ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 138, lid 2, onder a), van richtlijn 2006/112 en de beginselen van rechtszekerheid, evenredigheid en fiscale neutraliteit moeten aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een lidstaat de verkoper van een nieuw vervoermiddel de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde weigert wanneer die verkoper niet heeft deelgenomen aan belastingfraude, te goeder trouw heeft gehandeld en alles heeft gedaan wat redelijkerwijs in zijn vermogen lag om ervoor te zorgen dat de door hem verrichte handeling voldeed aan alle materiële voorwaarden van een intracommunautaire levering in de zin van dat artikel, met name de voorwaarde inzake het duurzame eindverbruik van het nieuwe vervoermiddel in de lidstaat van bestemming.

Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of de verkoper in het hoofdgeding te goeder trouw heeft gehandeld en de nodige zorgvuldigheid heeft betracht, gelet op met name de actie die hij bij de afnemer heeft ondernomen en de stukken die hij heeft overgelegd tot bewijs dat hij zich ervan heeft vergewist dat het duurzame eindgebruik van het nieuwe vervoermiddel zou plaatsvinden in de lidstaat van bestemming na afloop van de tijdelijke inschrijving in die lidstaat. Indien dat het geval is, kan de verkoper de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde niet worden geweigerd. In het andere geval is het, tenzij de lidstaat van levering a posteriori van de afnemer betaling van de belasting over de toegevoegde waarde kan vorderen, gerechtvaardigd dat die lidstaat van de verkoper van het nieuwe vervoermiddel verlangt dat hij a posteriori de belasting over de toegevoegde waarde betaalt om te voorkomen dat de handeling aan elke vorm van belasting ontsnapt.”
85.

Gelet op al het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen van het Oberlandesgericht Düsseldorf te beantwoorden als volgt: „1) Artikel 79, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen, gelezen in samenhang met artikel 6, punt 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat beslissingen van een nationale rechter jegens twee verweersters die in twee verschillende lidstaten zijn gevestigd, naar aanleiding van nevenvorderingen bij een inbreukvordering, zoals vorderingen tot schadevergoeding, tot vernietiging of terugroeping van de inbreukmakende producten, tot vergoeding van de advocatenkosten of ook tot publicatie van de uitspraak, rechtsgevolgen hebben op het gehele grondgebied van de Europese Unie. 2) Artikel 89, lid 1, onder d), van verordening nr. 6/2002 moet aldus worden uitgelegd dat het begrip ‚andere sancties’ verwijst naar vorderingen als de vordering tot vernietiging van de inbreukmakende producten, tot terugroeping van die producten alsmede tot publicatie van de uitspraak. De vorderingen tot schadevergoeding, tot het verkrijgen van boekhoudkundige informatie van de onderneming en tot vergoeding van de advocatenkosten vallen evenwel niet onder dit begrip. 3) Artikel 89, lid 1, onder d), van verordening nr. 6/2002 en artikel 8, lid 2, van verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen, moeten aldus worden uitgelegd dat het recht dat van toepassing is op de nevenvorderingen bij een inbreukvordering, die strekken tot vernietiging van de inbreukmakende producten, tot terugroeping van deze producten, tot publicatie van de uitspraak, tot schadevergoeding, tot het verkrijgen van boekhoudkundige informatie van de onderneming en tot vergoeding van de advocatenkosten, het recht is van het grondgebied van de lidstaat waar de gebeurtenis die ten grondslag ligt aan de vermeende inbreuk zich heeft voorgedaan of zich dreigt voor te doen. In casu is de gebeurtenis die ten grondslag ligt aan de vermeende inbreuk de vervaardiging van de inbreukmakende producten. 4) Artikel 20, lid 1, onder c), van verordening nr. 6/2002 moet aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „handelingen bestaande in de reproductie ter illustratie” ook wordt verstaan het gebruik door een derde van afbeeldingen van producten waarin beschermde gemeenschapsmodellen zijn verwerkt, met het oog op de verkoop van zijn eigen producten. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of die reproductiehandeling verenigbaar is met de eerlijke handelsgebruiken, of zij niet zonder noodzaak afbreuk doet aan de normale exploitatie van het model en of de bron wordt vermeld.”
14.

