ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 9, leden 2 tot en met 4, van het Verdrag van Aarhus schrijft het volgende voor:

„2. Elke partij waarborgt, binnen het kader van haar nationale wetgeving, dat leden van het betrokken publiek

a) die een voldoende belang hebben, dan wel

b) stellen dat inbreuk is gemaakt op een recht, wanneer het bestuursprocesrecht van een partij dit als voorwaarde stelt, toegang hebben tot een herzieningsprocedure voor een rechterlijke instantie en/of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan, om de materiële en formele rechtmatigheid te bestrijden van enig besluit, handelen of nalaten vallend onder de bepalingen van artikel 6 en, wanneer het nationale recht hierin voorziet en onverminderd het navolgende lid 3, andere relevante bepalingen van dit Verdrag.

Wat een voldoende belang en een inbreuk op een recht vormt, wordt vastgesteld in overeenstemming met de eisen van nationaal recht en strokend met het doel aan het betrokken publiek binnen het toepassingsgebied van dit Verdrag ruim toegang tot de rechter te verschaffen. Hiertoe wordt het belang van elke niet-gouvernementele organisatie die voldoet aan de in artikel 2, lid 5, gestelde eisen voldoende geacht in de zin van het voorgaande [sub a]. Dergelijke organisaties worden tevens geacht rechten te hebben waarop inbreuk kan worden gemaakt in de zin van het voorgaande [sub b].

De bepalingen van dit lid 2 sluiten niet de mogelijkheid uit van een herzieningsprocedure voor een bestuursrechtelijke instantie en laten onverlet de eis van het uitputten van de bestuursrechtelijke beroepsgang alvorens over te gaan tot rechterlijke herzieningsprocedures, wanneer die eis bestaat naar nationaal recht.

3. Aanvullend op en onverminderd de in het voorgaande leden 1 en 2, bedoelde herzieningsprocedures, waarborgt elke partij dat leden van het publiek, wanneer zij voldoen aan de eventuele in haar nationale recht neergelegde criteria, toegang hebben tot bestuursrechtelijke of rechterlijke procedures om het handelen en nalaten van privépersonen en overheidsinstanties te betwisten die strijdig zijn met bepalingen van haar nationale recht betreffende het milieu.

4. Aanvullend op en onverminderd het voorgaande lid 1, voorzien de in de voorgaande leden 1, 2 en 3, bedoelde procedures in passende en doeltreffende middelen, met inbegrip van, zo nodig, een dwangmiddel tot rechtsherstel en zijn zij billijk, snel en niet onevenredig kostbaar. Beslissingen ingevolge dit artikel zijn schriftelijk of worden schriftelijk vastgelegd. Beslissingen van rechterlijke instanties, en waar mogelijk van andere organen, zijn voor het publiek toegankelijk.”
1)

Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te verzekeren dat asbestcementafval op daarvoor geschikte stortplaatsen wordt verwerkt, is de Franse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2, sub e, 3, lid 1, en 6, sub d, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, en krachtens de bijlage bij beschikking 2003/33/EG van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van criteria en procedures voor het aanvaarden van afvalstoffen op stortplaatsen overeenkomstig artikel 16 van en bijlage II bij richtlijn 1999/31.
1)

Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 9 februari 2010, Evropaïki Dynamiki/Commissie (T‑340/07), wordt vernietigd voor zover het Gerecht in dat arrest heeft verzuimd uitspraak te doen over de vordering van Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE om, ondanks de opzegging van overeenkomst EDC‑53007 EEBO/27873, de Commissie te veroordelen om haar 172 588,62 EUR te betalen aan in het kader van die overeenkomst gedragen kosten die de Commissie nog niet heeft vergoed.
1)

Door de Eerste richtlijn (73/239/EEG) van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 maart 2002, en richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn „schadeverzekering”) onjuist en onvolledig in nationaal recht om te zetten, is het Koninkrijk België de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens met name de artikelen 6, 8, 15, 16 en 17 van richtlijn 73/239, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/13, en de artikelen 20 tot en met 22 van richtlijn 92/49.
1)

