ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijnen de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om de staatssteun terug te vorderen die bij beschikking C(2009) 8123 van de Commissie van 28 oktober 2009 betreffende steunmaatregel C 59/07 (ex N 127/06 en N 13/06) die Italië ten uitvoer heeft gelegd ten faveure van Ixfin Spa (kennisgeving op 29 oktober 2009 en bekend gemaakt in Publicatieblad L 167 van 1 juli 2010, blz. 39) onwettig en onverenigbaar met de interne markt is verklaard, de krachtens de artikelen 2, 3 en 4 van die beschikking alsmede krachtens het VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen,
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie (België) van 4 juli 2012 — Belgische Staat — FOD Financiën/GIMLE NV

(Zaak C-322/12)

2012/C 287/40

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Belgische Staat — FOD Financiën

Verwerende partij: GIMLE NV

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2, [leden] 3, 4 en 5, van de Vierde richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (1), aldus worden uitgelegd dat het niet enkel bepaalt dat in de toelichting bij de jaarrekening aanvullende inlichtingen dienen te worden verstrekt, maar dat het — wanneer de aanschaffingsprijs kennelijk niet overeenstemt met de werkelijke waarde van de betrokken goederen zodat een vertekend beeld wordt gegeven van het vermogen, de financiële positie en het resultaat van de onderneming — ook gebiedt dat wordt afgeweken van het beginsel dat de actiefbestanddelen tegen hun aanschaffingsprijs in de boekhouding worden opgenomen en de verplichting oplegt om deze onmiddellijk tegen de doorverkoopwaarde te boeken indien laatstgenoemde waarde lijkt overeen te stemmen met de werkelijke waarde ervan?

(1) PB L 222, blz. 11.
I.

1) Verzet de juiste toepassing van de artikelen 9 en 10 van richtlijn 92/43/EEG (1) zich tegen een nationale bepaling (artikel 3, lid 4 bis, van Decreto del Presidente della Repubblica [presidentieel besluit; hierna: „D.P.R.”] nr. 357 van 1997) die de regio’s en de autonome provincies bevoegd verklaart ambtshalve een herziening van gebieden van communautair belang (hierna: „GCB’s”) voor te stellen, zonder tevens te voorzien in een verplichting om die bevoegdheid uit te oefenen in geval van een gemotiveerd verzoek daartoe van particuliere eigenaren van binnen een GCB gelegen percelen, tenminste in die gevallen waarin zij aanvoeren dat het betrokken gebied is vervuild? 2) Verzet de juiste toepassing van de artikelen 9 en 10 van richtlijn 92/43/EEG zich tegen een nationale bepaling (artikel 3, lid 4 bis, van D.P.R. nr. 357 van 1997) die de regio’s en de autonome provincies bevoegd verklaart ambtshalve een herziening van GCB’s voor te stellen op grond van een periodieke evaluatie, zonder te voorzien in een nauwkeurig tijdschema voor die evaluatie (bijv. tweejaarlijks, driejaarlijks, enz.) en zonder te voorzien in bekendmaking van de periodieke evaluaties door regio’s en autonome provincies via publieke informatiekanalen, teneinde de belanghebbenden de gelegenheid te bieden tot het indienen van opmerkingen of voorstellen? 3) Verzet de juiste toepassing van de artikelen 9 en 10 van richtlijn 92/43/EEG zich tegen een nationale bepaling (artikel 3, lid 4 bis, van D.P.R. nr. 357 van 1997) die de regio’s en de autonome provincies het initiatiefrecht tot het voorstellen van een herziening van GCB’s verleent, zonder tevens te voorzien in een althans subsidiaire initiatiefbevoegdheid van de Staat in geval van stilzitten van een regio of autonome provincie? 4) Verzet de juiste toepassing van de artikelen 9 en 10 van richtlijn 92/43/EEG zich tegen een nationale bepaling (artikel 3, lid 4 bis, van D.P.R. nr. 357 van 1997) die de regio’s en de autonome provincies de bevoegdheid verleent ambtshalve een herziening van GCB’s voor te stellen, waarbij zij geheel naar eigen inzicht en zonder enige verplichting handelen, ook in gevallen waarin zich milieuverontreiniging of milieuvervuiling heeft voorgedaan en dit formeel is vastgesteld?
3)

