ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dit is de eerste keer, dat het Hof zich in het kader van een prejudiciële procedure moet uitspreken over een bepaling van richtlijn 93/89. Dit betekent echter niet, dat het Hof niet eerder in de gelegenheid is geweest om zich over de richtlijn uit te spreken. In het arrest van 5 juli 1995 in de zaak Parlement/Raad ( 6 ) heeft het Hof deze immers nietig verklaard wegens schending van wezenlijke vormvoorschriften, op grond dat de Raad had verzuimd om het Parlement opnieuw te raadplegen nadat hij belangrijke wijzigingen had aangebracht in het ontwerp. In hetzelfde arrest heeft het Hof verklaard, dat de gevolgen van de nietig verklaarde richtlijn gehandhaafd zouden blijven tot de vaststelling van een nieuwe richtlijn door de Raad, om te voorkomen dat de continuïteit in het programma tot harmonisering van de vervoersbelasting zou worden onderbroken. Deze nieuwe richtlijn is echter nog niet vastgesteld. ( 7 )

Bovendien heeft het Hof onlangs bij arrest van 5 maart 1998 op verzoek van de Commissie de Franse Republiek ( 8 ) veroordeeld wegens niet-nakoming van haar verplichtingen, op grond dat zij niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen had vastgesteld die nodig waren om aan richtlijn 93/89 te voldoen. Die termijn was op 1 januari 1995 verstreken. Ten slotte is momenteel bij het Hof in zaak C-205/98 een beroep van de Commissie tegen de Republiek Oostenrijk wegens schending van artikel 7, sub b en h, van richtlijn 93/89 aanhangig. ( 9 )
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 11 februari 1999. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 92/101/EEG. - Zaak C-185/98.



Jurisprudentie 1999 bladzijde I-03047



Conclusie van de advocaat generaal

1 In dit beroep op grond van artikel 169, tweede alinea, EG-Verdrag, wenst de Commissie van de Europese Gemeenschappen door het Hof te zien vastgesteld, dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen - of, subsidiair, aan de Commissie mee te delen - om te voldoen aan richtlijn 92/101/EEG van de Raad van 23 november 1992 tot wijziging van richtlijn 77/91/EEG betreffende de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal(1), de krachtens het EG-Verdrag en die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 Artikel 3 van deze richtlijn bepaalt: "De lidstaten dienen voor 1 januari 1994 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis."

3 De Helleense Republiek erkent, dat richtlijn 92/101 nog niet in haar rechtsstelsel is omgezet. Evenwel is een ontwerp-presidentieel decreet in voorbereiding, waarbij de nationale wetgeving aan de richtlijn zal worden aangepast.

4 Nu ontegenzeglijk en onweersproken vaststaat, dat de omzetting van richtlijn 92/101 niet binnen de daarin gestelde termijn heeft plaatsgevonden, moet het beroep van de Commissie worden toegewezen.(2)

Conclusie

5 Ik geef het Hof daarom in overweging om het beroep van de Commissie toe te wijzen en

1) vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 92/101/EEG van de Raad van 23 november 1992 tot wijziging van richtlijn 77/91/EEG betreffende de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal, de krachtens genoemde richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.

(1) - PB L 347, blz. 64.

(2) - Zie in deze zin onder meer arrest van 29 oktober 1998, Commissie/Luxemburg (C-410/97, Jurispr. blz. I-6813).
Conclusie van advocaat-generaal La Pergola van 16 december 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Richtlijn 93/89/EEG betreffende de toepassing door de lidstaten van de belastingen op sommige voor het goederenvervoer over de weg gebruikte voertuigen en van de voor het gebruik van sommige infrastructuurvoorzieningen geheven tolgelden en gebruiksrechten - Niet-omzetting. - Zaak C-175/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-00963



Conclusie van de advocaat generaal

1 In de onderhavige zaak verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 93/89/EEG van de Raad van 25 oktober 1993 betreffende de toepassing door de lidstaten van de belastingen op sommige voor het goederenvervoer over de weg gebruikte voertuigen en van de voor het gebruik van sommige infrastructuurvoorzieningen geheven tolgelden en gebruiksrechten(1), de krachtens het Verdrag en die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 De richtlijn waarvan de omzetting in geding is, beoogt de geleidelijke harmonisatie van de nationale wettelijke regelingen inzake de fiscale behandeling van het wegvervoer, teneinde de distorsies van de mededinging tussen communautaire transporteurs uit de weg te ruimen. Volgens artikel 13, lid 1, moest de richtlijn uiterlijk op 1 januari 1995 zijn omgezet.

