ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ingevolge de regel van concordantie tussen klacht en beroep moet een voor de gemeenschapsrechter aangevoerd middel op straffe van niet-ontvankelijkheid reeds in de precontentieuze procedure zijn aangevoerd, opdat de administratie voldoende kennis heeft kunnen nemen van de tegen het bestreden besluit ingebrachte bezwaren. Ofschoon de voor de gemeenschapsrechter voorgedragen conclusies van het beroep enkel bezwaren kunnen bevatten die op dezelfde grond berusten als die welke in de klacht zijn geformuleerd, kunnen deze bezwaren niettemin voor de gemeenschapsrechter nader worden gepreciseerd door middelen en argumenten die niet noodzakelijkerwijs in de klacht moeten voorkomen, doch er wel nauw bij aansluiten.

Het kapitaal dat in geval van blijvende invaliditeit van de ambtenaar wordt uitgekeerd krachtens artikel 73 van het Statuut en artikel 12 van de Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de vergoeding die krachtens artikel 14 van diezelfde Regeling wordt uitgekeerd, betreffen afzonderlijke nadelen.

In tegenstelling tot de artikelen 73 en 12, die de aantasting van de lichamelijke of geestelijke integriteit als zodanig beogen te vergoeden, dat wil zeggen voor de invaliditeit die zij voor de betrokkene tot gevolg heeft, kent artikel 14 de ambtenaar een vergoeding toe voor „elke blijvende verwonding of verminking die, zonder het arbeidsvermogen van de ambtenaar te verminderen, een aantasting vormt van zijn lichamelijke integriteit en een onmiskenbaar nadelige invloed heeft op zijn sociale betrekkingen”. Artikel 14 beoogt dus de nadelige invloed te compenseren, wanneer deze is vastgesteld, die de aantasting van de lichamelijke integriteit op de sociale betrekkingen van de betrokkene heeft, ongeacht de invaliditeit die deze verwonding of verminking voor het overige tot gevolg kunnen hebben.

Een beperking van het gecumuleerde bedrag van de krachtens de artikelen 12 en 14 te betalen bedragen tot het krachtens artikel 12 te betalen maximumbedrag zou tot gevolg hebben dat de vergoeding voor de in artikel 14 bedoelde nadelen in bepaalde gevallen zou worden belet of beperkt en dit ondanks hun duidelijk afzonderlijke karakter. Daar een dergelijke beperking geen impliciete regel is die duidelijk uit de gemeenschapsregeling kan worden afgeleid, maar een nieuwe regel die bovendien tot een schending van het beginsel van gelijke behandeling kan leiden, kan zij niet worden toegestaan.

(cf. punten 42. 45 en 46)

Referentie: Conclusie van advocaatgeneraal La Pergola bij arrest Hof 24 oktober 1996. Commissie/Royale beige. C-76/95. Jurispr. blz. I-5505, punt 30
Zaak T-134/01

Hans Fuchs Versandschlachterei KG

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Verordening (EG) nr. 111/1999 — Verordening (EG) nr. 1135/1999 — Voedselhulp voor Rusland — Inschrijving voor aankoop — Inschrijving voor vervoer — Contractuele verhouding — Arbitragebeding — Vordering tot uitvoering van overeenkomst — Ontvankelijkheid — Afgifte van certificaten voor elk vervoermiddel — Moratoire interessen”

Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 9 oktober 2002 II-3912

Samenvatting van het arrest

Het ontbreken van een uitdrukkelijke kwalificatie als contractueel van een toewijzing van levering van voedselhulp aan een opdrachtnemer door de Commissie in het kader van verordening nr. 111/1999 houdende algemene uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 2802/98, sluit daarom nog niet uit dat de verhouding tussen de Commissie en de opdrachtnemer als contractueel kan worden aangemerkt. Door de offerte van de opdrachtnemer en de aanvaarding daarvan door de Commissie is immers een rechtsverhouding tussen deze twee partijen tot stand gekomen die tussen hen wederzijds rechten en plichten doet ontstaan en die voldoet aan de criteria van een wederkerige overeenkomst. Het bestaan van deze contractuele verhouding wordt bevestigd door de in artikel 16 van verordening nr. 111/1999 opgenomen clausule volgens welke het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bevoegd is uitspraak te doen over ieder geschil in verband met de uitvoering, de niet -uitvoering van of de uitlegging van de voorschriften met betrekking tot de leveringen die overeenkomstig deze verordening plaatsvinden. (cf. punten 52-54)

