ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

2 juli 2007

Zaak F‑117/05

Carlos Sanchez Ferriz

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Bevordering – Niet-plaatsing op lijst van bevorderde ambtenaren – Bevorderingsronde 2004 – Gratificatiepunten – Verdienste – Anciënniteit – Ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot, primair, nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 30 november 2004 houdende vaststelling van de lijst van ambtenaren die in het kader van de bevorderingsronde 2004 zijn bevorderd, voor zover verzoekers naam niet op die lijst voorkomt, en, subsidiair, nietigverklaring van het besluit tot toekenning van gratificatiepunten uit hoofde van die ronde.

Beslissing: Het beroep wordt ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Procesbelang

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Een ambtenaar is niet bevoegd om in het belang van de wet of van de instellingen in rechte op te treden en kan tot staving van een beroep tot nietigverklaring slechts hem persoonlijk betreffende grieven aanvoeren. Een door een ambtenaar ingesteld beroep strekkende tot nietigverklaring van de lijst van ambtenaren die in het kader van een bevorderingsronde tot de hogere rang zijn bevorderd, voor zover deze lijst niet de naam van de verzoeker bevat, is daarom kennelijk niet-ontvankelijk, wanneer daaruit niet blijkt waarin zijn persoonlijk belang bij de instelling van het beroep bestaat, doch hij zich slechts op de onwettigheid van bepaalde categorieën bevorderingspunten beroept, zonder in zijn stukken evenwel enig concreet gegeven te verstrekken over zijn persoonlijke situatie met betrekking tot de betrokken bevorderingsronde, zoals met name het aantal bevorderingspunten dat hij in die categorieën heeft ontvangen. Aan die vaststelling kan niet worden afgedaan door het feit dat dat aantal bevorderingspunten blijkt uit een document dat bij het verweerschrift is gevoegd, aangezien de verzoeker in zijn stukken zijn procesbelang dient aan te geven en, in voorkomend geval, dient te verwijzen naar de daarop betrekking hebbende gegevens die als bijlage zijn opgenomen.

(cf. punten 31 en 32)

Referentie:

Hof: 30 juni 1983, Schloh/Raad, 85/82, Jurispr. blz. 2105, punt 14

Gerecht van eerste aanleg: 22 november 2006, Sanchez Ferriz/Commissie, T‑436/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑277 en II‑A‑2‑1439, punt 35; 23 november 2006, Lavagnoli/Commissie, T‑422/04, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 31
8

De Engelse versie van punt 6 van de AUB van het EESC luidt: „In order to identify which applications best serve the interests of the service and to ensure complete transparency in the drawing-up of the list of officials who can benefit from the facility, a following points system shall be established based on the following criteria: [...] b) Length of employement [...] [...]”
47

Dergelijke verklaringen kunnen immers op zichzelf niet aantonen dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan bij het onderzoek van het dienstbelang. Zoals de Commissie in haar verweerschrift en ter terechtzitting heeft benadrukt, blijft de inaanmerkingneming van het dienstbelang binnen de context van het onderzoek van een verzoek om handhaving van het dienstverband na het bereiken van de leeftijdsgrens voor ambtshalve pensionering, niet beperkt tot de enkele vraag of de competenties van de betrokkene geschikt zijn voor de uit te oefenen functies, welke geschiktheid overigens in de onderhavige zaak in het geheel niet ter discussie staat. Het TABG dient immers ook andere factoren in aanmerking te nemen, zoals bijvoorbeeld de uitvoering van een algemeen personeelsbeleid, de noodzaak van inkrimping van het personeel of de mogelijkheid om ambtenaren die de leeftijd voor ambtshalve pensionering hebben bereikt te vervangen door ambtenaren van lagere rang, of zelfs door tijdelijke of contractuele personeelsleden.
In het kader van een beroep van een personeelslid van de Europese Centrale Bank dat een vordering bevat die strekt tot nietigverklaring van het besluit tot verwerping van zijn bijzonder beroep, behoeft die vordering niet zelfstandig te worden onderzocht, waar deze alleen tot gevolg heeft dat bij de rechter beroep wordt ingesteld tegen bezwarende besluiten ten aanzien waarvan een verzoek om een precontentieus onderzoek is ingediend.

