ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vaststellen dat de Franse Republiek, door het handhaven van de gevolgen van bepalingen ter voorkoming van economische dubbele belastingheffing over dividenden, op grond waarvan een moedermaatschappij op de voorheffing die zij verschuldigd is bij de uitkering aan haar aandeelhouders van door haar dochterondernemingen betaalde dividenden, het aan de uitkering van deze dividenden verbonden belastingkrediet in mindering mag brengen wanneer deze dividenden afkomstig zijn van een in Frankrijk gevestigde dochteronderneming, maar niet in die mogelijkheid voorziet voor dividenden die afkomstig zijn van een in een andere lidstaat gevestigde dochteronderneming, aangezien deze wettelijke regeling in dit laatste geval niet voorziet in de toekenning van een belastingkrediet bij de uitkering van die dividenden door die dochteronderneming, voor zover volgens de rechtspraak van de Conseil d’État (hoogste bestuursrechter, Frankrijk) vorderingen tot terugbetaling van in strijd met het Unierecht geheven voorheffingen in de zin van het arrest van het Hof in zaak C-310/09, Accor (1), slechts worden toegewezen met toepassing van de volgende drie beperkingen: — het recht op terugbetaling van de onrechtmatig geïnde voorheffing wordt beperkt door de weigering om rekening te houden met de door buiten Frankrijk gevestigde kleindochterondernemingen betaalde belasting; — het recht op terugbetaling van de onrechtmatig geïnde voorheffing wordt beperkt door onevenredige eisen inzake bewijsvoering; — het recht op terugbetaling van de onrechtmatig geïnde voorheffing wordt beperkt doordat het belastingkrediet wordt beperkt tot een derde van het bedrag van het in Frankrijk uitgekeerde dividend dat afkomstig is van een buiten Frankrijk gevestigde dochteronderneming, terwijl de Conseil d’État, de bestuursrechter in laatste aanleg, deze beperkingen heeft vastgesteld zonder aan het Hof van Justitie te vragen of zij verenigbaar zijn met het Unierecht, is de Franse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel en krachtens de artikelen 49, 63 et 267, derde alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 277/28

Beroep ingesteld op 26 juni 2017 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-383/17)

(2017/C 277/41)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Costa de Oliveira en L. Nicolae, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Portugese Republiek, door te hebben verzuimd bij de Commissie een verslag in te dienen over de resultaten van de controlewerkzaamheden betreffende alle namens haar optredende erkende organisaties, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 9, lid 2, van richtlijn 2009/15/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties.

— Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Artikel 9, lid 2, van richtlijn 2009/15 bepaalt duidelijk dat iedere lidstaat minstens om de twee jaar elke namens hem optredende erkende organisatie controleert en uiterlijk op 31 maart van het jaar dat volgt op het jaar waarin die controles werden verricht een verslag over de resultaten van dergelijke controlewerkzaamheden voorlegt aan de andere lidstaten en de Commissie.

Aangezien de termijn waarbinnen de richtlijn in nationaal recht moest zijn uitgevoerd ingevolge artikel 13, lid 1, van de richtlijn op 17 juni 2011 verstreek, had de Portugese Republiek uiterlijk op 31 maart 2013 een eerste verslag moeten indienen, daar zij de eerste controle in 2011 of in 2012 had kunnen verrichten.

In juni 2017 heeft de Portugese Republiek nog steeds geen verslag ingediend.

(1) PB 2009, L 131, blz. 47.
2)

Is het gebruik van één van de drie in artikel 7 van verordening (EU) nr. 1007/2011 genoemde toevoegingen „100 %”, „zuiver” of „puur” verplicht, of gaat het slechts om een keuze voor dergelijke producten, maar niet om een verplichting?
1)

Moet artikel 30 VWEU aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling zoals die van artikel 12, lid 9, van de Nariadenia vlády Slovenskej republiky č. 317/2007 Z. z., ktorým sa ustanovujú pravidlá pre fungovanie trhu s elektrinou (besluit nr. 317/2007 van de regering van de Slowaakse Republiek betreffende regels voor de werking van de elektriciteitsmarkt) [hierna: „regeringsbesluit”], die een specifieke geldelijke last voor de uitvoer van elektriciteit uit Slowakije instelt, ongeacht of de elektriciteit naar lidstaten van de Europese Unie of naar derde landen wordt uitgevoerd, wanneer de uitvoerder niet aantoont dat die elektriciteit in Slowakije is ingevoerd, met andere woorden een geldelijke last die uitsluitend van toepassing is op elektriciteit die in Slowakije is geproduceerd en van daaruit wordt uitgevoerd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 239/28

Hogere voorziening ingesteld op 8 mei 2017 door Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 28 februari 2017 in zaak T-163/14, Canadian Solar Emea e.a./Raad

(Zaak C-237/17 P)

(2017/C 239/35)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. (vertegenwoordigers: J. Bourgeois, avocat, S. De Knop, advocaat, M. Meulenbelt, advocaat, A. Willems, avocat)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht in zaak T-163/14;

— toewijzing van het verzoek in eerste aanleg en nietigverklaring van de litigieuze verordening voor zover zij betrekking heeft op rekwirantes;

— verwijzing van de [Raad van de Europese Unie] in de kosten van rekwirantes en in zijn eigen kosten, zowel die van de eerste aanleg als die van de hogere voorziening;

— verwijzing van alle andere partijen in de hogere voorziening in hun eigen kosten;

Subsidiair

— vernietiging van het arrest van het Gerecht in zaak T-163/14;

— terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht voor afdoening;

— aanhouding van de beslissing over de kosten van de eerste aanleg en de hogere voorziening voor definitieve afdoening door het Gerecht;

— verwijzing van alle andere partijen in de hogere voorziening in hun eigen kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekwirantes te verplichten een belang aan te tonen om het eerste en tweede middel aan te voeren; hoe dan ook heeft het Gerecht de feiten rechtens onjuist gekwalificeerd, aangezien rekwirantes wel een dergelijk belang hebben.
1)

Moeten artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 1, van [richtlijn 93/13/EEG] (1) aldus worden uitgelegd en toegepast dat in omstandigheden als in het hoofdgeding — zoals uiteengezet door appellante, die heeft verwezen naar de nationale rechtspraak [arrest in hogere voorziening nr. 1646 van de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie, Secția comercială (hoogste rechterlijke instantie — kamer voor handelszaken, Roemenië) van 18 april 2011 en civiel arrest in hoger beroep nr. 466 van de Curtea de Apel Bacău (rechter in tweede aanleg Bacău, Roemenië) van 6 april 2016 in zaak nr. 3364/110/2014] — namelijk wanneer het bewijs dat is onderhandeld over alle bedingen van de door partijen gesloten voorlopige koopovereenkomst, volgt uit het enkele feit dat geïntimeerden, als consumenten, hun instemming hebben betuigd met die bedingen door de ondertekening van de voorovereenkomst die van tevoren door de vastgoedontwikkelaar was opgesteld en nadien is geauthenticeerd door een notaris, het vermoeden dat niet is onderhandeld over de bedingen die van tevoren zijn opgesteld door de verkoper, in beginsel is weerlegd door bewijs van het tegendeel?
5)

Vereist richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, dat aan de overschrijding van de in artikel 10, lid 1, van die richtlijn voorgeschreven termijn van zes maanden gevolgen worden verbonden en zo ja, welke? Vereist of staat richtlijn 2004/38/EG toe dat het gevolg van de overschrijding van die termijn erin bestaat dat de aangevraagde verblijfskaart automatisch wordt afgegeven zonder dat is vastgesteld dat de aanvrager daadwerkelijk voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor het verblijfsrecht waarop hij aanspraak maakt?
1)

Staan de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG (1) betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten in de weg aan rechtspraak [namelijk het arrest van de Tribunal Supremo (TS) van 18 februari 2016] volgens welke, ondanks de oneerlijkheid van het beding inzake [vervroegde] opeisbaarheid en ondanks dat dit beding de basis vormt voor de vordering tot executie, de hypothecaire executie niet mag worden beëindigd, omdat voortzetting daarvan gunstiger is voor de consument, aangezien in het geval van een eventuele tenuitvoerlegging van een vonnis in een op artikel 1124 CC gebaseerde declaratoire procedure, de consument niet de procedurele voordelen kan genieten die kenmerkend zijn voor de hypothecaire executie, welke rechtspraak evenwel geen rekening houdt met het feit dat volgens vaste rechtspraak van de TS zelf, dit artikel 1124 CC (dat geldt voor overeenkomsten die wederzijdse verplichtingen in het leven roepen) niet van toepassing is op de leningsovereenkomst, daar dit een reële en eenzijdige overeenkomst is, die pas tot stand komt wanneer het geld geleverd is en, om die reden, enkel verplichtingen in het leven roept voor de geldlener, en niet voor de kredietgever (schuldeiser), zodat, indien in de declaratoire procedure deze [vaste] rechtspraak van de TS wordt gevolgd, de consument een uitspraak zou kunnen verkrijgen waarbij de vordering tot ontbinding van de overeenkomst en vergoeding van de schade wordt afgewezen, en niet langer kan worden gesteld dat voortzetting van de hypothecaire executie voor hem gunstiger is?
1)

Moet artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten (1) aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan niet-nakoming van de in artikel 3 van die verordening neergelegde aangifteplicht kan worden bestraft met een boete die tot tweemaal de waarde van de gebruikte betaalmiddelen kan bedragen?
2.

Het Gerecht heeft zijn eigen redenering op ongeoorloofde wijze in de plaats gesteld van die van de Raad en het bewijs kennelijk verdraaid Rekwirante stelt in de eerste plaats dat het Gerecht op ongeoorloofde wijze heeft gepoogd zijn eigen redenering in de plaats te stellen van die van de Raad en de Commissie, en derhalve een eigen ongeoorloofde grond heeft verstrekt ten bewijze dat de door de opposant geleverde goederen konden worden aangemerkt als materialen die identiek of soortgelijk waren aan BPA of BPA konden vervangen. In de tweede plaats betoogt rekwirante dat het Gerecht het bewijs inzake de mogelijkheid van de opposant om voldoende beschikbare aantallen van het beweerdelijk met BPA vergelijkbare product te leveren, heeft beoordeeld op een kennelijk onjuiste wijze, en derhalve de duidelijke strekking van het bewijs en de toepassing ervan in het kader van de beoordeling van de zaak in eerste aanleg heeft verdraaid.
1)

Moeten de bepalingen van artikel 17, leden 2, 3 en 5, en artikel 19, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1), die zijn overgenomen in de artikelen 168, 169 en 173 tot en met 175 van richtlijn 2006/112/EG (2), wanneer de uitgaven van een in een eerste lidstaat gevestigd filiaal uitsluitend aan het verrichten van handelingen van zijn in een andere lidstaat gevestigde zetel worden toegewezen, aldus worden uitgelegd dat zij tot gevolg hebben dat de lidstaat van het filiaal op die uitgaven het pro rata voor de toepassing van de aftrek van het filiaal toepast, bepaald op basis van de handelingen die het in zijn staat van registratie verricht en volgens de in die staat geldende regels, dan wel het pro rata voor de toepassing van de aftrek van de zetel dan wel een specifiek pro rata voor de toepassing van de aftrek waarbij de regels worden gecombineerd die van toepassing zijn in de lidstaat van registratie van het filiaal en de lidstaat van de zetel, in het bijzonder met betrekking tot het eventuele bestaan van een optieregeling voor de heffing van de belasting over de toegevoegde waarde over de handelingen?
1)

