ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 58/5

Beroep ingesteld op 14 december 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

(Zaak C-641/11)

2012/C 58/06

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Rozet en L. Pignataro, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door de handhaving van het in artikel 12 van DPR 752/1976 neergelegde selectiecriterium waarbij voorrang wordt verleend aan kandidaten die ten minste twee jaar in de provincie Bolzano hebben gewoond, de krachtens artikel 45 VWEU en artikel 3, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 (1) betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep komt de Commissie op tegen de invoering van een selectiecriterium waarbij voorrang wordt verleend aan kandidaten die ten minste twee jaar in de provincie Bolzano (Trentino Alto Adige) hebben gewoond. Dit criterium is in strijd met de uit artikel 45 VWEU en uit artikel 3, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 voortvloeiende verplichtingen. De Commissie roept namelijk in herinnering dat volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie het in artikel 45 VWEU neergelegde beginsel van gelijke behandeling niet alleen openlijke discriminatie op grond van de nationaliteit verbiedt, maar ook alle vormen van verkapte discriminatie die door toepassing van andere onderscheidingscriteria in feite tot hetzelfde resultaat leiden (zie met name arrest van het Hof van 26 mei 1996, O’Flynn, C-237/94, Jurispr. blz. I-2617, punt 17). Dit is met name het geval bij een maatregel die een onderscheid maakt op basis van woonplaats.

In hun antwoord op het met redenen omklede advies van 6 augustus 2010 hebben de Italiaanse autoriteiten erkend dat „de in artikel 12 van DPR 752/1976 neergelegde voorwaarde betreffende de woonplaats elementen van rechtstreekse discriminatie zou kunnen inhouden en dus in strijd met artikel 45 VWEU zou kunnen zijn” en dat „om dat probleem te verhelpen, de bewoordingen van het artikel zonder meer zullen worden gewijzigd”. De Commissie heeft tot op heden echter geen informatie ontvangen betreffende de betrokken wijziging en is dus van mening dat de in artikel 12 van DPR 752/1976 neergelegde voorwaarde van woonplaats nog steeds geldt.

(1) PB L 141, blz. 1.
C 25/30

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 24 oktober 2011 — Daniel Levy, Carine Sebbag/Belgische Staat — Federale Overheidsdienst Financiën

(Zaak C-540/11)

(2012/C 25/53)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Daniel Levy, Carine Sebbag

Verwerende partij: Belgische Staat — Federale Overheidsdienst Financiën

Prejudiciële vraag

Strookt de handelswijze van een lidstaat met het gemeenschapsrecht, en met name met artikel 56 juncto de artikelen 10, 57, lid [2], en 293 van het EG-Verdrag, indien deze lidstaat in een verdrag met een andere lidstaat tot voorkoming van dubbele belasting de verplichting aangaat tot afschaffing van de dubbele belasting van dividenden, die uit de door dat verdrag vastgestelde verdeling van de heffingsbevoegdheid voortvloeit, om vervolgens zijn nationale wetgeving zodanig te wijzigen dat een dergelijke dubbele belasting niet langer is opgeheven?
—

bijgevolg over te gaan tot het onderzoek van de zaak ten gronde en vervolgens nietigverklaring van beschikking C(2009) 10350 van 22 december 2009 van de Europese Commissie, met bevestiging van de geldigheid en de werking van slechts artikel 4 daarvan, betreffende „de intrekking van de opschorting van de betalingen via het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling ten behoeve van het programma dat voorwerp is van de onderhavige beschikking”;
—

vernietiging van het arrest van 14 september 2011, zaak T-236/02, voor zover daarbij is afgewezen de schadevordering die rekwirant in zijn schriftelijke opmerkingen in die zaak had ingediend;
2)

Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: indien een lidstaat andere dan de in artikel 45 van richtlijn 2004/18 opgesomde gronden voor de uitsluiting van marktdeelnemers van deelneming aan de aanbestedingsprocedure in zijn nationale wet kan invoeren, die hij gerechtvaardigd vindt ter bescherming van het algemeen belang en omwille van de rechtmatige belangen van de aanbestedende dienst en de handhaving van de eerlijke mededinging tussen de marktdeelnemers, is het dan met deze richtlijn en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verenigbaar, marktdeelnemers van de procedure uit te sluiten met wie de betrokken aanbestedende dienst een overeenkomst inzake de aanbesteding had gesloten en die heeft verbroken of opgezegd of er zich heeft uit teruggetrokken door omstandigheden die aan de marktdeelnemer kunnen worden toegerekend, wanneer de terugtrekking uit de overeenkomst of de verbreking of opzegging ervan heeft plaatsgevonden binnen drie jaar vóór het begin van de aanbestedingsprocedure en de waarde van het niet-uitgevoerde deel van de overeenkomst minstens 5 % van de waarde van de overeenkomst bedraagt?
2)

