ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 232/5

Hogere voorziening ingesteld op 11 april 2016 door SolarWorld AG tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 1 februari 2016 in zaak T-141/14, SolarWorld AG e.a./Raad van de Europese Unie

(Zaak C-204/16 P)

(2016/C 232/06)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: SolarWorld AG (vertegenwoordigers: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

Andere partijen in de procedure: Brandoni solare SpA, Solaria Energia y Medio Ambiente, SA, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME)

Conclusies

— de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— de beschikking van het Gerecht in zaak T-141/14 vernietigen;

— de zaak zelf afdoen en artikel 3 van verordening nr. 1238/2013 nietig verklaren of de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een beslissing ten gronde op het beroep tot nietigverklaring, en

— de Raad verwijzen in rekwirantes kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat artikel 3 van verordening nr. 1238/2013 (1) niet kan worden gescheiden van de rest van de verordening. Een wijziging van de vorm van maatregelen houdt geen wijziging in van de draagwijdte van de verordening waarbij zij worden ingesteld. Antidumpingmaatregelen zien op alle invoer van producenten van wie is vastgesteld dat zij betrokken zijn bij schadeveroorzakende dumping, en hun doel is, ongeacht hun vorm, de schade van de producenten in de Unie op passende wijze te verhelpen. Nietigverklaring van artikel 3 wijzigt deze draagwijdte niet.

Het bestreden arrest schendt rekwirantes recht zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, voor zover daarbij de bedrijfstak van de Unie een voorziening in rechte wordt ontzegd in handelsbeschermingszaken tegen definitieve maatregelen die niet in overeenstemming zijn met de vereisten van de basisverordening. Daarnaast schendt het bestreden arrest rekwirantes recht zoals neergelegd in artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie door producenten-exporteurs – die volgens de rechtspraak een recht op beroep hebben – in een betere positie te plaatsen dan de bedrijfstak van de Unie.

(1) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1238/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen), van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China (PB L 325, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 243/27

Hogere voorziening ingesteld op 13 mei 2016 door Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 29 februari 2016 in zaak T-270/12, Panalpina World Transport (Holding) Ltd e.a./Europese Commissie

(Zaak C-271/16 P)

(2016/C 243/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd (vertegenwoordigers: S. Mobley, A. Stratakis, A. Gamble, Solicitors)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen voor zover daarin het eerste middel van rekwiranten in verband met de inbreuk wordt afgewezen;

— artikel 2, lid 2, en artikel 2, lid 3, van het besluit van 28 maart 2012 in de zaak COMP/39462 – Vrachtvervoer („het besluit”) wijzigen voor zover die bepalingen op rekwiranten betrekking hebben, en in de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht de aan rekwiranten opgelegde geldboetes verlagen; en

— in ieder geval de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van rekwiranten in verband met deze procedure en die bij het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Bij zijn beoordeling of de Commissie niet is afgeweken van haar beslissingspraktijk, het recht niet onjuist heeft toegepast en het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling niet heeft geschonden, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de grenzen van een redelijke waardering van het overgelegde bewijsmateriaal kennelijk te buiten te gaan en de relevante rechtspraak onjuist toe te passen. In het bijzonder voeren rekwiranten de volgende middelen aan:

1. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de grenzen te buiten te gaan van een redelijke waardering van het bewijsmateriaal ten aanzien van de vraag of de betrokken inbreuken, met name de inbreuken inzake AMS en CAF, op het gehele „dienstenpakket” voor vrachtvervoer betrekking hadden.
2)

