ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In verband met de gevolgen van deze nota, die op 26 oktober 1982 aan de Franse regionale douanediensten is toegezonden, rijzen neteliger problemen, die ons inziens voor het Hof echter geen reden mogen zijn om op zijn uitspraak in de zaak-Inter-Huiles terug te komen.

Bedoelde nota regelt de wijze waarop de douane de uitvoeraanvragen voor afgewerkte olie controleert; hij legt de exporteurs de verplichting op, een verklaring over te leggen waaruit blijkt dat de eindbestemming een door de autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming erkend verwijderingsbedrijf is. Volgens de Franse regering bevestigt de nota, gezien zijn voorwerp, dat de betrokken nationale regeling verenigbaar is met richtlijn nr. 75/439.

Wij delen deze opvatting niet.

In de eerste plaats mag volgens de dienstnota alleen worden uitgevoerd door „houders” en „erkende inzame-lingsbedrijven”; voor de verwijderingsbedrijven blijft het uitvoerverbod dus onverminderd gelden (zie onze conclusie in zaak 172/82, sub III, 2, d).

Voorts kan ons inziens aan deze nota slechts een uiterst betrekkelijke rechtskracht worden toegekend. Het gaat om een eenvoudige interne administratieve maatregel, die dient om de vigerende regeling ten behoeve van de met de toepassing daarvan belaste beambten uit te leggen, en als zodanig niet is gepubliceerd; bovendien heeft de administratie in die nota uitdrukkelijk verklaard, dat hij opnieuw zou worden onderzocht indien de omstandigheden zich wijzigden, tenslotte heeft de regering in antwoord op een haar door het Hof in zaak 172/72 gestelde vraag bevestigd, dat het Franse stelsel van inzameling en behandeling van afgewerkte olie een uitvoerverbod inhield, ofschoon de nota toen reeds een maand oud was.

Bedoelde dienstnota vertoont dus alle kenmerken van wat het Hof in zijn arresten van 6 mei 1980 (zaak 102/79, Commissie t. België, Jurispr. 1980, blz. 1473, r.o. 11) en 15 maart 1983 (zaak 145/83, Commissie t. Italië, Jurispr. 1983, blz. 711, r.o. 9-10) heeft genoemd „eenvoudige administratieve praktijken, die naar hun aard volgens goeddunken van de administratie kunnen worden gewijzigd en waaraan onvoldoende bekendheid is gegeven ...” en die niet voldoen „aan de eisen van duidelijkheid en zekerheid in de door de richtlijnen gewenste rechtssituatie”. Deze eisen zijn essentieel voor de rechtszekerheid van de justitiabelen, te meer wanneer de betrokken administratieve praktijk wordt geacht de schending van een richtlijn door de nationale bepalingen waarbij zij in het interne recht is getransponeerd, te corrigeren. Gelet op zijn kenmerken, kan de dienstnota dus niet het uitvoerverbod opheffen dat onvermijdelijk uit de betrokken Franse regeling voortvloeit.

Bijgevolg kan ons inziens geen van de hiervoor onderzochte omstandigheden, feitelijk of rechtens, voor het Hof een grond zijn om het in zijn arrest van 10 maart 1983 gegeven antwoord in heroverweging te nemen. Daarom menen wij naar onze conclusie in die zaak te mogen verwijzen en geven wij het Hof in overweging, in antwoord op de vraag van de Cour d'appel te Lyon voor recht te verklaren:
Ik zal eerst een overzicht geven van de feiten. Verzoekster werd in juni 1981 als tijdelijk functionaris door het ESC aangenomen om aldaar als typiste werkzaam te zijn. Zij had met goed gevolg deelgenomen aan het in december 1980 gehouden vergelijkend onderzoek C/22/79, uitgeschreven voor de vorming van een aanwervingsreserve van Griekstalige typisten; op 1 juli 1981 werd zij op proef tewerkgesteld.

