ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
37

Wat in casu de elementen betreft die een beperking van de werking van het arrest van het Hof in de tijd zouden kunnen rechtvaardigen, moet worden vastgesteld dat Allianz, die in dit verband geen bewijzen heeft verstrekt, slechts heeft gewezen op het grote aantal verzekeringsovereenkomsten die zijn gesloten onder de regeling van het zogenoemde „polisafgiftemodel”, krachtens welke overeenkomsten premies zijn betaald die in hun totaliteit een zeer hoog bedrag vertegenwoordigen. Allianz heeft evenwel geen inlichtingen verstrekt over het aantal verzekeringscontracten waarbij de verzekeringnemer niet is geïnformeerd over zijn opzeggingsrecht – het enige wat relevant is in deze zaak – en heeft evenmin het economisch risico becijferd dat voor haar is verbonden aan de mogelijkheid voor de betrokken verzekeringnemers om deze overeenkomsten op te zeggen. In deze omstandigheden is het bestaan van een risico voor ernstige economische gevolgen niet aangetoond.
Artikel 42 van verordening nr. 207/2009 is gewijd aan de oppositieprocedure voor het BHIM. Deze bepaling luidt als volgt:

„[...]

2. Op verzoek van de aanvrager levert de houder van een ouder gemeenschapsmerk die oppositie heeft ingesteld, het bewijs dat in de vijf jaar vóór de publicatie van de aanvrage om een gemeenschapsmerk het oudere gemeenschapsmerk in de Gemeenschap normaal is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en waarop de oppositie gebaseerd is, of dat er een geldige reden is voor het niet gebruiken, voor zover het oudere merk op die datum sinds ten minste vijf jaar ingeschreven was. Kan dat bewijs niet worden geleverd, dan wordt de oppositie afgewezen. Wordt het oudere gemeenschapsmerk slechts gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, dan wordt het voor het onderzoek van de oppositie geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten ingeschreven te zijn.

3. Lid 2 is van toepassing op de in artikel 8, lid 2, onder a), bedoelde oudere nationale merken, met dien verstande dat het gebruik in de Gemeenschap wordt vervangen door het gebruik in de lidstaat waar het oudere nationale merk beschermd wordt.

[...]”
20

Opgemerkt moet worden dat het onderhavige beroep, zoals in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 19 november 2013, Commissie/Raad (C‑63/12), betrekking heeft op de aanpassing van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie voor het jaar 2011 en dat het voortspruit uit de onenigheid die tussen de Commissie en de Raad is ontstaan over de vraag of in dat jaar de „normale” en automatische methode van artikel 3 van bijlage XI bij het Statuut moest worden toegepast, of de uitzonderingsclausule in artikel 10 van die bijlage, die van toepassing is „in geval van ernstige en plotselinge verslechtering van de sociaaleconomische toestand binnen de Unie”. De nauwe onderlinge samenhang tussen die beide zaken volgt ook uit het feit dat de partijen in elk daarvan verwijzen naar hun memories die in de andere zaak zijn neergelegd, die zij als bijlage hebben opgenomen.
Een belastingplichtige kan niet krachtens artikel 168 van richtlijn 2006/112 of de nationale bepaling ter uitvoering van dit artikel aanspraak maken op recht op aftrek van de voldane voorbelasting indien zijn in een later stadium verrichte onderwijsdiensten wegens een nationale vrijstelling die in strijd is met artikel 132, lid 1, sub i, van deze richtlijn, niet aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen.

Deze belastingplichtige kan evenwel, om te vermijden dat die vrijstelling op hem wordt toegepast, aanvoeren dat zij onverenigbaar is met artikel 132, lid 1, sub i, van richtlijn 2006/112, wanneer hij, zelfs rekening houdend met de beoordelingsvrijheid die deze bepaling aan de lidstaten toekent, objectief gezien niet kan worden aangemerkt als een lichaam met soortgelijke doeleinden als een publiekrechtelijke onderwijsinstelling in de zin van deze bepaling, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan.

