Noch de Verdragen noch enig beginsel verlenen het Gerecht de bevoegdheid om op een verzoek om bescherming van een verzoeker of om een recht van antwoord voor een of meerdere verzoekers uitspraak te doen. In die omstandigheden moet een dergelijk verzoek worden afgewezen, aangezien het is gedaan voor een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om daarvan kennis te nemen.

De aard van het VEU- en VWEU-recht, dat zijn oorsprong in een autonome rechtsbron vindt, brengt mee dat daartegenover, wil de rechtsgrondslag van de Unie zelve niet in gevaar worden gebracht, in rechte geen beroep op enige nationale rechtsregel mag worden gedaan. Bijgevolg kan een nationale bepaling niet dienstig worden aangevoerd ter ondersteuning van een beroep tot nietigverklaring gericht tegen een handeling van de Unie.

Uit de artikelen 16, lid 9, VEU, 18, lid 3, VEU, en 2, lid 5, tweede alinea, van het reglement van orde van de Raad volgt dat het gezag dat bevoegd is tot ondertekening van de door de Raadsformatie voor Buitenlandse Zaken vastgestelde handelingen in beginsel de hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid is. Deze kan zich echter indien nodig laten vervangen door het lid dat in deze formatie de lidstaat vertegenwoordigt die het halfjaarlijks voorzitterschap van de Raad bekleedt, zonder de delegatie van de tekeningsbevoegdheid te hoeven bewijzen.

Artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie waarborgt het recht op eigendom. Dit recht is echter niet absoluut. Uit artikel 52, lid 1, van dat Handvest volgt dat een beperking van de uitoefening van het recht op eigendom, wil zij met het Unierecht verenigbaar worden geacht, in elk geval aan drie voorwaarden moet voldoen. In de eerste plaats moet de beperking bij wet zijn gesteld en moet er dus een rechtsgrondslag voor zijn. In de tweede plaats moet de beperking beantwoorden aan een door de Unie erkende doelstelling van algemeen belang. In de derde plaats mag de beperking niet buitensporig zijn. Wat deze laatste voorwaarde betreft moet de beperking noodzakelijk zijn voor en evenredig zijn aan het nagestreefde doel en mag zij de wezenlijke inhoud van het betrokken recht of de betrokken vrijheid niet aantasten.

Aan de eerste van die voorwaarden is niet voldaan wanneer in een besluit tot uitvoering van een besluit tot bevriezing van tegoeden gericht tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië een ander criterium wordt toegepast dan dat welk is voorzien in het besluit dat er de rechtsgrondslag voor vormt. Dit is het geval wanneer in een dergelijk uitvoeringsbesluit de verzoeker is opgenomen tussen de personen waarvoor een bevriezing van tegoeden geldt op grond dat tegen hem een gerechtelijk onderzoek is ingesteld voor handelingen in het kader van operaties inzake het witwassen van geld, terwijl het basisbesluit verplicht tot de bevriezing van activa die worden gehouden door personen die verantwoordelijk zijn voor het verduisteren van overheidsgelden, aangezien niet is komen vast te staan dat het begrip verduistering van overheidsgelden naar het nationale strafrecht van de betrokken staat ook witwassen van geld omvat en aangezien de definitie van witwassen van geld in artikel 1, lid 2, van richtlijn 2005/60 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme meer omvat dan loutere handelingen waarmee de illegale herkomst van tegoeden uit verduisterde overheidsgelden kan worden verhuld. Een dergelijk uitvoeringsbesluit kan niet worden geacht bij wet te zijn voorzien in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

(cf. punten 75, 78-81, 91, 93-96)