ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Is het voor de doelstellingen van de toepassing van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 343/2003 toelaatbaar dat een nationale rechterlijke instantie van een lidstaat, waarbij — op basis van beweringen ten aanzien van de schending van het Unierecht op asielgebied in de krachtens artikel 3, lid 1, verantwoordelijke lidstaat — om toepassing van de verordening wordt verzocht, de schending van dit recht en de daaruit voortvloeiende gevolgen voor de rechten van de asielzoeker toetst, welke rechten hem door het recht van de Unie worden gewaarborgd bij zijn overdracht aan de verantwoordelijke lidstaat, ook zonder dat het Hof van Justitie van de Europese Unie in de daarvoor in het recht van de Unie voorziene procedure met betrekking tot deze lidstaat een niet-nakoming van de toepasselijke voorschriften van het recht van de Unie heeft vastgesteld? Indien de hiervoor gestelde vraag bevestigend wordt beantwoord, wordt verzocht ook de volgende vragen ten aanzien van de vaststelling van de criteria voor een schending van het recht van de Unie te beantwoorden: Moet alleen met wezenlijke schendingen van het recht van de Unie rekening worden gehouden, en welke criteria moet de nationale rechter hanteren voor de vaststelling van deze schendingen voor de doelstellingen van de toepassing van de bepaling van verordening nr. 343/2003 die voorwerp van het verzoek om uitlegging is? Is een schending van het recht van de Unie op asielgebied alleen dan als wezenlijk te beschouwen, indien zij een schending van enig aan de asielzoeker door het recht van de Unie gewaarborgd recht tot gevolg heeft, of moet dit worden beperkt tot een schending van het recht op asiel in de zin van artikel 18 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie? Indien op grond van de algemene criteria en normen van het recht van de Unie er geen rechtsgrondslag is om het asielverzoek van betrokkene in te willigen, hoeft dan alleen de schending van de omstandigheden waarin asielzoekers worden opgenomen in de van rechtswege verantwoordelijke lidstaat te worden getoetst?
b)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord of met andere woorden wanneer deze uitsluiting van schadeloosstelling in strijd wordt geacht met het gemeenschapsrecht, is de uitlegging van voornoemde communautaire richtlijnen dan onverenigbaar met een nationale wettelijke regeling volgens welke deze schadeloosstelling wordt beperkt of verminderd, rekening houdend met de mate waarin de schuld van de fietser enerzijds en het door het motorrijtuig teweeggebrachte risico anderzijds hebben bijgedragen tot het ontstaan van het ongeval?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā rajona tiesa (Republiek Letland) op 22 september 2011 — Laimonis Treimanis/Valsts ieņēmumu dienests

(Zaak C-487/11)

2011/C 347/23

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Administratīvā rajona tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Laimonis Treimanis

Verwerende partij: Valsts ieņēmumu dienests

Prejudiciële vraag

Verbiedt artikel 7, lid 1, van verordening nr. 918/83 (1) de eigenaar van een uit een derde land in de Europese Unie ingevoerd particulier motorvoertuig, dit voertuig om niet over te dragen om te worden gebruikt door een gezinslid dat daadwerkelijk metterwoon uit dat derde land naar de Europese Unie is verhuisd, en dat deel uitmaakte van het huishouden van de eigenaar van het voertuig in dat derde land voordat het voertuig in de Europese Unie werd ingevoerd, wanneer de eigenaar van het voertuig hoofdzakelijk in het derde land woont sinds het voertuig werd ingevoerd?

(1) Verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen (PB L 105, blz. 1).
2)

Is een regeling op grond waarvan de door een steunontvanger aangegane verbintenissen worden geacht niet te zijn nagekomen wegens de loutere omstandigheid dat deze steunontvanger geen aanvraag heeft ingediend, zonder dat hij in de gelegenheid is gesteld dienaangaande zijn standpunt kenbaar te maken, verenigbaar met de bepalingen van de Europese Unie inzake de terugbetaling van steun?
—

door ondernemingen die een dienst of een netwerk aanbieden in het kader van de algemene machtiging, een bijdrage ter financiering van de Spaanse radio- en televisieomroep „Corporación de Radio y Televisión Española” (RTVE) te doen betalen en in dat verband te voorzien in een aantal voorwaarden en uitzonderingen alsook in bepaalde mechanismen voor de overdracht van extra inkomsten, en
1)

