ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

1 juni 1999

Zaak T-93/99 R

B. Bonaiti Brighina

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Procedure in kort geding — Spoedeisendheid — Geen”

Volledige Italiaanse tekst II-569

Betreft:

Verzoek om de tenuitvoerlegging van de handelingen die in de weg staan aan de overmaking van een gedeelte van verzoeksters bezoldiging naar haar bouwspaarrekening bij een in Frankrijk gevestigde financiële instelling op te schorten en tevens machtiging te verlenen tot onmiddellijke overmaking van de bedragen die reeds hadden moeten worden overgemaakt of binnenkort moeten worden overgemaakt.

Beslissing:

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden – Ernstige en onherstelbare schade – Bewijslast – Zuiver geldelijke schade

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, leden 1 en 2)

De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding moet worden getoetst aan de vraag, of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Het staat aan de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt, aan te tonen dat zij de uitkomst van de procedure in de hoofdzaak niet kan afwachten zonder ernstige en onherstelbare schade te lijden. Zuiver geldelijke schade kan in beginsel niet als onherstelbaar of als moeilijk te herstellen worden beschouwd wanneer daarvoor later financiële vergoeding kan worden geboden.

(punten 16 en 17)

Referentie: Gerecht 30 november 1993, D./Commissie, T-549/93 R, Jurispr. blz. II-1347, punt 45; Gerecht 10 februari 1999, Willeme/Commissie, T-211/98R, JurAmbt. blz. II-57, punt 37; Gerecht 26 februari 1999, Tzikis/Commissie, T-203/98 R, JurAmbt. blz. II-167, punten 49 en 50
Artikel 104, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht bepaalt, dat de verzoeken om voorlopige maatregelen een duidelijke omschrijving moeten bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt (fumus boni juris). Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat een verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging moet worden afgewezen wanneer aan één voorwaarde niet is voldaan. De rechter in kort geding weegt in voorkomend geval ook de in geding zijnde belangen af.

De procedure in kort geding heeft tot doel, ervoor te zorgen dat het arrest in de hoofdzaak ten volle effect kan sorteren. Daartoe moeten de gevraagde maatregelen spoedeisend zijn in die zin, dat het ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade aan de belangen van de verzoeker noodzakelijk is, dat zij reeds vóór de beslissing in de hoofdzaak worden uitgesproken en effect sorteren.

Aanwerving van de geslaagde kandidaten van een algemeen vergelijkend onderzoek kan niet-geslaagde kandidaten die de regelmatigheid van het examen van dat vergelijkend onderzoek betwisten, geen onherstelbare schade berokkenen. Wanneer in het kader van een dergelijk vergelijkend onderzoek met het oog op de vorming van een aanwervingsreserve een examen nietig wordt verklaard, worden de rechten van de belanghebbenden immers afdoende beschermd wanneer de jury en het tot aanstelling bevoegd gezag hun besluiten herzien en voor hun geval een billijke oplossing zoeken, zonder dat het nodig is de gehele uitslag van het vergelijkend onderzoek op losse schroeven te zetten of de daaruit voortvloeiende benoemingen nietig te verklaren. Op die manier wordt recht gedaan aan de noodzaak de belangen van de door een onregelmatigheid in een vergelijkend onderzoek benadeelde kandidaten af te wegen tegen die van de andere kandidaten.

(punten 25 en 26)

Referentie: Hof 25 maart 1999, Willeme/Commissie, C-65/99 P(R), Jurispr. blz. I-1857, punt 62
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer - uitgebreid) van 8 december 1998. - Sadam Zuccherifici Divisione della SECI Spa, Sadam Castiglionese SpA, Sadam Abruzzo SpA, Zuccherificio del Molise Spa en Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA tegen Raad van de Europese Unie. - Verordening (EG) nr. 2613/97 - Bepaling houdende afschaffing van nationale steun aan suikerbietentelers vanaf het verkoopseizoen 2001/2002 - Beroep tot nietigverklaring - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-39/98.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-04207



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening houdende afschaffing van aanpassingssteun voor suikerbietentelers - Beroep van verwerkings- en productievestigingen voor bietsuiker - Niet-ontvankelijkheid

(EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea; verordening nr. 2613/97 van de Raad, art. 2)

Samenvatting

Het door de eigenaars van verwerkings- en productievestigingen voor bietsuiker ingestelde beroep tot nietigverklaring van artikel 2 van verordening nr. 2613/97, waarbij met ingang van het verkoopseizoen 2001/2002 alle nationale aanpassingssteun voor suikerbietentelers wordt afgeschaft, is niet-ontvankelijk.

