ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Eerste middel: verzoekster heeft recht op vertragingsrente ten belope van 3 382 129,97 EUR, of subsidiair, rente berekend over een periode en tegen een rentevoet die het Gerecht in goede justitie vaststelt, te vorderen door een beroep krachtens artikel 266, eerste alinea, VWEU, op grond dat de Commissie gehouden was dergelijke rente te betalen om het arrest van het Gerecht in zaak T-341/17 uit te voeren. In dit verband beroept verzoekster zich subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van verzoekster.
3.

De Raad heeft de artikelen 41 en 48 van het Handvest geschonden door het bewijsdossier niet tijdig genoeg aan verzoeker te verstrekken om hem in staat te stellen zijn rechten te verdedigen. De Raad heeft verzoeker een termijn van 14 dagen opgelegd om zijn opmerkingen te maken en heeft het bewijsdossier pas één dag vóór het verstrijken van de termijn verstrekt. Verzoeker heeft geen tijd gehad om het bewijsdossier te bestuderen en zijn opmerkingen te maken, terwijl de Raad verzoeker voldoende tijd had moeten geven om het bewijsdossier te bestuderen en zijn opmerkingen te maken en ervoor had moeten zorgen dat alle rechten van de verdediging werden geëerbiedigd.
3.

Derde middel, waarin wordt betoogd dat, zelfs indien de audit werd geacht binnen de werkingssfeer van de overeenkomst te vallen en indien de bewijslast in beginsel werd geacht op verzoekster te rusten, de verwerping van de detacheringskosten, in het kader van een verificatie achteraf, wegens systematische fouten die aan een dergelijke verificatie vreemd zijn omdat er sprake is van een forfaitaire financiering, inbreuk zou maken op het beginsel van goede trouw, niet alleen bij de toepassing van Financieel Reglement 2018/1046 (1), dat van kracht was toen de audit werd uitgevoerd (artikel 181,lid 2), maar ook bij de nakoming van overeenkomsten in het algemeen: door een onrechtmatige beoordeling te verrichten, heeft de entiteit die de audit heeft uitgevoerd, miskend dat voor een forfaitaire financiering een doelmatigheidscontrole volstond om die te beoordelen op basis van gecertifieerde en controleerbare gegevens van de begunstigde uit het verleden, en heeft zij in de plaats daarvan de voorkeur gegeven aan soorten bewijs die betrekking hebben op gebeurtenissen die aanleiding geven tot boeking en die verband houden met de forfaitair gefinancierde activiteiten. Een dergelijke omkering in de volgorde van de bewijzen heeft verzoekster het recht ontnomen om haar contractuele verbintenissen te interpreteren in haar voordeel in een juridische context van onduidelijkheid die is gecreëerd door het destijds toepasselijke Financieel Reglement (966/2012) (2) en door verweerders tegenstrijdige handelwijze bij de follow-up van de uitvoering van de SO.
1.

Eerste middel: het besluit is in strijd met artikel 81, lid 1, van verordening (EU) nr. 806/2014 (1) juncto artikel 3 van verordening nr. 1 van de Raad van 15 april 1958 (2), omdat het niet is opgesteld in de jegens verzoekster te gebruiken officiële taal, namelijk Duits.
C 359/89

Beroep ingesteld op 22 juli 2022 — EIB/Syrië

(Zaak T-467/22)

(2022/C 359/109)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Investeringsbank (vertegenwoordigers: D. Arts en E. Paredis, advocaten, T. Gilliams, R. Stuart en F. de Borja Oxangoiti Briones, gemachtigden)

Verwerende partij: Arabische Republiek Syrië

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht:

— de Arabische Republiek Syrië te veroordelen tot betaling van alle bedragen die sinds 25 augustus 2017 aan verzoekster verschuldigd zijn volgens de artikelen 3.01, 3.02 en 4.01 van de leningsovereenkomst “Euphrates Drainage and Irrigation” nr. 80211 (hierna: “leningsovereenkomst”), te weten: — het bedrag van 1 959 745,31 EUR dat op 30 juni 2022 aan verzoekster verschuldigd was, bestaande uit de hoofdsom van 1 680 510,04 EUR, rente ten bedrage van 116 961,48 EUR en contractuele vertragingsrente (berekend vanaf de datum waarop de schuld opeisbaar is geworden tot 30 juni 2022) ten bedrage van 162 273,79 EUR, en — verdere contractuele vertragingsrente, tegen het jaarlijkse tarief van 3,5 % (350 basispunten), tot de datum van betaling;

— de Arabische Republiek Syrië overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering te verwijzen in alle kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekster één middel aan.

