ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Men zou tegen de hier voorgestane opvatting nog kunnen opwerpen dat het toekennen aan Portugese produkten van de hoedanigheid „produkten van oorsprong uit de Gemeenschap” in de betrekkingen met Joegoslavië tot gevolg zou hebben dat de vrije toegang in Joegoslavië van produkten uit vroegere derde landen, in casu Portugal, daardoor automatisch zou toenemen. Dit is evenwel onjuist, aangezien Joegoslavië volgens artikel 29, lid 2, van de overeenkomst niet verplicht is vrije toegang te geven aan produkten uit de Gemeenschap maar integendeel in het kader van het voornoemde artikel 54, lid 2, van de overeenkomst overleg kan plegen met de Gemeenschap. Desgewenst had men daaromtrent ook overgangsmaatregelen kunnen overeenkomen in het kader van artikel 367 van de Toetredingsakte.

Omgekeerd is het wel zo dat ingevolge de hier voorgestane opvatting produkten uit Portugal die, zoals in casu, in Joegoslavië op voldoende wijze worden veredeld, op grond van artikel 15 van de overeenkomst vrij van rechten naar de Gemeenschap kunnen worden heringevoerd. Dit lijkt mij evenwel in overeenstemming te zijn met de doelstelling van de overeenkomst die, aldus de artikelen 1 en 2 daarvan, op de eerste plaats wil bijdragen tot de economische en sociale ontwikkeling van Joegoslavië. „Op handclsgebied heeft de Overeenkomst ten doel het handelsverkeer tussen de partijen bij de Overeenkomst te bevorderen (...) ten einde de voorwaarden voor toegang van de Joegoslavische produkten tot de markt van de Gemeenschap te verbeteren.” ( 12 ) De hierboven voorgestane opvatting ligt volledig in de lijn daarvan. Inderdaad, als ook Portugese produkten na veredeling in Joegoslavië in aanmerking komen voor vrijstelling van douanerechten bij (wedcr)invoer naar de Gemeenschap is dat voordelig voor de economie van Joegoslavië, waar de be- oí verwerking van die produkten extra werkgelegenheid en extra inkomen creëert.
Met inachtneming van deze juridische achtergrond meen ik dat het Arbeitsgericht Bamberg er terecht de voorkeur aan geeft de probleemstelling eerst in het teken te stellen van artikel 3, lid 1, van de richtlijn en pas daarna van artikel 7. In wezen gaat het hier immers over de vraag in welke mate artikel 3, lid 1, en dus ook de bepaling van nationaal recht die daaraan uitvoering geeft —in het geval van Duitsland, § 613a BGB dat bij wet van 13 augustus 1980 aan de richtlijn werd aangepast — aan werknemers de mogelijkheid laat over de hen door de richtlijn geboden rechtsbescherming bij rechtshandeling (in casu: een eenzijdige, van de werknemer alleen uitgaande rechtshandeling) te beschikken.

Ik wil hier echter onmiddellijk aan toevoegen dat het, wat het principe van het bezwaarrecht betreft, geen groot verschil uitmaakt of men dit recht, zoals in de rechtspraak van het Bundesarbeitsgericht geconstrueerd, rechtstreeks toetst aan artikel 3, lid 1, dan wel aan artikel 7 van de richtlijn. Ook in het geval van artikel 3, lid 1, (zie hierna, punt 16) gaat het er in wezen om te weten, net als bij de toepassing van artikel 7 van de richtlijn, of een dergelijk recht van bezwaar al of niet voor de werknemers gunstiger is.
3.

Het enige nieuwe probleem dat de onderhavige zaak doet rijzen, betreft de invloed die beschikking 88/167/EEG ( 4 ) van de Commissie van 7 oktober 1987, vastgesteld in het kader van de procedure van artikel 93 EEG-Verdrag, op de toepassing van de Tweede richtlijn zou kunnen hebben. Met de derde vraag wenst de verwijzende rechter in feite te vernemen, of beschikking 88/167, waarbij de Commissie verklaarde, dat zij geen bezwaar had tegen de tenuitvoerlegging van wet nr. 1386/1983, op voorwaarde dat de Griekse regering de bepalingen van die wet vóór 31 december 1987 in dier voege wijzigt, dat zij met de artikelen 25 en volgende en 29 en volgende van de Tweede richtlijn stroken, de Helleense Republiek de mogelijkheid heeft willen bieden, tot de aangegeven datum bedoelde gemeenschapsbepalingen niet toe te passen. Ofschoon de verwijzende rechters in de vorige procedures dit probleem niet uitdrukkelijk hebben opgeworpen, kwam het toch reeds ter sprake in de opmerkingen van de partijen in de zaak Eleftheri Evangeliki Ekklisia, en had ik ook in mijn conclusie gelegenheid, mijn standpunt daarover kenbaar te maken en te stellen, dat de Commissie met bedoelde beschikking „niet een inbreuk op het gemeenschapsrecht heeft willen goedkeuren, al was het maar voor een overgangsperiode, maar eenvoudig een peremptoire termijn heeft willen stellen zodat de bevoegde autoriteiten de noodzakelijke maatregelen konden nemen om de inbreuk te beëindigen, en dat de Commissie zelf niet bevoegd was om rechtstreeks werkende regels uit een richtlijn van de Raad tijdelijk buiten werking te stellen” (punt 7 van de conclusie).
4.

Net als de Commissie en de Italiaanse regering in hun schriftelijke opmerkingen voor het Hof ben ik de mening toegedaan dat de laatste zin van artikel 9 niet slaat op het gehele artikel 9, maar enkel op het derde lid daarvan. Een eerste aanwijzing daarvoor is de plaats van de zin binnen artikel 9. Had de Europese wetgever aan alle in artikel 9 besproken vermeldingen een facultatief karakter willen toekennen, zo stelt de Commissie terecht, dan zou hij daartoe een apart laatste lid hebben voorzien. Een bevestiging van deze stelling, weliswaar na de feiten, vindt men in de omstandigheid dat toen in 1986 een vierde lid (m. b. t. Spaanse rode tafelwijn) aan artikel 9 werd toegevoegd ( 3 ), de bewuste laatste zin haar oorspronkelijke positie binnen dat artikel behield. Nadien was deze zin dus niet langer de laatste zin van artikel 9 maar de laatste zin van lid 3 van artikel 9, waaruit duidelijk blijkt dat hij bestemd was om binnen het geheel van de in artikel 9 besloten regeling, slechts betrekking te hebben op lid 3.
11.

De Nederlandse autoriteiten geven echter in overweging, artikel 3 bis, lid 2, derde alinea, niet letterlijk uit te leggen. In plaats daarvan zou het artikel aldus moeten worden gelezen, dat de specifieke referentiehoeveelheid die in verband met verzoekers produktie in de twaalf maanden vóór de indiening van zijn aanvraag voor een omschakelingspremie is toegekend moeten worden verdeeld tussen verzoeker en degenen die een gedeelte van zijn bedrijf hebben gekocht op basis van de respectieve grondoppervlakten die hij en de kopers bezitten. De Nederlandse regering vestigt de aandacht op een kennelijke incongruentie in de geldende regels: artikel 3 bis, lid 2, derde alinea, van verordening nr. 857/84 houdt in dat, indien een bedrijf in de loop van de periode van nict-levering of omschakeling gedeeltelijk wordt overgedragen, de specifieke referentiehoeveelheid tussen de cedent en de cessionaris moet worden verdeeld op basis van het deel van de premie waarop ieder recht heeft; artikel 6, lid 2, van verordening nr. 1078/77 voorziet evenwel niet, dat de cessionaris van een bedrijf recht op een deel van de premie verwerft. De Nederlandse regering oppert als oplossing, dat artikel 6, lid 2, partijen vrijlaat om zelf te bepalen of de cessionaris recht krijgt op een deel van de premie. Wanneer zulks het geval is en het recht op een specifieke referentiehoeveelheid afhankelijk is van het recht op de premie, zou dit evenwel afbreuk kunnen doen aan de gerechtvaardigde verwachtingen van de cessionaris, omdat hij dan geen specifieke referentiehoeveelheid kan krijgen, tenzij hij zich van het recht op een deel van de premie heeft verzekerd. Volgens de Nederlandse regering is, gelet op de ratio van de betrokken bepaling, het beslissende criterium, welke oppervlakten van het productieve land in het bezit van de cedent respectievelijk de cessionaris zijn. In de procedure voor de nationale rechter betoogde de verwerende minister, dat de Raad bij de invoeging van artikel 3 bis in verordening nr. 857/84 ten onrechte ervan moet zijn uitgegaan, dat de cessionaris van een gedeelte van een bedrijf waarop een verbintenis tot niet-nakoming of omschakeling rust, automatisch recht zou krijgen op een evenredig deel van de premie, indien hij de verplichtingen van de cedent uit hoofde van de verbintenis overnam.
3.

Uit de opmerkingen van de Griekse regering wordt niet duidelijk, of zij nu bevestigt dat die zojuist genoemde, voor statistische doeleinden bestemde regeling nu als de zogenoemde „lijst D ”-regeling werd aangeduid dan wel of die benaming in 1980 definitief is verdwenen. Ik geloof dat er goede gronden zijn om aan te nemen, dat er in feite in Griekenland ook na 1980, en in iedere geval tot eind 1990, een regeling heeft bestaan die als zogenoemde „lijst D ”-regeling werd aangeduid. Voor dit vermoeden vind ik steun in een brief van 25 september 1990 van de Griekse minister van Handel aan die van Buitenlandse zaken, die zijn collega in het kader van de onderhavige procedure om opheldering had gevraagd over het bestaan en de betekenis van een „procedure D”. De minister van Handel beantwoordde deze vraag als volgt: „(...) dat de zogenaamde ‚procedure D’ een vorm van statistische registratie is en dat deze noodzakelijk is, omdat wij ten alle tijde op de hoogte moeten blijven van het verloop en de trend van de invoer van verschillende gevoelige produkten”. ( 3 ) Ondanks het woord „zogenaamde” lijkt uit deze brief te kunnen worden opgemaakt, dat een regeling, aangeduid met de Griekse letter „Delta”, wel degelijk heeft bestaan. Dit vermoeden wordt eveneens bevestigd door de in casu voorhanden gegevens met betrekking tot de invoer uit Bulgarije en Zweden. Het begrip „lijst D” wordt door de betrokken ondernemingen op een lijn gesteld met de mogelijkheid voor de Griekse autoriteiten om invoer te weigeren, en de letter „D” staat ook op minstens één van de in het dossier aanwezige vergunningaanvragen (zie hierna).
22.

Ten slotte nog de partij van 112 ton, die in april 1987 ongeveer een maand lang is opgehouden. In dit geval lijkt mij de vertraging inderdaad niet op aannemelijke wijze gerechtvaardigd te kunnen worden, en de Griekse regering heeft dienaangaande vage en hoe dan ook onbevredigende antwoorden gegeven. Zij verklaart immers, dat de betrokken goederen niet van de juiste etiketten waren voorzien en dat bovendien de wachttijd in verband met de paasvakantie langer was geweest. Ook al is het naar mijn mening duidelijk, dat het in dit specifieke geval gaat om een ongerechtvaardigde vertraging bij de invoer van goederen, men kan, waar het om een eenmalige gebeurtenis ging, niet stellen, dat de Griekse regering stelselmatig en herhaald de invoer van diverse partijen kuikens heeft vertraagd en mitsdien richtlijn 83/643 of artikel 30 van het Verdrag heeft geschonden. Wat met name deze laatste bepaling betreft, wil ik erop wijzen, dat volgens de rechtspraak van het Hof een bestuurlijke handelwijze van een zekere duurzaamheid en algemeenheid moet zijn, wil er sprake zijn van een door artikel 30 verboden maatregel. ( 11 )
In het licht van deze overwegingen en gelet op de gegevens die de verwijzende rechter heeft verstrekt en die uit de processtukken blijken, lijkt mij de achtste vraag van de verwijzende rechter de enige vraag die een antwoord van het Hof vergt. Deze vraag betreft het probleem of de belasting moet worden aangemerkt als een heffing van gelijke werking in de zin van de artikelen 9 en 12 EEG-Verdrag of als een binnenlandse belasting in de zin van artikel 95. ( 6 )

