ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Overweging 105 luidt:

„Het is van belang dat [...] onderaannemers de op grond van Unierecht, nationaal recht, collectieve overeenkomsten of de in deze richtlijn genoemde internationale milieu-, sociaal- of arbeidsrechtelijke bepalingen vastgestelde verplichtingen op milieu-, sociaal- of arbeidsrechtelijk gebied naleven, mits die voorschriften, en hun toepassing, in overeenstemming zijn met het Unierecht.

[...]

Er moet verduidelijkt worden dat de voorwaarden omtrent het doen naleven van de verplichtingen op milieu-, sociaal- of arbeidsrechtelijk gebied die zijn vastgesteld op grond van Unierecht, nationaal recht, collectieve overeenkomsten en de in deze richtlijn genoemde internationale milieu-, sociaal- of arbeidsrechtelijke bepalingen, toepassing moeten vinden wanneer het nationale recht van een lidstaat voorziet in een regeling van hoofdelijke aansprakelijkheid tussen onderaannemers en de hoofdaannemer. Voorts moet uitdrukkelijk worden bepaald dat lidstaten verder moeten kunnen gaan, bijvoorbeeld door de transparantieverplichtingen uit te breiden, door rechtstreekse betaling aan onderaannemers toe te staan, of door toe te laten of te eisen dat de aanbestedende diensten nagaan of onderaannemers zich in een van de situaties bevinden waarin uitsluiting van ondernemers gerechtvaardigd is. Bij toepassing van die maatregelen op onderaannemers, moet worden gezorgd voor samenhang met de op hoofdaannemers toepasselijke bepalingen, zodat aan het bestaan van verplichte uitsluitingsgronden de eis wordt gekoppeld dat de hoofdaannemer de betrokken onderaannemer door een andere onderaannemer vervangt. Er moet worden bepaald dat de aanbestedende diensten, wanneer bij controle blijkt dat er niet-verplichte uitsluitingsgronden aanwezig zijn, om vervanging van de onderaannemer kunnen verzoeken. Wel moet ook uitdrukkelijk worden bepaald dat de aanbestedende diensten kunnen worden verplicht de vervanging van de betrokken onderaannemer te eisen wanneer de uitsluiting van de hoofdaannemer in dergelijke gevallen verplicht zou zijn.

Ook moet uitdrukkelijk worden voorgeschreven dat het de lidstaten vrijstaat om op grond van hun nationaal recht in strengere aansprakelijkheidsregels te voorzien, of verder te gaan inzake rechtstreekse betalingen aan onderaannemers.
De zestiende, zeventiende en twintigste overweging van richtlijn 93/13 luiden als volgt:

„Overwegende dat de beoordeling, aan de hand van de vastgestelde algemene criteria, van het oneerlijke karakter van bedingen, met name met betrekking tot beroepsactiviteiten met een openbaar karakter betreffende collectieve diensten waarbij een solidariteit tussen de gebruikers wordt vooropgesteld, moet worden aangevuld met een middel voor de afweging van de onderscheidene belangen die in het geding zijn; dat dit de goede trouw is; dat er bij de beoordeling van de goede trouw in het bijzonder moet worden gelet op de min of meer sterke respectieve onderhandelingsposities van de partijen en op de vraag of de consument op enigerlei wijze ertoe is aangezet zijn instemming met het beding te betuigen en of de goederen of diensten op speciale bestelling van de consument zijn verkocht of geleverd; dat de verkoper aan de eis van goede trouw kan voldoen door op eerlijke en billijke wijze te onderhandelen met de andere partij, waarvan hij de legitieme belangen in aanmerking dient te nemen;

Overwegende dat in het kader van deze richtlijn de lijst van bedingen in de bijlage slechts indicatief kan zijn en dat zij, gelet op dit minimumkarakter, door de lidstaten in het kader van hun nationale wetgeving aangevuld of beperkender geformuleerd kan worden, met name wat de draagwijdte van die bedingen betreft;

[...]

Overwegende dat de overeenkomsten in duidelijke en begrijpelijke bewoordingen moeten worden opgesteld; dat de consument daadwerkelijk gelegenheid moet hebben om kennis te nemen van alle bedingen en dat in geval van twijfel de voor de consument gunstigste interpretatie prevaleert”.
13.

