ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

18 november 2003

Zaak T-13/02

Falk-Ulrich von Hoff

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Tijdelijk functionarissen — Inrichtingsvergoeding — Verandering van standplaats — Moratoire interessen”

Volledige Duitse tekst II-1387

Betreft:

Beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 17 april 2001 houdende weigering om verzoeker de inrichtingsvergoeding toe te kennen in het kader van een verandering van zijn standplaats, en anderzijds, veroordeling van het Parlement tot betaling aan verzoeker van een inrichtingsvergoeding ten bedrage van twee maanden basissalaris, vermeerderd met rente op de voet van 8 % per jaar vanaf de datum van de aanvraag.

Beslissing:

Het besluit van het Parlement van 17 april 2001 houdende weigering om verzoeker een inrichtingsvergoeding toe te kennen wordt nietig verklaard. Het Parlement wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van de inrichtingsvergoeding bedoeld in artikel 5 van bijlage VII bij het Statuut ten bedrage van twee maanden basissalaris, vermeerderd met moratoire interessen vanaf 24 januari 2002. De moratoire interessen moeten worden berekend op basis van de door de Europese Centrale Bank tijdens de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties toegepaste rentevoet, vermeerderd met twee procentpunten. Het Parlement zal alle kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Vergoeding van kosten – Inrichtingsvergoeding – Verandering van standplaats – Gezin dat vóór, maar wegens wijzing van standplaats zijn woonplaats in nieuwe standplaats heeft gevestigd – Geen invloed

(Ambtenarenstatuut, art. 20; bijlage VII, art. 5, leden 2 en 4)

Volgens artikel 5, lid 2, van bijlage VII bij het Statuut is een inrichtingsvergoeding verschuldigd wanneer de ambtenaar bij een tewerkstelling in een nieuwe standplaats genoodzaakt is van woonplaats te veranderen teneinde de in artikel 20 van het Statuut genoemde verplichting na te komen. Deze bepaling verwijst naar het oorzakelijk verband dat aanwezig moet zijn tussen de nieuwe tewerkstelling van de ambtenaar en de verandering van woonplaats. Zij bepaalt echter niet welke de volgorde moet zijn tussen de datum van de vaststelling of de inwerkingtreding van het besluit tot verandering van de standplaats enerzijds en de daadwerkelijke wijziging van de woonplaats anderzijds. Wanneer de op handen zijnde tewerkstelling van de ambtenaar in een nieuwe standplaats de aanleiding is voor de vestiging van zijn gezin in die plaats, kan de verhuizing van het gezin dus feitelijk vóór de vaststelling van het formele tewerkstellingsbesluit plaatsvinden, zonder dat dit tot gevolg heeft dat de ambtenaar, krachtens de in artikel 5, lid 4, genoemde regel dat hij geen recht op de inrichtingsvergoeding heeft wanneer hij wordt tewerkgesteld in de plaats waar zijn gezin verblijft, die vergoeding verliest.

(cf punten 34, 38 en 46)
55

Ook kan uit het afgeleide recht geen verbod voor een lidstaat worden afgeleid om een teken dat in de taal van een andere lidstaat beschrijvend is voor de betrokken waren of diensten, als nationaal merk in te schrijven. Zoals het BHIM in zijn memorie van antwoord heeft opgemerkt, heeft de gemeenschapswetgever namelijk een systeem ingevoerd waarin het gemeenschapsmerk en de nationale merken naast elkaar bestaan (zie in dit verband de vijfde overweging van verordening nr. 40/94). Verder heeft het BHIM er in zijn memorie van antwoord terecht op gewezen dat de geldigheid van de inschrijving van een teken als nationaal merk niet kan worden betwist in een inschrijvingsprocedure van een gemeenschapsmerk, maar alleen in een in de betrokken lidstaat ingeleide nietigverklaringsprocedure.
Een ruime uitlegging van het interventierecht voor representatieve verenigingen die de behartiging van de belangen van hun leden als doel hebben in gedingen waarin principiële vragen die voor die leden van belang zijn, aan de orde komen, beoogt een betere beoordeling van de achtergrond van de zaken mogelijk te maken en grote aantallen individuele interventies, die de doeltreffendheid en het goede verloop van de procedure in gevaar zouden brengen, te verhinderen.

De memorie in interventie, die volgens artikel 116, lid 4, tweede alinea, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een summiere uiteenzetting van de door de interveniënt aangevoerde middelen en argumenten moet bevatten, moet evenals het inleidend verzoekschrift zo duidelijk en nauwkeurig zijn, dat de verwerende partij haar verweer kan voorbereiden en het Gerecht, in voorkomend geval zonder nadere informatie, op het beroep uitspraak kan doen.