In de rechtsstelsels van de lidstaten wordt over het algemeen aanvaard dat een te late betaling leidt tot schade waarvoor de schuldeiser schadeloos moet worden gesteld. Artikel 78 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake internationale koopovereenkomsten betreffende roerende zaken bepaalt dat, indien een partij de prijs of enig ander achterstallig bedrag niet betaalt, de andere partij recht heeft op rente hierover. Het gemeenschapsrecht erkent een dergelijke verplichting tot schadevergoeding als een algemeen rechtsbeginsel. Voorzover een accessoire vordering betrekking heeft op de betaling van moratoire interessen als forfaitaire en abstracte schadevergoeding, behoeft zij niet specifiek te worden gemotiveerd en is zij als zodanig ontvankelijk. (cf. punten 56-57)
ARREST VAN HET GERECHT (Enkelvoudige kamer)

20 februari 2002

Zaak T-117/01

Marcos Roman Parra

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Bevordering — Voorafgaande administratieve klacht — Stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing — Motivering”

Volledige Franse tekst II-121

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker bij de bevorderingsronde 2000 niet tot de rang A 6 te bevorderen.

Beslissing:

Het besluit van de Commissie om Roman Parra bij de bevorderingsronde 2000 niet tot de rang A 6 te bevorderen, welk besluit voortvloeit uit de in de Administratieve mededelingen nr. 65-2000 van 14 augustus 2000 gepubliceerde lijst van tot die rang bevorderde ambtenaren, wordt nietig verklaard. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Klacht van niet bevorderde kandidaat – Stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing – Volledig ontbreken van motivering – Regularisatie tijdens contentieuze procedure – Ontoelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea, en 90, lid 3)

Al is het tot aanstelling bevoegd gezag niet gehouden, een bevorderingsbesluit te motiveren jegens de adressaat en jegens de niet bevorderde kandidaten, het is wel verplicht, zijn besluit tot afwijzing van een door een niet bevorderde kandidaat krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht met redenen te omkleden. Aangezien de verzoeker in geval van een stilzwijgende afwijzing van zijn klacht die neerkomt op een volledig ontbreken van motivering, vóór de instelling van zijn beroep niet over een begin van motivering beschikte, kan dat ontbreken van motivering niet worden gedekt door in de loop van het geding verstrekte toelichtingen.

(cf. punten 25 en 30-32)

Referentie: Hof 16 september 1987, Delauche/Commissie, 111/86, Jurispr. blz. 5345, punt 13; Hof 7 februari 1990, Culin/Commissie, C-343/87, Jurispr. blz. I-225, punten 13 en 15; Gerecht 12 februari 1992, Volger/Parlement, T-52/90, Jurispr. blz. II-121, punt 40; Gerecht 17 mei 1995, Benecos/Commissie, T-16/94, JurAmbt. blz. I-A-103 en II-335, punt 36; Gerecht 27 april 1999, Thinus/Commissie, T-283/97, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-353, punten 78-83; Gerecht 6 juli 1999, Séché/Comrnissie, T-112/96 en T-115/96, JurAmbt. blz. I-A-115 en II-623, punt 76
185

Deze conclusie wordt gestaafd door de bewijselementen die de Commissie in de bestreden beschikking heeft aangevoerd, met name in punt 91 ervan, dat luidt als volgt: „Op 21 januari 1993 zond [Corus] aan Vallourec (en waarschijnlijk ook aan [Mannesmann] en Dalmine) een blauwdruk van voorstellen met het oog op de sluiting van een overeenkomst over de herstructurering van de sector naadloze buizen, die besproken zou worden tijdens een bijeenkomst te Heathrow, op 29 januari 1993, tussen [Mannesmann]/Vallourec/Dalmine/[Corus] (blz. 4628 [van het dossier van de Commissie, dat wil zeggen de eerste bladzijde van het document ‚blauwdruk van voorstellen voor een overeenkomst over de herstructurering voor naadloze buizen’]). In dit document wordt opgemerkt: ‚[[Corus] heeft haar voornemen bekendgemaakt om zich op termijn uit de sector naadloze buizen terug te trekken. De onderneming streeft ernaar dit op ordelijke en gecontroleerde wijze te doen om een verstoring van de levering van buizen aan haar afnemers te voorkomen en de producenten die deze activiteiten overnemen, te helpen de orderportefeuille te behouden [...]. [Corus] heeft in de afgelopen zes maanden besprekingen gevoerd met andere producenten die belangstelling hebben voor aandelen van [Corus], en [zij] meent dat er een consensus is om volgens de in dit document beschreven methode te werk te gaan.]’ Een van de voorstellen bestond erin de OCTG-activiteiten op Vallourec over te dragen en de leveringscontracten voor gladde buizen tussen [Corus] en Vallourec, [Mannesmann] en Dalmine te handhaven, in dezelfde verhoudingen. Op dezelfde dag werd een bijeenkomst gehouden tussen [Mannesmann] en [Corus] waarbij [Mannesmann] ‚[ermee instemde dat Vallourec de leiding zou nemen bij het beheer van de OCTG-activiteiten in de toekomst]’ (blz. 4626 [van het dossier van de Commissie, dat wil zeggen de enige bladzijde van een faxbericht van 22 januari 1993 van Davis van Corus aan Patrier van Vallourec]). In het document van Dalmine met de titel [‚Systeem voor naadloze stalen buizen in Europa en marktevolutie’ (‚Seamless steel tube system in Europe and market evolution’), dat is weergegeven op bladzijde 2051 van het dossier van de Commissie (blz. 2053 [van het dossier van de Commissie])] van meiaugustus 1993 wordt opgemerkt dat een oplossing voor het [Corus]-vraagstuk die voor allen voordelig is, slechts in een Europese context zou kunnen worden gevonden; dat Vallourec de installaties van [Corus] zou overnemen werd ook door Dalmine aanvaard.”
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