De proeftijd verliep echter ongunstig. Uit het rapport door de Administratie (overeenkomstig artikel 34, lid 2, Statuut van de Ambtenaren) uitgebracht over haar geschiktheid, prestaties en gedrag in de dienst, bleek van een groot aantal tekortkomingen, zodat in overweging werd gegeven haar te ontslaan. „Ofschoon vakkennis en vaardigheid van mevrouw Papageorgopoulos als voldoende zijn te beschouwen, vertoont”, zo staat in de samenvattende beoordeling te lezen, „haar kennis van de moedertaal ernstige leemten, hetgeen haar prestaties in kwalitatief opzicht en qua uitvoering duidelijk onvoldoende doet zijn”. Voorts zou zij, toen haar hierop werd gewezen, blijk hebben gegeven het gezag van hogergeplaatsten moeilijk te kunnen aanvaarden, moeilijk in teamverband te kunhen werken en zich aan de werkmethoden der instelling moeilijk te kunnen aanpassen.

Het op 27 november 1981 opgestelde rapport werd haar op 30 november 1981 medegedeeld. Zij achtte het niet objectief en voegde er vijf dagen later haar eigen opmerkingen aan toe, maar bij besluit van 21 december 1981 ontsloeg het tot aanstelling bevoegd gezag haar met ingang van 31 december 1981. Betrokkene diende toen (op 18 maart 1982) een klacht in, waarin zij om nietigverklaring van dat besluit verzocht; de klacht werd door het algemeen secretariaat van het ESC bij nota van 16 juli 1982 afgewezen.

Vervolgens wendde zij zich bij beroepschrift van 15 oktober 1982 tot het Hof, nietigverklaring vorderende van het over haar opgemaakte rapport en van het ontslag waartoe het had geleid, alsook doorbetaling van achterstallig salaris en schadeloosstelling vanaf de dag van ontslag, met interesten à 10 % 's jaars. Voorts vorderde zij smartegeld ten bedrage van BFR 10000 per maand met interesten.
De prejudiciële vragen in deze zaak betreffen de betekenis van de term „andere bereidingen” in post 16.02 van het gemeenschappelijk douanetarief (hierna: GDT). Het Finanzgericht Düsseldorf vraagt om uitlegging van die woorden teneinde uitspraak te kunnen doen in een geschil tussen een Duits douanekantoor en de Hamburgse vennootschap Dinter.

Dinter importeert kalkoenefilets en -rol-lades uit Frankrijk. Bij de bereiding wordt dit vlees over een transportband gevoerd en bestrooid met een mengsel van peper en zout om het te kunnen verkopen als „panklaar” vlees. Volgens Dinter is het aldus bereide vlees te beschouwen als „gekruid vlees”; derhalve zou het onder het begrip „andere bereidingen” vallen en, met het oog op de inklaring, moeten worden ingedeeld in post 16.02 GDT. Aanvankelijk ging het Hauptzollamt Köln-Deutz daarmee akkoord en hief het de voor die post geldende omzetbelasting bij uitvoer. Het liet evenwel verscheidene monsters van de ingevoerde waar nemen. Een deel hiervan werd onderzocht door de „Zolltechnische Prüfungs- und Lehranstalt” te Keulen, die tot de conclusie kwam dat „de toevoeging van kruiden organoleptisch

noch optisch waarneembaar was”. In zijn beslissing op Dinters eerste bezwaarschrift nam het Zollamt deze conclusie echter niet ongewijzigd over. Het herhaalde dat de toevoeging van kruiden organoleptisch noch optisch waarneembaar was, stelde vast dat het vlees niet gekruid rook, maar erkende dat kruidendeeltjes — weliswaar heel sporadisch — waarneembaar waren.

