ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 32 van richtlijn 2005/85 luidt:

„1. Indien een persoon die in een lidstaat asiel heeft aangevraagd, aldaar verdere verklaringen heeft afgelegd of een volgend verzoek heeft ingediend, kan deze lidstaat deze verdere verklaringen of de elementen van het volgende verzoek onderzoeken in het kader van de behandeling van het vorige verzoek of in het kader van de toetsing van de beslissing waartegen beroep of bezwaar is aangetekend, voor zover de bevoegde autoriteiten rekening kunnen houden met alle elementen die aan de nadere verklaringen of het volgende verzoek in dit kader ten grondslag liggen.

2. Voorts kunnen de lidstaten een specifieke procedure zoals bedoeld in lid 3 toepassen wanneer een persoon een volgend asielverzoek indient:

a) nadat het vorige verzoek werd ingetrokken of ervan is afgezien op grond van artikel 19 of 20,

b) nadat een beslissing is genomen over het vorige verzoek. De lidstaten kunnen tevens beslissen deze procedure niet eerder toe te passen dan nadat een definitieve beslissing is genomen.

3. Een volgend asielverzoek moet eerst aan een voorafgaand onderzoek worden onderworpen om uit te maken of er, sinds de intrekking van het vorige verzoek of na de in lid 2, onder b), bedoelde beslissing inzake dit verzoek, nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn of door de asielzoeker zijn voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij voor erkenning als vluchteling in aanmerking komt overeenkomstig richtlijn 2004/83/EG.

4. Indien na het in lid 3 bedoelde voorafgaande onderzoek nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn of door de asielzoeker zijn voorgelegd die de kans aanzienlijk groter maken dat de asielzoeker voor erkenning als vluchteling in aanmerking komt krachtens richtlijn 2004/83/EG, wordt het verzoek verder behandeld overeenkomstig hoofdstuk II.

5. De lidstaten kunnen overeenkomstig hun nationale wetgeving een hernieuwd verzoek verder behandelen wanneer er andere redenen zijn om een procedure te heropenen.

6. De lidstaten kunnen besluiten het verzoek enkel verder te behandelen indien de betrokken asielzoeker buiten zijn toedoen de in de leden 3, 4 en 5 beschreven situaties in het kader van de vorige procedure niet kon doen gelden, in het bijzonder door zijn recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel krachtens artikel 39 uit te oefenen.

[...]”.
37.

Vaststaat, bij lezing van de verwijzingsbeslissing, dat Biovet haar verzoek om teruggave van de accijns die was betaald op ethylalcohol die is gebruikt voor de ontsmetting van haar infrastructuur en materieel, duidelijk heeft gedaan in het kader van haar activiteit bestaande in de vervaardiging van geneesmiddelen.
48.

Een dergelijke opvatting van de betekenis en de reikwijdte van de vijfde overweging is verenigbaar met de Nakajima-rechtspraak. Uit het betrokken arrest volgt niet dat elke inhoudelijke afwijking van de antidumpingovereenkomst automatisch de niet-toepasselijkheid van de basisverordening met zich dient te brengen. In dat arrest waren namelijk andere handelingen aan de orde, te weten verordening nr. 2423/88 en de antidumpingcode 1979. Ook het arrest Petrotub en Republica ( 32 ), dat reeds betrekking had op de basisverordening en de antidumpingovereenkomst, staat een dergelijke verstrekkende conclusie niet zonder meer toe. In het voornoemde arrest wordt weliswaar beklemtoond dat de basisverordening „met name tot doel heeft de nieuwe en gedetailleerde bepalingen van de antidumpingcode [...], waaronder de bepalingen inzake de berekening van de dumping, voor zoveel mogelijk [ ( 33 ) ], in gemeenschapsrecht om te zetten” en dat „derhalve [vaststaat] dat de Gemeenschap de basisverordening heeft vastgesteld om aan haar uit de antidumpingcode [...] voortvloeiende verplichtingen te voldoen” ( 34 ). Dat arrest heeft evenwel betrekking op een speciale regeling ter berekening van de dumpingmarge aan de hand van asymmetrische of symmetrische methodes ( 35 ), die in de onderhavige procedure niet aan de orde is.
77.