De Bondsrepubliek Duitsland is de krachtens de artikelen 2, 9 en 20 junctis de artikelen 23 tot en met 53 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten op haar rustende verplichtingen niet nagekomen, doordat de gemeente Niedernhausen een overheidsopdracht voor architectendiensten betreffende de renovatie van een overheidsgebouw, genaamd „Autalhalle” en gelegen op het grondgebied van die gemeente, waarvan de waarde de in artikel 7, sub b, van die richtlijn vastgelegde drempel overschreed, zonder aanbestedingsprocedure op het niveau van de Europese Unie heeft toegewezen.
Een staatshoofd dat de nationaliteit van een lidstaat bezit, heeft onbetwistbaar de hoedanigheid van burger van de Unie, die overeenkomstig artikel 21 VWEU, binnen de beperkingen van de verdragen en de maatregelen tot uitvoering daarvan, een fundamenteel en persoonlijk recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten verleent.

Dergelijke beperkingen kunnen eveneens worden gebaseerd op relevante regels van het internationale recht, aangezien dat recht deel uitmaakt van de rechtsorde van de Unie.

Aangezien het staatshoofd op grond van het algemeen internationaal gewoonterecht en van de voorschriften van multilaterale verdragen in de internationale betrekkingen een bijzondere positie heeft die met name gepaard gaat met voorrechten en immuniteiten, is een dergelijke specificiteit dus van dien aard dat zij de persoon met die positie onderscheidt van alle andere burgers van de Unie, zodat die persoon niet onder dezelfde voorwaarden als de andere burgers toegang heeft tot het grondgebied van een andere lidstaat.

Derhalve kan de specificiteit van de hoedanigheid van staatshoofd rechtvaardigen dat de uitoefening van het hem bij artikel 21 VWEU verleende recht van vrij verkeer wordt beperkt op basis van het internationale recht.

(cf. punten 42-44, 46, 50, 51)
Zaak C-527/10

ERSTE Bank Hungary Nyrt

tegen

Magyar Állam e.a.

(verzoek van de Legfelsőbb Bíróság om een prejudiciële beslissing)

„Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Artikel 5, lid 1 — Toepassing in tijd — Zakelijke vordering ingesteld in staat die geen lidstaat van Europese Unie is — Insolventieprocedure die in andere lidstaat tegen schuldenaar wordt ingeleid — Situatie waarin eerstgenoemde staat lid van Europese Unie is geworden — Toepasselijkheid”

Samenvatting van het arrest

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Verordening nr. 1346/2000 — Toepassing ratione temporis — Erkenning van beslissing tot opening van insolventieprocedure — Beslissing die in staat die lid van Europese Unie is geworden, vanaf datum van toetreding gevolgen heeft die daaraan worden verbonden door recht van staat waar procedure is geopend (Toetredingsakte van 2003, art. 2; verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 16, lid 1, art. 17, lid 1, en art. 43) Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Verordening nr. 1346/2000 — Toepassing ratione temporis — Zakelijke rechten van derden — Goederen van aan insolventieprocedure onderworpen schuldenaar die zich op grondgebied van andere staat die lid van Unie is geworden, bevinden na opening van deze procedure — Toepasselijkheid van verordening — Voorwaarden — Goederen die zich op datum van toetreding in die staat moeten bevinden (Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 5, lid 1)
Artikel 215, lid 2, VWEU kan de rechtsgrondslag vormen voor door de Unie genomen beperkende maatregelen, daaronder begrepen maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, jegens natuurlijke personen, rechtspersonen dan wel niet-statelijke groepen of entiteiten, wanneer het besluit om die maatregelen te nemen onder het optreden van de Unie in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) valt.

