Met betrekking tot de vaststelling van nationale maximumprijzen voor consumenten is de oplossing niet zo duidelijk. In dit verband bevat het arrest Galli de overweging dat de bepalingen van de marktordening de bevoegdheid der Lid-Staten „om in het detailhandels- en consumptiestadium passende maatregelen inzake de prijsvorming te nemen” , onverlet laten; wel geldt het voorbehoud, dat de doelstellingen of de werking van de betrokken gemeenschappelijke marktordening niet in gevaar mogen worden gebracht.

Hiertegen werd ten processe weliswaar — niet zonder goede gronden — het bezwaar gemaakt, dat de gemaakte onderscheiding kunstmatig lijkt, omdat vaststelling van de prijs voor consumenten onvermijdelijk invloed heeft op de prijzen van de eerdere commerciële stadia. Mijns inziens moet men echter ook nu nog genoemd onderscheid als gegrond erkennen, omdat de meeste Lid-Staten van het belang en de doelmatigheid van een regeling van detailhandelsprijzen overtuigd zijn en anderzijds in de huidige stand van de integratie het passende instrumentarium op het niveau van de Gemeenschap ontbreekt.

Daarom is het noodzakelijk bij de beoordeling van maximum detailhandelsprijzen te onderzoeken of het voorbehoud van het arrest Galli van toepassing is.

aa) Bezien wij allereerst besluit nr. 9/74, waarom het gaat in de zaak 89-75. Ten aanzien hiervan heeft de Commissie een overzicht geproduceerd waaruit blijkt dat de betrokken maximum detailhandelsprijzen — een dergelijke berekening met inachtneming van winstmarges en legale belastingen is mogelijk — overeenkomen met een produktieprijs die precies op het niveau van de voor Italië geldende afgeleide interventieprijs ligt. Zij verbindt hieraan de conclusie, dat deze prijsvaststelling noch met de doelstellingen, noch met de uitvoering van de marktordening verenigbaar was. De Italiaanse Regering heeft daarentegen een andere berekening verricht voor suiker van de eerste categorie, en zij komt daarbij met name omdat zij de verhoging van de Italiaanse detailhandelsprijzen met de „sovraprezzo” in aanmerking neemt, tot het resultaat dat het communautaire prijsniveau niet wordt aangetast. Ten deze moet mijns inziens worden opgemerkt, dat de keuze van een suikercategorie geen invloed op de uitvoering van de noodzakelijke berekeningen heeft, omdat de vereiste omrekeningen met behulp van bepaalde coëfficiënten kunnen worden verricht. Duidelijk is volgens mij voorts, dat de „sovraprezzo” natuurlijk niet mag worden meegeteld, daar deze immers krachtens de Gemeenschapsregeling uitdrukkelijk voor Italië als steun is toegelaten. Hiervan uitgaande moet men blijkbaar constateren — exacte vaststellingen staan uiteraard aan de verwijzende rechter — dat de door de Commissie getrokken conclusie juist is. Dat betekent echter tegelijkertijd, dat de nationale prijsregeling niet in overeenstemming is met de Gemeenschapsregeling, juist omdat volgens besluit nr. 9/74 in het produktiestadium alleen het niveau van de interventieprijs is gewaarborgd, en een prijsvorming ter hoogte van de drempelprijs dus werd verhinderd.

bb) Met betrekking tot de besluiten nrs. 28/74 en 39/74, waarom het in de andere gedingen gaat, komt de Commissie bij overeenkomstige berekeningen tot een ander resultaat. De herleiding van de hierbij geregelde maximum detailhandelsprijzen tot het niveau van de produktie- en groothandelsprijzen schijnt inderdaad de vaststelling te wettigen, dat voor de laatste een prijsniveau mogelijk was, dat boven de communautaire richtprijs, interventieprijs en drempelprijs lag. Men kan dus zeggen dat het voorbehoud van het arrest Galli hier niet hetzelfde gewicht krijgt als ten aanzien van besluit nr. 9/74. Dat het helemaal geen rol speelt, is daarmee echter niet gezegd; in dit verband is veeleer een andere overweging van belang die — om het maar meteen te zeggen — eveneens rechtvaardigt om van een ontoelaatbare ingreep van de Italiaanse regeling in het prijsstelsel van de Gemeenschap te spreken. Ik denk daarbij aan de maatregelen die de Gemeenschap tot opheffing van de in Italië bijzonder merkbare conjuncturele schaarstetoestand heeft getroffen, en wel in een periode waarin blijkbaar niet meer de mogelijkheid bestond suiker uit derde landen of uit de andere Lid-Staten tegen de richtprijs in Italië in te voeren.

