ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Handelingen van de instellingen - Motivering - Verplichting - Omvang - Beschikking van Commissie waarbij steun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Ontoereikende motivering

(Art. 87, lid 1, EG en 253 EG)

Samenvatting

$$De door artikel 253 EG verlangde motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, moet daarin duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking komen, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, in het bijzonder de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel door de handeling worden geraakt, bij een toelichting kunnen hebben. In de motivering behoeven niet alle feitelijk of juridisch relevante aspecten te worden gespecificeerd, aangezien bij de beantwoording van de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 253 EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen.

Met betrekking tot een besluit waarin het bestaan van met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun wordt vastgesteld, moet de Commissie meedelen waarom de betrokken maatregel volgens haar binnen de werkingssfeer van artikel 87, lid 1, EG valt en als met het Verdrag onverenigbare staatssteun moet worden gekwalificeerd en dus moet worden ingetrokken. In dit kader mag de motivering niet worden beperkt tot de vaststelling dat het om een steunmaatregel gaat, maar moet daarin worden verwezen naar concrete feiten. De Commissie dient zich er ook van te vergewissen dat de motivering van haar besluit het mogelijk maakt de litigieuze steun met nauwkeurigheid vast te stellen.

De Commissie kan zich niet op het fragmentarische karakter van de haar tijdens de administratieve procedure verstrekte inlichtingen over de modaliteiten van de litigieuze steun beroepen ter rechtvaardiging van het motiveringsgebrek van de bestreden beschikking, aangezien zij geen gebruik heeft gemaakt van alle bevoegdheden waarover zij beschikte om de nationale autoriteiten ertoe te bewegen, haar alle relevante inlichtingen te verstrekken over de financiële voorwaarden voor toekenning van de steun.

( cf. punten 55-58, 91 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Mededinging - Machtspositie - Misbruik - Onderneming die wettelijk monopolie in postsector bezit - Gebruik van inkomsten uit voorbehouden markt - Verwerving van gezamenlijke zeggenschap over onderneming op niet-voorbehouden markt - Verenigbaarheid met artikel 82 EG - Voorwaarden

(Art. 82 EG)

Samenvatting

$$De verwerving door een onderneming die een wettelijk monopolie in de postsector bezit, van een deelneming in het kapitaal van een vennootschap die haar activiteiten uitoefent in de niet beschermde sector van distributie van pakketten, kan, wat de communautaire mededingingsregels betreft, problemen opleveren ingeval de door de onderneming met het monopolie gebruikte fondsen zijn verkregen door te hoge of discriminerende prijzen, dan wel door andere onrechtmatige praktijken op de haar voorbehouden markt. Wanneer er aanwijzingen bestaan op grond waarvan in een dergelijke situatie een schending van artikel 82 EG kan worden vermoed, moet de oorsprong van de voor een dergelijke verwerving gebruikte fondsen worden onderzocht teneinde vast te stellen of deze verwerving niet het resultaat is van misbruik van een machtspositie.

Bij gebreke van elementen waaruit blijkt dat de voor deze verwerving gebruikte, aan de onderneming met het monopolie ter beschikking staande fondsen zijn behaald uit onrechtmatige praktijken harerzijds op de voorbehouden brievenmarkt, levert het feit alleen dat zij deze fondsen heeft gebruikt om de gezamenlijke zeggenschap te verwerven over een onderneming die werkzaam is op een naburige markt waarop mededinging bestaat, als zodanig, zelfs indien deze fondsen afkomstig zijn uit de voorbehouden markt, vanuit het oogpunt van de mededingingsregels geen enkel probleem op en kan het dus geen schending van artikel 82 EG vormen en evenmin voor de Commissie de verplichting doen ontstaan om de oorsprong van deze fondsen aan artikel 82 EG te toetsen.

( cf. punten 55, 61 )
De formulering van artikel 5 van bijlage VII bij het Statuut verschilt weliswaar in zoverre van die van artikel 6 van bijlage VII dat in laatstgenoemd artikel geen minimale verblijfsduur wordt geëist, doch de inrichtingsvergoeding en de inrichtingsvergoeding bij beëindiging van de dienst hebben dezelfde functie. Het doel van de twee vergoedingen is immers nagenoeg identiek: beide zijn bedoeld om de lasten die voor de ambtenaar voortvloeien uit zijn integratie gedurende een onbepaalde maar langere periode in een nieuwe omgeving, geheel of gedeeltelijk te dekken.

