Zaak C‑335/16

VG Čistoća d.o.o.

tegen

Đuro Vladika

en

Ljubica Vladika

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Općinski sud u Velikoj Gorici)

„Prejudiciële verwijzing – Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 2008/98/EG – Terugvordering van de kosten van het afvalstoffenbeheer – Beginsel dat de vervuiler betaalt – Begrip ‚houders van de afvalstoffen’ – Prijs gevraagd voor het afvalstoffenbeheer – Specifieke heffing ter financiering van de kapitaalinvesteringen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 30 maart 2017

Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 2008/98 – Kosten van de afvalverwijdering die worden gedragen door de houders – Toepassing van het beginsel dat de vervuiler betaalt – Nationale regeling die voorziet in een heffing die is berekend op basis van een raming van het door de gebruikers geproduceerde volume afvalstoffen, en niet op basis van de daadwerkelijk geproduceerde volumes – Toelaatbaarheid – Voorwaarde – Evenredigheid van de kosten – Beoordeling door de nationale rechter

(Art. 192 VWEU; verordening nr. 2008/98 van het Europees Parlement en de Raad, art. 14 en 15, lid 1)

Artikel 14 en artikel 15, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen moeten aldus worden uitgelegd dat zij, in de huidige stand van het Unierecht, niet in de weg staan aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, die voor de financiering van een dienst voor het beheer en de verwijdering van stedelijk afval voorziet in een prijs berekend op basis van een raming van het door de gebruikers van die dienst geproduceerde volume afvalstoffen, en niet op basis van de hoeveelheid afvalstoffen die deze gebruikers daadwerkelijk hebben geproduceerd en afgegeven voor inzameling, alsook in de betaling door de gebruikers, als houders van de afvalstoffen, van een bijkomende heffing ter financiering van de kapitaalinvesteringen die nodig zijn voor de verwerking van het afval, met inbegrip van de recycling ervan. Het staat evenwel aan de verwijzende rechterlijke instantie om aan de hand van de haar verstrekte gegevens, feitelijk en rechtens, na te gaan of dit niet tot gevolg heeft dat bepaalde „houders” kosten dienen te dragen die kennelijk onevenredig zijn aan het volume of de aard van de afvalstoffen die zij kunnen produceren. Daartoe kan de nationale rechterlijke instantie met name rekening houden met criteria die verband houden met het soort onroerende goederen dat de gebruikers gebruiken, de oppervlakte en de bestemming van die goederen, de productiecapaciteit van de „houders”, het volume van de aan de gebruikers ter beschikking gestelde containers en het aantal keren dat die containers worden leeggemaakt, aangezien die parameters het bedrag van de kosten van beheer van de afvalstoffen direct kunnen beïnvloeden.

In de huidige stand van het Unierecht bestaat er geen op de grondslag van artikel 192 VWEU vastgestelde regeling die de lidstaten een welbepaalde methode oplegt voor de financiering van de kosten verbonden aan de verwijdering van stedelijk afval, zodat die financiering naar believen van de betrokken lidstaat door middel van een belasting, een heffing of op gelijk welke andere wijze kan worden verzekerd. In deze omstandigheden kan het gebruik van criteria voor de facturatie die zijn gebaseerd op het volume van de aan de gebruikers ter beschikking gestelde containers, met name berekend op basis van de oppervlakte van de door hen gebruikte onroerende goederen en van de bestemming van die goederen, het mogelijk maken de kosten van verwijdering van die afvalstoffen te berekenen en deze te verdelen over de verschillende houders, aangezien die parameter het bedrag van die kosten direct kan beïnvloeden (zie in die zin arrest van 16 juli 2009, Futura Immobiliare e.a.,C‑254/08, EU:C:2009:479, punten 48 en 50).

(zie punten 26, 32 en dictum)