ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 2, lid 2, onder d), van richtlijn 2006/123 betreffende diensten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van de door de nationale rechterlijke instantie te verrichten verificaties, een activiteit die erin bestaat tegen betaling passagiers diensten te verstrekken op een boot tijdens rondleidingen op de binnenwateren van een stad als partyverhuur, geen dienst „op het gebied van vervoer” in de zin van deze bepaling is die buiten de werkingssfeer van die richtlijn valt.

Teneinde de draagwijdte van de uitsluiting van artikel 2, lid 2, onder d), van richtlijn 2006/123 te begrijpen, moet het begrip „diensten op het gebied van vervoer” in dit verband niet alleen worden uitgelegd aan de hand van de bewoordingen van deze bepaling, maar ook door in de context van het door deze richtlijn ingevoerde stelsel het doel en de opzet ervan in aanmerking te nemen.

Wat de bewoordingen van voornoemd artikel 2, lid 2, onder d), betreft, komt het door de Uniewetgever in het kader van richtlijn 2006/123 vastgestelde begrip „diensten op het gebied van vervoer” overeen met de diensten van titel VI van het derde deel van het VWEU, bestaande uit de artikelen 90 tot en met 100 van dit Verdrag, betreffende het gemeenschappelijk vervoerbeleid, die volgens artikel 58, lid 1, VWEU zijn uitgesloten van de bepalingen van dat Verdrag betreffende het vrij verrichten van diensten. Ook al bevatten de bepalingen van die titel VI geen definitie van het begrip „vervoer”, uit artikel 100, lid 1, VWEU blijkt dat het vervoer „over de binnenwateren” onder deze titel valt. Aldus zijn door de Uniewetgever voor verschillende zeevervoerdiensten specifieke gemeenschappelijke regels vastgesteld krachtens artikel 100, lid 2, VWEU. Wat het doel en de opzet van artikel 2, lid 2, onder d), van richtlijn 2006/123 betreft, heeft de uitsluiting van de diensten op het gebied van vervoer met name betrekking op stadsvervoersdiensten. Uit deze uitsluiting volgt echter niet dat elke dienst die ertoe strekt een verplaatsing over binnenwateren te verzekeren, automatisch als „vervoer” of „stadsvervoer” in de zin van deze richtlijn moet worden aangemerkt.

Weliswaar is de betrokken dienst op het eerste gezicht een „vervoer over de binnenwateren” in de zin van artikel 100, lid 1, VWEU, maar hij strekt er in feite veeleer toe de afnemers ervan het aangename kader van een feestelijke bijeenkomst dan wel het vervoer van de ene plaats naar de andere in de stad Amsterdam te verschaffen. In dit verband staat vast dat deze dienst geenszins onder de door de Uniewetgever krachtens artikel 100, lid 2, VWEU vastgestelde specifieke gemeenschappelijke regels valt. Hieruit volgt dat een dergelijke activiteit niet in hoofdzaak de verstrekking van een vervoerdienst in de zin van artikel 2, lid 2, onder d), van richtlijn 2006/123 beoogt, waarbij het echter aan de verwijzende rechter staat om dit te verifiëren, en dat deze activiteit dus, bij gebreke van de toepassing van de andere bij artikel 2, lid 2, vastgestelde uitsluitingen, binnen de werkingssfeer van deze richtlijn valt.

(cf. punten 46‑50, 56‑59, dictum 1)
Zaak C‑290/14

Strafprocedure

tegen

Skerdjan Celaj

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Tribunale di Firenze)

„Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Richtlijn 2008/115/EG — Terugkeer van illegaal verblijvende derdelanders — Terugkeerbesluit dat gepaard gaat met een voor een periode van drie jaar geldend inreisverbod — Overtreding van het inreisverbod — Voorheen verwijderde derdelander — Gevangenisstraf in geval van een nieuwe illegale binnenkomst van het nationale grondgebied — Verenigbaarheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 1 oktober 2015

Grenscontroles, asiel en immigratie — Immigratiebeleid — Terugkeer van illegaal verblijvende derdelanders — Richtlijn 2008/115 — Terugkeerbesluit vastgesteld ten aanzien van een dergelijke derdelander, dat gepaard gaat met een voor een periode van drie jaar geldend inreisverbod — Overtreding van het inreisverbod door die derdelander — Nationale regeling die voor een dergelijke derdelander voorziet in een gevangenisstraf — Toelaatbaarheid — Voorwaarden — Verificatie door de nationale rechterlijke instantie

(Richtlijn 2008/115 van het Europees Parlement en de Raad, art. 11)

Richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn zich in beginsel niet verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke een gevangenisstraf wordt opgelegd aan een illegaal verblijvende derdelander die, nadat hij in het kader van een eerdere terugkeerprocedure naar zijn land van herkomst was teruggekeerd, in weerwil van een inreisverbod opnieuw illegaal het grondgebied van die staat binnenkomt.

Aangezien de situatie van de betrokken derdelander die aanleiding heeft gegeven tot de verwijdering die voorafging aan de nieuwe binnenkomst op het grondgebied van een lidstaat, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/115 valt, kan een strafrechtelijke sanctie echter slechts worden opgelegd indien het tegen die derdelander uitgevaardigde inreisverbod in overeenstemming is met artikel 11 van die richtlijn. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie dit na te gaan.

Ten slotte moeten bij het opleggen van een dergelijke strafrechtelijke sanctie ook de grondrechten volledig worden geëerbiedigd, met name die welke zijn gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, alsmede, in voorkomend geval, het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen, met name artikel 31, lid 1, daarvan.

(cf. punten 31‑33 en dictum)
Artikel 34 VWEU en artikel 31, leden 1 en 12, van richtlijn 2007/46 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan nieuwe reserveonderdelen voor wegvoertuigen die niet zijn opgenomen in de lijst in bijlage XIII bij die richtlijn, slechts in een lidstaat mogen worden verhandeld mits een goedkeurings- of homologatieprocedure in deze lidstaat wordt gevolgd, voor zover die regeling daarnaast voorziet in uitzonderingen waardoor kan worden gewaarborgd dat onderdelen die in andere lidstaten rechtmatig zijn geproduceerd en op de markt zijn gebracht, van die procedures zijn vrijgesteld, of, bij gebreke van dergelijke uitzonderingen, voor zover de betrokken onderdelen een aanzienlijk risico kunnen vormen voor de correcte werking van systemen die essentieel zijn voor de veiligheid van het voertuig of de milieuprestaties ervan, en die homologatie- of goedkeuringsprocedure bovendien strikt noodzakelijk is voor en evenredig is aan de beoogde bescherming van de verkeersveiligheid of het milieu. Wanneer een onderdeel of een uitrustingsstuk nog niet is opgenomen in de lijst in bijlage XIII bij richtlijn 2007/46, en dus zolang de Commissie geen besluit heeft genomen om dat onderdeel of uitrustingsstuk in die lijst op te nemen, kunnen de lidstaten nationale bepalingen in verband met onderdelen of uitrustingsstukken die een aanzienlijk risico kunnen vormen voor de correcte werking van systemen die essentieel zijn voor de veiligheid van het voertuig of de milieuprestaties ervan, immers handhaven, zij het dat die nationale bepalingen hun geldigheid verliezen zodra een dergelijk besluit is genomen.

De voorwaarden waaronder het bewijs dient te worden geleverd dat die onderdelen reeds gehomologeerd of goedgekeurd zijn dan wel originele onderdelen of onderdelen van gelijke kwaliteit vormen, vallen bij gebreke van een Unierechtelijke regeling onder het recht van de lidstaten, onverminderd het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel.

(cf. punten 36, 41‑44, 46 en dictum)
Artikel 49 VWEU staat in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat, die in het kader van heffing van belasting van een groep van vennootschappen toestaat dat een moedermaatschappij bij de verwerving van een deelneming in een ingezeten vennootschap die in een dergelijke groep wordt opgenomen, de goodwill van de onderneming afschrijft tot maximaal 50 % van de prijs van de deelneming, terwijl zij dit bij verwerving van een deelneming in een niet-ingezeten vennootschap verbiedt.

Wanneer een nationale wettelijke bepaling een fiscaal voordeel creëert voor een moedermaatschappij die een deelneming verwerft in een ingezeten vennootschap, en dit fiscale voordeel in dezelfde omstandigheden niet toekent aan een moedermaatschappij die een deelneming verwerft in een niet-ingezeten vennootschap, heeft deze wettelijke regeling namelijk tot gevolg dat moedermaatschappijen fiscaal verschillend worden behandeld ten nadele van degenen die een deelneming verwerven in een niet-ingezeten vennootschap. Dit verschil in behandeling kan de moedermaatschappij die een deelneming verwerft in een niet-ingezeten vennootschap, belemmeren in het gebruik van haar vrijheid van vestiging in de zin van artikel 49 VWEU, doordat het haar ervan kan weerhouden om dochterondernemingen te verwerven of op te richten in andere lidstaten. Een dergelijk verschil in behandeling kan slechts worden aanvaard indien het betrekking heeft op situaties die niet objectief vergelijkbaar zijn, of wordt gerechtvaardigd door een dwingende reden van algemeen belang.