Indien vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: moeten artikel 31 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan bij collectieve arbeidsovereenkomst kan worden bepaald dat loonkortingen die in de berekeningsperiode worden toegepast ten gevolge van gedeeltelijke werkloosheid, werkverlet of onvrijwillig werkverzuim, de berekening van de vakantie-uitkering zodanig beïnvloeden dat de vakantie-uitkering die de werknemer voor de duur van de jaarlijkse vakantie van ten minste vier weken ontvangt of de vergoeding die hij bij beëindiging van het dienstverband ontvangt voor de niet opgenomen vakantiedagen, lager is dan de uitkering of de vergoeding die hij zou hebben ontvangen wanneer de berekening van de vakantie-uitkering gebaseerd was op het gemiddelde arbeidsloon dat de werknemer in de berekeningsperiode zonder dergelijke loonkortingen had ontvangen? Zo ja, hoeveel mag een bij collectieve arbeidsovereenkomst vastgestelde en krachtens de nationale wettelijke regeling toegestane vermindering van de vakantie-uitkering wegens gedeeltelijke werkloosheid, werkverlet of onvrijwillig werkverzuim tijdens de berekeningsperiode, ten opzichte van het ongekorte gemiddelde arbeidsloon van de werknemer procentsgewijs maximaal bedragen, zodat de uitlegging van deze nationale regeling in overeenstemming met het recht van de Unie kan worden geacht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 250/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Central Administrativo Sul (Portugal) op 6 juni 2012 — Fazenda Pública/ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda

(Zaak C-282/12)

2012/C 250/18

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Central Administrativo Sul

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Fazenda Pública, ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda

Verwerende partijen: ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda, Fazenda Pública

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 63 VWEU en 65 VWEU (voorheen de artikelen 56 EG en 58 EG) zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als artikel 61 CIRC [Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas], in de versie van wetsdecreet nr. 198/2001 van 3 juli 2001, zoals gewijzigd bij wet nr. 60-A/2005 van 30 december 2005 (wet houdende de overheidsbegroting voor 2006), volgens welke ingeval een in Portugal ingezeten belastingplichtige een schuld is aangegaan jegens een in een derde land gevestigde entiteit waarmee een bijzondere relatie bestaat in de zin van artikel 58, lid 4, CIRC, de rente fiscaal niet als kosten aftrekbaar is voor het gedeelte dat betrekking heeft op de overmatige schuldenlast in de zin van artikel 61, lid 3, CIRC, wanneer de op het nationale grondgebied gevestigde belastingplichtige deze rente heeft betaald tegen dezelfde voorwaarden als voor rente die zou zijn betaald door een in Portugal gevestigde belastingplichtige die een overmatige schuldenlast heeft jegens een in Portugal gevestigde entiteit waarmee een bijzondere relatie bestaat?
c)

Kan in een procedure tot gunning van een concessie voor afvalophaling en -vervoer, waarbij de voorwaarde geldt dat in het door de concessieovereenkomst omschreven gebied een uitsluitend recht voor afvalverwerking wordt toegekend aan twee ondernemingen, de toepasselijkheid van de in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde mededingingsrechtelijke voorschriften worden uitgesloten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Italië) op 20 februari 2012 — Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino/Provincia di Fermo

(Zaak C-94/12)

2012/C 151/24

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino

Verwerende partij: Provincia di Fermo

Prejudiciële vraag

Moet artikel 47, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG (1) aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel verzet tegen wettelijke bepalingen van een lidstaat zoals vervat in artikel 49, lid 6, van decreto legislativo 163/2006, dat — behoudens bijzondere gevallen — een beroep op meer dan een nevenonderneming verbiedt door te bepalen dat „[d]e inschrijver […] voor de uitvoering van werken een beroep [kan] doen op één nevenonderneming voor elke kwalificatiecategorie. De aankondiging kan bepalen dat een beroep kan worden gedaan op meerdere nevenondernemingen gezien de omvang van de opdracht of de aard van de verrichtingen […]”?

(1) PB L 134, blz. 114.
1)

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een beschikking te geven die in strijd is met het recht op een daadwerkelijke rechterlijke bescherming. Door in het algemeen te oordelen dat de optie van een prejudiciële verwijzing altijd geschikt en mogelijk is, schendt het Gerecht het recht van verzoekster in eerste aanleg op een daadwerkelijke bescherming, dat is neergelegd in de artikelen 6 en 13 van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en uitdrukkelijk is erkend in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 24 mei 2012 — Vodafone Omnitel NV/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni

(Zaak C-258/12)

2012/C 217/29

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vodafone Omnitel NV

Verwerende partij: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
4)

Op 8 mei 2012 hebben de Griekse autoriteiten de Commissie ervan in kennis gesteld dat zij Ellinikos Xrysos SA bij brief van 25 april 2012 hebben gemaand de betrokken staatssteun binnen 30 dagen terug te betalen. Niettemin onderstreept de Commissie dat het terug te vorderen bedrag in deze brief niet wordt vermeld. Het is veelzeggend dat de Griekse autoriteiten, hoewel de Commissie de hoofdsom van de staatssteun in het besluit had berekend, niet de rente hebben berekend, zoals zij hadden moeten doen, noch daarvan melding maken in hun verzoek aan de vennootschap. In elk geval hebben de Griekse autoriteiten pas 14 maanden na het besluit van de Commissie voor het eerst gereageerd en heeft de Commissie sindsdien geen nadere informatie ontvangen over de terugvordering van de omstreden staatssteun.
—

de beschikking van de Commissie van 30 november 2005 in zaak COMP/F/38.354 in een procedure op grond van artikel 101 VWEU nietig te verklaren voor zover zij FLS betreft; subsidiair, het bedrag waarvoor FLS in de beschikking aansprakelijk is gesteld, te verminderen,
4)

Indien voorgaande vragen bevestigend worden beantwoord: mag, bij gebreke van een concrete nationale regeling van de termijn waarbinnen het waarborgfonds kan worden verzocht om honorering van aanspraken van werknemers die uiterlijk op de datum van inschrijving van de beslissing tot insolventverklaring van de werkgever (waarbij zijn activiteiten zijn beëindigd) zijn ontstaan, de termijn van 30 dagen die door het nationale recht in andere gevallen voor de uitoefening van dat recht is vastgesteld, overeenkomstig het doeltreffendheidsbeginsel worden gebruikt, rekening houdend met het feit dat de termijn begint te lopen vanaf de dag waarop de beslissing tot insolventverklaring in het handelsregister is ingeschreven?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 20 februari 2012 — Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga/Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

(Zaak C-87/12)

2012/C 138/05

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga

Verwerende partij: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

Prejudiciële vraag

In hoeverre verleent de hoedanigheid van burger van de Unie en het daarmee verbonden verblijfsrecht in het land waarvan hij de nationaliteit heeft, zoals voorzien in artikel 20 VWEU, samen met de rechten, waarborgen en verplichtingen waarbij is voorzien in het Handvest van de grondrechten, en met name — en voorzover van belang — in de artikelen 20, 21, 24, 33 en 34, een recht op gezinshereniging voor de gezinshereniger, Europese burger, die in het land waar hij woont en waarvan hij de nationaliteit heeft de gezinshereniging tot stand wil brengen met zijn vader, moeder en twee van zijn broers, alle onderdanen van een derde land, indien hij geen gebruik heeft gemaakt van zijn recht van vrij verkeer en niet verblijft in een andere lidstaat dan die waarvan hij de nationaliteit heeft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Argeș (Roemenië) op 4 mei 2012 — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Argeș/SC Volksbank România SA, SC Volksbank România SA — Sucursala Pitești, Alin Iulian Matei, Petruța Florentina Matei