Nadien kwam een aanvullende expertise van de resterende monsters, op verzoek van Dinter door een deskundige verricht, tot de conclusie dat de kalkoenefilets en -rollades als „licht gekruid” konden worden aangemerkt. Onder de microscoop immers waren kruidendeeltjes „duidelijk waarneembaar bij de filets” en „vaag tot duidelijk waarneembaar (afhankelijk van het stuk vlees) bij de rollades”. Dit resultaat bracht evenwel geen verandering in de situatie. Het Zollamt stelde zich op het standpunt, dat de waar geen „andere bereiding” was in de zin van post 16.02, en verklaarde dat de enkele toevoeging van peper en zout niet als „kruiden” kan worden beschouwd indien dat niet kan worden geproefd. Het kalkoenevlees werd derhalve ingedeeld onder post 02.02, waarvan de omschrijving luidt: „Dood pluimvee, alsmede de daarvan afkomstige eetbare slachtafvallen (met uitzondering van levers), vers, gekoeld of bevroren.” In tegenstelling tot wat bij post 16.02 het geval was, leidde deze indeling tot toepassing van monetair compenserende bedragen, door het douanekantoor vastgesteld op een bedrag van DM 7141,10.

Nadat ook een tweede bezwaarschrift was afgewezen, stelde Dinter voor het Finanzgericht Düsseldorf beroep in tot nietigverklaring van de betrokken beschikking. Het Finanzgericht schorste bij beschikking van 14 juni 1982, ingeschreven op 1 juli daaropvolgende, de behandeling van de zaak en verzocht krachtens artikel 177 EEG-Verdrag het Hof om een beslissing over twee vragen.
4.

Ter zake van de blijvende gedeeltelijke invaliditeit vordert Berti BFR 200000, op grond dat de aan het organiseren van vakantiekolonies verbonden risico's volgens de door de Commissie gesloten verzekeringsovereenkomst zijn gedekt tot een maximumbedrag van BFR 20000000. Hij concludeert dat dit maximumbedrag is voorzien voor een blijvende gedeeltelijke invaliditeit van 100%, en dat hij derhalve aanspraak kan maken op éénhonderdste van de voorziene maximumschadevergoeding. Deze vordering kan niet worden toegewezen, want zij komt voort uit een verwarring van de geschatte schade met het bedrag van de waarborg. Hoe groot dit bedrag ook is, wat aan Berti moet worden vergoed, is heel de schade en niet meer dan de schade. Ik meen dat het aanbod van de Commissie van BFR 60000 voor een dermate geringe blijvende gedeeltelijke invaliditeit voldoende moet worden geacht.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

SIR GORDON SLYNN

VAN 22 JUNI 1982 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de onderhavige zaak verzoekt de Commissie het Hof krachtens artikel 169 EEG-Verdrag, vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg zijn verdragsverplichtingen niet is nagekomen door niet binnen de in artikel 43 gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan de Tweede richtlijn van de Raad van 13 december 1976 (nr. 77/91/EEG) strekkende tot harmonisatie van het vennootschapsrecht (PB L 26 van 1977, blz. 1). Die termijn is verstreken op 16 december 1978, twee jaar na kennisgeving van deze richtlijn aan de Lid-Staten.

Het Groothertogdom Luxemburg heeft noch in zijn schriftelijke noch in zijn mondelinge opmerkingen betwist dat het de richtlijn niet is nagekomen. Het heeft uitgelegd dat die vertraging te wijten is aan de ingewikkeldheid van de materie

en aan het feit dat de door de richtlijn voorziene vrij beperkte aanpassing van het vennootschapsrecht moeilijk te combineren is met de meer fundamentele wijzigingen die in het verschiet liggen. Op 9 februari 1979 heeft de Eerste Minister terzake een verslag ingediend bij de Raad van State. Op 21 januari 1981 werd een ontwerp tot omzetting van de richtlijn in het nationaal recht in de Kamer van Afgevaardigden ter tafel gelegd. In juni en in september 1981 hebben leden of vertegenwoordigers van de regering de Kamer gewezen op de spoedeisendheid van de zaak. Het wetsontwerp is echter nog steeds in beraad.

Het is vaste rechtspraak van het Hof, dat een Lid-Staat zich niet kan beroepen op omstandigheden of praktijken in zijn nationale rechtsorde ter rechtvaardiging van zijn verzuim om de hem door een richtlijn opgelegde verplichtingen na te komen.

Mitsdien concludeer ik in deze zaak tot toewijzing van het beroep van de Commissie en tot verwijzing van het Groothertogdom Luxemburg in de kosten van de procedure.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
Vervolgens heeft het Pensioenfonds het dossier volledig onderzocht in het licht van de Europese verordeningen, waarbij het tot de conclusie kwam dat Sinatra BFR 38000 teveel had ontvangen.

In werkelijkheid werd voor het tijdvak 1 april 1971-1 juli 1975 de Belgische uitkering verminderd met het bedrag van het Italiaanse pensioen, krachtens de bepalingen van artikel 11, lid 2, van 's Raads verordening nr. 3 (vervangen door artikel 12, lid 2, van verordening nr. 1408/71), betreffende gelijksoortige uitkeringen welke door de organen van twee of meer Lid-Staten overeenkomstig de artikelen 46, 50 en 51 van de verordening worden vastgesteld, juncto artikel 23, lid 1, van het Koninklijk Besluit.

Op de vermindering zelf werd de in artikel 7, lid 1, sub c, van 's Raads verordening nr. 574/72 van 21 maart 1972 bedoelde coëfficiënt toegepast (besluiten van het Pensioenfonds van 5 augustus 1975). De Commissie verklaart in haar opmerkingen dat dit gebeurde krachtens artikel 46, lid 3, van verordening nr. 1408/71. De toepassing van de coëfficiënt lijkt mij echter in strijd met het arrest van 20 oktober 1977 (zaak 32/77, Giuliani, Jurispr. 1977, blz. 1857), waarin het Hof besliste dat bedoelde bepaling slechts toepassing kan vinden wanneer voor de verkrijging van het recht op uitkeringen in de zin van artikel 51, sub a, van het Verdrag, het stelsel van samentelling van verzekeringsperiodes moet worden toegepast.

Het Pensioenfonds zelf heeft zich in zijn bij de nationale rechter ingediende conclusie van 25 april 1979 op het standpunt gesteld, dat het bepaalde in artikel 7, lid 1, sub c, voortvloeiend uit de bepalingen van artikel 46, lid 3, van verordening nr. 1408/71, ophoudt van toepassing te zijn, zodra op dit laatste artikel geen beroep meer kan worden gedaan.

Het heeft dus de Belgische uitkering herzien en met ingang van 1 januari 1975„herberekend” volgens de bepalingen van artikel 46 van verordening nr. 1408/71, rekening houdend met de verschillende wijzigingen — zelfs die wegens aanpassing aan de kosten van levensonderhoud — en met de intrekking van de toeslag voor gehuwden.

Waar het Pensioenfonds dus in de hoger genoemde zaken de nationale anti-cumulatieregels had gebruikt om het door het Belgische stelsel verschuldigde bedrag te verminderen met de door de instelling van een andere Lid-Staat betaalde uitkering, heeft het in de onderhavige zaak de communautaire herberekeningsregels toegepast om de evenredigheid van een alleen krachtens het Belgisch recht verkregen pensioen te herstellen en het door de Italiaanse instelling verschuldigde bedrag af te trekken van het bedrag dat door het Belgische stelsel was verschuldigd.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J.-P. WARNER

VAN 21 OKTOBER 1980 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne beren Rechters,

In deze zaken valt er voor mij eigenlijk nog maar weinig te zeggen. De Italiaanse Republiek betwist niet dat zij heeft verzuimd de nodige wettelijke maatregelen in te voeren om de richtlijnen in geding op te volgen. Zij licht toe welke omstandigheden tot de vertraging hebben geleid, maar voert ze niet aan ter rechtvaardiging daarvan.

