ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 13)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Bepaling van het relevante publiek – Aandachtsniveau van het publiek [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 94-96)
11.

Uniemerk – Rechtsgevolgen van het Uniemerk – Rechten verbonden aan het merk – Recht om het gebruik van het merk te verbieden – Gebruik van een identiek of overeenstemmend teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het merk – Vreedzame co-existentie van een bekend Uniemerk met een teken in een deel van de Unie – Geen dergelijke vreedzame co-existentie in een ander deel van de Unie – Bestaan van een geldige reden voor het gebruik van dit teken – Geen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 9, lid 2, c)] (zie punten 176, 177)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Bepaling van het relevante publiek [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 26)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 20, 21, 48)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 21, 22)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip kenmerk [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 20‑22)
460

Verzoekster betwist in wezen dat de Commissie bij de berekening van de waarde van de verkopen de verkopen van de groep Nippon Chemi-Con, en in het bijzonder die van Europe Chemi-Con, die aan alle in de EER gevestigde afnemers zijn gefactureerd, heeft meegeteld. In de eerste plaats heeft de Commissie volgens verzoekster geen rekening gehouden met het feit dat zij zelf geen verkopen in de EER had verricht en dat de in het bestreden besluit beschreven gedragingen slechts in geringe mate betrekking hadden op de klanten van de groep Nippon Chemi-Con. Van de zestig in het bestreden besluit genoemde klanten zijn er slechts twee wereldwijde klanten van United Chemi-Com en slechts vier wereldwijde klanten van Europe Chemi-Con. In de tweede plaats betoogt verzoekster dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met het feit dat Europe Chemi-Con en United Chemi-Con over een autonoom prijsstellingsvermogen beschikten ten opzichte van hun lokale klanten en van de wereldwijde klanten die een zetel in Europa hadden, hetgeen volstaat om het vermoeden te weerleggen dat die dochterondernemingen, die voor 100 % eigendom waren van verzoekster, deel uitmaken van dezelfde onderneming. In de derde plaats heeft de Commissie niet aangetoond dat de verkopen van de groep Nippon Chemi-Con aan haar lokale en wereldwijde klanten rechtstreeks of indirect verband hielden met de inbreuk, noch dat de inbreuk specifieke gevolgen had in de EER.
91

Uit het voorgaande volgt dat de informatie die is opgenomen in bijlage F.8 bij het antwoord van het EUIPO van 28 februari 2020 niet toereikend kan worden geacht om de vooraf vastgestelde beoordelingscriteria te vormen als vereist in het arrest van 12 februari 2014, De Mendoza Asensi/Commissie (F‑127/11, EU:F:2014:14, punten 26 en 73). In die zaak moest de jury voorafgaand aan de tests, naast de te beoordelen competenties, de puntentabel en de schaal van de beoordelingen op basis van die tabel, immers ook de kwalitatieve objectieve criteria vaststellen om die tabel te kunnen toepassen. Die criteria moesten met name de elementen omvatten die van de kandidaten bij hun prestatie werden verwacht en waarmee de juryleden rekening moesten houden bij de beoordeling van de kandidaten, welke beoordeling vervolgens moest worden verfijnd door een vergelijkende beoordeling waarbij rekening werd gehouden met de prestaties van de andere kandidaten. In de onderhavige zaak kunnen noch in die bijlage noch in enig ander deel van het dossier dergelijke criteria worden gevonden, laat staan dat kan worden nagegaan of deze criteria vóór het begin van de tests zijn vastgesteld.
45

