ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven – met name de artikelen 6, lid 1, en 8, lid 1, ervan, gelezen in samenhang met artikel 4, leden 2 en 3 – dient aldus te worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan in geval van illegaal verblijf van derdelanders op het grondgebied van die staat, naargelang van de omstandigheden, ofwel een geldboete wordt opgelegd ofwel de verwijdering wordt gelast, waarbij beide maatregelen elkaar wederzijds uitsluiten.

In dat verband heeft richtlijn 2008/115, zoals blijkt uit de overwegingen 2 en 4 ervan, tot doel een doeltreffend verwijderings- en terugkeerbeleid te ontwikkelen. Die richtlijn stelt volgens artikel 1 ervan de gemeenschappelijke normen en procedures vast die elke lidstaat moet toepassen bij de terugkeer van illegaal op hun grondgebied verblijvende derdelanders.

Voorts bepaalt artikel 6, lid 1, van die richtlijn primair dat de lidstaten verplicht zijn om een terugkeerbesluit uit te vaardigen tegen de derdelander die illegaal op hun grondgebied verblijft. Wanneer een terugkeerbesluit is uitgevaardigd tegen een derdelander, maar deze niet aan de terugkeerverplichting heeft voldaan, ongeacht of dat het geval is binnen de voor vrijwillig vertrek toegestane termijn dan wel of geen termijn daarvoor is toegekend, verplicht artikel 8, lid 1, van richtlijn 2008/115 de lidstaten bovendien om, teneinde de doeltreffendheid van de terugkeerprocedures te verzekeren, de nodige maatregelen te nemen voor de verwijdering van de betrokkene, namelijk volgens artikel 3, punt 5, van die richtlijn diens fysieke verwijdering uit die lidstaat.

Bijgevolg voldoet een dergelijke nationale regeling niet aan de duidelijke vereisten van de artikelen 6, lid 1, en 8, lid 1, van richtlijn 2008/115. De mogelijkheid voor de lidstaten om op grond van artikel 4, leden 2 en 3, van richtlijn 2008/115 af te wijken van de normen en procedures die door die richtlijn zijn vastgesteld, kan aan deze conclusie niet afdoen.

(cf. punten 30, 31, 33, 35, 36, 41 en dictum)
Door van kandidaten voor betrekkingen bij de plaatselijke diensten in bepaalde taalgebieden uit wier vereiste diploma’s of certificaten niet blijkt dat zij hun onderwijs in de betrokken taal hebben genoten, te eisen dat zij hun taalkennis bewijzen door middel van één enkel soort certificaat dat uitsluitend door één enkele officiële instantie van de lidstaat wordt afgegeven na een door die instantie op het grondgebied van die lidstaat georganiseerd examen, is die lidstaat de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 45 VWEU en verordening nr. 492/2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie.

Gelet op het vrije verkeer van werknemers is een dergelijke vereiste immers onevenredig aan de doelstelling om de taalkennis van die kandidaten te beoordelen. Enerzijds sluit dat vereiste uit dat rekening wordt gehouden met het kennisniveau waarover iemand op basis van een in een andere lidstaat behaald diploma kan worden verondersteld te beschikken gelet op de aard en de duur van de opleiding waarvan de voltooiing uit dat diploma blijkt. Anderzijds verplicht die nationale regeling de belanghebbenden die in andere lidstaten wonen, dat wil zeggen voor het merendeel staatsburgers van die staten, zich naar het nationale grondgebied te begeven enkel en alleen om hun kennis te laten beoordelen aan de hand van een examen dat noodzakelijk is om het voor de indiening van hun sollicitatie vereiste certificaat te verkrijgen. De extra lasten die deze verplichting met zich brengt, kunnen de toegang tot de betrokken betrekkingen bemoeilijken.