Het Hof zal, mijns inziens, dan ook niet anders kunnen doen dan, overeenkomstig het verzoek van de Commissie, de niet-nakoming vaststellen en de Italiaanse Republiek in de kosten van de procedure verwijzen.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
In de onderhavige zaak wordt Uw Hof geroepen tot uitlegging van artikel 17 van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Zoals bekend, regelt dit artikel de overeenkomsten tot aanwijzing van een bevoegde rechter: het heeft betrekking op het geval dat „partijen van wie er ten minste een woonplaats heeft in het gebied van een verdragsluitende Staat, een gerecht of de gerechten van een verdragsluitende Staat hebben aangewezen voor de kennisneming van geschillen welke naar aanleiding van een bepaalde rechtsbetrekking zijn ontstaan of zullen ontstaan”, en verleent uitsluitende bevoegdheid aan de aangewezen rechter(s), mits zulks „bij een schriftelijke overeenkomst of bij een schriftelijk bevestigde mondelinge overeenkomst” is geschied. Het gaat bij de prejudiciële vragen van het Bundesgerichtshof van de Bondsrepubliek Duitsland om de draagwijdte van dit vormvereiste.

Partijen in het hoofdgeding, de Duitse firma Rüwa en de Italiaanse firma Estasis Salotti sloten op 31 oktober 1969 te Milaan een verkoopovereenkomst, waarbij gebruik werd gemaakt van het papier van de verkopende firma Rüwa, op de achterzijde waarvan haar reeds eerder opgestelde algemene verkoopvoorwaarden waren afgedrukt. In de tekst van het contract werd nergens naar deze voorwaarden verwezen; het heette daar dat Estasis Salotti opdracht gaf tot levering van de machines „overeenkomstig Uw schriftelijke offerte van 18 september 1969”. In werkelijkheid waren bij de brief van 18 september zeven op 11 september gedateerde offertes gevoegd, waarin steeds werd verwezen naar de op de achterzijde afgedrukte algemene verkoopvoorwaarden; de brief bevatte daarentegen geen soortgelijke verwijzing.

Daar Estasis Salotti vervolgens weigerde de machines in ontvangst te nemen, daagde Rüwa haar voor de Duitse rechter die in de competentieclausule in haar algemene voorwaarden was aangewezen. Het Landgericht wees de door Estasis Salotti opgeworpen exceptie van onbevoegdheid toe op grond van de artikelen 1341 en 1342 van het Italiaanse burgerlijk wetboek (die bij gedrukte competentieclausules een uitdrukkelijke schriftelijke goedkeuring verlangen). De rechter in hoger beroep was daarentegen van oordeel, zich op paragraaf 38 van het Duitse wetboek van burgerlijke rechtsvordering te moeten baseren om de geldigheid van de door Rüwa ingeroepen overeenkomst tot aanwijzing van de bevoegde rechter vast te stellen en achtte de Duitse rechter bevoegd.

In cassatie heeft het Bundesgerichtshof overeenkomstig artikel 3 van het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging van het Verdrag van 27 september 1968 het Hof van Justitie de volgende prejudiciële vragen voorgelegd:

1. Is aan het vereiste van een geschrift in de zin van artikel 17, eerste alinea, van het Verdrag voldaan, wanneer de clausule tot aanwijzing van een bevoegde rechter is vervat in de algemene verkoopvoorwaarden die op de achterzijde van een door beide partijen ondertekend contract zijn afgedrukt?
Om te beginnen de vraag of het Parlement in casu is voorbijgegaan aan de bepaling van artikel 29, lid 1, van het Personeelsstatuut, dat het tot aanstelling bevoegde gezag bij de voorziening in een vacature allereerst de mogelijkheden van bevordering of overplaatsing binnen de instelling moet onderzoeken. Verzoeker voert ten deze aan dat — zoals is gebleken in de zaak 23-74 (B. Küster t. Europees Parlement, arrest van 12. 3. 1975, Jurispr. 1975, blz. 353) — zijn bevorderbaarheid is erkend en dat hij als enige van de sollicitanten voor bevordering tot de post in aanmerking kwam. Volgens het Statuut had hij derhalve moeten worden bevorderd en had men niet tot de volgende etappe van de voorzieningsprocedure mogen overgaan.

