Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Talen van Bureau – Procedures ex parte – Mogelijkheid voor Bureau om met merkaanvrager te corresponderen in door hem opgegeven tweede taal – Draagwijdte – Grenzen – Concreet geval

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 115, lid 4; verordening nr. 216/96 van de Commissie, art. 4, lid 2, en 11)

2. Gemeenschapsmerk – Procedures voor instanties van Bureau – Verplichting voor administratie, waaronder kamers van beroep, om binnen redelijke termijn te handelen

3. Gemeenschapsmerk – Beslissingen van Bureau – Eerbiediging van rechten van verdediging – Concreet geval

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 73)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Woordteken TOP

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

Samenvatting

1. Uit artikel 115, lid 4, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk vloeit voort dat de bevoegdheid van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) om in procedures ex parte de in de inschrijvingsaanvraag opgegeven tweede taal te gebruiken om met de aanvrager te corresponderen een uitzondering is op het beginsel van het gebruik van de proceduretaal, en dat het begrip corresponderen dus restrictief moet worden uitgelegd. Aangezien de procedure bestaat uit alle handelingen die voor de afhandeling van een aanvraag moeten worden verricht, vallen onder het begrip „procedurehandelingen” alle door de communautaire regeling voor de afhandeling van de gemeenschapsmerkaanvraag vereiste of voorziene handelingen alsmede de handelingen die voor die afhandeling noodzakelijk zijn, of dit nu kennisgevingen zijn, verzoeken tot rectificatie, verzoeken om opheldering dan wel andere handelingen. Al deze handelingen moeten dus door het Bureau worden gesteld in de taal die voor de aanvraag is gebruikt. In tegenstelling tot de procedurehandelingen ziet het begrip „corresponderen” in artikel 115, lid 4, tweede volzin, op alle stukken waarvan de inhoud niet kan worden gelijkgesteld met een procedurehandeling, zoals de documenten die het Bureau meestuurt met procedurehandelingen of waarmee het de aanvrager informeert.

In dit verband valt onder het begrip „procedurehandelingen” de mededeling van een kamer van beroep van het Bureau die is gebaseerd op artikel 4, lid 2, van verordening nr. 216/96 houdende het Reglement voor de procesvoering bij de kamers van beroep, waarbij de aanvrager wordt gevraagd om aanvullende opmerkingen over de taalregeling voor de procedure en die beoogt het onderzoek van de zaak af te ronden.

Ook de nota met de opmerkingen waarom de voorzitter van het Bureau krachtens artikel 11 van verordening nr. 216/96 is verzocht, is een dergelijke procedurehandeling, aangezien deze opmerkingen standpunten van het Bureau vormen waarover de partijen overeenkomstig artikel 11, tweede volzin, het recht hebben, verweer te voeren, en die bijgevolg in de proceduretaal aan de partijen moeten worden meegedeeld.

(cf. punten 32, 35, 37)

2. Het beginsel van een redelijke termijn, dat als onderdeel van het beginsel van behoorlijk bestuur is overgenomen in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, afgekondigd te Nice op 7 december 2000, moet in alle communautaire administratieve procedures worden geëerbiedigd. Dat beginsel is dus ook van toepassing op de procedures voor de verschillende instanties van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), waaronder de kamers van beroep.

(cf. punten 51‑52)

3. Artikel 73, tweede volzin, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk bepaalt dat de beslissingen van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) slechts kunnen worden genomen op gronden waartegen de partijen verweer hebben kunnen voeren. Overeenkomstig deze bepaling kan een kamer van beroep van het Bureau haar beslissing alleen nemen op grond van de gegevens, feitelijk of rechtens, waarvoor de partijen hun opmerkingen kenbaar hebben kunnen maken. Wanneer de kamer van beroep uit eigen beweging feitelijke gegevens verzamelt die haar beslissing zullen schragen, dient zij deze dus aan de partijen mee te delen zodat dezen hun opmerkingen kenbaar kunnen maken.

Hoewel een kamer van beroep van het Bureau die bepaling schendt wanneer zij nalaat, de inhoud van een website en de resultaten van een in haar beslissing genoemde opzoeking aan de aanvrager mee te delen, kan een dergelijke onregelmatigheid niet de vernietiging van deze beslissing meebrengen, aangezien de motivering ervan gebaseerd is op een redenering die losstaat van de resultaten van deze opzoeking en deze resultaten slechts dienen ter onderbouwing van de conclusie van de beslissing, zonder dus een noodzakelijke grond ervoor te vormen.

(cf. punten 58‑59, 61-62, 64‑66)

4. Het woordteken TOP, waarvan inschrijving als gemeenschapsmerk is aangevraagd voor „Voedselcapsules en ‑poeders op basis van kruiden; voedingssupplement op basis van kruiden” en voor „Voedingssupplement op basis van kruiden” van de klassen 5 en 29 in de zin van de Overeenkomst van Nice, mist voor de betrokken waren onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.

De term „top” wordt immers gebruikt in zijn gebruikelijke grammaticale structuur en wijkt niet duidelijk af van een correcte constructie op lexicaal vlak. Bovendien kan dit woordteken, vanwege het gebruik ervan als algemene prijzende term in de omgangstaal en in de handel, niet worden beschouwd als een teken dat geschikt is om de commerciële herkomst van de erdoor aangeduide waren te individualiseren en dus om de wezenlijke functie van het merk te vervullen. Ten slotte moet de omstandigheid dat dit teken als zodanig door om het even welke fabrikant of dienstverrichter kan worden gebruikt om voor zijn waren of diensten reclame te maken, ertoe leiden dat het gebruik ervan niet aan een enkele onderneming wordt voorbehouden, zelfs al zou een dergelijke exclusiviteit slechts gelden voor een specifieke sector.

(cf. punten 94‑97)