(cf. punten 28, 29, 31, 35, dictum 1)
133

Wat in de derde plaats de bijeenkomsten van 30 april en 18 juni 1998 betreft, moet erop worden gewezen dat het Gerecht in punt 199 van het bestreden arrest heeft vastgesteld dat door de Commissie geen bewijs was overgelegd dat kon aantonen dat rekwirante aan de inbreuk had deelgenomen. In punt 203 van dat arrest heeft het Gerecht evenwel duidelijk geoordeeld dat de Commissie, bij gebreke van een publiekelijke distantiëring van rekwirante en als gevolg van het feit dat de mededingingsverstorende gevolgen van de overeenkomst van 15 oktober 1997 zich nog steeds deden gevoelen in het daaropvolgende jaar, zich op het standpunt mocht stellen dat rekwirante in 1998 niet had opgehouden aan de inbreuk deel te nemen. Door zo te handelen is het Gerecht niet alleen zijn motiveringsplicht nagekomen, waardoor de partijen zijn redenering hebben kunnen bestrijden en het Hof zijn toezicht in het kader van de hogere voorziening heeft kunnen uitoefenen, het heeft ook, gelet op de rechtspraak die in punt 111 van het onderhavige arrest is uiteengezet, geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de bewijslevering gegeven. Het Gerecht heeft zichzelf niet tegengesproken of verzuimd om zijn motiveringsplicht na te komen door te oordelen dat het, ondanks dat op basis van alleen de verklaring van Masco niet kon worden aangetoond dat rekwirante in 1998 aan de informatie-uitwisseling had deelgenomen, daar, naast met andere elementen, rekening mee mocht houden in het kader van het samenstel van onderling overeenstemmende aanwijzingen dat in punt 203 van het bestreden arrest is omschreven om aan te tonen dat Villeroy & Boch Oostenrijk haar deelname aan de ongeoorloofde gedragingen niet had onderbroken in 1998.
46

De weigering om de persoonlijke aftrek in het hoofdgeding toe te kennen moet, aldus de belastingdienst in zijn opmerkingen, in omstandigheden als in het hoofdgeding veeleer worden aanvaard als een aan de regeling voor de bronbelasting inherent bestanddeel, aangezien deze regeling zowel strekt tot vereenvoudiging van de taak van deze dienst als tot verlichting van de last van niet-ingezeten belastingplichtigen. Wanneer een niet-ingezeten belastingplichtige voor een dergelijke regeling kiest, hoeft deze dienst bij deze belastingplichtige dus geen belasting te heffen, zodat hij geen exact beeld van zijn persoonlijke en gezinssituatie behoeft. Parallel geldt voor diezelfde belastingplichtige geen verplichting tot medewerking in die zin dat hij geen inkomstenbelastingaangifte in het Zweeds over zijn in Zweden ontvangen inkomen hoeft in te dienen en zich dus niet vertrouwd hoeft te maken met het belastingstelsel van een andere lidstaat dan de woonstaat.
8

Bij resolutie 1929 (2010) van 9 juni 2010 heeft de Veiligheidsraad strengere maatregelen vastgesteld en met name besloten de tegoeden van diverse financiële instellingen te bevriezen. In punt 21 van die resolutie nodigt de Veiligheidsraad de staten met name uit om „te verhinderen dat financiële diensten, waaronder verzekerings- en herverzekeringsdiensten, worden verricht of dat naar, via of vanaf hun grondgebied, of naar of door hun onderdanen of entiteiten onder hun rechtsmacht (met inbegrip van dochtermaatschappijen in het buitenland), of personen of financiële instellingen op hun grondgebied, financiële of andere activa of middelen worden overgedragen indien er een redelijk vermoeden bestaat dat die diensten, activa of middelen kunnen bijdragen tot proliferatiegevoelige nucleaire activiteiten van Iran of tot de ontwikkeling van systemen voor de overbrenging van kernwapens, met name door alle financiële of andere activa of middelen te bevriezen die zich op hun grondgebied bevinden of zullen bevinden, of die onder hun rechtsmacht vallen of zullen vallen, en die betrokken zijn bij die programma’s of activiteiten, en door in overeenstemming met hun nationale autoriteiten en hun nationale wetgeving versterkt toezicht uit te oefenen teneinde dergelijke transacties te voorkomen”.
2)

Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters’ and Trappers’ Organisation, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC‑Greenland), Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diş Ticaret Ltd Şirketi en Northeast Coast Sealers’ Co‑Operative Society Ltd worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
7

De wet op de bescherming van merken (Markengesetz) van 25 oktober 1994 (BGBl. 1994 I, blz. 3082), zoals gewijzigd bij wet van 19 oktober 2013 (BGBl. 2013 I, blz. 3830; hierna: „Markengesetz”), bepaalt in § 19 („Recht op informatie”): „1. De houder van een merk of van een handelsnaam kan in de in de §§ 14, 15 en 17 bedoelde gevallen van de inbreukmaker verlangen dat deze onverwijld informatie over de herkomst en het distributiekanaal van illegale goederen of diensten verstrekt. 2. In het geval van een kennelijke inbreuk of in het geval dat de houder van een merk of van een handelsnaam een vordering tegen de inbreukmaker heeft ingesteld, kan het recht eveneens worden uitgeoefend, onverminderd het bepaalde in lid 1, tegen de persoon die op commerciële schaal, 1) inbreukmakende goederen in zijn bezit heeft gehad; 2) inbreukmakende diensten heeft gebruikt; 3) diensten die bij inbreukmakende handelingen worden gebruikt, heeft verleend, of 4) door een in punt 1, 2 of 3 bedoelde persoon is aangewezen als zijnde betrokken bij de productie, de fabricage of de distributie van deze goederen of bij het verlenen van deze diensten, tenzij die persoon krachtens de §§ 383 tot 385 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering [Zivilprozessordnung] in de procedure tegen de inbreukmaker het recht heeft om niet te hoeven getuigen. In het geval voor de rechter aanspraak wordt gemaakt op het recht op informatie ingevolge de eerste zin, kan de rechter desgevraagd de behandeling van de tegen de inbreukmaker aanhangige zaak schorsen totdat uitspraak is gedaan in de procedure omtrent het recht op informatie. De persoon die informatie dient te verstrekken, kan van de benadeelde verlangen dat deze de aan het verstrekken van de informatie verbonden kosten vergoedt. [...]”
29

Het Hof heeft eveneens geoordeeld dat uit een derde land afkomstige goederen die een kopie zijn van een in de Unie door een auteursrecht beschermd product, inbreuk kunnen maken op dat recht wanneer is bewezen dat zij bestemd zijn om in de Unie te worden verhandeld, waarbij dit bewijs met name is geleverd wanneer blijkt dat deze goederen aan een klant in de Unie zijn verkocht of voor deze goederen een verkoopaanbieding is gedaan aan of reclame is gemaakt bij de consumenten van de Unie (zie in deze zin arrest Blomqvist, C‑98/13, EU:C:2014:55, punt 32).
13

Artikel 5 Wi luidt als volgt: „1. In afwijking van artikel 3 is niet inburgeringsplichtig degene die: a. jonger dan 16 jaar is dan wel 65 jaar of ouder is; b. ten minste acht jaren tijdens de leerplichtige leeftijd in Nederland heeft verbleven; c. beschikt over een bij of krachtens algemene maatregel van bestuur aangewezen diploma, certificaat of ander document; d. leerplichtig of kwalificatieplichtig is; e. aansluitend op de leerplicht of kwalificatieplicht een opleiding volgt waarvan de afronding leidt tot uitreiking van een krachtens onderdeel c aangewezen diploma, certificaat of ander document; f. heeft aangetoond te beschikken over voldoende mondelinge en schriftelijke vaardigheden in de Nederlandse taal en evidente kennis van de Nederlandse samenleving. 2. Evenmin is inburgeringsplichtig: [...] c. de vreemdeling die ingevolge de wetgeving van een lidstaat van de Europese Unie of een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte heeft voldaan aan een inburgeringsvereiste om de status van langdurig ingezetene in de zin van richtlijn [2003/109] te verkrijgen; [...] 3. De inburgeringsplichtige die beschikt over een bij of krachtens algemene maatregel van bestuur aangewezen diploma, certificaat of ander document, waaruit blijkt dat hij reeds beschikt over een deel van de vaardigheden en kennis, bedoeld in artikel 7, is vrijgesteld van de verplichting om dat deel van die kennis of vaardigheden te verwerven en het betreffende deel van het inburgeringsexamen te behalen. 4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld omtrent: a. verdere gehele of gedeeltelijke vrijstelling van de inburgeringsplicht; b. het verblijf, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, en c. de toepassing van het eerste lid, onderdeel f. 5. Onze Minister kan beleidsregels vaststellen omtrent de toepassing van het tweede lid, onderdeel d.”
40

Om een schuldeiser in staat te stellen zijn zakelijk recht op nuttige wijze te doen gelden, is het absoluut noodzakelijk dat die schuldeiser dat recht na de opening van de insolventieprocedure kan uitoefenen, in beginsel volgens de lex causae. Artikel 5 van verordening nr. 1346/2000 vertoont aldus de bijzonderheid dat het tot doel heeft niet alleen vóór de opening van de insolventieprocedure verrichte handelingen maar ook en vooral na de opening van die procedure verrichte handelingen te beschermen. In dit verband dient hieraan te worden toegevoegd dat artikel 20, lid 1, van die verordening weliswaar bepaalt dat een schuldeiser die, nadat een insolventieprocedure is geopend, geheel of gedeeltelijk is voldaan uit goederen van de schuldenaar die zich op het grondgebied bevinden van een andere lidstaat dan die waar de procedure is geopend, hetgeen hij heeft verkregen aan de curator moet restitueren, maar dat volgens diezelfde bepaling de betrokken schuldenaar slechts „onder voorbehoud”, met name van het bepaalde in artikel 5 van die verordening, aan de verplichting tot teruggave is onderworpen. Bijgevolg is artikel 20, lid 1, van die verordening niet relevant in het hoofdgeding.
Het staat aan de verwijzende rechter om met het oog op de tariefindeling van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde pompoenzaden vast te stellen of deze normaal worden gebruikt voor de extractie van spijs- of industriële oliën en vetten, zonder te vallen onder de posten 1201 tot en met 1206 van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals achtereenvolgens gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006 en verordening (EG) nr. 1214/2007 van de Commissie van 20 september 2007. Zo dit het geval is, dan moeten deze zaden vanwege hun aard van oliehoudende zaden worden ingedeeld onder post 1207 van de gecombineerde nomenclatuur, ongeacht of zij feitelijk worden gebruikt voor de extractie van spijs- of industriële oliën en vetten, voor zaaidoeleinden of voor menselijke consumptie. Zo dit niet het geval is, vallen deze zaden hetzij onder post 1209 van de gecombineerde nomenclatuur, indien zij ten tijde van de invoer nog beschikten over hun kiemkracht, ongeacht of zij feitelijk worden gebruikt voor zaaidoeleinden dan wel voor menselijke consumptie, hetzij onder post 1212 van de gecombineerde nomenclatuur, indien zij niet meer over hun kiemkracht beschikten.
Artikel 621‑1, eerste en tweede alinea, in boek VI van dat algemeen reglement bepaalt:

„Voorwetenschap is concrete, niet openbaar gemaakte informatie die rechtstreeks of middellijk betrekking heeft op een of meer emittenten van financiële instrumenten of op een of meer financiële instrumenten en die, indien zij openbaar zou worden gemaakt, een aanzienlijke invloed zou kunnen hebben op de koers van deze financiële instrumenten of van daarvan afgeleide financiële instrumenten.

Informatie wordt geacht concreet te zijn indien zij betrekking heeft op een situatie dan wel op een gebeurtenis die heeft plaatsgevonden of kan plaatsvinden, en indien het mogelijk is er een conclusie uit te trekken omtrent de mogelijke invloed van bovenbedoelde situatie of gebeurtenis op de koers van de betrokken financiële instrumenten of van daarvan afgeleide financiële instrumenten.”
39

Vervolgens moet worden vastgesteld dat, hoewel de banen binnen het CAT „La Jouvene”, net zoals de banen voor drugsverslaafden in de zaak die heeft geleid tot het arrest Bettray (344/87, EU:C:1989:226), voorbehouden zijn voor personen die ten gevolge van omstandigheden in verband met hun toestand niet in staat zijn onder normale omstandigheden arbeid te verrichten, uit het aan het Hof overgelegde dossier toch blijkt dat het concept zelf van de regeling inzake de werking van een CAT en bijgevolg de aldaar door gehandicapten verrichte werkzaamheden, van dien aard is dat deze werkzaamheden niet louter marginaal en bijkomstig blijken te zijn in de zin van de in punt 27 van het onderhavige arrest vermelde rechtspraak.
7

