Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten - Artikel 13 van verordening nr. 1430/79 - Beslissingsbevoegdheid van Commissie - Recht van betrokken marktdeelnemer om te worden gehoord

(Verordening nr. 1430/79 van de Raad, art. 13)

2. Gemeenschapsrecht - Beginselen - Rechten van verdediging - Administratieve procedure voor kwijtschelding van invoerrechten - Verplichting van Commissie om op eigen initiatief betrokkene toegang te verlenen tot alle documenten die zij jegens hem in aanmerking neemt - Geen - Verplichting van betrokkene om overlegging daarvan te verzoeken - Zorgvuldigheidsplicht

(Art. 255 EG; verordening nr. 1430/79 van de Raad, art. 13)

3. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten - Eerbiediging van rechten van verdediging - Toegang tot dossier - Grenzen - Vertrouwelijke documenten - Recht om fotokopieën te maken - Daarvan uitgesloten

(Verordening nr. 1430/79 van de Raad, art. 13)

4. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten - Artikel 13 van verordening nr. 1430/79 - Draagwijdte - Bijzondere situatie" - Begrip - Beslissingsbevoegdheid van Commissie - Wijze van uitoefening

(Verordening nr. 1430/79 van de Raad, art. 13)

5. Gemeenschappelijk douanetarief - Communautaire tariefcontingenten - Toepassing door Commissie - Verplichtingen in kader van samenwerking met lidstaten

(Art. 211 EG; verordening nr. 1468/81 van de Raad, art. 14 bis)

Samenvatting

1. De eerbiediging van het recht om te worden gehoord dient te worden gegarandeerd in het kader van een procedure betreffende kwijtschelding van invoerrechten, inzonderheid gelet op de beoordelingsvrijheid waarover de Commissie beschikt wanneer zij een beschikking geeft krachtens de algemene billijkheidsclausule van artikel 13 van verordening nr. 1430/79 betreffende terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten.

( cf. punt 45 )

2. In een administratieve procedure betreffende kwijtschelding van invoerrechten, houdt het beginsel van de eerbiediging van het recht van verweer slechts in dat de betrokkene in staat moet zijn zijn standpunt naar behoren kenbaar te maken over de elementen, daaronder begrepen de documenten, die de Commissie als basis voor haar beschikking tegen hem in aanmerking neemt. Dit beginsel verlangt dus niet dat de Commissie uit eigen beweging toegang verleent tot alle documenten die eventueel verband houden met het individuele geval waarover zij zich in het kader van een verzoek tot kwijtschelding buigt. Indien de betrokkene van mening is dat die documenten van belang zijn om het bewijs te leveren dat er sprake is van een bijzondere situatie en/of aan te tonen dat er geen sprake is van manipulatie of klaarblijkelijke nalatigheid van zijn kant, staat het aan hem om toegang tot deze documenten te vragen overeenkomstig de door de instellingen op basis van artikel 255 EG vastgestelde bepalingen.

Immers, het beginsel van de eerbiediging van het recht van verweer legt de Commissie weliswaar een aantal procedurele verplichtingen op, doch het impliceert ook dat de betrokkene zelf een zekere zorgvuldigheid betracht. Indien hij meent dat zijn recht van verweer tijdens de administratieve procedure niet of onvoldoende wordt geëerbiedigd, dient hij de nodige maatregelen te treffen om te verzekeren dat dit wél geschiedt of dit althans onder de aandacht van de bevoegde administratie te brengen.

( cf. punten 46-47 )

3. Het recht van toegang tot het dossier in een procedure tot kwijtschelding van invoerrechten houdt niet in dat de betrokken onderneming vertrouwelijke documenten mag fotokopiëren. De belanghebbende heeft in beginsel zelfs niet het recht om vertrouwelijke documenten in hun geheel te raadplegen. In de regel blijft het recht van toegang tot het dossier met betrekking tot de vertrouwelijke documenten beperkt tot de toegang tot een niet-vertrouwelijke versie of samenvatting van de betrokken documenten.

( cf. punt 59 )

4. Artikel 13, lid 1, van verordening nr. 1430/79 betreffende terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten, volgens hetwelk de belastingschuldige die het bewijs levert van het bestaan van een bijzondere situatie én van het ontbreken van klaarblijkelijke nalatigheid en manipulatie zijnerzijds, recht heeft op kwijtschelding van de douanerechten, is een algemene billijkheidsclausule, bedoeld om te worden toegepast wanneer de omstandigheden waardoor de betrekkingen tussen de marktdeelnemer en de administratie worden gekenmerkt, van dien aard zijn dat het niet billijk zou zijn om de marktdeelnemer een nadeel te berokkenen dat hij normaliter niet zou hebben geleden.

Het bestaan van een bijzondere situatie is aangetoond wanneer uit de omstandigheden van het concrete geval volgt dat de belastingschuldige in een uitzonderlijke situatie verkeert vergeleken met de andere marktdeelnemers die dezelfde activiteit verrichten, en hij, wanneer die omstandigheden zich niet hadden voorgedaan, geen nadeel zou hebben ondervonden in verband met de boeking achteraf van de douanerechten.

De Commissie moet de relevante feitelijke gegevens in hun geheel onderzoeken, teneinde uit te maken of de omstandigheden van het concrete geval een bijzondere situatie als bedoeld in die bepaling opleveren. De Commissie beschikt dienaangaande weliswaar over een beoordelingsvrijheid, doch moet bij het gebruik van die vrijheid het belang van de Gemeenschap bij de naleving van de douaneregels en het belang van de importeur te goeder trouw om geen nadeel te lijden dat verder gaat dan het normale handelsrisico, nauwgezet tegen elkaar afwegen. Bij haar onderzoek van de gegrondheid van een kwijtscheldingsverzoek mag de Commissie dus niet uitsluitend rekening houden met de gedragingen van de importeurs. Zij dient eveneens rekening te houden met de gevolgen van haar eigen gedragingen en van de gedragingen van de nationale douaneautoriteiten voor de betrokken situatie.

( cf. punten 61-62, 64, 71 )

5. De Commissie is, ingevolge artikel 211 EG en het beginsel van behoorlijk bestuur, verplicht om een juiste toepassing van de communautaire tariefcontingenten te verzekeren. Om te voldoen aan deze verplichting, moet zij niet enkel de gegevens die zij heeft ontvangen op grond van artikel 14 bis van verordening nr. 1468/81 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie, met het oog op de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften, onverwijld aan de autoriteiten van de andere lidstaten meedelen, maar er eveneens op toezien dat de lidstaten de uit deze bepaling voortvloeiende verplichtingen naleven. De verplichting van de Commissie behelst immers méér dan het loutere doorgeven van de gegevens die de bevoegde autoriteiten van een lidstaat haar meedelen. Zo moet de Commissie, wanneer de autoriteiten van een lidstaat haar de ontdekking melden van vervalste invoercertificaten en/of uittreksels van invoercertificaten, zo snel mogelijk bij de autoriteiten van de lidstaat waarvan de vervalste certificaten en uittreksels afkomstig lijken te zijn, alle gegevens vergaren die kunnen bijdragen tot de ontdekking van andere vervalste documenten. De Commissie moet deze gegevens onverwijld doorgeven aan de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten.

( cf. punten 89, 109 )