ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
55

In elk geval bevat het in die zaken aan het Hof overgelegde dossier niet de nodige feitelijke gegevens om de verwijzende rechter nuttige aanwijzingen te kunnen geven over de toepassing, in de hoofdgedingen, van de in artikel 107, lid 1, VWEU neergelegde criteria inzake verstoring van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten, aangezien op grond van de enige omstandigheid die in de verwijzingsbeslissing in zaak C‑102/21 wordt vermeld, namelijk dat de door de gefinancierde microcentrale geproduceerde elektriciteit slechts dient voor eigen gebruik van een particulier, hoe dan ook niet kan worden vastgesteld of al dan niet aan die criteria is voldaan.
Artikel 219 WIB 1992, in de versie die van toepassing is op de hoofdgedingen, bepaalt:

„Een afzonderlijke aanslag wordt gevestigd op kosten als bedoeld in artikel 57 [...] die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave [...].

Die aanslag is gelijk aan 100 [%] van die kosten [...], tenzij kan worden aangetoond dat de verkrijger van die kosten [...] een rechtspersoon is, in welk geval de aanslag gelijk is aan 50 [%].

[...]

Deze aanslag wordt niet toegepast indien de belastingplichtige aantoont dat het bedrag van de kosten, vermeld in artikel 57, [...] begrepen is in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 [WIB 1992] ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte.

Wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 [...], niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 [WIB 1992] ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, wordt deze aanslag in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar.”
1)

Doordat de aftrek van onderhoudsuitkeringen of vervangende kapitaalsommen en van aanvullende uitkeringen van de belastbare inkomsten wordt geweigerd aan uitkeringsdebiteuren die niet in België wonen en er minder dan 75 % van hun beroepsinkomsten ontvangen en die in hun lidstaat van woonplaats niet voor dezelfde aftrek in aanmerking komen wegens het geringe bedrag van hun belastbare inkomsten in die staat, is het Koninkrijk België de verplichtingen niet nagekomen die op deze lidstaat rusten krachtens artikel 45 VWEU en artikel 28 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992.
Artikel 18, leden 1 tot en met 3, van deze richtlijn bepaalt:

„1. In de in de artikelen 19 tot en met 24 bedoelde gevallen en in het geval van natuurlijke personen of juridische entiteiten welke zich bevinden in derde landen die door de Commissie zijn aangemerkt als derde landen met een hoog risico, alsmede in andere gevallen van hoger risico die door de lidstaten of de meldingsplichtige entiteiten als zodanig zijn geïdentificeerd, verlangen de lidstaten dat de meldingsplichtige entiteiten verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toepassen om die risico’s op passende wijze te beheersen en te beperken.

[…]

2. De lidstaten verlangen dat meldingsplichtige entiteiten, voor zover redelijkerwijs mogelijk is, de achtergrond en het doel onderzoeken van alle complexe en ongebruikelijk grote transacties en alle ongebruikelijke transactiepatronen die geen duidelijk economisch of rechtmatig doel hebben. In het bijzonder verhogen meldingsplichtige entiteiten de intensiteit en de aard van de monitoring van de zakelijke relatie, teneinde te bepalen of die transacties of activiteiten verdacht blijken.

3. De lidstaten en de meldingsplichtige entiteiten houden bij het beoordelen van het witwasrisico en het risico van terrorismefinanciering ten minste rekening met de in bijlage III vermelde factoren die wijzen op omstandigheden welke een potentieel hoger risico vertegenwoordigen.”
12

