ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Colmar (Frankrijk) op 29 augustus 2016 — Openbaar ministerie, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless

(Zaak C-474/16)

(2016/C 441/11)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel de Colmar

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Openbaar ministerie, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless

Prejudiciële vraag

Gelden de gevolgen van een A1-verklaring die — overeenkomstig artikel 19 van verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1) — aan een uitzendbureau is verstrekt door het orgaan dat is aangewezen door de autoriteit van de lidstaat waarvan de socialezekerheidswetgeving van toepassing blijft op de situatie van de werknemer in loondienst, voor de organen en autoriteiten van het gastland alsmede voor de rechterlijke instanties van die lidstaat, wanneer wordt vastgesteld dat de omstandigheden waarin de werknemer werkzaamheden in loondienst verricht, kennelijk niet binnen de materiële werkingssfeer vallen van de bijzondere regels van artikel 12, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 883/2004?

(1) PB L 284, blz. 1.
—

het voorzichtigheidsbeginsel steeds in acht moet worden genomen en in het bijzonder geldt dat winsten slechts mogen worden opgenomen voor zover zij op de balansdatum gerealiseerd zijn, alle voorzienbare risico’s en mogelijke verliezen die hun oorsprong hebben in het boekjaar of in een vorig boekjaar, in aanmerking moeten worden genomen, ook als deze risico’s en verliezen pas bekend worden tussen de balansdatum en de datum waarop de balans wordt opgesteld [(artikel 31, lid 1, onder c), aa) en bb), van de richtlijn],
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 419/31

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (Kroatië) op 30 augustus 2016 — Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo/Air Serbia A.D. Beograd en Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd

(Zaak C-476/16)

(2016/C 419/41)

Procestaal: Kroatisch

Verwijzende rechter

Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo

Verwerende partijen: Air Serbia A.D. Beograd en Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd

Prejudiciële vraag

Is de praktijk van een luchtvaartmaatschappij van een partij bij de multilaterale overeenkomst betreffende de totstandbrenging van een Europese gemeenschappelijke luchtvaartruimte (ECAA-overeenkomst) die bestaat in het verrichten van commercieel luchtvervoer van passagiers vanuit een lidstaat van de Europese Unie, waarbij haar land van herkomst wordt aangedaan, alwaar de passagiers samen met hun bagage op een van haar andere toestellen worden gezet, met bestemming een lidstaat van de Europese Unie of een derde land, zulks op basis van één enkel ticket waarop twee verschillende vluchtnummers zijn vermeld, verenigbaar met de uitlegging van het Unierecht in het algemeen en met de uitlegging van artikel 3, lid 1, onder a), i), van protocol VI dat is opgenomen in bijlage V bij de ECAA-overeenkomst in het bijzonder?
—

Vernietiging van het arrest van het Gerecht van 2 juni 2016 in de zaken T-438/12–T-441/12, en in het bijzonder in zaak T-439/12, Trefilerías Quijano/Europese Commissie
3)

Indien het antwoord op vraag 1) bevestigend luidt: valt the Ministry of Justice of the Republic of Lithuania onder het begrip „rechterlijke autoriteit” zoals bedoeld in artikel 6, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ en is het door deze autoriteit uitgevaardigde EAB bijgevolg een „rechterlijke beslissing” zoals bedoeld in artikel 1, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 392/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Sąd Okręgowy w Łodzi (Polen) op 2 augustus 2016 — Małgorzata Ciupa e.a./II Szpitalowi Miejskiemu im. L. Rydygiera w Łodzi thans Szpital Ginekologiczno-Położniczy im dr L. Rydygiera Sp. z o.o. w Łodzi

(Zaak C-429/16)

(2016/C 392/13)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Łodzi

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Małgorzata Ciupa e.a.

