ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/13

Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2017 door Toni Klement tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 10 oktober 2017 in zaak T-211/14, Toni Klement/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

(Zaak C-698/17 P)

(2018/C 134/17)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Toni Klement (vertegenwoordiger: J. Weiser, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Conclusies

1. het bestreden arrest van het Gerecht van 10 oktober 2017 in zaak T-211/14 RENV vernietigen; en

2. verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirant voert in wezen drie middelen aan.

Met het eerste middel voert rekwirant aan dat de beoordeling van het onderscheidend vermogen van het betwiste driedimensionaal merk ontoereikend is gemotiveerd. In het bestreden arrest is geenszins gemotiveerd waarom het betwiste driedimensionaal merk een uitermate groot onderscheidend vermogen zou hebben, ofschoon zijn vorm louter door technische omstandigheden is bepaald. Bijgevolg is de motivering van het arrest op een essentieel punt onduidelijk en onbegrijpelijk en geeft het dus blijk van een onjuiste rechtsopvatting.

Met het tweede middel voert rekwirant aan dat in het bestreden arrest tegenstrijdig en ontoereikend is gemotiveerd welk onderscheidend vermogen het betwiste merk heeft bij gebruik van het daaraan toegevoegde woordelement „Bullerjan”. Het bestreden arrest bevat geen uiteenzetting van de mate waarin het toegevoegde woordelement volgens het Gerecht onderscheidend vermogen heeft. Zonder vast te stellen welk onderscheidend vermogen het toegevoegde element heeft, kan niet worden beoordeeld of het onderscheidend vermogen van het betwiste merk hierdoor wordt beïnvloed. Bovendien is het bestreden arrest op dit punt tegenstrijdig. Het Gerecht gaat er namelijk enerzijds vanuit dat dankzij het woordelement de commerciële herkomst van de producten gemakkelijker kan worden vastgesteld, maar is anderzijds van oordeel dat dit woordelement geen invloed heeft op het onderscheidend vermogen van het betwiste driedimensionaal merk. De mogelijkheid de commerciële herkomst eenvoudiger vast te stellen en het ontbreken van invloed op het onderscheidend vermogen, sluiten elkaar echter uit.

Met het derde middel voert rekwirant aan dat een onjuist juridisch criterium is gebruikt om het onderscheidend vermogen van het betwiste driedimensionaal merk te bepalen. Om vast te stellen welke mate aan onderscheidend vermogen een driedimensionaal merk heeft, dient de beschermde vorm vergeleken te worden met de op de markt beschikbare vormgevingen. De motivering van het Gerecht is evenwel niet gebaseerd op de beschikbare vormgevingen, maar op „de vorm van een oven in het algemeen”. Een dergelijke standaardovenvorm bestaat echter niet.
3.

Ten onrechte is vastgesteld dat rekwirante niet had aangetoond dat sprake was van toeval in de zin van artikel 45, lid 2, van het Statuut. Rekwirante heeft het bestaan van toeval aangetoond. Zij heeft voor dit toeval niet alleen meer bewijs overgelegd dan nodig was, maar ook alle bewijzen aangevoerd waarover zij maar kon beschikken. Rekwirante heeft alle zorgvuldigheid betracht die redelijkerwijze van haar mocht worden verwacht teneinde te garanderen dat de postzending met het beroep tijdig zou worden bezorgd. Vanaf het moment waarop rekwirante de postzending heeft afgegeven, had zij geen invloed meer op de bezorging ervan. Vanaf dat tijdstip lagen de omstandigheden die invloed hadden op het moment van bezorging immers geheel buiten rekwirantes bereik.
1)

Staat artikel 13, [lid] 2, van richtlijn 2006/32/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 in de weg aan de mogelijkheid voor het stadsverwarmingsbedrijf om de vergoeding voor verbruikte warmte-energie, aangeleverd door de installatie van een gebouw in mede-eigendom die op stadsverwarming is aangesloten, in rekening te brengen naar verhouding van de verwarmbare volumes van de koopwoningen volgens de plattegrond van het gebouw, zonder daarbij rekening te houden met de daadwerkelijke hoeveelheid afgegeven warmte-energie in de individuele koopwoningen?
1)