In het kader van deze procedure heeft de Okresný súd Dunajská Streda het Hof bij beslissing van 23 november 2015, ingekomen bij het Hof op 27 januari 2016, verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moeten de woorden ‚de overeenkomst tussen de derde en de principaal niet zal worden uitgevoerd’ in artikel 11 van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten (hierna: ‚richtlijn 86/653’) aldus worden uitgelegd dat daaronder a) de volledige niet-uitvoering van de overeenkomst wordt verstaan, dat wil zeggen noch de principaal noch de derde heeft de bepalingen van de overeenkomst ook maar gedeeltelijk uitgevoerd, of b) kan daaronder ook de gedeeltelijke niet-uitvoering van de overeenkomst worden verstaan, dat wil bijvoorbeeld zeggen dat het aantal beoogde transacties niet tot stand is gekomen of dat de overeenkomst een kortere looptijd zal hebben dan beoogd was? 2) Indien de uitlegging onder b) van de eerste vraag juist is, moet artikel 11, lid 2, van richtlijn 86/653 dan aldus worden uitgelegd dat een bepaling van een handelsagentuurovereenkomst volgens welke de agent gehouden is een evenredig deel van zijn provisie terug te betalen indien de overeenkomst tussen de principaal en de derde niet volledig is uitgevoerd, in die zin dat de uitvoering achter is gebleven bij wat aanvankelijk was beoogd of wat in de handelsagentuurovereenkomst was overeengekomen, geen afwijking in het nadeel van de agent is? 3) Kunnen in gevallen als die van het hoofdgeding bij de beoordeling van de vraag of de niet-uitvoering terug te voeren is op omstandigheden die ,aan de principaal te wijten’ zijn in de zin van artikel 11, lid 1, tweede streepje, van richtlijn 86/653, a) enkel juridische gronden in aanmerking worden genomen die rechtstreeks leiden tot het einde van de overeenkomst (de overeenkomst eindigt bijvoorbeeld omdat de derde een daarin neergelegde verplichting niet is nagekomen), of b) kan daarbij ook in aanmerking worden genomen of die juridische omstandigheden het gevolg waren van gedragingen van de principaal in het kader van de rechtsverhouding met die derde welke ertoe hebben geleid dat de derde zijn vertrouwen in de principaal heeft verloren en daarom een in de overeenkomst met de principaal neergelegde verplichting niet is nagekomen?”
85.

Voorts moet worden gepreciseerd dat het institutionele kader waarin over een internationale overeenkomst is onderhandeld, mij niet doorslaggevend lijkt voor de vaststelling of die overeenkomst op de „handelsaspecten van intellectuele eigendom” in de zin van artikel 207, lid 1, VWEU ziet en derhalve onder de handelspolitiek van de Unie valt. Zoals reeds uit de rechtspraak van het Hof ( 35 ) volgt, kan die overeenkomst onder die politiek vallen zonder dat daarover onder auspiciën van de WTO of, meer in het algemeen, in een bepaald institutioneel kader is onderhandeld. Naast de door de Unie onderhandelde bilaterale handelsovereenkomsten en de multilaterale overeenkomsten waarover in het kader van de WTO of onder auspiciën van andere internationale organisaties is onderhandeld, kan de Unie bijgevolg in het kader van de WIPO onderhandelen over de „handelsaspecten van intellectuele eigendom” in de zin van artikel 207, lid 1, VWEU, zoals die met betrekking tot de bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen.
15.