Kunnen de artikelen 49 en 54 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat de uit de nationale bepalingen voortvloeiende verplichting om over te gaan tot de procedure van liquidatie van de vennootschap — hetgeen de afhandeling van de lopende zaken, de inning van de schuldvorderingen, de nakoming van de verplichtingen en de realisatie van de activa, de uitbetaling van de schuldeisers of het stellen van zekerheden ten aanzien van die schuldeisers, de indiening van een financieel verslag over deze verrichte handelingen en de aanwijzing van de bewaarder van de boeken en bescheiden vereist –, die voorafgaat aan de ontbinding ervan, die plaatsvindt op het tijdstip van schrapping uit het register, een passend, noodzakelijk en evenredig middel is ter bescherming van het legitieme algemene belang, bestaande in de bescherming van de schuldeisers, de minderheidsaandeelhouders en de werknemers van de migrerende vennootschap?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 200/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Italië) op 7 maart 2016 — Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl/Comune di Maiolati Spontini

(Zaak C-140/16)

(2016/C 200/10)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl

Verwerende partij: Comune di Maiolati Spontini

Prejudiciële vraag

Verzetten de Unierechtelijke beginselen van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en de rechtszekerheid, gelezen in samenhang met de grondbeginselen van het vrije verkeer van goederen, de vrijheid van vestiging en de vrije dienstverrichting volgens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), alsook de beginselen die daarvan zijn afgeleid, met name de gelijkheid van behandeling, het discriminatieverbod, het beginsel van wederzijdse erkenning, het evenredigheids- en het transparantiebeginsel, zoals daarnaar (laatstelijk) wordt verwezen in richtlijn 2014/24/EU (1), zich tegen een nationale wettelijke regeling, zoals de Italiaanse wettelijke regeling die voortvloeit uit de artikelen 87, lid 4, en 86, lid 3 bis, van wetsbesluit nr. 163 van 2006, juncto artikel 26, lid 6, van wetsbesluit nr. 81 van 2008, zoals deze bepalingen overeenkomstig artikel 99 van het wetboek bestuursprocesrecht ter waarborging van de eerbiediging van de wet en de uniforme uitlegging ervan zijn uitgelegd bij de arresten nr. 3 en nr. 9 van 2015 van de grote kamer van de raad van state, volgens welke het ontbreken in de economische offerte van de afzonderlijke vermelding van de kosten van de veiligheidsmaatregelen in de onderneming in een procedure voor de plaatsing van een overheidsopdracht voor werken hoe dan ook tot de uitsluiting van de betrokken onderneming leidt, zelfs indien van deze verplichting tot afzonderlijke vermelding van die kosten geen sprake is in het bestek of in de oproep tot inschrijvingen en evenmin in het voor de indiening van de offerte in te vullen formulier dat als bijlage daarbij ter beschikking stond, en ongeacht het feit dat de betrokken offerte wel degelijk voorzag in de middelen ter dekking van de minimumkosten van de interne bedrijfskosten voor de veiligheid?

(1) Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94, blz. 65).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 191/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 31 maart 2016 — Sadikou Gnandi/Belgische Staat

(Zaak C-181/16)

(2016/C 191/26)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sadikou Gnandi

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 5 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1), dat de lidstaten verplicht om het beginsel van non-refoulement te eerbiedigen bij de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, alsook het recht op een doeltreffend rechtsmiddel, neergelegd in artikel 13, lid 1, van deze richtlijn en in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de vaststelling van een terugkeerbesluit, zoals bedoeld in artikel 6 van richtlijn 2008/115/EG, in artikel 52/3, § 1, van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, en in artikel 75, § 2, van het koninklijk besluit van 8 oktober 1981 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, vanaf het moment van afwijzing van de asielaanvraag door de Commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen en dus vóór de rechtsmiddelen tegen deze beslissing tot afwijzing kunnen worden uitgeput en vóór de asielprocedure definitief kan worden afgesloten?

(1) PB L 348, blz. 98.
1.

