ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21

In casu beroept verzoekster zich in het verzoekschrift duidelijk op de twee in punt 17 supra uiteengezette middelen. Bovendien zij opgemerkt dat verzoekster de kamer van beroep in punt 21 van het verzoekschrift verwijt dat zij het voorwerp van de bescherming van het litigieuze model heeft gewijzigd „hoewel haar geenszins [was] verzocht daarover uitspraak te doen”. Bovendien komt verzoekster in punt 19 van het verzoekschrift tot de conclusie dat de opmerkingen van de kamer van beroep over de vraag of het litigieuze model gelet op artikel 3, onder a), van verordening nr. 6/2002 kan worden ingeschreven, niet relevant zijn, aangezien partijen over deze problematiek geen verweer hebben kunnen voeren, zoals vereist door artikel 62, tweede volzin, van verordening nr. 6/2002. Niettemin kan uit deze beweringen niet worden afgeleid dat verzoekster een autonoom middel inzake schending van haar rechten van de verdediging aanvoert. Dit middel wordt – zoals verzoekster ter terechtzitting heeft erkend – niet uitdrukkelijk aangevoerd, en evenmin voldoende ontwikkeld. Noch de in het verzoekschrift gebruikte structuur en titels, noch het deel van het verzoekschrift met als titel „Samenvatting van de middelen ter ondersteuning van het beroep”, noch de rest van de inhoud ervan tonen aan dat verzoekster een autonoom middel inzake schending van haar rechten van de verdediging heeft aangevoerd. In het bijzonder zij opgemerkt dat de punten 19 en 21 van het verzoekschrift onder de titel „Obiter dictum over artikel 3, onder a), van verordening [nr. 6/2002]” staan en dat uit de tekst van het deel van het verzoekschrift onder deze titel twee argumenten duidelijk naar voren komen, het eerste argument inzake het feit dat de overwegingen van de kamer van beroep over de vraag of het litigieuze model kan worden ingeschreven, niet relevant waren, en het tweede inzake het feit dat de kamer van beroep het voorwerp van de bescherming van dit model onjuist had omschreven. Bovendien heeft het EUIPO noch interveniënte begrepen dat voornoemde beweringen in de punten 19 en 21 van het verzoekschrift een middel inzake schending van de rechten van de verdediging bevatten, zodat deze partijen daarop in hun schrifturen niet hebben geantwoord.
84

Een handeling die niet meer is dan een bevestiging van het oorspronkelijke besluit brengt geen wijziging teweeg in de situatie van de belanghebbende en vormt derhalve geen voor beroep tot nietigverklaring vatbaar besluit (zie in die zin arresten van 25 mei 1993, Foyer culturel du Sart-Tilman/Commissie, C‑199/91, EU:C:1993:205, punt 23; 9 december 2004, Commissie/Greencore,C‑123/03 P, EU:C:2004:783, punt 39, en beschikking van 27 november 2015, Italië/Commissie, T‑809/14, niet gepubliceerd, EU:T:2015:970, punt 29). Volgens vaste rechtspraak is een beroep tot nietigverklaring van een handeling die slechts de bevestiging is van een eerder, definitief geworden besluit, niet-ontvankelijk. Een handeling wordt beschouwd als loutere bevestiging van een eerder besluit, wanneer zij geen enkel nieuw element ten opzichte van dat eerdere besluit bevat en niet is voorafgegaan door een heronderzoek van de situatie van degene tot wie dat eerdere besluit was gericht (arresten van 7 februari 2001, Impesca/Commissie, T‑186/98, EU:T:2001:42, punt 44; 22 mei 2012, Sviluppo Globale/Commissie, T‑6/10, niet gepubliceerd, EU:T:2012:245, punt 22, en 2 juni 2016, Moreda-Riviere Trefilerías e.a./Commissie, T‑426/10–T‑429/10 en T‑438/12–T‑441/12, EU:T:2016:335, punt 545). Of een handeling al dan niet bevestigend is, mag dus niet uitsluitend worden beoordeeld aan de hand van de inhoud ervan ten opzichte van die van de eerdere beschikking waarvan zij de bevestiging zou zijn. De aangevochten handeling moet immers ook worden beoordeeld aan de hand van de aard van het verzoek waarop die handeling een antwoord vormt (zie arrest van 7 februari 2001, Impesca/Commissie, T‑186/98, EU:T:2001:42, punt 45en aldaar aangehaalde rechtspraak).
47

