ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Moeten artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 9 tot en met 13 van richtlijn 2006/123/EG in omstandigheden als die van het onderhavige geding, waarin een in een lidstaat gevestigde moedermaatschappij voornemens is om via een dochteronderneming in een andere lidstaat diensten van dezelfde aard te verrichten als zij in de oorspronkelijke lidstaat verricht, aldus worden uitgelegd dat zij toestaan dat een nationale wet (de wet inzake leasing) aan de dochteronderneming aanvullende eisen en beperkingen oplegt en daardoor de uitoefening van de betrokken activiteit belemmert of minder aantrekkelijk maakt?
1)

Staat het Unierecht — in het bijzonder artikel 18 [VWEU], artikel 45 [VWEU], artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/11 (1), artikel 11, lid 1, onder d), van richtlijn 2003/109/EG (2), artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU (3), artikel 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 30 en 31 van het Europees Sociaal Handvest van de Raad van Europa — in de weg aan een nationale regeling zoals die welke is vervat in artikel 7, lid 1, en artikel 2, lid 1, onder a), van wetsbesluit nr. 4 van 28 januari 2019, na wijziging omgezet bij wet nr. 26 van 28 maart 2019, voor zover deze wet de toegang tot het basisinkomen afhankelijk stelt van een verblijf van ten minste tien jaar in Italië (dat de laatste twee jaar, uitgaande van het tijdstip van indiening van de aanvraag, en tijdens de gehele duur van de uitkering ononderbroken moet zijn), waardoor Italiaanse staatsburgers, Europese staatsburgers die houder zijn van een verblijfsrecht of van een permanent verblijfsrecht, of langdurig ingezeten derdelanders die minder dan tien jaar, of tien jaar maar de laatste twee jaar niet ononderbroken, in Italië hebben verbleven, minder gunstig worden behandeld dan dezelfde categorieën ingezetenen die tien jaar, waarvan de laatste twee ononderbroken, in Italië hebben verbleven? Ingeval de voorgaande vraag bevestigend moet worden beantwoord:
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet de daarin bedoelde ORF-programmavergoeding dan ook worden beschouwd als een tegenprestatie in de zin van richtlijn 2006/112/EG (2), voor zover personen die deze vergoeding moeten betalen en die weliswaar beschikken over een radio- of televisietoestel in een gebouw dat door de ORF via terrestrische weg van programma’s wordt voorzien, deze programma’s van de ORF niet kunnen ontvangen omdat zij niet over de vereiste ontvangstmodule beschikken?
1.

Verzet artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG (1) of artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zich tegen de uitlegging van een nationale regeling als § 7, lid 3, van het Bundesurlaubsgesetz (federale wet inzake vakantie), volgens welke het tot dusver niet uitgeoefende recht van een werknemer op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, dat in de arbeidsfase van een dienstverband voor deeltijdarbeid voor oudere werknemers is verworven, in de vrijstellingsfase aan het einde van het vakantiejaar of op een later tijdstip vervalt? Ingeval het Hof de vraag ontkennend beantwoordt:
2)

Verzet de algemene verordening gegevensbescherming zich — met name gelet op artikel 6, lid 3, tweede alinea, ervan — tegen een nationale regeling die voorziet in de bekendmaking van de naam van de personen op wie de beslissing van de Unabhängige Schiedskommission (onafhankelijke arbitragecommissie) betrekking heeft, alsmede van de duur van en de redenen voor de uitsluiting, zonder dat daaruit gezondheidsgegevens van de betrokkene kunnen worden afgeleid? Is hierbij van belang dat volgens de nationale regeling bekendmaking van deze informatie aan het brede publiek alleen achterwege kan blijven indien de betrokkene een recreatieve sporter of een minderjarige is dan wel een persoon die in belangrijke mate tot de opsporing van mogelijke overtredingen van de antidopingregels heeft bijgedragen door informatie of andere aanwijzingen te verstrekken?
2)

Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt: staat verordening (EEG) nr. 2080/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot instelling van een communautaire steunregeling voor bosbouwmaatregelen in de landbouw, mede gelet op verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 en het billijkheidsvereiste en het evenredigheidsbeginsel als bedoeld in de [tiende] overweging van deze verordening, in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht die ter uitvoering van verordening nr. 2080/92 voorschrijft dat in geval van geconstateerde onregelmatigheid bij de verlening van de steun, de steun wordt beëindigd en de ontvangen steun wordt terugbetaald wanneer de beboste of verbeterde oppervlakte 20 % kleiner is dan die waarvoor de steun is toegekend en betaald?
3.