De bestrijding van het terrorisme en de financiering ervan kan immers stellig worden gerekend tot de doelstellingen die worden nagestreefd met de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, zoals deze met name blijken uit artikel 3, lid 2, VEU, doch de doelstelling van bestrijding van het internationale terrorisme en de financiering ervan, met het oog op de handhaving van de vrede en de veiligheid op internationaal niveau, beantwoordt aan de doelstellingen van de verdragsbepalingen betreffende het externe optreden van de Unie, als bepaald in artikel 21, lid 2, sub c, VEU. Bijgevolg kunnen het optreden van de Unie in het kader van het GBVB alsmede de maatregelen die voor de toepassing van dit beleid in het kader van het externe optreden van de Unie worden vastgesteld, en met name de beperkende maatregelen in de zin van artikel 215, lid 2, VWEU, de bestrijding daarvan tot doel hebben.

Daaruit volgt dat artikel 215, lid 2, VWEU de juiste rechtsgrondslag is voor verordening nr. 1286/2009 tot wijziging van verordening nr. 881/2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa’idanetwerk en de Taliban. Deze verordening voorziet immers in een procedure voor plaatsing op de overeenkomstig resoluties 1267 (1999) en 1333 (2000) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties opgestelde lijst waarin de grondrechten van de verdediging worden geëerbiedigd. Zij wijzigt verordening nr. 881/2002, welke een van de instrumenten is waarmee de Unie een in de Veiligheidsraad vastgestelde handeling heeft uitgevoerd die de handhaving van de vrede en de internationale veiligheid nastreeft, en sluit, gelet op de doelstellingen en de inhoud ervan, aan bij een door de Unie in het kader van het GBVB genomen besluit.

(cf. punten 61, 63, 65, 71, 76)
Uit artikel 2, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/92, volgt dat de levering van goederen en de verrichting van diensten en niet de als tegenprestatie hiervoor verrichte betalingen aan belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen. Krachtens artikel 10, lid 2, tweede alinea, van de Zesde richtlijn kan de belasting evenwel in het geval van vooruitbetalingen verschuldigd worden zonder dat de levering heeft plaatsgevonden of de dienst is verricht, mits alle relevante elementen van het belastbare feit, dat wil zeggen van de toekomstige levering of van de toekomstige dienst, reeds gekend zijn.

Artikel 2, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/92, moet aldus worden uitgelegd dat een aanbieder van telefoondiensten die telecommunicatiediensten verstrekt waarbij aan een distributeur telefoonkaarten worden verkocht die alle noodzakelijke gegevens bevatten om internationale telefoonoproepen te verrichten via de door deze aanbieder ter beschikking gestelde infrastructuur, en die door de distributeur in eigen naam en voor eigen rekening worden doorverkocht aan eindgebruikers, rechtstreeks dan wel via andere belastingplichtigen, zoals groothandelaars en detailhandelaars, een telecommunicatiedienst onder bezwarende titel verricht ten behoeve van de distributeur. De betreffende aanbieder verricht daarentegen geen tweede dienst onder bezwarende titel ten behoeve van de eindgebruiker wanneer deze, na aankoop van de telefoonkaart, gebruikmaakt van het recht om telefoonoproepen te verrichten met gebruikmaking van de op die kaart vermelde informatie.

Wanneer de aanbieder van telefoondiensten slechts één daadwerkelijke betaling ontvangt in het kader van de verstrekking van zijn telecommunicatiediensten, kan immers niet worden geoordeeld dat hij twee diensten onder bezwarende titel in de zin van artikel 6, lid 1, van de Zesde richtlijn verricht, de ene ten behoeve van de distributeur en de andere ten behoeve van de eindgebruiker. De ontvanger van de enige dienst die door de betrokken aanbieder onder bezwarende titel wordt verricht, is degene die met die aanbieder in een contractuele verhouding staat waarbij over en weer prestaties worden uitgewisseld. In dat verband kan niet worden gesteld dat de distributeur met zijn betaling aan de aanbieder van telefoondiensten alleen de door de eindgebruiker aan de aanbieder van telefoondiensten betaalde vergoeding afdraagt en aldus een rechtstreekse band tussen hen doet ontstaan. Integendeel, de aanbieder van telefoondiensten en de distributeur wisselen bij de oorspronkelijke verkoop van de telefoonkaarten aan de distributeur over en weer prestaties uit.

