ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
88.

Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging als volgt te beslissen: „1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 21 maart 2012, Ierland e.a./Commissie (T‑50/06 RENV, T‑56/06 RENV, T‑60/06 RENV, T‑62/06 RENV en T‑69/06 RENV), wordt vernietigd voor zover: — beschikking 2006/323/EG van de Commissie van 7 december 2005 betreffende de door, onderscheidenlijk, Frankrijk, Ierland en Italië ten uitvoer gelegde accijnsvrijstelling voor bij de productie van aluminiumoxide in de Gardanne, in de regio Shannon en op Sardinië als brandstof gebruikte minerale oliën, daarbij nietig is verklaard op grond dat in die beschikking wordt vastgesteld, of zij op de vaststelling berust, dat de door de Franse Republiek, Ierland en de Italiaanse Republiek tot en met 31 december 2003 verleende accijnsvrijstellingen voor bij de productie van aluminiumoxide als brandstof gebruikte minerale oliën staatssteun vormen in de zin van artikel 87, lid 1, EG, en deze lidstaten is gelast alle nodige maatregelen te nemen om de in de vorm van deze vrijstellingen verleende steun van de begunstigden terug te vorderen, voor zover laatstgenoemden geen accijns van minstens 13,01 EUR per 1000 kg zware stookolie betaalden, en — de Europese Commissie daarbij is verwezen in haar eigen kosten en in die van verzoekers, daaronder begrepen de kosten van het kort geding in zaak T‑69/06 R. 2) De gevoegde zaken T‑50/06 RENV, T‑56/06 RENV, T‑60/06 RENV, T‑62/06 RENV en T‑69/06 RENV worden terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie. 3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.”
Artikel 26 van de Zesde richtlijn, met het opschrift „Bijzondere regeling voor reisbureaus”, luidt als volgt:

„1. De lidstaten passen de btw op de handelingen van reisbureaus toe overeenkomstig het bepaalde in dit artikel, voor zover de reisbureaus op eigen naam tegenover de reiziger optreden en zij voor de totstandbrenging van de reizen gebruikmaken van leveringen en diensten van andere belastingplichtigen. Dit artikel is niet van toepassing op reisbureaus die alleen optreden als tussenpersoon en waarop artikel 11, A, lid 3, sub c, van toepassing is. In de zin van dit artikel worden onder reisbureaus ook reisorganisatoren (touroperators) verstaan.

2. De handelingen van het reisbureau met het oog op de totstandkoming van de reis worden beschouwd als één enkele dienst van het reisbureau aan de reiziger. Deze dienst wordt belast in de lidstaat waar het reisbureau de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd van waaruit het de dienst heeft verleend. Voor deze dienst wordt als maatstaf van heffing en prijs exclusief belasting in de zin van artikel 22, lid 3, sub b, beschouwd de winstmarge van het reisbureau, dat wil zeggen het verschil tussen het totale bedrag dat de reiziger exclusief belasting over de toegevoegde waarde moet betalen en de werkelijk door het reisbureau gedragen kosten voor goederenleveringen en diensten van andere belastingplichtigen, mits deze handelingen de reiziger rechtstreeks ten goede komen.

3. Indien de handelingen waarvoor het reisbureau een beroep doet op andere belastingplichtigen door laatstgenoemden buiten de Gemeenschap worden verricht, wordt de dienst van het reisbureau gelijkgesteld met een krachtens artikel 15, punt 14, vrijgestelde handeling van een tussenpersoon. Indien deze handelingen zowel binnen als buiten de Gemeenschap worden verricht, mag alleen het gedeelte van de dienst van het reisbureau betreffende de buiten de Gemeenschap verrichte handelingen als vrijgesteld worden beschouwd.

4. De bedragen van de [btw] die het reisbureau worden aangerekend door andere belastingplichtigen voor de in lid 2 bedoelde handelingen die de reizigers rechtstreeks ten goede komen, mogen in de lidstaten afgetrokken noch teruggegeven worden.”
38.

