ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, en artikel 73 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moeten aldus worden uitgelegd dat een forfaitaire betaling de tegenprestatie is voor de zorg die een instelling voor de huisvesting van afhankelijke ouderen onder bezwarende titel aan haar bewoners verstrekt, en uit dien hoofde dus binnen de werkingssfeer van de belasting over de toegevoegde waarde valt.

Een dienst wordt immers slechts onder bezwarende titel in de zin van artikel 2, punt 1, van die richtlijn verricht en is dus slechts belastbaar, wanneer tussen de verrichter en de ontvanger van de dienst een rechtsbetrekking bestaat waarbij over en weer prestaties worden uitgewisseld, en de door de dienstverrichter ontvangen vergoeding de werkelijke tegenwaarde vormt van de aan de ontvanger verleende dienst.

Voorts wordt de maatstaf van heffing voor een dienstverrichting steeds gevormd door al hetgeen als tegenprestatie voor die dienst wordt ontvangen.

In dat verband is niet vereist dat de tegenprestatie van die dienstverrichting rechtstreeks wordt verkregen van degene voor wie zij bestemd is; de tegenprestatie ook kan worden verkregen van een derde.

Voor het overige is het, wanneer de dienstverrichting er met name door wordt gekenmerkt dat de dienstverrichter permanent ter beschikking staat om waar nodig diensten ten behoeve van de bewoners te verrichten, niet noodzakelijk dat wordt aangetoond dat een betaling betrekking heeft op geïndividualiseerde en eenmalige zorg waaraan de bewoners nood hebben, om het bestaan te erkennen van een rechtstreeks verband tussen die verrichting en de tegenprestatie die daarvoor wordt ontvangen.

Derhalve is de omstandigheid dat de zorg die aan de bewoners wordt verstrekt, niet van tevoren is bepaald en ook niet is geïndividualiseerd, en dat de vergoeding in de vorm van een forfait wordt betaald, evenmin van dien aard dat daardoor het directe verband wordt tenietgedaan tussen de verrichte diensten en de daarvoor ontvangen tegenprestatie, waarvan het bedrag van tevoren wordt bepaald volgens duidelijk afgebakende criteria.

(cf. punten 29, 30, 34, 36‑38 en dictum)
Of goederenleveringen of diensten soortgelijk zijn, moet voornamelijk worden bepaald uit het oogpunt van de gemiddelde consument. Goederenleveringen en diensten zijn soortgelijk wanneer zij overeenkomstige eigenschappen vertonen en aan dezelfde behoeften van de consument voldoen – waarbij het vergelijkbare gebruik de maatstaf is – en wanneer de verschillen die zij vertonen, de beslissing van de consument om het ene of het andere goed dan wel de ene of de andere dienst te betrekken niet aanmerkelijk beïnvloeden.

Aangezien het oordeel van de gemiddelde consument kan variëren naargelang van de eventueel wisselende mate van inburgering van de nieuwe technologieën op elke nationale markt en de mate van toegang tot de technische apparatuur die deze consument in staat stelt, boeken op andere dragers dan papier te lezen of te beluisteren, dient de gemiddelde consument van elke lidstaat als maatstaf te worden genomen.

Bijgevolg is het de taak van de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of op papier gedrukte boeken en boeken op een andere fysieke drager door de gemiddelde consument als soortgelijke goederen kunnen worden beschouwd. Daartoe moet zij aan de hand van het criterium van het vergelijkbare gebruik beoordelen of deze boeken soortgelijke eigenschappen hebben en aan dezelfde behoeften voldoen teneinde uit te maken of de bestaande verschillen de beslissing van de gemiddelde consument om te kiezen voor het ene dan wel het andere soort boek, aanzienlijk of aanmerkelijk beïnvloeden.

(cf. punten 25, 30, 31)
Zaak C‑132/13

Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV Frankfurt am Main

tegen

ILME GmbH

(verzoek van het Landgericht Köln om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Richtlijn 2006/95/EG — Begrip ‚elektrisch materiaal’ — CE-markering van overeenstemming — Behuizingen voor meerpolige connectoren”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 13 maart 2014

Harmonisatie van de wetgevingen – Elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen – Richtlijn 2006/95 – Begrip elektrisch materiaal – Behuizingen voor meerpolige connectoren voor industrieel gebruik – Daaronder begrepen – Voorwaarden – Grenzen

(Richtlijn 2006/95 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1 en 2, lid 1)

Artikel 1 van richtlijn 2006/95 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der lidstaten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen moet aldus worden uitgelegd dat behuizingen van multipolaire connectoren voor industrieel gebruik onder het begrip elektrisch materiaal in de zin van die bepaling vallen, zodat daarop de CE-markering moet worden aangebracht, voor zover de correcte inbouw overeenkomstig de bestemming ervan in geen geval ertoe kan leiden dat zij niet langer voldoen aan de veiligheidseisen waarop zij zijn gecontroleerd.

Daarentegen mag, aangezien artikel 2, lid 1, van richtlijn 2006/95 in wezen bepaalt dat alleen elektrisch materiaal dat de veiligheid van mensen en goederen niet in gevaar brengt in de handel mag worden gebracht, de CE-markering niet worden aangebracht op een bestanddeel van elektrisch materiaal waarvan de veiligheid in hoofdzaak afhangt van de wijze waarop dit bestanddeel in een afgewerkt elektrisch apparaat is ingebouwd. Aangezien in dergelijke omstandigheden de kwaliteit van dit bestanddeel niets zegt over de veiligheid van het elektrische apparaat waarin dit bestanddeel is ingebouwd, kan het aanbrengen van de CE-markering op dit bestanddeel de gebruiker van dit apparaat immers misleiden. Voorts is het mogelijk dat dit bestanddeel en het elektrisch apparaat waarin het betrokken bestanddeel wordt ingebouwd, waarvan vooraf was vastgesteld dat ze allebei in overeenstemming zijn met de veiligheidseisen, door deze inbouw niet langer aan deze veiligheidseisen voldoen.

(cf. punten 33, 34, 40 en dictum)
Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Gemeenschappelijke regeling van een meerderheid van de deelstaten van een lidstaat houdende verbodsbepalingen voor kansspelen via internet die gedurende een beperkte periode niet van toepassing is in een deelstaat van deze staat – Toelaatbaarheid – Evenredigheid – Toetsing door de nationale rechterlijke instantie

(Art. 56 VWEU)
Artikel 24, eerste volzin, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken voorziet voor alle geschillen waarin de bevoegdheid van de aangezochte rechter niet uit andere bepalingen van die verordening voortvloeit, in een bevoegdheidsregel die is gebaseerd op de verschijning van de verweerder. Die bepaling is ook van toepassing wanneer de rechter in strijd met de bepalingen van die verordening is aangezocht en impliceert dat de verschijning van de verweerder kan worden beschouwd als een stilzwijgende aanvaarding van de bevoegdheid van de aangezochte rechter en dus als een aanwijzing van deze rechter als de bevoegde rechter.

(cf. punt 34)
20

Het bestreden besluit bepaalt het volgende: „De Raad van de Europese Unie, Gezien het [VWEU], en met name artikel 43, in samenhang met artikel 218, lid 9, [...] Artikel 1 Het standpunt van de Unie tijdens de Algemene Vergadering van de OIV, die op 22 juni 2012 plaatsvindt, is in overeenstemming met de bijlage bij dit besluit en wordt uitgedragen door de lidstaten die lid zijn van de OIV en gezamenlijk in het belang van de Unie handelen. Artikel 2 1. Als het in artikel 1 bedoelde standpunt waarschijnlijk nog zal worden beïnvloed door nieuwe wetenschappelijke of technische informatie die voor of tijdens de vergaderingen van de OIV wordt gepresenteerd, verzoeken de lidstaten die lid zijn van de OIV om uitstel van de stemming in de Algemene Vergadering van de OIV totdat het standpunt van de Unie is vastgesteld op basis van de nieuwe elementen. 2. De lidstaten die lid zijn van de OIV en gezamenlijk in het belang van de Unie handelen, kunnen, na coördinatie, met name ter plaatse, en zonder verder besluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Unie, instemmen met wijzigingen in de ontwerpresoluties waarnaar in de bijlage bij dit besluit wordt verwezen, indien deze wijzigingen deze resoluties inhoudelijk niet veranderen. Artikel 3 Dit besluit is gericht tot de lidstaten.”
45

Op basis van deze bepalingen alleen, die het begrip „diensten” niet definiëren, kan niet meteen worden vastgesteld of de Uniewetgever, zoals de Commissie in wezen stelt, beoogde het beginsel van de kostenterugwinning voor waterdiensten toe te passen op alle diensten die een in artikel 2, punt 38, sub a, van richtlijn 2000/60 genoemde activiteit betreffen, naast de in punt 38, sub b, vermelde behandeling van afvalwater, dan wel enkel, zoals de Bondsrepubliek Duitsland aanvoert, enerzijds op de diensten die verband houden met de watervoorziening, waarbij alle fasen van deze activiteit zoals die in het betrokken punt 38, sub a, zijn opgesomd, in aanmerking moeten worden genomen en, anderzijds, op de diensten die verband houden met de activiteiten voor waterzuivering in de zin van ditzelfde punt, sub b.
9

Volgens de verwijzende rechter hebben de karteldeelnemers geprobeerd onderling af te stemmen met betrekking tot meer dan de helft van het marktvolume op het gebied van nieuwe installaties in heel Oostenrijk. Meer dan de helft van de betrokken projecten werd in consensus aan een van hen toebedeeld, zodat er over minstens een derde van het marktvolume concreet is afgestemd. Ongeveer twee derde van de projecten waarover is afgestemd is volgens plan tot stand gekomen. In een derde van de gevallen ging de opdracht naar een onderneming die niet aan het kartel deelnam (een kartelbuitenstaander) of naar een karteldeelnemer die zich niet aan de overeengekomen toebedeling had gehouden en een goedkopere offerte had ingediend. Ook bilateraal werden projecten in onderlinge overeenstemming verdeeld. Het gedrag van de karteldeelnemers heeft ertoe geleid dat de marktprijzen zich zelfs in de laatste jaren vóór 2004 nauwelijks hebben bewogen en dat hun marktaandelen nagenoeg gelijk zijn gebleven.
Artikel 19j van de wet van 1998 bepaalt:

„1. Een bestuursorgaan houdt bij het nemen van een besluit tot het vaststellen van een plan dat, gelet op de instandhoudingsdoelstelling, met uitzondering van de doelstellingen, bedoeld in artikel 10a, derde lid, voor een Natura 2000-gebied, de kwaliteit van de natuurlijke habitats en de habitats van soorten in dat gebied kan verslechteren of een significant verstorend effect kan hebben op de soorten waarvoor het gebied is aangewezen, ongeacht de beperkingen die ter zake in het wettelijk voorschrift waarop het berust, zijn gesteld, rekening

a) met de gevolgen die het plan kan hebben voor het gebied, en

b) met het op grond van artikel 19a of artikel 19b voor dat gebied vastgestelde beheerplan voor zover dat betrekking heeft op de instandhoudingsdoelstelling, met uitzondering van de doelstellingen, bedoeld in artikel 10a, derde lid.

2. Voor plannen als bedoeld in het eerste lid, die niet direct verband houden met of nodig zijn voor het beheer van een Natura 2000-gebied maar die afzonderlijk of in combinatie met andere plannen of projecten significante gevolgen kunnen hebben voor het desbetreffende gebied, maakt het bestuursorgaan alvorens het plan vast te stellen een passende beoordeling van de gevolgen voor het gebied waarbij rekening wordt gehouden met de instandhoudingsdoelstelling, met uitzondering van de doelstellingen, bedoeld in artikel 10a, derde lid, van dat gebied.

3. In de gevallen, bedoeld in het tweede lid, wordt het besluit, bedoeld in het eerste lid, alleen genomen indien is voldaan aan de voorwaarden, genoemd in de artikelen 19g en 19h.

