ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/35

Beroep ingesteld op 7 december 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Polen

(Zaak C-547/07)

(2008/C 51/58)

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Recchia en K. Herrmann, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vast te stellen dat de Republiek Polen, door niet alle zones die volgens ornithologische criteria het meest geschikt schijnen voor de instandhouding van vogelsoorten als specialebeschermingszones voor vogels (hierna: „SBZ”) aan te wijzen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409/EEG (1) van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand;

— de Republiek Polen te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Republiek Polen was bij haar toetreding tot de Europese Unie verplicht, specialebeschermingszones voor vogels (SBZ) aan te wijzen.

In december 2004 is in Polen een ornithologische inventaris van leefgebieden van vogels met Europese relevantie (IBA 2004) gepubliceerd, waarin op basis van ornithologische criteria 140 zones als van wezenlijk belang voor de bescherming van vogels zijn aangewezen.

Van de in de inventaris IBA 2004 opgenomen zones had de Republiek Polen 15 niet als SBZ aangewezen, hoewel de Poolse autoriteiten geen wetenschappelijk onderzoek hebben voorgelegd dat de niet-aanwijzing daarvan rechtvaardigde.

Ook is de oppervlakte van 8 SBZ veel kleiner dan op de lijst IBA 2004 staat vermeld, zodat zich buiten hun grenzen gebieden bevinden die volgens IBA 2004 het meest geschikt schijnen voor de instandhouding van vogelsoorten.

Bovendien hebben de Poolse autoriteiten in september 2007, zonder de Commissie daarvan in kennis te stellen, de oppervlakte van 5 als SBZ aangewezen zones op een voor de vogelbescherming significante wijze verkleind.

(1) PB L 103, blz. 1.
2.

In het licht van de rechtspraak van het Hof is de Commissie van mening dat die pensioenen, die door de werkgever aan een voormalige werknemer worden betaald als gevolg van hun arbeidsbetrekking, een beloning vormen in de zin van artikel 141 EG. Gezien het bijzondere karakter van de betrokken pensioenstelsels, die het pensioen laten afhangen van de duur van de dienstbetrekking en het loon van de werknemer voor hij met pensioen vertrok, vormen de gepensioneerden volgens de Commissie bovendien een „bijzondere categorie van werknemers”, terwijl de methode van financiering en beheer van het pensioenstelsel geen beslissende factor is voor de toepassing van artikel 141 EG.
1)

Moet volgens artikel 19, lid 1, tweede alinea, van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG (1) het pro rata van de door een belastingplichtige op grond van artikel 17, lid 5, aftrekbare belasting worden vastgesteld op jaarbasis, uitgedrukt in een percentage en op de hogere eenheid worden afgerond wanneer: a) dat pro rata een pro rata is dat is vastgesteld voor een bepaalde sector van de bedrijfsuitoefening van de belastingplichtige overeenkomstig het bepaalde hetzij sub a hetzij sub b van artikel 17, lid 5, derde alinea; en/of b) dat pro rata een pro rata is dat is vastgesteld op basis van het gebruik van alle of een deel van de goederen en diensten door de belastingplichtige overeenkomstig het bepaalde sub c van artikel 17, lid 5, derde alinea; en/of c) dat pro rata een pro rata is dat is vastgesteld met betrekking tot alle goederen en diensten die de belastingplichtige heeft gebruikt voor alle in artikel 17, lid 5, eerste alinea, bedoelde handelingen overeenkomstig het bepaalde sub d, van artikel 17, lid 5, derde alinea?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte Suprema di Cassazione (Italië) op 5 november 2007 — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)/Consorzio Provinciale Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl

(Zaak C-486/07)

(2008/C 22/47)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte Suprema di Cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

Verwerende partij: Consorzio Provinciale Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl

Prejudiciële vraag

Zijn, volgens de communautaire verordeningen die ten tijde van de feiten van de zaak (1994-1995) van toepassing waren ter zake van de verkoop van graan dat in het bezit is van de interventiebureaus, de kortingen op de prijs in geval van een vochtgehalte dat hoger is dan het voor de standaardkwaliteit geldende vochtgehalte, ook van toepassing op de verkoop van maïs?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 8/10