Gaat het bij de reproductie met een printer om een reproductie met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een soortgelijk resultaat oplevert in de zin van artikel 5, lid 2, sub a, van de richtlijn?
2)

Staat de communautaire richtlijn over de terugkeer van onderdanen van derde landen eraan in de weg dat een strafrechtelijke sanctie kan worden opgelegd wegens de enkele omstandigheid dat de vreemdeling zich illegaal op het nationale grondgebied bevindt, ongeacht of de bestuurlijke terugkeerprocedure als voorzien in het nationale recht en in deze richtlijn, al of niet is afgerond.
2)

Verzet het unierecht, in casu artikel 45 van het VWEU of artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68 (4), zich ertegen dat een lidstaat weigert een werkloosheidsuitkering op grond van zijn nationale wetgeving toe te kennen in het geval van een volledig werkloos geworden migrerend werknemer (grensarbeider), die in die lidstaat zijn laatste werkzaamheden verrichtte en van wie, gelet op de aanwezigheid van sociale en familiebanden, kan worden aangenomen dat hij in die lidstaat de beste kansen heeft op reïntegratie in het arbeidsproces, enkel op de grond dat hij in een andere lidstaat woonachtig is?
3)

Kunnen artikel 1 van richtlijn 2008/52, betreffende de evenwichtige samenhang tussen mediation en behandeling in rechte, artikel 3, sub a, van die richtlijn en de punten 10 en 13 van de considerans daarvan, waaruit volgt dat de richtlijn voor alles voorziet in een vrijwillige procedure die partijen naar eigen goeddunken kunnen organiseren en kunnen beëindigen, aldus worden uitgelegd dat wanneer een minnelijke schikking op vrijwillige basis niet mogelijk is, de mediator een schikking kan voorstellen tenzij partijen hem gezamenlijk verzoeken dat niet te doen (omdat zij de mediation menen te moeten beëindigen)?
1)

Staat het gemeenschapsrecht, en met name artikel 6 van richtlijn 93/37/EEG (1) (nadien: artikel 4 van richtlijn 2004/18/EG (2)) in beginsel in de weg aan een nationale bepaling (als artikel 10, lid 1, sub a, van wet 109 van 1994 — nadien: artikel 34, lid 1, sub a, van decreto legislativo 163 van 2006), op grond waarvan alleen vennootschappen die handelsactiviteiten uitoefenen, mogen deelnemen aan procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten, zodat bepaalde ondernemers (zoals maatschappen [società semplici]) die normalerwijze niet overwegend dat soort activiteiten verrichten, daarvan zijn uitgesloten, of is het betrokken verbod redelijk en niet discriminerend gelet op de bijzondere regeling en het specifieke vermogensstelsel van maatschappen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 331/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākās tiesas Senāts (Republiek Letland) op 14 september 2011 — SIA „Garkalns”/Rīgas dome

(Zaak C-470/11)

2011/C 331/23

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākās tiesas Senāts (Senaat van het Hooggerechtshof)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SIA „Garkalns”

Verwerende partij: Rīgas dome

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 49 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en de daarmee samenhangende transparantieverplichting aldus worden uitgelegd dat verenigbaar is met de toegestane beperkingen van het vrij verrichten van diensten, het gebruik in een vooraf publiekelijk vastgestelde wettelijke regeling van een onbepaald rechtsbegrip als „aanzienlijke aantasting van de belangen van de Staat en die van de inwoners van het betrokken administratieve gebied” dat in elk individueel geval via uitleggingscriteria moet worden ingevuld, maar tegelijkertijd ruimte laat voor een zekere flexibiliteit bij de beoordeling van de aantasting van de vrijheid?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 340/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Stockholms tingsrätt (Zweden) op 2 september 2011 — Ulf Kazimierz Radziejewski/Kronofogdemyndigheten i Stockholm

(Zaak C-461/11)

2011/C 340/17

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Stockholms tingsrätt

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ulf Kazimierz Radziejewski

Verwerende partij: Kronofogdemyndigheten i Stockholm

Prejudiciële vraag

Kan het Zweedse woonplaatsvereiste van § 4 van de skuldsaneringslag (2006:548) een werknemer beletten of afschrikken om uit Zweden weg te gaan om zijn recht van vrij verkeer uit te oefenen, en dus worden beschouwd als in strijd met de bepaling inzake vrij verkeer van werknemers binnen de EU in de zin van artikel 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?
—

Nadiany Bamba verwijzen in de kosten die de Raad in eerste aanleg en in hogere voorziening heeft gemaakt.
2)

Geldt het antwoord op vraag 1 ook voor buiten de Europese Unie gevestigde bijkantoren, met name gelet op het in artikel 17, lid 3, sub a en c, voorziene recht op aftrek met betrekking tot de in artikel 13, B, sub d, punten 1 tot en met 5, bedoelde bancaire en financiële handelingen die voor buiten de Gemeenschap gevestigde ontvangers worden verricht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 28 juli 2011 — Josef Egbringhoff/Stadtwerke Ahaus GmbH

(Zaak C-400/11)

2011/C 311/30

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Josef Egbringhoff

Verwerende partij: Stadtwerke Ahaus GmbH

Prejudiciële vraag

Dient artikel 3, lid 5, gelezen in samenhang met bijlage A, sub b en/of c, van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van richtlijn 96/92/EG, aldus te worden uitgelegd, dat een nationale wettelijke regeling over prijswijzigingen in overeenkomsten betreffende elektriciteitslevering met huishoudelijke afnemers aan wie op grond van de algemene leveringsplicht elektriciteit wordt geleverd (tariefklanten), voldoet aan het vereiste niveau van transparantie wanneer daarin de oorzaak, de voorwaarden en de omvang van een prijswijziging weliswaar niet worden vermeld, doch wordt gewaarborgd dat de elektriciteitsleverancier zijn afnemers vooraf binnen een redelijke termijn van elke prijsverhoging op de hoogte brengt en de afnemers het recht hebben de overeenkomst op te zeggen indien zij de hun meegedeelde gewijzigde voorwaarden niet wensen te aanvaarden?

(1) Richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van richtlijn 96/92/EG — Verklaringen met betrekking tot ontmantelings- en afvalbeheeractiviteiten (PB L 176, blz. 37).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 290/4

Hogere voorziening ingesteld op 22 juli 2011 door Région Nord-Pas-de-Calais tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 mei 2011 in de gevoegde zaken T-267/08 en T-279/08, Région Nord-Pas-de-Calais en Communauté d’agglomération du Douaisis/Commissie

(Zaak C-389/11 P)

2011/C 290/06

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Région Nord-Pas-de-Calais (vertegenwoordigers: M. Cliquennois en F. Cavedon, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Communauté d’agglomération du Douaisis en Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 12 mei 2011 in de gevoegde zaken T-267/08 en T-279/08 vernietigen;

— de door Région Nord-Pas-de-Calais in eerste aanleg ingestelde vorderingen toewijzen;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Met haar eerste middel verwijt zij het Gerecht niet te zijn ingegaan op de grieven met betrekking tot beschikking C(2008) 1089 def. van de Commissie van 2 april 2008, die is ingetrokken bij en vervangen door beschikking C(2010) 4112 def. van de Commissie van 23 juni 2010, die beide betrekking hebben op steunmaatregel C 38/2007 (ex NN 45/2007). De nieuwe beschikking is namelijk in feite een antwoord op de stukken die rekwirante in het kader van haar oorspronkelijke beroep bij het Gerecht heeft ingediend, terwijl zij niet in de gelegenheid is gesteld om te worden gehoord in het kader van een nieuwe voorafgaande administratieve procedure.

Met haar tweede middel voert rekwirante schending van de rechten van verdediging en het beginsel van hoor en wederhoor tijdens de administratieve procedure aan, doordat de Commissie een nieuwe beschikking heeft vastgesteld zonder zich daarbij te houden aan de verplichting tot naleving van de daarvoor geldende wezenlijke vormvoorschriften. De Commissie heeft namelijk haar beoordeling van de aard van de betrokken overheidsmaatregel gewijzigd en de methode voor de berekening van de ten tijde van de steunverlening aan Arbel Fauvet Rail SA geldende referentiepercentages herzien.
1)

