Artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut verbiedt het tot aanstelling bevoegd gezag om de positie van de betrokken ambtenaar op tuchtrechtelijk vlak definitief te regelen door uitspraak te doen over feiten waaromtrent tegelijk een strafprocedure loopt, zolang de beslissing van het strafgerecht waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, niet onherroepelijk is geworden. Dit artikel geeft dat gezag, dat de situatie van een ambtenaar tegen wie een tuchtprocedure is ingeleid definitief moet regelen, dus geen discretionaire bevoegdheid ten aanzien van de mogelijkheid om een uitspraak over de situatie van die ambtenaar al dan niet op te schorten wanneer hij voor een strafgerecht wordt vervolgd.

Artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut heeft een tweevoudige bestaansreden. Dit artikel komt enerzijds tegemoet aan de bezorgdheid om geen nadelige invloed uit te oefenen op de positie van de betrokken ambtenaar in het kader van de strafvervolging die tegen hem is ingesteld wegens feiten naar aanleiding waarvan ook een tuchtprocedure in zijn instelling werd ingeleid. Anderzijds maakt de schorsing van de tuchtprocedure in afwachting van de afsluiting van de strafprocedure het mogelijk om in het kader van deze tuchtprocedure rekening te houden met de feitelijke vaststellingen van de strafrechter wanneer diens beslissing onherroepelijk is geworden. Artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut bevestigt immers het beginsel „le pénal tient le disciplinaire en état”, hetgeen met name gerechtvaardigd is wegens het feit dat de nationale strafrechtelijke instanties grotere opsporingsbevoegdheden hebben dan het tot aanstelling bevoegd gezag. Ingeval dezelfde feiten zowel een strafrechtelijk delict als een niet-nakoming van de statutaire verplichtingen van de ambtenaar kunnen opleveren, is de administratie derhalve gebonden aan de feitelijke vaststellingen van de strafrechter in de strafprocedure. Zodra deze laatste het bestaan van de feiten heeft vastgesteld, kan de administratie deze feiten vervolgens juridisch kwalificeren met betrekking tot het begrip tuchtrechtelijke fout, door met name te onderzoeken of deze feiten een verzuim van de statutaire verplichtingen opleveren.

Bovendien staat het aan de betrokken ambtenaar, het tot aanstelling bevoegd gezag de gegevens te verstrekken die het nodig heeft om te beoordelen of de feiten die hem in het kader van de tuchtprocedure ten laste worden gelegd, dezelfde zijn als die waarvoor daarnaast strafvervolging tegen hem is ingesteld. Om aan die verplichting te voldoen moet de betrokken ambtenaar in beginsel aantonen dat strafvervolging tegen hem is ingesteld terwijl tegen hem een tuchtprocedure aanhangig was. Het is immers enkel wanneer een dergelijke strafvervolging is ingesteld, dat de feiten waarop zij betrekking heeft, kunnen worden vastgesteld en vergeleken met de feiten waarvoor de tuchtprocedure was ingeleid, teneinde uit te maken of het eventueel om dezelfde feiten gaat.

(cf. punten 66‑70)

Gerecht van eerste aanleg: arresten van 19 maart 1998, Tzoanos/Commissie, T‑74/96, EU:T:1998:58, punten 32‑34; 21 november 2000, A/Commissie, T‑23/00, EU:T:2000:273, punt 37; 30 mei 2002, Onidi/Commissie, T‑197/00, EU:T:2002:135, punt 81; 13 maart 2003, Pessoa e Costa/Commissie, T‑166/02, EU:T:2003:73, punt 45; 10 juni 2004, François/Commissie, T‑307/01, EU:T:2004:180, punt 75, en 8 juli 2008, Franchet en Byk/Commissie, T‑48/05, EU:T:2008:257, punten 341 en 342