Hierover moet het volgende worden gezegd.

Op grond van de vaststelling dat de cifprijs voor suiker boven de drempelprijs lag en de voorziening van de Gemeenschap in haar geheel niet meer was gewaarborgd, dat voorts de suikerprijzen op de markt van de Gemeenschap, met name in de gebieden met een tekort aanzienlijk hoger waren dan de voor de Gemeenschap vastgestelde prijzen, voerde de Raad reeds op 18 november 1974 bij verordening nr. 2931/74 (PB L 311 van 22. 11. 1974, blz. 8) een subsidie bij de invoer van witte en ruwe suiker uit derde landen in. De hoeveelheid waarvoor de subsidie zou worden toegekend, werd in een eerste etappe op 200000 ton vastgesteld. Bepaald was dat het bedrag van de subsidie bij wege van inschrijving werd vastgesteld (artikel 3); de toewijzing moest geschieden aan de inschrijver die de laagste subsidie verlangde, de uitgaven voor deze subsidie moesten worden beschouwd als een onderdeel van de interventies ter regulering van de landbouwmarkten. (Verordening nr. 2932/74 van de Raad van dezelfde datum, t.a.p., blz. 10).

Tegelijkertijd besloot de Raad bij verordening nr. 2932/74 een communautaire subsidie toe te kennen voor suiker die boven het maximumquotum was geproduceerd, zogenaamde „C” -suiker, waarop de heffing bij uitvoer niet werd toegepast.

De uitvoeringsbepalingen bij verordening nr. 2931/74 werden in verordening nr. 3062/74 van de Commissie van 3 december 1974 (PB L 324 van 4. 12. 1974, blz. 7) vastgesteld. Daarbij is vermeldenswaard, dat de Commissie vóór de uitvaardiging dezer verordening niet alleen advies heeft gevraagd aan het Comité van beheer voor suiker, maar ook aan het Monetair Comité, dat ingevolge artikel 105, EEG-Verdrag is ingesteld. Volgens genoemde verordening moesten de Lid-Staten een permanente inschrijving met betrekking tot de subsidies bij invoer van witte suiker en ruwe suiker uit derde landen organiseren. Tevens moesten tijdens de geldigheidsduur van deze permanente inschrijving deelinschrijvingen worden gehouden (artikel 1). In samenhang met deze voor rekening van het EOGFL verstrekte subsidie werd de maximum verkoopprijs voor ingevoerde witte suiker vastgesteld op 32,40 rekeneenheden per 100 kg, onverpakt, cif in de Lid-Staat waarin het produkt in het vrije verkeer is gebracht (artikel 12, sub a).

Nadat de vastgestelde hoeveelheid op grond van een deelinschrijving van 15 januari 1975 volledig was opgebruikt, werd de permanente inschrijving bij verordening nr. 122/75 van de Commissie van 17 januari 1975 (PB L 13 van 18. 1. 1975, blz. 24) tijdelijk geschorst. De genoemde 200000 ton gingen voornamelijk naar het Verenigd Koninkrijk; uit Italië had zich geen inschrijver gemeld.

