Zaak C‑134/03

Viacom Outdoor Srl

tegen

Giotto Immobilier SARL

(verzoek van de Giudice di pace di Genova-Voltri om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verrichten van diensten – Mededinging – Diensten van aanplakking van reclameboodschappen – Nationale regeling houdende invoering van gemeentelijke belasting op reclame – Levering door gemeenten van dienst van openbare aanplakking – Bevoegdheid van gemeenten tot stellen van regels voor levering van diensten van aanplakking van reclameboodschappen – Niet-discriminerende nationale belasting”

Conclusie van advocaat-generaal J. Kokott van 28 oktober 2004

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 februari 2005

Samenvatting

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om Hof voldoende preciseringen van feitelijk en juridisch kader te verstrekken – Omvang van die verplichting op gebied van mededinging

(Art. 82 EG, 86 EG en 234 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belasting op buitenreclame en aanplakking, geheven door plaatselijke overheid – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Art. 49 EG)

1. Het Hof kan slechts een zinvol antwoord geven op de prejudiciële vragen, wanneer de nationale rechter het feitelijk en juridisch kader uiteenzet waarin deze vragen moeten worden geplaatst, of althans de feiten aangeeft waarvan hij bij die vragen is uitgegaan.

Het vereiste dat de feitelijke en juridische context nauwkeurig wordt aangegeven, is vooral belangrijk op het gebied van de mededinging, dat wordt gekenmerkt door feitelijk en juridisch complexe situaties.

Wat het feitelijk kader in verband met prejudiciële vragen over de uitlegging van de artikelen 82 EG en 86 EG betreft, vormen de afbakening van de relevante markt in termen van product en geografische ruimte, en de berekening van het marktaandeel van de verschillende ondernemingen die op die markt opereren, het uitgangspunt voor elke beoordeling van een situatie in het licht van het mededingingsrecht.

(cf. punten 22‑23, 25, 27)

2. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan de heffing door een plaatselijke overheid van een belasting op buitenreclame en aanplakking die, enerzijds, doordat zij zonder onderscheid van toepassing is op alle diensten die buitenreclame en openbare aanplakking inhouden, geen onderscheid maakt naar de plaats van vestiging van de dienstverlener of van degene te wiens behoeve de dienst wordt verricht, en evenmin naar de herkomst van de producten of de diensten waarop de reclameboodschappen betrekking hebben, en anderzijds, aangezien zij alleen geldt voor buitenreclame die gebruikmaakt van de door de plaatselijke overheid beheerde openbare ruimte, en het bedrag ervan, gerelateerd aan de waarde van de diensten waarover zij wordt geheven, bescheiden is te noemen, hoe dan ook niet van dien aard is dat zij de levering van reclamediensten op het grondgebied van die overheid belet, hindert of anderszins minder aantrekkelijk maakt, ook niet wanneer die diensten een grensoverschrijdend karakter hebben vanwege de plaats van vestiging van hetzij de dienstverlener hetzij degene ten behoeve van wie de dienst wordt verricht.

(cf. punten 37‑39 en dictum)