ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polen) op 10 november 2022 — I. sp. z o.o. / M. W.

(Zaak C-693/22)

(2023/C 35/43)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: I. sp. z o.o.

Verwerende partij: M. W.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 1, onder a), junctis artikel 6, lid 1, onder a), c) en e), en artikel 6, lid 3, van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (1) (zoals gewijzigd) aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die in het kader van een procedure van gedwongen tenuitvoerlegging de verkoop toestaat van een databank in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (2) (zoals gewijzigd), welke databank bestaat uit persoonsgegevens wanneer de personen op wie die gegevens betrekking hebben niet met een dergelijke verkoop hebben ingestemd?

(1) PB 2016, L 119, blz. 1.

(2) PB 1996, L 77, blz. 20.
1)

Staat artikel 20 VWEU in de weg aan een regeling die bepaalt dat, in het geval van vrijwillige verkrijging van een (ongeprivilegieerde) nationaliteit van een derde land, de nationaliteit van de lidstaat en daarmee het burgerschap van de Unie van rechtswege verloren gaan, indien een individueel onderzoek naar de gevolgen van het verlies alleen plaatsvindt wanneer de betrokken vreemdeling vooraf een aanvraag voor een vergunning tot behoud van de Duitse nationaliteit heeft ingediend en deze aanvraag vóór de verkrijging van de buitenlandse nationaliteit is ingewilligd?
1)

Moet artikel 1, lid 2, van verordening nr. 1896/2006 (1) aldus worden uitgelegd dat een bepaling van nationaal recht als § 371, lid 1, punt 4, van het Estse wetboek van burgerlijke rechtsvordering (volgens welke een rechterlijke instantie een beroep met name niet-ontvankelijk verklaart wanneer een eindbeschikking van een Estse rechterlijke instantie in een geding tussen dezelfde partijen over hetzelfde voorwerp en op dezelfde grond, onherroepelijk is geworden en een nieuw beroep in rechte in dezelfde zaak uitsluit) zich verzet tegen de behandeling van een beroep met betrekking tot een vordering waarvoor een rechterlijke instantie van een lidstaat een Europees betalingsbevel heeft uitgevaardigd en uitvoerbaar heeft verklaard?
1)

Is het verenigbaar met het Unierecht, in het bijzonder richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1), in het licht van artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, wanneer in een nationale regeling wordt bepaald, dat een particuliere organisatie waarvan de grondslag op godsdienst is gebaseerd, a) personen die vóór de totstandkoming van de arbeidsverhouding een bepaalde geloofsgemeenschap hebben verlaten ongeschikt mag achten om voor haar te werken, of b) van de personen die voor haar werken mag verlangen dat zij vóór de totstandkoming van de arbeidsverhouding niet een bepaalde geloofsgemeenschap hebben verlaten, of c) de voortzetting van de arbeidsverhouding afhankelijk mag stellen van de voorwaarde dat een persoon die voor haar werkt en die vóór indiensttreding een bepaalde geloofsgemeenschap heeft verlaten, weer tot deze toetreedt, wanneer zij van de personen die voor haar werken voor het overige niet verlangt dat zij tot deze geloofsgemeenschap behoren?
6)

Indien [artikel] 11, lid 1, onder a), van richtlijn [2011/92], gelezen in het licht van het rechtszekerheids- en/of het doeltreffendheidsbeginsel, en/of gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en/of [artikel] 9, leden 2 tot en met 4, van het Verdrag van Aarhus, zoals namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2005/370/EG van de Raad, in algemene omstandigheden niet het in de vijfde vraag genoemde gevolg heeft, heeft het dan dat gevolg, met name in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, in omstandigheden waarin het beroep door de oorspronkelijke verzoeker was ingesteld binnen de door het nationale recht vastgestelde termijn en waarin de betwistingsgronden waarop de in de plaats gestelde verzoeker het recht op toegang tot een rechtsmiddel heeft gebaseerd, ongewijzigd zijn gebleven?
Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2022 door Jean-Marc Colombani tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 6 juli 2022 in zaak T-129/21, Colombani / EDEO

(Zaak C-595/22 P)