(Zaak C-236/12)

2012/C 235/12

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Argeș

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Argeș

Verwerende partijen: SC Volksbank România SA, SC Volksbank România SA — Sucursala Pitești, Alin Iulian Matei, Petruța Florentina Matei

Prejudiciële vragen

Gelet op het feit dat volgens artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1) de beoordeling van het oneerlijke karakter van bedingen geen betrekking mag hebben op de bepaling van het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst, noch op de gelijkwaardigheid van enerzijds de prijs of vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten, voor zover die bedingen duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd,

en

aangezien overeenkomstig artikel 2, lid [2], sub a, van richtlijn 2008/48/EG (2), de in artikel 3, sub g, van deze richtlijn vervatte definitie van de totale kosten van het krediet voor de consument, die alle commissies omvatten die de consument in verband met de kredietovereenkomst moet betalen, niet van toepassing is om het voorwerp van een door een hypotheek gewaarborgde kredietovereenkomst te bepalen,

kunnen de begrippen „eigenlijk voorwerp van de overeenkomst” en „prijs” in artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG aldus worden uitgelegd dat van de elementen die de aan de kredietinstelling verschuldigde tegenprestatie vormen, ook het jaarlijks kostenpercentage van een kredietovereenkomst, dat met name bestaat uit de vaste of variabele rentevoet, de bankcommissies en de andere in de overeenkomst opgenomen en bepaalde kosten, onder deze begrippen (voorwerp en prijs) valt?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).

(2) Richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PB L 133, blz. 66).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/5

Beroep ingesteld op 1 maart 2012 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-114/12)

2012/C 138/09

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, J. Samnadda, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietig verklaren het besluit van de Raad en van de Vertegenwoordigers van de Regeringen der Lidstaten in de Raad bijeen, betreffende de deelneming van de Europese Unie en haar lidstaten aan de onderhandelingen over een verdrag van de Raad van Europa voor de bescherming van de rechten van uitzendorganisaties;

— deRaad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: Schending van de artikelen 2, lid 2, en 3, lid 2, VWEU doordat de Raad heeft geoordeeld dat de materie onder een gedeelde bevoegdheid valt en hij de lidstaten of een andere instelling dan de Commissie heeft gemachtigd onderhandelingen over het verdrag te openen, terwijl de materie onder een exclusieve bevoegdheid valt. Het toekomstige verdrag van de Raad van Europa kan afbreuk doen aan of wijziging brengen in het doel van EU-richtlijnen die de rechten van uitzendorganisaties betreffen en van richtlijnen betreffende intellectuele eigendom in het algemeen. Het toekomstige verdrag zal gebaseerd zijn op het huidige acquis van de EU en zal onvermijdelijk tot wijziging van de EU-richtlijnen leiden ingeval uitzendorganisaties in het kader van de Raad van Europa een ruimere bescherming krijgen.

Tweede middel: Schending van procedurevoorschriften en niet-inachtneming van de voorwaarden voor het verlenen van machtiging voor onderhandelingen over internationale verdragen door de Unie. Alleen de Raad (en niet de Raad samen met de lidstaten) is bevoegd machtiging tot het openen van onderhandelingen door de Unie te verlenen.

Derde middel: Schending van de regels over besluitvorming binnen de Raad. Door het bestreden besluit vast te stellen heeft de Raad artikel 218, lid 8, VWEU geschonden, op grond waarvan de Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.

