ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
34

Hij heeft daarop de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Is er sprake van verwerking van persoonsgegevens in de zin van artikel 3, lid 1, van [de] richtlijn […], wanneer gegevens over het inkomen uit arbeid en kapitaal en over het vermogen van natuurlijke personen: a) op basis van openbare documenten van overheidsinstanties worden verzameld en met het oog op openbaarmaking bewerkt, b) in alfabetische volgorde en naar inkomenscategorie, in de vorm van uitvoerige, per gemeente gerangschikte lijsten als drukwerk openbaar worden gemaakt, c) op een cd-rom ter verwerking voor commerciële doeleinden worden verstrekt, d) in het kader van een sms-dienst worden gebruikt, waarbij gebruikers van een mobiele telefoon na verzending van een sms met de naam en de woonplaats van een bepaalde persoon naar een bepaald nummer, als antwoord gegevens over het inkomen uit arbeid en kapitaal van deze persoon alsook over zijn vermogen kunnen verkrijgen? 2) Moet [de] richtlijn […] aldus worden uitgelegd dat de verschillende hierboven sub a tot en met d genoemde activiteiten als verwerking van persoonsgegevens uitsluitend voor journalistieke doeleinden in de zin van artikel 9 van de richtlijn kunnen worden beschouwd, wanneer in aanmerking wordt genomen dat gegevens van meer dan een miljoen belastingplichtigen worden verzameld op basis van gegevens die openbaar zijn krachtens de nationale wettelijke bepalingen betreffende de openbaarheid? Is het voor de beoordeling van het geschil van belang dat het hoofddoel van deze activiteit de openbaarmaking van genoemde gegevens is? 3) Moet artikel 17 van [de] richtlijn […] in samenhang met de beginselen en de doeleinden van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de openbaarmaking van gegevens die voor journalistieke doeleinden zijn verzameld, en tegen de verspreiding daarvan ten behoeve van verwerking voor commerciële doeleinden? 4) Kan [de] richtlijn […] aldus worden uitgelegd dat bestanden van persoonsgegevens die enkel informatie bevatten die reeds als zodanig in de media openbaar is gemaakt, hoe dan ook niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen?”
47

Om te bepalen of er sprake is van misbruik van machtspositie in de zin van artikel 82 EG wanneer een auteursrechtenbureau de royalty’s die worden geheven als vergoeding voor de uitzending op televisie van auteursrechtelijk beschermde muziekwerken, op verschillende manieren berekent naargelang het commerciële of publieke televisiezenders betreft, zal die rechter tot slot moeten onderzoeken of een dergelijke praktijk objectief kan worden gerechtvaardigd (zie in die zin reeds aangehaalde arresten United Brands en United Brands Continentaal/Commissie, punt 184, en Tournier, punten 38 en 46; arrest van 15 maart 2007, British Airways/Commissie, C-95/04 P, Jurispr. blz. I-2331, punt 69, en arrest Sot. Lélos kai Sia e.a., reeds aangehaald, punt 39). Een dergelijke rechtvaardiging zou met name kunnen liggen in de taak en de wijze van financiering van de publieke televisiezenders.
16

