Zaak T‑273/16

(gedeeltelijke publicatie)

Sun Media Ltd

tegen

Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

„Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk METAPORN – Oudere Uniewoordmerken en nationale woordmerken META4 en ouder Uniebeeldmerk en nationaal beeldmerk meta4 – Relatieve weigeringsgrond – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] – Soortgelijke diensten – Begrip complementaire diensten – Overeenstemmende tekens – Verwarringsgevaar”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 januari 2018

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten – Diensten op het gebied van ontspanning voor volwassenen en uitzend‑ en telecommunicatiediensten

[Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]

Diensten op het gebied van ontspanning voor volwassenen van klasse 41 hebben een andere aard en bestemming dan diensten van klasse 38. Deze vaststelling kan echter op zich niet afdoen aan de eventuele complementariteit van deze diensten.

Aangaande de complementariteit van de diensten op het gebied van ontspanning voor volwassenen van klasse 41 en uitzenddiensten van klasse 38 is reeds geoordeeld dat filmproductie van klasse 41 een zekere soortgelijkheid vertoont met uitzenddiensten van klasse 38, omdat deze complementair zijn. Dit geldt te meer wanneer de diensten van klasse 41 en de uitzenddiensten van klasse 38 als gemeenschappelijk kenmerk hebben dat deze in elektronische vorm worden aangeboden, in casu op internet, aangezien deze gemeenschappelijke uitzendwijze de soortgelijkheid van deze diensten kan versterken.

Bovendien zij vastgesteld dat het tegenwoordig steeds gangbaarder is dat radio‑ en televisieprogramma’s via internet‑ of breedbandverbindingen worden uitgezonden.

Aangaande de complementariteit van diensten op het gebied van ontspanning voor volwassenen en telecommunicatiediensten, die „met name” elektronisch en online worden verstrekt, zij opgemerkt dat voor diensten van klasse 41 die online worden verstrekt in het arrest van 12 juli 2012, bluepod MEDIA, reeds is geoordeeld dat deze soortgelijk zijn aan diensten van „telecommunicatie; communicatie via computerterminals, computerondersteunde verzending van berichten en beelden”.

Het is juist dat het Gerecht in dat arrest ook de conclusie van de kamer van beroep in de betrokken zaak heeft bevestigd, dat bepaalde telecomoperatoren weliswaar bepaalde diensten op het gebied van ontspanning van klasse 41 verstrekten via gespecialiseerde dochterondernemingen, maar de consument in het algemeen geen verband verwachtte tussen het verstrekken van deze diensten voor ontspanning en diensten voor de verzending van gegevens via computers en gegevensnetwerken.

Er dient echter rekening te worden gehouden met de economische realiteit op de markt zoals die tegenwoordig bestaat, om na te gaan of de feitelijke vaststelling in de zaak die heeft geleid tot dat arrest nog steeds actueel is. Vastgesteld zij echter dat deze realiteit zeer verschillend is van de realiteit die nog maar een paar jaar daarvoor de boventoon voerde, met name wegens de snelle technologische ontwikkelingen die de manier waarop audiovisueel amusementsmateriaal wordt geconsumeerd, radicaal hebben veranderd. Bovendien waren de traditionele verstrekkers van telecommunicatiediensten vroeger slechts occasioneel actief in de ontwikkeling van amusementsmateriaal, maar zijn zij dat tegenwoordig op regelmatige basis, terwijl de amusementsondernemingen diensten aanbieden die voorheen waren voorbehouden aan de telecommunicatie-industrie. Sommige ondernemingen bieden overigens forfaits aan die de consument zowel een telecommunicatieverbinding als toegang tot amusementsmateriaal via deze verbinding verstrekken. De consumenten van telecommunicatiediensten kunnen dus denken dat het via hun internetverbinding verstrekte amusementsmateriaal door dezelfde onderneming wordt verstrekt.

(zie punten 36‑42)