Vierde middel: Schending van de doelstellingen van de Verdragen en van het beginsel van loyale samenwerking. Door samen met de lidstaten te handelen ondermijnt de Raad het aanzien van de Unie en verzwakt hij het interinstitutionele kader van de Unie.
Is artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) van toepassing is een geval waarin een aandeelhouder van een voetbalclub, die zich voordoet en in de massamedia en in de samenleving wordt gezien als de voornaamste leider („baas”) van die voetbalclub, in de massamedia de volgende uitlatingen doet:

„Zelfs al zou ik [voetbalclub] Steaua anders moeten opheffen, zou ik geen homoseksueel in het team opnemen. Geruchten zijn geruchten, maar om nu zoiets te schrijven indien het niet waar is en het bovendien op de voorpagina te zetten. Misschien is het niet waar dat hij (wij preciseren: de Bulgaarse voetballer X) homoseksueel is. En als hij het daarentegen wel is? Ik sprak met een van mijn ooms, die in God noch de duivel geloofde, ik zei hem: „Laten we aannemen dat God niet bestaat. En als hij wel bestaat? Wat heb je te verliezen met communie? Zou het niet goed zijn om naar het paradijs te gaan?” Hij gaf mij gelijk. Eén maand voor zijn overlijden is hij ter communie gegaan. Moge God hem vergeven. Er is geen plaats voor een gay in mijn familie en Steaua is mijn familie. In plaats van met een gay is het beter om met een junior te spelen, voor mij is dat geen discriminatie. Niemand kan mij verplichten om met iemand te werken. Zoals zij rechten hebben, heb ik ook het recht om te werken met wie ik wil”.

„Zelfs al zou ik Steaua anders moeten opheffen, zou ik geen homoseksueel in het team opnemen. Misschien is het niet waar dat hij homoseksueel is, maar als hij het daarentegen wel is? Er is geen plaats van een gay in mijn familie en Steaua is mijn familie. In plaats van een gay op het veld te hebben, is het beter om met een junior te spelen. Voor mij is dat geen discriminatie. Niemand kan mij verplichten om met iemand te werken. Zoals zij rechten hebben, heb ik ook het recht om te werken met wie ik wil. Ook al zou God mij in een droom zeggen dat X voor 100 % geen homoseksueel is, zou ik hem niet nemen! In de kranten is te vaak geschreven dat hij homoseksueel is. Zelfs indien ȚSKA mij hem gratis zou geven, zou ik hem niet nemen! Hij zou de grootste ruziezoeker en de grootste dronkelap mogen zijn. maar als hij homoseksueel is, wil ik over hem niet meer over horen spreken!”
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 200/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 3 mei 2012 — Walter Endress/Allianz Lebensversicherungs AG

(Zaak C-209/12)

2012/C 200/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Walter Endress

Verwerende partij: Allianz Lebensversicherungs AG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 15, lid 1, eerste zin, van de Tweede richtlijn (90/619/EEG) van de Raad van 8 november 1990 (1), gelet op het bepaalde in artikel 31, lid 1, van richtlijn 92/96/EEG van [de Raad van] 10 november 1992 (2) in die zin worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling — zoals §5a, lid 2, vierde zin, Versicherungsvertragsgesetz (VVG), zoals gewijzigd bij het Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften vom 21. Juli 1994 (Drittes Durchführungsgesetz/EWG zum Versicherungsaufsichtsgesetz (VAG) [Duitse Derde wet tot uitvoering van verzekeringsrechtelijke richtlijnen van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 21 juli 1994 (Derde uitvoeringswet/EEG — VAG)], krachtens welke een opzeggings- of herroepingsrecht uiterlijk een jaar na de eerste premiebetaling vervalt, zelfs wanneer de verzekeringnemer niet over het opzeggings- of herroepingsrecht is geïnformeerd?

(1) Tweede richtlijn (90/619/EEG) van de Raad van 8 november 1990 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf, tot vaststelling van de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van richtlijn 79/267/EEG (PB L 330, blz. 50).

(2) Richtliin 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (Derde richtlijn levensverzekering) (PB L 360, blz. 1).