De bijstand van een tolk kan verschillende vormen aannemen, afhankelijk van de bijzonderheden van de procedure. De bijstand kan uiteraard mondeling plaatsvinden, wanneer de tolk fysiek aanwezig is en de verklaringen van de verdediging of de verklaringen die tot de verdediging zijn gericht simultaan worden vertaald. Hij kan eveneens plaatsvinden in de vorm van gebaren, bijvoorbeeld wanneer iemand gehoor- of spraakstoornissen heeft en zich niet mondeling kan uitdrukken. Artikel 2, lid 6, van richtlijn 2010/64 bepaalt daarenboven dat in het geval de fysieke aanwezigheid van de tolk niet per se noodzakelijk is, gebruik kan worden gemaakt van communicatietechnologie zoals videoconferentie, telefoon of internet. De taalkundige bijstand zou eventueel ook zoals door de Commissie wordt voorgesteld ( 15 ), kunnen plaatsvinden in de vorm van een vertaald of tweetalig formulier voor het instellen van beroep. Zo zou bij betekening of verzending van de strafrechtelijke veroordeling aan de belanghebbende – en niemand betwist dat deze moet worden vertaald, waarvoor een duidelijke rechtsgrondslag bestaat – een formulier in de taal van deze persoon kunnen worden gevoegd, dat hij alleen nog hoeft in te vullen indien hij van mening is dat dit noodzakelijk is, en te retourneren aan het adres van het gerecht waar het beroep moet worden ingesteld.
55.

Deze zienswijze vindt steun in het huidige toezichtrecht van de Unie. Zo bepaalt bijlage I, punt 2, onder c), bij de AIFM-richtlijn dat tot de taken die de beheerder van een alternatieve beleggingsinstelling kan uitoefenen en die dus aan overheidstoezicht zijn onderworpen, naast „administratie” ook „faciliteitenbeheer” en „beheer van vastgoed” behoren, dus de feitelijke exploitatie van het vastgoed. Bij gemeenschappelijke beleggingsfondsen die onder de icbe-richtlijn vallen, verwijst het Hof eveneens naar de in bijlage II bij deze richtlijn opgenomen omschrijving van de taken in verband met het beheer van een beleggingsfonds respectievelijk beleggingsmaatschappij. Volgens de rechtspraak zijn de in bijlage II bij de icbe-richtlijn opgesomde taken van „administratie” naast het beheer van beleggingsportefeuilles immers in elk geval specifiek. ( 26 ) Ook al was de AIFM-richtlijn nog niet van toepassing op het hoofdgeding, de voorschriften ervan geven derhalve niettemin aan dat de feitelijke exploitatie van onroerende zaken behoort tot de „specifieke” taken van een vastgoedfonds.
123.

De Commissie stelt daar tegenover dat zij de feiten en de redenen voor haar besluit heeft uitgelegd in de procedure die voorafging aan het opstellen van de litigieuze debetnota en was ingeleid door haar brief van 20 oktober 2009, en in het bijzonder in haar brieven van 24 mei 2011 en 17 augustus 2011 die in punt 26 van het bestreden arrest en in het auditrapport worden vermeld. Zij merkt op dat het Gerecht in elk geval in punt 29 van het bestreden arrest van oordeel was dat de litigieuze debetnota geen definitieve handeling is en verwijst dan ook naar de in haar antwoord op het eerste middel aangevoerde argumenten.
Het specifiek mechanisme in hoofdstuk 2 van bijlage IV bij de Toetredingsakte van 2003 luidt:

„Wat betreft Tsjechië, Estland, Letland, Litouwen, Hongarije, Polen, Slovenië of Slowakije, kan de houder, of zijn begunstigde, van een octrooi of een aanvullend beschermingscertificaat voor een geneesmiddel dat in een lidstaat is geregistreerd op een tijdstip waarop zo’n bescherming voor dat product in een van de bovengenoemde nieuwe lidstaten niet kon worden verkregen, aanspraak maken op de rechten van dat octrooi of van het aanvullend beschermingscertificaat om de invoer en het op de markt brengen ( 3 ) van dat product te voorkomen in de lidstaat of de lidstaten waar dat product octrooibescherming of bescherming uit hoofde van een aanvullend beschermingscertificaat geniet, ook indien dat product door hem of met zijn instemming voor het eerst in die nieuwe lidstaat op de markt is gebracht.