Artikel 6 van bijlage VII bij het Statuut vereist voor de toekenning van de inrichtingsvergoeding bij beëindiging van de dienst weliswaar alleen dat de betrokken ambtenaar zijn woonplaats overbrengt naar een plaats die ten minste 70 km van zijn standplaats is verwijderd, doch de in deze bepaling bedoelde overbrenging van de woonplaats is een daadwerkelijke overbrenging van de gewone verblijfplaats van de ambtenaar naar de door hem opgegeven nieuwe plaats van vestiging. Het begrip gewone verblijfplaats moet worden begrepen als de plaats waar de betrokkene het duurzame of gewoonlijke centrum van zijn belangen heeft gevestigd met de bedoeling hieraan een vast karakter te geven. Voorts berust het begrip woonplaats niet op een louter kwantitatief gegeven als de duur van het verblijf op het grondgebied van een bepaalde staat, maar impliceert het, naast het fysieke feit van het wonen op een bepaalde plaats, de intentie om aan dat feit de bestendigheid te verlenen die voortvloeit uit levensgewoonten en normale sociale betrekkingen.

(cf. punten 29-32)

Referentie: conclusie van advocaatgeneraal Mancini bij arrest Hof 20 oktober 1983, Gutmann/Commissie, 92/82, Jurispr. blz. 3127, 3136, inzonderheid blz. 3138 en 3139; conclusie van advocaatgeneraal Mancini bij arrest Hof 14 juli 1988, Schäflein/Commissie, 284/37, Jurispr. blz. 4475,4479, inzonderheid blz. 4481; Gerecht 10 juli 1992, T-63/91, Benzier/Commissie, Jurispr. blz. II-2095, punt 25; Gerecht 28 september 1993, Yorck von Wartenburg/Parlement, T-57/92 en T-75/92, Jurispr. blz. II-925, punt 65
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten - Verbod - Afwijkingen - Steun die als verenigbaar met gemeenschappelijke markt kan worden beschouwd - Exportsteun in boekensector - Onderzoek van gevolgen van steun voor mededinging en handelsverkeer - Relevante markt - Afbakening - Criteria

[EG-Verdrag, art. 92, lid 3, sub d (thans, na wijziging, art. 87, lid 3, sub d, EG)]

Samenvatting

$$Om in het kader van een onderzoek naar de verenigbaarheid van een exportsteun in de boekensector met de gemeenschappelijke markt vast te stellen of de mededingingsvoorwaarden zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad in de zin van artikel 92, lid 3, sub d, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87, lid 3, sub d, EG), moet de markt waarop de gevolgen van de steun zich voordoen, worden omschreven. Wat de materiële omschrijving van de markt betreft, kan slechts dan van een voldoende afzonderlijke markt voor het betrokken product of de betrokken dienst worden gesproken, indien dit product of deze dienst bijzondere kenmerken heeft, waardoor het product of de dienst dermate duidelijk onderscheiden is van andere producten of diensten dat deze onderling slechts in beperkte mate substitueerbaar zijn en de onderlinge concurrentie daarvan nauwelijks merkbaar is. In dat kader moet de mate van substitueerbaarheid van producten of diensten worden beoordeeld aan de hand van de objectieve kenmerken van die producten of diensten, alsmede aan de hand van de structuur van de vraag en van het aanbod op de markt en van de mededingingsverhoudingen.

De Commissie moet de gevolgen van een steunmaatregel voor de mededinging en voor het handelsverkeer tussen de andere ondernemingen die dezelfde activiteit uitoefenen als die waarop de steunmaatregel betrekking heeft, onderzoeken door de werkelijke invloed van een dergelijke steunmaatregel op de mededinging te beoordelen. Bij gebreke van een dergelijk onderzoek maakt de Commissie een kennelijke beoordelingsfout bij de omschrijving van de markt.

