ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 128/18

Beroep ingesteld op 12 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-50/08)

(2008/C 128/31)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne en H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vast te stellen dat de Franse Republiek, door een nationaliteitsvereiste te stellen voor de toegang tot het ambt van notaris, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens het EG-Verdrag, in het bijzonder de artikelen 43 EG en 45 EG;

— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep verwijt de Commissie verweerster in de eerste plaats dat zij, door een nationaliteitsvereiste te stellen voor de toegang tot en de uitoefening van het ambt van notaris, in onevenredige mate inbreuk maakt op de vrijheid van vestiging waarin artikel 43 EG voorziet. Artikel 45 EG zondert inderdaad werkzaamheden die een rechtstreekse en specifieke deelname aan de uitoefening van het openbaar gezag vormen, uit van de werkingssfeer van het hoofdstuk inzake het recht van vestiging. Volgens de Commissie brengen de taken waarmee notarissen onder het Franse recht zijn belast, echter een dermate geringe deelname aan die uitoefening mee, dat zij niet binnen de werkingssfeer van dit artikel kunnen vallen en een dergelijke belemmering van de vrijheid van vestiging niet kunnen rechtvaardigen.

Voor deze taken krijgen notarissen immers geen werkelijke bevoegdheden om dwang uit te oefenen, en de functie en het statuut van respectievelijk de rechter en de notaris verschillen duidelijk van elkaar.

Bovendien zou de nationale wetgever minder beperkende maatregelen dan een nationaliteitsvereiste kunnen treffen, zoals bijvoorbeeld de onderwerping van de betrokken marktdeelnemers aan strikte voorwaarden voor toegang tot het ambt, aan bijzondere ambtsplichten en/of aan specifiek toezicht.
—

vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/72/EG van de Raad van 22 juli 2003 tot aanvulling van het statuut van een Europese coöperatieve vennootschap met betrekking tot de rol van de werknemers (1), of door niet ervoor te zorgen dat de sociale partners in gezamenlijk overleg de noodzakelijke bepalingen invoeren, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 16, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 92/16

Beroep ingesteld op 31 januari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek

(Zaak C-36/08)

(2008/C 92/29)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Zavvos en H. Støvlbæk)

Verwerende partij: Helleense Republiek

Conclusies

— vast te stellen dat de Helleense Republiek, door de vaststelling en handhaving van regels als artikel 29, leden d.1 en d.2, van wet 3209/03 (Publicatieblad van de regering 304/A), die niet stroken met de artikelen 30, 31 en 36 van richtlijn 93/16/EEG (1), en door de diploma's die zijn afgegeven zonder dat de in die richtlijn gestelde voorwaarden werden nageleefd, niet in te trekken, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 30, 31 en 36 van die richtlijn;

— de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Commissie hebben de artsen waarvan sprake is in artikel 29, leden d.1 en d.2, van wet 3209/03, verworven rechten in de zin van artikel 36 van richtlijn 93/16/EEG van de Raad; als zodanig mogen zij de werkzaamheden van arts verrichten in het kader van hun nationale stelsel van sociale zekerheid, en ontvangen zij een certificaat dat hun verworven rechten bevestigt. De verlening van de kwalificatie van huisarts zonder dat zij de desbetreffende specifieke opleiding hebben gevolgd, is evenwel in strijd met de artikelen 30 en 31 van de richtlijn. Derhalve moeten de Griekse instanties de diploma's die zijn afgegeven zonder dat is voldaan aan de aanvullende voorwaarden van de richtlijn, intrekken.

(1) PB L 165 van 7.7.1993, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 92/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 25 januari 2008 — BIOS Naturprodukte GmbH/Saarland

(Zaak C-27/08)

(2008/C 92/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BIOS Naturprodukte GmbH

Verwerende partij: Saarland

Prejudiciële vraag

Moet het begrip geneesmiddel in artikel 1, lid 2, van richtlijn 2001/83/EG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG (2), aldus worden uitgelegd dat een voor menselijke consumptie bestemd en als voedingssupplement gekwalificeerd product als een geneesmiddel naar functie dient te worden beschouwd, wanneer het substanties bevat die, indien de op de verpakking gedrukte gebruiksaanbeveling wordt opgevolgd, bij de in het product aanwezige lage dosering gevaarlijk zijn voor de gezondheid zonder een therapeutische werking te kunnen sorteren, maar die in een hoge dosering wel een therapeutische werking hebben?

