Mitsdien moet worden onderzocht — en daarmee kom ik tot de door het Finanzgericht gestelde vraag — hoe post 08.11 van het gemeenschappelijk douanetarief, voor wat betreft de elementen „voorlopig verduurzaamd” en „als zodanig ongeschikt voor dadelijke consumptie” vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 1709/74 moest worden uitgelegd en hoe de grens tussen deze post en post 20.06 moest worden getrokken. Verzoekster in het hoofdgeding heeft gesteld, dat vóór de inwerkingtreding van de genoemde verordening, die volgens de rechtspraak vanwege haar constitutief karakter geen terugwerkende kracht zou hebben, aan tariefpost 08.11 verschillende uitleggingen konden worden gegeven. Zij spreekt zelfs van verscheidene juiste uitleggingen. De verordening zou anders namelijk overbodig zijn geweest en niet pas 21 dagen na publikatie in werking zijn getreden. Als men nu voor deze periode de IDR-nomenclatuur volgt, zou indeling van de onderhavige goederen onder post 08.11 zeer wel mogelijk zijn, hetgeen ook door het BFH in zijn arrest van 16 januari 1973 is aanvaard. Blijkens het betrokken hoofdstuk van de IDR-nomenclatuur zou immers voor de toepassing van post 08.11 enkel bepalend zijn, dat de vruchten uitsluitend ten behoeve van het vervoer voorlopig zijn verduurzaamd, dat zij in hoofdzaak voor de voedselindustrie zijn bestemd en gewoonlijk zijn verpakt in vaten of houten bakjes.

Met de Commissie ben ik van mening dat er goede gronden zijn om deze opvatting niet te volgen.

Hiervoor zijn aanknopingspunten te vinden in de hierboven aangehaalde rechtspraak, met name in het arrest in de gevoegde zaken 87, 112 en 113/79 (Jurispr. 1980, blz. 1159) zij het dat daar — evenals in zaak 37/75 — het onderzoek naar de geldigheid van verordening nr. 1709/74 op de voorgrond stond. In samenhang met het onderzoek naar de verenigbaarheid daarvan met het gemeenschappelijk douanetarief, heeft het Hof echter tevens — en wel los van die verordening — post 08.11 uitgelegd, en op deze uitlegging kunnen wij thans zonder meer terugvallen.

Volgens die uitlegging nu is het element „ongeschikt voor dadelijke consumptie” beslissend voor de toepassing van post 08.11, terwijl de vraag of de betrokken produkten al dan niet voor verwerking zijn bestemd, niet relevant is voor de afbakening van het respectieve toepassingsgebied van de posten 08.11 en 20.06.

In mijn conclusie in de gevoegde zaken 87, 112 en 113/79 heb ik het genoemde element diepgaand onderzocht, rekening houdend met de verschillende taalversies van post 08.11 en de context waarin deze is geplaatst. Daarbij kwam ik tot de slotsom, dat de term „genießbar” eetbaar betekent en „Genuß” niets anders dan „Verzehr” (consumptie). Derhalve kan mijns inziens slechts aan indeling onder post 08.11 worden gedacht wanneer het produkt niet zonder gevaar voor de gezondheid dadelijk kan worden geconsumeerd. Het Hof is mij in deze opvatting gevolgd door erop te wijzen dat, wanneer een produkt door de consument in het algemeen niet als smakelijk wordt beoordeeld en het niet gebruikelijk is dit als zodanig te consumeren, dit nog niet betekent dat deze produkten alleen daarom ongeschikt voor de consumptie zouden zijn, „zolang zij maar zonder gevaar voor de gezondheid als zodanig kunnen worden geconsumeerd”.

Met deze vaststelling kan ook in casu worden volstaan. Aangezien uit de tot nog toe overgelegde deskundigenrapporten niet blijkt — gelijk ik eveneens in die conclusies heb uiteengezet — dat de ingevoerde produkten in de hierboven bedoelde zin ongeschikt zijn voor consumptie, moet worden geconcludeerd dat voor de indeling alleen post 20.06 in aanmerking komt en niet post 08.11, en dat verordening nr. 1709/74 dus inderdaad, zoals de Commissie heeft betoogd, een belangrijk hulpmiddel is voor de uitlegging van het gemeenschappelijk douanetarief, ook wat het tijdvak vóór haar inwerkingtreding betreft.

Ter terechtzitting heeft verzoekster verder nog gewezen op de arresten van 15 oktober 1980 in de zaken 4/79 (Providence agricole de la Champagne) en 109/79 (Maïseries de Beauce; beide nog niet gepubliceerd), waarin het Hof, na de ongeldigheid van monetaire compenserende bedragen voor gritz te hebben vastgesteld, uitdrukkelijk overwoog dat dit niet de weg opende voor een betwisting van krachtens die ongeldige verordening verrichte heffing of betaling van mcb's voor wat betreft het vóór de datum van het arrest gelegen tijdvak. Onder verwijzing naar het aldus geformuleerde beginsel inzake de bescherming van het gerechtvaardigd vertrouwen, drong verzoekster erop aan, vast te stellen dat een bindend tariferingsadvies zijn werking behoudt, en bijgevolg ook voor de rechterlijke instanties bindend is, totdat een wijziging in het recht van kracht is geworden. Hierover wil ik enkel zeggen, dat dit geen aanleiding geeft tot verdere opmerkingen, die het kader van de gestelde vraag te buiten zouden gaan. In de eerste plaats immers is het duidelijk dat de feiten niet te vergelijken zijn. In de tweede plaats is het primair een vraag van nationaal recht of tariferingsadviezen die, zoals gezegd, naar gemeenschapsrecht toelaatbaar zijn, hun bindende werking behouden in situaties als de onderhavige, waarin onaantastbaar geworden heffingsbeschikkingen alsnog kunnen worden getoetst aan de hand van paragraaf 94 Reichsabgabenordnung. Pas wanneer dit is opgehelderd, kan de vraag aan de orde komen of een tariferingsadvies dat in strijd is met het gemeenschappelijk douanetarief, toch zijn werking behoudt zolang het niet overeenkomstig het nationale recht is vernietigd.