23

Daarop heeft de verwijzende rechter de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Is een nationale regeling zoals de litigieuze bepaling van artikel 41a, lid 2, van de [BO], die in beginsel geen recht op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] in de zin van artikel 7 van richtlijn 2003/88 toekent aan een werknemer die het dienstverband op eigen verzoek tegen een bepaald tijdstip beëindigt, verenigbaar met artikel 7 van richtlijn 2003/88? Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord, is dan een nationale bepaling volgens welke iedere werknemer die zijn dienstverband op eigen verzoek beëindigt, alles in het werk dient te stellen om alle hem nog toekomende vakantiedagen voor het einde van het dienstverband op te nemen, en een recht op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] in het geval van beëindiging van het dienstverband op verzoek van de werknemer alleen ontstaat wanneer de werknemer ook in het geval van een verzoek om [jaarlijkse vakantie] ingaand op de dag van indiening van het verzoek tot beëindiging van het dienstverband niet in staat zou zijn geweest om vakantie op te nemen in een omvang die overeenstemt met de omvang van het verzoek om vergoeding voor vakantie, [verenigbaar met artikel 7 van richtlijn 2003/88]? 2) Dient ervan uit te worden gegaan dat een recht op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] alleen bestaat indien de werknemer, die ten gevolge van arbeidsongeschiktheid niet in staat was zijn recht op vakantie onmiddellijk voorafgaand aan de beëindiging van zijn dienstverband uit te oefenen, [enerzijds] zijn werkgever zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) in kennis heeft gesteld van zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte), en [anderzijds] zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte) zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) heeft aangetoond (bijvoorbeeld door middel van een door een arts voorgeschreven ziekteverlof)? Indien dit ontkennend wordt beantwoord, is dan een nationale bepaling volgens welke een recht op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] alleen bestaat indien de werknemer die ten gevolge van arbeidsongeschiktheid niet in staat was zijn recht op vakantie onmiddellijk voorafgaand aan de beëindiging van zijn dienstverband uit te oefenen, [enerzijds] zijn werkgever zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) in kennis heeft gesteld van zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte), en [anderzijds] zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte) zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) heeft aangetoond (bijvoorbeeld door middel van een door een arts voorgeschreven ziekteverlof), verenigbaar met artikel 7 van richtlijn 2003/88? 3) Volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (zie arresten van 18 maart 2004, Merino Gomez, C‑342/01, EU:C:2004:160, punt 31; 24 januari 2012, Dominguez, C‑282/10, EU:C:2012:33, punten 47‑50, en 3 mei 2012, Neidel, C‑337/10, EU:C:2012:263, punt 37) staat het de lidstaten vrij een werknemer bij wet een ruimer recht op jaarlijkse vakantie of op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] toe te kennen dan het door artikel 7 van richtlijn 2003/88 gewaarborgde minimum. Ook hebben de in artikel 7 van richtlijn 2003/88 toegekende rechten rechtstreekse werking (zie arresten van het Hof van 24 januari 2012, Dominguez, C‑282/10, EU:C:2012:33, punten 34‑36, en 12 juni 2014, Bollacke, C‑118/13, EU:C:2014:1755, punt 28). Leidt – gezien deze uitlegging van artikel 7 van richtlijn 2003/88 – een situatie waarin de nationale wetgever aan een bepaalde groep personen een recht op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] toekent dat duidelijk ruimer is dan dat waarin dit artikel voorziet, ertoe dat ten gevolge van de rechtstreekse werking van artikel 7 van richtlijn 2003/88 ook aan personen die in strijd met [die] richtlijn door een nationale wet een recht op [financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon] is ontzegd, een recht op financiële vergoeding toekomt, en wel in de omvang die duidelijk verder gaat dan het bepaalde in die bepaling van [die] richtlijn en die door de nationale regeling alleen bedoeld is voor de door deze bepaling begunstigde personen?”