In dit verband merk ik allereerst op, dat blijkens vaste rechtspraak van het Hof ( 7 ), dezelfde belasting in het stelsel van het Verdrag niet tegelijkertijd kan behoren tot de categorie van heffingen van gelijke werking als een douanerecht in de zin van de artikelen 9, 12 en 13 EEG-Verdrag, en tot de categorie van binnenlandse belastingen in de zin van artikel 95, aangezien in de artikelen 9 en 12 wordt verboden tussen Lid-Staten in- en uitvoerrechten of heffingen van gelijke werking toe te passen, terwijl artikel 95 slechts de binnenlandse belastingen verbiedt, die produkten van andere Lid-Staten discrimineren.

Meer in het bijzonder is het belangrijkste kenmerk waardoor een heffing van gelijke werking als een douanerecht zich van een binnenlandse belasting onderscheidt, het feit, dat de bedoelde heffing uitsluitend het ingevoerde produkt als zodanig treft, terwijl een binnenlandse belasting zowel ingevoerde als nationale produkten treft.

Ten slotte volgt uit de rechtspraak van het Hof eveneens, dat een last die een uit een andere Lid-Staat ingevoerd produkt treft, terwijl een gelijk of soortgelijk nationaal produkt ontbreekt, niet als een heffing van gelijke werking, maar als een binnenlandse belasting als bedoeld in artikel 95 EEG-Verdrag is te beschouwen, wanneer zij behoort tot een algemeen stelsel van binnenlandse belastingen, waardoor groepen produkten stelselmatig worden getroffen volgens objectieve criteria die onafhankelijk van de oorsprong der produkten worden toegepast.
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 7 november 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK SPANJE. - NIET-NAKOMING - VERPAKKING VAN VLOEIBARE LEVENSMIDDELEN - OMZETTING VAN RICHTLIJN IN NATIONAAL RECHT. - ZAAK C-192/90.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-05933

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal C. O. Lenz heeft op 7 november 1991 conclusie genomen. (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven de vordering van de Commissie toe te wijzen en vast te stellen, dat het Koninkrijk Spanje, door de programma' s tot vermindering van de hoeveelheden en/of het volume van verpakkingen van vloeibare levensmiddelen in het definitief te verwijderen huisvuil, bedoeld in artikel 3 van richtlijn 85/339/EEG van de Raad, niet op te stellen, de krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, en het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

(*) Oorspronkelijke taal: Duits.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 20 februari 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK DER NEDERLANDEN. - NIET-NAKOMING - NIET-OMZETTING VAN EEN RICHTLIJN. - ZAAK C-310/89.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-01381

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal F . G . Jacobs heeft op 20 februari 1991 conclusie genomen . (*) Hij heeft geconcludeerd als volgt :

1 ) vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door niet binnen de voorgeschreven termijn de nodige maatregelen te nemen om te voldoen aan richtlijn 84/539/EEG van 17 september 1984, de krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2 ) het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen .

(*) Oorspronkelijke taal : Engels .
Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 16 mei 1990. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - NIET-INACHTNEMING VAN RICHTLIJN - VERSLAGEN BETREFFENDE VERWIJDERING VAN AFVALSTOFFEN. - ZAAK C-162/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-02391

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal M . Darmon heeft op 16 mei 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, vast te stellen dat het Koninkrijk België de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door, voor zover het het Brusselse gewest betreft, niet binnen de voorgeschreven termijn de verslagen in te dienen bedoeld in artikel 16 van richtlijn 75/439/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkte olie, artikel 12 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, artikel 10 van richtlijn 76/403/EEG van de Raad van 6 april 1976 betreffende de verwijdering van polychloorbifenylen en polychloorterfenylen, en artikel 16 van richtlijn 78/319/EEG van de Raad van 20 maart 1978 betreffende toxische en gevaarlijke afvalstoffen, met verwijzing van de verwerende Lid-Staat in de kosten van de procedure .

