Zaak C‑553/13

Tallinna Ettevõtlusamet

tegen

Statoil Fuel & Retail Eesti AS

(verzoek van de Tallinna ringkonnakohus om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Indirecte belastingen — Accijns — Richtlijn 2008/118/EG — Artikel 1, lid 2 — Vloeibare brandstof die aan accijns is onderworpen — Belasting op detailverkoop — Begrip ‚specifiek doeleinde’ — Vooraf vastgestelde besteding — Organisatie van het openbaar vervoer op het grondgebied van een stad”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 maart 2015

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van de wetgevingen – Accijns – Richtlijn 2008/118 – Accijnsproducten – Nationale wettelijke regeling waarbij een belasting op de detailverkoop van vloeibare brandstof wordt ingesteld – Belasting ter financiering van de organisatie van het openbaar vervoer, een activiteit die los van het bestaan van die belasting wordt uitgevoerd en gefinancierd – Geen specifiek doeleinde – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2008/118 van de Raad, art. 1, lid 2)

Artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12 moet in die zin worden uitgelegd dat op grond daarvan niet kan worden aangenomen dat een belasting, voor zover deze wordt geheven over de detailverkoop van aan accijns onderworpen vloeibare brandstof, een specifiek doeleinde heeft in de zin van deze bepaling, wanneer zij ertoe strekt de organisatie te financieren van het openbaar vervoer op het grondgebied van het overheidslichaam dat deze belasting oplegt, en op dit lichaam, los van het bestaan van die belasting, de verplichting rust om deze activiteit uit te voeren en te financieren, ook al zijn de opbrengsten van deze belasting uitsluitend aangewend voor de uitvoering van die activiteit. Die bepaling moet bijgevolg in die zin worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling waarbij een dergelijke belasting op de detailverkoop van aan accijns onderworpen vloeibare brandstof is ingesteld.

Hoewel dus de vooraf vastgestelde besteding van de opbrengst van een belasting voor de financiering, door de lokale autoriteiten, van taken die hun in het kader van hun bevoegdheden zijn opgedragen, een factor kan zijn die in aanmerking moet worden genomen om uit te maken of er sprake is van een specifiek doeleinde, kan deze besteding, die niet meer is dan een invulling van de interne inrichting van de begroting van de lidstaat, immers als zodanig geen daartoe voldoende voorwaarde vormen, aangezien elke lidstaat kan beslissen dat de opbrengst van een belasting, ongeacht het nagestreefde doeleinde, moet worden besteed voor de financiering van bepaalde uitgaven.

Opdat op basis van de vooraf vastgestelde besteding van de opbrengst van een belasting op accijnsgoederen kan worden aangenomen dat deze belasting een specifiek doeleinde in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 heeft, dient de betrokken belasting uit zichzelf de verwezenlijking van het ingeroepen specifieke doeleinde te waarborgen en dient er dus een rechtsreeks verband te bestaan tussen de aanwending van de opbrengsten van de belasting en dat specifieke doeleinde. Bij het ontbreken van een dergelijke vooraf vastgestelde besteding van de opbrengsten, kan een belasting op accijnsgoederen slechts worden geacht een specifiek doeleinde te hebben in de zin van die bepaling, indien deze belasting qua structuur, met name de belastbare materie of het belastingtarief, zodanig is opgezet dat zij de handelwijze van de belastingplichtigen beïnvloedt op een wijze die de verwezenlijking van het ingeroepen specifieke doeleinde mogelijk maakt, bijvoorbeeld door de betrokken producten zwaar te belasten teneinde het verbruik ervan tegen te gaan.

Zelfs ervan uitgaande dat de stelling die er in wezen op neerkomt dat de belasting op verkoop, voor zover deze wordt geheven over aan accijns onderworpen vloeibare brandstof, ertoe strekt om door een doeltreffende organisatie van het openbaar vervoer het milieu en de volksgezondheid te beschermen, en het feit dat het daarbij niet gaat om algemene uitgaven die door de opbrengst van om het even welke belasting kunnen worden gefinancierd, is aangetoond, kan het loutere feit dat de opbrengst wordt besteed voor de organisatie van het openbaar vervoer, niet worden geacht een rechtstreeks verband aan te tonen tussen de aanwending van de opbrengst van die belasting en die milieu- of volksgezondheidsdoelen.