( cf. punten 56-57, 71 )
ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

13 december 2000

Gevoegde zaken T-130/98 en T-131/98

F. Panichelli

tegen

Europees Parlement

„Tijdelijke functionarissen — Aanstelling op basis van artikel 2, sub c, Regeling andere personeelsleden — Vooruitzicht op herwaardering van post — Geen bevordering tot rang A 4 — Beoordelingsrapport — Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Ontvankelijkheid van beroep — Ontslag krachtens artikel 47, lid 2, sub a, Regeling andere personeelsleden — Inachtneming van interne procedure — Motivering van ontslagbesluit — Misbruik van bevoegdheid”

Volledige Franse tekst II-1311

Betreft:

Beroep tot, in zaak T-130/98, nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit houdende afwijzing van verzoekers verzoek van 11 juli 1997 en veroordeling van verweerder tot betaling van schadevergoeding, en in zaak T-131/98, nietigverklaring van het op 2 juli 1998 meegedeelde besluit waarbij verzoekers overeenkomst van tijdelijk functionaris werd beëindigd.

Beslissing:

De zaken T-130/98 en T-131/98 worden gevoegd voor het arrest. De beroepen in de zaken T-130/98 en T-131/98 worden verworpen. Verweerder zal alle kosten betreffende zaak T-130/98 dragen. In zaak T-131/98 zal elk der partijen de eigen kosten dragen, daaronder begrepen die welke op het kort geding zijn gevallen.

Samenvatting

Ambtenaren – Tewerkstelling – Overeenstemming tussen rang en ambt – Herwaardering van ambt – Recht op herindeling – Geen (Ambtenarenstatuut, art. 7, lid 1; Regeling andere personeelsleden, art. 10) Ambtenaren – Beroep – Procesbelang – Beroep tot nietigverklaring van besluit – Middel inzake ontoereikende motivering – Besluit dat niet vatbaar is voor wijziging – Onwerkzaam middel (Ambtenarenstatuut, art. 91)
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

24 april 2001

Zaak T-159/98

Ivan Torre e.a.

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Vergelijkend onderzoek — Onregelmatigheid in verloop van examen die resultaat kan vervalsen — Procesbelang”

Volledige Franse tekst II-395

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van, enerzijds, de besluiten van de jury van vergelijkend onderzoek EUR/A/123 waarbij aan verzoekers voor de eerste preselectieproef een uitsluitingscijfer is gegeven, en anderzijds, alle latere handelingen in dat vergelijkend onderzoek voorzover dat nodig is om verzoekers in hun rechten te herstellen.

Beslissing:

Op het onderhavige beroep niet behoeft niet meer te worden beslist voorzover het is ingesteld door Torre en Cavallaro. Het beroep wordt verworpen voorzover het is ingesteld door Ineichen. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting
Een systeem van betwisting en arbitrage dat door een instelling is georganiseerd in het kader van de procedure die in geval van afwezigheid wegens ziekte moet worden gevolgd, is onwettig omdat het de betrokken ambtenaar de procedurele waarborgen van artikel 59 van het Statuut ontneemt, wanneer het, anders dan het systeem van voorlegging aan de invaliditeitscommissie, niet voorziet in een grondige medische discussie door drie onafhankelijke artsen waarvan er een het vertrouwen geniet van de betrokken ambtenaar, de enige die kan beoordelen welke arts zijn toestand het best kent, en derhalve niet de mogelijkheid biedt tot een gemeenschappelijke conclusie van de drie artsen te komen waarin onder meer wordt aangegeven over welke punten overeenstemming is bereikt en over welke punten de meningen uiteenliepen.

(cf. punten 44, 47, 48 en 51)
De ontheemdingstoelage waarin artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij het Statuut voorziet, is bedoeld om de bijzondere lasten en nadelen te compenseren die voortvloeien uit de permanente uitoefening van een ambt in een land waarmee de ambtenaar vóór zijn indiensttreding geen duurzame band had gevestigd. Elke uitlegging die een ambtenaar die slechts gedurende een gedeelte van de referentieperiode van vijfjaar, eindigende zes maanden vóór zijn indiensttreding, regelmatig woonachtig is geweest of zijn voornaamste beroepsbezigheden heeft uitgeoefend in dat land, van het recht op die toelage zou uitsluiten, zou ingaan tegen de bestaansreden van de ontheemdingstoelage.

(punt 32)

Referentie: Gerecht 14 december 1995, Diamantaras/Commissie, T-72/94, JurAmbt. blz. II-865, punt 48
ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

15 december 1999

Zaak T-144/98

D. Cantoreggi

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Bevordering — Vergelijking van verdiensten”

Volledige Franse tekst II-1325

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van een weigering van bevordering.

