ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 12 mei 2022 — E./Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

(Zaak C-322/22)

(2022/C 359/24)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: E.

Verwerende partij: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

Prejudiciële vraag

Verzetten de beginselen van doeltreffendheid, loyale samenwerking en gelijkwaardigheid die zijn neergelegd in artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (geconsolideerde versie: PB 2012, C 326, blz. 13) of een ander relevant beginsel van Unierecht zich tegen een nationale bepaling als artikel 78, lid 5, punten 1 en 2, van de Ustawa-Ordynacja podatkowa (wet inzake de procedure in belastingzaken) van 29 augustus 1997 (geconsolideerde tekst: Dz. U. 2012, volgnr. 749, zoals gewijzigd), waarin is bepaald dat een belastingplichtige geen aanspraak kan maken op rente over te veel betaalde belasting die door een inhoudingsplichtige in strijd met het Unierecht is ingehouden, voor zover deze aanspraak betrekking heeft op een tijdvak na het verstrijken van 30 dagen na de datum van bekendmaking in het Publicatieblad van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie waarin de onverenigbaarheid van de inhouding van de belasting met het Unierecht is vastgesteld, indien het verzoek tot vaststelling van het te veel betaalde door de belastingplichtige na deze termijn is ingediend en de bepalingen van nationaal recht betreffende de inhouding van de belasting ondanks het arrest van het Hof van 10 april 2014, Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company, C-190/12, EU:C:2014:249, nog steeds onverenigbaar is met het Unierecht?
1)

Moeten artikel 2, artikel 6, leden 1 en 3, en artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een gerecht, dat is aangezocht in een strafzaak en tegelijkertijd gedaagde is in een procedure over een vordering tot schadevergoeding die een verdachte in deze strafzaak heeft ingesteld en die is gebaseerd op een onrechtmatige handeling van dit gerecht of van een gerecht dat de rechtsopvolger daarvan in dezelfde of een andere strafzaak is, bij de uitoefening van zijn taak, of dat schadeplichtig zou zijn wanneer de vordering zou worden toegewezen, geen onafhankelijk of onpartijdig gerecht in de zin van het Unierecht is?
4)

Zijn het onderzoek naar het verbod op verwijdering en het onderzoek naar de verlening van de subsidiairebeschermingsstatus met elkaar vergelijkbaar wanneer bij het onderzoek naar het verbod op verwijdering cumulatief moest worden nagegaan of de betrokken asielzoeker in het land waarnaar hij zal worden verwijderd, blootgesteld is aan een van de volgende risico’s a) het reële gevaar dat hij wordt onderworpen aan foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing; b) de doodstraf of executie; c) een schending van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden; of d) een ernstig en reëel gevaar voor leven of vrijheid; dan wel of hij blootgesteld is aan e) een ernstige en individuele bedreiging van het leven van een burger in het kader van een internationaal of binnenlands gewapend conflict?
—

leveringen van goederen in de zin van artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) […] of diensten in de zin van artikel 24, lid 1, van deze richtlijn?
4)

Moet de formulering “de lidstaten [kunnen], in overeenstemming met de omschakelingsperiode, kortere eerste periodes vaststellen” in artikel 29, lid 3, (tweede) volzin, van verordening nr. 1305/2013 aldus worden uitgelegd dat de maatregel “Biologische landbouw” met betrekking tot activiteiten voor de “omschakeling” naar biologische landbouw in zijn geheel kan worden aangevraagd en gefinancierd voor een kortere periode dan die in artikel 29, lid 3, eerste volzin, van deze verordening, dan wel aldus dat er in het kader van de totale verplichting tot “biologische landbouw” sprake is van een eerste periode voor activiteiten tijdens de omschakeling naar biologische landbouw?
Beroep ingesteld op 8 juli 2022 — Europese Commissie / Roemenië

(Zaak C-455/22)

(2022/C 318/45)

Procestaal: Roemeens

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Escobar Gómez, E. A. Stamate, C. Valero, gemachtigden)

Verwerende partij: Roemenië

Conclusies

— vaststellen dat Roemenië tot en met 3 oktober 2020 niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 4, lid 1, van richtlijn 2010/75/EU (1);

— Roemenië verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Van 2014 tot en met 3 oktober 2020 zijn S.C. CET Govora nr. 2, S.C. Electrocentrale Deva (Mintia) nr. 2 en S.C. Electrocentrale Deva (Mintia) nr. 3 in bedrijf geweest zonder geldige milieuvergunning overeenkomstig de eisen van richtlijn 2010/75. De Roemeense autoriteiten hebben toegegeven dat deze drie centrales zonder geldige milieuvergunning in bedrijf zijn gebleven tot en met 3 oktober 2020, maar hebben aangevoerd dat de centrales slechts sporadisch in bedrijf zijn geweest, om de veiligheid van het nationale energiesysteem te verzekeren.

