ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Miskenning van de reikwijdte van het algemene beginsel inzake de eerbiediging van de rechten van de verdediging Het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat het ten tijde van het bestreden besluit van verweerder voor rekwirante buiten haar schuld objectief onmogelijk was om documenten over te leggen waaruit bleek dat de middelen correct waren besteed en dat verweerder ten aanzien van de correcte besteding van de middelen een voor rekwirante nadelige conclusie had getrokken.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal administratif de Dijon (Frankrijk) op 31 maart 2021 — X / Préfet de Saône-et-Loire

(Zaak C-206/21)

(2021/C 278/37)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal administratif de Dijon

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: X

Verwerende partij: Préfet de Saône-et-Loire

Prejudiciële vraag

Leiden artikel 7, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 4, van richtlijn 2004/38/EG van 29 april 2004 (1), door te vereisen dat een burger van de Unie over een ziektekostenverzekering en voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat hij ten laste komt van het socialebijstandsstelsel, tot […] indirecte discriminatie van personen die wegens hun handicap geen of slechts een beperkte beroepsactiviteit kunnen uitoefenen en daardoor niet kunnen beschikken over voldoende bestaansmiddelen om in hun levensonderhoud te voorzien, zonder dat zij in aanzienlijke mate of zelfs in buitensporige mate gebruikmaken van het socialebijstandsstelsel van de lidstaat waar zij verblijven?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).
A.

Bestaat er een verplichting om prioritair een licentie te verlenen aan de toeleveranciers? 1. Kan een onderneming in een latere productiefase zich ter betwisting van de vordering tot staking van een octrooi-inbreuk, ingesteld door de houder van een octrooi dat essentieel is voor een door een standaardisatieorganisatie opgestelde standaard (SEO), die jegens deze organisatie de onherroepelijke verbintenis is aangegaan om aan derden een licentie tegen FRAND-voorwaarden te verlenen, beroepen op misbruik van een machtspositie in de zin van artikel 102 VWEU wanneer de standaard waarvoor het litigieuze octrooi essentieel is, respectievelijk delen daarvan, reeds wordt toegepast in een onderdeel dat is betrokken door de verwerende onderneming, en haar leveranciers bereid zijn om een licentie te nemen, maar de octrooihouder weigert voor de producten die de standaard gebruiken tegen FRAND-voorwaarden een eigen onbeperkte licentie te verlenen voor alle octrooirechtelijk relevante vormen van gebruik? a) Geldt dat met name wanneer het in de betrokken bedrijfstak van de verkopers van de eindproducten de gewoonte is om voor de door het geleverde onderdeel gebruikte octrooien door middel van het nemen van licenties te zorgen voor een vanuit het oogpunt van de intellectuele eigendom duidelijke juridische situatie? b) Geldt het beginsel dat prioritair een licentie wordt verleend ten aanzien van de toeleveranciers in elke fase van de leveringsketen of alleen ten aanzien van de toeleveranciers die rechtstreeks voorafgaan aan de verkoper van het eindproduct in de waardeketen? Zijn ook hier de gewoonten in het zakelijk verkeer doorslaggevend? 2. Vereist het in het mededingingsrecht neergelegde verbod van misbruik dat de toeleverancier voor alle octrooirechtelijk relevante vormen van gebruik tegen FRAND-voorwaarden een eigen onbeperkte licentie wordt verleend voor producten die de standaard gebruiken, zodat eindverkopers (en in voorkomend geval de afnemers in een eerder stadium) zelf geen eigen, afzonderlijke licentie van de SEO-houder meer nodig hebben om in het geval van een bestemmingsconform gebruik van het betrokken geleverde onderdeel een octrooi-inbreuk te vermijden? 3. Indien de eerste prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord: stelt artikel 102 VWEU bijzondere kwalitatieve, kwantitatieve en/of andere eisen aan de criteria op grond waarvan de houder van een standaard-essentieel octrooi beslist tegen welke potentiële inbreukmakers op verschillende niveaus van dezelfde productie- en waardeketen hij een vordering tot staking van een octrooi-inbreuk instelt?
3)

