ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een onderzoeker die bezig is met de voorbereiding van een proefschrift op basis van beursovereenkomst met een vereniging van algemeen nut die instituten voor wetenschappelijk onderzoek beheert en is opgericht naar het recht van een lidstaat, dient alleen te worden beschouwd als werknemer in de zin van artikel 39 EG indien zijn werkzaamheid gedurende een bepaalde tijd wordt uitgevoerd onder het gezag van een instituut dat onder deze vereniging valt, en hij voor die werkzaamheid een beloning ontvangt. Het staat aan nationale rechter om de noodzakelijke feitelijke vaststellingen te doen om uit te maken of dat in casu het geval is.

Het begrip „werknemer” in de zin van artikel 39 EG heeft een communautaire inhoud en mag niet beperkt worden uitgelegd. „Werknemer” is iedereen die reële en daadwerkelijke arbeid verricht, met uitsluiting van werkzaamheden van zo geringe omvang dat zij louter marginaal en bijkomstig zijn. Het kenmerk van de arbeidsverhouding is dat iemand gedurende een bepaalde tijd voor een ander en onder diens gezag tegen beloning prestaties verricht.

(cf. punten 33-35, 37, dictum 1)
De in een van de taalversies van een gemeenschapsbepaling gebruikte formulering kan niet als enige grondslag voor de uitlegging van deze bepaling dienen; evenmin kan er in dit verband voorrang aan worden toegekend boven de andere taalversies. Een dergelijke benadering zou immers onverenigbaar zijn met het vereiste van eenvormige toepassing van het gemeenschapsrecht.

Gemeenschapsbepalingen moeten uniform worden uitgelegd en toegepast tegen de achtergrond van de tekst in alle talen van de Europese Gemeenschap.

Een kalf is aangebonden in de zin van richtlijn 91/629 tot vaststelling van minimumnormen ter bescherming van kalveren, zoals gewijzigd bij beschikking 97/182, wanneer het op zijn plaats wordt gehouden met een verbindingsmiddel, ongeacht de aard en de lengte daarvan en de redenen waarom het dier is vastgebonden.

(cf. punt 26 en dictum)
Een lidstaat die met betrekking tot het beroep van ziekenhuisapotheker niet alle maatregelen vaststelt die nodig zijn voor de uitvoering van richtlijn 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, komt de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet na.

Het recht op erkenning van diploma’s wordt namelijk door artikel 43, tweede alinea, EG gewaarborgd als uitdrukking van het fundamentele recht van vrije vestiging. Richtlijn 89/48, die een „methode van erkenning” invoert van de daarin bedoelde diploma’s, voorziet in een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s die toegang geven tot een gereglementeerd beroep en dus tot de uitoefening van een in het Verdrag verankerd recht.

Artikel 47, lid 3, EG kan niet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling uitsluit dat een richtlijn die beoogt een dergelijk stelsel in te voeren, kan worden toegepast op beroepen in de gezondheidssector. Een dergelijke uitlegging zou immers niet alleen leiden tot niet-toepasselijkheid van richtlijn 89/48, maar ook, meer algemeen, tot uitsluiting van het recht van gemeenschapsburgers op erkenning van specialisatiediploma’s in de farmacie, terwijl dit recht voortvloeit uit artikel 43, tweede alinea, EG.

Hieruit volgt dat de erkenning van de diploma’s die toegang geven tot het beroep van ziekenhuisapotheker, binnen de werkingssfeer van richtlijn 89/48 valt, en dat de lidstaten moeten voorzien in een stelsel dat een dergelijke erkenning onder de in die richtlijn neergelegde voorwaarden mogelijk maakt.

(cf. punten 37-39, 43-44 en dictum)
1)

Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 14 november 2006, Neirinck/Commissie (T-494/04), wordt vernietigd, voor zover het Gerecht afwijzend heeft beslist op het middel dat het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 27 april 2004 waarbij Neirinck ervan op de hoogte is gesteld dat zij niet was geslaagd voor het mondelinge examen van de procedure voor aanwerving als arbeidscontractant in het ambt van jurist in de sector vastgoedbeleid bij het Bureau voor infrastructuur en logistiek te Brussel (OIB), ontoereikend was gemotiveerd.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 7)

2. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid (Art. 226 EG) (cf. punt 8)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad (PB L 156, blz. 17)

Dictum

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad, is het Koninkrijk België de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.
7