Artikel 78 van de richtlijn bepaalt in de leden 1 tot en met 3 en 5 het volgende: „1. De lidstaten schrijven voor dat de beleggingsmaatschappij, en de beheermaatschappij voor elk door haar beheerd beleggingsfonds, een kort document met de essentiële informatie voor beleggers [opstellen]. Dit document wordt in deze richtlijn ‚essentiële beleggersinformatie’ genoemd. De woorden ‚essentiële beleggersinformatie’ moeten duidelijk in dit document worden vermeld, in een van de in artikel 94, lid 1, onder b), vermelde talen. 2. De essentiële beleggersinformatie biedt beleggers passende informatie over de voornaamste kenmerken van de icbe in kwestie zodat zij redelijkerwijs in staat zijn de aard en de risico’s van het aangeboden beleggingsproduct te begrijpen en derhalve met kennis van zaken beleggingsbeslissingen te nemen. 3. De essentiële beleggersinformatie verschaft informatie over de volgende essentiële elementen van de icbe in kwestie: a) de identificatie van de icbe en van de bevoegde autoriteit van de icbe; b) een korte beschrijving van haar beleggingsdoelstellingen en beleggingsbeleid; c) een presentatie van de in het verleden behaalde resultaten of, indien relevant, toekomstscenario’s; d) kosten en bijbehorende lasten, en e) het risico-opbrengstprofiel van de belegging, waaronder voldoende toelichting en waarschuwingen met betrekking tot de risico’s die aan beleggingen in de relevante icbe verbonden zijn. De belegger moet deze essentiële informatie kunnen begrijpen zonder dat naar andere documenten wordt verwezen. […] 5. De essentiële beleggersinformatie wordt beknopt en in niet-technische bewoordingen beschreven. De informatie is opgesteld volgens een gestandaardiseerd model dat vergelijking mogelijk maakt en door de presentatie ervan begrijpelijk is voor niet-professionele beleggers.”
Artikel 3 van deze verordening luidt als volgt:

„1. Wanneer een bevoegde instantie besluit aan een bepaalde exploitant een exclusief recht en/of een compensatie, van welke aard ook, toe te kennen voor de naleving van openbaredienstverplichtingen, is zij verplicht een openbaredienstcontract te sluiten.

2. In afwijking van lid 1 kunnen openbaredienstverplichtingen waarbij maximumtarieven worden vastgesteld voor alle of bepaalde categorieën passagiers, ook worden onderworpen aan algemene regels. Op grond van de in de artikelen 4 en 6, en in de bijlage opgenomen beginselen, verleent de bevoegde instantie de exploitanten van openbare diensten een compensatie voor het netto-financiële effect – positief of negatief – op de kosten en opbrengsten voor de naleving van de in algemene regels vastgestelde tariefverplichtingen. Zij doet dit op een zodanige wijze dat overcompensatie wordt voorkomen. Dit doet geen afbreuk aan het recht van de bevoegde instanties om in openbaredienstcontracten openbaredienstverplichtingen op te nemen waarbij maximumtarieven worden vastgesteld.

3. Onverminderd het bepaalde in de artikelen 73, 86, 87 en 88 van het Verdrag, kunnen de lidstaten algemene regels inzake financiële compensaties voor openbaredienstverplichtingen waarbij de maximumtarieven voor scholieren, studenten, leerlingen en personen met verminderde mobiliteit worden vastgesteld, uitsluiten van het toepassingsgebied van deze verordening. Deze algemene regels worden overeenkomstig artikel 88 van het Verdrag aangemeld. Een dergelijke aanmelding bevat volledige informatie over de maatregel en met name bijzonderheden over de berekeningswijze.”
47

Ofschoon het juist is dat de uitvoerende lidstaat op grond van het SIS II-besluit in bepaalde gevallen kan eisen dat een signalering wordt „gemarkeerd” zodat de gevraagde maatregel op zijn grondgebied niet wordt uitgevoerd, zoals artikel 24, lid 1, van dat besluit bepaalt, moet worden opgemerkt dat de toepasselijkheid van dat artikel, gelet op de bewoordingen ervan, beperkt is tot signaleringen die overeenkomstig de artikelen 26, 32 of 36 van dat besluit zijn ingevoerd, namelijk signaleringen betreffende hetzij personen, hetzij voorwerpen met het oog op onopvallende controles of gerichte controles. Opgemerkt zij dat dit in casu niet het geval is, aangezien het gaat om een signalering betreffende een voorwerp die is ingevoerd voor andere doeleinden dan een onopvallende of gerichte controle, te weten met het oog op inbeslagneming of als bewijs in een strafprocedure.
13