In elk geval bepaalt artikel 71, lid 2, van verordening 2017/1001 dat indien de kamer van beroep de zaak voor verdere afdoening terugverwijst naar de instantie die de bestreden beslissing heeft genomen, deze instantie gebonden is aan de beoordeling van de rechtsvragen door die kamer, voor zover de feiten dezelfde zijn (arrest van 16 april 2018, Vorm van een tankstation, T‑339/15–T‑343/15, niet gepubliceerd, EU:T:2018:192, punt 31). De vaststellingen en de motivering van de bestreden beslissing inzake de soortgelijkheid van de waren en diensten, de overeenstemming van de tekens en het verwarringsgevaar bij gebreke van de vermeende bekendheid van de oudere merken, vormen in casu bijgevolg een definitief standpunt van deze kamer over deze aspecten van het geding, dat bindend is voor de oppositieafdeling die thans de vraag van de bekendheid overeenkomstig artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 moet onderzoeken. Verzoekster moet bijgevolg de definitieve vaststellingen van deze kamer kunnen betwisten zonder de voortzetting van de procedures voor die afdeling te moeten afwachten om erna tegen de nieuwe beslissing beroep in te stellen bij dezelfde kamer en vervolgens, in voorkomend geval, bij het Gerecht. Hieruit volgt dat een door het EUIPO aangevoerd, verondersteld algemeen beginsel van Unierecht volgens hetwelk slechts beroep kan worden ingesteld tegen de beslissingen waarin het definitieve standpunt van de administratie tot uitdrukking wordt gebracht, in elk geval geen grond is voor de niet-ontvankelijkheid van het onderhavige beroep.
114

Wat in de tweede plaats de strekking van de afbakeningsovereenkomst betreft, moet om te beginnen worden vastgesteld dat de bestreden beslissing materiële onjuistheden bevat, aangezien de kamer van beroep in de punten 41 en 42 van de bestreden beslissing heeft verklaard dat verzoekster niet heeft gesteld of aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst ook Uniemerken omvatte en dat niet was aangetoond dat zij zich ook uitstrekte tot afzetgebieden buiten Duitsland. Anders dan in punt 42 van de bestreden beslissing is vermeld, wijst verzoekster er immers terecht op dat zij tot staving van haar opschortingsverzoek van 12 januari 2017 heeft aangevoerd dat de afbakeningsovereenkomst ook betrekking had op Uniemerken. Bijgevolg heeft de kamer van beroep ten onrechte vastgesteld dat verzoekster niets in die zin had aangevoerd. Bovendien benadrukt verzoekster terecht dat zij daarvan het bewijs heeft geleverd, aangezien het petitum van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht volgens de bewoordingen ervan de Uniemerken omvatte. Voorts en eveneens in overeenstemming met verzoeksters betoog dient te worden opgemerkt dat de overweging van de kamer van beroep dat niet is aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst zich ook uitstrekte tot afzetgebieden buiten Duitsland, niet relevant is aangezien uit deze vaststelling niet noodzakelijkerwijs de conclusie kan worden getrokken dat deze overeenkomst geen Uniemerken omvat. Het kan immers niet a priori worden uitgesloten dat de partijen bij een co‑existentieovereenkomst een oplossing zoeken voor de situatie als bedoeld in de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht die verzoekster bij het Landgericht Düsseldorf heeft ingesteld, te weten het recht om merken – met name Uniemerken – te doen inschrijven met het oog op gebruik in gebieden die in die overeenkomst aan verzoekster worden toegekend, ook al beperken deze gebieden zich tot één lidstaat. Aangezien uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat het bewijs van het normale gebruik van een Uniemerk niet noodzakelijkerwijs een grensoverschrijdende omvang hoeft te hebben (zie arrest van 19 december 2012, Leno Merken, C‑149/11, EU:C:2012:816, punt 50), kan immers niet a priori worden uitgesloten dat de partijen bij deze overeenkomst de inschrijving van Uniemerken beogen, ook al wordt volgens de overeenkomst en op het tijdstip van de inschrijving het gebruik van deze Uniemerken tot slechts één lidstaat beperkt. Deze onjuiste beoordeling van de kamer van beroep leidt echter slechts tot vernietiging van de bestreden beslissing indien het onderzoek dat zij heeft verricht omtrent de slaagkansen van de bij het Landgericht Düsseldorf ingestelde reconventionele vordering tot vaststelling van een recht, en haar vaststelling dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven, zelf onjuist blijken te zijn (zie in die zin arrest van 30 november 2016, PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA, T‑217/15, niet gepubliceerd, EU:T:2016:691, punten 36 en 50).
78

