ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 44/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Łodzi (Polen) op 3 september 2018 — Miasto Łowicz / Skarb Państwa — Wojewoda Łódzki

(Zaak C-558/18)

(2019/C 44/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Łodzi

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Miasto Łowicz

Verwerende partij: Skarb Państwa — Wojewoda Łódzki

Prejudiciële vraag

Dient artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat de daaruit voortvloeiende verplichting van de lidstaten om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren in de weg staat aan bepalingen die het risico van afbreuk aan de waarborg van een onafhankelijke tuchtprocedure tegen rechters in Polen aanzienlijk verhogen door:

1) politieke beïnvloeding van het verloop van tuchtprocedures,

2) het ontstaan van een risico dat de tuchtregeling wordt gebruikt met het oog op politieke controle over de inhoud van rechterlijke beslissingen en
—

de definitief veroordeelde deelstaat zowel tegenover de rechter als in het openbaar heeft verklaard — onder andere in het parlement bij monde van zijn hoogste politieke ambtsdrager — dat hij de gerechtelijk opgelegde verplichtingen in verband met de luchtkwaliteitsplanning niet zal nakomen,
1)

Staan artikel 29 van verordening (EU) nr. 575/2013 [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] (1), artikel 10 van gedelegeerde verordening nr. 241/2014 (2), de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, ook in samenhang met artikel 6, lid 4, van verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 (3), in de weg aan een nationale regeling zoals ingevoerd bij artikel 1 van decreto legge nr. 3/2015, met wijzigingen omgezet bij wet nr. 33/2015 (en thans ook artikel 1, lid 15, van decreto legislativo nr. 72/2015, dat in de plaats is gekomen voor artikel 28, lid 2 ter, [Testo unico bancario] en waarin in wezen de tekst van artikel 1, lid 1, onder a), van decreto legge nr. 3/2015, zoals omgezet, is overgenomen, met wijzigingen die in casu niet relevant zijn), waarbij een drempelvermogen is voorgeschreven waarboven de coöperatieve bank moet worden omgevormd in een vennootschap op aandelen, en dit drempelvermogen is vastgesteld op 8 miljard EUR? Staan daarnaast de bovenvermelde Unierechtelijke parameters in de weg aan een nationale regeling die een coöperatieve bank, wanneer zij tot een vennootschap op aandelen is omgevormd, toestaat om de aflossing van de aandelen van uittredende aandeelhouders, ook voor onbepaalde tijd, uit te stellen of te beperken?
—

nietig verklaren de agenda van de plenaire vergadering van het Europees Parlement van woensdag 29 november 2017 (document P8_OJ (2017)11-29), voor zover de debatten over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2018 daarop vermeld staan, de agenda van de vergadering van donderdag 30 november 2017 (document P8_OJ (2017)11-30), voor zover een stemming gevolgd door stemverklaringen over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting daarop vermeld staat, de wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 30 november 2017 over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting (document P8_TA(2017)0458, P8_TA-PROV(2017)0458 in zijn voorlopige versie), evenals de handeling waarbij de voorzitter van het Europees Parlement, overeenkomstig de procedure van artikel 314, lid 9, VWEU, heeft geconstateerd dat de algemene begroting van de Unie voor het begrotingsjaar 2018 definitief was vastgesteld;
1)

Moet een overeenkomst waarbij een bestaande leningovereenkomst uitsluitend wordt gewijzigd met betrekking tot de hoogte van het overeengekomen rentetarief (aanvullende overeenkomst betreffende het rentetarief), worden beschouwd als overeenkomst die wordt „gesloten in het kader van een door de aanbieder georganiseerd systeem voor verkoop of dienstverrichting op afstand” in de zin van artikel 2, punt a), van richtlijn 2002/65/EG (1) wanneer een bank met een netwerk van filialen hypothecaire leningovereenkomsten ter financiering van onroerend enkel binnen haar verkoopruimten sluit, terwijl zij in het kader van lopende zakelijke betrekkingen bij de sluiting van overeenkomsten tot wijziging van reeds bestaande leningovereenkomsten deels ook uitsluitend gebruikmaakt van technieken voor communicatie op afstand?
2)