Artikel 2 luidt: „1. Tenzij toegestaan uit hoofde van de artikelen 5 en 6: a) worden alle tegoeden, andere financiële activa en economische middelen die in het bezit zijn van, eigendom zijn van of gehouden worden door een in de lijst in artikel 2, lid 3 bedoelde natuurlijk of rechtspersoon, groep of entiteit, bevroren; b) worden aan of ten behoeve van een in de lijst in artikel 2, lid 3 bedoelde natuurlijke of rechtspersoon, groep of entiteit noch direct noch indirect tegoeden, andere financiële activa en economische middelen ter beschikking gesteld. 2. Tenzij toegestaan uit hoofde van de artikelen 5 en 6, is het verboden financiële diensten te verrichten voor of ten behoeve van een natuurlijke of rechtspersoon, groep of entiteit als vermeld in de lijst als bedoeld in artikel 2, lid 3. 3. De Raad stelt de lijst vast van personen, groepen en entiteiten waarop deze verordening van toepassing is, en evalueert en wijzigt deze met eenparigheid van stemmen, overeenkomstig de bepalingen van artikel 1, leden 4, 5 en 6, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB. Deze lijst [hierna: „lijst van artikel 2, lid 3”] behelst: i) natuurlijke personen die een terroristische daad plegen, pogen te plegen, daaraan deelnemen of het plegen van deze daden vergemakkelijken; ii) rechtspersonen, groepen of entiteiten die een terroristische daad plegen, pogen te plegen, daaraan deelnemen of het plegen van deze daden vergemakkelijken; iii) rechtspersonen, groepen of entiteiten die eigendom zijn van of gecontroleerd worden door een of meer natuurlijke of rechtspersonen, groepen of entiteiten als bedoeld in de punten i) en ii); iv) natuurlijke of rechtspersonen, groepen of entiteiten die optreden namens of in opdracht van een of meer natuurlijke of rechtspersonen, groepen of entiteiten als bedoeld in de punten i) en ii).”
86.

Ingevolge artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de proceskosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Ingevolge artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, daarvan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen voor zover dit is gevorderd. Daar TVS A/S in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie en Viasat in de kosten te worden verwezen.
63.

Samengevat: om de naleving van artikel 4 van de RBSA aan te tonen, moet de lidstaat minstens één representatief monster bezorgen. De Commissie kan in beginsel eisen dat een lidstaat een paar monsters bezorgt, één van het inkomende stedelijke afvalwater en één van het behandelde effluent, in lijn met de bewoordingen van punt 1 van bijlage I, deel B. Volgens het arrest Commissie/Portugal nr. 1 mogen de twee monsters van dit paar op hetzelfde moment worden ingezameld, voor zover dit technisch mogelijk is. Het monster is „meervoudig” in de zin dat het samengesteld is uit de twee bovenvermelde elementen en dus representatief is, maar het kan „enkelvoudig” zijn in de zin dat alle onderdelen ervan op één tijdstip worden ingezameld.
27.

Het Bundesarbeitsgericht (hoogste federale rechter in arbeidszaken, Duitsland), waarbij beroep in Revision is ingesteld, verzoekt het Hof om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „I. 1) Verzet artikel 3 van richtlijn 2001/23 zich tegen een nationale regeling op grond waarvan bij overgang van een onderneming of vestiging alle arbeidsvoorwaarden die de vervreemder en de werknemer in contractuele vrijheid en individueel zijn overeengekomen, onveranderd op de verkrijger overgaan alsof hij deze zelf in een individuele overeenkomst met de werknemer was overeengekomen, wanneer het nationale recht zowel in consensuele als in eenzijdige aanpassingsmogelijkheden voor de verkrijger voorziet? 2) Indien de eerste vraag in het algemeen dan wel voor een bepaalde categorie individueel overeengekomen arbeidsvoorwaarden uit de arbeidsovereenkomst tussen de vervreemder en de werknemer bevestigend wordt beantwoord: Volgt uit de toepassing van artikel 3 van richtlijn 2001/23 dat bepaalde arbeidsvoorwaarden die de vervreemder en de werknemer in contractuele vrijheid zijn overeengekomen, van de onveranderde overgang op de verkrijger moeten worden uitgesloten en louter op grond van de overgang van onderneming of vestiging moeten worden aangepast? 3) Wanneer volgens de antwoorden van het Hof van Justitie op de eerste en de tweede vraag een in een individuele overeenkomst opgenomen verwijzing op grond waarvan bepaalde regelingen uit een collectieve overeenkomst op dynamische wijze in de arbeidsovereenkomst worden geïncorporeerd, niet in onveranderde vorm overgaat op de verkrijger: a) Geldt dit ook wanneer de vervreemder noch de verkrijger partij is bij een collectieve overeenkomst of bij een dergelijke partij is aangesloten, dat wil zeggen wanneer de regelingen uit de collectieve overeenkomst reeds vóór de overgang van de onderneming of vestiging zonder een contractueel incorporatiebeding niet op de arbeidsverhouding met de vervreemder van toepassing zouden zijn geweest? b) Zo ja: Geldt dit ook wanneer de vervreemder en de verkrijger tot hetzelfde concern behoren? II. Verzet artikel 16 van het [Handvest] zich tegen een ter omzetting van richtlijn 77/187 of richtlijn 2001/23 vastgestelde nationale regeling volgens welke bij overgang van een onderneming of vestiging de verkrijger ook aan de door de vervreemder en de werknemer vóór de overgang in contractuele vrijheid en individueel overeengekomen arbeidsvoorwaarden gebonden is alsof hij deze zelf was overeengekomen, wanneer deze voorwaarden bepaalde regelingen uit een collectieve overeenkomst die anders niet op de arbeidsverhouding van toepassing zouden zijn, op dynamische wijze in de arbeidsovereenkomst incorporeren, voor zover het nationale recht zowel in consensuele als in eenzijdige aanpassingsmogelijkheden voor de verkrijger voorziet?”
61.

Ik heb reeds aangegeven dat de doelstelling dat een overheidsopdracht naar behoren wordt uitgevoerd, een (niet-discriminerende) beperking op de vrijheid om diensten te verrichten en vrijheid van vestiging kan rechtvaardigen. ( 48 ) Deelnemers die hun activiteiten uitoefenen in het kader van een combinatieovereenkomst, kunnen in staat zijn om gezamenlijk aan de voorwaarde(n) betreffende de door de aanbestedende dienst bepaalde beroepsbekwaamheid (waaronder beroepservaring) te voldoen bij de indiening van de inschrijving. Dat garandeert echter niet dat vervolgens iedere deelnemer daadwerkelijk wordt belast met de specifieke taken waarvoor zijn beroepsbekwaamheid is beoordeeld voorafgaand aan de gunning van deze opdracht. De artikelen 49 en 56 VWEU staan er om die reden in beginsel er niet aan in de weg dat een aanbestedende dienst eist dat in inschrijvingen die in het kader van een combinatieovereenkomst worden ingediend, nauwkeurig wordt aangegeven hoe de verschillende taken onder de deelnemers worden verdeeld, nagaat of iedere deelnemer de draagkracht heeft om de taken uit te voeren waarmee hij wordt belast en, na de gunning van de opdracht, controleert of iedere deelnemer naar behoren de taken uitvoert waarvoor zijn beroepsbekwaamheid is aangetoond. ( 49 )
17.