Wat het feit betreft dat het EUIPO merken zou hebben ingeschreven die zeer sterk lijken op de betrokken BGA, dient eraan te worden herinnerd dat de beslissingen die de kamers van beroep krachtens verordening nr. 40/94 ter zake van de inschrijving van een teken als merk dienen te nemen, berusten op een gebonden en niet op een discretionaire bevoegdheid. Zoals de kamer van beroep terecht heeft opgemerkt, moet de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep derhalve uitsluitend worden beoordeeld op basis van deze verordening, zoals uitgelegd door de Unierechter, en niet op basis van een vroegere beslissingspraktijk van de kamers van beroep (arrest van 26 april 2007, Alcon/BHIM, C‑412/05 P, EU:C:2007:252, punt 65). Gesteld dat verzoeker met zijn betoog de facto schending van het gelijkheidsbeginsel aanvoert, dient voorts in herinnering te worden gebracht dat de eerbiediging van dit beginsel moet sporen met die van het wettigheidsbeginsel. Overigens moet, omwille van de rechtszekerheid en met het oog op behoorlijk bestuur, elke inschrijvingsaanvraag strikt en volledig worden onderzocht en dient dit onderzoek te gebeuren in elk concreet geval (arrest van 10 maart 2011, Agencja Wydawnicza Technopol/BHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, punten 75 en 77). Om bovengenoemde redenen heeft de kamer van beroep geen blijk gegeven van een onjuiste opvatting. Bijgevolg kan verzoeker zich niet met succes beroepen op eerdere beslissingen van het EUIPO teneinde de conclusie waartoe de kamer van beroep in de bestreden beslissing gekomen is, ter discussie te stellen [zie in die zin arrest van 2 mei 2012, Universal Display/BHIM (UniversalPHOLED), T‑435/11, niet gepubliceerd, EU:T:2012:210, punt 39]. Tevens dient met klem erop te worden gewezen dat de door verzoeker aangehaalde beslissingen van het EUIPO betrekking hadden op andere tekens dan die welke in casu aan de orde zijn.
6.

Steunmaatregelen van de staten – Begrip – Beoordeling volgens het criterium van de particuliere investeerder – Beoordeling met inachtneming van alle relevante aspecten van de betrokken operatie en van de context ervan – In aanmerking nemen van de beschikbare gegevens en van de te voorziene ontwikkelingen op het tijdstip waarop het besluit betreffende de maatregel in kwestie wordt genomen – In aanmerking nemen van gegevens die dateren van na het tijdstip waarop de maatregel in kwestie is vastgesteld – Uitgesloten (Artikel 107, lid 1, VWEU) (zie punten 87‑88, 101)
In dit verband dient de Commissie, wanneer zij vaststelt dat er geen sprake is van staatssteun met betrekking tot de voortzetting van de activiteiten van een failliete entiteit waarbij zij verwijst naar het feit dat deze voortzetting berust op een beslissing van particuliere schuldeisers en dit niettegenstaande de aanwezigheid van een nationale rechterlijke instantie in de bevoegde commissie die diende te beslissen over het al dan niet voortzetten van de activiteiten van de betrokken entiteit, in haar besluit uiteen te zetten welke redenen haar ertoe hebben gebracht te concluderen dat het besluit om de activiteiten voort te zetten niet kon worden toegerekend aan die rechterlijke instantie.

In het kader van de toepassing van het criterium van de particuliere schuldeiser staat het aan de Commissie om de individuele situatie van de betrokken openbare schuldeisers te onderzoeken, waarbij met name in aanmerking wordt genomen of zij bevoorrechte dan wel concurrente schuldeisers zijn, om in wezen vast te stellen of hun keuze verder gaat dan door commerciële vereisten wordt gerechtvaardigd, dan wel of die keuze kan worden verklaard door de wil om aan de betrokken onderneming een voordeel toe te kennen. De openbare schuldeisers hoeven dus niet als één entiteit te worden beschouwd en hun bijzondere hoedanigheden dienen in aanmerking te worden genomen.

In dit verband zou het feit dat de staat wordt beschouwd als één schuldeiser, ertoe kunnen leiden dat wordt toegestaan dat bepaalde openbare schuldeisers een besluit nemen dat tegen hun belangen ingaat en zich niet gedragen zoals een particuliere schuldeiser in dezelfde situatie zou doen.

(zie punten 188, 196)
Volgens artikel 13, lid 1, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, is het bestaan van ontwijking van de antidumpingmaatregelen aangetoond wanneer aan vier voorwaarden is voldaan. Ten eerste moet er sprake zijn van een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen een derde land en de Unie of tussen individuele vennootschappen in het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, en de Unie. Ten tweede moet die verandering het gevolg zijn van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat. Ten derde moeten er elementen zijn die aannemelijk maken dat de bedrijfstak van de Unie schade lijdt of dat de corrigerende werking van het antidumpingrecht wordt ondermijnd. Ten vierde moeten er bewijzen zijn voor het bestaan van dumping.