Moet artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), gelezen in samenhang met het uit artikel 5, lid 1, tweede zin, van die richtlijn voortvloeiende beginsel „in dubio pro consumer” en met de Unierechtspraak, aldus worden uitgelegd dat bedingen in een kredietovereenkomst — die de kredietnemer een bedrag toekennen uitgedrukt in (buitenlandse) valuta en hem verplichten dat bedrag in die (buitenlandse) valuta terug te betalen, hoewel uit de omstandigheden rond het sluiten en het uitvoeren van de overeenkomst blijkt dat het krediet in werkelijkheid in een andere valuta ter beschikking is gesteld en dat de rekenvaluta enkel virtueel en voor de berekening is gebruikt; — die het risico van de buitenlandse en/of binnenlandse waardestijging van de virtueel gebruikte rekenvaluta (de buitenlandse valuta) volledig bij de kredietnemer (consument) leggen, ook al heeft die het geleende bedrag in een andere valuta — de daadwerkelijk gebruikte betaalvaluta — ontvangen; — die de concrete werking van het wisselmechanisme van de virtueel gebruikte rekenvaluta niet transparant uiteenzetten, zodat de consument niet op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria kan beoordelen wat de economische gevolgen zijn van de ondertekening van de overeenkomst; — die voor de consument de pecuniaire verplichting inhouden om in het kader van de afbetaling van het krediet het verschil te dragen tussen de termijnen berekend in de hem virtueel aangeboden rekenvaluta en die berekend in de daadwerkelijk gebruikte betaalvaluta, mogelijk oneerlijk zijn?
2)

Moet artikel 3, lid 1, onder a), van richtlijn 2008/120/EG van de Raad van 18 december 2008 tot vaststelling van minimumnormen ter bescherming van varkens (1), gelezen in samenhang met artikel 12 van die richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling als artikel 8, lid 1, van koninklijk besluit 4/2014 […], op grond waarvan de term „Iberisch” voor in Spanje geproduceerde of in de handel gebrachte producten alleen mag worden gebruikt als de houders van varkens van het Iberische ras die een intensieve (mest)varkenshouderij exploiteren, de totale minimale vrije vloerruimte per dier met een levend gewicht van meer dan 110 kg vergroten tot 2 m2, maar waarbij de nationale bepaling strekt tot verbetering van de kwaliteit van de producten en niet specifiek tot een betere bescherming van de varkens? Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord, moet artikel 12 van richtlijn [2008/120], gelezen in samenhang met de artikelen 34 en 35 VWEU, dan aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een bepaling als artikel 8, lid 1, van koninklijk besluit 4/201[4] van producenten uit andere lidstaten ter verbetering van de kwaliteit van in Spanje geproduceerde of in de handel gebrachte producten — en niet ter betere bescherming van de varkens — verlangt dat zij aan dezelfde eisen met betrekking tot het houderijsysteem voldoen als de aan Spaanse producenten gestelde eisen om voor de van hun varkens afkomstige producten gebruik te mogen maken van de verkoopbenamingen die in dat koninklijk besluit worden geregeld?
—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door, zonder naar behoren (of soms zelfs helemaal niet) in te gaan op de argumenten van rekwirante, te oordelen dat de bij de bedrijfstak van de Unie plaatsvindende verschuiving naar de productie van goederen uit het hogere marktsegment van de EU-markt voor beddenlinnen en de toegenomen import in de Unie van beddenlinnen afkomstig van Turkse producenten die nauw met de bedrijfstak van de Unie verbonden zijn, het oorzakelijke verband tussen de vermeende dumping en de vermeend door de bedrijfstak van de Unie geleden materiële schade niet verbrak. Bovendien zijn de conclusies van het Gerecht gebaseerd op verdraaiing van de feiten zoals weergegeven in verordening 397/2004 en op onjuiste juridische kwalificaties van de feiten.
1)

Moet artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (herschikking) (hierna: „procedurerichtlijn”) aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter die moet beoordelen of de behoefte van een verzoeker aan internationale bescherming gegrond is, zelf mag besluiten verzoeker die bescherming te verlenen, omdat het weigeringsbesluit in het verleden herhaaldelijk nietig is verklaard en de zaak naar de overheidsinstantie is terugverwezen na herhaaldelijk slagen van het beroep, waardoor dat beroep niet daadwerkelijk lijkt, ook al blijkt uit de nationale regeling niet dat de rechter een dergelijke bevoegdheid heeft?
1)

