ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

18 december 1997

Zaak T-57/96

L. Costantini

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Verandering van standplaats — Terugkeer naar aanvankelijke standplaats — Inrichtingsvergoeding — Dagvergoeding”

Volledige Italiaanse tekst II - 1293

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van de besluiten van de Commissie houdende weigering om verzoeker een inrichtingsvergoeding en een dagvergoeding te betalen bij zijn terugkeer naar zijn aanvankelijke standplaats nadat hij een tijd lang buiten zijn instelling was tewerkgesteld.

Beslissing:

Nietigverklaring en verwerping voor het overige.

Resumé van het arrest

Verzoeker, een bij het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek te Ispra tewerkgestelde ambtenaar van de Commissie, wordt bij besluit van de Commissie verzocht, zijn functie tijdens de periode van 1 januari tot en met 31 december 1993 bij het Internationaal agentschap voor atoomenergie te Wenen uit te oefenen. Die tewerkstelling wordt later verlengd tot 28 februari 1995. Tijdens die periode installeert verzoeker zich met zijn echtgenote te Wenen. Daartoe neemt de Commissie krachtens bijlage X bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) de kosten voor het huren van een woning te Wenen voor haar rekening en betaalt zij verzoeker de inrichtingsvergoeding en de dagvergoeding waarin de artikelen 5 en 10 van bijlage VII bij het Statuut voorzien.

Bij zijn terugkeer te Ispra op 1 maart 1995 vraagt verzoeker om betaling van een „nieuwe inrichtingsvergoeding” en van een dagvergoeding. Bij twee verschillende nota's van 17 mei 1995 en 26 juli 1995 (besluiten) wijst de administratie dit verzoek af.

Het enige middel: schending van de artikelen 5 en 10 van bijlage VII bij het Statuut

Dat de administratie zich op een verkeerde rechtsgrondslag heeft gebaseerd, vormt een rechtsdwaling, doch een dergelijke dwaling rechtvaardigt de nietigverklaring van het betrokken administratieve besluit niet wanneer deze zuiver formele keuze geen beslissende invloed heeft gehad op de beoordeling door de administratie en dus op de inhoud van het bestreden besluit. In het onderhavige geval heeft de keuze van de rechtsgrondslag voor de tijdelijke overplaatsing van verzoeker naar Wenen geen beslissende invloed gehad op de inhoud van het bestreden besluit (r.o. 23 en 24).

Referentie: Hof 3 december 1996, Portugal/Raad, C-268/94, Jurispr. blz. I-6177, r.o. 79; Gerecht 5 juni 1996, Günzler Aluminium/Commissie, T-75/95, Jurispr. blz. II-497, r.o. 55

Met betrekking tot de inrichtingsvergoeding voorziet artikel 5, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut in een forfaitaire uitkering, waaruit volgt, dat wanneer op basis van de in lid 3, tweede alinea, van die bepaling bedoelde bewijsstukken komt vast te staan dat de ambtenaar zich in een bepaalde standplaats heeft gevestigd, de betrokkene niet gehouden is het bestaan van daadwerkelijke kosten aan te tonen. Wanneer een ambtenaar wordt genoodzaakt van woonplaats te veranderen teneinde zijn functie in een andere standplaats uit te oefenen, moet de vergoeding hem derhalve worden betaald, behalve in uitzonderlijke omstandigheden waarin sprake zou zijn van rechtsmisbruik (r.o. 28 en 29).

Referentie: Hof 9 november 1978, Verhaaf/Commissie, 140/77, Jurispr. blz. 2117, r.o. 18 en 22; conclusie van advocaatgeneraal Sir Gordon Slynn bij Hof 18 maart 1982, Burg/Hof van Justitie, 90/81, Jurispr. blz. 983, 995; Gerecht 30 januari 1990, Yorck von Wartenburg/Parlement, T-42/89, Jurispr. blz. II-31, r.o. 23; Gerecht 4 juli 1990, Parlement/Yorck von Wartenburg, T-42/89 OPPO, Jurispr. blz. II-299, r.o. 20; Gerecht 12 december 1996, Lozano Palacios/Commissie, T-33/95, JurAmbt. blz. II-1535, r.o. 62; Gerecht 12 december 1996, Monteiro da Silva/Commissie, T-74/95, JurAmbt. blz. II-1559, r.o. 62

Wat de dagvergoeding betreft, bepaalt artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut, dat de ambtenaar die aantoont dat hij genoodzaakt is van woonplaats te veranderen om te voldoen aan de verplichting van artikel 20 van het Statuut, recht heeft op een dagvergoeding tot de datum waarop hij verhuist. Deze vergoeding, die slechts gedurende een bepaalde periode wordt toegekend, heeft tot doel de kosten en de nadelen te compenseren die voor de ambtenaar het gevolg zijn van de noodzaak zich naar zijn standplaats te verplaatsen of zich daar voorlopig te vestigen zolang hij, eveneens voorlopig, zijn woonplaats ter plekke waar hij is aangeworven of waar hij voordien was tewerkgesteld, aanhoudt (r.o. 40).

Referentie: Hof 5 februari 1987, Mouzourakis/Parlement, 280/85, Jurispr. blz. 589, r.o. 9; Gerecht 10 juli 1992, Benzler/Commissie, T-63/91, Jurispr. blz. II-2095, r.o. 20

In het onderhavige geval heeft verzoeker niet aannemelijk gemaakt, dat hem kosten of voorlopige nadelen zijn opgekomen om zijn eigen woning te Ispra, die hij tijdens zijn verblijf te Wenen had aangehouden, opnieuw te betrekken. Verzoekers situatie beantwoordde derhalve geenszins aan het doel van artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut, tegen de achtergrond waarvan deze bepaling moet worden uitgelegd en toegepast. Mitsdien moet het beroep worden verworpen voor zover het is gebaseerd op schending van artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut (r.o. 41 en 42)

Dictum:

Het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoeker de inrichtingsvergoeding te betalen, wordt nietig verklaard.

De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van de in artikel 5, lid 3, van bijlage VII bij het Statuut bedoelde vergoeding, vermeerderd met interessen op de voet van 8 % per jaar vanaf de datum van het verzoek.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.