ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
45

In dit verband dient in herinnering te worden gebracht dat het in het kader van de procedure van artikel 267 VWEU uitsluitend aan de nationale rechter staat aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis te beoordelen, als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Wanneer de vragen betrekking hebben op de uitlegging van het recht van de Unie, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden. Het vermoeden van relevantie dat op de prejudiciële vragen van de nationale rechterlijke instanties rust, kan enkel in uitzonderlijke gevallen worden weerlegd, wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het recht van de Unie geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is en het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die voor hem noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen (zie, met name, arresten Åkerberg Fransson, EU:C:2013:105, punten 39 en 40, en B., C‑394/13, EU:C:2014:2199, punt 19).
89

Ter terechtzitting heeft de Commissie verklaard dat er 200 terreinen in 18 van de 20 Italiaanse regio’s zijn die nog steeds niet in overeenstemming zijn met de relevante bepalingen. In het bijzonder zijn volgens die instelling 198 terreinen nog niet in overeenstemming met artikel 4 van richtlijn 75/442, en van die terreinen zijn er 2 evenmin in overeenstemming met de artikelen 8 en 9 van die richtlijn en 14 met gevaarlijke afvalstoffen zijn evenmin in overeenstemming met artikel 2, lid 1, van richtlijn 91/689. Voorts blijven er slechts 2 stortplaatsen over waarvoor in strijd met artikel 14, sub a tot en met c, van richtlijn 1999/31 geen aanpassingsplan of maatregelen voor een definitieve sluiting zijn vastgesteld. De Italiaanse Republiek is iedere schending van die bepalingen blijven betwisten en heeft in hoofdzaak argumenten herhaald die in het verweerschrijft en de dupliek waren aangevoerd, met name de argumenten dat artikel 4 van richtlijn 75/442 geen verplichting inhoudt om de illegale terreinen te saneren en dat alle door de Commissie aangehaalde terreinen sinds lang buiten gebruik zijn. Die lidstaat heeft voorts aangevoerd dat hij er niet in geslaagd was een van de 2 aangehaalde terreinen als bedoeld in de artikelen 8 en 9 van richtlijn 75/442 te vinden, namelijk dat van Altamura Sgaronne te Matera (Basilicata), doordat dat terrein slecht is geïdentificeerd door het CFS.
46

Derhalve moet worden geoordeeld dat artikel 76, lid 2, van verordening nr. 1408/71 de lidstaat van tewerkstelling machtigt om in zijn wetgeving te voorzien in een schorsing van het recht op gezinsbijslagen door de bevoegde instelling wanneer in de lidstaat van woonplaats geen aanvraag voor gezinsbijslagen wordt ingediend. In dergelijke omstandigheden beschikt die instelling niet over een beoordelingsbevoegdheid bij de toepassing, uit hoofde van artikel 76, lid 2, van die verordening, van de anticumulatieregel van artikel 76, lid 1, van verordening nr. 1408/71, maar moet zij die regel toepassen indien in de wetgeving van de lidstaat van tewerkstelling in die toepassing is voorzien en aan de in die wetgeving vastgestelde voorwaarden voor die toepassing is voldaan.
59

Wat in de tweede plaats artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 betreft, moet erop worden gewezen dat een verschil in behandeling op grond van leeftijd volgens deze bepaling geen discriminatie vormt indien het in het kader van de nationale wetgeving objectief en redelijk wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel, met inbegrip van het beleid op het terrein van de werkgelegenheid, de arbeidsmarkt of de beroepsopleiding, en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn. Lid 1, tweede alinea, sub c, waar de verwijzende rechter expliciet naar verwijst in zijn vraag, bepaalt dat het bij een dergelijk verschil in behandeling kan gaan om „de vaststelling van een maximumleeftijd voor aanwerving, gebaseerd op de opleidingseisen voor de betrokken functie of op de noodzaak van een aan pensionering voorafgaand redelijk aantal arbeidsjaren”.
27

