ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belastingwetgeving – Vennootschapsbelasting – Nationale regeling die voordeel van belastingkrediet voor onderzoek voorbehoudt aan onderzoek verricht in deze lidstaat – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 49 EG)

Samenvatting

Artikel 49 EG staat in de weg aan een regeling van een lidstaat die slechts recht geeft op belastingkrediet voor onderzoek als het onderzoek op het grondgebied van deze lidstaat is verricht.

Een dergelijke regeling is namelijk, zij het indirect, gebaseerd op de plaats van vestiging van de dienstverrichter en kan dus diens grensoverschrijdende activiteiten belemmeren. Zij kan geen rechtvaardiging vinden in de noodzaak, de samenhang van het belastingstelsel te waarborgen, onderzoek te bevorderen of de doeltreffendheid van de fiscale controles te verzekeren.

(cf. punten 18, 20, 23‑24, 26 en dictum)
Zaak C‑469/03

Strafzaak

tegen

Filomeno Mario Miraglia

(verzoek van het Tribunale di Bologna om een prejudiciële beslissing)

„Artikel 54 van Overeenkomst ter uitvoering van Schengen-Overeenkomst – Beginsel ‚ne bis in idem’ – Werkingssfeer – Beslissing van rechterlijke autoriteiten van lidstaat om tegen persoon geen strafvervolging in te stellen op uitsluitende grond dat in andere lidstaat analoge procedure is ingeleid”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 10 maart 2005.

Samenvatting van het arrest

Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Protocol tot opneming van Schengen-acquis – Overeenkomst ter uitvoering van Schengen-Overeenkomst – Beginsel ne bis in idem – Werkingssfeer – Beslissing van rechterlijke autoriteiten van lidstaat om zaak zonder enige beoordeling ten gronde te beëindigen op grond dat in andere lidstaat analoge procedure is ingeleid – Daarvan uitgesloten

(Art. 2, eerste alinea, vierde streepje, EU; Overeenkomst ter uitvoering van Schengen-Overeenkomst, art. 54)

Het beginsel „ne bis in idem”, neergelegd in artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van de Schengen-Overeenkomst, dat dient te voorkomen dat een persoon die gebruikmaakt van zijn recht van vrij verkeer, daardoor voor dezelfde feiten wordt vervolgd op het grondgebied van meerdere lidstaten, is niet van toepassing op de beslissing van de rechterlijke autoriteiten van een lidstaat waarbij zonder enige beoordeling ten gronde wordt verklaard dat een zaak is geëindigd, zulks nadat het parket heeft besloten niet verder te vervolgen op de uitsluitende grond dat tegen dezelfde verdachte in een andere lidstaat een strafprocedure ter zake van dezelfde feiten is ingeleid. Een dergelijke beslissing is namelijk geen onherroepelijk vonnis waarbij een persoon is berecht in de zin van voornoemd artikel 54.

De toepassing van dit beginsel op een dergelijke beslissing tot beëindiging van de strafprocedure zou bestraffing van de aan de verdachte ten laste gelegde onrechtmatige handeling in een van de betrokken lidstaten moeilijker of in concreto onmogelijk maken. Een dergelijke uitkomst zou duidelijk in strijd zijn met het doel van de bepalingen van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals uiteengezet in artikel 2, eerste alinea, vierde streepje, EU.

(punten 30, 33‑35 en dictum)
Zaak C‑272/03

Hauptzollamt Neubrandenburg

tegen

Jens Christian Siig

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Communautair douanewetboek – Ontstaan van douaneschuld – Regeling tijdelijke invoer – Wisselen van trekker voor oplegger”

Samenvatting van het arrest

Douane-unie – Regeling tijdelijke invoer met vrijstelling van rechten – Tijdelijke invoer van wegvoertuigen voor bedrijfsdoeleinden – Wisseling van trekker van oplegger in douanegebied van Gemeenschap tijdens vervoer met eindpunt buiten dat gebied – Weigering om regeling tijdelijke invoer toe te passen

(Verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 670, sub p, en 718, lid 3, sub d)