Moet artikel 6, lid 3, derde alinea, van verordening (EG) nr. 60/2004 (1) van de Commissie houdende overgangsmaatregelen in de sector suiker in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, aldus worden uitgelegd dat, indien bij een marktdeelnemer een individuele overtollige hoeveelheid is vastgesteld van een product dat kan worden aangemerkt als suiker in de zin van artikel 4, punt 1, van de verordening, de marktdeelnemer dan aan de fiscus een bedrag dient te betalen waarvan de berekening is gebaseerd op de hoeveelheid witte suiker (code van de gecombineerde nomenclatuur 1701 99 10) die overeenkomt met het suikergehalte van het bij de marktdeelnemer vastgestelde product, en niet op de hoeveelheid van het bij hem vastgestelde product zelf (bijvoorbeeld suikerstroop)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 305/4

Beroep ingesteld op 19 juli 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-387/11)

2011/C 305/04

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Mölls en C. Soulay, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door verschillende regels te handhaven inzake de belasting van door Belgische investeringsvennootschappen verkregen inkomsten uit roerende goederen en kapitalen en de belasting van door buitenlandse investeringsvennootschappen verkregen uitkomsten uit roerende goederen en kapitalen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 49 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 31 en 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep komt de Commissie op tegen het verschil in behandeling van ingezeten en niet-ingezeten investeringsvennootschappen ter zake van de belasting van inkomsten uit roerende goederen en kapitalen. Anders dan ingezeten investeringsvennootschappen hebben niet-ingezeten investeringsvennootschappen zonder vaste inrichting op het nationale grondgebied niet de mogelijkheid om de roerende voorheffing op inkomsten uit roerende goederen en kapitalen te recupereren. Deze discriminatie is onverenigbaar met de bepalingen van het Verdrag inzake vrijheid van vestiging, aangezien de oprichting van niet-ingezeten investeringsvennootschappen daardoor minder aantrekkelijk wordt, alsmede met de bepalingen van het Verdrag inzake vrij verkeer van kapitaal, aangezien de financiering van een Belgische vennootschap via een buitenlandse investeringsmaatschappij duurder uitvalt dan de financiering via een Belgische investeringsmaatschappij.

Voorts weerlegt de Commissie de rechtvaardigingsgronden die de Belgische autoriteiten aanvoeren. Allereerst dragen zij geen objectieve elementen aan waaruit kan worden geconcludeerd dat er een voor het fiscale statuut relevant verschil bestaat tussen de situatie van ingezeten investeringsvennootschappen en die van niet-ingezeten investeringsvennootschappen. Voorts is de betrokken belastingregeling niet ingegeven door een evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid van de betrokken staten. In geen geval kan een lidstaat zich op een bilaterale overeenkomst beroepen teneinde zich te onttrekken aan de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen. Ten slotte kunnen de Belgische autoriteiten, aangaande het volgens hen bestaande gevaar van belastingfraude bij niet-ingezeten vennootschappen, zich niet beroepen op belemmeringen voor belastingcontroles die het gevolg zijn van door België zelf goedgekeurde bepalingen, als rechtvaardiging voor niet-toepassing van de door het Verdrag gewaarborgde vrijheden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/20

Hogere voorziening ingesteld op 29 juli 2011 door Atlas Transport GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 mei 2011 in zaak T-145/08, Atlas Transport GmbH/Harmonisatiebureau voor de Interne Markt (Merken, Tekeningen en Modellen); andere partij: Atlas Air Inc.

(Zaak C-406/11 P)

2011/C 311/33

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Atlas Transport GmbH (vertegenwoordiger: K. Schmidt Hern, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en Atlas Air Inc.

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van 16 mei 2011 in zaak T-145/08;

— vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 24 januari 2008 (zaak R 1023/2007-1);

— verwijzing van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) in de kosten van de twee procedures.