Volgens dit enige middel is de Arabische Republiek Syrië haar contractuele verplichtingen niet nagekomen die voortvloeien uit de artikelen 3.01 en 4.01 van de leningsovereenkomst, te weten betaling van de resterende in de leningsovereenkomst vastgestelde termijnen die sinds 25 augustus 2017 verschuldigd zijn, alsmede uit artikel 3.02 van de leningsovereenkomst, te weten betaling van vertragingsrente voor elke op de vervaldag niet-betaalde termijn, tegen het vastgestelde jaarlijkse tarief. Bijgevolg is de Arabische Republiek Syrië contractueel verplicht om alle bedragen te betalen die verschuldigd zijn volgens de artikelen 3.01, 3.02, en 4.01 van de leningsovereenkomst.
—

het EUIPO en de andere partij in de procedure voor het EUIPO verwijzen in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en het EUIPO verwijzen in alle kosten van de onderhavige procedure.
1.

Het besluit van 11 april 2022 en de bijlagen I tot en met III daarbij schenden wezenlijke vormvoorschriften, in de zin van artikel 263, tweede alinea, VWEU, alsmede het recht op behoorlijk bestuur, omdat zij niet toereikend zijn gemotiveerd, in de zin van artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”).
—

het besluit van de Commissie waarbij verzoeksters verzoek om interne herziening niet-ontvankelijk is verklaard, waarvan verzoekster in kennis is gesteld bij brief van 1 april 2022, nietig verklaren op grond dat het in strijd is met de Verdragen;
—

Met het derde middel voert zij aan dat de Commissie het bedrag van de subsidie voor de verstrekking van nikkelerts niet heeft omgeslagen over de productie van het betrokken product in het onderzoektijdvak, in strijd met artikel 7, lid 2, en artikel 15, leden 1 en 2, van de basisverordening.
—

de bestreden beslissing vernietigen en het beroep verwerpen dat de houder van het Uniemerk heeft ingesteld tegen de beslissing van de nietigheidsafdeling van het EUIPO van 29 april 2021 (zaak nr. 42 180 C) waarbij Uniemerk nr. 3 790 375 (“SCHEIBEL”) in zijn geheel nietig is verklaard;
1.

Eerste middel: schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming en niet-nakoming van de motiveringsplicht. Verzoeker betoogt om te beginnen dat de Raad geen individuele, specifieke en concrete redenen heeft aangevoerd die hem voldoende aanwijzingen geven over de gegrondheid van de jegens hem genomen beperkende maatregelen. Hij is van mening dat de bestreden handelingen berusten op een onvoldoende solide feitelijke grondslag, op gronden die niet worden gestaafd en waarvan de waarschijnlijkheid slechts abstract is. Verzoeker is verder van mening dat de Raad hem verplicht het negatieve bewijs te leveren van de algemene feiten waarvan hij wordt beschuldigd, en aldus de bewijslast omkeert, hetgeen in strijd is met de meest fundamentele rechten van de verdediging. Ten slotte stelt verzoeker dat de aangevoerde motivering ontoereikend is en dat er daarvoor geen geloofwaardige en substantiële bewijzen voorhanden zijn. Dit staat in de weg aan een passende rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de opneming en handhaving van zijn naam op de lijsten van personen die aan de betrokken beperkende maatregelen zijn onderworpen.
—

In dit verband wordt verwezen naar de bevoegdheid om een ambtenaar niet te bevorderen, die de Commissie weliswaar toekomt om een resultaat te bereiken op basis van een onpartijdige vergelijkende beoordeling van de verdiensten, maar die in casu is misbruikt om verzoeker te bestraffen voor een wetenschappelijke uiteenzetting over kernenergie, in 2021, waarvoor vooraf naar behoren toestemming was verleend, die door de deelnemers werd gewaardeerd, maar die vervolgens werd afgekeurd door een hoge ambtenaar die geen deel uitmaakte van verzoekers hiërarchische lijn en die zich bij eerdere gelegenheden verbaal op ongepaste wijze tegenover verzoeker had uitgelaten.
1.

Artikel 29 VEU en artikel 215 VWEU bieden geen wettelijke grondslag voor de bestreden handelingen en/of verweerder heeft zijn bevoegdheid, zoals omschreven in de Verdragen en in het bijzonder in titel V van het VEU, overschreden.
1.

