ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/10

Hogere voorziening ingesteld op 3 januari 2018 door de Helleense Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 25 oktober 2017 in zaak T-26/16, Helleense Republiek / Europese Commissie

(Zaak C-6/18 P)

(2018/C 063/14)

Procestaal: Grieks

Partijen

Rekwirante: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: G. Kanellopoulos, I. Pachi en A. Vasilopoulou)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Verzoekster verzoekt dat het Hof haar hogere voorziening toewijst, het bestreden arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 25 oktober 2017, zaak T-26/16, vernietigt, voor zover daarbij haar beroep is verworpen, het beroep van de Helleense Republiek van 22 januari 2016 toewijst, besluit 2015/2098 van de Europese Commissie van 13 november 2015 (1) nietig verklaart, op de punten waarin aan de Helleense Republiek in uitvoering van verificaties IR/2009/004/GR en IR/2009/0017/GR eenmalige en forfaitaire financiële correcties zijn opgelegd — wegens vertragingen bij de terugvorderingsprocedure, het niet verstrekken van gegevens en, in het algemeen, wegens tekortkomingen in de procedures voor schuldenbeheer — voor een totaal bedrag van 11 534 827,97 EUR, en dat de Commissie wordt verwezen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert verzoekster twee middelen aan.

Het eerste middel heeft betrekking op het deel van het besluit van de Commissie waarin aan de Helleense Republiek een forfaitaire financiële correctie wordt opgelegd, en is ontleend aan de onjuiste uitlegging en toepassing door het Gerecht van de artikelen 31, 32 en 33 van verordening nr. 1290/2005 (2), een onjuiste rechtsopvatting wat betreft de toepassing van de richtsnoeren van document 5330/1997 van de Commissie voor het opleggen van forfaitaire correcties in omstandigheden als bedoeld in artikel 32, lid 4, van verordening nr. 1290/2005, schending van het rechtszekerheidsbeginsel en aan ontoereikende motivering van het bestreden arrest.

Het tweede middel heeft betrekking op het deel van het besluit van de Commissie waarin een eenmalige correctie wordt opgelegd, en is ontleend aan de onjuiste uitlegging en toepassing in het bestreden arrest van de artikelen 32, lid 4, en 49 van verordening nr. 1290/2005, schending van het verbod van terugwerkende kracht van wetten en van het rechtszekerheidsbeginsel en aan een tegenstrijdige en ontoereikende motivering van genoemd arrest.

(1) Uitvoeringsbesluit (ΕU) 2015/2098 van de Commissie van 13 november 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) [Kennisgeving geschied onder nummer C(2015) 7716] (PB 2015, L 303, blz. 35).

(2) Verordening (ΕG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB 2005, L 209, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/20

Hogere voorziening ingesteld op 10 december 2017 door BMB sp. z o.o. tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 3 oktober 2017 in zaak T-695/15, BMB sp. z o.o./Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-693/17 P)

(2018/C 142/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: BMB sp. z o.o. (vertegenwoordiger: K. Czubkowski, radca prawny)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Ferrero SpA

Conclusies

— het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 3 september 2017 in zaak T-695/15 betekend aan rekwirante op 11 oktober 2017, vernietigen;

— de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 8 september 2015 in zaak R 1150/2012-3 vernietigen.

Subsidiair zal het Hof, indien de zaak niet in staat van wijzen is, het arrest vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht.

Op grond van artikel 138, lid 1 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie dient het Hof tevens:

— Ferrero Spa en EUIPO te verwijzen in de kosten van de onderhavige hogere voorziening;

— Ferrero Spa en EUIPO te verwijzen in de kosten die rekwirante voor het Gerecht zijn opgekomen; en

— Ferrero Spa te verwijzen in de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 25, lid 1, onder e), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende Gemeenschapsmodellen (1) wegens een onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfout:

i. dat het litigieuze model de grafische weergave van het oudere handelsmerk omvat;

ii. dat het oudere handelsmerk en litigieuze model een sterke gelijkenis vertonen; en

iii. dat de kamer van beroep geen fout beging toen het oordeelde dat er een gevaar voor verwarring bestaat tussen het oudere handelsmerk en het litigieuze model.

Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 25, lid 1, onder e), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende Gemeenschapsmodellen in samenhang met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en de bescherming van het gewettigd vertrouwen, wegens een onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfout, dat de door de kamer van beroep gemaakte verwijzing naar artikel 8, lid 1, onder b) van verordening nr. 207/2009 (2) in punt 33 van de beslissing enkel een vormfout betreft, die geen doorslaggevend effect heeft gehad op de beslechting van het geschil en dat het niet noodzakelijk is om nationale rechtspraak betreffende de internationale registratie in beschouwing te nemen bij de beoordeling van het gevaar voor verwarring.

(1) PB 2002, L 3, blz. 1.

(2) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).
2)

Betekent de in [de Duitse versie van] artikel 6, lid 1, onder c), van richtlijn 2011/83/EU gebruikte uitdrukking „gegebenenfalls” [(in de Nederlandse versie: „indien beschikbaar”)] dat een handelaar enkel informatie moet verstrekken over communicatiemiddelen die al daadwerkelijk in zijn onderneming voorhanden zijn, zodat hij niet verplicht is een telefoon- of faxaansluiting dan wel een e-mailaccount nieuw te installeren, wanneer hij beslist in zijn onderneming ook overeenkomsten op afstand te sluiten?
2)

Voor zover de richtlijn een eigen regeling in dit geval niet uitsluit; gaat het dan om een overeenkomst in de zin van artikel 5 van de richtlijn of om iets anders? Wanneer het een overeenkomst is of wanneer het geen overeenkomst is: vindt de richtlijn in het onderhavige geval toepassing?
1)

Moet de btw-vrijstelling voor medische verzorging door een in klinische chemie en laboratoriumdiagnostiek gespecialiseerde arts in omstandigheden zoals in het hoofdgeding worden beoordeeld op basis van artikel 132, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) of op basis van artikel 132, lid 1, onder b), van diezelfde richtlijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 83/10

Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2017 door Viridis Pharmaceutical Ltd. tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 september 2017 in zaak T-276/16, Viridis Pharmaceutical Ltd./Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

(Zaak C-668/17 P)

(2018/C 083/16)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Viridis Pharmaceutical Ltd. (vertegenwoordigers: C. Spintig, Rechtsanwalt, S. Pietzcker, Rechtsanwalt, M. Prasse, Rechtsanwältin)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Hecht-Pharma GmbH

Conclusies

1. vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht (Tweede kamer)

2. terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht

3. verwijzing van het EUIPO in de kosten van rekwirante subsidiair: de beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert in haar hogere voorziening aan dat het Gerecht in het bestreden arrest meermaals de Uniemerkenverordening (UMV) (1) heeft geschonden.

Om te beginnen voert rekwirante schending aan van artikel 58, lid 1, onder a), eerste zin, eerste deel, UMV: het Gerecht heeft op grond van een onjuiste rechtsopvatting aangenomen dat er slechts sprake kan zijn van een rechtsverkrijgend gebruik van een voor een geneesmiddel ingeschreven Uniemerk als de noodzakelijke toelating voor het in de handel brengen van geneesmiddelen is verleend. Het Gerecht heeft dezelfde bepaling bovendien ook geschonden door het gebruik van een Uniemerk in het kader van een klinische studie overeenkomstig artikel 8, lid 3, onder i), van richtlijn 2001/83/EG (2) te kwalificeren als gedwongen intern gebruik en daardoor niet als normaal gebruik.

Verder voert rekwirante schending aan van artikel 58, lid 1, onder a), eerste zin, tweede deel, UMV: het Gerecht heeft op grond van een onjuiste rechtsopvatting aangenomen dat een klinische studie met het oog op de voorbereiding van een vergunningsaanvraag voor het in de handel brengen als geneesmiddel niet als een geldige reden voor het niet-gebruik van een merk kan worden beschouwd als pas duidelijk na de inschrijving van het merk om de klinische studie wordt verzocht en/of als niet de omvangrijke financiële middelen worden ingezet die noodzakelijk zijn om de klinische studie zo snel mogelijk te kunnen beëindigen.