(cf. punten 31-33, 39, 41, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Bevordering van gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in vervoer – Richtlijn 2003/30 – Bio-ethanol – Begrip

(Richtlijn 2003/30 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, lid 2, sub a)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/83 – Alcohol en alcoholhoudende dranken – Ethylalcohol – Begrip

(Richtlijn 2003/30 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, lid 2, sub a; richtlijn 92/83 van de Raad, art. 19, lid 1)

Samenvatting

1. De omschrijving van bio-ethanol in artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2003/30 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer moet aldus worden uitgelegd dat zij een product omvat dat met name gewonnen wordt uit biomassa en meer dan 98,5 % ethylalcohol bevat, mits dit product als biobrandstof voor het vervoer te koop wordt aangeboden.

(cf. punt 47, dictum 1)

2. Het recht van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat een product dat meer dan 98,5 % ethylalcohol bevat en niet via een daartoe uitdrukkelijk voorgeschreven procedé is gedenatureerd, moet worden onderworpen aan de accijns vastgesteld bij artikel 19, lid 1, van richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, ook al is dit product gewonnen uit biomassa volgens een ander procedé dan het procedé voor de winning van ethylalcohol uit landbouwproducten, bevat het stoffen die het ongeschikt maken voor menselijke consumptie, voldoet het aan de eisen van de Europese ontwerpnorm pr EN 15376 voor bio-ethanol die wordt gebruikt als brandstof, en beantwoordt het in voorkomend geval aan de omschrijving van bio-ethanol in artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2003/30 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer.

(cf. punt 66, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit – Vrijstelling voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor andere luchtvaart dan particuliere plezierluchtvaart – Draagwijdte

(Richtlijn 2003/96 van de Raad, art. 14, lid 1, sub b)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit – Vrijstelling voor motorbrandstoffen die worden gebruikt bij vervaardiging, ontwikkeling, testen en onderhoud van luchtvaartuigen – Draagwijdte

(Richtlijn 2003/96 van de Raad, art. 15, lid 1, sub j)

Samenvatting

1. Artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat de belastingvrijstelling voor luchtvaartbrandstof in de zin van deze bepaling niet van toepassing is op een onderneming die voor haar acquisitie een haar toebehorend vliegtuig gebruikt voor de verplaatsingen van haar personeelsleden naar klanten en beurzen, voor zover deze verplaatsingen niet rechtstreeks dienen tot de verrichting van een luchtvaartdienst onder bezwarende titel door deze onderneming.

(cf. punt 33, dictum 1)

2. Artikel 15, lid 1, sub j, van richtlijn 2003/96 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat de brandstof die door een luchtvaartuig wordt gebruikt voor retourvluchten naar een onderhoudsbedrijf in de luchtvaartsector, niet binnen de werkingssfeer van deze bepaling valt.

(cf. punt 39, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Nationale regeling die voor toekenning van milieubonus bij inschrijving van ingevoerd demonstratievoertuig verlangt dat op eerste kentekenbewijs vermelding „demonstratievoertuig” is aangebracht – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Milieubescherming en fraudebestrijding – Ontbreken daarvan

(Art. 34 VWEU en 36 VWEU)

Samenvatting

De artikelen 34 VWEU en 36 VWEU verzetten zich tegen een regeling van een lidstaat die voor de toekenning van de zogenoemde „bonus écologique – Grenelle de l’environnement” (milieubonus – milieu-Grenelle) bij de inschrijving van ingevoerde demonstratievoertuigen in deze lidstaat verlangt dat op het eerste kentekenbewijs van dergelijke voertuigen de vermelding „demonstratievoertuig” is aangebracht.