(*) Oorspronkelijke taal : Frans .
7.

a) Wanneer verzoekster meent, dat hoofdstuk 3 van titel III van het EEG-Verdrag met zijn voorschriften over de opheffing van de beperkingen op het vrij verrichten van diensten destijds van toepassing was op zeevervoerdiensten, ten aanzien waarvan de Raad nog geen rechtshandeling in de zin van artikel 84, lid 2, EEG-Verdrag had vastgesteld (d. w. z. een handeling waarmee het vervoerbeleid voor de zeescheepvaart werd gerealiseerd en waardoor titel IV op dit gebied van toepassing werd), dan is dit standpunt naar mijn idee duidelijk in strijd met het systeem van het Verdrag. Dit zou er namelijk op neerkomen, dat de algemene regels van artikel 59 en volgende zonder meer zouden gelden voor het gebied van de zeescheepvaart, dat de auteurs van het Verdrag blijkbaar als bijzonder delicaat beschouwden (en waarvoor zelfs de bepalingen betreffende het gemeenschappelijk vervoerbeleid, met behulp waarvan de doelstellingen van hoofdstuk 3 van titel III voor vervoersdiensten moeten worden verwezenlijkt, niet zonder meer van toepassing zijn). Dit kan nooit de bedoeling zijn en wat dit betreft is ook van zeker belang het arrest in zaak 4/88 ( 7 ), waarin wordt benadrukt dat het in 1982 bij gebreke van speciale maatregelen op het gebied van het vervoerbeleid niet mogelijk was zich op artikel 59 te beroepen, en dat de passiviteit van de Raad op het gebied van het vervoerbeleid niet tot gevolg had gehad, dat ter zake artikel 59 rechtstreeks toepasselijk werd.
61989C0031

Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 14 februari 1990. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK SPANJE. - NIET-NAKOMING - RICHTLIJN 83/183/EEG VAN DE RAAD - NATIONALE WETGEVING NIET IN OVEREENSTEMMING MET GEMEENSCHAPSRECHTELIJKE VERPLICHTINGEN. - ZAAK C-31/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-02139

Pub.RJ bladzijde Pub somm
Conclusie van advocaat-generaal Van Gerven van 16 april 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - EURATOM-RICHTLIJNEN - NIET-OMZETTING BINNEN DE GESTELDE TERMIJNEN. - ZAAK C-246/88.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-02049

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal W. Van Gerven heeft op 16 april 1991 (*) conclusie genomen. Hij heeft het Hof in overweging gegeven het beroep van de Commissie toe te wijzen met veroordeling van de Italiaanse Republiek in de kosten.

(*) Oorspronkelijke taal: Nederlands.
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 12 december 1989. - ROSARIA VELLA, WEDUWE SCADUTO EN ANDEREN TEGEN ALLIANCE NATIONALE DES MUTUALITES CHRETIENNES. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING: COUR DU TRAVAIL DE MONS - BELGIE. - SOCIALE ZEKERHEID VAN MIGRERENDE WERKNEMERS - GELIJKSTELLING VAN EEN TIJDVAK WAAROVER ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERINGEN ZIJN TOEGEKEND MET EEN TIJDVAK VAN VERZEKERING. - ZAAK 324/88.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-00257

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal C . O . Lenz heeft op 12 december 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, de door het Arbeidshof te Bergen gestelde prejudiciële vraag te beantwoorden als volgt :

"Uit artikel 1, sub r, van verordening nr . 3 en artikel 1, sub r, van verordening ( EEG ) nr . 1408/71 volgt, dat voor de bepaling van de tijdvakken die gelijk zijn gesteld met verzekeringstijdvakken, uitsluitend de nationale wetgeving van belang is ."