Artikel 17 van deze verordening, met het opschrift „Recht op gegevenswissing (‚recht op vergetelheid’)”, luidt: „1. De betrokkene heeft het recht van de verwerkingsverantwoordelijke zonder onredelijke vertraging wissing van hem betreffende persoonsgegevens te verkrijgen en de verwerkingsverantwoordelijke is verplicht persoonsgegevens zonder onredelijke vertraging te wissen wanneer een van de volgende gevallen van toepassing is: a) de persoonsgegevens zijn niet langer nodig voor de doeleinden waarvoor zij zijn verzameld of anderszins verwerkt; b) de betrokkene trekt de toestemming waarop de verwerking overeenkomstig artikel 6, lid 1, punt a), of artikel 9, lid 2, punt a), berust, in, en er is geen andere rechtsgrond voor de verwerking; c) betrokkene maakt overeenkomstig artikel 21, lid 1, bezwaar tegen de verwerking, en er zijn geen prevalerende dwingende gerechtvaardigde gronden voor de verwerking, of de betrokkene maakt bezwaar tegen de verwerking overeenkomstig artikel 21, lid 2; d) de persoonsgegevens zijn onrechtmatig verwerkt; e) de persoonsgegevens moeten worden gewist om te voldoen aan een in het Unierecht of het lidstatelijke recht neergelegde wettelijke verplichting die op de verwerkingsverantwoordelijke rust; f) de persoonsgegevens zijn verzameld in verband met een aanbod van diensten van de informatiemaatschappij als bedoeld in artikel 8, lid 1. 2. Wanneer de verwerkingsverantwoordelijke de persoonsgegevens openbaar heeft gemaakt en overeenkomstig lid 1 verplicht is de persoonsgegevens te wissen, neemt hij, rekening houdend met de beschikbare technologie en de uitvoeringskosten, redelijke maatregelen, waaronder technische maatregelen, om verwerkingsverantwoordelijken die de persoonsgegevens verwerken, ervan op de hoogte te stellen dat de betrokkene de verwerkingsverantwoordelijken heeft verzocht om iedere koppeling naar, of kopie of reproductie van die persoonsgegevens te wissen. 3. De leden 1 en 2 zijn niet van toepassing voor zover verwerking nodig is: a) voor het uitoefenen van het recht op vrijheid van meningsuiting en informatie; b) voor het nakomen van een in het Unierecht of het lidstatelijke recht neergelegde wettelijke verwerkingsverplichting die op de verwerkingsverantwoordelijke rust, of voor het vervullen van een taak van algemeen belang of het uitoefenen van het openbaar gezag dat aan de verwerkingsverantwoordelijke is verleend; c) om redenen van algemeen belang op het gebied van volksgezondheid overeenkomstig artikel 9, lid 2, punten h) en i), en artikel 9, lid 3; d) met het oog op archivering in het algemeen belang, wetenschappelijk of historisch onderzoek of statistische doeleinden overeenkomstig artikel 89, lid 1, voor zover het in lid 1 bedoelde recht de verwezenlijking van de doeleinden van die verwerking onmogelijk dreigt te maken of ernstig in het gedrang dreigt te brengen; e) voor de instelling, uitoefening of onderbouwing van een rechtsvordering.”
Artikel 13, lid 1, van richtlijn 2010/24 luidt als volgt:

„Met het oog op de invordering in de aangezochte lidstaat wordt iedere schuldvordering waarvoor een verzoek tot invordering is ingediend, behandeld alsof het een schuldvordering van de aangezochte staat zelf betreft, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald. De aangezochte autoriteit wendt de bevoegdheden en procedures aan waarover zij beschikt uit hoofde van de in de aangezochte lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter zake van schuldvorderingen met betrekking tot dezelfde belasting of hetzelfde recht dan wel, bij gebreke daarvan, een soortgelijke belasting of soortgelijk recht, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.

[...]

