Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Uitlegging verzocht in geval van vaststelling van met recht van Unie conforme nationale regeling voor feiten die buiten werkingssfeer daarvan vallen

(Art. 35 EU)

2. Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Status van slachtoffers in strafprocedures – Kaderbesluit 2001/220 – Slachtoffer – Begrip – Rechtspersonen – Daarvan uitgesloten

(Kaderbesluit 2001/220 van de Raad, art. 1, sub a, en 10, lid 1)

3. Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Status van slachtoffers in strafprocedures – Kaderbesluit 2001/220 – Bemiddeling met betrekking tot bepaalde strafbare feiten die uitdrukkelijk in nationale regeling is voorzien

(Kaderbesluit 2001/220 van de Raad, art. 10)

Samenvatting

1. Zelfs wanneer de feiten van het hoofdgeding buiten de werkingssfeer van het recht van de Unie vallen, is het Hof bevoegd, op een in het kader van artikel 35 EU gestelde prejudiciële vraag te antwoorden, wanneer de nationale wettelijke regeling zich voor haar oplossingen voor een situatie waarop het recht van de Unie geen betrekking heeft, conformeert aan de in het recht van de Unie gekozen oplossingen. Voor de rechtsorde van de Unie is het immers overduidelijk van belang, dat ter vermijding van uiteenlopende uitleggingen elke bepaling van Unierecht, ongeacht de omstandigheden waaronder zij toepassing moet vinden, op eenvormige wijze wordt uitgelegd.

(cf. punt 33)

2. De artikelen 1, sub a, en 10 van kaderbesluit 2001/220 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure moeten aldus worden uitgelegd dat het begrip „slachtoffer” niet rechtspersonen omvat met het oog op de bevordering van bemiddeling in strafzaken als bedoeld in genoemd artikel 10, lid 1.

Uit de bewoordingen van artikel 1, sub a, van dat kaderbesluit, dat voor de toepassing daarvan het slachtoffer omschrijft als de natuurlijke persoon die als direct gevolg van het handelen of nalaten dat in strijd is met de strafwetgeving van een lidstaat, schade, met inbegrip van lichamelijk of geestelijk letsel, geestelijke pijn en economische schade, heeft geleden, volgt dat deze bepaling alleen betrekking heeft op natuurlijke personen die dergelijke schade hebben geleden.

De omstandigheid dat sommige lidstaten voorzien in strafbemiddeling wanneer het slachtoffer een rechtspersoon is, doet aan deze conclusie niet af. Daar genoemd kaderbesluit het betrokken gebied immers niet volledig harmoniseert, belet noch verplicht het de lidstaten om de bepalingen daarvan ook toe te passen wanneer het slachtoffer een rechtspersoon is. Het kaderbesluit in die zin uitleggen dat het alleen ziet op natuurlijke personen, levert ook geen discriminatie van rechtspersonen op, daar de wetgever van de Unie gerechtigd was een regeling ter bescherming van uitsluitend natuurlijke personen in te voeren, aangezien deze laatsten zich in een objectief andere situatie bevinden dan rechtspersonen vanwege hun grotere kwetsbaarheid en de aard van de belangen die alleen strafbare feiten gericht tegen natuurlijke personen kunnen aantasten, zoals het leven en de lichamelijke integriteit van het slachtoffer.

(cf. punten 26, 28‑31, dictum 1)

3. Artikel 10 van kaderbesluit 2001/220 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet verplicht om het gebruik van de bemiddelingsprocedure toe te staan voor alle strafbare feiten waarvan het in de nationale regeling gedefinieerde materiële bestanddeel overeenkomt met dat van de strafbare feiten waarvoor zij uitdrukkelijk in bemiddeling voorziet.

Deze bepaling verplicht de lidstaten immers enkel om te zorgen voor de bevordering van bemiddeling met betrekking tot de strafbare feiten waarvoor zij die maatregel passend achten, zodat de keuze van de strafbare feiten waarvoor bemiddeling openstaat, aan het oordeel van de lidstaten wordt overgelaten. Hieruit volgt dat een nationale wetgever de hem toekomende beoordelingsbevoegdheid niet overschrijdt door te beslissen dat de bemiddelingsprocedure enkel kan worden toegepast voor bepaalde strafbare feiten, zoals die gericht tegen personen, tegen de veiligheid van het verkeer of tegen de eigendom, welke keuze hoofdzakelijk met rechtspolitieke motieven samenhangt.

(cf. punten 37‑38, 40, dictum 2)