Valt een rechtsvordering waarmee een verzoeker een verklaring van recht vordert dat hij eigenaar is van een goed in zijn bezit op grond van een dubbele koopovereenkomst, waarvan de eerste is gesloten tussen de oorspronkelijke mede-eigenaar van dat goed (de echtgenoot van de verweerder, eveneens oorspronkelijke mede-eigenaar) en de persoon die het goed later aan de verzoeker heeft verkocht, en de tweede tussen deze twee laatstgenoemden, onder het begrip verbintenissen uit overeenkomst in de zin van artikel 5, punt 1, van de Brussel I-verordening? a. Luidt het antwoord anders indien de verweerder aanvoert dat de eerste overeenkomst geen koopovereenkomst, maar een bewaargevingsovereenkomst was? b. Indien een van die gevallen onder het begrip verbintenissen uit overeenkomst valt, welke overeenkomst moet dan in aanmerking worden genomen om de plaats te bepalen van de verbintenis waarop de vordering is gebaseerd?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan voornoemd artikel 53 dan van toepassing zijn op gewasbeschermingsmiddelen die werkzame stoffen bevatten waarvan het op de markt brengen of het gebruik op het grondgebied van de Europese Unie wordt beperkt of verboden is?
3)

Verzet artikel 6, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 zich tegen een nationale regeling op grond waarvan de einde-afvalfase bij uitgegraven materiaal niet kan aanvangen wanneer niet of niet volledig is voldaan aan formele criteria (met name registratie- en documentatieverplichtingen) die geen milieurelevante invloed hebben op de uitgevoerde maatregel, hoewel aangetoond is dat het uitgegraven materiaal de grenswaarden (kwaliteitsklasse) voor het beoogde concrete gebruik niet overschrijdt?
2)

in het kader van deze stelplicht de verzoekende partij ertoe wordt verplicht, a. voor zover dit voor haar mogelijk is, in een dergelijke procedure een gesubstantieerd betoog inzake het niet-gebruik van het merk door de verwerende partij te voeren en b. daartoe een eigen marktonderzoek te verrichten dat passend is gelet op de vordering tot doorhaling en de specifieke aard van het betrokken merk.
C 228/13

Hogere voorziening ingesteld op 26 januari 2021 door Allergan Holdings France tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 18 november 2020 in zaak T-664/19, Allergan Holdings France/EUIPO — Dermavita (JUVEDERM ULTRA)

(Zaak C-41/21 P)

(2021/C 228/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Allergan Holdings France (vertegenwoordigers: T. de Haan, avocat, en J. Day, solicitor)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Dermavita Co. Ltd

Bij beschikking van 29 april 2021 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) geoordeeld dat de hogere voorziening niet werd toegelaten en dat Allergan Holdings France haar eigen kosten moet dragen.
3)

Is het onverenigbaar met Unierecht dat een koper, die ongewild een voertuig heeft gekocht dat door de fabrikant met een in artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007 bedoeld verboden manipulatie-instrument in het verkeer is gebracht, jegens de fabrikant civielrechtelijke aanspraken op schadevergoeding wegens onrechtmatige daad, in het bijzonder ook een aanspraak op terugbetaling van de voor het voertuig betaalde aankoopprijs tegen gelijktijdige afgifte en eigendomsoverdracht van het voertuig, enkel geldend kan maken in het uitzonderingsgeval dat de fabrikant met opzet en in strijd met de goede zeden heeft gehandeld? Zo ja:
2)

Heeft de daadwerkelijke ontvangst van het door de eigenaar van een landbouwbedrijf aangevraagde bedrag dezelfde betekenis als een positief besluit van het betaalorgaan op de aanvraag tot activering van betalingsrechten of houdt het niet ontvangen van geldbedragen bij publieke bekendmaking van betalingen voor de betrokken maatregel een afwijzing van de aangevraagde betalingsrechten in, wanneer de betrokkene niet ervan in kennis is gesteld dat de procedure door nieuwe controles wordt voortgezet?
—

verweerster in hogere voorziening verwijzen in de kosten van de zaak in eerste aanleg;
1)