Verwerende partij: II Szpital Miejski im. L. Rydygiera w Łodzi thans Szpital Ginekologiczno-Położniczy im dr L. Rydygiera Sp. z o.o. w Łodzi

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2 van richtlijn 98/59/EG (1) aldus worden uitgelegd dat een werkgever die ten minste 20 werknemers tewerkstelt en van plan is, voor een aantal werknemers als bepaald in artikel 1, lid 1, van de wet van 13 maart 2003 houdende bijzondere regels inzake de beëindiging van arbeidsverhoudingen met werknemers om niet aan de werknemers toe te rekenen redenen (Ustawa o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, Dz. U. 2003, Nr. 90, Pos. 844, zoals gewijzigd) arbeidsvoorwaarden op te zeggen, verplicht is daartoe de in de artikelen 2, 3, 4 en 6 van die wet genoemde procedures te volgen, met andere woorden geldt die verplichting in de gevallen bedoeld in de volgende artikelen:

1. artikel 24113, § 2, juncto artikel 2418, § 2, en artikel 231 van het arbeidswetboek (Kodeks pracy);

2. artikel 24113, § 2, juncto artikel 772, § 5, of artikel 2417, § 1, van het arbeidswetboek;

3. artikel 42, § 1, van het arbeidswetboek juncto artikel 45, § 1 van het arbeidswetboek?

(1) Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (PB 1998, L 225, blz. 16).
1.

a) Moet het toepasselijke Unierecht, inzonderheid clausule 4, punten 1 en 2, van de kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG (1) betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG (2), alsmede artikel 4 van richtlijn 2006/54/EG (3) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep, gelezen in samenhang met richtlijn 2000/78/EG (4) van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wettelijke bepalingen of gebruiken die bij de berekening van de hoogte van een bedrijfspensioen verschil maken tussen inkomsten uit arbeid die beneden de premieloongrens van de wettelijke pensioenverzekering liggen, en inkomsten uit arbeid die boven de premieloongrens liggen (zogenoemde „gespaltene Rentenformel”) (gesplitste pensioenformule), en in dit verband inkomsten uit deeltijdarbeid niet aldus behandelen dat eerst het voor een overeenkomstige voltijdarbeid te betalen inkomen wordt bepaald, waarna op deze basis het gedeelte boven en beneden de premiebijdragegrens wordt berekend en vervolgens deze verhouding wordt toegepast op het lagere inkomen uit deeltijdarbeid? Indien vraag 1 a) ontkennend wordt beantwoord: b) Moet het toepasselijke Unierecht, inzonderheid clausule 4, punten 1 en 2, van de kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG, alsmede artikel 4 van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep, gelezen in samenhang met richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wettelijke bepalingen of gebruiken die bij de berekening van de hoogte van een bedrijfspensioen een verschil maken tussen inkomsten uit arbeid die beneden de premieloongrens van de wettelijke pensioenverzekering liggen, en inkomsten uit arbeid die boven deze premieloongrens liggen (zogenoemde „gespaltene Rentenformel”) (gesplitste pensioenformule), en in het geval van een werkneemster die deels in voltijd en deels in deeltijd heeft gewerkt, niet uitgaan van verschillende tijdvakken (bijvoorbeeld afzonderlijke kalenderjaren), maar van een uniform tewerkstellingspercentage voor de totale duur van het dienstverband, en daarna pas de gesplitste pensioenformule toepassen op de hieruit voortvloeiende gemiddelde beloning?
3)

Moeten de artikelen 5 en 7 van verordening 817/2010, gelezen in samenhang met artikel 4 van die verordening, aldus worden uitgelegd dat de uitvoerrestituties moeten worden teruggevorderd indien de exporteur niet kan bewijzen dat aan de voorschriften van verordening 1/2005 is voldaan, in de situatie dat de dierenarts in het kader van de door hem op grond van artikel 3, eerste lid, van verordening 817/2010 in het derde land te verrichten controles niet kan nagaan of de reisschemagegevens (het journaal) al dan niet bevredigend zijn, dat wil zeggen in overeenstemming zijn met de voorschriften van verordening 1/2005 (en bijgevolg evenmin kan verklaren dat het resultaat van die controles bevredigend is), omdat de vervoerder het journaal aan de officiële dierenarts op de plaats van uitgang heeft overhandigd?
1.