Daarom heeft het Bundesfinanzhof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Dient bij de beslissing over de toekenning van restituties bij uitvoer ervan te worden uitgegaan dat een uitvoercertificaat overeenkomstig artikel 4, lid 1, van verordening [nr. 800/1999] is overgelegd, wanneer het douanekantoor van uitvoer de aangifte ten uitvoer zonder overlegging van het certificaat heeft aanvaard, daarbij de exporteur heeft toegestaan om het certificaat binnen een bepaalde termijn alsnog over te leggen en deze hieraan heeft voldaan? 2) Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: vereist artikel 4, lid 1, van verordening [nr. 800/1999] dwingend dat het uitvoercertificaat reeds bij de aangifte ten uitvoer wordt overgelegd, of is het voldoende dat de exporteur een (hem vóór de uitvoer verstrekt) uitvoercertificaat pas in de betalingsprocedure overlegt? 3) Kan de exporteur die in eerste instantie vervalste douanedocumenten tot bewijs van de aankomst ter bestemming van de uitgevoerde goederen heeft overgelegd, tot behoud van zijn recht nog na afloop van de in verordening [nr. 800/1999] bepaalde termijnen geldige douanedocumenten overleggen, wanneer de te late overlegging de afwikkeling van de betalingsprocedure niet heeft vertraagd of belemmerd doordat de restitutieaanvraag in eerste instantie is afgewezen op andere gronden dan het verzuim van overlegging van dergelijke bewijzen van aankomst in het land van bestemming, en deze bewijzen pas zijn overgelegd nadat de vervalsing van deze documenten was geconstateerd? 4) Dient een sanctie zoals bedoeld in artikel 51 van verordening [nr. 800/1999] ook dan te worden opgelegd, wanneer de gevraagde restitutie bij uitvoer weliswaar gelijk is aan de daadwerkelijk toe te kennen restitutie, maar de exporteur in de betalingsprocedure in eerste instantie documenten had overgelegd op grond waarvan hem geen restitutie bij uitvoer had kunnen worden toegekend?”
Artikel 28 bis van de Zesde richtlijn, waarin de werkingssfeer wordt vastgelegd van de overgangsregeling voor de belastingheffing in het handelsverkeer tussen de lidstaten, bepaalt:

„1. Aan de [btw] zijn tevens onderworpen:

a) de intracommunautaire verwervingen van goederen onder bezwarende titel in het binnenland door een belastingplichtige die als zodanig optreedt, of door een niet-belastingplichtige rechtspersoon, wanneer de verkoper een belastingplichtige is die als zodanig optreedt [...]

[...]

3. Als ‚intracommunautaire verwerving van goederen’ wordt beschouwd het verkrijgen van de macht om als eigenaar te beschikken over een roerende lichamelijke zaak die door de verkoper of de afnemer, of voor hun rekening, met als bestemming de afnemer is verzonden of vervoerd naar een andere lidstaat dan de lidstaat van vertrek van de verzending of het vervoer van het goed.

[...]

5. Met een levering van goederen onder bezwarende titel wordt gelijkgesteld:

b) de overbrenging door een belastingplichtige van een goed van zijn bedrijf naar een andere lidstaat. Als overgebracht naar een andere lidstaat wordt beschouwd elke lichamelijke zaak die door of voor rekening van de belastingplichtige buiten het in artikel 3 bedoelde grondgebied, maar binnen de Gemeenschap wordt verzonden of vervoerd voor bedrijfsdoeleinden, voor zover het daarbij niet om een van de volgende handelingen gaat: [...] — de verrichting van een dienst voor de belastingplichtige in verband met werkzaamheden betreffende dat goed, die daadwerkelijk worden uitgevoerd binnen het grondgebied van de lidstaat van aankomst van de verzending of het vervoer van het goed, voor zover het goed na bewerking opnieuw wordt verzonden naar deze belastingplichtige in de lidstaat waarvandaan het oorspronkelijk was verzonden of vervoerd. [...]

