Hogere voorziening ingesteld op 9 juni 2021 door Maxime Picard tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer — Uitgebreid) van 24 maart 2021 in zaak T-769/16, Picard/Commissie

(Zaak C-366/21 P)

(2021/C 357/12)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Maxime Picard (vertegenwoordiger: S. Orlandi, avocat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 24 maart 2021 in de zaak Picard/Commissie, T-769/16, vernietigen;

— het besluit nietig verklaren waarbij bepaalde elementen van de pensioenrechten van rekwirant voortijdig zijn vastgesteld dan wel het verzuim om een dergelijk, door het Statuut voorgeschreven besluit te nemen, volgende uit het bericht dat rekwirant op 4 januari 2016 heeft ontvangen van het hoofd van de afdeling “Pensioenen”, waarin hem in antwoord op zijn verzoek van diezelfde dag werd aangegeven dat de berekening van zijn pensioenrechten was gewijzigd als gevolg van zijn indiensttreding bij de FG II met ingang van 1 juni 2014, dat zijn pensioenleeftijd naar 66 jaar was gegaan en dat het jaarlijkse percentage van verkrijging van zijn pensioenrechten met ingang op 1 juni 2014 op 1,8 % was gesteld;

— voor zover nodig, het besluit van de directeur van de directie E van het DG Personele Middelen van de Commissie van 25 juli 2016 nietig verklaren, voor zover daarbij de klacht van rekwirant van 1 april 2016 tegen het besluit of het ontbreken van een besluit volgende uit het antwoord van 4 januari 2016 bij gebreke van een bezwarend besluit niet-ontvankelijk en, subsidiair, ongegrond is verklaard;

— de Commissie verwijzen in de kosten van beide instanties.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant aan dat het bestreden arrest blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het Gerecht de werkingssfeer heeft beperkt van de overgangsmaatregelen die zijn vastgesteld in artikel 21, artikel 22, met uitzondering van lid 4 ervan, artikel 23, artikel 24bis en artikel 31, leden 6 en 7, van bijlage XIII bij het Statuut, welke bepalingen op grond van artikel 1, lid 1, van de bijlage bij de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Unie (“RAP”) “van overeenkomstige toepassing [zijn] op andere personeelsleden die op 31 december 2013 in dienst zijn”.

Het Gerecht heeft volgens hem immers ten onrechte geoordeeld dat de sluiting van een nieuwe overeenkomst van arbeidscontractant, na de inwerkingtreding van de hervorming van het Statuut van 2014, met het oog op de toetreding tot een hogere functiegroep, voor een overeenkomstige toepassing van de overgangsregels, in het geval van arbeidscontractanten, kon worden gelijkgesteld met de “beëindiging van de dienst” van een ambtenaar waardoor de toepassing van die overgangsbepalingen wordt beëindigd.

Aldus is het Gerecht met name voorbijgegaan aan de door de wetgever nagestreefde doelstellingen, de kenmerken van de pensioenregeling voor ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie en de in artikel 1, lid 1, van de bijlage bij de RAP gebruikte terminologie, door in dit kader de sluiting van een nieuwe overeenkomst onmiddellijk na een vorige overeenkomst ten onrechte gelijk te stellen met een “beëindiging van de dienst” of een “beëindiging van de aanstelling”, ondanks de continuïteit van de aansluiting bij dezelfde pensioenregeling en van de binnen dezelfde instelling als arbeidscontractant verrichte dienst.