Ik ben het eens met de Italiaanse regering, dat het kan uitmaken of een ondernemer zich beroept op de economische en financiële draagkracht van een andere entiteit dan wel of dit beroep de technische en/of beroepsbekwaamheid betreft. In bepaalde situaties dient de vereiste technische of beroepsbekwaamheid bij één enkele entiteit te berusten. Terwijl bijvoorbeeld twee ondernemingen met een capaciteit van 50000 ton asfalt elk, samen kunnen voldoen aan de voor de renovatie van een snelweg vereiste capaciteit van 100000 ton, voldoen twee ondernemingen die elk beschikken over de deskundigheid voor het onderhoud en de reparatie van klokken in spoorwegstations, niet automatisch aan de noodzakelijke eisen voor het verrichten van reparatiewerkzaamheden aan oude klokken in middeleeuwse kerken.
6.

Artikel 14, leden 1 en 2, van richtlijn 2001/14 bevat de volgende bepalingen: „1. De lidstaten kunnen voor de toewijzing van infrastructuurcapaciteit een kader creëren, waarbij de onafhankelijkheid van de beheerder, bedoeld in artikel 4 van richtlijn 91/440/EEG, geëerbiedigd moet worden. Er worden specifieke regels voor de capaciteitstoewijzing opgesteld. De infrastructuurbeheerder zorgt voor de afwikkeling van de capaciteitstoewijzingsprocedures. Hij draagt er met name zorg voor dat de infrastructuurcapaciteit op een billijke, niet-discriminerende wijze en overeenkomstig het gemeenschapsrecht wordt toegewezen. 2. Indien de infrastructuurbeheerder in juridisch of organisatorisch opzicht, of wat de besluitvorming betreft, niet onafhankelijk is van een spoorwegonderneming, worden de in lid 1 bedoelde en in dit hoofdstuk omschreven taken uitgeoefend door een toewijzende instantie die in juridisch en organisatorisch opzicht en wat de besluitvorming betreft, onafhankelijk is van een spoorwegonderneming.”
In 2005 en 2006 voerden diensten van de Commissie in het Verenigd Koninkrijk twee controles uit, waarbij bleek dat een aantal telersverenigingen in sommige opzichten niet voldeed aan de erkenningsvoorwaarden van verordening nr. 2200/96. Na deze controles weigerde de Commissie over te gaan tot volledige betaling van de steun die aan verenigingen in het Verenigd Koninkrijk was toegekend. Wat Fruition betreft, merkte de Commissie in een mededeling aan de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk onder meer op:

„De 101 leden van [Fruition] bezitten bijna 100 % van Northcourt Fruit Ltd. Deze vennootschap bezit zelf 50 % van Worldwide Fruit (WWF). De overige 50 % wordt gehouden door een vennootschap toebehorend aan landbouwers in Nieuw‑Zeeland. Tussen [Fruition] en die vennootschap bestaat geen overeenkomst. WWF brengt nagenoeg 100 % van de producten van [Fruition] op de markt. WWF is voorts verantwoordelijk voor de organisatie van het vervoer, het sorteren, verpakken en toezicht op de kwaliteit van de producten, met inbegrip van de algemene productiecontrole namens [Fruition]. WWF verzorgt ook de technische diensten en de facturering. WWF brengt [Fruition] voor de bovenstaande diensten ongeveer 150000 GBP in rekening. Het is duidelijk dat WWF het hart van de hele organisatie vormt en alle activiteiten verricht die een telersvereniging normaliter zou moeten uitvoeren. [...]

De diensten van de Commissie zijn van mening dat [Fruition] niet voldeed aan de erkenningsvoorwaarden, aangezien de activiteiten van de telersvereniging worden uitgevoerd door WWF zonder dat Fruition haar daartoe opdracht heeft gegeven. Afgezien hiervan is er ook een probleem ten aanzien van de structuur, aangezien de bij Fruition aangesloten producenten niet over een meerderheid van de stemmen beschikken bij besluiten die WWF betreffen, hetgeen in strijd is met artikel 11, lid 1, sub d, punt 3, van verordening (EG) nr. 2200/96.”
Artikel 48 van verordening nr. 795/2004 luidt:

„1. De in artikel 69 van verordening (EG) nr. 1782/2003 vermelde extra betaling wordt, onverminderd artikel 37, lid 3, van verordening (EG) nr. 1257/1999 en de uitvoeringsbepalingen van die verordening, verleend met inachtneming van de in de leden 2 tot en met 6 van het onderhavige artikel vastgestelde voorwaarden.