De aangezochte lidstaat is er niet toe gehouden aan de schuldvorderingen van andere lidstaten de preferentiële behandeling toe te kennen die geldt voor soortgelijke schuldvorderingen die in de aangezochte lidstaat ontstaan, tenzij anderszins overeengekomen tussen de betrokken lidstaten of anderszins bepaald in het recht van de aangezochte staat. Een lidstaat die een preferentiële behandeling toekent aan de vorderingen van een andere lidstaat kan niet weigeren dezelfde preferentiële behandeling onder dezelfde voorwaarden aan dezelfde of soortgelijke vorderingen van de overige lidstaten toe te kennen.

De aangezochte lidstaat vordert de schuldvordering in zijn eigen valuta in.”
44.

Zoals ik hierboven reeds heb aangegeven, zijn de voorschriften betreffende het rijbewijs in het Unierecht geharmoniseerd krachtens richtlijn 2006/126. In artikel 2, lid 1, van deze richtlijn is het beginsel neergelegd van de onderlinge erkenning van rijbewijzen die in de lidstaten worden afgegeven. Dat wil zeggen dat iedereen die woonachtig is op het grondgebied van de Europese Unie in om het even welke lidstaat een rijbewijs kan verkrijgen en daarvan in alle lidstaten gebruik kan maken, met inbegrip van de lidstaat waarin hij op dat moment verblijft. Rijscholen in de verschillende lidstaten kunnen dus rechtstreeks in concurrentie met elkaar staan. Derhalve is het volgens mij des te meer van belang dat het Hof een ondubbelzinnig antwoord geeft op de vraag betreffende de mogelijke btw-vrijstelling, zonder te verwijzen naar aanvullende vaststellingen door de nationale rechterlijke instanties. Tegenstrijdige nationale beslissingen inzake vrijstellingen zouden immers kunnen leiden tot verstoringen van die mededinging. Een dergelijke uitdrukkelijke conclusie zou ook des te meer voor de hand moeten liggen aangezien, voor zover ik weet, de organisatie van het rijonderricht in alle lidstaten in de praktijk vergelijkbaar is, in de zin dat het is gebaseerd op gespecialiseerde, particuliere en van het reguliere onderwijsstelsel onafhankelijke instellingen die dit onderricht als hun voornaamste activiteit aanbieden.
Artikel 6.a ZDIJZ luidt als volgt:

„(1) In afwijking van de bepalingen in lid 1 van het voorgaande artikel, wordt toegang verleend tot opgevraagde informatie van algemeen belang over ondernemingen die onder een overheersende invloed van publiekrechtelijke lichamen staan, met betrekking tot de basisgegevens over de voltooide transacties als bedoeld in artikel 4.a, lid 1, eerste streepje, van deze wet, met name:

– informatie over het soort transactie;

– de andere partij bij de overeenkomst (voor rechtspersonen: de handelsnaam, de zetel en het postadres; voor natuurlijke personen: de naam en de woonplaats);

– de waarde van de overeenkomst en de bedragen van de uitgevoerde betalingen;

– de datum van sluiting van de overeenkomst en de duur van de transactie; en

– bepaalde informatie die in de bijlagen bij dergelijke overeenkomsten is opgenomen.

[…]

(3) Indien de informatie van algemeen belang niet beschikbaar is via internet overeenkomstig artikel 10.a, lid 4, van deze wet, weigert een persoon die toegang moet verlenen, in afwijking van het bepaalde in lid 1 van dit artikel, de toegang tot de basisgegevens over een in lid 1 van dit artikel omschreven transactie indien die persoon aantoont dat de openbaarmaking zijn concurrentiepositie op de markt ernstig zou aantasten, tenzij de gegevens transacties betreffen die verband houden met schenkingen, sponsor-, consultancy-, auteurs- en andere intellectuele diensten of andere transacties waarmee een soortgelijk resultaat wordt bereikt.

[…]”
49.