Dient artikel 13, lid 1, van de invorderingsrichtlijn (1), volgens hetwelk iedere op grond van een verzoek tot invordering in te vorderen schuldvordering in de aangezochte lidstaat wordt behandeld alsof het een schuldvordering van de aangezochte lidstaat zelf betreft, aldus te worden uitgelegd dat, a) de aangezochte lidstaat ook partij is in een geding dat betrekking heeft op de teruggave aan de failliete boedel van de op de invordering betaalde bedragen, dan wel b) de aangezochte staat slechts optreedt als inner van de schuldvordering en declarant van de schuldvordering in de faillissementsprocedure, maar dat in een zaak betreffende heropname van goederen in de failliete boedel de verzoekende lidstaat verweerder is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 24 november 2017 — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Azienda Napoletana Mobilità SpA

(Zaak C-659/17)

(2018/C 052/30)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Verwerende partij: Azienda Napoletana Mobilità SpA

Prejudiciële vraag

Is beschikking nr. 2000/128/EG van de Europese Commissie van 11 mei 1999 (1) ook van toepassing op exploitanten van plaatselijk openbaar vervoer die — in wezen in een context die niet aan mededinging onderhevig is gezien de exclusiviteit van de verleende dienst — als werkgever vanaf de inwerkingtreding van wet nr. 407 van 1990, in casu in het tijdvak [tussen mei] 1997 en mei 2001, van verlaging van sociale bijdragen hebben geprofiteerd bij het sluiten van opleidings- en arbeidsovereenkomsten?

(1) Beschikking van de Commissie van 11 mei 1999 betreffende de steun verleend door Italië voor maatregelen ten behoeve van de werkgelegenheid [Kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 1364] (PB L 42, blz. 1).
2)

a. Is de winkelier of de leverancier die een door een consument retour gebracht voorwerp, dan wel een voorwerp dat in zijn assortiment overtollig is geworden, doorverkoopt aan een opkoper (van restantpartijen) aan te merken als een houder die zich van het voorwerp ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van de Kaderrichtlijn bedoeld? b. Maakt het voor het antwoord op vraag 2)a. uit wat de hoogte is van de door de opkoper aan de winkelier of de leverancier te betalen koopprijs? c. Maakt het voor het antwoord op vraag 2)a. uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft? d. Maakt het voor het antwoord op vraag 2)a. uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan?
2)

Kan, in het geval van een beschermde oorsprongsbenaming met een geografisch karakter [artikel 2, lid 1, onder a), van verordening 510/2006], wanneer het gaat om identieke of soortgelijke producten, het gebruik van tekens die een voorstelling oproepen van de regio waarmee de beschermde oorsprongsbenaming verband houdt, worden aangemerkt als de oproeping van een voorstelling — als bedoeld in artikel 13, lid 1, onder b), van verordening 510/2006 — van de beschermde oorsprongsbenaming zelf die ook verboden is in het geval waarin degene die die tekens gebruikt een producent is die is gevestigd in de regio waarmee die beschermde oorsprongsbenaming verband houdt, doch wiens producten niet vallen onder die beschermde oorsprongsbenaming omdat zij behalve aan het vereiste van geografische oorsprong, aan geen van de specificaties voldoen?
1)

Moeten de artikelen 56 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de bepalingen van de Zakon o ništetnosti ugovora o kreditu s međunarodnim obilježjima sklopljenih u republika Hrvatskoj s neovlaštenim vjerovnikom (Wet op de nietigheid van in de Republiek Kroatië met een onbevoegde schuldeiser gesloten kredietovereenkomsten met internationale aspecten; Narodne novine [(publicatieblad)] nr. 72/2017), en met name tegen artikel 10 daarvan, dat bepaalt dat kredietovereenkomsten en andere rechtshandelingen die voortvloeien uit een overeenkomst die is gesloten tussen een schuldenaar (in de zin van de artikelen 1 en 2, lid 1, van voornoemde wet) en een onbevoegde schuldeiser (in de zin van de artikel 2, lid 2, van die wet), of daarop zijn gebaseerd, ook wanneer zij gesloten zijn vóór de inwerkingtreding van deze wet, nietig zijn vanaf het moment waarop zij zijn gesloten, hetgeen met zich meebrengt dat elk van de partijen bij de overeenkomst verplicht is om aan de wederpartij alles terug te geven wat deze op basis van de nietige overeenkomst heeft ontvangen en, als dit niet mogelijk is of, als de aard van hetgeen ter nakoming is verricht zich tegen de teruggave verzet, deze een passende financiële compensatie dient te betalen op basis van de prijzen die gelden op het moment van de rechterlijke beslissing[?]
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polen) op 26 september 2017 — Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach/Szef Krajowej Administracji Skarbowej

