Evenals in de zaak 24-76 gaat het in het onderhavige geval om de uitlegging van artikel 17 van het Verdrag van Brus sel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken; ook hier betreft het dus de vereisten waaraan een overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter (waarop in casu de verkoper zich beroept tegenover de koper) moet voldoen. Maar anders dan in de zaak 24-76, zijn de prejudiciële vragen van het Duitse Bundesgerichtshof gesteld in verband met een mondeling contract. Zij hebben zowel betrekking op de voor het bestaan van een mondelinge overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter noodzakelijke voorwaarden als op de modaliteiten van de schriftelijke bevestiging van een dergelijke overeenkomst, welke in artikel 17 voor de geldigheid daarvan wordt vereist.

Op 14 september 1971 sloot de in Hamburg gevestigde firma Bonakdarian met de in Brussel gevestigde firma Segoura een mondelinge koopovereenkomst. Hiertoe deed Segoura een aanbetaling. Dezelfde dag ontving zij de in de overeenkomst bedoelde goederen, te zamen met een document dat werd aangeduid als „orderbevestiging en factuur”, waarin uitdrukkelijk werd verwezen naar de op de keerzijde genoemde algemene verkoop-, leverings- en betalingsvoorwaarden. In deze voorwaarden was een clausule opgenomen waarin voor alle eventuele geschillen de rechter te Hamburg als uitsluitend bevoegde instantie werd aangewezen. Hierop heeft Segoura niet gereageerd.

Toen daarna een geschil was ontstaan over de betaling van het resterende bedrag, veroordeelde het Landgericht Hamburg de firma Segoura aanvankelijk bij verstek tot betaling van het verschuldigde bedrag met interessen, maar daarna vernietigde het, op verzet van Segoura, dit vonnis en verklaarde het zich onbevoegd op grond dat geen overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter was gesloten overeenkomstig artikel 17, eerste alinea, van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968. Het Landgericht sloot het bestaan van een dergelijke overeenkomst uit omdat uit niets was gebleken dat bij mondelinge overeenkomst een bevoegde rechter was aangewezen. Met betrekking tot de stelling van Bonakdarian, dat de instemming van Segoura met de aanwijzing van een bevoegde rechter volgde uit haar stilzwijgen na ontvangst van de brief annex factuur waarin werd verwezen naar de algemene verkoopvoorwaarden, overwoog het Landgericht dat deze brief, welke voor de eerste maal verwees naar de clausule tot aanwijzing van een bevoegde rechter, in dit verband hoogstens de betekenis had van een contractueel aanbod tot wijziging van de oorspronkelijke overeenkomst. Maar ook dan ontbrak de in artikel 17 vereiste schriftelijke bevestiging volledig.

Het Oberlandesgericht daarentegen was van oordeel dat de verwijzing naar de algemene verkoopvoorwaarden die was opgenomen in de aan Segoura toegezonden factuur een bevestiging vormde van een mondelinge overeenkomst betreffende de algemene verkoopvoorwaarden, met inbegrip van de clausule tot aanwijzing van de bevoegde rechter. Wanneer een dergelijke bevestiging niet wordt tegengesproken, dan is volgens dit rechtscollege voldaan aan de in artikel 17 in dit verband gestelde vormvereisten.

Het uiteenlopende oordeel van de beide rechterlijke instanties wat betreft de feiten en de vraag of in casu een mondelinge overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter bestaat, verklaart wellicht waarom het Bundesgerichtshof waarbij de koper het vonnis van het Oberlandesgericht heeft bestreden, twee verschillende vragen over de uitleg van artikel 17 heeft gesteld, voor twee onderscheiden gevallen. Het eerste komt overeen met de door het Oberlandesgericht gegeven uitleg der feiten, het tweede schijnt daarentegen overeen te komen met de afwijkende beoordeling der feiten door de rechter in eerste aanleg. De vragen luiden als volgt:

1. Is aan de eis van artikel 17 van het Verdrag van 27 september 1968 voldaan, wanneer de verkoper bij de mondelinge afsluiting van een verkoopcontract er op wijst dat hij overeenkomstig zijn algemene verkoopvoorwaarden wil contracteren, en hij dit contract vervolgens schriftelijk aan de koper bevestigt onder bijvoeging van zijn algemene verkoopvoorwaarden, waarin een clausule tot aanwijzing van een bevoegde rechter is opgenomen?