In een geding betreffende de verrekening van de bij 's Raads verordening nr. 141/64/EEG van 21 oktober 1964 voorziene restitutie voor de export naar derde landen van glutenmeel van ander graan dan tarwe, in de zin van tariefpost 11.09, zijn vragen gerezen omtrent de uitlegging van artikel 18 dezer verordening, juncto artikel 3, sub b, van verordening nr. 163/64/EEG der Commissie van 29 oktober 1964, waarin de toepassing van genoemd artikel 18 nader is geregeld.

In samenhang met artikel 17 der verordening, waarin een stelsel van restituties bij de produktie wordt ingesteld voor maïs en zachte tarwe die worden gebruikt door de zetmeelfabrieken, bepaalt artikel 18 dat bij de berekening van het bedrag van de restituties bij de uitvoer voor de in de verordening bedoelde produkten, rekening wordt gehouden met de restituties bij de produktie die voor bovengenoemde grondstoffen worden verleend.

Artikel 3 van uitvoeringsverordening nr. 163/64 van de Commissie luidt: „wanneer een Lid-Staat een restitutie bij de produktie toestaat: … b) wordt de restitutie welke mag worden toegekend bij uitvoer van de in artikel 1 bedoelde verwerkte produkten naar derde landen, bepaald overeenkomstig het bepaalde in artikel 15 van verordening nr. 141/64/EEG; het bedrag van de restitutie bij uitvoer welke mag worden toegekend, wordt evenwel verminderd met het bedrag van de invloed van de restitutie bij de produktie die door de uitvoerende Lid-Staat op de datum van uitvoer wordt toegekend.”

In mei 1967 exporteerde de firma, waarvan verzoeker in het hoofdgeding eigenaar is, glutenmeel van ander graan dan tarwe, dat door haar was vervaardigd op basis van een uit derde landen ingevoerde grondstof, „cornglutenfeed” genaamd, en gedekt door tariefpost 23.03. Dit basisprodukt viel buiten de gemeenschappelijke marktordening voor landbouwprodukten. Bij binnenkomst in de Gemeenschap was hierop geen heffing toegepast. Bij de export van het uit deze grondstof vervaardigde glutenmeel verleende de Einfuhr- und Vorratsstelle für Getreide und Futtermittel (EVstG) een restitutie overeenkomstig artikel 15 van verordening nr. 141/64, waarbij zij rekening houdend met de prijzen voor maïs, het bedrag van de door de uitvoerende staat op de datum van uitvoer toegekende produktierestitutie voor maïs in mindering bracht ingevolge genoemd artikel 3, sub b, van verordening nr. 163/64. De aldus toegekende exportrestitutie bedroeg 47,40 DM per ton.

Verzoeker verlangt echter de volledige exportrestitutie die destijds was voorzien, namelijk 398 DM per ton, daar hij meende dat de produktierestitutie voor maïs ten onrechte in mindering was gebracht: hij had deze niet ontvangen aangezien hij voor de produktie van het glutenmeel een grondstof had gebruikt waarvoor geen produktierestituties werden verstrekt.

Het Bundesfinanzhof besloot het geding te schorsen en het Hof de volgende vragen voor te leggen:

— Moet artikel 18 van verordening nr. 141/64, juncto artikel 3, sub b, van verordening nr. 163/64 aldus worden uitgelegd, dat de restitutie bij de produktie van zetmeel uit maïs alleen van de exportrestitutie voor gluten in de zin van tariefpost 11.09 moet worden afgetrokken, wanneer voor het ter vervaardiging van glutenmeel in gevoerde maïsprodukt werkelijk een produktierestitutie is toegekend?

— Zo ja, geldt dit ook dan, wanneer een produktierestitutie niet kan worden verleend, omdat de ingevoerde waar van heffing is vrijgesteld?

De Commissie is van mening dat de mindering steeds moet worden toegepast, gezien het algemeen karakter van artikel 3 van verordening nr. 163/64, waarin geen direct verband wordt gelegd tussen het bij de vaststelling van de exportrestitutie in aanmerking te nemen bedrag der produktierestitutie en de produktiekosten, en ook gezien de eisen der praktijk.