13.

Ten slotte dient rekening te worden gehouden met de nieuwe situatie, geschapen door richtlijn 2004/38. Zelfs wanneer men ervan uitgaat dat de betekenis van het arrest Akrich niet beperkt is tot de bijzondere context van het geval (misbruik van recht), moet worden bedacht dat het is gewezen onder vigeur en ten behoeve van de toepassing van verordening nr. 1612/68. Zoals punt 3 van de considerans echter vermeldt, beoogt richtlijn 2004/38 niet alleen de codificatie maar ook de herziening van de bestaande wettelijke instrumenten teneinde het recht van vrij verkeer en verblijf van alle burgers van de Unie te „versterken”. Bovendien, terwijl verordening nr. 1612/68 blijkens haar titel slechts betrekking heeft op het „vrije verkeer” van werknemers binnen de Gemeenschap, heeft richtlijn 2004/38 evenals artikel 18 EG betrekking op het recht van de burgers van de Unie om vrij te „reizen” én te „verblijven” op het grondgebied van de lidstaten. Anders gezegd, de vrijheid van verkeer van werknemers en de regelgeving voor de uitvoering daarvan strekten er in wezen toe de belemmeringen van de mobiliteit van de werknemers op te heffen. De aandacht lag derhalve op het ontmoedigingseffect van maatregelen van de lidstaten waar het het vertrek naar of de toegang tot een lidstaat betreft. Dit is per saldo de visie waarop de ratio decidendi van het arrest Akrich berust. Na eraan te hebben herinnerd dat het blijkens de opzet van de communautaire bepalingen gaat om het garanderen van het vrij verkeer van werknemers in de Gemeenschap, waarvan de uitoefening de migrerende werknemer en zijn gezin niet in een nadelige positie mag brengen, heeft het Hof daaruit namelijk afgeleid dat wanneer een in een lidstaat gevestigde burger van de Unie die getrouwd is met een onderdaan uit een derde land die geen verblijfsrecht in die lidstaat heeft, zich naar een andere lidstaat begeeft om daar in loondienst te gaan werken, de omstandigheid dat zijn echtgenoot niet aan artikel 10 van verordening nr. 1612/68 het recht ontleent om met hem in die andere lidstaat te gaan wonen, niet kan worden aangemerkt als een minder gunstige behandeling dan die welke zij genoten voordat die burger van de Unie gebruikmaakte van de mogelijkheden van het Verdrag inzake het verkeer van personen, en bijgevolg de burger van de Unie niet kan ontmoedigen om de hem bij artikel 39 EG toegekende rechten van vrij verkeer uit te oefenen: omgekeerd, wanneer een in een lidstaat gevestigde burger van de Unie die gehuwd is met een onderdaan van een derde land die in die lidstaat een verblijfsrecht heeft, zich naar een andere lidstaat begeeft om aldaar arbeid in loondienst te verrichten, mag deze verplaatsing niet tot gevolg hebben dat zij niet meer legaal kunnen samenwonen, hetgeen de reden is waarom artikel 10 van verordening nr. 1612/68 die echtgenoot het recht toekent om zich in die andere lidstaat te vestigen. ( 22 ) Thans legt richtlijn 2004/38 in gelijke mate het accent op het recht van vrij verblijf op het grondgebied van de lidstaten. Het gaat dus niet alleen om het verzekeren van de mobiliteit maar eveneens van de stabiliteit, de voortzetting van het verblijf in een andere lidstaat. In deze nieuwe optiek kan men zich gemakkelijk voorstellen dat toepassing van een voorwaarde van voorafgaand legaal verblijf op het verblijfsrecht dat richtlijn 2004/38 verleent aan onderdanen van derde landen die gezinslid van een burger van de Unie zijn, van invloed kan zijn op het voortgezet verblijf in de lidstaat die de burger van de Unie vrijelijk heeft gekozen. Wanneer zich wijzigingen in zijn gezinsleven voordoen en het gezinslid zich niet op het gemeenschapsrecht kan beroepen om zich bij hem te voegen omdat van een voorafgaand legaal verblijf in een andere lidstaat geen sprake is, kan dat voor de burger van de Unie aanleiding zijn het grondgebied van de lidstaat waarin hij had verkozen zich te vestigen, te verlaten ten gunste van een staat — een lidstaat of een derde staat — waarin hij de eenheid van zijn gezin kan herstellen. De aantasting van het recht een normaal gezinsleven te leiden, dat het vereiste van voorafgaand legaal verblijf in een andere lidstaat zou meebrengen, zou derhalve afbreuk doen aan de effectiviteit van het verblijfsrecht. Er is echter geen enkele reden om inbreuken op het gezinsleven anders te behandelen naargelang zij de vrijheid van de burger van de Unie belemmeren zich naar een andere lidstaat te begeven dan wel in een andere lidstaat te verblijven. Aangezien derhalve richtlijn 2004/38, evenals verordening nr. 1612/68 ( 23 ), tevens moet worden uitgelegd met inachtneming van het fundamentele recht op eerbiediging van het gezinsleven, dient geconcludeerd te worden dat het genot van het verblijfsrecht dat richtlijn 2004/38 verleent aan onderdanen van derde landen die familielid van een burger van de Unie zijn, niet afhankelijk mag worden gesteld van een voorafgaand legaal verblijf van die onderdanen in een andere lidstaat.