(1) PB L 311, blz. 67.

(2) PB L 136, blz. 34.
—

vast te stellen dat de Republiek Polen, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 inzake de veiligheid van luchtvaartuigen uit derde landen die gebruik maken van luchthavens in de Gemeenschap (1), of in elk geval die bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 11 van voornoemde richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 64/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 2 januari 2008 — Athesia Druck Srl/Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate

(Zaak C-1/08)

(2008/C 64/40)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Athesia Druck Srl

Verwerende partij: Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate

Prejudiciële vraag

„Wat is voor btw-doeleinden de plaats van een dienst op het gebied van reclame in de zin van artikel 9, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad (1) van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, wanneer deze dienst door een in een lidstaat van de Europese Gemeenschap gevestigde onderneming wordt verricht ten behoeve van een klant die buiten de Gemeenschap is gevestigd, maar een fiscale vertegenwoordiger heeft op het grondgebied van een lidstaat? Gaat het meer bepaald om de plaats van vestiging van het doelpubliek van de reclame, om de plaats van vestiging van de onderneming die in Italië als fiscale vertegenwoordiger van de niet-communautaire onderneming optreedt, om de plaats van vestiging van de niet-communautaire onderneming die om de reclamedienst verzoekt, of om de plaats van vestiging van de klant van de niet-communautaire onderneming?”

(1) PB L 145, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 79/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal d'instance de Bordeaux (Frankrijk) op 21 januari 2008 — Foselev Sud-Ouest SARL/Administration des douanes et des droits indirects

(Zaak C-18/08)

(2008/C 79/32)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d'instance de Bordeaux

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Foselev Sud-Ouest SARL

Verwerende partij: Administration des douanes et des droits indirects

Prejudiciële vraag

Artikel 6, lid 2, sub b, van richtlijn 1999/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 1999 betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen (1) biedt een lidstaat de mogelijkheid om voor bepaalde categorieën van voertuigen een vrijstelling te verlenen. Is de door de Commissie bij beschikking van 20 juni 2005 (2) aan Frankrijk gegeven toelating om voor bepaalde categorieën van voertuigen een vrijstelling te verlenen rechtstreeks van toepassing op de particulieren of is een nationale uitvoeringsmaatregel noodzakelijk, nu het gaat om een aan Frankrijk gerichte toelatingsbeschikking?

(1) PB L 187, blz. 42.

(2) Beschikking van de Commissie van 20 juni 2005 betreffende een verzoek om vrijstelling van de belasting op motorvoertuigen door Frankrijk ingediend krachtens artikel 6, lid 2, sub b), van richtlijn 1999/62/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen (PB L 158, blz. 23).
1.

In zijn arrest van 21 april 2005 in zaak C-140/03, Commissie/Griekenland, betreffende beperkingen op het openen en exploiteren van optiekzaken, heeft het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen geoordeeld: „1) Door het aannemen en handhaven van wet nr. 971/79 betreffende de uitoefening van het beroep van opticien en betreffende de optiekzaken, die het een gediplomeerd opticien/natuurlijk persoon niet toestaat meer dan één optiekzaak te exploiteren, is de Helleense Republiek de krachtens artikel 43 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen. 2) Door het aannemen en handhaven van wet nr. 971/79 en wet nr. 2646/98 inzake de uitbouw van het nationale stelsel van sociale zorgverlening en andere bepalingen, die de opening van een optiekzaak door een rechtspersoon in Griekenland afhankelijk stelt van de volgende voorwaarden: — de vergunning om de optiekzaak op te richten en te exploiteren is afgegeven op naam van een natuurlijk persoon die een erkende opticien is, de persoon die de exploitatievergunning voor de optiekzaak bezit, neemt voor ten minste 50 % deel in het maatschappelijk kapitaal en in de winst en het verlies van de vennootschap, de vennootschap heeft de vorm van een vennootschap onder firma of een commanditaire vennootschap, en — de betrokken opticien neemt ten hoogste deel in nog één andere vennootschap die een optiekzaak bezit, op voorwaarde dat de vergunning om de optiekzaak op te richten en te exploiteren is afgegeven op naam van een andere erkende opticien, is de Helleense Republiek de krachtens de artikelen 43 EG en 48 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen. 3) De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.”
1)

Kan ingevolge artikel 12bis van verordening nr. 136/66/EEG (1) van de Raad van 22 september 1966 houdende de totstandbrenging van een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector oliën en vetten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1638/98 (2), een naamloze vennootschap die hoofdzakelijk bestaat uit producenten, raffinaderijen en coöperaties in de olijfoliesector, alsmede uit financiële instellingen, gerekend worden tot de „organismen” die contracten mogen sluiten voor de opslag van olijfolie? Is een vennootschap met deze kenmerken gelijk te stellen aan de erkende producentengroeperingen en unies van producentengroeperingen in de zin van verordening (EG) nr. 952/97 (3)?
3.