Beslissing:

De besluiten van het Europees Parlement van 12 februari, 25 februari en 22 juni 1998 houdende, respectievelijk, aanstelling van N als hoofd van de afdeling „Technisch gebouwenbeheer”, afwijzing van verzoekers sollicitatie naar dat ambt en afwijzing van verzoekers klacht, worden nietig verklaard. Het Europees Parlement wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van verzoeker. N, interveniënt, zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Kennisgeving van vacature – Kennisgeving van overgang naar andere instelling – Doel – Vergelijking van verdiensten van kandidaten – Beoordelingsvrijheid van administratie – Grenzen – Eerbiediging van voorwaarden van kennisgeving van vacature – Rechterlijke toetsing

De kennisgeving van vacature heeft, net als de kennisgeving van overgang naar een andere instelling, onder meer tot doel, het wettigheidskader te bepalen voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten voor de post waarin moet worden voorzien.

Om na te gaan, of het tot aanstelling bevoegd gezag de grenzen van dat wettigheidskader niet heeft overschreden, dient het Gerecht allereerst te onderzoeken, welke voorwaarden voor de voorziening in het vacante ambt zijn gesteld, en vervolgens of de gekozen kandidaat daadwerkelijk aan die voorwaarden voldoet. Dit onderzoek dient evenwel beperkt te blijven tot de vraag, of de administratie, gelet op de wijze waarop zij tot haar oordeel heeft kunnen komen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet op kennelijk onjuiste wijze van haar bevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Het Gerecht kan zijn oordeel over de kwalificaties van de aangestelde kandidaat immers niet in de plaats stellen van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag.

(punten 25-27)

Referentie: Hof 7 februari 1990, Culin/Commissie, C-343/87, Jurispr. blz. I-225, punt 19; Gerecht 12 mei 1998, Wenk/Commissie, T-159/96, Jur Ambt. blz. II-593, punten 24 en 64
De door artikel 25, tweede alinea, van het Statuut voorgeschreven motivering van een bezwarend besluit heeft ten doel, enerzijds, de gemeenschapsrechter in staat te stellen toezicht uit te oefenen op de wettigheid van het besluit, en anderzijds, de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om vast te stellen of het besluit gegrond is. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud van de handeling en de aard van de redengeving. Een ongunstig advies van de raadgevende arts zonder precisering van de medische beoordelingen waarop deze zich heeft gebaseerd, kan een passende, zij het bondige, motivering vormen van het administratieve besluit houdende afwijzing van een verzoek om voorafgaande goedkeuring voor vergoeding van de kosten van een kuur in een badplaats. Volgens de Regeling inzake de ziektekostenverzekering wordt een dergelijke goedkeuring immers slechts verleend wanneer de raadgevende arts van het afwikkelingsbureau heeft geoordeeld dat die kuur absoluut noodzakelijk is. Wanneer de betrokkene verzoekt om mededeling van het volledige medische rapport waarop het omstreden besluit is gebaseerd, is de instelling evenwel verplicht hem die aanvullende motivering te geven. De instelling komt die verplichting na wanneer zij tijdens de precontentieuze procedure de bondige motivering van het bestreden besluit vervolledigt door in haar antwoord op de klacht van de betrokkene de wezenlijke punten van de nota van de raadgevende arts te vermelden.

(punten 27-32)

Referentie: Hof 26 november 1981, Michel/Parlement, 195/80, Jurispr. blz. 2861, punt 22; Gerecht 16 december 1993, Turner/Commissie, T-80/92, Jurispr. blz. II-1465, punt 62; Gerecht 6 mei 1997, Quijano/Commissie, T-169/95, JurAmbt. blz. II-273; Gerecht 17 december 1997, Dricot e.a./Commissie, T-159/95, JurAmbt. blz. II-1035, punt 49; Gerecht 17 november 1998, Gómez de Enterría y Sanchez/Parlement, T-131/97, JurAmbt. blz. II-1855, punt 48; Hof 19 november 1998, Parlement/Gaspari, C-316/97 P, Jurispr. blz. I-7597, punten 26 en 29; conclusie van advocaatgeneraal Ruiz-Jarabo Colomer bij arrest Parlement/Gaspari, reeds aangehaald, Jurispr. blz. I-7599, punt 20
ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

6 juli 1999

Zaak T-203/97

B. Forvass

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Tijdelijke functionarissen — Indeling — Artikel 31, lid 2, Statuut — Zorgplicht — Verkeerde aankondiging — Bescherming van gewettigd vertrouwen”

Volledige Franse tekst II-705

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van de besluiten van de Commissie van 22 juli 1996 en 19 maart 1997 voorzover daarbij, respectievelijk, verzoeker in de rang A 5, salaristrap 3, is ingedeeld, en is geweigerd verzoeker krachtens artikel 31, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen in de rang A 4 in te delen, en, anderzijds, schadevergoeding.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voorzover het ertoe strekt dat het Gerecht verweerster gelast verzoeker in een bepaalde rang en salaristrap in te delen. De vordering tot nietigverklaring wordt afgewezen. De vordering tot schadevergoeding wordt afgewezen.

