ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten – Diensten bedoeld in bijlage II B bij richtlijn 2004/18

(Richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 47, lid 2, en bijlage II B)

Samenvatting

Richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten brengt voor de lidstaten niet de verplichting mee om artikel 47, lid 2, van deze richtlijn ook toe te passen op opdrachten voor in bijlage II B bij deze richtlijn vermelde diensten. Deze richtlijn belet de lidstaten, en eventueel de aanbestedende diensten, evenwel niet in hun wetgeving, respectievelijk in de documenten betreffende de aanbesteding, de toepassing van bedoelde bepaling voor te schrijven.

(cf. punt 46 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordening nr. 1810/2004 van de Commissie)

Samenvatting

Post 8703 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1810/2004, moet aldus worden uitgelegd dat daaronder vallen drie- of vierwielige voertuigen die zijn ontworpen voor het vervoer van één persoon, die niet noodzakelijkerwijs een invalide is, die worden aangedreven door een elektromotor die wordt gevoed door een accu, die een maximumsnelheid van 6 tot 15 km/u bereiken en die zijn uitgerust met een afzonderlijke, verstelbare stuurkolom, ook wel „scootmobielen” genoemd.

De enkele omstandigheid dat deze scootmobielen in voorkomend geval door invaliden kunnen worden gebruikt of zelfs voor gebruik door hen kunnen worden aangepast, is niet van invloed op de tariefindeling van dergelijke voertuigen, aangezien zij ook voor de uitoefening van andere activiteiten kunnen worden gebruikt door personen zonder handicap, die zich om de een of andere reden anders dan te voet willen verplaatsen over kleine afstanden, bijvoorbeeld golfspelers of het winkelend publiek.

(cf. punten 25‑26 en dictum)
109

Wanneer de onderneming die de onrechtmatige steun heeft ontvangen, in staat van faillissement verkeert en een nieuwe onderneming is opgericht om de activiteiten van de failliete onderneming voort te zetten, kan de omstandigheid dat die activiteiten worden voortgezet zonder dat de betrokken steun volledig is terugbetaald, de verstoring van de mededinging als gevolg van het concurrentievoordeel dat die onderneming op de markt ten opzichte van haar concurrenten heeft genoten, doen voortduren. Een dergelijke nieuw opgerichte onderneming kan dus, indien dat voordeel ook voor haar blijft bestaan, gehouden zijn de betrokken steun terug te betalen. Dit is met name het geval indien blijkt dat deze onderneming het concurrentievoordeel dat aan deze steun is verbonden, feitelijk blijft genieten, in het bijzonder wanneer zij activa van de onderneming in liquidatie koopt zonder een marktconforme prijs te betalen of wanneer door de oprichting van een dergelijke onderneming de verplichting tot terugbetaling van deze steun wordt omzeild. Dat geldt in het bijzonder wanneer met de betaling van een marktconforme prijs het door de onrechtmatige steun ontstane concurrentievoordeel niet zou worden weggenomen. Voormeld arrest van 17 november 2011, Commissie/Italië, waar het Koninkrijk Spanje naar verwijst, doet overigens geenszins af aan de voorgaande overwegingen (arrest van 11 december 2012, Commissie/Spanje, reeds aangehaald, punten 106 en 108).
1)

De Portugese Republiek is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 8 van richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen, waarbij richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen is gecodificeerd, en de artikelen 3, sub b, en 5 van richtlijn 80/68/EEG van de Raad van 17 december 1979 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen, door niet de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn in het kader van het beheer van afvalstoffen die illegaal zijn geloosd in de oude steengroeven van Limas en Linos in de gemeente Lourosa.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/43/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende de wettelijke controles van jaarrekeningen en geconsolideerde jaarrekeningen, tot wijziging van de richtlijnen 78/660/EEG en 83/349/EEG van de Raad en houdende intrekking van richtlijn 84/253/EEG van de Raad, en in elk geval door de Commissie van de Europese Gemeenschappen niet in kennis te stellen van de bepalingen van nationaal recht die eraan moeten bijdragen dat aan die voorschriften wordt voldaan, is Ierland de krachtens artikel 53 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Niet-nakoming – Schending van artikel 1, lid 3, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9) en van artikel 18, sub a, van richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 307, blz. 18), gehandhaafd bij artikel 27, lid 1, van richtlijn 2003/88, gelezen in samenhang met bijlage I, deel B, bij die richtlijn – Niet-burgerlijk personeel in overheidsdienst
21