Bij die bepaling is immers een maatregel met algemene strekking ingevoerd, die op een objectief bepaalde situatie van toepassing is en rechtsgevolgen heeft voor abstract aangewezen categorieën van personen, namelijk de lidstaten en de suikerbietentelers. Zelfs al raakt hij verzoekers' situatie, dan doet hij dat alleen wegens hun objectieve hoedanigheid van marktdeelnemer in de sector suikerbieten, op dezelfde wijze als elke andere marktdeelnemer die in de Gemeenschap dezelfde activiteit uitoefent.

In dat verband is het irrelevant, dat de gevolgen van die bepaling zwaarder kunnen doorwegen in het gebied waar verzoekers opereren, daar de omstandigheid dat de litigieuze bepaling voor de verschillende rechtssubjecten waarop zij van toepassing is, in concreto tot uiteenlopende gevolgen kan leiden, niet afdoet aan het regelgevend karakter van dat voorschrift, en verzoekers zich hoe dan ook in dezelfde situatie bevinden als alle andere suikerbietentelers in hetzelfde gebied.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwerp - Handelingen van gemeenschapsinstellingen of handelingen van personeelsleden van Gemeenschap - Begrip - Handelingen van primair gemeenschapsrecht - Daarvan uitgesloten - Schade voortvloeiend uit Europese Akte

[EG-Verdrag, art. 7 A (thans, na wijziging, art. 14 EG) en art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG)]

2. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Schending door gemeenschapsinstellingen van wettelijke verplichting tot handelen - Verdwijnen van beroep van douane-expediteur ten gevolge van Europese Akte - Handelingsplicht van instellingen - Geen - Verplichting voor Gemeenschap om leden van beroepsgroep schadeloos te stellen - Geen

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea, (thans art. 288, tweede alinea, EG)]

Samenvatting

$$1. Wat de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap betreft, kan de oorzaak van de schade die de douane-expediteurs door de afschaffing van de douanegrenzen en de fiscale grenzen tussen de lidstaten hebben geleden, niet aan de Raad en de Commissie worden toegerekend. De rechtstreekse en bepalende oorzaak van die schade is immers niet de vaststelling van een aantal besluiten van afgeleid recht en evenmin het ontbreken van passende compensatie- en begeleidingsmaatregelen, maar artikel 13 van de Europese Akte, waarbij in het EEG-Verdrag een artikel 8 A, vervolgens 7 A van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 14 EG) is ingevoegd, waarin onder meer wordt bepaald, dat de interne markt (...) een ruimte zonder binnengrenzen [omvat]". De Europese Akte is evenwel vastgesteld door de lidstaten en kan dus niet aan genoemde instellingen worden toegerekend en derhalve evenmin de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap meebrengen.

( cf. punt 17 )

2. Verzuimen van gemeenschapsinstellingen kunnen slechts tot aansprakelijkheid van de Gemeenschap leiden voorzover de instellingen een uit een communautaire bepaling voortvloeiende wettelijke verplichting tot handelen niet zijn nagekomen. Met betrekking tot het uit de Europese Akte voortvloeiende verdwijnen van het beroep van douane-expediteur, volgt een dergelijke verplichting noch uit de Europese Akte zelf noch uit enige andere bepaling van gemeenschapsrecht, en evenmin uit een algemeen rechtsbeginsel volgens hetwelk de Gemeenschap gehouden zou zijn een vergoeding te betalen aan het slachtoffer van een maatregel van onteigening of van beperking van het gebruik van zijn eigendomsrecht, aangezien de Gemeenschap niet kan worden verplicht de schade te vergoeden die voortvloeit uit handelingen die haar niet kunnen worden toegerekend. Bijgevolg is de Gemeenschap niet verplicht de leden van deze beroepsgroep schadeloos te stellen. Het is evenwel niet uitgesloten dat uit het interne recht van de lidstaat op het grondgebied waarvan de intracommunautaire douane-expediteur zijn activiteit uitoefende, een schadevergoedingsplicht voortvloeit.