Wat de leveringen van BOP aan B. betreft, was de belastingautoriteit van mening dat B. zich op het grondgebied van de lidstaten van aankomst van de verzending van de betrokken goederen voor btw-doeleinden had moeten registreren en deze leveringen daar als intracommunautaire verwervingen van goederen in rekening had moeten brengen. Voorts heeft deze autoriteit geoordeeld dat B., aangezien zij haar Poolse btw-identificatienummer voor deze leveringen had opgegeven (een nummer dat is toegekend door een andere lidstaat dan de lidstaat van aankomst van het vervoer van de goederen), overeenkomstig artikel 25, lid 2, punt 1, van de btw-wet verplicht was om de btw ook in Polen in rekening te brengen. Bovendien was BOP, die facturen had uitgereikt waarop een onjuist btw-bedrag was vermeld, verplicht om 23 % btw in rekening te brengen, terwijl B. het recht op aftrek van de over deze facturen verschuldigde btw werd ontzegd. Bijgevolg werd B. onderworpen aan een daadwerkelijke btw-heffing van 46 %.
64

In casu staat het aan de nationale rechter, die als enige bevoegd is om het nationale recht uit te leggen, om in het licht van alle bepalingen van het Italiaanse recht te beoordelen of de indirecte douanevertegenwoordiger volgens die bepalingen – met name de artikelen 34 en 38 van besluit nr. 43/1973, artikel 3, lid 2, van wetsbesluit nr. 374 van 8 november 1990, dat in punt 21 van dit arrest is genoemd, artikel 1 en artikel 70, eerste alinea, van besluit nr. 633/1972, waarnaar de Italiaanse regering heeft verwezen of artikel 2, lid 1, van het door de Commissie aangehaalde wetgevend besluit nr. 746/1983 – niet alleen overeenkomstig artikel 77, lid 3, en artikel 84 van het douanewetboek samen met de importeur die hem een vertegenwoordigingsvolmacht heeft gegeven en die hij vertegenwoordigt hoofdelijk aansprakelijk is voor de douanerechten, zoals blijkt uit de punten 42, 46 en 52 van het onderhavige arrest, maar daarin ook uitdrukkelijk en ondubbelzinnig wordt aangewezen of erkend als de tot voldoening van de btw bij invoer gehouden persoon.
Artikel 132, lid 1, onder i), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat een particuliere entiteit die onderwijsactiviteiten van algemeen belang uitoefent die met name bestaan in het organiseren van aanvullende activiteiten op het onderwijscurriculum – zoals huiswerkbegeleiding, educatieve programma’s, cursussen vreemde talen – en die van het nationaal bureau voor het handelsregister een vergunning heeft verkregen in de vorm van de toekenning van CAEN-code 8559 „Andere onderwijsvormen die niet elders zijn ingedeeld” in de zin van de classificatie van de nationale economische activiteiten, niet valt onder het begrip „organisaties die [...] als lichamen met soortgelijke doeleinden [als die van publiekrechtelijke lichamen] worden erkend” in de zin van deze bepaling, wanneer deze onderneming hoe dan ook niet voldoet aan de in het nationale recht gestelde voorwaarden om voor die erkenning in aanmerking te komen.
22

De verwijzende rechter merkt ten tweede op dat het Hof in het arrest van 11 juli 2019, České aerolinie (C‑502/18, EU:C:2019:604), heeft geoordeeld dat verordening nr. 261/2004 ook van toepassing was op de tweede vlucht in een reeks van rechtstreeks aansluitende vluchten wanneer de eerste vlucht van die vliegreis was vertrokken vanaf een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat. In de zaak die tot dat arrest heeft geleid, werd de vraag gesteld of de communautaire luchtvaartmaatschappij die de eerste vlucht van die vliegreis had uitgevoerd, kon worden aangesproken tot betaling van compensatie aan een passagier voor de langdurige vertraging die was ontstaan tijdens de tweede vlucht van die vliegreis, die concreet werd uitgevoerd door een niet-communautaire luchtvaartmaatschappij. Volgens de verwijzende rechter verschillen de feiten van die zaak echter van de feiten van het bij hem aanhangige geding, in die zin dat bij dit geding geen communautaire luchtvaartmaatschappij betrokken is, en dat de communautaire luchtvaartmaatschappij die de tickets heeft uitgegeven, Lufthansa, zelfs geen partij is in het geding. Bijgevolg kan de door het Hof in dat arrest aangereikte oplossing evenmin zonder meer op dit geding worden toegepast.
51

Wat in de tweede plaats het bestaan van een objectieve rechtvaardigingsgrond in de zin van de in punt 48 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak betreft, moet worden benadrukt dat het weliswaar uiteindelijk aan de nationale rechter staat, die bij uitsluiting bevoegd is om de feiten te beoordelen en de nationale wetgeving uit te leggen, om uit te maken of en in welke mate de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale bepaling door een dergelijke objectieve factor wordt gerechtvaardigd, maar dat het Hof – dat de verwijzende rechter in het kader van een prejudiciële verwijzing een nuttig antwoord dient te verschaffen – bevoegd is om op basis van het dossier van het hoofdgeding en van de ontvangen schriftelijke en mondelinge opmerkingen aanwijzingen te geven die de nationale rechter in staat stellen om uitspraak te doen [arresten van 20 oktober 2011, Brachner, C‑123/10, EU:C:2011:675, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 24 september 2020, YS (Bedrijfspensioenen van kaderpersoneel), C‑223/19, EU:C:2020:753, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
45

In die omstandigheden moet de toepasselijke stemregel in elk concreet geval aan de hand van artikel 218, lid 8, VWEU worden bepaald. Gelet op het gebruik van enerzijds de uitdrukking „tijdens de gehele procedure” in de eerste alinea van deze bepaling en anderzijds de term „evenwel” in de tweede alinea, moet ervan worden uitgegaan dat de Raad in de regel met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit en dat hij alleen met eenparigheid van stemmen besluit in de gevallen die worden genoemd in die tweede alinea. De toepasselijke stemregel moet dan ook van geval tot geval worden bepaald naargelang het al dan niet gaat om een van de in artikel 218, lid 8, tweede alinea, VWEU bedoelde gevallen [zie naar analogie arrest van 2 september 2021, Commissie/Raad (Overeenkomst met Armenië), C‑180/20, EU:C:2021:658, punt 29].
4

Artikel 72 van richtlijn 2014/24, met als opschrift „Wijziging van opdrachten gedurende de looptijd”, bepaalt: „1. Opdrachten en raamovereenkomsten kunnen in overeenstemming met deze richtlijn zonder nieuwe aanbestedingsprocedure worden gewijzigd in de volgende gevallen: […] d) wanneer een nieuwe aannemer de aannemer aan wie de aanbestedende dienst de opdracht aanvankelijk had gegund, vervangt ten gevolge van: i) een ondubbelzinnige herzieningsclausule of optie overeenkomstig punt a); ii) rechtsopvolging onder algemene of gedeeltelijke titel in de positie van de aanvankelijke aannemer, ten gevolge van herstructurering van de onderneming, onder meer door overname, fusie, acquisitie of insolventie, door een andere ondernemer die voldoet aan de aanvankelijk vastgestelde criteria voor kwalitatieve selectie, mits dit geen andere wezenlijke wijzigingen in de opdracht meebrengt en niet is bedoeld om de toepassing van deze richtlijn te omzeilen, of iii) het feit dat de aanbestedende dienst zelf de verplichtingen van de hoofdaannemer ten aanzien van zijn onderaannemers opneemt, indien overeenkomstig artikel 71 in deze mogelijkheid is voorzien; e) indien de wijzigingen, ongeacht de waarde ervan, niet wezenlijk zijn in de zin van lid 4. […] 4. Een wijziging van een opdracht of een raamovereenkomst tijdens de looptijd wordt als wezenlijk beschouwd in de zin van lid 1, onder e), wanneer de opdracht of raamovereenkomst hierdoor materieel verschilt van de oorspronkelijke opdracht of raamovereenkomst. Onverminderd de leden 1 en 2 wordt een wijziging geacht wezenlijk te zijn wanneer aan een of meer van de volgende voorwaarden is voldaan: a) de wijziging voorziet in voorwaarden die, als zij deel van de aanvankelijke aanbestedingsprocedure hadden uitgemaakt, de toelating van andere dan de aanvankelijk geselecteerde gegadigden en de gunning van de opdracht aan een andere inschrijver mogelijk zouden hebben gemaakt dan wel bijkomende deelnemers aan de aanbestedingsprocedure zouden hebben aangetrokken; b) de wijziging verandert het economische evenwicht van de opdracht of de raamovereenkomst ten gunste van de opdrachtnemer op een wijze die niet is voorzien in de oorspronkelijke opdracht of raamovereenkomst; c) de wijziging leidt tot een aanzienlijke verruiming van het toepassingsgebied van de opdracht of raamovereenkomst; d) een nieuwe aannemer in de plaats is gekomen van de aannemer aan wie de aanbestedende dienst de opdracht aanvankelijk had gegund in andere dan de in lid 1, onder d), genoemde gevallen. […]”
32

In werkelijkheid heeft de Commissie enkel in de context van de in punt 28 van het onderhavige arrest genoemde documenten verwezen naar de in artikel 8, leden 5 en 7, van deze richtlijn neergelegde verplichting om actieplannen te herzien en het publiek te raadplegen over voorstellen voor actieplannen, om met name aan te tonen dat deze documenten onlangs zijn opgesteld en in elk geval na het verstrijken van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, hetgeen de Slowaakse Republiek in de onderhavige procedure niet betwist.
46

In het onderhavige geval moet in herinnering worden gebracht dat het Hof reeds heeft geoordeeld dat de Bondsrepubliek Duitsland, door de in § 7 HOAI bedoelde verplichte honoraria voor planningsdiensten van architecten en ingenieurs te handhaven, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 15, lid 1, artikel 15, lid 2, onder g), en artikel 15, lid 3, van richtlijn 2006/123 (zie in die zin arrest van 4 juli 2019, Commissie/Duitsland, C‑377/17, EU:C:2019:562), en dat deze bepalingen in de weg staan aan een dergelijke nationale regeling voor zover het op grond daarvan verboden is om in overeenkomsten met architecten of ingenieurs honoraria te bedingen die lager zijn dan de in deze tariefregeling vastgelegde minimumbedragen (zie in die zin beschikking van 6 februari 2020, hapeg dresden, C‑137/18, niet gepubliceerd, EU:C:2020:84, punt 21).
39

Aangezien het intreden van arbeidsongeschiktheid wegens ziekte in beginsel onvoorzienbaar is en onafhankelijk van de wil van de betrokken werknemer, moet worden geoordeeld, zoals blijkt uit de in de punten 25 en 30 van dit arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, dat werknemers die tijdens de referentieperiode arbeidsongeschikt waren wegens ziekte, ten aanzien van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon in een vergelijkbare positie verkeren als werknemers die in die periode daadwerkelijk hebben gewerkt. Bijgevolg moet in een dergelijk geval het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon in beginsel worden bepaald aan de hand van de tijdvakken waarin krachtens de arbeidsovereenkomst daadwerkelijk werkzaamheden zijn verricht, zonder dat rekening wordt gehouden met de omstandigheid dat het bedrag van dat loon is verminderd als gevolg van arbeidsongeschiktheid wegens ziekte.
41