Vervolgens zij opgemerkt dat uit de rechtspraak die is gewezen in omstandigheden die vergelijkbaar zijn met die van de onderhavige zaak – die worden gekenmerkt door een gemeenschappelijke bestemming van de waren, de mogelijkheid dat zij gezamenlijk worden gebruikt, en het feit dat de distributiekanalen dezelfde zijn – duidelijk naar voren komt dat dergelijke factoren van soortgelijkheid volstaan voor het bewijs dat de betreffende waren soortgelijk zijn [zie in die zin arresten van 10 september 2008, CAPIO, T‑325/06, niet gepubliceerd, EU:T:2008:338, punt 87; 15 december 2009, TRUBION, T‑412/08, niet gepubliceerd, EU:T:2009:507, punt 32, en 28 september 2016, LLR-G 5/EUIPO – Glycan Finance (SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5), T‑539/15, niet gepubliceerd, EU:T:2016:571, punt 32]. Daarnaast is geoordeeld dat aan deze soortgelijkheid niet wordt afgedaan door het feit dat de betreffende waren op een verschillende wijze worden toegediend [zie in die zin arrest van 17 november 2005, Biofarma/BHIM – Bausch & Lomb Pharmaceuticals (ALREX), T‑154/03, EU:T:2005:401, punt 50]. In het bijzonder heeft het Gerecht met betrekking tot waren die soortgelijk waren aan de door de conflicterende merken aangeduide waren, waarbij er sprake was van voedingssupplementen en „helende zalven”, die kunnen worden gelijkgesteld met medicinale crèmes, geoordeeld dat die waren soortgelijk waren hoewel zij op verschillende wijze werden toegediend, aangezien de zalven werden aangebracht op letsels en wonden terwijl de voedingssupplementen bestemd waren om oraal te worden ingenomen (zie in die zin arrest van 11 november 2009, CITRACAL, T‑277/08, niet gepubliceerd, EU:T:2009:433, punten 43‑45). Anders dan verzoekster ter terechtzitting heeft betoogd, wordt aan de relevantie van dat arrest voor de beoordeling van het onderhavige geval niet afgedaan door de omstandigheid dat het is gewezen vóór het arrest van 19 juni 2012, Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2012:361), noch door de daaropvolgende rechtspraak. In voormeld arrest heeft het Hof namelijk bevestigd dat de waren of diensten waarvoor bescherming wordt gevraagd, voldoende duidelijk en nauwkeurig moeten worden omschreven, maar heeft het zich niet uitgesproken over de criteria voor de beoordeling van de soortgelijkheid van die waren of diensten.
41

Dienaangaande moet worden onderstreept dat de ECB wegens haar functionele zelfstandigheid over een ruime autonomie beschikt wanneer zij regels uitvaardigt in relatie tot kwesties met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden van haar personeel (zie in die zin arrest van 22 oktober 2002, Pflugradt/ECB, T‑178/00 en T‑341/00, EU:T:2002:253, punt 48). Bovendien beschikken de instellingen over een ruime beoordelingsbevoegdheid om het belang van de dienst vast te stellen, ongeacht het onderzoek in het kader waarvan of het besluit waarbij dat belang in aanmerking moet worden genomen (zie arrest van 16 mei 2018, Barnett/EESC, T‑23/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:271, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak). In een dergelijk geval zou het beginsel van gelijke behandeling of non‑discriminatie slechts worden geschonden, indien de betrokken maatregel een verschil in behandeling bevat dat willekeurig is of kennelijk niet beantwoordt aan het doel van deze maatregel (zie in die zin arrest van 15 april 2010, Gualtieri/Commissie, C‑485/08 P, EU:C:2010:188, punt 72).
11