Dient artikel 23, lid 1, derde volzin, van verordening nr. 1008/2008 (1) aldus te worden uitgelegd dat luchtvaartmaatschappijen bij de bekendmaking van hun passagierstarieven de daadwerkelijk door hen te betalen bedragen moeten specificeren van de in de onderdelen b), c) en d) genoemde belastingen, luchthavengelden en andere heffingen, toeslagen of vergoedingen, en deze dus niet gedeeltelijk mogen verwerken in de passagierstarieven bedoeld in onderdeel a) van die bepaling?
3.

Ten tweede is het Gerecht uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de litigieuze brief geen voor beroep vatbaar besluit is, aangezien in de litigieuze brief voor Trioplast voor het eerst een concrete verplichting met een concreet bedrag is vastgesteld.
1)

Is richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1), met name artikel 1, lid 1, en artikel 2, lid 1, punt 2, ratione temporis en ratione materiae van toepassing op het geval van een afwikkelingsmaatschappij zoals die in het hoofdgeding, wier afwikkeling reeds door nationale mechanismen vóór het verstrijken van de omzettingstermijn van de richtlijn is begonnen en in de periode na het verstrijken van de omzettingstermijn op grond van de nationale bepalingen tot omzetting van de aangehaalde richtlijn verder is doorgezet?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 326/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça (Portugal) op 23 mei 2016 — Fidelidade-Companhia de Seguros SA/Caisse Suisse de Compensation e.a.

(Zaak C-287/16)

(2016/C 326/17)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal de Justiça

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fidelidade-Companhia de Seguros SA

Verwerende partijen: Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Chrystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira

Prejudiciële vraag

Verzetten artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166/EEG (1), artikel 2, lid 1, van richtlijn 84/5/EEG (2) en artikel 1 van richtlijn 90/232/EEG (3) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, zich tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke een verzekeringsovereenkomst absoluut nietig is als gevolg van valse verklaringen over de eigendom van het motorrijtuig, alsmede over de identiteit van de gebruikelijke bestuurder ervan, wanneer de overeenkomst is gesloten door een persoon die geen economisch belang heeft in de deelname van het voertuig aan het verkeer en als oorzaak heeft het bedrieglijk oogmerk van de betrokkenen (de verzekeringnemer, de eigenaar en de gebruikelijke bestuurder van het voertuig) om verzekeringsdekking tegen verkeersrisico’s te verkrijgen door (i) een verzekeringsovereenkomst te sluiten die de verzekeraar niet zou hebben gesloten indien hij de identiteit van de verzekeringsnemer had gekend en (ii) een lagere premie te betalen dan de premie die gelet op de leeftijd van de gebruikelijke bestuurder verschuldigd zou zijn geweest?

(1) Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB 1972, L 103, blz. 1).

(2) Tweede richtlijn (84/5/EEG) van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB 1984, L 8, blz. 17).

(3) Derde richtlijn (90/232/EEG) van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB 1990, L 129, blz. 33).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 326/17

Hogere voorziening ingesteld op 7 juli 2016 door Inclusion Alliance for Europe GEIE tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 21 april 2016 in zaak T-539/13, Inclusion Alliance for Europe/Commissie

(Zaak C-378/16 P)

(2016/C 326/29)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Inclusion Alliance for Europe GEIE (vertegenwoordiger: S. Famiani, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de bestreden beschikking vernietigen;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Bij besluit van juli 2013 vorderde de Europese Commissie betaling door Inclusion Alliance for Europe van het totale bedrag van 212 411,89 EUR voor de projecten nr. 224482 (MARE), nr. 216820 (SENIOR), nr. 225010 (ECRN). Inclusion Alliance for Europe heeft beroep tot nietigverklaring ingesteld bij het Gerecht, dat besliste bij beschikking krachtens artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Inclusion Alliance for Europe vordert vernietiging van de bestreden beschikking in haar geheel op grond van de hieronder uiteengezette middelen.

In de bestreden beschikking heeft het Gerecht in zijn uitspraak op het beroep tegen het besluit van de Commissie nagelaten de algemene beginselen van het Unierecht in overweging te nemen en toe te passen.

Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de argumenten in repliek voor het eerst werden aangevoerd, terwijl het integendeel ging om een verduidelijking van de middelen en argumenten die reeds in het oorspronkelijke beroepschrift waren aangevoerd, met als gevolg dat geen sprake is van schending van artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Inzake de betwistingen betreffende de op de auditprocedure van toepassing zijnde Unierechtelijke beginselen heeft het Gerecht zijn uitspraak niet afdoende, zo niet helemaal niet gemotiveerd, door de onderhavige zaak ten onrechte te herleiden tot een contractuele uitlegging/niet-nakoming, in plaats van rekening te houden met de schendingen van de algemene beginselen van het Unierecht.

In de bestreden beschikking heeft het Gerecht nagelaten de algemene beginselen van het Unierecht in overweging te nemen en toe te passen met betrekking tot de vordering wegens verrijking zonder oorzaak en de schadevordering, die waren gericht tegen de Europese Commissie.
1)

Kan het begrip „deelneming aan het verkeer” — of in het Spaanse recht „hecho de la circulación” (verkeersincident) — als risico dat gedekt wordt door de wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering voor deelneming aan het verkeer van motorvoertuigen, waarnaar wordt verwezen in de gemeenschapsregeling (onder meer in artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2009) (1), in de nationale wettelijke regeling van een lidstaat anders worden gedefinieerd dan is bepaald in de gemeenschapsregeling?
4)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: moet het Unierecht in het licht van het beginsel van het „nuttig effect” en het in artikel 4, lid 3, VEU verankerde beginsel van loyale samenwerking aldus worden uitgelegd dat de door een nationale administratieve instantie opgelegde afschrijvingsmaatregel dient te worden erkend in een andere lidstaat, ook indien de uit richtlijn 2014/59 voortvloeiende regels van nationaal recht tevens worden toegepast op een instelling die bij de inwerkingtreding van richtlijn 2014/59 op 2 juli 2014 nog een kredietinstelling in de zin van artikel 4, lid 1, punt 1, van verordening (EU) nr. 575/2013 (CRR instelling) was, maar die deze hoedanigheid vóór de afloop van de omzettingstermijn van richtlijn 2014/59 in het nationale recht op 31 december 2014 reeds is kwijtgeraakt?
3)

Is het, gelet op hetgeen in de prejudiciële beslissing is uiteengezet en gelet op de feiten van deze zaak, in overeenstemming en verenigbaar met het Handvest dat besluiten van de DPP slechts dan door een gerecht kunnen worden getoetst, wanneer is aangetoond dat de DPP het besluit te kwader trouw of op verkeerde gronden of op basis van onjuist beleid heeft genomen, zoals in de huidige stand van het Ierse recht mogelijk is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 296/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi — Śródmieścia (Polen) op 25 mei 2016 — Strafzaak tegen J. Z.

(Zaak C-294/16)

(2016/C 296/27)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Łodzi — Śródmieścia

Partij in de strafzaak

J. Z.

Prejudiciële vraag

Dient artikel 26, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ (1) van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, gelezen in samenhang met artikel 6, leden 1 en 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus te worden uitgelegd dat het begrip „vrijheidsbeneming” ook betrekking heeft op maatregelen van de uitvoerende staat bestaande in elektronisch toezicht op de verblijfplaats van de persoon op wie het aanhoudingsbevel betrekking heeft, in combinatie met huisarrest?

(1) PB 2002, L 190, blz. 1.
1)

In de eerste plaats, heeft artikel 1, lid 7, onder c), van verordening nr. 800/2008 (1) uitsluitend betrekking op procedures die ambtshalve door de administratieve en rechterlijke autoriteiten van de lidstaten kunnen worden geopend (in Italië bijvoorbeeld het faillissement) of ook op procedures die uitsluitend op verzoek van de betrokken ondernemer kunnen worden ingeleid (zoals in het nationale recht het geval is bij een preventief akkoord)? Deze bepaling gebruikt immers de formulering ‚worden onderworpen’ aan een collectieve insolventieprocedure.
1)