(Zaak C-566/17)

(2018/C 013/05)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach

Verwerende partij: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

Prejudiciële vraag

Verzetten artikel 168, aanhef en onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en het beginsel van de neutraliteit van de btw zich tegen een nationale praktijk waarbij een recht wordt toegekend op volledige aftrek van de voorbelasting over aangekochte goederen en diensten die worden gebruikt zowel ten behoeve van handelingen van de belastingplichtige die binnen de werkingssfeer van de btw vallen (belastbaar en vrijgesteld) als ten behoeve van handelingen die buiten de werkingssfeer van de btw vallen, aangezien in het nationale recht geen methoden en criteria zijn neergelegd voor de verdeling van de voorbelasting die over bovengenoemde soorten handelingen is betaald?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1, zoals gewijzigd.
1)

Moet verordening (EU) nr. 604/2013 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend […] aldus worden uitgelegd dat slechts de lidstaat waar het verzoek om internationale bescherming voor het eerst is ingediend, is belast met het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat, met als gevolg dat een vreemdeling alleen in die lidstaat krachtens artikel 27 van de Dublinverordening in rechte kan opkomen tegen een onjuiste toepassing van een in hoofdstuk III van die verordening genoemd verantwoordelijkheidscriterium, waaronder artikel 9?
3

o Indien toepassing van de betwiste bronheffing vanuit de optiek van het vrije kapitaalverkeer in beginsel toelaatbaar kan worden geacht: — staan die bepalingen eraan in de weg dat aan de bron belasting wordt ingehouden op dividenden die door een ingezeten vennootschap aan een in een andere lidstaat gevestigde verlieslatende vennootschap worden uitgekeerd, wanneer deze laatste haar activiteiten beëindigt en niet opnieuw winstgevend wordt, terwijl een ingezeten vennootschap in een dergelijke situatie over de dividenden feitelijk geen belasting verschuldigd is? — moeten die bepalingen aldus worden uitgelegd dat wanneer sprake is van belastingregels die dividenden verschillend behandelen naargelang zij aan ingezetenen dan wel aan niet-ingezetenen worden uitgekeerd, de daadwerkelijke belastingdruk voor elk van hen in verband met die dividenden moet worden vergeleken, zodat een beperking van het vrije kapitaalverkeer die eruit voortvloeit dat deze regels enkel niet-ingezetenen de mogelijkheid ontzeggen rechtstreeks met de inning als zodanig van de dividenden verband houdende kosten af te trekken, zou kunnen worden geacht haar rechtvaardiging te vinden in het tariefverschil tussen de gemeenrechtelijke belasting die ingezetenen in een later boekjaar wordt opgelegd en de bronbelasting die op de aan niet-ingezetenen uitgekeerde dividenden wordt ingehouden, wanneer dit verschil, wat het bedrag van de betaalde belasting betreft, het verschil in belastinggrondslag compenseert?
4.

De tweede onjuiste rechtsopvatting en de onregelmatigheid in de procedure bestonden erin dat werd geweigerd om de informatie in ontvangst te nemen die noodzakelijk is voor een goed begrip van de inhoud van het inschrijvingsbewijs voor het litigieuze merk. Dat document is bekendmaking ST.60 van de Wereldorganisatie voor de Intellectuele Eigendom (Wipo), waarin de betekenis is uiteengezet van de INID-codes (Internationally agreed Numbers for the Identification of (bibliographic) Data) die algemeen worden gebruikt in door bureaus voor intellectuele eigendom, waaronder het EUIPO, afgegeven inschrijvingsbewijzen, om de aard en de betekenis van de vermeldingen daarin te bepalen. De betekenis van de INID-codes kan alleen worden bepaald op basis van bekendmaking ST.60 of een gelijkwaardige referentiebron en de inhoud van inschrijvingsbewijzen kan alleen worden bepaald op basis van de betekenis van de INID-codes daarin. Het Gerecht heeft de bron van dergelijke informatie ten onrechte als bewijs behandeld en bijgevolg ten onrechte geweigerd het document of de gegevens erin in ontvangst te nemen, terwijl het in feite gaat om een juridische tekst die gelijkstaat met een woordenboek. Indien het Gerecht rekening had gehouden met de hem aangereikte uitleggingsinstrumenten, dan had het geoordeeld dat het inschrijvingsbewijs een beeldmerk betreft dat de voorstelling omvat die is getoond op het aanvraagformulier voor de inschrijving. Ten aanzien van dat merk had de eerste kamer van beroep van het EUIPO terecht geoordeeld dat dit het voor inschrijving vereiste onderscheidende vermogen bezat en het Gerecht had dit dienovereenkomstig moeten vaststellen.
1)

