ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
55

De enige taak van de instelling, wanneer de verzekerde of zijn rechtverkrijgenden de medische commissie om advies verzoeken, is immers het aan de commissie verleende mandaat vast te stellen. Dit mandaat moet aan deze commissie de medische vragen voorleggen die worden opgeworpen in zowel het rapport van de arts die de verzekerde vertegenwoordigt, als, in voorkomend geval – volgens artikel 22, lid 2, van de verzekeringsregeling – in de andere door de verzekerde uit hoofde van artikel 20, lid 2, van deze regeling ingediende relevante medische rapporten. De in dit verband ingediende medische rapporten, eventueel opgesteld door andere artsen dan de arts die de verzekerde in de medische commissie vertegenwoordigt, preciseren de medische vragen die deze artsen willen opwerpen om het op basis van de conclusies van de arts van de instelling genomen ontwerpbesluit van het TABG te betwisten. De verwijzing in artikel 22, lid 2, van de verzekeringsregeling naar uit hoofde van artikel 20, lid 2, van die regeling ingediende relevante medische rapporten, kan niet aldus worden uitgelegd dat zij de instelling die ermee belast is het aan de medische commissie verleende mandaat vast te stellen, het recht verleent om – met het oog op de toezending ervan aan die commissie – een onderscheid te maken tussen de rapporten die zij relevant acht en andere rapporten, omdat anders aan artikel 22, lid 3, eerste volzin, van de verzekeringsregeling het nuttig effect wordt ontnomen. De volgens artikel 22, lid 2, van de verzekeringsregeling uit hoofde van artikel 20, lid 2, van die regeling ingediende relevante medische rapporten zijn immers die waarvan de verzekerde of zijn rechtverkrijgenden het nuttig hebben geacht om ze, met het oog op de toepassing van de bepalingen van de verzekeringsregeling, toe te zenden aan de door de instelling aangewezen arts of artsen. Het staat dus alleen aan de verzekerde of zijn rechtverkrijgenden om te beoordelen of de betrokken medische rapporten relevant zijn.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Procesbelang – Beroep tegen een besluit van een instelling waarbij toegang tot documenten wordt geweigerd – Mededeling van de gevraagde documenten door de instelling in de loop van de procedure zonder het weigeringsbesluit in te trekken – Beroep dat ertoe strekt onrechtmatige beslissingen van de instellingen in de toekomst te vermijden – Voortbestaan van het procesbelang (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 42‑47)
2)

AMVAC Netherlands BV draagt haar eigen kosten alsook die welke voor de Europese Commissie zijn opgekomen in de onderhavige procedure in beroep en in de procedure in kort geding.
2.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Begrip regelgevingshandeling in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU – Elke handeling van algemene strekking met uitzondering van wetgevingshandelingen – Verordening van de Commissie tot verlenging van de goedkeuring van een werkzame stof als stof die in aanmerking komt om te worden vervangen op grond van verordening nr. 1107/2009 – Daaronder begrepen – Handeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt in de zin van die bepaling van het Verdrag (Art. 263, vierde alinea, en art. 289, leden 1‑3, VWEU; verordening nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 20, lid 1, en art. 79, lid 3; verordeningen 2018/1981 en 2015/408 van de Commissie; besluit 1999/468 van de Raad, art. 5 en 7) (zie punten 46, 47, 51‑53)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 34, 35, 45)
1.

Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de Unierechter – Rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep in een nietigheidsprocedure – Betwisting door het aanvoeren van nieuwe feiten – Ontoelaatbaarheid – Inaanmerkingneming, met het oog op de uitlegging van het Unierecht, van Unierechtspraak of van nationale of internationale rechtspraak die niet voor de instanties van het Bureau is aangevoerd – Toelaatbaarheid (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 72) (zie punt 32)
7.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die betrokken zijn geweest bij het beramen, aansturen of plegen van handelingen die ernstige schendingen of misbruik van de mensenrechten inhouden – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2016/2231, art. 9, lid 2] (zie punten 130, 131)
4.

Beroep tot nietigverklaring – Termijnen – Aanvang – Handeling met beperkende maatregelen ten aanzien van een persoon of entiteit – Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is meegedeeld – Datum van mededeling van de handeling – Te laat ingesteld beroep – Niet-ontvankelijkheid [Art. 263, zesde alinea, VWEU; besluit 2013/255/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2016/850; verordeningen nr. 36/2012 en 2016/840 van de Raad] (zie punten 91‑93)
3.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in het normale taalgebruik of in het bonafide handelsverkeer gebruikelijk zijn geworden – Bewijselementen in de vorm van documenten die buiten de Unie zijn bekendgemaakt of die betrekking hebben op derde landen – Toelaatbaarheid [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 59, lid 1, a); verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, d)] (zie punt 34)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 26, 35, 36)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 25)
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een ouder gelijk of overeenstemmend merk dat bekend is – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Verband tussen de merken – Beoordelingscriteria – Inaanmerkingneming van de aard van de betrokken waren of diensten (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 5) (zie punt 28)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 13)
4.