2. De betaling wordt alleen verleend aan landbouwers in de zin van artikel 2, sub a, van verordening (EG) nr. 1782/2003, ongeacht of zij een aanvraag in het kader van de bedrijfstoeslagregeling hebben ingediend of in het bezit zijn van toeslagrechten.

3. Met de zinsnede ‚in de sector of sectoren waarvoor de inhouding geldt’ wordt bedoeld dat een betalingsaanvraag in beginsel mag worden ingediend door alle landbouwers die, op het tijdstip voor indiening van een aanvraag voor de extra betaling en onder de in dit artikel vastgestelde voorwaarden, de producten produceren van de in bijlage VI bij verordening (EG) nr. 1782/2003 genoemde sector of sectoren.

4. Indien de betalingen bestemd zijn voor soorten landbouw of kwaliteits- en afzetmaatregelen waarvoor geen specifieke productie aan te wijzen valt of indien de betrokken productie niet rechtstreeks onder een bepaalde sector valt, mogen betalingen worden verleend op voorwaarde dat de inhouding wordt verricht in alle in bijlage VI bij verordening (EG) nr. 1782/2003 genoemde sectoren, en mogen alleen de landbouwers van de in die bijlage genoemde sectoren aan de regeling deelnemen.

5. Bij toepassing van artikel 69 van verordening (EG) nr. 1782/2003 op regionaal niveau, wordt de inhouding berekend op basis van het aandeel van de betalingen voor de betrokken sectoren in de betrokken regio.

De lidstaten definiëren de regio op het passende territoriale niveau op basis van objectieve criteria en op zodanige wijze dat een gelijke behandeling van de landbouwers wordt gewaarborgd en markt- en concurrentieverstoringen worden voorkomen.

6. Uiterlijk op 1 augustus van het jaar dat voorafgaat aan het eerste jaar van toepassing van de bedrijfstoeslagregeling, delen de betrokken lidstaten de gegevens mee inzake de betalingen die zij voornemens zijn te verlenen, en met name de subsidiabiliteitsvoorwaarden en de betrokken sectoren.

Eventuele wijzigingen van de in de eerste alinea bedoelde mededeling worden uiterlijk op 1 augustus van een bepaald jaar aangebracht en gelden voor het daaropvolgende jaar. Dergelijke wijzigingen worden, samen met de objectieve criteria ter rechtvaardiging ervan, onmiddellijk aan de Commissie meegedeeld. Het is een lidstaat evenwel niet toegestaan wijzigingen aan te brengen wat de betrokken sectoren of het inhoudingspercentage betreft.”
12.

Bij de wijzigingen van de brandstoffenrichtlijn bij richtlijn 2009/30 zijn bijkomende bepalingen over het gebruik van biobrandstoffen ingevoerd. Artikel 7 bis, lid 2, van de brandstoffenrichtlijn verplicht de lidstaten om de broeikasgasemissies door brandstoffen te verminderen: „De lidstaten verlangen van de leveranciers dat zij voor 31 december 2020 zo geleidelijk mogelijk de broeikasgasemissies gedurende de levenscyclus per eenheid energie uit geleverde brandstof of energie met 10 % verminderen ten opzichte van de in lid 5, sub b bedoelde uitgangswaarde voor brandstoffen. Deze vermindering behelst: a) 6 % op uiterlijk 31 december 2020. De lidstaten kunnen van de leveranciers verlangen dat zij met het oog op deze vermindering aan de volgende tussentijdse streefcijfers voldoen: 2 % per 31 december 2014 en 4 % per 31 december 2017; b) een indicatief aanvullend streefcijfer, waarop artikel 9, lid 1, sub h, van toepassing is, van 2 % per 31 december 2020 dat door een of beide van de volgende methoden wordt bereikt: i) de levering van energie voor vervoer voor gebruik in alle wegvoertuigen, niet voor de weg bestemde mobiele machines (met inbegrip van binnenschepen), landbouwtrekkers of bosbouwmachines en pleziervaartuigen; ii) het gebruik van elke technologie (met inbegrip van afvang en opslag van koolstof) waarmee broeikasgasemissies gedurende de levenscyclus per eenheid energie van geleverde brandstof of energie kan worden verminderd; c) een indicatief aanvullend streefcijfer, waarop artikel 9, lid 1, sub i, van toepassing is, van 2 % per 31 december 2020, dat bereikt wordt door gebruik te maken van de via het mechanisme voor schone ontwikkeling van het Kyotoprotocol aangekochte kredieten, overeenkomstig de voorwaarden vastgelegd in richtlijn 2003/87/EG [...], met het oog op verminderingen in de brandstofvoorzieningssector.”
Artikel 128 van de REACH-verordening regelt het vrije verkeer van goederen met betrekking tot de stoffen, preparaten of voorwerpen die onder de verordening vallen, alsmede de bevoegdheid van de lidstaten tot invoering van beperkingen:

„1. Onverminderd lid 2 mogen de lidstaten de vervaardiging, de invoer, het in de handel brengen of het gebruik van een stof, als zodanig of in een preparaat of voorwerp, die binnen het toepassingsgebied van deze verordening valt en aan deze verordening voldoet, en in voorkomend geval aan communautaire uitvoeringsbesluiten daarvan, niet verbieden, beperken of belemmeren.

2. Deze verordening belet niet dat de lidstaten voor de bescherming van werknemers, de gezondheid van de mens en het milieu, nationale regels handhaven of vaststellen die van toepassing zijn in gevallen waarin deze verordening de voorschriften voor de vervaardiging, het in de handel brengen of het gebruik niet harmoniseert.”
64.

In de tweede plaats kan ook de bestaande verplichting tot coördinatie en informatie, op grond van de slechts fragmentarisch geregelde problematiek een bedreiging van de totale sanering niet volledig uitsluiten. Aldus is het treffen van eventueel ook in de secundaire procedure mogelijke saneringsmaatregelen, zoals uitstel van betaling of schuldkwijtschelding, afhankelijk van de instemming van alle belanghebbende schuldeisers, zoals uit artikel 34, lid 2, van de verordening blijkt. Ook een schorsing van de liquidatie in perioden van telkens drie maanden is niet met een definitieve schorsing van de liquidatie vergelijkbaar. En ook het recht van de curator om voorstellen te doen, zoals hem dat in artikel 34, lid 1, van de verordening is toegekend, verhindert een liquidatie niet wanneer daartoe door het bevoegde orgaan in de secundaire procedure is beslist.
Ten slotte brengt het voorgaande ons linea recta bij het arrest Pammer en Hotel Alpenhof, en met name bij het omstreden punt 87 van het arrest. De Grote kamer van het Hof heeft in dat arrest voor het eerst uitlegging gegeven aan artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001 teneinde aan te geven wanneer de op een internetsite voorgestelde activiteit van een ondernemer op een lidstaat is „gericht”. Na de opsomming van een aantal criteria analyseert het Hof de feitelijke omstandigheden van beide zaken. Met betrekking tot de zaak Hotel Alpenhof, waarin het ging om de bevoegdheid van de Duitse rechter om kennis te nemen van een geschil tussen een in Duitsland woonachtige consument en de eigenaar van een in Oostenrijk gelegen hotel, overwoog het Hof het volgende:

„85. In een zaak als die tussen Hotel Alpenhof en Heller lijken verschillende [...] aanwijzingen voorhanden te zijn dat de ondernemer zijn activiteit op één of meerdere andere lidstaten dan de Republiek Oostenrijk heeft gericht. Het staat evenwel aan de nationale rechter om na te gaan of dit het geval is.

86. Hotel Alpenhof stelt evenwel dat de consumentenovereenkomst ter plaatse en niet op afstand wordt gesloten, aangezien de kamersleutels ter plaatse worden afgegeven en de betaling ter plaatse wordt verricht, en dat artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001 dus niet van toepassing kan zijn.

87. De omstandigheid dat de sleutels aan de consument worden overhandigd in de lidstaat waar de ondernemer is gevestigd en dat de consument daar betaalt, staat evenwel niet aan de toepassing van deze bepaling in de weg indien de boeking en de bevestiging ervan op afstand hebben plaatsgevonden en de consument zich dus op afstand contractueel heeft verbonden.” ( 25 )
51.