Is het met het Unierecht, en met name de artikelen 49 en 54 VWEU en de daarin neergelegde beginselen, verenigbaar dat in de procedure voor de indirecte herprivatisering van het aandelenkapitaal van een in overheidshanden zijnde vennootschap die actief is in de luchtvaart, in de op die procedure betrekking hebbende documenten als criterium voor het selecteren van beoogde aankopen door potentiële investeerders en het accepteren van biedingen wordt gehanteerd dat het hoofdkantoor en de feitelijke leiding van die vennootschap in de lidstaat van oprichting gevestigd blijven?
1)

Moet artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83/EEG (1) van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is op elk product dat overeenkomstig het in de eerste plaats (rechtstreeks) beoogde gebruik (consumptie) ervan niet voor menselijke consumptie is bestemd, ook al consumeren sommige personen cosmetica en producten voor persoonlijke verzorging zoals die welke in de onderhavige zaak aan de orde zijn, als alcoholhoudende drank om een roes op te wekken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 382/26

Hogere voorziening ingesteld op 29 maart 2017 door Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 januari 2017 in zaak T-187/16, Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-158/17 P)

(2017/C 382/30)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: P. Koch, abogada)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Bij beschikking van 20 september 2017 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.
—

in de punten 82 tot en met 100 van het bestreden arrest — voor het geval toch moet worden aangenomen dat de punten 82 tot en met 100, of een deel daarvan of bepaalde elementen daarvan, een antwoord vormen op het eerste onderdeel van het derde middel tot nietigverklaring — door de exceptie van onwettigheid af te wijzen van artikel 9, derde alinea, derde volzin, van de AUB 2011, die rekwirant had aangevoerd en was gebaseerd op schending van het gelijkheidsbeginsel.
1)

Moet artikel 168 van richtlijn 2006/112/EG (1) aldus worden uitgelegd dat een holding in omstandigheden als die van het hoofdgeding recht heeft op de volledige aftrek van de btw over de kosten van diensten in een eerder stadium die verband houden met duediligenceonderzoeken die zijn uitgevoerd in het vooruitzicht van een voorgenomen maar niet gerealiseerde verkoop van aandelen in een dochteronderneming ten behoeve waarvan de holding btw-plichtige diensten op het gebied van beheer en IT verricht?
2)

Kan een publiekrechtelijke rechtspersoon waaraan de nationale overheid lokale vervoersdiensten onderhands heeft gegund in abstracte zin worden gekwalificeerd als interne exploitant — in de zin van deze verordening en eventueel naar analogie van de ratio van de rechtspraak op het gebied van in-house-opdrachten — indien deze rechtspersoon in organisatorisch opzicht en qua zeggenschap rechtstreekse banden heeft met die overheid en zijn maatschappelijk kapitaal — volledig of, indien samen met andere openbare lichamen, pro quota — in handen van de staat is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 309/30

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 24 juli 2017 — Abraxis Bioscience LLC/Comptroller General of Patents

(Zaak C-443/17)

(2017/C 309/41)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (Chancery Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Abraxis Bioscience LLC

Verwerende partij: Comptroller General of Patents

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, onder d), van de ABC-verordening (1) aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan een aanvullend beschermingscertificaat mag worden afgegeven wanneer de vergunning voor het in de handel brengen als bedoeld in artikel 3, onder b), de eerste vergunning is binnen de beschermingsomvang van het basisoctrooi om het product als geneesmiddel in de handel te brengen en wanneer het product een nieuwe formulering is van een bekende werkzame stof?

