De middelen van Vlachos in zijn verzoekschrift in zaak 21/83 vallen in twee categorieën uiteen, namelijk die welke betrekking hebben op de toezeggingen van het tot aanstelling bevoegd gezag betreffende de rangindeling, en die welke betrekking hebben op de toepassing van de artikelen 31 en 32 voor de vaststelling van zijn rang en zijn salaristrap.

Verzoeker is zijn inziens beschaamd in het gewettigd vertrouwen dat het tot aanstelling bevoegd gezag bij hem had gewekt. Hij beroept zich hiertoe op de toezeggingen die in de brief van 25 augustus 1980 besloten lagen en zijn versterkt door zijn aanstelling ad interim als jurist-reviseur, met ingang van 1 april 1981, en door de rapporten van de jury's van de vergelijkende onderzoeken CJ 14/81 en CJ 149/81, waardoor kwam vast te staan, dat hij inderdaad aan de in deze brief genoemde voorwaarde voldeed en een van de „beste juristenlinguïsten” van de Griekse vertaalafdeling was.

Anders dan verzoeker meen ik dat dit betoog niet opgaat. De brief van 25 augustus 1980 was een antwoord op de bedenkingen van Vlachos, die teleurgesteld was dat hij zou worden aangesteld als hulpfunctionaris van de rang A II/4; er werd op gewezen dat deze situatie slechts tijdelijk was en verband hield met de budgettaire mogelijkheden van het moment. De brief bood uitzicht op een mogelijke loopbaan van betrokkene bij de vertaalafdeling in oprichting, wanneer de begroting eenmaal was vastgesteld. Wanneer alles normaal verliep, zou zijn indiensttreding leiden tot aanstelling als juristlinguïst van de rang LA 6 en eventueel, indien hij tot de beste daarvan behoorde, tot jurist-reviseur in de rang LA 5.

Deze brief, die trouwens door de adjunct-directeur van de administratie is getekend, beoogde Vlachos uitsluitend voor te lichten en verplichtte het tot aanstelling bevoegd gezag geenszins om hem binnen een bepaalde termijn in de door hem gewenste rang aan te stellen, buiten de statutaire bepalingen om, die alleen beslissend zijn voor de gedragslijn van het tot aanstelling bevoegd gezag bij de aanstelling van gemeenschapsambtenaren: aanstelling kan niet plaatsvinden op grond van wilsovereenstemming aangezien de verhouding tussen het tot aanstelling bevoegd gezag en het personeel van een instelling niet contractueel maar statutair van aard is ( 2 ).

Dit brengt ons, voor de herindeling van verzoeker in de rang LA 5/4 vóór de besluiten van 29 én 30 juni 1983, tot de tweede categorie middelen van Vlachos.

Gelet op hetgeen wordt gevorderd, lijken de middelen die berusten op de artikelen 31 en 32 van het Statuut mij niet relevant. Zoals ondubbelzinnig blijkt uit- de preambule van het op 11 en 25 november 1981 genomen besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, is verzoeker ten vervolge op het vergelijkend onderzoek CJ 14/81 overeenkomstig de artikelen 27 tot en met 34 van het Statuut aangesteld als ambtenaar op proef en ingedeeld in de rang LA 6/3. Hierbij is dus op twee punten in zijn voordeel van de hoofdregel afgeweken:.hij is, overeenkomstig de vaste praktijk van de instelling, aangesteld in de hoogste rang van de loopbaan waarvoor hij via een intern vergelijkend onderzoek was aangeworven (LA 7/6), hetgeen artikel 31, lid 2, toestaat, en hij is in verband met zijn beroepservaring, met toepassing van artikel 32, lid 2, ingedeeld in salaristrap 3. Vlachos constateert trouwens ook zelf dat zijn indeling op grond van dit vergelijkend onderzoek door genoemde bepalingen wordt beheerst; niettemin heeft hij zijn verzoek om benoeming in vaste dienst in een hogere rang en salaristrap gehandhaafd.

Welnu, tot benoeming in vaste dienst kon pas worden besloten na afloop van de verplichte proeftijd van artikel 34, lid 1, dat wil zeggen op 1 juli 1982, hetgeen precies is wat het tot aanstelling bevoegd gezag op 30 juni 1982 heeft gedaan.

Een indeling in LA 5/4 kon zonder vergelijkend onderzoek enkel plaatsvinden met toepassing van de artikelen 45 en 46 inzake de bevordering van ambtenaren: deze bepalingen konden echter, zoals het tot aanstelling bevoegd gezag en verzoeker zelf erkennen, destijds niet worden toegepast omdat er nog geen benoeming in vaste dienst had plaatsgevonden (artikel 45, lid 1, tweede alinea).

De aanstelling van verzoeker als ambtenaar op proef in de rang LA 6/3 kan dus niet worden aangemerkt als een „capitis deminutio”. Ondanks het feit dat hij tot dan toe door de ad interim vervulling van de functie van jurist-reviseur in de rang LA 5/1 had kunnen worden ingedeeld op grond van artikel 10, derde alinea, van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, lieten de bewoording van de aankondiging van vergelijkend onderzoek en de statutaire bepalingen het tot aanstelling bevoegd gezag geen andere keuze; overigens heeft verzoeker juist vanwege deze verandering van rang vanaf 1 oktober 1981 een aanvullende toelage ontvangen overeenkomstig artikel 7, lid 2, van het Statuut.

Bovenstaande brengt mij tot de conclusie dat het beroep in zaak 21/83 moet worden verworpen.