ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Eerste middel: schending van artikel 69 van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad van 20 september 2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2005, L 277, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 473/2009 van de Raad van 25 mei 2009 (PB 2009, L 144, blz. 3), aangezien het bij de goedkeuring van rekeningen in verband met uitgaven die de door het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) zijn gefinancierd in het laatste jaar van uitvoering van de Elfpo-programmeringsperiode 2007-2013, niet mogelijk is om een bedrag van 5 364 682,52 EUR (niet opnieuw te gebruiken bedragen) af te trekken.
—

schending en/of onjuiste toepassing van artikel 53 van verordening nr. 207/2009 — de motivering ontbreekt, is ontoereikend en tegenstrijdig gelet op de toepasselijkheid op het Uniemerk van hetgeen de Corte d'Appello di Milano (rechter in tweede aanleg Milaan) heeft vastgesteld bij vonnis nr. 4425/2013, dat in kracht van gewijsde is gegaan;
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 13, lid 2, VEU en artikel 27, leden 3 en 4, van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken. Doordat de Commissie de bestreden handeling heeft vastgesteld, heeft zij ingegrepen in de Tsjechische nationale voorschriften op het gebied van de volledige denaturering van alcohol, hoewel de Tsjechische Republiek nog geen aanmelding had verricht overeenkomstig artikel 27, lid 3, van richtlijn 92/83 en zij de Commissie juist herhaaldelijk te kennen had gegeven dat zij het niet eens was met het voorstel voor voornoemde verordening. Volgens artikel 27, lid 4, van richtlijn 92/83 is een dergelijke bemoeiing betreffende de nationale wettelijke bepalingen van een lidstaat op het gebied van de volledige denaturering van alcohol echter uitgesloten zonder de instemming van deze lidstaat.
—

nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 5 december 2016, dat is vastgesteld op grond van besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, zoals gewijzigd, waarbij jegens verzoekster een schuldvordering ten bedrage van 298 497,87 EUR is vastgesteld uit hoofde van bedragen die onverschuldigd waren uitgekeerd in het kader van parlementaire assistentie, de terugvordering ervan werd gemotiveerd, en de bevoegde ordonnateur werd gelast, in samenwerking met de rekenplichtige van de instelling, over te gaan tot terugvordering ervan op grond van artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement en van de artikelen 66, 78, 79 en 80 van het Financieel Reglement;
1.

Eerste middel, betreffende gebreken die leiden tot de formele onwettigheid van de bestreden handelingen. Dit middel valt uiteen in drie onderdelen. — Eerste onderdeel: het Bureau van het Europees Parlement, en niet de secretaris-generaal of de quaestoren, is bevoegd voor financiële besluiten die de politieke partijen, en derhalve de leden, aanbelangen. — Tweede onderdeel: het Bureau van het Europees Parlement kan de aard en de reikwijdte van zijn bevoegdheid niet wijzigen. De secretaris-generaal kan geen enkele wettige volmacht van de voorzitter van het Bureau van het Parlement aantonen, die hem de bevoegdheid gaf het besluit van 29 januari 2016 inzake het afwikkelen van financiële vraagstukken betreffende een lid vast te stellen en mee te delen. Van hun kant waren de quaestoren niet bevoegd om het besluit van 4 oktober 2016 te nemen, aangezien de kwestie bij hen is aangebracht bij een „besluit” van een bestuurlijke autoriteit die zelf onbevoegd was, namelijk de secretaris-generaal van het Europees Parlement. — Derde onderdeel: het besluit van de quaestoren van het Europees Parlement is niet met redenen omkleed.
—

Nietigverklaring van besluit nr. SME (2016) 5150 van het ECHA van 15 november 2016, waarbij is vastgesteld dat FERTISAC S.L. niet voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor de lagere vergoeding voor middelgrote ondernemingen, en waarbij betaling is opgelegd van een vergoeding voor administratieve kosten.
—

verwijzing van de Uniemerkhouder in de kosten die de verzoekende partij zijn opgekomen in de beroepsprocedure en in de procedure voor het EUIPO.
2.