Ambtenaren – Arbeidsvoorwaarden – Vergoeding voor continu- of ploegendienst – Voorwaarden voor toekenning – Invoering van een interne regeling die voorziet in de verdeling van de 24-urige dag in drie tijdvakken en in verschillende ploegendiensten voor die uren – Toelaatbaarheid (Ambtenarenstatuut, art. 56 bis; verordening nr. 300/76 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1873/2006, art. 1, lid 1) (zie punten 108, 110‑113)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 39, 49)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Merken bestaande in een kleur of een kleurencombinatie – Merk bestaande in een tint paars [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punten 50, 52‑55)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 24)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 41)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 21)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punten 40, 41)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 18, 42)
95

Op het verzoek van het Gerecht om een standpunt in te nemen over een eventuele situatie van aanhangigheid met zaak T‑721/18, verklaart de Commissie in haar antwoord op de maatregel tot organisatie van de procesgang van 1 augustus 2019 dat is voldaan aan de voorwaarden om een situatie van aanhangigheid vast te stellen. De Commissie merkt in dit verband op dat verzoeksters in beide zaken vergoeding vorderen voor dezelfde schade, te weten een gestelde aantasting van hun persoonlijkheid, die het gevolg is van hetzelfde schadebrengende feit, namelijk de beweringen die de Commissie in haar memories in eerste aanleg en in tweede aanleg in het kader van hetzelfde geding voor de Griekse rechters heeft gedaan. De Commissie wijst erop dat verzoeksters in de punten 15 tot en met 33 van het verzoekschrift in zaak T‑81/19 argumenten hebben herhaald aangaande de door de Commissie in de kortgedingprocedure en in eerste aanleg gedane beweringen, waartegen zij reeds in het kader van het beroep in zaak T‑721/18 waren opgekomen. De Commissie beklemtoont tevens dat zij in hoger beroep slechts de beweringen heeft herhaald die zij reeds in kortgeding en in eerste aanleg had gedaan, aangezien in hoger beroep geen nieuwe beweringen mogen worden gedaan. Het herhalen van deze beweringen is geen aparte handeling die verzoeksters andere schade kan berokkenen dan de schade die zij naar eigen zeggen door die beweringen hebben geleden in eerste aanleg. Hetzelfde geldt voor de gestelde onrechtmatigheid van haar gedrag, aangezien verzoeksters in zaak T‑81/19 schending aanvoeren van de beginselen van wettigheid, goede trouw, bescherming van het gewettigd vertrouwen, menselijke waardigheid en behoorlijk bestuur, die zij reeds in het verzoekschrift in zaak T‑721/18 hadden ingeroepen. Ten slotte merkt de Commissie op dat ook de conclusies identiek zijn: in beide zaken vorderen verzoeksters dat de Commissie hun immateriële schade vergoedt en dat zij wordt gelast om zich in de toekomst ervan te onthouden hun persoonlijkheid aan te tasten en om hun eer en reputatie te herstellen door middel van een verklaring. Bovendien zou de som van de individuele forfaitaire bedragen die verzoeksters in de twee zaken hebben gevorderd, ongeveer gelijk zijn aan haar schuldvordering. Bijgevolg is de Commissie van mening dat het beroep in zaak T‑81/19 niet-ontvankelijk moet worden verklaard wegens aanhangigheid met het beroep in zaak T‑721/18.
182

Anders dan verzoeksters stellen, vindt hun betoog geen steun in het arrest van 16 juni 2011, Putters International/Commissie (T‑211/08, EU:T:2011:289). In dit verband moet worden geconstateerd dat het Gerecht in punt 75 van dat arrest allereerst inderdaad heeft opgemerkt dat de vermenigvuldiging van het bedrag dat op basis van de waarde van de verkopen wordt vastgesteld met het aantal jaren van deelname aan de inbreuk met zich kon brengen dat in het kader van de richtsnoeren van 2006 de toepassing van het plafond van 10 % als bedoeld in artikel 23 van verordening nr. 1/2003 eerder de regel dan de uitzondering werd voor elke onderneming die hoofdzakelijk op één markt actief was en die langer dan één jaar aan een mededingingsregeling had deelgenomen. Voorts was het Gerecht van oordeel dat in dat geval elke differentiatie in het licht van de ernst van de inbreuk of van verzachtende omstandigheden normaal gezien geen weerslag meer zou kunnen hebben op een geldboete die werd afgetopt om te worden teruggebracht tot 10 %.
121

