ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Sociale zekerheid van migrerende werknemers ° Prestaties verschuldigd krachtens wettelijke regeling van Lid-Staat voor schade die op grondgebied van andere Lid-Staat is ontstaan ° Recht van verhaal van orgaan dat prestaties verschuldigd is, op aansprakelijke derde ° Vaststelling volgens nationale recht van orgaan dat prestaties verschuldigd is ° Nationale wettelijke regeling die orgaan dat prestaties verschuldigd is, geen recht geeft op subrogatie en verhaal ° Niet aan organen van andere Lid-Staten tegen te werpen

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 93, lid 1)

Samenvatting

Artikel 93, lid 1, van verordening nr. 1408/71 moet aldus worden uitgelegd, dat de voorwaarden en de omvang van het verhaalsrecht van een orgaan van sociale zekerheid in de zin van de verordening, ten opzichte van de veroorzaker van schade die op het grondgebied van een andere Lid-Staat is ontstaan en geleid heeft tot betaling van prestaties van sociale zekerheid ter dekking van kosten als die voor ziekenhuisverblijf en vervoer, worden bepaald volgens het recht van de Lid-Staat waaronder dat orgaan valt. In het bijzonder staan bepalingen van een Lid-Staat, volgens welke het orgaan van sociale zekerheid niet wordt gesubrogeerd in de rechten van degene die de prestaties heeft ontvangen, noch onmiddellijk een rechtsvordering kan instellen tegen de derde die tot schadevergoeding is gehouden, niet in de weg aan het verhaalsrecht van de bevoegde organen van de andere Lid-Staten.

Genoemde bepaling wil het immers mogelijk maken, dat een orgaan van sociale zekerheid, dat na een op het grondgebied van een andere Lid-Staat ontstane schade sociale-zekerheidsuitkeringen heeft betaald, op de voor de schade aansprakelijke derde verhaal zoekt met de middelen die het door dat orgaan toegepaste recht biedt. Dit vormt een logisch en billijk tegenwicht voor de uitbreiding van de verplichtingen van bedoelde organen tot het gehele gebied van de Gemeenschap en moet derhalve worden gezien als een regel van conflictenrecht, die de nationale rechter bij wie tegen de veroorzaker van de schade een vordering tot schadevergoeding wordt ingesteld, verplicht het recht toe te passen van de Lid-Staat van het bevoegde orgaan, niet slechts om te bepalen of dit orgaan wettig in de rechten van het slachtoffer is gesubrogeerd dan wel een onmiddellijk recht heeft ten opzichte van de aansprakelijke derde, maar ook om de aard en de omvang te bepalen van de vorderingen waarin dit orgaan is gesubrogeerd of die het onmiddellijk tegen die derde kan instellen.

Artikel 93, lid 1, heeft evenwel niet ten doel, wijziging te brengen in de regels volgens welke moet worden vastgesteld, of en in hoeverre de derde die de schade heeft veroorzaakt, wettelijk aansprakelijk is. De aansprakelijkheid van de derde blijft onderworpen aan de materiële regels die de nationale rechter bij wie het bevoegde orgaan of het slachtoffer de vordering instelt, normaal moet toepassen, dat wil zeggen in beginsel aan de wetgeving van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan de schade is ontstaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Landbouw ° Gemeenschappelijke ordening der markten ° Wijn ° Omschrijving en aanbiedingsvorm van wijnen ° V.q.p.r.d. ° Gebruik van term "château" door wijnbouwers die gronden bebouwen die tot domein van château hebben behoord en in gebouwen van hun cooeperatie druiven verwerken tot wijn ° Toelaatbaarheid ° Deelneming in cooeperatie van wijnbouwers die gronden bebouwen welke niet tot genoemd domein hebben behoord ° Geen invloed in geval van betrouwbare procedures ter voorkoming van vermenging van druiven

(Verordeningen van de Commissie nr. 997/81, art. 5, lid 1, en nr. 3201/90, art. 6)

Samenvatting

Artikel 5, lid 1, van verordening nr. 997/81 houdende uitvoeringsbepalingen voor de omschrijving en de aanbiedingsvorm van wijn en druivemost, dat het gebruik van de term "château" ter aanduiding van de naam van het wijnbouwbedrijf waar de betrokken wijn is verkregen, afhankelijk stelt van de dubbele voorwaarde, dat de wijn uitsluitend afkomstig is van in het betrokken bedrijf geoogste druiven en dat de druiven in dat wijnbouwbedrijf tot wijn zijn verwerkt, verzet zich evenmin als artikel 6 van verordening nr. 3201/90, dat eerstgenoemd artikel heeft vervangen en in soortgelijke bewoordingen is gesteld, tegen het gebruik van deze term door wijnbouwers die druiven produceren op gronden van het voormalige domein van een château en die zijn verenigd in een cooeperatie, in de gebouwen waarvan zij de druiven tot wijn verwerken.

Het feit dat een cooeperatieve vereniging onder haar leden wijnbouwers telt wier gronden afkomstig zijn van de verdeling van het voormalige domein van een château, en wijnbouwers die druiven oogsten buiten dit domein, kan aan de toepassing van artikel 5, lid 1, van verordening nr. 997/81 of van artikel 6 van verordening nr. 3201/90 niet in de weg staan wanneer betrouwbare procedures zijn ingevoerd om te voorkomen dat de door eerstgenoemden geoogste druiven worden vermengd met die van laatstgenoemden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Harmonisatie van wetgevingen ° Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen ° Afwijkingen van gemeenschappelijke regels ° Strikte uitlegging ° Bestaan van uitzonderlijke omstandigheden ° Bewijslast

(Richtlijn 77/62 van de Raad, art. 6, lid 1, sub b en d)

Samenvatting

De bepalingen van artikel 6, lid 1, sub b en d, van richtlijn 77/62 betreffende de cooerdinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, op grond waarvan mag worden afgeweken van de regels die de doeltreffendheid van de door het Verdrag erkende rechten in deze sector beogen te verzekeren, moeten strikt worden uitgelegd en het staat aan degene die zich erop wil beroepen, te bewijzen dat de uitzonderlijke omstandigheden die de afwijking rechtvaardigen, daadwerkelijk bestaan. Zij kunnen in geen geval rechtvaardigen, dat voor alle leveringen van farmaceutische produkten en specialiteiten die voor sociale-zekerheidsinstellingen zijn bestemd, in het algemeen en zonder onderscheid, de onderhandse procedure wordt benut.

Wil zich een geval voordoen als bedoeld in artikel 6, lid 1, sub b, dan is het namelijk niet voldoende, dat de farmaceutische produkten en specialiteiten door exclusieve rechten worden beschermd, maar daarnaast moeten zij nog slechts door een bepaalde leverancier kunnen worden vervaardigd of geleverd. Aan deze voorwaarde wordt slechts voldaan met betrekking tot die produkten en specialiteiten waarvoor op de markt geen concurrentie heerst.

Wat verder de in artikel 6, lid 1, sub d, voorziene afwijking betreffende dringende spoed aangaat, is het niet uitgesloten dat, rekening houdend met de vrijheid bij het voorschrijven van geneesmiddelen, aan een bepaalde farmaceutische specialiteit dringend behoefte blijkt te bestaan in de farmaceutische afdeling van een ziekenhuis, maar dit kan niet rechtvaardigen, dat voor alle leveringen van farmaceutische produkten en specialiteiten aan ziekenhuizen stelselmatig de onderhandse procedure wordt gebruikt en, hoe dan ook kan zelfs wanneer in een bepaald geval de spoedeisendheid vaststaat, slechts een beroep op de in deze bepaling vastgestelde afwijking worden gedaan, indien cumulatief aan alle daarin gestelde voorwaarden is voldaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Invaliditeitsverzekering - Vaststelling van uitkeringen - Migrerende werknemer die op tijdstip waarop arbeidsongeschiktheid met daaropvolgende invaliditeit is ontstaan, woonachtig was in staat van tewerkstelling - Recht op uitkeringen van staat van laatste tewerkstelling

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 39, leden 1 en 5, en 71, lid 1, sub b-ii)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Indiening en behandeling van aanvragen om uitkeringen - Aanvraag om invaliditeitsuitkering ingediend bij orgaan van woonstaat - Verplichting om aanvraag te doen toekomen aan orgaan van bevoegde staat - Verplichting voor orgaan van woonstaat om invaliditeitsuitkering aan aanvrager te betalen - Geen

(Verordeningen van de Raad nr. 1408/71, art. 86, en nr. 574/72, art. 35)

Samenvatting

1. Voor de toepassing van artikel 71 van verordening nr. 1408/71 in zijn geheel is beslissend, dat de betrokkene woonplaats heeft in een andere Lid-Staat dan de Lid-Staat aan de wetgeving waarvan hij was onderworpen tijdens zijn laatste werkzaamheden. Artikel 71, lid 1, sub b-ii, eerste zin, is derhalve niet van toepassing op een werknemer die zich met zijn gezin heeft gevestigd in een Lid-Staat, waar hij heeft gewoond en gewerkt en vervolgens arbeidsongeschikt en invalide is geworden, daarna is verhuisd naar een andere Lid-Staat, waar hij niet heeft gewerkt, en ten slotte is gaan wonen in een derde Lid-Staat, waar hij - wegens zijn invaliditeit - noch werkt noch als werkzoekende staat ingeschreven.

Bijgevolg is op een dergelijke werknemer niet artikel 39, lid 5, van genoemde verordening van toepassing, maar de in lid 1 van dat artikel geformuleerde algemene regel, dat met betrekking tot invaliditeitsuitkeringen bevoegd is de Lid-Staat waarvan de wetgeving van toepassing was op het tijdstip waarop de arbeidsongeschiktheid met daaropvolgende invaliditeit is ontstaan, in casu de staat van de laatste tewerkstelling.

2. Uit artikel 86 van verordening nr. 1408/71 en artikel 35 van verordening nr. 574/72 volgt, dat wanneer de belanghebbende zijn aanvraag om een invaliditeitsuitkering indient bij het orgaan van de woonstaat, deze gehouden is die aanvraag te doen toekomen aan het orgaan van de bevoegde Lid-Staat, dat wil zeggen de staat waarvan de wetgeving van toepassing was op het tijdstip waarop de arbeidsongeschiktheid met daaropvolgende invaliditeit is ontstaan.

Anders dan de voor andere uitkeringen getroffen regeling, verplicht daarentegen geen enkele bepaling van verordening nr. 1408/71 de organen van de woonstaat om de aanvrager een invaliditeitsuitkering te betalen, ook niet indien de bevoegde staat deze dient te vergoeden, onverminderd de toepassing van artikel 114 van verordening nr. 574/72 in geval van een geschil tussen de organen. Het gemeenschapsrecht verbiedt het orgaan van de woonstaat echter in geen enkel opzicht, de aanvrager bij te staan wanneer hij bij het orgaan van de bevoegde staat een aanvraag indient.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Gemeenschappelijk douanetarief - Stelsel van algemene tariefpreferenties voor ontwikkelingslanden - Oorsprong van goederen - Certificaat van oorsprong dat ander land als land van bestemming vermeldt dan Lid-Staat - Verlies van aanspraak op tariefvrijstelling - Afgifte achteraf van nieuw certificaat waarmee aanspraak wordt verkregen - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

(Verordeningen nr. 3749/83 en nr. 693/88 van de Commissie)

Samenvatting

De aanspraak op toepassing van het stelsel van door de Gemeenschap verleende tariefpreferenties voor bepaalde produkten uit ontwikkelingslanden gaat verloren, wanneer het certificaat van oorsprong (formulier A), dat bij de uitvoer van produkten is afgegeven overeenkomstig de verordeningen nrs. 3749/83 en 693/88 betreffende de definitie van het begrip "produkten van oorsprong" voor de toepassing van deze tariefpreferenties, een ander land als land van bestemming vermeldt dan een Lid-Staat van de Europese Gemeenschap.

Wanneer de betrokken produkten voldoen aan de door de gemeenschapsregeling gestelde oorsprongsvoorwaarden en de afgifte van het certificaat dat een ander land van bestemming vermeldt, wordt verklaard door een uitzonderlijke situatie, is er evenwel niets wat verhindert dat de bevoegde regeringsinstantie van het land van uitvoer op grond van artikel 23 van voormelde verordeningen daartoe achteraf een nieuw certificaat kan afgeven. Dit nieuwe certificaat dient in aanmerking te worden genomen voor de verlening van de tariefvrijstelling, mits is voldaan aan alle andere door de gemeenschapsregeling gestelde geldigheidsvoorwaarden.

Er is sprake van een uitzonderlijke situatie in de zin van voornoemde verordeningen, wanneer de vermelding als land van bestemming van een derde land verband houdt met het feit, dat het bij de betrokken produkten gaat om een compensatietransactie met dat land, waarbij deze produkten uiteindelijk op andere markten worden doorverkocht omdat dat land er geen behoefte aan heeft.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten - Overeenkomst EEG-Oostenrijk - Protocol nr. 3 - Oorsprong van goederen - Bewijs door certificaat EUR.1 - Controle a posteriori van certificaat, die niet tot positief resultaat leidt - Gevolgen - Inaanmerkingneming van andere bewijzen of mogelijkheid voor importeur om zich op overmacht te beroepen - Voorwaarden

(Overeenkomst EEG-Oostenrijk, protocol nr. 3)

Samenvatting

Protocol nr. 3, betreffende de definitie van het begrip "produkten van oorsprong" en de methoden van administratieve samenwerking, in bijlage bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Oostenrijk, waarbij in het kader van de vrijhandelsregeling die bij de Overeenkomst is ingevoerd, in een preferentieel tarief is voorzien voor goederen van oorsprong uit Oostenrijk of uit de Gemeenschap, moet aldus worden uitgelegd, dat wanneer het land van uitvoer wordt verzocht het certificaat van oorsprong EUR.1 te controleren, doch er niet in slaagt de juiste oorsprong van het goed vast te stellen, het moet concluderen dat het goed van onbekende oorsprong is en dat het certificaat EUR.1 en het preferentieel tarief derhalve ten onrechte zijn toegekend.

Wanneer de douane van de staat van uitvoer, gelet op de onmogelijkheid om overeenkomstig het protocol het gewone bewijs van de oorsprong van het goed te leveren, in de onmogelijkheid verkeert om de controle op regelmatige wijze te verrichten, is het land van invoer voor de invordering van niet betaalde douanerechten niet definitief gebonden aan de negatieve uitslag van de controle a posteriori, doch kan het andere bewijzen van de oorsprong van het goed in aanmerking nemen.

Overigens kan een importeur zich in bepaalde omstandigheden op overmacht beroepen, wanneer de douaneautoriteiten van het land van uitvoer door hun eigen nalatigheid niet in staat zijn in het kader van een controle a posteriori de juistheid van de oorsprong van een goed vast te stellen. Het staat aan de nationale rechter, alle daartoe aangevoerde feiten te beoordelen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 EEG-Verdrag - Europese Akte - Verstrijken van termijn voor totstandbrenging van interne markt - Gevolgen - Verplichting van Lid-Staten om voorwaarden van aansluiting bij hun sociale-zekerheidsstelsel te wijzigen - Geen verplichting bij ontbreken van wetgevend handelen van Raad

(EEG-Verdrag, art. 8 A)

2 Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Vrijwillige of vrijwillig voortgezette verzekering - Toelating afhankelijk van eerdere aansluiting bij nationaal stelsel - Verplichting van Lid-Staat aansluiting bij zijn stelsel toe te staan aan iemand die enkel krachtens wetgeving van andere Lid-Staat verzekerd is geweest - Afwezigheid - Aansluiting toegestaan voor eigen onderdanen die in derde land hebben gewerkt - Geen invloed

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 9, lid 2)

Samenvatting

3 Het bij de Europese Akte in het Verdrag ingevoegde artikel 8 A, dat voorziet in de vaststelling van maatregelen die ertoe bestemd zijn, voor 31 december 1992 geleidelijk de interne markt tot stand te brengen, kan niet aldus worden uitgelegd, dat nu de Raad vóór die datum geen maatregelen heeft vastgesteld die de Lid-Staten ertoe zouden verplichten om personen die aan de verplichte verzekering van een andere Lid-Staat onderworpen zijn geweest, toe te laten tot de vrijwillige aansluiting bij hun stelsel van sociale zekerheid, die verplichting automatisch uit het verstrijken van die termijn voortvloeit.

Een dergelijke verplichting onderstelt immers de harmonisatie van de wetgevingen van de Lid-Staten op het gebied van de sociale zekerheid, een harmonisatie die bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht ontbreekt.

4 Artikel 9, lid 2, van verordening nr. 1408/71 verplicht een Lid-Staat niet, de aansluiting bij zijn stelsel van sociale zekerheid toe te staan van personen die aan de verplichte verzekering van een andere Lid-Staat onderworpen zijn geweest en die niet aan de voorwaarden voor aansluiting bij dat stelsel in de eerste Lid-Staat voldoen. Het staat immers aan de wettelijke regeling van elke Lid-Staat om de voorwaarden vast te stellen waaronder het recht of de verplichting tot aansluiting bij een stelsel van sociale zekerheid of bij een bepaalde tak van een dergelijk stelsel ontstaat, zolang daarbij maar geen onderscheid wordt gemaakt tussen eigen onderdanen en onderdanen van andere Lid-Staten.

Een Lid-Staat die een dergelijke aansluiting toestaat voor zijn onderdanen die in een derde land hebben gewerkt, is ingevolge het gemeenschapsrecht niet verplicht dezelfde behandeling toe te passen op zijn onderdanen die in een andere Lid-Staat hebben gewerkt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Dienstverrichting - Vaststelling van plaats van belasting - "Diensten op het gebied van de reclame" in de zin van Zesde richtlijn - Begrip - Promotieactiviteit

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 9, lid 2, sub e)

2 Beroep wegens niet-nakoming - Objectief karakter - Inaanmerkingneming van verkeerde uitlegging van gemeenschapsregeling - Uitsluiting

(EEG-Verdrag, art. 169)

Samenvatting

3 Het begrip "diensten op het gebied van de reclame" in de zin van artikel 9, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn (77/388), betreffende de vaststelling van de plaats van belasting, is een communautair begrip dat eenvormig moet worden uitgelegd, teneinde te voorkomen dat als gevolg van uiteenlopende interpretaties situaties ontstaan waarin dubbele belasting of geen belasting wordt geheven.

Onder dat begrip valt een promotieactiviteit, zoals de verkoop van goederen tegen kortingsprijzen, het gratis uitdelen van produkten, de levering van diensten tegen een gereduceerd tarief of om niet, of de organisatie van een cocktailparty of een banket, wanneer zo een verrichting neerkomt op een boodschap om het publiek in te lichten over het bestaan en de kwaliteiten van het aangeprezen produkt of de aangeprezen dienst met het doel de verkoop ervan te doen toenemen.

4 Het beroep wegens niet-nakoming heeft een objectief karakter en in het kader van een dergelijk beroep staat het aan het Hof om vast te stellen, of er al dan niet sprake is van de verweten niet-nakoming. Het feit dat een niet-nakoming voortkomt uit een onjuiste uitlegging van bepalingen van gemeenschapsrecht door een Lid-Staat, behoeft het Hof niet te beletten de niet-nakoming vast te stellen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Landbouw ° Gemeenschappelijke ordening der markten ° Rundvlees ° Restituties bij uitvoer ° Uitgesloten produkten ° "Vang", inclusief, in Duitsland, "Knochenduennung" ° Discriminatie tussen producenten of consumenten ° Afwezigheid

(Verordening nr. 805/68 van de Raad, art. 18; verordeningen van de Commissie nr. 2773/82, art. 1, en bijlage, nr. 1315/84, art. 1, en bijlage, en nr. 2891/84)