Vervolgens stel ik vast dat in punt 15 van de considerans van verordening nr. 261/2004 is vermeld dat „van buitengewone omstandigheden [sprake is] wanneer een besluit van het luchtverkeersbeheer voor een specifiek vliegtuig op een specifieke dag een langdurige vertraging, een vertraging van een nacht of de annulering [ ( 16 )] van een of meer vluchten van dat vliegtuig veroorzaakt”. De wetgever van de Unie heeft er dus duidelijk niet in voorzien dat de verschoningsgrond van buitengewone omstandigheden door de luchtvaartmaatschappij kan worden ingeroepen in geval van instapweigering. Zoals de Finse regering terecht in dit verband heeft opgemerkt, komt de passagier zelfs in geval van annulering of vertraging wegens buitengewone omstandigheden, een recht op redelijk alternatief vervoer en verzorging toe krachtens de artikelen 5 en 6 van deze verordening. Er is daarentegen niets vergelijkbaars door de wetgever van de Unie voorzien voor de passagier die het instappen wordt geweigerd. Zoals hiervoor reeds is uitgewerkt, blijft de passagier in kwestie verstoken van elke vorm van verzorging en bijstand wanneer zijn situatie niet binnen de werkingssfeer van artikel 4 van genoemde verordening valt. Dit bevestigt volgens mij terdege dat de wetgever van de Unie niet erin heeft voorzien dat de kwalificatie van „instapweigering” kan worden uitgesloten om redenen die verband houden met buitengewone omstandigheden die zich hebben voorgedaan.
18.

§ 14, lid 4, van de algemene spoorwegwet luidt: „Spoorweginfrastructuurbeheerders stellen hun tarieven overeenkomstig een besluit krachtens § 26, lid 1, punten 6 en 7, vast op een zodanig niveau dat alle door hen gemaakte kosten voor de levering van de verplichte diensten in de zin van lid 1, eerste zin, worden gedekt, plus een rendement dat de markt kan verdragen. Zij kunnen extra heffingen toepassen op de kosten die rechtstreeks voortvloeien uit de exploitatie van de treindienst, waarbij kan worden gedifferentieerd naar zowel de diensten voor het personenvervoer per spoor over de lange afstand, het personenvervoer per spoor over korte afstand of het goederenvervoer per spoor, als de marktsegmenten binnen deze vervoersdiensten, met dien verstande dat het concurrentievermogen, met name van het internationale goederenvervoer per spoor, gewaarborgd moet blijven. In het geval van een marktsegment als bedoeld in de tweede zin mogen de heffingen evenwel niet hoger zijn dan de kosten die rechtstreeks voortvloeien uit de exploitatie van de spoorwegdienst, plus een rendement dat de markt kan verdragen. In het krachtens § 26, lid 1, punten 6 en 7, vastgestelde besluit 1. kunnen afwijkingen van de tariefberekening volgens de eerste zin worden toegestaan wanneer de kosten op een andere manier worden gedekt, of 2. kan de bevoegde toezichthoudende autoriteit worden toegestaan, in overleg met de Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen (toezichthoudende instantie) bij algemeen verbindend besluit alle spoorweginfrastructuurbeheerders vrij te stellen van de naleving van de in de eerste zin gestelde eisen.”
12.

De Hoge Raad verzoekt het Hof in dit verband om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: 1) Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat sprake is van een beperking van het vrije verkeer van diensten als de ontvanger van een dienst, verricht door een in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichter, is gehouden op grond van de wetgeving van de lidstaat waar de dienstontvanger is gevestigd en waar de dienst wordt verricht, over de voor deze dienst verschuldigde vergoeding belasting in te houden, terwijl deze inhoudingsplicht niet aan de orde is indien het een dienstverrichter betreft die in dezelfde lidstaat als de dienstontvanger is gevestigd? 2a) Indien het antwoord op de voorgaande vraag meebrengt dat een regeling die voorziet in een heffing van een dienstontvanger tot een belemmering van het vrije verkeer van diensten leidt, kan een dergelijke belemmering dan worden gerechtvaardigd door de behoefte om de heffing en invordering van een belasting te waarborgen van buitenlandse gezelschappen die kortstondig in Nederland verblijven en moeilijk controleerbaar zijn, met als gevolg een problematische uitvoering van de aan Nederland toegewezen heffingsbevoegdheid? 2b) Is in dat geval nog van belang dat de regeling in een later stadium voor situaties als de onderhavige is gewijzigd, in die zin dat eenzijdig van heffing wordt afgezien, omdat de uitvoering ervan niet eenvoudig en efficiënt toepasbaar leek? 3) Gaat de regeling verder dan noodzakelijk gelet op de mogelijkheden die met name richtlijn 76/308/EEG biedt voor de wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingen? 4) Is voor de beantwoording van de voorgaande vragen van belang of de belasting, die over de vergoeding is verschuldigd in de lidstaat waar de dienstontvanger is gevestigd, kan worden verrekend met belasting die in die andere lidstaat over die vergoeding verschuldigd is?
43.