( cf. punt 18 )
Zuiver geldelijke schade kan in beginsel niet als onherstelbaar of als moeilijk te herstellen worden beschouwd wanneer daarvoor later financiële vergoeding kan worden geboden. De rechter in kort geding dient echter aan de hand van de bijzondere omstandigheden van het geval na te gaan, of de onmiddellijke tenuitvoerlegging van het besluit waarvan de opschorting wordt gevraagd, de verzoeker ernstige schade dreigt te berokkenen die zelfs door nietigverklaring van het besluit in de hoofdzaak niet meer kan worden goedgemaakt.

(punten 50 en 52)

Referentie: Gerecht30 november 1993, D./Commissie, T-549/93R, Jurispr.blz. II-1347. punt 45; Willeme/Commissie, reeds aangehaald, punt 37
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 24 juni 1998. - Dalmine SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep tot nietigverklaring - Mededingingsrecht - Beschikking houdende verzoek om inlichtingen - Dwangsommen - Kennisgeving - Kennelijke niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-596/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-02383



Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen - Beschikking waarbij dwangsom wordt opgelegd, en beschikking waarbij bedrag ervan definitief wordt bepaald - Onderscheid

(EG-Verdrag, art. 173; verordening nr. 17 van de Raad, art. 16, lid 1)

2 Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Beroep tegen beschikking die tot meerdere adressaten is gericht, doch waarin slechts adres van één hunner als adres van kennisgeving wordt vermeld - Onregelmatigheid van kennisgeving gesteld door adressaat die kennisgeving heeft ontvangen - Niet-ontvankelijkheid

(EG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

3 Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 173 van het Verdrag, zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

De in artikel 16, lid 1, van verordening nr. 17 bedoelde beschikking, waarbij een dwangsom wordt vastgesteld ten belope van een bepaald aantal rekeneenheden voor elke dag waarmee de in de beschikking gestelde termijn wordt overschreden, brengt geen bindende rechtsgevolgen teweeg en is derhalve geen voor beroep vatbare handeling. Zij brengt evenmin rechtsgevolgen teweeg voor zover zij de verzoeker hoofdelijk aansprakelijk stelt voor de aan andere adressaten opgelegde dwangsommen. De beschikking vertegenwoordigt immers slechts een fase in de procedure, aan het einde waarvan de Commissie in voorkomend geval een beschikking geeft waarbij het totale bedrag van de dwangsom definitief wordt bepaald en die dus een executoriale titel vormt. Maar alvorens deze laatste beschikking vast te stellen, dient de Commissie aan bepaalde formele verplichtingen te voldoen.

4 Wanneer een beschikking met meerdere adressaten het adres van slechts één hunner als adres van kennisgeving vermeldt, heeft de adressaat die deze kennisgeving heeft ontvangen, er geen belang bij, tegen eventuele onregelmatigheden ervan op te komen, aangezien hij niet verplicht is de beschikking aan de andere adressaten door te zenden, en de beschikking, ware de kennisgeving als onregelmatig te beschouwen, ten aanzien van laatstgenoemden eenvoudig geen werking kan verkrijgen.

De vraag of bij een dergelijke kennisgeving onregelmatigheden zijn begaan, zou enkel ter zake dienen wanneer moest worden bepaald of de beschikking op geldige wijze ter kennis van de andere adressaten is gebracht, en zo ja, wanneer de term begint waarbinnen deze krachtens artikel 173 van het Verdrag beroep tegen de beschikking kunnen instellen.
Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 1 oktober 1997. - Comafrica SpA en Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Gemeenschappelijke ordening der markten - Bananen - Verminderingscoëfficiënt - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Ontvankelijkheid van verzoek om voorlopige maatregelen - Ernstige en onherstelbare schade. - Zaak T-230/97 R.



