ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/15

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 3 september 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het VAT and Duties Tribunal, London — Verenigd Koninkrijk) — RCI Europe/Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

(Zaak C-37/08) (1)

(Zesde btw-richtlijn - Fiscaal aanknopingspunt - Diensten die betrekking hebben op onroerend goed - Diensten bestaande in vergemakkelijken van ruil van gebruiksrechten op voor vakantiedoeleinden bestemd onroerend goed door houders van die rechten)

2009/C 267/25

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

VAT and Duties Tribunal, London

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RCI Europe

Verwerende partij: Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — VAT and Duties Tribunal, London — Uitlegging van artikelen 9, lid 2, sub a, en 26 van Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Vaststelling van plaats waar diensten fiscaal moeten worden geacht te zijn verricht — Diensten bestaande in vergemakkelijken van ruil van gebruiksrechten op voor vakantiedoeleinden bestemd onroerend goed door houders van genoemde rechten, die lid zijn van door belastingplichtige hiertoe opgerichte vereniging, met rechten van andere houders

Dictum

Artikel 9, lid 2, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat de plaats van diensten die worden verricht door een vereniging waarvan de activiteit bestaat in het organiseren van de ruil van rechten van gebruik in deeltijd van vakantiewoningen tussen haar leden, als tegenprestatie waarvoor deze vereniging van haar leden inschrijvingsgeld, jaarlijks lidmaatschapsgeld en een ruilvergoeding ontvangt, de plaats is waar het onroerend goed is gelegen met betrekking waartoe het betrokken lid het recht van gebruik in deeltijd houdt.

(1) PB C 92 van 12.04.2008.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 205/6

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 juli 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Har Vaessen Douane Service BV/Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-7/08) (1)

(Vrijstelling van invoerrechten - Verordening (EEG) nr. 918/83 - Artikel 27 - Als groepagezending verzonden goederen met te verwaarlozen individuele waarde - Zending rechtstreeks uit derde staat aan geadresseerde in Gemeenschap verzonden)

2009/C 205/09

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Har Vaessen Douane Service BV

Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 27 van verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3357/91 (PB L 105, blz. 1) — Zendingen die rechtstreeks uit derde land aan een geadresseerde in de Gemeenschap worden verzonden en die elk een te verwaarlozen waarde hebben, doch worden aangeboden als groepagezending met een totale intrinsieke waarde die de voorgeschreven maximale waarde overschrijdt

Dictum

Artikel 27 van verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3357/91 van 7 november 1991, staat niet eraan in de weg dat groepagezendingen van goederen, waarvan de totale intrinsieke waarde de limiet van artikel 27 overschrijdt, maar die afzonderlijk bezien een te verwaarlozen waarde hebben, worden vrijgesteld van rechten bij invoer, op voorwaarde dat elk pakket van de groepagezending individueel is geadresseerd aan een zich in de Europese Gemeenschap bevindende ontvanger. In dit verband doet het niet ter zake dat de wederpartij van deze geadresseerden zelf in de Europese Gemeenschap is gevestigd, wanneer de goederen vanuit een derde staat rechtstreeks aan die geadresseerden worden verzonden.

(1) PB C 92 van 12.4.2008.
2)

De nationale rechter is gehouden, ambtshalve te toetsen of een contractueel beding oneerlijk is zodra hij over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, beschikt. Acht hij een dergelijk beding oneerlijk, dan laat hij het buiten toepassing, tenzij de consument zich hiertegen verzet. De nationale rechter is daartoe ook verplicht wanneer hij onderzoekt of hij ratione loci bevoegd is.
2)

Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 december 2001 inzake algemene productveiligheid is niet van toepassing op de beoordeling van vragen die betrekking hebben op de verplichting van een persoon om een verklaring van overeenstemming voor radioapparatuur af te geven. Wat de bevoegdheid van de lidstaten betreft om op grond van richtlijn 2001/95 personen die radioapparatuur in de handel brengen andere verplichtingen op te leggen dan die tot afgifte van een verklaring van overeenstemming, dient te worden vastgesteld dat een persoon die een product in de handel brengt, slechts onder de in artikel 2, sub e, van deze richtlijn gestelde voorwaarden als de producent ervan en onder de in artikel 2, sub f, gestelde voorwaarden als de distributeur ervan kan worden beschouwd. Op de producent en de distributeur kunnen slechts die verplichtingen rusten die voor elk van hen in richtlijn 2001/95 zijn vastgelegd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 153/10

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 30 april 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — BIOS Naturprodukte GmbH/Saarland

(Zaak C-27/08) (1)

(Richtlijn 2001/83/EG - Artikel 1, punt 2, sub b - Begrip „geneesmiddel naar werking” - Dosering van product - Normaal gebruik - Gezondheidsrisico - Geschiktheid om fysiologische functies bij mens te herstellen, te verbeteren of te wijzigen)

2009/C 153/20

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BIOS Naturprodukte GmbH

Verwerende partij: Saarland

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesverwaltungsgericht — Uitlegging van artikel 1, punt 2, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67), zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot wijziging van richtlijn 2001/83/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 136, blz. 34) — Begrip „geneesmiddel” — Product dat een substantie bevat die bij een hoge dosering een therapeutische werking heeft, maar bij de door de fabrikant aanbevolen lage dosering schadelijk voor de gezondheid kan zijn — Wierookextract

Dictum

Artikel 1, punt 2, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004, moet aldus worden uitgelegd dat een product dat een substantie bevat die een fysiologisch effect heeft wanneer zij in een bepaalde dosis wordt gebruikt, geen geneesmiddel naar werking is, wanneer het gezien de dosering aan werkzame stoffen en bij normaal gebruik een gezondheidsrisico oplevert, zonder echter fysiologische functies bij de mens te kunnen herstellen, verbeteren of wijzigen.

(1) PB C 92 van 12.4.2008.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 86/378/EEG van de Raad van 24 juli 1986 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, en aan richtlijn 96/97/EG van de Raad van 20 december 1996 tot wijziging van richtlijn 86/378, is de Tsjechische Republiek de krachtens deze richtlijnen en artikel 54 van de Akte betreffende de toetreding van de Republiek Tsjechië, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Republiek Slowakije, en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/18

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 juli 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Stuttgart — Duitsland) — In de procedure betreffende de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd/Szymon Kozłowski

(Zaak C-66/08) (1)

(Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Europees aanhoudingsbevel en procedures van overlevering tussen lidstaten - Artikel 4, punt 6 - Grond tot facultatieve weigering van tenuitvoerlegging - Uitlegging van begrippen „ingezetene’ van en „verblijven’ in uitvoerende lidstaat)

(2008/C 223/29)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Stuttgart

Partij in het hoofdgeding

Szymon Kozłowski

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberlandesgericht Stuttgart — Uitlegging van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB L 190, blz. 1) — Mogelijkheid voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit om de tenuitvoerlegging te weigeren van een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf tegen een persoon die verblijft in de uitvoerende lidstaat, waarvan hij ingezetene is — Begrippen „woonplaats” en „verblijf” — Uitlegging van artikel 6, lid 1, EU in samenhang met de artikelen 12 EG en 17 EG — Nationale wettelijke regeling die, wanneer de gezochte persoon zijn overlevering weigert, een onderscheiden behandeling van deze persoon door de uitvoerende rechterlijke autoriteit mogelijk maakt naargelang hij onderdaan is van de uitvoerende lidstaat of van een andere lidstaat

Dictum

Artikel 4, punt 6, van het kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat:

— een gezocht persoon „ingezetene” is van de uitvoerende lidstaat wanneer hij zijn werkelijke verblijfplaats aldaar heeft gevestigd, en er „verblijft” wanneer hij, op grond van een duurzaam verblijf in deze lidstaat gedurende een bepaalde periode, een band met deze staat heeft opgebouwd die vergelijkbaar is met die van een ingezetene;

— de uitvoerende rechterlijke autoriteit, om te bepalen of tussen de gezochte persoon en de uitvoerende lidstaat een band bestaat op grond waarvan kan worden vastgesteld dat het begrip „verblijven” in de zin van voormeld artikel 4, punt 6, op deze persoon van toepassing is, een globale beoordeling moet verrichten van verschillende objectieve elementen die de situatie van deze persoon kenmerken, waaronder met name de duur, de aard en de voorwaarden van het verblijf van de gezochte persoon, alsook de familiale en economische bindingen die deze persoon met de uitvoerende lidstaat heeft.

(1) PB C 107 van 26.4.2008.
3)

Artikel 9 van de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand is gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, die op 12 september 1963 te Ankara is ondertekend door de Republiek Turkije enerzijds en de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap anderzijds en die namens laatstgenoemde is gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963, is niet van toepassing op een situatie als aan de orde in het hoofdgeding.
1)

Door niet de passende middelen te gebruiken voor de opheffing van de onverenigbaarheid met het Verdrag van de bepalingen inzake kapitaaltransfer die zijn opgenomen in de bilaterale investeringsovereenkomsten inzake de bevordering en de wederzijdse bescherming van investeringen, die de Republiek Finland heeft gesloten met onderscheidenlijk de voormalige Unie van Socialistische Sovjetrepublieken, die door de Russische Federatie is opgevolgd (overeenkomst ondertekend op 8 februari 1989), de Republiek Wit-Rusland (overeenkomst ondertekend op 28 oktober 1992), de Volksrepubliek China (overeenkomst ondertekend op 4 september 1984), Maleisië (overeenkomst ondertekend op 15 april 1985), de Democratische Socialistische Republiek Sri Lanka (overeenkomst ondertekend op 27 april 1985) en de Republiek Oezbekistan (overeenkomst ondertekend op 1 oktober 1992), is de Republiek Finland de krachtens artikel 307, tweede alinea, EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
1)

Ierland is de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, en artikel 6 van richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337EEG en 96/61/EG van de Raad, — door niet overeenkomstig de artikelen 2, lid 1, en 4, leden 2 tot en met 4, van richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, alle maatregelen te treffen die nodig zijn om te verzekeren dat, vóórdat een vergunning wordt verleend, de projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben, in de categorie aanleg van wegen, bedoeld in punt 10, sub e, van bijlage II bij richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, aan een vergunningsprocedure en een beoordeling van hun effecten worden onderworpen volgens de artikelen 5 tot en met 10 van deze richtlijn, en — door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan de artikelen 3, punten 3 tot en met 7, en 4, punten 2 tot en met 4, van richtlijn 2003/35, en door de Commissie van de Europese Gemeenschappen niet van deze bepalingen in kennis te stellen.
1)

De artikelen 3, lid 1, en 13, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2796/2000 van de Commissie van 20 december 2000, moeten aldus worden uitgelegd dat een geografische verwijzingen bevattende benaming van een levensmiddel, waarvoor een aanvraag tot registratie als beschermde oorsprongsbenaming of beschermde geografische aanduiding in de zin van verordening nr. 2081/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2796/2000, is ingediend, niet kan worden vermoed een soortnaam te zijn in afwachting van de eventuele indiening van de registratieaanvraag bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen door de nationale autoriteiten. Dat een benaming een soortnaam is in de zin van verordening nr. 2081/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2796/2000, kan niet worden vermoed zolang de Commissie geen besluit heeft genomen over de aanvraag tot registratie van de benaming, in voorkomend geval door de aanvraag af te wijzen op de specifieke grond dat de benaming een soortnaam is geworden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 180/12

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 juni 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ústi nad Labem — Tsjechische Republiek) — RLRE Tellmer Property sro/Finanční ředitelství v Ústí nad Labem

(Zaak C-572/07) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Btw - Vrijstelling van verhuur van onroerend goed - Met verhuur verbonden schoonmaak van gemeenschappelijke ruimten - Bijkomende prestaties)

2009/C 180/19

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajský soud v Ústi nad Labem

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RLRE Tellmer Property sro

Verwerende partij: Finanční ředitelství v Ústí nad Labem

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Krajský soud v Ústi nad Labem — Uitlegging van de artikelen 6 en 13, B, sub b, van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Draagwijdte van de btw-vrijstelling voor verhuur van onroerende goederen — Kosten voor schoonmaken van gemeenschappelijke delen van woning daaronder begrepen

Dictum

Voor de toepassing van artikel 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moeten, in omstandigheden als die in het hoofdgeding, de verhuur van een onroerend goed en de dienst bestaande in de schoonmaak van de gemeenschappelijke delen ervan worden aangemerkt als zelfstandige, onderling scheidbare handelingen, zodat deze dienst niet onder deze bepaling valt.

