ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 20 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat, voor de beoordeling of een kind, burger van de Europese Unie, genoopt zou zijn het grondgebied van de Unie in zijn geheel te verlaten en hem dus het effectieve genot van de essentie van de rechten die dat artikel hem verleent, zal worden ontzegd indien aan zijn ouder, derdelander, een verblijfsrecht in de betrokken lidstaat werd geweigerd, de omstandigheid dat de andere ouder, burger van de Unie, daadwerkelijk alleen de dagelijkse daadwerkelijke zorg voor het kind kan en wil dragen, een gegeven vormt dat relevant is, maar dat niet volstaat om te kunnen vaststellen dat er tussen de ouder die derdelander is, en het kind niet een zodanige afhankelijkheidsverhouding bestaat dat het kind in geval van een dergelijke weigering het grondgebied van de Unie zou moeten verlaten. Om tot een dergelijke vaststelling te komen moeten, in het hogere belang van het kind, alle betrokken omstandigheden in de beschouwing worden betrokken, meer in het bijzonder de leeftijd van het kind, diens lichamelijke en emotionele ontwikkeling, de mate van diens affectieve relatie zowel met de ouder die burger van de Unie is als met de ouder die derdelander is, evenals het risico dat voor het evenwicht van het kind zou ontstaan indien het van deze laatste ouder zou worden gescheiden.

(zie punt 72, dictum 1)
Dat de bevoegdheid van de Commissie om sancties op te leggen wegens tegen de mededinging gericht gedrag is verjaard op grond van artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 1/2003, impliceert weliswaar dat geen enkele sanctie meer kan worden opgelegd aan de vennootschappen ten aanzien van dewelke de verjaring is ingetreden, maar staat er niet aan in de weg dat een andere vennootschap die wordt geacht persoonlijk en – met eerstgenoemde vennootschappen – hoofdelijk aansprakelijk te zijn voor dezelfde tegen de mededinging gerichte gedragingen, en ten aanzien van dewelke de verjaring niet is ingetreden, wordt vervolgd.

Aan deze slotsom wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat de aansprakelijkheid van een vennootschap voor een bepaalde inbreukperiode uitsluitend voortvloeit uit de rechtstreekse deelneming van haar dochterondernemingen aan de inbreuken. Om te beginnen neemt deze omstandigheid niet weg dat de moedermaatschappij wordt geacht de tegen de mededinging gerichte gedragingen met betrekking tot die periode zelf te hebben verricht, aangezien zij een economische eenheid vormt. Daarnaast kunnen elementen die specifiek zijn voor de moedermaatschappij, rechtvaardigen dat haar aansprakelijkheid en die van haar dochteronderneming verschillend worden beoordeeld, ook al zou haar aansprakelijkheid uitsluitend berusten op het inbreuk makende gedrag van die dochteronderneming.

(zie punten 70‑74)
Artikel 1, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een procedure van gedwongen tenuitvoerlegging die een aan een lokale overheid toebehorende vennootschap tegen een in een andere lidstaat wonende natuurlijke persoon heeft ingeleid met het oog op de inning van een onbetaald gebleven schuld die is ontstaan naar aanleiding van het parkeren op een openbare parkeerplaats waarvan de exploitatie door die overheid aan deze vennootschap is gedelegeerd en die niet punitief van aard is, maar de loutere tegenprestatie van een verrichte dienst vormt, binnen de werkingssfeer van deze verordening valt.

Om uit te maken of een materie binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1215/2012 valt, moet worden vastgesteld welke rechtsbetrekking tussen de partijen bij het geschil bestaat, en dient te worden onderzocht wat de grondslag van de ingestelde vordering is en welke specifieke regels daarvoor gelden (zie in die zin arresten van 11 april 2013, Sapir e.a., C‑645/11, EU:C:2013:228, punt 34, en 12 september 2013, Sunico e.a., C‑49/12, EU:C:2013:545, punt 35).

Zoals de advocaat-generaal in de punten 49 tot en met 51 van zijn conclusie ook heeft opgemerkt, vormen in casu het beheer van de openbare parkeerplaatsen en de inning van de parkeergelden opdrachten van lokaal belang die worden uitgevoerd door Pula Parking, een onderneming die in handen is van de stad Pula. Pula Parking ontleent haar bevoegdheden weliswaar aan een overheidsbesluit, maar noch de vaststelling van de onbetaald gebleven parkeerschuld, die van contractuele aard is, noch de vordering tot inning ervan, die ertoe strekt particuliere belangen te beschermen en wordt beheerst door nationale gemeenrechtelijke voorschriften die van toepassing zijn in de verhoudingen tussen particulieren, lijkt de uitoefening van overheidsprerogatieven door de stad Pula of Pula Parking te vereisen.