Wat de extra salarisverhogingen betreft die worden verleend aan personeelsleden van de Europese Centrale Bank wier prestatie gedurende de drie jaren voorafgaande aan het besluit tot toekenning daarvan uitmuntend is geacht, is artikel 2, lid 3, van de administratieve circulaire nr. 1/2011, betreffende die verhogingen, onwettig voor zover het een vertegenwoordiger van het personeel discrimineert wegens het feit dat hij, omdat hij gedurende de drie betrokken jaren voltijds werkzaam was als personeelsvertegenwoordiger, onmogelijk een tweede jaar van uitmuntende prestatie kan aantonen. In dat opzicht kan niet met succes worden gesteld dat de uitoefening door de betrokkene van zijn recht op vrijstelling van het werk om zijn functie binnen het personeelscomité uit te oefenen, het gevolg is van een persoonlijke keuze. Die keuze om aanspraak te kunnen maken op vrijstelling van het werk om een mandaat van personeelsvertegenwoordiger uit te oefenen is immers een fundamenteel recht, hetgeen blijkt uit de artikelen 27 en 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Bovendien kan de uitoefening van het fundamentele recht op gelijke behandeling, dat is neergelegd in de artikelen 20 en 21 van het Handvest, niet worden beperkt door een regeling die personeelsvertegenwoordigers in een ongunstige en discriminatoire situatie plaatst in vergelijking met de andere leden van het personeel, terwijl die beperkingen noch noodzakelijk zijn noch beantwoorden aan een doel van algemeen belang of de behoefte om rechten of vrijheden van anderen te beschermen.

Daar de situatie van een personeelsvertegenwoordiger en die van een personeelslid feitelijk verschillen, kunnen zij echter niet op gelijke wijze worden behandeld en kunnen dus alleen voorwaarden om in aanmerking te komen voor de extra salarisverhoging worden toegepast die rekening houden met de verschillen in positie van de personeelsleden en de personeelsvertegenwoordigers, door laatstgenoemden, evenals elk ander personeelslid, de mogelijkheid te geven een tweede jaar van uitmuntende prestatie aan te tonen over een periode van drie jaar, zelfs al kiezen zij ervoor om voltijds en voor langer dan één jaar werkzaam te zijn binnen het personeelscomité.

(cf. punten 59‑62 en 68)

Hof: arrest van 14 september 2010, Akzo Nobel Chemicals en Akcros Chemicals/Commissie, C‑550/07 P, EU:C:2010:512, punten 54 en 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 2 december 2014, Migliore/Commissie, F‑110/13, EU:F:2014:257, punt 40
Op het gebied van de aanwerving van het personeel van de Europese instellingen door middel van de organisatie van een algemeen vergelijkend onderzoek beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag, wegens het beginsel van onafhankelijkheid dat de uitoefening van de werkzaamheden van de jury van een vergelijkend onderzoek beheerst, niet over de bevoegdheid tot nietigverklaring of wijziging van een besluit dat de jury heeft genomen in het kader van haar bevoegdheden, zoals die welke met name zijn vastgelegd in artikel 30 van het Statuut en in artikel 5 van bijlage III erbij.

Daar het tot aanstelling bevoegd gezag geen onwettige besluiten mag nemen, kan het echter niet gebonden zijn aan het besluit van een jury waarvan de onwettigheid zijn eigen administratieve besluiten zou kunnen aantasten. Om die reden is het tot aanstelling bevoegd gezag, op straffe van nietigheid van het aanstellingsbesluit, verplicht om vóór de aanstelling van een ambtenaar na te gaan of de betrokken kandidaat voldoet aan de voorwaarden van het Statuut, zodat hij regelmatig in dienst van de Unie kan worden aangeworven.

Wanneer het bijvoorbeeld duidelijk is dat het besluit van de jury om een kandidaat toe te laten tot de examens van het vergelijkend onderzoek onwettig is door een kennelijke fout, moet het tot aanstelling bevoegd gezag, waaraan de jury de reservelijst heeft toegezonden met daarop de naam van die kandidaat die inmiddels is geslaagd voor de examens, dus weigeren om die geslaagde kandidaat aan te stellen.

(cf. punten 39 en 40)

Hof: arresten van 23 oktober 1986, Schwiering/Rekenkamer,142/85, EU:C:1986:405, punten 19 en 20, en van 20 februari 1992, Parlement/Hanning,C‑345/90 P, EU:C:1992:79, punt 22