Verzet richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) (in het bijzonder de artikelen 213, 214 en 273) zich in omstandigheden als in het hoofdgeding tegen een nationale regeling of een belastingpraktijk volgens welke een belastingplichtige geen recht heeft op aftrek van de btw via verschillende btw-aangiften na de reactivering van het btw-identificatienummer van de belastingplichtige, op grond dat de betrokken btw verband houdt met aankopen in het tijdvak waarin het btw-identificatienummer van de belastingplichtige inactief was?
4)

Is het uit het oogpunt van het vereiste van duidelijkheid en de transparantie en gelet op het bepaalde in punt 1, onder i) van de bijlage bij de richtlijn, voor de uitlegging van artikel 4, lid 1, van de richtlijn relevant dat op het tijdstip van sluiting van de overeenkomst de bedingen betreffende de bevoegdheid tot unilaterale wijziging en de bid-ask spread — die jaren later oneerlijk blijken te zijn — in de overeenkomst waren opgenomen samen met het beding betreffende de aanvaarding van het wisselkoersrisico, zodat als cumulatief gevolg van deze bedingen de consument in werkelijkheid in het geheel niet kon voorzien hoe de betalingsverplichtingen en het schommelingsmechanisme ervan zich naderhand zouden ontwikkelen? Of dient met de naderhand oneerlijk verklaarde contractuele bedingen geen rekening te worden gehouden bij de toetsing of het beding dat het wisselkoersrisico vastlegt, oneerlijk is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 121/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Spanje) op 3 februari 2017 — Eva Soraya Checa Honrado/Fondo de Garantía Salarial

(Zaak C-57/17)

(2017/C 121/22)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Eva Soraya Checa Honrado

Verwerende partij: Fondo de Garantía Salarial

Prejudiciële vraag

Valt een schadevergoeding die een werkgever wettelijk verschuldigd is aan een werknemer wegens de beëindiging van de arbeidsverhouding die het gevolg is van het feit dat een essentieel element van de arbeidsovereenkomst is gewijzigd — zoals de geografische mobiliteit, die de werknemer ertoe noopt van woonplaats te veranderen –, onder het begrip „vergoeding wegens beëindiging van de arbeidsverhouding” in de zin van artikel 3, eerste alinea, van [richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever] (1)?

(1) PB 2008, L 283, blz. 36.
4)

Indien inderdaad sprake is van een redelijke termijn waarbinnen de aangezochte lidstaat op grond van artikel 5, tweede lid, van de Uitvoeringsverordening op het heroverwegingsverzoek dient te reageren, is dan, zoals in het onderhavige geval, na verloop van zeven en halve week nog wel sprake van een redelijke termijn? Indien het antwoord op deze vraag ontkennend luidt, wat heeft dan wel als redelijke termijn te gelden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 112/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechische Republiek) op 18 januari 2017 — Catlin Europe SE/O. K. Trans Praha spol. s r. o.

(Zaak C-21/17)

(2017/C 112/28)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší soud České republiky

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Catlin Europe SE

Verwerende partij: O. K. Trans Praha spol. s r. o.

Prejudiciële vraag

Dient artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 1896/2006 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure aldus te worden uitgelegd dat het verzuim om degene voor wie het stuk is bestemd, in kennis te stellen van het feit dat hij kan weigeren het stuk waarvan betekening of kennisgeving moet worden verricht, in ontvangst te nemen, als bepaald in artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 1393/2007 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken („de betekening en de kennisgeving van stukken”) en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1348/2000 (3) van de Raad („de verordening inzake de betekening en kennisgeving van stukken”), verweerster (degene voor wie het stuk is bestemd) het recht geeft om heroverweging van het Europese betalingsbevel te verzoeken, overeenkomstig artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 1896/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure („de verordening tot invoering van een Europees betalingsbevel”)?

(1) PB 2006, L 399, blz. 1.

(2) PB 2007, L 324, blz. 79.

(3) PB 2000, L 160, blz. 37.
i.

in de eerste plaats, met betrekking tot de toepasselijke bepalingen van materieel recht, voor zover in het bestreden arrest blijk is gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en vormvoorschriften betreffende de motivering zijn geschonden;