Artikel 28 van deze wet luidt als volgt: „1. De voorzitter van de UKE stelt zijn besluit inzake de verlening van toegang vast binnen een termijn van 90 dagen, te rekenen vanaf de indiening van het in artikel 27, lid 2, bedoelde verzoek, waarbij hij de volgende criteria in aanmerking neemt: 1) het belang van de gebruikers van de telecommunicatienetwerken; 2) de aan de telecommunicatieondernemingen opgelegde verplichtingen; 3) de noodzaak, de modernisering van telecommunicatiediensten te bevorderen; 4) de aard van de betwiste punten en de mogelijkheid om de oplossingen die zijn voorgesteld door de telecommunicatieondernemingen die partij zijn bij de onderhandelingen, of mogelijke alternatieve oplossingen in de praktijk toe te passen, gelet op de technische en economische aspecten van de toegang; 5) de noodzaak, de volgende punten te waarborgen: a) de integriteit van het netwerk en de interoperabiliteit van de diensten, b) niet-discriminerende toegangsvoorwaarden, c) de ontwikkeling van de concurrentie op de markt voor telecommunicatiediensten; 6) de marktmacht van telecommunicatieondernemingen waarvan de netwerken zijn gekoppeld; 7) het openbaar belang, daaronder begrepen de bescherming van het milieu; 8) de continuïteit van universele diensten. 2. De voorzitter van de UKE stelt het besluit tot verlening van toegang aan de in artikel 4, leden 1, 2, 4, 5, 7 en 8, genoemde entiteiten vast binnen een termijn van 60 dagen, te rekenen vanaf de indiening van het in artikel 27, lid 2 bedoelde verzoek, met inachtneming van de in lid 1, punten 1 tot en met 4, 5, sub a en c, en 6 tot en met 8, [van dit artikel] genoemde criteria, de landsverdediging en de staatsveiligheid, de openbare veiligheid en de openbare orde, alsmede de specifieke aard van de door deze entiteiten te vervullen taken. 3. Het besluit om toegang te verlenen in het kader van de interconnectie van netwerken kan [dwingende] bepalingen bevatten [die variëren naargelang van de soorten gekoppelde netwerken]. 4. Het besluit tot verlening van toegang vervangt het gedeelte van de toegangsovereenkomst dat door dit besluit wordt bestreken. 5. Indien de belanghebbende partijen een toegangsovereenkomst sluiten, vervallen van rechtswege de door de overeenkomst bestreken bepalingen van het toegangsbesluit. 6. Het toegangsbesluit kan door de voorzitter van de UKE op verzoek van elk van de betrokken partijen of ambtshalve worden gewijzigd, wanneer dit wordt gerechtvaardigd door de noodzaak om de bescherming van de eindgebruikers, een effectieve mededinging of de interoperabiliteit van de diensten te waarborgen. 7. Financiële vorderingen wegens niet-nakoming of gebrekkige nakoming van de verplichtingen die voortvloeien uit het toegangsbesluit, worden ingesteld voor de rechter. 8. Het door de voorzitter van de UKE vast te stellen toegangsbesluit bevat alle bepalingen die noodzakelijk zijn om de toegang te waarborgen indien een van de partijen een telecommunicatieonderneming is waaraan een verplichting op grond van [met name artikel] 45 is opgelegd.”
39

Vaststaat dat iemand die zich in een situatie als die van Katz bevindt, een slachtoffer is in de zin van artikel 1, sub a, van het kaderbesluit, volgens welke bepaling onder slachtoffer moet worden verstaan, de natuurlijke persoon die als direct gevolg van handelen of nalaten dat in strijd is met de strafwetgeving van een lidstaat schade heeft geleden.
Artikel 7 van het intern reglement, dat betrekking heeft op de procedures inzake de immuniteit van de leden van het Europees Parlement, bepaalt in de leden 6 en 7:

„6. In geval van verdediging van een voorrecht of de immuniteit geeft de commissie aan of de omstandigheden een bestuursrechtelijke of andersoortige beperking vormen van de bewegingsvrijheid van de leden op hun reizen naar en van de plaats van bijeenkomst van het Parlement, dan wel een mening die is uitgedrukt of een stem die is uitgebracht tijdens de uitoefening van hun ambt, ofwel onder bepaalde aspecten vallen van artikel 10 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten die niet onder het nationale recht vallen; zij stelt een voorstel op om de betrokken autoriteit te verzoeken de nodige conclusies te trekken.

7. De commissie kan een met redenen omkleed advies uitbrengen over de bevoegdheid ter zake van de desbetreffende autoriteit en over de ontvankelijkheid van het verzoek, maar spreekt zich in geen geval uit over de vraag of het betrokken lid al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de meningen of handelingen die het worden verweten, strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de commissie door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt.”
109

Voor het overige blijkt uit het bestreden arrest dat ook onduidelijkheid is ontstaan doordat de Turkse autoriteiten een veelheid van termen hebben gebruikt om het resultaat van hun verificaties van de betrokken certificaten te omschrijven, zoals de termen „vals” (brief van de Turkse permanente vertegenwoordiging van 10 juli 1998 aan de UCLAF, vermeld in punt 41 van het bestreden arrest), „niet correct en […] niet door […] [het Turkse] douanekantoor afgegeven of geviseerd” (brief van de algemene directie van de Turkse douane van 8 maart 1999, vermeld in punt 123 van het bestreden arrest), „onjuist en […] niet in overeenstemming met de oorsprongregels” (brief van de Turkse permanente vertegenwoordiging van 22 april 1999 aan de UCLAF, vermeld in punt 124 van het bestreden arrest), „incorrect” (brief van de algemene directie van de Turkse douane van 16 juli 1999, vermeld in punt 200 van het bestreden arrest).
5.

‚executoriale titel’beslissing, uitspraak of bevel tot betaling van een rechter of andere bevoegde autoriteit, strekkende tot onmiddellijke dan wel gespreide betaling, waarbij de schuldeiser wordt gemachtigd zijn vordering op de schuldenaar te doen innen door middel van gedwongen executie; onder deze definitie valt ook een beslissing, uitspraak of bevel tot betaling, die of dat voorlopig executoriaal is en dat blijft, zelfs als de schuldenaar ertegen in beroep gaat.”
56

Wat rekwirants kritiek tegen punt 105 van het bestreden arrest betreft, moet worden vastgesteld dat deze kritiek ongegrond is. Uit de redenering in de punten 99 tot en met 104 van het bestreden arrest blijkt dat, anders dan rekwirant stelt, het Gerecht de vraag of de nieuwe methode van vaststelling van aanpassingscoëfficiënten met het oog op het beoogde doel een willekeurige of kennelijk inadequate differentiatie vormde, daadwerkelijk ontkennend heeft beantwoord. Hiermee heeft het niet geoordeeld dat de enige beperking voor de bevoegdheid van de wetgever het bestaan van een voldoende lange overgangsperiode is, zoals rekwirant suggereert, maar heeft het juist volgens een soortgelijke redenering als die in de punten 51 tot en met 54 van dit arrest onderzocht, of de gemeenschapswetgever het beginsel van gelijke behandeling had geschonden door de „hoofdstadmethode” te vervangen door de „landmethode”. Wordt het betwiste punt in zijn context gelezen dan blijkt duidelijk dat de redenering van het Gerecht niet berust op de vooronderstelling dat de gemeenschapswetgever in het kader van de aanpassing van de pensioenregeling is gebonden aan de beginselen van rechtszekerheid en verworven rechten, maar niet aan het beginsel van gelijke behandeling.
5

Artikel 5 van de richtlijn, „Rechten verbonden aan het merk”, bepaalt in de leden 1 en 2: „1. Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht. Dit recht staat de houder toe iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economisch verkeer te verbieden: a) wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk ingeschreven is; b) dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende het gevaar van associatie met het merk. 2. Elke lidstaat kan tevens bepalen dat de houder gerechtigd is derden die zijn toestemming niet hebben gekregen, het gebruik in het economisch verkeer te verbieden van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het merk ingeschreven is, wanneer dit bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.”
Artikel 39, lid 2, EG staat eraan in de weg dat de rechten die een persoon in een situatie als die van verzoekster in het hoofdgeding vanaf de datum van zijn eerste aanstelling heeft verworven, niet worden erkend wanneer de arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd waarbij hij als uitwisselingslector is aangeworven, wordt vervangen door een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd waarbij hij als taalkundig medewerker en expert in de moedertaal wordt aangeworven, met alle gevolgen van dien voor het salaris, de anciënniteit en de betaling van de socialezekerheidsbijdragen door de werkgever, voor zover de rechten van een nationale werknemer in een vergelijkbare situatie wel zouden zijn erkend. Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om te verifiëren of dit het geval is in het hoofdgeding.
Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 6 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Door voor het proefstroomgebiedsdistrict Serchio en voor delen van de stroomgebiedsdistricten Alpi orientali, Appennino settentrionale, Appennino centrale en Appennino meridionale geen beknopt verslag over te leggen met betrekking tot de analyses die krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid zijn vereist, zoals artikel 15, lid 2, van deze richtlijn bepaalt, en door de in artikel 5, lid 1, hiervan bedoelde analyses en beoordeling niet uit te voeren, is de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen 5, lid 1, en 15, lid 2, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Zaak C-444/07

Insolventieprocedure geopend tegen

tegen

MG Probud Gdynia sp. z o.o.

(verzoek van de Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku om een prejudiciële beslissing)

„Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Insolventieprocedures — Weigering van lidstaat om beslissing van bevoegde rechter van andere lidstaat tot opening van insolventieprocedure en beslissingen inzake verloop en beëindiging van deze insolventieprocedure te erkennen”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 januari 2010 I ‐ 419

Samenvatting van het arrest

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Insolventieprocedures – Verordening nr. 1346/2000 – Erkenning van door rechterlijke instantie van lidstaat geopende insolventieprocedure – Beslissing tot opening van insolventieprocedure

(Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 3, 4, 5, 10, 16, 17, 25 en 26)

Verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat, na de opening van een hoofdinsolventieprocedure in de lidstaat van de hoofdvestiging van een onderneming, de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat, waarin deze onderneming via een dochteronderneming bouwwerkzaamheden verricht en waar geen secundaire insolventieprocedure is geopend, verplicht zijn, behoudens de weigeringsgronden van de artikelen 25, lid 3, en 26 van deze verordening, alle beslissingen met betrekking tot deze hoofdinsolventieprocedure te erkennen en ten uitvoer te leggen, zodat zij op grond van de wettelijke regeling van die andere lidstaat geen executiemaatregelen mogen gelasten met betrekking tot de goederen van de insolvent verklaarde schuldenaar die zich op het grondgebied van die andere lidstaat bevinden, wanneer de wettelijke regeling van de lidstaat waar de procedure is geopend, dit niet toestaat en de voorwaarden voor toepassing van de artikelen 5 en 10 van die verordening niet zijn vervuld.

Onder dit voorbehoud omvat de in een lidstaat geopende insolventieprocedure, wegens de universele strekking die aan elke hoofdinsolventieprocedure moet worden toegekend, immers alle activa van de schuldenaar, ook die welke zich in een andere lidstaat bevinden, en bepaalt het recht van de lidstaat waar de procedure is geopend niet alleen de opening van de insolventieprocedure, maar ook het verloop en de beëindiging daarvan. Uit dien hoofde moet dat recht bepalen tot welke boedel de in de andere lidstaten gelegen goederen behoren, alsmede wat de gevolgen van de insolventieprocedure zijn voor de maatregelen die met betrekking tot die goederen kunnen worden genomen.

(cf. punten 43, 46-47 en dictum)
Zaak C-520/07 P

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

MTU Friedrichshafen GmbH

„Hogere voorziening — Herstructureringssteun — Beschikking waarbij terugvordering van met gemeenschappelijke markt onverenigbare steun wordt gelast — Artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 — Hoofdelijke aansprakelijkheid”

Conclusie van advocaat-generaal V. Trstenjak van 19 februari 2009 I ‐ 8557

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 september 2009 I ‐ 8573

Samenvatting van het arrest

Steunmaatregelen van de staten – Beschikking van Commissie houdende vaststelling dat steun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt en houdende bevel tot terugvordering ervan – Mogelijkheid voor Commissie om beschikking te baseren op beschikbare informatie

(Art. 88, lid 2, EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 13, lid 1, en 14, lid 1)

Artikel 13, lid 1, van verordening nr. 659/1999 inzake de toepassing van artikel 88 EG geeft de Commissie de bevoegdheid om, ingeval dat zij vaststelt dat steunmaatregelen zijn ingevoerd of gewijzigd zonder dat zij zijn aangemeld, een beschikking te geven waarin zij op grond van de beschikbare informatie haar standpunt bepaalt over de verenigbaarheid of onverenigbaarheid hiervan met de gemeenschappelijke markt, wanneer zij te maken heeft met een lidstaat die zijn plicht tot samenwerking verzuimt en heeft nagelaten informatie te verstrekken, zoals zij had bevolen. Bovendien kan in voorkomend geval bij deze beschikking onder de in artikel 14 van deze verordening bepaalde voorwaarden terugvordering van het reeds uitgekeerde steunbedrag worden verlangd.

Deze mogelijkheid voor de Commissie kan evenwel niet aldus worden uitgelegd dat zij volledig wordt ontslagen van de verplichting om haar beschikkingen te baseren op gegevens met een bepaalde mate van betrouwbaarheid en samenhang die haar conclusies kunnen onderbouwen. De Commissie dient zich dus ten minste ervan te vergewissen dat de informatie waarover zij beschikt, ook al is deze onvolledig en fragmentarisch, een voldoende basis vormt om vast te stellen dat een onderneming een voordeel heeft gekregen dat staatssteun oplevert.

Deze overwegingen gelden des te meer wanneer de Commissie gelast dat de steun wordt teruggevorderd van de ontvanger, aangezien een dergelijke terugbetaling er juist op is gericht de verstoring van de mededinging die voortkomt uit een bepaald concurrentievoordeel, op te heffen en aldus de toestand van vóór de steunverlening te herstellen.

De Commissie mag aldus niet veronderstellen dat een onderneming heeft geprofiteerd van een voordeel dat staatssteun oplevert, door simpelweg uit te gaan van een negatief vermoeden dat is gebaseerd op het ontbreken van informatie die tot de tegengestelde conclusie kan leiden, bij gebreke van andere gegevens die het bestaan van een dergelijk voordeel concreet kunnen aantonen.