Moet artikel 12, lid 2, van verordening (EG) nr. 874/2004 van de Commissie van 28 april 2004 tot vaststelling van regels met betrekking tot het overheidsbeleid voor de toepassing en werking van het „.eu”-topniveaudomein en de beginselen inzake registratie (1), aldus worden uitgelegd dat in een situatie waarin het betrokken oudere recht een merkrecht is, de woorden „licentiehouders van oudere rechten” kunnen doelen op een persoon die door de houder van het merk uitsluitend is gemachtigd om, in eigen naam maar voor rekening van de licentiegever, een aan het merk identieke of gelijkluidende domeinnaam te registreren, zonder evenwel gemachtigd te zijn om het merk voor andere doeleinden te gebruiken of om het teken als merk te gebruiken, bijvoorbeeld voor het in de handel brengen van waren of diensten onder het merk?
—

verklaren dat de Slowaakse Republiek, door de exploitatie van de afvalstortplaats Žilina — Považský Chlmec te hebben toegestaan, terwijl er geen aanpassingsplan voor de stortplaats voorhanden was en er geen definitieve beslissing was genomen over de vraag of deze stortplaats haar activiteit kon voortzetten op basis van een goedgekeurd aanpassingsplan, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 14, sub a, b en c, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (1), en
4)

Dient artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 voorts aldus te worden uitgelegd dat deze bepaling uitsluitend van toepassing is op die arbeid die een Turkse werknemer die in het bezit is van een hem door de nationale autoriteiten volgens de regels verstrekte, inhoudelijk niet beperkte arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd, verricht op het tijdstip waarop zijn voor een ander doel verstrekte verblijfsvergunning voor bepaalde tijd afloopt, en een Turkse werknemer in die situatie derhalve niet kan verlangen dat de nationale autoriteiten ook nadat hij deze arbeid definitief heeft gestaakt, zijn voortgezet verblijf toestaan voor nieuwe arbeid, in voorkomend geval na een onderbreking in de tijd die noodzakelijk is voor het vinden van werk?
3)

Is het onderzoek van OLAF in Thailand ongeldig en kan de bij het onderzoek van OLAF verzamelde informatie worden aangewend om de gemeenrechtelijke oorsprong ter discussie te stellen wanneer: — de informatie is gevraagd in het kader van een onderzoek naar de preferentiële oorsprong; — OLAF het gemeenschapsrecht, met name verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136, blz. 1) heeft geschonden, doordat het met name niet „conform de lopende samenwerkingsovereenkomsten in derde landen” heeft gehandeld; — de lokale bevoegde autoriteit zich er niet juridisch toe heeft verbonden de bijstand te verlenen; — de verkregen informatie is verstrekt zonder de toestemming van de lokale bevoegde autoriteit en met overtreding van hun nationale bepalingen betreffende het doorgeven van persoonsgegevens naar een derde land; en — het onderzoek op informele wijze, vertrouwelijk en zonder eerbiediging van de rechten van de verdediging is verricht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 17 juni 2011 — ZZ/Secretary of State for the Home Department

(Zaak C-300/11)

2011/C 252/37

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ZZ

Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

Prejudiciële vraag

Vereist het in artikel 30, lid 2, van richtlijn 2004/38 (1) neergelegde beginsel van doeltreffende rechterlijke bescherming, zoals uitgelegd in het licht van artikel 346, lid 1, sub a, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat een rechterlijke instantie die een beroep behandelt tegen een beslissing tot verwijdering van een burger van de Europese Unie van een lidstaat om redenen van openbare orde en openbare veiligheid overeenkomstig Hoofdstuk VI van richtlijn 2004/38, waarborgt dat de betrokken burger van de Europese Unie in kennis wordt gesteld van de essentie van de tegen hem bestaande gronden, ook al komen de autoriteiten van de lidstaten en de betrokken nationale rechterlijke instantie, na al het bewijsmateriaal tegen de burger van de Europese Unie te hebben onderzocht waarop de autoriteiten van de lidstaat zich baseren, tot de conclusie dat redenen van staatsveiligheid zich tegen de openbaarmaking van de essentie van de tegen hem bestaande gronden verzetten?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).
c)

die beheerder op grond van een delegatie van taken in de zin van artikel 5 octies van richtlijn 85/611/EEG (2), zoals gewijzigd, actief is?
1)