In het hoofdgeding lijken de houders van de auteursrechten geen rekening te hebben gehouden met de wederdoorgifte van de programma’s van France Télévisions door Playmédia, aangezien daarover momenteel een gerechtelijke procedure aanhangig is voor de Cour de cassation. Hoe dan ook kan ten aanzien van een doorgifteverplichting die verder gaat dan die welke bij artikel 31 van richtlijn 2002/22 wordt opgelegd, niet worden aangenomen dat met een dergelijke wederdoorgifte rekening is gehouden, temeer daar uit de opmerkingen in de onderhavige zaak blijkt dat het naar Frans recht niet zeker is dat ondernemingen als Playmédia onder die verplichting vallen. Volgens de Franse regering is dit niet het geval, hetgeen in tegenspraak is met het in het hoofdgeding bestreden besluit. Dit besluit is overigens alleen genomen op verzoek van Playmédia, die belang heeft bij de mogelijkheid om de programma’s van France Télévisions in haar aanbod op te nemen. Houders van auteursrechten kunnen evenwel zeer moeilijk voorzien welke op het internet actieve ondernemingen belang kunnen hebben bij de wederdoorgifte van uitzendingen die hun werken bevatten.
81.

In zoverre was de door het Hof in één enkel arrest getrokken conclusie a contrario dat de „eerste” levering in een uit twee schakels bestaande keten de vrijgestelde levering moet zijn wanneer de bevoegdheid om over het goed te beschikken pas in de lidstaat van bestemming wordt overgedragen aan de eindafnemer, niet per se gerechtvaardigd. ( 39 ) Dit blijkt ook uit het voorbeeld van verkoopketens met meer dan twee leveringen, als in het hoofdgeding: indien de bevoegdheid om over het goed te beschikken namelijk pas in de lidstaat van bestemming wordt overgedragen aan de eindafnemer, is daaraan voorafgaand een hele reeks andere leveringen verricht en moet bij de toerekeningsbeslissing nog steeds een bepaalde levering worden aangewezen. Uit deze enkele omstandigheid (dat de bevoegdheid om over het goed te beschikken in de lidstaat van bestemming wordt overgedragen aan de eindafnemer) kan dus niet worden geconcludeerd aan welke van de daarvóór verrichte leveringen de overbrenging van de goederen moet worden toegerekend. In plaats daarvan moet in elk afzonderlijk geval worden bepaald wie het risico van het niet-toerekenbare tenietgaan van het goed tijdens het vervoer draagt.
Derhalve geef ik het Hof in overweging, de vragen van de Naczelny Sąd Administracyjny te beantwoorden als volgt:

„Een gemeente is overeenkomstig de artikelen 167, 168, 184, 185 en artikel 187, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, en het neutraliteitsbeginsel gerechtigd tot aftrek van de voorbelasting, door middel van herziening, over haar investeringsuitgaven wanneer zij daarmee belastbare handelingen verricht. Dit geldt ook wanneer het vervaardigde of verworven investeringsgoed aanvankelijk wordt gebruikt voor doeleinden die niet aan belasting zijn onderworpen, maar de aard van het gebruik van het investeringsgoed later is gewijzigd binnen de periode van artikel 187 van de btw-richtlijn en de gemeente het voortaan ook voor belastbare handelingen gebruikt.

Daarbij is niet van belang of reeds op het tijdstip van vervaardiging of verwerving het voornemen kenbaar is gemaakt om het goed in de toekomst ook voor belastbare handelingen te gebruiken.

Voor de beantwoording van de eerste vraag is evenmin van belang dat het investeringsgoed zowel voor belastbare als niet-belastbare handelingen wordt gebruikt en het niet mogelijk is de concrete investeringsuitgaven objectief toe te rekenen aan een van voornoemde categorieën handelingen. Dit laatste betreft enkel de vraag naar de splitsing van de aftrek wat het bedrag ervan aangaat, doch niet de herziening van de aftrek als zodanig.”
49.

