ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 89/655 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op arbeidsplaats – Aanpassing aan minimumvoorschriften – Arbeidsmiddelen die in gebruik zijn – Toekenning van extra aanpassingsperiode – Voorwaarden

(Richtlijn 89/655 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/63, art. 4, lid 1, sub b, en bijlage I, punt 1, tweede alinea)

Samenvatting

Bijlage I, punt 1, tweede alinea, van richtlijn 89/655 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/63, volgens welke de daarin vastgestelde minimumvoorschriften, voorzover van toepassing op arbeidsmiddelen die in gebruik zijn, niet noodzakelijkerwijs dezelfde maatregelen vergen als de essentiële eisen die van toepassing zijn op nieuwe arbeidsmiddelen, moet aldus worden begrepen dat zij tot op zekere hoogte wijziging brengt in de draagwijdte van artikel 4, lid 1, sub b, van richtlijn 89/655, in zijn oorspronkelijke versie, volgens welke bepaling de werkgever arbeidsmiddelen dient aan te schaffen en/of te gebruiken die, indien zij op 31 december 1992 reeds ter beschikking van de werknemers stonden in de onderneming en/of inrichting, uiterlijk vier jaar na deze datum voldoen aan de in de bijlage bij de richtlijn opgenomen minimumvoorschriften.

Bijgevolg moet het toelaten van arbeidsmiddelen in gebruik, na 31 december 1996, worden getoetst aan de minimumvoorschriften van bijlage I bij de gewijzigde richtlijn 89/655, welke op grond van punt 1, tweede alinea, ervan, op deze middelen van toepassing blijven. Aangezien volgens laatstgenoemde bepaling voor deze arbeidsmiddelen de minimumvoorschriften niet noodzakelijkerwijs dezelfde maatregelen vergen als de essentiële eisen die van toepassing zijn op nieuwe arbeidsmiddelen, moet deze bepaling aldus worden uitgelegd dat zij een grotere vrijheid laat bij de keuze van de technische oplossingen als de genomen maatregelen in staat zijn de door voornoemde voorschriften beoogde bescherming te waarborgen.

Implementeert niet voldoende duidelijk en nauwkeurig de gewijzigde richtlijn 89/655 een nationale wettelijke regeling die geen enkele verwijzing bevat naar de voorschriften van bijlage I bij bedoelde richtlijn en om die reden feitelijk een extra aanpassingsperiode toekent voor de arbeidsmiddelen die vóór 27 augustus 1997 reeds ter beschikking van de werknemers stonden in de onderneming en/of inrichting.

(cf. punten 33‑38)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Uniforme wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen – Afgifte krachtens overgangsbepaling van artikel 19 van verordening nr. 1768/92 – Voorwaarden – Verkrijging van eerste vergunning voor in handel brengen vóór in dit artikel voor geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik vastgestelde referentiedatum – Belemmering voor afgifte, voor dit product, van aanvullend certificaat op basis van geneesmiddel voor menselijk gebruik

(Verordening nr. 1768/92 van de Raad, art. 19, lid 1)

Samenvatting

Artikel 19, lid 1, van verordening nr. 1768/92 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, volgens hetwelk dit certificaat mag worden afgegeven op voorwaarde met name dat in een lidstaat na een bepaalde datum voor het product een eerste vergunning voor het in de handel brengen als geneesmiddel is verkregen, staat eraan in de weg dat dit certificaat in een andere lidstaat wordt afgegeven op basis van een geneesmiddel voor menselijk gebruik dat in deze lidstaat is toegelaten, indien dit product in de eerste lidstaat vóór de in dit artikel 19, lid 1 vastgestelde datum een vergunning voor het in de handel brengen als geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik heeft gekregen.

(cf. punt 23 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Toelichtingen op gecombineerde nomenclatuur – Postonderverdelingen 4202 12 11 en 4202 12 19 – Geen ongeldigheid