Moeten de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen het bestaan van een regionale belasting die wordt geheven op grote winkelbedrijven met een nuttige showroom- en verkoopoppervlakte van 4 000 m2 of meer wegens het effect dat deze op het grondgebied, het milieu en de binnenstedelijke winkelgebieden van die regio hebben, maar die is verschuldigd ongeacht of die winkelbedrijven binnen of buiten de geconsolideerde bebouwde kom zijn gelegen en in de meeste gevallen op ondernemingen van andere lidstaten drukt, gelet op het feit dat zij: (i) niet geldt voor de handelaren die eigenaar zijn van verschillende individuele of collectieve winkelbedrijven met een nuttige showroom- en verkoopoppervlakte van minder dan 4 000 m2, ongeacht de totale nuttige showroom- en verkoopoppervlakte van al hun winkelbedrijven, en (ii) niet wordt opgelegd aan grote individuele winkelbedrijven met een nuttige showroom- en verkoopoppervlakte van minder dan 10 000 m2 wanneer zij uitsluitend actief zijn op het gebied van tuinonderhoud, en de verkoop van voertuigen, bouwmaterialen, machines en industriële componenten?
—

de punten 48 tot en met 52, aangezien artikel 36 van, en bijlage VII, punt 1, bij de toetredingsakte in werking zijn getreden op 9 december 2011 – toen de strategie voor justitiële hervorming van de Republiek Kroatië voor de periode 2011-2015 en het herziene actieplan van de Kroatische regering voor justitiële hervorming sinds 15 december 2010 respectievelijk 20 mei 2010 van kracht en van toepassing waren –, dat wil zeggen na de intrekking van die rechtshandelingen door de Republiek Kroatië – waarin de Commissie tevoren uitdrukkelijk had toegestemd in punt 3 van haar uitgebreid controleverslag van 10 oktober 2012 betreffende de Republiek Kroatië, waarin zij er bij Kroatië op aandringt een nieuwe regeling inzake tenuitvoerlegging vast te stellen. Zulks is in strijd met de algemene rechtsbeginselen van gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid, aangezien, wat rekwirant betreft, de intrekking van die rechtshandelingen duidelijk terugwerkende kracht had, nu de Republiek Kroatië na 9 december 2011 geen nieuwe strategie voor justitiële hervorming heeft vastgesteld, maar enkel een strategie voor de ontwikkeling van het justitiële stelsel in de periode 2013-2018, zodat de laatste door Kroatië vastgestelde strategie voor justitiële hervorming in werkelijkheid de op 9 december 2011 vigerende strategie was (zie arrest Hof van 30 januari 1974, Louwage/Commissie, 148/73, EU:C:1974:7, punten 12 en 28; arrest Gerecht van 17 december 1998, Embassy Limousines & Services/Parlement, T-203/96, EU:T:1998:302, punten 74-88, en arrest Hof van 14 mei 1975, CNTA/Commissie, 74/74, EU:C:1975:59, punten 41-44). Daarbij moet worden gepreciseerd dat het Gerecht erkent dat de in het verzoekschrift geformuleerde schadevordering gegrond is, aangezien het in punt 53 van het bestreden arrest overweegt dat „daaruit niet mag worden afgeleid dat de Kroatische autoriteiten […] de strategie voor justitiële hervorming 2011-2015 en het actieplan 2010 vrijelijk konden wijzigen. Gelet op het bepaalde in de toetredingsakte en, in het bijzonder, op artikel 36 daarvan en bijlage VII daarbij, waren die autoriteiten verplicht niet alleen toezegging nr. 1 gestand te doen, maar ook alle andere in die bijlage opgenomen toezeggingen”;
1.

Eerste middel: Onjuiste rechtsopvatting. Onjuiste beoordeling van de relevante feiten. Niet-afdoende en onjuiste motivering betreffende de punten 12 tot en met 22 van de bestreden beschikking De bestreden beschikking gaat uit van de onjuiste veronderstelling dat rekwiranten hebben geconcludeerd tot nietigverklaring van het volledige uitvoeringsbesluit (EU) 2015/789 van de Commissie van 18 mei 2015 betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van Xylella fastidiosa (Wells et al.) te voorkomen (PB L 125, blz. 36), in plaats van, zoals het geval is, enkel de specifieke delen als vermeld in het inleidend verzoekschrift en in de memorie van repliek op de door de Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid.