Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastbare handelingen – Onttrekking van bedrijfsgoed dat om niet wordt verstrekt – Uitsluiting van geschenken van geringe waarde en van monsters

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 5, lid 6, tweede volzin)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastbare handelingen – Onttrekking van bedrijfsgoed dat om niet wordt verstrekt – Uitsluiting van geschenken van geringe waarde en van monsters

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 5, lid 6, tweede volzin)

3. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastbare handelingen – Onttrekking van bedrijfsgoed dat om niet wordt verstrekt – Uitsluiting van geschenken van geringe waarde en van monsters

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 5, lid 6, tweede volzin)

Samenvatting

1. Een monster in de zin van artikel 5, lid 6, tweede volzin, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, is een specimen van een product om de verkoop ervan te bevorderen en aan de hand waarvan de eigenschappen en kwaliteiten van dit product kunnen worden beoordeeld zonder tot een ander eindgebruik te leiden dan aan dergelijke promotieactiviteiten inherent is. Dit begrip kan in algemene zin door een nationale regeling niet worden beperkt tot specimina die worden verstrekt in een niet voor verkoop beschikbare vorm of tot het eerste van een reeks identieke specimina die door een belastingplichtige aan dezelfde ontvanger worden verstrekt zonder dat op grond van deze regeling rekening kan worden gehouden met de aard van het vertegenwoordigde product en de commerciële context die eigen is aan elke transactie waarbij deze specimina worden verstrekt. De fiscale status van de ontvanger van monsters is in dit opzicht niet relevant.

Met name muziekopnamen die in het kader van promotieactiviteiten om niet worden verstrekt, kunnen als monster verstrekte goederen vormen, ook al zijn zij identiek aan het definitieve product dat gereed is om op de markt te worden gebracht. Wordt een dergelijke opname immers aan een persoon verstrekt met de bedoeling dat deze die opname in het kader van zijn werkzaamheden bij het publiek promoot, dan kan hij de waarde ervan alleen volledig beoordelen wanneer hij de mogelijkheid heeft om de gehele inhoud van die opname te beluisteren zoals die op de markt zal worden gedistribueerd. Voorts druist het niet in tegen de doelstelling van artikel 5, lid 6, tweede volzin, van de Zesde richtlijn dat goederen als monster kunnen worden verstrekt aan een andere persoon dan een potentiële of werkelijke koper van het product dat zij vertegenwoordigen, op voorwaarde dat een dergelijke overdracht beantwoordt aan de met een verstrekking van monsters nagestreefde doelstellingen. Dienaangaande is op het gebied van artistieke producten het verstrekken van gratis exemplaren van nieuwe werken aan een tussenpersoon die tot taak heeft de kwaliteit daarvan kritisch te beoordelen en die dus invloed kan uitoefenen op de mate waarin het product op de markt ingang vindt, zoals een journalist of een presentator van een radioprogramma, het uitvloeisel van een promotiemethode waarbij het gebruik van het monster een gevolg is dat inherent is aan het promotie- en beoordelingsproces.

Wat bovendien de met het artistieke gebied verband houdende specifieke praktijk betreft van promotie van muziekopnamen via het verstrekken van zeer grote aantallen exemplaren van een opname aan een „plugger”, kan het voor de kritische beoordeling en voor de promotie van een muziekopname noodzakelijk zijn dat grote aantallen exemplaren van die opname aan tussenpersonen worden verstrekt opdat deze die vervolgens kunnen doorgeven aan personen die gericht zijn uitgezocht op basis van hun capaciteit om de verkoop van een muziekopname te promoten. Het enkele feit dat het aantal verstrekte exemplaren meerdere honderden eenheden kan bedragen wanneer een vennootschap voor de productie en de verkoop van muziekopnamen voor de distributie van exemplaren van zijn nieuwe opnamen gebruikmaakt van „pluggers”, kan op zich niet in strijd worden geacht met de doelstelling die wordt nagestreefd met de uitzondering inzake monsters, mits dit aantal exemplaren verband houdt met de aard van het vertegenwoordigde product en met het gebruik dat de „plugger” als tussenpersoon daarvan moet maken, hetgeen de verwijzende rechter moet onderzoeken. Evenzo kan de mogelijkheid dat een „plugger” aan de hem ter beschikking gestelde gratis exemplaren van muziekopnamen niet de overeengekomen bestemming geeft, maar daarvan misbruik maakt, bijvoorbeeld door ze in de gewone verkoopcircuits te brengen, op zichzelf geen gevolg hebben voor de kwalificatie van die gratis exemplaren als monster. Teneinde te verzekeren dat de grenzen die de in artikel 5, lid 6, tweede volzin, van de Zesde richtlijn neergelegde uitzondering stelt, ten volle in acht worden genomen, kunnen de lidstaten evenwel belastingplichtigen die voor bedrijfsdoeleinden monsters distribueren, verplichten om voorzorgsmaatregelen te nemen ter vermijding van het risico dat van die monsters misbruik wordt gemaakt. Leidt de verstrekking van monsters niettemin tot een eindgebruik dat niet samengaat met de beoordeling van het door deze monsters vertegenwoordigde product, dan levert dit gebruik misbruik op.

(cf. punten 29‑31, 35‑40, 53, dictum 1, 4)

2. Het begrip geschenken van geringe waarde in de zin van artikel 5, lid 6, tweede volzin, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling waarbij een maximumbedrag van 50 GBP wordt vastgesteld voor geschenken die binnen een periode van twaalf maanden aan dezelfde persoon worden verstrekt dan wel deel uitmaken van een reeks of een opeenvolging van geschenken.

De lidstaten hebben namelijk een bepaalde beoordelingsmarge wat de uitlegging van artikel 5, lid 6, tweede volzin, betreft, mits zij niet voorbijgaan aan het doel van deze bepaling en aan de plaats ervan in de systematiek van de Zesde richtlijn. In dit verband gaat de vaststelling van een dergelijk maximumbedrag in een nationale regeling deze beoordelingsmarge niet te buiten. Dit geldt ook voor een regel volgens welke een dergelijk maximumbedrag cumulatief van toepassing is op geschenken die binnen een periode van twaalf maanden aan dezelfde persoon worden verstrekt dan wel deel uitmaken van een reeks of een opeenvolging van geschenken. Dergelijke maxima zijn namelijk verenigbaar met de doelstellingen van artikel 5, lid 6, van de Zesde richtlijn, zonder dat zij de uitzondering die daarin is voorzien voor geschenken van geringe waarde, van haar nuttige werking ontdoen.

(cf. punten 42, 44‑45, dictum 2)

3. Artikel 5, lid 6, tweede volzin, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, staat in de weg aan een nationale regeling die een vermoeden invoert dat goederen die geschenken van geringe waarde in de zin van deze bepaling vormen en die een belastingplichtige verstrekt aan verschillende personen die een gemeenschappelijke werkgever hebben, worden geacht aan dezelfde persoon te zijn verstrekt.

De kwalificatie van de verstrekking van een goed als geschenk van geringe waarde hangt af van het antwoord op de vraag wie de uiteindelijke begiftigde is die de schenker op het oog heeft, zonder dat de arbeidsverhouding tussen de begiftigde en zijn werkgever of het feit dat meerdere begiftigden een gemeenschappelijke werkgever hebben, op deze kwalificatie van invloed is.

(cf. punten 49‑50, dictum 3)