Zaak T-223/06 P 
Europees Parlement 
tegen 
Ole Eistrup 
„Hogere voorziening — Verzoekschrift door advocaat ondertekend door middel 
van stempel — Niet-ontvankelijkheid van beroep" 
Arrest van het Gerecht (Kamer voor hogere voorzieningen) van 23 mei 2007 II-1584 
Samenvatting van het arrest 
Procedure — Inleidend verzoekschrift — Vormvereisten 
(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, tweede alinea; Reglement voor de procesvoering van 
het Gerecht, art 43, lid 1, eerste alinea, en 44, lid 6; instructies voor de griffier van het Gerecht, 
art. 6, leden 1, 3, 4 en 5) 
II - 1581 
SAMENVATTING — ZAAK T-223/06 P 
Bij de huidige stand van de communautaire 
procesrechtelijke voorschriften is de door de 
advocaat eigenhandig geplaatste handteke­
ning op het origineel van het inleidende 
verzoekschrift het enige middel om te 
verzekeren dat de verantwoordelijkheid voor 
de opstelling en de inhoud van dat proces­
stuk wordt gedragen door een persoon die 
bevoegd is om de partij voor de communau­
taire rechterlijke instanties te vertegenwoor­
digen. Het vereiste van een eigenhandig 
geplaatste handtekening in de zin van 
artikel 43, lid 1, eerste alinea, van het 
Reglement voor de procesvoering van het 
Gerecht heeft dus met het oog op de 
rechtszekerheid tot doel de authenticiteit 
van het verzoekschrift te waarborgen en het 
risico uit te sluiten dat dit in werkelijkheid 
niet het werk is van de daartoe bevoegde 
opsteller. Dat vereiste moet derhalve worden 
beschouwd als een wezenlijk vormvoor­
schrift en strikt worden toegepast, zodat de 
niet-inachtneming daarvan tot de niet-ont-
vankelijkheid van het beroep leidt en niet 
overeenkomstig artikel 21, tweede alinea, van 
het Statuut van het Hof van Justitie, arti­
kel 44, lid 6, van het Reglement voor de 
procesvoering van het Gerecht en artikel 6, 
leden 1, 4 en 5, van de instructies voor de 
griffier van het Gerecht kan worden hersteld. 
Hieruit volgt dat het plaatsen op een 
inleidend verzoekschrift van een stempel 
die de handtekening van de door de verzoe­
kende partij gemachtigde advocaat weer­
geeft, tot de niet-ontvankelijkheid van het 
beroep leidt, aangezien uit deze indirecte, 
mechanische wijze van „ondertekenen" op 
zich niet kan worden afgeleid dat niemand 
anders dan de advocaat zelf het betrokken 
processtuk heeft ondertekend. Een dergelijke wezenlijke vormfout kan niet worden her­
steld door de verklaring van de advocaat 
achteraf, die er geen twijfel over laat bestaan 
dat hij wel degelijk zelf het verzoekschrift 
had ondertekend, noch door de bevestiging 
daarvan door de verzoekende partij, en ook 
niet doordat het verzoekschrift aan de 
verwerende partij is betekend of doordat 
het Gerecht naderhand een eigenhandig 
ondertekende versie van het verzoekschrift 
heeft ontvangen. Voor de erkenning van het 
herstel van de vormfout kan ook geen beroep 
worden gedaan op het feit dat de verwerende 
partij geen schending van de rechten van 
verdediging heeft aangetoond voor het geval 
dat het verzoekschrift ontvankelijk zou 
worden verklaard, want de schending van 
een wezenlijk vormvoorschrift leidt tot de 
niet-ontvankelijkheid van het beroep, zonder 
dat het noodzakelijk is de gevolgen van die 
schending te onderzoeken en met name na te 
gaan of het ontbreken van een eigenhandig 
geplaatste handtekening op het verzoek­
schrift aan de tegenpartij schade heeft 
veroorzaakt. 
Het begrip verschoonbare fout kan in een 
dergelijk geval ook niet met vrucht worden 
aangevoerd, niet om het verzoekschrift dat 
niet een eigenhandig geplaatste handteke­
ning bevatte, ontvankelijk te maken, maar 
wel om te verhinderen dat de beroepstermijn 
jegens de betrokkene ingaat, zodat het 
mogelijk is naderhand een regelmatig onder­
tekende versie van het verzoekschrift neer te 
leggen, die niet tardief zou zijn. Wanneer 
geen sprake is van een uitzonderlijke 
II - 1582 
PARLEMENT / EISTRUP 
omstandigheid waardoor de advocaat het 
verzoekschrift niet eigenhandig heeft kunnen 
ondertekenen, legt laatstgenoemde, door op 
het verzoekschrift een stempel te plaatsen 
die zijn handtekening weergeeft, niet alle 
zorgvuldigheid aan de dag die van een 
justitiabele met normale kennis van zaken 
mag worden verwacht, terwijl lezing van de 
relevante teksten, met name artikel 6, lid 3, van de instructies voor de griffier hem als 
zorgvuldige en omzichtige beroepsbeoefe­
naar ertoe had moeten brengen het verzoek­
schrift eigenhandig te ondertekenen. 
(cf. punten 48, 50-54, 58-60, 64-66) 
II - 1583