Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen

(Art. 49 VWEU)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen

(Art. 49 VWEU)

Samenvatting

1. Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke voor de verlening van een vergunning voor de exploitatie van een stadsbuslijndienst die volgens een dienstregeling vaste haltes aandoet, de in andere lidstaten gevestigde marktdeelnemers die een aanvraag doen, een zetel of een andere vestiging op het grondgebied van die lidstaat moeten hebben alvorens hun de exploitatievergunning voor deze lijn wordt verleend.

Een normaal zorgvuldige marktdeelnemer zal immers niet bereid zijn om, eventueel belangrijke, investeringen te doen als het volledig onzeker is of hij een dergelijke vergunning zal krijgen. Voorts lijkt de beperking die een dergelijk vereiste inhoudt, niet gerechtvaardigd uit het oogpunt van de doelstellingen inzake de noodzaak om bij de exploitatie van buslijndiensten gelijke mededingingsvoorwaarden te verzekeren en te waarborgen dat het in de betrokken lidstaat geldende sociaal recht en arbeidsrecht worden nageleefd.

Artikel 49 VWEU moet daarentegen aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die een vestigingsvereiste stelt, indien deze regeling bepaalt dat die vestiging moet bestaan nadat bovengenoemde vergunning is verleend en vooraleer de aanvrager met de exploitatie van de betrokken lijn begint.

(cf. punten 37‑38, 41, dictum 1)

2. Artikel 49 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke een exploitatievergunning voor een buslijndienst voor toeristische doeleinden, wegens de daling van de rentabiliteit van een concurrerende onderneming die een exploitatievergunning heeft voor een lijn die volledig of gedeeltelijk hetzelfde traject volgt als de aangevraagde lijn, wordt geweigerd op de enkele grond van de verklaringen van deze concurrerende onderneming.

Een dergelijke nationale regeling levert immers in beginsel een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 49 VWEU op voor zover zij erop is gericht het aantal dienstverrichters te beperken, ook zou is er geen sprake zijn van discriminatie op grond van de nationaliteit van de betrokken beroepsbeoefenaars.

Een dergelijke regeling kan niet worden gerechtvaardigd door het doel, de rentabiliteit van een concurrerende buslijn te waarborgen, aangezien een dergelijk doel, als zuiver economisch motief, geen dwingende reden van algemeen belang kan zijn die een beperking van een door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheid kan rechtvaardigen. Wat de evenredigheidstoetsing betreft, kan een stelsel van een voorafgaande administratieve vergunning bovendien geen rechtvaardiging vormen voor een discretionair optreden van de nationale autoriteiten waardoor aan de bepalingen van de Unie, met name die betreffende een fundamentele vrijheid zoals de vrijheid van vestiging, hun nuttig effect kan worden ontnomen. Een aan een dergelijke fundamentele vrijheid derogerend stelsel van voorafgaande administratieve vergunning is slechts gerechtvaardigd indien het is gebaseerd op objectieve, niet-discriminerende en vooraf bekende criteria, die duidelijke grenzen stellen aan het gebruik dat de nationale autoriteiten van hun beoordelingsvrijheid kunnen maken. Indien de nationale regeling aldus wordt uitgelegd dat een vergunningsaanvraag door de bevoegde nationale administratie uitsluitend wordt beoordeeld op basis van wat de houder van een vergunning over de rentabiliteit van zijn exploitatie heeft verklaard, ofschoon deze onderneming een potentiële rechtstreekse concurrent is van de onderneming die de nieuwe vergunning aanvraagt, is deze wijze beoordeling in strijd met de bepalingen van de Unie, omdat zij de objectiviteit en de onpartijdigheid van de behandeling van de betrokken vergunningsaanvraag kan aantasten.

(cf. punten 45‑46, 51, 53‑55, dictum 2)