3 Bij arrest van 5 juli 1995(2) verklaarde het Hof de richtlijn nietig, doch handhaafde het de gevolgen daarvan totdat de Raad een nieuwe richtlijn zou hebben vastgesteld.

4 De Franse regering betwist de niet-nakoming niet. Zij merkt enkel op, dat de vertraging bij de omzetting te wijten is aan ernstige moeilijkheden van economische en sociale aard in de sector van het wegvervoer. Met name zou de invoering van de richtlijn een verhoging van de kosten van de transporteurs hebben meegebracht. Dat zou de grote sociale spanningen hebben doen toenemen en de goede werking van een dienst die essentieel is voor de nationale economie, in gevaar hebben gebracht. Bovendien zou, gezien de bijzondere kenmerken van de Franse markt, de niet-omzetting geen distorsie van de mededinging hebben teweeggebracht. De Franse regering heeft niettemin te kennen gegeven, dat zij de richtlijn zo spoedig mogelijk wil uitvoeren.

5 Het komt mij echter voor, dat de argumenten van de Franse regering niet zozeer strekken tot verwerping van de conclusies van de Commissie, dan wel tot rechtvaardiging van de redenen die de niet-nakoming hebben veroorzaakt. In ieder geval kunnen, volgens vaste rechtspraak, de door de verwerende lidstaat aangevoerde moeilijkheden de niet-nakoming niet rechtvaardigen.(3)

6 Mitsdien geef ik het Hof in overweging, het beroep gegrond te verklaren en de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.

(1) - PB L 279, blz. 32.

(2) - Parlement/Raad (C-21/94, Jurispr. blz. I-1827).

(3) - Zie, onder meer, arrest van 7 december 1995, Commissie/Frankrijk (C-52/95, Jurispr. blz. I-4443).
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 12 maart 1998. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijnen 86/280/EEG en 88/347/EEG - Niet tijdige omzetting. - Zaak C-213/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-03289



Conclusie van de advocaat generaal

1 In deze zaak heeft de Commissie het Hof krachtens artikel 169 EG-Verdrag verzocht vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen te treffen voor de uitvoering van richtlijn 86/280/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende grenswaarden en kwaliteitsdoelstellingen voor lozingen van bepaalde onder lijst I van de bijlage van richtlijn 76/464/EEG vallende gevaarlijke stoffen(1), zoals gewijzigd bij richtlijn 88/347/EEG van de Raad van 16 juni 1988(2), en/of door de Commissie niet onverwijld van die maatregelen in kennis te stellen, niet heeft voldaan aan de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen. Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976(3) betreft de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd.

2 Artikel 7 van richtlijn 86/280 luidt:

"1. De lidstaten treffen de maatregelen die nodig zijn om vóór 1 januari 1988 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

2. De lidstaten delen de Commissie onmiddellijk de tekst van alle bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen."

3 Artikel 2 van richtlijn 88/347 bepaalt:

"De lidstaten treffen de maatregelen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen vóór 1 januari 1989 voor wat betreft aldrin, dieldrin, endrin en isodrin, en vóór 1 januari 1990 voor wat betreft de andere stoffen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

(...)"

4 De Portugese Republiek betwist niet, dat zij de richtlijn niet heeft omgezet, en voert in haar verweerschrift aan, dat aan de vaststelling van de nodige maatregelen wordt gewerkt.