De artikelen 718, lid 3, sub d, en 670, sub p, van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, waarin het begrip „intern verkeer” in het kader van de tijdelijke invoer met vrijstelling van de rechten bij invoer is omschreven (artikel 670, sub p) en een voorwaarde wordt verbonden aan gebruikmaking van de regeling tijdelijke invoer van wegvoertuigen voor bedrijfsdoeleinden (artikel 718, lid 3, sub d), moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen het gebruik van een buiten het douanegebied van de Gemeenschap geregistreerde trekker om een oplegger van een plaats binnen het douanegebied van de Gemeenschap waar hij is geladen met goederen, te vervoeren naar een andere plaats binnen het douanegebied van de Gemeenschap waar de oplegger slechts wordt geparkeerd om later door een andere trekker naar de buiten het douanegebied van de Gemeenschap gevestigde ontvanger van de goederen te worden vervoerd.

De gebruikmaking van de regeling tijdelijke invoer is immers rechtstreeks gekoppeld aan het feit dat met het betrokken voertuig een duidelijk bepaalde vervoershandeling wordt uitgevoerd, waarbij dat voertuig en de vervoerde goederen of personen de buitengrens van het douanegebied van de Gemeenschap overschrijden, zodat het vervoer zelf, dat met het betrokken vervoermiddel wordt verricht, beslissend is en niet de eindbestemming van de vervoerde goederen of personen.

(cf. punten 18, 20, 26 en dictum)
Zaak C‑300/03

Honeywell Aerospace GmbH

tegen

Hauptzollamt Gießen

(verzoek van het Hessische Finanzgericht, Kassel, om een prejudiciële beslissing)

„Communautair douanevervoer – Ontstaan van douaneschuld naar aanleiding van overtreding of onregelmatigheid – Gevolg van niet-kennisgeving aan aangever van termijn om bewijs van plaats van overtreding of onregelmatigheid te leveren”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 20 januari 2005

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van goederen – Communautair douanevervoer – Extern communautair douanevervoer – Overtredingen of onregelmatigheden – Niet-kennisgeving aan aangever van termijn om bewijs van regelmatigheid van vervoer of plaats van overtreding te leveren – Invloed op ontstaan van douaneschuld – Geen – Invloed op inning van douaneschuld

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 203, lid 1; verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 379)

Artikel 203, lid 1, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, juncto artikel 379 van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92, moeten aldus worden uitgelegd dat een douaneschuld is ontstaan wanneer een onder de regeling extern douanevervoer geplaatste zending niet bij het douanekantoor van bestemming is aangebracht, aangezien de niet-kennisgeving aan de aangever van de termijn voor het leveren van het bewijs van de regelmatigheid van het communautair douanevervoer of van de plaats waar de overtreding daadwerkelijk is begaan, niet belet dat de douaneschuld ontstaat. Deze kennisgeving vormt evenwel een conditio sine qua non voor de inning van de douaneschuld door de douaneautoriteiten, zodat de lidstaat waaronder het kantoor van vertrek ressorteert, de schuld slechts kan innen wanneer hij de aangever heeft meegedeeld dat hij over een termijn van drie maanden beschikt om het gevraagde bewijs te leveren, en dat bewijs niet binnen deze termijn is geleverd.

(cf. punten 23, 26 en dictum)
Zaak C‑60/03

Wolff & Müller GmbH & Co. KG

tegen

José Filipe Pereira Félix

(verzoek van het Bundesarbeitsgericht om een prejudiciële beslissing)

„Artikel 49 EG – Beperkingen van vrij verrichten van diensten – Ondernemingen in bouwsector – Onderaanneming – Verplichting voor onderneming om borg te staan voor minimumloon van door onderaannemer tewerkgestelde werknemers”

Samenvatting van het arrest

Vrij verrichten van diensten – Terbeschikkingstelling van werknemers met oog op verrichten van diensten – Richtlijn 96/71 – Nationale regeling volgens welke onderneming die in andere lidstaat gevestigde onderneming werkzaamheden laat verrichten, als borg aansprakelijk is voor betaling van minimumloon aan werknemers in dienst van andere onderneming – Beperking van vrij verrichten van diensten – Rechtvaardiging uit hoofde van algemeen belang – Sociale bescherming van werknemers

(Art. 49 EG; richtlijn 96/71 van Europees Parlement en Raad, art. 5)

Artikel 5 van richtlijn 96/71 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten, krachtens hetwelk de lidstaten adequate maatregelen nemen ingeval niet aan deze richtlijn wordt voldaan, en er met name zorg voor dragen dat de werknemers en/of hun vertegenwoordigers over passende procedures beschikken om de nakoming van de verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn af te dwingen, uitgelegd met inachtneming van artikel 49 EG, verzet zich in beginsel niet tegen een nationale regeling volgens welke een in de betrokken lidstaat gevestigde aannemer, die een in een andere lidstaat gevestigde aannemer bouwwerkzaamheden laat verrichten, als borg die afstand heeft gedaan van zijn voorrecht van uitwinning, aansprakelijk is voor de nakoming van de verplichtingen van die aannemer of van een onderaannemer tot betaling van het minimumloon aan een werknemer in dienst van laatstgenoemden of van bijdragen aan een gemeenschappelijke instelling van de partijen bij een collectieve overeenkomst, wanneer het minimumloon het bedrag omvat dat, na aftrek van belastingen en socialezekerheidsbijdragen of bijdragen ter bevordering van de werkgelegenheid of voor overeenkomstige sociale doelstellingen, aan de werknemer moet worden uitbetaald (nettoloon), ook al is de bescherming van het loon niet het prioritaire of slechts een secundair doel van de bedoelde nationale regeling.

Indien het recht op minimumloon een bestanddeel van de bescherming van de werknemers vormt, die een van de dwingende redenen van openbaar belang is, waardoor eventuele beperkingen op de vrijheid van dienstverrichting gerechtvaardigd kunnen zijn, moeten de procedureregels waarmee de eerbiediging van dit recht kan worden afgedwongen, zoals de aansprakelijkheid als borg, namelijk ook worden geacht een dergelijke bescherming te kunnen bieden, voorzover deze regel ten goede komt aan de ter beschikking gestelde werknemers, omdat hij ten behoeve van hen aan de eerste schuldenaar van het minimumloon, namelijk de werkgever, een hoofdelijk met de eerste verbonden tweede schuldenaar toevoegt, die in het algemeen zelfs meer solvabel is dan de eerste.

(cf. punten 28, 34‑35, 37, 40, 45 en dictum)
Zaak C‑269/03

Administration de l’enregistrement et des domaines

en

État du grand-duché de Luxembourg

tegen

Vermietungsgesellschaft Objekt Kirchberg Sàrl

[verzoek van de Cour d’appel (Luxemburg) om een prejudiciële beslissing]

„Zesde BTW-richtlijn – Artikel 13, C – Vrijstelling voor verpachting en verhuur van onroerende goederen – Recht om voor belastingheffing te kiezen – Aftrek van voorbelasting – Voorafgaande goedkeuring door belastingadministratie”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen waarin Zesde richtlijn voorziet – Vrijstelling voor verpachting en verhuur van onroerende goederen – Keuzerecht voor belastingplichtigen – Recht op aftrek mits voorafgaande goedkeuring – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, C)

De bepalingen vervat in artikel 13, C, eerste alinea, sub a, en tweede alinea, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, verzetten zich niet ertegen dat een lidstaat die gebruik heeft gemaakt van de door deze bepalingen verleende bevoegdheid om zijn belastingplichtigen het recht te verlenen om te kiezen voor belastingheffing op transacties inzake verpachting en verhuur van onroerende goederen, een regeling vaststelt die de volledige aftrek van de vooraf betaalde belasting over de toegevoegde waarde laat afhangen van een voorafgaande, niet terugwerkende goedkeuring door de belastingautoriteiten.

(cf. punt 30 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal (Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 10 en 12, lid 1, sub e) (cf. punten 35‑39 en dictum)

2. Gemeenschapsrecht - Rechtstreekse werking - Nationale belastingen die onverenigbaar zijn met gemeenschapsrecht – Teruggaaf (cf. punten 43‑46 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van artikel 10, sub c, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25) – Nationale wet waarbij met terugwerkende kracht een jaarlijkse forfaitaire heffing op de inschrijving van andere vennootschapsakten dan de oprichtingsakte wordt ingevoerd, en waarbij in een regeling inzake de terugbetaling van de jaarlijkse heffing op de inschrijving van de oprichtingsakte van vennootschappen wordt voorzien, die discriminerend en restrictief is