In dat verband zijn, nu krachtens die nationale wettelijke regeling een groep kan bestaan uit zowel ingezeten als niet-ingezeten vennootschappen, de situatie van een moedermaatschappij die een dergelijk groep wil vormen met een ingezeten dochteronderneming en die van een moedermaatschappij die een groep wil vormen met een niet-ingezeten dochteronderneming, uit het oogpunt van de betrokken belastingregeling objectief vergelijkbaar voor zover beide in aanmerking willen komen voor de voordelen van deze regeling. Ook de mogelijkheid om een verschil in behandeling dat voortvloeit uit een dergelijke wettelijke regeling te rechtvaardigen door de noodzaak de coherentie van het belastingstelsel te waarborgen, kan, aangezien de nationale wettelijke regeling op zichzelf geen rechtstreekse band creëert tussen enerzijds het belastingvoordeel in de vorm van de afschrijving van de goodwill van de onderneming en anderzijds de heffing in de vorm van de belasting op de meerwaarde bij de moedermaatschappij wanneer de deelneming in haar dochteronderneming wordt verkocht, niet worden geacht zijn rechtvaardiging te vinden in de noodzaak om de coherentie van het belastingstelsel van de betrokken lidstaat te waarborgen.

(cf. punten 27‑30, 33, 43, 50, 54 en dictum)
Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Gezinsbijslagen — Werknemer onderworpen aan de wettelijke regeling van een lidstaat — Gezinsleden die in een andere lidstaat wonen — Erkenning van het recht op gezinsbijslagen van een persoon die op het grondgebied van een andere lidstaat dan de uitkerende lidstaat woont — Toelaatbaarheid, onder voorbehoud van inachtneming van de andere in de nationale wettelijke regeling gestelde voorwaarden voor toekenning van die bijslagen — Beoordeling door de nationale rechter

Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Gezinsbijslagen — Werknemer onderworpen aan de wettelijke regeling van een lidstaat — Gezinsleden die in een andere lidstaat wonen — Situatie waarin de in de andere lidstaat wonende ouder geen gezinsbijslagen aanvraagt — Omstandigheid die de in de uitkerende lidstaat wonende ouder recht geeft op die bijslagen — Geen

(Verordening nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 60, lid 1)
Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat een bevoegde nationale autoriteit uit hoofde van artikel 28 van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, een tariefverplichting kan opleggen om een belemmering voor oproepen naar niet-geografische nummers in de Europese Unie weg te nemen die niet van technische aard is, maar voortvloeit uit de gehanteerde tarieven, zonder dat een marktanalyse heeft uitgewezen dat de betrokken onderneming over een aanmerkelijke marktmacht beschikt, mits een dergelijke verplichting een noodzakelijke en evenredige maatregel is om ervoor te zorgen dat de eindgebruikers toegang hebben tot de diensten met gebruikmaking van de niet-geografische nummers binnen de Unie.

Het is aan de nationale rechter na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan en of de tariefverplichting objectief, transparant, evenredig, niet-discriminerend, gebaseerd op de aard van het geconstateerde probleem en gerechtvaardigd is tegen de achtergrond van de doelstellingen genoemd in artikel 8 van richtlijn 2002/21 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, en of de procedures voorgeschreven in de artikelen 6, 7 en 7 bis van richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, in acht zijn genomen.

(cf. punten 43, 49, dictum 1)
Artikel 7, lid 2, onder a), van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en de artikelen 10 quater tot en met 11 bis, 12 bis en 12 ter van verordening nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71, beide zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, en gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, moeten aldus worden uitgelegd dat een verklaring die het bevoegde orgaan van een lidstaat, in de vorm van een E101‑verklaring, heeft afgegeven teneinde te bevestigen dat een werknemer is onderworpen aan de sociale wetgeving van die lidstaat, terwijl deze werknemer valt onder het Verdrag van 13 februari 1961 betreffende de sociale zekerheid van Rijnvarenden, ondertekend te Genève op30 november 1979, niet bindend is voor de organen van de andere lidstaten. Het feit dat het orgaan van afgifte niet beoogde een echte E101‑verklaring af te geven, maar om administratieve redenen het standaardformulier van die verklaring heeft gebruikt, is in dit verband niet relevant.