Voor de toepassing van artikel 49 VWEU (vrijheid van vestiging) en in het licht van de constitutionele verhouding tussen Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk: 1.1 moeten Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk worden beschouwd als delen van één lidstaat a) voor de toepassing van het Unierecht en heeft dat in voorkomend geval tot gevolg dat artikel 49 VWEU niet van toepassing is tussen het Verenigd Koninkrijk en Gibraltar, tenzij voor zover het van toepassing kan zijn op een interne maatregel, of b) voor de toepassing van artikel 49 VWEU afzonderlijk, zodat dit artikel niet van toepassing is, tenzij voor zover het van toepassing kan zijn op een interne maatregel? Of 1.2 heeft Gibraltar, gelet op artikel 355, lid 3, VWEU, binnen de Europese Unie de constitutionele status van een ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk autonoom grondgebied, zodat a) de uitoefening van de vrijheid van vestiging tussen Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk moet worden beschouwd als handel binnen de Unie in de zin van artikel 49 VWEU, of b) artikel 49 VWEU van toepassing is op beperkingen van de uitoefening van de vrijheid van vestiging door onderdanen van het Verenigd Koninkrijk in Gibraltar (als een afzonderlijke entiteit)? Of 1.3 moet Gibraltar worden beschouwd als een derde land of gebied, zodat het Unierecht enkel geldt voor transacties tussen beide in gevallen waarin het Unierecht gevolgen heeft tussen een lidstaat en een derde staat? Of 1.4 moet de constitutionele verhouding tussen Gibraltar en het Verenigd Koninkrijk nog anders worden gekwalificeerd met het oog op artikel 49 VWEU?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 175/5

Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2016 door het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 18 november 2015 in zaak T-659/14, Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP/BHIM

(Zaak C-56/16 P)

(2016/C 175/04)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (vertegenwoordigers: O. Mondéjar Ortuño en E. Zaera Cuadrado, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, Bruichladdich Distillery Co.Ltd

Conclusies

— de hogere voorziening in haar geheel toewijzen;

— het bestreden arrest vernietigen;

— verzoekende partij voor het Gerecht verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft artikel 53, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 (1), junctis de artikelen 8, lid 4, en 53, lid 2, onder d), ervan, geschonden door te oordelen dat de door verordening (EG) nr. 491/2009 (2) aan ingeschreven oorsprongsbenamingen geboden bescherming kan worden aangevuld door Decreto-Lei nr. 173/2009 en Decreto-Lei nr. 212/2004 en het Portugese wetboek van intellectuele eigendom.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 491/2009 van de Raad van 25 mei 2009 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale-GMO-verordening”) (PB L 154, blz. 1).
4)

Mag een lidstaat zijn voorlopige noodmaatregelen in stand laten of opnieuw in werking stellen, nadat de voorlopige periode waarvoor zij werden getroffen, is verstreken, als de Commissie duidelijk en kennelijk tot het oordeel is gekomen dat aan de grondvoorwaarden om noodmaatregelen voor een levensmiddel of een diervoeder te treffen niet is voldaan, wat vervolgens door wetenschappelijke adviezen van de EFSA wordt bevestigd, welke beoordelingen schriftelijk aan de verzoekende lidstaat zijn meegedeeld?
1)

Wat zijn de wezenlijke kenmerken waarover een activiteit moet beschikken om een „sport” te zijn in de zin van artikel 132, lid 1, onder m), van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 („de btw-richtlijn”)? Moet een activiteit met name een aanzienlijke (of niet onaanzienlijke) lichamelijke component hebben die voor de uitkomst ervan van belang is, of volstaat het dat deze activiteit een aanzienlijke geestelijke component heeft die voor de uitkomst ervan van belang is?
2)

Is die ondernemerspraktijk van aankoop van de schuld van de consument voor een uiterst lage prijs, zonder diens toestemming of medeweten, die niet als een algemene voorwaarde of als een afgedwongen oneerlijk beding in het contract is opgenomen, en zonder dat de consument de mogelijkheid wordt geboden in die transactie te participeren door het recht van terugkoop uit te oefenen, verenigbaar met de beginselen die in richtlijn 93/13/EEG (2) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten zijn neergelegd en, bij uitbreiding, met het doeltreffendheidsbeginsel en de artikelen 3, lid 1, en 7, lid 1, van die richtlijn?
1)