Dient dat artikel in het bijzonder aldus te worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de verminderingen van de heffingsgrondslag die zijn bedoeld om rekening te houden met de duur van het houderschap van de effecten niet van toepassing zijn op de kapitaalwinst waarvan de belasting is uitgesteld, op grond dat die regel betreffende de heffingsgrondslag niet van toepassing was op de datum waarop die kapitaalwinst werd gerealiseerd, maar wel van toepassing zijn op de kapitaalwinst uit de verkoop van de in ruil ontvangen effecten, rekening houdende met de ruildatum van de effecten, en niet met de verwervingsdatum ervan?
1)

Rechtvaardigt het begrip ‚getrouw beeld’ als bedoeld in artikel 2, lid 3, van de Vierde richtlijn (78/660/EEG) van de Raad van 25 juli 1978 betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (1) dat, bij de aankoop van een financieel actief door een naamloze vennootschap, een disconto ten laste in de resultatenrekening wordt geboekt in verband met een renteloze schuld met een looptijd van meer dan een jaar, en dat de aanschaffingsprijs van het actief wordt geboekt op de actiefzijde van de balans na aftrek van het disconto, gelet op de waarderingsprincipes zoals vermeld in artikel 32 van die richtlijn?
2)

Voor het geval in omstandigheden als die van de hoofdgedingen als werkgever wordt beschouwd de onderneming bedoeld in vraag 1A, onder b, en in vraag 1B, onder b: Gelden de specifieke vereisten waaronder werkgevers, zoals uitzendbureaus en andere intermediairs, een beroep kunnen doen op de in artikel 14, eerste lid, sub a, van verordening (EEG) nr. 1408/71 en artikel 12 van verordening (EG) nr. 883/2004 opgenomen uitzonderingen op het werklandbeginsel, in de hoofdgedingen naar analogie ook geheel of gedeeltelijk voor de toepassing van artikel 14, tweede lid, sub a, van verordening (EEG) nr. 1408/71 en artikel 13, eerste lid, sub b, van verordening (EG) nr. 883/2004?
—

ten derde schendt het Gerecht artikel 119 van zijn Reglement voor de procesvoering en artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie door geen motivering te verschaffen voor de conclusie dat: (i) het door Apple aangevoerde bewijsmateriaal ter beoordeling van de mogelijke gevolgen van de steun voor haar concurrentiepositie op de markt voor de levering van thuisvideo-entertainmentdiensten in Duitsland ontoereikend is, en (ii) het bestaan van individuele geraaktheid moet worden vastgesteld aan de hand van het tijdstip waarop de omstreden maatregel op nationaal niveau is opgesteld, aangenomen en ten uitvoer gelegd.
—

verklaren dat Ierland uiterlijk op 26 juni 2017 niet alle bepalingen heeft vastgesteld ter omzetting van richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (PB 2015, L 141, blz. 73), of in ieder geval heeft nagelaten dergelijke omzettingsmaatregelen aan de Commissie mee te delen, waardoor Ierland de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 67, lid 1, van deze richtlijn;
—

vaststellen dat Hongarije sinds 11 juni 2010 niet voldoet aan de verplichting die in artikel 23, lid 1, van richtlijn 2008/50, gelezen in samenhang met bijlage XV bij die richtlijn, is neergelegd en met name besloten ligt in de tweede alinea van dat artikel, volgens welke verplichting de periode van overschrijding van grenswaarden zo kort mogelijk wordt gehouden;
Beslissing van het Hof (Kamer van heroverweging) van 17 september 2018 strekkende tot heroverweging van het arrest van het Gerecht (Kamer voor hogere voorzieningen) van 19 juli 2018 in zaak T-646/16 P, Simpson / Raad

(Zaak C-542/18 RX)

(2018/C 427/17)

Procestaal: Engels

Partijen in de procedure voor het Gerecht

Verzoekende partij: E. Simpson (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Vragen die voorwerp van heroverweging zijn