Tweede middel: de verwerende partij heeft blijk gegeven van meerdere onjuiste rechtsopvattingen. De verzoekende partij is van oordeel dat zelfs indien de ECB bevoegd was het bestreden besluit vast te stellen, dit besluit niet geldig is omdat het als gevolg van de door de ECB gehanteerde onjuiste interpretatie van de aan de orde zijnde regelgeving verschillende onjuiste rechtsopvattingen bevat zowel in het licht van verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1; hierna: „verordening nr. 575/2013”), als gelet op de bedoeling van de wetgever van de Europese Unie. De ECB heeft dan ook een besluit vastgesteld dat: — strijdig is met de doelstellingen en de strekking van de regels inzake de hefboomratio, doordat niet alleen de doelstelling van de regelgeving inzake de hefboomratio als zodanig niet in acht wordt genomen, maar ook de door de vaststelling van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 door de wetgever geuite bedoeling; — de basisbepaling wijzigt doordat twee nieuwe voorwaarden in aanmerking worden genomen die niet in de aan de orde zijnde bepaling zijn opgenomen; — de nuttige werking ontneemt aan artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013.
—

nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1647 van de Commissie van 13 september 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit Vietnam en geproduceerd door Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd en haar verbonden onderneming Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd, Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd, Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 245, blz. 16);
—

vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO, in zaak R 406/2016-1, die op 4 augustus 2016 is genomen en op 31 augustus 2016 is betekend;
—

vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij „de bestreden beslissing is vernietigd en de oppositie is afgewezen voor zover zij betrekking heeft op de inschrijving van het litigieuze merk voor de volgende waren: ‚schooltassen’ van klasse 18” en „het beroep is verworpen voor het overige”, en toestaan van de inschrijving van het aangevraagde merk voor alle waren;
—

wat de procedure in eerste aanleg betreft en voor zover het Gerecht de zaak in staat van wijzen acht, het beroep ongegrond te verklaren en verzoekster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten;
—

nietigverklaring van de artikelen 4 en 5 van besluit C(2016) 4046 final van de Commissie van 4 juli 2016 inzake steunmaatregel SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) die door Spanje ten uitvoer is gelegd ten gunste van bepaalde voetbalclubs, voor zover daarbij is gelast de steun terug te vorderen die aan Athletic Club zou zijn verleend alsook de vennootschapsbelastingregeling voor entiteiten zonder winstoogmerk in te trekken volgens welke Athletic Club is belast;
1.

Eerste middel: onwettigheid van verordening (EU) nr. 422/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 houdende aanpassing met ingang van 1 juli 2011 van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden van de Europese Unie, alsmede van de aanpassingscoëfficiënten die van toepassing zijn op deze bezoldigingen en pensioenen (PB 2014, L 129, blz. 5) en van verordening (EU) nr. 423/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 houdende aanpassing met ingang van 1 juli 2012 van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden van de Europese Unie, alsmede van de aanpassingscoëfficiënten die van toepassing zijn op deze bezoldigingen en pensioenen (PB 2014, L 129, blz. 12) (hierna: „bestreden verordeningen”). In het bijzonder gaat de vaststelling van de bestreden verordeningen mank aan een aantal schendingen, en met name schending van wezenlijke vormvoorschriften, van de motiveringsplicht, van artikel 10 van bijlage XI bij het statuut dat van toepassing was vóór de inwerkingtreding van verordening (EU, Euratom) nr. 1023/2013 van het Europees Parlement en de raad van 22 oktober 2013 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (PB 2013, L 287, blz. 15), schending van de artikelen 10, 11 et 65 van het Statuut, van de beginselen van verworven rechten, evenredigheid, en bescherming van het gewettigde vertrouwen, en van de regels van de sociale dialoog.
—

nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/1059 van de Commissie van 20 juni 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (kennisgeving geschied onder nummer C(2016)3753) (hierna: „bestreden besluit”) voor zover het de uitgaven uitsluit die de Tsjechische Republiek heeft gedaan in het kader van de enkele areaalbetaling (REAB) voor een bedrag van 84 272,83 EUR, voor zover het de uitgaven uitsluit die de Tsjechische Republiek heeft gedaan in het kader van investeringen in de wijnsector voor een bedrag van 636 516,20 EUR en voor zover het uitgaven uitsluit die de Tsjechische Republiek heeft gedaan in verband met randvoorwaarden voor een bedrag van 29 485 612,55 EUR.
—

De vergoeding voor administratieve kosten die in besluit MB/43/2014 van het bestuur van het ECHA is neergelegd en de grondslag vormt voor de vaststelling van het betwiste besluit en de facturen is onevenredig hoog ten opzichte van de functie die de vergoeding voor administratieve kosten moet vervullen, zodat zij eerder een straf lijkt. Een en ander vormt een schending van het toedelingsbeginsel in artikel 5 VEU in samenhang met overweging 11 van verordening (EG) nr. 340/2008 van de Commissie.
4.