Dictum

Dictum

1) De Italiaanse Republiek is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 10 en 12, lid 1, sub e, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, en krachtens de door het Hof ontwikkelde beginselen inzake de terugbetaling van het onverschuldigd betaalde, door heffingen met terugwerkende kracht in te voeren die geen toegestane rechten met het karakter van een vergoeding zijn, wanneer de inschrijvingen in het ondernemingsregister waarvoor zij zijn geïnd, reeds aanleiding hebben gegeven tot de inning van heffingen die worden geacht door de heffingen met terugwerkende kracht te zijn vervangen, maar die aan degenen die ze hebben voldaan niet kunnen worden terugbetaald, of wanneer deze heffingen met terugwerkende kracht betrekking hebben op jaren waarin geen inschrijving in het register heeft plaatsgevonden die hun inning rechtvaardigt, en door bepalingen vast te stellen die aan de teruggaaf van een belasting die bij een arrest van het Hof in strijd of onverenigbaar met het gemeenschapsrecht is verklaard, voorwaarden verbinden die specifiek op die belasting betrekking hebben en ongunstiger zijn dan die welke anders op de teruggaaf van de betrokken belasting zouden worden toegepast.

2) Het beroep wordt verworpen voor het overige.

3) De Italiaanse Republiek zal drie vierden van alle kosten dragen. De Commissie van de Europese Gemeenschappen zal het overige vierde dragen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Procedures voor plaatsing van overheidsopdrachten voor dienstverlening – Richtlijn 92/50 – Werkingssfeer – Concessie voor openbare diensten betreffende beheer van betaalde openbare parkeerplaats – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 92/50 van de Raad)

2. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Verdragsbepalingen – Werkingssfeer – Concessieovereenkomsten voor openbare diensten – Daaronder begrepen – Beperkingen – Concreet geval

(Art. 12 EG, 43 EG en 49 EG)

Samenvatting

1. De gunning van het beheer van een betaalde openbare parkeerplaats door een overheidsinstantie aan een dienstverlener die hiervoor wordt vergoed door middel van bedragen die derden voor het gebruik van deze parkeerplaats betalen, vormt een concessie voor openbare diensten waarop richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening niet van toepassing is.

(cf. punt 43, dictum 1)

2. De overheidsinstanties die concessieovereenkomsten voor openbare diensten sluiten, moeten in het algemeen de fundamentele regels van het EG-Verdrag, met name de artikelen 43 EG en 49 EG, en in het bijzonder het in artikel 12 EG neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, die bijzondere uitdrukkingen zijn van het algemene beginsel van gelijke behandeling, in acht nemen. Het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit houden met name een transparantieverplichting in, die erin bestaat dat aan elke potentiële inschrijver een passende mate van openbaarheid wordt gegarandeerd, zodat de dienstenconcessie voor mededinging openstaat en de aanbestedingsprocedures op onpartijdigheid kunnen worden getoetst.

De toepassing van de in artikelen 12 EG, 43 EG en 49 EG neergelegde regels, alsmede van de algemene beginselen waarvan deze de bijzondere uitdrukking vormen, is evenwel uitgesloten, indien de concessieverlenende overheidsinstantie op de concessiehouder toezicht uitoefent zoals op haar eigen diensten én deze concessiehouder bovendien het merendeel van zijn werkzaamheden verricht ten behoeve van de instantie die hem beheerst.

In dit verband verzetten de aangehaalde bepalingen en beginselen zich tegen de gunning, zonder oproep tot mededinging, van een concessie voor openbare diensten door een overheidsinstantie aan een uit de omzetting van een speciale onderneming van deze overheidsinstantie ontstane aandelenvennootschap, waarvan het maatschappelijk doel tot belangrijke nieuwe gebieden is verruimd, het kapitaal op korte termijn verplicht moet worden opengesteld voor ander kapitaal, het territoriale werkterrein is uitgebreid tot geheel het land en het buitenland, en de raad van bestuur bijzonder ruime beheersbevoegdheden heeft die hij zelfstandig kan uitoefenen.