(2022/C 482/08)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Jean-Marc Colombani (vertegenwoordiger: N. de Montigny, avocate)

Andere partij in de procedure: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO)

Conclusies

Rekwirant verzoekt het Hof:

de hogere voorziening toe te wijzen en het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 6 juli 2022 in zaak T-129/21, Colombani/EDEO, te vernietigen;

de zaak zelf af te doen en:

— het besluit van EDEO van 17 april 2020 tot afwijzing van de sollicitatie van rekwirant naar het ambt van Directeur Noord-Afrika en Midden-Oosten (kennisgeving van vacature 2020/48) nietig te verklaren;

— het besluit van EDEO van 6 juli 2020 tot afwijzing van de sollicitatie van rekwirant naar het ambt van hoofd van de delegatie van de Europese Unie in Canada (kennisgeving van vacature 2020/134) nietig te verklaren;

de verwerende partij in de hogere voorziening te verwijzen in de kosten die rekwirant ten behoeve van de onderhavige procedure en de procedure in eerste aanleg heeft gemaakt.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant twee middelen aan.

Met zijn eerste middel voert rekwirant aan dat het Gerecht verscheidene fouten heeft gemaakt door het verzoek tot nietigverklaring van het besluit van 17 april 2020 niet-ontvankelijk te verklaren.

Door te oordelen dat rekwirant, door in het kader van zaak T-507/20, Colombani/EDEO, met EDEO op 9 februari 2021 een minnelijke regeling te sluiten, zich ertoe heeft verbonden af te zien van zijn recht om op te komen tegen het besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie naar het ambt van kandidaat-directeur, (i) heeft het Gerecht blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen in zijn uitlegging van de regeling; (ii) heeft het infra petita beslist; (iii) is het voorbij gegaan aan het belang van rekwirant bij de nietigverklaring van het litigieuze besluit; en (iv) heeft het een onjuiste analyse gemaakt van de voorwaarden waaronder kan worden aangevoerd dat er sprake is van een wilsgebrek van rekwirant bij de ondertekening van deze regeling.

Met zijn tweede middel voert rekwirant aan dat het Gerecht zijn procedurele rechten heeft geschonden door het onderzoek ten gronde van de zaak te beperken tot het besluit van 6 juli 2020, met uitsluiting van elke analyse van de middelen ten gronde voor zover deze ook betrekking hebben op het besluit van 17 april 2020.
2)

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, is dan voor de uitlegging van de zinsnede “de plaats waar deze evenementen daadwerkelijk plaatsvinden”, die is vervat in artikel 53 van de btw-richtlijn, de plaats waar de performers voor de webcam verschijnen, de plaats waar de organisator van de sessies is gevestigd, de plaats waar de gebruikers de beelden bekijken of nog een andere plaats relevant?
1)

Moeten artikel 2, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, van richtlijn 2011/92 (1) alsmede punt 17, onder a), en punt 24 van bijlage I bij deze richtlijn dan wel artikel 2, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 4, leden 2 en 3, van richtlijn 2011/92 en punt 1, onder e), van bijlage II alsmede punt 1, onder b), en punt 3, onder g), van bijlage III bij deze richtlijn aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die inhoudt dat, wanneer een installatie voor intensieve pluimveehouderij met mesthoenders wordt toegevoegd aan een dergelijke installatie die reeds is goedgekeurd, deze installaties uitsluitend als cumulatief project moeten worden onderworpen aan een milieueffectbeoordeling of een onderzoek per geval als bedoeld in artikel 4, lid 2, onder a), van richtlijn 2011/92, wanneer zij door gemeenschappelijke bedrijfsinrichtingen of bouwwerken met elkaar zijn verbonden?
1.