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: is voor het antwoord op de vraag of een productieprocedé nieuw is in de zin van artikel 3, lid 2, onder a), vii), van verordening 2015/2283 van belang of dat productieprocedé ofwel op zich nog niet voor enig levensmiddel ofwel niet voor het te beoordelen levensmiddel is gebruikt?
—

de Europese Commissie te verwijzen in haar eigen kosten en in die van thans rekwirant in eerste aanleg en in hogere voorziening.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 14 februari 2022 — Kapniki Α. Michaïlidis ΑΕ / Organismos Pliromon kai Elenchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Engyseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

(Zaak C-99/22)

(2022/C 191/22)

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoulio tis Epikrateias

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster in cassatie: Kapniki Α. Michaïlidis ΑΕ

Verweerders in cassatie: Organismos Pliromon kai Elenchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Engyseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

Prejudiciële vraag

Is de bepaling van artikel 3, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2062/92 (1) van de Raad van 30 juni 1992, dat wanneer het aandeel van de door een bewerker aangekochte hoeveelheid tabak van een lagere kwaliteit in de totaal aangekochte hoeveelheid van de betrokken soort groter is dan het in bijlage IV aangegeven percentage, de premie met 30 % wordt verlaagd voor de boven het betreffende percentage aangekochte hoeveelheid, in strijd met het beginsel dat rechtsregels geen terugwerkende kracht hebben en het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen?

(1) Verordening (EEG) nr. 2062/92 van de Raad van 30 juni 1992 tot vaststelling van de voor de oogst van 1992 geldende streefprijzen, interventieprijzen, premiebedragen voor kopers van tabaksbladeren, afgeleide interventieprijzen voor verpakte tabak, referentiekwaliteiten en productiegebieden (PB 1992, L 215, blz. 22).
1)

Verzet het Unierecht, in het bijzonder artikel 31 van de Derde richtlijn levensverzekering (1) en artikel 15, lid 1, van de Tweede richtlijn levensverzekering (2), in voorkomend geval gelezen in samenhang met artikel 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zich tegen een nationale regeling volgens welke de volledige consumentenvoorlichting pas wordt verstrekt nadat de consument een aanvraag heeft ingediend, namelijk wanneer de verzekeringspolis wordt toegezonden (“polisafgiftemodel”)? Indien deze vraag bevestigend moet worden beantwoord: vloeit daaruit reeds een herroepingsrecht voor de consument voort, dat wil zeggen een recht op ontbinding van de verzekeringsovereenkomst? Kan het beroep op rechtsverwerking of rechtsmisbruik zich tegen dit recht verzetten of gelden er andere beperkingen, zoals een tijdsbeperking, voor het uitoefenen van dit recht?
3)

Impliceert artikel 3, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/42/EG dat het begrip “plannen en programma’s […] die voorbereid worden met betrekking tot landbouw, bosbouw, visserij, energie, industrie, vervoer, afvalstoffenbeheer, waterbeheer, telecommunicatie, toerisme en ruimtelijke ordening of grondgebruik en die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor de in bijlagen I en II bij richtlijn 85/337/EEG (2) genoemde projecten […]” ziet op een plan of een programma dat op zich niet bindend is, maar uitdrukkelijk is voorzien in een wettelijk vastgesteld bestemmingsplan dat bindend is of in wezen voorstelt of beoogt een plan te wijzigen dat zelf werd onderworpen aan een strategische milieubeoordeling?
Hogere voorziening ingesteld op 4 januari 2022 door RQ tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 17 november 2021 in zaak T-147/17, Anastassopoulos e.a. / Raad en Commissie

(Zaak C-7/22 P)

(2022/C 119/35)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: RQ (vertegenwoordigers: M. Meng-Papantoni, H. Tagaras, avocats)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie en Europese Commissie

Conclusies

— De hogere voorziening toe te wijzen en het bestreden arrest te vernietigen;

— Naar recht te beslissen over het vervolg van de procedure;

— De verwerende partijen te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In de eerste plaats betoogt rekwirant dat het Gerecht zijn verzoekschrift onjuist heeft opgevat wat de schadeveroorzakende handeling betreft.

In de tweede plaats heeft het Gerecht volgens hem blijk gegeven van verschillende onjuiste rechtsopvattingen:

Wat om te beginnen de aansprakelijkheid van de Unie voor onrechtmatige handelingen betreft, heeft het Gerecht de beginselen van de rechtsstaat en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten geschonden door te oordelen dat het handelen en nalaten van de Eurogroep in geen geval tot aansprakelijkheid van de Unie uit onrechtmatige daad kon leiden. Het Gerecht heeft ook het beginsel van gelijke behandeling geschonden door te oordelen dat de verwerving door fysieke en rechtspersonen van aandelen waarvan de koers later is gezakt, als zodanig volstond om te oordelen dat zij zich in een identieke of vergelijkbare situatie bevonden in de zin van de rechtspraak.

Voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen in verband met de schuldloze aansprakelijkheid. Ten eerste heeft het Gerecht ten onrechte uitgesloten dat sprake was van die aansprakelijkheid, en ten tweede heeft het de “abnormale” aard van de schade onjuist beoordeeld.
2)

Is artikel 40, lid 2, van de wet betreffende de rechterlijke organisatie, dat bepaalt dat “[h]et juridische standpunt dat is ingenomen tijdens de vergadering van alle rechters of van een afdeling van de Vrhovni sud Republike Hrvatske (hoogste rechter in burgerlijke of strafzaken), de Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (rechter in tweede aanleg in handelszaken), de Visoki upravni sud Republike Hrvatske (hoogste bestuursrechter), de Visoki kazneni sud Republike Hrvatske (rechter in tweede aanleg in strafzaken betreffende zware misdrijven) of de Visoki prekršajni sud Republike Hrvatske (rechter in tweede aanleg in strafzaken betreffende lichte misdrijven), of tijdens de vergadering van een afdeling van een Županijski sud (districtsrechter), […] bindend [is] voor alle kamers of rechters in tweede aanleg van deze afdeling of rechtbank”, in overeenstemming met artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?
C 198/15

Hogere voorziening ingesteld op 2 december 2021 door Marina Yachting Brand Management Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 22 september 2021 in zaak T-169/20, Marina Yachting Brand Management/EUIPO — Industries Sportswear

(Zaak C-743/21 P)

(2022/C 198/22)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Marina Yachting Brand Management Co. Ltd (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl, C. Eckhartt, P. Böhner, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Industries Sportswear Co. Srl

Bij beschikking van 31 maart 2022 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) beslist dat de hogere voorziening niet wordt toegelaten en dat Marina Yachting Brand Management Co. Ltd haar eigen kosten zal dragen.
C 138/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 20 december 2021 — Strafzaak tegen ZhU en RD

(Zaak C-805/21)

(2022/C 138/14)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

ZhU en RD

Prejudiciële vraag

Is het verenigbaar met artikel 2, punt 3, van richtlijn 2014/42 (1) of, subsidiair, met artikel 1, derde streepje, van kaderbesluit 2005/212 om het nationale recht aldus uit te leggen dat een motorvoertuig dat wordt gebruikt voor de opslag van grote hoeveelheden accijnsgoederen (sigaretten) zonder accijnszegel, geen bij een strafbaar feit gebruikt hulpmiddel is?

(1) Richtlijn 2014/42/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie (PB 2014, L 127, blz. 39).
Hogere voorziening ingesteld op 16 december 2021 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 29 september 2021 in zaak T-279/19, Front Polisario / Raad

(Zaak C-799/21 P)

(2022/C 119/32)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: F. Naert en V. Piessevaux, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), de Franse Republiek, de Europese Commissie, Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader)

Conclusies

Rekwirant verzoekt het Hof:

— het bestreden arrest te vernietigen;

— definitief uitspraak te doen over de in de hogere voorziening aan de orde gestelde kwesties en het beroep van het Front Polisario te verwerpen;

— het Front Polisario te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure in zaak T-279/19;

— subsidiair: de gevolgen van besluit 2019/217 (1) te handhaven voor een periode van twaalf maanden te rekenen vanaf de datum van uitspraak van het te wijzen arrest.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het eerste middel van de hogere voorziening wordt schending aangevoerd van artikel 263, vierde alinea, VWEU voor zover in het bestreden arrest is geoordeeld dat het Front Polisario bevoegd is om op te treden voor de Unierechter.

Met het tweede middel van de hogere voorziening wordt schending aangevoerd van artikel 263, vierde alinea, VWEU en van het gezag van de handelingen voor zover in het arrest is geoordeeld dat het Front Polisario door het litigieuze besluit rechtstreeks en individueel wordt geraakt.

Met het derde middel van de hogere voorziening wordt een onjuiste rechtsopvatting aangevoerd wat betreft de toepassing van internationale rechtsnormen voor zover in het arrest is geoordeeld dat het Front Polisario zich op het zelfbeschikkingsbeginsel en het beginsel van de relatieve werking van verdragen kan beroepen.

Met het vierde middel van de hogere voorziening wordt aangevoerd dat het algemene beginsel van de relatieve werking van verdragen en van het recht op zelfbeschikking onjuist is uitgelegd en toegepast, dat afbreuk is gedaan aan het gezag van de handelingen, dat het betoog van de Raad onjuist is opgevat en dat artikel 36 juncto artikel 53, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie is geschonden, en dit voor zover in het bestreden arrest is geoordeeld dat de bevolking van de Westelijke Sahara niet heeft ingestemd met de overeenkomst waarop besluit 2019/217 ziet.

(1) Besluit (EU) 2019/217 van de Raad van 28 januari 2019 betreffende de sluiting van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko over de wijziging van de Protocollen nrs. 1 en 4 van de Euromediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (PB 2019, L 34, blz. 1).
3.

Voor het geval het Hof van Justitie de eerste vraag ontkennend beantwoordt, met als gevolg dat krachtens artikel 9, lid 2, onder h), AVG zou kunnen worden afgeweken van het in artikel 9, lid 1, AVG gestelde verbod op verwerking van gegevens over gezondheid: hangt in een geval als het onderhavige de toelaatbaarheid of rechtmatigheid van de verwerking van gegevens over gezondheid tevens ervan af of aan ten minste een van de in artikel 6, lid 1, AVG genoemde voorwaarden is voldaan?
3.

De Republiek Letland betoogt dat het Koninkrijk Zweden, door te weigeren de betaalde bijdragen over te dragen en zijn weigering formeel te baseren op de datum waarop de bijdragen daadwerkelijk zijn betaald, richtlijn 2014/49/EU heeft geschonden, en dat die schending de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europese Unie ondermijnt en Letland het recht ontneemt de bijdragen te ontvangen waarmee het wordt gecompenseerd voor het risico dat is verbonden aan de gedekte deposito’s van een kredietinstelling die onder zijn verantwoordelijkheid is overgedragen, hetgeen in strijd is met het beginsel van loyale samenwerking dat is neergelegd in artikel 4, lid 3, VEU en met de doelstellingen van richtlijn 2014/49/EU.
Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2021 door Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC, Amazon EU Sàrl en Amazon Europe Core Sàrl tegen de beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 14 oktober 2021 in zaak T-19/21, Amazon.com e.a./Commissie

(Zaak C-815/21 P)

(2022/C 84/42)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC, Amazon EU Sàrl, Amazon Europe Core Sàrl (vertegenwoordigers: A. Komninos, dikigoros, G. Tantulli, abogado)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de bestreden beschikking vernietigen;

— de exceptie van niet-ontvankelijkheid geheel afwijzen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een onderzoek ten gronde van het verzoekschrift.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirantes betogen dat de bestreden beschikking in strijd is met artikel 263 VWEU omdat daarin wordt geconcludeerd dat de in het verzoekschrift betwiste maatregel geen rechtsgevolgen had. Deze schending van artikel 263 VWEU vloeit voort uit een onjuiste uitlegging van artikel 11, lid 6, van verordening nr. 1/2003 (1), dat ondernemingen er rechtsbescherming tegen biedt dat de Commissie en nationale mededingingsautoriteiten parallelle antitrustprocedures voeren. In de bestreden beschikking wordt voorbijgegaan aan het feit dat de litigieuze maatregel Amazon deze bescherming ontneemt.

(1) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 5 oktober 2021 — Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej / Gmina L.

