Het Verwaltungsgericht wenst allereerst te weten of „in artikel 11 van richtlijn nr. 72/461 ... de heffing [wordt] toegestaan van een kostendekkende retributie voor de afgifte van een invoer-, vergunning krachtens de paragrafen 7 en 15 van de Klauentiere-Einfuhrverordnung, zoals bekend gemaakt op 30 augustus 1972 (BGBl. I, biz. 1363), laatstelijk gewijzigd bij de verordening van 6 april 1976 (BGBl. ï, blz. 914).”

Ter beantwoording van die vraag zal mijns inziens allereerst moeten worden nagegaan of er naar gemeenschapsrecht bij invoer van rund- en varkensvlees uit derde landen, een vergunning — met betaling van de daarvoor voorziene heffing — mag worden verlangd. Maar dat onderzoek is wederom slechts mogelijk, wanneer er een premisse is vervuld, die ik als volgt zou willen omschrijven: in het communautaire handelsverkeer geldt er voor heffingen van gelijke werking als douanerechten een verbod dat, met het oog op het vrije verkeer van goederen geschreven, absoluut geldt en geen afwijking gedoogt (vgl. art 9 van het Verdrag); daarentegen is het in het handelsverkeer met derde landen telkens weer een door de eisen van gemeenschappelijk handelsbeleid en gemeenschappelijk douanetarief ingegeven beleidskeus, of zulke heffingen dienen te worden afgeschaft, gehandhaafd, gewijzigd of ingevoerd. Die keus resulteert in bepalingen van secundair gemeenschapsrecht.

Zo gezien, heeft verzoekster dus gelijk met haar stelling dat men, wanneer er door de Lid-Staten wegens veterinairrechtelijke keuringen van importen uit derde landen zulke lasten worden opgelegd, met heffingen van gelijke werking van doen heeft, en dat de keus waarover ik zojuist sprak, ertoe geleid heeft dat zulke heffingen in de verordeningen tot instellingen van gemeenschappelijke marktordeningen voor rund- en varkensvlees (vgl. artt. 20, lid 2, verordening nr. 805/68 en 17, lid 2, verordening 2759/75, PB L 148, blz. 24 en L 282, biz. 1) zijn verboden. Maar wij hebben ten deze ook met andere rechtbronnen te rade te gaan: het veterinairrechtelijk beleid vond zijn beslag in 's Raads richtlijn van 12 december 1972, nr. 72/462 (PB L 302, blz. 28), in welker artikelen 22-25 de invoer van runderen, varkens en vers vlees uit derde landen aan keuring is onderworpen.

Maar — en dit is de kern van de zaak — die procedure kan slechts worden gevolgd, nadat er op communautair en nationaal niveau verschillende uitvoeringsmaatregelen zijn genomen. Volgens artikel 23, lid 2, eerste streepje, moet bij de controle bijvoorbeeld blijken van de herkomst van het vlees : het betrokken derde land moet zijn vermeld op een door de Raad opgestelde en in het Publikatieblad geplaatste lijst. In het derde streepje is bepaald dat er bij de desbetreffende partijen vlees een vleeskeuringscertificaat moet zijn gevoegd van een door het Veterinair Comité opgestelde model, alsook een gezondheidscertificaat als bedoeld in bijlage C van de richtlijn. Maar er is meer. Volgens artikel 4 kan het vlees in de Gemeenschap slechts worden ingevoerd, wanneer het afkomstig is van slachtdieren, vermeld op een lijst die als aanvulling van de lijst van derde landen bedoeld is; volgens artikel 16 mag slechts vlees worden ingevoerd dat voldoet aan de door het Veterinair Comité gestelde veterinairrechtelijke eisen; en volgens artikel 27 zijn de Lid-Staten verplicht lijsten van de controleposten voor de invoer van vers vlees op te stellen en aan de Commissie mede te delen.

Een ding staat evenwel vast: toen aan IFG de invoervergunning werd verstrekt, waren een groot aantal van deze maatregelen nog niet genomen. De lijst van derde landen bedoeld in artikel 3, verscheen bijvoorbeeld pas in PB L 146 van 14 juli 1979, terwijl de veterinairrechtelijke eisen en de lijst van Roemeense slachtdieren (artikelen 16 en 4) er pas kwamen op 4 februari 1982 (PB L 60, biz. 16). De consequenties liggen voor de hand: zolang de Lid-Staten niet in staat werden gesteld de in de richtlijn voorziene controles overeenkomstig de richtlijn te verrichten, bleven zij bevoegd ze naar eigen recht te doen geschieden. En juist in de bepaling die de Duitse rechter door u wenst te zien uitgelegd, wordt de bevoegdheid daartoe, zij het met een duidelijke restrictie, erkend: „Tot op het tijdstip waarop een communautaire regeling voor de invoer van vers vlees uit derde landen wordt toegepast”, zo lezen wij in artikel 11 van richtlijn nr. 72/461, „mogen de nationale bepalingen voor het uit de landen ingevoerde vlees niet gunstiger zijn dan die welke uit deze richtlijn voortvloeien.”