5 december 2002

Zaak T-70/00

Paul Edwin Hoyer

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Tijdelijk functionarissen — Uitvoering van arrest Gerecht — Ontslag”

Volledige Nederlandse tekst II-1231

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 januari 2000 tot beëindiging van verzoekers overeenkomst tot aanstelling als tijdelijk functionaris.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Beëindiging van overeenkomst van tijdelijk functionaris voor onbepaalde tijd – Beoordelingsvrijheid van administratie – Rechterlijke toetsing – Grenzen – Ontslagbesluit van tijdelijk functionaris gebaseerd op niet slagen voor vergelijkend onderzoek

(Regeling andere personeelsleden, art. 47, lid 2)

Uit artikel 47, lid 2, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden volgt dat de beëindiging van de overeenkomsten van tijdelijke functionarissen voor onbepaalde tijd, welke, behoudens een andersluidende contractuele bepaling, niet behoeft te worden gemotiveerd, onder de beoordelingsvrijheid van het bevoegde gezag valt en dat het Gerecht een ontslagbesluit en de daaraan ten grondslag liggende redenen derhalve slechts kan veroordelen indien de grenzen van die beoordelingsvrijheid zijn overschreden.

Ofschoon de geschiktheid van de kandidaten om de functies te vervullen die zij uitoefenen, op zich niet van belang is voor de wijze waarop het vergelijkend onderzoek moet worden ingericht, betekent dit nog niet dat het tot aanstelling bevoegd gezag bij zijn besluit om de tijdelijke arbeidsovereenkomst van de betrokken kandidaat te beëindigen, geen rekening mag houden met een negatief resultaat voor de betrokkene in een vergelijkend onderzoek voor dezelfde functie als die welke hij als tijdelijk functionaris uitoefende. Indien dit de reden is voor de beëindiging van de overeenkomst kan het Gerecht slechts controle uitoefenen op de rechtmatigheid van dat besluit indien kennelijke dwaling omtrent de met-inschrijving van de betrokkene op de lijst van geslaagde kandidaten of omtrent de wettigheid van het besluit van de jury kan worden aangetoond of indien blijkt dat misbruik van bevoegdheid is gemaakt.

(cf. punten 44, 47 en 55)

Referentie: Hof 6 juli 1998, Agazzi Léonard/Commissie, 181/87, Jurispr. blz. 3823, punt 27; Gerecht 22 november 1990, V/Parlement, T-54/89, Jurispr. blz. II-659, punt 48; Gerecht 28 januari 1992. Speybrouck/Parlement. T-45/90, Jurispr. blz. II-33. punten 93 en 93-95: Gerecht 17 maart 1994. Hoyer/Comm¡ss¡e, T-51/91. JurAmbt. blz. I-A-103 en II-341. punten 27. 36 en 37
Indien in het ambt waarvoor een kennisgeving van vacature is uitgebracht, kan worden voorzien door de aanstelling van een ambtenaar of door de aanstelling van een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, sub d, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, mag de Commissie krachtens artikel 29, lid 1, van het Statuut eerst de verzoeken tot bevordering of overplaatsing van de ambtenaren van de instelling onderzoeken en beslissen één van hen aan te stellen na te hebben vastgesteld dat hij aan de voorwaarden van de betrokken kennisgeving van vacature voldoet, zonder dat zij verplicht is om tegelijkertijd met het onderzoek van de sollicitaties van de ambtenaren die van de tijdelijk functionarissen te onderzoeken en, a fortiori, één van de tijdelijk functionarissen aan te stellen wanneer hij eveneens voldoet aan de voorwaarden van de kennisgeving van vacature.

