ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Conclusie van advocaat-generaal Fennelly van 5 december 1996. - Myrianne Coen tegen Belgische Staat. - Verzoek om een prejudiciële beslissing: Conseil d'Etat - België. - Tijdelijk functionaris - Aanwervingsprocedure - Oproep kandidaten bij Lid-Staten - Beroep bij nationale rechter. - Zaak C-246/95.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-00403



Conclusie van de advocaat generaal

1 Mijn eerste conclusie in deze zaak heb ik genomen op 28 maart 1996. Na het plotselinge overlijden van de rechter-rapporteur, F. A. Schockweiler, op 1 juni 1996, heeft de president van de Tweede kamer bij beschikking van 2 oktober 1996 de heropening van de mondelinge behandeling gelast overeenkomstig artikel 61 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.

2 Aangezien geen van hen die overeenkomstig artikel 20 van 's Hofs Statuut bevoegd zijn in deze stand van het geding mondelinge opmerkingen te maken, hierom heeft verzocht, is geen nieuwe terechtzitting gehouden. Derhalve heb ik niets toe te voegen aan mijn conclusie van 28 maart 1996.
Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 7 november 1996. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland. - Niet-nakoming - Richtlijn 91/271/EEG - Behandeling van stedelijk afvalwater. - Zaak C-297/95.



Jurisprudentie 1996 bladzijde I-06739



Conclusie van de advocaat generaal

1 Bij krachtens artikel 169 van het Verdrag ingesteld beroep verzoekt de Commissie het Hof om vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater(1), de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

Dienaangaande volstaat het op te merken, dat de Duitse regering de haar verweten niet-nakoming niet betwist. In haar verweerschrift heeft zij immers de te late omzetting, welke is te wijten aan moeilijkheden op het gebied van de verdeling van wetgevende bevoegdheden tussen de deelstaten en de centrale overheid, erkend en heeft zij verklaard te verwachten, dat de (althans gedeeltelijke) omzetting van de in geding zijnde richtlijn uiterlijk in 1996 zal plaatsvinden.

2 Daarom geef ik het Hof in overweging, het beroep gegrond te verklaren en de verwerende Lid-Staat in de kosten te verwijzen.

(1) - PB 1991, L 135, blz. 40.
In verweerders verdediging staat dan ook een andere, meer principiële, overweging centraal. Het Koninkrijk België is van oordeel, dat artikel 2, lid 1, van de televisierichtlijn voorgaat boven artikel 2, lid 2, van die richtlijn. Alle televisie-uitzendingen moeten op grond daarvan voldoen aan het recht van de Lid-Staat van uitzending en — op grond van artikel 3 van de richtlijn — aan de bepalingen van de televisierichtlijn. Uitzendingen komen enkel in aanmerking voor de voordelen van artikel 2, lid 2, dat wil zeggen de overige Lid-Staten zijn slechts verplicht om de vrije ontvangst van de betrokken uitzendingen te verzekeren en de doorgifte ervan niet te belemmeren, indien aan deze voorwaarde is voldaan. Verweerder leidt hieruit af, dat de Lid-Staat van ontvangst het recht heeft om te controleren of aan het recht van de Lid-Staat van uitzending en aan de bepalingen van de richtlijn is voldaan.

Verweerder stelt in dit verband, dat het optreden van de Franse Gemeenschap in het bijzonder gericht is op de uitvoering van de artikelen 4 en 5 van de televisierichtlijn. Tijdens de mondelinge behandeling heeft hij hieraan toegevoegd, dat artikel 4 van de richtlijn zich tot alle Lid-Staten lijkt te richten en dat daarom ook niet alleen de Lid-Staat van uitzending op de naleving van deze bepaling dient toe te zien.
Bij verordening (EEG) nr. 2707/72 van de Raad van 19 december 1972 ( 3 ) is de wijze van toepassing van vrijwaringsmaatregelen in de sector groenten en fruit vastgesteld (hierna: „vrijwaringsverordening”). Artikel 1 bevat de criteria waarmee rekening moet worden gehouden bij de beoordeling van de vraag of er gevaar voor marktverstoringen bestaat (omvang van de werkelijk of de te verwachten invoer of uitvoer, de beschikbare hoeveelheden op de markt van de Gemeenschap, de prijzen van inheemse produkten, geconstateerd op de markt van de Gemeenschap, of de te verwachten ontwikkeling van deze prijzen).

In artikel 3, lid 1, eerste alinea, van de vrijwaringsverordening wordt bepaald welke maatregelen kunnen worden genomen wanneer zich een toestand voordoet zoals bedoeld in artikel 29, lid 1, eerste alinea, van de basisverordening. Het gaat om de schorsing van de invoer of de uitvoer, dan wel de inning van heffingen bij uitvoer.
Conclusie van advocaat-generaal Cosmas van 16 januari 1997. - Intelligente Systemen, Database toepassingen, Elektronische diensten BV (IDE) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Arbitraal beding - Contract betreffende de ontwikkeling van software - Vordering tot betaling van saldo en van schadevergoeding - Reconventionele vordering tot terugbetaling van betaalde voorschotten. - Zaak C-114/94.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-00803



Conclusie van de advocaat generaal

1 Ik heb in deze zaak oorspronkelijk conclusie genomen op 28 maart 1996. Bij beschikking van 12 september 1996 heeft het Hof (Tweede kamer) overeenkomstig artikel 61 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof de heropening van de mondelinge behandeling bevolen, na het vroegtijdig overlijden, op 1 juni 1996, van de heer F. A. Schockweiler, rechter-rapporteur.

2 Van degenen die gerechtigd zijn, bij de huidige stand van het geding mondelinge opmerkingen te maken, heeft niemand daarvoor belangstelling getoond, zodat geen nieuwe mondelinge behandeling is vastgelegd.

3 In die omstandigheden heb ik niets toe te voegen aan mijn conclusie van 28 maart 1996.
8.

De verwijzende rechter stuit hiermee op de vraag, of de verkrijger — IGC Housing Service — verplicht was verzoekster in dienst te nemen en, zo ja, welke de sancties zijn indien deze verplichting niet wordt nagekomen. De verwijzende rechter is van mening, dat het antwoord op deze vragen afhangt van de uitlegging van artikel 3 van richtlijn 77/187. Dit luidt als volgt: „1. De rechten en verplichtingen welke voor de werknemers voortvloeien uit de op het tijdstip van de overgang in de zin van artikel 1, lid 1, bestaande arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding, gaan door deze overgang op de verkrijger over. De Lid-Staten mogen bepalen dat de vervreemder ook na het tijdstip van de overgang in de zin van artikel 1, lid 1, en naast de verkrijger aansprakelijk is voor de verplichtingen welke voortvloeien uit een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding. 2. Na de overgang in de zin van artikel 1, lid 1, handhaaft de verkrijger de in een collectieve overeenkomst vastgelegde arbeidsvoorwaarden in dezelfde mate als deze voorwaarden in deze overeenkomst waren vastgesteld voor de vervreemder tot het tijdstip waarop de collectieve overeenkomst wordt beëindigd of afloopt, of waarop een andere collectieve overeenkomst in werking treedt of wordt toegepast. ...”
Volgens artikel 12, lid 1 juncto lid 8, van de richtlijn maken de aanbestedende diensten via een aankondiging in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen de hoofdkenmerken bekend van de opdrachten voor de uitvoering van werken die zij voornemens zijn te plaatsen en waarvan het bedrag gelijk is aan of meer bedraagt dan een in de richtlijn genoemde drempel. Ingevolge artikel 12, lid 2 juncto lid 9, moeten de aanbestedende diensten die een overheidsopdracht voor de uitvoering van een werk willen plaatsen volgens een openbare of een niet-openbare procedure dan wel volgens een procedure van gunning via onderhandelingen in de gevallen bedoeld in artikel 5, lid 2, hun voornemen hiertoe te kennen geven in een aankondiging in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 14 bepaalt, welke termijnen de aanbestedende diensten bij niet-openbare procedures en procedures van gunning via onderhandelingen in de zin van artikel 5, lid 2, moeten vaststellen voor de ontvangst van de aanvragen tot deelneming. Deze termijn moet in de regel ten minste 37 dagen bedragen, te rekenen vanaf de datum waarop de aankondiging van het project is verzonden naar het Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen. Volgens artikel 15, lid 1, kan evenwel in gevallen waarin het om dringende redenen onmogelijk is de in artikel 14 voorgeschreven termijnen in acht te nemen, een termijn van ten minste 15 dagen worden vastgesteld.