Hivatal voert voor de verwijzende rechter aan dat, afgezien van het feit dat de GN-code 20087092 niet met name perzikpulp betreft, het door verzoekster in het hoofdgeding vervaardigde product niet voldoet aan de in artikel 3, leden 1, 2 en 6, van verordening nr. 2320/89 gestelde eisen. Bovendien kunnen „perziken op siroop en/of op natuurlijk vruchtensap” voor productiesteun voor de verwerking van perziken slechts in aanmerking komen wanneer zij worden vervaardigd in een van de in artikel 3, lid 2, omschreven presentatievormen. Bovendien is de argumentatie van verzoekster in het hoofdgeding over wat moet worden begrepen onder het begrip „halffabrikaat” ongegrond, omdat zij bij de toetreding tot de steunregeling een erkenning heeft gevraagd en verkregen voor de vervaardiging van eindproducten onder de benaming „perziken op siroop en/of op natuurlijk vruchtensap” die vallen onder de GN-code ex 20087092, zodat zij in het kader van de steunregeling geen andere producten mag vervaardigen, en bovendien omdat duidelijk kan worden vastgesteld dat sprake is van verpakte eindproducten met een deksel en niet van tussenproducten in een productieproces.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronischecommunicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG, is de Helleense Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Ter beoordeling van de uitsluitend vanuit het Unierecht te beantwoorden vraag of het verwijzende orgaan een rechterlijke instantie is in de zin van artikel 267 VWEU, houdt het Hof rekening met een aantal factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan, het permanente karakter ervan, de verplichte rechtsmacht ervan, het uitspraak doen na een procedure op tegenspraak, de toepassing door het orgaan van de regels van het recht, alsmede de onafhankelijkheid ervan. Voorts zijn de nationale rechterlijke instanties alleen bevoegd tot verwijzing naar het Hof indien bij hen een geding aanhangig is en zij uitspraak moeten doen in het kader van een procedure die moet leiden tot een rechterlijke beslissing. Dit is het geval met de rechter-commissaris van de faillissementskamer van het Tribunale di Cosenza, wanneer hij een rechterlijke beslissing moet geven om een geschil in het kader van een procedure op tegenspraak te beslechten.

Artikel 5, lid 1, sub c, van richtlijn 2008/7 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal dient aldus te worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een bijdrage die elke onderneming wegens haar inschrijving in het door de kamers van koophandel, industrie, ambachten en landbouw bijgehouden ondernemingsregister jaarlijks is verschuldigd, zelfs wanneer een dergelijke inschrijving voor kapitaalvennootschappen constitutieve werking heeft en deze vennootschappen die bijdrage eveneens verschuldigd zijn voor de periode waarin zij met het oog op het drijven van een onderneming louter voorbereidende werkzaamheden verrichten.

Het belastbare feit van een dergelijke jaarlijkse bijdrage bestaat immers niet in de inschrijving van de vennootschap of de rechtspersoon die eigenaar is van de onderneming, maar in de inschrijving van de onderneming zelf. Het betreft een bijdrage die van alle op winst gerichte entiteiten wordt geheven in verhouding tot hun omzet. Een dergelijke bijdrage staat los van de rechtsvorm van de entiteit die eigenaar is van de onderneming, aangezien zij wordt geheven van zowel de ondernemingen die de vorm van een kapitaalvennootschap in de zin van artikel 2 van richtlijn 2008/7 hebben, als van die welke een andere rechtsvorm hebben aangenomen, inzonderheid de ondernemingen die individueel door natuurlijke personen worden gecontroleerd of bestuurd. Voorts sluit het feit dat de jaarlijkse bijdrage in verhouding tot de omzet van de betrokken onderneming wordt geheven, uit dat de betalingsformaliteit duurder uitvalt voor in de vorm van een kapitaalvennootschap opgerichte ondernemingen dan voor ondernemingen met een andere rechtsvorm. Een dergelijke jaarlijkse bijdrage houdt dus geen verband met formaliteiten die kapitaalvennootschappen in voorkomend geval vanwege hun rechtsvorm in acht moeten nemen.