In dit laatste geval zullen de onderwijsdiensten die door die belastingplichtige worden verricht, aan de belasting over de toegevoegde waarde onderworpen zijn en zal hij gerechtigd zijn om de voldane voorbelasting af te trekken.
21

De Nejvyšší správní soud wijst erop dat indien de belastingplichtige dat recht niet wordt toegekend, zijn procedurele rechten worden ingekort in vergelijking met de rechten die hem naar Tsjechisch recht worden gewaarborgd in een nationale fiscale procedure. Deze rechterlijke instantie verwijst naar twee van haar arresten van 30 januari 2008 respectievelijk 26 maart 2009. In het eerste arrest is geoordeeld dat indien een getuige wordt gehoord, „de waarborg dat daadwerkelijk de mogelijkheid bestaat [voor de belastingplichtige] om aan [dat] getuigenverhoor deel te nemen, een essentieel criterium is voor de beoordeling van de rechtmatigheid van deze bewijsverkrijging en het noodzakelijk is om omzeiling ervan met de nodige gestrengheid te voorkomen”. In het tweede arrest, dat is gewezen in een fiscale procedure in de Tsjechische Republiek waarin op grond van richtlijn 77/799 een andere lidstaat om bijstand werd verzocht en in deze staat een getuigenverhoor plaatsvond, heeft deze rechter geoordeeld dat slechts indien het bestuur van de aangezochte lidstaat overeenkomstig zijn eigen nationale wetgeving heeft geweigerd om de Tsjechische belastingplichtige te laten deelnemen aan het getuigenverhoor, het de Tsjechische belastingdienst zou zijn toegestaan informatie uit het getuigenverhoor die overeenkomstig het recht van de aangezochte staat is verkregen, te gebruiken als bewijs.
31

Hoe dan ook staat het aan de verwijzende rechter om de omstandigheden waarin de consumentenovereenkomst in het hoofdgeding is gesloten globaal te beoordelen teneinde op basis van het bestaan of het ontbreken van aanwijzingen die al dan niet voorkomen op de niet-uitputtende lijst zoals het Hof die heeft opgesteld in de relevante rechtspraak genoemd in de punten 27 en 28 van het onderhavige arrest, te beslissen of artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001 van toepassing is.
16

De loi du 21 décembre 2007 portant introduction de la loi concernant le boni pour enfant (wet van 21 december 2007 houdende invoering van de wet op de kinderpremie) (Mémorial A 2007, p. 3949) heeft vanaf 2008 het in de Luxemburgse wetgeving neergelegde stelsel van belastingvermindering voor kinderen gewijzigd. Artikel 5 van deze wet, opgenomen in titel II, bepaalt: „De wet van 21 december 2007 op de kinderpremie wordt ingevoerd. De artikelen van voormelde wet luiden als volgt: „Artikel 1. Voor elk kind dat behoort tot het gemeenschappelijk huishouden van zijn ouders of tot het huishouden van de ouder die het kind alleen opvoedt en onderhoudt en waarvoor overeenkomstig artikel 1 van de gewijzigde wet van 19 juni 1985 op de kinderbijslag en houdende oprichting van de nationale kas voor gezinsbijslagen [(Mémorial A 1985, blz. 680)] aanspraak bestaat op kinderbijslag, wordt zonder aanvraag als belastingvermindering overeenkomstig artikel 122 van de gewijzigde wet van 4 december 1967 een kinderpremie toegekend. Artikel 2. De kinderpremie wordt vastgesteld op 922,5 EUR per jaar. Hij wordt uitgekeerd in de loop van het belastingjaar waarop hij betrekking heeft volgens de nadere bepalingen die in de in artikel 6 bedoelde groothertogelijke verordening zullen worden vastgelegd. De betaling geschiedt door de [CNPF] met bevrijdende werking aan de ontvanger van de gezinsbijslagen bedoeld in artikel 5, eerste en vierde alinea, dan wel, in geval van een kind waarvoor één ouder voor de opvoeding en het onderhoud zorgt, aan de ontvangende ouder bedoeld in artikel 5, tweede alinea, eerste volzin, van de gewijzigde wet van 19 juni 1985 op de gezinsbijslagen en houdende oprichting van de nationale kas voor gezinsbijslagen. [...] Artikel 4. Voor de uitvoering van deze wet zijn tevens van toepassing, behoudens de in voorkomend geval noodzakelijke terminologische aanpassingen, de artikelen 23, leden 2 en 3, 24, 26, 27, 28, 29, 30 en 31 van de van de gewijzigde wet van 19 juni 1985 op de gezinsbijslagen en houdende oprichting van de nationale kas voor gezinsbijslagen en de artikelen 208, vierde alinea, 273, vijfde alinea, 276, 278, eerste en tweede alinea, 291, 292bis, 302, vierde alinea, 311, 333, 334, eerste alinea, van de wet op de sociale verzekeringen. Artikel 5. In artikel 6, lid 1, eerste volzin, van de gewijzigde wet van 19 juni 1985 op de gezinsbijslagen en houdende oprichting van de nationale kas voor gezinsbijslagen wordt na „begin van het schooljaar”„van de kinderpremie” ingelast. Artikel 6. Een groothertogelijke verordening kan de toepassingsmodaliteiten van deze wet preciseren.’ [...]”
Daarop heeft de Cour administrative de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:

„Moet artikel 20 VWEU, in voorkomend geval gelezen in samenhang met één of meerdere van de hierna genoemde artikelen, afzonderlijk of tezamen beschouwd, namelijk de artikelen 20, 21, 24, 33 en 34 van het Handvest van de grondrechten [van de Europese Unie], aldus worden uitgelegd, dat die bepaling zich ertegen verzet dat een lidstaat, enerzijds, aan een derdelander die zijn jonge kinderen, burgers van de Unie, alléén ten laste heeft, het verblijf weigert in de woonstaat van die kinderen, waar zij sedert hun geboorte met die derdelander leven zonder dat zij de nationaliteit van die lidstaat hebben, en, anderzijds, weigert die derdelander een verblijfstitel en later zelfs een arbeidsvergunning toe te kennen?

Moeten dergelijke beslissingen worden geacht die kinderen in hun woonstaat waar zij sedert hun geboorte [leven], het effectieve genot van de belangrijkste aan de status van burger van de Unie verbonden rechten ook te ontzeggen wanneer hun andere rechtstreekse bloedverwant in opgaande lijn, met wie zij nooit een gemeenschappelijk gezinsleven hebben geleid, in een andere staat van de Unie verblijft, waarvan hij onderdaan is?”
8

Het Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (wet op het verblijf, de beroepswerkzaamheden en de integratie van vreemdelingen op het grondgebied van de Bondsrepubliek), in de op 25 februari 2008 gepubliceerde versie (BGBl. 2008 I, blz. 162; hierna: „Aufenthaltsgesetz”), zoals gewijzigd bij het Gesetz zur Umsetzung aufenthaltsrechtlicher Richtlinien der Europäischen Union und zur Anpassung nationaler Rechtsvorschriften an den EU-Visakodex (wet tot omzetting van Europese richtlijnen betreffende het verblijfsrecht en tot aanpassing van het nationale recht aan de EU-visumcode) van 22 november 2011 (BGBl. 2011 I, blz. 2258; hierna: „wet van 22 november 2011”), bepaalt in § 11, lid 1: „Een vreemdeling die is uitgezet, teruggestuurd of verwijderd, mag het grondgebied van de Bondsrepubliek niet opnieuw binnenkomen en daar verblijven. Hem wordt geen verblijfstitel verleend, ook al is voldaan aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor een verblijfstitel overeenkomstig deze wet. De duur van het in de twee vorige zinnen vermelde inreis- en verblijfsverbod wordt beperkt indien hierom wordt verzocht. De duur moet per geval volgens de omstandigheden worden bepaald en mag slechts meer dan vijf jaar bedragen indien de vreemdeling wegens een strafveroordeling is uitgezet of indien hij een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde of de openbare veiligheid. Bij de vaststelling van de duur van de termijn wordt in aanmerking genomen of de vreemdeling het grondgebied binnen de gestelde termijn en vrijwillig heeft verlaten. De termijn begint te lopen op het moment waarop de vreemdeling het grondgebied verlaat. De duur van het inreis- en verblijfsverbod wordt niet beperkt wanneer een vreemdeling van het Duitse grondgebied is verwijderd wegens het begaan van een misdrijf tegen de vrede, een oorlogsmisdrijf of een misdrijf tegen de menselijkheid of op grond van een uitzettingsbesluit overeenkomstig § 58, sub a. Het hoogste bestuursorgaan van de deelstaat kan per geval uitzonderingen op het bepaalde in de zevende volzin toestaan.”
Artikel 26 ZDDS bepaalt:

„[...]

2) De maatstaf van heffing wordt vastgesteld op basis van al hetgeen aanleiding geeft tot de vergoeding die de leverancier of de dienstverrichter voor de handeling is betaald door de afnemer, de ontvanger van de dienst of een derde dan wel de vergoeding die de leverancier of dienstverrichter nog verschuldigd is, waarbij het bedrag van deze vergoeding is uitgedrukt in leva en stotinki, met uitsluiting van de btw. Rente en geldboeten die als contractuele schadevergoeding dienen te worden betaald, worden niet aangemerkt als tegenprestatie.

[...]

7) Wanneer de tegenprestatie geheel of gedeeltelijk uit goederen of diensten bestaat (de betaling gebeurt geheel of gedeeltelijk in goederen of diensten), is de maatstaf van heffing de normale waarde van het geleverde goed of de verrichte dienst, berekend op het tijdstip waarop de btw verschuldigd is geworden.”
33

Uit het voorgaande volgt dat een diefstal van goederen die is gepleegd in omstandigheden als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, overeenkomstig artikel 203, lid 1, van het douanewetboek een douaneschuld bij invoer doet ontstaan en dat een diefstal van goederen die, zoals in het hoofdgeding, onder het stelsel van douane-entrepots waren geplaatst, als gevolg van hetgeen in punt 28 van het onderhavige arrest is uiteengezet, niet onder artikel 204, lid 1, sub a, van het douanewetboek valt.
25

In dat verband staat vast dat in de zaak die in het hoofdgeding aan de orde is, PPG de betrokken diensten heeft afgenomen ten behoeve van de administratie van de pensioenen van haar werknemers en het vermogensbeheer van het pensioenfonds dat is opgericht om deze pensioenen zeker te stellen. Door het fonds op te richten is PPG een wettelijke verplichting nagekomen die op haar als werkgever rustte, en voor zover de kosten van de door PPG in dat kader afgenomen diensten deel uitmaken van haar algemene kosten – hetgeen aan de verwijzende rechter staat om te beoordelen – zijn zij als zodanig bestanddelen van de prijs van de producten van PPG (zie in die zin arrest van 26 mei 2005, Kretztechnik, C-465/03, Jurispr. blz. I-4357, punt 36).
37

Er zij eraan herinnerd dat artikel 108, lid 2, eerste alinea, VWEU bepaalt dat de Commissie, indien zij vaststelt dat een steunmaatregel door een staat of met staatsmiddelen bekostigd, niet verenigbaar is met de interne markt, bepaalt dat de betrokken staat die steunmaatregel moet opheffen of wijzigen binnen de door haar vast te stellen termijn. De in punt 36 van het onderhavige arrest vermelde termijn is dus slechts aan de Bondsrepubliek Duitsland toegekend om de in het hoofdgeding aan de orde zijnde steun te wijzigen of in voorkomend geval op te heffen.
43

Aangezien in het hoofdgeding is bevestigd dat de aan btw onderworpen diensten daadwerkelijk zijn verricht, was de btw over deze handelingen verschuldigd en is de btw over deze handelingen terecht aan de belastingadministratie betaald. In deze context kan geen beroep op het beginsel van fiscale neutraliteit worden gedaan om teruggave van btw in een situatie als die in het hoofdgeding te rechtvaardigen. Elke andersluidende uitlegging zou situaties waarin de juiste heffing van de btw wordt verhinderd, in de hand kunnen werken, hetgeen artikel 22 van de Zesde richtlijn juist beoogt te voorkomen.
25

Hongarije antwoordt hierop dat in casu geen sprake is van discriminatie. De Commissie heeft de betrokken wetgeving immers apart beschouwd, zonder rekening te houden met de algemene context waarbinnen zij moet worden geplaatst. Meer bepaald is de verlaging van de leeftijd waarop de werkzaamheden van de personen in de betrokken beroepsgroep moeten worden beëindigd, bedoeld als correctie van de positieve discriminatie die deze personen genoten, aangezien alleen zij, in tegenstelling tot de overige personen die in de overheidssector tewerk zijn gesteld, niet alleen in hun ambt konden blijven tot de leeftijd van 70 jaar, maar in vele gevallen ook hun salaris konden cumuleren met het ouderdomspensioen waarop zij recht hadden vanaf het bereiken van de pensioenleeftijd. De hervorming beoogt evenwicht te brengen in de algemene arbeidsregelgeving.
Artikel 1, lid 3, van verordening nr. 2252/2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 444/2009, moet aldus worden uitgelegd dat deze verordening niet van toepassing is op door een lidstaat aan zijn staatsburgers afgegeven identiteitskaarten, ongeacht zowel de geldigheidsduur ervan als de mogelijkheid ze te gebruiken bij reizen buiten die staat.

Artikel 4, lid 3, van verordening nr. 2252/2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 444/2009, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten op grond van deze bepaling niet wettelijk hoeven te waarborgen dat de op grond van deze verordening verzamelde en opgeslagen biometrische gegevens niet voor andere doeleinden zullen worden verzameld, verwerkt en gebruikt dan voor de afgifte van het paspoort of het reisdocument, daar dat aspect niet onder het toepassingsgebied van die verordening valt.

Elk ander gebruik en elke andere opslag vallen blijkens artikel 4, lid 3, van verordening nr. 2252/2004 – dat alleen het gebruik van genoemde gegevens „voor de toepassing van deze verordening” betreft – gelezen in samenhang met overweging 5 van verordening nr. 444/2009, niet onder deze laatste verordening. In die overweging wordt immers verklaard dat verordening nr. 2252/2004 ander gebruik of andere opslag van deze gegevens overeenkomstig de nationale wetgeving van de lidstaten onverlet laat, en niet voorziet in een rechtsgrondslag voor het opzetten of bijhouden van gegevensbanken voor de opslag van deze gegevens in de lidstaten, omdat dit aspect onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten valt.

(cf. punten 47, 53, dictum 2)
Onverminderd de verplichting van de Commissie om aan de in het kader van de procedure van artikel 258 VWEU op haar rustende bewijslast te voldoen, staat niets eraan in de weg dat de Commissie, gelet op een verschil in uitlegging, bij het Hof beroep instelt wegens niet-nakoming door de betrokken lidstaat en zich daarvoor beroept op de vele situaties die volgens haar in strijd zijn met het Unierecht, ook al geeft zij niet op uitputtende wijze al die situaties aan.

Aldus leidt de uitlegging die de betrokken lidstaat aan een bepaling van het Unierecht geeft en die verschilt van die van de Commissie, op het grondgebied van deze lidstaat tot een administratieve praktijk waarvan het bestaan niet wordt betwist, ook al gaat het niet om een algemene praktijk. Dat de Commissie ter ondersteuning van haar betoog slechts enkele voorbeelden van deze praktijk heeft aangevoerd, ontneemt haar beroep dan ook niet de nauwkeurigheid die nodig is om het voorwerp ervan te beoordelen.

Ook al geeft de Commissie in dit verband in het dispositief van haar verzoekschrift voorbeelden van situaties die volgens haar de aan betrokken lidstaat verweten niet-nakoming aantonen, terwijl van die voorbeelden geen melding werd gemaakt in het dispositief van het met redenen omkleed advies dat tot deze lidstaat is gericht, kan die toevoeging evenwel niet worden beschouwd als een uitbreiding van het voorwerp van dit beroep, dat beperkt blijft tot het verzoek om vaststelling dat de verplichtingen niet zijn nagekomen.