5 Mitsdien is het beroep van de Commissie kennelijk gegrond.

Conclusie 6 Bijgevolg geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor de uitvoering van richtlijn 86/280/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende grenswaarden en kwaliteitsdoelstellingen voor lozingen van bepaalde onder lijst I van de bijlage van richtlijn 76/464/EEG vallende gevaarlijke stoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 88/347/EEG van de Raad van 16 juni 1988, niet heeft voldaan aan de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen;

2) de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.

(1) - PB L 181, blz. 16.

(2) - PB L 158, blz. 35.

(3) - PB L 129, blz. 23.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 24 april 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 92/43/EEG. - Zaak C-329/96.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-03749



Conclusie van de advocaat generaal

1 In deze zaak verzoekt de Commissie het Hof, krachtens artikel 169 EG-Verdrag vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen en/of aan de Commissie mee te delen, die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna(1), de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 Richtlijn 92/43 voorziet in een reeks maatregelen voor de handhaving of het herstel van natuurlijke habitats en wilde dieren- en plantensoorten van communautair belang.

3 Artikel 23, lid 1, van de richtlijn bepaalt:

"De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om binnen twee jaar na kennisgeving van deze richtlijn aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis."

4 De Helleense Republiek heeft de niet-omzetting van de richtlijn niet betwist, maar zich op bepaalde technische problemen beroepen. Het is vaste rechtspraak van het Hof, dat een Lid-Staat zich in dit soort procedures niet op dergelijke problemen kan beroepen.

5 Bijgevolg moet het beroep van de Commissie gegrond worden geacht.

Conclusie

6 Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.

(1) - PB 1992, L 206, blz. 7.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 16 januari 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België. - Niet-nakoming - Richtlijn 91/659/EEG - Niet-omzetting. - Zaak C-135/96.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-01061



Conclusie van de advocaat generaal

1. In deze procedure krachtens artikel 169 van het Verdrag verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen, dat het Koninkrijk België zijn verplichtingen uit het Verdrag niet is nagekomen door niet binnen de voorgeschreven termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 91/659/EEG van de Commissie van 3 december 1991 houdende aanpassing aan de technische vooruitgang van bijlage I van richtlijn 76/769/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (asbest).(1)

2. In artikel 2 van de richtlijn is bepaald:

"1. De Lid-Staten dienen vóór 1 januari 1993 de bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis. Zij passen deze bepalingen toe vanaf 1 juli 1993.

(...)

2. Uiterlijk 18 maanden te rekenen vanaf de aanneming delen de Lid-Staten de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen."

3. België heeft niet betwist, dat het heeft verzuimd de richtlijn uit te voeren. Als verweer voert het aan, dat aan de noodzakelijke maatregelen wordt gewerkt.

4. Bijgevolg dient de vordering van de Commissie te worden toegewezen.

Conclusie

Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet binnen de gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 91/659/EEG van de Commissie, de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten van de procedure.

(1) - PB 1991, L 363, blz. 36.
Conclusie van advocaat-generaal Ruiz-Jarabo Colomer van 20 maart 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België. - Niet-nakoming - Richtlijn 94/15/EG - Niet-omzetting binnen de gestelde termijn. - Zaak C-357/96.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-02963



Conclusie van de advocaat generaal

1 Met het onderhavige beroep krachtens artikel 169 EG-Verdrag verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 94/15/EG van de Commissie van 15 april 1994 betreffende aanpassing, voor de eerste maal, aan de technische vooruitgang van richtlijn 90/220/EEG van de Raad inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu(1), de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 In de loop van de precontentieuze procedure deed de Commissie de Belgische regering (op 9 augustus 1994) een aanmaningsbrief en (op 4 maart 1996) een met redenen omkleed advies toekomen, waarin zij haar verzocht, de nodige maatregelen te treffen om aan de richtlijn te voldoen. Toen de Commissie geen antwoord van de Belgische regering op die brieven had ontvangen, heeft zij het onderhavige beroep ingesteld.

