ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

5 november 2013

Carlo De Nicola

tegen

Europese Investeringsbank (EIB)

„Openbare dienst — Uitvoering van een arrest — Kosten — Terugbetaling van kosten — Terugbetaling van het bedrag dat aan invorderbare kosten is betaald na een arrest houdende gedeeltelijke vernietiging van het arrest waarbij de verzoekende partij in die kosten is verwezen”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee De Nicola het Gerecht verzoekt om nietigverklaring van de weigering van de Europese Investeringsbank (EIB) om aan hem de kosten terug te betalen die zijn betaald op basis van een arrest van het Gerecht dat later door het Gerecht van de Europese Unie is vernietigd.

Beslissing:

De besluiten van de Europese Investeringsbank van 4 en 25 mei 2012 worden nietig verklaard. De Europese Investeringsbank wordt veroordeeld tot betaling aan De Nicola van het bedrag van 6000 EUR, vermeerderd met vertragingsrente vanaf 29 april 2012. De rentevoet daarvan moet worden berekend op basis van het tarief dat de Europese Centrale Bank voor de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten. Het beroep wordt verworpen voor het overige. De Europese Investeringsbank draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van De Nicola.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Kosten – Terugbetaling van het bedrag dat aan invorderbare kosten is betaald na een arrest houdende gedeeltelijke vernietiging van het arrest waarbij de verzoekende partij in die kosten is verwezen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 115)

Ingevolge artikel 115 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken dient, wanneer een arrest of een beschikking van het Gerecht door het Gerecht van de Europese Unie is vernietigd en terugverwezen naar het Gerecht, het Gerecht in de beslissing die een einde maakt aan de procedure te beslissen over de op de procedures voor het Gerecht zomede op de procedure in hogere voorziening voor het Gerecht van de Europese Unie gevallen kosten.

Een dergelijke bepaling maakt duidelijk dat de vernietiging – ook al is deze gedeeltelijk – door het Gerecht van de Europese Unie van een arrest of een beschikking van het Gerecht tot gevolg heeft dat ook de bepalingen waarbij het Gerecht in dat arrest of die beschikking omtrent de kosten heeft beslist, worden vernietigd.

In deze omstandigheden dient de instelling het verzoek van de verzoekende partij om terugbetaling aan haar van het bedrag dat aan invorderbare kosten is betaald, toe te wijzen.

(cf. punten 23, 24 en 27)
Uit de Unierechtelijke bepalingen betreffende moederschaps‑ en ouderschapsverlof blijkt niet dat een persoon die zijn recht op een van die twee verloven heeft uitgeoefend, van een potentiële werkgever kan verlangen dat deze wat hem betreft overgaat tot schorsing van de procedures die hij doorloopt. Een kandidaat die geslaagd is voor een vergelijkend onderzoek kan dus niet aanvoeren dat hij door de uitoefening van dergelijke rechten objectief niet in de mogelijkheid verkeerde om stappen te ondernemen met het oog op een aanstelling door een instelling van de Unie.

Tenzij sprake is van bijzondere medische omstandigheden die samenhangen met de zwangerschap of de bevalling, staat het feit dat een vrouw moederschapsverlof geniet, er niet aan in de weg dat zij deelneemt aan een aanwervingsprocedure. De wetgever van de Unie heeft de periode gedurende welke een vrouw niet mag werken, beperkt tot twee weken rond de bevalling, zodat hij niet heeft willen aannemen dat de betrokkene in de onmogelijkheid verkeert om gedurende de overige weken van het moederschapsverlof beroepsgerelateerd te handelen. Een vrouw heeft immers weliswaar het recht te beslissen om zich tijdens haar moederschapsverlof uitsluitend op haar kind toe te leggen, maar mag zich niet op haar persoonlijke keuze beroepen om te stellen dat zij wordt gediscrimineerd op grond van geslacht.

Ook wat ouderschapsverlof betreft staat de omstandigheid dat de persoon zijn recht op dat verlof uitoefent, er niet aan in de weg dat hij deelneemt aan een aanwervingsprocedure binnen de Unie. Dit geldt des te meer omdat zowel vrouwen als mannen ouderschapsverlof kunnen genieten, zodat de uitoefening door een persoon van zijn recht op ouderschapsverlof geen directe discriminatie op grond van geslacht kan opleveren.

(cf. punten 46, 49‑53 en 55)

Referentie:

Hof: 30 juni 1998, Brown, C‑394/96, punt 22; 27 oktober 1998, Boyle e.a., C‑411/96, punt 58; 19 november 1998, Høj Pedersen e.a., C‑66/96, punt 33; 18 maart 2004, Merino Gómez, C‑342/01, punt 32; 18 november 2004, Sass, C‑284/02, punt 32
De jury beschikt over een ruime beoordelingsbevoegdheid ter zake van de modaliteiten en de precieze inhoud van de examens van een vergelijkend onderzoek. De rechter kan zich dus alleen mengen in de modaliteiten van een examen voor zover dit nodig is om de gelijke behandeling van de kandidaten en de objectiviteit van de tussen hen gemaakte keuze te waarborgen. De rechter is evenmin bevoegd om zich te mengen in de precieze inhoud van een examen, tenzij deze buiten het in de aankondiging van vergelijkend onderzoek aangegeven kader valt of geen verband houdt met de doelstellingen van het examen of van het vergelijkend onderzoek.

Wat criteria betreft die geen verband houden met specifieke kennis die de kandidaat moet bezitten, maar met kwaliteiten als „motivatie”, „aanpassingsvermogen” of „creativiteit”, die de kandidaat moet aantonen te bezitten, deze kwaliteiten kunnen worden beoordeeld aan de hand van zijn gedrag en verklaringen tijdens het mondelinge examen, zonder dat er enige vraag is gesteld die direct of expliciet verband houdt met de betrokken kwaliteiten.

De omstandigheid dat er geen vraag is gesteld die rechtstreeks en kennelijk verband houdt met het bewijs van dergelijke kwaliteiten kan, ervan uitgaande dat dit is vastgesteld, niet aantonen dat de jury niet in staat is geweest om die kwaliteiten te beoordelen.

(cf. punten 20, 23 en 24)

Gerecht van eerste aanleg: 7 februari 2002, Felix/Commissie, T-193/00, punt 35

Gerecht voor ambtenarenzaken: 5 mei 2010, Schopphoven/Commissie, F-48/09, punt 31
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

24 maart 2011

Zaak F-104/09

Diego Canga Fano

tegen

Raad van de Europese Unie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2009 — Weigering van bevordering — Vergelijking van verdiensten — Kennelijk onjuiste beoordeling — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Canga Fano vraagt om nietigverklaring van het besluit om hem in het kader van de bevorderingsronde 2009 niet naar de rang AD 13 te bevorderen en om veroordeling van de Raad tot betaling van het bedrag van 200 000 EUR voor de immateriële en de loopbaanschade die hij stelt te hebben geleden.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Verzoeker zal alle kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren — Bevordering — Vergelijking van verdiensten — Beoordelingsvrijheid van administratie

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

2. Ambtenaren — Bevordering — Procedure

1. De aan de administratie toegekende beoordelingsvrijheid voor de vergelijking van de verdiensten van de ambtenaren die krachtens artikel 45 van het Statuut in aanmerking komen voor bevordering wordt begrensd door het vereiste dat de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten met zorg en onpartijdig moet geschieden, in het belang van de dienst en overeenkomstig het beginsel van gelijke behandeling. In de praktijk moet deze vergelijking op voet van gelijkheid en op basis van vergelijkbare informatie en inlichtingen plaatsvinden.

Zonder verlies van de nuttige werking die aan de beoordelingsmarge van het tot aanstelling bevoegd gezag moet worden toegekend, is er in dit verband sprake van een kennelijk onjuiste beoordeling van de verdiensten van een niet-bevorderde ambtenaar wanneer deze gemakkelijk herkenbaar is en duidelijk aan het licht kan worden gebracht, criteria waarvan de wetgever bevorderingsbesluiten afhankelijk heeft willen stellen.

(cf. punten 34 en 35)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 15 september 2005, Casini/Commissie, T-132/03, punt 53

2. De voor de beoordelingsprocedure van ambtenaren geldende regels bepalen niet dat de beoordelaars zich uitspreken over de vraag of de beoordeelde ambtenaar een bevordering verdient. Wanneer de beoordelaars het initiatief nemen om het een of andere lid van hun team aan te bevelen voor bevordering, dan formuleren zij een mening die het tot aanstelling bevoegd gezag op geen enkele wijze kan binden, aangezien bevordering pas kan plaatsvinden na een vergelijking van de verdiensten van alle, voor bevordering naar dezelfde rang in aanmerking komende ambtenaren van een instelling. Dergelijke beoordelingen kunnen dus niet hetzelfde gewicht hebben als die welke volgen uit de elementen die de beoordelaar dient te beoordelen. Voorts mag het tot aanstelling bevoegd gezag een ambtenaar bevorderen wanneer het dit gerechtvaardigd acht, zelfs al bevat zijn beoordelingsrapport geen opmerkingen die ten gunste van een bevordering pleiten.

(cf. punt 60)
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

24 september 2009

Zaak F‑36/08

Arno Schell

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Bevordering – Toekenning van gratificatiepunten door directeuren-generaal – Bevorderingsronde 2007”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Schell de nietigverklaring vordert van zijn loopbaanontwikkelingsrapport over de periode van 1 januari tot en met 31 december 2006 alsmede van de formele voornemens van de directeuren-generaal om gratificatiepunten toe te kennen in het kader van bevorderingsronde 2007.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Verzoeker wordt verwezen in alle kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport

(Ambtenarenstatuut, art. 43 en 45)

Uit artikel 8, lid 7, van de door de Commissie vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen betreffende artikel 43 van het Statuut, kan niet worden afgeleid dat de administratie verplicht is om met het oog op het opstellen van hun loopbaanontwikkelingsrapport een vergelijkende beoordeling van de beoordeelde ambtenaren te verrichten. Die bepaling dient immers te worden gelezen binnen haar context. Artikel 43 van het Statuut verlangt weliswaar dat de bekwaamheid, de prestaties en het gedrag in de dienst van alle ambtenaren ten minste om de twee jaar in de vorm van een loopbaanontwikkelingsrapport worden beoordeeld, doch bepaalt niet dat die beoordeling – zoals in het geval van artikel 45 van het Statuut – een vergelijkend karakter heeft. Integendeel: die beoordeling dient, volgens artikel 8, lid 5, van die algemene uitvoeringsbepalingen, wat de rubriek „Prestaties” betreft, te worden verricht aan de hand van de door elke ambtenaar te bereiken doelstellingen. Bovendien vormt de in artikel 8, lid 7, eerste alinea, van voornoemde algemene uitvoeringsbepalingen genoemde verificatie een voorwaarde voor het in de tweede alinea van dat artikel voorziene overleg, waarbij het erom gaat binnen elk directoraat-generaal te waarborgen dat de prestaties bij de beoordeling van de verdiensten van elke ambtenaar op coherente wijze worden beoordeeld. Uit al het voorgaande volgt dat de verwijzing naar een vergelijking van de verdiensten in artikel 8, lid 7, eerste alinea, van voornoemde algemene uitvoeringsbepalingen moet worden begrepen in die zin dat het hierbij gaat om een van de factoren die een controle van de coherentie van de beoordelingen mogelijk maken, en niet in die zin dat de loopbaanontwikkelingsrapporten pas kunnen worden opgesteld na een vergelijking van de verdiensten van alle ambtenaren.

(cf. punten 37‑39 en 41)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2007, Sundholm/Commissie, F‑42/06, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 31
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

13 december 2007

Zaak F‑27/07

Asa Sundholm

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport – Beoordelingsperiode 2001/2002 – Afwezigheid wegens medische reden – Uitvoering van arrest van Gerecht van eerste aanleg – Artikel 233 EG”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 2 juni 2006 houdende opstelling van verzoeksters loopbaanontwikkelingsrapport over de periode van 1 juli 2001 tot en met 31 december 2002, ter uitvoering van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 20 april 2005, Sundholm/Commissie (T‑86/04, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie).

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport – Rechterlijke toetsing – Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 43)

2. Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport – Motiveringsplicht – Omvang

(Ambtenarenstatuut, art. 43)

1. Het Gerecht kan zijn oordeel niet in de plaats stellen van dat van degenen die het werk van de beoordeelde moeten waarderen. De gemeenschapsinstellingen beschikken immers over een ruime beoordelingsvrijheid om het werk van hun ambtenaren te beoordelen. Waardeoordelen die in een beoordelingsrapport over een ambtenaar worden uitgebracht, zijn niet vatbaar voor controle door de rechter; deze kan zich slechts uitspreken over eventuele vormgebreken, over kennelijke feitelijke fouten in de beoordeling door de administratie en over eventueel misbruik van bevoegdheid.

(cf. punt 39)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 13 juli 2006, Andrieu/Commissie, T‑285/04, JurAmbt. blz. II‑A‑2‑775, punt 99; 12 september 2007, Combescot/Commissie, T‑249/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑0000 en II‑A‑2‑0000, punt 78

2. In bepaalde situaties moet bijzondere zorg aan de motivering van het loopbaanontwikkelingsrapport worden besteed, met name wanneer de beoordelaar in beroep afwijkt van de aanbevelingen van het paritair beoordelingscomité, wanneer het loopbaanontwikkelingsrapport minder gunstige beoordelingen bevat dan een voorafgaand rapport dan wel wanneer het te laat is opgesteld en de beoordelaar niet langer de hiërarchieke meerdere is die gedurende de te beoordelen periode in dienst was.

(cf. punt 47)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 30 september 2004, Ferrer de Moncada/Commissie, T‑16/03, JurAmbt. blz. I‑A‑261 en II‑1163, punten 49, 50, 53 en 54; Combescot/Commissie, reeds aangehaald, punt 84
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Klacht van niet-bevorderde kandidaat – Afwijzing – Volledig ontbreken van motivering

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea, 45 en 90, lid 2)

Het tot aanstelling bevoegd gezag is weliswaar niet gehouden, de bevorderingsbesluiten te motiveren jegens de niet-bevorderde kandidaten, doch het is verplicht, zijn besluit tot afwijzing van een door een niet-bevorderde ambtenaar ingediende klacht met redenen te omkleden, waarbij de motivering van dit afwijzend besluit wordt geacht samen te vallen met die van het besluit waartegen de klacht was gericht, zodat het onderzoek naar de gegrondheid van beide samenvalt.

Het volledig ontbreken van motivering vóór de instelling van een beroep kan niet worden gedekt door uitleg die het gezag na de instelling van het beroep geeft. In dat stadium kan die uitleg niet meer zijn functie vervullen, namelijk de betrokkene in staat stellen te beoordelen of het zin heeft beroep in te stellen en de rechter om de juistheid van de motivering te controleren. Bovendien zou de mogelijkheid om het volledig ontbreken van motivering na de instelling van een beroep te compenseren inbreuk maken op de rechten van de verdediging, aangezien de verzoeker de mogelijkheid zou worden ontnomen om middelen aan te voeren tegen de motivering waarvan hij pas na de indiening van het verzoekschrift kennis heeft genomen. Hierdoor zou afbreuk worden gedaan aan het beginsel dat partijen voor de gemeenschapsrechter gelijk zijn.

(cf. punten 27 en 28)

Referentie:

Hof: 30 oktober 1974, Grassi/Raad, 188/73, Jurispr. blz. 1099, punt 13; 27 oktober 1977, Moli/Commissie, 121/76, Jurispr. blz. 1971, punt 12; 13 april 1978, Mollet/Commissie, 75/77, Jurispr. blz. 897, punt 12; 26 november 1981, Michel/Parlement, 195/80, Jurispr. blz. 2861, punt 22; 7 februari 1990, Culin/Commissie, C‑343/87, Jurispr. blz. I‑225, punten 13 en 15; 23 september 2004, Hectors/Parlement, C‑150/03 P, Jurispr. blz. I‑8691, punt 50

Gerecht van eerste aanleg: 12 februari 1992, Volger/Parlement, T‑52/90, Jurispr. blz. II‑121, punten 40 en 41; 20 februari 2002, Roman Parra/Commissie, T‑117/01, JurAmbt. blz. I‑A‑27 en II‑121, punt 32; 11 december 2007, Sack/Commissie, T‑66/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 66, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Hof, C‑38/08 P
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

10 oktober 2007

Zaak F‑107/06

Michael Berrisford

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Bevordering – Bevorderingsronde 2005 – Toekenning van gratificatiepunten – Uitvoeringsbepalingen van artikel 45 van het Statuut”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot, onder meer, nietigverklaring van het besluit om verzoekers naam niet op te nemen op de lijst van ambtenaren die in het kader van de bevorderingsronde 2005 tot de rang A*13 zijn bevorderd, welke is bekendgemaakt in de Mededelingen van de administratie nr. 85-2005 van 23 november 2005, en veroordeling van de Commissie tot betaling aan verzoeker van een schadevergoeding van 25 000 EUR.

Beslissing: Het besluit om verzoekers naam niet op te nemen op de lijst van ambtenaren die in het kader van de bevorderingsronde 2005 tot de rang A*13 zijn bevorderd, wordt nietig verklaard. Het beroep wordt voor het overige verworpen. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag de verdiensten van kandidaten voor een bevordering krachtens artikel 45 van het Statuut vergelijkt, moet het de relevante elementen van elke sollicitatie met zorg en onpartijdig onderzoeken.

Het feit dat een ambtenaar bij eerdere bevorderingsronden is voorgedragen voor bevordering, zonder dat dit een resultaat heeft opgeleverd, vormt een element waarmee rekening moet worden gehouden. Dit feit vormt immers een relevant gegeven over zijn verdienstelijkheid, voor zover de betrokkene inmiddels niet minder verdienstelijk is geworden.

Dat hiermee rekening moet worden gehouden wordt bevestigd door de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 45 van het Statuut die de Commissie heeft vastgesteld en die bepalen dat de bevordering moet worden toegekend na vergelijking van de individuele verdiensten, die in de tijd moeten worden beoordeeld.

Werd geen rekening gehouden met deze eerdere voordrachten dan zou dit overigens tot gevolg kunnen hebben dat verschillende situaties gelijk worden behandeld.

Indien blijkt dat de criteria voor de toekenning van gratificatiepunten die het bevorderingscomité hanteert tot gevolg hebben dat geen rekening kan worden gehouden met dit bijzondere aspect van de verdiensten, dient het tot aanstelling bevoegd gezag, dat gehouden is om de rechtsregels van hogere orde te eerbiedigen, die criteria buiten toepassing te laten.

(cf. punten 67, 68, 71-76 en 103)

Referentie:

Hof: 21 november 1991, Technische Universität München, C‑269/90, Jurispr. blz. I‑5469, punt 14

Gerecht van eerste aanleg: 11 december 1991, Frederiksen/Parlement, T‑169/89, Jurispr. blz. II‑1403, punt 69; 4 mei 2005, Sena/AESA, T‑30/04, JurAmbt. blz. I‑A‑113 en II‑519, punt 80; 15 september 2005, Casini/Commissie, T‑132/03, JurAmbt. blz. I‑A‑253 en II‑1169, punt 69; 6 juni 2007, Parlante/Commissie, T‑432/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑0000 en II‑A‑2‑0000, punt 97
Beschikking van de president van het Gerecht van 27 juni 2022 — Usmanov/Raad

(Zaak T-237/22 R)

(“Kort geding - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen met betrekking tot de acties van Rusland die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen - Bevriezing van tegoeden - Verzoek om voorlopige maatregelen - Geen spoedeisendheid - Belangenafweging”)

(2022/C 318/51)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Alisher Usmanov (Tasjkent, Oezbekistan) (vertegenwoordiger: J. Grand d’Esnon, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Vitro en B. Driessen, gemachtigden)

Voorwerp

Met zijn verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU vordert verzoeker in wezen opschorting van de tenuitvoerlegging van, ten eerste, twee handelingen waarbij de criteria voor plaatsing op de lijst van personen, entiteiten en lichamen die onderworpen zijn aan beperkende maatregelen omdat zij betrokken zijn bij acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen, zijn gewijzigd, en ten tweede, van twee handelingen waarbij zijn naam aan die lijst is toegevoegd. Meer bepaald vordert verzoeker ten eerste, en primair, opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit (GBVB) 2022/337 van de Raad van 28 februari 2022 tot wijziging van besluit 2014/145/GBVB betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 59, blz. 1), voor zover die handeling op hem betrekking heeft, uitvoeringsverordening (EU) 2022/336 van de Raad van 28 februari 2022 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 58, blz. 1), voor zover die handeling op hem betrekking heeft, besluit (GBVB) 2022/329 van de Raad van 25 februari 2022 tot wijziging van besluit 2014/145/GBVB betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 50, blz. 1), en verordening (EU) 2022/330 van de Raad van 25 februari 2022 tot wijziging van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 51, blz. 1), ten tweede, en subsidiair, opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit 2022/337 voor zover die handeling op hem betrekking heeft, uitvoeringsverordening 2022/336 voor zover die handeling op hem betrekking heeft, artikel 1, lid 2, onder f) en g), van besluit 2022/329 en artikel 1, lid 1, onder f) en g), van verordening 2022/330, en ten derde, de Raad van de Europese Unie te gelasten 20 000 EUR aan hem te betalen voor de kosten die hij heeft moet maken voor de verdediging van zijn belangen.

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
2)

Primagra a.s. en Mlékárna Hlinsko a.s. worden verwezen in de kosten.