Wat in dit verband de producenten-exporteurs betreft die geen medewerking hebben verleend aan het onderzoek dat heeft geleid tot de vaststelling van verordening nr. 917/2011 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op keramische tegels van oorsprong uit de Volksrepubliek China, aan wie volgens de overwegingen 66 en 77 van verordening nr. 258/2011 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op keramische tegels van oorsprong uit [China] en de overwegingen 92 en 93 van verordening nr. 917/2011 een antidumpingrecht is opgelegd waarvoor de hoogste dumpingmarge is gehanteerd die was vastgesteld voor een representatief product van een medewerkende producent-exporteur, moet elke tot deze categorie behorende producent-exporteur aantonen dat de omstandigheden die aan deze laatste vaststelling ten grondslag lagen, aanzienlijk en voortdurend zijn gewijzigd. Aangezien deze vaststelling op de steekproefgegevens is gebaseerd, kan een dergelijke producent-exporteur voldoen aan de dienaangaande op hem rustende bewijslast, door ook aan te tonen dat de gegevens die ten grondslag lagen aan de dumpingmarge die is gebruikt voor de vaststelling van de antidumpingrechten die aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen zijn opgelegd, aanzienlijk en blijvend zijn gewijzigd of dat deze wijzigingen van invloed waren op alle producenten-exporteurs in het land van uitvoer.

Uit de bewoordingen van artikel 11, lid 3, tweede en derde alinea, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd bij verordening nr. 37/2014, blijkt dat het gedeeltelijke tussentijdse nieuwe onderzoek van antidumpingmaatregelen strekt tot verificatie of die maatregelen dienen te worden gehandhaafd, en dat de instellingen, als het verzoek om een nieuw onderzoek van een exporteur alleen dumping betreft, dienaangaande allereerst dienen te beoordelen of de bestaande maatregel dient te worden gehandhaafd, en uit dien hoofde een niet alleen ingrijpende maar ook duurzame wijziging van omstandigheden inzake de dumping dienen vast te stellen. Hieruit volgt dat het verzoek om een gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek overeenkomstig voornoemd artikel 11, lid 3, dat beperkt is tot dumping en door één producent/exporteur wordt ingediend, vergezeld moet gaan van bewijsmateriaal waaruit blijkt dat de gegevens die ten grondslag lagen aan de dumpingmarge die werd gebruikt voor de vaststelling van het antidumpingrecht dat van toepassing is op de producent/exporteur die het verzoek heeft ingediend, voortdurend en ingrijpend zijn gewijzigd.

In dit verband bevindt een producent-exporteur die geen medewerking heeft verleend aan het onderzoek dat tot de vaststelling van de antidumpingrechten heeft geleid, zich wat de vaststelling van de dumpingmarge betreft geenszins in dezelfde situatie als de deelnemende producenten-exporteurs, aangezien de wetgever in artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd bij verordening nr. 37/2014, heeft bepaald dat het antidumpingrecht voor de producenten-exporteurs die geen medewerking hebben verleend, op basis van de beschikbare gegevens moet worden vastgesteld, zodat deze minder gunstig kunnen zijn dan wanneer zij wel hadden meegewerkt. Evenzo kan een dergelijke producent-exporteur niet stellen dat hij is gediscrimineerd door de beweerde discriminatie van de medewerkende producenten-exporteurs die niet in de steekproef zijn opgenomen, in vergelijking met die welke in de steekproef zijn opgenomen. Aangezien die producent-exporteur niet aan het oorspronkelijke onderzoek had deelgenomen, heeft hij niet verzocht om in de steekproef te worden opgenomen. Zijn argument heeft dus geen betrekking op zijn eigen situatie, en zelfs indien het gegrond zou zijn, kan het eventuele slagen ervan niet leiden tot nietigverklaring van het bestreden besluit ten aanzien van hem. Hij heeft er dan ook geen belang bij deze kwestie aan de orde te stellen.

Het beginsel van gelijke behandeling of non-discriminatie vereist dat vergelijkbare situaties niet verschillend worden behandeld en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is.

Met betrekking tot de toepassing van artikel 11, lid 5, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd bij verordening nr. 37/2014, is een aantal van de voor het oorspronkelijke onderzoek geldende bepalingen niet bedoeld om op de procedure voor een nieuw onderzoek te worden toegepast, gelet op de algemene structuur en de doelstellingen van de regeling die in verordening nr. 1225/2009 is vastgesteld. Indien artikel 17, lid 3, van verordening nr. 1225/2009 aldus zou worden toegepast dat ook een individueel onderzoek moet worden verricht in de context van de beoordeling van een verzoek om een gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek dat wordt ingediend door een producent-exporteur die niet aan het oorspronkelijke onderzoek heeft meegewerkt, zou dat in strijd zijn met het doel van de tussentijdse nieuwe procedure. Met een dergelĳke aanpak zou immers niet kunnen worden nagegaan of de factoren die ten grondslag lagen aan de vaststelling van de dumpingmarge die is gebruikt voor de vaststelling van het antidumpingrecht dat van toepassing is op de genoemde exporterende producent, zich op significante en duurzame wĳze hebben ontwikkeld. De gegevens die voortkomen uit de analyse van de informatie met betrekking tot de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs zouden in dat geval worden vergeleken met de eigen gegevens van de betrokken producent-exporteur.

Een individueel onderzoek kan dus niet dienen ter beoordeling of een gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek moet worden geopend op basis van door een producent-exporteur aangevoerde wijzigingen van de omstandigheden. Zo niet zou die producent-exporteur de bewijslast kunnen ontwijken die in het kader van de toepassing van artikel 11, lid 3, van verordening nr. 1225/2009 op hem rust in zijn hoedanigheid van onderneming die geen medewerking heeft verleend aan het oorspronkelijke onderzoek.

(zie punten 39‑41)