Of, gelet op met name het algemeen rechtzekerheidsbeginsel, het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juli 2018, Simpson/Raad, een aantasting vormt van de eenheid of de samenhang van het recht van de Unie, voor zover het Gerecht op hogere voorziening heeft geoordeeld dat de samenstelling van de rechtsprekende formatie die de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 24 juni 2016, Simpson/Raad, heeft gegeven, onregelmatig was wegens een onregelmatigheid in de procedure tot benoeming van één van de leden van deze formatie, met als gevolg schending van het beginsel van het recht op een bij wet aangewezen rechter, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Of, net als de in artikel 277 VWEU bedoelde handelingen, de benoeming van een rechter het voorwerp kan uitmaken van een incidentele wettigheidscontrole dan wel of een dergelijke incidentele wettigheidscontrole — in beginsel of na het verstrijken van een bepaalde termijn — uitgesloten of beperkt is tot bepaalde onregelmatigheden teneinde de stabiliteit van het recht en het gezag van gewijsde te verzekeren.
Hogere voorziening ingesteld op 24 september 2018 door Eleni Pavlikka Bourdouvali en anderen tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer, uitgebreid) van 13 juli 2018 in zaak T-786/14, Eleni Pavlikka Bourdouvali en anderen / Raad van de Europese Unie en anderen

(Zaak C-604/18 P)

(2018/C 427/36)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Eleni Pavlikka Bourdouvali en anderen (vertegenwoordigers: P. Tridimas, Barrister, K. Chrysostomides, Δικηγόρος)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Centrale Bank, Eurogroep, vertegenwoordigd door de Raad van de Europese Unie, Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie

Conclusies

— de beslissing van het Gerecht vernietigen;

— de door rekwiranten in de procedure voor het Gerecht ingestelde vorderingen toewijzen;

— de verwerende partijen verwijzen in de kosten van deze hogere voorziening en in die van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwiranten zijn van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door:

(a) te oordelen dat de Eurogroep Cyprus niet heeft verplicht maatregelen te nemen die hen hebben geschaad dan wel dat deze maatregelen niet voortvloeiden uit aan de EU toe te rekenen handelingen;

(b) te oordelen dat het persbericht van de ECB van 21 maart 2013 rekwiranten niet heeft benadeeld;

(c) te verklaren dat de verwerende partijen met bepaalde andere handelingen Cyprus niet hebben verplicht om de schadeveroorzakende maatregelen te blijven toepassen en/of niet hebben verlangd dat deze maatregelen, die zijn ingevoerd bij de wijziging op 30 juli 2013 van de schadelijke decreten, werden vastgesteld;

(d) te oordelen dat niet alle schadelijke maatregelen werden opgelegd bij besluit 2013/236/EG (1) van de Raad;

(e) vast te stellen dat er geen sprake was van ernstige schending van het eigendomsrecht, zoals beschermd door artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, noch van het beginsel van het gewettigd vertrouwen, noch van het beginsel van non-discriminatie.

Rekwiranten betogen dat de schadeveroorzakende maatregelen niet voldoen aan het vereiste dat beperkingen van het eigendomsrecht bij wet moeten worden opgelegd, en evenmin aan het vereiste van evenredigheid. Zij zijn van mening dat het gedrag van de verwerende partijen een gewettigd vertrouwen heeft gewekt dat er geen „bail-in”-maatregelen zouden worden genomen die een „haircut” van hun activa zouden meebrengen. Zij stellen dat zij als deposanten, aandeelhouders of obligatiehouders van de Bank van Cyprus en/of Laiki onder meer gediscrimineerd zijn ten opzichte van deposanten, aandeelhouders of obligatiehouders van banken in andere lidstaten van de eurozone die financiële bijstand ontvingen die vergelijkbaar is met de bijstand die aan Cyprus is verleend.

(1) Besluit van de Raad van 25 april 2013 gericht tot Cyprus inzake specifieke maatregelen om de financiële stabiliteit en de duurzame groei te herstellen (PB 2013, L 141, blz. 32).
1.

Onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht in de vorm van schending van het Unierecht door te oordelen dat de Raad zich terecht heeft gebaseerd op het vermoeden dat rekwirant een in Syrië actieve bekende zakenman is, hoewel voor dit vermoeden geen rechtsgrondslag bestaat en dit vermoeden onevenredig is ten aanzien van het door de wet nagestreefde doel.
C 427/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 16 augustus 2018 — XW/Landesamt für Verbraucherschutz

(Zaak C-536/18)

(2018/C 427/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: XW

Verwerende partij: Landesamt für Verbraucherschutz

Prejudiciële vraag

Mag bij de berekening van de overeenkomstig artikel 27, leden 2 en 4, van juncto bijlage VI bij verordening (EG) nr. 882/2004 (1) geïnde vergoedingen rekening worden gehouden met het aandeel in de kosten van de salarissen voor personeel dat is belast met de administratieve afhandeling en de inning van vergoedingen in verband met de verrichte officiële controles?

(1) Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (PB 2004, L 165, blz. 1).
2)

Indien op de eerste vraag bevestigend wordt geantwoord, gaat het bij een „instelling zonder winstoogmerk” in de zin van artikel 132, lid 1, onder m), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — om een begrip dat autonoom overeenkomstig het Unierecht moet worden uitgelegd, of — zijn de lidstaten bevoegd te bepalen dat slechts sprake is van een dergelijke instelling indien is voldaan aan bepaalde voorwaarden, zoals de voorwaarden vervat in § 52 juncto § 55 van de Abgabenordnung (of de gezamenlijke § § 51 e.v. van de Abgabenordnung)?
1)

Dienen de zinsneden „het personeel dat betrokken is bij de officiële controles” in punt 1 van bijlage VI bij verordening (EG) nr. 882/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (hierna: „verordening nr. 882/2004”) en „het personeel dat betrokken is bij de uitvoering van de officiële controles” in punt 2 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd, dat de (salaris)kosten die in aanmerking mogen worden genomen bij de berekening van de vergoedingen voor officiële controles, uitsluitend (salaris)kosten mogen zijn van officiële dierenartsen en officiële assistenten die de officiële keuringen verrichten, of kunnen daaronder ook (salaris)kosten van ander personeel in dienst van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) of de besloten vennootschap Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (KDS) worden geschaard?
—

verweerster verwijzen in de kosten van rekwirante alsook in haar eigen kosten van zowel de procedure in eerste aanleg als die in hogere voorziening.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 29 juni 2018 — Otis Gesellschaft m.b.H. e.a. / Land Oberösterreich e.a.

(Zaak C-435/18)

(2018/C 352/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Otis Gesellschaft m.b.H., Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Kone Aktiengesellschaft, ThyssenKrupp Aufzüge Gesellschaft m.b.H.

Verwerende partijen: Land Oberösterreich, Gemeinnützige Wohnungsgenossenschaft „Lebensräume” eingetragene Gen.m.b.H., EBS Wohnungsgesellschaft mbH, WAG Wohnungsanlagen Gesellschaft m.b.H., WSG Gemeinnützige Wohn- und Siedlergemeinschaft reg.Gen.m.b.H., Neue Heimat Oberösterreich Gemeinnützige Wohnungs- und SiedlungsgesmbH, BRW Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft „Baureform Wohnstätte” eingetragene Gen.m.b.H., Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft „Familie” eingetragene Gen.m.b.H., VLW Vereinigte Linzer Wohnungsgenossenschaften Gemeinnützige GmbH, Gemeinnützige Steyrer Wohn- und Siedlungs Genossenschaft „Styria” reg.Gen.m.b.H., Innviertler Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft reg.Gen.m.b.H., Gemeinnützige Wohnungsgesellschaft der Stadt Steyr GmbH, Gemeinnützige Industrie-Wohnungsaktiengesellschaft, Gemeinnützige Siedlungsgesellschaft m.b.H. für den Bezirk Vöcklabruck, GEWOG Neues Heim Gemeinnützige Wohnungsgesellschaft m.b.H.