Ter verzekering van de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling wordt verlangd dat de wezenlijke elementen feitelijk en rechtens, waarop de memorie in interventie is gebaseerd, evenals die van het inleidend verzoekschrift, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk uit de tekst zelf blijken. Ofschoon de tekst van de memorie op specifieke punten kan worden vervolledigd en aangevuld met verwijzingen naar passages in bijgevoegde stukken, kan een algemene verwijzing naar andere geschriften, ook al zijn die bij de memorie gevoegd, het ontbreken van wezenlijke elementen van het juridische betoog, die in de memorie moeten voorkomen, niet goedmaken. Bovendien is het niet de taak van het Gerecht om in de bijlagen de middelen te zoeken en te ontdekken die het als grondslag voor de memorie zou kunnen beschouwen, daar de bijlagen slechts als bewijsmiddel dienen.

Aan deze vereisten wordt niet voldaan door de memorie in interventie die een algemene verwijzing bevat naar verzoekschriften in de zaken die zijn gevoegd met de zaak ter ondersteuning waarvan de interventie plaatsvindt, zonder dat uit de memorie in interventie zelf, zelfs summier of zakelijk weergegeven, een van de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, blijkt waarop de memorie is gebaseerd.

(cf. punten 94-97, 100-101)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Opmerkingen van derden en oppositie – Onderzoek van oppositie – Omvang – Soortgelijkheid van betrokken waren en diensten – Analyse te verrichten met betrekking tot alle waren en diensten waarop aanvraag betrekking heeft

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar van verwarring met ouder merk – Woordmerken „M+M EUROdATA” en „EURODATA TV”

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

Samenvatting

1. In het kader van een oppositieprocedure die op basis van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk is ingesteld door de houder van een ouder merk, moet het onderzoek naar een eventuele overeenstemming tussen de betrokken waren en diensten worden verricht op basis van de opgave van de voor elk betrokken teken ingeschreven waren en diensten. In dit verband kan het voorgenomen gebruik, in een bepaalde sector of op een bepaalde markt, van een merk waarvan inschrijving is aangevraagd, niet in aanmerking worden genomen, omdat deze inschrijving geen beperking in die zin kan bevatten.

(cf. punt 58)

2. Voor het relevante publiek dat bestaat uit vakmensen die bijzonder geïnteresseerd en oplettend zullen zijn ten aanzien van de betrokken tekens, bestaat er geen verwarringsgevaar tussen het woordteken „M+M EUROdATA” waarvan inschrijving als gemeenschapsmerk is aangevraagd voor de diensten „marktonderzoek, marktanalyse en handelsonderzoek, advisering inzake bedrijfsvoering op het gebied van marketing en verkoop” en „seminars en andere bijscholingsbijeenkomsten op het gebied van marketing en verkoop” van de klassen 35 en 41 in de zin van de overeenkomst van Nice, en het merk „EURODATA TV”, dat eerder in Frankrijk en als internationaal merk is ingeschreven voor de diensten „verzameling en verstrekking van handelsinformatie en meer in het bijzonder onderzoeken en opiniepeilingen op het gebied van audiovisuele media” van klasse 35, en in Ierland voor de diensten „verzameling en verstrekking van handelsinformatie; handelsonderzoeken, reclamediensten, raadgeving en bijstand aan industrie en handelsondernemingen; voorbereiding en verstrekking van handelsstatistieken; marketingstudies; marktonderzoek en analyse” eveneens van klasse 35 in de zin van de overeenkomst van Nice.

Hoewel de diensten van klasse 35 waarop de merkaanvraag betrekking heeft, en die van dezelfde klasse waarvoor de bescherming van het oudere merk geldt, over en weer gelijk zijn, en de diensten van klasse 41 waarop de merkaanvraag betrekking heeft, en de door het oudere merk beschermde diensten van klasse 35 soortgelijk zijn, kan op grond van de visuele, fonetische en conceptuele verschillen tussen de tekens verwarringsgevaar bij het relevante publiek immers worden uitgesloten.