In artikel 7 van wet nr. 362/1991 wordt bepaald: „1. De exploitatie van een particuliere apotheek is voorbehouden aan natuurlijke personen, overeenkomstig de geldende bepalingen, alsmede aan personenvennootschappen en aan coöperatieve vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid. 2. De in lid 1 bedoelde vennootschappen hebben uitsluitend de exploitatie van een apotheek tot doel. Hun vennoten zijn apothekers die in het register van de beroepsorganisatie van apothekers zijn ingeschreven en de in artikel 12 van wet nr. 475, van 2 april 1968, [betreffende de farmaceutische dienst (hierna: „wet nr. 475/1968”)], zoals gewijzigd, genoemde kwalificaties bezitten. 3. De leiding van de door de vennootschap geëxploiteerde apotheek berust bij een van de vennoten, die de verantwoordelijkheid ervoor draagt. […] 5. Elke van de in lid 1 genoemde vennootschappen kan één apotheek exploiteren en de desbetreffende vergunning verkrijgen, voor zover de apotheek zich bevindt in de provincie waar de vennootschap haar wettelijke zetel heeft. 6. Elke apotheker kan slechts deelnemen in één van de in lid 1 genoemde vennootschappen. 7. De exploitatie van particuliere apotheken is voorbehouden aan apothekers die zijn ingeschreven in het register van de beroepsorganisatie van apothekers van de provincie waar de apotheek is gevestigd. […] 9. Wanneer ten gevolge van het door erfenis verkrijgen van een deelneming in een vennootschap als bedoeld in lid 1, de in lid 2, tweede zin, gestelde voorwaarden niet langer zijn vervuld, moet de rechtverkrijgende de deelneming overdragen binnen een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de datum waarop hij ze heeft verkregen. Ingeval de rechtverkrijgende de echtgenoot/echtgenote of een erfgenaam in rechte lijn tot en met de tweede graad is, wordt die termijn opgeschort tot op het tijdstijd waarop de rechthebbende dertig jaar wordt of, indien hij later ingaat, tot tien jaar te rekenen vanaf de datum van verkrijging van de deelneming. Bovengenoemde termijn van tien jaar geldt alleen ingeval de rechtverkrijgende zich binnen een termijn van één jaar vanaf de verkrijging van de deelneming inschrijft bij een faculteit Farmaceutische wetenschappen van een rijksuniversiteit of een universiteit die wettelijke diploma’s mag afgeven. […] 10. Lid 9 is ook van toepassing ingeval de particuliere apotheek wordt geëxploiteerd door rechtverkrijgenden in de zin van lid 12 van artikel 12 van wet [nr. 475/1968], zoals gewijzigd. […]”
40

Daarop heeft het Szegedi Ítélőtábla, van oordeel dat de beslechting van het bij hem aanhangige geding afhangt van de uitlegging van het gemeenschapsrecht, de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Kan een rechter van tweede aanleg bij wie hoger beroep wordt ingesteld tegen een beslissing van een handelsrechtbank (cégbíróság) in een procedure tot wijziging van de inschrijving [van een vennootschap] in het handelsregister, verzoeken om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG wanneer noch de procedure voor de rechtbank [van eerste aanleg] noch de appèlprocedure op tegenspraak wordt gevoerd? 2) Indien de rechter van tweede aanleg een rechterlijke instantie is die bevoegd is een prejudiciële vraag te stellen krachtens artikel 234 EG, is deze rechter dan een in laatste instantie uitspraak doende rechterlijke instantie die ingevolge artikel 234 EG verplicht is om vragen over de uitlegging van het gemeenschapsrecht aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen voor te leggen? 3) Wordt de — rechtstreeks uit artikel 234 EG voortvloeiende — bevoegdheid van de Hongaarse rechters om prejudiciële vragen te stellen, beperkt, of kan deze worden beperkt, door een nationale bepaling op basis waarvan naar nationaal recht hoger beroep kan worden ingesteld tegen een beslissing tot prejudiciële verwijzing, indien, in geval van hoger beroep, de nationale hogere rechter die beslissing kan wijzigen, het verzoek om een prejudiciële beslissing kan vernietigen en kan gelasten dat de rechter die de verwijzingsbeslissing heeft gegeven, de behandeling van de geschorste nationale procedure hervat? 4) a) Wordt het geval van een vennootschap die in Hongarije naar Hongaars vennootschapsrecht is opgericht en in het Hongaarse handelsregister is ingeschreven, die haar zetel wil verplaatsen naar een andere lidstaat van de Europese Unie, beheerst door het gemeenschapsrecht of is, bij gebreke van harmonisatie van de wetgevingen, uitsluitend het nationale recht van toepassing? b) Kan een Hongaarse vennootschap rechtstreeks op basis van het gemeenschapsrecht (de artikelen 43 EG en 48 EG) verzoeken om verplaatsing van haar zetel naar een andere lidstaat van de Europese Unie? Zo ja, kan de zetelverplaatsing afhankelijk worden gesteld van enigerlei voorwaarde of toestemming door de lidstaat van herkomst of de lidstaat van ontvangst? c) Kunnen de artikelen 43 EG en 48 EG aldus worden uitgelegd, dat nationale regelingen of praktijken die ter zake van de uitoefening van de rechten betreffende handelsvennootschappen onderscheid maken tussen die vennootschappen naargelang van de lidstaat waarin hun zetel zich bevindt, onverenigbaar zijn met het gemeenschapsrecht? [d)] Moeten de artikelen 43 EG en 48 EG aldus worden uitgelegd, dat nationale regelingen of praktijken die eraan in de weg staan dat een vennootschap [van de betrokken lidstaat] haar zetel naar een andere lidstaat van de Europese Unie verplaatst, onverenigbaar zijn met het gemeenschapsrecht?”
58