3 In haar bij het Hof ingediende opmerkingen betwist de Belgische regering de haar verweten niet-nakoming niet, en erkent zij, haar nationaal recht niet binnen de in artikel 2 gestelde, op 30 juni 1994 verstreken termijn aan de richtlijn te hebben aangepast. Zij geeft echter het voornemen te kennen, zo spoedig mogelijk de nodige omzettingsmaatregelen te treffen.

4 Daar de door de Commissie aan het Koninkrijk België verweten niet-nakoming duidelijk is, moet het beroep worden toegewezen.

5 Overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering is verweerder gehouden de kosten te dragen, zoals verzoekster heeft gevorderd.

Conclusie

6 Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 94/15/EG van de Commissie van 15 april 1994 betreffende aanpassing, voor de eerste maal, aan de technische vooruitgang van richtlijn 90/220/EEG van de Raad inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu, de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen.

(1) - PB 1994, L 103, blz. 20.
2.

Volgens ieder van voormelde richtlijnen moeten de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vaststellen om te voldoen aan: — richtlijn 82/176, vóór 1 juli 1983 (artikel 6, lid 1), — richtlijn 83/513, vóór 28 september 1985 (artikel 6, lid 1), — richtlijn 84/156, vóór 18 maart 1986 (artikel 7, lid 1), — richtlijn 84/491, vóór 1 april 1986 (artikel 6, lid 1), — richtlijn 86/280, vóór 1 januari 1988 (artikel 7, lid 1). Volgens artikel 3 van richtlijn 90/656/EEG van de Raad van 4 december 1990 inzake de in Duitsland toepasselijke overgangsmaatregelen met betrekking tot sommige communautaire bepalingen op het gebied van milieubescherming ( 7 ), is de Bondsrepubliek Duitsland gemachtigd om de bij voormelde richtlijnen vastgestelde bepalingen ten aanzien van de in de nieuwe Länder gelegen industriële bedrijven, uiterlijk met ingang van 31 december 1995 toe te passen.
38.

In de tekst van de richtlijn is niets te vinden wat erop zou wijzen, dat de richtlijn beoogt „het wegnemen van ongelijkheden in de behandeling van de marktdeelnemers in de Europese Unie” op het punt van sancties op overtredingen van nationale uitvoeringsbepalingen, zoals de nationale rechter stelt. Dat zou niet verenigbaar zijn met de beoordelingsvrijheid die de richtlijn de Lid-Staten laat wat de keuze van uitvoeringsmaatregelen betreft. Bovendien was de richtlijn gebaseerd op artikel 130 S van het Verdrag ( 19 ), dat op het betrokken tijdstip ( 20 ) de correcte rechtsgrondslag was voor „[optreden] van de Gemeenschap op milieugebied (...) [om] de kwaliteit van het milieu te behouden, te beschermen en te verbeteren, bij te dragen tot de bescherming van de gezondheid van de mens [en] zorg te dragen voor een behoedzaam en rationeel gebruik van de natuurlijke hulpbronnen”. Aangezien de richtlijn was gebaseerd op artikel 130 S, waren de Lid-Staten overeenkomstig artikel 130 Τ van het Verdrag bevoegd „maatregelen voor een verdergaande bescherming” te handhaven of te treffen „welke verenigbaar zijn met het Verdrag (...)”, hetgeen ruimte laat voor zowel bestaande als nieuwe ongelijkheden tussen marktdeelnemers in de verschillende Lid-Staten. Het valt te betwijfelen of deze bepaling een passende rechtsgrondslag zou kunnen bieden voor een maatregel die de door de nationale rechter daaraan toegeschreven doeleinden in verband met de interne markt inderdaad op het oog had, ofschoon die vraag in deze zaak niet aan de orde is.
62.