2. Handelingen van de instellingen ° Toepassing ratione temporis ° Terugwerkende kracht van materiële rechtsregel ° Voorwaarden

Samenvatting

1. Artikel 1 van de verordeningen nrs. 2773/82 en 1315/84 tot vaststelling van de restituties bij uitvoer in de sector rundvlees, gelezen in samenhang met de in de bijlagen bij die bepalingen genoemde postonderverdeling "ex 02.01 A II a) 4 ex bb)" van het gemeenschappelijk douanetarief ("delen, zonder been, met uitzondering van de vang en de schenkel [' Fleisch- und Knochenduennung' ], elk deelstuk individueel verpakt"), moet aldus worden uitgelegd, dat in de periode vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 2891/84, die geen enkele terugwerkende kracht heeft, de "Knochenduennung" in Duitsland niet behoorde tot de voor restitutie bij uitvoer in aanmerking komende delen van het rund.

Hoewel die bepalingen, aldus uitgelegd, tot gevolg hebben dat in Duitsland niet precies dezelfde stukken vlees als in de andere Lid-Staten van de restitutie waren uitgesloten, zijn zij niet onverenigbaar met het beginsel van gelijke behandeling, waaraan in de sector rundvlees toepassing wordt gegeven door artikel 18 van verordening nr. 805/68, aangezien door het ontbreken van geharmoniseerde of geueniformiseerde uitsnij- en uitbeenmethoden in de Lid -Staten de gebruikte termen onvermijdelijk niet overal dezelfde inhoud hebben, welke verschillen echter slechts beperkte gevolgen hebben.

2. Ter verzekering van de eerbiediging van de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen moeten materiële communautaire rechtsregels aldus worden uitgelegd, dat zij alleen gelden ten aanzien van vóór hun inwerkingtreding verworven rechtsposities voor zover er blijkens hun bewoordingen, doelstelling of opzet zulke gevolgen aan dienen te worden toegekend.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Hogere voorziening - Interventie - Behoud van in procedure voor Gerecht verkregen hoedanigheid van interveniënt voor Hof

('s Hofs Statuut-EEG, art. 49)

2 Ambtenaren - Sociale zekerheid - Ziektekostenverzekering - Ziektekosten - Maximumbedragen voor vergoeding - Toelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 72, lid 1)

3 Hogere voorziening - Middelen - Middel gericht tegen rechtsoverweging van arrest die niet noodzakelijk is voor onderbouwing van dictum - Onwerkzaam middel

Samenvatting

4 Uit artikel 49 van 's Hofs Statuut-EEG volgt, dat de interveniënten in de procedure voor het Gerecht worden aangemerkt als partijen in die procedure. Wanneer dus hogere voorziening wordt ingesteld tegen het arrest van het Gerecht, is artikel 115, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof op hen van toepassing, zodat zij niet overeenkomstig de artikelen 93 en 123 van het Reglement voor de procesvoering een nieuw interventieverzoek bij het Hof behoeven in te dienen.

5 Waar artikel 72, lid 1, Ambtenarenstatuut bepaalt, dat, volgens een door de instellingen van de Gemeenschap in onderlinge overeenstemming vastgestelde regeling, de kosten in geval van ziekte van de ambtenaar, zijn echtgenoot en de personen die te zijnen laste komen, tot ten hoogste 80 % gedekt zijn, waarbij dit maximum voor bepaalde prestaties is verhoogd tot 85 %, stelt het het maximumvergoedingspercentage vast waarop de ambtenaar en zijn gezinsleden die onder de dekking van de gemeenschappelijke regeling vallen, recht hebben. Afgezien daarvan laat deze bepaling het aan de instellingen over om in onderlinge overeenstemming de maximumvergoedingen vast te stellen in het kader van bedoelde regeling, waarbij zij hun geen benedengrens voorschrijft.

6 In het kader van een hogere voorziening moet een middel dat gericht is tegen een rechtsoverweging ten overvloede van een arrest van het Gerecht, waarvan het dictum rechtens genoegzaam door andere rechtsoverwegingen wordt gedragen, worden afgewezen.