Ten slotte zij eraan herinnerd dat de toekenning aan laatstbedoelde gerechten van de bevoegdheid om kennis te nemen van vorderingen betreffende schade die is veroorzaakt op het grondgebied van de lidstaat waartoe zij behoren, slechts afhankelijk is van de voorwaarde dat de inbreukmakende content toegankelijk is of is geweest op dat grondgebied. Anders dan artikel 17, lid 1, onder c), van verordening nr. 1215/2012, stelt artikel 7, punt 2, van deze verordening namelijk geen aanvullende voorwaarde voor de vaststelling van het bevoegde gerecht, zoals de voorwaarde dat de activiteit van een persoon „gericht is op” de lidstaat van de aangezochte rechter (zie in die zin arresten van 3 oktober 2013, Pinckney, C‑170/12, EU:C:2013:635, punt 42, en 22 januari 2015, Hejduk, C‑441/13, EU:C:2015:28, punt 32).
e)

wanneer in de btw-aangiften die zijn ingediend over zes opeenvolgende maanden in een kalenderhalfjaar in het geval van personen van wie het belastingtijdvak de kalendermaand is, en over twee opeenvolgende belastingtijdvakken in een kalenderhalfjaar in het geval van belastingplichtigen van wie het belastingtijdvak het kalenderkwartaal is, geen in de loop van die aangifteperioden verrichte verwervingen van goederen of diensten, noch leveringen van goederen of diensten zijn vermeld. De intrekking vindt plaats met ingang van de eerste dag van de tweede maand volgend op het lopende kalenderhalfjaar. Vanaf de aangifte voor de maand juli 2012 in het geval van belastingplichtigen van wie het belastingtijdvak de kalendermaand is, respectievelijk vanaf de aangifte over het derde kwartaal van 2012 in het geval van belastingplichtigen van wie het belastingtijdvak het kalenderkwartaal is, trekken de bevoegde belastingautoriteiten de btw-identificatie van een persoon in wanneer in de btw-aangiften die zijn ingediend over zes opeenvolgende maanden in het geval van belastingplichtigen van wie het belastingtijdvak de kalendermaand is, en over twee opeenvolgende kalenderkwartalen in het geval van belastingplichtigen van wie het belastingtijdvak het kalenderkwartaal is, geen in de loop van die aangifteperioden verrichte verwervingen van goederen of diensten noch leveringen van goederen of diensten zijn vermeld. In het eerste geval vindt de intrekking plaats met ingang van de eerste dag van de maand volgend op de maand waarin de termijn voor indiening van de zesde aangifte is verstreken, in het tweede geval met ingang van de eerste dag van de maand volgend op de maand waarin de termijn voor indiening van de tweede aangifte is verstreken;
36

Met zijn tweede vraag die in punt 14 van het onderhavige arrest is vermeld en waarover het Hof zich dient uit te spreken indien zijn eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, wenst de nationale rechter in wezen te vernemen in hoeverre en volgens welke criteria hij dient te onderzoeken of het voor de werknemer onmogelijk was om zijn vakantie met behoud van loon op te nemen.
15

De verwijzende rechter wenst met zijn eerste prejudiciële vraag bijgevolg te vernemen of het met artikel 6, lid 3, van richtlijn 2012/13 in overeenstemming is dat het naar nationaal recht verboden is om na de voorbereidende terechtzitting te debatteren over de gebreken die betrekking hebben op de over de beschuldiging verstrekte informatie, zodat die gebreken dan niet meer kunnen worden verholpen. Hij vraagt zich met name af of die bepaling ook van toepassing is na de voorbereidende terechtzitting, bijvoorbeeld tijdens de daaropvolgende terechtzittingen, zodra de bewijsgaring is beëindigd maar voordat het gerecht zich ten gronde uitspreekt over de beschuldiging. Voorts is de verwijzende rechter van oordeel dat voornoemd verbod mogelijkerwijs onverenigbaar is met artikel 47, eerste en tweede alinea, van het Handvest, dat betrekking heeft op het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht.