Uit de schriftelijke en mondelinge opmerkingen van de Raad en de verzekeringsmaatschappij blijkt evenwel dat de medische commissie, waarvan ook de door de maatschappij aangewezen geneeskundig expert deel uitmaakte, ook aandacht heeft geschonken aan artikel 3, lid 2, volgens hetwelk „eveneens als beroepsziekte [wordt] beschouwd elke ziekte of verergering van een reeds bestaande ziekte, niet vermeld in de in lid 1 bedoelde lijst, wanneer met voldoende zekerheid komt vast te staan dat zij is ontstaan in of bij de uitoefening van werkzaamheden in dienst van de Gemeenschappen”.

De hierbedoelde toerekenbaarheid geldt dus ook voor ziekten die men in of bij de uitoefening van zijn taak oploopt, en voor iedere verergering van tevoren bestaande pathologische aandoeningen waarvan genoegzaam blijkt dat zij een gevolg van de uitoefening der beroepswerkzaamheden is, ook al mocht de oorzaak der aandoening niet strikt in de uitoefening dier werkzaamheden zijn te zoeken.

De medische commissie heeft nu gemeend dat onder een met een beroepsziekte gelijk te stellen verergering van een reeds bestaande ziekte is te verstaan de door de beroepsuitoefening veroorzaakte verergering van een ziekte die voor de indiensttreding van de ambtenaar bestond.

Zulk een uitlegging komt ons onvoldoende gerechtvaardigd voor.

Zij zou bovendien medebrengen dat er alleen bij verergering van voor indiensttreding geconstateerde ziekten mee kan worden gewerkt. Geschiedt het geneeskundig onderzoek dat aan de aanwerving van alle ambtenaren vooraf moet gaan, voldoende serieus, dan zou hij niet mogen worden aangeworven wanneer hij aan een ernstige ziekte lijdt, althans hij zou slechts mogen worden aangenomen voor werkzaamheden waarmee hij ondanks die ziekte zou kunnen worden belast.

Het komt ons dus voor dat deze opvatting rechtstreeks ingaat tegen de in 1962 door de Commissie aan de Lid-Staten gedane aanbeveling

„voorts in hun desbetreffende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te voorzien in aanspraak op schadeloosstelling op grond van de wetgeving betreffende de beroepsziekten, wanneer door de betrokken werknemer voldoende is aangetoond dat hij in de uitoefening van zijn beroep een ziekte heeft opgedaan die niet op de nationale lijst voorkomt”.

Voor „verergering van een reeds bestaande ziekte” in de zin van artikel 3, lid 2, der regeling is het voldoende dat bedoelde aandoening tijdens betrokkenes loopbaan is opgedaan en medisch geconstateerd. Te onderzoeken blijft uiteraard of bedoelde verergering in of bij de uitoefening der beroepswerkzaamheden is ontstaan.

In haar conclusie spreekt de medische commissie zich niet duidelijk uit over de vraag of de beroepsbezigheden van R.S. de ziekte die uiterlijk in 1977 ( 11 ) medisch was geconstateerd, kan hebben verergerd; de onbepaaldheid van de opdracht van de secretaris-generaal kan dit verklaren.

Dit wil evenwel zeggen dat het besluit van 's Raads secretaris-generaal tot afwijzing van het beklag der rechthebbenden „ongeldig... wegens vormgebreken” is in de zin van rechtsoverweging 19 van het arrest van 12 januari 1983; het moet derhalve worden vernietigd.

Het tot aanstelling bevoegd gezag heeft de procedure van de artikelen 19 e.v. der regeling te hervatten en aan de door de instelling aangewezen arts c.q. aan de medische commissie de duidelijke opdracht te verstrekken na te gaan of er tussen de uitoefening der beroepswerkzaamheden en de verergering der tevoren medisch geconstateerde ziekte een causaal verband bestaat.

Wij concluderen tot vernietiging van de aan verzoekers bij brieven van 19 oktober 1981 en 14 mei 1982 medegedeelde besluiten, met verwijzing van de Raad in de kosten, des dat de gevoegde partij de eigen kosten heeft te dragen.