In het arrest British Telecommunications stelde het Hof zich op het standpunt dat het, ofschoon het in beginsel de taak van de nationale rechter is om te toetsen of is voldaan aan de relevante voorwaarden, in staat was zelf de feiten van de zaak te beoordelen. Een van de factoren waarmee rekening moest worden gehouden, was de mate van duidelijkheid en nauwkeurigheid van de geschonden regel. Het Verenigd Koninkrijk had de betrokken bepaling redelijk, zij het anders dan het Hof, en te goeder trouw uitgelegd. De uitlegging werd gedeeld door andere Lid-Staten en was niet kennelijk in strijd met de tekst of het doel van de richtlijn. Evenmin kon de rechtspraak van het Hof of een standpuntbepaling van de Commissie tot leidraad strekken. Onder deze omstandigheden achtte het Hof, dat niet was voldaan aan de voorwaarden om het Verenigd Koninkrijk aansprakelijk te stellen voor schade.
De structuur van het aanbod in de niet-aseptische sector is meer open, doch blijft oligopolistisch. Toen de Commissie de bestreden beschikking vaststelde, beheerste Tetra Pak tussen de 50 en 55 % van de sector in de Gemeenschap. In 1985 had zij op het grondgebied van de twaalf Lid-Staten een aandeel op de markt van kartonnen verpakkingen van 48 % en op de markt van niet-aseptische machines van 52 %. Het Noorse concern Elopak had in 1985 een marktaandeel van ongeveer 27 % bij de niet-aseptische machines en verpakkingen, gevolgd door PKL, met ongeveer 11 % van deze markt. Elopak trad op de markt van aseptische machines vóór de overname van de afdeling „verpakkingsmachines” van Ex-Cell-O in 1987 slechts op als distributeur. Het resterende deel van de markt van niet-aseptische kartonverpakkingen, 12 %, was verdeeld tussen de ondernemingen Schouw Packing (Denemarken, ca. 7 %, thans voor 50 % in bezit van Elopak), Mono-Emballage/Scalpack (Frankrijk/Nederland, ca. 2,5 %) en Van Mierlo (België, ca. 0,5 %). Deze ondernemingen, waarvan de markt voornamelijk geconcentreerd blijft op één of enkele landen, vervaardigden hun eigen kartons, doch in het algemeen onder licentie (Ex-Cell-O, in 1987 door Elopak overgenomen, Nimco, Sealright, enz.). Wat de machines betreft traden zij slechts op als distributeurs. Op de communautaire markt van niet-aseptische machines was de 13 % die door Tetra Pak, Elopak en PKL werden overgelaten, verdeeld over een tiental kleine fabrikanten, waarvan de voornaamste zijn: Nimco (Verenigde Staten, ca. 4 %), Cherry Burrel (Verenigde Staten, ca. 2,5 %) en Shikoku (Japan, ca. 1 %).

In de niet-aseptische sector is Elopak de voornaamste concurrent van Tetra Pak, doch zijn activiteiten omvatten tot op heden geen aseptische verpakkingen. In de bestreden beschikking wordt de verhouding tussen de omzetten van Tetra Pak en Elopak geschat op ongeveer 7,5: 1 in 1987. Elopak is in Italië werkzaam via een dochteronderneming, Elopak Italia (Milaan), die de kartons van andere dochterondernemingen van het concern importeert.
Wat de evenredigheid betreft, is uiteraard doorslaggevend of een extra bedrag van 90 % van de waarde van het produkt buitensporig is en een soort sanctie, dan wel of het kan dienen om importen tegen te gaan. In de arresten wordt die vraag niet rechtstreeks beantwoord. Enerzijds zijn er aanwijzingen, dat het Hof van oordeel was, dat de Commissie niet had aangetoond waarom een extra bedrag dat slechts gelijk was aan het verschil tussen de prijs in het land van uitvoer en die in de Gemeenschap, niet voldoende was. In rechtsoverweging 24 van het arrest in zaak C-24/90 verwijst het Hof naar het argument van de Commissie dat dit onvoldoende was, en verwerpt dat argument op grond dat:

„door de in verordening nr. 3429/80 vastgestelde hoogte van het extra bedrag, overeenkomend met de kostprijs van in de Gemeenschap geproduceerde champignons, de kosten van champignonconserven die — zoals in casu — in de Volksrepubliek China zijn geproduceerd, aanmerkelijk hoger zijn komen te liggen dan die van op de gemeenschappelijke markt geproduceerde champignonconserven”.