Sopora was van 1 februari 2012 tot en met 31 december 2012 in Nederland tewerkgesteld door een aan zijn in Duitsland gevestigde werkgever gelieerde vennootschap. Gedurende de periode van 24 maanden voorafgaand aan zijn tewerkstelling in Nederland was Sopora woonachtig in Duitsland op een afstand van minder dan 150 kilometer van de Nederlandse grens. Vervolgens is hij in Duitsland woonachtig gebleven, terwijl hij in Nederland een appartement huurde om daar gedurende een deel van de week te verblijven.
De medische hulpmiddelen die vallen onder richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB L 169, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 (PB L 247, blz. 21, hierna: „richtlijn 93/42”), zijn in artikel 1, lid 2, onder a), van richtlijn 93/42 gedefinieerd als volgt:

„medisch hulpmiddel: elk instrument, toestel of apparaat, elke software of stof of elk ander artikel dat of die alleen of in combinatie wordt gebruikt, met inbegrip van elk hulpstuk en de software die voor de goede werking ervan benodigd is, en die door de fabrikant speciaal is bestemd om te worden gebruikt voor diagnostische en/of therapeutische doeleinden, door de fabrikant bestemd om bij de mens te worden aangewend voor:

— diagnose, preventie, bewaking, behandeling of verlichting van ziekten,

— diagnose, bewaking, behandeling, verlichting of compensatie van verwondingen of een handicap,

— onderzoek naar of vervanging of wijziging van de anatomie of van een fysiologisch proces,

— beheersing van de bevruchting,

waarbij de belangrijkste beoogde werking in of aan het menselijk lichaam niet met farmacologische of immunologische middelen of door metabolisme wordt bereikt, maar wel door dergelijke middelen kan worden ondersteund;”
37

De gerechten van de andere lidstaten blijven krachtens artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 en het territorialiteitsbeginsel in beginsel immers bevoegd om uitspraak te doen over de schade die binnen hun respectieve lidstaten is veroorzaakt door de schending van het auteursrecht en de naburige rechten van dat recht, aangezien zij beter in staat zijn om te beoordelen of deze door de betrokken lidstaat gewaarborgde rechten daadwerkelijk zijn geschonden en om de aard van de veroorzaakte schade vast te stellen (zie in die zin arrest Pinckney, EU:C:2013:635, punt 46).
6

