ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Begrip (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 17, 18, 36, 37)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Woordmerk SLIM BELLY (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b) (cf. punten 20, 21, 24, 25, 42)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Begrip – Neologisme bestaande uit elementen die kenmerken van betrokken waren of diensten beschrijven – Daaronder begrepen wegens ongebruikelijk karakter van combinatie (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punt 23)

4. Gemeenschapsmerk – Procedurevoorschriften – Ambtshalve onderzoek van feiten – Omvang – Verplichting om juistheid van algemeen bekende feiten te onderzoeken – Geen (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 76, lid 1) (cf. punt 28)

5. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Afzonderlijk onderzoek van weigeringsgronden voor elke in inschrijvingsaanvraag opgegeven waar of dienst – Motiveringsplicht inzake weigering van inschrijving – Omvang (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, en 75) (cf. punt 33)

6. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Beoordeling van beschrijvend karakter van teken – Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punt 38)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 17 november 2011 (zaak R 1077/2011-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken SLIM BELLY als gemeenschapsmerk

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) ABC-One Produktions und Vertriebs GmbH wordt verwezen in de kosten.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordeling van verwarringsgevaar — Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 22, 53)
Het dispositief van het bestreden besluit luidt als volgt:

„Artikel 1

De op grond van § 8c, lid 1a, [KStG] toegekende staatssteun [...] die Duitsland in strijd met artikel [10]8, lid 3, VWEU onrechtmatig heeft verleend, is onverenigbaar met de interne markt.

Artikel 2

[De in] het kader van de in artikel 1 genoemde regeling verleende individuele steun is op basis van artikel 107, lid 3, onder b), VWEU, zoals uitgelegd in de tijdelijke communautaire kaderregeling, verenigbaar met de interne markt, voor zover het steunbedrag 500000 EUR niet overschrijdt, de begunstigde op 1 juli 2008 geen onderneming in moeilijkheden was en aan alle andere voorwaarden van hoofdstuk 4.2.2 van de tijdelijke communautaire kaderregeling en van het besluit tot goedkeuring van de Duitse steunregeling is voldaan.

Artikel 3

[De in] het kader van de in artikel 1 genoemde regeling [...] verleende individuele steun die ten tijde van de toekenning [voldeed] aan de voorwaarden van een steunregeling die door de Commissie op een andere rechtsgrondslag dan [verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87 [EG] en 88 [EG] met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden verklaard (algemene groepsvrijstellingsverordening) (PB L 214, blz. 3)], de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen of de communautaire kaderregeling inzake staatssteun voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie [(PB 2006, C 323, blz. 1)] werd goedgekeurd en die ondernemingen in moeilijkheden als potentiële begunstigden van de steun niet uitsluit, [is] verenigbaar met de interne markt tot het voor deze soort steun geldende steunplafond.

Artikel 4

1. Duitsland trekt de in artikel 1 bedoelde steunregeling in.

2. Duitsland vordert de onverenigbare steun die onder de in artikel 1 bedoelde steunregeling is verleend, terug van de begunstigden.

[...]

Artikel 6

1. Binnen twee maanden vanaf de kennisgeving van dit besluit verstrekt Duitsland de volgende informatie aan de Commissie:

a) een lijst van de begunstigden die op grond van de in artikel 1 genoemde regeling steun hebben ontvangen, en het totale bedrag aan steun dat iedere begunstigde in het kader van de regeling heeft ontvangen;

[...]”
86

Aan die analyse wordt niet afgedaan door het argument van de Commissie dat het belastingvoordeel aan de orde in het arrest van 15 juli 2004, Spanje/Commissie, punt 78 supra, met name betrekking had op de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen. Ondernemingen die voor dat voordeel in aanmerking wilden komen, dienden namelijk deelnemingen te verwerven in ondernemingen waarvan de activiteiten rechtstreeks verband hielden met de export van goederen of diensten. Bovendien was de werkingssfeer van de maatregel die het Hof in die zaak als selectief heeft aangemerkt, niet beperkt tot dergelijke verwervingen van deelnemingen, maar omvatte zij ook andere exportactiviteiten: het opzetten van filialen of permanente vestigingen in het buitenland, het opzetten van dochterondernemingen waarvan de activiteiten rechtstreeks verband hielden met het exporteren van goederen en diensten, alsook reclamekosten voor de introductie van producten, marktpenetratie en marktonderzoek in het buitenland en kosten van deelneming aan handelsbeurzen, tentoonstellingen en andere soortgelijke openbare evenementen. Bijgevolg was het voordeel dat door de in dat arrest aan de orde zijnde maatregel werd verschaft, voorbehouden aan bepaalde ondernemingen, te weten ondernemingen die exportactiviteiten verrichtten. In casu is dat a priori niet het geval.
73

Vervolgens kan het Koninkrijk Spanje, gelet op de in de punten 66 tot en met 69 hierboven gememoreerde omstandigheden, niet met succes stellen dat het Koninkrijk Spanje, doordat de Commissie deze lidstaat niet formeel heeft gehoord, niet in staat is geweest in voorkomend geval na raadpleging van de visserijsector geschikte voorstellen te doen, die de bestreden verordening inhoudelijk hadden kunnen beïnvloeden. Enerzijds vereist het recht te worden gehoord in een geval als het onderhavige, wanneer de betrokken lidstaat de totale hoeveelheid van de toe te passen verlagingen niet betwist, namelijk niet dat de Commissie deze lidstaat de gelegenheid geeft zich uit te spreken over de nauwkeurige cijfers van de verlagingen die zij in de bestreden handeling voornemens is toe te passen en te spreiden over verschillende jaren om het opgelegde maximum te bereiken. Anderzijds was het Koninkrijk Spanje, na aanvaarding van zijn verplichting om deze totale hoeveelheid quota in te leveren en krachtens zijn uit artikel 4, lid 3, VEU voortvloeiende plicht tot loyale samenwerking, gehouden uit eigen beweging en tijdig daarover alle informatie te verstrekken die relevant was voor de doordachte uitoefening, met kennis van zaken, door de Commissie van haar beoordelingsvrijheid krachtens artikel 105, lid 2, van de controleverordening. De Spaanse autoriteiten hebben niet aangetoond de herhaalde gelegenheden in de administratieve procedure te baat te hebben genomen om hun verplichting tot loyale samenwerking na te komen en relevante informatie te verstrekken, hoewel zij wisten dat de inzet voor de visserijsector groot was en dat de Commissie oorspronkelijk voornemens was om de noodzakelijke verlagingen te spreiden over een veel kortere periode dan vijf jaar. Ten slotte heeft het Koninkrijk Spanje niet uitgelegd of en in hoeverre het de Spaanse visserijsector heeft geraadpleegd over de wijze waarop de totale hoeveelheid van de opgelegde hoeveelheden over de tijd diende te worden gespreid, hoewel het daarvan vanaf juli 2010 kennis had (zie punt 3 hierboven).
144

Volgens punt 13, sub b, en punt 14 van de verbintenissen diende Lagardère aan de Commissie een lijst over te leggen van mogelijke kopers die zij van plan was te contacteren, en diende de door Lagardère gemaakte keuze van de verkrijger(s) te worden onderworpen aan de goedkeuring van de Commissie, die besliste aan de hand van de inlichtingen die noodzakelijk waren om te kunnen nagaan of zij voldeden aan de in de verbintenissen vastgestelde criteria voor goedkeuring. Volgens punt 20 van die verbintenissen moest deze selectieprocedure van de verkrijger(s) door de aanmeldende partij gebeuren onder toezicht van een trustee die de goedkeuring van de Commissie genoot en tot taak had, erop toe te zien dat Lagardère haar verbintenissen naar behoren uitvoerde in de zin van punt 21, sub g, dan wel de overnameonderhandelingen met de belanghebbende derden te voeren in het in punt 25 bedoelde geval dat de aanmeldende partij in gebreke bleef om binnen de gestelde termijn de voor haar rekening genomen verplichtingen na te komen. Ten slotte werd in punt 11 van de verbintenissen gepreciseerd dat Lagardère zich naar beste vermogen diende in te zetten om alle afgestoten activa aan één overnemer te verkopen, waarbij de doelstelling van een zo goed mogelijke valorisatie evenwel diende te worden gehandhaafd. Deze selectieprocedure, in het kader waarvan Lagardère als enige bevoegd was om aan de Commissie een overnemer van de activa van Editis voor te stellen en de Commissie enkel diende na te gaan of de door Lagardère gekozen overnemer voldeed aan de in de verbintenissen vastgestelde criteria teneinde een daadwerkelijke mededinging op de betrokken markten te handhaven, is aldus niet door het bestreden besluit duidelijk vastgelegd, maar door de voorwaardelijke goedkeuringsbeschikking van 7 januari 2004, waarvan de rechtmatigheid niet meer kan worden betwist door verzoekster, daar het arrest T‑452/04 (EU:T:2010:385) relatief gezag van gewijsde heeft (arrest Hoogovens Groep/Commissie, punt 117 supra, EU:C:1985:355, punt 9).
176