(cf. punten 34-37, 43 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Procedure – Beroepstermijnen – Hogere voorziening – Toezending van kopie van origineel van verzoekschrift in „Word”-opmaak samen met „PDF”-document met handtekening van advocaat – Latere toezending van origineel binnen voorgeschreven termijn – Ontvankelijkheid (Statuut van het Hof van Justitie, art. 56; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 37, lid 6) (cf. punten 25‑26)

2. Steunmaatregelen van de staten – Onderzoek door Commissie – Opening van formele onderzoeksprocedure – Verplichting om steunmaatregel vooraf met betrokken lidstaat te bespreken en situatie te onderzoeken in licht van door hem verstrekte gegevens (Art. 88, lid 2, EG) (cf. punten 47‑48)

3. Steunmaatregelen van de staten – Begrip – Selectiviteit van maatregel – Selectiviteit van belastingverlaging voor recentelijk aan beurs genoteerde ondernemingen wegens korte periode waarin die maatregel van toepassing is (Art. 87, lid 1, EG) (cf. punten 56, 60)

4. Hogere voorziening – Middelen – Middel gericht tegen overweging ten overvloede – Overweging zonder uitwerking – Betwisting van oordeel van Commissie over selectiviteit van steunmaatregel van staat – Erkenning van gegrondheid van element van selectiviteit die geen onjuiste rechtsopvatting blijkt op te leveren – Middel gericht tegen andere elementen van selectiviteit – Overweging zonder uitwerking (cf. punten 57‑58)

5. Steunmaatregelen van de staten – Verbod – Afwijkingen – Steun die in aanmerking komt voor afwijking bedoeld in artikel 87, lid 3, sub c, EG – Bedrijfssteun – Daarvan uitgesloten (Art. 87, lid 3, sub c, EG) (cf. punten 63‑64)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 4 september 2009, Italië/Commissie (T‑211/05), houdende afwijzing van de vordering tot nietigverklaring van beschikking 2006/261/EG van de Commissie van 16 maart 2005 betreffende steunmaatregel C8/2004 (ex NN 164/2003) die door Italië ten uitvoer is gelegd ten gunste van recentelijk aan de beurs genoteerde ondernemingen (PB 2006, L 94, blz. 42)

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

3) De Republiek Finland draagt haar eigen kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten – In handel brengen – Verordening nr. 258/97 – Beschikking van Commissie houdende weigering van vergunning om voedingsmiddel of voedselingrediënt in Unie in handel te brengen – Niet-verbindend voor andere personen dan adressaten van deze beschikking – Afzet op grondgebied van lidstaat van product met soortgelijke eigenschappen als product waarop beschikking houdende weigering om in handel te brengen betrekking heeft – Verplichtingen van bevoegde autoriteiten van deze lidstaat

(Verordening nr. 258/97 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1, lid 2, en 7)

Samenvatting

Een krachtens artikel 7 van verordening nr. 258/97 betreffende nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten gegeven beschikking van de Commissie houdende weigering van een vergunning om een voedingsmiddel of voedselingrediënt in de Unie in de handel te brengen, is niet verbindend voor andere personen dan degenen tot wie deze beschikking uitdrukkelijk is gericht. De bevoegde autoriteiten van een lidstaat moeten daarentegen nagaan of een op het grondgebied van die lidstaat in de handel gebracht product met kenmerken die lijken overeen te komen met de kenmerken van het product waarop deze beschikking van de Commissie betrekking heeft, een nieuw voedingsmiddel of nieuw voedselingrediënt in de zin van artikel 1, lid 2, van deze verordening is en, in voorkomend geval, de betrokkene verplichten deze verordening na te leven.