Vierde middel: de Commissie heeft zich vergist door, ten eerste, in het bedrag van de van BSCA terug te vorderen vergoeding de steun op te nemen die was verleend voor veiligheidstaken (de zogenaamde subsidie voor „brandweer-onderhoud”) en, ten tweede geen rekening te houden met de verlaging van de „subsidie voor brandweer-onderhoud” in 2014 en 2015.
1.

Eerste middel: schending van artikel 10, lid 3, VEU, artikel 11, lid 2, VEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) — geen open en transparante dialoog — Verzoekster stelt dat het besluit voorbijgaat aan de duidelijk uit het verzoek om toegang tot documenten blijkende intentie van verzoekster om een volledige kijk te krijgen op de procedure die heeft geleid tot de beslissing over de verbouwing van de perszaal in het Berlaymontgebouw van de Commissie, met een beperking tot de Engelse en Franse taal. Er werden slechts enkele documenten overgelegd, die voornamelijk formaliteiten bevatten maar niet vermelden wie de auteurs van, en wat de redenen voor, de beslissing zijn. De Commissie gaat in het aangevochten besluit niet afzonderlijk in op de door verzoekster genoemde documenten, behoudt de reden voor de weigering van toegang voor zich, en schendt zo de uit artikel 10, lid 3, VEU en andere rechtsvoorschriften van de Europese Unie voortvloeiende plicht om de besluitvorming op een open wijze en dicht bij de burger te laten plaatsvinden en om de redenen toe te lichten. — Voorts betoogt verzoekster dat de Commissie haar in artikel 11, lid 2, VEU neergelegde verplichting om met representatieve organisaties een open en transparante dialoog te voeren niet nakomt doordat zij geen acht slaat op de bezorgdheid van de organisatie, documenten niet ter beschikking stelt, en niet afdoende communiceert over haar redenen om geen toegang te verlenen tot documenten.
C 364/20

Beroep ingesteld op 31 juli 2016 — Almashreq Investment Fund/Raad

(Zaak T-415/16)

(2016/C 364/19)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Almashreq Investment Fund (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het beroep van verzoekster ontvankelijk en gegrond te verklaren;

— dientengevolge besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig te verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

— de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Raad zijn aangevoerd.
4.

Vierde middel: kennelijke beoordelingsfouten, onjuiste rechtsopvattingen en schending van wezenlijke vormvoorschriften met betrekking tot horizontale niet-gecoördineerde gevolgen op de wholesalemarkt voor toegang en gespreksopbouw op openbare mobiele netwerken in het Verenigd Koninkrijk. De Commissie heeft met name ten onrechte geconcludeerd dat Hutchison een „belangrijke concurrentiefactor” in de wholesalemarkt is, ondanks dat zij een erg klein marktaandeel (minder dan drie procent) heeft, en heeft fouten gemaakt door haar conclusies te baseren op de opvattingen van derden in plaats van zelf onderzoek te doen.
—

toewijzing van het beroep en dientengevolge vernietiging en/of niet-existentverklaring van de bestreden beslissing op de onderstaande gronden en, in voorkomend geval, terugverwijzing van de zaak naar de eerste rechter of geldig- en onherroepelijkverklaring van de eerste beslissing nr. C 406 A van 17 april 2013;
5.