Is het verenigbaar met artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 5, leden 4 en 2, alsook lid 1, onder c), van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, artikel 47 van het Handvest, het recht van vrij verkeer, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van wederzijds vertrouwen, wanneer de uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 zich geen inspanningen getroost om de gezochte persoon op de hoogte te brengen van de feitelijke en juridische gronden voor zijn aanhouding en van zijn recht om een rechtsmiddel aan te wenden tegen het aanhoudingsbevel, nog terwijl deze persoon zich op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat bevindt?
—

verklaring voor recht dat de Republiek Polen: — door zonder milieueffectbeoordeling de verlenging van een vergunning voor bruinkoolwinning met zes jaar mogelijk te maken, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 2011/92 (1), gelezen in samenhang met artikel 4, leden 4 tot en met 6, artikel 5, leden 1 en 2, en de artikelen 6, 7, 8 en 9 daarvan; — door toe te staan dat het betrokken publiek wordt uitgesloten van de procedure voor het verlenen van een vergunning voor winningsactiviteiten, de verplichtingen niet is nakomen die op haar rusten krachtens artikel 6, leden 2 tot en met 7, artikel 7, lid 5, artikel 8, artikel 9 en artikel 11, lid 1, van richtlijn 2011/92; — door het MEB-besluit onmiddellijk uitvoerbaar te verklaren, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 11, lid 1, van richtlijn 2011/92; — door in haar MEB-besluit geen mogelijke procedure op te nemen voor het geval geen toestemming wordt verleend voor de toepassing van de in artikel 4, lid 5, van richtlijn 2000/60 (2) bedoelde uitzonderingen op de betrokken waterlichamen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 1, onder a), ii), en onder b), ii), van richtlijn 2000/60; — door het betrokken publiek en de Tsjechische Republiek te beletten deel te nemen aan de procedure voor het verlenen van de tot 2026 geldige winningsvergunning, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 6, leden 2 tot en met 7, artikel 7, leden 1, 2 en 5, en artikel 8 van richtlijn 2011/92; — door de tot 2026 geldige winningsvergunning niet bekend te maken en door deze vergunning niet in begrijpelijke vorm aan de Tsjechische Republiek mee te delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2011/92; — door te beletten dat tegen de tot 2026 geldige winningsvergunning een procedure van rechterlijke toetsing wordt ingesteld, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 11, lid 1, van richtlijn 2011/92; — door de tot 2026 geldige winningsvergunning niet te publiceren, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 7 van richtlijn 2003/4 (3); — door geen volledige informatie te verstrekken met betrekking tot de procedure voor het verlenen van de tot 2026 geldige winningsvergunning, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens het beginsel van loyale samenwerking van artikel 4, lid 3, VEU; — door in de tot 2026 geldige winningsvergunning onvoldoende rekening te houden met de MEB-beslissing, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 2, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, van richtlijn 2011/92; — door in de tot 2026 geldende winningsvergunning niet voldoende rekening te houden met alle milieuvoorwaarden, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 8 bis, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/92;
2)

Is richtlijn 2012/34 overeenkomstig artikel 288 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie bindend voor České dráhy a. s. als staat in bredere zin? Kunnen entiteiten zich ten aanzien van České dráhy a. s. beroepen op de rechtstreekse werking van een op afwijkende wijze of niet in nationaal recht omgezette richtlijn?
1)

Moet artikel 27 van de Dublinverordening (1) zo worden uitgelegd dat het de aangezochte lidstaat verplicht om, al dan niet in samenhang met artikel 47 van het Handvest, de verzoeker die in de verzoekende lidstaat verblijft en overdracht wenst op grond van artikel 8 (dan wel artikel 9 of 10) van de Dublinverordening, dan wel het familielid van de verzoeker als bedoeld in artikel 8, 9 of 10 van de Dublinverordening, in een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke instantie te voorzien tegen de afwijzing van het overnameverzoek?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Liège (België) op 28 januari 2021 — Pharma Santé — Réseau Solidaris SCRL / Belgische Staat — SPF Finances

(Zaak C-53/21)

(2021/C 128/28)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pharma Santé — Réseau Solidaris SCRL