Vervolgens zij opgemerkt dat verordening nr. 2320/2002, in artikel 8 ervan, de geheimhoudingsregeling nauwkeurig definieert, door de categorieën van maatregelen en gegevens op te sommen die geheim moeten blijven en niet bekend worden gemaakt. Zoals de Commissie zelf ter terechtzitting in antwoord op een vraag van het Hof heeft toegegeven, moet worden vastgesteld dat de lijst van voorwerpen die verboden zijn in de om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones of aan boord van luchtvaartuigen, niet tot een van deze categorieën behoort. Deze lijst valt dus niet onder de geheimhoudingsregeling van artikel 8 van verordening nr. 2320/2002, hetgeen overigens wordt bevestigd door het feit dat de indicatieve lijst van deze voorwerpen, die is opgenomen in het aanhangsel bij de bijlage bij deze verordening, zonder enige beperking is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.
17

Met zijn eerste en zijn tweede vraag, die tezamen dienen te worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen, om te beginnen, of een vervoer aan boord van een roroveerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Gemeenschap als bedoeld in punt 48, punt 7, sub b, van de bijlage bij richtlijn 91/628, kan worden aangemerkt als zeevervoer in de zin van punt 48, punt 7, sub a, van deze bijlage. In geval van een bevestigend antwoord, vraagt hij vervolgens of de reistijd van het vervoer over de weg voorafgaand aan en de reistijd van een vervoer over de weg aansluitend op het vervoer per roroveerboot, met elkaar moeten worden verbonden. Ten slotte vraagt hij of na een vervoer per roroveerboot waarvan de reistijd langer dan 14 uur blijkt te zijn, te weten de maximale reistijd als bedoeld in punt 48, punt 4, sub d, van de bijlage bij richtlijn 91/628, de dieren vóór de minimale rusttijd van 1 uur, ingevolge dat punt 48, punt 7, sub b, een rusttijd van 12 uur moeten hebben, dan wel of onmiddellijk na ontscheping mag worden begonnen met een wegvervoer van maximaal 28 uur, onderbroken door een rusttijd van minimaal 1 uur.
1)

Door niet alle maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om bepaalde steun terug te vorderen die bij artikel 1, lid 2, sub d en g, van de beschikking van de Commissie van 30 oktober 2002, in de versie van beschikking 2003/643/EG van 13 mei 2003 betreffende staatssteun van Duitsland ten gunste van Kahla Porzellan GmbH en Kahla/Thüringen Porzellan GmbH, onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens de artikelen 1 tot en met 3 van deze beschikking op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
17