Middelen en voornaamste argumenten

In de bestreden beslissing hebben het BHIM en het Gerecht artikel 59, derde volzin, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (oude versie) geschonden. Dat artikel regelt de motiveringsplicht van een beroep. Het BHIM en het Gerecht hebben in de bestreden beslissing tevens artikel 60 van deze verordening, juncto regel 20, lid 7, van de uitvoeringsverordening evenals algemeen aanvaarde rechtsbeginselen van de lidstaten geschonden. De procedure voor het BHIM had moeten worden opgeschort zodat de beroepstermijn niet zou zijn verstreken.
2)

Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is artikel 4 bis, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ dan verenigbaar met de vereisten die voortvloeien uit het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bedoelde recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijk proces en de in artikel 48, lid 2, van het Handvest gewaarborgde rechten van de verdediging?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 298/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 18 juli 2011 — Caves Krier Frères SARL/Directeur de l’Administration de l’emploi

(Zaak C-379/11)

2011/C 298/22

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caves Krier Frères SARL

Verwerende partij: Administration de l’emploi

Prejudiciële vraag

Is artikel L. 541 1 van de code du Travail, voor zover dit het recht op terugbetaling van zowel het werkgevers- als het verzekerdendeel van de socialezekerheidsbijdragen voorbehoudt aan werkgevers uit de particuliere sector die werklozen in dienst nemen die de leeftijd van vijfenveertig jaar hebben bereikt, mits de werklozen sinds ten minste een maand als werkzoekenden zijn ingeschreven bij een bureau voor arbeidsbemiddeling van het Luxemburgse arbeidsbureau, terwijl werkgevers die werklozen in dienst nemen die bij een vergelijkbare instantie in het buitenland als werkzoekende zijn ingeschreven niet het voordeel van deze maatregel kunnen genieten, in overeenstemming met het recht van de Unie, en meer bepaald de artikelen 21 en 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Gent (België) op 13 juli 2011 — Punch Graphix Prepress Belgium NV tegen Belgische Staat

(Zaak C-371/11)

2011/C 282/22

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Beroep te Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Punch Graphix Prepress Belgium NV

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Kan de nationale belastingoverheid de toepassing van artikel 4, lid 1, van richtlijn 90/435/EEG (1) van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten uitsluiten op grond van de bepaling in dat artikel dat het niet toepasselijk is in het geval van liquidatie van de dochteronderneming, door beroep te doen op een internrechtelijke bepaling (hier artikel 210 WIB92 [Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992]) die een fusie door overneming waarbij in werkelijkheid geen liquidatie van de dochteronderneming plaatsvindt, gelijkstelt met een fusie waarbij wel een liquidatie van de dochteronderneming plaatsvindt?

(1) PB L 225, blz. 6.
2)

Vormt het optreden van de bevoegde rechterlijke autoriteit van de staat die een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer legt, dat strekt tot vrijheidsbeneming en gedwongen overlevering, zonder instemming van de persoon tegen wie het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd (de voor aanhouding of overlevering gezochte persoon), een geval van inmenging door de uitvoerende staat in het recht op persoonlijke vrijheid van de voor aanhouding of overlevering gezochte persoon, dat door het Unierecht is gewaarborgd, namelijk door artikel 6 VEU, gelezen in samenhang met artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en door artikel 6, gelezen in samenhang met de artikelen 48 en 52, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, mede onder verwijzing naar de artikelen 5, leden 3 en 4, en 6, leden 2 en 3, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/4

Hogere voorziening ingesteld op 29 juni 2011 door Lancôme parfums et beauté & Cie tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 14 april 2011 in zaak T-466/08, Lancôme parfums et beauté & Cie/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Focus Magazin Verlag GmbH

(Zaak C-334/11 P)

2011/C 282/08

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Lancôme parfums et beauté & Cie (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl, J. Pagenberg, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Focus Magazin Verlag GmbH

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 14 april 2011 in zaak T-466/08 en de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 29 juli 2008 in zaak R 1796/2007-1 vernietigen, en

— het Bureau en interveniënte verwijzen in de kosten van de procedures voor de kamer van beroep van het Bureau, voor het Gerecht en voor het Hof.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster beweert dat het bestreden arrest moet worden vernietigd omdat het Gerecht artikel 43, leden 2 en 3, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk heeft geschonden en blijk van een onjuiste opvatting van het recht heeft gegeven door te oordelen dat in casu het tijdvak van vijf jaar na inschrijving waarin het oudere Duitse merk FOCUS waarop de oppositie tegen de gemeenschapsmerkaanvraag voor ACNO FOCUS was gebaseerd, normaal moet worden gebruikt, slechts op 13 januari 2004 is beginnen te lopen.

Verzoekster betwist de vaststelling dat er verwarringsgevaar bestaat niet. Verzoekster is het weliswaar niet eens met die vaststelling, maar zij is van mening dat het Gerecht in dit verband geen blijk van een onjuiste opvatting van het recht heeft gegeven.
1)

Moeten de artikelen 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie van 12 december 2007, respectievelijk 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan nationale wetten of gebruiken volgens welke, in geval van vermindering van het aantal te presteren arbeidsdagen per week als gevolg van het rechtmatig afkondigen van gedeeltelijke werkloosheid, het recht van de gedeeltelijk werkloze op vakantie met behoud van loon, pro rata temporis wordt aangepast in verhouding tot het aantal arbeidsdagen per week tijdens de gedeeltelijke werkloosheid tegenover het aantal arbeidsdagen per week van een voltijds tewerkgestelde, en de gedeeltelijk werkloze dus tijdens de gedeeltelijke werkloosheid slechts een dienovereenkomstig kleiner recht op vakantie verwerft?
—

vaststellen dat de Republiek Finland, door de in § 80 van de btw-wet (wet nr. 1501/1993) neergelegde bijzondere regeling voor reisbureaus toe te passen wanneer de reisdiensten aan andere personen dan reizigers worden verkocht, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde
—

Onjuiste uitlegging van besluit 2008/969/EG De registratie van verweerster in hogere voorziening in het systeem voor vroegtijdige waarschuwing (EWS), die (in tegenstelling tot andere registraties) enkel op vermoedens berust, heeft geen ander gevolg dan een verscherping van het toezicht (artikel 16 van het besluit) die geen bindende gevolgen teweegbrengt voor verweerster in hogere voorziening. De litigieuze registraties worden in de beschikking ten onrechte verward met andere soorten registraties, die andere gevolgen hebben.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 232/21

Beroep ingesteld op 9 juni 2011 — Europese Commissie/Helleense Republiek

(Zaak C-293/11)

2011/C 232/33

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en C. Soulay)

Verwerende partij: Helleense Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Helleense Republiek, door de bijzondere btw-regeling voor reisbureaus toe te passen in gevallen waarin de reisdiensten aan een andere persoon dan de reiziger worden verkocht, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG (1);

— de Helleense Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De regeling voor reisbureaus is enkel van toepassing op diensten die rechtstreeks aan de reizigers worden geleverd, overeenkomstig de letter van de richtlijn in de meeste talen. Ook de Engelse versie, die op één enkele plaats het woord „klant” („customer”) gebruikt, zou geen zin hebben indien zij niet enkel de reizigers zou betreffen. Dezelfde conclusie vloeit voort uit de gezamenlijke lezing van alle samenhangende bepalingen (systematisch argument). Ook de historische uitlegging leidt tot dezelfde conclusie, aangezien de btw-richtlijn gewoonweg de Zesde richtlijn heeft gecodificeerd, zonder de inhoud ervan te wijzigen. Wat de teleologische uitlegging betreft, is van belang dat de dubbele belasting van de reisbureaus van bepaalde lidstaten niet is toegestaan (met uitsluiting van de aftrekken in geval van extensieve toepassing van de regeling voor de reisbureaus). Deze tekortkoming van de richtlijn kan niet door de individuele lidstaten worden verholpen zonder officiële wijziging van de tekst ervan.