(1) Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).

(2) Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB 2001, L 311, blz. 67).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 94/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 4 december 2017 — M. Çoban tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Zaak C-677/17)

(2018/C 094/06)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: M. Çoban

Verweerder: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

Prejudiciële vraag

Moet artikel 6, eerste lid, van besluit 3/80 (1) met inachtneming van artikel 59 van het Aanvullend Protocol aldus worden uitgelegd, dat het zich verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat zoals artikel 4a van de [Toeslagenwet], op grond waarvan een toegekende aanvullende prestatie wordt ingetrokken als de begunstigde naar Turkije verhuist, ook indien deze begunstigde het grondgebied van de lidstaat op eigen initiatief heeft verlaten? Is daarbij van belang dat de betrokkene op het moment van vertrek niet langer een verblijfsrecht heeft op grond van het associatierecht, maar wel beschikt over een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen? Is daarbij van belang dat de betrokkene op grond van nationale regelgeving binnen één jaar na vertrek de mogelijkheid heeft om terug te keren om zo de toeslag te herkrijgen, en dat die mogelijkheid verder bestaat zo lang als hij beschikt over de EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen?

(1) Besluit nr. 3/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen van de Lid-Staten der Europese Gemeenschappen op Turkse werknemers en hun gezinsleden (PB 1983, C 110, blz. 60).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 17 november 2017 — GE Power Controls Portugal — Unipessoal Lda / Fazenda Pública

(Zaak C-643/17)

(2018/C 052/24)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: GE Power Controls Portugal — Unipessoal Lda

Verwerende partij: Fazenda Pública

Prejudiciële vraag

Moet, in het licht van artikel 313, lid 1, van de bepalingen ter uitvoering van het communautair douanewetboek (1), worden aangenomen dat de goederen die in de onderhavige procedure aan de orde zijn een communautair karakter hebben, ook al is niet vastgesteld dat zij een dergelijk karakter bezitten, of […] moeten zij worden beschouwd als goederen welke het douanegebied van de Gemeenschap in de zin van artikel 3 van het [communautair douanewetboek] (2) zijn binnengekomen en onder de uitzondering vallen waarin is voorzien in het eerste deel van lid 2, onder a), van dat artikel 313, zodat alleen van goederen waarvoor bewijs wordt aangedragen dat zij zijn onderworpen aan de procedures voor het in het vrije verkeer brengen van goederen in het douanegebied van de EG wordt aanvaard dat zij een communautair karakter bezitten[?]

(1) Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1993, L 253, blz. 1).

(2) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1).
4)

Is een uitleg van artikel 8, vierde lid, en artikel 32, derde lid, van de Visumcode, waarbij de visumaanvragers het beroep tegen de afwijzing van hun aanvragen uitsluitend bij een bestuurlijke of rechterlijke instantie van de vertegenwoordigende lidstaat kan instellen en niet in de vertegenwoordigde lidstaat waarvoor het visum is aangevraagd, in overeenstemming met het recht op een effectieve rechtsbescherming als bedoeld in artikel 47 van het Handvest? Is voor het antwoord op deze vraag relevant dat de geboden rechtsgang waarborgt dat de aanvrager het recht heeft om te worden gehoord, dat hij het recht heeft om te procederen in een taal van één van de lidstaten, dat de hoogte van leges of griffierechten voor bezwaar- en beroepsprocedures voor de aanvrager niet onevenredig zijn en dat de mogelijkheid van gefinancierde rechtshulp aanwezig is? Is, gelet op de bij visumzaken geldende beoordelingsmarge voor de staat, voor het antwoord op deze vraag relevant of een Zwitserse rechter voldoende zicht heeft op de Nederlandse situatie om effectief rechtsbescherming te kunnen bieden?
3)