Van oordeel dat de beslechting van het bij hem ingestelde geding afhangt van de uitlegging van het gemeenschapsrecht, heeft de Unabhängige Finanzsenat Salzburg-Aigen de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Dient artikel 1 van verordening […] nr. 615/98 […] aldus te worden begrepen dat [punt 48, punt 7, sub b,] van de bijlage bij richtlijn 91/628 […] overeenkomstig moet worden toegepast bij zeevervoer waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen een plaats in de Gemeenschap en een plaats in een derde land met voertuigen die op de schepen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost? 2) Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, rijst de vraag of [punt 48, punt 7, sub b,] van de bijlage bij richtlijn 91/628 […] aldus dient te worden begrepen dat de duur van het vervoer bij zeevervoer van runderen niet voldoet aan hetgeen in punt 4, sub d, is voorgeschreven, indien de dieren na een reistijd van 14 uur niet ten minste 1 uur rust krijgen. 3) Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, rijst de vraag of de dan toe te passen bepaling [te weten, punt 48, punt 7, sub a,] van de bijlage bij richtlijn 91/628 […], aldus dient te worden begrepen dat de duur van zeevervoer waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen een plaats in de Gemeenschap en een plaats in een derde land met voertuigen die op de schepen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, geen rol speelt, voor zover de dieren regelmatig worden gevoederd en gedrenkt, en of in een dergelijk geval na het ontschepen van de vrachtwagen in de haven van bestemming onmiddellijk een nieuw tijdvak van 29 uur voor vervoer over de weg begint. 4) Ingeval de derde vraag bevestigend wordt beantwoord, rijst de vraag of artikel 5, A, punt 2, sub d-ii, eerste streepje, van richtlijn 91/628 […] aldus dient te worden begrepen dat het met het vervoer belaste personeel in het reisschema de tijdstippen moet vermelden waarop de vervoerde dieren tijdens de reis zijn gevoederd en gedrenkt, en dat een met een schrijfmachine vooraf aangebrachte vermelding ‚Tijdens de overtocht [worden de dieren] ’s avonds, ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds, ’s ochtends gevoederd en gedrenkt’ niet aan de eisen van richtlijn 91/628 […] voldoet, wat rechtens tot gevolg heeft dat de ontbrekende vermeldingen betreffende de uitgevoerde verzorging [van de dieren] het verlies van het recht op uitvoerrestitutie meebrengen, voor zover het vereiste bewijs niet op een andere wijze kan worden geleverd.”
7

Artikel 20 van de genoemde richtlijn, met als titel „Toegang van derden”, luidt als volgt: „1. De lidstaten dragen zorg voor de invoering van een systeem voor toegang van derden tot de transmissie- en distributiesystemen, gebaseerd op gepubliceerde tarieven die voor alle in aanmerking komende afnemers gelden en die objectief worden toegepast zonder onderscheid te maken tussen gebruikers van het systeem. De lidstaten zorgen ervoor dat deze tarieven of de aan de berekening daarvan ten grondslag liggende methoden voorafgaand aan hun toepassing worden goedgekeurd overeenkomstig artikel 23 en dat deze tarieven en, wanneer alleen de methoden zijn goedgekeurd, de methoden worden gepubliceerd voordat zij in werking treden. 2. De beheerder van een transmissie- of distributiesysteem kan de toegang weigeren wanneer hij niet over de nodige capaciteit beschikt. De weigering moet naar behoren met redenen worden omkleed waarbij met name het bepaalde in artikel 3 in acht moet worden genomen. De lidstaten zorgen ervoor dat, waar van toepassing en wanneer de toegang wordt geweigerd, de transmissie- of distributiesysteembeheerder relevante informatie verstrekt over de voor de versterking van het net vereiste maatregelen. Aan degene die om dergelijke informatie verzoekt, kan een redelijke vergoeding in rekening worden gebracht die de aan de verstrekking van die informatie verbonden kosten weerspiegelt.”
4