Wat voorts het feit betreft dat de geldingsduur van het acquisitieverbod is vastgelegd op vijf jaar, is het, gelet op het belang dat is gehecht aan de gevolgen van de aanwezigheid van de Staat, duidelijk relevant om rekening te houden met de strategie op basis waarvan de Nederlandse Staat zijn aandeel in het kapitaal van ABN Amro zou afbouwen. De Commissie beschrijft deze strategie in de punten 87 en 88 van het bestreden beluit. Daarin heet het dat de Nederlandse Staat in verschillende brieven heeft toegelicht dat hij een beursintroductie („IPO” of „initial public offering”) beschouwde als de voornaamste methode om zijn belang in ABN Amro af te bouwen, waarbij hij een eerste tranche van zijn aandelen – te weten tussen [vertrouwelijk] en [vertrouwelijk] % – ten vroegste in [vertrouwelijk] beschikbaar kon stellen, gevolgd door een tweede tranche van nog eens [vertrouwelijk] tot [vertrouwelijk] % in 2015. Ook is gepreciseerd dat de Nederlandse Staat de bedoeling heeft om zijn belang af te bouwen tot hoogstens [vertrouwelijk] % vóór eind [vertrouwelijk] en dat hij van plan is zich uiteindelijk volledig terug te trekken uit het kapitaal van ABN Amro. Alles hangt in laatste instantie evenwel af van de marktomstandigheden en de vraag of ABN Amro klaar is voor een beursintroductie. De geplande exitstrategie betreft dus duidelijk een periode van minstens vier jaar na de datum waarop het bestreden besluit is vastgesteld, te weten in april 2011.
154

Het Gerecht is echter van oordeel dat die e-mails alsook de bevestigende e-mails en de verslagen van telefoongesprekken, bij ontbreken van geval per geval verleende toestemming, niet volstaan om aan te tonen dat de in de motivering van de bestreden handelingen bedoelde transacties in het licht van verordening nr. 423/2007 en verordening nr. 961/2010 rechtmatig waren, gelet op de in de punten 136 tot en met 139 hierboven uiteengezette overwegingen. Ten eerste is een algemeen geldende goedkeuring, die geen onderscheid maakt naargelang van de aard van de specifieke transacties of de betrokken entiteiten die op een lijst zijn geplaatst, ontoereikend. Ten tweede dateren de e-mails, brieven en telefoongesprekken van een of twee jaar vóór de in de motivering van de bestreden handelingen bedoelde transacties, met uitzondering van een telefoongesprek dat heeft plaatsgevonden na de opname van verzoeksters naam op de lijsten. Gelet op het vereiste van waakzaamheid, waarop in punt 138 hierboven de aandacht is gevestigd, had een redelijkerwijze voorzichtige financiële instelling nadere preciseringen in verband met „de goedkeuring” moeten vragen.
41

In dit verband volstaat het te herinneren aan de vaste rechtspraak volgens welke de Commissie de onvoorwaardelijke verplichting heeft om vertragingsrente te betalen, met name indien de Unie door haar toedoen niet-contractueel aansprakelijk is, voor de periode na de uitspraak van het arrest waarbij deze aansprakelijkheid is vastgesteld (zie in die zin arrest Hof van 27 januari 2000, Mulder e.a./Raad en Commissie, C-104/89 en C-37/90, Jurispr. blz. I-203, punt 35, en arrest Idromacchine e.a./Commissie, punt 29 hierboven, punt 79 en aldaar aangehaalde rechtspraak) en indien het onverschuldigd betaalde wordt teruggevorderd na een vernietigingsarrest (arrest Corus UK/Commissie, punt 36 hierboven, punten 50 e.v.). Op basis van geen van de argumenten van de Commissie kan deze principiële verplichting ter zijde worden geschoven in de onderhavige zaak, waarin de Commissie na het arrest van 15 april 2011 – waarbij de beschikking van 13 mei 2005 nietig is verklaard – in de bestreden beschikking heeft erkend dat zij het hoofdbedrag van de betrokken financiële bijstand moest terugbetalen aan IPK. Integendeel, ter terechtzitting heeft de Commissie in antwoord op een mondelinge vraag van het Gerecht toegegeven dat zij vertragingsrente verschuldigd was vanaf de uitspraak van het arrest van 15 april 2011, waarvan akte is genomen in het proces-verbaal van de terechtzitting. In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat de Commissie op het verschuldigde hoofdbedrag, zoals erkend in de bestreden beschikking, vertragingsrente moest betalen, in casu te berekenen vanaf de uitspraak van het arrest van 15 april 2011, aangezien partijen het op dit punt eens zijn, ongeacht het feit dat die beschikking de enige rechtsgrondslag van de betrokken hoofdschuldvordering vormt (zie punt 34 hierboven).
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 19 september 2012 – Reddig/BHIM – Morleys (Messenheft)

(Zaak T-164/11)

„Gemeenschapsmerk – Nietigheidsprocedure – Driedimensionaal gemeenschapsmerk – Messenheft – Absolute weigeringsgrond – Teken dat uitsluitend bestaat uit vorm van waar die noodzakelijk is om technische uitkomst te verkrijgen – Artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening (EG) nr. 207/2009 – Nietigverklaring door kamer van beroep”

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Tekens die uitsluitend bestaan uit vorm van waar die noodzakelijk is om technische uitkomst te verkrijgen – Begrip – Bestaan van andere vormen waarmee zelfde technische uitkomst kan worden verkregen – Geen invloed op weigeringsgrond (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub e-ii) (cf. punten 17, 22)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Tekens die uitsluitend bestaan uit vorm van waar die noodzakelijk is om technische uitkomst te verkrijgen – Omschrijving van wezenlijke kenmerken van driedimensionaal teken (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub e-ii) (cf. punten 25, 26, 37, 38)

3. Gemeenschapsmerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Inschrijving in strijd met artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening nr. 207/2009 – Driedimensionaal merk dat bestaat uit vorm van messenheft (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub e-ii, en 52, lid 1, sub a) (cf. punten 28-33)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 15 december 2010 (zaak R 1072/2009-2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Morleys Ltd en Reddig GmbH

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 22 mei 2012 —

Asa/BHIM —

Merck (FEMIFERAL)

(Zaak T‑110/11)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk FEMIFERAL — Ouder nationaal woordmerk Feminatal en ouder nationaal beeldmerk feminatal — Relatieve weigeringsgrond — Overeenstemmende tekens — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 23‑24, 43‑51, 54)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 19 november 2010 (zaak R 182/2010‑1) inzake een oppositieprocedure tussen Merck sp. z o.o. en Asa sp. z o.o.

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 29 maart 2012 —

Kaltenbach & Voigt/BHIM (3D eXam)

(Zaak T‑242/11)

„Gemeenschapsmerk — Internationale inschrijving — Verzoek tot territoriale uitbreiding van bescherming — Beeldmerk 3D eXam — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter en ontbreken van onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 24‑26, 28‑31)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 1 maart 2011 (zaak R 2361/2010‑2) betreffende een territoriale uitbreiding tot de Europese Unie van de bescherming van de internationale inschrijving van het beeldmerk 3D eXam

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
De verplichting voor het tot aanstelling bevoegd gezag om de verdiensten te vergelijken van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren, welke is neergelegd in artikel 45 van het Statuut, vormt de uitdrukking zowel van het beginsel van gelijke behandeling van ambtenaren als van hun recht op ontwikkeling van loopbaan, zodat de beoordeling van hun verdiensten dus het doorslaggevende criterium vormt. Artikel 45, lid 1, van het Statuut bepaalt in dit verband dat het tot aanstelling bevoegd gezag voor de vergelijking van de verdiensten, afgezien van de over de ambtenaren uitgebrachte beoordelingsrapporten, rekening houdt met het gebruik, in de uitoefening van hun ambt, van andere talen dan de taal waarvoor zij van een grondige kennis blijk hebben gegeven, en zo nodig met de door hen gedragen verantwoordelijkheden. Artikel 45, lid 1, van het Statuut geeft dat gezag dus een zekere beoordelingsmarge met betrekking tot het belang dat het bij de vergelijking van de verdiensten aan elk van de drie in die bepaling genoemde criteria wil toekennen, waarbij evenwel het gelijkheidsbeginsel moet worden geëerbiedigd.

Hebben de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren op grond van de drie in artikel 45, lid 1, van het Statuut uitdrukkelijk genoemde criteria gelijke verdiensten, dan kan het tot aanstelling bevoegd gezag subsidiair rekening houden met andere elementen, zoals de leeftijd van de ambtenaren en hun anciënniteit in de rang of de dienst, in welk geval dergelijke criteria een doorslaggevende factor voor zijn keuze kunnen vormen.