Ingevolge artikel 14, lid 3, moet bij niet-openbare procedures de door de aanbestedende diensten vast te stellen termijn voor de ontvangst van de inschrijvingen ten minste 40 dagen bedragen, te rekenen vanaf de datum waarop de schriftelijke uitnodiging is verzonden. Volgens artikel 14, lid 4, kan die termijn echter worden verkort tot 26 dagen, indien de in artikel 12, lid 1, bedoelde aankondiging is bekendgemaakt. In de in artikel 15, lid 1, bedoelde spoedgevallen kan de termijn nog verder worden verkort, namelijk tot 10 dagen, te rekenen vanaf de datum van de uitnodiging.
De Commissie voert verschillende argumenten aan tegen de beweringen van verweerster. Om te beginnen zou de omstandigheid dat het nationale gedeelte van een internationaal traject te verwaarlozen is, Griekenland niet ontslaan van de verplichting dat gedeelte van het traject te belasten. Wat vervolgens de wijzen van berekening van de BTW over die nationale trajecten betreft, de omstandigheid dat het bedrag aan BTW miniem zou zijn en dat de administratieve kosten van de belastingheffing het geheven bedrag ver te boven zouden gaan, brengt geen enkele verandering in de verplichting van de Helleense Republiek om ervoor te zorgen dat het in casu bedoelde gedeelte fiscaal wordt belast. Hetzelfde geldt — zo vervolgt de Commissie — voor de gestelde moeilijkheid om het bedrag van de BTW vooraf vast te stellen, die door de wijzigingen in de route van de cruise zou worden veroorzaakt.

Het door verweerster aangevoerde argument, dat het risico bestaat dat de door de richtlijn verlangde belastingheffing een voor haar ongunstige concurrentiepositie schept, lijkt haar eveneens ongefundeerd. De Zesde richtlijn staat vrijstellingen toe, aldus de Commissie, en de gestelde distorsie van de mededinging zou in elk geval geen praktisch belang hebben, daar verweerster hoe dan ook het in internationale wateren afgelegde traject van BTW kan vrijstellen. Het feit dat het voorstel voor een wijziging van de Zesde richtlijn ook voor het nationale gedeelte van het internationale personenvervoer voorziet in een vrijstelling van BTW teneinde mogelijke distorsies van de mededinging in deze specifieke sector te voorkomen, bevestigt volgens de Commissie dat de verplichting tot belastingheffing, zolang zij niet is opgeheven, vast verankerd is in de geldende regeling.

De opmerking van verweerster dat de Lid-Staten gewoonlijk het gedeelte van het nationale traject in het kader van het internationale personenvervoer over zee vrijstellen, zou eveneens niet relevant zijn: deze bijzondere situatie kan in geen geval op de circulaire cruises worden getransponeerd.
53.

Het Hof heeft zich in deze zin uitgesproken in het arrest van 13 januari 1994, Cartier ( 13 ), dat betrekking had op een prejudiciële verwijzing inzake een systeem van — in die zaak selectieve — distributie waarbinnen een zekere bevoorrading van buitenaf plaats vond. Het Hof overwoog: „Wanneer bovendien voor de geldigheid van een selectief distributiesysteem, wat artikel 85, lid 1, EEG-Verdrag betreft, als voorwaarde wordt gesteld dat het sluitend is, dan zou dit, zoals de Commissie juist heeft gezien, tot paradoxaal gevolg hebben, dat de meest rigide en gesloten selectieve distributiesystemen voor artikel 85, lid 1, EEG-Verdrag gunstiger worden beoordeeld dan distributiesystemen die soepeler zijn en meer voor nevenhandel openstaan. Ten slotte kan de erkenning van de geldigheid van een selectief distributienet op de gemeenschappelijke markt reeds daarom niet ervan afhangen of de fabrikant kan garanderen dat zijn net overal sluitend is, omdat de wetgeving van bepaalde derde landen de verwezenlijking van dit doel kan bemoeilijken of zelfs verhinderen. Uit een en ander volgt, dat in het gemeenschapsrecht voor de geldigheid van een selectief distributiesysteem niet als voorwaarde kan gelden, dat dit systeem sluitend is.”
Voor een goed begrip van het volgende moet voorts van meet af aan worden gepreciseerd, dat hoewel de Luxemburgse wettelijke regeling, dus die van de staat van vestiging van de betrokken onderneming, niet identiek is aan de Belgische, zij ook voorziet in mechanismen die de arbeiders in de bouwsector beogen te beschermen tegen het gevaar van -werkloosheid ten gevolge van ongunstige weersomstandigheden en die hun trouw aan de betrokken sector willen belonen. Daartoe voorziet de wet van 28 januari 1971 ( 2 ) in de toekenning van een compensatieloon in geval van vorstverlet tussen 16 november en 31 maart (artikel 1). Dit compensatieloon is zowel verschuldigd voor afzonderlijke uren vorstverlet als voor gehele of opeenvolgende dagen vorstverlet (artikel 5). Het door de werkgever aan de werknemers te betalen compensatieloon bedraagt 80 % van het normale bruto-uurloon (artikel 15).

Anderzijds is de werkgever sinds 1 januari 1989 verplicht zijn werknemers met het salaris van december een eindejaarspremie van 3 % van het brutosalaris te betalen, mits de werknemer een jaar anciënniteit heeft in de onderneming. ( 3 ) Per 1 januari 1993 is de eindejaarspremie opgetrokken tot 4 % van het brutosalaris. ( 4 )
14.

Deze bepaling behoort immers, zoals bekend, tot het corpus van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen. Dit geldt in beginsel enkel voor ambtenaren, gelijk het Gerecht opmerkt. Op dit beginsel gelden stellig talrijke uitzonderingen, daar de RAP in een aantal bepalingen naar het Statuut verwijst. In geval van een dergelijke verwijzing moeten de bepalingen van het Statuut en van de RAP naast elkaar worden gelezen in dier voege, dat andere personeelsleden van de Gemeenschappen worden gelijkgesteld met ambtenaren. Artikel 71 valt daar echter niet onder. Daarentegen bevat elk van de regelingen inzake respectievelijk ambtenaren, tijdelijke functionarissen en hulpfunctionarissen een hoofdstuk inzake „Bezoldiging en vergoeding van kosten”. ( 13 ) Tot een van die hoofdstukken behoort artikel 71 van het Statuut. Hoewel niet rechtstreeks naar dit artikel wordt verwezen, zijn in de RAP bepalingen te vinden die een zeer sterke gelijkenis vertonen. Zo bepaalt artikel 22 het volgende: „de tijdelijke functionaris [heeft] overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 5 tot en met 15 van bijlage VII van het Statuut, recht op vergoeding van de kosten door hem gemaakt bij indiensttreding (...)”. Het naast elkaar bestaan van elk van deze bepalingen toont mijns inziens aan, dat de kostenvergoeding uit hoofde van elke indiensttreding moet worden toegekend, ongeacht of het gaat om een aanstelling als overig personeelslid of als ambtenaar. Na eraan te hebben herinnerd, dat „de dienst van een ambtenaar juridisch echter kan worden onderscheiden van de dienst van een tijdelijk functionaris of een hulpfunctionaris, aangezien zij zich in een verschillende statutaire situatie bevinden (zie arrest Sperber, zaak 37/87, Jurispr. 1988, blz. 1943, r. o. 8)” ( 14 ), preciseert het Gerecht, zonder een verkeerde uitlegging te geven aan artikel 71 van het Statuut, het volgende: „Het begrip ‚indiensttreding’ (als bedoeld in dit artikel) kan derhalve aldus worden uitgelegd, dat het enkel ziet op de indiensttreding na de formele aanstelling als ambtenaar.”
4.