(cf. punten 39, 41, 42, 45, 47 en dictum)

Zaak C‑553/13

Tallinna Ettevõtlusamet

tegen

Statoil Fuel & Retail Eesti AS

(verzoek van de Tallinna ringkonnakohus om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Indirecte belastingen — Accijns — Richtlijn 2008/118/EG — Artikel 1, lid 2 — Vloeibare brandstof die aan accijns is onderworpen — Belasting op detailverkoop — Begrip ‚specifiek doeleinde’ — Vooraf vastgestelde besteding — Organisatie van het openbaar vervoer op het grondgebied van een stad”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 maart 2015

Fiscale bepalingen — Harmonisatie van de wetgevingen — Accijns — Richtlijn 2008/118 — Accijnsproducten — Nationale wettelijke regeling waarbij een belasting op de detailverkoop van vloeibare brandstof wordt ingesteld — Belasting ter financiering van de organisatie van het openbaar vervoer, een activiteit die los van het bestaan van die belasting wordt uitgevoerd en gefinancierd — Geen specifiek doeleinde — Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2008/118 van de Raad, art. 1, lid 2)

Artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12 moet in die zin worden uitgelegd dat op grond daarvan niet kan worden aangenomen dat een belasting, voor zover deze wordt geheven over de detailverkoop van aan accijns onderworpen vloeibare brandstof, een specifiek doeleinde heeft in de zin van deze bepaling, wanneer zij ertoe strekt de organisatie te financieren van het openbaar vervoer op het grondgebied van het overheidslichaam dat deze belasting oplegt, en op dit lichaam, los van het bestaan van die belasting, de verplichting rust om deze activiteit uit te voeren en te financieren, ook al zijn de opbrengsten van deze belasting uitsluitend aangewend voor de uitvoering van die activiteit. Die bepaling moet bijgevolg in die zin worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling waarbij een dergelijke belasting op de detailverkoop van aan accijns onderworpen vloeibare brandstof is ingesteld.

Hoewel dus de vooraf vastgestelde besteding van de opbrengst van een belasting voor de financiering, door de lokale autoriteiten, van taken die hun in het kader van hun bevoegdheden zijn opgedragen, een factor kan zijn die in aanmerking moet worden genomen om uit te maken of er sprake is van een specifiek doeleinde, kan deze besteding, die niet meer is dan een invulling van de interne inrichting van de begroting van de lidstaat, immers als zodanig geen daartoe voldoende voorwaarde vormen, aangezien elke lidstaat kan beslissen dat de opbrengst van een belasting, ongeacht het nagestreefde doeleinde, moet worden besteed voor de financiering van bepaalde uitgaven.

Opdat op basis van de vooraf vastgestelde besteding van de opbrengst van een belasting op accijnsgoederen kan worden aangenomen dat deze belasting een specifiek doeleinde in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 heeft, dient de betrokken belasting uit zichzelf de verwezenlijking van het ingeroepen specifieke doeleinde te waarborgen en dient er dus een rechtsreeks verband te bestaan tussen de aanwending van de opbrengsten van de belasting en dat specifieke doeleinde. Bij het ontbreken van een dergelijke vooraf vastgestelde besteding van de opbrengsten, kan een belasting op accijnsgoederen slechts worden geacht een specifiek doeleinde te hebben in de zin van die bepaling, indien deze belasting qua structuur, met name de belastbare materie of het belastingtarief, zodanig is opgezet dat zij de handelwijze van de belastingplichtigen beïnvloedt op een wijze die de verwezenlijking van het ingeroepen specifieke doeleinde mogelijk maakt, bijvoorbeeld door de betrokken producten zwaar te belasten teneinde het verbruik ervan tegen te gaan.

Zelfs ervan uitgaande dat de stelling die er in wezen op neerkomt dat de belasting op verkoop, voor zover deze wordt geheven over aan accijns onderworpen vloeibare brandstof, ertoe strekt om door een doeltreffende organisatie van het openbaar vervoer het milieu en de volksgezondheid te beschermen, en het feit dat het daarbij niet gaat om algemene uitgaven die door de opbrengst van om het even welke belasting kunnen worden gefinancierd, is aangetoond, kan het loutere feit dat de opbrengst wordt besteed voor de organisatie van het openbaar vervoer, niet worden geacht een rechtstreeks verband aan te tonen tussen de aanwending van de opbrengst van die belasting en die milieu- of volksgezondheidsdoelen.

(cf. punten 39, 41, 42, 45, 47 en dictum)