Verweerster acht verzoeker in hetgeen hij in de derde plaats verlangt niet ontvankelijk, omdat een verzoek van dezelfde strekking niet is gedaan in de brieven waarmede verzoeker zich tevoren tot de Commissie heeft gewend. Immers, verzoeken gedaan in een beroepschrift waarin aan bedoeld gezagsorgaan een verzuim wordt verweten, kunnen slechts de aangelegenheden betreffen met betrekking tot welke men zich tot de Commissie heeft gewend en alleen betrekking hebben op de weigering om de beschikking te nemen terzake waarvan zij in gebreke is gesteld (Chambre syndicale de la sidérurgie de l'Est tegen Hoge Autoriteit, zaken 24 en 34-58, van 15 juli 1960, Jurisprudentie Deel VI (II), blz. 625).

En in de brief van 16 september 1969 wordt aan de Commissie alleen gevraagd te verstaan dat door Duitse staalbedrijven en schrootverhandelende ondernemingen welke tot hun groep behoren de bepalingen van artikel 65 van het Verdrag zijn geschonden en voorts om te hunnen aanzien „passende maatregelen” te nemen.

De volgende brief, van 3 oktober, is niet van wezenlijk andere inhoud. De heer Hake verklaart dat het vooral zijn wens is opnieuw toegang te verkrijgen tot de markt waarvan het kartel hem geleidelijk heeft uitgesloten. De in zijn eerdere brief gedane verzoeken moeten dan ook in die zin worden opgevat dat hij de Commissie verzoekt „afdoende en passende maatregelen te nemen om een normale mededinging op de Duitse schrootmarkt te herstellen en te verzekeren”, met name door overeenkomsten en besluiten welke aan die mededinging in de weg staan te verbieden en door aan de schuldige bedrijven geldboeten op te leggen.

De Commissie heeft er terecht op gewezen dat zij de hiervoor geciteerde zin aldus heeft kunnen verstaan dat verzoeker alleen vraagt om een verbod en om strafmaatregelen, aan welk verzoek door de beschikking van 21 januari 1970 ten volle is voldaan. Mocht de heer Hake destijds van de Commissie andere maatregelen hebben verlangd dan die welke door de Commissie zijn genomen, dan heeft hij de aard dier door hem gewenste maatregelen in zijn brief in het geheel niet aangegeven; met name heeft hij nimmer gesproken over de vaststelling van minimum hoeveelheden door de ijzerverwerkende ondernemingen benodigd schroot welke zij bij de onafhankelijke handelaren zouden moeten betrekken. Verzoeker merkt weliswaar op, dat dit verzoek reeds was vervat in de „algemene bewoordingen” van zijn brief van 3 oktober 1969 en dat hij het alsnog explicite heeft moeten formuleren omdat de Commissie zich niet duidelijk had uitgelaten over de maatregelen welke zij tot herstel en verzekering van de normale mededingingsvoorwaarden doeltreffend achtte. Dit is echter in strijd met het stelsel van artikel 35: van een impliciete weigering — als in dit artikel bij wijze van fictie geïntroduceerd — kan slechts sprake zijn met betrekking tot een uitdrukkelijk gedaan verzoek. Mocht de heer Hake andere maatregelen hebben verlangd, dan had hij de aard dier maatregelen duidelijk moeten vermelden toen hij zich tot de Commissie wendde.

Op de door de Commissie uitvoerig besproken vraag of de vordering voor zoveel het derde gedeelte van het petitum betreft gegrond is, behoeft derhalve niet te worden ingegaan; wij kunnen U slechts voorstellen verzoeker in zoverre niet ontvankelijk te verklaren.