Verzet artikel 50 van richtlijn 2002/83/EG (1) van het Europees parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende levensverzekering, dat in lid 1 bepaalt dat onverminderd een latere harmonisatie elke verzekeringsovereenkomst uitsluitend onderworpen is aan de indirecte belastingen en parafiscale heffingen op verzekeringspremies die bestaan in de lidstaat van de verbintenis, en dat in lid 3 voorziet dat behoudens een latere harmonisatie, elke lidstaat op de verzekeringsondernemingen die op zijn grondgebied verbintenissen aangaan, zijn nationale bepalingen toepast betreffende de maatregelen met het oog op de inning van de verschuldigde indirecte belastingen en parafiscale heffingen in de zin van lid 1 zich tegen een nationale regeling zoals voorzien in artikel 173 en 175/3 van het Wetboek van diverse rechten en taksen, waarbij voorzien wordt dat verzekeringsverrichtingen (waaronder levensverzekeringen) onderworpen worden aan een jaarlijkse taks, wanneer het risico in België is gelegen, met name indien de verzekeringnemer zijn gewone verblijfplaats in België heeft, of, indien de verzekeringnemer een rechtspersoon is, indien de vestiging van deze rechtspersoon waarop de overeenkomst betrekking heeft zich in België bevindt, zonder dot rekening wordt gehouden met de verblijfplaats van de verzekeringnemer op het moment van het aangaan van de overeenkomst?
Met haar tweede middel verwijt rekwirante het Gerecht dat het jegens haar een te beperkte opvatting van het begrip „publieke distantiëring” heeft gehanteerd, waarmee voorbij is gegaan aan de vereisten van het in artikel 7, lid 1, EVRM verankerde beginsel van strikte uitlegging van het strafrecht, volgens hetwelk „het strafrecht niet op extensieve wijze ten nadele van de verdachte mag worden toegepast”. Deze opvatting schendt tevens het beginsel dat twijfel in het voordeel moet werken van de onderneming tot wie de beschikking is gericht, welk beginsel toepassing moet vinden gelet op het beginsel van het vermoeden van onschuld.
In het eerste middel wordt aangevoerd dat het Gerecht verschillende regels inzake de bewijslast en procedureregels inzake bewijsmiddelen heeft geschonden, bepaalde bewijzen onjuist heeft opgevat en haar beoordeling van de feiten niet heeft gemotiveerd. Hoewel het Gerecht zijn rechtspraak in herinnering brengt betreffende de noodzaak alle bewijsmateriaal te beoordelen, getuigt de erop volgende beoordeling van een erg fragmentarische benadering waarbij bewijzen afzonderlijk worden bekeken en een voor een worden verworpen. Dit beïnvloedt de analyse van individuele contacten die volgens de beschikking uitingen waren van de deelname van Aalberts’ ondermening aan de voortdurende inbreuk. Bewijzen van de deelname van de dochterondernemingen Simplex en Aquatis aan de voortdurende inbreuk worden door het Gerecht afzonderlijk beoordeeld hoewel zij tot een en dezelfde onderneming (Aalberts) behoren. Bovendien vat het Gerecht met betrekking tot die contacten bepaalde cruciale bewijsmiddelen verkeerd op of geeft het in elk geval geen afdoende motivering voor de bewijswaarde van bepaalde bewijzen. In het tweede middel wordt subsidiair gesteld dat, zelfs indien de feitelijke vaststellingen zouden worden bevestigd, het Gerecht ten onrechte de beschikking in haar geheel heeft nietig verklaard aangezien het slechts een gedeeltelijke onjuistheid in de beschikking had vastgesteld. Het bestreden arrest heeft op minstens twee punten blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting: — Ten eerste heeft het Gerecht de beschikking van de Commissie nietig verklaard op grond dat Aquatis over een verschillend kennisniveau van het kartel beschikte dan de andere deelnemers aan de FNAS bijeenkomsten in Frankrijk. Overeenkomstig vaste rechtspraak dient een verschillend kennisniveau bij een van de deelnemers aan een kartel echter niet tot de volledige nietigverklaring van de [vaststelling van het bestaan van een] enkele en voortdurende inbreuk te leiden, maar kan ten hoogste leiden tot een gedeeltelijke nietigverklaring van de vaststelling dat er sprake is van een inbreuk en allicht tot de vermindering van de geldboete. — Ten tweede heeft het Gerecht, door de volledige nietigverklaring van de beschikking voor Aalberts en haar twee dochterondernemingen in een zaak waar een gedeeltelijke nietigverklaring overeenkomstig de rechtspraak de meest passende oplossing was, zijn bevoegdheid overschreden.