Artikel 13, lid 1, tweede alinea, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, bevat een niet-uitputtende lijst van de in de eerste alinea bedoelde praktijken, processen of werkzaamheden, die het verzenden van het product waarop maatregelen van toepassing zijn via derde landen en in de in lid 2 beschreven situatie, de assemblage van delen in de Unie of een derde land omvatten. Hieruit vloeit voort dat aan de tweede van de in artikel 13, lid 1, van verordening nr. 1225/2009 bedoelde voorwaarden reeds is voldaan als een enkele soort ontwijkingspraktijk wordt vastgesteld – wat de betrokken instellingen evenwel niet belet om ook andere soorten ontwijkingspraktijken aan te tonen indien zij deze aanwezig achten.

(zie punten 56, 57)
9.

Overheidsopdrachten van de Europese Unie–Aanbestedingsprocedure–Toepasselijkheid van de regels of beginselen die zijn vastgelegd in of die voortvloeien uit de richtlijnen betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten–Uitdrukkelijke verwijzing naar die richtlijnen in de regels betreffende deze procedure–Vereiste van eenvormige toepassing van het Unierecht (Richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punten 93, 94)
Het beginsel van het vermoeden van onschuld is een algemeen beginsel van Unierecht, dat thans is neergelegd in artikel 48, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat van toepassing is op procedures betreffende inbreuken op de voor ondernemingen geldende mededingingsregels die tot het opleggen van geldboeten of dwangsommen kunnen leiden. Wat de schikkingsprocedure van artikel 10 bis van verordening nr. 773/2004 betreft, die betrekking heeft op de procedures die de Commissie heeft ingeleid op grond van de artikelen 101 VWEU en 102 VWEU, zoals gewijzigd bij verordening nr. 622/2008, kan aan de vereisten inzake de naleving van het beginsel van het vermoeden van onschuld niet worden afgedaan door overwegingen inzake de bescherming van de doelstellingen van snelheid en doeltreffendheid van de schikkingsprocedure, hoe lovenswaardig deze ook zijn. Het is daarentegen aan de Commissie om haar schikkingsprocedure toe te passen op een wijze die verenigbaar is met de vereisten van artikel 48 van het Handvest van de grondrechten.

Het beginsel van het vermoeden van onschuld is weliswaar neergelegd in artikel 48 van het Handvest van de grondrechten, dat overeenkomstig artikel 6 VEU dezelfde waarde heeft als de Verdragen, maar de schikkingsprocedure vindt haar oorsprong in een verordening die op grond van artikel 33 van verordening nr. 1/2003 door de Commissie alleen is vastgesteld, namelijk verordening nr. 622/2008, en zij is zowel voor de Commissie als voor de betrokken ondernemingen facultatief van aard.

(zie punten 256, 265, 266)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 47)
6.

Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Omvang–Besluit inzake de goedkeuring van de rekeningen in verband met door het ELGF en het Elfpo gefinancierde uitgaven–Financiële correcties–Staat die adressaat van het besluit is en nauw betrokken was bij het opstellen van het besluit–Niet-nakoming van de motiveringsplicht–Geen (Art. 296 VWEU) (zie punt 80)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 56)
Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 29 maart 2017 –

Nederland/Commissie

(Zaak T‑501/15)

„ELGF en Elfpo – Van financiering uitgesloten uitgaven – Geïntegreerd beheers- en controlesysteem – Verlaging of uitsluiting van betalingen bij niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden – Niet-naleving van gering belang – Artikel 24, lid 2, van verordening (EG) nr. 73/2009 – Artikel 71, lid 3, van verordening (EG) nr. 1122/2009 – Bewijslast – Uitlegging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 73/2009”

1. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Weigering van tenlasteneming van uitgaven als gevolg van onregelmatigheden bij de toepassing van de Unieregeling – Betwisting door de betrokken lidstaat – Bewijslast – Verdeling onder de Commissie en de lidstaat (Verordening nr. 73/2009 van de Raad; verordening nr. 1122/2009 van de Commissie) (zie punten 43‑47)

2. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Verlaging of uitsluiting van betalingen bij niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden – Niet-toepassing in geval van niet-naleving van gering belang – Beoordelingscriteria – Nationale sanctieregeling volgens welke het ontbreken van de documenten die vereist zijn krachtens de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen, systematisch wordt beschouwd als een niet-naleving van gering belang – Ontoelaatbaarheid (Verordening nr. 73/2009 van de Raad, art. 24, lid 2; verordening nr. 1122/2009 van de Commissie, art. 71, lid 3) (zie punten 48‑51, 59, 60)