Vijfde middel: verzoeksters hernieuwde plaatsing op de lijsten in april 2016 is niet noodzakelijk op basis van het Joint Comprehensive Plan of Action (gezamenlijk alomvattend actieplan) en is daarmee in strijd.
—

schending van de artikelen 4 en 6, lid 2, van verordening nr. 6/2002, juncto artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002, doordat de voor het ontwerpen van deurklinken geldende artistieke vrijheid onjuist is beoordeeld waar is verklaard dat de voor de vormgeving van deurklinken geldende vrijheid van de ontwerper omzeggens onbeperkt is, waardoor de kamer geen rekening heeft gehouden met kenmerken die de designer in aanmerking moet nemen bij het ontwerpen van de deurklink;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 296/38

Beroep ingesteld op 29 juni 2016 — Inox Mare/Commissie

(Zaak T-347/16)

(2016/C 296/48)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Inox Mare Srl (Rimini, Italië) (vertegenwoordiger: R. Holzeisen, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht om besluit C(2015) 9672 final van de Commissie van 6 januari 2016 houdende vaststelling dat de terugbetaling van invoerrechten niet gerechtvaardigd is in een specifiek geval (REM 02/14), nietig te verklaren, en om verweerster te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het met dit beroep bestreden besluit is het vervolgbesluit van het besluit dat het voorwerp uitmaakt van zaak T-289/16, Inox Mare/Commissie.

Tot staving van haar beroep betoogt verzoekster dat de bestreden handeling onrechtmatig is omdat de in dit verband door OLAF gevoerde procedure — die is afgesloten met een eindrapport, dat in de voormelde zaak T-289/16 wordt bestreden — ernstige onrechtmatigheden vertoonde.

Concreet is de bestreden handeling onrechtmatig wegens:

— schending en onjuiste toepassing van de communautaire antidumpingregels;

— schending en onjuiste toepassing van de regels (zowel de communautaire als de Filipijnse) inzake de plicht van de Filipijnse douaneautoriteiten om de oorsprong te controleren van de goederen die zij certificeren;

— schending en onjuiste toepassing van artikel 220, lid 2, onder b), van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1);

Verzoekster verzoekt bijgevolg om nietigverklaring van het bestreden besluit wegens schending van de Verdragen en de rechtsregels ter uitvoering daarvan, alsook van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en inzonderheid artikel 41 daarvan.
—

de artikelen 2 tot en met 4 van dat besluit in ieder geval nietig verklaren, voor zover bij deze artikelen a) terugvordering wordt vereist van andere entiteiten dan die welke een „overwinstruling”, zoals gedefinieerd in het besluit, hebben gekregen en b) terugvordering wordt vereist van een bedrag dat gelijk is aan het bedrag dat begunstigde aan belasting heeft bespaard, zonder dat België in de gelegenheid wordt gesteld om rekening te houden met een reële bijstelling naar boven door een andere belastingdienst, en
1.

Eerste middel: voldoende gekwalificeerde schendingen van rechtsregels door de Commissie, doordat zij, op grond van besluit 2008/969/EG, Euratom van de Commissie van 16 december 2008 betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing dat door de ordonnateurs van de Commissie en de uitvoerende agentschappen kan worden gebruikt (PB 2008, L 344, blz. 125), de W3b-waarschuwing in het systeem voor vroegtijdige waarschuwing (EWS) heeft geactiveerd ten aanzien van verzoekster, naar aanleiding van een onderzoek van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) tot vaststelling van het risiconiveau dat verbonden is aan verzoekster als onderneming waaraan de overheidsopdracht voor diensten betreffende een project ter versterking van de strijd tegen zwartwerk in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië wordt gegund. Dit middel bestaat uit vijf onderdelen: — Eerste onderdeel: de beslissing om ten aanzien van verzoekster een waarschuwing in het EWS te registreren (hierna: „EWS-beslissing”), is onwettig, doordat zij geen rechtsgrondslag heeft en in strijd is met artikel 5 VEU en het grondrecht van het vermoeden van onschuld; — Tweede onderdeel: de EWS-beslissing is onwettig, doordat zij, wat de voorwaarden inzake de W3b-waarschuwing betreft, in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel; — Derde onderdeel: de EWS-beslissing is onwettig, doordat zij in strijd is met artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van behoorlijk bestuur, de rechten van de verdediging, het grondrecht om te worden gehoord en de motiveringsplicht; — Vierde, subsidiair, onderdeel: de Commissie heeft de EWS-beslissing en het evenredigheidsbeginsel geschonden en is de in artikel 41 van het Handvest neergelegde motiveringsplicht en de zorgvuldigheidsplicht niet nagekomen; — Vijfde onderdeel: de grond voor de afwijzing door de Commissie van de overeenkomst is onwettig, doordat hij in strijd is met het bestek.
—