Is het noodzakelijk om, gelet op de specifieke situatie van de verzoeker, te beoordelen of, in het licht van de concrete, hem betreffende omstandigheden, de toekenning van de vluchtelingenstatus hem meer rechten zou opleveren dan dewelke hem met de toekenning van subsidiaire bescherming worden verleend, of volstaat, opdat er sprake is van het in artikel 46, lid 2, van de procedurerichtlijn bedoelde belang, een wettelijke regeling die onderscheid maakt tussen afgeleide rechten die zijn gebaseerd op de rechten en de voordelen van beide vormen van internationale bescherming?
1)

Dient het begrip „een van de partijen” als bedoeld in artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 861/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 (1) tot vaststelling van een Europese procedure voor geringe vorderingen (hierna: „verordening nr. 861/2007”), aldus te worden uitgelegd dat het ook de „interveniënt” omvat, te weten een persoon die aan de procedure deelneemt, die noch de verzoekende partij (eiser) noch de verwerende partij (verweerder) is, maar in de procedure optreedt om het betoog van de verzoekende partij (eiser) of de verwerende partij (verweerder) te ondersteunen?
1)

Is verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (1) in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel, wanneer deze verordening nalaat precies te definiëren wat een werkzame stof is, waarbij het aan de aanvrager wordt overgelaten wat hij in zijn middel als werkzame stof wil vermelden, en hij de mogelijkheid heeft het gehele dossier van zijn aanvraag op een enkele stof te richten terwijl zijn in de handel gebracht eindproduct uit verschillende stoffen bestaat?
—

vast te stellen dat Ierland, door niet binnen de gestelde termijn alle nodige maatregelen te hebben genomen om van Apple Sales International en Apple Operations Europe de staatssteun terug te vorderen die onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt werd verklaard bij artikel 1 van besluit (EU) 2017/1283 van de Commissie van 30 augustus 2016 betreffende steunmaatregel SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) die Ierland ten gunste van Apple ten uitvoer heeft gelegd […] (1), de krachtens de artikelen 2 en 3 van dit besluit en artikel 108, lid 2, VWEU op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 4 oktober 2017 — Martin Wächtler / Finanzamt Konstanz

(Zaak C-581/17)

(2018/C 013/06)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Baden-Württemberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Martin Wächtler

Verwerende partij: Finanzamt Konstanz

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen van 21 juni 1999 (1), die op 1 juni 2002 in werking is getreden, inzonderheid de preambule, de artikelen 1, 2, 4, 6, 7, 16 en 21 alsmede artikel 9 van bijlage I, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de regeling van een lidstaat volgens welke — om te voorkomen dat over een belastbare grondslag geen belasting wordt geheven — latente, nog niet gerealiseerde meerwaarden van deelnemingen in een vennootschap (zonder uitstel) worden belast, wanneer een onderdaan van die lidstaat die daar aanvankelijk onbeperkt belastingplichtig was, zijn woonplaats van die staat naar Zwitserland verlegt en niet naar een lidstaat van de Europese Unie of een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte?

(1) PB 2002, L 114, blz. 6.
1)

Valt een dienst, die in wezen bestaat in de beschikbaarstelling van een vakantiewoning en waarbij aanvullende dienstelementen alleen als bijkomende dienst bij de hoofddienst moeten worden beschouwd, overeenkomstig het arrest van het Hof van 12 november 1992, Van Ginkel (C-163/91, EU:C:1992:435) onder de bijzondere regeling voor reisbureaus krachtens artikel 306 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) [hierna: „btw-richtlijn”]?
1)

a) Staat artikel 46, derde lid, van richtlijn 2013/32/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van internationale bescherming (herschikking) […] gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in de weg aan een systeem waarin de bestuursrechter in eerste aanleg in asielzaken een door een vreemdeling voor het eerst bij hem in beroep aangevoerd asielmotief in beginsel niet bij de beoordeling van dat beroep mag betrekken? b) Maakt het daarbij uit of een daadwerkelijk nieuw asielmotief wordt aangevoerd, dat wil zeggen een reden om te vragen om internationale bescherming die is gebaseerd op feiten en omstandigheden die dateren van ná het besluit van de beslissingsautoriteit op het verzoek om internationale bescherming, of een achtergehouden asielmotief, dat wil zeggen een reden om te vragen om internationale bescherming die is gebaseerd op feiten en omstandigheden die dateren van vóór het besluit van de beslissingsautoriteit op het verzoek om internationale bescherming en die een vreemdeling hoewel deze bij hem bekend waren, verwijtbaar niet reeds in de bestuurlijke fase kenbaar maakte? c) Maakt het daarbij uit of het asielmotief wordt aangevoerd in het kader van een beroep bij de bestuursrechter in eerste aanleg in asielzaken tegen een besluit van de beslissingsautoriteit op een eerste of een volgend verzoek om internationale bescherming?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 402/15

