ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7

Section 1000 van de CA 2006 bepaalt: „1. Indien het register redelijkerwijs mag aannemen dat een vennootschap niet actief is, kan het de vennootschap bij brief verzoeken, hierover uitsluitsel te geven. 2. Indien het register niet binnen een maand na verzending antwoord op zijn brief ontvangt, stuurt het binnen veertien dagen na het verstrijken van die maand de vennootschap een aangetekende brief waarin naar de eerste brief wordt verwezen en erop wordt gewezen a) dat daarop geen antwoord is ontvangen, en b) dat indien op de eerste brief niet binnen een maand na dato antwoord wordt ontvangen, een kennisgeving zal worden gepubliceerd in de Gazette met het oog op doorhaling van de naam van de vennootschap uit het register. 3. Indien het register a) een antwoord ontvangt waaruit blijkt dat de vennootschap niet actief is, of b) niet binnen een maand na verzending van de tweede brief antwoord ontvangt, kan het in de Gazette een kennisgeving publiceren, die het de vennootschap tevens per post toestuurt, inhoudende dat na drie maanden na de kennisgevingsdatum de naam van de daarin vermelde vennootschap uit het register zal worden geschrapt en de vennootschap zal worden ontbonden, tenzij blijkt van redenen om dit achterwege te laten. 4. Na afloop van de in de kennisgeving genoemde termijn kan het register de naam van de vennootschap uit het register schrappen, tenzij de vennootschap voordien aantoont dat er reden is om dit achterwege te laten. 5. Het register publiceert in de Gazette een kennisgeving dat de vennootschap uit het register is geschrapt. 6. Bij de publicatie van de kennisgeving in de Gazette wordt de vennootschap ontbonden. 7. Niettemin a) blijft de aansprakelijkheid (indien van toepassing) van iedere directeur, bestuurder of vennoot bestaan en kan deze aansprakelijk worden gesteld alsof de vennootschap niet was ontbonden, en b) doet deze bepaling niet af aan de bevoegdheid van de rechter tot ontbinding van een vennootschap waarvan de naam uit het register is geschrapt.”
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 17 maart 2009 – Ayyanarsamy / Commissie en Duitsland

(Zaak C‑251/08 P)

„Hogere voorziening die kennelijk niet-ontvankelijk en ongegrond is – Gestelde schending van verzoekers grondrechten door nationale autoriteiten – Beroep tot nietigverklaring van brief waarbij Commissie zich onbevoegd verklaart om te interveniëren voor nationale rechterlijke instanties – Begrip ‚handeling waartegen kan worden opgekomen’ in zin van artikel 230 EG”

1. Hogere voorziening – Middelen – Middel dat onvoldoende nauwkeurig is – Niet-ontvankelijkheid (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1) (cf. punten 10‑12)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren (Art. 230 EG) (cf. punten 14‑19)

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 1 april 2008, Ayyanarsamy / Commissie en Duitsland (T‑412/07), waarbij het Gerecht ten dele wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid en ten dele wegens kennelijke onbevoegdheid heeft verworpen het beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van de brief van 18 september 2007 waarbij de Commissie verzoeker heeft laten weten dat zij niet ten zijnen gunste kan interveniëren voor de Duitse rechterlijke instanties, en anderzijds, vergoeding van de schade die verzoeker door de handelwijze van de Duitse autoriteiten zou hebben geleden – Schending van de rechten die voor particulieren voortvloeien uit de artikelen 230 EG en 232 EG – Begrip handeling waartegen kan worden opgekomen in de zin van artikel 230 EG

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen ten dele wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid en ten dele wegens kennelijke ongegrondheid.
Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 21 november 2007, Gargani/Parlement (T‑94/06), waarbij het Gerecht kennelijk als niet-ontvankelijk heeft verworpen het door de voorzitter van de commissie Juridische zaken van het Europees Parlement ingestelde beroep tot vaststelling van de onrechtmatigheid van het besluit van de voorzitter van het Parlement om namens het Parlement overeenkomstig artikel 23, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie in het kader van een prejudiciële procedure schriftelijke opmerkingen in te dienen tegen het advies van de commissie Juridische zaken in en met weigering om de kwestie aan de plenaire vergadering voor te leggen
Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 5 februari 2009 – Mechel Nemunas / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Zaak C‑119/08)

„Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering – Eerste btw‑richtlijn – Zesde btw-richtlijn – Artikel 33, lid 1 – Begrip ‚omzetbelasting’ – Belasting die op basis van omzet van ondernemingen wordt berekend en bestemd is voor financiering van programma voor bouw en onderhoud van nationaal wegennet”

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Verbod op heffing van andere nationale belastingen die karakter van omzetbelasting bezitten (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 33, lid 1) (cf. punten 34‑38 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Uitlegging van de Eerste richtlijn (67/227/EEG) van de Raad van 11 april 1967 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (PB 1967, 71, blz. 1301) en van artikel 33 van de richtlijn 77/388/EEG: Zesde richtlijn van de Raad, van 17 mei 1977, betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) – Litouwse wegenbelasting voor de financiering van het programma voor de bouw en het onderhoud van de nationale wegen, die op basis van de omzet van ondernemingen wordt berekend

Dictum

Artikel 33 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG van de Raad van 16 december 1991, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan de heffing van een belasting als de heffing over het inkomen waarin de Litouwse wet tot financiering van het programma voor de bouw en het onderhoud van het wegennet (Lietuvos Respublikos kelių priežiūros ir plėtros programos finansavimo įstatymas) voorziet.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Opmerkingen van derden en oppositie – Onderzoek van oppositie – Bewijs van gebruik van ouder merk – Aanvang van termijn van vijf jaar – Datum van inschrijving van ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 43, leden 2 en 3) (cf. punten 43‑44)

2. Hogere voorziening – Middelen – Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid (cf. punten 66, 97)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 26 november 2008, Rajani / BHIM - Artoz-Papier (ATOZ) (T‑100/06), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep ingesteld door de aanvrager van het woordmerk ATOZ voor diensten van de klassen 35 en 41 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 1126/2004‑2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 11 januari 2006 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van de oppositieafdeling om dat merk in te schrijven in het kader van de oppositie die de houder van de internationale woordmerken „ARTOZ” voor diensten van de klassen 35 en 41 had ingesteld

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) D. Rajani wordt verwezen in de kosten.
1)

De Republiek Malta dient na te laten de maatregelen te treffen die nodig zijn voor toepassing van de afwijking bedoeld in artikel 9 van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/105/EG van de Raad van 20 november 2006 tot aanpassing van de richtlijnen 73/239/EEG, 74/557/EEG en 2002/83/EG op het gebied van het milieu in verband met de toetreding van Bulgarije en Roemenië, voor de jacht op de kwartel (Coturnix coturnix) en de zomertortel (Streptopelia turtur) tijdens de lentetrek in 2008.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar of dienst (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 29-31)
1)

De artikelen 17 EG en 18 EG verzetten zich niet tegen een nationale regeling die, in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, onder de voorwaarden voor verkiesbaarheid voor een regionaal parlement het vereiste van wonen in de betrokken regio op het tijdstip van de kandidaatstelling opneemt.
Artikel 6 van die richtlijn luidt:

„1. Verkeersgegevens met betrekking tot abonnees en gebruikers die worden verwerkt en opgeslagen door de aanbieder van een openbaar elektronische-communicatienetwerk of -dienst, moeten, wanneer ze niet langer nodig zijn voor het doel van de transmissie van communicatie, worden gewist of anoniem gemaakt, onverminderd de leden 2, 3 en 5, alsmede artikel 15, lid 1.