Artikel 267, derde alinea, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, niet gehouden is zich tot het Hof van Justitie te wenden op de enkele grond dat een lagere nationale rechterlijke instantie in een zaak die vergelijkbaar is met de aan haar voorgelegde zaak en die betrekking heeft op exact dezelfde problematiek, aan het Hof een prejudiciële vraag heeft gesteld, noch om de beantwoording van die vraag af te wachten.

Het staat immers uitsluitend aan de nationale rechterlijke instanties waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep om, op eigen verantwoordelijkheid en op onafhankelijke wijze, vast te stellen of er sprake is van een acte clair.

Ofschoon een hogere rechterlijke instantie van een lidstaat dus in haar onderzoek zeker de omstandigheid moet betrekken dat een lagere rechterlijke instantie een prejudiciële vraag heeft gesteld die nog steeds bij het Hof aanhangig is, neemt dit niet weg dat een dergelijke omstandigheid op zichzelf de hoogste nationale rechterlijke instantie niet kan beletten om tot de slotsom te komen dat er sprake is van een acte clair.

(cf. punten 59, 60, 63, dictum 2)
–

door toe te staan dat afgegraven grond wordt gestort op perceel nr. 115/1 van de gemeente Teharje (Bukovžlak), zonder zich ervan te vergewissen dat geen enkele andere afvalstof voorheen of tegelijk op dat perceel was toegelaten, en doordat dat perceel, aangezien geen enkele maatregel is genomen tot verwijdering van niet door de afgegeven vergunning gedekt afval, moest worden beschouwd als een illegale stortplaats die niet voldeed aan de voorwaarden en eisen neergelegd in, enerzijds, de artikelen 13 en 36, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, en anderzijds, de artikelen 5, lid 3, onder e), 6, gelezen in samenhang met beschikking 2003/33/EG van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van criteria en procedures voor het aanvaarden van afvalstoffen op stortplaatsen overeenkomstig artikel 16 van en bijlage II bij richtlijn 1999/31/EG, 7 tot en met 9, 11 en 12 van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, alsook de bijlagen I tot en met III bij deze laatste richtlijn, en
De artikelen 2, lid 1, en 3, onder a), alsook bijlagen I A, punt 6, en I B, punt 6, van richtlijn 2002/96 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur, enerzijds, en artikel 2, leden 1, onder a), en 3, onder b), artikel 3, lid 1, onder a) en b), alsook bijlagen I, punt 6, en II, punt 6, van richtlijn 2012/19 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur, anderzijds, moeten aldus worden uitgelegd dat aandrijvingen voor garagepoorten die elektrische spanningen van circa 220 tot 240 volt nodig hebben om naar behoren te kunnen werken, die ontworpen zijn om tezamen met de bijbehorende garagepoort in de technische voorzieningen van gebouwen te worden ingebouwd en die te allen tijde kunnen worden gedemonteerd, opnieuw worden gemonteerd en/of aan die voorzieningen worden toegevoegd, binnen de werkingssfeer van respectievelijk richtlijn 2002/96 en, in de overgangsperiode die is vastgesteld in artikel 2, lid 1, onder a), van richtlijn 2012/19, van laatstgenoemde richtlijn vallen.

Uit artikel 2 van richtlijn 2002/96 volgt immers dat binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen producten die voldoen aan drie cumulatieve voorwaarden, namelijk in de eerste plaats dat zij elektrische en elektronische apparatuur (EEA) zijn, in de tweede plaats dat zij binnen de categorieën in bijlage I A bij die richtlijn vallen en in de derde plaats dat zij geen bestanddeel zijn van andere soort apparatuur die van de werkingssfeer van genoemde richtlijn is uitgesloten, en dat zij geen dergelijke apparatuur zijn.

Wat de eerste voorwaarde betreft, zouden deze aandrijvingen EEA in de zin van richtlijn 2002/96 kunnen zijn en zijn het EEA in de zin van richtlijn 2012/19, aangezien zij stroom nodig hebben met een spanning die lager is dan de richtwaarden die bij deze richtlijnen zijn vastgesteld.