(cf. punten 52, 57, 60, 63, 74, 80, 85)
Ingevolge artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat krachtens artikel 46, eerste alinea, van dat Statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, en artikel 44, lid 1, sub c, d en e, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet een inleidend verzoekschrift onder meer het voorwerp van het geschil, de conclusies van de verzoeker, een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen en, indien nodig, het bewijsaanbod bevatten. Deze elementen moeten zo duidelijk en nauwkeurig zijn dat de verwerende partij haar verweer kan voorbereiden en het Gerecht op het beroep kan beslissen, in voorkomend geval zonder verdere informatie. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk dat de feitelijke en juridische gronden van het beroep - althans summier, maar coherent en begrijpelijk - uit het verzoekschrift zelf blijken.

Om aan deze vereisten te voldoen, moet een beroep tot vergoeding van de door een gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade de gegevens bevatten die het mogelijk maken te bepalen welke gedraging de verzoeker aan de instelling verwijt, de redenen waarom de verzoeker meent dat er tussen die gedraging en de gestelde schade een oorzakelijk verband bestaat, alsmede de aard en de omvang van die schade. Dit is niet het geval bij een verzoekschrift waarin niet met voldoende precisie de feitelijke gronden worden aangegeven om de aard en de omvang van de schade te kunnen bepalen, zonder evenwel melding te maken van bijzondere omstandigheden die de verzoeker hadden kunnen vrijstellen van de verplichting om die preciseringen te geven.

(cf. punten 63 en 65)

Referentie: Gerecht 10 juli 1990, Automec/Commissie, T-64/89. Jurispr. blz. II-367. punt 73; Gerecht 28 april 1993. De Hoe/Commissie. T-85/92. Jurispr. blz. II-523. punt 20; Gerecht 1 juli 1994, Osório/Commissie. T-505/93, JurAmbt. blz. I-A-179 en II-581, punten 33 en volgende; Gerecht 15 februari 1995, Moat/Commissie, T-112/94, JurAmbt. blz. I-A-37 en II-135, punten 32 en 37; Gerecht 29 januari 1998, Dubois en Fils/Raad en Commissie. T-113/96. Jurispr. blz. II-125, punten 30, en de aldaar aangehaalde rechtspraak, bevestigd door Hof 8 juli 1999, Dubois en Fils/Raad en Commissie, C-95/98 P, Jurispr. blz. I-4835; Gerecht 21 mei 1999, Asia Motor France e.a./Commissie.T-154/98, Jurispr. blz. II-1703, punt 49; Gerecht 15 juni 1999. Ismeri Europa/Rekenkamer.T-277/97. Jurispr. blz. II-1825, punt 29
ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

24 september 2002

Zaak T-92/01

Marie-Claude Girardot

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Aanwerving — Selectie van tijdelijk functionarissen — Weigering van plaatsing op reservelijst — Samenstelling van selectiecomité — Gelijke behandeling”

Volledige Franse tekst II-859

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het in een brief van 13 juli 2000 vervatte besluit van het selectiecomité om verzoekster niet op de reservelijst te plaatsen van tijdelijk functionarissen van de selectieprocedure COM/R/A/01/1999.

Beslissing:

Het in de brief van 13 juli 2000 vervatte besluit van het selectiecomité om verzoekster niet op de reservelijst van de selectieprocedure COM/R/A/01/1999 te plaatsen wordt nietig verklaard. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Jury – Samenstelling – Voldoende stabiliteit om coherente beoordeling van kandidaten te verzekeren

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 3)

De ruime beoordelingsvrijheid waarover een jury van een vergelijkend onderzoek of een selectiecomité beschikt ten aanzien van de modaliteiten en de gedetailleerde inhoud van de mondelinge examens die de kandidaten moeten afleggen, moet worden gecompenseerd door een zorgvuldige naleving van de regels betreffende de organisatie van die examens. De jury of het comité dient er daarom voor te waken dat het beginsel van gelijke behandeling van kandidaten bij het verloop van die mondelinge examens strikt wordt nageleefd en dat er een objectieve keuze tussen hen wordt gemaakt. Met het oog daarop dient zij te zorgen voor de coherente toepassing van de beoordelingscriteria op alle betrokken kandidaten, met name door de stabiliteit van haar samenstelling te verzekeren.

(cf. punten 24-26)

Referentie: Gerecht 23 maart 2000, Gogos/Commissie, T-95/98, JurAmbt. blz. I-A-51 en II-219, punten 37, 38 en 41
Het beroep van een sollicitant die van een vergelijkend onderzoek is uitgesloten, strekkende tot nietigverklaring van de procedure van vergelijkend onderzoek, is slechts ontvankelijk voorzover het betrekking heeft op de weigering van de jury om hem tot het vergelijkend onderzoek toe te laten.