Het wetboek fiscaal procesrecht (Código de Procedimento e de Processo Tributário; hierna: „CPPT”) is vastgesteld bij decreto-lei nr. 433/99 van 26 oktober 1999 en is in werking getreden op 1 januari 2000. Artikel 63 ervan, met als opschrift „Toepassing van antimisbruikbepalingen”, luidde in de versie die van toepassing was op de feiten van het hoofdgeding als volgt: „1. Belastingen die zijn gebaseerd op de in de belastingwetboeken en -wetten vervatte antimisbruikbepalingen kunnen slechts worden geheven indien daartoe een bijzondere procedure is ingeleid. 2. Voor de toepassing van dit wetboek worden als antimisbruikbepalingen beschouwd alle rechtsvoorschriften volgens welke juridische transacties of rechtshandelingen die ertoe leiden dat de belastingen die anders verschuldigd zouden zijn, worden ontweken of lager uitvallen, geen gevolgen sorteren ten aanzien van de belastingadministratie wanneer sprake is van kennelijk rechtsmisbruik. 3. De in het vorige lid bedoelde procedure kan worden ingeleid binnen een termijn van drie jaar nadat de handeling of de juridische transactie waarop de antimisbruikbepalingen van toepassing zijn, is verricht. 4. De antimisbruikbepalingen kunnen pas worden toegepast nadat de belastingplichtige overeenkomstig de bepalingen van de wet is gehoord. 5. Het recht om te worden gehoord wordt uitgeoefend binnen een termijn van 30 dagen nadat de belastingplichtige hiervan bij aangetekende brief in kennis is gesteld. 6. Binnen de in het vorige lid genoemde termijn kan de belastingplichtige de bewijzen overleggen die hij relevant acht. 7. Voor de toepassing van de antimisbruikbepalingen moet eerst, na inachtneming van de vorige leden, toestemming worden verleend door het hoofd van de dienst of door de ambtenaar aan wie deze bevoegdheid is gedelegeerd. 8. De antimisbruikbepalingen zijn niet van toepassing indien de belastingplichtige de belastingadministratie om bindende inlichtingen heeft verzocht met betrekking tot de feiten waarop deze haar besluit heeft gebaseerd, en de belastingadministratie niet binnen een termijn van zes maanden heeft geantwoord. 9. Behoudens andersluidende wettelijke bepalingen bevat de motivering van het in lid 7 genoemde besluit: a) een beschrijving van de juridische transactie of de rechtshandeling en van de werkelijke economische aard ervan; b) de vermelding van de elementen waaruit blijkt dat de transactie of de handeling als enig of doorslaggevend doel had de belasting te vermijden die verschuldigd zou zijn indien een uit economisch oogpunt soortgelijke transactie of handeling zou zijn verricht; c) een beschrijving van de transacties of handelingen die vanuit economisch oogpunt overeenstemmen met die welke daadwerkelijk zijn verricht, en van de hierop toepasselijke bepalingen. 10. Tegen de in lid 7 van dit artikel bedoelde toestemming kan een afzonderlijk beroep in rechte worden ingesteld.”
58

Bovendien volgt uit de vaststellingen in de punten 53 tot en met 55 van het onderhavige arrest dat verordening nr. 1408/71 niet is opgenomen in de overeenkomst EEG-Turkije of het aanvullend protocol daarbij, waardoor de erin vervatte regeling inzake de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels zou zijn uitgebreid tot Turkije, in tegenstelling tot wat in punt 56 van het arrest Verenigd Koninkrijk/Raad (EU:C:2013:589) is vastgesteld betreffende de EER-overeenkomst. Evenzo blijkt dat de partijen bij de overeenkomst EEG-Turkije niet de bedoeling hadden om de verordeningen nr. 1408/71 en nr. 574/72 in hun onderlinge verhoudingen onverkort toe te passen en dat Turkije voor de toepassing van deze verordeningen niet kan worden gelijkgesteld met een lidstaat, anders dan in de punten 57 en 58 van het arrest Verenigd Koninkrijk/Raad (EU:C:2014:97) is geoordeeld met betrekking tot de overeenkomst EG‑Zwitserland over het vrije verkeer van personen.
37

Zoals de verwijzende rechter terecht heeft opgemerkt, blijkt uit de bewoordingen van bijlage I bij de VHB voor Synflorix dat Synflorix slechts is toegelaten voor de volgende therapeutische indicaties: „actieve immunisatie tegen invasieve ziekten en acute otitis media veroorzaakt door Streptococcus pneumoniae bij zuigelingen en kinderen vanaf de leeftijd van 6 weken tot 2 jaar”, en is in deze bijlage daarenboven aangegeven dat „[e]r onvoldoende bewijs [is] dat Synflorix [...] beschermt [...] tegen niet-typeerbare Haemophilus influenzae”. Tevens moet worden opgemerkt dat in het European Public Assessment Report dat is opgesteld door het Europees Geneesmiddelenbureau (EMEA) in het kader van de beoordeling van de aanvraag voor een VHB voor Synflorix (Assessment report for Synflorix, procedure No. EMEA/H/C/000973, hierna: „European Public Assessment Report”), dienaangaande het volgende is opgemerkt: „Aangezien de stelling dat bescherming wordt geboden tegen een door een niet-typeerbare stam van Haemophilus influenzae veroorzaakte acute otitis media in dit stadium niet wordt onderbouwd door klinische gegevens, is geen analyse van het gehalte aan proteïne D vereist in de specificatie van het geneesmiddel.”