Jurisprudentie 1997 bladzijde II-01589



Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Niet voorhanden in geval van importeur van bananen die toepassing vraagt van gunstiger verminderingscoëfficiënt dan vastgesteld in bestreden regeling

(EG-Verdrag, art. 185 en 186; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

Aan de in artikel 104, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht gestelde voorwaarde van spoedeisendheid is niet voldaan, wanneer bij het onderzoek van een verzoek om voorlopige maatregelen, dat is ingediend door importeurs van bananen uit derde landen en dat strekt tot opschorting, vóór de vaststelling van de definitieve verminderingscoëfficiënt voor het lopende verkoopseizoen en tot aan de uitspraak van het arrest in de hoofdzaak, van de tenuitvoerlegging van verordening nr. 1155/97 tot vaststelling van de verminderingscoëfficiënten voor het bepalen van de hoeveelheid bananen die in het kader van het tariefcontingent voor 1997 aan elke marktdeelnemer van de categorieën A en B wordt toegewezen alsmede tot toekenning van het aantal invoercertificaten waarop de verzoekers recht menen te hebben, blijkt, enerzijds, dat het verlies van het marktaandeel dat de verzoekers stelt te zullen lijden, niet kan worden geacht ondernemingen van zijn omvang ernstige schade toe te brengen, en, anderzijds, de gestelde schade niet onherstelbaar lijkt, voor zover de vermindering van de invoer een economisch verlies vormt, dat via de beroepswegen waarin het Verdrag voorziet, kan worden goedgemaakt.

Bovendien zou inwilliging van dit verzoek betekenen, dat de bevoegdheid van de Commissie om de verminderingscoëfficiënt vast te stellen, wordt uitgehold, en zou dit erop neerkomen, dat niet maatregelen met een voorlopig karakter worden vastgesteld, doch maatregelen met veeleer dezelfde gevolgen als die welke met het beroep in de hoofdzaak worden beoogd: zij zouden immers de gevolgen van de eventuele nietigverklaring van de bestreden verordening vervroegen.
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 13 februari 1998. - Guérin automobiles EURL tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep tot nietigverklaring - Beroepstermijn - Kennelijke niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-275/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-00253



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Termijnen - Van openbare orde - Aanvang - Betekening - Geen invloed van zuiver formele vergissingen

(EG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

De beroepstermijn van twee maanden bedoeld in artikel 173 van het Verdrag, is van openbare orde, daar hij is ingesteld om de duidelijkheid en de zekerheid van de rechtssituaties te verzekeren en iedere ongelijkheid of willekeur bij de rechtsbedeling te voorkomen, en het Gerecht kan ambtshalve verifiëren of hij is geëerbiedigd.

Een fout in de aanduiding van de adressaat van een beschikking waartegen beroep tot nietigverklaring is ingesteld, is een zuiver formele vergissing, die hoe dan ook geen beletsel kan vormen voor de toepassing van de in het Verdrag bepaalde termijnen, wanneer de betrokken handeling de adressaat ervan heeft bereikt en deze heeft kunnen vaststellen dat zij tot hem was gericht.
—

het oordeel dat in het arrest van het Gerecht over de wettigheid van dat administratief besluit is uitgesproken, namelijk dat dit besluit in strijd is met het Statuut voorzover het het tot aanstelling bevoegd gezag niet de mogelijkheid biedt een bepaalde ambtenaar in een hogere rang van de loopbaan aan te stellen;
Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 19 juni 1997. - Luis Manuel Chaves Fonseca Ferrão tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen). - Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) - Besluit van voorzitter van Bureau betreffende organisatie van kamers van beroep - Periculum in mora - Ontbreken. - Zaak T-159/97 R.



Jurisprudentie 1997 bladzijde II-01049



Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Ernstige en onherstelbare schade - Begrip - Bewijslast

(EG-Verdrag, art. 185; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2; verordening nr. 40/94 van de Raad)

Samenvatting

Bij de beoordeling van de spoedeisendheid van voorlopige maatregelen moet worden nagegaan, of tenuitvoerlegging van de bestreden handelingen vóór de uitspraak van de gemeenschapsrechter in de hoofdzaak de partij die om de maatregelen verzoekt, ernstige en onherstelbare schade berokkent die niet zou kunnen worden hersteld indien de bestreden handeling werd nietigverklaard, of die, ofschoon voorlopig, niet evenredig zou zijn aan het belang dat de verwerende partij erbij heeft, dat haar handelingen ten uitvoer worden gelegd, ook wanneer zij het voorwerp zijn van een beroep in rechte. Het is aan de verzoekende partij om aan te tonen, dat aan die voorwaarden is voldaan.