(cf. punten 43 en 44)

Referentie:

Gerecht: 12 februari 1992, Volger/Parlement, T‑52/90, Jurispr. blz. II‑121, punt 24; Lopes/Hof van Justitie, reeds aangehaald, punten 133 en 138; 5 maart 1998, Manzo-Tafaro/Commissie, T‑221/96, JurAmbt. blz. I‑A‑115 en II‑307, punt 17; 27 april 1999, Thinus/Commissie, T‑283/97, JurAmbt. blz. I‑A‑69 en II‑353, punten 48 en 49; 18 september 2003, Callebaut/Commissie, T‑241/02, JurAmbt. blz. I‑A‑215 en II‑1061, punt 44; 10 juni 2004, Liakoura/Raad, T‑330/03, JurAmbt. blz. I‑A‑191 en II‑859, punt 46
Een beslissing is ontoereikend gemotiveerd wanneer daarin enerzijds wordt geconcludeerd dat een ouder merk normaal is gebruikt in de zin van artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk en anderzijds daarin niet is gepreciseerd in hoeverre de aangevoerde bewijzen die conclusie ondersteunen voor elk van de waren of diensten of voor elk van de categorieën van waren of diensten waarvoor dat gebruik is vastgesteld. De kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) moet op grond van die bepaling een overeenstemming vaststellen tussen de waren of diensten waarvoor volgens haar een normaal gebruik is aangetoond, en alle of een deel van de waren of diensten waarvoor dit merk is ingeschreven, teneinde later te kunnen beoordelen of er sprake is van verwarringsgevaar.

Een gebrek aan precisie dienaangaande in een beslissing van het Bureau maakt het namelijk onmogelijk om toezicht uit te oefenen op de toepassing door de kamer van beroep van artikel 42, lid 2, laatste zin, van verordening nr. 207/2009. Uit artikel 42, leden 2 en 3, van die verordening volgt immers dat wanneer een merk werd ingeschreven voor een waren‑ of dienstencategorie die voldoende ruim is om daarin verschillende subcategorieën te kunnen onderscheiden die zelfstandig kunnen worden bekeken, het bewijs van normaal gebruik van het merk voor een deel van deze waren of diensten in het kader van een oppositieprocedure alleen leidt tot bescherming voor de subcategorie of subcategorieën waartoe de waren of diensten behoren waarvoor het merk daadwerkelijk werd gebruikt. Wanneer daarentegen een merk werd ingeschreven voor waren of diensten die zo nauwkeurig werden beschreven en afgebakend dat het niet mogelijk is binnen de betrokken categorie belangrijke onderverdelingen te maken, dekt het bewijs van normaal gebruik van het merk voor deze waren of diensten voor het onderzoek van de oppositie noodzakelijkerwijs deze volledige categorie.

Bijgevolg staat het aan de kamer van beroep van het Bureau om, wanneer het gebruik enkel wordt bewezen voor een deel van de waren of diensten die vallen onder een categorie waarvoor het oudere merk is ingeschreven en waarop de oppositie is gebaseerd, te beoordelen of deze categorie zelfstandige subcategorieën omvat waaronder de waren en diensten vallen waarvoor het gebruik is aangetoond, zodat moet worden geoordeeld dat dit bewijs enkel voor deze subcategorie van waren of diensten is geleverd, dan wel of daarentegen geen dergelijke subcategorieën denkbaar zijn.

(cf. punten 23‑25)
5.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie — Verplichting om deze maatregel uit te breiden tot entiteiten die in handen zijn van een dergelijke entiteit of waarover een dergelijke entiteit zeggenschap heeft — Arrest houdende nietigverklaring van de beperkende maatregelen betreffende deze entiteit — Draagwijdte — Nietigverklaring van de beperkende maatregelen betreffende de entiteiten die in handen zijn van de entiteit of waarover de entiteit zeggenschap heeft — Beperkende maatregelen die voortvloeien uit andere handelingen dan die waarop het arrest tot nietigverklaring ziet, maar die op dezelfde feitelijke omstandigheden gebaseerd zijn — Daaronder begrepen (Besluiten 2011/299/GBVB en 2011/783/GBVB van de Raad; verordeningen nr. 503/2011, nr. 1245/2011 en nr. 267/2012 van de Raad) (cf. punten 59‑68)