Moeten de artikelen 131 en 138, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de belastingdienst van een lidstaat een in deze lidstaat gevestigde verkoper de btw-vrijstelling voor een intracommunautaire levering weigert op grond dat de in een andere lidstaat gevestigde afnemer noch in het VIES (2) is geregistreerd noch in die lidstaat onder een btw-regeling voor intracommunautaire goederenverwervingen valt hoewel hij ten tijde van de handeling in die andere lidstaat beschikte over een geldig btw-identificatienummer, dat werd vermeld op de facturen betreffende de handelingen, wanneer cumulatief is voldaan aan de materiële voorwaarden van een intracommunautaire levering, dat wil zeggen wanneer het recht om over het goed als een eigenaar te beschikken aan de afnemer is overgedragen, de leverancier bewijst dat dit goed is verzonden of vervoerd naar de andere lidstaat en als gevolg van die verzending of dat vervoer het goed het grondgebied van de lidstaat van levering fysiek heeft verlaten met bestemming een afnemer die een belastingplichtige is of een als belastingplichtige handelende rechtspersoon in een andere lidstaat dan de lidstaat van vertrek van de goederen?
2)

Meer in het bijzonder, staat artikel 49, 56 of 63 VWEU in de weg aan dergelijke wetgeving ingeval: 2.1. een aan de vennootschapsbelasting van het Verenigd Koninkrijk onderworpen oliemaatschappij haar activa leaset van een verbonden onderneming, die niet aan de vennootschapsbelasting van het Verenigd Koninkrijk is onderworpen en is opgericht en gevestigd is in een andere lidstaat, en/of 2.2. de omstandigheden zijn zoals uiteengezet in punt 2.1 supra, met de bijzonderheid dat ook de oliemaatschappij in die andere lidstaat is opgericht en gevestigd is, en/of 2.3. de aan de vennootschapsbelasting van het Verenigd Koninkrijk onderworpen oliemaatschappij de dochteronderneming is van een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde moedermaatschappij, die een andere, niet aan vennootschapsbelasting onderworpen en in een derde staat opgerichte en gevestigde dochteronderneming heeft en de oliemaatschappij haar activa van deze dochteronderneming in het derde land leaset, en/of 2.4. er enige andere relevante combinatie is van plaats van vestiging en/of toepasselijke belastingwetgeving voor de oliemaatschappij en/of de lessor van de activa?
4)

Staat verordening (EEG) nr. 4055/1986, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie, in de weg aan de toepassing van een nationale regeling als presidentieel decreet nr. 107/2009, die voorziet in betaling van een heffing die verschilt afhankelijk of het gaat om schepen die aankomen uit of vertrekken naar een haven van een niet-EU-land, of om schepen die aankomen uit of vertrekken naar een EU-haven, wanneer dit verschil wordt gerechtvaardigd door het uitvoeren van publieke taken, maar de afzonderlijke te financieren kosten niet worden gespecificeerd, zodat vooraf noch achteraf kan worden nagegaan welke kosten van welke diensten daadwerkelijk zijn gefinancierd, en evenmin op welke wijze en in welke omvang die diensten daadwerkelijk zijn gefinancierd met die heffing?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 90/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 12 januari 2016 — Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL/Administration des douanes et droits indirects

(Zaak C-17/16)

(2016/C 090/15)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL

Verwerende partij: Administration des douanes et droits indirects

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van 26 oktober 2005 (1) en artikel 4, lid 1, van verordening (EG) nr. 562/2006 van 15 maart 2006 (2), aldus worden uitgelegd dat een onderdaan van een derde staat die zich in de internationale transitzone van een luchthaven bevindt niet onderworpen is aan de aangifteplicht krachtens artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van 26 oktober 2005, dan wel dat deze onderdaan onderworpen is aan de genoemde verplichting aangezien hij een buitengrens van de Gemeenschap via een grensdoorlaatpost heeft overschreden zoals bepaald in artikel 4, lid 1, van verordening (EG) nr. 562/2006 van 15 maart 2006?

(1) Verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten (PB L 309, blz. 9).

