Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening - Middelen - Ontvankelijkheid - Voorwaarden - Middel dat niet betrekking heeft op gehele redenering van Gerecht - Geen invloed

('s Hofs Statuut-EG, art. 51, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

2. Hogere voorziening - Middelen - Middel dat voor het eerst wordt aangevoerd in hogere voorziening - Niet-ontvankelijkheid

('s Hofs Statuut-EG, art. 51)

3. Beroep tot nietigverklaring - Arrest houdende nietigverklaring - Werking - Verplichting uitvoeringsmaatregelen vast te stellen - Omvang - Nietigverklaring van verordening tot instelling van antidumpingrechten - Hervatting van onderzoek - Referentieperiode

[EG-Verdrag, art. 174 en 176 (thans art. 231 EG en 233 EG); verordening nr. 2423/88 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c, en 13]

Samenvatting

1. Uit artikel 51, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, in samenhang met artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering volgt dat een hogere voorziening de betwiste elementen van het arrest van het Gerecht, alsmede de argumenten rechtens tot staving van de vordering tot vernietiging van dat arrest, nauwkeurig moet weergeven.

Het feit dat een verzoekschrift in hogere voorziening of het middel in hogere voorziening niet betrekking heeft op alle redenen waarom het Gerecht ten aanzien van een vraag een bepaald standpunt heeft ingenomen, brengt niet mee dat dat middel niet-ontvankelijk is.

( cf. punten 65-67 )

2. Zou het een partij worden toegestaan om een middel dat zij niet voor het Gerecht heeft aangevoerd, voor het eerst voor het Hof aan te voeren, dan zou haar in feite worden toegestaan om bij het Hof, waarvan de bevoegdheid inzake hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig te maken dat een ruimere strekking heeft dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. In hogere voorziening is het Hof dus enkel bevoegd om de beoordeling door het Gerecht van de voor hem bepleite middelen te onderzoeken.

( cf. punt 74 )

3. Volgens de artikelen 174 en 176 van het Verdrag (thans artikelen 231 EG en 233 EG) is de instelling die de vernietigde handeling heeft verricht, gehouden de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof.

Om zich te voegen naar een nietigverklaringsarrest en hieraan volledige uitvoering te geven, moeten de instellingen niet alleen het dictum van het arrest naleven, maar ook de rechtsoverwegingen die daartoe hebben geleid en er de noodzakelijke steun aan bieden in die zin dat zij onontbeerlijk zijn om de nauwkeurige betekenis van het dictum te bepalen. Het zijn immers de rechtsoverwegingen die aangeven, welke bepaling precies als onwettig wordt beschouwd en wat precies de redenen zijn van de in het dictum vastgestelde onwettigheid, en waarmee de betrokken instelling bij de vervanging van de nietig verklaarde handeling rekening moet houden.

De procedure ter vervanging van een dergelijke handeling mag dus weer worden opgenomen op het precieze punt waarop de onwettigheid is ontstaan.

Wanneer een verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht nietig is verklaard op grond van omstandigheden betreffende de vaststelling van de tijdens de antidumpingprocedure berokkende schade die geen betrekking en geen invloed hebben op de inleiding van de procedure, kan de Commissie het vraagstuk van de vaststelling van de schade nader onderzoeken in het kader van de nog steeds lopende antidumpingprocedure.

Wat de keuze van de referentieperiode betreft, heeft de in artikel 7, lid 1, sub c, van de antidumpingbasisverordening nr. 2423/88 genoemde periode een indicatief karakter en is zij niet dwingend. Verder beschikken de instellingen over een ruime discretionaire bevoegdheid betreffende de keuze van de in het kader van een antidumpingprocedure voor de vaststelling van de schade in aanmerking te nemen periode. Ten slotte blijkt uit de systematiek van de basisverordening dat de schade moet worden vastgesteld naar de situatie op het tijdstip waarop eventueel tot beschermende maatregelen wordt besloten. De instelling van antidumpingrechten is immers geen sanctie voor eerder gedrag, maar een beschermende maatregel om zich te weren tegen de oneerlijke mededinging die het gevolg is van de dumpingpraktijken. Daarom kunnen antidumpingrechten in de regel volgens artikel 13 van de antidumpingbasisverordening niet met terugwerkende kracht worden ingesteld of verhoogd.

Teneinde antidumpingrechten te kunnen vaststellen die geschikt zijn om de bedrijfstak van de Gemeenschap te beschermen tegen dumping, moet het onderzoek dus op grond van zo recent mogelijke informatie worden verricht. Het bestaan van voldoende bewijs van dumping en van daaruit voortvloeiende schade is steeds een vereiste voor de opening van een onderzoek in de zin van artikel 7 van de antidumpingbasisverordening nr. 2423/88, zowel bij de inleiding van een antidumpingprocedure als bij een nieuw onderzoek van een verordening tot instelling van antidumpingrechten. Dit geldt ook voor de heropening van een onderzoek in het kader van een nog lopende antidumpingprocedure naar aanleiding van een arrest waarbij een verordening tot instelling van antidumpingrechten nietig is verklaard.

( cf. punten 80-82, 84-85, 88-92, 94 )

4. De gemeenschapsinstellingen moeten bij het vervullen van hun informatieplicht met de nodige zorgvuldigheid te werk gaan door te proberen om, voorzover de inachtneming van de vertrouwelijkheid dat toelaat, de betrokken ondernemingen de voor de behartiging van hun belangen dienstige gegevens mee te delen in een - eventueel ambtshalve - door de instellingen te bepalen passende vorm. In ieder geval moeten de belanghebbende ondernemingen tijdens de administratieve procedure in staat zijn gesteld om zinvol hun standpunt kenbaar te maken omtrent het bestaan en de relevantie van de beweerde feiten en omstandigheden en omtrent het bewijsmateriaal dat de Commissie gebruikt tot staving van de door haar gestelde dumping en van daaruit voortvloeiende schade.

( cf. punt 99 )