6. Met een intracommunautaire verwerving van goederen onder bezwarende titel wordt gelijkgesteld het door een belastingplichtige voor bedrijfsdoeleinden bestemmen van een goed dat door of voor rekening van de belastingplichtige wordt verzonden of vervoerd vanuit een andere lidstaat waar het is vervaardigd, gewonnen, bewerkt, aangekocht, verworven in de zin van artikel 2, lid 1, sub b, of door de belastingplichtige in het kader van zijn bedrijf in die andere lidstaat is ingevoerd.”
Artikel 5 van dezelfde verordening bepaalde:

„1. De aanvragen voor visvergunningen van het derde land voor de uitoefening van visserijactiviteiten in het kader van de vangstmogelijkheden die aan de Gemeenschap zijn toegewezen op grond van een met dat derde land gesloten visserijovereenkomst worden door de lidstaat van de vlag voor de onder zijn vlag varende vissersvaartuigen toegezonden aan de Commissie. De betrokken lidstaat zorgt ervoor dat de aanvragen in overeenstemming zijn met de in het kader van de betrokken visserijovereenkomst overeengekomen bepalingen en met de communautaire voorschriften.

2. De Commissie onderzoekt de aanvragen van elke lidstaat, rekening houdend met de vangstmogelijkheden die op grond van de communautaire voorschriften aan deze lidstaat zijn toebedeeld en met de voorwaarden die eventueel in de visserijovereenkomst zijn vastgesteld voor communautaire vissersvaartuigen. De Commissie doet de aanvragen voor een visvergunning van het derde land voor de communautaire vissersvaartuigen die visserijactiviteiten in de wateren van dat land willen uitoefenen, binnen een termijn van tien werkdagen na ontvangst van de aanvraag van de lidstaat, of binnen de in de visserijovereenkomst vastgestelde termijn, aan het betrokken derde land toekomen. Indien uit het door de Commissie verrichte onderzoek van de aanvraag blijkt dat deze niet aan de in dit lid bedoelde voorwaarden voldoet, stelt zij de betrokken lidstaat er onverwijld van in kennis dat zij de genoemde aanvraag niet of slechts gedeeltelijk aan de betrokken derde Staat kan doen toekomen; zij doet daarbij opgave van de redenen.

3. De Commissie stelt de lidstaat van de vlag onverwijld in kennis van de toekenning door het betrokken derde land van de visvergunning tot uitoefening van visserijactiviteiten, of van het besluit van het derde land om geen vergunning te verlenen. In het laatste geval verricht de Commissie de nodige verificaties in overleg met de lidstaat van de vlag en het betrokken derde land.”
10

In artikel 8, leden 1 tot en met 4, van deze richtlijn is bepaald: „1. De lidstaten mogen niet uit hoofde van deze richtlijn beletten dat een meetinstrument waarop overeenkomstig artikel 7 de CE-markering en de aanvullende metrologische markering zijn aangebracht, in de handel wordt gebracht en/of in gebruik worden genomen. 2. De lidstaten nemen passende maatregelen om te waarborgen dat meetinstrumenten alleen in de handel kunnen worden gebracht en/of in gebruik kunnen worden genomen indien zij voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn. 3. Een lidstaat kan verlangen dat een meetinstrument voldoet aan voorschriften voor het in de handel brengen die samenhangen met plaatselijke klimatologische omstandigheden. In dat geval kiest de lidstaat passende hoogste en laagste temperatuurgrenzen uit tabel 1 van bijlage I, en kan hij bovendien specificeren welke de vochtigheidsomstandigheden moeten zijn (met of zonder condensatie) en of het instrument voor gebruik op een gesloten of open locatie bestemd is. 4. Wanneer verschillende nauwkeurigheidsklassen zijn gedefinieerd voor een meetinstrument: a) kunnen in de instrumentspecifieke bijlagen onder de titel ‚Ingebruikneming’ de nauwkeurigheidsklasse(n) worden aangegeven die voor specifieke toepassingen moeten worden gebruikt; b) kan een lidstaat in alle andere gevallen de nauwkeurigheidsklassen bepalen die binnen de vastgestelde klassen voor specifieke toepassingen moeten worden gebruikt, mits het gebruik van alle klassen op zijn grondgebied is toegestaan. In de hierboven sub a en b genoemde gevallen mogen naar keuze van de eigenaar meetinstrumenten van een hogere nauwkeurigheidsklasse worden gebruikt.”
18