4. De passende beoordeling van deze plannen maakt deel uit van de ter zake van die plannen voorgeschreven milieueffectrapportage.

[...]”
17

In deze omstandigheden heeft het Oberste Gerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Dient artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29 [...] aldus te worden uitgelegd dat een persoon die zonder toestemming van de rechthebbende beschermde werken beschikbaar stelt op internet [in de zin artikel 3, lid 2, van richtlijn 2001/29], gebruikmaakt van de diensten van de internetprovider van de personen die zich toegang verschaffen tot deze beschermde werken? Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: 2) Zijn een reproductie voor privégebruik [in de zin van artikel 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29] en een voorbijgaande of incidentele reproductie [in de zin van artikel 5, lid 1, van richtlijn 2001/29] enkel geoorloofd wanneer het voor de reproductie gebruikte exemplaar zelf rechtmatig is gereproduceerd, verspreid of aan het publiek beschikbaar gesteld? Indien de eerste of de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord en bijgevolg rechterlijke verbodsmaatregelen in de zin van artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29 moeten worden opgelegd aan de internetprovider: 3) Is het verenigbaar met het recht van de Unie, in het bijzonder met de door dit recht vereiste afweging tussen de grondrechten van partijen, een internetprovider in het algemeen (dus zonder concrete maatregelen te gelasten) te verbieden om zijn klanten toegang tot een bepaalde website te verschaffen, zolang er op die website uitsluitend of althans voor het overgrote deel werken beschikbaar worden gesteld zonder toestemming van de rechthebbenden, wanneer de internetprovider – door aan te tonen dat hij toch alle redelijke maatregelen heeft genomen – kan verhinderen dat hem wegens schending van dit verbod dwangmaatregelen worden opgelegd? Indien de derde vraag bevestigend wordt beantwoord: 4) Is het verenigbaar met het recht van de Unie, in het bijzonder met de door dit recht vereiste afweging tussen de grondrechten van partijen, een internetprovider te gelasten bepaalde maatregelen te nemen om zijn klanten toegang tot een website met onrechtmatig beschikbaar gesteld materiaal te bemoeilijken, wanneer deze maatregelen aanzienlijke kosten met zich brengen, terwijl zij ook zonder bijzondere technische kennis gemakkelijk kunnen worden omzeild?”
111

Artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof bepaalt dat het Hof over de kosten beslist wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Volgens artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat ingevolge artikel 184, lid 1, daarvan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien de Franse Republiek in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten te worden verwezen.
Artikel 20 van die richtlijn bepaalt:

„Als ‚intracommunautaire verwerving van goederen’ wordt beschouwd het verkrijgen van de macht om als eigenaar te beschikken over een roerende lichamelijke zaak die door de verkoper of de afnemer, of voor hun rekening, met als bestemming de afnemer is verzonden of vervoerd naar een andere lidstaat dan de lidstaat van vertrek van de verzending of het vervoer van het goed.

Wanneer door een niet-belastingplichtige rechtspersoon verworven goederen uit een derdelandsgebied of een derde land worden verzonden of vervoerd en door deze niet-belastingplichtige rechtspersoon worden ingevoerd in een andere lidstaat dan die van aankomst van de verzending of het vervoer, worden de goederen geacht te zijn verzonden of vervoerd vanuit de lidstaat van invoer. Deze lidstaat verleent aan de importeur die uit hoofde van artikel 201 is aangewezen of erkend als de tot voldoening van de belasting gehouden persoon, teruggaaf van de uit hoofde van de invoer betaalde btw, voor zover de importeur aantoont dat zijn verwerving in de lidstaat van aankomst van de verzending of het vervoer van de goederen aan de btw onderworpen is geweest.”
7

In de versie van loi no 2008‑776 du 4 août 2008 de modernisation de l’économie (wet nr. 2008‑776 van 4 augustus 2008 betreffende de modernisering van de economie; JORF van 5 augustus 2008, blz. 12471), die van toepassing was op het recht op terugbetaling dat in 2008 en 2009 kon worden uitgeoefend met betrekking tot de inkomsten van respectievelijk 2006 en 2007, bepaalde artikel 1649‑0 A, leden 1 tot en met 5, CGI het volgende: „1. Op 1 januari van het tweede jaar dat volgt op het jaar waarin de belastingplichtige de in lid 4 vermelde inkomsten heeft verworven, verkrijgt hij het recht op terugbetaling van het deel van de belastingen dat het in artikel 1 bedoelde plafond overschrijdt. [...] 2. Voor de vaststelling van het recht op terugbetaling worden de volgende belastingen in aanmerking genomen, op voorwaarde dat zij in Frankrijk zijn betaald, en dat zij – wat de andere belastingen betreft dan die welke sub e en f zijn genoemd – niet in mindering kunnen worden gebracht van een bepaalde inkomstencategorie van de inkomstenbelasting, en – wat de sub a, b en e vermelde belastingen betreft – regelmatig zijn aangegeven: a) de inkomstenbelasting die verschuldigd is over de in lid 4 vermelde inkomsten; b) de solidariteitsbelasting op het vermogen die gold voor het jaar volgend op dat waarin de in lid 4 vermelde inkomsten zijn verworven; c) de grondbelasting [...]; d) de onroerendgoedbelasting [...]; e) de in de artikelen [...] van het wetboek sociale zekerheid [...] bedoelde bijdragen en inhoudingen; f) de in de artikelen [...] van het wetboek sociale zekerheid [...] bedoelde bijdragen en inhoudingen. 3. De in lid 2 bedoelde belastingen worden verminderd met de terugbetalingen van inkomstenbelasting die zijn ontvangen of de belastingverminderingen die zijn verkregen in het jaar dat volgt op het jaar waarin de in lid 4 bedoelde inkomsten zijn verworven. [...] 4. Het voor de vaststelling van het recht op terugbetaling in aanmerking te nemen inkomen is het inkomen van de belastingplichtige, met uitzondering van de inkomsten in natura die overeenkomstig artikel 15, II, niet aan de inkomstenbelasting zijn onderworpen. Dat inkomen bestaat uit: a) de aan de inkomstenbelasting onderworpen netto-inkomsten [...]; b) de aan een bevrijdende voorheffing onderworpen opbrengsten; c) de van inkomstenbelasting vrijgestelde inkomsten die in hetzelfde jaar in of buiten Frankrijk zijn verworven [...]. 5. Van het in lid 4 vermelde inkomen worden in mindering gebracht: [...] d) belastingen van gelijke werking als die welke sub a, e en f van lid 2 zijn bedoeld, wanneer deze in het buitenland zijn voldaan.”
24

Derhalve moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat de artikelen 52 VWEU en 56 VWEU aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als die welke in het hoofgeding aan de orde is, waarin is bepaald dat de burgers van de Unie in deze lidstaat enkel een vaarbewijs kunnen behalen indien zij op het grondgebied van die lidstaat wonen.
23

Artikel 49, lid 3, van besluit nr. 44 van de Roemeense regering van 22 januari 2004 tot goedkeuring van de uitvoeringsbepalingen van het fiscale wetboek (Monitorul Oficial al României, van 6 februari 2004, deel I, nr. 112), in de op de feiten in het hoofdgeding toepasselijke versie ervan, regelt de toepassing van het fiscale wetboek dienaangaande als volgt: „Als in artikel 147 ter, lid 1, sub a, van het fiscale wetboek bedoelde belastingplichtige moet worden aangemerkt elke belastingplichtige die in het in lid 1 aangegeven tijdvak in Roemenië niet voor btw-doeleinden is geïdentificeerd [...] en daartoe ook niet verplicht was, die niet in Roemenië is gevestigd en aldaar evenmin over een vaste inrichting beschikt van waaruit hij bedrijfsactiviteiten uitoefent, en die in het betrokken tijdvak in Roemenië geen goederen heeft geleverd of diensten heeft verstrekt, met uitzondering van de hierna volgende verrichtingen: [...] b) leveringen van goederen en/of diensten ingeval de daarover geheven belasting overeenkomstig artikel 150, lid 1, sub [...] d [...], van het fiscale wetboek wordt betaald door de afnemer van deze goederen of diensten.”
95