Beroep ingesteld op 12 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek

(Zaak C-494/07)

(2008/C 8/17)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Patakia en D. Recchia, gemachtigden)

Verwerende partij: Helleense Republiek

Conclusies

— vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet de nodige maatregelen te treffen voor de correcte omzetting in nationaal recht van de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 6, lid 4, 12 en 13 (juncto bijlage IV) van richtlijn 92/43/EEG van de Raad (1) van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, de krachtens deze bepalingen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie heeft de verenigbaarheid onderzocht van de maatregelen die de Helleense Republiek heeft getroffen om richtlijn 92/43/EEG in nationaal recht om te zetten.

Dat onderzoek heeft aan het licht gebracht dat sommige bepalingen van de richtlijn niet volledig en/of niet correct in nationaal recht zijn omgezet.

Meer bepaald is de Commissie van mening dat het gebruik, in de Griekse wetgeving, van de uitdrukking „λόγοι ουσιώδους δημοσίου συμφέροντος” („redenen van wezenlijk openbaar belang”) in plaats van de uitdrukking „επιτακτικοί λόγοι σημαντικού δημοσίου συμφέροντος” („dwingende redenen van groot openbaar belang”) die in artikel 6, lid 4, van de richtlijn wordt gebruikt, een niet-correcte omzetting van die bepaling vormt, omdat het de mogelijkheid om een beroep te doen op de voorziene uitzondering uitbreidt en onverenigbaar is met de noodzakelijke strikte uitlegging daarvan.

Bovendien is de Commissie van mening dat de toevoeging, in de Griekse wetgeving, van redenen „van bijzonder economisch belang” aan de „dwingende redenen van groot openbaar belang” waarvan artikel 6, lid 4, van de richtlijn de in die bepaling bedoelde uitzondering afhankelijk stelt, een niet-correcte omzetting van artikel 6, lid 4, van de richtlijn vormt, omdat zij meer uitzonderingen mogelijk maakt.

Ten slotte heeft de Commissie vastgesteld dat, zoals de Griekse autoriteiten erkennen, de bepalingen van de Griekse wetgeving waarbij de artikelen 12 en 13 van de richtlijn in nationaal recht worden omgezet, niet verwijzen naar de bijlage die hun werkingssfeer preciseert, zodat de voornoemde artikelen van de richtlijn niet correct zijn omgezet.

De Commissie is bijgevolg van mening dat de Helleense Republiek de artikelen 6, lid 4, 12 en 13 van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitat en de wilde flora en fauna, niet correct in nationaal recht heeft omgezet.

(1) PB L 206 van 22.7.1992.
De volgende bepalingen van verordening nr. 2201/2003 zijn in casu van bijzonder belang:

„Artikel 1

Toepassingsgebied

(1) Deze verordening is, ongeacht de aard van het gerecht, van toepassing op burgerlijke zaken betreffende:

[...]

b) de toekenning, de uitoefening, de overdracht, de beperking of de beëindiging van de ouderlijke verantwoordelijkheid.

(2) De in lid 1, sub b, bedoelde zaken hebben met name betrekking op:

[…]

d) de plaatsing van het kind in een pleeggezin of in een inrichting;

[...]”

„Artikel 28

Uitvoerbare beslissingen

(1) Beslissingen betreffende de uitoefening van de ouderlijke verantwoordelijkheid voor een kind, die in een lidstaat zijn gegeven en aldaar uitvoerbaar zijn, en die betekend zijn, zijn in een andere lidstaat uitvoerbaar nadat zij aldaar op verzoek van een belanghebbende uitvoerbaar zijn verklaard.

(2) In het Verenigd Koninkrijk zijn zodanige beslissingen in Engeland en Wales, in Schotland of in Noord-Ierland echter eerst uitvoerbaar na op verzoek van een belanghebbende in het betrokken gebiedsdeel van het Verenigd Koninkrijk voor tenuitvoerlegging te zijn geregistreerd.”