Uit de stukken waarover het Gerecht beschikt, blijkt dat verzoeker in zijn sollicitatieformulier heeft aangegeven dat hij het Engels op een „zeer goed” niveau beheerste, zijnde het hoogste van de drie taalniveaus waaruit de kandidaten konden kiezen. Hij heeft ook de verklaring aan het eind van het sollicitatieformulier ondertekend, die in het Engels was opgesteld (zie punt 90 hierboven). Verzoeker heeft de klacht van 2 februari 2018 in het Engels opgesteld, die samen met de klacht van 13 april 2018 is behandeld in het besluit van 23 juli 2018. Bovendien heeft verzoeker andere stukken betreffende de certificering die het voorwerp is van het onderhavige geding opgesteld in die taal, met name zijn sollicitatieformulier van 27 september 2017 en het bij het paritair comité ingestelde beroep van 8 maart 2018. Uit het dossier blijkt ook dat verzoeker het Engels heeft gebruikt in zijn e‑mails met het administratief gezag om op 13 december 2017 te verzoeken om een heronderzoek van zijn sollicitatiedossier en om de klacht van 13 april 2018 door te sturen. Dienaangaande zij eraan herinnerd dat verzoeker in een in het Engels gestelde e-mail die hij op 13 december 2017 aan het TABG heeft gezonden, uitdrukkelijk heeft verklaard dat hij een fout had gemaakt omdat hij was vergeten de lijst van bewijsstukken met betrekking tot zijn sollicitatie over te leggen, zonder dat hij echter heeft geprobeerd deze fout te rechtvaardigen op grond van taalproblemen waardoor hij de bewoordingen van de aankondiging van vergelijkend onderzoek niet had kunnen begrijpen.
Op 4 februari 2011 heeft de Raad krachtens artikel 2, lid 1, van besluit 2011/72 en artikel 31, lid 2, VEU, uitvoeringsbesluit 2011/79/GBVB tot uitvoering van besluit 2011/72 (PB 2011, L 31, blz. 40) vastgesteld. Artikel 1 van dit uitvoeringsbesluit bepaalde dat de bijlage bij besluit 2011/72 werd vervangen door de tekst in de bijlage ervan. Deze bijlage vermeldde de naam van 48 natuurlijke personen, waaronder, onder andere, op de eerste en de tweede regel de naam van de twee in punt 7 hierboven genoemde personen, en op de zevenenveertigste regel de naam van verzoeker: Slim Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Ali. In de zevenenveertigste regel van die bijlage waren „identificatiegegevens” opgenomen over de Tunesische nationaliteit van laatstgenoemde persoon, zijn burgerlijke staat en zijn woonplaats in Tunesië alsmede de redenen voor de plaatsing in die bijlage, die als volgt zijn omschreven:

„Persoon naar wie door de Tunesische autoriteiten een gerechtelijk onderzoek is ingesteld met betrekking tot het verwerven van onroerende en roerende goederen, het openen van bankrekeningen en het aanhouden van financiële activa in verschillende landen in het kader van operaties inzake het witwassen van geld.”
63

Uit al het voorgaande volgt dat de Commissie, om het vermoeden dat voortvloeit uit het feit dat de gevraagde documenten deel uitmaken van een EU-pilot-procedure te kunnen toepassen, allereerst in het bestreden besluit moest aanduiden op welke documenten het verzoek om toegang betrekking had, om deze vervolgens in categorieën of in bepaalde administratieve dossiers in te delen, en tot slot vast te stellen dat zij tot een EU-pilot-procedure behoorden, waardoor zij een algemeen vermoeden kon toepassen.
48

In het eerste onderdeel stelt verzoekster dat de audit in het kader waarvan het opgevraagde document is opgesteld, was afgerond toen zij verzocht om toegang tot dit document. In dit verband blijkt uit de titel van dat document, te weten „Final audit report – IAS Audit on HR Management in the Education, Audiovisual and Cultural Executive Agency [Ares(2018)361356]”, en uit de overwegingen in het bestreden besluit dat „[EACEA] op basis van het definitieve auditverslag [ermee heeft] ingestemd de voorgestelde aanbevelingen uit te voeren”, dat de betrokken audit voltooid was. Bovendien worden deze beweringen bevestigd door het document met de titel „HR Annual Plan” (jaarlijks plan voor personeelszaken), dat door EACEA zelf is opgesteld, aangezien dit document voorziet in corrigerende maatregelen waaruit blijkt dat de eindfase van de audit is bereikt. Bovendien blijkt uit dat „HR Annual Plan” dat zeven van de in het opgevraagde document voorgestelde acties volledig zijn uitgevoerd, terwijl redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de twee laatste acties die in het opgevraagde document zijn voorgesteld, volledig zijn uitgevoerd, aangezien zij bij de opstelling van het „HR Annual Plan” reeds voor respectievelijk 70 % en 80 % waren uitgevoerd. Verzoekster voert in haar repliek aan dat er tien belangrijke acties volledig zijn uitgevoerd op basis van de aanbevelingen van het auditverslag. Ter ondersteuning van dit betoog heeft zij een samenvattende nota opgesteld die een analyse bevat van de mate waarin EACEA de uitvoeringsmaatregelen ten uitvoer heeft gelegd. Zij betoogt in dit verband echter dat de uitzondering van artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001 slechts kan worden ingeroepen om de toegang tot een document te weigeren indien de openbaarmaking ervan zou leiden dat het doel van een audit in het gedrang komt, zodat deze uitzondering in casu niet van toepassing is, aangezien de betrokken audit is voltooid. Het is hoe dan ook onaanvaardbaar om de toegang tot het opgevraagde document afhankelijk te stellen van een onzekere, toekomstige en verre gebeurtenis.
55