Het Gerecht is anderzijds evenwel tot de conclusie gekomen dat de Commissie precies in dit geval niet verplicht was dit te bewijzen omdat er in deze zaak tot de mondelinge behandeling een algemene behoefte aan vertrouwelijke behandeling van de memories is. Deze algemene noodzaak van vertrouwelijke behandeling vindt haar grondslag deels in het recht op toetsing door een onpartijdige rechter, deels in het feit dat de Commissie haar belangen als procespartij moet kunnen beschermen. Volgens het Gerecht beging de Commissie geen fout toen zij de toegang tot de memories weigerde.
—

de Commissie te verwijzen in de kosten van de onderhavige hogere voorziening en in de kosten in zaak T-186/05.
1)

Moet worden aangenomen dat artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/105/EEG (1) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg rechtstreeks toepasselijk is in de interne rechtsorde van de lidstaten, nu de termijn voor de omzetting van die richtlijn in nationaal recht op 31 december 1989 is verstreken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Oberste Patent- und Markensenat (Oostenrijk) op 14 november 2007 — Silberquelle GmbH/Maselli-Strickmode GmbH

(Zaak C-495/07)

(2008/C 22/51)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberste Patent- und Markensenat

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Silberquelle GmbH

Verwerende partij: Maselli-Strickmode GmbH

Prejudiciële vraag

Dienen de artikelen 10, lid 1, en 12, lid 1, van de Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (hierna: „merkenrichtlijn”) (1) aldus te worden uitgelegd, dat een merk normaal wordt gebruikt wanneer het wordt gebruikt voor waren (in casu alcoholvrije dranken) die de merkhouder de kopers van andere, door hem in de handel gebrachte waren (in casu textiel) na de sluiting van de koopovereenkomst schenkt?

(1) PB L 40, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/34

Hogere voorziening ingesteld op 22 november 2007 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer — Uitgebreid) van 12 september 2007 in zaak T-196/02, MTU Friedrichshafen GmbH/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-520/07 P)

(2008/C 22/62)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Gross en B. Martenczuk, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: MTU Friedrichshafen GmbH

Conclusies

— het bestreden arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 in zaak T-196/02, MTU Friedrichshafen GmbH/Commissie van de Europese Gemeenschappen, te vernietigen;

— de zaak zelf af te doen en het beroep ongegrond te verklaren;

— verzoekster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van zowel de hogere voorziening als de procedure in eerste aanleg in zaak T-196/02.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht van eerste aanleg heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting doordat het ervan uitging dat de mogelijkheid om een beschikking te geven op grond van de beschikbare informatie, niet kon worden toegepast om te bepalen wie de daadwerkelijke ontvanger van de steun was. In de beschikkingen van de Commissie tot terugvordering van onrechtmatige steun wordt regelmatig vastgesteld wie de daadwerkelijke ontvanger is. Dit is namelijk absoluut noodzakelijk ter waarborging van een efficiënte terugbetaling van de onrechtmatige steun. Uitsluiting van de mogelijkheid om op grond van de beschikbare informatie te bepalen wie daadwerkelijke steunontvangers zijn, is daarom niet verenigbaar met artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999.

Ten tweede is het Gerecht er ten onrechte van uitgegaan dat de beschikking van de Commissie louter op een veronderstelling was gebaseerd, die niet voldeed aan de vereisten voor een beschikking op basis van de beschikbare informatie. Enerzijds is bij een beschikking op grond van de beschikbare informatie geen absolute zekerheid vereist. Anderzijds was de beschikking van de Commissie gebaseerd op door de faillissementscurator van SKL-M verstrekte informatie over de ontwikkelingskosten van de know-how. De Commissie heeft derhalve over voldoende aanknopingspunten beschikt waaruit zij kon afleiden dat de overdracht van de know-how aan MTU voor deze onderneming een voordeel heeft gevormd.
3b)

