Het verzoek van een verwijzende rechter om een prejudiciële verwijzing over de uitlegging van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, te onderwerpen aan de prejudiciële spoedprocedure van artikel 104 ter van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, is gerechtvaardigd wanneer dit is gebaseerd op een noodzaak om met spoed te handelen. Dit is het geval wanneer elke vertraging zeer nadelige gevolgen heeft voor de relatie tussen het kind en de ouder bij wie het niet woont, en wanneer de verslechtering van die relatie onherstelbaar zou kunnen zijn. Een dergelijke noodzaak volgt zowel uit punt 17 van de considerans van de verordening, dat ziet op de onverwijlde terugkeer van een ontvoerd kind, als uit artikel 11, lid 3, van die verordening, waarin het gerecht waarbij een verzoek om terugkeer aanhangig is gemaakt, een termijn van zes weken wordt gesteld om zijn beslissing te geven. De behoefte, het kind te beschermen tegen mogelijke schade, en de noodzaak een juist evenwicht te verzekeren tussen de belangen van het kind en die van de ouders rechtvaardigen ook dat op de prejudiciële spoedprocedure een beroep wordt gedaan.

Zodra een beslissing houdende de niet-terugkeer van een kind is gegeven en aan het gerecht van de lidstaat van herkomst ter kennis is gebracht, is het voor de afgifte van het certificaat bedoeld in artikel 42 van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, irrelevant of die beslissing is opgeschort, herzien, vernietigd of, hoe dan ook, geen kracht van gewijsde heeft gekregen of is vervangen door een beslissing waarbij terugkeer wordt gelast, zolang het kind niet daadwerkelijk is teruggekeerd. Wanneer geen twijfel is geuit over de echtheid van dat certificaat en dit overeenkomstig het formulier waarvan model in bijlage IV bij de verordening is opgemaakt, is verzet tegen de erkenning van de beslissing waarbij de terugkeer wordt gelast ontoelaatbaar en kan het aangezochte gerecht enkel de uitvoerbaarheid vaststellen van de beslissing waarvoor het certificaat is afgegeven, en de onmiddellijke terugkeer van het kind gelasten.

Immers, de uitvoerbaarheid van een beslissing waarbij de terugkeer van een kind wordt gelast, die is gegeven na een beslissing waarbij is geweigerd de terugkeer te gelasten, geniet procedurele autonomie, teneinde de terugkeer van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht naar of wordt vastgehouden in een andere lidstaat dan die waarin het onmiddellijk vóór zijn ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, niet te vertragen. Procesincidenten die zich nadat een beslissing houdende de niet-terugkeer is gegeven, voordoen of opnieuw voordoen in de lidstaat van tenuitvoerlegging, zijn niet doorslaggevend. Zij kunnen worden geacht geen gevolgen te hebben voor de tenuitvoerlegging van de verordening. Indien dit niet het geval was, zou de verordening immers haar nuttig effect kunnen worden ontnomen, daar aan de doelstelling van onmiddellijke terugkeer van het kind dan de voorwaarde gekoppeld zou blijven dat alle procedures die toelaatbaar zijn volgens het nationale recht van de lidstaat waar het kind ongeoorloofd wordt vastgehouden, zijn uitgeput. Hoewel verordening nr. 2201/2003 niet tot doel heeft, de regels van materieel recht en de procedureregels van de verschillende lidstaten eenvormig te maken, is het niettemin van belang dat de toepassing van die nationale regels geen afbreuk doet aan het nuttig effect van de verordening. Deze uitlegging, die in overeenstemming is met de vereisten en de doelstelling van de verordening, is de enige die de doeltreffendheid van het gemeenschapsrecht optimaal verzekert.

(cf. punten 63, 80-83, 89, dictum 1)