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 23 oktober 2012, Eklund/Commissie,F‑57/11, EU:F:2012:145, punt 49, en beschikking van 10 juli 2014, Mészáros/Commissie,F‑22/13, EU:F:2014:189, punt 48
In dit verband heeft verzoeker het tuchtcomité om inzage in bepaalde documenten gevraagd, waaronder het rapport over de werkzaamheden van de groep. Daar het niet over laatstgenoemd document beschikte, heeft het tuchtcomité het directoraat Interne Audit op 11 december daaraanvolgend gevraagd om hem dit document te verstrekken, zodat het kon beoordelen of het relevant was voor verzoekers rechten van verdediging. De ECB heeft het rapport over de werkzaamheden van de groep aan het tuchtcomité toegezonden en bij brief van zijn voorzitter van 11 januari 2013 heeft het tuchtcomité verzoeker meegedeeld dat het, na onderzoek van de relevantie van het gevraagde document en van zijn toegevoegde waarde in vergelijking met de documentatie die reeds met verzoeker was gedeeld, niet wilde ingaan op het verzoek om toezending van het rapport over de werkzaamheden van de groep. Het tuchtcomité heeft zijn standpunt als volgt uiteengezet:

„[...] Bovendien is, wanneer dat gepast was, rekening gehouden met andere overwegingen, daaronder begrepen de identificatie van derden en de behoefte om de verlenging van de [procedure]termijnen te vermijden. Het tuchtcomité stelt zich op het standpunt dat [verzoekers] rechten van verdediging, met name wat de vraag van toegang [tot documenten] betreft, door de documenten die hem reeds zijn verstrekt volledig zijn gewaarborgd. Voorts is het tuchtcomité van mening dat het rapport [van artikel 8.3.2] geen element bevat dat uitsluitend of voornamelijk kan worden bewezen aan de hand van andere documenten dan die waarover [verzoeker] beschikt.

[...]”
70

In casu heeft verzoeker, nadat hij zijn Luxemburgse huis had verhuurd en het Brusselse appartement had gehuurd, aanvankelijk, namelijk op 1 september 1997, op het algemene formulier betreffende de vaststelling van zijn statutaire rechten verklaard dat zijn gezin zich nog niet bij hem had gevoegd in zijn nieuwe standplaats, terwijl hij later, zowel in zijn verzoekschrift als ter terechtzitting bevestigde dat zijn kinderen in werkelijkheid vanaf het begin van het schooljaar 1997/1998 in Brussel naar school gingen en hij zich op dat moment reeds samen met zijn echtgenote en hun kinderen in dat appartement had gevestigd, ondanks dat dit, volgens zijn zeggen, Spartaans was gemeubileerd. Het Gerecht merkt voorts op dat verzoeker bij het invullen van dat formulier was begonnen met het aangeven van Brussel als woonplaats van zijn kinderen, doch vervolgens van gedachte was veranderd en op diezelfde plaats „Luxemburg” had vermeld.
Zelfs indien er sprake is van een fout die eventueel een rechtvaardiging kan opleveren voor ontslag om redenen van tuchtrechtelijke aard van een tijdelijk functionaris, is het tot het sluiten van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag niet verplicht om een tuchtprocedure tegen de betrokkene in te leiden, in plaats van gebruik te maken van de in artikel 47, sub c, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden voorziene mogelijkheid van eenzijdige opzegging van de overeenkomst. De keuze om de overeenkomst van een tijdelijk functionaris op te zeggen krachtens artikel 47, sub c, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, in plaats van krachtens de artikelen 49 tot en met 50 bis van die regeling, die betrekking hebben op de tuchtprocedure, valt binnen de ruime beoordelingsbevoegdheid van de administratie.

(cf. punt 54)

Gerecht van eerste aanleg: Dejaiffe/BHIM, reeds aangehaald, punt 38

Gerecht van de Europese Unie: Longinidis/Cedefop, reeds aangehaald, punt 100 en aldaar aangehaalde rechtspraak
De rechten van de verdediging vormen een fundamenteel beginsel van het Unierecht, waaruit voortvloeit dat de betrokkene vóór de vaststelling van een voor hem ongunstig besluit in staat moet zijn gesteld om naar behoren zijn standpunt duidelijk te maken over het bestaan en de relevantie van de feiten en omstandigheden op basis waarvan dat besluit is genomen. Wil een schending van het recht om te worden gehoord tot de nietigverklaring van het bestreden besluit kunnen leiden, dan moet tevens worden onderzocht of de procedure, bij gebreke van die onregelmatigheid, een andere uitkomst had kunnen hebben. In dergelijke omstandigheden komt de aanname dat het bevoegd gezag, zelfs na de betrokkene te hebben gehoord, eenzelfde besluit zou hebben genomen, neer op een uitholling van het fundamentele recht om te worden gehoord dat is neergelegd in artikel 41, lid 2, sub a, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aangezien de inhoud van dat recht impliceert dat de betrokkene de mogelijkheid heeft om het betrokken besluitvormingsproces te beïnvloeden.