Daarenboven lijkt het evenmin zo te zijn dat Pula Parking, door de uitreiking van een parkeerticket aan de geïnteresseerden, zichzelf in afwijking van het gemeenrecht een executoriale titel verschaft, aangezien zij als gevolg van die uitreiking eenvoudigweg in staat is om zich – net als de houder van een factuur – te beroepen op een bewijskrachtig document op grond waarvan zij een procedure kan inleiden overeenkomstig de voorschriften van de wet op de gedwongen tenuitvoerlegging (zie in die zin arrest van 12 september 2013, Sunico e.a., C‑49/12, EU:C:2013:545, punt 39).

Bijgevolg moet de rechtsverhouding tussen Pula Parking en Tederahn in beginsel worden aangemerkt als een privaatrechtelijke rechtsverhouding en valt zij dus onder het begrip „burgerlijke en handelszaken” in de zin van verordening nr. 1215/2012.

(zie punten 34, 35, 37‑39, dictum 1)
Artikel 14 van protocol (nr. 7) betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, gehecht aan het VEU, het VWEU en het EGA-Verdrag, en de bepalingen van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie betreffende het gemeenschappelijk stelsel van sociale zekerheid van de instellingen van de Unie moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan de inkomsten uit onroerend goed die in een lidstaat zijn ontvangen door een ambtenaar van de Europese Unie die in die lidstaat zijn fiscale woonplaats heeft, worden onderworpen aan sociale bijdragen en heffingen die bestemd zijn voor de financiering van het socialezekerheidsstelsel van die lidstaat.

Een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de inkomsten van een ambtenaar van de Unie belast met sociale bijdragen en heffingen die specifiek bedoeld zijn voor de financiering van het socialezekerheidsstelsel van de betrokken lidstaat, gaat voorbij aan de uitsluitende bevoegdheid die de Unie ontleent aan zowel artikel 14 van het protocol als aan de relevante bepalingen van het Statuut, met name die welke de verplichte bijdragen van de ambtenaren van de Unie aan de financiering van een socialezekerheidsregeling vaststellen.

Bovendien houdt een dergelijke regeling het gevaar in dat ambtenaren van de Unie op ongelijke wijze worden behandeld waardoor de uitoefening van een beroepsactiviteit binnen een instelling van de Unie wordt ontmoedigd, aangezien bepaalde ambtenaren gedwongen zullen worden om niet alleen bij te dragen aan het gemeenschappelijk stelsel van sociale zekerheid van de instellingen van de Unie, maar eveneens aan een nationale socialezekerheidsregeling.

(zie punten 46, 47, 49 en dictum)
Artikel 25, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, moet aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „verzoeken” in dat artikel ook wordt begrepen het verzoek van een onderneming die is gevestigd in een andere lidstaat dan die waarin de ondernemingen zijn gevestigd die telefoonnummers aan abonnees toekennen, om de relevante informatie waarover deze ondernemingen beschikken, ten behoeve van het verstrekken van openbare telefooninlichtingendiensten en telefoongidsen in deze lidstaat en/of in andere lidstaten.

(zie punt 30, dictum 1)
Richtlijn 2002/21 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en ‑diensten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, (kaderrichtlijn), moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn in beginsel niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling waarbij een nationale regelgevende instantie in de zin van de kaderrichtlijn wordt samengevoegd met andere nationale regelgevingsinstanties, zoals die welke bevoegd zijn voor de mededinging, de postsector en de energiesector, teneinde een multisectoraal regelgevend lichaam tot stand te brengen dat met name belast is met de taken die zijn toebedeeld aan de nationale regelgevende instanties in de zin van die richtlijn, op voorwaarde dat dit lichaam bij de vervulling van deze taken voldoet aan de in die richtlijn gestelde voorwaarden inzake bevoegdheid, onafhankelijkheid, onpartijdigheid en transparantie, en dat tegen de besluiten die het neemt, een effectief beroep kan worden ingesteld bij een lichaam dat onafhankelijk is van de belanghebbende partijen, hetgeen door de verwijzende rechterlijke instantie moet worden nagegaan.