Door verzoeksters naam op te nemen in de bijlagen bij de bestreden handelingen heeft de Raad blijk gegeven van een onjuiste beoordeling. — De redenen waarom de Raad verzoekster op een lijst heeft geplaatst vertonen inhoudelijke gebreken. — De Raad heeft geen individuele, specifieke en concrete redenen gegeven voor het opleggen van beperkende maatregelen aan verzoekster, en de redenen waarop de Raad zich heeft gebaseerd waren, in strijd met zijn verplichtingen, onvoldoende gedetailleerd. — Het geleverde bewijs is ontoereikend om een gekwalificeerd verband aan te tonen tussen verzoekster en haar echtgenoot, aangezien het in de bestreden handelingen gehanteerde element van “verbondenheid” vereist dat sprake is van een verband dat verder gaat dan alleen een familierelatie.
—

nietigverklaring van besluit (GBVB) 2022/376 van de Raad van 3 maart 2022 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, en van uitvoeringsverordening (EU) 2022/375 van de Raad van 3 maart 2022 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, voor zover dit besluit en deze verordening betrekking hebben op verzoeker;
—

Krachtens artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen. Kinda Makhlouf vordert dat de Raad wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van haar, ten aanzien waarvan zij zich het recht voorbehoudt om deze in de loop van de procedure aan te tonen.
—

de inschrijving van Uniemerk nr. 3 472 974 LUTAMAX handhaven voor de volgende waren: klasse 5: medicijnen voor menselijk en dierlijk gebruik; diëtische producten voor medisch gebruik; voedingssupplementen voor medische of diëtische doeleinden, vitaminepreparaten voor medische of diëtische doeleinden; oogverzorgingsproducten (voor farmaceutische doeleinden); alle voornoemde goederen niet voor diergeneeskundige doeleinden; klasse 29: diëtische levensmiddelen en voedingsadditieven, niet voor medisch gebruik (voor zover begrepen in klasse 29); eetbare oliën en vetten; klasse 30: diëtische levensmiddelen en voedingsadditieven, niet voor medisch gebruik (voor zover begrepen in klasse 30);
Beroep ingesteld op 30 maart 2022 — Seifert / Raad

(Zaak T-166/22)

(2022/C 222/52)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Evgenia Seifert (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Seifert, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van artikel 1, punt 9, van verordening (EU) 2022/328 van de Raad van 25 februari 2022 tot wijziging van verordening (EU) nr. 833/2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van de acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren;

— verwijzing van de Europese Unie in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de door verzoekster gemaakte noodzakelijke kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster is van mening dat artikel 1, punt 9, van verordening (EU) 2022/328 van de Raad van 25 februari 2022 tot wijziging van verordening (EU) nr. 833/2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van de acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (1), haar discrimineert op grond van haar Russische afkomst en derhalve in strijd is met artikel 14 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, gelezen in samenhang met haar rechten uit hoofde van artikel 8, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. De Raad kan zich in dit verband niet beroepen op een noodtoestand als bedoeld in artikel 15, lid 1, van dit verdrag of een afwijking in de zin van artikel 15, lid 3, van dat verdrag.

(1) PB 2022, L 49, blz. 1.
1.

Eerste middel: verweerster heeft in strijd met de associatieovereenkomst en artikel 22 van de basisverordening gehandeld en heeft bij de vaststelling van de bestreden verordening misbruik gemaakt van haar bevoegdheid, aangezien zij antidumpingmaatregelen heeft ingesteld ten aanzien van de door verzoekster uitgevoerde gestikte stoffen van glasvezels van preferentiële Marokkaanse oorsprong, zonder te hebben vastgesteld dat de invoer is “gedumpt” overeenkomstig artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel (“GATT”) en zonder dat die maatregelen in overeenstemming zijn met de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel (“antidumpingovereenkomst”).
1.