„Artikel 56

Plaatsing van het kind in een andere lidstaat

(1) Indien het ingevolge de artikelen 8 tot en met 15 bevoegde gerecht overweegt het kind te plaatsen in een instelling of in een pleeggezin, en indien deze plaatsing zal geschieden in een andere lidstaat, pleegt het eerst overleg met de centrale autoriteit of een andere bevoegde autoriteit van die lidstaat, indien voor interne plaatsingen van kinderen in die lidstaat de tussenkomst van een overheidsinstantie is voorzien.

(2) De in lid 1 bedoelde beslissing over de plaatsing mag in de verzoekende lidstaat slechts worden genomen indien de bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat heeft ingestemd met de plaatsing.

(3) De nadere regeling van de in de leden 1 en 2 bedoelde raadpleging of goedkeuring wordt aan het nationale recht van de aangezochte lidstaat overgelaten.”
De heroverweging zal betrekking hebben op de vraag of, gelet op met name het algemeen rechtszekerheidsbeginsel, het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juli 2018, Simpson/Raad (T‑646/16 P, niet gepubliceerd, EU:T:2018:493), een aantasting vormt van de eenheid of de samenhang van het recht van de Unie, voor zover dat Gerecht op hogere voorziening heeft geoordeeld dat de samenstelling van de rechtsprekende formatie die de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 24 juni 2016, Simpson/Raad (F‑142/11 RENV, EU:F:2016:136), heeft gegeven, onregelmatig was wegens een onregelmatigheid in de procedure tot benoeming van één van de leden van deze formatie, met als gevolg schending van het beginsel van het recht op een bij wet aangewezen rechter, zoals neergelegd in artikel 47, tweede alinea, eerste zin, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

De heroverweging zal in het bijzonder betrekking hebben op de vraag of, net als de in artikel 277 VWEU bedoelde handelingen, de benoeming van een rechter het voorwerp kan uitmaken van een incidentele wettigheidscontrole dan wel of een dergelijke incidentele wettigheidscontrole – in beginsel of na het verstrijken van een bepaalde termijn – uitgesloten is of beperkt is tot bepaalde onregelmatigheden teneinde de stabiliteit van het recht en het gezag van gewijsde te verzekeren.
24.

In de derde plaats merkt de verwijzende rechter op dat de Raad van State heeft geoordeeld dat in het kader van artikel 64 Vw ook moet worden onderzocht of de verwijderingsmaatregel tegen een vreemdeling met een ernstige mentale of lichamelijke aandoening als zodanig kan leiden tot een reëel risico op schending van artikel 3 EVRM. Deze beoordeling vindt echter alleen plaats in het kader van de vraag of de vreemdeling kan reizen, zodat de vraag of er medische gevolgen kunnen voortvloeien uit de enkele omstandigheid dat verwijdering plaatsvindt nooit is voorgelegd aan het BMA en deze gevolgen niet in aanmerking worden genomen om vast te stellen of een „medische noodsituatie” als bedoeld in de Vreemdelingencirculaire in de weg staat aan een dergelijke verwijdering wanneer de aan de vreemdeling geboden medische behandeling niet beschikbaar of niet toegankelijk is in het land van herkomst.
31.

Volgens de Commissie heeft zij aan de op haar rustende bewijslast om het bestaan van een voordeel in de zin van de rechtspraak aan te tonen voldaan wanneer zij, zoals in de onderhavige zaak, in het inleidingsbesluit een redenering volgt die gebaseerd is op de moeilijkheden van de onderneming die de begunstigde van de garantie is en op de kenmerken van die garantie, waaruit zij de rating van de onderneming kan afleiden, en wanneer, na de lidstaat en de belanghebbenden te hebben verzocht om dienaangaande opmerkingen in te dienen en daarbij te hebben gevraagd om alle voor de beoordeling van de steun relevante gegevens te verstrekken, niets in het dossier erop wijst dat er soortgelijke transacties op de markt bestaan (en ook de belanghebbenden dit bevestigen). In dergelijke omstandigheden schrijft de zorgvuldigheidsplicht niet voor dat de Commissie elementen moet zoeken waarvan het bestaan onwaarschijnlijk of louter hypothetisch is. Er is geen enkele logische reden waarom de Commissie in dergelijke omstandigheden daarnaast tevens haar bevoegdheden jegens de lidstaat, derde belanghebbenden of ook andere bronnen zou moeten uitoefenen. Het verzoek in het inleidingsbesluit volstaat voor de lidstaat en/of de belanghebbenden om haar daarmee vergelijkbare transacties mee te delen, voor zover zij bestaan. In beginsel is het de lidstaat die stelt dat hij zich heeft gedragen als een rationele particuliere marktdeelnemer handelend in een markteconomie, die moet hebben nagegaan of er soortgelijke transacties op de markt bestaan. Overheidsinstanties en de begunstigde van de maatregelen bevinden zich in een betere positie dan de Commissie om het bestaan van soortgelijke transacties vast te stellen. Bovendien kan de Commissie niet worden verzocht om negatief bewijs te leveren. De rechtspraak van zowel het Hof als het Gerecht bevestigt deze benadering.
41.

Een verdeling in een pretoetredingsperiode en een posttoetredingsperiode zoals in de zaak Milivojević is aangebracht met betrekking tot de toepasselijkheid van de fundamentele vrijheden ( 21 ), is bij de toepassing van richtlijn 93/13 niet mogelijk. Dit zou immers indruisen tegen het in artikel 10, lid 1, tweede alinea, van de richtlijn geformuleerde doel. Op grond daarvan moet de richtlijn hetzij van toepassing zijn op een overeenkomst in haar geheel, met inbegrip van alle rechtsgevolgen van dien, hetzij – in het geval van een vóór 1 januari 1995 of vóór de toetreding van de betrokken lidstaat gesloten overeenkomst – in het geheel geen toepassing vinden, ook al sorteert die overeenkomst nog rechtsgevolgen na die datum. ( 22 )
Artikel 33 van deze verordening, „Uitdrukking per portie of consumptie-eenheid” bepaalt in de leden 1 en 2:

„1. In onderstaande gevallen mogen de energetische waarde en de hoeveelheden nutriënten bedoeld in artikel 30, lid 1 tot en met 5, worden uitgedrukt per gemakkelijk door de consument te herkennen portie en/of consumptie-eenheid, op voorwaarde dat de portie of eenheid op het etiket wordt gekwantificeerd en dat wordt vermeld hoeveel porties of eenheden er in de verpakking zitten:

a) naast de uitdrukking per 100 g of 100 ml, bedoeld in artikel 32, lid 2;

b) naast de uitdrukking per 100 g of 100 ml, bedoeld in artikel 32, lid 3, wat betreft de hoeveelheden vitaminen en mineralen;

c) naast of in plaats van de uitdrukking per 100 g of 100 ml, bedoeld in artikel 32, lid 4.

2. In afwijking van artikel 32, lid 2, mag in de gevallen bedoeld in artikel 30, lid 3, onder b), de uitdrukking van [...] de hoeveelheden nutriënten en/of het percentage van de in deel B van bijlage XIII vastgestelde referentie-innames, beperkt blijven tot de portie of consumptie-eenheid.

Indien de hoeveelheden nutriënten in overeenstemming met de eerste alinea enkel worden uitgedrukt per portie of per consumptie-eenheid, wordt de energetische waarde uitgedrukt per 100 g/100 ml en per portie of per consumptie-eenheid.”
Artikel 168 bis, lid 1, van de btw-richtlijn luidt:

„Indien een onroerend goed deel uitmaakt van het vermogen van het bedrijf van een belastingplichtige en door de belastingplichtige zowel voor de activiteiten van het bedrijf als voor zijn privégebruik of voor het privégebruik van zijn personeel, of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt, is de btw over de uitgaven in verband met dit onroerend goed slechts aftrekbaar, overeenkomstig de in de artikelen 167, 168, 169 en 173 vervatte beginselen, naar evenredigheid van het gebruik ervan voor de bedrijfsactiviteiten van de belastingplichtige.

In afwijking van artikel 26 wordt met veranderingen in het in de eerste alinea bedoelde proportionele gebruik van een onroerend goed rekening gehouden overeenkomstig de in de artikelen 184 tot en met 192 neergelegde beginselen, als toegepast door de lidstaat in kwestie.”
18.

Ten derde heeft het Gerecht vastgesteld dat het begrip „staatsmiddelen”, zoals dat in artikel 107, lid 1, VWEU wordt gebruikt, erg ruim was, aangezien het voorziet in de onverenigbaarheid met de interne markt van steun die met deze middelen bekostigd is „in welke vorm ook”. Deze middelen kunnen dus diverse vormen aannemen en de Commissie is daarom verplicht om deze middelen te identificeren en met zorg te analyseren. Daarnaast heeft het Gerecht opgemerkt dat staatsmiddelen een van de bestanddelen zijn van steun. In dit verband is de uitdrukking financiële steun, die de Commissie in het inleidingsbesluit hanteert, ook al slaat die op allebei de financieringsvormen, onvoldoende nauwkeurig. Het Gerecht heeft daaraan toegevoegd dat het definitieve besluit weliswaar bepaalde verschillen kan vertonen met het inleidingsbesluit, maar dat een dergelijk verschil in casu niet gerechtvaardigd is. Zoals de Commissie heeft erkend, is zij ruim voor de vaststelling van het inleidingsbesluit door de lidstaat ingelicht over de financiering met middelen uit de algemene begroting van de deelstaat Beieren. Bovendien heeft het Gerecht opgemerkt dat de Commissie in het litigieuze besluit uitdrukkelijk naar de financiering van de steun uit de algemene begroting van de deelstaat Beieren heeft verwezen, waarmee zij heeft erkend dat deze financieringsvorm geen irrelevant element in haar analyse was. Het Gerecht heeft geoordeeld dat het litigieuze besluit was genomen zonder dat aan de belanghebbende partijen de mogelijkheid was gegeven een standpunt in te nemen over de financiering uit middelen van de algemene begroting van de deelstaat Beieren.
36.

De zaak Bueno Ruiz en Zurich Insurance ( 31 ) had betrekking op een auto in een kennelijk slechte technische staat. De auto lekte olie en andere glibberige vloeistoffen op de parkeerplaats in een privégarage waar de auto gewoonlijk geparkeerd stond. Op 19 september 2015 had zich een grote plas olie op die parkeerplaats verzameld, die kennelijk naar het omliggende gebied was gestroomd. De eigenaar van de auto die op de naastgelegen parkeerplaats was geparkeerd, gleed uit over de olie toen zij probeerde in haar auto te stappen. Zij leidde een procedure in tegen zowel de verzekeraar van de lekkende auto als de eigenaar van de auto in persoon. Onder verwijzing naar de eerdere rechtspraak van het Hof inzake die kwestie vroeg de nationale rechter, die onzeker was over de feitelijke draagwijdte van het begrip „deelneming aan het verkeer van voertuigen” en daardoor twijfels koesterde over wie in zo’n geval aansprakelijk was (de verzekeraar, de eigenaar van de auto of mogelijk de beheerder van de parkeergarage), of artikel 3 van richtlijn 2009/103 zich verzet tegen een uitlegging volgens welke schade die wordt veroorzaakt door de gevaarlijke situatie die het gevolg is van het weglekken van vloeistoffen uit een voertuig op een parkeerplaats waarop dat voertuig staat geparkeerd of tijdens het in- en uitparkeren op een particuliere parkeerplaats die is gelegen in een appartementencomplex, jegens derde gebruikers van dat complex wordt gedekt door de verplichte verzekering. ( 32 )
110.

Met de uit hoofde van artikel 325, lid 1, VWEU aan de orde gestelde specifieke kwesties geeft de verwijzende rechter aan dat de door de Curte Constituțională vereiste nieuwe beoordeling er in de twee betrokken zaken aan in de weg kan staan dat doeltreffende en afschrikkende sancties worden opgelegd in gevallen waarin sprake is van activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad. Gelet op de complexiteit en de duur van de procedures totdat na de hervatting van het geding in eerste aanleg opnieuw een definitieve uitspraak is gedaan, bestaat het gevaar van verjaring van strafrechtelijke aansprakelijkheid. Als gevolg van de naar nationaal recht verplichte toepassing van arrest nr. 417/2019 van de Curte Constituțională, wordt het geding in eerste aanleg hervat, waardoor er binnen hetzelfde geding twee uitspraken zijn in eerste aanleg en drie uitspraken in het stadium van hoger beroep. De verwijzende rechter uit zijn bezorgdheid met name onder verwijzing naar de omstandigheden van het hoofdgeding in zaak C‑840/19, waarin ongeveer vier jaar geleden een strafprocedure is ingeleid en het gewoon hoger beroep na toelating van het buitengewoon beroep tot vernietiging (als gevolg van de toepassing van arrest nr. 685/2018 van de Curte Constituțională) reeds opnieuw ter beoordeling is voorgelegd.
48.

