepaling over de toepassing ervan in de tijd bevat, is het toepasselijk op elke maatregel tot definitieve terugvordering van steun die na de datum van inwerkingtreding van de verordening wordt genomen, ook indien de steun vóór deze datum is verleend.

Artikel 88, lid 3, EG legt de betrokken lidstaat een verplichting op om elk voornemen tot invoering of wijziging van steunmaatregelen aan te melden.

Aangezien de steunontvanger, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, zich slechts op een gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van een steunmaatregel kan beroepen wanneer deze met inachtneming van artikel 88 EG is verleend, en een zorgvuldige marktdeelnemer normaal gesproken in staat moet worden geacht zich ervan te vergewissen of deze procedure is nageleefd, kunnen ook alle derden, waaronder territoriale lichamen, zich niet beroepen op een dergelijk gewettigd vertrouwen, of de Commissie verwijten dat de administratieve procedure inzake niet-aangemelde steun hoofdzakelijk plaatsvindt tussen deze laatste en de betrokken lidstaat. Wanneer de centrale overheid van een lidstaat haar meldingsplicht niet is nagekomen ten nadele van de territoriale lichamen of de ontvanger van de door hen verleende steun, is dit een intern probleem tussen de partijen en kan de Commissie hiervan geen verwijt worden gemaakt. Iedere andere beslissing zou in de weg staan aan of een ongerechtvaardigde belemmering vormen van de vervulling van de taak van de Commissie, te waken over de naleving van de artikelen 87 EG en 88 EG.

(cf. punt 58)
Artikel 15 bis, lid 1, van richtlijn 75/319 inzake farmaceutische specialiteiten bepaalt dat de wijziging, de schorsing of de intrekking van de „overeenkomstig [...] hoofdstuk [III van deze richtlijn] verleende vergunningen” voor het in de handel brengen, waartoe ter bescherming van de volksgezondheid wordt besloten op initiatief van een lidstaat, behoort tot de uitsluitende bevoegdheid van de Commissie, die na het advies van het Comité voor farmaceutische specialiteiten uitspraak doet volgens de procedures van de artikelen 13 en 14 van deze richtlijn. Omgekeerd blijven de wijziging, de schorsing en de intrekking van de vergunningen die niet binnen de werkingssfeer van artikel 15 bis vallen, in beginsel tot de uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten behoren.

Dienaangaande kan het begrip overeenkomstig hoofdstuk III verleende vergunning voor het in de handel brengen niet aldus worden uitgelegd dat hieronder ook vallen de vergunningen die na advies van het Comité voor farmaceutische specialiteiten op grond van artikel 12 van deze richtlijn zijn geharmoniseerd.

Artikel 12 voert binnen de bevoegdheidssfeer van de lidstaten immers een zuiver consultatieve — tevens facultatieve — procedure in, die bovendien niet alleen door de betrokken lidstaten, maar ook door de Commissie of de aanvrager of de houder van een vergunning voor het in de handel brengen kan worden ingeleid. In dit verband staat het beginsel dat de Gemeenschap binnen de grenzen van de haar verleende bevoegdheden moet handelen, eraan in de weg dat artikel 15 bis aldus wordt uitgelegd dat de harmonisatie van bepaalde vergunningen voor het in de handel brengen, in het kader van een procedure op grond van artikel 12, tot gevolg kan hebben dat de betrokken lidstaten hun bevoegdheid verliezen doordat voor elke latere beslissing betreffende de schorsing of de intrekking van deze vergunningen de arbitrageprocedure van artikel 15 bis moet worden toegepast.

(cf. punten 121, 150, 155)
Een vordering die ertoe strekt dat de gemeenschapsrechter de verwerende instelling gelast een nieuw indelingsbesluit met betrekking tot een ambtenaar vast te stellen, is niet-ontvankelijk. Enerzijds is de gemeenschapsrechter niet bevoegd om de administratie bevelen te geven en anderzijds is de betrokken gemeenschapsinstelling op grond van artikel 233 EG verplicht de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest houdende nietigverklaring van een handeling.

Artikel 31, lid 2, van het Statuut biedt de mogelijkheid om binnen bepaalde grenzen af te wijken van het in lid 1 van dit artikel geformuleerde beginsel. In dit verband is het tot aanstelling bevoegd gezag in de regel niet verplicht om bij elke aanstelling van een nieuw aangeworven ambtenaar te onderzoeken of artikel 31, lid 2, van het Statuut moet worden toegepast, en om zijn besluit om deze bepaling niet toe te passen, met redenen te omkleden.