Door niet de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat S.C. CET Govora nr. 2, S.C. Electrocentrale Deva (Mintia) nr. 2 en S.C. Electrocentrale Deva (Mintia) nr. 3 beschikten over een geldige milieuvergunning, heeft Roemenië artikel 4, lid 1, van richtlijn 2010/75 geschonden.

Wat betreft het argument dat de centrales sporadisch in bedrijf waren om de veiligheid van het nationale energiesysteem te verzekeren, richtlijn 2010/75 biedt niet de mogelijkheid om algemene uitzonderingen te maken op de in artikel 4, lid 1, van de richtlijn ingestelde verplichting om te beschikken over een milieuvergunning. Tevens zijn de lidstaten volgens de rechtspraak van het Hof verantwoordelijk voor een niet-nakoming van de verplichtingen krachtens het Unierecht, ongeacht welk overheidsorgaan daarmee is belast. Zij kunnen zich dus niet beroepen op voorschriften, praktijken of omstandigheden in de nationale rechtsorde om te rechtvaardigen dat door de richtlijnen van de Unie bepaalde verplichtingen niet zijn nagekomen. Roemenië kan dus geen puur interne situaties aanvoeren, zoals de insolventie van exploitanten of rechtsgedingen inzake de opschorting van de activiteiten van de centrales, om te rechtvaardigen dat het niet aan de verplichtingen krachtens de richtlijn heeft voldaan.

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 inzake industriële emissies (geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging) (PB 2010, L 334, blz. 17).
2)

Moet artikel 8, lid 2, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling (of bepaling), dan wel de uitlegging en toepassing in de praktijk van een dergelijke regeling (of bepaling), op grond waarvan, in het kader van een gedeeltelijke splitsing van vennootschappen met zetel in een en dezelfde lidstaat, de aandeelhouder van de inbrengende vennootschap verplicht is de nominale waarde van zijn deelneming in de inbrengende vennootschap (geplaatst kapitaal van de inbrengende vennootschap) te verminderen teneinde de boekwaarde van zijn deelneming (van zijn aandelen) in de inbrengende vennootschap te verminderen, in aanmerking genomen dat de belastingautoriteiten een dergelijke vermindering van de boekwaarde als voorwaarde stellen voor het verkrijgen van de in artikel 8, lid 2, van de richtlijn bedoelde fiscale behandeling, zelfs in een situatie waarin de gedeeltelijke splitsing verliezen meebrengt voor de aandeelhouder van de inbrengende vennootschap?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 20 april 2022 — Global Roads Investimentos SGPS, Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-267/22)

(2022/C 318/29)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Global Roads Investimentos SGPS, Lda

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Valt een in Portugal gevestigde holding waarop de bepalingen van wetsbesluit nr. 495/88 van 30 december 1988 van toepassing zijn en die als enig maatschappelijk doel het beheer van deelnemingen in andere vennootschappen heeft, als indirecte vorm van uitoefening van economische activiteiten, in het kader waarvan zij zich bezighoudt met het verwerven en gedurende lange tijd aanhouden van deelnemingen, die in de regel een omvang hebben van minstens 10 % van het maatschappelijk kapitaal van de vennootschappen waarin wordt deelgenomen, welke niet actief zijn in de verzekeringssector of de financiële sector, onder het begrip “financiële instelling” in de zin van artikel 3, lid 1, punt 22, van richtlijn 2013/36/EU (1) en artikel 4, lid 1, punt 26, van verordening (EU) nr. 575/2013 (2)?

(1) Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB 2013, L 176, blz. 338).

(2) Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1).
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, verzetten artikel 167 van richtlijn 2006/112 en de algemene beginselen van btw-neutraliteit en evenredigheid van de beperking van het recht op btw-aftrek zich dan tegen een nationale regeling waarbij, ingevolge artikel 30, lid 4, van wet nr. 724 van 1994, het recht op aftrek, teruggaaf of gebruik in een volgend belastingjaar van de btw die over aankopen is voldaan, wordt ontzegd aan een belastingplichtige die gedurende drie opeenvolgende belastingjaren een dermate laag bedrag aan met btw belaste handelingen verricht dat dit onverenigbaar wordt geacht met hetgeen volgens wettelijk bepaalde criteria redelijkerwijs mag worden verwacht gezien de activa waarover hij gedurende drie opeenvolgende jaren beschikt, en die niet kan aantonen dat er sprake is van objectieve belemmeringen die deze omstandigheid rechtvaardigen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 18 februari 2022 — Dyrektor Izby Admnnistracji Skarbowej w Warszawie / W. Sp. z o.o.

(Zaak C-114/22)

(2022/C 284/14)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dyrektor Izby Admnnistracji Skarbowej w Warszawie

Verwerende partij: W. Sp. z o.o.

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 167, artikel 168, onder a), artikel 178, onder a), en artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en de beginselen van evenredigheid en neutraliteit aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling als artikel 88, lid 3bis, punt 4, onder c), van de Ustawa o podatku od towarów i usług (wet inzake de belasting op goederen en diensten) van 11 maart 2004 (Dz. U. 2011, nr. 177, volgnr. 1054, zoals gewijzigd), die een belastingplichtige het recht ontzegt om btw af te trekken over de verwerving van een recht (goed) die volgens het nationaal burgerlijk recht slechts in schijn heeft plaatsgevonden, ongeacht of het beoogde resultaat van de transactie een belastingvoordeel was waarvan de toekenning in strijd zou zijn met een of meerdere doelen van de richtlijn en of dat resultaat het wezenlijke doel van de gekozen contractuele oplossing was?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
Hogere voorziening ingesteld op 18 februari 2022 door Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 8 december 2021 in zaak T-595/19, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

(Zaak C-121/22 P)

(2022/C 294/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (vertegenwoordigers: V. Marsland, Solicitor en C. Milbradt, Rechtsanwältin)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Fontana Food AB

Bij beschikking van 15 juni 2022 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) besloten om de hogere voorziening niet toe te laten en Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi te verwijzen in haar eigen kosten.
1)

onjuiste rechtsopvatting bestaande in schendingen van artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (1) (hierna: “verordening nr. 1/2003”) door: a) onjuiste uitlegging van deze bepaling in verband met punt 127 van de mededeling inzake goede praktijken voor procedures op grond van de artikelen 101 en 102 VWEU, wat heeft geleid tot de onjuiste aanname door het Gerecht dat de Commissie geen kennelijke fout heeft gemaakt bij de beoordeling of de toezeggingen adequaat waren; b) een reeks kennelijke verdraaiingen van de feiten, die hebben geleid tot de onrechtmatige toepassing van artikel 9 van verordening nr. 1/2003 door het Gerecht en dientengevolge tot de onjuiste vaststelling dat de Commissie geen kennelijke fout heeft gemaakt bij de beoordeling of de toezeggingen adequaat waren; c) miskenning door het Gerecht dat de Commissie in het kader van de rechtens toegestane beoordelingsmarge voor complexe economische en technische kwesties gehouden was zo te handelen dat de bepalingen van het VWEU en de fundamentele beginselen van de rechtsorde van de EU werden gerespecteerd en in acht genomen, aangezien haar optreden niet in strijd mag zijn met de bepalingen van het VWEU en met de fundamentele beginselen van de rechtsorde van de EU noch tot een resultaat mag leiden dat met deze bepalingen en beginselen in strijd is.
5)

Moet voor het begrip van de vergoeding voor immateriële schade bij de beoordeling van de gevolgen ervan worden aangenomen dat er slechts sprake is van identiteitsdiefstal in de zin van overweging 75 van de algemene verordening gegevensbescherming wanneer een delinquent de identiteit van de betrokkene daadwerkelijk heeft aangenomen, met andere woorden dat hij zich op een of andere wijze heeft uitgegeven voor de betrokkene, of houdt het enkele feit dat delinquenten inmiddels over gegevens beschikken op basis waarvan de betrokkene kan worden geïdentificeerd, reeds een dergelijke identiteitsdiefstal in?
—

het arrest van het Gerecht van 21 december 2021 (T-796/19) vernietigen voor zover daarbij het beroep tot nietigverklaring van besluit C(2019) 7318 final van de Commissie van 15 oktober 2019 niet-ontvankelijk is verklaard (punt 1 van het dictum) en de Commissie is verwezen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de kosten van het kort geding (punt 3 van het dictum);
4.

Is het in dat geval voor het onderzoek van de reden van verlies waarin artikel 9, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2003/109/EG voorziet, noodzakelijk dat deze bepaling aldus in nationaal recht is omgezet dat de feiten die tot het verlies van de status van langdurig ingezetene in de eerste lidstaat leiden, worden gespecificeerd, of volstaat het dat het nationale recht zonder concrete verwijzing naar de richtlijn bepaalt dat de tweede lidstaat de verblijfsvergunning mag weigeren “wanneer de vreemdeling zijn status van langdurig ingezetene in een andere lidstaat van de Europese Unie verliest”?
2.

Indien het antwoord op de eerste vraag luidt dat er sprake is van milieu-informatie: Moet artikel 4, lid 1, onder d), van de milieu-informatierichtlijn aldus worden uitgelegd dat ook gegevens over de locatie van de permanente proefvlakken van de statistische bosinventarisatie onder “nog onvoltooid materiaal” of “onvoltooide documenten of gegevens” vallen? Moet artikel 4, lid 2, onder a), van de milieu-informatierichtlijn aldus worden uitgelegd dat aan de in deze bepaling gestelde voorwaarde dat bij de wet is voorzien in het vertrouwelijke karakter van de informatie in kwestie, is voldaan wanneer de vertrouwelijkheid niet bij de wet is voorgeschreven voor een specifieke soort informatie, maar voortvloeit uit de uitlegging van een bepaling van een rechtshandeling van algemene strekking, zoals de wet betreffende openbare informatie of de wet betreffende overheidsstatistieken? Moet voor de toepassing van artikel 4, lid 2, onder b), van de milieu-informatierichtlijn worden vastgesteld dat de openbaarmaking van de gevraagde informatie daadwerkelijk afbreuk doet aan de internationale betrekkingen van de betrokken staat, of is het voldoende dat het risico daarop bestaat? Rechtvaardigt de in artikel 4, lid 2, onder h), van de milieu-informatierichtlijn genoemde grond “bescherming van het milieu waarop [de betreffende] informatie betrekking heeft” dat de toegang tot milieu-informatie wordt beperkt om de betrouwbaarheid van de overheidsstatistieken te waarborgen?
—

besluit C(2017) 6467 final van 27 september 2017 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39824 — Vrachtwagens), geheel of gedeeltelijk nietig verklaren en/of de bijbehorende boetes intrekken of verlagen; of
1)

Moet de maatstaf van heffing in omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin een belastingplichtige op grond van het arrest Mensing (1) zich erop beroept dat de levering van kunstvoorwerpen, die hem in een eerder stadium door de maker (of diens rechthebbenden) zijn geleverd in het kader van een vrijgestelde intracommunautaire levering, eveneens onder de winstmargeregeling in de zin van de artikelen 311 en volgende van richtlijn 2006/112/EG (2) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde valt, op grond van punt 49 van dit arrest uitsluitend volgens het Unierecht worden bepaald, zodat de uitlegging door de nationale rechter in laatste aanleg van een regeling van nationaal recht (in casu: § 25a, lid 3, derde volzin, van het Umsatzsteuergesetz, wet op de omzetbelasting) volgens welke de belasting over de intracommunautaire verwerving geen deel uitmaakt van de maatstaf van heffing, niet toelaatbaar is?
Hogere voorziening ingesteld op 4 april 2022 door Mylan IRE Healthcare Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 26 januari 2022 in zaak T-303/16, Mylan IRE Healthcare / Commissie

(Zaak C-237/22 P)

(2022/C 213/46)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Mylan IRE Healthcare Ltd (vertegenwoordigers: I. Vernimme en L. Bidaine, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, UAB VVB

Conclusies

— de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— het bestreden arrest in zijn geheel vernietigen;

— indien het Hof van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, uitvoeringsbesluit C(2016) 2083 final van de Commissie van 4 april 2016 betreffende, in het kader van artikel 29 van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad, de vergunningen voor het in de handel brengen van “Tobramycin VVB en verwante namen”, geneesmiddelen voor menselijk gebruik die de werkzame stof “tobramycine” bevatten (het bestreden besluit), nietig verklaren; de zaak anders terugverwijzen naar het Gerecht;

— de Commissie verwijzen in de kosten van rekwirante, zowel in de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht;

— bepalen dat UAB VVB haar eigen kosten draagt, zowel in de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het begrip “klinisch superieur” in de zin van artikel 8, lid 3), onder c), van verordening (EG) nr. 141/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 inzake weesgeneesmiddelen (1) (de weesgeneesmiddelenverordening), in het bijzonder in het licht van de uitlegging die het Gerecht heeft gegeven aan het begrip “aanzienlijk baat” in de zin van artikel 3 van de weesgeneesmiddelenverordening.

Tweede middel: het Gerecht heeft de conclusie dat TOBI / Tobramycin VVB bij een aanzienlijk deel van de doelgroep veiliger was dan Tobi Podhaler in het bijzonder in het licht van de inhoud van het bestreden besluit ontoereikend gemotiveerd.

(1) PB 2000, L 18, blz. 1.
1)

Zijn de in artikel 106 van de accijnswet neergelegde kwantitatieve beperkingen inzake de tot verbruik uitgeslagen hoeveelheden aan te merken als kwantitatieve invoerbeperkingen of maatregelen van gelijke werking in de zin van artikel 34 VWEU, voor zover zij tot gevolg hebben dat marktdeelnemers in de laatste vier maanden van elk jaar slechts hoeveelheden sigaretten op de markt mogen brengen die niet groter zijn dan de gemiddelde maandelijkse hoeveelheid tot verbruik uitgeslagen sigaretten in de onmiddellijk voorafgaande twaalf maanden?
2)

Subsidiair: deze vaststelling is (i) in strijd met artikel 7, lid 3, onder b), van verordening (EU) 2019/1022, omdat in het door het Koninkrijk Spanje onderzochte wetenschappelijke advies geen significante vangsten van een bepaald bestand zijn vastgesteld; en ii) onevenredig, omdat zij duidelijk ongeschikt is voor het bereiken van de doelstelling van verordening 2019/1022 daar zij niet voldoet aan het vereiste van een wetenschappelijk advies of van een coherente ontwikkeling van het gemeenschappelijk visserijbeleid in zijn drieledige dimensie (ecologisch, economisch en sociaal), en omdat zij niet nodig is, aangezien er alternatieve maatregelen zijn om die doelstelling te bereiken (sluitingen en verhoogde selectiviteit van sleepnetten).
3)

Staat, in een tussen partijen aanhangige procedure over de niet-nakoming van richtlijn 2003/4/EG in verband met een specifiek verzoek om toegang tot milieu-informatie, in welke procedure de verzoeker de nietigverklaring heeft verkregen van een besluit en waarin bepaalde op het Unierecht gebaseerde betwistingsgronden zijn toegewezen en andere verworpen, het Unierecht, en met name het doeltreffendheidsbeginsel, in de weg aan een nationale regeling over het gezag van gewijsde die haar grondslag vindt in een “issue estoppel”, op grond waarvan een nationale rechter in een nieuwe procedure betreffende een nader besluit op hetzelfde verzoek moet uitsluiten dat een dergelijke verzoeker dat nadere besluit aanvecht op Unierechtelijke gronden die eerder zijn verworpen, zonder dat daartegen in de gegeven omstandigheden hoger beroep is aangetekend?
C 191/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 8 maart 2022 — Strafzaak tegen BK en ZhP

(Zaak C-176/22)

(2022/C 191/32)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

BK en ZhP

Prejudiciële vraag

Moet artikel 23 van het Statuut van het Hof aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter die het Hof krachtens artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie om een prejudiciële beslissing heeft verzocht, verplicht is om de behandeling van het hoofdgeding in haar geheel te schorsen of dat het volstaat dat slechts het deel van het hoofdgeding wordt geschorst dat betrekking heeft op de prejudiciële vraag?