ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/12

Beroep ingesteld op 27 augustus 2010 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-428/10)

()

2010/C 328/21

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braun en L. de Schietere de Lophem, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2007/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende de uitoefening van bepaalde rechten van aandeelhouders in beursgenoteerde vennootschappen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie te hebben meegedeeld, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2007/36/EG in nationaal recht is op 3 augustus 2009 verstreken. Op de datum van instelling van het onderhavige beroep had verweerster nog niet alle nodige maatregelen voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht genomen, althans deze niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 184, blz. 17.
—

primair, de in het beroep in eerste aanleg geformuleerde vorderingen volledig en zonder enige uitzondering toewijzen; verwerende partij in eerste aanleg veroordelen tot vergoeding aan verzoeker van alle kosten, rechten en honoraria die deze laatste tot op heden in alle instanties van de betrokken zaak zijn opgekomen;
2)

schending van artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (3), alsmede tegenstrijdige en ontoereikende motivering doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat het in de beschikking besloten liggende bevel tot terugvordering niet in strijd is met het vertrouwensbeginsel. Het arrest van het Gerecht is onjuist en niet afdoende gemotiveerd voor zover daarin wordt geoordeeld dat de omstandigheid dat de Commissie lange tijd niet heeft gereageerd op de door de Italiaanse autoriteiten eind 1991 verstrekte verduidelijking over het feit dat de eerste verlenging van het Terni-tarief het aanvankelijke vergoedingsdoel handhaafde, niet van dien aard is dat daardoor bij verzoekster een gewettigd vertrouwen kon ontstaan dat de verlengingen van het Terni-tarief, waaronder de omstreden maatregel, geen staatssteun vormden.
—

Onjuiste opvatting van de feiten, onjuiste opvatting van de lijst van waren en diensten die daadwerkelijk in de merkaanvraag zijn aangeduid, en schending van het arrest van het Hof van 29 september 1998, Canon (C-39/97 (2), PB BHIM 12/98, 1419, punt 23), gelezen in samenhang met de arresten van het Hof van 9 december 1981 (C-193/80) en van 15 oktober 1985 (C-281/83). In het kader van dit onderdeel voert rekwirant aan dat het Gerecht een beperking heeft verricht van de lijst van waren die daadwerkelijk in de gemeenschapsmerkaanvraag werd aangeduid, door de algemene categorie van „azijn” te beperken tot „wijnazijn” op grond van twee argumenten: het eerste bestaat in de inaanmerkingneming van een normatieve, indirecte en nationale definitie met bronvermelding van het begrip azijn, te weten de aanvullende eerste bepaling van Spaanse wet 24/2003 inzake wijngaard en wijn, ten nadele van de normatieve, directe en op het gemeenschapsrecht gebaseerde definitie die voortvloeit uit de arresten van het Hof van 9 december 1981 (zaak C-193/80) en van 15 oktober 1985 (C-281/83). Uit deze arresten blijkt duidelijk dat azijn in het gemeenschapsrecht wordt gedefinieerd als een generiek begrip, los van enige wijnconnotatie. Het tweede argument dat het Gerecht hanteert om azijn gelijk te stellen aan wijnazijn, bestaat erin dat wijnbouwondernemingen gewoonlijk wijnazijn produceren, waardoor de feiten onjuist worden voorgesteld, aangezien deze stelling zelf is gebaseerd op de gelijkstelling van de categorie „azijn” aan die van „wijnazijn”. Bovendien wordt in de arresten C-193/80 en C-281/83 een verband gelegd tussen het generieke karakter van azijn en het relevante grondgebied teneinde een vergelijking door te voeren in het kader van de analyse van het verwarringsgevaar. Het Gerecht daarentegen bakent het relevante grondgebied onjuist af door te stellen dat „wereldwijd” de meest geproduceerde en verbruikte azijn wijnazijn is, waarbij het relevante grondgebied dat van de Europese Unie is.
3)

Is het voor het antwoord op de tweede vraag van belang om welke reden de lidstaat van ontvangst de inschrijving van de vennootschap in het handelsregister weigert, in concreto: — dat de vennootschap in de in de lidstaat van ontvangst opgestelde oprichtingsakte als rechtsvoorgangster de in de lidstaat van oorsprong opgerichte vennootschap heeft doen vermelden waarvan de inschrijving in het handelsregister is doorgehaald, en verzoekt om inschrijving van die vennootschap als haar rechtsvoorgangster in het handelsregister van de lidstaat van ontvangst? — Is de lidstaat van ontvangst in het geval van intracommunautaire internationale omzetting verplicht om voor de beslissing op het verzoek om inschrijving van de vennootschap in het handelsregister rekening te houden met de handeling waarmee de lidstaat van oorsprong de verplaatsing van de zetel in zijn handelsregister heeft ingeschreven, en, zo ja, in welke mate?
1)

Is voldaan aan de voorwaarde voor toekenning van een gedifferentieerde restitutie zoals geregeld in artikel 15, lid 1, juncto lid 3, van verordening (EG) nr. 800/1999 van de Commissie van 15 april 1999 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten (1), namelijk dat de douaneformaliteiten bij invoer zijn vervuld, wanneer het product in het derde land van bestemming na plaatsing onder een regeling van actieve veredeling zonder inning van invoerrechten een ingrijpende be- of verwerking ondergaat in de zin van artikel 24 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (2), en het uit deze be- of verwerking vervaardigde product in een derde land wordt uitgevoerd?
1.

Moet artikel 16, lid 1, eerste zin, van richtlijn 2004/38/EG (1) aldus worden uitgelegd dat het een burger van de Unie die sedert meer dan vijf jaar enkel op grond van nationaal recht legaal in een lidstaat verblijft, maar in die periode niet aan de voorwaarden van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG heeft voldaan, een duurzaam verblijfsrecht in deze lidstaat verleent?
2)

Dient artikel 110, eerste alinea, VWEU (artikel 90-oud EG) aldus te worden uitgelegd dat het een lidstaat verbiedt een belasting in te stellen met de kenmerken van de milieubelasting als geregeld in spoeddecreet van de regering nr. 50/2008, zoals gewijzigd bij spoeddecreet van de regering nr. 218/2008, waarvan auto’s van categorie M1 en verontreinigingsklasse Euro 4 met een cilinderinhoud van niet meer dan 2 000 cc, alsmede alle auto’s van categorie N1 en verontreinigingsklasse Euro 4 die in de periode van 15 december 2008 tot en met 31 december 2009 voor het eerst in Roemenië of in een andere lidstaat zijn geregistreerd, zijn vrijgesteld, maar die wel wordt geheven op auto’s met andere dan de hierboven aangegeven technische kenmerken die in dezelfde periode in andere lidstaten zijn geregistreerd, aangezien deze belasting een binnenlandse belasting op goederen uit andere lidstaten kan vormen die indirect discriminerend is ten opzichte van de fiscale behandeling van nationale producten, en derhalve de nationale productie van nieuwe auto’s beschermt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 274/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) op 6 juli 2010 — Doux Geflügel GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(Zaak C-325/10)

()

2010/C 274/08

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Doux Geflügel GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

Prejudiciële vraag

Moeten hanen of kippen van postonderverdeling 0207 12 10 (1) van de gecombineerde nomenclatuur geheel zijn geplukt of mogen na het machinale plukken nog kleine dekveren, veren, veerpunten of haartjes aan het geslachte dier vastzitten?

(1) PB L 338 van 30.12.1999, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/6

Beroep ingesteld op 7 juli 2010 — Europese Commissie/Republiek Polen

(Zaak C-341/10)

()

2010/C 260/08

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Enegren en Ł. Habiak, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen, door artikel 3, lid 1, sub d-h, en artikel 9 van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming onjuist en onvolledig in nationaal recht om te zetten, de krachtens artikel 16 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— Republiek Polen verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De materiële werkingssfeer van richtlijn 2000/43/EG heeft betrekking op een reeks van gebieden, die in artikel 3, lid 1, ervan worden vermeld. Overeenkomstig artikel 16 van de richtlijn moeten de lidstaten de bepalingen in werking doen treden om aan deze richtlijn te voldoen op al deze gebieden (of ervoor zorgen dat die bepalingen worden vastgesteld door de sociale partners) en de Commissie daarvan in kennis stellen. De Commissie is van mening dat de Republiek Polen tot op heden deze verplichting slechts gedeeltelijk is nagekomen. In het kader van het onderhavige beroep verwijt de Commissie de Republiek Polen dat zij de richtlijn onjuist en onvolledig heeft omgezet met betrekking tot het lidmaatschap van of de betrokkenheid bij een werkgevers- of werknemersorganisatie of enige organisatie waarvan de leden een bepaald beroep uitoefenen, waaronder de voordelen die deze organisaties bieden, sociale bescherming, met inbegrip van sociale zekerheid en gezondheidszorg, sociale voordelen, onderwijs en de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten die publiekelijk beschikbaar zijn, met inbegrip van huisvesting (artikel 3, lid 1, sub d-h, van de richtlijn). De Commissie wijst het argument van de Poolse autoriteiten af, volgens hetwelk de omzetting van de betrokken richtlijn op deze gebieden is gewaarborgd door bepalingen van de Grondwet van de Republiek Polen, door wetgeving en door internationale overeenkomsten, waarnaar is verwezen in de loop van de procedure voorafgaand aan de instelling van het beroep.

De Europese Commissie verwijt de Republiek Polen bovendien dat zij artikel 9 van richtlijn 2000/43/EG onjuist en onvolledig in nationaal recht heeft omgezet. Deze bepaling, waarin wordt gesproken over de maatregelen die nodig zijn om personen te beschermen tegen een nadelige behandeling of nadelige gevolgen als reactie op een klacht of op een procedure gericht op het doen naleven van het beginsel van gelijke behandeling, ziet op alle personen en alle situaties die onder de werkingssfeer van de richtlijn vallen. De tot dusver door de Poolse autoriteiten meegedeelde bepalingen wijzen volgens de Commissie erop dat dergelijke maatregelen enkel bestaan met betrekking tot de werknemers en de arbeidsverhouding.
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de terugvordering van de steun die onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard bij artikel 1, lid 1, van beschikking C(2007) 3251 van de Commissie van 18 juli 2007 betreffende het belastingvrije reservefonds (staatssteun C-37/05) (met uitzondering van de steun bedoeld in artikel 1, lid 2, en in de artikelen 2 en 3), of in elk geval door de Commissie niet afdoende in kennis te stellen van de maatregelen die zij ter uitvoering van dat artikel heeft getroffen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, 5 en 6 van die beschikking en krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 234/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 19 mei 2010 — Mesopotamia Broadcast A/S METV/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-244/10)

()

2010/C 234/32

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mesopotamia Broadcast A/S METV

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Prejudiciële vraag

Het Europese Hof van Justitie wordt om een beslissing verzocht over de vraag of, en zo ja onder welke voorwaarden, de toepassing van een nationale wettelijke bepaling inzake een verenigingsverbod wegens handelen in strijd met de gedachte van begrip tussen de volkeren, binnen het gebied valt dat is gecoördineerd door richtlijn 89/552/EEG (1) van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten (PB L 298, blz. 23), in de versie van wijzigingsrichtlijn 97/36/EG (2) van 30 juni 1997 (PB L 202, blz. 60), en deze toepassing daarom op grond van artikel 2 bis van de richtlijn, uitgesloten is.

(1) Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten (PB L 298, blz. 23).

(2) Richtlijn 97/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 tot wijziging van Richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten (PB L 202, blz. 60).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 221/21

Beroep ingesteld op 28 mei 2010 — Europese Commissie tegen Koninkrijk België

(Zaak C-265/10)

()

2010/C 221/35

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekster: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Oliver en M. van Beek, gemachtigden)

Verweerster: Koninkrijk België

Conclusies

— [vast te stellen] dat het Koninkrijk België, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor de toepassing van de sancties voor schendingen van verordening (EG) nr. 1907/2006 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie, of althans door deze bepalingen niet ter kennis van de Commissie te brengen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de bepalingen van artikel 126 van genoemde verordening (EG) nr. 1907/2006;

— het Koninkrijk België te veroordelen tot de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

Aangezien het Koninkrijk België niet alle maatregelen heeft genomen inzake de toepassing van de sancties voor schendingen van de REACH-verordening, die uiterlijk op 1 december 2008 in werking hadden moeten treden, of haar daarvan in elk geval niet in kennis heeft gesteld, trekt de Europese Commissie de conclusie dat het Koninkrijk België de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de bepalingen van artikel 126 van deze verordening.

(1) PB L 396, blz 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Roma (Italië) op 23 maart 2010 — Strafzaak tegen Alessandro Sacchi

(Zaak C-255/10)

()

2010/C 209/38

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Roma

Partij in het hoofdgeding

Alessandro Sacchi

Prejudiciële vraag

Hoe moeten, mede gelet op het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, de artikelen 43 EG en 49 EG worden uitgelegd met betrekking tot de vrijheid van vestiging en dienstverrichting in de sector weddenschappen op sportevenementen, teneinde vast te stellen of de voornoemde bepalingen van het Verdrag al dan niet een nationale regeling toestaan die een staatsmonopolie en een systeem van concessies en vergunningen instelt en binnen het kader van een vast aantal concessies voorziet in het volgende: a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend volgens een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot; b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de handelsposities die zijn verworven op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot, in stand blijven (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders om hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen); c) bepalingen die gevallen regelen waarin de concessie vervalt en hoge borgsommen verbeurd worden, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten verricht met betrekking tot kansspelen die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die het voorwerp zijn van de concessie?
1.

Is met [de] Europese richtlijnen betreffende de verplichte motorrijtuigenverzekering [72/166/EEG (1), 84/5/EEG (2), 90/232/EEG (3), 2000/26/EG (4) en 2005/14/EG (5), inzonderheid artikel 1 bis van richtlijn 90/232] verenigbaar een uitlegging van artikel 505 van de [Portugese] Código Civil volgens welke aansprakelijkheid voor risico’s in verband met de deelneming van voertuigen aan het verkeer is uitgesloten bij een ongeval waaraan enkel en alleen de voetganger schuld heeft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 195/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 26 april 2010 — Secilpar — Sociedade Unipessoal SL/Fazenda Pública

(Zaak C-199/10)

2010/C 195/08

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Secilpar — Sociedade Unipessoal SL

Verwerende partij: Fazenda Pública

Prejudiciële vraag

Is de inhouding van vennootschapsbelasting over het jaar 2003 van een niet-ingezeten vennootschap — overeenkomstig de overeenkomst tussen Portugal en Spanje ter voorkoming van dubbele belasting ter hoogte van 15 % — over dividend dat deze vennootschap ontvangt als aandeelhoudster van een in een lidstaat gevestigde vennootschap, die aan de bron wordt ingehouden op basis van de artikelen 80, lid 2, sub c, en 88, leden 3, sub b, 4 en 5, CIRC [Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas], artikel 71, sub a en d, CIRS [Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares] en artikel 59 EBF [Estatuto dos Benefícios Fiscais] in de ten tijde van de feiten geldende versie, in strijd met de beginselen van non-discriminatie, vrijheid van vestiging en vrij kapitaalverkeer in de zin van de in de artikelen 12, 43, 46, 56 en 58, lid 3, EG en artikel 5, lid 1, van richtlijn 90/435/EEG (1)?

(1) Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (PB L 225, blz. 6).
3)

Indien de eerste of de tweede vraag bevestigend worden beantwoord: 3.1. Kan de onbevoegdheid van het gerecht van de staat van herkomst (eerste vraag) of de niet-toepasselijkheid van artikel 11, lid 8, van verordening Brussel II bis (tweede vraag) in de tweede staat worden tegengeworpen aan de tenuitvoerlegging van een beslissing die door het gerecht van de staat van herkomst is voorzien van een certificaat overeenkomstig artikel 42, lid 2, van verordening Brussel II bis? 3.2. Of moet de verweerder in een dergelijk geval in de staat van herkomst om de opheffing van het certificaat verzoeken, waarbij de tenuitvoerlegging in de tweede staat kan worden opgeschort totdat de staat van herkomst een beslissing neemt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 179/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 2 april 2010 — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A./Administración General del Estado

(Zaak C-157/10)

2010/C 179/26

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

Verwerende partij: Administración General del Estado

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 63 en 65 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling (die eenzijdig is vastgesteld, of op grond van een bilaterale overeenkomst tot het vermijden van dubbele belasting) die voor de vennootschapsbelasting en in het kader van regels ter vermijding van dubbele belasting de aftrek verbiedt van de in andere lidstaten van de Europese Unie verschuldigde belasting op inkomsten waarop die belasting wordt geheven en die aldaar zijn verkregen, wanneer de belasting weliswaar verschuldigd is, maar niet behoeft te worden betaald op grond van een vrijstelling, belastingkrediet of enig ander fiscaal voordeel?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 2 april 2010 — Michele Fanelli/Ministero dell’Interno

(Zaak C-168/10)

(2010/C 161/42)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Michele Fanelli

Verwerende partij: Ministero dell’Interno

Prejudiciële vraag

Is de nationale regeling (ingevoerd bij het decreto Bersani, decreto-legge nr. 223 van 4 juli 2006, dat is omgezet in wet nr. 248 van 4 augustus 2006) die „onder andere voorziet in het volgende:

a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot;

b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de verworven handelsposities in stand blijven (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen);

c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die voorwerp zijn van de concessie”,

verenigbaar met de artikelen 43 EG en 49 EG?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 22 april 2010 — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG/Hauptzollamt Bielefeld

(Zaak C-196/10)

(2010/C 161/56)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Paderborner Brauerei Haus Cramer KG

Verwerende partij: Hauptzollamt Bielefeld

Prejudiciële vraag

Moet de gecombineerde nomenclatuur in de versie van verordening (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie van 6 augustus 2001 (1) alsook in de versie van verordening (EG) nr. 1832/2002 van de Commissie van 1 augustus 2002 (2) aldus worden uitgelegd dat een als „malt beer base” aangeduid product met een alcoholvolumegehalte van ongeveer 14 % vol., dat uit gebrouwen bier is gewonnen, dat is gezuiverd en daarna aan een ultrafiltratie wordt onderworpen waardoor ingrediënten zoals bittere stoffen en eiwitten worden uitgedund, onder post 2208 moet worden ingedeeld?

(1) Verordening (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie van 6 augustus 2001 tot wijziging van bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 279, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 1832/2002 van de Commissie van 1 augustus 2002 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 290, blz. 1).