(1) PB C 79 van 29.3.2008.
1)

Door op de datum waarop de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn is verstreken, niet alle maatregelen te treffen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van 12 mei 2005, Commissie/Griekenland (C-415/03), betreffende de terugvordering van de onwettig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar bevonden steun overeenkomstig artikel 3 van beschikking 2003/372/EG van de Commissie van 11 december 2002 betreffende door Griekenland aan Olympic Airways verleende steun, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens die beschikking en artikel 228, lid 1, EG.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/11

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 2 april 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret — Denemarken) — Strafzaak tegen Frede Damgaard

(Zaak C-421/07) (1)

(Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Richtlijn 2001/83/EG - Begrip „reclame” - Verspreiding van informatie over geneesmiddel door derde op diens eigen initiatief)

2009/C 141/16

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Vestre Landsret

Partij in de strafzaak

Frede Damgaard

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Vestre Landsret — Uitlegging van artikel 86 van richtlijn 2001/83/CE van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67) — Begrip reclame — Verspreiding van informatie over een geneesmiddel door een derde die op eigen initiatief en volledig onafhankelijk van de verkoper en de fabrikant handelt

Dictum

Artikel 86 van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004, moet aldus worden uitgelegd dat de verspreiding door een derde van informatie over een geneesmiddel, met name over de therapeutische of profylactische werking ervan, kan worden aangemerkt als reclame in de zin van dit artikel, indien deze derde op eigen initiatief handelt en feitelijk en rechtens volledig onafhankelijk is van de fabrikant of de verkoper van dat geneesmiddel. Het staat aan de nationale rechter, te bepalen of deze verspreiding een vorm van colportage, marktverkenning of stimulering vormt die is bedoeld ter bevordering van het voorschrijven, het afleveren, de verkoop of het verbruik van geneesmiddelen.

(1) PB C 269 van 10.11.2007.
1)

Artikel 12, sub a, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, verlangt van de lidstaten dat zij niet alleen voor het heden, maar ook voor het verleden voorzien in een recht op toegang tot informatie over de ontvangers of de categorieën ontvangers van de gegevens en tot de inhoud van de verstrekte informatie. Het staat aan de lidstaten, een termijn voor de bewaring van deze informatie en een daarop afgestemde toegang daartoe vast te stellen die een juist evenwicht vormen tussen, enerzijds, het belang van de betrokkene om zijn persoonlijke levenssfeer te beschermen, met name door middel van de bij richtlijn 95/46 voorziene mogelijkheden om de voor de verwerking verantwoordelijke in te schakelen en zich tot de rechter te wenden, en, anderzijds, de last die de verplichting tot bewaring van die informatie inhoudt voor de voor de verwerking verantwoordelijke.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/9

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 april 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte d’appello di Milano — Italië) — Marco Gambazzi/DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company

(Zaak C-394/07) (1)

(Executieverdrag - Erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen - Gronden voor weigering - Schending van openbare orde van aangezochte staat - Uitsluiting van verweerder van procedure voor gerecht van staat van herkomst wegens niet-uitvoering van rechterlijk bevel)

2009/C 141/13

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte d’appello di Milano

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Marco Gambazzi

Verwerende partijen: DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Corte d'appello di Milano — Uitlegging van de artikelen 26 en 27, punt 1, Executieverdrag — Beslissing waarvan de erkenning in strijd is met de openbare orde van de aangezochte staat — Beslissing waarbij een partij wordt verhinderd zich te verdedigen („debarment”) wegens niet-inachtneming van een rechterlijk bevel

Dictum

Artikel 27, punt 1, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek, het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en het Verdrag van 29 november 1996 betreffende de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, dient te worden uitgelegd als volgt:

de rechter van de aangezochte staat kan, gelet op de openbare-ordeclausule van dit artikel, rekening houden met het feit dat de rechter van de staat van herkomst op de vordering van de verzoeker heeft beslist zonder de verweerder te horen, die regelmatig voor hem is verschenen, maar bij beschikking van de procedure is uitgesloten omdat hij niet de verplichtingen is nagekomen die bij een eerdere beschikking in het kader van dezelfde procedure zijn opgelegd, wanneer hij na een algemene beoordeling van de procedure en op basis van alle omstandigheden tot de conclusie komt dat deze uitsluiting een kennelijke en buitensporige schending vormde van het recht van de verweerder om te worden gehoord.

(1) PB C 283 van 24.11.2007.