Het feit dat het tot aanstelling bevoegd gezag ondanks het recht van voorrang dat ambtenaren aan artikel 29 van het Statuut ontlenen, niet verplicht is om na het onderzoek van de verzoeken tot bevordering of overplaatsing een ambtenaar aan te wijzen, betekent immers niet dat het noodzakelijkerwijze en in alle gevallen de verplichting heeft, zijn onderzoek uit te breiden tot andere soorten sollicitaties en een andere sollicitant aan te stellen dan een gekwalificeerd ambtenaar die aan de voorwaarden van de kennisgeving van vacature voldoet. In dat opzicht rust op hem geen verplichting, doch beschikt het slechts over een bevoegdheid waarvan de uitoefening binnen het kader van zijn ruime beoordelingsvrijheid valt. Voorts kan het feit dat onderscheid wordt gemaakt tussen de sollicitaties van ambtenaren en die van tijdelijk functionarissen geen discriminatie opleveren. Deze twee soorten sollicitaties zijn, wegens de voorrang die ambtenaren genieten, wezenlijk verschillend en kunnen dus niet op dezelfde wijze worden behandeld.

(cf. punten 33, 40, 45 en 52)

Referentie: Gerecht 15 maart 1994, La Pietra/Commissie, T-100/92, JurAmbt. blz. I-A-83 en II-275, punt 50; Gerecht 23 april 2002, Campolargo/Commissie, T-372/00, JurAmbt. blz. I-A-49 en II-223, punt 90
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk - Beslissingen van Bureau - Eerbiediging van rechten van verdediging

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 73)

2. Gemeenschapsmerk - Beroepsprocedure - Beroep ingesteld tegen beslissing van onderzoeker - Onderzoek door kamer van beroep - Omvang

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 62, lid 1)

3. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Eerdere inschrijving van merk in bepaalde lidstaten - Invloed

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7)

Samenvatting

1. De kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) bij wie beroep is ingesteld tegen een beslissing tot weigering van de inschrijving van een gemeenschapsmerk, mag bij de analyse van het dossier alle vermeldingen op het aanvraagformulier in aanmerking nemen, zonder verzoeker eerst in de gelegenheid te stellen om daartegen verweer te voeren. In het bijzonder behoeft de kamer van beroep verzoeker niet uit te nodigen om zich uit te spreken over de woorden die hijzelf op het formulier heeft vermeld, wanneer er niet een kennelijke vergissing van de merkaanvrager uit blijkt.

( cf. punt 20 )

2. In het kader van bij de kamers van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingestelde beroepen tegen beslissingen tot weigering van de inschrijving van een gemeenschapsmerk moeten de kamers van beroep hun beslissingen kunnen nemen op gronden die niet voor de onderzoeker zijn behandeld, voorzover de belanghebbende partij opmerkingen heeft kunnen indienen over de feiten die van belang zijn voor de toepassing van de aan de orde zijnde bepaling. Krachtens het beginsel van functionele continuïteit tussen de onderzoeker en de kamers van beroep kunnen de kamers de aanvraag opnieuw onderzoeken, zonder beperkt te zijn door de redenering van de onderzoeker.

( cf. punt 25 )

3. In het kader van een gemeenschapsmerkaanvraag zijn de reeds in lidstaten - of ook in derde landen - verrichte inschrijvingen niet beslissend bij het onderzoek van de absolute weigeringsgronden van artikel 7 van verordening nr. 40/94. Het communautaire merkensysteem is immers wegens het eenvormige karakter van het gemeenschapsmerk een autonoom rechtssysteem met eigen doelstellingen, waarvan de toepassing losstaat van welk nationaal systeem ook. De vraag of een teken vatbaar is voor inschrijving als gemeenschapsmerk, dient dus enkel te worden beantwoord op basis van de relevante gemeenschapsregeling. De nationale inschrijvingen zijn immers voor het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) niet bindend, maar mogen niettemin in aanmerking worden genomen bij het onderzoek van de absolute weigeringsgronden.