Tot slot kan de onderhavige situatie ook niet worden vergeleken met de contributie die door een lid van een vereniging wordt betaald. Het Hof heeft in de zaak Kennemer Golf weliswaar geoordeeld dat de contributie de belastinggrondslag voor de btw vormt wanneer deze de tegenprestatie is voor de mogelijkheid om gebruik te maken van de faciliteiten van de vereniging. ( 14 ) Om te beginnen vloeit de verplichting om contributie te betalen namelijk niet rechtstreeks voort uit de winst of het verlies van de vereniging, maar berust zij op de bevoegdheid van de vereniging om statuten vast te stellen. Bovendien hield de contributie in die zaak verband met een concreet recht om gebruik te maken van de sportfaciliteiten van de vereniging. In het onderhavige geval hangt de hoogte van de aan TGE in rekening gebrachte en door haar betaalde bedragen echter uitsluitend af van het economische resultaat van de ondernemingsgroep. Voorts biedt de ondernemingsgroep TGE niet de mogelijkheid om gebruik te maken van zijn faciliteiten, waarvoor een vergoeding wordt berekend. Veeleer vloeit het in rekening gebrachte bedrag voort uit het feit dat TGE vennoot is en uit dien hoofde gehouden is tot winst- en verliesdeling.
75.

Wanneer er een verlies is vastgesteld in de activiteiten van de VI die in Denemarken is gevestigd, maar eigendom is van de Zweedse dochteronderneming van het Deense concern, kan het bedrag ervan in theorie worden afgetrokken zowel van de belastinggrondslag die wordt belast in de staat van ontvangst (Denemarken), als van de belastinggrondslag van de vennootschap die belasting betaalt in de staat van vestiging (Zweden). Een regel als § 31, lid 2, punt 2, WVB heeft als doel te voorkomen dat de vennootschap dezelfde kosten of verliezen tweemaal benut. Anders zou de grensoverschrijdende situatie worden bevoordeeld tegenover de nationale, aangezien in het nationale kader dezelfde belastingautoriteit logischerwijze geen dubbele aftrek kan toestaan ( 35 ), terwijl die in een grensoverschrijdend kader wel mogelijk is.
43.

Hier kan worden gewezen op een zekere, zij het onvolmaakte, analogie met het recht op aftrek van de belasting die in het stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in een eerdere fase betaald is. Dat recht op aftrek van voorbelasting maakt integraal deel uit van dit stelsel. Naar analogie kan op de in artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2003/96 bedoelde vrijstelling de redenering van het Hof worden toegepast volgens welke schendingen van de formele regels inzake de aftrek van belasting over de toegevoegde waarde aan administratieve sancties kunnen worden onderworpen maar geen afbreuk aan het recht op aftrek kunnen doen. ( 11 ) Zo is het ook in het geval van elektriciteit die voor de productie van elektriciteit gebruikt wordt: indien de marktdeelnemer de formele voorschriften niet naleeft, kan dat leiden tot administratieve sancties die in verhouding staan tot de ernst van de inbreuk, maar dat mag niet leiden tot een weigering van het recht op vrijstelling voor elektriciteit in overeenstemming met artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2003/96.
,vergelijkbare werknemer in vaste dienst’: een werknemer met een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, in dezelfde vestiging, die hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met kwalificaties/bekwaamheden.

Indien in dezelfde vestiging geen vergelijkbare werknemer in vaste dienst werkzaam is, wordt de vergelijking gemaakt op basis van de geldende collectieve overeenkomst of, bij ontstentenis van een geldende collectieve overeenkomst, overeenkomstig de wetgeving, de nationale collectieve overeenkomsten of gebruiken.”
In zijn antwoord van 7 juli 2017 heeft de verwijzende rechter aangegeven dat:

„De vraag beoogt vast te stellen of de lidstaten over de mogelijkheid kunnen beschikken om in een nationale regeling regels op te nemen die aanvullende beperkingen bevatten voor exporteurs van producten die zijn vervaardigd met gebruikmaking van activa die door investering van een belastingvoordeel zijn verkregen. In de eerste hypothese, namelijk dat de vervaardiging van de exportproducten geen activiteit is die rechtstreeks aan de uitgevoerde hoeveelheden is gerelateerd in de zin van verordening nr. 1998/2006, rijst de vraag of nationale regelingen kunnen voorzien in beperkingen in gelijksoortige gevallen als die waarop artikel 182, lid 2, punt 7, [van de belastingwet] betrekking heeft.

Indien deze vraag bevestigend wordt geantwoord, dat wil zeggen als de vervaardiging van exportproducten met gebruikmaking van uit staatssteun afkomstige gelden een activiteit is die direct aan de uitgevoerde hoeveelheden is gerelateerd in de zin van verordening nr. 1998/2006, rijst evenwel de vraag wat het verband is tussen enerzijds de beperking van artikel 1, [lid 1,] onder d), van verordening [nr. 1998/2006], en anderzijds het verbod op kwantitatieve uitvoerbeperkingen tussen lidstaten en andere maatregelen van gelijke werking.”
93.