Om te vermijden dat artikel 31, lid 2, van het Statuut elke juridische betekenis verliest, moet het tot aanstelling bevoegd gezag evenwel in bijzondere omstandigheden in concreto nagaan of die bepaling dient te worden toegepast. Dit is het geval wanneer de specifieke behoeften van de dienst de aanwerving van een bijzonder bekwaam persoon vergen of wanneer de aangeworven persoon over uitzonderlijke kwalificaties beschikt en om toepassing van deze bepaling vraagt. Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag deze beoordeling heeft verricht, en onverminderd de indelingsregels die het in de kennisgeving van vacature voor zichzelf heeft gesteld, kan het met inachtneming van het belang van de dienst vrij beslissen of de betrokkene in de hoogste rang wordt ingedeeld. In dit verband beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een discretionaire bevoegdheid.

In deze omstandigheden kan de rechterlijke toetsing niet in de plaats komen van de beoordeling door het tot aanstelling bevoegd gezag. Zij moet beperkt blijven tot het onderzoek, of er geen wezenlijke vormvoorschriften zijn geschonden, of het tot aanstelling bevoegd gezag zijn besluit niet op onjuiste of onvolledige materiële feiten heeft gebaseerd, en of het besluit niet is aangetast door een misbruik van bevoegdheid, een onjuiste rechtsopvatting of ontoereikende motivering.

(cf. punten 52-58)

Referentie: Hof 5 oktober 1995, Alexopoulou/Commissie, T-17/95, JurAmbt. blz. I-A-227 en II-683, punten 20 en 21; Gerecht 9 juli 1997, Monaco/Parlement, T-92/96, JurAmbt. blz. I-A-195 en II-573, punt 45; Gerecht 13 februari 1998, Alexopoulou/Commissie, T-195/96, JurAmbt. blz. I-A-51 en II-117, punten 38 en 39
Gevoegde zaken Tl 85/00, T-216/00, T-299/00 en T-300/00

Métropole télévision SA (M6) e.a.

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Mededinging — Ontheffingsbeschikking — Televisierechten — Eurovisiesysteem — Artikel 81, leden 1 en 3, EG — Kennelijk onjuiste beoordeling”

Arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 8 oktober 2002 II-3808

Samenvatting van het arrest

De Commissie kan niet met goed gevolg worden verweten dat zij bij het onderzoek of een stelsel van overeenkomsten als door de Europese Radio Unie (ERU), een beroepsvereniging van radio- en televisieomroeporganisaties, is geschapen met betrekking tot de verwerving en exploitatie van uitzendrechten ter zake van sportevenementen, in aanmerking kon komen voor een ontheffing op grond van artikel 81, lid 3, EG, de betrokken productmarkt en geografische markt niet nauwkeurig heeft afgebakend, aangezien zij bij haar onderzoek is uitgegaan van een zo beperkt mogelijke markt, in casu de markt die uit bepaalde grote internationale sportevenementen zoals de Olympische Spelen bestaat, en deze benadering in casu geen invloed heeft gehad op haar onderzoek met betrekking tot de vraag, of aan de in artikel 81, lid 3, sub b, EG gestelde voorwaarde voor ontheffing was voldaan. (cf. punt 57)

De regeling voor de uitwisseling van televisieprogramma's van de Europese Radio Unie (ERU), een beroepsvereniging van radio- en televisieomroeporganisaties, welke voorziet in de gezamenlijke verwerving van televisierechten voor sportevenementen, brengt twee soorten mededingingsbeperkingen mee. In de eerste plaats beperken de gezamenlijke verwerving en het delen van genoemde rechten en de uitwisseling van het signaal, de mededinging tussen de ERU-leden die zowel op de stroomopwaartse markt voor de verwerving van rechten als op de stroomafwaartse markt voor de doorgifte van televisie-uitzendingen van sportevenementen met elkaar concurreren, of schakelen zij deze mededinging zelfs uit. In de tweede plaats brengt dit systeem mededingingsbeperkingen mee ten opzichte van derden vanwege het feit dat deze rechten in het algemeen op exclusieve basis worden verkocht, welke omstandigheid maakt dat niet-ERU-leden er in beginsel geen toegang toe hebben. Hoewel de aankoop van televisierechten voor een evenement op zichzelf geen mededingingsbeperking vormt die ondetartikel 81, lid 1, EG kan vallen, en vanwege de bijzonderheden van het product en de betrokken markt gerechtvaardigd kan zijn, kan de uitoefening van deze rechten in een specifieke juridische en economische context niettemin een dergelijke beperking meebrengen. (cf. punten 63-64)
Niettegenstaande haar beoordelingsvrijheid ter zake van de inhoud van de examens van een vergelijkend onderzoek en van de wijze waarop zij worden afgenomen, is de jury gebonden aan de tekst van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek, zoals die is gepubliceerd. De aankondiging van het vergelijkend onderzoek heeft immers vooral tot doel, de belanghebbenden zo nauwkeurig mogelijk in te lichten over de voor het betrokken ambt gestelde voorwaarden, zodat zij enerzijds kunnen beoordelen of het voor hen dienstig is te solliciteren, en anderzijds kunnen nagaan welke bewijsstukken voor de werkzaamheden van de jury van belang zijn en dus bij het sollicitatieformulier moeten worden gevoegd.

