ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wat betreft de criteria voor de toekenning van de status van marktgerichte onderneming, blijkt uit de bewoordingen van artikel 2, lid 7, onder c), derde streepje, van de antidumpingbasisverordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, dat toekenning van die status uitgesloten is wanneer een verstoring van betekenis ten aanzien van de productiekosten en de financiële situatie van de betrokken onderneming nog voortvloeit uit het vroegere systeem zonder markteconomie.

In dit verband bevestigen de verschillende taalversies van de basisverordening dat de term „voortvloeien” inhoudt dat het vroegere systeem zonder markteconomie de verstoringen in kwestie tot gevolg moet hebben gehad of moet hebben meegebracht. De voordelen die tot de aangevoerde verstoringen leiden kunnen derhalve niet betrekking hebben op willekeurig welk door de bevoegde nationale autoriteiten toegekende voordeel, maar enkel op een voordeel dat voortspruit uit het vroegere systeem zonder markteconomie, omdat anders afbreuk zou worden gedaan aan de nuttige werking en het illustratieve karakter van de in die bepaling genoemde voorbeelden.

Verder geldt dat zelfs wanneer belastingvoordelen zoals verlaagde belastingtarieven – die een ingrijpen van staatswege veronderstellen – het gedrag van ondernemingen een andere richting kunnen geven dan de in een markteconomie aanwezige krachten, dit onverlet laat dat dergelijke maatregelen ook bestaan in landen met een markteconomie, zodat het bestaan van dergelijke maatregelen als zodanig niet volstaat om deze aan te merken als voortvloeiend uit een planeconomie.

Wat meer in het bijzonder de vraag betreft of de belastingvoordelen die de Volksrepubliek China heeft toegekend aan ondernemingen uit de sector hightech en nieuwe technologieën, nog voortvloeien uit het vroegere systeem zonder markteconomie, geldt dat niet valt te ontkennen dat de stimulering van bepaalde voor een gegeven land als van strategisch belang aangemerkte economische sectoren, zoals de hightechsector, in een markteconomie een legitieme doelstelling vormt, ongeacht de vraag naar de rechtmatigheid van de betrokken maatregelen in het licht van onder meer het Unierecht op het gebied van staatssteun. Evenmin kan in dit verband worden geoordeeld dat de doelstelling van het aantrekken van buitenlandse investeringen nog voortvloeit uit een vroeger systeem zonder markteconomie. Ten eerste wordt een dergelijke doelstelling immers ook nagestreefd door een groot aantal landen met een markteconomie, en ten tweede blijkt dat een zodanige doelstelling, althans in theorie, zich niet verdraagt met een inrichting van de economie die berust op collectieve of staatseigendom van bedrijven die zich hebben te richten naar door een gecentraliseerde planning voorgeschreven productiedoelen, hetgeen het kenmerk is van een systeem zonder markteconomie.

(cf. punten 63, 64, 67, 75, 76)
6.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Overlapping van twee categorieën van waren of diensten met een verschillende bestemming [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 57)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Bepaling van het relevante publiek — Tijdstip dat in aanmerking moet worden genomen — Tijdstip van de keuze uit de betrokken waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 32, 33, 35, 36)
De uit artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut voortvloeiende verplichting om algemene uitvoeringsbepalingen vast te stellen van artikel 10, lid 1, tweede alinea, van die bijlage alvorens een besluit te nemen tot vaststelling van de lijst van derde landen waar de levensomstandigheden gelijkwaardig kunnen worden geacht aan die welke gewoonlijk in de Unie heersen, wordt verklaard door het feit dat laatstgenoemde bepaling het tot aanstelling bevoegd gezag een bijzonder ruime beoordelingsmarge bij de bepaling van die derde landen geeft.

Met het opnemen van die verplichting heeft de wetgever ten eerste gewild dat de criteria voor die bepaling worden vastgesteld volgens de procedure van vaststelling van de algemene uitvoeringsbepalingen zoals omschreven in artikel 110, lid 1, van het Statuut, welke procedure het tot aanstelling bevoegd gezag de gelegenheid biedt om inlichtingen in te winnen over de relevante parameters en het advies van het comité voor het Statuut te vragen. Ten tweede heeft de wetgever gewild dat die criteria abstract worden vastgesteld en los van elke procedure die in een specifiek geval beoogt te bepalen of de in een derde land heersende levensomstandigheden die gelijkwaardigheid vertonen, teneinde het risico te vermijden dat de keuze van de criteria wordt beïnvloed door een eventueel door de administratie gewild resultaat.

