ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd is gevoegd, moet aldus worden uitgelegd, dat zij zich niet ertegen verzet dat een lidstaat een nationale regeling zoals presidentieel besluit 164/2004 houdende bepalingen voor werknemers met overeenkomsten voor bepaalde tijd in de overheidssector vaststelt die, om de bepalingen van richtlijn 1999/70 specifiek met betrekking tot de overheidssector in nationaal recht om te zetten, voorziet in de invoering van de in punt 1, sub a tot en met c, van die clausule genoemde maatregelen ter voorkoming van misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd, wanneer er in het interne recht reeds een „gelijkwaardige wettelijke maatregel” bestaat in de zin van die clausule, zoals artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920 betreffende de opzegging van de arbeidsovereenkomst van werknemers in de privésector, wat de verwijzende rechter dient na te gaan, mits die regeling enerzijds geen afbreuk doet aan de werking van die gelijkwaardige wettelijke maatregel ter voorkoming van misbruik als gevolg van het gebruik van arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd, en anderzijds het gemeenschapsrecht en met name clausule 8, punt 3, van de raamovereenkomst in acht neemt.
2)

Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O’Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Conneely en Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd alsook Colmcille Fishing Ltd zullen hun eigen kosten dragen.
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 27 november 2007, Pitsiorlas/Raad en ECB (T‑3/00 en T‑337/04), waarbij het besluit van de raad van bestuur van 21 oktober 1999 houdende weigering van toegang tot bepaalde documenten betreffende het Bazel/Nyborg-akkoord nietig is verklaard, het verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 30 juli 1999 houdende weigering om verzoeker toegang tot dergelijke documenten te verlenen, is afgewezen, en het beroep tot vergoeding van de schade die verzoeker zou hebben geleden door de besluiten van de Raad en de ECB houdende weigering van toegang tot bepaalde documenten betreffende het Bazel/Nyborg-akkoord (1987) waartoe hij toegang had verzocht voor het schrijven van zijn proefschrift, is verworpen
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Prejudiciële vragen

–

Bevoegdheid van Hof (Art. 267 VWEU) (cf. punten 15‑17 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Landessozialgericht Berlin – Uitlegging van de artikelen 18 EG, 49 EG en 50 EG, alsmede van artikel 34, leden 4 en 5, van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 74, blz. 1) – Vergoeding van de kosten van een medische spoedbehandeling van een staatsburger van een lidstaat in een particulier ziekenhuis in een andere lidstaat, wanneer het dienstdoende openbare ziekenhuis de betrokken behandeling wegens overbelasting heeft geweigerd – Nationale regeling van de bevoegde lidstaat die vergoeding van de kosten van een medische spoedbehandeling in een particulier ziekenhuis in een andere lidstaat uitsluit, maar vergoeding van die kosten wel toestaat wanneer deze worden gefactureerd door een op het nationale grondgebied gelegen particulier ziekenhuis

Dictum

Dictum

Op het door het Landessozialgericht Berlin-Brandenburg (Duitsland) bij beslissing van 27 juni 2008 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing behoeft niet te worden geantwoord.
7)

Clausule 8, punt 3, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, waarin, voor de vaststelling of er sprake is van misbruik als gevolg van het gebruik van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, extra voorwaarden zijn vastgesteld naast die welke in het eerdere interne recht waren vastgesteld, zoals met name artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920 inzake de verplichte ontbinding van arbeidsovereenkomsten van werknemers in de privésector, indien dergelijke voorwaarden, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden nagegaan, betrekking hebben op een beperkte categorie werknemers die een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd hebben gesloten, of worden gecompenseerd door de vaststelling van preventieve maatregelen tegen misbruik als gevolg van het gebruik van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de zin van clausule 5, punt 1, van genoemde raamovereenkomst.
7