Het is de verantwoordelijkheid van de jury van een vergelijkend onderzoek op grondslag van schriftelijke bewijsstukken en examen om van geval tot geval te beoordelen, of de overgelegde diploma's of de vermelde beroepservaring van elke sollicitant van het niveau zijn dat het Statuut en de aankondiging van vergelijkend onderzoek verlangen. In het kader van de relevante statutaire bepalingen beschikt de jury bij de beoordeling van de vroegere beroepservaring van sollicitanten over een discretionaire bevoegdheid, zowel met betrekking tot de aard en de duur van die beroepservaring als ten aanzien van de mate waarin zij relevant is voor het te bekleden ambt.

In het kader van zijn wettigheidstoetsing dient het Gerecht slechts na te gaan, of bij de uitoefening van deze bevoegdheid geen kennelijke fout is gemaakt.

(cf. punten 39-41)

Referentie: Gerecht 28 november 1991, Van Hecken/ESC, T-158/89, Jurispr. blz. II-1341, punt 23; Gerecht 11 februari 1999, Mertens/Commissie, T-244/97, JurAmbt. blz. I-A-23 en II-91, punt 44; Gerecht 21 november 2000, Carrasco Benítez/Commissie, T-214/99, JurAmbt. blz. I-A-257 en II-1169, punten 69-71
Een verzoeker die het Gerecht vraagt, te verklaren dat zijn beoordelingsrapport niet definitief is vastgesteld en uit zijn persoonsdossier moet worden verwijderd, vordert een verklaring voor recht of een bevel aan de administratie.

De gemeenschapsrechter is niet bevoegd om in het kader van de wettigheidscontrole op grond van artikel 91 van het Statuut verklaringen voor recht af te leggen of bevelen te geven aan de administratie.

De administratie is verplicht het beoordelingsrapport afdoende en omstandig te motiveren en de betrokkene de gelegenheid te geven, opmerkingen te formuleren over deze motivering. De nakoming van deze verplichting is des te belangrijker wanneer de beoordeling minder gunstig is dan de vorige. Overwegingen waarin wordt aangegeven dat de ambtenaar niet blijk heeft gegeven van het aanpassingsvermogen, de flexibiliteit en de creativiteit die noodzakelijk zijn op het bevoegdheidsgebied van de eenheid waar hij is tewerkgesteld en in de functie van adjunct-hoofd van de eenheid die hij gelet op zijn rang de facto vervulde, en dat hij zich bij zijn werkzaamheden in de eenheid te hiërarchisch heeft opgesteld om goed te kunnen functioneren volgens de in de dienst gangbare werkmethoden, zijn voldoende nauwkeurig en omstandig om te voldoen aan het motiveringsvereiste.

Wanneer het beoordelingsrapport een afdoende motivering bevat, kan van de beoordelaar in beroep slechts worden verlangd dat hij aanvullende toelichtingen verstrekt over de redenen waarom hij de aanbevelingen van het paritair beoordelingscomité niet volgt, wanneer dat adviesorgaan melding maakt van bijzondere omstandigheden die twijfel kunnen doen rijzen omtrent de geldigheid of de gegrondheid van de aanvankelijke beoordeling, en derhalve van de beoordelaar in beroep een specifieke beoordeling verlangt van de gevolgen die in voorkomend geval aan die omstandigheden moeten worden verbonden.

(cf. punten 27, 30, 31 en 33)

Referentie: Hof 6 februari 1986, Castille/Commissie, 173/82,157/83 en 186/84, Jurispr. blz. 497, punt 27; Gerecht 16 juli 1992, Della Pietra/Commissie, T-1/91, Jurispr. blz. II-2145, punten 30 en 32; Gerecht 9 maart 1999, Hubert/Commissie, T-212/97, JurAmbt. blz. I-A-41 en II-185, punt 79
Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG, zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen die de belangen van de verzoeker aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Om uit te maken of een handeling of besluit dergelijke gevolgen heeft, dient de inhoud ervan te worden onderzocht.

In het geval dat de verklaring dat een aangemelde concentratie verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, afhankelijk is gesteld van de verbintenis van de partijen bij de concentratie om bepaalde activa te verkopen aan door de Commissie goedgekeurde derden die in staat worden geacht op de relevante markt een effectieve concurrentie uit te oefenen, verleent de weigering van de Commissie om een kandidaat-overnemer goed te keuren omdat hij daartoe niet in staat wordt geacht, hem het recht om beroep in te stellen. Door de voorgenomen verkoop niet als een aanvaardbare uitvoering van de verbintenis te aanvaarden, wordt de rechtspositie van de kandidaat immers aanmerkelijk gewijzigd.

