BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

26 november 1999

Zaak T-253/97

K. Giegerich

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Weigering van bevordering — Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Volledige Duitse tekst II-1177

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 18 oktober 1996 houdende uitdrukkelijke afwijzing van een verzoek om bevordering van verzoeker, alsmede tot schadevergoeding.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

De kwalificatie van een besluit als bezwarende handeling in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut kan niet aan het oordeel van partijen of aan hun begrip van het recht worden overgelaten, maar staat uitsluitend ter beoordeling van de rechter. Het begrip bezwarende handeling is immers een objectief begrip en wordt uitsluitend bepaald door het antwoord op de vraag, of de betrokken handeling de rechtspositie van de belanghebbende rechtstreeks en individueel aantast. Bovendien zijn de regels van de artikelen 90 en 91 van het Statuut van openbare orde, zodat partijen zich er niet aan kunnen onttrekken en het, ongeacht de standpunten van partijen, uitsluitend aan het Gerecht staat, te onderzoeken of een bezwarende handeling is gesteld. Het besluit waarbij een instelling overeenkomstig de regels voor voorziening in ambten van het middenkader de lijst van de voor een bepaalde bevorderingsronde voor bevordering tot de rang A 3 in aanmerking komende ambtenaren vaststelt, is een bezwarende handeling voor de ambtenaar wiens naam niet op die lijst voorkomt. (punten 17-20) Referentie: Gerecht 11 mei 1992, Whitehead/Commissie, T-34/91. Jurispr. blz. II-1723, punt 19; Gerecht 25 oktober 1996, Lopes/Hof van Justitie, T-26/96, JurAmbt. blz. II-1357, punt 17

De juridische kwalificatie van een brief van een ambtenaar als „verzoek” of als „klacht” staat uitsluitend ter beoordeling van de rechter en hangt niet af van de wil van partijen. Als klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut wordt beschouwd de brief waarbij een ambtenaar weliswaar niet uitdrukkelijk de intrekking van een besluit vraagt, doch waaruit duidelijk blijkt, dat hij langs minnelijke weg genoegdoening tracht te verkrijgen, of een brief waarin hij duidelijk zijn intentie aangeeft om het bezwarende besluit aan te vechten. (punten 21 en 22) Referentie: Gerecht 30 april 1998, Cordiale/Parlement, T-205/95, JurAmbt. blz. II-551, punt 34; Gerecht 14 juli 1998. Brems/Raad, T-219/97, JurAmbt. blz II-1085, punt 45

Aangezien de regels betreffende de termijnen voor indiening van klachten en instelling van beroepen van openbare orde zijn, moeten eventuele uitzonderingen of afwijkingen, zoals het opnieuw ingaan van de termijnen in geval van nieuwe en wezenlijke feiten, restrictief worden uitgelegd. De omstandigheid dat een verzoeker op een later tijdstip een middel of een element ontdekt dat vroeger reeds bestond, kan in beginsel niet zonder schending van het rechtszekerheidsbeginsel worden gelijkgesteld met een nieuw feit dat een grond kan opleveren om de beroepstermijnen opnieuw te doen ingaan. (punten 27 en 28) Referentie: Gerecht21 februari 1995, Moat/Commissie, T-506/93, JurAmbt.blz. II-147, punt 28; Gerecht 11 mei 1995, Moat/Commissie, T-569/93, JurAmbt. blz. II-305, punt 23; Gerecht 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. II-745, punt 68; Gerecht 17 september 1998, Pagliarani/Commissie, T-40/98, JurAmbt. blz. II-1555, punten 25 en 33

Met betrekking tot het opnieuw ingaan van de termijnen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut moet het begrip verschoonbare dwaling restrictief worden uitgelegd en kan het slechts betrekking hebben op uitzonderlijke omstandigheden, met name wanneer de betrokken instelling zich aldus heeft gedragen, dat dit gedrag alleen of in doorslaggevende mate bij een burger te goeder trouw, die alle zorgvuldigheid aan de dag legt die van een persoon met normale kennis van zaken mag worden verwacht, tot een begrijpelijk misverstand heeft geleid. (punt 35) Referentie: Gerecht 16 maart 1993, Blackman/Parlement, T-33/89 en T-74/89, Jurispr. blz. II-249, punt 34; Gerecht 9 juli 1997, Fichtner/Commissie, T-63/96, JurAmbt. blz. II-563, punt 25