Artikel 7, leden 1 en 2, van de richtlijn luiden als volgt: „1. Iedere burger van de Unie heeft het recht gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven: a) indien hij in het gastland werknemer of zelfstandige is, b) indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, of c) — indien hij is ingeschreven aan een particuliere dan wel openbare instelling die door het gastland overeenkomstig de wetgeving of administratieve praktijk is erkend of wordt gefinancierd, om er als hoofdbezigheid een studie, daaronder begrepen een beroepsopleiding, te volgen; en — indien hij beschikt over een verzekering die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, en hij de bevoegde nationale autoriteit, — door middel van een verklaring of van een gelijkwaardig middel van zijn keuze —, de zekerheid verschaft dat hij over voldoende middelen beschikt om te voorkomen dat hij of zijn familieleden tijdens zijn verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland; of d) indien hij een familielid is van een burger van de Unie die voldoet aan de voorwaarden sub a, b of c en hij deze burger begeleidt of zich bij hem voegt. 2. Het verblijfsrecht van lid 1 strekt zich uit tot familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, en die de burger van de Unie begeleiden of zich in het gastland bij hem voegen, en voldoen aan de voorwaarden sub a, b of c.”
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer – uitgebreid) van 11 juli 2007, Schneider Electric/Commissie (T‑351/03), waarbij het Gerecht de Europese Gemeenschap heeft veroordeeld tot vergoeding van in de eerste plaats de kosten die Schneider Electric heeft gemaakt voor deelname aan de hervatting van de concentratiecontroleprocedure na de uitspraak van de arresten van het Gerecht van 22 oktober 2002, Schneider Electric/Commissie (T‑310/01 en T‑77/02), en in de tweede plaats twee derde van de schade die Schneider Electric heeft geleden als gevolg van het bedrag waarmee Schneider Electric de overnameprijs voor Legrand SA heeft moeten verlagen in ruil voor uitstel van de effectieve overdracht van Legrand tot 10 december 2002 – Voorwaarden voor het intreden van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap – Begrippen onrechtmatige gedraging, schade en rechtstreeks causaal verband tussen de onrechtmatige gedraging en de geleden schade – „Voldoende ernstige” schending van het gemeenschapsrecht in een procedure waarin wordt getoetst of een concentratie verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt
18

In die omstandigheden heeft de Prud’homie de pêche de Martigues de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 11 bis van [verordening nr. 894/97] aldus worden uitgelegd dat het in die bepaling neergelegde verbod eveneens ziet op drijfnetten die door het drijfanker waaraan zij zijn bevestigd, niet of nauwelijks meedrijven? 2) Is artikel 11 bis, leden 1 en 2, van [verordening nr. 894/97] geldig voor zover die bepaling: a) een loutere milieudoelstelling lijkt na te streven, hoewel de rechtsgrondslag ervan [artikel 43 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 37 EG)] is[;] b) geen omschrijving geeft van het begrip ‚drijfnet’ en de werkingssfeer ervan dus niet duidelijk vaststelt[;] c) niet duidelijk is gemotiveerd[;] d) geen rekening houdt met de beschikbare wetenschappelijke en technische gegevens, de milieuomstandigheden in de verschillende regio’s van de Gemeenschap, en met de voordelen en lasten die voortvloeien uit het daarbij vastgestelde verbod[;] e) niet evenredig is aan het nagestreefde doel[;] f) discriminerend is doordat zij uiteenlopende geografische, economische en sociale omstandigheden gelijk behandelt[;] g) niet voorziet in enige uitzondering ten behoeve van vissers die kleinschalige visserij bedrijven zoals vissen met de ‚thonaille’, die niet alleen een traditionele visserijtechniek in het Middellandse Zeegebied is, maar eveneens van vitaal belang is voor de bevolking die haar aanwendt, en bovendien zeer selectief is?”
2)

Coats Holdings Ltd en J & P Coats Ltd worden veroordeeld in de kosten.
1)

Artikel 221, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek dient aldus te worden uitgelegd dat de daarin vermelde „boeking” van het bedrag aan in te vorderen rechten gelijkstaat met de „boeking” van genoemd bedrag als omschreven in artikel 217, lid 1, van genoemde verordening, en dat die boeking moet worden onderscheiden van de opneming van genoemde rechten in de boekhouding van de eigen middelen bedoeld in artikel 6 van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen.
Een natuurlijke of een rechtspersoon kan slechts op goede gronden stellen individueel te worden geraakt, indien de litigieuze bepaling hem treft uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert, en hem daarmee individualiseert op soortgelijke wijze als degene tot wie de bepaling is gericht. Wanneer de bestreden handeling een groep personen raakt die op het tijdstip waarop deze handeling werd vastgesteld, waren geïdentificeerd of konden worden geïdentificeerd op basis van specifieke kenmerken van de leden van deze groep, kunnen deze personen door deze handeling individueel zijn geraakt voor zover zij deel uitmaken van een beperkte kring van ondernemers. Derhalve kunnen het aantal en de identiteit van de personen die potentieel geraakt worden door een beschikking van de Commissie tot reservering van een internetdomeinnaam voor gebruik van de instellingen en instanties van de Gemeenschap, niet definitief bekend zijn en zelfs niet worden bepaald. Na afloop van de procedure van verordening nr. 874/2004 tot vaststelling van regels met betrekking tot het overheidsbeleid voor de toepassing en werking van het.eu-topniveaudomein en de beginselen inzake registratie, zijn alle domeinnamen op de lijst immers niet alleen gereserveerd ten opzichte van houders van oudere rechten, maar ook ten opzichte van het grote publiek.