In deze omstandigheden kan er niet van worden uitgegaan dat artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut slechts een louter formele voorwaarde bevat waaraan moet worden voldaan door een besluit tot vaststelling van de lijst van derde landen waarin de levensomstandigheden gelijkwaardig kunnen worden geacht aan die welke gewoonlijk in de Unie heersen. Integendeel, de voorafgaande vaststelling van algemene uitvoeringsbepalingen volgens de in artikel 110, lid 1, van het Statuut omschreven procedure vormt juist een noodzakelijke voorwaarde om dat besluit wettig te kunnen nemen.

De omstandigheid dat een besluit tot vaststelling van de lijst van derde landen waar de levensomstandigheden gelijkwaardig kunnen worden geacht aan die welke gewoonlijk in de Unie heersen tot gevolg heeft dat voor de verzoekende partij de toelage wegens bijzondere levensomstandigheden wordt afgeschaft, rechtvaardigt rechtens genoegzaam zijn belang om een middel aan te voeren ontleend aan niet-nakoming van de verplichting om algemene uitvoeringsbepalingen vast te stellen, zijnde de wettige voorwaarde waarvan de vaststelling van dat besluit afhing.

(cf. punten 25, 26 en 32‑34)
Het doel van artikel 15, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk, dat vermijdt dat een strikte overeenstemming van de gebruikte vorm van het merk met de ingeschreven vorm ervan wordt geëist, bestaat erin de houder van het ingeschreven merk toe te staan om tijdens het commerciële gebruik ervan variaties aan het teken aan te brengen waardoor het, zonder dat het onderscheidend vermogen ervan wordt gewijzigd, beter inspeelt op de eisen van het in de handel brengen en promoten van de betrokken waren of diensten. Overeenkomstig het doel van deze bepaling moet de materiële werkingssfeer ervan worden geacht te zijn beperkt tot situaties waarin het teken dat door de houder van een merk concreet wordt gebruikt ter aanduiding van de waren of diensten waarvoor dit merk is ingeschreven, de vorm is waarin ditzelfde merk commercieel wordt gebruikt. Wanneer in dergelijke situaties het in het economisch verkeer gebruikte teken slechts op verwaarloosbare punten afwijkt van de vorm waarin dit teken is ingeschreven, zodat de twee tekens kunnen worden geacht globaal equivalent te zijn, kan volgens bovengenoemde bepaling worden voldaan aan de verplichting van gebruik van het ingeschreven merk door het leveren van het bewijs van het gebruik van het teken in de in het economisch verkeer gebruikte vorm.

Opdat zou worden erkend dat het gebruikte teken het onderscheidend vermogen van het merk in zijn ingeschreven vorm niet wijzigt, volstaat het bijgevolg niet dat het dominerende element van dit merk in dit teken wordt herhaald. Het onderzoek van de wijziging van het onderscheidend vermogen bestaat in de vergelijking van het merk in zijn ingeschreven vorm met het gebruikte teken, om te onderzoeken of dit merk en dit teken al dan niet op verwaarloosbare punten verschillen en of zij kunnen worden geacht globaal equivalent te zijn.

(cf. punten 18, 34)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Overeenstemming van de betrokken merken — Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren — Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 44, 48)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Woordmerken Nordschleife en Management by Nordschleife [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 19‑21, 48, 76, 77)
2.

Beroep wegens nalaten — Standpuntbepaling in de zin van artikel 265, tweede alinea, VWEU vóór de instelling van het beroep — Begrip — Brief waarin het onderzoek van de in het verzoek tot handelen opgeworpen kwesties wordt bevestigd — Daarvan uitgesloten (Art. 265, tweede alinea, VWEU) (cf. punten 38, 40, 42‑44, 46)
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 oktober 2015 – Secolux/Commissie

(Zaak T‑90/14)

„Overheidsopdrachten voor diensten — Aanbestedingsprocedure — Veiligheidscontroles — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Gunning van de opdracht aan een andere inschrijver — Niet-contractuele aansprakelijkheid”

1. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Aanbestedingsprocedure — Onregelmatigheid van de bestuurlijke procedure — Gevolgen — Nietigverklaring van het litigieuze besluit — Voorwaarden (cf. punt 34)

2. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Aanbestedingsprocedure — Gunning van de opdrachten — Economisch gunstigste offerte — Gunningscriteria — Eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers en van het transparantiebeginsel (Verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 110, lid 2; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 149, leden 1‑3) (cf. punten 37, 38)

3. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Gunning van een opdracht na een aanvraag van aanbiedingen — Abnormaal lage offerte — Verplichting voor de aanbestedende dienst om een procedure van verificatie op tegenspraak toe te passen — Omvang — Gunning van de opdracht aan de economisch gunstigste offerte (Verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 149, lid 2, en 151, lid 1) (cf. punten 60‑62)

4. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Aanbestedingsprocedure — Verplichting tot eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers — Noodzaak om alle voordelen van de inschrijver die de huidige contractant is, op absolute wijze te neutraliseren — Geen (Verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 102, lid 1) (cf. punten 74‑77)

5. Niet-contractuele aansprakelijkheid — Voorwaarden — Onrechtmatigheid — Schade — Causaal verband — Cumulatieve voorwaarden — Ontbreken van een van de voorwaarden — Volledige verwerping van het beroep tot schadevergoeding (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (cf. punten 93‑95)

Voorwerp

In de eerste plaats, beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 3 december 2013 houdende afwijzing van offertes, ingediend door verzoekster in het kader van de aanbestedingsprocedure voor de verrichting van diensten betreffende veiligheidscontroles en, in de tweede plaats, beroep tot vergoeding van de schade die de verzoekende partij beweert te hebben geleden als gevolg van dat besluit

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordeling van het verwarringsgevaar — Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 35, 55)
4.

Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Gronden voor verval — Geen normaal gebruik van het merk — Gebruik van het merk in een op onderdelen afwijkende vorm zonder dat het onderscheidend vermogen van het merk wordt gewijzigd — Driedimensionaal merk in de vorm van een oven in combinatie met het woordelement „bullerjan” [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 15, lid 1, a), en 51, lid 1, a)] (cf. punten 38‑42)
Het woordteken COMPETITION, waarvoor een merkaanvraag is ingediend voor „Gemotoriseerde landvoertuigen en onderdelen daarvan” van klasse 12 in de zin van de Overeenkomst van Nice, voor „Modelvoertuigen, modelauto’s en speelgoedauto’s” van klasse 28, voor „Detailhandels- en groothandelsdiensten met betrekking tot motorvoertuigen, motorvoertuigonderdelen en accessoires voor motorvoertuigen” van klasse 35, en voor „Conversie, reparatie, diensten betreffende het onderhoud [...] van voertuigen, motoren en hun desbetreffende onderdelen” van klasse 37, mist elk onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk. Dit woordteken, bestaande uit één enkel woord dat in het Engels en het Frans tot de courante omgangstaal behoort en dat kennelijk duidt op waren of diensten die bestemd zijn voor wedstrijden en dus van uitstekende kwaliteit zijn, heeft het karakter van lovende reclame die is gericht op het accentueren van de positieve kwaliteiten van de waren of diensten voor de voorstelling waarvan het wordt gebruikt. Aldus zal dit teken door het relevante publiek, dat uit de Engelstalige en de Franstalige consument bestaat, onmiddellijk worden opgevat als een voor reclamedoeleinden gebruikte lovende boodschap die aangeeft dat de betrokken waren en diensten voor de consument een voordeel bieden inzake kwaliteit ten opzichte van de concurrerende waren en diensten. Bovendien is het teken COMPETITION – zelfs als reclameterm – onvoldoende origineel of geladen om van het relevante publiek een zekere uitleggingsinspanning of een denk- of analyse-inspanning te verlangen, aangezien dit publiek dat teken onmiddellijk met voornoemde waren en diensten zal associëren.

Hieruit volgt dat het relevante publiek aan de hand van dit teken noch de herkomst van de betrokken waren en diensten kan identificeren, noch deze waren en diensten van die van andere ondernemingen kan onderscheiden, en dat dit teken dus onderscheidend vermogen mist.