(cf. punten 25‑27)
Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschappen – Richtlijn 2003/71 – Verplichting tot publicatie van een prospectus voordat effecten aan het publiek worden aangeboden – Omvang – Executoriale verkoop van effecten – Daarvan uitgesloten – Discriminerende behandeling van beleggers – Geen

(Richtlijn 2003/71 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, lid 1, sub d, en 3, lid 1)

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2003/71 betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten en tot wijziging van richtlijn 2001/34, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/11, moet aldus worden uitgelegd dat de verplichting om een prospectus te publiceren voordat effecten aan het publiek worden aangeboden, niet van toepassing is op een executoriale verkoop van effecten.

In de eerste plaats wordt in deze richtlijn immers niet verwezen naar de executoriale verkoop van effecten.

In de tweede plaats vormen de bescherming van de beleggers en de goede werking en de ontwikkeling van de markten de kerndoelstellingen van deze richtlijn. De handelingen die ten grondslag liggen aan het besluit om effecten te verkopen in het kader van een gedwongen executie, verschillen evenwel naar de aard ervan duidelijk van die welke in richtlijn 2003/71 zijn bedoeld, met name in die zin dat executoriale verkopen er niet toe strekken deel te nemen aan een economische activiteit op de effectenmarkt, maar louter tegemoetkomen aan de rechten van een beslag leggende schuldeiser.

Hieruit volgt dat een verkoop van effecten in het kader van een gedwongen executie niet aansluit bij de door deze richtlijn nagestreefde doelstellingen en dus niet binnen de werkingssfeer ervan valt.

Aangezien ten slotte de situatie van beleggers die effecten kopen in het kader van een executoriale verkoop, niet vergelijkbaar is met die van beleggers die dergelijke effecten kopen in het normale kader van een aanbieding aan het publiek in de zin van artikel 2, lid 1, sub d, van richtlijn 2003/71, kan er geen sprake zijn van een discriminerende behandeling van de enen ten opzichte van de anderen.

(cf. punten 29, 33, 34, 36, 45, 49, 50 en dictum)
Richtlijn 2004/83 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, het doeltreffendheidsbeginsel en het recht op behoorlijk bestuur staan niet in de weg aan een nationale procedureregel die de behandeling van een verzoek om subsidiaire bescherming afhankelijk stelt van de voorafgaande afwijzing van een verzoek om erkenning als vluchteling, mits het verzoek om erkenning als vluchteling en het verzoek om subsidiaire bescherming tegelijkertijd kunnen worden ingediend en de nationale procedureregel niet ertoe leidt dat het verzoek om subsidiaire bescherming na het verstrijken van een redelijke termijn wordt behandeld, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.

Wanneer een lidstaat het Unierecht uitvoert, vinden de vereisten die voortvloeien uit het recht op behoorlijk bestuur, dat is neergelegd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en een algemeen rechtsbeginsel is, met name het recht van eenieder dat zijn zaken onpartijdig en binnen een redelijke termijn worden behandeld, toepassing in een procedure tot toekenning van de subsidiaire bescherming, die wordt gevoerd door de bevoegde nationale autoriteit.

Aangaande een nationale regeling volgens welke voor het verzoek om subsidiaire bescherming een verschillende procedure moet worden gevolgd die noodzakelijkerwijs na de afwijzing van een asielaanvraag plaatsvindt, kan het feit dat de nationale autoriteit de aanvrager van subsidiaire bescherming vóór de behandeling van zijn verzoek in kennis stelt van haar voornemen om een uitzettingsbesluit te nemen, op zich geen ontbreken van objectieve onpartijdigheid van die autoriteit opleveren.

Vaststaat namelijk dat dit voornemen van de bevoegde autoriteit is gebaseerd op de vaststelling dat een derdelander niet voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor de vluchtelingenstatus. Deze vaststelling houdt dus niet in dat de bevoegde autoriteit reeds een standpunt heeft ingenomen over de vraag of deze derdelander voldoet aan de voorwaarden voor toekenning van subsidiaire bescherming, zodat de betrokken procedureregel niet indruist tegen het uit het recht op behoorlijk bestuur voortvloeiende vereiste van onpartijdigheid.

(cf. punten 49‑51, 53‑55)