(1) Verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1).
1)

Verricht een onderneming die in samenwerking met autoverhuurondernemingen met een vergunning voor personenvervoer een applicatie voor smartphones beschikbaar stelt waarmee gebruikers een huurauto met chauffeur kunnen bestellen, zelf een dienst op het gebied van het vervoer in de zin van artikel 58, lid 1, VWEU en artikel 2, lid 2, onder d), van richtlijn 2006/123 (1) wanneer de organisatiediensten van die onderneming nauw verbonden zijn met de vervoerdienst, in het bijzonder wanneer zij — de prijsvorming bepaalt, de afwikkeling van het betalingsverkeer regelt en de vervoersvoorwaarden voor de vervoersopdrachten vaststelt, en — onder haar firmanaam en met uniforme kortingsacties reclame maakt voor de voertuigen waarvoor zij als tussenpersoon optreedt? Voor het geval dat het Hof van Justitie de eerste vraag ontkennend zou beantwoorden:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 309/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesarbeitsgericht Hamm (Duitsland) op 29 mei 2017 — Surjit Singh Bedi/Bondsrepubliek Duitsland, Bondsrepubliek Duitsland, namens en in het belang van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-312/17)

(2017/C 309/28)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesarbeitsgericht Hamm

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Surjit Singh Bedi

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland, Bondsrepubliek Duitsland, namens en in het belang van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Prejudiciële vraag

Dient artikel 2, lid 2, van richtlijn 2000/78/EG (1) tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling in een collectieve arbeidsovereenkomst die bepaalt dat een overbruggingsuitkering — die wordt toegekend om te waarborgen dat werknemers die hun baan verloren hebben naar behoren in hun levensonderhoud kunnen voorzien op basis van de in de collectieve arbeidsovereenkomst vastgelegde basisvergoeding, tot aan de verwerving van economische zekerheid door de aanspraak op een pensioen uit de wettelijke pensioenverzekering — eindigt met het recht op een vervroegd pensioen, en die bij haar toepassing uitgaat van de mogelijkheid een vervroegd pensioen wegens handicap te ontvangen?

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).
5)

Mogen herstelmaatregelen die in het kader van het Programma Aanpak Stikstof 2015-2021 worden getroffen en waarmee wordt voorkomen dat een bepaalde natuurbelastende factor, zoals stikstofdepositie, schadelijke gevolgen kan hebben voor bestaande arealen van habitattypen of leefgebieden, geduid worden als beschermingsmaatregel als bedoeld in punt 28 van het arrest van het Hof van Justitie van 15 mei 2014, Briels, ECLI:EU:C:2014:330, die in een passende beoordeling als bedoeld in artikel 6, derde lid, van richtlijn 92/43/EEG […] mogen worden betrokken? 5a) Indien vraag 5 bevestigend wordt beantwoord: kunnen de positieve gevolgen van beschermingsmaatregelen die in de passende beoordeling mogen worden betrokken, daarin worden betrokken, als deze ten tijde van de passende beoordeling nog niet zijn uitgevoerd en het positieve effect daarvan nog niet is verwezenlijkt? Is daarbij, ervan uitgaande dat de passende beoordeling definitieve bevindingen bevat over de gevolgen van deze maatregelen die gebaseerd is op de beste wetenschappelijke kennis ter zake, van belang dat de uitvoering en het resultaat van de maatregelen wordt gemonitord en indien daaruit volgt dat de gevolgen ongunstiger zijn dan waarvan is uitgegaan in de passende beoordeling, bijsturing, indien nodig, plaatsvindt?
2)

Indien het begrip „proces” aldus moet worden uitgelegd dat het verwijst naar of mede ziet op de procedure in hoger beroep die leidt tot de gewijzigde straf, vormt het ontbreken van de vermelding dat de persoon om wiens overlevering wordt verzocht, in kennis was gesteld van en vertegenwoordigd was in de procedure in hoger beroep een grond voor nietigheid van het Europees aanhoudingsbevel, ook al is uit nadere informatie die in de loop van de procedure in de aangezochte staat werd verstrekt, feitelijk gebleken dat de betrokkene daadwerkelijk in kennis werd gesteld van en vertegenwoordigd was in de procedure in hoger beroep?