Aangezien het Finanzgericht Baden-Württemberg (belastingrechter, Baden-Württemberg) twijfels had of een werkgever kan worden aangemerkt als douaneschuldenaar in de zin van artikel 202, lid 3, eerste streepje, van het douanewetboek en of „manifeste nalatigheid” in de zin van artikel 212 bis van het douanewetboek ook mogelijke nalatigheid van een werknemer omvat, besloot het de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof de volgende drie prejudiciële vragen te stellen: „1) Moet artikel 202, lid 3, eerste streepje, van [het douanewetboek] aldus worden uitgelegd dat een rechtspersoon volgens artikel 202, lid 3, eerste streepje, van het douanewetboek als persoon die de goederen in het douanegebied heeft gebracht, douaneschuldenaar wordt, wanneer een van zijn werknemers, die niet zijn wettelijke vertegenwoordiger is, ze in het kader van zijn bevoegdheid op onregelmatige wijze heeft binnengebracht? 2) Wanneer het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: Moet artikel 202, lid 3, tweede streepje, van het douanewetboek dan aldus worden uitgelegd dat a) een rechtspersoon (ook dan) deelneemt aan de onregelmatige binnenbrenging wanneer een van zijn werknemers, die niet zijn wettelijke vertegenwoordiger is, in het kader van zijn bevoegdheid heeft meegewerkt aan deze binnenbrenging en b) in het geval van rechtspersonen die deelnemen aan de onregelmatige binnenbrenging, de subjectieve voorwaarde ‚terwijl zij wisten of redelijkerwijze hadden moeten weten’ moet worden beoordeeld voor de natuurlijke persoon die bij de rechtspersoon met de zaak is belast, ook wanneer het niet om de wettelijke vertegenwoordiger van de rechtspersoon gaat? 3) Indien het antwoord op de eerste of de tweede prejudiciële vraag bevestigend is: Moet artikel 212 bis van het douanewetboek dan aldus worden uitgelegd dat bij de beoordeling of het gedrag van de belanghebbende getuigt van frauduleus handelen of van manifeste nalatigheid, bij rechtspersonen uitsluitend moet worden uitgegaan van het gedrag van de rechtspersoon respectievelijk zijn organen, of dient hem het gedrag van een bij hem in dienst zijnde en in het kader van zijn taken met de zaak belaste natuurlijke persoon te worden toegerekend?”
Artikel 8, „Zakengeheimen en anderszins vertrouwelijke informatie”, van besluit 2011/695/EU betreffende de functie en het mandaat van de raadadviseur-auditeur in bepaalde mededingingsprocedures ( 7 ), bepaalt:

„1. Wanneer de Commissie voornemens is informatie vrij te geven die zakengeheimen of anderszins vertrouwelijke informatie kan vormen voor een onderneming of een persoon, dienen die onderneming of persoon door het directoraat-generaal Concurrentie schriftelijk in kennis te worden gesteld van dit voornemen en van de redenen daarvoor. Een termijn wordt vastgesteld waarbinnen de betrokken onderneming of persoon schriftelijk opmerkingen kan maken.

2. Wanneer de betrokken onderneming of persoon bezwaar maakt tegen het vrijgeven van de informatie, kan deze kwestie aan de raadadviseur-auditeur worden voorgelegd. Indien de raadadviseur-auditeur tot de conclusie komt dat de informatie kan worden vrijgegeven omdat deze geen zakengeheimen of anderszins vertrouwelijke informatie vormt of omdat er een hoger belang is bij het vrijgeven van die informatie, dient die conclusie te worden geformuleerd in een met redenen omkleed besluit waarvan kennisgeving wordt gedaan aan de betrokken onderneming of persoon. In dat besluit wordt vermeld vanaf welke datum de informatie wordt vrijgegeven. Dit mag niet eerder geschieden dan één week na de datum van de kennisgeving.

3. De leden 1 en 2 zijn van overeenkomstige toepassing op het vrijgeven van informatie door bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

[...]”
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de door de Kúria (hooggerechtshof, Hongarije) gestelde prejudiciële vragen als volgt te beantwoorden:

„Artikel 96, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 684/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip ‚vervoerder’ ziet op iedere persoon die het vervoer van de door hem aanvaarde goederen verricht in de wetenschap dat zij onder de regeling extern communautair douanevervoer zijn geplaatst, ongeacht of dit het geval is op grond van de vervoersovereenkomst die met de opdrachtgever is gesloten dan wel op grond van de onderaannemingsovereenkomst die met de hoofdvervoerder is gesloten, en dat de in deze bepaling vastgestelde verplichting rust op de vervoerder voor de periode waarin hij zorgt voor de afhandeling van de goederen die hij materieel onder zich heeft.