Eerste middel: het bestreden besluit is gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat de terugvorderingsprocedure in de zaak FresQ nog niet is afgerond.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht geschonden en heeft door de vaststelling van verordening 2021/2288 inbreuk gemaakt op de volgende beginselen: — het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van non-discriminatie, doordat zij de geldigheid van het digitale certificaat heeft beperkt tot 270 dagen vanaf de voltooiing van de primaire vaccinatiereeks, teneinde het vrije verkeer te faciliteren voor personen die in het bezit zijn van een geldig digitaal certificaat (dat wil zeggen personen die een boosterdosis hebben gekregen en die een grotere immuniteit hebben tegen de omikronvariant), waarbij zij tegelijkertijd een onbepaalde kring van personen op basis van hun leeftijd, beroep, levenswijze of andere criteria heeft uitgesloten van de werkingssfeer van de bestreden handeling (ongeacht of deze personen gevaccineerd dan wel in het geheel niet zijn gevaccineerd), met als gevolg dat de Commissie zich schuldig maakt aan discriminatie jegens een grote groep van personen die de primaire vaccinatiereeks heeft voltooid en covid heeft opgelopen, terwijl dergelijke personen met een zogenoemde hybride immuniteit volgens wetenschappelijke inzichten ten opzichte van personen die als het ware de iure niet-besmettelijk zijn omdat hun digitale certificaat onbeperkt blijft gelden of omdat zij anderszins uitgesloten zijn van de werkingssfeer van de bestreden handeling, een vergelijkbaar of geringer risico voor de maatschappij vormen wat betreft de overdracht van het virus en de belasting van het gezondheidszorgsysteem; — het evenredigheidsbeginsel, omdat zij geen motivering heeft aangedragen die berust op kwalitatieve en voor zover mogelijk kwantitatieve gegevens — dat wil zeggen omdat zij niet naar behoren rekening heeft gehouden met beschikbare wetenschappelijke gegevens over groepen van personen die voor andere personen een risico op besmetting met covid kunnen opleveren — en omdat zij niet naar behoren heeft gemotiveerd waarom de getroffen maatregel, die de geldigheid van een digitaal EU-covidcertificaat beperkt tot maximum 270 dagen vanaf de ontvangst van de laatste dosis in de primaire vaccinatiereeks, het meest geschikt is om de doelstellingen van de Unie in het kader van de reactie op de COVID-19-pandemie en de mutatie van het virus SARS-CoV-2 te bereiken, gelet op het feit dat de Commissie met die maatregel een verhoging van het aantal geboosterde mensen nastreeft zonder dat zij andere in aanmerking komende alternatieven heeft onderzocht of naar behoren heeft gemotiveerd waarom zij dit heeft nagelaten.
—

ii. De door de Commissie gehanteerde uitlegging van artikel 9, lid 2, van verordening (EU) nr. 1307/2013 is niet teleologisch onderbouwd, aangezien deze niet in overeenstemming is met het doel van dit artikel.
2.

Er bestaat een hoger openbaar belang bij de openbaarmaking in de zin van artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001 — De Commissie heeft ten onrechte niet vastgesteld dat er sprake was van een hoger openbaar belang bij de openbaarmaking in de zin van artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001. — De schending van het algemeen belang in de onderhavige zaak is evident, aangezien de met het kartelrecht strijdige overeenkomsten ook betrekking hebben op de manipulatievoorzieningen van de personenauto’s, en de buitensporige uitstoot van stikstofoxide een negatieve invloed heeft op het algemeen belang van de gezondheid, het milieu en het klimaat. — Volgens de bevindingen van het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) sterven er alleen al in Duitsland jaarlijks ongeveer 12 800 mensen als gevolg van de door NO2 veroorzaakte luchtverontreiniging.
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten van het onderhavige beroep en in andere gemaakte kosten; of, indien andere partij in de procedure voor het EUIPO intervenieert, deze partij en het EUIPO hoofdelijk aansprakelijk stellen voor deze kosten.
—

nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie (TABG) van 8 februari 2021 voor zover daarbij 1) verzoeksters verzoeken, gebaseerd op psychisch geweld waarvoor de Europese Commissie op basis van artikel 12 bis, leden 1 tot en met 3, van het Statuut verantwoordelijk is, ten dele worden afgewezen, meer in het bijzonder door niet het psychisch geweld te erkennen dat zij sinds november 2014 ondervindt, door de aangevoerde feiten kennelijk onjuist te beoordelen, door niet alle juiste consequenties te trekken en de bijstandsplicht niet na te komen, door te weigeren de procedure in te leiden voor de erkenning van verzoeksters onzichtbare hersenstoornis vóór de procedure van herplaatsing na haar pensionering wegens invaliditeit, en door te weigeren om redelijke aanpassingen te treffen voor de uitoefening van haar taken, zoals deeltijdwerk op medische gronden, telewerk en opfriscursussen overeenkomstig artikel 1 quinquies, lid 4, en artikel 33 van het Statuut, artikel 15 van bijlage VIII bij het Statuut en besluit C(2004) 1318 van de Commissie van 7 april 2004;
2.

