Een eerste belastingplichtige, die de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in een lidstaat heeft gevestigd en diensten afneemt van een tweede belastingplichtige, die in een andere lidstaat is gevestigd, moet met het oog op de bepaling van de plaats waar die diensten moeten worden belast, worden geacht in deze andere lidstaat te beschikken over een „vaste inrichting” in de zin van artikel 44 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8, indien deze inrichting wordt gekenmerkt door een voldoende mate van duurzaamheid en een – wat personeel en technische middelen betreft – geschikte structuur om diensten te kunnen afnemen en te gebruiken bij haar bedrijfsuitoefening. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te controleren of dit het geval is.

Wat het fiscale aanknopingspunt betreft, is artikel 44 van richtlijn 2006/112 in soortgelijke bewoordingen geredigeerd als artikel 9, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting. Voorts zijn artikel 44 van richtlijn 2006/112 en artikel 9, lid 1, van de Zesde richtlijn allebei bepalingen tot vaststelling van de plaats waar diensten fiscaal moeten worden geacht te zijn verricht, en streven zij hetzelfde doel na, zodat de rechtspraak van het Hof inzake de uitlegging van artikel 9, lid 1, mutatis mutandis in beginsel ook kan worden toegepast bij de uitlegging van artikel 44. Deze overweging vindt steun in verordening nr. 282/2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112, die volgens punt 4 van de considerans ervan beoogt te zorgen voor een meer eenvormige toepassing van het stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde door maatregelen vast te stellen ter uitvoering van richtlijn 2006/112, met name betreffende de belastingplichtigen, de levering van goederen en diensten en de plaats van de belastbare handelingen.

Bovendien is het nuttigste – en dus het prioritaire – aanknopingspunt voor het bepalen van de plaats van de dienst vanuit fiscaal oogpunt, de plaats waar de belastingplichtige de zetel van zijn bedrijfsuitoefening heeft gevestigd. Het feit dat een economische activiteit, zoals die welke wordt verricht door een vennootschap van een lidstaat, bestaande in het beheer van een systeem van elektronische biedingen, waarbij enerzijds aan een vennootschap van een tweede lidstaat een veilingwebsite ter beschikking wordt gesteld en anderzijds „bids” worden uitgegeven en verkocht aan klanten in laatstbedoelde lidstaat, zonder een daadwerkelijke personele en materiële structuur in deze laatste lidstaat kan worden uitgeoefend, is niet doorslaggevend. Ondanks de bijzondere aard ervan, behoeft een dergelijke economische activiteit op zijn minst een geschikte structuur, met name wat personeel en technische middelen betreft, zoals computeruitrusting, servers en aangepaste software.

Het in aanmerking nemen van een andere inrichting is slechts van belang ingeval die zetel niet tot een rationele oplossing leidt of een conflict met een andere lidstaat doet ontstaan.

(cf. punten 43, 44, 53, 58, 60, 65 en dictum)