Samenvatting

De toelichtingen op de gecombineerde nomenclatuur zijn waardevolle hulpmiddelen bij de uitlegging daarvan, mits de inhoud ervan in overeenstemming is met de bepalingen zelf van het gemeenschappelijk douanetarief en de draagwijdte ervan niet wijzigt. Dat is het geval met de toelichtingen op de postonderverdelingen 4202 12 11 en 4202 12 19. Zij zijn immers noch in strijd met de bewoordingen van de betrokken posten en postonderverdelingen noch met de daarop toepasselijke toelichtingen noch met de in punt 6 van de Algemene regels voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur vermelde regel dat de indeling van goederen moet plaatsvinden aan de hand van de bewoordingen van de onderverdelingen. Met name moeten genoemde toelichtingen worden gezien als een toevoeging aan aanvullende aantekening 1 bij hoofdstuk 42 van de gecombineerde nomenclatuur, doordat zij aangeven dat wanneer de met het blote oog zichtbare buitenzijde een kunststoffen vel is, het procédé waarmee dit vel is verkregen voor de tariefindeling niet van belang is. Door twee technische procédés voor het verkrijgen van een identiek product, te weten een kunststoffen buitenkant, als equivalent te beschouwen, nemen zij bovendien het doorslaggevende criterium voor de tariefindeling van goederen in acht, dat moet worden gezocht in de objectieve kenmerken en eigenschappen van de betrokken koopwaar, zoals omschreven in de tekst van de tariefpost van het gemeenschappelijk douanetarief en in de aantekeningen bij de betrokken afdelingen of hoofdstukken. Daaruit volgt dat er geen feiten of omstandigheden zijn die de geldigheid van de betrokken toelichtingen kunnen aantasten.

(cf. punten 16, 19, 21, 27, 29, 32 en dictum)
Zaak C‑420/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Helleense Republiek

„Niet-nakoming – Illegaal storten van afval op stortplaats Péra Galini – Richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156//EEG – Artikelen 4 en 9”

Samenvatting van het arrest

Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 75/442, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156 – Artikel 4, eerste alinea – Verplichting van lidstaten om te zorgen voor verwijdering van afvalstoffen – Draagwijdte – Noodzakelijkheid van te nemen maatregelen – Beoordelingsmarge – Grenzen

(Richtlijn 75/442 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, art. 4, eerste alinea)

Hoewel artikel 4, eerste alinea, van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, niet de concrete inhoud preciseert van de maatregelen die moeten worden genomen om de verwijdering van afvalstoffen zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder nadelige gevolgen voor het milieu te laten plaatsvinden, is deze bepaling niettemin voor de lidstaten verbindend wat het te bereiken doel betreft, zij het dat aan deze een zekere vrijheid wordt gelaten bij de beoordeling van de noodzaak van zulke maatregelen.

Derhalve kan, wanneer een feitelijke situatie niet in overeenstemming is met de in artikel 4, eerste alinea, van de gewijzigde richtlijn 75/442 vastgestelde doelstellingen, daaruit in beginsel niet rechtstreeks worden geconcludeerd, dat de betrokken lidstaat noodzakelijkerwijs tekort is geschoten in de door die bepaling opgelegde verplichtingen. Het voortduren van een dergelijke feitelijke situatie, vooral wanneer deze leidt tot een significante achteruitgang van het milieu over een langere periode, zonder dat de bevoegde instanties ingrijpen, kan er echter op duiden, dat de lidstaten de grenzen van de beoordelingsvrijheid die hun door deze bepaling wordt gelaten, hebben overschreden.

(cf. punten 21‑22)
Zaak C‑336/02

Saatgut-Treuhandverwaltungsgesellschaft mbH

tegen

Brangewitz GmbH

(verzoek van het Landgericht Düsseldorf om een prejudiciële beslissing)

„Kweekproducten – Beschermingsregeling – Artikel 14, lid 3, van verordening (EG) nr. 2100/94 en artikel 9 van verordening (EG) nr. 1768/95 – Gebruik van oogstproduct door landbouwers – Loonwerkers – Verplichting om aan houder van communautair kwekersrecht informatie te verstrekken”

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Uniforme wettelijke regelingen – Bescherming van kweekproducten – Artikel 14, lid 3, van verordening nr. 2100/94 en artikel 9 van verordening nr. 1768/95 – Bevoegdheid van houder van communautair kwekersrecht om informatie te verlangen wanneer hij over aanwijzingen beschikt dat loonwerker beschermd oogstproduct voor aanplanting heeft verwerkt

(Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 14, leden 2 en 3; verordening nr. 1768/95 van de Commissie, art. 9)

De bepalingen van artikel 14, lid 3, zesde streepje, van verordening nr. 2100/94 inzake het communautaire kwekersrecht juncto artikel 9 van verordening nr. 1768/95 houdende vaststelling, overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening nr. 2100/94, van uitvoeringsbepalingen betreffende de afwijking ten gunste van landbouwers, voorzien voor de houder van een communautair kwekersrecht in de mogelijkheid om, zonder bijkomende lasten of kosten, van een loonwerker de relevante informatie te verlangen die deze laatste bij de normale uitoefening van zijn taken heeft verkregen, wanneer hij over aanwijzingen beschikt dat deze laatste oogstproduct dat landbouwers hebben verkregen door aanplanting van teeltmateriaal van een onder dit kwekersrecht vallend ras van de houder, hybriden of kunstmatig verkregen rassen uitgezonderd, dat tot de in artikel 14, lid 2, van verordening nr. 2100/94 genoemde landbouwgewassen behoort, voor aanplanting heeft verwerkt of voornemens is te verwerken.

