ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Derde middel: schending in de vorm van een onevenredige beperking van verzoekers grondrecht op vrijheid van ondernemerschap. Door de bestreden handelingen vast te stellen heeft de Raad verzoekers grondrecht op vrijheid van ondernemerschap geschonden, aangezien: — de bestreden handelingen verzoekers vrijheid van ondernemerschap aanzienlijk beperken; — de bestreden handelingen afbreuk doen aan de essentie van het in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde grondrecht; — de niet-nakoming door de Raad van zijn wettelijke verplichtingen (waaronder de motiveringsplicht en de verplichting om bewijzen waarop de bestreden handelingen zijn gebaseerd mee te delen) het voor het Hof onmogelijk maakt om te beoordelen en vast te stellen of de betrokken beperkende maatregelen a) noodzakelijk zijn en daadwerkelijk beantwoorden aan de nagestreefde doelstellingen van algemeen belang, en b) evenredig zijn aan het nagestreefde doel; — de betrokken beperkende maatregelen hoe dan ook niet noodzakelijk zijn en niet daadwerkelijk beantwoorden aan het nagestreefde doel, omdat verzoekers activiteiten en de door verzoeker medegefinancierde projecten niet bijdragen tot de “militaire agressie tegen Oekraïne” of de acties van de Russische strijdkrachten in Oekraïne financieren, mogelijk maken of ondersteunen.
—

Verweerster is op grond van artikel 33, lid 2, van verordening (EG) nr. 834/2007 (2) en artikel 7 van verordening (EG) nr. 1235/2008 (3) bevoegd om een lijst van erkende derde landen op te stellen, die te vinden is in bijlage III van verordening nr. 1235/2008. Alleen de bevoegde autoriteit van het betrokken derde land kan echter controleorganen accrediteren of hun accreditatie intrekken. Door verzoekster te verwijderen van de lijst van erkende controleorganen, heeft verweerster haar bevoegdheid overschreden en artikel 33, lid 2, van verordening (EG) nr. 834/2007, juncto artikel 7 van verordening (EG) nr. 1235/2008 geschonden. Daarenboven is de bepaling waar verweerster verordening (EU) 2021/2325 op heeft gebaseerd, namelijk artikel 3, onder a), van gedelegeerde verordening (EU) 2021/1342 van de Commissie van 27 mei 2021 (4), pas op 1 januari 2022 in werking getreden.
2.

Tweede middel: de Commissie heeft bij haar conclusie dat de bestreden transactie een machtspositie in het leven zou hebben geroepen die de daadwerkelijke mededinging op de interne markt op significante wijze zou belemmeren het recht onjuist toegepast, beoordelingsfouten gemaakt en een ontoereikende motivering gegeven, om de volgende redenen: a) zij heeft zich beroepen op marktaandelen als “prima facie”-bewijs voor het in het leven roepen van een machtspositie ondanks aanhoudend lage marges, structurele overcapaciteit en niet-frequente aanbestedingen, (b) zij heeft de concurrentiedruk die uitgaat van concurrenten en een gebrekkige beoordeling van de omschakelingsmogelijkheid niet onderkend, c) zij is voorbijgegaan aan de duidelijke kracht van de afnemers op een kopersmarkt die wordt gekenmerkt door overcapaciteit en niet-frequente aanbestedingen voor aanzienlijke bedragen, d) zij heeft niet aangetoond hoe de bestreden transactie de daadwerkelijke mededinging op de interne markt op significante wijze zou belemmeren, en e) zij heeft een onjuiste beoordeling gemaakt van de waaier aan mogelijke uitkomsten die zonder de bestreden transactie zouden hebben bestaan.
Beroep ingesteld op 25 februari 2022 — Hongarije / Commissie

(Zaak T-104/22)

(2022/C 158/15)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Verzoekende partij: Hongarije (vertegenwoordigers: M. Z. Fehér en G. Koós, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 14 december 2021 houdende onderzoek van de door Hongarije aangevoerde bezwaren tegen openbaarmaking met betrekking tot confirmatief verzoek GESTDEM 2021/2808 om toegang van het publiek tot documenten afkomstig uit Hongarije, en

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In het bestreden besluit heeft de Commissie het publiek gedeeltelijk toegang verleend tot de door de verzoeker gevraagde documenten, hoewel de Hongaarse autoriteiten zich uitdrukkelijk hadden beroepen op de uitzondering betreffende de bescherming van het besluitvormingsproces als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 (1) en de Commissie deze uitzondering in het onderhavige geval tot het confirmatieve verzoek had aanvaard.

De Hongaarse regering betoogt dat de door de Commissie in het bestreden besluit gegeven uitlegging niet alleen in strijd is met de tot dusver door de Commissie gevolgde praktijk en de rechtspraak van het Hof van Justitie, maar ook de samenwerking tussen de Commissie en de bestuursinstanties van de lidstaten ernstig ondermijnt. De Hongaarse regering stelt niet alleen dat er met betrekking tot de wijziging van operationele programma’s sprake is van besluitvorming door een instelling van de Unie op basis van de goedkeuring ervan door de Commissie en dat om die reden de uitzondering van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 van toepassing is, maar beklemtoont ook dat het bijzondere van de onderhavige procedure daarin is gelegen dat het besluit van de lidstaat in het kader van het gedeelde beheer in feite onder strikt toezicht van de Commissie wordt genomen. Formeel gaat het weliswaar om een besluit van de instantie van de lidstaat, maar deze wordt aantoonbaar beïnvloed door de Commissie, en daarom is het des te ontoelaatbaarder dat de voornoemde uitzondering een dergelijke besluit niet beschermt. De in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 bedoelde uitzondering is eveneens bedoeld om de besluitvorming van de instanties van de lidstaten te beschermen.

(1) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).
1.

Eerste middel: onjuiste beoordeling van de door verzoeksters verstrekte informatie en verzuim om de omstandigheden die worden beschreven in de klacht die verzoeksters op 21 juni 2020 bij de Commissie hebben ingediend betreffende de onrechtmatige staatssteun aan de Litouwse publieke omroep — VšĮ “Lietuvos Nacionalinis Radijas ir Televizij”, met de vereiste zorgvuldigheid te onderzoeken, hetgeen ertoe heeft geleid dat de Commissie in haar brief volledig is voorbijgegaan aan de feitelijke situatie en het recht onjuist heeft toegepast. Dit verzuim vormde een schending van een wezenlijk vormvoorschrift en van materiële bepalingen inzake het in de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 3, VWEU neergelegde mechanisme van toezicht op staatssteun. De onjuiste beoordeling van de Commissie blijkt met name uit de volgende gebreken die de geldigheid van de brief aantasten: (i) de Commissie heeft nagelaten om de verenigbaarheid van de vóór 10 december 1994 bestaande regeling met de regeling zoals die voortvloeide uit de wijzigingen in 2015 en 2020 van de wet betreffende de Litouwse Nationale Radio en Televisie (hierna: “LRT-wet”), met de vereiste zorgvuldigheid en rechtens genoegzaam te onderzoeken en te vergelijken, en heeft derhalve inbreuk gemaakt op een wezenlijk vormvoorschrift; (ii) de Commissie heeft de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 3, VWEU geschonden door niet te erkennen dat de wijzigingen die in 2015 en 2020 in de LRT-wet zijn aangebracht, wijzigingen van een staatssteunmaatregel zijn, die met de Commissie moeten worden afgestemd; (iii) de Commissie heeft de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 3, VWEU geschonden door niet te erkennen dat de wijzigingen die in 2020 in de LRT-wet zijn aangebracht, wijziging van een staatssteunmaatregel zijn, die met de Commissie moeten worden afgestemd.
C 148/43

Beroep ingesteld op 18 februari 2022 — Ramazani Shadary / Raad

(Zaak T-93/22)

(2022/C 148/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 (1) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 9 van de bijlage bij dat besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 (2) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 9 van bijlage I bij die verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden twee middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-90/22, Kande Mupompa/Raad.

(1) Besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 75).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 tot uitvoering van artikel 9 van verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 3).
C 148/42

Beroep ingesteld op 21 februari 2022 — Amisi Kumba / Raad

(Zaak T-92/22)

(2022/C 148/56)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Gabriel Amisi Kumba (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 (1) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 2 van de bijlage bij dat besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 (2) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 2 van bijlage I bij die verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden twee middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-90/22, Kande Mupompa/Raad.

(1) Besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 75).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 tot uitvoering van artikel 9 van verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 3).
—

nietigverklaring van het bestreden besluit tot verrekening van schuldvorderingen dat is vervat in de brief van de Commissie van 25 november 2021, waarbij de Commissie het bedrag van 22 139,05 EUR heeft teruggevorderd van het bedrag van 417 234,68 EUR dat in het kader van een door de Europese Unie gefinancierd project is betaald en terugvorderbaar wordt geacht wegens onregelmatigheden die in de boekhouding zouden zijn begaan; en
2.

Met het tweede middel wordt betoogd dat de Commissie het recht en de feiten onjuist heeft opgevat bij de uitlegging, toepassing en motivering van de wettelijke vereisten voor de vaststelling van het bestreden besluit op grond van artikel 8, lid 5, onder a), van de EU-concentratieverordening. — In het bestreden besluit wordt ten onrechte voorbijgegaan aan het feit dat de verbintenis om het verworven bedrijfsonderdeel als een afzonderlijk beheerde activiteit in stand te houden (Hold-Separate Commitments), die Illumina na haar verwerving van de aandelen van GRAIL Inc. is aangegaan en aan de Commissie heeft meegedeeld, de partijen ervan belette om een concentratie tot stand te brengen. — Het bestreden besluit bevat geen zinvolle behandeling van de mededingingsomstandigheden ten tijde van de vaststelling ervan, en toont niet aan op welke wijze Illumina’s verwerving van de aandelen van GRAIL Inc. de daadwerkelijke mededinging had verminderd voordat de Commissie een inhoudelijk eindbesluit kon nemen. — In het bestreden besluit is niet aangetoond dat sprake was van enige spoedeisendheid die de vaststelling van voorlopige maatregelen zou rechtvaardigen, aangezien, gedurende de weinige maanden tussen de vaststelling van het bestreden besluit en de vaststelling van het inhoudelijke besluit over de concentratie, zich geen concrete gevolgen voor de mededinging in de betrokken markten konden voordoen. — De Commissie heeft in het bestreden besluit het recht verkeerd toegepast door ervan uit te gaan dat zij op grond van artikel 8, lid 5, onder a), van de EU-concentratieverordening bevoegd is om voorlopige maatregelen vast te stellen teneinde de doelmatigheid te waarborgen van een hypothetisch toekomstig besluit op grond van artikel 8, lid 4, van de EU-concentratieverordening. — Het opleggen van een specifieke verplichting aan GRAIL is onverenigbaar met artikel 8, lid 5, onder a), van de EU-concentratieverordening; het is noodzakelijk noch evenredig.
—

verwijzing van het EUIPO en Doosan Machine Tools Co., Ltd in de kosten van de procedure.
2.

Tweede middel: nietigheid wegens de onjuiste rechtsopvatting van het EMA dat het onderzoek met referentienummer C4591001 nog niet was afgerond voor wat betreft de wijziging van de pediatrische indicatie en dat het in overeenstemming was met “EMA Policy(0070) on Clinical Data Publication” [beleid (0070) van het EMA inzake de publicatie van klinische gegevens] (EMA/144064/2019).
10.

Tiende onderdeel: schending van het internationale humanitaire recht en het internationale strafrecht, aangezien, ten eerste, bij besluit 2019/441 een op de Westelijke Sahara toepasselijke internationale overeenkomst is gesloten, terwijl de Marokkaanse bezettingsmacht ten aanzien van dit grondgebied niet over het ius tractatus beschikt en het deze bezettingsmacht is verboden de natuurlijke hulpbronnen van dat grondgebied te exploiteren; ten tweede, de Unie krachtens de bij het besluit 2019/441 gesloten overeenkomst Marokkaanse infrastructuur in het bezette Sahrawigebied zal subsidiëren, zodat het Koninkrijk Marokko zijn burgerbevolking en zijn strijdkrachten daar duurzaam kan vestigen; ten derde, in besluit 2019/441 de illegale overbrenging van Marokkaanse kolonisten naar het bezette Sahrawigebied wordt goedgekeurd door de woorden “bevolking van de Westelijke Sahara” en “betrokken bevolking” te gebruiken.
Beroep ingesteld op 25 oktober 2021 — NJ/Commissie

(Zaak T-693/21)

(2022/C 37/52)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: NJ (vertegenwoordiger: C. Maczkovics, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— overeenkomstig artikel 265 VWEU vaststellen dat de Commissie ten onrechte heeft nagelaten gevolg te geven aan verzoekers klacht van 19 april 2018 tegen steunmaatregel SA.50952(2018FC);

— de Commissie gelasten onverwijld een standpunt in te nemen over de onder nummer SA.50952(2018FC) ingeschreven klacht;

— de Commissie verwijzen in alle kosten, daaronder begrepen de kosten van verzoeker, zelfs ingeval de Commissie na instelling van het huidige beroep de maatregelen neemt waardoor, naar oordeel van het Gerecht, het beroep zonder voorwerp zou geraken, of ingeval het Gerecht het beroep niet-ontvankelijk verklaart.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoeker één middel aan, te weten dat de Commissie haar uit het VWEU voortvloeiende verplichtingen heeft geschonden. In het bijzonder betreft dit middel schending van artikel 265 VWEU, artikel 12, lid 1, tweede alinea, van verordening 2015/1589 (1), het vereiste van een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek, het beginsel van behoorlijk bestuur en het beginsel dat besluiten binnen een redelijke termijn worden genomen, omdat de Commissie meer dan drie jaar en zes maanden na indiening van verzoekers klacht tegen steunmaatregel SA.50952(2018FC) nog altijd geen besluit heeft genomen overeenkomstig artikel 4, leden 2, 3, of 4, van verordening 2015/1589. Verzoeker stelt dat de Commissie, overeenkomstig haar gedragscode voor een goed verloop van de staatssteunprocedures (2), een dergelijk besluit binnen een termijn van twaalf maanden had moeten nemen, of in ieder geval binnen een redelijke termijn.

(1) Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).

(2) Gedragscode voor een goed verloop van de staatssteunprocedures (PB 2009, C 136, blz. 13).
3.

Derde middel: schending van artikel 2, lid 6 bis, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 waar het gaat om de juridische status van het verslag waarbij de Europese Commissie vaststelt dat er in een bepaald land of in een bepaalde bedrijfstak van dat land sprake is van marktverstoringen van betekenis, en om het gebruik van dergelijke verslagen om dumping vast te stellen.
C 11/31

Beroep ingesteld op 5 november 2021 — Bakhanovich/Raad

(Zaak T-583/21)

(2022/C 11/43)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Aliaksandr Bakhanovich (Brest, Belarus) (vertegenwoordiger: D. Litvinski, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/997 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus (1), nietig verklaren voor zover deze betrekking heeft op verzoeker;

— uitvoeringsbesluit (GBVB) 2021/1002 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van besluit 2012/642/GBVB betreffende beperkende maatregelen met het oog op de situatie in Belarus (2), nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoeker;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoeker drie middelen aan die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de in het kader van zaak T-556/21, Lyubetskaya/Raad aangevoerde middelen.

(1) PB 2021, L 219I, blz. 3.

(2) PB 2021, L 219I, blz. 70.
Beroep ingesteld op 19 november 2021 — Alcogroup en Alcodis/Commissie

(Zaak T-740/21)

(2022/C 24/63)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Alcogroup (Brussel, België) en Alcodis (Brussel) (vertegenwoordigers: P. de Bandt, C. Binet en M. Nuytten, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de Commissie bij wijze van maatregel tot organisatie van de procesgang gelasten de bestreden besluiten over te leggen;

— de bestreden besluiten nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in alle kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep tegen, ten eerste, het besluit van de Commissie waarbij Abengoa SA en Abengoa Bioenergía SA is verzocht om onder bepaalde voorwaarden de schikkingsprocedure in zaak AT.40054 — Ethanol Benchmarks opnieuw te starten en, ten tweede, het besluit om die procedure te heropenen voeren verzoeksters één enkel middel aan dat gebaseerd is op schending van de regels die gelden voor schikkingen.

Verzoeksters betogen dat de Commissie met de bestreden besluiten de geldende regels voor schikkingen heeft geschonden. Die regels staan de Commissie immers niet toe om in dit stadium van de procedure de schikkingsprocedure te heropenen en al helemaal niet om te bepalen dat er geen discussie kan worden gevoerd over het korte overzicht van de zaak dat is verstrekt in het kader van een eerste schikkingsprocedure in 2016 en 2017. Bovendien stellen verzoeksters dat de bestreden besluiten een kennelijke schending opleveren van hun rechten van verdediging.
—

Dienaangaande wordt aangevoerd dat de stukken waarop het bestreden besluit is gebaseerd, onsamenhangend en abnormaal zijn; dat de motivering gebrekkig en onsamenhangend is met betrekking tot de schorsingsbrief van 25 juni 2019; dat de motiveringsplicht is geschonden met betrekking tot de onderzoekshandelingen van het Europees Bureau voor fraudebestrijding; en dat de motiveringsplicht is geschonden omdat de conclusies van het Europees Bureau voor fraudebestrijding vaag, algemeen en inhoudsloos zijn.
4.

Het EDPB heeft het in artikel 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde vermoeden van onschuld geschonden door de bewijslast voor het feit dat haar verwerkingsomgeving dusdanig is dat het risico op heridentificatie van datasubjecten louter speculatief is, ten onrechte te verleggen naar WhatsApp.
—

vast te stellen dat er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending van de verplichtingen die op het Agentschap rusten krachtens de artikelen 16, 22, 26, 28, 34 en 72 van verordening 2016/1624, de stappen 1 tot en met 5 van de operationele standaardprocedures en artikel 4 van de gedragscode, waarbij aan de verzoekende partijen rechten zijn verleend als bedoeld in de artikelen 1, 4, 18, 19, 24, 41 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede van een voldoende gekwalificeerde schending door het Agentschap van de in de artikelen 1, 4, 18, 19, 24, 41 en 47 van het Handvest neergelegde grondrechten van de verzoekende partijen, waardoor het Agentschap de schade die de verzoekende partijen hebben geleden rechtstreeks heeft veroorzaakt;
—

de bestreden beslissing vernietigen voor zover daarbij verzoeksters’ beroep R 2486/2020-4 tegen de beslissing van 30 oktober 2020 van de oppositieafdeling van het EUIPO inzake Uniemerkaanvraag nr. 18 051 750 is afgewezen en elke partij is verwezen in haar eigen kosten van de oppositie- en beroepsprocedure;
—

verweersters besluit van 8 juli 2021 houdende weigering om haar uitvoeringsbesluit (EU) 2021/66 (1), waarbij Monsanto Europe SA op grond van verordening nr. 1829/2003 (2) toestemming is gegeven voor het in de handel brengen in de Europese Unie van genetisch gemodificeerde sojaboon MON 87751 x MON 87701 x MON 87708 x MON 89788 en de subcombinaties daarvan, in te trekken of aan te passen, nietig verklaren;
Beroep ingesteld op 16 juli 2021 — Veen/Europol

(Zaak T-436/21)

(2021/C 431/50)

Procestaal: Slowaaks

Partijen

Verzoekende partij: Leon Leonard Johan Veen (Oss, Nederland) (vertegenwoordiger: T. Lysina, advocaat)

Verwerende partij: Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol)

Conclusies

— veroordeling van de Europese Unie, vertegenwoordigd door het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol), tot betaling aan verzoeker van een bedrag van 50 000 EUR;

— verwijzing van verweerder in de kosten van verzoeker.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van zijn verzoek tot schadevergoeding wegens niet-contractuele aansprakelijkheid krachtens de artikelen 268 en 340 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 50, lid 1, van verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad (1) voert verzoeker een middel aan, namelijk onrechtmatige verwerking van de persoonsgegevens van verzoeker door verweerder.

Verzoeker stelt dat verweerder in het onderzoeksdossier van de strafprocedure tegen verzoeker in de Slowaakse Republiek als bewijsstuk een rapport heeft toegevoegd met onjuiste, negatieve en niet door bewijzen gestaafde gegevens over verzoeker, wat heeft geleid tot een schadebrengende gebeurtenis. Hij voert aan dat daardoor zijn eer en goede naam zijn aangetast en zijn recht op eerbiediging van zijn familieleven is geschonden. In causaal verband met de schadebrengende gebeurtenis is derhalve immateriële schade ontstaan, die verzoeker raamt op 50 000 EUR.

(1) Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot vervanging en intrekking van de besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad (PB 2016, L 135, blz. 53).