Hogere voorziening ingesteld op 18 september 2017 door BPC Lux 2 Sàrl e.a. tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 19 juli 2017 in zaak T-812/14, BPC Lux 2 Sàrl e.a. / Europese Commissie

(Zaak C-544/17 P)

(2017/C 402/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: BPC Lux 2 Sàrl e.a. (vertegenwoordigers: K. Bacon QC, B. Woogar, Barristers, J. Webber, M. Steenson, Solicitors)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Portugese Republiek

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht vernietigen;

— de zaak naar het Gerecht terugverwijzen voor verdere inhoudelijke behandeling; en

— de Commissie verwijzen in rekwirantes’ kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De onderhavige hogere voorziening is gericht tegen de beschikking van het Gerecht van 19 juli 2017 in zaak T-812/14 BPC Lux 2 Sàrl/Europese Commissie EU:T:2017:560 („beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht”), waarbij het Gerecht rekwirantes’ beroep tot nietigverklaring van besluit C(2014) 5682 van de Commissie inzake steunmaatregel SA.39250 Resolution of Banco Espírito Santo („bestreden besluit”) niet-ontvankelijk heeft verklaard.

In de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, heeft het Gerecht ambtshalve geoordeeld dat rekwirantes geen belang bij de nietigverklaring hebben en dat hun verzoek derhalve niet-ontvankelijk is. Rekwirantes wenden zich thans in hogere voorziening tot het Hof van Justitie, met als enige middel dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en/of dat het Gerecht het aan hem overgelegde bewijs kennelijk onjuist heeft opgevat.

Meer bepaald is het Gerecht ten onrechte tot het oordeel gekomen dat de nietigverklaring van het bestreden besluit geen enkele weerslag op de nationale procedure zou hebben, omdat in die procedure alleen vraagstukken van nationaal recht aan de orde zijn, terwijl deze procedure betrekking heeft op vraagstukken van Unierecht. Zoals hieronder verder zal worden uitgewerkt, hebben rekwirantes immers van hun Portugese advocaat afkomstige bewijzen overgelegd, die noch door de Commissie noch door de Portugese Republiek worden bestreden, waaruit blijkt dat de nietigverklaring van het bestreden besluit de kans van slagen van hun nationaal verzoek tot rechterlijke toetsing aanzienlijk zou doen toenemen, waardoor zij recht zouden hebben op hetzij nietigverklaring van de afwikkeling van BES hetzij vorderingen tot schadevergoeding. Door tot de tegenovergestelde conclusie te komen, en dus de Portugese rechters de mogelijkheid te ontnemen om dit punt zelf te beoordelen, heeft het Gerecht op ontoelaatbare wijze zijn eigen beoordeling ten aanzien van de uitlegging van het nationale recht in de plaats van die van de Portugese rechters gesteld, en/of het aan hem overgelegde bewijs kennelijk onjuist opgevat.
2)

Doet het ter zake of de goederen worden opgeslagen in een magazijn dat met de winkel in verbinding staat dan wel op een andere locatie?
5)

Is er van publicatie met het oog op citeren als bedoeld in artikel 5, lid 3, onder d), van richtlijn 2001/29/EG geen sprake wanneer geciteerde werken of gedeelten daarvan niet onlosmakelijk in de nieuwe tekst worden geïntegreerd — bijvoorbeeld in de vorm van inspringende tekst of voetnoten –, maar voor het publiek beschikbaar worden gesteld op het internet in de vorm van aanklikbare pdf-bestanden die los van de nieuwe tekst kunnen worden gedownload?