Een overeenkomstige grief was ook reeds in de zaak 23-74 voorgedragen. Ik heb toen in mijn conclusie de opvatting verdedigd, dat van een recht op bevordering geen sprake kan zijn; de overgang naar de in artikel 29, lid 1, sub b), van het Statuut genoemde tweede etappe van de voorzieningsprocedure is niet alleen gerechtvaardigd, wanneer geen der gegadigden voor bevordering of overplaatsing in aanmerking komt, maar ook wanneer andere zakelijke gronden aanwezig zijn. Het Hof heeft zich hierbij aangesloten en met name erkend dat wanneer een aantal personen voor bevordering in aanmerking komt, het tot aanstelling bevoegde gezag tot de slotsom kan komen dat het uitschrijven van een intern vergelijkend onderzoek in het belang van de dienst is.

Deze overwegingen gelden mijns inziens ook in het onderhavige geval.

Hierbij is allereerst van belang dat volgens de kennisgeving van vacature van maart 1974 een grondige kennis van het Deens verlangd werd. Verzoeker kon hierop niet bogen; in zijn sollicitatie heeft hij zelf opgegeven dat hij in dienst van de Gemeenschap alle officiële talen heeft moeten gebruiken, behalve Deens. Het tot aanstelling bevoegde gezag kon er dan ook van uitgaan dat verzoeker niet geschikt was voor de post en kon dus afzien van een bevordering. Toen de kennisgeving derhalve niets opleverde, werden de eisen betreffende de talenkennis voor het intern vergelijkend onderzoek afgezwakt tot een „wenselijke” kennis van het Deens, waarbij de vraag rijst of de procedure toen niet weer opnieuw had moeten worden aangevangen, dat wil zeggen of niet wederom eerst de mogelijkheden van bevordering hadden moeten worden nagegaan. Dat dit is nagelaten, valt echter niet te laken, omdat blijkens de sollicitatiegegevens verzoeker kennelijk ook niet voldeed aan deze verlaagde eisen, hetgeen nog wordt bevestigd door de verklaringen van de als getuige gehoorde voorzitter van de jury; verzoeker zou slechts een rudimentaire kennis van het Deens hebben, welke in het vergelijkend onderzoek geen speciale vermelding verdiende.

Geheel afgezien van het feit, dat — zoals het Parlement ten processe verklaarde — korte tijd later, namelijk in januari 1975, meer sollicitanten voor bevordering in aanmerking kwamen, kan men derhalve concluderen dat ook in het onderhavige geval redelijke gronden aanwezig waren om verzoekers bevorderbaarheid buiten beschouwing te laten en dat een schending van artikel 29 van het Statuut dan ook niet gegeven is.
De termijn binnen welke de heer Almini zijn opmerkingen kon indienen, was duidelijk te kort. In een brief gedagtekend 20 januari 1970, verzocht de heer Bodson hem op uiterlijk 26 januari zijn opmerkingen in te dienen.

Zelfs al zou de heer Almini deze brief te Luxemburg reeds op 21 januari hebben ontvangen en aangenomen al, dat hij het risico had kunnen aanvaarden er in plaats van op 24 januari eerst op 25 januari op te antwoorden, dan nog blijft het een feit dat hij amper vier dagen had om zijn opmerkingen in te dienen met betrekking tot een maatregel welke, nadat hij gedurende 16 jaren zijn dienst blijkbaar bevredigend had vervuld, een einde maakte aan zijn betrekking en hem op 47-jarige leeftijd verplichtte om, zoals de volksmond zegt, „elders onderdak te zoeken”.

Deze termijn was duidelijk onvoldoende, ook al houdt men er rekening mede dat de heer Almini er 's maandags tevoren, dat wil zeggen op 19 januari, door een ambtenaar van het directoraat Personeelszaken te Brussel mondeling van op de hoogte was gesteld, dat hij een brief van de heer Bodson van 20 januari — betreffende ontheffing van zijn ambt — zou ontvangen.

In zijn antwoord aan de heer Bodson heeft de heer Almini er trouwens op gewezen, dat een termijn voor beraad hem noodzakelijk voorkwam.