Iedereen die een geneesmiddel waarop de bovenstaande alinea van toepassing is, wil invoeren of op de markt brengen in een lidstaat waar een octrooi of een aanvullend beschermingscertificaat voor dat geneesmiddel geldt, moet ten genoegen van de bevoegde autoriteiten in de aanvraag aantonen dat de houder of begunstigde van die bescherming een maand tevoren daar[van] in kennis is gesteld.”
82.

Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag te beantwoorden als volgt: „1) Artikel 4 van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij, beheerst het antwoord op de vraag of het distributierecht van de auteursrechthebbende kan worden uitgeoefend ten aanzien van een reproductie van een auteursrechtelijk beschermd werk dat door of met toestemming van de rechthebbende in de Europese Economische Ruimte is verkocht en geleverd, indien deze reproductie nadien een wijziging ten aanzien van de vorm heeft ondergaan en in die vorm opnieuw in het verkeer wordt gebracht. 2) a) De omstandigheid dat sprake is van een wijziging als in vraag 1 bedoeld, is van betekenis voor het antwoord op de vraag of uitputting in de zin van artikel 4, lid 2, van de auteursrechtrichtlijn wordt verhinderd of doorbroken. b) In een geval als in het hoofdgeding aan de orde is, voorkomt de wijziging bestaande in het gebruik van een tastbare zaak die van dezelfde aard is als de zaak waarin het originele werk is belichaamd, uitputting van het distributierecht in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/29. c) Het staat aan de nationale rechter te beoordelen of het voorgaande ruimte biedt voor de in de nationale Nederlandse rechtspraak ontwikkelde maatstaf.”
57.

Overeenkomstig deze benadering is het mogelijk om bladzijden van een reeds gedigitaliseerd werk af te drukken. Deze situatie gaat verder dan is voorzien in artikel 5, lid 3, sub n, van richtlijn 2001/29, maar kan vallen onder artikel 5, lid 2, sub a, b en/of c, van richtlijn 2001/29. Net zoals het de gebruiker van een bibliotheek, binnen de door de nationale wetgeving gestelde grenzen, vrij staat om de bladzijden van de in de verzameling aanwezige fysieke werken te fotokopiëren en een bibliotheek dat kan toestaan, kan de gebruiker bladzijden van een digitale kopie afdrukken, hetgeen de bibliotheek kan toestaan. Anders dan een op een USB-stick opgeslagen digitale kopie, roept de toestemming van een bibliotheek of andere in artikel 5, lid 3, sub n, van richtlijn 2001/29 bedoelde instelling om de gedigitaliseerde werken af te drukken dienaangaande geen nieuwe situatie in het leven, vergeleken met die waarin er geen sprake zou zijn van een speciale terminal. Het gevaar van een omvangrijke onwettige verspreiding, waarvan in het geval van digitale kopieën sprake is, zal zich evenmin voordoen.
32.

Na vermelding van de inhoud van regel 20, lid 1, en de eerste en derde alinea van regel 50, lid 1, van de uitvoeringsverordening bespreekt het Gerecht de vraag of deze laatste regel een „andersluidende bepaling” is die de toepassing van regel 20, lid 1, uitsluit in procedures voor de kamer van beroep: „38 Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de oppositie is ingesteld op 9 maart 2007. In casu is de [uitvoeringsverordening] derhalve toepasselijk in de redactie als luidend na de wijziging bij verordening (EG) nr. 1041/2005 van de Commissie [...]. Uit punt 7 van de considerans van die verordening blijkt met name dat die wijziging mede tot doel had de bepalingen betreffende de oppositieprocedure helemaal opnieuw te formuleren om onder meer de rechtsgevolgen van gebreken duidelijk te specificeren. 39 Indien de door verzoeker bepleite uitlegging wordt gevolgd, schuilt daarin niet alleen het gevaar dat een cirkelredenering op de betrokken bepalingen wordt toegepast, maar ook dat de werkingssfeer van regel 20, lid 1, van [de uitvoeringsverordening], zoals gewijzigd, aanzienlijk wordt beperkt. 40 Indien het bewijsmateriaal voor het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van een ouder merk – bewijsmateriaal dat volgens de nieuwe formulering van regel 20, lid 1, van [de uitvoeringsverordening], die in casu toepasselijk is, in geval van laattijdige indiening niet door de oppositieafdeling in aanmerking kan worden genomen – wel door de kamer van beroep in aanmerking zou kunnen worden genomen op grond van de beoordelingsvrijheid die zij heeft krachtens artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94, heeft het rechtsgevolg dat verordening nr. 1041/2005 uitdrukkelijk aan een dergelijk gebrek verbindt, te weten afwijzing van de oppositie, in bepaalde gevallen mogelijk geen nuttig effect. 41 De kamer van beroep heeft derhalve terecht geoordeeld dat er in de omstandigheden van het geval een bepaling was die in de weg stond aan de inaanmerkingneming van de bewijzen die door verzoeker te laat aan het BHIM had voorgelegd, en dat de kamer van beroep derhalve niet beschikte over een beoordelingsvrijheid in de zin van artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94.”
Artikel 7, lid 3, van de richtlijn luidt:

„In afwijking van lid 2, vindt, wanneer een in lid 1, sub a, bedoeld goed vanaf het binnenkomen in de Gemeenschap onder een van de in artikel 16, lid 1, В, sub a, b, c en d, bedoelde regelingen, onder een regeling voor tijdelijke invoer met volledige vrijstelling van invoerrechten of onder een regeling voor extern douanevervoer wordt geplaatst, de invoer van dat goed plaats in de lidstaat op het grondgebied waarvan het goed aan die regelingen wordt onttrokken.

Wanneer een in lid 1, sub b, bedoeld goed vanaf het binnenkomen in de Gemeenschap onder een van de in artikel 33 bis, lid 1, sub b of c, bedoelde regelingen wordt geplaatst, vindt de invoer van dat goed plaats in de lidstaat op het grondgebied waarvan het goed aan die regelingen wordt onttrokken.”
83.

De reputatie van de staat is een tweede maal aangevoerd in de context van het criterium van de particuliere investeerder door de Spaanse regering in het arrest Spanje/Commissie. ( 44 ) De Spaanse regering had geprobeerd de kapitaalinjectie in het staatsbedrijf Hytasa, dat in overheidshanden was via het Patrimonio del Estado, te rechtvaardigen met de verklaring dat het „behoud van het aanzien van de moedermaatschappij een relevante overweging was. Indien hij zijn activiteiten in een gebied met een hoge werkloosheid en een sociale achterstand zou beëindigen, zou het aanzien van de Patrimonio del Estado ernstig worden geschaad. Ook een particuliere onderneming in dezelfde situatie als de Patrimonio del Estado zou gevoelig zijn voor druk van vakbonden of politici.” ( 45 )
48.

Zo heeft het Hof in een arrest van 21 februari 2013 bevestigd dat „de Unie er stellig belang bij [heeft]” dat het Hof bepaalde voorschriften van het Unierecht uitlegt in een verder zuiver interne (Italiaanse) situatie, maar pas nadat het Hof had vastgesteld dat „uit de verwijzingsbeslissing [volgt] dat de verwijzende rechter van oordeel is dat er sprake is van schending van de beginselen van intern recht, zoals die zijn bekrachtigd in de rechtspraak van het grondwettelijk hof”, wanneer omgekeerde discriminatie zou worden toegestaan. ( 30 ) In een arrest van 22 december 2010 heeft het Hof op soortgelijke wijze aangeknoopt bij de inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing, waaruit volgens het Hof „niet [blijkt] dat de verwijzende rechter in omstandigheden als die van het hoofdgeding in België gevestigde ondernemingen dezelfde rechten moet doen toekomen als die welke in een andere lidstaat gevestigde ondernemingen [...] aan het recht van de Unie kunnen ontlenen”. ( 31 ) In een arrest van 21 juni 2012 heeft het Hof het bij een Fins verzoek om een prejudiciële beslissing evenwel voldoende geacht dat „de vertegenwoordiger van verzoekers in de hoofdgedingen” pas ter terechtzitting heeft „opgemerkt dat er in het Finse bestuursrecht regels bestaan die waarborgen dat Finse onderdanen niet het slachtoffer worden van omgekeerde discriminatie. In die omstandigheden”, aldus het Hof, „blijkt niet duidelijk dat de […] uitlegging van het Unierecht niet nuttig zou kunnen zijn voor de verwijzende rechter”. ( 32 )
69.