(cf. punten 35, 42 en 44)

Referentie:

Hof: 10 juli 1986, België/Commissie, 234/84, punt 27; 5 oktober 2000, Duitsland/Commissie, C‑288/96, punt 99; 9 november 2006, Commissie/De Bry, C‑344/05 P, punt 37

Gerecht van de Europese Unie: 14 september 2011, Marcuccio/Commissie, T‑236/02, punt 115

Gerecht voor ambtenarenzaken: 12 december 2013, CH/Parlement, F‑129/12, punt 38
Deze regels kunnen worden toegepast op een preselectiecomité dat deel uitmaakt van de procedure ter voorziening in een ambt van directeur van een agentschap van de Unie, aangezien dat comité, net als een jury van een vergelijkend onderzoek, de beste kandidaten moet kiezen uit hen die hebben gesolliciteerd, en het bij de organisatie van de preselectietoetsen over een aanzienlijke speelruimte beschikt.

In een procedure ter voorziening in een ambt van directeur van een agentschap van de Unie dient de Commissie, op grond van de beginselen van behoorlijk bestuur en gelijke behandeling, te zorgen voor de goede organisatie van de eerste etappe van de selectieprocedure, die plaatsvindt voor het preselectiecomité. Dit betekent dat alle door de Commissie aangewezen leden van het preselectiecomité de nodige onafhankelijkheid dienen te bezitten opdat hun objectiviteit niet ter discussie kan worden gesteld.

Wat betreft de vraag of een persoon die tegelijkertijd lid is van het preselectiecomité – de instantie die het voorstel doet – en lid van de raad van bestuur van het betrokken agentschap – de instantie die het besluit neemt – heeft voldaan aan zijn verplichting tot onpartijdigheid, gelet op de duidelijk onderscheiden bevoegdheden van het preselectiecomité en de raad van bestuur, zij opgemerkt dat het preselectiecomité een beslissende invloed uitoefent op de definitieve lijst van de door de Commissie aan de raad van bestuur van dat agentschap voorgestelde kandidaten. Ook kan het lid van het preselectiecomité dat ook lid is van de raad van bestuur, in de vergadering van de raad van bestuur hetzij persoonlijk, hetzij door zijn plaatsvervanger, stemmen voor de benoeming van een van de door de Commissie geselecteerde kandidaten. Bovendien kan het lid van de raad van bestuur een bijzonder belangrijke rol spelen tijdens de beraadslagingen, ongeacht of hij al dan niet gebruikmaakt van zijn stemrecht en staat hij in elk geval rechtstreeks in contact met de andere leden van de raad van bestuur.

Derhalve kan de cumulatie van de functie van lid van het preselectiecomité en die van lid van de raad van bestuur de onafhankelijkheid en objectiviteit van de personen die deze functies combineren, in gevaar brengen, zodat, aangezien alle leden van het preselectiecomité de nodige onafhankelijkheid dienen te bezitten opdat de objectiviteit van het preselectiecomité in zijn geheel niet ter discussie kan worden gesteld, de verplichting tot onpartijdigheid van het preselectiecomité in zijn geheel is geschonden.

(cf. punten 84 en 88-92)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest CG/EIB, EU:F:2014:187, punt 61
Vast staat dat zowel in het geval van een ambtenaar die zich slachtoffer van geweld in de zin van artikel 12 bis van het Statuut acht als in dat van de ambtenaar die uit hoofde van artikel 22 bis van het Statuut zijn meerderen van de instelling of direct het Europees Bureau voor fraudebestrijding op de hoogte stelt van feiten van intimidatie of van andere feiten die het bestaan doen vermoeden van mogelijke onwettige activiteiten waardoor de belangen van de Unie worden geschaad in de zin van die twee bepalingen, de aan de kaak gestelde feiten in elk geval aan de betrokken instelling moeten worden meegedeeld met eerbiediging van de algemene verplichtingen zoals opgenomen in de artikelen 11 en 12 van het Statuut.

Ambtenaren die uit hoofde van die artikelen handelen zijn immers eveneens onderworpen aan de hun opgelegde verplichtingen van objectiviteit en onpartijdigheid, met de verplichting om de waardigheid van hun ambt te bewaken en met hun loyaliteitsplicht alsmede met de verplichting om de eerbaarheid en het vermoeden van onschuld van de betrokkenen te eerbiedigen.