Ook de vraag of de door de beschikking geraakte personen geïdentificeerd of identificeerbaar zijn, moet worden beantwoord aan de hand van de situatie op de datum waarop de litigieuze beschikking is gegeven.

Het feit dat een persoon bij de vaststelling van een communautaire handeling betrokken is, wil alleen dan zeggen dat deze daardoor met betrekking tot deze handeling wordt geïndividualiseerd, indien ten aanzien van deze persoon in de communautaire regelgeving procedurele garanties zijn gesteld. Wanneer bijvoorbeeld een communautairrechtelijke bepaling voor de vaststelling van een beschikking een procedure verplicht stelt waarin een natuurlijke of rechtspersoon eventuele rechten geldend kan maken, waaronder het recht om te worden gehoord, heeft de bijzondere rechtspositie van deze persoon tot gevolg dat hij wordt geïndividualiseerd in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG. Verordening nr. 874/2004 voorziet weliswaar in een periode van registratie vooraf, gereserveerd voor domeinnamen ten behoeve van houders van oudere rechten, maar zij geeft geen procedurele garanties die kunnen worden gezien als een recht. Een aanvrager kan dus niet met een beroep op bepalingen van deze verordening stellen dat deze tot gevolg hebben dat hij wordt „geïndividualiseerd” in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG.

(cf. punten 41-43, 50, 53-54)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, tweede alinea, 24 en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 6, en 64)

2. Handelingen van de instellingen – Algemene verplichting, adressaten te informeren over rechtsmiddelen en termijnen – Geen

Samenvatting

1. Noch artikel 64 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, noch artikel 24 van het Statuut van het Hof van Justitie, dat krachtens artikel 53, eerste alinea, van dit Statuut van toepassing is op het Gerecht, noch een andere bepaling van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht of het Statuut van het Hof van Justitie gebiedt het Gerecht om degene die beroep instelt, erop te wijzen dat zijn verzoekschrift niet-ontvankelijk is omdat het niet is ondertekend door een advocaat die bevoegd is om voor de communautaire rechterlijke instanties op te treden.

Weliswaar voorzien het Statuut van het Hof van Justitie en het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht in een mogelijke regularisatie van een verzoekschrift waarin bepaalde vormvereisten zijn verzuimd, maar dat neemt niet weg dat de niet-nakoming van de verplichting zich te laten vertegenwoordigen door een advocaat die bevoegd is om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, niet behoort tot de vereisten waarvoor regularisatie na het verstrijken van de beroepstermijn overeenkomstig artikel 21, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 44, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht mogelijk is.

(cf. punten 25‑26)

2. Voor de gemeenschapsinstellingen er is geen algemene verplichting, de adressaten van hun handelingen te informeren over de rechtsmiddelen die hun ten dienste staan, of een verplichting om de termijnen aan te geven waarbinnen daarvan gebruik kan worden gemaakt.

(cf. punt 41)
Aangezien een belasting bij de eerste registratie van voertuigen kennelijk van fiscale aard is en niet wordt geheven wegens overschrijding van de grens van de lidstaat die deze belasting heeft ingevoerd, maar naar aanleiding van de eerste registratie van een voertuig in die staat, valt zij onder een algemeen stelsel van binnenlandse heffingen op goederen en moet zij dus aan artikel 90 EG worden getoetst.

Artikel 90, eerste alinea, EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een belasting die in een lidstaat moet worden betaald voor de verkrijging van een eerste kentekenbewijs, die in de praktijk wordt geheven bij de eerste registratie van een uit een andere lidstaat ingevoerd gebruikt voertuig en niet bij aankoop, in de lidstaat van heffing, van een gebruikt voertuig dat daar reeds is geregistreerd.