nietig te verklaren uitvoeringsbesluit (EU) 2016/417 van de Commissie van 17 maart 2016 (PB L 75, blz. 16) houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), voor zover daarbij van financiering wordt uitgesloten het bedrag van 385 762,22 EUR betreffende door Portugal gedeclareerde uitgaven in het kader van specifieke steun overeenkomstig artikel 68 van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 voor de boekjaren 2011, 2012 en 2013;
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten van deze procedure – met name de kosten voor het verzoekschrift alsook de verdere kosten voor een eventuele mondelinge behandeling en reiskosten – en in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.
2.

Tweede middel: onjuiste rechtsopvatting in verband met het ontbreken van nietigverklaring van een tuchtrechtelijk besluit dat niet is gebaseerd op een rapport van een administratief onderzoek in de zin van de AUB 2004.
2.

Tweede middel Met het subsidiair aangevoerde tweede middel betoogt verzoekster dat artikel 107, lid 3, VWEU is geschonden doordat de Commissie in haar besluit blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling van de vraag of de aan de orde zijnde steun verenigbaar is met de interne markt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 232/26

Beroep ingesteld op 22 april 2016 – NG/Europese Raad

(Zaak T-193/16)

(2016/C 232/34)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: NG (Lesbos, Griekenland) (vertegenwoordiger: B. Burns, solicitor)

Verwerende partij: Europese Raad

Conclusies

— nietigverklaring van de overeenkomst tussen de Europese Raad en Turkije van 18 maart 2016, „Verklaring EU-Turkije, 18 maart 2016”;

— verwijzing van de verzoekende partij in de proceskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

Eerste middel: de overeenkomst tussen de Europese Raad en Turkije van 18 maart 2016, „Verklaring EU-Turkije, 18 maart 2016” is onverenigbaar met EU-grondrechten, in het bijzonder de artikelen 1, 18 en 19 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Tweede middel: Turkije is geen Europees veilig derde land in de zin van artikel 36 van richtlijn 2005/85/EG van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PB L 326, 13.12.2005, blz. 13-34).

Derde middel: richtlijn 2001/55/EG van 20 juli 2001 betreffende minimumnormen voor het verlenen van tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden en maatregelen ter bevordering van een evenwicht tussen de inspanning van de lidstaten voor de opvang en het dragen van de consequenties van de opvang van deze personen (PB L 212, 7.8.2001, blz. 12-23) had moeten worden uitgevoerd.

Vierde middel: de bestreden overeenkomst is in werkelijkheid een bindend verdrag of „handeling” met rechtsgevolgen voor de verzoekende partij. De niet-naleving van artikel 218 VWEU en/of artikel 78, lid 3 VWEU, tezamen of afzonderlijk, leidt tot de ongeldigheid van de bestreden overeenkomst.

Vijfde middel: het verbod op collectieve uitzetting in de zin van artikel 19, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie is geschonden.
—

het EUIPO en de bij deze procedure voor de kamer van beroep betrokken partijen verwijzen in de kosten van deze procedure en in de kosten van het beroep bij de kamer van beroep en van nietigheidsprocedure nr. 779 C voor de nietigheidsafdeling.
—

ingeval de deelnemers interveniëren in de procedure: verwijzing van de deelnemers in de kosten die verzoeker zijn opgekomen in de beroepsprocedure voor het EUIPO en in de procedure voor het Gerecht.
—

in het bestreden besluit de feiten op bepaalde punten kennelijk onjuist zijn beoordeeld, zoals de beweringen dat vóór 2013 geen enkele onderneming verzocht om in de haven van Las Nieves met snelle veerboten te opereren, dat Fred Olsen in de jaren 90 de enige onderneming was die belangstelling had om gebruik te maken van de haven en dat in die haven alleen snelle veerboten mogen opereren.
3.

Derde middel: de activiteiten van de havens worden gesubsidieerd omdat zij anders niet rendabel zijn in de Belgische economische context; bovendien is het feit dat voor deze activiteiten eenzijdig vastgestelde heffingen in rekening worden gebracht, die de gedane investeringen niet dekken, niet voldoende om ze aan te merken als economische activiteiten.