Wanneer een ambtenaar informatie in de zin van de artikelen 12 bis en 22 bis van het Statuut verstrekt, is hij dus niet vrijgesteld van zijn andere verplichtingen. Integendeel, hij moet oordeelkundig te werk gaan, teneinde zijn collega’s of de goede werking van de dienst niet nodeloos te schaden. De mededeling van onwaarschijnlijke informatie of van volledig ongebaseerde feiten kan dergelijke schadelijke gevolgen hebben.

(cf. punten 55 en 56)
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

28 juni 2011

Zaak F-128/10

Aurora Mora Carrasco en anderen

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst – Ambtenaren – Overplaatsing naar andere instelling in loop van bevorderingsronde waarin ambtenaar in zijn instelling van herkomst zou zijn bevorderd – Bevoegde instelling om te beslissen over bevordering van overgeplaatste ambtenaar”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Mora Carrasco, Serrano Jimenez en Görlitz vragen om nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement om hen in het kader van de bevorderingsronde 2009 niet te bevorderen tot de rangen AST 8 respectievelijk AST 5 en AD 7.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Het Parlement zal naast zijn eigen kosten verzoekers’ kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten – Overplaatsing naar andere instelling in loop van bevorderingsronde – Bevoegdheid van instelling van herkomst om over bevordering te beslissen

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

Wanneer een ambtenaar kan worden bevorderd in de loop van het jaar gedurende hetwelk hij wordt overgeplaatst, is volgens de voorschriften van artikel 45 van het Statuut het voor de beslissing over zijn bevordering bevoegde tot aanstelling bevoegd gezag, dat van zijn instelling van herkomst.

Artikel 45 van het Statuut preciseert dat bevordering plaatsvindt na vergelijking van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren en dat het tot aanstelling bevoegd gezag bij die vergelijking met name rekening houdt met de rapporten die over de ambtenaren zijn uitgebracht.

Om te beslissen of een ambtenaar met terugwerkende kracht tot 1 januari van het jaar N (en zelfs meer algemeen in de loop van het jaar N) moet worden bevorderd, kan het tot aanstelling bevoegd gezag van de instelling van ontvangst in de praktijk slechts de verdiensten van ambtenaren in het verleden vergelijken, met name in de loop van het jaar N-1 (en gelet op de beoordelingsrapporten van de prestaties van die ambtenaren in de loop van het jaar N-1 en voorgaande jaren). Daartoe is het nodig om de verdiensten van de overgeplaatste ambtenaren te vergelijken met die van de ambtenaren die gedurende het jaar voorafgaande aan hun overplaatsing nog hun collega waren, welke beoordeling alleen naar behoren kan worden verricht door de instelling van herkomst.

(cf. punten 34, 35 en 39)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Arbeidsvoorwaarden – Toeslag voor continudienst of ploegendienst

(Ambtenarenstatuut, art. 56 bis)

Individuele besluiten van een instelling houdende weigering om de in artikel 56 bis van het Statuut voorziene toeslag voor continu‑ of ploegendienst toe te kennen aan ambtenaren die een dergelijke dienst verrichten, welke noodzakelijk is door het „dienstbelang” van de telefooncentrale waarbij zij zijn tewerkgesteld, terwijl die dienst „geregeld en ononderbroken is” en die instelling, door die toeslag te verlenen bij eerdere individuele besluiten, impliciet, maar duidelijk heeft erkend dat verzoekers voldoen aan de voorwaarden waarvan artikel 56 bis de toekenning afhankelijk stelt en, ten slotte, niet kan worden betwist dat hun materiële arbeidsvoorwaarden vóór en sinds de datum van inwerkingtreding van de individuele besluiten waarbij hun de toeslag werd verleend dezelfde zijn, moeten nietig worden verklaard.

Het zou in dit verband onjuist zijn om te stellen dat artikel 56 bis van het Statuut niet van toepassing is, op grond dat de continu‑ of ploegendienst van de ambtenaren niet volgt uit formele besluiten van die instelling.

Bovendien kan het recht op de in artikel 56 bis van het Statuut voorziene toeslag niet in geding worden gebracht door het feit dat die ambtenaren geen overuren verrichten en hun wekelijkse werktijd minder is dan de normale werktijd bij die instelling. Die bepaling vereist immers niet dat er overuren worden gemaakt noch dat er sprake is van een wekelijkse werktijd die gelijk is aan de normale werktijd van die instelling. Gelet op de lasten op persoonlijk en gezinsniveau van een wekelijkse werktijd die in continu‑ of ploegendienst wordt georganiseerd, is een verschil van 7,5 uur tussen de normale wekelijkse werktijd bij die instelling en die van de telefooncentrale in elk geval niet onredelijk.

(cf. punten 21‑23)