In dat geval is de loonwerker verplicht om de houder de relevante informatie niet alleen te verstrekken met betrekking tot de landbouwers waarvoor de houder over aanwijzingen beschikt dat de loonwerker die verwerking heeft verricht of voornemens is te verrichten, maar ook met betrekking tot alle andere landbouwers voor wie hij het oogstproduct dat is verkregen door aanplanting van teeltmateriaal van het bewuste ras, heeft verwerkt of voornemens is te verwerken, indien aan de loonwerker werd meegedeeld welk ras het betrof of indien dit anderszins aan de loonwerker bekend was.

(cf. punten 54, 66, dictum 1‑2)
Zaak C‑457/02

Strafzaak

tegen

Antonio Niselli

(verzoek van het Tribunale di Terni om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijnen 75/442/EEG en 91/156/EEG – Begrip afvalstoffen – Residuen van productie of consumptie die kunnen worden hergebruikt – Ijzerschroot”

Samenvatting van het arrest

1. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 75/442, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156 – Begrip – Stof waarvan men zich ontdoet – Onderwerping aan handelingen van verwijdering of nuttige toepassing in zin van bijlagen II A en II B – Ontoereikendheid

(Richtlijn 75/442 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, art. 1, sub a, eerste alinea, en bijlagen II A en II B)

2. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 75/442, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156 – Begrip – Mogelijkheid om hergebruikte residuen van productie of consumptie daaronder te begrijpen

(Richtlijn 75/442 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, art. 1, sub a, eerste alinea)

1. De omschrijving van afvalstof in artikel 1, sub a, eerste alinea, van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156 en bij beschikking 96/350, kan niet aldus worden uitgelegd dat zij uitsluitend betrekking heeft op stoffen of voorwerpen die bestemd zijn voor of onderworpen worden aan de in de bijlagen II A en II B bij deze richtlijn, of in gelijkwaardige lijsten, genoemde handelingen van verwijdering of nuttige toepassing, of die de houder ervan daartoe wil of moet bestemmen.

(cf. punt 40, dictum 1)

2. Het begrip afvalstof in de zin van artikel 1, sub a, eerste alinea, van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156 en bij beschikking 96/350, moet niet aldus worden uitgelegd dat het alle productie‑ of consumptieresiduen uitsluit die kunnen worden of daadwerkelijk worden hergebruikt in een productie‑ of consumptiecyclus, hetzij zonder dat zij een voorafgaande bewerking ondergaan en zonder dat zij schade aan het milieu berokkenen, hetzij nadat zij een voorafgaande bewerking hebben ondergaan, doch zonder dat enige handeling van nuttige toepassing in de zin van bijlage II B bij deze richtlijn noodzakelijk is.

(cf. punt 53, dictum 2)
Zaak C‑379/02

Skatteministeriet

tegen

Imexpo Trading A/S

[verzoek van het Østre Landsret (Denemarken) om een prejudiciële beslissing]

„Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Indeling in gecombineerde nomenclatuur – Matten voor stoelen op wieltjes”

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Matten voor stoelen op wieltjes – Indeling onder postonderverdeling 3918 10 90 van gecombineerde nomenclatuur, betreffende vloerbedekking, die specifieker is dan die betreffende meubelen





De gecombineerde nomenclatuur, opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versies van respectievelijk de verordeningen nrs. 1734/96, 2086/97, 2261/98 en 2204/99, moet aldus worden uitgelegd dat in een geding waarin partijen op tegenspraak stellen dat matten voor stoelen op wieltjes die van kunststof in diverse vormen zijn gemaakt en speciaal zijn ontworpen om onder stoelen op wieltjes te worden geplaatst teneinde gemakkelijker met de stoel te kunnen rollen, en om de vloerbedekking tegen slijtage te beschermen, onder postonderverdeling 3918 10 90 en onder postonderverdeling 9403 70 90 vallen, aan eerstgenoemde postonderverdeling de voorkeur moet worden gegeven.

(cf. punt 26 en dictum)
Zaak C‑292/02

Meiland Azewijn BV

tegen

Hauptzollamt Duisburg

(verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf om een prejudiciële beslissing)

„Accijnzen – Minerale oliën voor landbouwwerkzaamheden – Richtlijn 92/81/EEG – Artikel 8 bis – Toevoeging van merkstof in lidstaat waar product tot verbruik is uitgeslagen – Verbod op toevoeging van merkstof in lidstaat van gebruik – Richtlijn 95/60/EG”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Structuur van accijns op minerale oliën – Richtlijn 92/81 – Minerale oliën, al dan niet gemerkt, die in lidstaat tot verbruik zijn uitgeslagen en zich in normale reservoirs van bedrijfsmotorvoertuigen, daaronder begrepen landbouwmachines, bevinden – Gebruik als brandstof, voor aandrijving of andere doeleinden, door deze voertuigen – Onderwerping aan accijns in andere lidstaat – Verbod – Mogelijkheid voor particulieren om zich voor nationale rechter op artikel 8 bis van richtlijn 92/81 te beroepen

(Richtlijn 92/81 van de Raad, art. 8 bis, lid 1)

Artikel 8 bis, lid 1, van richtlijn 92/81 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën, moet aldus worden opgevat dat het de lidstaten verbiedt om accijns te heffen over – al dan niet gemerkte – minerale olie die zich in het normale reservoir van een bedrijfsmotorvoertuig, daaronder begrepen een landbouwmachine bevindt en die als brandstof wordt gebruikt niet alleen om dat voertuig voort te bewegen, maar ook voor andere doelen, zoals landbouwwerkzaamheden, wanneer deze minerale olie in een andere lidstaat wettig tot verbruik is uitgeslagen.

Blijkens de tekst van dit artikel, volgens welke de in een lidstaat tot verbruik uitgeslagen minerale oliën die zich bevinden in de normale reservoirs van bedrijfsmotorvoertuigen en bestemd zijn als brandstof voor deze voertuigen, niet in een andere lidstaat met accijns worden belast, onderzocht tegen de achtergrond van de doelstellingen ervan, te weten de bescherming van het vrije verkeer van personen en goederen en het voorkomen van dubbele belastingheffing, moet dit artikel immers ruim worden uitgelegd. Voorts kan een lidstaat niet op basis van zijn eigen regeling het gebruik verbieden van gemerkte minerale olie als motorbrandstof in het normale reservoir van bedrijfsmotorvoertuigen uit een andere lidstaat die een dergelijke praktijk toestaat.

Dit verbod is bovendien voldoende duidelijk, nauwkeurig en onvoorwaardelijk opdat particulieren zich voor de nationale rechter daarop kunnen beroepen tegen een nationale regeling die daarmee onverenigbaar is.

(cf. punten 41, 54‑55, 61‑62, dictum 1‑2)
Zaak C‑321/02

Finanzamt Rendsbug

tegen

Detlev Harbs

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Zesde BTW-Richtlijn – Artikel 25 – Gemeenschappelijke forfaitaire regeling voor landbouwproducenten – Verpachting van deel van landbouwbedrijf”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Forfaitaire regeling voor landbouwproducenten – Werkingssfeer – Verpachting van deel van landbouwbedrijf – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 25)

Artikel 25 van de Zesde richtlijn 77/388 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat de lidstaten de mogelijkheid biedt, een forfaitaire regeling toe te passen op landbouwproducenten voor wie de toepassing van de normale regeling of, in voorkomend geval, van de vereenvoudigde regeling van de belasting op moeilijkheden zou stuiten, dient aldus te worden uitgelegd dat een landbouwproducent die een deel van de substantiële bestanddelen van zijn landbouwbedrijf heeft verpacht en/of voor lange tijd heeft verhuurd en met het resterende deel ervan zijn landbouwactiviteit voortzet, waarvoor hij aan de in dit artikel bepaalde gemeenschappelijke forfaitaire regeling is onderworpen, de omzet uit deze verpachting en/of deze verhuur niet onder deze forfaitaire regeling kan brengen. De desbetreffende omzet dient te worden belast overeenkomstig de normale regeling, of, in voorkomend geval, overeenkomstig de vereenvoudigde regeling.

De toepassing van deze bijzondere regeling berust immers niet op één enkel criterium inzake de formele hoedanigheid van landbouwproducent, maar is voorbehouden aan de landbouwproducenten wier situatie door het samenstel van de bepalingen van artikel 25 van de Zesde richtlijn wordt omschreven.