[Zoals gerectificeerd bij beschikking van 23 oktober 2014] Commerz Nederland verzoekt de verwijzende rechter het arrest van het Gerechtshof ’s-Gravenhage te vernietigen. Zij voert met name aan dat de door de rechter in hoger beroep in aanmerking genomen omstandigheden niet de conclusie kunnen dragen dat de gemeente Rotterdam was betrokken bij de afgifte van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde garanties. Commerz Nederland herinnert er voorts aan dat de gemeente Rotterdam, indien zij daarvan in kennis was gesteld, die garanties niet had aanvaard, dat de betrokken bestuurder zijn functie bij het Havenbedrijf Rotterdam heeft moeten opgeven en dat hij strafrechtelijk is veroordeeld voor zijn handelen in deze kwestie. Ten slotte komt Commerz Nederland op tegen het oordeel van de rechter in hoger beroep over de gevolgen van de duikbotenovereenkomst voor de kwalificatie van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde garanties als „voordeel”.
Artikel 13 van de basisverordening, „Ontwijking”, bepaalde:

„1. De overeenkomstig deze verordening ingestelde antidumpingrechten kunnen worden uitgebreid tot de invoer van [...] soortgelijke producten uit derde landen [...] wanneer er ontduiking van de geldende maatregelen plaatsvindt. [...] Ontduiking wordt omschreven als een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Gemeenschap of tussen individuele ondernemingen in een land waarop maatregelen van toepassing zijn en de Gemeenschap als gevolg van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat en waarbij wordt bewezen dat er sprake is van schade of dat de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen en/of de hoeveelheden van het soortgelijke product, wordt ondermijnd, en dat dumping plaatsvindt ten aanzien van de voor de soortgelijke producten eerder vastgestelde normale waarden, eventueel overeenkomstig artikel 2.

[...]

2. Assemblage in de Gemeenschap of een derde land wordt geacht ontwijking van de maatregelen in te houden wanneer:

a) de assemblagewerkzaamheden sinds of kort vóór de opening van het antidumpingonderzoek zijn aangevangen of aanmerkelijk zijn toegenomen en de betrokken delen afkomstig zijn uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn,

[...]

en

c) de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen en/of hoeveelheden van het geassembleerde soortgelijke product, wordt ondermijnd, en wordt bewezen dat er dumping plaatsvindt ten aanzien van de voor soortgelijke producten eerder vastgestelde normale waarden.

3. Onderzoeken op grond van dit artikel worden geopend op initiatief van de Commissie of op verzoek van een lidstaat of een belanghebbende, op basis van voldoende bewijsmateriaal met betrekking tot de in lid 1 omschreven factoren. Het onderzoek wordt, na raadpleging van het Raadgevend Comité, geopend door middel van een verordening van de Commissie die de douaneautoriteiten tevens de instructie kan geven de invoer overeenkomstig artikel 14, lid 5, te registreren of zekerheidstelling te eisen. Het onderzoek wordt uitgevoerd door de Commissie, die door de douaneautoriteiten kan worden bijgestaan, en wordt binnen negen maanden voltooid. Wanneer de definitief vastgestelde feiten de uitbreiding van de maatregelen rechtvaardigen, neemt de Raad op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Raadgevend Comité het daartoe strekkende besluit. [...]

