Verordening nr. 885/2013 ter aanvulling van richtlijn 2010/40 met betrekking tot het verstrekken van informatiediensten voor veilige en beveiligde parkeerplaatsen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen, en verordening nr. 886/2013 tot aanvulling van die richtlijn met betrekking tot de gegevens en procedures voor het aanbieden, waar mogelijk, van minimale universele wegverkeersveiligheidsinformatie die kosteloos is voor de gebruikers, bepalen nergens uitdrukkelijk dat de lidstaten verplicht zijn om op hun grondgebied toepassingen en diensten op het gebied van intelligente vervoerssystemen in te voeren. Uit de in artikel 1 van beide verordeningen opgenomen verwijzing naar richtlijn 2010/40 volgt immers ondubbelzinnig dat die verordeningen de lidstaten slechts verplichten tot het treffen van de nodige maatregelen om erop toe te zien dat de in de verordeningen vastgestelde specificaties worden toegepast op toepassingen en diensten voor intelligent vervoer wanneer dergelijke toepassingen en diensten worden ingevoerd.

De Commissie is ingevolge artikel 7 van richtlijn 2010/40 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen weliswaar verplicht om de specificaties vast te stellen die noodzakelijk zijn om te zorgen voor compatibiliteit, interoperabiliteit en continuïteit bij de invoering en het operationele gebruik van intelligente vervoerssystemen, maar de bevoegdheidsdelegatie in artikel 7 kan, gelet op het bepaalde in artikel 290 VWEU, niet aldus worden uitgelegd dat de Commissie het kader te buiten mag gaan dat artikel 6 van die richtlijn biedt. Dat artikel bevat een uitdrukkelijke afbakening van zowel het doel van de vast te stellen specificaties, namelijk in lid 1, als de inhoud en de strekking ervan, aangezien expliciet is bepaald, met name in lid 4, op welke maatregelen specificaties betrekking kunnen hebben.

Volgens artikel 290, lid 1, tweede alinea, eerste zin, VWEU worden in de wetgevingshandelingen immers niet alleen de doelstellingen, maar ook de inhoud, de strekking en de duur van de bevoegdheidsdelegatie uitdrukkelijk afgebakend. Dit vereiste impliceert dat een gedelegeerde bevoegdheid wordt verleend voor de vaststelling van regels die aansluiten bij de in de basiswetgevingshandeling vastgestelde regeling. Voorts dient de verleende bevoegdheid voldoende nauwkeurig afgebakend te worden, in die zin dat de grenzen van die bevoegdheid duidelijk worden aangegeven en dat de uitvoering die de Commissie aan de bevoegdheid geeft, kan worden getoetst aan objectieve, door de Uniewetgever vastgestelde criteria. In dit verband kan niet op goede gronden worden betoogd dat de enige beperking die bij het regelen van een bevoegdheidsdelegatie voor de Uniewetgever geldt, is dat essentiële onderdelen van het betrokken gebied geen voorwerp kunnen zijn van de bevoegdheidsdelegatie. Artikel 290, lid 1, tweede alinea, eerste zin, VWEU biedt de Uniewetgever inderdaad de mogelijkheid om de Commissie beoordelingsruimte te laten bij de uitoefening van de overgedragen bevoegdheid, welke beoordelingsruimte, afhankelijk van de kenmerken van het betrokken onderwerp, ruimer of beperkter kan zijn. Een bevoegdheidsdelegatie als bedoeld in artikel 290 VWEU, en de beoordelingsruimte waarvan mogelijkerwijs sprake is, moeten evenwel binnen de grenzen blijven die in de basishandeling worden aangegeven.

(zie punten 47‑50, 52)