ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 69/25

Beroep ingesteld op 9 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-8/09)

(2009/C 69/45)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Cattabriga en J. Sénéchal, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/17/EG van de Commissie van 8 februari 2006 ter uitvoering van richtlijn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft bepaalde technische voorschriften voor het doneren, verkrijgen en testen van menselijke weefsels en cellen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 1 november 2006 verstreken. Op de datum van de instelling van dit beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 38, blz. 40.
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 90 EG, door een belastingvoordeel te verlenen voor geregenereerde smeerolie die is vervaardigd uit afgewerkte olie die is ingezameld in Italië, maar te weigeren dit voordeel te verlenen voor geregenereerde smeerolie die is vervaardigd uit afgewerkte olie die in andere lidstaten is ingezameld (overeenkomstig artikel 62 van de gecoördineerde tekst van de wettelijke bepalingen inzake belastingen op de productie en het verbruik en de strafrechtelijke en administratieve sancties ter zake, goedgekeurd bij decreto legislativo nr. 504 van 26 oktober 1995, zoals uitgelegd in rondzendbrief nr. 24/D van de belastingadministratie van 5 mei 2004, en artikel 1, lid 116, van wet nr. 266 van 23 december 2005);
1.

Moet artikel 13, B, sub g, in samenhang met artikel 4, lid 3, sub a, van de Zesde richtlijn (1), zo worden uitgelegd, dat belast is de levering van een gebouw dat gedeeltelijk is gesloopt met het oog op vervanging van dat gebouw door een nieuw op te richten gebouw?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/7

Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2008 door HUP Uslugi Polska sp. z o.o. (voorheen HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 24 september 2008 in zaak T-248/05, HUP Uslugi Polska sp. z o.o. (voorheen HP Temporärpersonalgesellschaft mbH)/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Manpower, Inc.

(Zaak C-520/08 P)

(2009/C 55/10)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: HUP Uslugi Polska sp. z o.o. (voorheen HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) (vertegenwoordiger: M. Ciresa, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Manpower, Inc.

Conclusies

Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

— het bestreden arrest te vernietigen;

— het BHIM te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt dat het arrest van het Gerecht van eerste aanleg schending inhoudt van artikel 51, lid 1, sub a, juncto artikel 7, lid 1, sub b, c, d en g, van verordening nr. 40/94 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/29

Beroep ingesteld op 25 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-512/08)

(2009/C 44/48)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Rozet en E. Traversa, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek — door in artikel R-332-4 van de Code de la sécurité sociale (socialezekerheidswetboek) de terugbetaling van in privépraktijken verstrekte medische verzorging die het gebruik van zware apparatuur als bedoeld in punt II van artikel R-712-2 van de Code de la santé publique (wetboek volksgezondheid) vereist, afhankelijk te stellen van voorafgaande toestemming, — door niet in artikel R-332-4 en evenmin in enige andere bepaling van Frans recht te voorzien in de mogelijkheid om aan een bij het Franse stelsel van sociale zekerheid aangesloten patiënt een aanvullende vergoeding te betalen onder de voorwaarden van punt 53 van het arrest van 12 juli 2001, Vanbraekel e.a. (C-368/98), is tekort geschoten in haar verplichtingen krachtens artikel 49 EG-Verdrag;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert de Commissie twee grieven aan.

Met haar eerste grief betwist de Commissie de door verweerster gestelde eis van voorafgaande toestemming om terugbetaling te kunnen verkrijgen van bepaalde in een andere lidstaat verstrekte extramurale medische zorgen. Ofschoon deze eis in het geval van medische verzorging in een ziekenhuis inderdaad gerechtvaardigd kan zijn, wegens de noodzaak om te verzekeren dat, enerzijds, de ziekenhuizen een toereikende en permanente toegang tot een evenwichtig aanbod van kwaliteitszorg bieden, en anderzijds, de kosten daarvan binnen de perken blijven, lijkt zij onevenredig bij extramurale zorg. Een aantal elementen kunnen de eventuele financiële gevolgen van de afschaffing van de voorafgaande toestemming beperken, zoals de mogelijkheid waarover de lidstaten beschikken om te bepalen hoever de ziektekostendekking van de verzekerden gaat, of om de nationale toekenningsvoorwaarden van de vergoedingen vast te stellen, voor zover deze niet discriminatoir zijn en het vrije verkeer van personen niet belemmeren.