Bij brief van 20 mei 1992 wees de Commissie de Griekse regering erop, dat de termijn voor de uitvoering van beide richtlijnen verstreken was en dat zij over geen gegevens beschikte, waaruit zij kon afleiden dat de Helleense Republiek de richtlijnen in nationaal recht had omgezet. De Commissie verzocht de Griekse regering haar, indien zij van mening was dat haar wettelijke regeling ter zake volledig aan de vereisten van de richtlijnen voldeed, van alle uitvoeringsbepalingen in kennis te stellen.
18.

Vóór de mondelinge behandeling van het hoger beroep had BLP verzocht om prejudiciële verwijzing naar het Hof van Justitie krachtens artikel 177 EG-Verdrag. De High Court wees dit verzoek af. BLP stelde hiertegen beroep in bij de Court of Appeal, die haar op dit punt in het gelijk stelde en de zaak terugverwees naar een andere rechter van de High Court, op grond dat de High Court was voorbijgegaan aan de in de zaak Bulmer Ltd/Bollinger SA ( 6 ) neergelegde richtlijnen voor de toepassing van artikel 177 EG-Verdrag. Daarop heeft de High Court het Hof de volgende vragen gesteld: 1) Wanneer een belastingplichtige („A”) diensten verricht voor een andere belastingplichtige („B”) en die diensten door Β voor een vrijgestelde handeling (verkoop van aandelen) worden gebruikt, die als een „bijkomstige financiële transactie” wordt aangemerkt en tot doel en resultaat heeft, fondsen te verwerven om B's schulden geheel af te lossen, zijn dan deze door A verrichte diensten, gelet op artikel 2 van de Eerste richtlijn en artikel 17 van de Zesde richtlijn, a) diensten die worden gebruikt voor een vrijgestelde handeling, zodat de voorbelasting niet aftrekbaar is; b) diensten die worden gebruikt voor belaste handelingen (namelijk voor B's hoofdbedrijvigheid: het verrichten van belaste leveringen), zodat de voorbelasting volledig aftrekbaar is; c) diensten die zowel voor vrijgestelde als voor belaste handelingen worden gebruikt, zodat de voorbelasting aftrekbaar is overeenkomstig artikel 17, lid 5, van de Zesde richtlijn? 2) Ingeval op de eerste vraag wordt geantwoord dat c) van toepassing is, en indien een Lid-Staat in de uitoefening van zijn discretionaire bevoegdheid krachtens artikel 17, lid 5, van de Zesde richtlijn voor de berekening van het bedrag van de aftrekbare voorbelasting een onder artikel 17, lid 5, sub c, vallende bijzondere methode heeft vastgesteld, is dan artikel 19 van de Zesde richtlijn van toepassing op de berekening van het bedrag van de aftrekbare voorbelasting? 3) Indien het antwoord op de tweede vraag luidt, dat artikel 19 op de berekening van het bedrag van de aftrekbare voorbelasting van toepassing is, staat dan artikel 19, lid 2, volledige aftrek van de voorbelasting toe in die zin, dat bij de berekening volgens artikel 19, lid 1, van de aftrekbare voorbelasting de aandelenverkoop als een „bijkomstige financiële handeling” buiten beschouwing blijft?
9.