3. Recht van de Europese Unie – Uitlegging – Methoden – Letterlijke, systematische en teleologische uitlegging (zie punt 67)

4. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Eisen inzake de identificatie en registratie van dieren – Niet-naleving – Geen invloed op de inning van directe betalingen door de betrokken landbouwer (Verordeningen van de Raad nr. 21/2004, art. 3 en 6‑8, en nr. 73/2009, art. 4, lid 1, en bijlage II) (zie punt 68)

5. Beroep tot nietigverklaring – Voorwerp – Besluit gebaseerd op meerdere redeneringen, die elk volstaan als grondslag voor het dispositief – Nietigverklaring van een dergelijk besluit – Voorwaarden (Art. 263 VWEU en 296 VWEU) (zie punt 70)

Voorwerp

Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1119 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2015, L 182, blz. 39), voor zover dit besluit de door het Koninkrijk der Nederlanden gedane uitgaven betreft

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Het Koninkrijk der Nederlanden draagt zijn eigen kosten en die van de Europese Commissie.
3.

Beroep tot nietigverklaring – Bevoegdheid van de Unierechter – Beroep tegen een besluit van een instelling tot weigering van een prestatie waarin in het Unie is voorzien volgens de voorwaarden van het nationaal recht van een lidstaat – Toetsing door de Unierechter of is voldaan aan deze voorwaarden, in voorkomend geval, met inachtneming van de relevante nationale rechtspraak – Toelaatbaarheid (Art. 263 VWEU) (zie punten 48, 60)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 33, 34)
2.

Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Omvang–Besluit om een offerte niet te kiezen, genomen in het kader van de procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor diensten–Inaanmerkingneming, in de motivering, van de antwoorden van een instelling op de verzoeken van een afgewezen inschrijver–Voorwaarden–Geen nieuwe motivering die in de plaats komt van de oorspronkelijke motivering–Beoordeling van de gegevens waarover de verzoeker beschikt ten tijde van instelling van het beroep (Art. 296 VWEU; verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 113, lid 2; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 161, lid 2) (zie punten 36‑38, 60)
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 39)
Gelet op het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van behoorlijk bestuur moet het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie bij het onderzoek van een aanvraag tot inschrijving van een Uniemerk rekening houden met beslissingen die inzake soortgelijke aanvragen reeds zijn genomen, en moet het zeer aandachtig onderzoeken of al dan niet een soortgelijke beslissing moet worden genomen. Gelet op haar motiveringsplicht mag de kamer van beroep niet afwijken van de beslissingspraktijk van het Bureau zonder enige uitleg te verstrekken over de redenen waarom zij van oordeel is dat de in die beslissingen verrichte feitelijke vaststellingen inzake de bekendheid van de oudere merken niet of niet langer relevant zijn. De vaststelling van de bekendheid van de oudere merken is een feitelijke vaststelling die niet afhangt van het aangevraagde merk.

In omstandigheden waarin bij de door de verzoeker aangehaalde eerdere beslissingen van het Bureau geen bewijzen van de bekendheid van de oudere merken zijn gevoegd die in het kader van die eerdere procedures waren overgelegd, moet de kamer van beroep overeenkomstig het beginsel van behoorlijk bestuur hetzij de verzoeker verzoeken aanvullende bewijzen van de bekendheid van de oudere merken aan te dragen – al was het maar om deze te weerleggen –, waartoe zij bevoegd is op grond van regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, hetzij de redenen vermelden waarom zij van oordeel is dat de in die eerdere beslissingen verrichte vaststellingen met betrekking tot de bekendheid van de oudere merken dienen te worden afgewezen.

(zie punten 20, 33‑35, 37)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 21‑23, 58)
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 38)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 19, 21)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 16)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 18, 19, 44, 46)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordeling van het verwarringsgevaar — Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 19‑21, 50)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 26)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 15)
8.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving — Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling — Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen — Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 49)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Gevaar voor associatie — Oudere merken met kenmerken op basis waarvan zij als behorend tot een zelfde „reeks” of „familie” kunnen worden beschouwd — Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 34, 35)
2.

Gemeenschapsmodellen — Procedurevoorschriften — Herstel in de vorige toestand — Voorwaarden — In de gegeven omstandigheden noodzakelijke zorgvuldigheid — Delegatie van de administratieve taken voor vernieuwing van een model (Verordening nr. 6/2002 van de Raad, art. 67, lid 1) (cf. punten 15, 17, 18, 20)