Tweede middel: schending van artikel 266 VWEU, van het gezag van gewijsde en van het verbod van terugwerkende kracht, misbruik van bevoegdheid, schending van procedurele waarborgen en van het recht om op doeltreffende wijze te worden gehoord en op een wijze die in overeenstemming is met het door dat recht beoogde doel. Dit middel bestaat uit drie onderdelen: — eerste onderdeel: schending van verzoekers rechten van verdediging en van zijn recht om te worden gehoord, het ontbreken van een administratief onderzoek, schending van het beginsel van hoor en wederhoor en van het recht op een eerlijk proces, schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van het recht op behoorlijk bestuur alsmede niet-eerbiediging van de redelijke termijn; — tweede onderdeel: erkenning van de niet-eerbiediging van het procedurele doel, misbruik van bevoegdheid, niet-nakoming van de zorgplicht en van de verplichting om informanten te beschermen; — derde onderdeel: schending van de beginselen en de regels voor terugwerkende kracht en van de daarmee verband houdende rechtszekerheid, schending van de beginselen van (objectieve en subjectieve) onpartijdigheid, alsmede de wens om een besluit te nemen met dezelfde strekking en gebaseerd op dezelfde gronden in plaats van een compensatie te bieden voor het verlies van een kans om verzoekers procedurele rechten tijdig en doeltreffend te eerbiedigen.
C 37/56

Beroep ingesteld op 6 december 2021 — Société des produits Nestlé/EUIPO — The a2 Milk Company (A2)

(Zaak T-759/21)

(2022/C 37/73)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Zwitserland) (vertegenwoordigers: A. Jaeger-Lenz en J. Thomsen, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: The a2 Milk Company Ltd (Auckland, Nieuw-Zeeland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: internationale inschrijving, met aanduiding van de Europese Unie, van het beeldmerk A2 — internationale inschrijving, met aanduiding van de Europese Unie, nr. 1 438 650

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 oktober 2021 in zaak R 2447/2020-4

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— de beslissing van de oppositieafdeling van het EUIPO van 17 november 2020 vernietigen, oppositie nr. B 3080425 volledig afwijzen en internationale inschrijving nr. WO 1438650 toestaan ter aanduiding in de Europese Unie;

— het EUIPO verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht en de eventueel interveniërende partij verwijzen in de kosten van de oppositie- en beroepsprocedure voor het EUIPO.

Aangevoerd middel
C 11/30

Beroep ingesteld op 5 november 2021 — Rubnikovich/Raad

(Zaak T-582/21)

(2022/C 11/42)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Siarhei Rubnikovich (Tarasovo, Belarus) (vertegenwoordiger: D. Litvinski, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/997 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus (1), nietig verklaren voor zover deze betrekking heeft op verzoeker;

— uitvoeringsbesluit (GBVB) 2021/1002 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van besluit 2012/642/GBVB betreffende beperkende maatregelen met het oog op de situatie in Belarus (2), nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoeker;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoeker drie middelen aan die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de in het kader van zaak T-556/21, Lyubetskaya/Raad aangevoerde middelen.

(1) PB 2021, L 219I, blz. 3.

(2) PB 2021, L 219I, blz. 70.
—

subsidiair, indien het beroep wordt verworpen, elke partij verwijzen in de eigen kosten, gelet op de aan de orde zijnde materie en de duidelijke complexiteit ervan, gezien de verschillende benaderingswijzigingen in de beslissingen van elke instantie, omstandigheden waarmee rekening dient te worden gehouden in verband met het bepaalde in artikel 109, lid 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.
1.

Eerste middel, gebaseerd op schending van de toepasselijke regels voor transacties. De verzoeksters stellen in dit verband dat de Commissie de toepasselijke regels voor transacties heeft geschonden met het bestreden besluit, waarmee de verzoekende partijen onder een aantal voorwaarden werden verzocht om de schikkingsprocedure te heropenen. De toepasselijke regels staan de Commissie immers niet toe om de schikkingsprocedure in dit stadium van de procedure te heropenen en dit te doen door de verzoekende partijen te verplichten af te zien van elke vorm van discussie over de aan hen ten laste gelegde feiten.