Uit het voorgaande blijkt, dat voor de beantwoording van de vraag, in hoeverre verordening nr. 482/74 onder de gecombineerde nomenclatuur bleef gelden, de beschouwingen die uit het arrest Pennacchiotti (reeds aangehaald) kunnen worden afgeleid, terzijde kunnen worden gelaten. Bij de beoordeling van doelmatigheid van de algemene rechtstoestand, waarvan dit arrest de uitdrukking vormt, mag men niet uit het oog verliezen, dat het niet alleen ten behoeve van het begrip en de aanvaarding door de burger van de Gemeenschap en het gemeenschapsrecht, maar ook voor een doeltreffende toepassing van het gemeenschapsrecht uiterst belangrijk is, dat de regels zo duidelijk en doorzichtig mogelijk zijn. Het is voorts wenselijk, dat rechtsvoorschriften in veel grotere omvang dan tot nu toe het geval was, worden gecodificeerd. ( 4 ) Het Hof dient dit streven naar een voor de burger zo duidelijk en doorzichtig mogelijk gemeenschapsrecht te steunen. Ik ben er niet van overtuigd, dat het in het arrest Pennacchiotti vastgelegde beginsel deze prioriteit van duidelijkheid en doorzichtigheid van het gemeenschapsrecht kan bevorderen. Voor de burger is de situatie duidelijker en doorzichtiger, wanneer de uitvoeringsverordening tegelijk met de machtigingsverordening vervalt, tenzij uitdrukkelijk het tegendeel is bepaald.
44.

Tevens moet te rade worden gegaan met het oorspronkelijke voorstel dat tot de vaststelling van de in geding zijnde bepaling heeft geleid, zoals de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen beklemtoont. In het oorspronkelijke richtlijnvoorstel gebruikte de Commissie de term „onderneming” en in artikel 1, lid 1, laatste alinea, van het voorstel werd dit begrip gedefinieerd als „plaatselijke arbeidseenheid”, „unité locale d'emploi”, „local unit of employment”, „örtliche Beschäftigungseinheit”. ( 17 ) De Raad besloot evenwel de term „onderneming” te vervangen door „plaatselijke eenheid”, waarmee de oorspronkelijk in het voorstel gegeven definitie overbodig werd en kon te vervallen. Deze omstandigheid, te zamen met hetgeen hiervóór is overwogen, staaft de opvatting, dat indien de gemeenschapswetgever voor de bepaling of de in de richtlijn voorgeschreven procedure bij collectief ontslag was gevolgd, het aantal werknemers in de gehele onderneming en niet enkel in de plaatselijke arbeidseenheid in aanmerking had willen nemen, de Raad dit duidelijk te kennen had moeten geven door een dienovereenkomstige terminologie.
In Nederland was verlof tot tenuitvoerlegging verleend voor een in België gewezen vonnis. Van Dalfsen deed overeenkomstig artikel 36 verzet tegen deze beslissing en verzocht tevens de uitspraak op het verzet aan te houden tot aan de uitspraak over het in België ingestelde hoger beroep. Het gerecht waarbij het verzet was gedaan, verklaarde dit verzet ongegrond, verwierp het verzoek om aanhouding en gelastte zekerheidsstelling. ( 26 )

Van Dalfsen stelde daarop cassatieberoep in. De verwijzende rechter, die krachtens artikel 37, tweede alinea, was geadieerd, vroeg het Hof of hij kennis kon nemen van een dergelijke beslissing, waarbij onder meer werd geweigerd om overeenkomstig artikel 38 de uitspraak aan te houden.
Chiquita SpA voerde begin april 1990 ( 6 ) twee partijen uit Colombia en Honduras afkomstige bananen in Italië in. Zij wenste de verbruiksbelasting niet te betalen en wendde zich met het oog daarop tot de Pretore te Trieste, met het betoog dat die belasting in strijd met het gemeenschapsrecht was. De Pretore was het daarmee eens en verleende een voorlopige maatregel op grond waarvan Chiquita de bananen zonder betaling van de verbruiksbelasting in Italië mocht invoeren.

Kort daarop voerde Chiquita twee andere, uit Colombia en Santa Lucia afkomstige partijen bananen in Italië in. Ook voor deze verrichting verkreeg zij van de Pretore een voorlopige maatregel waarbij haar werd toegestaan de bananen zonder betaling van de verbruiksbelasting in te voeren.