(2) Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 105, blz. 1).
1)

Resulteert het in het Verenigd Koninkrijk gemaakte verschil in behandeling tussen Fleming-vorderingen betreffende btw over latere handelingen (die konden worden ingediend voor tijdvakken eindigend vóór 4 december 1996) en Fleming-vorderingen betreffende voorbelasting (die konden worden ingediend voor tijdvakken eindigend vóór 1 mei 1997 — dus later dan mogelijk was voor Fleming-vorderingen betreffende btw over latere handelingen) in: (a) schending van het Unierechtelijke gelijkheidsbeginsel, en/of (b) schending van het Unierechtelijke beginsel van fiscale neutraliteit, en/of (c) schending van het Unierechtelijke doeltreffendheidsbeginsel, en/of (d) schending van een ander toepasselijk beginsel van Unierecht?
5)

Indien gelden niet onder de definitie van een deposito in de zin van de depositogarantierichtlijn vallen, maar de lidstaat ervoor heeft gekozen om de depositogarantierichtlijn en [richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels (beleggerscompensatierichtlijn)] (2) aldus in nationaal recht om te zetten dat gelden waarop de deposant recht heeft wegens de verplichting van een kredietinstelling om beleggingsdiensten te verrichten, ook als deposito’s worden aangemerkt, kan de depositodekking dan pas worden toegepast nadat is vastgesteld dat de kredietinstelling in een concreet geval als een beleggingsonderneming heeft gehandeld en gelden aan haar werden overgemaakt met het oog op de uitvoering van beleggingsverrichtingen en -activiteiten in de zin van de beleggerscompensatierichtlijn en [richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad (Markets in Financial Instruments Directive; hierna: „MiFID”)] (3)?
3)

Indien het antwoord op de eerste of de tweede prejudiciële vraag bevestigend is: Moet artikel 212 bis van het douanewetboek dan aldus worden uitgelegd dat bij de beoordeling of het gedrag van de belanghebbende van frauduleus handelen of van manifeste nalatigheid getuigt, bij rechtspersonen uitsluitend moet worden uitgegaan van het gedrag van de rechtspersoon respectievelijk zijn organen, of dient hem het gedrag van een bij hem in dienst zijnde en in het kader van zijn taken met de zaak belaste natuurlijke persoon te worden toegerekend?
1)

Is een nationale bepaling over de vrijstelling van de btw van een zelfstandige groepering van personen waarin geen voorwaarden worden gesteld of procedures worden voorgeschreven voor de vervulling van het vereiste van verstoring van de mededinging, in overeenstemming met artikel 132, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) in samenhang met artikel 131 van deze richtlijn, en met het doeltreffendheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel?
2.

Is de in artikel 145, lid 3, van de UCDW aan de daarin bedoelde wijziging van de douanewaarde gestelde voorwaarde dat de wijziging van de werkelijk voor de goederen betaalde of te betalen prijs binnen twaalf maanden na de datum van aanvaarding van de aangifte voor het vrije verkeer moet zijn geschied, in strijd met het bepaalde in de artikelen 78 en 236 van het CDW, in samenhang gelezen met artikel 29 van het CDW?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 78/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Versailles (Frankrijk) op 14 december 2015 — Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

(Zaak C-669/15)

(2016/C 078/06)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel de Versailles

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)

Verwerende partijen: Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

Prejudiciële vraag

Zijn de besluiten van 10 juli 2006 en 12 januari 2010, genomen krachtens decreet nr. 2000-1196 van 6 december 2000 en decreet nr. 2001-410 van 10 mei 2001, die op hun beurt zijn genomen in toepassing van wet nr. 2000-108 van 10 februari 2000, in strijd met de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (oude artikelen 87 en 88 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap), aangezien zij staatssteun vormen die, als het inderdaad om staatssteun gaat, de wettigheid ervan aantast, aangezien hij niet op voorhand is aangemeld bij de Commissie in toepassing van artikel 108, lid 3, van het voornoemde Verdrag?