Zoals de Britse Upper Tribunal reeds terecht heeft geoordeeld in de zaak B&M Retail Ltd v HMRC ( 17 ) – een zaak die niet zozeer rechtstreeks betrekking had op artikel 33 van de richtlijn als wel op de uitlegging van artikel 7 van de richtlijn en de aansprakelijkheid op grond van dat artikel, maar hier toch relevant is – schept „de zaak Gross [...] een duidelijk precedent dat zodra accijnsgoederen waarover geen accijns is betaald, in de lidstaat van bestemming in het verkeer zijn gebracht, de autoriteiten van die lidstaat kunnen kiezen welke van de opeenvolgende houders van de goederen wordt aangesproken, mits de accijns nog niet eerder is geïnd. Dit is in overeenstemming met het beleid waarop de richtlijn [...] is gebaseerd en dat inhoudt dat het de plicht is van de betrokken lidstaat om te garanderen dat accijns wordt betaald over goederen waarvan is vastgesteld dat zij tot verbruik zijn uitgeslagen. De beslissing in die zaak verdraagt zich derhalve met het beginsel dat het – mits de verschuldigde accijns nog niet eerder is geïnd – mogelijk is een persoon aan te spreken van wie is vastgesteld dat hij goederen voorhanden heeft waarover geen accijns is betaald, ook al zijn deze goederen mogelijk voordien reeds in dezelfde lidstaat tot verbruik uitgeslagen.”
Artikel 39/82, § 4, tweede en vierde lid, van deze wet bepaalt:

„Indien de vreemdeling het voorwerp is van een verwijderings- of terugdrijvingsmaatregel waarvan de tenuitvoerlegging imminent is, in het bijzonder indien hij is vastgehouden in een welbepaalde plaats zoals bedoeld in de artikelen 74/8 en 74/9 of ter beschikking is gesteld van de regering, en hij nog geen gewone vordering tot schorsing heeft ingeleid tegen de bedoelde verwijderings- of terugdrijvingsmaatregel, kan hij binnen de in artikel 39/57, § 1, derde lid, bedoelde termijn de schorsing van de tenuitvoerlegging van deze maatregel vorderen bij uiterst dringende noodzakelijkheid.

[...]

De kamervoorzitter of de rechter in vreemdelingenzaken doet een zorgvuldig en nauwgezet onderzoek van alle bewijsstukken die hem worden voorgelegd, inzonderheid die welke van dien aard zijn dat daaruit blijkt dat er redenen zijn om te geloven dat de uitvoering van de bestreden beslissing de verzoeker zou blootstellen aan het risico te worden onderworpen aan de schending van de grondrechten van de mens ten aanzien waarvan geen afwijking mogelijk is uit hoofde van artikel 15, tweede lid, van het [op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: ‚EVRM’)].”
55.

Het Hof heeft deze voorwaarde voor het eerst als een noodzakelijk kenmerk van verhuur in de zin van de btw-bepalingen aangemerkt in het arrest van 4 oktober 2001, Goed Wonen (C‑326/99, EU:C:2001:506). Deze zaak had betrekking op de vraag of de vrijstelling van belasting voor „verpachting en verhuur van onroerende goederen” in de zin van artikel 13, B, eerste alinea, onder b), van richtlijn 77/388 ( 22 ) tevens geldt voor de vestiging van een recht van vruchtgebruik van een onroerend goed. Deze vraag is gerezen in de context van het voorkomen van misbruik bestaande in de kunstmatige vestiging van een dergelijk recht teneinde een onverschuldigd recht op aftrek van voorbelasting over de levering van een dergelijk onroerend goed te verkrijgen. ( 23 )