Hoe dan ook, zelfs in het hypothetische geval dat een inbreukmaker bijzonder hardnekkig is en zou besluiten op grond van zijn eigen model een inbreukvordering tegen een derde in te stellen, zou deze derde een bijzonder doeltreffend wapen tot zijn beschikking hebben: de reconventionele vordering tot nietigverklaring. In het licht van met name het resultaat van het eerdere geding, waarin de inbreukmaker is veroordeeld de verhandeling van zijn product te staken wegens strijd met een eerder ingeschreven model, moet het volgens mij voor de betrokken derde kinderspel zijn om het model van de inbreukmaker in de meeste gevallen ( 13 ) door de nationale rechter in reconventie nietig verklaard te krijgen wegens het ontbreken van nieuwheid en/of onderscheidend vermogen als bedoeld in de artikelen 5 en 6 van de verordening. Volgens artikel 25 juncto artikel 84 van de verordening kan namelijk eenieder die daar belang bij heeft, beroep op dergelijke nietigheidsgronden doen. Het model van de inbreukmaker zou in dat geval definitief worden geannuleerd en er zou geen sprake meer zijn van rechtsonzekerheid. Opmerkelijk genoeg zou het gedrag van een inbreukmaker die besluit zijn jongere model te blijven gebruiken om rechtsvorderingen tegen derden in te stellen, er uiteindelijk toe leiden dat het model in kwestie nietig wordt verklaard en er definitief duidelijkheid wordt geschapen.
55.

De aanvullende vraag van de verwijzende rechter naar de bijdrageplicht van inactieve vennootschappen zou men zo kunnen opvatten dat zij betrekking heeft op de behandeling van slapende vennootschappen, dat wil zeggen vennootschappen die niet actief zijn, maar anders dan de in het arrest Denkavit genoemde lege vennootschappen wel over activa beschikken. Dergelijke slapende vennootschappen worden opgericht met de bedoeling om aanvankelijk niet economisch actief te zijn, maar dit later wel te worden, bijvoorbeeld na een overdracht. Of slapende vennootschappen aan de bijdrageplicht mogen worden onderworpen, is zonder twijfel een interessante vraag. Verduidelijkt zou onder meer moeten worden welke betekenis in dit verband aan genoemde verklaring van het Hof zou moeten worden gehecht en in voorkomend geval of uit de overige verklaringen van het Hof in het arrest Denkavit dat „elke oprichting van een vennootschap in beginsel is gericht op het drijven van een onderneming” ( 27 ) zou volgen dat het volstaat dat een slapende vennootschap erop is gericht op enig moment, bijvoorbeeld na een overname, economisch actief te worden.
63.

Procesbijstand, of die nu wordt verleend door een openbare raadsman of een particuliere advocaat, is een publieke taak waarop in beide gevallen de parameters van de regeling van 2002 van toepassing zijn. Voor de particuliere jurist die in deze gevallen optreedt zijn niet uitsluitend de voor zijn beroepsgroep geldende regels leidend, zoals bij de bijstand die hij aan andere cliënten verleent, want de genoemde regeling houdt extra eisen in. In de eerste plaats beslist de overheid (via haar openbare bureaus) of hij voor die vertegenwoordiging in rechte kan worden aangewezen, waarvoor zij nagaat of hij aan de wettelijke vereisten voldoet en of geen specifieke redenen zich ertegen verzetten ( 39 ). In de tweede plaats gelden voor zijn vergoeding officiële tarieven, die verschillen van de algemeengebruikelijke voor de vaststelling van de honoraria. ( 40 ) En ten slotte is het de staat die betaalt en niet de belanghebbende. Buiten de beroepscode en de zuiver procesrechtelijke regels zijn er niet veel overeenkomsten tussen het rechtsregiem voor de advocatuur en dat voor de relatie van de advocaat met deze bijzondere cliënten.