ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

12 november 1998

Zaak T-91/96 (125)

Raad van de Europese Unie

tegen

N. Hankart

„Ambtenaren — Verzoek tot herziening — Beslissend nieuw feit — Geen — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-1809

Betreft:

Verzoek tot herziening van het arrest van het Gerecht van 17 februari 1998, Hankart/Raad (T-91/96, JurAmbt. blz. II-149).

Beslissing:

Afwijzing.

Resumé van het arrest

Mevrouw Hankart, personeelslid van de Commissie in de rang D 3, neemt op 17 november 1995 deel aan de eerste reeks schriftelijke examens van algemeen vergelijkend onderzoek Raad/C/360. Op 13 maart 1996 besluit de jury, haar niet toe te laten tot de rest van de examens op grond dat zij na het tweede schriftelijke xamen heeft opgegeven. Op 13 juni 1996 stelt verzoekster een beroep in tegen dit besluit. Bij arrest van 17 februari 1998, Hankart/Raad (T-91/96, Jurispr. blz. II-149), verklaart het Gerecht dat besluit nietig. Daarop roept de Raad de jury van het vergelijkend onderzoek opnieuw bijeen. De jury nodigt mevrouw Hankart uit, deel te nemen aan het eerste gedeelte van het schriftelijk examen. De raadsman van mevrouw Hankart laat [evenwel] weten, dat zijn cliënte op basis van een ander vergelijkend onderzoek per 1 mei 1997 bij de Commissie is aangesteld als ambtenaar in de rang C 5 en derhalve geen belang heeft bij deelneming aan dat vergelijkend onderzoek. Hij stelt de Raad voor, zijn cliënte schadeloos te stellen voor het verlies van een kans om op hetzelfde tijdstip als haar op de lijst van geschikte kandidaten geplaatste collega's als ambtenaar van de Raad te worden aangesteld.

Op 2 juni 1998 dient de Raad een verzoek tot herziening van het arrest van 17 februari 1998 in.

De ontvankelijkheid van de vordering tot herziening

Herziening is geen vorm van hoger beroep, maar een buitengewoon rechtsmiddel dat het mogelijk maakt, het gezag van gewijsde van een eindarrest in het geding te brengen wegens de feiten waarop de rechterlijke instantie zich heeft gebaseerd. Herziening onderstelt de ontdekking van aan de uitspraak van het arrest voorafgaande feiten die de rechter die het arrest heeft gewezen, en de verzoeker tot herziening tot dan toe onbekend waren, en die de rechter, indien hij ze in aanmerking had kunnen nemen, tot een andere oplossing hadden kunnen brengen dan die welke aan het geschil is gegeven (punt 13).

Referentie: Hof 25 februari 1992, Gill/Commissie, C-185/90 P-Rev., Jurispr. blz. I-993, punt 12; Hof 16 januari 1996, ISAE/VP en Interdata/Commissie, C-130/91 REV II, Jurispr. blz. I-65, punt 6; Gerecht 5 november 1997, de Compte/Parlement, T-26/89 (125), JurAmbt. blz. II-847, punt 15

Het besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek is bij arrest van 17 februari 1998 nietig verklaard op grond dat de jury over geen betrouwbare procedure beschikte om te concluderen dat verzoekster niet aan het derde examen had deelgenomen (punt 25).

Niet betwist wordt, dat mevrouw Hankart ten tijde van de instelling van haar beroep belang had bij de vaststelling van die onregelmatigheid omdat haar door die onregelmatigheid de mogelijkheid was ontnomen ten vervolge op dat vergelijkend onderzoek als ambtenaar van de Raad te worden aangesteld (punt 26).

Zij stelt terecht, dat de omstandigheid dat zij per 1 mei 1997 bij de Commissie is aangesteld, dat belang niet weggenomen. Indien de organisatie van vergelijkend onderzoek Raad/C/360 geen onregelmatigheden had vertoond, zou zij immers een kans hebben gehad om te worden aangesteld per 1 november 1996, datum waarop de eerste aanwervingen ten vervolge op dat vergelijkend onderzoek zijn gebeurd. Daarbij komt dat, aangenomen dat verzoekster ambtenaar van de Raad wenste te worden, haar aanstelling bij de Commissie geen garantie van een mogelijke overgang naar de Raad inhield (punt 27).

Referentie: Hof 10 juni 1980, M./Commissie, 155/78, Jurispr. blz. 1797, puntó; Hof 17 januari 1989, Vainker/Parlement, 293/87, Jurispr. blz. 23, punten 11 en 12; Gerecht 27 juni 1991, Valverde Mordt/Hof van Justitie, T-156/89, Jurispr. blz. II-407, punten 34 en 36

Derhalve had niet kunnen worden aangenomen, dat het door mevrouw Hankart ingestelde beroep dat tot het arrest van 17 februari 1998 heeft geleid, wegens haar aanstelling bij de Commissie zonder voorwerp was geworden, of misbruik opleverde (punt 28).

De Raad heeft niet het bewijs geleverd dat er elementen zijn die de rechter, indien hij ze in aanmerking had kunnen nemen, tot een andere oplossing hadden kunnen brengen dan die welke aan het geschil is gegeven (punt 29).

Dictum:

Het verzoek tot herziening wordt niet-ontvankelijk verklaard.