Prejudiciële vraag

Dienen artikel 85 EG-Verdrag en artikel 81 EG respectievelijk artikel 101 VWEU aldus te worden uitgelegd dat het, om de volle werking van die bepalingen en de praktische werking van het uit die bepalingen voortvloeiende verbod te waarborgen, noodzakelijk is dat van karteldeelnemers ook schadevergoeding moet kunnen worden gevorderd door personen die niet als leverancier of afnemer actief zijn op de door een kartel beïnvloede relevante product- en geografische markt, maar die uit hoofde van de wettelijke voorschriften subsidie verstrekken in de vorm van leningen tegen gunstige voorwaarden aan afnemers van producten die op de door het kartel getroffen markt worden aangeboden, waarbij de schade bestaat uit het feit dat het op basis van een bepaald percentage van de productkosten verstrekte bedrag van de lening hoger was dan zonder de kartelovereenkomst het geval was geweest, zodat zij deze bedragen niet winstgevend konden investeren?
1)

Zijn de criteria aan de hand waarvan kan worden vastgesteld of een als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, [van het kaderbesluit (1)] aangeduide officier van justitie een rechterlijke autoriteit is volgens de autonome betekenis van dat begrip in artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit van 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, dat (1) de officier van justitie onafhankelijk optreedt ten opzichte van de uitvoerende macht en (2) in zijn eigen rechtsorde wordt geacht deel te nemen aan de rechtsbedeling?
C 328/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 4 juni 2018 — Cargill Deutschland GmbH / Hauptzollamt Krefeld

(Zaak C-360/18)

(2018/C 328/33)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cargill Deutschland GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt Krefeld

Prejudiciële vraag

Moet de terugbetaling van productieheffingen in de sector suiker, waarvoor andere berekeningen dan voordien gelden op grond van verordening (EU) 1360/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot vaststelling van de productieheffingen in de sector suiker voor de verkoopseizoenen 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 en 2005/2006, de coëfficiënt voor de berekening van de aanvullende heffing voor de verkoopseizoenen 2001/2002 en 2004/2005 en de bedragen die de suikerfabrikanten aan de suikerbietenverkopers moeten betalen vanwege het verschil tussen de maximumheffing en de te innen heffing voor de verkoopseizoenen 2002/2003, 2003/2004 en 2005/2006 (1), met inachtneming van het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel worden uitgevoerd volgens nationaal recht en in het bijzonder met toepassing van de verjaringsregeling waarin dit recht voorziet?

(1) PB 2013, L 343, blz. 2.
C 301/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance de Namur (België) op 27 juni 2018 — Ordre des avocats du barreau de Dinant/JN

(Zaak C-421/18)

(2018/C 301/28)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de première instance de Namur

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ordre des avocats du barreau de Dinant

Verwerende partij: JN

Prejudiciële vraag

Is de vordering van een orde van advocaten die ertoe strekt een van zijn leden te veroordelen tot betaling van de aan deze orde verschuldigde jaarlijkse beroepsbijdragen, een vordering, ten aanzien van een verbintenis uit overeenkomst’ in de zin van artikel 7, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken?
1a)

Verzet artikel 66, eerste lid, van verordening (EU) nr. 508/2014 ( 1 ) van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en tot intrekking van de verordeningen (EG) nr. 2328/2003, (EG) nr. 861/2006, (EG) nr. 1198/2006 en (EG) nr. 791/2007 van de Raad en verordening (EU) nr. 1255/2011 van het Europees Parlement en de Raad […], nu daarin is bepaald dat uit het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij subsidie „wordt” verleend voor de voorbereiding en uitvoering van productie- en afzetprogramma's als bedoeld in artikel 28 van verordening (EU) nr. 1379/2013 ( 2 ) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 houdende een gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten en aquacultuurproducten, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1184/2006 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van verordening (EG) nr. 104/2000 van de Raad […], zich ertegen dat een lidstaat aan een producentenorganisatie die een aanvraag tot verlening van zodanige subsidie heeft ingediend, tegenwerpt dat deze lidstaat de mogelijkheid tot het doen van een dergelijke aanvraag ten tijde van de indiening van de aanvraag voor een bepaalde categorie van uitgaven (in het onderhavige geval: kosten van de voorbereiding en uitvoering van productie- en afzetprogramma's) of voor een bepaald tijdvak (in het onderhavige geval: het jaar 2014) niet had opengesteld in haar door de Europese Commissie goedgekeurde operationele programma, noch in de nationale voorschriften ter bepaling van de subsidiabiliteit van uitgaven?