Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Verzoek om gedwongen tenuitvoerlegging van bij verstek gewezen arbitraal vonnis dat kracht van gewijsde heeft gekregen

(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Oneerlijk beding – Algemene beoordelingscriteria

(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 3 en 4)

3. Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van consument op gebied van consumentenkrediet – Richtlijn 87/102 – Consumentenkredietovereenkomst – Ontbreken van vermelding van jaarlijks kostenpercentage in overeenkomst

(Richtlijn 87/102 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/7, art. 4, en richtlijn 93/13, art. 3 en 4)

Samenvatting

1. Richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, legt een nationale rechter die kennis dient te nemen van een verzoek om gedwongen tenuitvoerlegging van een in afwezigheid van de consument bij verstek gewezen arbitraal vonnis met kracht van gewijsde, de verplichting op om ambtshalve na te gaan of de sanctie waarin een kredietovereenkomst tussen een kredietverstrekker en een consument voorziet en die in dat vonnis is toegepast, oneerlijk is, wanneer hij over de daartoe noodzakelijke informatie betreffende de situatie rechtens en feitelijk beschikt en hij volgens zijn nationale procesrecht een dergelijke beoordeling in het kader van vergelijkbare op het nationale recht gebaseerde procedures mag verrichten.

Gelet op de aard en het gewicht van het openbare belang waarop de door richtlijn 93/13 aan de consument verzekerde bescherming berust, moet artikel 6 van deze richtlijn worden beschouwd als een norm die gelijkwaardig is aan de nationale regels die in de interne rechtsorde als regels van openbare orde gelden.

(cf. punten 50, 54, dictum 1)

2. Het antwoord op de vraag of een specifiek beding in een overeenkomst al dan niet oneerlijk is, moet volgens artikel 4 van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, worden gegeven met inaanmerkingneming van alle omstandigheden rond de sluiting van de overeenkomst, op het moment waarop de overeenkomst is gesloten, rekening houdend met de aard van de goederen of diensten waarop de overeenkomst betrekking heeft. In deze context moeten ook de gevolgen worden beoordeeld die dat beding kan hebben in het kader van het op de overeenkomst toepasselijke recht, hetgeen een onderzoek van het nationale rechtsstelsel impliceert.

Hieruit volgt dat het Hof in het kader van de hem bij artikel 267 VWEU toebedeelde bevoegdheid tot uitlegging van het recht van de Unie de door de wetgever van de Unie gebruikte algemene criteria kan uitleggen teneinde het begrip oneerlijk beding te definiëren. Het kan zich echter niet uitspreken over de toepassing van die algemene criteria op een specifiek beding dat moet worden onderzocht tegen de achtergrond van de omstandigheden van het betrokken geval.

Het staat bijgevolg aan de betrokken nationale rechter, uit te maken of een beding in een kredietovereenkomst dat voorziet in een sanctie van een onevenredig hoog bedrag voor de consument tegen de achtergrond van alle omstandigheden rond de sluiting van die overeenkomst als oneerlijk in de zin van de artikelen 3 en 4 van richtlijn 93/13 moet worden aangemerkt. Zo dat het geval is, moet die rechter alle volgens het nationale recht daaruit voortvloeiende consequenties trekken, teneinde zich ervan te vergewissen dat de consument door dat beding niet is gebonden. Volgens artikel 6, lid 1, van deze richtlijn moet die rechter tevens beoordelen of de overeenkomst in voorkomend geval zonder dat oneerlijk beding kan voortbestaan.

(cf. punten 59‑61, 63, dictum 2)

3. Het ontbreken van het jaarlijkse kostenpercentage (JKP) in een consumentenkredietovereenkomst, waarvan de vermelding van essentieel belang is in het kader van richtlijn 87/102 betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/7, kan een beslissende factor zijn in het kader van het onderzoek door een nationale rechter of een in een consumentenkredietovereenkomst opgenomen beding dat betrekking heeft op de kosten van dat krediet, maar waarin een dergelijke vermelding ontbreekt, duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd in de zin van artikel 4 van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten. Zo dat niet het geval is, mag die rechter ambtshalve beoordelen of het ontbreken van de vermelding van het JKP in het beding van die overeenkomst dat betrekking heeft op de kosten van dat krediet, aan dat beding een oneerlijk karakter in de zin van de artikelen 3 en 4 van richtlijn 93/13 kan verlenen.

Niettegenstaande de mogelijkheid om die overeenkomst aan richtlijn 93/13 te toetsen, moet richtlijn 87/102 evenwel aldus worden uitgelegd dat zij de nationale rechter in staat stelt om de bepalingen tot omzetting in nationaal recht van artikel 4 van laatstgenoemde richtlijn, volgens hetwelk het ontbreken van de vermelding van het JKP in een consumentenkredietovereenkomst ertoe leidt dat het verstrekte krediet rente- en kostenvrij wordt geacht, ambtshalve toe te passen.

(cf. punt 77, dictum 3)