(cf. punten 37-38)
De eerbiediging van de rechten van de verdediging in iedere procedure die tot een bezwarende handeling kan leiden, vormt een grondbeginsel van gemeenschapsrecht dat zelfs bij gebreke van enig specifiek voorschrift betreffende de betrokken procedure in acht moet worden genomen. Volgens dit beginsel moet eenieder jegens wie een besluit kan worden genomen dat zijn belangen aanmerkelijk beïnvloedt, in staat worden gesteld naar behoren zijn standpunt kenbaar te maken over de omstandigheden waarop het bestreden besluit wordt gegrond.

Dienaangaande kan een beschikking van de Commissie tot vermindering of intrekking van door het Europees Sociaal Fonds toegekende bijstand de begunstigden daarvan rechtstreeks en individueel raken en voor hen bezwarend zijn, ondanks het feit dat de betrokken lidstaat in de administratieve procedure als enige in betrekking staat tot het Europees Sociaal Fonds. De begunstigden van de bijstand ondervinden immers de economische gevolgen van de beschikking tot vermindering of intrekking doordat zij primair aansprakelijk zijn voor terugbetaling van de ten onrechte overgemaakte bedragen.

Hieruit volgt dat de Commissie, die als enige jegens de begunstigden van de bijstand van het Europees Sociaal Fonds rechtens aansprakelijk is voor de beschikking tot vermindering daarvan, deze beschikking niet mag geven zonder deze begunstigden vooraf in staat te hebben gesteld naar behoren hun standpunt over de beoogde vermindering van de bijstand kenbaar te maken, dan wel na zich ervan te hebben vergewist dat zij daartoe in staat zijn gesteld.

(cf. punten 59-61)
Blijkens de bepalingen van artikel 44 van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk en regel 13 van uitvoeringsverordening nr. 2868/95 die betrekking hebben op de bevoegdheid van de aanvrager van een gemeenschapsmerk om de in zijn aanvraag opgenomen opgave van waren of diensten te beperken, gelden voor een dergelijke beperking bepaalde bijzondere modaliteiten. Een verzoek dat de verzoeker mondeling ter terechtzitting voor het Gerecht heeft geformuleerd, respecteert deze modaliteiten niet en kan derhalve niet als een verzoek tot wijziging in de zin van die bepalingen worden beschouwd. Toewijzing van een dergelijk verzoek zou voorts betekenen dat het voorwerp van het geschil in de loop van het geding wordt gewijzigd, waardoor het beginsel van hoor en wederhoor zou worden geschonden. Dit belet overigens niet dat de verzoeker gedeeltelijke afstand van instantie doet.

Kleuren of kleurencombinaties als zodanig kunnen gemeenschapsmerken in de zin van verordening nr. 40/94 vormen voorzover zij geschikt zijn om de waren of diensten van een onderneming te onderscheiden. Dat een categorie tekens algemeen geschikt is om een merk te vormen, impliceert evenwel niet dat deze tekens voor een bepaalde waar of dienst noodzakelijkerwijs onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van deze verordening hebben.

Het is waar dat artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, volgens hetwelk de inschrijving wordt geweigerd van „merken die elk onderscheidend vermogen missen”, geen onderscheid maakt tussen de verschillende types tekens. Niettemin is de perceptie van het relevante publiek in het geval van een teken bestaande uit een kleur of een kleurencombinatie als zodanig, niet noodzakelijkerwijs dezelfde als in het geval van een woordmerk of een beeldmerk bestaande uit een teken dat losstaat van het voorkomen van de erdoor aangeduide waren. Terwijl het publiek de gewoonte heeft, woordmerken of beeldmerken onmiddellijk als identificatietekens van de commerciële herkomst van de waar op te vatten, is dit immers niet noodzakelijkerwijs het geval wanneer het teken samenvalt met het uiterlijk van de waar of wanneer het teken enkel bestaat uit een kleur of kleuren die worden gebruikt om diensten aan te kondigen.

Voorzover het relevante publiek het teken als een aanduiding van de commerciële herkomst van de waar of dienst opvat, doet het feit dat dit teken tegelijkertijd meerdere functies vervult, met name een technische of decoratieve functie naast de herkomstaanduidende functie, voorts niet af aan het onderscheidend vermogen ervan.

(cf. punten 29-30)