Een verzoek in kort geding om opschorting van de tenuitvoerlegging van een in het kader van de uitvoering van verordening nr. 40/94 genomen besluit, waarbij de voorzitter van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) regels voor de organisatie van de kamers van beroep heeft vastgesteld, moet worden afgewezen wanneer de verzoeker geen bewijs heeft aangevoerd tot staving van zijn verklaring, dat een gevaar voor ernstige en onherstelbare schade zou voortvloeien uit de inbreuk die de door het omstreden besluit ingestelde hiërarchieke ondergeschiktheid van de leden van de kamers van beroep van het Bureau dreigt te maken op de onafhankelijkheid van deze laatsten, en wel voor de gehele duur van hun mandaat.

Aangezien het Bureau immers tot nog toe geen enkele handeling heeft verricht, die, ter uitvoering van het omstreden besluit, de onafhankelijkheid van verzoeker concreet aantast, en deze laatste ook geen enkel gegeven aanvoert, dat het bestaan van een dergelijk gevaar kan laten vermoeden, is de opschorting van de tenuitvoerlegging van het omstreden besluit geenszins spoedeisend.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen - Beschikking waarbij dwangsom wordt opgelegd, en beschikking waarbij bedrag ervan definitief wordt bepaald - Onderscheid

(EG-Verdrag, art. 173; verordening nr. 17 van de Raad, art. 16, lid 1)

2 Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Beroep tegen beschikking die tot meerdere adressaten is gericht, doch waarin slechts adres van één hunner als adres van kennisgeving wordt vermeld - Onregelmatigheid van kennisgeving gesteld door adressaat die kennisgeving heeft ontvangen - Niet-ontvankelijkheid

(EG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

3 Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 173 van het Verdrag, zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

De in artikel 16, lid 1, van verordening nr. 17 bedoelde beschikking, waarbij een dwangsom wordt vastgesteld ten belope van een bepaald aantal rekeneenheden voor elke dag waarmee de in de beschikking gestelde termijn wordt overschreden, brengt geen bindende rechtsgevolgen teweeg en is derhalve geen voor beroep vatbare handeling. Zij brengt evenmin rechtsgevolgen teweeg voor zover zij de verzoeker hoofdelijk aansprakelijk stelt voor de aan andere adressaten opgelegde dwangsommen. De beschikking vertegenwoordigt immers slechts een fase in de procedure, aan het einde waarvan de Commissie in voorkomend geval een beschikking geeft waarbij het totale bedrag van de dwangsom definitief wordt bepaald en die dus een executoriale titel vormt. Maar alvorens deze laatste beschikking vast te stellen, dient de Commissie aan bepaalde formele verplichtingen te voldoen.

4 Wanneer een beschikking met meerdere adressaten het adres van slechts één hunner als adres van kennisgeving vermeldt, heeft de adressaat die deze kennisgeving heeft ontvangen, er geen belang bij, tegen eventuele onregelmatigheden ervan op te komen, aangezien hij niet verplicht is de beschikking aan de andere adressaten door te zenden, en de beschikking, ware de kennisgeving als onregelmatig te beschouwen, ten aanzien van laatstgenoemden eenvoudig geen werking kan verkrijgen.

De vraag of bij een dergelijke kennisgeving onregelmatigheden zijn begaan, zou enkel ter zake dienen wanneer moest worden bepaald of de beschikking op geldige wijze ter kennis van de andere adressaten is gebracht, en zo ja, wanneer de term begint waarbinnen deze krachtens artikel 173 van het Verdrag beroep tegen de beschikking kunnen instellen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Termijnen - Van openbare orde - Aanvang - Betekening - Geen invloed van zuiver formele vergissingen

(EG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

De beroepstermijn van twee maanden bedoeld in artikel 173 van het Verdrag, is van openbare orde, daar hij is ingesteld om de duidelijkheid en de zekerheid van de rechtssituaties te verzekeren en iedere ongelijkheid of willekeur bij de rechtsbedeling te voorkomen, en het Gerecht kan ambtshalve verifiëren of hij is geëerbiedigd.

Een fout in de aanduiding van de adressaat van een beschikking waartegen beroep tot nietigverklaring is ingesteld, is een zuiver formele vergissing, die hoe dan ook geen beletsel kan vormen voor de toepassing van de in het Verdrag bepaalde termijnen, wanneer de betrokken handeling de adressaat ervan heeft bereikt en deze heeft kunnen vaststellen dat zij tot hem was gericht.