De lidstaten beschikken immers weliswaar over een institutionele autonomie bij de organisatie en de structurering van hun nationale regelgevende instanties in de zin van artikel 2, onder g), van de kaderrichtlijn, maar zij dienen deze autonomie te gebruiken met volledige inachtneming van de in deze richtlijn vastgelegde doelstellingen en verplichtingen. Aldus kan een lidstaat in het kader van een institutionele hervorming een multisectoraal regelgevend lichaam slechts de taken opdragen die krachtens de kaderrichtlijn en de bijzondere richtlijnen op de nationale regelgevende instanties rusten, indien dat lichaam in het kader van de uitoefening van zijn taken voldoet aan de organisatie‑ en werkingsvoorwaarden die deze richtlijnen voor die instanties eisen.

(zie punten 30, 31, 38, dictum 1)
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 oktober 2016 –

Land Hessen/Pollmeier Massivholz

(Zaak C‑242/15 P) ( *1 )

„Hogere voorziening — Staatssteun — Overheidsmaatregelen inzake de vestiging van een zagerij in het Land Hessen — Besluit houdende vaststelling dat er geen sprake is van staatssteun — Geen inleiding van de formele onderzoeksprocedure — Ernstige moeilijkheden — Berekening van het steunelement in de staatsgaranties — Mededeling van de Commissie betreffende staatssteun in de vorm van garanties”

1. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Rechtskarakter — Uitlegging aan de hand van objectieve criteria — Ingewikkelde economische beoordeling — Rechterlijke toetsing — Omvang (Art. 107, lid 1, VWEU) (zie punten 27, 28)

2. Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens het geval van onjuiste opvatting (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (zie punt 32)

3. Recht van de Europese Unie — Beginselen — Gelijke behandeling — Begrip (zie punt 54)

4. Hogere voorziening — Middelen — Loutere herhaling van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten — Niet-ontvankelijkheid — Betwisting van de uitlegging of de toepassing van het Unierecht door het Gerecht — Ontvankelijkheid [Art. 256, lid 1, tweede alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 168, lid 1, d)] (zie punt 67)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Het Land Hessen wordt verwezen in de kosten.

( *1 ) PB C 236 van 20.7.2015.
De gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1001/2013 van de Commissie van 4 oktober 2013, moet aldus worden uitgelegd dat een product als in het hoofdgeding, dat dient voor de vervaardiging van calciumtabletten in de vorm van gewone tabletten, bruistabletten en kauwtabletten, en bestaat uit chemisch welbepaald poedervormig calciumcarbonaat en gewijzigd zetmeel dat wordt toegevoegd om makkelijker tabletten te kunnen maken, met een vastgesteld zetmeelgehalte van minder dan 5 gewichtspercenten, onder post 2106 van deze nomenclatuur moet worden ingedeeld.

(zie punt 55 en dictum)
Zaak C‑654/15

Länsförsäkringar AB

tegen

Matek A/S

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Högsta domstol)

„Prejudiciële verwijzing – Uniemerk – Verordening (EG) nr. 207/2009 – Artikel 9, lid 1, onder b) – Artikel 15, lid 1 – Artikel 51, lid 1, onder a) – Omvang van het aan de houder toegekende uitsluitende recht – Termijn van vijf jaar na de inschrijving”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 december 2016

Uniemerk – Rechtsgevolgen van het Uniemerk – Rechten verbonden aan het merk – Recht om het gebruik van het merk te verbieden – Gebruik van een identiek of overeenstemmend teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Omvang van het aan de houder toegekende uitsluitende recht – Termijn van vijf jaar na de inschrijving

[Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 9, lid 1, b), 15, lid 1, en 51, leden 1, a), en 2]

Artikel 9, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk, gelezen in samenhang met artikel 15, lid 1, en artikel 51, lid 1, onder a), van deze verordening, moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een Uniemerk binnen de termijn van vijf jaar na de inschrijving ervan, in geval van verwarringsgevaar, derden het gebruik in het economische verkeer kan verbieden van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met zijn merk voor alle waren en diensten die dezelfde zijn als of soortgelijk zijn aan die waarvoor dit merk is ingeschreven, zonder dat een normaal gebruik van dit merk voor deze waren of diensten hoeft te worden aangetoond.