Met haar tweede grief uit de Commissie voorts haar ontevredenheid over het feit dat het Franse recht niet voorziet in een bepaling op grond waarvan aan een bij het Franse stelsel van sociale zekerheid aangesloten patiënt een aanvullende vergoeding kan worden betaald onder de in punt 53 van het arrest van 12 juli 2001, Vanbraekel e.a. bepaalde voorwaarden, te weten een aanvullende vergoeding ten belope van het verschil met het bedrag waar hij recht op zou hebben gehad indien hij in een ziekenhuis in zijn eigen lidstaat zou zijn verzorgd. Daardoor kunnen de bij voormeld stelsel van sociale zekerheid aangesloten patiënten niet ten volle gebruik maken van de rechten die hun zijn toegekend bij artikel 49 EG, zoals uitgelegd door het Hof.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/17

Hogere voorziening ingesteld op 17 november 2008 door Prana Haus GmbH tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 17 september 2008 in zaak T-226/07, Prana Haus GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-494/08 P)

(2009/C 32/26)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Prana Haus GmbH (vertegenwoordiger: N. Hebeis, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Achtste kamer) van 17 september 2008 in zaak T-226/07 [Prana Haus GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)] vernietigen.

— het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Het geding heeft betrekking op de vraag of het begrip „PRANAHAUS” als merk kan worden beschermd voor de waren „allerlei bespeelde beeld- en geluidsdragers; drukwerken” en voor „detailhandel […] in producten voor dagelijks gebruik […]”. Het Gerecht van eerste aanleg was van oordeel dat „PRANAHAUS” een aanduiding is die bovengenoemde waren en diensten rechtstreeks en concreet aanduidt.

In hogere voorziening voert rekwirante schending van de absolute weigeringsgrond inzake beschrijvende aanduidingen aan overeenkomstig artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht het rechtsbegrip „tot aanduiding” in artikel 7, lid 1, sub c, te ruim uitgelegd, in strijd met de bewoordingen van de bepaling en de rechtspraak van het Hof van Justitie. Verder is het onderzoek, of de aanduiding „PRANAHAUS” met bovengenoemde waren of diensten een voldoende rechtstreeks en concreet verband heeft waardoor het relevante publiek hierin „onmiddellijk en zonder verder nadenken” een „aanduiding” van deze waren of diensten ziet in de zin van artikel 7, lid 1, sub c, onjuist verricht. Het Gerecht is daarbij voorbijgegaan aan het feit dat meerdere ingewikkelde denkstappen nodig zijn om in het begrip „PRANAHAUS” ook zelfs maar een verborgen betekenis te zien. In dit verband heeft het Gerecht evenmin rekening gehouden met feiten die relevant waren voor de beslissing, en aldus de feitelijke grondslag verdraaid. Het Gerecht heeft bovendien nagelaten te motiveren in welke mate het begrip „PRANAHAUS” beschrijvend is voor de concrete waren en diensten. Tevens heeft het Gerecht in strijd met de rechtspraak van het Hof van Justitie aangenomen dat het noodzakelijk is dat de aanduiding „PRANAHAUS” beschikbaar blijft voor concurrenten.
3)

Is het in strijd met het gemeenschapsrecht, wanneer voor deelnemingen in derde landen van minder dan 25 % (10 %) die binnen de werkingssfeer van het vrije verkeer van kapitaal vallen de verrekeningsmethode is voorzien, waarbij het bewijs van de eerder in het buitenland betaalde (vennootschaps)belasting door de geringe omvang van de deelneming niet of slechts met onevenredige inspanningen kan worden geleverd, terwijl voor binnenlandse deelnemingen algemeen, dat wil zeggen ongeacht de omvang van de deelneming, de vrijstellingsmethode is voorzien en er dus in elk geval sprake is van een vermijding van de dubbele economische belasting? 3.1. Voor zover vraag 3 bevestigend wordt beantwoord: Is het in strijd met het gemeenschapsrecht, wanneer opbrengsten uit deelnemingen in derde landen voor zover de omvang van de deelneming minder dan 25 % (10 %) is, niet worden vrijgesteld, ofschoon voor de vrijstelling van opbrengsten uit deelnemingen van meer dan 25 % (10 %) geen bijzondere voorwaarden worden gesteld, waarvan de eerbiediging alleen kan worden gecontroleerd door inlichtingen in te winnen bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken staat, maar de vrijstelling in deze gevallen zonder verdere voorwaarde wordt toegekend? 3.2. Voor zover vraag 3 ontkennend wordt beantwoord: Is het in strijd met het gemeenschapsrecht, wanneer bij opbrengsten uit deelnemingen in derde landen geen verrekening van de buitenlandse vennootschapsbelasting mag plaatsvinden voor zover de omvang van de deelneming minder dan 25 % (10 %) is, ofschoon voor de belastingvrijstelling van opbrengsten uit deelnemingen boven die drempel geen bijzondere voorwaarden gelden, waarvan de eerbiediging alleen kan worden gecontroleerd door inlichtingen in te winnen bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken staat, maar de vrijstelling in deze gevallen zonder verdere voorwaarde wordt toegekend?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 327/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de VAT and Duties Tribunals, London (Verenigd Koninkrijk) op 29 september 2008 — Terex Equipment Ltd/The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Zaak C-430/08)

(2008/C 327/22)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

VAT and Duties Tribunals, London (op verzoek van het Edinburgh Tribunal Centre)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Terex Equipment Ltd

Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Prejudiciële vragen

1) Staat het douanewetboek (1), en in het bijzonder artikel 78, herziening van de aangifte toe om de communautaire code te corrigeren en, zo ja, is HMRC dan verplicht de aangifte te wijzigen en de situatie te regulariseren?

2) Zijn de goederen in [deze zaak] aan het douanetoezicht onttrokken in de zin van artikel 203, lid 1, van het douanewetboek op grond van het bepaalde in artikel 865 van de uitvoeringsverordening (2)?

3) Indien dit het geval is, is daardoor ingevolge artikel 203 van het douanewetboek een douaneschuld bij invoer ontstaan?

4) Ook indien geen douaneschuld ingevolge artikel 203 van het douanewetboek is ontstaan, is dan een douaneschuld ontstaan op grond van artikel 204 gezien (i) de vaststellingen ten aanzien van „klaarblijkelijke nalatigheid” […], en (ii) de vraag of HMRC artikel 221, lid 3, van het douanewetboek niet heeft nageleefd door de ingevolge artikel 204 ontstane douaneschuld niet binnen de termijn mee te delen?

5) Kan het Tribunal, gezien het feit dat: (i) regularisatie in de zin van artikel 78 van het douanewetboek niet mogelijk is, en (ii) er een douaneschuld bestaat, en (iii) zich een bijzondere situatie voordoet in de zin van artikel 899 van de uitvoeringsverordening […] concluderen dat er geen sprake is van kennelijke nalatigheid, zodat de douaneschuld krachtens artikel 239 van het douanewetboek moet worden kwijtgescholden?

(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).