De artikelen 203 en 204 van het douanewetboek luiden als volgt: „Artikel 203 1. Een douaneschuld bij invoer ontstaat indien aan rechten bij invoer onderworpen goederen aan het douanetoezicht worden onttrokken. 2. De douaneschuld ontstaat op het tijdstip waarop de goederen aan het douanetoezicht worden onttrokken. 3. Schuldenaren zijn: — de persoon die de goederen aan het douanetoezicht heeft onttrokken; — de personen die aan deze onttrekking hebben deelgenomen terwijl zij wisten of redelijkerwijze hadden moeten weten dat de goederen aan het douanetoezicht werden onttrokken; — de personen die de betrokken goederen hebben verworven of deze onder zich hebben gehad en die op het ogenblik waarop zij de goederen verwierven of ontvingen, wisten of redelijkerwijze hadden moeten weten dat deze aan het douanetoezicht waren ontrokken; — alsmede, in voorkomend geval, de persoon die de verplichtingen welke voortvloeien uit de tijdelijke opslag van de goederen of uit het gebruik van de douaneregeling waaronder deze waren geplaatst, dient na te komen. Artikel 204 1. Een douaneschuld bij invoer ontstaat: a) indien niet wordt voldaan aan een van de verplichtingen welke ten aanzien van aan rechten bij invoer onderworpen goederen voortvloeien uit de tijdelijke opslag van deze goederen of uit het gebruik van de douaneregeling waaronder zij zijn geplaatst, of b) indien een van de voorwaarden die zijn gesteld voor de plaatsing van de goederen onder deze regeling of voor de toekenning van een verlaagd recht bij invoer of van een nulrecht uit hoofde van het gebruik van de goederen voor bijzondere doeleinden, niet in acht is genomen, in andere gevallen dan die bedoeld in artikel 203, tenzij vaststaat dat dit verzuim zonder werkelijke gevolgen is gebleken voor de juiste werking van de tijdelijke opslag of de betrokken douaneregeling. 2. De douaneschuld ontstaat, hetzij op het tijdstip waarop niet meer wordt voldaan aan de verplichting waarvan de niet-nakoming de douaneschuld doet ontstaan, hetzij op het tijdstip waarop de goederen onder de betrokken douaneregeling werden geplaatst, wanneer achteraf blijkt dat aan een van de voorwaarden voor de plaatsing van de genoemde goederen onder deze regeling of voor de toekenning van een verlaagd recht bij invoer of van een nulrecht uit hoofde van het gebruik van de goederen voor bijzondere doeleinden, niet is voldaan. 3. Schuldenaar is de persoon die, naargelang van het geval, hetzij de verplichtingen moet nakomen welke ten aanzien van aan rechten bij invoer onderworpen goederen voortvloeien uit de tijdelijke opslag of uit het gebruik van de douaneregeling waaronder deze goederen zijn geplaatst, hetzij de aan de plaatsing van de goederen onder de regeling verbonden voorwaarden in acht moet nemen.”
15

De verwijzende rechter merkt op dat in de situatie van Klöppel de referentietijdvakken die voor het recht op kinderverzorgingsuitkering zijn meegeteld, verschillend worden beoordeeld naargelang deze in Oostenrijk zijn vervuld of in een andere lidstaat. Zo zou Klöppel, indien Kraler in Oostenrijk de verzorging van zijn kind op zich had genomen en uit dien hoofde in die lidstaat kinderverzorgingsuitkering had ontvangen, gedurende een langere periode aanspraak op die uitkering kunnen maken. In deze context, en na te hebben vastgesteld dat de situatie van Klöppel binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1408/71 valt, vraagt de verwijzende rechter of de bepalingen van deze verordening aldus kunnen worden uitgelegd dat tijdvakken waarover in Duitsland ouderschapsuitkering is ontvangen, moeten worden gelijkgesteld met tijdvakken waarin in Oostenrijk vergelijkbare uitkeringen zijn ontvangen.
Door marktdeelnemers die in een andere lidstaat rechtmatig vervaardigde en/of verhandelde bouwproducten in België willen verhandelen, ertoe aan te zetten om Belgische conformiteitsmerken te verkrijgen, is het Koninkrijk België de krachtens de artikelen 28 EG en 30 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
28

De door Portugal geformuleerde bezwaren hebben in het bijzonder betrekking op twee aspecten van de berekeningsmodaliteiten van de dwangsom. In de eerste plaats is de door de Commissie toegepaste coëfficiënt 11 voor de ernst van de inbreuk te hoog om een sanctie op te leggen voor een gestelde gedeeltelijke niet-nakoming door een lidstaat op het gebied van openbare aanbestedingen, omdat de Commissie in het kader van beroepen wegens niet-nakoming met betrekking tot gevoeligere gebieden dan het onderhavige, met name de volksgezondheid (arrest van 4 juli 2000, Commissie/Griekenland, C-387/97, Jurispr. blz. I-5047) of het milieu (arrest van 25 november 2003, Commissie/Spanje, C-278/01, Jurispr. blz. I-14141), de coëfficiënten 6 respectievelijk 4 voor de ernst van de inbreuk heeft voorgesteld. Bijgevolg mag het Hof voor de vaststelling van de dwangsom in de onderhavige zaak een coëfficiënt voor de ernst van de inbreuk van hooguit 4 toepassen. In de tweede plaats dient overeenkomstig punt 13.3 van de mededeling van de Commissie over de uitvoering van artikel 228 van het EG-Verdrag [SEC(2005) 1658; hierna: „mededeling van 2005”] voor de periodiciteit die in casu moet worden gehanteerd om te beoordelen of de betrokken nationale regeling in overeenstemming is met richtlijn 89/665, te worden uitgegaan van een jaarbasis en niet, zoals de Commissie heeft voorgesteld, van een dagbasis.