Uit de bewoordingen en het doel van artikel 15, lid 1, en artikel 51, lid 1, onder a), en lid 2, van verordening nr. 207/2009 vloeit voort dat tot het verstrijken van de termijn van vijf jaar na de inschrijving van het Uniemerk de rechten van de houder niet vervallen kunnen worden verklaard voor een deel van de of voor alle waren of diensten waarvoor dit merk is ingeschreven. Deze bepalingen verlenen de houder dus een respijtperiode om zijn merk normaal beginnen te gebruiken, in de loop waarvan hij zich kan beroepen op het uitsluitende recht dat dit merk hem op grond van artikel 9, lid 1, van deze verordening geeft voor al deze waren en diensten, zonder een dergelijk gebruik te hoeven aantonen.

Om overeenkomstig artikel 9, lid 1, onder b), van deze verordening te bepalen of de waren of diensten van de vermeende inbreukmaker dezelfde zijn als of soortgelijk zijn aan de door het betrokken Uniemerk aangeduide waren of diensten, dient bijgevolg gedurende de termijn van vijf jaar na de inschrijving van het Uniemerk de omvang van het krachtens deze bepaling verleende uitsluitende recht te worden beoordeeld aan de hand van de waren en diensten als bedoeld in de inschrijving van het merk, en niet aan de hand van het gebruik dat de houder gedurende deze termijn van dit merk heeft gemaakt.

(zie punten 26, 27, 29 en dictum)
Hoewel volgens de rechtspraak van het Hof het stelsel dat ter bescherming van de consument is ingevoerd bij richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten impliceert dat de bevoegdheid van de nationale rechter wordt erkend om ambtshalve te onderzoeken of een beding oneerlijk is, is het pas in zijn arrest van 4 juni 2009, Pannon GSM, C‑243/08, dat het Hof duidelijk heeft overwogen dat de rol die het Unierecht de nationale rechter toebedeelt, niet beperkt is tot de loutere bevoegdheid daartoe, maar ook de verplichting inhoudt om ambtshalve te onderzoeken of een binnen de werkingssfeer van die richtlijn vallend contractueel beding mogelijk oneerlijk is, zodra hij over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, beschikt. In het bijzonder moet, in een dergelijk geval, de nationale rechter die kennisneemt van een vordering tot gedwongen tenuitvoerlegging van een definitief arbitraal vonnis, ambtshalve beoordelen of de contractuele bedingen die de grondslag vormen voor de in dat vonnis vastgestelde schuldvordering, oneerlijk zijn gelet op de bepalingen van die richtlijn, wanneer hij op grond van zijn nationale procesregels in het kader van een vergelijkbare executieprocedure ambtshalve dient te onderzoeken of dergelijke bedingen in strijd zijn met de nationale voorschriften van openbare orde.

Een lidstaat kan slechts aansprakelijk worden gesteld voor schade die particulieren lijden ten gevolge van het feit dat een beslissing van een nationale rechterlijke instantie het Unierecht schendt, wanneer die beslissing is gewezen door een rechterlijke instantie van die lidstaat die uitspraak doet in laatste aanleg. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie na te gaan of dat in het hoofdgeding het geval is. Zo ja, dan kan een beslissing van die in laatste aanleg rechtsprekende nationale rechterlijke instantie slechts een voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht opleveren, die tot die aansprakelijkheid kan leiden, wanneer die rechterlijke instantie met die beslissing kennelijk is voorbijgegaan aan het toepasselijke recht of wanneer zij die schending begaat hoewel dienaangaande vaste rechtspraak van het Hof bestaat.

Een nationale rechterlijke instantie die, vóór het arrest van 4 juni 2009, Pannon GSM, C‑243/08, heeft nagelaten om in een procedure tot gedwongen tenuitvoerlegging van een arbitraal vonnis houdende toewijzing van een verzoek tot veroordeling tot betaling van schuldvorderingen uit hoofde van een contractueel beding dat als oneerlijk moet worden aangemerkt in de zin van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, ambtshalve te beoordelen of dat beding oneerlijk was, hoewel zij beschikte over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, kan niet worden geacht kennelijk te zijn voorbijgegaan aan de desbetreffende rechtspraak van het Hof en zich bijgevolg schuldig te hebben gemaakt aan een voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht.

