ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

13 december 2000

Gevoegde zaken T-110/99 en T-260/99

F

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Afwezigheden — Overlegging van medische attesten — Niet opdagen van betrokkene voor controleonderzoeken — In mindering brengen van ziekteverlof op vakantieverlof — Beroep tot nietigverklaring — Vorderingen tot schadevergoeding”

Volledige Franse tekst II-1333

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van drie besluiten van het Parlement waarbij verzoeksters als onregelmatig aangemerkte afwezigheden wegens ziekte op haar vakantieverlof in mindering zijn gebracht, en anderzijds vergoeding van de morele schade die uit deze besluiten en uit de houding van de diensten van het Parlement zou zijn voortgevloeid.

Beslissing:

De vordering tot nietigverklaring in zaak T-110/99 wordt niet-ontvankelijk verklaard voorzover zij tegen het besluit van 28 januari 1999 is gericht. De besluiten van 16 september 1998 en 22 april 1999 worden nietig verklaard. De vorderingen tot schadevergoeding worden afgewezen. Het Parlement wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de helft van de kosten van verzoekster. Verzoekster zal de helft van haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

De exacte juridische kwalificatie van een brief staat uitsluitend ter beoordeling van de rechter en hangt niet af van de wil van partijen. Als een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut wordt beschouwd de brief waarbij een ambtenaar duidelijk langs minnelijke weg genoegdoening tracht te verkrijgen, of een brief waarin hij duidelijk zijn intentie aangeeft, het bezwarende besluit aan te vechten. Kan niet als een klacht in de zin van die bepaling worden aangemerkt een brief die door de auteur ervan weliswaar als „beroep krachtens artikel 90 van het Statuut” wordt betiteld, maar waarin alleen aan de betrokken instelling wordt gevraagd, aan te geven op grond van welk administratief besluit vakantiedagen in mindering zijn gebracht, en wordt opgemerkt dat nog steeds geen bericht of besluit van het bevoegde gezag is verkregen. (cf. punten 43, 45 en 46) Referentie: Gerecht 7 december 1999, Reggimenti/Parlement, T-108/99, JurAmbt. blz. I-A-243 en II-1205. punt 27

Een afwezigheid kan slechts op het vakantieverlof in mindering worden gebracht wanneer de onregelmatigheid van die afwezigheid naar behoren is vastgesteld. In dit verband kan de administratie de geldigheid van een medisch attest slechts ontkennen en concluderen dat de betrokken ambtenaar onregelmatig afwezig is, wanneer zij hem overeenkomstig artikel 59, lid 1, tweede alinea, van het Statuut aan een medische controle heeft onderworpen. De op de gemeenschapsinstellingen rustende verplichting om medische controles te organiseren, heeft noodzakelijk als tegenhanger, de verplichting voor de betrokken ambtenaar om zich aan die controles te onderwerpen of om attesten over te leggen die met voldoende duidelijkheid en op overtuigende wijze doen blijken dat hij zich niet kan verplaatsen. Anders zouden de bepalingen van de artikelen 59 en 60 van het Statuut geen enkel effect sorteren. Het feit alleen dat de ambtenaar die verplichting niet is nagekomen, verleent de instelling nog niet het recht het aan de regelmatig overlegde medische attesten verbonden vermoeden van regelmatigheid van de afwezigheden wegens ziekte om te keren. Een dergelijke niet-nakoming kan daarentegen aanleiding geven tot een tuchtprocedure op grond van titel VI van het Statuut, zoals in artikel 60 van het Statuut uitdrukkelijk wordt bepaald. (cf. punten 66, 67 en 69-71) Referentie: Gerecht 8 juli 1998, Aquilino/Raad, T-130/96, JurAmbt. blz. I-A-351 en II-1017, punten 71, 73 en 83

Wanneer een ambtenaar een beroep instelt dat strekt tot nietigverklaring van een handeling van de administratie en tot vergoeding van de schade die hij zijns inziens door die handeling heeft geleden, en die vorderingen nauw met elkaar zijn verbonden, brengt de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding mee. (cf. punt 82) Referentie: Gerecht 24 maart 1993, Benzier/Commissie, T-72/92, Jurispr. blz. II-347, punten 21 en 22