Verwerende partij: Belgische Staat — SPF Finances

Prejudiciële vraag

Moet artikel 56 betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regelgeving of een nationale praktijk op grond waarvan de in een eerste lidstaat gevestigde vennootschappen die gebruik maken van diensten van vennootschappen die gevestigd zijn in een tweede lidstaat, verplicht zijn om, ter voorkoming dat over de door deze laatste vennootschappen gefactureerde bedragen een vennootschapsbelasting ten bedrage van 100 % of 50 % wordt geheven, fiches en samenvattende opgaven betreffende deze uitgaven op te stellen en aan de belastingadministratie te verstrekken, terwijl zij die verplichting ter voorkoming van die belastingheffing niet hebben, indien zij gebruik maken van diensten van ingezeten vennootschappen?
—

Aquind Ltd verwijzen in de kosten van zowel de procedure in hogere voorziening als de procedure bij het Gerecht.
1)

Moet artikel 3, lid 1, van verordening (EU) 2015/848 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 betreffende insolventieprocedures (1) aldus worden uitgelegd dat het centrum van de voornaamste belangen van een schuldplichtige vennootschap waarvan de statutaire zetel zich in een lidstaat bevindt, niet gelegen is in een tweede lidstaat waar zich de plaats van haar hoofdkantoor bevindt, zoals die plaats kan worden bepaald aan de hand van objectieve en door derden vaststelbare factoren, wanneer de schuldplichtige vennootschap in omstandigheden als die van het hoofdgeding de plaats van haar hoofdkantoor heeft overgebracht van een derde lidstaat naar de tweede lidstaat, terwijl in de derde lidstaat nog moet worden beslist op een verzoek tot opening van de hoofdinsolventieprocedure ten aanzien van die onderneming?
2)

Impliceert de tweede zin van punt 53, door te vereisen dat de bustehouders (i.e. het mogelijke toebehoren) in staat moeten zijn om een andere functie te vervullen dan die waarvoor “zij” (“they”, vermoedelijk de borstprothesen) bestemd zijn, een andere toets dan die welke is aangeduid in punt 51 van het arrest in de zaak Amoena en is ontleend aan de GS-toelichting bij post 8473, of wordt daar enkel gepoogd de laatstgenoemde toets toe te passen, die vereist dat de bustehouders de borstprothese geschikt maken voor “werkzaamheden die verband houdt met de hoofdfunctie van” de borstprothese?
2)

Voor het geval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoordt, schendt verordening (EG) 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 in de interpretatie van de eerste vraag, het internationaal recht, en in het bijzonder het beginsel van de uitsluitende en volledige soevereiniteit van een staat over zijn grondgebied en luchtruim, doordat die interpretatie het recht van Unie van toepassing maakt op een situatie die zich afspeelt binnen het grondgebied van een derde land?
C 88/12

Hogere voorziening ingesteld op 25 augustus 2020 door Brands Up OÜ tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 juni 2020 in zaak T-651/19, Brands Up OÜ / EUIPO

(Zaak C-404/20 P)

(2021/C 88/15)

Procestaal: Fins

Partijen

Rekwirante: Brands Up OÜ (vertegenwoordigers: M. Welin, asianajaja, en J. Kaulo, luvan saanut oikeudenkäyntiavustaja)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Bij beschikking van 17 december 2020 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor de toelating van hogere voorzieningen) de hogere voorziening niet toegelaten en Brands Up OÜ verwezen in haar eigen kosten.
2)

Moet artikel 102 VWEU, met het oog op de beoordeling of er sprake is van misbruik van een machtspositie door middel van exclusiviteitsclausules, aldus worden uitgelegd dat de mededingingsautoriteit verplicht is na te gaan of deze clausules ertoe leiden dat even efficiënte concurrenten van de markt worden uitgesloten, en de door de partij verstrekte economische analyses betreffende de mate waarin de onderzochte gedraging even efficiënte concurrenten daadwerkelijk van de markt kan uitsluiten, grondig te beoordelen? Of is de mededingingsautoriteit in geval van exclusiviteitsclausules of handelwijzen die worden gekenmerkt door meerdere misbruikpraktijken (getrouwheidskortingen en exclusiviteitsclausules) niet wettelijk verplicht om de beschuldiging van oneerlijke mededinging op het criterium van de even efficiënte concurrent te baseren?
C 62/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Pécsi Törvényszék (Hongarije) op 25 november 2020 — Tolnatext Bt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Zaak C-636/20)

(2021/C 62/18)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Pécsi Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Tolnatext Bt.

Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 22, lid 6, en artikel 29 van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (1) in die zin worden uitgelegd dat in het kader van procedures van de douaneautoriteit die niet als gerechtelijke autoriteit optreedt, deze autoriteit zowel in het geval van ambtshalve als naar aanleiding van aanvragen ingeleide procedures het recht om gehoord te worden dient te waarborgen?

(1) PB 2013, L 269, blz. 1.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 25 november 2020 — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / TC Medical Air Ambulance Agency GmbH

(Zaak C-633/20)

(2021/C 62/17)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Verwerende partij: TC Medical Air Ambulance Agency GmbH

Prejudiciële vraag

Is een onderneming, die als verzekeringnemer voor haar klanten bij een verzekeringsonderneming een groepsverzekering heeft afgesloten voor de geneeskundige kosten in het buitenland alsmede de repatriëringskosten vanuit het binnen- en buitenland, die consumenten lidmaatschappen aanbiedt die recht geven op de verzekerde prestaties bij ziekte of ongeval in het buitenland, en die van de geworven leden een vergoeding voor de verworven dekking ontvangt, een verzekeringstussenpersoon in de zin van artikel 2, punten 3 en 5, van richtlijn 2002/92/EG (1) en artikel 2, lid 1, punten 1, 3 en 8 van richtlijn (EU) 2016/97 (2)?

(1) Richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling (PB 2003, L 9, blz. 3).

(2) Richtlijn (EU) 2016/97 van het Europees Parlement en de Raad van 20 januari 2016 betreffende verzekeringsdistributie (herschikking) (PB 2016, L 26, blz. 19).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polen) op 26 november 2020 — W. J. / L. J. en J. J., vertegenwoordigd door hun wettelijk vertegenwoordiger A. P.

(Zaak C-644/20)

(2021/C 53/34)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Poznaniu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: W. J.

Verwerende partijen: L. J. en J. J., vertegenwoordigd door hun wettelijk vertegenwoordiger A. P.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, leden 1 en 2, van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen, goedgekeurd namens de Europese Gemeenschap bij besluit 2009/941/EG van de Raad van 30 november 2009 (1) aldus worden uitgelegd dat een schuldeiser die een kind is een nieuwe gewone verblijfplaats kan verkrijgen in de staat waar dit kind ongeoorloofd wordt vastgehouden, indien een rechterlijke instantie de terugkeer heeft bevolen van dit kind naar het land waar het onmiddellijk voor zijn ongeoorloofde vasthouding zijn gewone verblijfplaats had?

(1) PB 2009, L 331, blz. 17.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 17 november 2020 — Interporto di Trieste SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

(Zaak C-608/20)

(2021/C 53/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Interporto di Trieste SpA

Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

Prejudiciële vraag

Verzet het Unierecht zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 26, leden 2 en 3, van voorlopig wetsbesluit nr. 91/2014, zoals omgezet bij wet nr. 116/2014, die de betaling van reeds bij wet toegekende en in bijzondere overeenkomsten tussen producenten van elektriciteit uit fotovoltaïsche energie-omzetting en de Gestore dei servizi energetici s.p.a., een met die taak belast overheidsbedrijf, vastgelegde aanmoedigingsbedragen aanzienlijk vermindert of vertraagt?

In het bijzonder, is een dergelijke nationale bepaling verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht van bescherming van het gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, loyale samenwerking en nuttig effect, met de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met richtlijn 2009/28/EG (1) en de daarin vervatte voorschriften inzake steunregelingen, en met artikel 216, lid 2,VWEU, met name in verband met het Verdrag inzake het Europees Energiehandvest?”

(1) Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).