Op 23 oktober 2017 heeft de oppositieafdeling de oppositie gedeeltelijk toegewezen voor de in punt 3 supra vermelde waren en diensten en de oppositie afgewezen voor het overige. In het bijzonder was zij van oordeel dat interveniënte het normale gebruik van het oudere merk had bewezen voor de in punt 6 supra vermelde waren en diensten. In dit verband heeft zij zich niet alleen gebaseerd op de documenten die interveniënte juist ten bewijze van het normale gebruik van het oudere merk had overgelegd op 18 januari 2017 (zie punt 10 supra), maar ook op documenten, bestaande in zes bijlagen, die interveniënte reeds op 14 april 2016 voor het EUIPO had overgelegd samen met de feiten, bewijsstukken en opmerkingen ter staving van haar oppositie (hierna: „eerste reeks documenten”). Verder heeft zij vastgesteld dat verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 bestond tussen de conflicterende merken met betrekking tot de in punt 3 supra bedoelde waren en diensten, die identiek of soortgelijk waren aan die waarvoor interveniënte het bewijs van het normale gebruik van het oudere merk had geleverd. Voor zover er daarentegen geen sprake was van soortgelijkheid tussen die waren en diensten waarop het oudere merk betrekking had en de waren en diensten waarvoor verzoekster had verzocht om inschrijving van het aangevraagde merk, was er geen band tussen de conflicterende merken wat laatstgenoemde waren en diensten betreft, zodat de oppositiegrond als bedoeld in artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 diende te worden afgewezen.
100

In de derde plaats heeft de kamer van beroep evenmin rekening gehouden met het veelvuldige gebruik, in de wijnsector, van echte of veronderstelde Spaanse of Italiaanse voornamen of namen en met het feit dat de consument gewend is aan merken met die bestanddelen, zodat hij niet telkens wanneer een dergelijke voornaam of achternaam in combinatie met andere bestanddelen in een merk voorkomt, zal denken dat alle waren waarvoor die voornaam of achternaam wordt gebruikt, dezelfde herkomst hebben [zie in die zin arrest van 3 juni 2015, GIOVANNI GALLI, T‑559/13, EU:T:2015:353, punt 116 (niet gepubliceerd) en aldaar aangehaalde rechtspraak].
90

Voorts is het met betrekking tot de vergelijking van de achteraanzichten juist, zoals het EUIPO ter terechtzitting heeft erkend en door de kamer van beroep in punt 28 van de bestreden beslissing is benadrukt, dat deze bepaalde verschillen laten zien, met name inzake de vorm of de stijl van de achterlichten, de bumper, de uitlaatpijp of, zoals verzoekster terecht opmerkt, de spoiler of de achterbak.
Besluit 1999/396/EG, EGKS, Euratom van de Commissie van 2 juni 1999 betreffende de voorwaarden voor en de wijze van uitvoering van interne onderzoeken op het gebied van de bestrijding van fraude, corruptie en elke andere onwettige activiteit die schadelijk is voor de belangen van de Gemeenschappen (PB 1999, L 149, blz. 57), bepaalt in artikel 4 het volgende over het inlichten van de betrokkene:

„Wanneer de mogelijkheid van persoonlijke betrokkenheid van een lid, een ambtenaar of een personeelslid van de Commissie is gebleken, moet de betrokkene, wanneer dit het onderzoek niet dreigt te benadelen, spoedig worden ingelicht. In geen geval kunnen na afloop van het onderzoek conclusies worden getrokken waarin een lid, een ambtenaar of een personeelslid van de Commissie met name wordt genoemd zonder dat de betrokkene in de gelegenheid is gesteld zich over alle hem betreffende feiten uit te spreken.

In gevallen waarin met het oog op het onderzoek absolute geheimhouding is vereist of waarin gebruik moet worden gemaakt van opsporingsmiddelen die tot de bevoegdheid van een nationale rechterlijke instantie behoren, kan de verplichting het lid, de ambtenaar of het personeelslid van de Commissie de gelegenheid te geven zich uit te spreken, in overeenstemming met de voorzitter, of de secretaris-generaal van de Commissie worden opgeschort.”
1.

Europese Unie – Rechterlijk toezicht op de rechtmatigheid van de handelingen van de instellingen – Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela – Omvang van het toezicht – Bewijs van de gegrondheid van de maatregel – Verplichting voor de bevoegde autoriteit van de Unie om in geval van betwisting de gegrondheid van de tegen de betrokken personen of entiteiten aangevoerde redenen aan te tonen [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 47; besluit (GBVB) 2017/2074 van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2018/901, bijlage I; verordeningen van de Raad 2017/2063, bijlage IV, en 2018/899] (zie punten 35‑38, 40)
3.

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Dumpingmarge – Vaststelling van de normale waarde – Invoer uit landen die geen markteconomie hebben – Vergelijking met de prijs in een derde land met een markteconomie – Verplichting van de Commissie om in een derde land een controlebezoek te verrichten – Grenzen – Onderzoeken in de derde landen waarvoor de instemming van de betrokken ondernemingen geldt (Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 16, leden 1 en 2) (zie punten 133‑135)
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 9 september 2020 – Crédit agricole e.a./ECB

(Zaak T‑144/18)

„Economisch en monetair beleid – Prudentieel toezicht op kredietinstellingen – Bijdrage aan het depositogarantiestelsel of het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds door middel van onherroepelijke betalingstoezeggingen – Aan de ECB opgedragen taken – Specifieke toezichtbevoegdheden van de ECB – Artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16, lid 1, onder c), en lid 2, onder d), van verordening (EU) nr. 1024/2013 – Maatregel waarbij de verplichting wordt opgelegd om het totale bedrag van de uitstaande onherroepelijke betalingstoezeggingen in mindering te brengen op het tier 1-kernkapitaal – Geen individuele toetsing”

1. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 26, lid 1, eerste alinea, a)-f), en art. 36; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f)] (zie punten 45‑50)

2. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Verplichting om een individueel prudentieel onderzoek te verrichten [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 92, lid 3; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 51, 65‑72)

3. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Middelen die het voorwerp kunnen zijn van een maatregel waarbij de verplichting wordt opgelegd om een specifiek beleid te voeren of de betreffende middelen op een specifieke wijze te behandelen – Begrip – Onherroepelijke betalingstoezeggingen (EPI) – Daaronder begrepen [Verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 59, 60)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van zowel besluit ECB/SSM/2017‑969500TJ5KRTCJQWXH05/380 van de ECB van 19 december 2017 als besluit ECB-SSM-2019-FRCAG-17 van de ECB van 14 februari 2019

Dictum

1) Punt 9 van besluit ECB/SSM/2017‑969500TJ5KRTCJQWXH05/380 van de Europese Centrale Bank (ECB) van 19 december 2017 en artikel 3 van bijlage A daarbij, alsook punt 9 van besluit ECB-SSM-2019-FRCAG-17 van de ECB van 14 februari 2019 en artikel 3 van de bijlage daarbij worden nietig verklaard.
5.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen Iran – Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie – Verplichting om in de motivering de individuele en specifieke redenen voor dergelijke maatregelen op te geven – Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen [Art. 296 VWEU; besluit 2010/413/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2018/833; verordening 2018/827 van de Raad] (zie punten 73, 86‑89)
6.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die een breed gedragen en vreedzame oplossing voor verkiezingen hebben belemmerd, onder meer door daden van geweld, onderdrukking of aanzetten tot geweld, of door ondermijning van de rechtsstaat – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen – Uitlegging die steun vindt in de mogelijkheid om de beperkende maatregelen te verlengen – Nuttig effect [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluiten (GBVB) 2016/2231, 2017/2282 en 2018/569, art. 3, lid 2, a), en art. 9, lid 2] (zie punten 93‑96, 98)
6.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die betrokken zijn geweest bij het beramen, aansturen of plegen van handelingen die ernstige schendingen of misbruik van de mensenrechten inhouden – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen – Uitlegging die steun vindt in de mogelijkheid om de beperkende maatregelen te verlengen – Nuttig effect [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluiten (GBVB) 2016/2231 en 2017/2282, art. 3, lid 2, b), en 9, lid 2] (zie punten 82‑85, 87)