In de zaak Baláž ( 40 ), die thans bij het Hof aanhangig is, verdedigt de Commissie echter een soortgelijke formele benadering als die welke zij aanvoert tot staving van het onderhavige beroep. Die zaak betreft de uitlegging van het in artikel 1, sub a‑iii, van kaderbesluit 2005/214 vermelde begrip „een met name in strafzaken bevoegde rechter”. Volgens die bepaling, die met name betrekking heeft op verkeersovertredingen, wordt de wederzijds te erkennen beslissing omschreven als „een onherroepelijke beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd aan een natuurlijke persoon of een rechtspersoon, indien de beslissing is gegeven door [...] een andere autoriteit van de beslissingsstaat dan een rechter ten aanzien van een feit dat naar het nationale recht van de beslissingsstaat wordt bestraft als inbreuk op de rechtsvoorschriften, mits de betrokkene de gelegenheid heeft gehad de zaak te doen behandelen door een met name in strafzaken bevoegde rechter”. ( 41 ) In haar opmerkingen betoogt de Commissie dat aan de voorwaarde van die bepaling is voldaan wanneer de betrokkene de mogelijkheid heeft om de zaak te brengen voor een rechter die uitspraak doet over strafbare feiten die in de lidstaten formeel als zodanig worden aangemerkt. In haar conclusie van 18 juli 2013 in de voormelde zaak Baláž neemt advocaat-generaal Sharpston het standpunt in dat de door de Commissie voorgestelde uitlegging in wezen niet kan worden gevolgd op grond dat zij botst met de bedoeling van de wetgever van de Unie om geldelijke sancties op te nemen in de regeling voor wederzijdse erkenning, los van de vraag of de overtredingen waarvoor zij worden opgelegd, in de betrokken lidstaten als „strafrechtelijk” worden aangemerkt. ( 42 ) Die analyse sluit aan bij de functionele benadering die ik in het onderhavige geval verdedig.
16.

In het licht hiervan heeft de Rechtbank verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moet een partij diesel worden aangemerkt als een afvalstof in de zin van [verordeningen nr. 259/93 en nr. 1013/2006] in de volgende omstandigheden: a) de partij bestaat uit Ultra Light Sulphur Diesel, die ongewild vermengd is geraakt met Methyl Tertiary Butyl Ether; b) de partij blijkt na levering aan een koper – door de vermenging – niet aan de tussen de koper en verkoper overeengekomen specificaties te voldoen (het is daarmee: ‚off-spec’); c) de partij wordt – na reclame door de koper – uit hoofde van de koopovereenkomst teruggenomen door de verkoper en deze betaalt de koopprijs terug; d) de verkoper heeft de intentie om de partij – al dan niet na vermenging met een ander product – weer op de markt te brengen. 2) Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend is: a) is er een moment aan te wijzen in bovengenoemde feitelijke omstandigheden vanaf hetwelk dit het geval is?; b) verandert de status van de partij naar niet-afvalproduct op enig moment tussen de aflevering aan de koper en een nieuwe menging door of namens de verkoper, en zo ja, op welk moment? 3) Is het voor het antwoord op vraag 1 van belang: a) of de partij op dezelfde wijze gebruikt kon worden als brandstof als pure ULSD, maar door zijn lagere vlampunt niet meer voldeed aan (veiligheids)eisen; b) of de partij door de nieuwe samenstelling door de koper niet mocht worden opgeslagen onder een milieuvergunning; c) of de partij door de koper niet gebruikt kon worden voor het doel waarvoor deze was aangekocht, namelijk verkoop als dieselbrandstof aan de pomp; d) of de wil van de koper wel of niet op teruggave aan de verkoper onder de koopovereenkomst was gericht; e) of de wil van de verkoper inderdaad was gericht op terugname van de partij met het oog op bewerking door menging en terugbrengen op de markt; f) of de partij wel of niet hersteld kan worden, hetzij in de originele beoogde staat, hetzij tot een product dat verhandelbaar is tegen een prijs die de marktwaarde van de oorspronkelijke partij ULSD benadert; g) of die herstelhandeling een gebruikelijk productieproces is; h) of de marktwaarde van de partij in de staat waarin het zich bevindt op het moment dat het wordt teruggenomen door de verkoper, (nagenoeg) overeenkomt met de prijs van een product dat wel aan de overeengekomen specificaties voldoet; i) of de teruggenomen partij in de staat waarin het zich bevindt op het moment dat het wordt teruggenomen, zonder bewerking op de markt kan worden verkocht; j) of de handel in producten zoals de partij gebruikelijk is en in het handelsverkeer niet als handel in afvalstoffen wordt beschouwd.”
42.

