Nu de Gemeenschap niet is gebonden door het internationaal verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen (Marpol 73/78), volstaat het enkele feit dat richtlijn 2005/35 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken tot doel heeft bepaalde voorschriften uit dat verdrag in het gemeenschapsrecht op te nemen, niet voor bevoegdheid van het Hof om de rechtmatigheid van deze richtlijn aan dat verdrag te toetsten. Weliswaar moeten de bevoegdheden van de Gemeenschap worden uitgeoefend in overeenstemming met het volkenrecht, daaronder begrepen de voorschriften van internationale verdragen voor zover daarbij door het algemene volkenrecht erkende regels van gewoonterecht worden gecodificeerd. Aangezien voorschriften 9 en 11, sub b, van bijlage I bij genoemd Marpol 73/78, en voorschriften 5 en 6, sub b, van bijlage II daarbij echter niet de uitdrukking van door het algemene volkenrecht erkende regels van gewoonterecht vormen, kan de geldigheid van richtlijn 2005/35 niet worden getoetst aan dat verdrag ofschoon de lidstaten wel daardoor zijn gebonden.

Wat het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, ondertekend te Montego Bay op 10 december 1982 (Verdrag van Montego Bay) betreft, dit is door de Gemeenschap ondertekend en bij besluit 98/392 goedgekeurd, zodat de Gemeenschap daaraan is gebonden en de bepalingen van dit verdrag bijgevolg een bestanddeel van de communautaire rechtsorde vormen. Het Verdrag van Montego Bay voert echter geen voorschriften in die bedoeld zijn om rechtstreeks en onmiddellijk van toepassing te zijn op particulieren en om hun rechten of vrijheden te verlenen die tegen de staten kunnen worden ingeroepen, ongeacht de houding van de vlaggenstaat. Daaruit volgt dat de aard en de opzet van het Verdrag van Montego Bay zich ertegen verzetten dat het Hof de geldigheid van een gemeenschapshandeling aan dat verdrag zou kunnen toetsen.

Artikel 4 van richtlijn 2005/35 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken, gelezen in samenhang met artikel 8 daarvan, verplicht de lidstaten om het lozen van verontreinigende stoffen vanaf schepen strafbaar te stellen indien het „met opzet, uit roekeloosheid of door ernstige nalatigheid” gebeurt, zonder deze begrippen echter te omschrijven. Niettemin komen deze verschillende begrippen, met name het begrip „ernstige nalatigheid”, overeen met aansprakelijkheidscriteria die bedoeld zijn om te worden toegepast op een onbepaald aantal situaties die niet vooraf zijn te voorzien, en niet op nauwkeurige gedragingen die in een normatieve handeling, van gemeenschapsrecht dan wel van nationaal recht, kunnen worden gespecificeerd. Bovendien zijn deze begrippen volledig opgenomen in de respectieve rechtsstelsels van de lidstaten en worden zij daarin gebruikt. In dit verband moet het begrip „ernstige nalatigheid” in de zin van genoemd artikel 4 aldus worden opgevat dat dit een onopzettelijk handelen of nalaten impliceert waardoor de aansprakelijke persoon een gekwalificeerde schending begaat van zijn zorgvuldigheidsplicht die hij in acht had moeten en had kunnen nemen rekening gehouden met zijn hoedanigheid, zijn kennis, zijn vaardigheden en met zijn individuele situatie. Ten slotte moet richtlijn 2005/35 overeenkomstig artikel 249 EG door de lidstaten worden omgezet in hun respectieve rechtsorden. De definitie van de in artikel 4 van deze richtlijn bedoelde inbreuken en de sancties daarop vloeien dus voort uit de door de lidstaten vastgestelde voorschriften.

Daaruit volgt dat artikel 4 van richtlijn 2005/35, gelezen in samenhang met artikel 8 daarvan, geen afbreuk doet aan het algemene rechtszekerheidsbeginsel voor zover het de lidstaten verplicht het lozen van verontreinigende stoffen vanaf schepen dat door „ernstige nalatigheid” gebeurt, strafbaar te stellen, zonder dit begrip te omschrijven.

(cf. punten 72-74, 77-79, dictum 2)