Maakt het daarbij nog uit of van die gegevens is gebleken in de eerdergenoemde periode van drie jaren, of eerst na het verstrijken van die drie jaren? Daarbij in aanmerking nemende dat de bevoegde nationale autoriteiten na het bekend worden van die gegevens mogelijk nog (nader) onderzoek dienen te verrichten alvorens tot besluitvorming over te kunnen gaan. Zo ja, in welke zin?
Artikel 12 van het Haags Verdrag van 1980 is als volgt verwoord:

„Wanneer een kind ongeoorloofd is overgebracht of wordt vastgehouden in de zin van artikel 3 en er minder dan één jaar is verstreken tussen de overbrenging of het niet doen terugkeren en het tijdstip van de indiening van het verzoek bij de rechterlijke of administratieve autoriteit van de verdragsluitende staat waar het kind zich bevindt, gelast de betrokken autoriteit de onmiddellijke terugkeer van het kind.

De rechterlijke of administratieve autoriteit gelast, zelfs in het geval dat het verzoek tot haar wordt gericht nadat de in het vorige lid bedoelde termijn van één jaar is verstreken, eveneens de terugkeer van het kind, tenzij wordt aangetoond dat het kind inmiddels is geworteld in zijn nieuwe omgeving.

Wanneer de rechterlijke of administratieve autoriteit van de aangezochte staat redenen heeft om aan te nemen dat het kind naar een andere staat is meegenomen, kan zij de procedure schorsen of het verzoek tot terugkeer van het kind afwijzen.”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen Verzoek om toestemming tot leggen van derden-beslag onder instelling Noodzakelijkheid van toestemming van Hof Omvang van bevoegdheid van Hof Dwangmaatregelen die weerslag hebben op financiering van gemeenschappelijk beleid of uitvoering van door Gemeenschappen opgestelde actieprogramma's Risico dat werking van Gemeenschappen wordt geschaad

(Protocol betreffende de voorrechten en de immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 1)

Samenvatting

$$Artikel 1 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, volgens hetwelk de eigendommen en bezittingen van de Gemeenschappen zonder toestemming van het Hof niet kunnen worden getroffen door enige dwangmaatregel van bestuursrechtelijke of gerechtelijke aard, dient te voorkomen dat de werking en de onafhankelijkheid van de Gemeenschappen worden geschaad. Bijgevolg is de bevoegdheid van het Hof met betrekking tot een verzoek om derden-beslag beperkt tot het onderzoek van de vraag, of een dergelijke maatregel, gelet op de gevolgen die het toepasselijke nationale recht eraan verbindt, de goede werking en de onafhankelijkheid van de Gemeenschappen kan belemmeren. In dit verband kan de werking van de Gemeenschappen worden gehinderd door dwangmaatregelen die een weerslag hebben op de financiering van het gemeenschappelijk beleid of op de uitvoering van door de Gemeenschappen opgestelde actieprogramma's.

( cf. punten 9-10, 12 )
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 11 MEI 1971. - VERZOEK OM MACHTIGING TOT DERDENBESLAG ONDER DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - ZAAK S. A. NO. 1/71.



Jurisprudentie 1971 bladzijde 00363



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK S . A . 1-71

Onderwerp

- VERZOEK OM MACHTIGING TOT DERDENBESLAG ONDER DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN -

Overwegingen van het arrest

1 OVERWEGENDE DAT DE NAAMLOZE VENNOOTSCHAP .... HET HOF VERZOEKT OM MACHTIGING TOT HET LEGGEN VAN EXECUTORIAAL DERDENBESLAG ONDER DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP OP DE DOOR LAATSTGENOEMDE AAN MEVROUW ....., AMBTENARES IN DIENST VAN DE COMMISSIE, VERSCHULDIGDE BEDRAGEN, ZULKS TOT ZEKERHEID VOOR EEN BEDRAG VAN ..... AAN HOOFDSOM EN VAN ..... AAN KOSTEN EN INTERESSEN, TOT BETALING WAARVAN MEVROUW ..... VOORNOEMD DOOR DE JUGE DE PAIX TE ..... IS VEROORDEELD ;

2 OVERWEGENDE DAT ALLEREERST DIENT TE WORDEN ONDERZOCHT OF ZULK EEN MACHTIGING NOODZAKELIJK IS;

3 OVERWEGENDE DAT KRACHTENS ARTIKEL 1 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE DE VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN DE EIGENDOMMEN EN BEZITTINGEN VAN DE GEMEENSCHAPPEN ZONDER TOESTEMMING VAN HET HOF VAN JUSTITIE NIET KUNNEN WORDEN GETROFFEN DOOR ENIGE DWANGMAATREGEL VAN BESTUURSRECHTELIJKE OF GERECHTELIJKE AARD;