In het reeds aangehaalde arrest Jia werd het Hof verzocht om uitlegging van het begrip „bloedverwant in opgaande lijn” in de zin van artikel 1, lid 1, sub d, van richtlijn 73/148. ( 31 ) In die zaak hadden de ouders van een Chinese staatsburger, die bij zijn Duitse echtgenote in Zweden woonde, de Zweedse autoriteiten om een verblijfskaart verzocht op grond van hun verwantschap met een burger van de Unie. In de punten 35 en 36 van zijn arrest heeft het Hof de lering van het reeds aangehaalde arrest Lebon in herinnering gebracht. Na te hebben bevestigd dat de hoedanigheid van familielid ten laste voortvloeit uit een feitelijke situatie die wordt gekenmerkt door de omstandigheid dat het familielid materieel wordt gesteund door de burger van de Unie die gebruik heeft gemaakt van zijn vrijheid van verkeer, zonder dat hoeft te worden nagegaan waarom op die steun een beroep wordt gedaan en evenmin of de betrokkene in staat is om door betaalde arbeid zelf in zijn onderhoud te voorzien, heeft het Hof daaraan toegevoegd dat „om vast te stellen of de familieleden in opgaande lijn van de echtgenoot van een gemeenschapsonderdaan te zijnen laste komen, [...] de lidstaat van ontvangst [moet] beoordelen of zij gezien hun economische en sociale toestand niet in staat zijn om in hun basisbehoeften te voorzien. De noodzaak van materiële steun moet in de lidstaat van oorsprong [...] bestaan” ( 32 ). Het dictum van het reeds aangehaalde arrest Jia herhaalt deze opvatting – die nieuw is ten opzichte van het reeds aangehaalde arrest Lebon – dat de aanvrager de materiële ondersteuning nodig moet hebben om in zijn lidstaat van oorsprong in zijn basisbehoeften te voorzien.
31.

Ook al vormt het niet tijdig inleveren ongetwijfeld een verstoring van het systeem, vanwege het strenge registratiebeginsel dat daaraan ten grondslag ligt, mogen we niet uit het oog verliezen dat deze ondernemingen zich niet aan extra verontreiniging schuldig hebben gemaakt en dat ook niet is vastgesteld dat bij deze twee ondernemingen de reden van het te laat inleveren gelegen was in een intentie om de regeling te omzeilen, op de markt te speculeren en/of er voordeel uit te behalen op een manier die de mededinging zou kunnen vervalsen ( 48 ), des te meer omdat volgens verzoeksters in het hoofdgeding hun handelsrekeningen snel door de beheerder van het register zijn geblokkeerd. ( 49 ) Volgens de bewoordingen van artikel 16, lid 2, van richtlijn 2003/87 komt bovenop de boete de bekendmaking van de naam „van de exploitanten die zich niet houden aan de voorschriften [...] inzake het inleveren van voldoende emissierechten”. Deze methode van „name and shame”, die in de context van deze richtlijn wordt toegepast, heeft slechts zin wanneer zij gericht is tot exploitanten die zich schuldig hebben gemaakt aan emissies hoger dan de toegestane hoeveelheid zonder dat zij het marktspel hebben gespeeld, dat wil zeggen zonder dat zij de ontbrekende emissierechten op de markt hebben gekocht, en die hierdoor de verwezenlijking van het met deze richtlijn nagestreefde doel in gevaar hebben gebracht. Hier is onmiskenbaar dat de bekendmaking van de naam van de twee verzoeksters in het hoofdgeding, die voortvloeit uit de sanctie in artikel 16, leden 3 en 4, van richtlijn 2003/87, om de redenen die ik zojuist heb aangevoerd, duidelijk onverdiend is.