Moet artikel 4, lid 3, juncto artikel 2, onder j), van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) (hierna: “passagiersrechtenverordening”), gelezen in samenhang met artikel 3, lid 2, van de passagiersrechtenverordening, aldus worden uitgelegd dat de passagier zich altijd bij de incheckbalie moet melden, zoals bepaald en op de tijd die van tevoren door de luchtvaartmaatschappij, de touroperator of een erkend reisbureau is aangegeven, of, indien er geen tijd wordt aangegeven, uiterlijk 45 minuten vóór de gepubliceerde vertrektijd, en zich ook voor instappen moet melden overeenkomstig artikel 2, onder j), van de passagiersrechtenverordening onder de in artikel 3, lid 2, van deze verordening genoemde voorwaarden?
C 424/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 15 augustus 2022 — Air Europa Lineas Aereas / VO, GR

(Zaak C-545/22)

(2022/C 424/38)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Appellante: Air Europa Lineas Aereas

Geïntimeerden: VO, GR

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat de annulering van een vlucht het gevolg is van buitengewone omstandigheden, wanneer een luchtvaartmaatschappij, na het uitbreken van de mondiale COVID-19-pandemie, als gevolg van de ineenstorting van het wereldwijde vliegverkeer vanaf maart 2020 haar vluchtschema drastisch reduceert en talrijke vluchten annuleert, omdat de vluchten niet rendabel zijn en om de gezondheid van de bemanning en de piloot te beschermen, zonder dat zij tot de annulering verplicht was door officiële maatregelen, zoals de sluiting van luchthavens, een vliegverbod of een inreisverbod?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1, met rectificatie in PB 2021, L 420, blz. 134).
2)

Indien de voorgaande prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord, moet dan in casu het aantal subsidiabele dieren in de zin van artikel 2, lid 1, punt 18, en artikel 30, lid 3, van voormelde verordening, gelet op de in de overwegingen 28 en 31 van die verordening vermelde vereisten van differentiëring en evenredigheid en op de in de eerste prejudiciële vraag genoemde artikelen van Unierecht, wanneer het bereikte afkalfpercentage lager is dan het door de nationale regeling vereiste percentage, worden vastgesteld: a) door uitsluitend de dieren die hebben gekalfd als subsidiabel te beschouwen, dan wel b) door de dieren die onder de aangegeven dieren de groep vormen waarbinnen het in de nationale regeling vastgestelde afkalfpercentage wordt bereikt, als subsidiabel te beschouwen?
4)

Is dat maximum van vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar, mede gelet op de doeleinden waarvoor het is ingevoerd, in strijd met de beginselen van neutraliteit, gelijke behandeling of non-discriminatie en evenredigheid?
2.

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: Moet artikel 12, lid 3, van richtlijn (EU) 2015/2302 aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van onvermijdbare en buitengewone omstandigheden wanneer de reiziger, hoewel hij op de hoogte is van het negatieve reisadvies en weet dat onduidelijk is hoe de pandemische situatie zich verder zal ontwikkelen, heeft verklaard dat hij de reis toch wenst te ondernemen en het voor de organisator niet onmogelijk zou zijn geweest om deze uit te voeren?
4)

Ten slotte, kan de eveneens in artikel 7, lid 4, vermelde uitdrukking “of ingevolge instructies van de bevoegde autoriteiten” aldus worden begrepen dat zij de lidstaat de mogelijkheid biedt een andere algemene categorie (lichte schuld) aan te wijzen die van invloed kan zijn op de vaststelling van uitslag tot verbruik in geval van vernietiging of verlies van het product, of kan zij geen dergelijke bepaling inhouden en moet zij in plaats daarvan worden opgevat als een verwijzing naar specifieke scenario’s die per geval worden toegestaan of althans worden afgebakend voor objectief gedefinieerde situaties?
1.

Met haar eerste middel, dat uit twee onderdelen bestaat, voert rekwirante aan dat het Gerecht geen afdoende eigen inhoudelijke toetsing van de in het beroep tot nietigverklaring aangevoerde middelen heeft verricht, door zich te beperken tot een controle of de Commissie bepaalde punten wel had afgehandeld en door niet zelf te beoordelen of het gebruikte bewijs betrouwbaar was en correct was uitgelegd en of de conclusies van de Commissie juist waren en voldoende met bewijs waren onderbouwd, ook volgens de eigen beoordeling van het Gerecht. Volgens rekwirante heeft het Gerecht, in strijd met de eerdere arresten van 10 juli 2008, Bertelsmann en Sony Corporation of America/Impala (C-413/06 P, EU:C:2008:392) en 28 mei 2020, CK Telecoms UK Investments/Commissie (T-399/16, EU:T:2020:217), niet het juiste inhoudelijke criterium toegepast om te bepalen of het voldoende waarschijnlijk was dat er na de concentratie sprake zou zijn van een SBDM op de door de Commissie onderzochte productmarkten.
1)

Verzetten de artikelen 12 en 24, eerste lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ (1), gelezen in samenhang met artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zich ertegen dat een opgeëiste persoon, van wie de overlevering ter fine van tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf definitief is toegestaan maar is uitgesteld “opdat betrokkene in de uitvoerende staat kan worden vervolgd (…) wegens een ander feit dan het in het Europees aanhoudingsbevel bedoelde feit”, gedurende die strafvervolging in hechtenis wordt gehouden ter uitvoering van dat Europees aanhoudingsbevel?
1.

Moet het criterium voor de aanmerking als veilig land van herkomst voor de doeleinden van artikel 37, lid 1, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad (1) van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, vervat in bijlage I, punt b), bij deze richtlijn, namelijk dat het betrokken land bescherming biedt tegen vervolging of mishandeling door middel van de naleving van de rechten en vrijheden die zijn neergelegd in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, in het bijzonder de rechten waarop volgens artikel 15, lid 2, van dat verdrag geen afwijkingen zijn toegestaan, aldus worden uitgelegd dat een land dat in geval van een algemene noodtoestand in de zin van artikel 15 van het verdrag afwijkt van zijn verplichtingen ingevolge dat verdrag, niet langer voldoet aan het betreffende criterium om als veilig land van herkomst te worden aangemerkt?
Beroep ingesteld op 8 juli 2022 — Europese Commissie tegen Koninkrijk der Nederlanden

(Zaak C-459/22)

(2022/C 359/58)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: W. Roels, gemachtigde)

Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden

Conclusies

De Commissie verzoekt het Hof:

— Vast te stellen dat door de goedkeuring en instandhouding van de vereisten voor pensioenkapitaaloverdracht zoals vervat in de artikelen 19a, eerste lid, onderdeel d, en 19b, leden 1 en 2 Wet op de Loonbelasting 1964; artikel 40c Uitvoeringsregeling Invorderingswet; artikel 10d, 3, van Uitvoeringsbesluit Loonbelasting 1965; alsook Bijlage IV bij besluit DGB2012/7010M inzake internationale aspecten van pensioenen, het Koninkrijk der Nederlanden de verplichtingen niet is nagekomen die op die lidstaat rusten krachtens de artikelen 45, 56 en 63 VWEU;

— het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat de Nederlandse wettelijke regeling betreffende de vereisten voor overdracht van pensioenkapitaaloverdracht opgebouwd in de zogenaamde “tweede pijler”, de aanvullende pensioenopbouw via de werkgever, onverenigbaar is met het vrij verkeer van werknemers, van dienstverlening en van kapitaal. Hoewel deze vereisten van toepassing zijn op binnenlandse en buitenlandse overdrachten zijn deze gemakkelijker vervulbaar door binnenlandse pensioenuitvoerders dan voor buitenlandse pensioenuitvoerders die in hun eigen lidstaat van vestiging pensioendiensten willen aanbieden aan aldaar werkzame werknemers die eerder in Nederland pensioenkapitaal hebben opgebouwd. Bij gebreke aan het voldoen aan de door de wettelijke regeling gestelde eisen worden de in Nederland opgebouwde pensioenkapitalen in de heffing betrokken.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 31 mei 2022 — NM / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-349/22)