2. Verkeersgegevens die noodzakelijk zijn ten behoeve van de facturering van abonnees en interconnectiebetalingen mogen worden verwerkt. Die verwerking is slechts toegestaan tot aan het einde van de termijn waarbinnen de rekening in rechte kan worden aangevochten of de betaling kan worden afgedwongen.

3. De aanbieder van een openbare elektronische-communicatiedienst mag ten behoeve van de marketing van elektronische-communicatiediensten of voor de levering van diensten met toegevoegde waarde de in lid 1 bedoelde gegevens verwerken voor zover en voor zolang dat nodig is voor dergelijke diensten of marketing, indien de abonnee of de gebruiker waarop de gegevens betrekking hebben daartoe zijn toestemming heeft gegeven. Gebruikers of abonnees kunnen hun toestemming voor de verwerking van verkeersgegevens te allen tijde intrekken.

[…]

5. De verwerking van verkeersgegevens overeenkomstig de leden 1 tot en met 4 mag alleen worden uitgevoerd door personen die werkzaam zijn onder het gezag van de aanbieders van de openbare communicatienetwerken of -diensten voor facturering of verkeersbeheer, behandeling van verzoeken om inlichtingen van klanten, opsporing van fraude en marketing van elektronische-communicatiediensten van de aanbieder of de levering van diensten met toegevoegde waarde, en moet beperkt blijven tot hetgeen noodzakelijk is om die activiteiten te kunnen uitvoeren.

6. De leden 1, 2, 3 en 5 zijn van toepassing onverminderd de mogelijkheid voor de bevoegde organen om overeenkomstig de toepasselijke wetgeving in kennis te worden gesteld van verkeersgegevens met het oog op het beslechten van geschillen, in het bijzonder met betrekking tot interconnectie en facturering.”
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 mei 2008 – Mihal / Daňový úrad Košice V

(Zaak C‑456/07)

„Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering – Zesde btw-richtlijn – Belastingplichtigen – Artikel 4, lid 5, eerste alinea – Publiekrechtelijke lichamen – Gerechtsdeurwaarders – Natuurlijke personen en rechtspersonen”

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastingplichtigen (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 4, lid 5, eerste alinea) (cf. punt 23)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Najvyšší súd Slovenskej republiky – Uitlegging van artikel 4, lid 5, eerste alinea, van richtlijn 77/388/EEG: Zesde richtlijn van de Raad, van 17 mei 1977, betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) – Niet-belastingplichtigheid van publiekrechtelijk lichaam dat werkzaamheden of handelingen als overheid verricht – Gerechtsdeurwaarders bij het verrichten van hun ambtelijke werkzaamheden daaronder begrepen – Rechtstreekse werking

Dictum

Een door een particulier uitgeoefende werkzaamheid, zoals die van gerechtsdeurwaarder, is niet van belasting over de toegevoegde waarde vrijgesteld op de enkele grond dat zij bestaat in het verrichten van overheidshandelingen. Zelfs al verricht de gerechtsdeurwaarder dergelijke handelingen in de uitoefening van zijn ambt, volgens een wettelijke regeling als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, verricht hij zijn werkzaamheden niet als publiekrechtelijk lichaam, daar hij geen deel uitmaakt van de overheid, maar in de vorm van een economische werkzaamheid als zelfstandige in het kader van een vrij beroep, en bijgevolg komt hij niet in aanmerking voor de vrijstelling voorzien in artikel 4, lid 5, eerste alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad, van 17 mei 1977, betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag.
De omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie een maatregel van toepassing is, min of meer nauwkeurig kan worden bepaald, impliceert niet dat deze subjecten moeten worden beschouwd als individueel door deze maatregel geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG, zolang maar vaststaat dat deze toepassing geschiedt op grond van een door de betrokken handeling omschreven objectieve feitelijke of rechtssituatie.

Wat de toepassing van richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61 betreft, is in de eerste plaats een beschikking van de Commissie die tot een lidstaat is gericht en de gedeeltelijke afwijzing van een nationaal plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten (NTP) voor de tweede toewijzingsperiode inhoudt, een handeling van algemene strekking, daar zij van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen heeft voor algemeen en abstract omschreven categorieën personen. In de tweede plaats brengt het feit dat deze beschikking tot gevolg had dat instandhouding van de toewijzingsgarantie waarop enkele exploitanten uit hoofde van een nationale wet tot toewijzing van emissierechten voor de eerste toewijzingsperiode aanspraak konden maken, verboden werd, niet mee dat deze beschikking het karakter had van een bundel individuele beschikkingen. Uit het feit dat het door de lidstaat bij de Commissie ingediende NTP een lijst moet bevatten van installaties waarvoor de regeling voor de handel in emissierechten geldt, alsmede de rechten die de lidstaat aan die installaties denkt toe te kennen, kan niet de conclusie worden getrokken dat de Commissie zich in die beschikking heeft uitgesproken over individuele aanvragen.

Hoe dan ook hebben de betrokken exploitanten, al kunnen zij geen nietigverklaring van de bestreden beschikking vorderen, nog steeds de mogelijkheid, de ter uitvoering van die beschikking genomen nationale maatregelen aan te vechten en zich in die context op de onwettigheid van de bestreden beschikking te beroepen voor de nationale rechter, die rechtspreekt met inachtneming van artikel 234 EG.

(cf. punten 70-73, 78)
Trefwoorden

Dictum



Trefwoorden

1. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Verplichting van lidstaten om projecten die aanzienlijk milieueffect kunnen hebben, te onderwerpen aan milieueffectbeoordeling – Omvang

(Richtlijn 85/337 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, art. 2, lid 1)

2. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Bepaling door lidstaten van onder bijlage II vallende projecten die moeten worden onderworpen aan milieueffectbeoordeling

(Richtlijn 85/337 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, art. 4 en bijlagen II en III)

3. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Bepaling door lidstaten van onder bijlage II vallende projecten die moeten worden onderworpen aan milieueffectbeoordeling

(Richtlijn 85/337 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, art. 4 en bijlagen II en III)

Dictum

Het Hof van Justitie (Zesde kamer) verklaart voor recht:

1) Artikel 2, lid 1, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, moet aldus worden uitgelegd dat het niet vereist dat elk project dat een aanzienlijk milieueffect kan hebben, wordt onderworpen aan de beoordelingsprocedure waarin deze richtlijn voorziet, maar dat alleen de in de bijlagen I en II bij deze richtlijn genoemde projecten daaraan moeten worden onderworpen, onder de in artikel 4 van die richtlijn genoemde voorwaarden en onder voorbehoud van artikel 1, leden 4 en 5, en artikel 2, lid 3, daarvan.

2) De lidstaten moeten de relevante selectiecriteria genoemd in bijlage III bij richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, toepassen wanneer zij voor de onder bijlage II daarbij vallende projecten hetzij door middel van een onderzoek per geval, hetzij aan de hand van de drempelwaarden of de criteria die zij vaststellen, bepalen of het betrokken project moet worden onderworpen aan de milieueffectbeoordelingsprocedure.

3) Wanneer een lidstaat ervoor opteert om per geval te bepalen welke van de projecten die vallen onder bijlage II bij richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, moeten worden onderworpen aan een milieueffectbeoordeling, moet hij hetzij door een verwijzing in zijn nationale voorschriften naar bijlage III bij deze richtlijn, hetzij door in zijn nationale voorschriften de in deze bijlage genoemde criteria over te nemen, ervoor zorgen dat met al deze criteria daadwerkelijk rekening kan worden gehouden wanneer het ene of het andere criterium relevant is voor het betrokken project, zonder expliciet of impliciet criteria te kunnen uitsluiten.
3