(cf. punt 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Arrest van Hof waarin niet-nakoming wordt vastgesteld – Niet-nakoming van verplichting om arrest uit te voeren – Financiële sancties – Doel – Keuze van passende sanctie

(Art. 228, lid 2, EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Arrest van Hof waarin niet-nakoming wordt vastgesteld – Niet-nakoming van verplichting om arrest uit te voeren – Financiële sancties – Oplegging van forfaitaire som

(Art. 228, lid 2, EG)

3. Beroep wegens niet-nakoming – Arrest van Hof waarin niet-nakoming wordt vastgesteld – Termijn voor uitvoering – Referentiedatum voor beoordeling van bestaan van niet-nakoming

(Art. 228 EG)

Samenvatting

1. In het kader van de procedure van artikel 228, lid 2, EG staat het aan het Hof om in elke zaak en aan de hand van de omstandigheden van het geval dat bij hem aanhangig is gemaakt, alsmede naargelang van de mate van overreding en afschrikking die hem vereist lijkt, de financiële sancties vast te stellen die passend zijn om ervoor te zorgen dat het arrest waarbij eerder een niet-nakoming werd vastgesteld, zo spoedig mogelijk wordt uitgevoerd, en te voorkomen dat dergelijke inbreuken op het recht van de Unie zich vaker voordoen. De oplegging van een dwangsom lijkt bijzonder geschikt om een lidstaat ertoe te brengen zo snel mogelijk een einde te maken aan een niet-nakoming die zonder die maatregel wellicht zou blijven voortduren, terwijl de oplegging van een forfaitaire som in wezen berust op de beoordeling van de consequenties van de niet-nakoming van de verplichtingen van de betrokken lidstaat voor de particuliere en de publieke belangen, met name wanneer de niet-nakoming is blijven voortbestaan lang na het arrest waarin zij oorspronkelijk is vastgesteld.

(cf. punten 28-29)

2. In het kader van de procedure van artikel 228, lid 2, EG moet de eventuele oplegging van een forfaitaire som in elk concreet geval gebaseerd blijven op alle relevante aspecten, die zowel verband houden met de kenmerken van de vastgestelde niet-nakoming als met de houding van de lidstaat waarop de op grond van artikel 228 EG ingeleide procedure betrekking heeft. Indien het Hof beslist om een forfaitaire som op te leggen, staat het bij de uitoefening van zijn beoordelingsbevoegdheid hoe dan ook aan hem om deze zodanig vast te stellen dat zij in overeenstemming is met de omstandigheden en evenredig is aan zowel de vastgestelde niet-nakoming als de draagkracht van de betrokken lidstaat. Om uitspraak te doen op een verzoek om een forfaitaire som op te leggen, moet het Hof dus rekening houden met alle omstandigheden van de niet-nakoming, met name met de houding van de betrokken lidstaat en de duur en de ernst van de inbreuk.

(cf. punten 30-32)

3. Artikel 228 EG bepaalt weliswaar niet binnen welke termijn aan een arrest uitvoering moet worden gegeven, maar die uitvoering moet onverwijld van start gaan en zo snel mogelijk worden voltooid.

(cf. punt 34)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming – Voorwerp van geschil – Vaststelling tijdens precontentieuze procedure – Aanpassing van bezwaren na met redenen omkleed advies, wegens wijziging van nationale wettelijke regeling – Toelaatbaarheid (Art. 258 VWEU) (cf. punten 19‑20)

2. Milieu – Behoud van vogelstand – Richtlijn 79/409 – Uitvoering door lidstaten – Afwijkingen van verbod om vogels van beschermde soorten te doden of te vangen – Voorwaarden – Verwijzing in nationale wettelijke regeling naar ontbreken van andere afdoende oplossing – Ontbreken – Niet-nakoming (Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 5, sub a, en 9) (cf. punten 29‑30)

3. Milieu – Behoud van vogelstand – Richtlijn 79/409 – Uitvoering door lidstaten – Afwijkingen van verbod om vogels van beschermde soorten te doden of te vangen – Voorwaarden – Beslissing van bevoegde autoriteit die nauwkeurige en passende motivering bevat welke verwijst naar considerans, voorwaarden en eisen van richtlijn – Regionale regeling die niet voldoet aan in richtlijn gestelde voorwaarden – Niet-nakoming (Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 5, sub a, en 9, leden 1 en 2) (cf. punten 36‑38)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van artikel 9 van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (PB L 103, blz. 1) – Afwijkingen – Regione Sardegna

Dictum

Dictum

1) Doordat de Regione Sardegna een regeling betreffende de goedkeuring van afwijkingen van de regeling ter bescherming van in het wild levende vogelsoorten heeft vastgesteld en toegepast die niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 9 van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 9 van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Handelingen inzake waardepapieren bedoeld in artikel 13, B, sub d, punt 5

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, d, punt 5)

Samenvatting

Artikel 13, B, sub d, punt 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat de daarin genoemde vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde ook geldt voor diensten die een kredietinstelling in de vorm van de verstrekking van een emissiegarantie en tegen vergoeding verricht voor een onderneming die voornemens is aandelen uit te geven, waarbij die instelling zich op grond van die garantie ertoe verbindt de aandelen te verwerven waarop tijdens de intekenperiode niet wordt ingetekend.

(cf. punt 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Voorlegging aan Hof – Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 267 VWEU – Begrip

(Art. 267 VWEU)

Samenvatting

Om te beoordelen of een verwijzend orgaan een „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU is, hetgeen uitsluitend door het recht van de Unie wordt bepaald, houdt het Hof rekening met een samenstel van factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan, het permanente karakter ervan, de verplichte rechtsmacht ervan, het uitspraak doen na een procedure op tegenspraak, de toepassing door het orgaan van de regelen des rechts, alsmede de onafhankelijkheid van het orgaan.

Wat meer bepaald de onafhankelijkheid van het verwijzende orgaan betreft, dit begrip heeft twee aspecten. Het eerste, externe aspect houdt in dat de instantie wordt beschermd tegen tussenkomsten of druk van buitenaf die de onafhankelijkheid van de oordeelsvorming van haar leden in aan hen voorgelegde geschillen in gevaar zouden kunnen brengen. Het tweede, interne aspect sluit aan bij het begrip onpartijdigheid en heeft betrekking op het houden van gelijke afstand ten opzichte van de partijen bij het geding en hun respectieve belangen met betrekking tot het voorwerp van het geding.

Het Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel, dat is belast met het toezicht op de inachtneming van de op de audiovisuele sector toepasselijke regels door de uitgevers van de betrokken mediadiensten en met het bestraffen van inbreuken, voldoet niet aan dit onafhankelijkheidscriterium en is dus geen rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU. Immers noch op grond van de organisatiestructuur van de Conseil supérieur de l’audiovisuel en de samenstellende organen ervan noch op grond van de taken die aan die organen zijn toegewezen, kan worden geoordeeld dat dit Collège handelt als een onpartijdige derde tussen enerzijds degene die van een overtreding wordt verdacht, en anderzijds de bestuurlijke instantie die met het toezicht op de audiovisuele sector is belast. Het Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel, het orgaan dat de beslissingen neemt, is namelijk via het bureau van de Conseil supérieur de l’audiovisuel functioneel verbonden met de Conseil in zijn geheel en met het onderzoekssecretariaat, op voorstel waarvan het zijn beslissingen neemt. Hieruit volgt dat wanneer het Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel een beslissing neemt, het zich niet onderscheidt van het toezichthoudend bestuursorgaan, dat verwant kan zijn aan een partij in het kader van een procedure in audiovisuele zaken. Deze vaststelling wordt nog versterkt door het feit dat het bureau de Conseil supérieur de l’audiovisuel in rechte en jegens derden vertegenwoordigt.

(cf. punten 36, 39‑42, 44‑46)