Samenvatting

Ambtenaren – Tijdelijke functionarissen – Aanwerving – Aanstelling in rang – Aanstelling in hoogste rang van loopbaan – Discretionaire bevoegdheid van tot sluiten van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag – Rechterlijke toetsing – Grenzen

Al is artikel 31 van het Statuut, betreffende de criteria voor de indeling in rang van de ambtenaren bij aanwerving, door de Regeling andere personeelsleden niet uitdrukkelijk van toepassing verklaard op de tijdelijke functionarissen, toch kunnen de in dat artikel geformuleerde regels op grond van het beginsel van goed bestuur redelijkerwijze worden toegepast op de tijdelijke functionarissen. (punt 42) Referentie: Gerecht 17 november 1998, Fabert-Goossens/Commissie, T-217/96, JurAmbt. blz. II-1841, punten 41 en 42
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Antidumpingprocedure - Definitieve mededeling aan exporteur waartegen onderzoek is ingesteld - Mededeling op maatschappelijke zetel - Regelmatigheid - Verzoek kennisgeving elders te laten plaatsvinden - Geen invloed - Verplichting wettelijk vertegenwoordiger in te lichten - Geen

(Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 20)

2 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Schade - Omvang van invoer - Inaanmerkingneming van invoer verricht binnen groep van ondernemingen

(Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 3)

3 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Schade - In aanmerking te nemen factoren - Omvang van invoer met dumping - Totale beoordeling van gevolgen van invoer en niet beoordeling per exporteur afzonderlijk - Schending van beginsel van gelijke behandeling en van evenredigheidsbeginsel - Geen

(Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 3)

Samenvatting

1 De mededeling door de Commissie aan de exporteur van het product waartegen een antidumpingonderzoek is ingesteld, van de in artikel 20 van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 bedoelde definitieve informatie is regelmatig wanneer zij is gedaan aan de maatschappelijke zetel van de exporteur, zelfs ingeval deze onderneming de Commissie uitdrukkelijk had verzocht om de kennisgeving elders te laten plaatsvinden. Dat artikel 20 verplicht de Commissie geenszins, zich ervan te vergewissen dat de definitieve mededeling aan de wettelijk vertegenwoordiger van de betrokken exporteur is toegezonden.

2 De omstandigheid alleen dat invoer binnen een groep van ondernemingen plaatsvindt, vormt geen reden om deze uit te sluiten van de werkingssfeer van artikel 3 van antidumpingbasisverordening nr. 384/96.

3 Geen enkele bepaling van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 - noch overigens van de antidumpingcode van 1994 - verplicht de gemeenschapsinstellingen, in antidumpingprocedures te onderzoeken, of en in hoeverre iedere exporteur die dumping toepast, individueel bijdraagt tot de schade aan de bedrijfstak van de Gemeenschap. Deze schade moet in haar geheel worden beoordeeld en er zijn goede gronden om de gevolgen van het samenstel van die importen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap te beoordelen en passende maatregelen te nemen ten aanzien van alle exporteurs, zelfs indien de omvang van de uitvoer van ieder van hen afzonderlijk vrij gering is.

Een marktdeelnemer kan zich dus niet op een schending van het beginsel van gelijke behandeling beroepen op grond dat hij slechts een beperkte hoeveelheid heeft uitgevoerd, aangezien hij voor het vaststellen van de schade niet in een andere situatie verkeert dan een marktdeelnemer die aanzienlijke hoeveelheden heeft uitgevoerd. Evenmin kan hij zich op een schending van het evenredigheidsbeginsel beroepen, aangezien het ter bescherming van de bedrijfstak van de Gemeenschap noodzakelijk kan zijn dat zelfs exporten van geringe omvang in aanmerking worden genomen voor de vaststelling van schade.