De Rechtbank van Koophandel te Hasselt, die twijfelt aan de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van de door haar toe te passen Belgische regeling betreffende kansspelen, inzonderheid van de wet van 19 april 2002 tot rationalisering van de werking en het beheer van de Nationale Loterij (Belgisch Staatsblad, , blz. 18828), en zich met name afvraagt of het wettelijke monopolie van de Nationale Loterij inzake het organiseren van openbare loterijen verenigbaar is met artikel 49 EG, heeft de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd: „1) Moet artikel 49 [EG] zo worden uitgelegd dat restrictieve nationale bepalingen, waaronder artikel 37 van de wet van 19 april 2002, die de toetreding tot de markt van een onderneming met het oog op een op winst gerichte verkoop van groepsdeelnameformulieren aan Euro Millions belemmeren, alsnog toegelaten zijn rekening houdend met het algemeen belang (voorkomen van geldverkwisting door gokken), in de wetenschap dat: a) de Nationale Loterij, die van de Belgische Staat een wettelijk monopolie verwierf en daarvoor monopolierente betaalt, en die zich ten doel stelt het kanaliseren van de bij de mens aangeboren speelzucht, op regelmatige basis publiciteit maakt voor deelname aan Euro Millions waardoor de speelzucht in werkelijkheid wordt aangewakkerd; b) de door de Nationale Loterij regelmatig gevoerde publiciteit en haar verkoopsmethoden marktverruimend werken, waarbij de Nationale Loterij zich laat leiden tot maximeren van de omzet (financiële motieven), in plaats van het kanaliseren van de aangeboren speelzucht van de burger; c) minder belemmerende maatregelen, zoals beperking van inzet- en winstmogelijkheden, het beoogde doel, met name het kanaliseren van de aangeboren speelzucht, beter kunnen indijken? 2) Is een restrictieve nationale bepaling, zoals artikel 37 van de wet van 19 april 2002 die de toetreding tot de markt van een onderneming met het oog op een op winst gerichte verkoop van groepsdeelnameformulieren aan Euro Millions verhindert, strijdig met de vrijheid van dienstverrichting (artikel 49 [EG]), in de wetenschap dat verweerster zelf geen loterij organiseert, doch wel slechts de deelname in groep aan Euro Millions via eigen deelnameformulieren van de Nationale Loterij op winstgevende wijze tracht te organiseren?”
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Sozialgericht Würzburg – Uitlegging van artikel 71, lid 1, sub b, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2) – Berekening van werkloosheidsuitkeringen voor een Rijnschipper („Rheinschiffer”) die tijdens zijn laatste dienstbetrekking verbleef op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat van tewerkstelling en in overeenstemming met zijn arbeidsovereenkomst slechts om de twee weken naar zijn woonplaats terugkeerde – Kwalificatie van deze werknemer als „grensarbeider” of „werknemer die geen grensarbeider is”
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 32)

2. Hogere voorziening – Middelen – Toetsing door Hof van beoordeling van feiten en bewijzen – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punt 34)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 11 juli 2006, Torres /BHIM en Bodegas Muga (T‑247/03), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 7 april 2003 (zaak R 998/2001-1) inzake een oppositieprocedure tussen Miguel Torres SA. en Bodegas Muga SA

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Miguel Torres SA wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Douane-unie

–

Ontstaan van douaneschuld in geval van verkrijging van preferentiële tariefbehandeling in derde land (Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 115, lid 1, sub b, en 216) (cf. punt 26 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Commissione tributaria regionale di Genova – Uitlegging van de artikelen 114, 115, leden 1 en 3, en 216 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1) – Rijst die overeenkomstig de regeling voor actieve veredeling is uitgevoerd naar een derde land waarmee een overeenkomst inzake preferentiële douanebehandeling is gesloten

Dictum

Dictum

Artikel 216 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2000, is van toepassing op de in artikel 115, lid 1, sub b, van die verordening bedoelde actieve veredeling, waarbij veredelingsproducten uit de Europese Gemeenschap worden uitgevoerd alvorens de invoer van invoergoederen is geschied.