(cf. punten 33, 34, 36, dictum 1)
Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke een persoon die in een lidstaat de status van ambtenaar heeft en vrijwillig ontslag neemt om een ambt te gaan uitoefenen in een andere lidstaat, zijn pensioenrechten uit hoofde van de ambtenarenpensioenregeling verliest en met terugwerkende kracht wordt aangesloten bij de algemene pensioenverzekering, die recht geeft op een lager pensioen dan dat wat uit die rechten zou zijn voortgevloeid. Een dergelijke regeling vormt een beperking van het vrije verkeer van werknemers, aangezien zij, ook al is zij tevens van toepassing op ambtenaren van deze lidstaat die ontslag nemen om in hun lidstaat van herkomst in de particuliere sector te gaan werken, deze ambtenaren kan beletten of ervan kan afbrengen hun land van herkomst te verlaten om een betrekking te aanvaarden in een andere lidstaat. Die regeling beïnvloedt aldus rechtstreeks de toegang van ambtenaren van deze lidstaat tot de arbeidsmarkt in andere lidstaten dan de betrokken lidstaat en kan daardoor het vrije verkeer van werknemers belemmeren.

Het primaire Unierecht kan een verzekerde weliswaar niet waarborgen dat verplaatsing naar een andere lidstaat dan zijn lidstaat van herkomst voor de sociale zekerheid, onder meer voor de prestaties bij ziekte en pensioen, neutraal is, aangezien een dergelijke verplaatsing, rekening houdend met de verschillen tussen de stelsels en de wettelijke regelingen van de lidstaten op dit gebied, naargelang van het geval, op het gebied van de sociale bescherming voor de betrokken persoon meer of minder voordelig of onvoordelig kan zijn, maar dit neemt niet weg dat indien een nationale regeling minder voordelig is, een dergelijke regeling volgens vaste rechtspraak enkel conform het Unierecht is indien zij met name de betrokken werknemer niet benadeelt ten opzichte van diegenen die al hun werkzaamheden uitoefenen in de lidstaat waar zij van toepassing is, of niet zonder meer ertoe leidt dat sociale bijdragen worden betaald zonder dat er een prestatie tegenover staat.

(cf. punten 24, 28, 41, dictum 1)
Uit de opzet van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/108, en met name uit de artikelen 13, 15, leden 3 en 4, en 20, lid 1, daarvan, blijkt dat de wetgever aan de erkende entrepothouder een centrale rol heeft toebedeeld in de procedure voor het in omloop brengen van onder een schorsingsregeling geplaatste accijnsgoederen.

Bij richtlijn 92/12 is een regeling in het leven geroepen die inhoudt dat de erkende entrepothouder aansprakelijk is voor alle risico’s die zijn verbonden aan het verkeer van accijnsgoederen die onder een schorsingsregeling zijn geplaatst, zodat die entrepothouder wordt aangewezen als degene die gehouden is tot betaling van de accijns wanneer tijdens het verkeer van dergelijke goederen een onregelmatigheid of een overtreding is begaan waardoor de accijns verschuldigd wordt. Het gaat dus om een risicoaansprakelijkheid, die niet berust op een bewezen of veronderstelde fout van de entrepothouder, maar op zijn deelname aan een economische activiteit.

Uit artikel 20, lid 3, van richtlijn 92/12, volgens hetwelk de lidstaten de nodige maatregelen dienen te treffen om op te treden tegen overtredingen of onregelmatigheden en om doeltreffende straffen op te leggen, blijkt echter niet dat de lidstaten gehouden zijn een aanvullende strafrechtelijke aansprakelijkheid van de erkende entrepothouder in te voeren voor alle onregelmatigheden die bij het in omloop brengen van accijnsgoederen worden begaan.

Ten eerste noemt die bepaling namelijk geen passende sancties en evenmin de categorieën van personen die aansprakelijk moeten worden gehouden voor dergelijke onregelmatigheden.

Ten tweede houdt de risicoaansprakelijkheidsregeling van richtlijn 92/12 enkel in dat de erkende entrepothouder de betaling van de accijns voor zijn rekening moet nemen. Bijgevolg wordt bij die richtlijn geen regeling voor hoofdelijke aansprakelijkheid opgelegd volgens welke de erkende entrepothouder aansprakelijk is voor de betaling van de aan smokkelaars opgelegde financiële sancties.

(cf. punten 31, 32, 35, 38‑40)