Bij verordening nr. 191/75 van 21 januari 1975 (PB L 20 van 25. 1. 1975, blz. 39) stelde de Raad een aanvullende hoeveelheid van 200000 ton suiker voor de gesubsidieerde invoer vast. Voorts werd de maximumprijs aangepast die degene aan wie was toegewezen in acht moest nemen. Ditmaal was het niet de Commissie, maar de Raad zelf die de maximum verkoopprijs op 35,81 rekeneenheden per 100 kg witte suiker vaststelde; bovendien werd bepaald dat de gesubsidieerde importen konden worden beperkt tot die gebieden van de Gemeenschap die een tekort hadden.

Bij gelegenheid van de beide eerste inschrijvingen voor de gesubsidieerde invoer in het kader van deze nieuwe tranche kon Italië wederom niet profiteren van de betrokken voordelen. Bij de eerste inschrijving was Italië niet eens vertegenwoordigd; bij de tweede lagen de Italiaanse inschrijvingen circa 30 % boven die van de andere landen (antwoord van de Commissie van 21 april 1975 op de in het Parlement schriftelijk ingediende vraag nr. 821/74 van 7 maart 1975, PB C 122 van 2. 6. 1975, blz. 34-35).

Gezien deze ervaring werkte de Commissie nieuwe inschrijvingsmethoden uit, die voorrang in de voorziening van de Italiaanse markt onder de beste voorwaarden mogelijk moesten maken. Hiertoe dienden de verordeningen nrs. 557/75 en 558/75 van 4 maart 1975 (PB L 59 van 5. 3. 1975, blz. 8 en 16), waarvoor het advies van het Monetair Comité en het Comité van beheer voor suiker werd gevraagd.

Om de afzet van in de Gemeenschap geproduceerde witte suiker van categorie „C” op de Gemeenschapsmarkt mogelijk te maken en de voor deze suiker op grond van 's Raads verordening nr. 2932/74 toe te kennen subsidies vast te stellen, werd tevens bij verordening nr. 312/75 van de Commissie van 7 februari 1975 (PB L 35 van 8. 2. 1975, blz. 5) een permanente inschrijving geopend. Voor de levering van deze witte suiker naar Italië werd als voorwaarde gesteld, dat de suiker in ongewijzigde staat in de detailhandel werd verkocht.' Degene aan wie was toegewezen moest de suiker leveren tegen een verkoopprijs die voor 100 kg, onverpakt, al naar gelang van het geval franco Italiaanse grens of cif in een Italiaanse haven niet hoger was dan 35,56 rekeneenheden (Bekendmaking van de inschrijving in PB C 52 van 5. 3. 1975, blz. 13).

Ten slotte verhoogde de Raad op 25 maart 1975 bij verordening nr. 821/75 (PB L 79 van 28. 3. 1975, blz. 1) de oorspronkelijk bij verordening nr. 191/75 vastgestelde hoeveelheid tot 300000 ton.

Uit deze beschrijving, die gedeeltelijk buiten het door het hoofdgeding gestelde tijdelijke kader valt, blijkt dat zowel de drempelprijs als de richtprijs bij de tekorten en de verdubbeling van de prijzen op de wereldmarkt nog slechts theoretische waarden waren. Bovendien hadden de Gemeenschapsautoriteiten op communautair niveau en speciaal voor Italië een regelrecht systeem van maximumprijzen ingevoerd. Voor de niet door de produktie in de Gemeenschap gedekte behoefte, in wezen dus voor de behoefte van Italië, was de door de Gemeenschapsautoriteiten vastgestelde communautaire maximumprijs in de plaats gekomen van de richtprijs.

Daar echter de Italiaanse maximumprijzen lager waren dan de prijzen waartegen met behulp van de Gemeenschapssubsidie uit derde landen ingevoerde suiker of boven het maximumquotum geproduceerde suiker van de Gemeenschap in Italië kon worden afgezet, was het de Italiaanse raffinagebedrijven of importeurs onmogelijk aan de door de interventiebureaus der Lid-Staten georganiseerde inschrijvingen deel te nemen. Zo gezien kan dan ook met betrekking tot de besluiten nrs. 28/74 en 39/74 van het CIP worden gezegd, dat de daarin gegeven prijsregeling niet verenigbaar is met de in het kader van de ordening van de suikermarkt gegeven voorschriften.