BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Tweede kamer)

3 maart 2016

Carlo De Nicola

tegen

Europese Investeringsbank (EIB)

en

Hof van Justitie van de Europese Unie

„Openbare dienst — Personeel van de EIB — Niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie — Psychisch geweld — Impliciete aansporing als gevolg van de rechterlijke activiteit van de Unierechter — Vergoeding van de schade veroorzaakt door het psychisch geweld — Schending van het recht op een eerlijk proces — Buitensporige duur van de gerechtelijke procedure — Onbevoegdheid van het Gerecht — Gedeeltelijke verwijzing van het beroep naar het Gerecht van de Europese Unie”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, waarmee De Nicola vraagt om, kort samengevat, nietigverklaring van het besluit van het beroepscomité (hierna: „beroepscomité”) van 8 december 2014 tot verwerping van zijn intern beroep strekkende tot nietigverklaring en wijziging van zijn beoordelingsrapport over 2013, nietigverklaring van zijn beoordelingsrapport over 2013, nietigverklaring van het besluit van de Europese Investeringsbank (EIB of hierna: „Bank”) om hem niet te bevorderen en nietigverklaring van de richtsnoeren voor de beoordelingsronde 2013. Voorts vraagt De Nicola om vast te stellen dat hij het slachtoffer van intimidatie is alsmede om vast te stellen dat de Europese Unie aansprakelijk is „op grond dat zij impliciet aanzet tot intimidatie door de arresten van haar rechters en dat zij de regels voor een ‚eerlijk proces’ schendt”. Ten slotte vraagt verzoeker om de Bank en de Unie te veroordelen tot hoofdelijke vergoeding van de immateriële en de materiële schade die hij zou hebben geleden.

Beslissing:

De verzoeken om schadevergoeding gericht tegen de Europese Unie, vertegenwoordigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, die zijn ingediend in het kader van het onderhavige beroep in zaak F‑100/15, De Nicola/EIB en Hof van Justitie van de Europese Unie, worden verwezen naar het Gerecht van de Europese Unie. De beslissing omtrent de met deze verzoeken verband houdende kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure — Verdeling van de bevoegdheden tussen de verschillende rechterlijke instanties van de Unie — Verzoek om schadevergoeding wegens het onbillijke karakter van een gerechtelijke procedure en de buitensporige duur ervan — Onbevoegdheid van het Gerecht voor ambtenarenzaken — Verwijzing naar het Gerecht

(Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea, en bijlage I, art. 1 en 8, lid 2)

Het rechterlijke stelsel, zoals dat thans is vastgelegd in het VWEU, het Statuut van het Hof van Justitie en besluit 2004/752 tot instelling van een Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie, bevat een nauwkeurige afbakening van de respectieve bevoegdheden van de drie rechterlijke instanties van het Hof van Justitie, namelijk het Hof, het Gerecht en het Gerecht voor ambtenarenzaken, zodat de bevoegdheid van een van die rechterlijke instanties om uitspraak te doen over een beroep noodzakelijkerwijs de bevoegdheid van de twee andere uitsluit.

Het Gerecht voor ambtenarenzaken is dus ratione materiae bevoegd om kennis te nemen van een beroep tot schadevergoeding, ingesteld door een ambtenaar of functionaris tegen de instelling waarbij hij werkzaam is, wanneer het geschil zijn oorsprong vindt in de arbeidsverhouding tussen de betrokkene en de instelling. Uit artikel 256, lid 1, VWEU en artikel 51, eerste alinea, van het Statuut van het Hof volgt echter dat het Gerecht van de Europese Unie bij uitsluiting bevoegd is om in eerste aanleg kennis te nemen van door particulieren ingediende schadevorderingen, wanneer die beroepen niet hun oorsprong vinden in de arbeidsverhouding tussen de betrokkene en een instelling.

Een dergelijke verdeling van bevoegdheden tussen het Gerecht van de Europese Unie en het Gerecht voor ambtenarenzaken, zoals deze volgt uit artikel 256 VWEU en artikel 1 van bijlage I bij het Statuut van het Hof, brengt immers de verplichting mee om het echte voorwerp van een verzoek om schadevergoeding te onderzoeken, daaronder begrepen de rechtsgrond waarop deze berust, teneinde na te gaan of het aldus omschreven geschil zich afspeelt in het kader van de wederzijdse rechten en verplichtingen die de ambtenaar, de functionaris of het personeelslid binden met de instelling of het orgaan waarbij hij werkzaam is.

Een verzoek om schadevergoeding dat gebaseerd is op het vermeende onredelijke karakter van de gerechtelijke procedures voor de Unierechter en op de vermeend buitensporige duur daarvan valt dus niet binnen het kader van de arbeidsverhouding van de betrokkene met de instelling, ook al houdt het verband met vermeend psychisch geweld door de betrokken instelling.

Dienaangaande voorziet artikel 8, lid 2, van bijlage I bij het Statuut van het Hof in een bijzonder mechanisme voor het geval waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken zich onbevoegd acht, op grond dat het beroep onder de bevoegdheid van het Hof of van het Gerecht van de Europese Unie valt. In plaats van het vervolg van de verklaring van onbevoegdheid over te laten aan het initiatief van partijen, die eventueel hogere voorziening zullen instellen, bepaalt artikel 8, lid 2, van die bijlage immers dat de zaak wordt verwezen naar de Unierechter die bevoegd wordt geacht.

(cf. punten 14, 16 en 18‑21)

Referentie:

Hof: arrest van 10 september 2015, Heroverweging Missir Mamachi di Lusignano/Commissie,C‑417/14 RX‑II, EU:C:2015:588, punten 38, 41 en 56

Gerecht van de Europese Unie: beschikkingen van 12 juni 2012, Strack/Commissie,T‑65/12 P, EU:T:2012:285, punt 12, en 9 januari 2015, Marcuccio/Europese Unie,T‑409/14, EU:T:2015:18, punt 58

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking van 7 december 2011, Strack/Commissie, F‑44/05 RENV, EU:F:2011:191, punt 8