(*) Oorspronkelijke taal : Duits .
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 15 februari 1989. - SPA MAXI DI TEGEN BELASTINGKANTOOR BOLZANO. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, INGEDIEND DOOR DE COMMISSIONE TRIBUTARIA DI II GRADO TE BOLZANO. - INDIRECTE BELASTINGEN OP HET BIJEENBRENGEN VAN KAPITAAL. - ZAAK 15/88.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 01391

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal C . O . Lenz heeft op 15 februari 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, voor recht te verklaren :

"Artikel 11 van richtlijn 69/335 moet aldus worden uitgelegd, dat sedert uiterlijk 1 januari 1972 de Lid-Staten de in artikel 3 van deze richtlijn bedoelde kapitaalvennootschappen voor de in artikel 11 van de richtlijn bedoelde verrichtingen niet meer kunnen onderwerpen aan andere belastingen en rechten dan het kapitaalrecht en de in artikel 12 vermelde rechten ."

(*) Oorspronkelijke taal : Duits .
Conclusie van advocaat-generaal Van Gerven van 24 januari 1989. - KNOECKEL, SCHMIDT ET CIE, PAPIERFABRIKEN AG TEGEN HAUPTZOLLAMT LANDAU. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, INGEDIEND DOOR HET FINANZGERICHT RHEINLAND-PFALZ. - PRODUKTIERESTITUTIES IN DE SECTOREN GRANEN EN RIJST - GEDEELTELIJK UIT MAIS EN GEDEELTELIJK UIT SUIKERPRODUKTEN VERKREGEN ZETMEEL. - ZAAK 13/88.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 00337

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal W . Van Gerven heeft op 24 januari 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, te verklaren voor recht :

Artikel 4, lid 3, van verordening nr . 2169/86 van de Commissie van 10 juli 1986 kan de toekenning van een restitutie op een geldige wijze onderwerpen aan de voorwaarde dat een verklaring wordt overgelegd dat het te gebruiken zetmeel niet uit een andere grondstof dan mais, tarwe, rijst of aardappelen is vervaardigd .

(*) Oorspronkelijke taal : Nederlands .
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL

Advocaat-generaal J. Mischo heeft op 12 oktober 1989 conclusie genomen. ( *1 ) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, het beroep te verwerpen voor zover het strekt tot nietigverklaring van de procedure en van de aanstelling van de gekozen kandidaat. De vordering dat het Parlement zal worden gelast de aanwervingsprocedure over te doen, is hoe dan ook niet-ontvankelijk, aangezien het Hof niet bevoegd is, de instellingen bevelen te geven. Wat de kosten betreft, moet het blijven bij toepassing van artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering, dat wil zeggen dat het Parlement zijn eigen kosten zal moeten dragen.

( *1 ) Oorspronkelijke taal: Frans.
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 28 april 1989. - HOOGOVENS GROEP BV EN FEDERACCIAI (FEDERAZIONE IMPRESE SIDERURGICHE ITALIANE) TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - EGKS - AANPASSING VAN LEVERINGSQUOTA. - GEVOEGDE ZAKEN 218/87, 223/87, 72/88 EN 92/88.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 01711

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal C . O . Lenz heeft op 28 april 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven :

1 ) a ) Het beroep in zaak 218/87 te verwerpen .

b ) Verzoekster te verwijzen in de kosten van zaak 218/87 .

2 ) a ) Beschikking nr . 1433/87/EGKS van de Commissie van 20 mei 1987 nietig te verklaren .

b ) Verweerster te verwijzen in de kosten van zaak 223/87, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding .

3 ) a ) Artikel 5 van beschikking nr . 194/88/EGKS van de Commissie van 6 januari 1988 nietig te verklaren .

b ) Voor het overige het beroep in zaak 72/88 te verwerpen .

c ) In zaak 72/88 elk der partijen in de eigen kosten te verwijzen .

4 ) a ) Artikel 17 van beschikking nr . 194/88/EGKS van de Commissie van 6 januari 1988 nietig te verklaren .

b ) Verweerster te verwijzen in de kosten van zaak 92/88, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding .

(*) Oorspronkelijke taal : Duits .