Met name bij de concrete beoordeling van het niveau van de voor de toelating tot het vergelijkend onderzoek geëiste beroepservaring moet de jury binnen de in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek getrokken grenzen blijven en mag zij geen voorwaarde stellen die daarin in feite niet voorkomt.

(cf. punten 61 en 62)

Referentie: Hof 12 juli 1989, Belardinelli/Hofvan Justitie, 225/87, Jurispr. blz. 2353, punt 13; Gerecht 21 november 2000, Carrasco Benítez/Commissie, T-214/99, JurAmbt. blz. I-A-257 en II-1169, punt 69; Gerecht 3 april 2001, Zaur-Gora en Dubigh/Commissie, T-95/00, JurAmbt. blz. I-A-79 en II-379, punt 47, en de aldaar aangehaalde rechtspraak
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Handelingen van de instellingen - Motivering - Verplichting - Omvang - Beschikking van Commissie waarbij op voorstel van lidstaat bijstand van Europees Sociaal Fonds voor beroepsopleidingsactie wordt verminderd

(Art. 253 EG)

2. Sociale politiek - Europees Sociaal Fonds - Bijstand in financiering van beroepsopleidingsacties - Beschikking van Commissie krachtens artikel 6, lid 1, van verordening nr. 2950/83 - Beoordeling van complexe feitelijke en boekhoudkundige situaties - Rechterlijke toetsing - Grenzen

(Verordening nr. 2950/83 van de Raad, art. 6, lid 1)

Samenvatting

1. De in artikel 253 EG neergelegde verplichting tot motivering van een individuele beschikking heeft tot doel, de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of de beschikking gegrond is dan wel een gebrek vertoont op grond waarvan de wettigheid ervan kan worden betwist, en de gemeenschapsrechter in staat te stellen de wettigheid van de beschikking te onderzoeken. De omvang van deze motiveringsplicht is afhankelijk van de aard van de betrokken handeling en van de omstandigheden waaronder deze is vastgesteld.

Een beschikking houdende vermindering van aanvankelijk toegekende bijstand van het Europees Sociaal Fonds, die met name voor de begunstigde van de bijstand ernstige consequenties heeft, moet ofwel zelf duidelijk de gronden voor de vermindering van de bijstand ten opzichte van het aanvankelijk toegekende bedrag aangeven, of, ingeval de Commissie het voorstel van een lidstaat om deze bijstand te verminderen eenvoudig bevestigt, duidelijk verwijzen naar een besluit van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat waarin deze duidelijk de redenen voor een dergelijke vermindering uiteenzetten.

( cf. punten 34-37 )

2. De toepassing van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 2950/83 houdende toepassing van besluit 83/516 betreffende de taken van het Europees Sociaal Fonds, op grond waarvan de Commissie een bijstand van het Europees Sociaal Fonds kan verminderen, opschorten of doen vervallen wanneer deze niet wordt gebruikt overeenkomstig de voorwaarden van het goedkeuringsbesluit, kan inhouden dat de Commissie complexe feitelijke en boekhoudkundige situaties moet beoordelen. Bij die beoordeling moet de Commissie dus over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken. In het kader van het onderzoek van de wettigheid van de uitoefening van die bevoegdheid moet de controle van de gemeenschapsrechter zich daarom beperken tot de vraag, of de Commissie de betrokken gegevens niet kennelijk onjuist heeft beoordeeld.

( cf. punt 50 )