In een situatie als in het hoofdgeding, waarin de ondervervoerder de goederen daadwerkelijk tot op de parkeerplaats van het douanekantoor van bestemming heeft vervoerd en de documenten betreffende deze goederen aan de vertegenwoordiger van de hoofdvervoerder heeft overhandigd opdat hij de formaliteiten voor de beëindiging van de regeling extern communautair douanevervoer vervult, is de ondervervoerder van zijn verplichting bevrijd wanneer hij aan de hoofdvervoerder de afhandeling van de goederen en de begeleidende documenten heeft overgedragen.

De omstandigheid dat de ondervervoerder vervolgens het vervoer van de goederen tot in een andere lidstaat heeft voortgezet, brengt bovendien voor hem niet de verplichting mee om vóór de voortzetting van het vervoer na te gaan of de hoofdvervoerder de goederen daadwerkelijk heeft aangebracht bij het douanekantoor van bestemming met het oog op de beëindiging van de regeling extern communautair douanevervoer. De ondervervoerder kan toch aansprakelijk zijn wanneer vaststaat dat hij het vervoer heeft voortgezet terwijl hij beschikte over informatie waaruit bleek dat de regeling extern communautair douanevervoer niet op regelmatige wijze werd beëindigd, wat door de verwijzende rechter moet worden beoordeeld rekening houdend met alle relevante feiten.”
De prejudiciële vraag in de meest uitgebreide formulering luidt als volgt:

„Wordt met de vereisten van non-discriminatie ingevolge het bepaalde in artikel 7, lid 2, van verordening [nr. 492/2011] in samenhang met artikel 45, lid 2, VWEU, tegen de achtergrond van artikel 33, lid 1, van het Handvest, in voorkomend geval in samenhang met artikel 7 van het Handvest, daarbij in aanmerking nemende de reële mate van verbondenheid van een student, niet-ingezetene, aanvrager van studiefinanciering voor hoger onderwijs, met de samenleving en de arbeidsmarkt in Luxemburg – de lidstaat waar een grensarbeider werknemer is geweest of zijn werkzaamheid heeft uitgeoefend in de omstandigheden als bedoeld in artikel 2bis van de gewijzigde wet van 22 juni 2000, ingevoerd als rechtstreeks gevolg van het arrest van het Hof van 20 juni 2013 [Giersch e.a.(C‑20/12, EU:C:2013:411)] – naar behoren rekening gehouden,

— wanneer de voorwaarde dat bedoelde student het ,kind’ van die grensarbeider is aldus wordt begrepen dat hij diens ‚rechtstreekse bloedverwant in neergaande lijn en in de eerste graad, welke verwantschap rechtens vaststaat’ dient te zijn, waarbij het accent wordt gelegd op de tussen de student en de grensarbeider bestaande verwantschap, waarop bovenbedoelde verbondenheid wordt geacht te berusten, of

— moet het accent worden gelegd op het feit dat de grensarbeider ‚in het onderhoud van de student blijft voorzien’, zonder dat tussen hem en de student noodzakelijkerwijs een juridische verwantschapsbetrekking bestaat, onder meer wanneer er sprake is van een voldoende band in de vorm van een leefgemeenschap tussen hem en een van de ouders van de student met wie deze een rechtens vaststaande verwantschapsbetrekking heeft?

Moet in dit tweede geval de – per definitie niet verplichte – bijdrage van de grensarbeider, ingeval dit niet de enige bijdrage is maar een bijdrage naast die van de ouder of de ouders die een juridische verwantschapsbetrekking met de student hebben en die dus in beginsel een wettelijke onderhoudsplicht jegens hem hebben, voldoen aan bepaalde criteria ten aanzien van de omvang ervan?”