Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Termijnen – Verval van recht

(Art. 230, vijfde alinea, EG)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Bijzondere, niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestaties – Begrip

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, art. 4, lid 1, sub a, en 2 bis, sub a)

Samenvatting

1. Uit de bewoordingen en het doel van de laatste alinea van artikel 230 EG, welk doel erin bestaat de rechtszekerheid te waarborgen, volgt dat een handeling die niet is aangevochten binnen een termijn van twee maanden, te rekenen, al naar het geval, vanaf de dag van bekendmaking of kennisgeving ervan of, bij gebreke daarvan, vanaf de dag waarop de verzoeker van de handeling kennis heeft gekregen, onherroepelijk wordt. Dit onherroepelijke karakter betreft niet alleen de handeling zelve maar ook elke latere handeling die van louter bevestigende aard is. Deze oplossing, die wordt gerechtvaardigd door de noodzaak van stabiliteit van de rechtsbetrekkingen, geldt zowel voor individuele handelingen als voor handelingen van normatieve aard, zoals een verordening.

Wanneer daarentegen een bepaling van een verordening wordt gewijzigd, staat opnieuw beroep open, niet alleen tegen deze bepaling maar ook tegen alle bepalingen die, ook al zijn zij niet gewijzigd, daarmee een geheel vormen.

(cf. punten 28‑30)

2. Met betrekking tot bijzondere prestaties die niet op premie‑ of bijdragebetaling berusten, geldt in de eerste plaats krachtens artikel 4, lid 2 bis, sub a‑ii, van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, dat een prestatie slechts als bijzondere prestatie kan worden aangemerkt wanneer zij uitsluitend aan personen met een handicap een bijzondere bescherming beoogt te bieden, die nauw aansluit bij hun sociale omstandigheden in de betrokken lidstaat. Prestaties die niet uitsluitend deze functie hebben, doch tevens tot doel hebben te verzekeren dat aan deze personen de nodige verzorging en, voor zover dit onontbeerlijk is, het nodige toezicht wordt geboden binnen het gezin of in een gespecialiseerde inrichting, kunnen niet worden aangemerkt als bijzondere prestaties in de zin van deze bepaling.

In de tweede plaats wordt een bijzondere prestatie krachtens artikel 4, lid 2 bis, sub a‑i, van die verordening tevens omschreven door haar doelstelling. Zij dient in de plaats te treden of als aanvulling te dienen van een socialezekerheidsuitkering – en zich daarvan te onderscheiden – en het kenmerk te vertonen van een door economische en sociale motieven gerechtvaardigde maatregel inzake sociale bijstand, welke is neergelegd in een regeling die objectieve criteria hanteert.

Daarentegen wordt een uitkering als een socialezekerheidsuitkering beschouwd wanneer zij, zonder individuele en discretionaire beoordeling van de persoonlijke behoeften, aan de rechthebbenden wordt toegekend op grond van een wettelijk omschreven situatie en verband houdt met één van de in artikel 4, lid 1, van verordening nr. 1408/71 uitdrukkelijk genoemde risico’s. Prestaties die op objectieve wijze en op basis van een wettelijk omschreven situatie worden toegekend en de gezondheidstoestand en de kwaliteit van het leven van hulpbehoevende personen beogen te verbeteren, zijn er hoofdzakelijk op gericht, een aanvulling te vormen op de prestaties krachtens de ziekteverzekering en moeten dus worden beschouwd als „prestaties bij ziekte” in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, van die verordening.

(cf. punten 53‑56, 61)