Een verhuur kan slechts tot de in genoemde bepaling bedoelde agrarische diensten worden gerekend, indien hij betrekking heeft op de middelen die de landbouwproducent gewoonlijk voor het voeren van zijn eigen landbouwbedrijf gebruikt. Bijgevolg valt de verhuur, de verpachting of de vestiging van een recht van vruchtgebruik waarmee een landbouwer het exclusieve genotsrecht van onroerende goederen aan een andere landbouwer overdraagt om deze laatste de opbrengst ervan te laten genieten, niet onder dit artikel 25, aangezien de producent die de overdracht verricht, dan niet langer de mogelijkheid heeft, deze goederen gewoonlijk te gebruiken. Om dezelfde reden moet dit ook gelden voor de verhuur voor lange tijd van alle andere bedrijfsbestanddelen waarover de huurder op exclusieve wijze de beschikking krijgt.

(cf. punten 27, 31, 34, 37 en dictum)
Gevoegde zaken C-78/02─C-80/02





Elliniko Dimosio

tegen

Maria Karageorgou e.a.





(verzoeken van het Dioikitiko Efeteio Athinon om een prejudiciële beslissing)

«Zesde BTW-richtlijn – Artikel 21, punt 1, sub c – Belastingplichtigen – Persoon die belasting op factuur vermeldt – Belasting bij vergissing door niet-belastingplichtige betaald en op door hem opgestelde factuur vermeld»

Conclusie van advocaat-generaal L. A. Geelhoed van 15 mei 2003

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 november 2003

Samenvatting van het arrest

1.. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastingplichtigen – Personen die in verhouding van ondergeschiktheid diensten verrichten voor staat – Daarvan uitgesloten – Dienstverrichter die onwetend is van die verhouding van ondergeschiktheid – Factuur waarop bedrag aan belasting over toegevoegde waarde is vermeld – Bedrag dat niet als dergelijke belasting mag worden aangemerkt

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, en 4, leden 1 en 4)

2.. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Regularisatie van ten onrechte gefactureerde belasting – Bedrag als belasting over toegevoegde waarde op factuur vermeld als gevolg van vergissing over onderwerping van dienstverrichting aan die belasting – Terugbetaling van dat bedrag niet in strijd met artikel 21, punt 1, sub c, van richtlijn 77/388

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 21, punt 1, sub c)

1.

2.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Dienstmerken – Begrip „diensten” – Gemeenschapsbegrip – Eenvormige uitlegging

(Richtlijn 89/104 van de Raad)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Dienstmerken – Begrip „diensten” – Detailhandel in waren – Daaronder begrepen – Voorwaarden voor inschrijving

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 2)

Samenvatting

1. Het is aan het Hof, in de communautaire rechtsorde een eenvormige uitlegging te geven van het begrip „diensten” in de zin van richtlijn 89/104 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten.

De aard en de inhoud van de dienst die door een ingeschreven merk kan worden beschermd, wordt namelijk niet bepaald door de regelingen inzake de inschrijvingsprocedures, ten aanzien waarvan de lidstaten iedere vrijheid behouden, maar door de materiële voorwaarden voor de verkrijging van het door het merk verleende recht. Bovendien, indien de lidstaten bevoegd waren voor de bepaling van het begrip „diensten”, zouden de voorwaarden voor inschrijving van dienstmerken naar gelang van de betrokken nationale wetgeving kunnen variëren. Het doel, verkrijging van het recht op het merk in alle lidstaten onder „gelijke voorwaarden”, zou dan niet worden bereikt.

(cf. punten 30‑33)

2. Het begrip „diensten” in de zin van richtlijn 89/104 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten omvat de diensten die in het kader van de detailhandel in waren worden verricht. Uit de richtlijn of de algemene beginselen van gemeenschapsrecht blijkt namelijk niet van een dwingende reden die zich ertegen verzet dat deze prestaties onder het begrip „diensten” in de zin van de richtlijn vallen, en dat derhalve de handelaar het recht heeft om door inschrijving de bescherming van zijn merk als aanduiding van de herkomst van de aangeboden diensten te verkrijgen.

Voor de inschrijving van een merk voor deze diensten is het niet noodzakelijk de betrokken dienst(en) concreet te omschrijven. Een nadere omschrijving van de waren of soorten waren waarop deze diensten betrekking hebben, is daarentegen wel noodzakelijk.

(cf. punten 35, 39, 52, dictum 1‑2)