Anders dan het Gerecht in punt 61 van het bestreden arrest heeft geoordeeld, is het dienaangaande niet ter zake dienend dat de in de verordeningen nr. 1/2003 en nr. 773/2004 bepaalde beperkingen van het recht van toegang zelf een beoordeling per geval eisen. Van beslissend belang is daarentegen, zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, dat deze verordeningen strikte regels bevatten voor de behandeling van informatie die in het kader van een procedure op grond van artikel 81 EG is verkregen of opgesteld (reeds aangehaalde arresten Commissie/Éditions Odile Jacob, punt 118, en Commissie/Agrofert Holding, punt 59).
17

Daarop heeft het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Is er, bij de toepassing van de dwingende bepalingen van artikel 134 [van richtlijn 2006/112] op de bepalingen van artikel 132, lid 1, sub m, [van deze richtlijn], in een situatie waarin een instelling die wordt aangemerkt als instelling zonder winstoogmerk het recht verleent om golf te spelen, sprake van een ‚vrijgestelde handeling’ en zo ja, welke handeling is dit? 2) Mag de vrijstelling van artikel 132, lid 1, sub m, [van richtlijn 2006/112] worden beperkt aan de hand van het criterium of de diensten bestaande in de verlening van het recht om golf te spelen, worden verricht voor een lid van de instelling zonder winstoogmerk? 3) Dient artikel 134 [van richtlijn 2006/112] aldus te worden uitgelegd dat de beperking van de vrijstelling alleen de diensten betreft die ‚nauw samenhangen’ (in de zin van ‚accessoir’) met de ‚vrijgestelde handelingen’, of dat deze alle diensten betreft die onder artikel 132, lid 1, sub m, [van deze richtlijn] vallen? 4) Welke uitlegging moet worden gegeven aan het vereiste dat de door niet-leden betaalde greenfees ‚in hoofdzaak ertoe strekken’ [extra opbrengsten te verschaffen], wanneer de instelling die volgens haar gepubliceerde doelstelling geen winstoogmerk heeft, regelmatig en consequent aan niet-leden toestaat om golf te spelen? 5) Ten opzichte van wat moet worden beoordeeld of de ‚extra opbrengsten’ in de zin van artikel 134, sub b, [van richtlijn 2006/112] ,‚extra’ zijn? 6) Indien inkomsten die worden verkregen door de verlening van toegang tot sportfaciliteiten aan niet-leden, niet dienen te worden aangemerkt als ‚extra opbrengsten’ in de zin van artikel 134, sub b, [van richtlijn 2006/112] en deze tot verstoring van de mededinging leiden ten nadele van btw-plichtige commerciële ondernemingen, mag een lidstaat zulke inkomsten dan krachtens artikel 133, [eerste alinea,] sub d, [van deze richtlijn] uitsluiten van vrijstelling zonder gelijktijdig de vrijstelling op te heffen voor inkomsten afkomstig uit de toelating van leden tot dezelfde instellingen zonder winstoogmerk, wanneer de lidmaatschapsbijdragen zelf de mededinging althans op zekere hoogte verstoren? 7) Moet inzonderheid iedere krachtens artikel 133, [eerste alinea,] sub d, [van richtlijn 2006/112] opgelegde voorwaarde gelden voor alle door de instelling zonder winstoogmerk verrichte diensten die anders onder de vrijstelling zouden vallen, of is een partiële beperking toegestaan, zodat met name een vrijstelling geldt voor de verlening van het recht om golf te spelen aan leden, maar niet aan niet-leden, wanneer deze verlening zowel aan leden als aan niet-leden concurreert met commerciële instellingen? 8) Is er een verschil tussen het vereiste in artikel 133, [eerste alinea,] sub d, dat ‚verstoring van de mededinging’ verlangt, en het vereiste in artikel 134, sub b, [van deze richtlijn] dat slechts spreekt van ‚rechtstreekse mededinging’, en zo ja, waaruit bestaat dit verschil?”