Wat de tweede voorwaarde betreft, zijn de betrokken aandrijvingen elektrisch of elektronisch gereedschap in de zin van bedoelde richtlijnen, aangezien zij, nadat zij met elektriciteit worden gevoed, garagepoorten in beweging kunnen zetten en die kunnen besturen. Deze aandrijvingen kunnen bovendien niet als industriële installaties in de zin van richtlijn 2002/96 worden gekwalificeerd, aangezien zij niet worden gebruikt in het kader van een productieproces of om producten industrieel te bewerken, of als grote, niet-verplaatsbare industriële installaties in de zin van artikel 3, lid 1, onder b), van richtlijn 2012/19.

Wat de derde voorwaarde, betreffende uitzonderingen op de toepassing van de richtlijn, betreft, die eng worden uitgelegd, kunnen deze aandrijvingen, aangezien zij te allen tijde kunnen worden gedemonteerd, opnieuw worden gemonteerd en/of aan de technische voorzieningen van gebouwen worden toegevoegd en dus niet zijn ontworpen om uitsluitend samen met bepaalde poorten te functioneren, niet worden beschouwd als specifiek ontworpen en geïnstalleerd als onderdeel van die voorzieningen, zodat zij niet onder de uitzonderingen in artikel 2, lid 1, van richtlijn 2002/96 en artikel 2, lid 3, onder b), van richtlijn 2012/19 kunnen vallen.

(cf. punten 37, 39, 47, 49, 53, 55‑59 en dictum)
Artikel 11, punt 4, tweede alinea, van richtlijn 92/85 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie (tiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391) moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat weigert een werkneemster een zwangerschapsuitkering toe te kennen op grond dat zij, als in vaste dienst aangestelde ambtenaar die om persoonlijke redenen onbetaald verlof heeft genomen om in loondienst te gaan werken, in het kader van die betrekking in loondienst niet de naar nationaal recht vereiste wachttijd heeft vervuld om die zwangerschapsuitkering te genieten, ook al heeft zij onmiddellijk voorafgaand aan de vermoedelijke bevallingsdatum meer dan twaalf maanden gewerkt.

Het doel van richtlijn 92/85, die is vastgesteld op basis van artikel 118 A van het EEG-Verdrag, waarmee artikel 153 VWEU overeenkomt, bestaat er namelijk in de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie te bevorderen. In dat verband, en zoals volgt uit de zeventiende overweging van richtlijn 92/85, heeft de Uniewetgever, om te vermijden dat de bepalingen betreffende zwangerschapsverlof geen nuttige werking zouden hebben indien zij niet gepaard gaan met de handhaving van de rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst, in artikel 11, punt 2, onder b), van richtlijn 92/85 bepaald dat het behoud van een bezoldiging en/of het genot van een adequate uitkering van de werkneemsters op wie die richtlijn van toepassing is, moet zijn verzekerd in geval van zwangerschapsverlof als bedoeld in artikel 8 van die richtlijn. Indien een werkneemster bij elke verandering van status of van betrekking een afzonderlijke wachttijd moet vervullen, wordt afbreuk gedaan aan de minimumbescherming waarin artikel 11, punt 2, van richtlijn 92/85 voorziet, wanneer de betrokken werkneemster de wachttijd van zes maanden in haar nieuwe betrekking niet heeft vervuld, ook al heeft zij onmiddellijk voorafgaand aan de vermoedelijke bevallingsdatum meer dan twaalf maanden gewerkt.

In dat verband worden noch in artikel 11, punt 4, tweede alinea, van richtlijn 92/85, noch in een andere bepaling van die richtlijn voorwaarden gesteld inzake de aard van die tijdvakken van arbeid. In die omstandigheden kan de bepaling in dat artikel „dat [...] voorafgaand [...] moet zijn gewerkt” niet worden beperkt tot de betrekking die vóór de vermoedelijke bevallingsdatum werd uitgeoefend. De voorwaarde dat voorafgaand moet zijn gewerkt, moet aldus worden opgevat dat zij betrekking kan hebben op de verschillende opeenvolgende betrekkingen die de betrokken werkneemster vóór die datum heeft uitgeoefend, ook wanneer die betrekkingen voor meerdere werkgevers en op basis van verschillende statuten zijn uitgeoefend.

(cf. punten 40, 41, 44‑46, 49, 51 en dictum)