(cf. punten 20, 23, 24, 36, 39)
De definitie van het begrip „logistiek” in artikel 20, lid 1, onder c), van besluit 2010/413/GBVB en artikel 23, lid 2, onder d), van verordening nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran is niet beperkt tot het transport van goederen of personen. Dit begrip wordt immers doorgaans aldus opgevat dat het elke activiteit op het gebied van de organisatie en de uitvoering van een complexe handeling of een complex proces omvat. De logistiek is daarmee een breed begrip dat verschillende soorten handelingen kan behelzen, zoals de aanvoer van grondstoffen, materiaalbeheer, de levering van producten of expeditie. Bijgevolg moet als logistieke ondersteuning in de zin van bovengenoemde bepalingen worden beschouwd, elke activiteit die, ook als zij als zodanig niet in direct of indirect verband met nucleaire proliferatie staat, door het kwantitatieve of kwalitatieve belang ervan, die proliferatie kan bevorderen doordat zij de Iraanse regering in staat stelt om aan bepaalde logistieke behoeften tegemoet te komen, zoals in de aardolie- en gassector, die aanzienlijke inkomsten voor die regering genereert.

De activiteiten engineering, bouw en onderhoud van een entiteit die actief is op het gebied van engineering en de bouw en montage van infrastructuur, zowel op zee als op land, voor aardolie- en aardgasprojecten, die zichzelf als de eerste Iraanse algemeen aannemer op het gebied van de bouw en aanleg van zee-infrastructuur presenteert, zijn onmisbaar voor de goede werking van de aardgas- en aardolie-industrie van Iran. Zonder de boor-, winnings- en transportinstallaties, met name de aardgas- en aardoliepijpleidingen, zou die industrie niet kunnen functioneren. De installaties en bouwwerken van die entiteit zijn dus, door hun kwantitatieve en kwalitatieve belang, noodzakelijk om te voldoen aan de behoeften van de aardolie- en gassector in Iran, die via verschillende staatsbedrijven door de Iraanse regering wordt gecontroleerd. Dergelijke door deze entiteit aan genoemde regering verleende logistieke steun voldoet dus aan het criterium in artikel 20, lid 1, onder c), van besluit 2010/413/GBVB en in artikel 23, lid 2, onder d), van verordening nr. 267/2012, aangezien Iran volgens overweging 22 van besluit 2010/413/GBVB en overweging 8 van besluit 2012/35/GBVB uit zijn energiesector aanzienlijke inkomsten haalt waarmee het zijn proliferatiegevoelige nucleaire activiteiten kan financieren.

De Raad maakt dus geen beoordelingsfout door een dergelijke entiteit te plaatsen op de lijsten van personen en entiteiten waarvoor sancties gelden, op grond dat zij logistieke steun aan de Iraanse regering verleent.

(cf. punten 53‑55)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 22, 25)
63

In haar mededeling COM(2000) 1 definitief over het voorzorgsbeginsel van 2 februari 2000 (hierna: „mededeling over het voorzorgsbeginsel”), heeft de Commissie deze vier componenten van een wetenschappelijke risicobeoordeling omschreven als volgt (zie bijlage III bij deze mededeling): „Met gevareninventarisatie wordt bedoeld dat biologische, chemische of fysische agentia met eventuele schadelijke gevolgen worden vastgesteld […] Gevarenkarakterisatie bestaat in het kwantitatief en/of kwalitatief bepalen van de aard en de ernst van de schadelijke gevolgen van agentia of activiteiten […] Blootstellingsschatting bestaat uit het kwantitatief of kwalitatief evalueren van de kans op blootstelling aan het bestudeerde agens […] Risicokarakterisatie is de kwalitatieve en/of kwantitatieve schatting van de kans, de frequentie en de ernst van de bekende of potentiële schadelijke reële gevolgen voor het milieu of de gezondheid, waarbij met inherente onzekerheden rekening wordt gehouden. Dit gebeurt op basis van de drie voorafgaande stappen en hangt in hoge mate af van de onzekerheden, varianties, werkhypotheses en vermoedens in iedere fase van de risico-evaluatie. Wanneer de beschikbare gegevens ontoereikend zijn of geen uitsluitsel geven, zou een voorzichtige aanpak met het oog op de bescherming van milieu, gezondheid of veiligheid kunnen bestaan in uitgaan van het ergste geval. Als dat vaak gebeurt, zal dat tot overdrijving van het reële gevaar leiden maar het geeft een zekere waarborg dat het risico niet zal worden onderschat.”
In de tweede plaats heeft ECHA wat betreft het meetellen van de gegevens van Esseco Group, hetgeen in de administratieve procedure door verzoekster is betwist en meer bepaald het onderwerp is van het onderhavige beroep, verzoekster in een brief van 5 september 2013 erop gewezen dat Esseco Group was verbonden met Essemar, die een partneronderneming van verzoekster was. ECHA heeft ook de redenen vermeld voor zijn standpunt dat Esseco Group was verbonden met Essemar. Alvorens uiteen te zetten dat rekening moest worden gehouden met het feit dat de gegevens van Essemar waren opgenomen in de geconsolideerde rekeningen van Esseco Group, heeft ECHA daarenboven krachtens artikel 6, lid 3, van de bijlage bij aanbeveling 2003/361 het volgende aangegeven:

„De gegevens van de partneronderneming [in casu Essemar] van de betrokken onderneming [in casu verzoekster] resulteren uit de, indien van toepassing, geconsolideerde rekeningen en andere gegevens. Deze worden samengeteld met 100 % van de gegevens van met deze partneronderneming [Esseco Group] verbonden ondernemingen, tenzij hun gegevens reeds door consolidatie daarin zijn opgenomen. Derhalve moeten, aangezien, in uw geval, Esseco Group was verbonden met Essemar die een partneronderneming is van [verzoekster], de gegevens van Esseco Group in aanmerking worden genomen wanneer de gezamenlijke gegevens van [verzoekster] worden vastgesteld.”
15

Op 18 februari 2013 heeft de Raad van de Europese Unie verordening (EU) nr. 157/2013 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bio-ethanol van oorsprong uit de Verenigde Staten van Amerika (PB L 49, blz. 10; hierna: „bestreden verordening”) vastgesteld, waarbij hij een definitief antidumpingrecht instelde op bio-ethanol, soms „brandstofethanol” genaamd, dat wil zeggen ethylalcohol die is vervaardigd uit landbouwproducten, al dan niet gedenatureerd, met uitzondering van producten die meer dan 0,3 % (m/m) water bevatten, gemeten overeenkomstig norm EN 15376, maar inclusief ethylalcohol die is vervaardigd uit landbouwproducten en die is vervat in mengsels van benzine die meer dan 10 % (v/v) ethylalcohol bevatten, bestemd voor gebruik als brandstof, van oorsprong uit de Verenigde Staten van Amerika, dat momenteel valt onder de GN-codes ex 2207 10 00, ex 2207 20 00, ex 2208 90 99, ex 2710 12 21, ex 2710 12 25, ex 2710 12 31, ex 2710 12 41, ex 2710 12 45, ex 2710 12 49, ex 2710 12 51, ex 2710 12 59, ex 2710 12 70, ex 2710 12 90, ex 3814 00 10, ex 3814 00 90, ex 3820 00 00 en ex 3824 90 97 (Taric-codes 2207100012, 2207200012, 2208909912, 2710122111, 2710122592, 2710123111, 2710124111, 2710124511, 2710124911, 2710125111, 2710125911, 2710127011, 2710129011, 3814001011, 3814009071, 3820000011 en 3824909767), tegen een voor het gehele land geldende tarief van 9,5 %, bepaald als een vast bedrag van 62,30 EUR per ton nettogewicht, dat van toepassing is naargelang van het aandeel in het product, in gewichtspercenten, van het totale gehalte aan bio-ethanol, voor een periode van vijf jaar.
16

Verzoekster heeft immers op 20 december 2012 de brief van het BHIM ontvangen, met melding dat interveniënte beroep bij de kamer van beroep had ingesteld. In die brief wees het BHIM verzoekster erop dat zij over twee maanden beschikte om opmerkingen over dat beroep in te dienen. Overeenkomstig regel 65, lid 1, juncto regel 70, leden 2 en 4, van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk (PB L 303, blz. 1), zoals gewijzigd, is deze termijn van twee maanden dus verstreken op 20 februari 2013 en niet op 19 februari 2013, zoals de kamer van beroep in de bestreden beslissing (punt 45) heeft geoordeeld. Aangezien verzoeksters opmerkingen zijn ingediend op 20 februari 2013, was de kamer van beroep niet gerechtigd om die wegens tardiviteit af te wijzen. Zij heeft derhalve in strijd met artikel 75, tweede volzin, van verordening nr. 207/2009 op interveniëntes beroep uitspraak gedaan zonder verzoeksters opmerkingen in overweging te nemen.