(1) PB L 347 van 11.12.2006.
1)

Kan de bepaling dat de minimumeisen inzake draagkracht en bekwaamheden in artikel 44, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG (1) overeenkomstig artikel 47, lid 1, sub b, van deze richtlijn worden gesteld, aldus worden uitgelegd dat de aanbestedende diensten de minimumeisen inzake draagkracht en bekwaamheden mogen verbinden aan één enkele indicator in het boekhoudkundige document (balans) welke zij in aanmerking nemen ter verificatie van de economische en financiële draagkracht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/12

Beroep ingesteld op 19 mei 2011 — Franse Republiek/Europees Parlement

(Zaak C-237/11)

2011/C 226/24

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. Belliard, G. de Bergues en A. Adam, gemachtigden)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 9 maart 2011 betreffende het rooster van de vergaderperioden van het Parlement voor 2012;

— verwijzing van het Europees Parlement in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één enkel middel aan: schending van het aan het VEU en het VWEU gehechte Protocol (nr. 6) betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie en van het aan het EGA-Verdrag gehechte Protocol (nr. 3) betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie, alsmede niet-inachtneming van het arrest van het Hof van 1 oktober 1997, Frankrijk/Parlement (C-345/95, Jurispr. blz. I-5235).

Volgens de Franse regering heeft het Europees Parlement, door vast te stellen dat twee van de elk jaar te Straatsburg te houden twaalf perioden van de maandelijkse voltallige zittingen worden teruggebracht van vier naar twee dagen en in 2012 in dezelfde week in oktober plaatsvinden, getracht de regel te omzeilen dat de twaalf perioden van de maandelijkse voltallige zittingen, met inbegrip van de begrotingszitting, te Straatsburg worden gehouden. Het bestreden besluit leidt in feite tot schrapping van één van de twaalf perioden van de maandelijkse voltallige zittingen die elk jaar te Straatsburg dienen te worden gehouden. Het heeft dan ook als enig doel de duur van de aanwezigheid van de EP-leden op de zetel van het Europees Parlement te verminderen en vindt geen rechtvaardiging in een vereiste met betrekking tot de interne organisatie van de werkzaamheden van die instelling.
2)

Is verordening (EG) nr. 129/2005 (1) van de Commissie van 20 januari 2005 […] ongeldig, omdat de Commissie in deze verordening de onder de punten 3 en 4 genoemde netwerkanalysatoren onjuist heeft ingedeeld, te weten in post 9031 80 39, in plaats van onder post 9030 40?
2)

Zo op de eerste vraag wordt geantwoord dat de dienst bestaande in de verzekering van een geleased voorwerp, en de leasingdienst als zelfstandige dienstverrichtingen moeten worden behandeld, moet artikel 135, lid 1, sub a, gelezen in samenhang met artikel 28 van richtlijn 2006/112, aldus worden uitgelegd dat de dienst bestaande in de verzekering van een geleased voorwerp van btw is vrijgesteld wanneer de leasinggever het geleasede voorwerp verzekert en de kosten van verzekering aan de leasingnemer aanrekent?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 204/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Republiek Polen) op 1 april 2011 — Bawaria Motors Spółka z o.o. en Minister Finansów

(Zaak C-160/11)

2011/C 204/25

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Bawaria Motors Spółka z o.o., Minister Finansów

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 313, lid 1, en 314 in samenhang met de artikelen 136 en 315 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan de bijzondere winstmargeregeling voor belastingplichtige wederverkopers bij leveringen van gebruikte goederen ook dan mag worden toegepast, wanneer zij gekochte personen- en andere motorvoertuigen doorverkopen, waarop krachtens de nationale Poolse bepalingen van § 13, lid 1, punt 5, van het besluit van de Minister Finansów van 28 november 2008 tot uitvoering van enkele bepalingen van de btw-wet (Dz. U. nr. 212, poz. 1336, zoals gewijzigd) een vrijstelling is toegepast van de belasting op de levering van personen- en andere motorvoertuigen door belastingplichtigen, die bij de verwerving ervan alleen recht op gedeeltelijke aftrek van de btw overeenkomstig artikel 86, lid 3, van de wet van 11 maart 2004 inzake omzetbelasting (Dz. U. nr. 54, poz. 535, zoals gewijzigd; hierna: „btw-wet”) hadden, indien die personen- en motorvoertuigen gebruikte goederen waren in de zin van artikel 43, lid 2, van de btw-wet en artikel 311, lid 1, sub 1, van richtlijn 2006/112?

(1) PB L 347, blz. 1.