Ten slotte kan gelet op het voorgaande evenmin worden ingestemd met het door het EUIPO subsidiair aangevoerde argument dat het door de vierde kamer van beroep over de punten in kwestie ingenomen standpunt kennelijk identiek is aan het standpunt dat de vijfde kamer van beroep over die punten heeft ingenomen in de eerdere beslissing, en dat daarom de bestreden beslissing niet ontoereikend is gemotiveerd. Uit de bestreden beslissing blijkt immers niet (zie punten 29‑33 hierboven) dat het door de vierde kamer van beroep over de punten in kwestie ingenomen standpunt identiek is aan het standpunt dat de vijfde kamer van beroep over die punten heeft ingenomen in de eerdere beslissing. In de bestreden beslissing heeft de vierde kamer van beroep ten onrechte geconstateerd dat het Gerecht bepaalde vaststellingen van de vijfde kamer van beroep had bevestigd. Derhalve achtte zij zich door die vaststellingen gebonden, zonder evenwel de relevante argumenten van partijen te hebben onderzocht en er een standpunt over te hebben ingenomen. Zoals in punt 52 hierboven reeds is opgemerkt, kon de vierde kamer van beroep bovendien niet gebonden zijn door de vaststellingen van de vijfde kamer van beroep en kon zij deze vaststellingen niet bevestigen in de bestreden beslissing.
3

Bij besluit van 5 oktober 2017 heeft het PMO het door verzoeker ingediende verzoek afgewezen (hierna: „bestreden besluit”). In dat besluit heeft het PMO met name aangegeven dat de in artikel 12 van bijlage VIII bij het Statuut neergelegde regeling tot doel had de opbouw van een pensioen als regelmatig toekomstig inkomen te bevorderen en te voorkomen dat personen bij het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd onvoldoende inkomen zouden hebben en een beroep zouden moeten doen op de sociale bijstand van de lidstaten. Bovendien heeft het PMO gepreciseerd dat vanuit die optiek de bijdragen die in overeenstemming met artikel 12, lid 2, van deze bijlage „ter wille van het behoud of de opbouw van […] pensioenrechten” worden betaald aan een nationaal pensioenstelsel of een particuliere verzekering, moeten overeenkomen met het bedrag aan te betalen bijdragen die voor diezelfde periode kunnen worden verwacht in het kader van een nationaal pensioenstelsel of daadwerkelijk zijn betaald aan de PRIEU, zodat de door deze bijdragen gegarandeerde toekomstige inkomsten in overeenstemming zijn met de inkomsten die worden gegarandeerd door de overdracht van in de PRIEU verworven pensioenrechten. In dit verband heeft het PMO beklemtoond dat het bedrag aan bijdragen dat aan een particuliere verzekering was betaald (14200 EUR) duidelijk niet in overeenstemming was met het bedrag van de aan de PRIEU betaalde bijdragen (65334,95 EUR), zodat dit verzoeker in geen geval een inkomen zou opleveren dat gelijkwaardig was aan hetgeen hij had kunnen ontvangen op basis van de actuariële tegenwaarde van zijn pensioenrechten in de PRIEU. Ten slotte heeft het PMO in herinnering gebracht dat verzoeker niettemin voldeed aan de voorwaarden voor overdracht naar een ander stelsel op grond van artikel 12, lid 1, onder b), van die bijlage, hetgeen inhoudt dat de pensioenrechten die hij tijdens het tijdvak waarin hij bij Europol werkte bij de Unie heeft opgebouwd, worden overgedragen naar een nationaal pensioenstelsel, een particuliere verzekering of een pensioenfonds van zijn keuze, in overeenstemming met de voorwaarden in die bepaling.