Ook al voorziet een dergelijke regeling voor alle demonstratievoertuigen – ongeacht de herkomst ervan – in de verplichte overlegging van een kentekenbewijs met de vermelding „demonstratievoertuig” teneinde voor de milieubonus in aanmerking te komen, toch heeft dit vereiste een verschillende impact op de uit andere lidstaten ingevoerde voertuigen naargelang de lidstaat waaruit deze voertuigen afkomstig zijn, er al dan niet in voorziet dat die vermelding op de kentekenbewijzen wordt aangebracht. Bijgevolg kan zij een weerslag hebben op het gedrag van de afnemers en dus de toegang van deze motorvoertuigen tot de markt van die lidstaat negatief beïnvloeden.

Het is juist dat doelstellingen van milieubescherming en fraudebestrijding een rechtvaardigingsgrond kunnen vormen voor nationale maatregelen die het intracommunautaire handelsverkeer kunnen belemmeren, mits deze maatregelen evenredig zijn aan het beoogde doel. Het vereiste dat op het kentekenbewijs van een dergelijk voertuig de vermelding „demonstratievoertuig” is aangebracht, vormt evenwel slechts één van de vele middelen waarover de bevoegde autoriteiten beschikken om fraude te bestrijden en het milieu te beschermen. Derhalve is een dergelijke maatregel overdreven en dus onevenredig ten opzichte van de nagestreefde doelstellingen.

(cf. punten 29‑30, 34, 37‑38, 39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op gebied van sociale zekerheid – Materiële werkingssfeer van richtlijn 79/7 – Jaarlijkse aanpassing van ouderdomspensioenen – Daaronder begrepen

(Richtlijn 79/7 van de Raad, art. 3, lid 1, en 4, lid 1)

2. Sociale politiek – Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op gebied van sociale zekerheid – Richtlijn 79/7 – Nationale regeling inzake jaarlijkse aanpassing van ouderdomspensioenen

(Richtlijn 79/7 van de Raad, art. 4, lid 1)

Samenvatting

1. Artikel 3, lid 1, van richtlijn 79/7 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid moet in die zin worden uitgelegd dat een regeling van jaarlijkse aanpassing van een ouderdomspensioen binnen de werkingssfeer van die richtlijn, en derhalve onder het in artikel 4, lid 1, van die richtlijn vervatte verbod van discriminatie valt.

Net als het pensioen zelf, strekt de latere aanpassing ervan er immers toe, personen die de wettelijke pensioenleeftijd hebben bereikt te beschermen tegen de risico’s bij ouderdom, door te waarborgen dat zij kunnen beschikken over de nodige middelen die met name met het oog op hun behoeften als gepensioneerde noodzakelijk zijn.

(cf. punten 44, 53, dictum 1)

2. Artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid moet in die zin worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een in een regeling van jaarlijkse aanpassing van ouderdomspensioenen vastgestelde nationale bepaling die tot gevolg heeft dat een aanzienlijk groter percentage vrouwelijke dan mannelijke gepensioneerden wordt uitgesloten van een uitzonderlijke verhoging van de pensioenen.

Een verschil is groot genoeg om in dit verband een belangrijke aanwijzing te vormen, wanneer 75 % van de mannelijke gepensioneerden, doch slechts 43 % van de vrouwelijke gepensioneerden voor een dergelijke uitzonderlijke verhoging in aanmerking komt. Het staat aan de nationale rechter om, gelet op de aan hem overgelegde gegevens, die conclusie te trekken.

Wanneer de nationale rechter in het kader van dat onderzoek tot de conclusie zou komen dat in feite een aanzienlijk hoger percentage vrouwelijke dan mannelijke gepensioneerden door de uitsluiting van de minimumpensioenen van een dergelijke uitzonderlijke verhoging kan zijn benadeeld, kan dit nadeel niet worden gerechtvaardigd door het feit dat vrouwen die hebben gewerkt, eerder van hun pensioen gaan genieten en gedurende langere tijd pensioen ontvangen of door de omstandigheid dat het normbedrag voor de compenserende toeslag ook voorwerp van een uitzonderlijke verhoging voor datzelfde jaar was.

(cf. punten 60, 62-63, 68,104, dictum 2-3)