(2) Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 253, blz. 1).
4)

Indien regularisatie op grond van artikel 78 van het douanewetboek niet mogelijk is, en gezien het feit dat er sprake is van een douaneschuld uit hoofde van artikel 203 van het douanewetboek en dat vaststaat dat er sprake is van een bijzondere situatie in de zin van artikel 899 van de uitvoeringsverordening, kan het Tribunal dan in de omstandigheden en in het licht van de vaststellingen die hierna volgen, concluderen dat van klaarblijkelijke nalatigheid geen sprake is, zodat de douaneschuld krachtens artikel 239 van het douanewetboek moet worden kwijtgescholden en de navordering van douanerechten moet worden ingetrokken? Meer bepaald, mogen de bevoegde autoriteiten bij de beoordeling of van de zijde van de betrokken ondernemer sprake is van klaarblijkelijke nalatigheid het feit in aanmerking nemen, dat de nalatigheid van de douaneautoriteiten in hun taak op het gebied van zorgvuldigheid en beleid heeft bijgedragen aan de vergissingen die de douaneschuld hebben doen ontstaan?
1)

Staan het beginsel „de vervuiler betaalt” (artikel 174, voorheen artikel 130 R, lid 2, EG) en de bepalingen van richtlijn 2004/35/EG (1) van 21 april 2004 in de weg aan een nationale regeling volgens welke de overheid aan particuliere ondernemingen — wegens het feit alleen dat deze thans werkzaam zijn in een gebied dat reeds lang is vervuild of in een gebied dat grenst aan een dergelijk gebied — de verplichting tot het treffen van saneringsmaatregelen mag opleggen zonder enig onderzoek naar de individuele aansprakelijkheid in te stellen?
1.

Met haar eerste middel klaagt rekwirante over schending van de rechten van de verdediging, waaronder het recht om te worden gehoord. Volgens rekwirante heeft het Gerecht geen rekening gehouden met de beginselen die gelden ter zake van de rechtsgevolgen van een weigering van toegang tot belastende stukken en het achterhouden van ontlastende bewijsmiddelen. Met het eerste onderdeel van dit middel stelt zij dat de beschikking van de Commissie had moeten worden nietig verklaard, omdat de Commissie rekwirante geen toegang heeft gegeven tot belastende bewijsmiddelen waarop bovendien de beschikking in aanzienlijke mate was gebaseerd. Met het tweede onderdeel van het eerste middel laakt rekwirante een afzonderlijke schending van haar rechten van de verdediging door het bestreden arrest, omdat de Commissie haar ook op onrechtmatige wijze ontlastende bewijsmiddelen heeft onthouden, wat eveneens tot nietigverklaring van de beschikking had moeten leiden.
1)

Moet aan de importeur van uit de Westelijke Jordaanoever afkomstige goederen de gevraagde preferentiële behandeling, gelet op het feit dat voor goederen die afkomstig zijn uit het grondgebied van de Staat Israël c.q. uit de Westelijke Jordaanoever in de preferentiële behandeling wordt voorzien in twee in aanmerking komende verdragen — namelijk de Euro-Mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Staat Israël, anderzijds (EMO) van 20 november 1995 (1), en de Euro-Mediterrane Interim-associatieovereenkomst voor handel en samenwerking tussen de Europese Gemeenschap, enerzijds, en de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) ten behoeve van de Palestijnse Autoriteit van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, anderzijds (EMI-PLO) van 24 februari 1997 (2) — in elk geval ook worden verleend wanneer slechts een formeel bewijs van oorsprong uit Israël is overgelegd? Indien de eerste vraag ontkennend moet worden beantwoord:
2)

artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 (1) is geschonden. Het Gerecht van eerste aanleg heeft immers geoordeeld dat het relevante publiek enkel uit Spaanssprekende consumenten bestond, „ook al moet worden erkend dat in bepaalde Spaanse gebieden, zoals de Canarische eilanden, vaak Engels wordt gesproken en dat sommige Spaanse consumenten de Engelse taal beheersen”. Deze uitspraak geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien deze beslissing er uiteindelijk op neerkomt dat bij de beoordeling van de taalvaardigheid en de taalbeheersing van de gemiddelde consument in een bepaald geval, alleen moet worden uitgemaakt welke de hoofdtaal of de eerste taal is van de lidstaat waar het oudere merkrecht bestaat, ongeacht andere voor de definitie van de relevante consument relevante feiten;
1)

Vormt de inhouding die van toepassing is op de „maggiorazione di conguaglio”, een door artikel [5, lid 1] van richtlijn 435/90 (1) verboden bronbelasting op de winst (in het onderhavige geval had de dochteronderneming geopteerd voor het stelsel van de Overeenkomst)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 272/9

Beroep ingesteld op 18 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-332/08)

(2008/C 272/14)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Rozet en A. Alcover San Pedro, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/107/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende arseen, cadmium, kwik, nikkel en polycyclische aromatische koolwaterstoffen in de lucht (1), de krachtens artikel 10 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor uitvoering van richtlijn 2004/107/EG is op 15 februari 2007 verstreken. Ten tijde van de instelling van het onderhavige beroep was deze richtlijn echter nog niet volledig omgezet in nationaal recht.

(1) PB 2005, L 23, blz. 3.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 247/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 18 juni 2008 — HEKO Industrieerzeugnisse GmbH/Bundesfinanzdirektion West

(Zaak C-260/08)

(2008/C 247/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: HEKO Industrieerzeugnisse GmbH

Verwerende partij: Bundesfinanzdirektion West

Prejudiciële vraag

„Zijn ingrijpende be- of verwerkingen van goederen van tariefpost 7312 van de gecombineerde nomenclatuur die de niet-preferentiële oorsprong van deze goederen bepalen, overeenkomstig artikel 24 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (1), enkel be- of verwerkingen die tot gevolg hebben dat het product dat door de be- of verwerking wordt verkregen onder een andere tariefpost van de gecombineerde nomenclatuur moet worden ingedeeld?”

(1) PB L 302, blz. 1.
—

vaststellen dat de Republiek Polen, door niet te zorgen voor de juiste omzetting in nationaal recht van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (1), in het bijzonder artikel 3, leden 2 en 3, betreffende het vereiste van de onafhankelijkheid van de nationale regelgevende instanties en de onpartijdige en transparante uitoefening van hun bevoegdheden, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/35

Beroep ingesteld op 3 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

(Zaak C-297/08)

(2008/C 223/55)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Zadra, D. Recchia en J.-B. Laignelot, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door, wat de regio Campania betreft, niet alle maatregelen vast te stellen die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder nadelige gevolgen voor het milieu, en inzonderheid door geen geïntegreerd en toereikend net van verwijderingsinstallaties op te zetten, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 5 van richtlijn 2006/12/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen;

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep van de Commissie strekt tot veroordeling van de Italiaanse Republiek, op grond dat deze in de regio Campania geen geïntegreerd en toereikend net van verwijderingsinstallaties heeft opgezet dat het mogelijk maakt zelfverzorgend te worden op het gebied van afvalverwijdering en is gebaseerd op het nabijheidscriterium. De aangevoerde inbreuk is, zoals de Italiaanse autoriteiten dit in de officiële mededelingen zelf hebben erkend, een bron van gevaar voor de gezondheid van de mens en voor het milieu, en maakt bijgevolg inbreuk op de artikelen 4 en 5 van richtlijn 2006/12/EG.

(1) PB L 114, blz. 9.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/36

Hogere voorziening ingesteld op 7 juli 2008 door Leche Celta, SL tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 23 april 2008 in zaak T-35/07, Leche Celta/BHIM

(Zaak C-300/08 P)

(2008/C 223/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Leche Celta, SL (vertegenwoordigers: J. Calderón Chavero, abogado, T. Villate Consonni, abogada)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Celia SA

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 23 april 2008 in zaak T-35/07 met het oog op een duidelijke vaststelling van de onverenigbaarheid van de merken CELIA/CELTA;

— verwijzing in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar hogere voorziening komt rekwirante in wezen op tegen het oordeel van het Gerecht betreffende de overeenstemming tussen de betrokken merken. Volgens het Gerecht stemmen deze twee merken zodanig met elkaar overeen dat het relevante publiek niet in staat is het verschil ertussen te zien, temeer daar de door deze merken aangeduide waren dezelfde zijn. Het Gerecht heeft dus verschillende beoordelingsfouten gemaakt door te oordelen dat de conflicterende tekens in geringe mate verbaal en begripsmatig overeenstemmen.