(cf. punt 37 en dictum)
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Polen) – Uitlegging van artikel 2, tweede alinea, van de Eerste richtlijn (67/227/EEG) van de Raad van 11 april 1967 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (PB 71, blz. 1301), alsmede van artikel 2, artikel 10, lid 1, sub a, en lid 2, en artikel 27, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) – Nationale wettelijke regeling waarbij een additionele belasting wordt opgelegd wanneer onregelmatigheden in de aangifte van de btw-plichtige worden vastgesteld
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 24 april 2007 – Castellblanch / BHIM

(Zaak C‑131/06 P)

„Hogere voorziening – Beeldmerk CRISTAL CASTELLBLANCH – Weigering van inschrijving”

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 46)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 55‑56)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 8 december 2005 in zaak T‑29/04, Castellblanch SA/ BHIM, houdende verwerping van het beroep ingesteld door de aanvrager van het beeldmerk „CRISTAL CASTELLBLANCH” voor waren van klasse 33 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 0037/2000‑2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 17 november 2003 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van de oppositieafdeling om dat merk in te schrijven in het kader van de oppositie ingesteld door de houder van de nationale en internationale woordmerken die het woord „CRISTAL” bevatten, voor waren van de klasse 33

Dictum

De hogere voorziening wordt afgewezen.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 12 december 2006 – Autosalone Ispra / Commissie

(Zaak C‑129/06 P)

„Hogere voorziening – Niet-contractuele aansprakelijkheid van Europese Gemeenschap voor Atoomenergie – Overlopen van afvoerkanaal – Verkeerde voorstelling – Maatregelen van instructie”

1. Hogere voorziening – Middelen – Middel voorgedragen tegen rechtsoverweging van arrest die niet noodzakelijk is voor onderbouwing van dictum – Falend middel (cf. punt 17)

2. Hogere voorziening – Middelen – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (cf. punt 22)

3. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58) (cf. punt 28)

4. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten (Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub sub c) (cf. punt 30)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 30 november 2005, Autosalone Ispra/Commissie (T‑250/02), waarbij het Gerecht een verzoek heeft afgewezen om te doen vaststellen dat de Gemeenschap aansprakelijk is voor de schade die rekwirante stelt te hebben geleden ten gevolge van het overlopen van een afvoerkanaal voor de werking en het onderhoud waarvan het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek te Ispra instaat – Schending van de procesregels inzake de bewijslast

Dictum

De hogere voorziening wordt afgewezen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen

–

Vrijheid van vestiging

–

Vrij verrichten van diensten

–

Beperkingen (Art. 43 EG en 49 EG) (cf. punt 7, dictum 1-4)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunale di Lecce – Uitlegging van de artikelen 31 EG, 43 EG, 49 EG en 81 EG tot en met 86 EG – Nationale wet die bookmakersactiviteit aan vergunningvereiste onderwerpt

Dictum

Dictum

1) Een nationale regeling op grond waarvan het verboden is om zonder een door de betrokken lidstaat verleende concessie of vergunning voorstellen voor weddenschappen op met name sportevenementen in te zamelen, te aanvaarden, te registreren en door te sturen, vormt een beperking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten als bedoeld in respectievelijk de artikelen 43 EG en 49 EG.

2) Het staat aan de verwijzende rechter, na te gaan of een dergelijke regeling, voor zover daarbij het aantal in de kansspelsector actieve marktdeelnemers wordt beperkt, daadwerkelijk beantwoordt aan het doel, het exploiteren van activiteiten in deze sector voor criminele of frauduleuze doeleinden te voorkomen.

3) De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die marktdeelnemers die zijn opgericht in de vorm van kapitaalvennootschappen waarvan de aandelen op de gereglementeerde markten zijn genoteerd, van de kansspelsector uitsluit en bovendien daarvan blijft uitsluiten.

4) De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan aan personen als de verdachten in het hoofdgeding een strafrechtelijke sanctie wordt opgelegd omdat zij zonder de in de nationale wettelijke regeling voorgeschreven concessie of vergunning een georganiseerde activiteit van inzameling van weddenschappen hebben uitgeoefend, wanneer deze personen die concessies of vergunningen niet hebben kunnen verkrijgen wegens de met het gemeenschapsrecht strijdige weigering van deze lidstaat om hun deze te verlenen.