(cf. punten 46‑49, 62, 72, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van kapitaal – Liberalisering van kapitaalverkeer – Transacties waarvoor algemene vergunningen voor aangaan van overeenkomsten of verrichten van handelingen en voor overmakingen tussen ingezetenen van lidstaten gelden krachtens artikel 2 van richtlijn van 11 mei 1960 – Verwerving van ter beurze verhandelde en genoteerde obligaties – Daaronder begrepen – Wijze van financiering van verwerving – Geen invloed

(Richtlijn van de Raad van 11 mei 1960, art. 2 en bijlage I, lijst B, post IV A en lijst D, posten VI en IX)

Samenvatting

In nationale valuta luidende en door een, in een lidstaat gevestigde en eigendom van die staat zijnde, bank uitgegeven obligaties met een looptijd van één jaar na uitgifte, die ter beurze worden verhandeld en zijn genoteerd, vallen onder „ter beurze verhandelde effecten”, bedoeld in bijlage I, lijst B, post IV A, van de richtlijn van 11 mei 1960 voor de uitvoering van artikel 67 van het Verdrag, en niet onder de „papieren die gewoonlijk op de geldmarkt worden verhandeld” in de zin van lijst D, post VI, van diezelfde bijlage. De verwerving van deze obligaties en de liquidatieopbrengst ervan worden beheerst door artikel 2 van deze richtlijn, dat verwijst naar lijst B van bijlage I, die de repatriëring van deze opbrengst noemt.

Met betrekking tot deze effecten kan de betrokken lidstaat derhalve voor het aangaan van overeenkomsten of het verrichten van handelingen en voor de overmakingen tussen ingezetenen van de lidstaten een algemene vergunning als bedoeld in voormeld artikel 2 verlenen.

Het feit dat een verwerving van dergelijke obligaties is gefinancierd met tegoeden op rekeningen-courant of depositorekeningen bij een kredietinstelling, kan, ook wanneer deze tevens onder lijst D, post IX, van voornoemde bijlage valt, niet van invloed zijn op de indeling van de betrokken kapitaalbeweging in lijst B, post IV A.

(cf. punten 27, 34, 37, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Investeringsgoed dat gedeeltelijk voor bedrijfsdoeleinden en gedeeltelijk voor privé‑doeleinden wordt gebruikt – Uitsluiting door nationale bepalingen daterende van vóór Zesde richtlijn, van bestemming van volledig goed voor onderneming en van recht op aftrek van totale ter zake van aanschaf daarvan verschuldigde belasting – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 67/228, art. 11, en 77/388, art. 6, lid 2, en 17, leden 2 en 6)

Samenvatting

De artikelen 6, lid 2, en 17, leden 2 en 6, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7, moeten aldus worden uitgelegd, dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling, die vóór de inwerkingtreding van die richtlijn is vastgesteld, en die een belastingplichtige niet toestaat een investeringsgoed dat gedeeltelijk voor bedrijfsdoeleinden en gedeeltelijk voor andere doeleinden wordt gebruikt, volledig voor zijn onderneming te bestemmen en in voorkomend geval de ter zake van de aanschaf van dat goed verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde volledig en onmiddellijk af te trekken.

Artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn staat weliswaar toe dat een lidstaat een nationale regeling handhaaft die vóór de inwerkingtreding van de Zesde richtlijn bestond, maar die bepaling vooronderstelt dat de uitsluitingen die voornoemde staten op grond daarvan mogen handhaven, wettig waren volgens de Tweede richtlijn (67/228), die aan de Zesde richtlijn voorafgaat. Dienaangaande heeft artikel 11 van de Tweede richtlijn, door in lid 4 ervan te bepalen dat de lidstaten van de aftrekregeling kunnen uitsluiten „bepaalde goederen en bepaalde diensten, in het bijzonder die waarvan verwacht kan worden dat zij uitsluitend of gedeeltelijk worden gebruikt voor de privé-behoeften van de belastingplichtige of van zijn personeel”, de lidstaten geen absolute discretionaire bevoegdheid toegekend om alle of nagenoeg alle goederen en diensten van de aftrekregeling uit te sluiten en met name alle goederen voorzover zij voor de privé-behoeften van de belastingplichtige worden gebruikt.

(cf. punten 31‑34, 36 en dictum)