Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Geschillen inzake inbreuk op en geldigheid van gemeenschapsmerken – Sancties in geval van inbreuk of dreigende inbreuk – Verbod op voortzetting van inbreuken of dreigende inbreuken – Verbod geldend voor geheel grondgebied van Europese Unie – Beperking van territoriale werking van verbod

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3288/94, art. 93, leden 1 tot en met 4, 94, lid 1, en 98, lid 1)

2. Gemeenschapsmerk – Geschillen inzake inbreuk op en geldigheid van gemeenschapsmerken – Sancties in geval van inbreuk of dreigende inbreuk – Verbod op voortzetting van inbreuken of dreigende inbreuken – Dwangmaatregelen waarmee verbod gepaard gaat – Werking in andere lidstaten dan die van geadieerde rechter

(Verordeningen van de Raad nr. 40/94, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3288/94, art. 98, lid 1, en nr. 44/2001)

Samenvatting

1. Artikel 98, lid 1, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3288/94, moet aldus worden uitgelegd dat de werking van het verbod op voortzetting van inbreuken of dreigende inbreuken op een gemeenschapsmerk, dat door een krachtens de artikelen 93, leden 1 tot en met 4, en 94, lid 1, van deze verordening bevoegde rechtbank voor het gemeenschapsmerk is opgelegd, zich in beginsel uitstrekt tot het gehele grondgebied van de Europese Unie.

Een rechtbank voor het gemeenschapsmerk is immers bevoegd om kennis te nemen van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van een of meerdere lidstaten, of zelfs van alle lidstaten. Bijgevolg kan haar bevoegdheid zich uitstrekken tot het gehele grondgebied van de Unie.

Verder strekt het door verordening nr. 40/94 verleende uitsluitende recht van de houder van een gemeenschapsmerk zich in beginsel uit tot het gehele grondgebied van de Unie, waarop de gemeenschapsmerken een eenvormige bescherming genieten en rechtsgevolgen hebben.

Bovendien bestaat het doel van artikel 98, lid 1, van verordening nr. 40/94 in de eenvormige bescherming – tegen het risico van inbreuk – van het door het gemeenschapsmerk verleende recht op het gehele grondgebied van de Unie.

Teneinde deze eenvormige bescherming te waarborgen, moet het door een bevoegde rechtbank voor het gemeenschapsmerk opgelegde verbod op voortzetting van inbreuken of dreigende inbreuken op een gemeenschapsmerk in beginsel dus gelden voor het gehele grondgebied van de Unie.

De territoriale werking van het verbod kan echter in bepaalde gevallen worden beperkt. Het in artikel 9, lid 1, van verordening nr. 40/94 bedoelde uitsluitende recht van de houder van het gemeenschapsmerk is immers verleend om deze merkhouder de mogelijkheid te bieden, zijn specifieke belangen als zodanig te beschermen, dat wil zeggen ervoor te zorgen dat het merk zijn specifieke functies kan vervullen. De uitoefening van dit recht moet dus beperkt blijven tot de gevallen waarin het gebruik van het teken door een derde afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk. Hieruit volgt dat het uitsluitende recht van de houder van een gemeenschapsmerk, en bijgevolg de territoriale omvang van dit recht, niet verder kan gaan dan hetgeen de houder op grond daarvan mag doen ter bescherming van zijn merk, te weten elk gebruik verbieden dat afbreuk kan doen aan de functies van het merk. De handelingen of toekomstige handelingen van de verwerende partij, te weten de persoon aan wie het gewraakte gebruik van het gemeenschapsmerk ten laste wordt gelegd, die geen afbreuk doen aan de functies van het gemeenschapsmerk, kunnen dus niet worden verboden.

Wanneer een rechtbank voor het gemeenschapsmerk vaststelt dat de inbreuk of dreigende inbreuk op een gemeenschapsmerk zich beperkt tot één lidstaat of tot een deel van het grondgebied van de Unie, in het bijzonder omdat de partij die het verbod vordert, de territoriale werking van haar vordering heeft beperkt in het kader van de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid om de omvang van de door haar ingestelde vordering te bepalen, of omdat de verwerende partij het bewijs levert dat het gebruik van het betrokken teken geen afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk, in het bijzonder om linguïstische redenen, moet deze rechtbank de territoriale werking van het verbod dat zij oplegt, dus beperken.

(cf. punten 38‑39, 43‑44, 46‑48, 50, dictum 1)

2. Artikel 98, lid 1, tweede volzin, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3288/94, moet aldus worden uitgelegd dat een dwangmaatregel, zoals een dwangsom, die door een rechtbank voor het gemeenschapsmerk op grond van haar nationale recht wordt vastgesteld om de naleving van een door haar opgelegd verbod op voortzetting van inbreuken of dreigende inbreuken te waarborgen, rechtsgevolgen sorteert in de andere lidstaten dan de lidstaat van deze rechtbank, tot welke lidstaten de territoriale werking van een dergelijk verbod zich uitstrekt, onder de voorwaarden van hoofdstuk III van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, dat de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen betreft. Wanneer het nationale recht van een van deze andere lidstaten geen dwangmaatregel bevat die soortgelijk is aan de maatregel die door die rechtbank is vastgesteld, moet het door deze maatregel beoogde doel door de bevoegde rechterlijke instantie van deze lidstaat worden nagestreefd door middel van de relevante bepalingen van haar nationale recht die de naleving van het oorspronkelijk opgelegde verbod op equivalente wijze kunnen waarborgen.

Deze verplichting om het door die maatregel nagestreefde doel te verwezenlijken, ligt immers in het verlengde van de op de rechtbanken voor het gemeenschapsmerk rustende verplichting om dwangmaatregelen vast te stellen wanneer zij voortzetting van inbreuken of dreigende inbreuken verbieden. Zonder deze correlatieve verplichtingen zou het mogelijk zijn dat een dergelijk verbod niet wordt gekoppeld aan maatregelen die voor de naleving ervan kunnen zorgen, zodat het grotendeels afschrikkende werking zou missen.

(cf. punten 57, 59, dictum 2)