( cf. punt 32 )
De motiveringsplicht van artikel 25, tweede alinea, van het Statuut heeft tot doel, de betrokkene de gegevens te verstrekken die hij nodig heeft om te beoordelen of het door de administratie genomen besluit gegrond is en of het zin heeft beroep in te stellen bij het Gerecht, en het Gerecht in staat te stellen zijn controle te verrichten. De omvang van de motiveringsplicht hangt af van de concrete omstandigheden, met name de inhoud van de handeling, de aard van de aangevoerde redenen, en het belang dat de adressaat bij toelichtingen kan hebben. Om te beoordelen of een motivering toereikend is, moet deze worden geplaatst in de context waarin het bestreden besluit is genomen.

(cf. punten 27 en 28)

Referentie: Gerecht 27 april 1999, Thinus/Commissie, T-283/97, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-353, punten 73 en 77, en de aldaar aangehaalde rechtspraak; Gerecht 9 maart 2000, Vicente Nuñez/Commissie, T-10/99, JurAmbt. blz. I-A-47 en II-203, punt 41
Al is openbare behandeling in beginsel de regel voor gerechtelijke procedures, geen enkele bepaling van het Statuut eist een openbare behandeling in tuchtprocedures.

De tuchtprocedure voor een gemeenschapsinstelling is geen gerechtelijke maar een administratieve procedure, en de betrokken instelling kan derhalve niet als „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden worden aangemerkt.

Het tot aanstelling bevoegd gezag heeft het recht zich te baseren op feiten die in een definitief geworden strafrechtelijke beslissing zijn vastgesteld, ook al betwist de betrokken ambtenaar deze feiten in de tuchtprocedure. Artikel 88, vijfde alinea, van het Statuut, dat het beginsel „le pénal tient le disciplinaire en l'état” tot regel verheft, berust onder meer op de overweging dat de nationale strafrechtelijke instanties grotere opsporingsbevoegdheden hebben dat het tot aanstelling bevoegd gezag.

De tuchtraad dient niet alleen te beoordelen, of het verzoek om getuigen te verhoren relevant is voor het voorwerp van het geschil, maar ook of het nodig is de opgegeven getuigen te horen.

(cf. punt 39)

Referentie: Hof 11 juli 1968, Van Eick/Commissie, 35/67, Jurispr. blz. 461, 481
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Handelingen van de instellingen - Motivering - Verplichting - Omvang

(Art. 230 EG en 263 EG)

Samenvatting

$$De volgens artikel 253 EG vereiste motivering, een wezenlijk vormvoorschrift in de zin van artikel 230 EG, moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking brengen, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. Het is niet noodzakelijk dat alle feitelijk of juridisch relevante omstandigheden in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 253 EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen.

( cf. punt 24 )
De instelling waarvan een door de gemeenschapsrechter nietig verklaarde handeling is uitgegaan, dient te bepalen welke maatregelen nodig zijn ter uitvoering van het arrest, daar de gemeenschapsrechter haar niet kan gelasten bepaalde maatregelen te treffen. Deze instelling moet, om zich naar het arrest te voegen en hieraan volledig uitvoering te geven, niet alleen het dictum naleven, maar ook de motivering die daaraan ten grondslag ligt en er de noodzakelijke steun aan biedt, daar zij onontbeerlijk is om de nauwkeurige betekenis van het dictum te bepalen. De motivering geeft immers aan, welke bepaling precies als onwettig wordt beschouwd en wat precies de redenen zijn van de in het dictum vastgestelde onwettigheid en waarmee de betrokken instelling bij de vervanging van de nietig verklaarde handeling rekening moet houden.

De werkzaamheden van een jury van een algemeen vergelijkend onderzoek dienen zodanig te verlopen, dat de goede werking van de aanwerving van ambtenaren bij de gemeenschapsinstellingen gewaarborgd is. Indien die werkzaamheden een lange periode, ja zelfs jaren, bestrijken, met name in het geval waarin de gemeenschapsrechter één van haar besluiten nietig verklaart, is het mogelijk dat de samenstelling van een jury in de loop van de jaren kan veranderen ten gevolge van gebeurtenissen die onafhankelijk zijn van de wil van de administratie. Wanneer het haar niet mogelijk is de jury weer in dezelfde samenstelling als de oorspronkelijke te formeren dient zij immers, teneinde de continuïteit van de communautaire openbare dienst te verzekeren, de mogelijkheid te hebben om sommige juryleden te vervangen, mits de oorspronkelijke situatie daarbij zo dicht mogelijk wordt benaderd.

(cf. punt 67)

Referentie: Camara Alloisio e.a./Commissie, reeds aangehaald, punt 81