Ook met betrekking tot het doel van milieubescherming moet – anders dan ANGED betoogt – rekening worden gehouden met het feit dat de bedoelde heffingplichtigen op grond van hun productassortiment niet evenveel klanten per vierkante meter aantrekken als andere detailhandelszaken. Een detailhandelszaak die ramen en deuren verkoopt, wordt door de klant in de regel minder vaak bezocht dan een discountsupermarkt met dezelfde oppervlakte. Bovendien zullen lagere bezoekersaantallen wellicht ook minder verkeer van leveranciers impliceren. De in artikel 20 TRIMCA genoemde detailhandelszaken verkopen hun producten in de regel aan andere ondernemingen, die grotere hoeveelheden inkopen, maar tegelijkertijd minder frequent naar de detailhandelszaak komen. Of dit daadwerkelijk het geval is, kan in het midden worden gelaten. Aangezien de nationale wetgever zich in zijn beslissing dienaangaande op een prognose moet baseren, kan alleen worden onderzocht of die beslissing niet kennelijk onjuist is (zie met betrekking tot het toetsingscriterium, punt 47 hierboven). In dit geval is er echter geen sprake van een dergelijke kennelijke fout.
52.

Voor zover het Hof zou willen bevestigen dat de aangezochte lidstaat een dergelijke verplichting heeft om de lidstaat waarvan de Unieburger de nationaliteit heeft, in het kader van de toepassing van een uitleveringsovereenkomst zoals die welke tussen de Unie en de Verenigde Staten van Amerika bestaat, in te lichten, wijs ik op het reeds door de Duitse regering in haar schriftelijke opmerkingen en ter terechtzitting vermelde feit dat de Italiaanse republiek, waarvan verzoeker een onderdaan is, door de Duitse autoriteiten op de hoogte is gehouden. Aldus heeft de directie van de federale politie van de luchthaven van Frankfurt am Main het consulaat-generaal van Italië ingelicht over het feit dat zij Pisciotti had aangehouden en hem bij het plaatselijke politiebureau in bewaring had gesteld. Het overgelegde verslag bevatte in het bijzonder informatie over het internationale aanhoudingsbevel dat aan de oorsprong van de aanhouding lag. Bovendien was het consulaat-generaal van Italië ingelicht na de verschijning van Pisciotti voor de rechter op 18 juni 2013. Na die mededelingen is ook overleg gevoerd tussen het consulaat-generaal van Italië te Frankfurt am Main en het ministerie van Justitie van de deelstaat Hessen. Het ministerie van Justitie van de deelstaat Hessen heeft in dat verband het consulaat-generaal van Italië erover ingelicht dat de bezwaren van Pisciotti uitvoerig waren onderzocht in de beslissing van het Oberlandesgericht Frankfurt am Main van 22 januari 2014 en vervolgens waren afgewezen, en dat het Bundesverfassungsgericht het verzoek om voorlopige maatregelen had afgewezen na onderzoek van de bezwaren van Pisciotti.
47.

Wat in de eerste plaats het door het EUIPO aangevoerde arrest van het Hof van 4 oktober 2012, Evropaïki Dynamiki/Commissie ( 22 ), betreft, volstaat immers de opmerking dat in deze zaak, anders dan in de onderhavige zaak, enerzijds uit de door de Europese Commissie verstrekte uittreksels van de beoordelingsverslagen het aantal punten kon worden afgeleid dat de betrokken verzoekster had behaald in verhouding tot de gekozen inschrijver, telkens per subcriterium verdeeld, alsook het gewicht van elk van de subcriteria binnen de totale beoordeling, en anderzijds uit de opmerkingen van het beoordelingscomité bleek, ten aanzien van elk gunningscriterium, op grond van welk subcriterium de Commissie had bepaald of de inschrijving van de gekozen inschrijver de beste was of die van de betrokken verzoekster. ( 23 )