(Zaak C-616/21)

(2022/C 95/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Verwerende partij: Gmina L.

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), en in het bijzonder artikel 2, lid 1, artikel 9, lid 1, en artikel 13, lid 1, ervan aldus worden uitgelegd dat een gemeente (overheid) als btw-plichtige moet worden aangemerkt voor zover zij uitvoering geeft aan een programma voor de verwijdering van asbest uit op haar grondgebied gelegen onroerende goederen die eigendom zijn van inwoners, die daarvoor geen kosten dragen? Of valt een dergelijke werkzaamheid onder het optreden van de gemeente als overheid ter vervulling van haar taken met het oog op de bescherming van de gezondheid en het leven van haar inwoners en de bescherming van het milieu, zodat zij niet als btw-plichtige kan worden aangemerkt?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
a)

Verzet artikel 4, punt 6, van [kaderbesluit] 2002/584/JBZ (1), van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, uitgelegd in het licht van artikel 1, lid 3, van dit kaderbesluit en artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zich tegen een regeling als de Italiaanse die — in het kader van een procedure betreffende een Europees arrestatiebevel met het oog op de uitvoering van een straf of maatregel — de uitvoerende rechterlijke autoriteiten absoluut en automatisch belet om overlevering te weigeren van onderdanen van derde landen die ingezetenen zijn of verblijven op Italiaans grondgebied, ongeacht de banden die zij met dit grondgebied hebben?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het vredegerecht te Antwerpen (België) op 11 november 2021 — Fluvius Antwerpen tegen MX

(Zaak C-677/21)

(2022/C 84/31)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Vredegerecht te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Fluvius Antwerpen

Verweerder: MX

Prejudiciële vragen

Moet artikel 2.1.a) in samenhang gelezen met artikel 14.1 van de richtlijn 2006/112/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de onrechtmatige afname van energie een levering van goederen is, zijnde de overdracht of overgang van de macht om als eigenaar over een lichamelijke zaak te beschikken?

In ontkennend geval, moet artikel 14.2.a) van de richtlijn 2006/112/EG aldus worden uitgelegd dat de onrechtmatige afname van energie een levering van goederen is, zijnde een eigendomsovergang van een goed tegen betaling ingevolge een vordering door of namens de overheid dan wel krachtens de wet?

Moet artikel 9, lid 1, richtlijn 2006/112/EG aldus worden uitgelegd dat als Fluvius Antwerpen recht heeft op een vergoeding voor onrechtmatig afgenomen energie zij te beschouwen is als een belastingplichtige omdat de onrechtmatige afname het gevolg is van een “economische activiteit” van Fluvius Antwerpen, zijnde de exploitatie van een lichamelijke zaak om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen?

Indien artikel 9, lid 1, van de richtlijn 2006/112/EG aldus moet worden uitgelegd dat er bij onrechtmatige afname van energie sprake is van een economische activiteit, moet artikel 13.1, lid 1, van de richtlijn 2006/112/EG dan zo worden uitgelegd dat Fluvius Antwerpen een overheid is en, in bevestigend geval, moet artikel 13.1, lid 3, dan zo worden uitgelegd dat de onrechtmatige afname van energie het resultaat is van een werkzaamheid van Fluvius Antwerpen die niet van onbeduidende omvang is?”

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
—

Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout bij zijn uitleg van artikel 9, lid 4, van de basisverordening en door niet in te gaan op wezenlijke argumenten dan wel geen motivering te verstrekken. De Commissie heeft, onder bescherming van het Gerecht, de grenzen van de onderzoeksperiode of van de in aanmerking genomen periode ruim overschreven, door 2008 te kiezen als “het meest recente representatieve jaar”, wegens de financiële crisis. In dat verband betoogt rekwirante ook dat de vaststelling in het bestreden arrest dat sprake is van schade, gebrekkig is, omdat deze vaststelling niet voortvloeit uit een afweging van zowel positieve als negatieve relevante factoren. In deze context heeft rekwirante aangevoerd dat een vermindering van de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie, naast andere factoren, ook in verband moet worden gebracht met de situatie van de bedrijfstak van de Unie na de wereldwijde financiële crisis van 2012. Het Gerecht heeft echter tegelijkertijd geweigerd om überhaupt te overwegen of de financiële crisis ook van invloed zou zijn geweest op de schadeketen