[...]”
6

Artikel 11 van diezelfde richtlijn bepaalt het volgende: „1. De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen voor het organiseren van een selectieprocedure voor dienstverleners waaraan toestemming wordt verleend om op een luchthaven grondafhandelingsdiensten te verrichten, wanneer hun aantal in de in artikel 6, lid 2, of in artikel 9 bedoelde gevallen wordt beperkt. Bij deze procedure dienen de volgende beginselen te worden nageleefd: a) ingeval de lidstaten bepalen dat een taakomschrijving of technische specificaties moeten worden opgesteld waaraan deze dienstverleners moeten voldoen, worden deze taakomschrijving of deze specificaties na voorafgaande raadpleging van het gebruikerscomité opgesteld. De in deze taakomschrijving of in deze technische specificaties vastgestelde selectiecriteria dienen relevant, objectief, transparant en niet-discriminerend te zijn; [...] b) er moet worden aanbesteed, welke aanbesteding in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen wordt bekendgemaakt en waarop iedere geïnteresseerde dienstverlener mag inschrijven; c) de dienstverleners worden gekozen: i) na overleg met het gebruikerscomité door de luchthavenbeheerder, indien deze: — geen soortgelijke grondafhandelingsdiensten verleent, en — rechtstreeks noch onrechtstreeks zeggenschap heeft over een onderneming die dergelijke diensten verleent, en — geen enkel belang in een dergelijke onderneming heeft; ii) in de andere gevallen, door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, die onafhankelijk zijn van de luchthavenbeheerder, na overleg met het gebruikerscomité, en met de luchthavenbeheerders; d) de dienstverleners worden geselecteerd voor maximaal zeven jaar; e) wanneer de dienstverlener zijn activiteit staakt vóór het verstrijken van het tijdvak waarvoor hij is geselecteerd, wordt volgens dezelfde procedure tot vervanging overgegaan. 2. Wanneer het aantal dienstverleners op grond van artikel 6, lid 2, of van artikel 9 wordt beperkt, kan de luchthavenbeheerder zelf grondafhandelingsdiensten verlenen, zonder dat hij aan de in lid 1 vastgestelde selectieprocedure wordt onderworpen. De beheerder mag een dienstverlenende onderneming, zonder deze aan die procedure te onderwerpen, toestemming geven om op de desbetreffende luchthaven grondafhandelingsdiensten te verlenen: — indien hij rechtstreeks of indirect zeggenschap over deze onderneming heeft, — indien deze onderneming rechtstreeks of indirect zeggenschap over de beheerder heeft. 3. De beheerder stelt het gebruikerscomité in kennis van de overeenkomstig dit artikel genomen besluiten.”
Artikel 33 van de texto refundido de la Ley del Estatuto de los Trabajadores (geconsolideerde tekst van de wet op het werknemersstatuut), die bij Real Decreto Legislativo 1/1995 (Koninklijk Wetsbesluit 1/1995) van 24 maart 1995 is vastgesteld (BOE nr. 75 van 29 maart 1995, blz. 9654), in de versie die gold ten tijde van de feiten van het hoofdgeding (hierna: „werknemersstatuut”), is als volgt opgesteld:

„1. Het loonwaarborgfonds is een zelfstandig, onder het ministerie van Werkgelegenheid en Sociale Zekerheid vallend orgaan met rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid ter verwezenlijking van zijn doelstellingen, dat aan werknemers de lonen uitkeert die hun niet zijn uitbetaald wegens insolventie of faillissement van hun werkgever.

Als loon in de zin van het hierboven bepaalde wordt aangemerkt het als zodanig in een minnelijke schikking of bij rechterlijke beslissing erkende bedrag betreffende alle aanspraken als bedoeld in artikel 26, lid 1, alsmede het loon dat is verschuldigd tijdens de procedure waarin het ontslag wordt aangevochten, in de in de wet bepaalde gevallen, zonder dat het fonds in enigerlei vorm, samen of afzonderlijk, een bedrag kan betalen dat hoger is dan het product van de vermenigvuldiging van het drievoud van het wettelijke minimumdagloon – daaronder begrepen het proportionele aandeel van de toeslagen – met het aantal dagen uitstaand loon, beperkt tot 150 dagen.

2. In de in het vorige lid bedoelde gevallen keert het loonwaarborgfonds de schadevergoedingen uit die aan werknemers worden toegekend bij vonnis, beschikking, gerechtelijke schikking of administratieve beslissing wegens ontslag of beëindiging van overeenkomsten overeenkomstig de artikelen 50, 51 en 52 van deze wet en wegens beëindiging van overeenkomsten overeenkomstig artikel 64 van Ley 22/2003 van 9 juli 2003 op het faillissement, alsook de schadevergoedingen wegens beëindiging van tijdelijke overeenkomsten of overeenkomsten van bepaalde duur in de bij wet bepaalde gevallen. In al deze gevallen wordt de betaling beperkt tot één jaarloon, met dien verstande dat het dagloon dat als berekeningsbasis wordt gebruikt niet hoger mag zijn dan het drievoud van het wettelijke minimumloon, daaronder begrepen het proportionele aandeel van de toeslagen.

[...]

6. Voor de toepassing van dit artikel wordt de werkgever geacht in staat van insolventie te verkeren wanneer, nadat om uitvoering is verzocht op de bij het wetboek van rechtsvordering in arbeidszaken voorgeschreven wijze, de loonvorderingen niet kunnen worden voldaan. [...]”
40

Uit het voorgaande volgt dat de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU, alsook de artikelen 31 en 34 van de EER-Overeenkomst in de weg staan aan een wettelijke regeling van een lidstaat, volgens welke ingeval een ingezeten vennootschap een in een andere lidstaat of in een andere staat die partij is bij de EER-Overeenkomst gelegen vaste inrichting overdraagt aan een niet-ingezeten vennootschap van hetzelfde concern, de voor de overgedragen inrichting eerder afgetrokken verliezen opnieuw worden opgenomen in de belastbare winst van de overdragende vennootschap, voor zover de eerste lidstaat zowel de door deze inrichting vóór de overdracht ervan gemaakte winst belast, als de winst die voortvloeit uit de bij deze overdracht gerealiseerde meerwaarde.
7

§ 77 van wet nr. CXXVII van 2007 betreffende de btw (általános forgalmi adóról szóló 2007. évi CXXVII törvény; hierna: „btw-wet”) luidt als volgt: „(1) In geval van leveringen van goederen of diensten of intracommunautaire aankopen van goederen wordt de maatstaf van heffing a posteriori verlaagd ten belope van het bedrag dat aan de gerechtigde wordt terugbetaald of moet worden terugbetaald, indien na de verrichting a) in geval van ongeldigheid van de overeenkomst: aa) de toestand zoals die bestond vóór de sluiting van de overeenkomst, is hersteld, of ab) is vastgesteld dat de ongeldige overeenkomst gevolgen heeft gehad voor de periode voordat zij ongeldig is verklaard, of ac) de overeenkomst onder uitsluiting van een buitensporig voordeel geldig is verklaard; b) in geval van gebrekkige uitvoering: ba) de overeenkomst wordt ontbonden, of bb) een prijsvermindering wordt verleend. (2) De maatstaf van heffing wordt eveneens a posteriori verlaagd, indien a) het voorschot wegens niet-uitvoering van de overeenkomst wordt terugbetaald; b) de belastingplichtige in het kader van een verkoop of verhuur van goederen in de zin van § 10, sub a, de overeenkomst ontbindt wegens niet-volledige betaling en de partijen de toestand herstellen zoals die vóór de sluiting van de overeenkomst bestond of, indien dat onmogelijk is, erkennen dat de overeenkomst gevolgen heeft gehad voor de periode vóór de wanprestatie; c) bij de teruggave van herbruikbare verpakkingen het statiegeld wordt terugbetaald. (3) De maatstaf van heffing kan a posteriori worden verlaagd indien de prijs overeenkomstig § 71, lid 1, sub a en b, na de uitvoering van de overeenkomst wordt verlaagd.”
15

Het Bundesgerichtshof meent dat, gezien de gewijzigde rechtstoestand sinds 1 januari 2012 in Schleswig-Holstein, niet kan worden uitgesloten dat het beroep in „Revision” gegrond is wegens schending van de vrijheid van dienstverrichting die in het Unierecht is neergelegd. Het wijst erop dat uitzonderingen op en beperkingen van een regeling die kansspelactiviteiten beperkt volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie moeten worden getoetst op coherentie teneinde na te gaan of zij geen afbreuk doen aan de geschiktheid van die regeling om rechtmatige doelstellingen van algemeen belang te verwezenlijken (zie arrest Carmen Media Group, C‑46/08, EU:C:2010:505, punten 106 e.v.). In het licht daarvan zou een afwijkende rechtstoestand in een van de Länder tot gevolg kunnen hebben dat de beperkingen van het kansspelaanbod en de kansspelreclame via internet in de andere Länder niet kunnen worden toegepast wegens schending van het Unierecht, zodat geen grondslag meer bestaat voor een verbod om kansspelen te organiseren via internet of daarbij als tussenpersoon op te treden.