4 DAT DIT VOORSCHRIFT ERTOE STREKT TE VOORKOMEN, DAT DE WERKING EN DE ONAFHANKELIJKHEID DER GEMEENSCHAPPEN WORDEN BELEMMERD;

5 DAT EEN DERDENBESLAGPROCEDURE SLECHTS ONDER BEPAALDE VOORWAARDEN ZULK EEN BELEMMERING KAN OPLEVEREN;

6 OVERWEGENDE, DAT EEN MACHTIGING TOT DERDENBESLAG SLECHTS TOT OORZAAK KAN HEBBEN HET BESTAAN VAN VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN DER EUROPESE GEMEENSCHAPPEN WAAROP ACHT ZOU MOETEN WORDEN GESLAGEN IN DE LOOP VAN DE PROCEDURES WELKE VOOR HET OVERIGE GEHEEL DOOR HET RECHT DER LID-STATEN WORDEN GEREGEERD;

7 DAT DE RECHTSBESCHERMING WELKE DEZE MACHTIGING BEOOGT TE VERLENEN, HAAR DOEL ZOU VOORBIJSTREVEN INDIEN DE DERDEBESLAGENE ( INSTELLING ) MEENT GEEN REDENEN TE HEBBEN TE BETWISTEN DAT ZIJ GEHOUDEN IS IN HANDEN VAN DE SCHULDEISER VAN EEN HARER AMBTENAREN GEHEEL OF TEN DELE DE BEDRAGEN WELKE ZIJ AAN LAATSTGENOEMDE SCHULDIG IS, TE BETALEN;

8 DAT WANNEER DE INSTELLING ZICH DAARENTEGEN TEGEN HET LEGGEN VAN DERDENBESLAG ZOU VERZETTEN OF ALSNOG MEENT ZICH TEGEN HET VOORTDUREN OF DE TENUITVOERLEGGING VAN BEDOELD BESLAG TE MOETEN VERZETTEN, HET AAN HET HOF STAAT OP VERZOEK VAN BELANGHEBBENDEN DIENAANGAANDE TE BESLISSEN;

9 OVERWEGENDE DAT HET VERZOEK OM MACHTIGING, ZOALS HET IN DIT PROCESSUEEL STADIUM DOOR VERZOEKSTER IS GEDAAN, DERHALVE ZONDER VOORWERP IS;

Dictum

ALS VOLGT BESCHIKT :

VERSTAAT DAT OP HET VERZOEK NIET BEHOEFT TE WORDEN BESLIST .
29.

Bij beslissing van 18 november 2020 heeft de Administrativen sad Veliko Tarnovo (bestuursrechter in eerste aanleg Veliko Tarnovo, Bulgarije), waarbij het beroep tegen het besluit tot vaststelling van aansprakelijkheid aanhangig is gemaakt, het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd: 1) Moet artikel 9 van de Overeenkomst, opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, gelezen in samenhang met artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling als die waarin artikel 19, lid 2, DOPK op het geharmoniseerde gebied van de belasting over de toegevoegde waarde voorziet en waarvan de toepassing leidt tot de latere hoofdelijke aansprakelijkheid van een niet-belastingplichtige natuurlijke persoon die de belasting over de toegevoegde waarde niet verschuldigd is, maar van wie het oneerlijke gedrag tot gevolg had dat de belasting over de toegevoegde waarde niet is voldaan door de belastingplichtige rechtspersoon die de belastingschuldenaar is? 2) Staan de uitlegging van die bepalingen en de toepassing van het evenredigheidsbeginsel ook aan de nationale regeling van artikel 19, lid 2, DOPK in de weg als het gaat om de rente over de belasting over de toegevoegde waarde die de belastingplichtige te laat heeft betaald? 3) Is de nationale regeling van artikel 19, lid 2, DOPK in strijd met het evenredigheidsbeginsel wanneer de te late betaling van de belasting over de toegevoegde waarde waardoor rente over de btw-schuld is verschenen, niet te wijten is aan het gedrag van de niet-belastingplichtige natuurlijke persoon, maar aan het gedrag van een andere persoon of aan het intreden van objectieve omstandigheden?”