(cf. punten 54-58)
Zaak C-438/07

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk Zweden

„Niet-nakoming — Milieu — Richtlijn 91/271/EEG — Behandeling van stedelijk afvalwater — Verzuim om verdergaande behandeling van stikstof te eisen in alle zuiveringsinstallaties voor stedelijk afvalwater van agglomeraties met inwonerequivalent van meer dan 10 000”

Conclusie van advocaat-generaal J. Kokott, zie zaak C-335/07 I ‐ 9519

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 oktober 2009 I ‐ 9520

Samenvatting van het arrest

Uit artikel 5, lid 2, van richtlijn 91/271 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/15, volgt dat alle stedelijk afvalwater van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10000 dat in een kwetsbaar gebied terechtkomt, uiterlijk op 31 december 1998 verdergaand moest worden behandeld dan artikel 4 van deze richtlijn voorschrijft. In dit verband is irrelevant of het afvalwater rechtstreeks dan wel indirect in een kwetsbaar gebied wordt geloosd. Dit strookt met het hoge niveau van bescherming dat het communautaire milieubeleid volgens artikel 174, lid 2, EG nastreeft. (cf. punten 29-30)

Ingevolge artikel 5, lid 3, van richtlijn 91/271 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/15, gelezen in samenhang met bijlage I, B, lid 3, bij deze richtlijn, gaat de in artikel 5, lid 2, van deze richtlijn voorziene behandeling verder dan de in artikel 4 van deze richtlijn bedoelde behandeling en heeft zij betrekking op stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt en afkomstig is van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10000. Deze behandeling houdt met name in, wat lozingen in gebieden die gevoelig zijn voor eutrofiëring betreft, dat wordt voldaan aan de voorschriften van tabel 2 van deze bijlage, onder voorbehoud echter van de bepalingen van bijlage II, A, sub a, tweede alinea, bij deze richtlijn, die voor grote agglomeraties de verwijdering van fosfor en/of stikstof voorschrijven, tenzij wordt aangetoond dat deze verwijdering geen invloed zal hebben op het eutrofiëringsniveau. (cf. punten 36-37)
Een lidstaat kan onder de normen inzake goede landbouw- en milieuconditie als bedoeld in artikel 5 van en bijlage IV bij verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, eisen opnemen inzake het onderhoud van zichtbare wegen waarop openbare rechten van doorgang rusten, voor zover die eisen bijdragen tot de instandhouding van die wegen als landschapselementen, of, in voorkomend geval, tot de voorkoming van de achteruitgang van habitats.

Een verplichting om zichtbare wegen waarop openbare rechten van doorgang rusten te onderhouden, kan immers, zelfs indien zij geen landbouwdoel heeft maar het milieu betreft, een minimumeis inzake goede landbouw- en milieuconditie vormen voor zover zij kan worden ingepast in het kader van de in bijlage IV bij verordening nr. 1782/2003 vermelde normen betreffende de instandhouding van de landschapselementen.

(cf. punten 32, 46)
Artikel 21, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680, moet aldus worden uitgelegd dat de belasting over de toegevoegde waarde uit hoofde van die bepaling verschuldigd wordt in de lidstaat wiens belasting over de toegevoegde waarde op de factuur of een als zodanig dienstdoend document vermeld staat, ook wanneer de betrokken handeling in die lidstaat niet belastbaar was. Anders dan het geval is bij een belastingschuld die eventueel op grond van een aan belasting over de toegevoegde waarde onderworpen handeling ontstaat, is de plaats van verrichting van de diensten die aan de oorsprong liggen van een factuur, niet relevant voor het ontstaan van de belastingschuld bedoeld in artikel 21, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn, die enkel verschuldigd is vanwege de vermelding van de belasting op die factuur.

Het staat aan de nationale rechter om met inachtneming van alle relevante omstandigheden na te gaan, aan welke lidstaat de op de betrokken factuur vermelde belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd wordt. Daarbij kunnen met name relevant zijn het vermelde tarief, de munteenheid waarin het te betalen bedrag is uitgedrukt, de taal waarin de factuur is opgesteld, de inhoud en de context van de betrokken factuur, de vestigingsplaatsen van de opsteller van die factuur en van de ontvanger van de verrichte diensten, alsook het gedrag van deze beiden.

(cf. punten 27, 33, dictum 1)