(2022/C 359/27)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NM

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 110 VWEU zich ertegen dat een bepaling van nationaal recht, zoals artikel 8, lid 1, onder d), CISV [Código do Imposto sobre Veículos (wetboek motorrijtuigenbelasting)], op grond waarvan een lidstaat een verlaging van de belasting op de uitslag tot verbruik van motorrijtuigen (ISV) naar 25 % toekent ten gunste van lichte personenauto’s die aan bepaalde milieucriteria voldoen, van kracht blijft en in de vanaf 1 januari 2021 geldende versie — die restrictiever is dan de voorheen geldende versie — wordt toegepast op zowel nieuwe binnenlandse voertuigen als tweedehands voertuigen uit andere lidstaten van de Europese Unie die na die datum voor het eerst in Portugal worden geregistreerd, waarbij voor die voertuigen dezelfde fiscale behandeling geldt, maar waardoor een situatie ontstaat die kan worden beschouwd als een ongelijke behandeling tussen tweedehands voertuigen die gedurende dezelfde tijdsduur zijn gebruikt en die voldoen aan de minder strenge milieucriteria die voorheen van kracht waren, maar niet aan die van de nieuwe wet, naargelang zij a) voor het eerst op de markt zijn gebracht en in Portugal zijn geregistreerd vóór de datum van inwerkingtreding van de nieuwe versie van de wet, in welk geval de vermindering tot 25 % van de verschuldigde belasting van toepassing was, die kan worden geacht in de aankoopprijs van de tweedehands voertuigen tot uitdrukking te zijn gebracht, of b) in een andere lidstaat zijn geregistreerd toen de vorige versie van de wet van kracht was, en na die datum in Portugal tot verbruik zijn uitgeslagen, in welk geval de belasting voor de volle 100 % verschuldigd is?
1)

Moeten het Unierecht, in het bijzonder artikel 183 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (hierna: “btw-richtlijn”), de beginselen van doeltreffendheid, gelijkwaardigheid, rechtstreekse werking en evenredigheid, en het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 23 april 2020 in de gevoegde zaken C-13/18 en C-126/18, Sole-Mizo en Dalmandi Mezőgazdasági (hierna: “arrest Sole-Mizo en Dalmandi Mezőgazdasági”) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een praktijk van een lidstaat, zoals die welke in casu aan de orde is, waarbij het niet is toegestaan dat naast de rente over het overschot aan aftrekbare btw ook rente wordt berekend om de belastingplichtige te vergoeden voor de door het tijdsverloop veroorzaakte geldontwaarding, waardoor het betrokken bedrag in waarde is verminderd na het betrokken aangiftetijdvak tot op het ogenblik waarop de rente daadwerkelijk wordt betaald, wanneer volgens het recht van de lidstaat de rente over het overschot aan aftrekbare btw dat als gevolg van de toepassing van de “voorwaarde inzake de betaalde tegenprestatie” niet kon worden teruggevorderd (hierna: “btw-rente”), wordt berekend over het btw-aangiftetijdvak door toepassing van een rentevoet die onbetwistbaar de rente op kredieten op de kortetermijngeldmarkt dekt en die wordt vastgesteld tegen de basisrentevoet van de centrale bank, vermeerderd met twee procentpunten, op zodanige wijze dat de rente loopt vanaf de dag na die waarop het btw-aangifteformulier is ingediend waarin de belastingplichtige een btw-overschot heeft opgenomen dat wegens de voorwaarde inzake de betaalde tegenprestatie naar het volgende aangiftetijdvak moest worden overgebracht, tot op de laatste dag voor indiening van het volgende btw-aangifteformulier?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 11 juli 2022 — BM/LO

(Zaak C-462/22)

(2022/C 359/59)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BM

Verwerende partij: LO

Prejudiciële vraag

Begint de in artikel 3, lid 1, onder a), vijfde en zesde streepje, van verordening (EG) nr. 2201/2003 (1) bedoelde wachttijd van een jaar respectievelijk zes maanden voor de verzoeker pas te lopen met de vestiging van zijn gewone verblijfplaats in de lidstaat van de aangezochte rechter of is het voldoende dat er bij het begin van de toepasselijke wachttijd aanvankelijk slechts sprake is van een eenvoudig verblijf van de verzoeker in de staat van de aangezochte rechter en dat zijn verblijf zich pas daarna, in de periode tot de indiening van het verzoek, ontwikkelt tot een gewone verblijfplaats?

(1) Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB 2003, L 338, blz. 1).
—

de Republiek Slovenië krachtens artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling van een dwangsom van 6 256,17 EUR per dag vanaf de dag van uitspraak van het arrest in deze zaak, aangezien zij de verplichting om de omzettingsmaatregelen van richtlijn (EU) 2018/1972 aan de Commissie mee te delen niet is nagekomen;