ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wanneer de Commissie na afloop van haar onderzoek inzake staatssteun krachtens artikel 108, leden 1 en 3, VWEU een positief besluit neemt in de zin van artikel 7, lid 3, van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [108 VWEU], blijkt op dat ogenblik dat de doelstelling die erin bestaat dat alleen met de interne markt verenigbare voorgenomen steunmaatregelen tot uitvoering worden gebracht, is gevrijwaard en dat de betrokken steunmaatregel tot uitvoering mag worden gebracht.

Deze machtiging tot tenuitvoerlegging geldt evenwel slechts voor zover alle elementen waarmee de Commissie bij haar beoordeling van de verenigbaarheid van deze maatregel rekening heeft gehouden, in acht worden genomen. In het bijzonder ingeval de aangemelde maatregel op voorstel van de betrokken lidstaat gepaard gaat met door deze staat aangegane verbintenissen, moet worden aangenomen dat deze verbintenissen ook integrerend deel uitmaken van de maatregel waarvoor machtiging is verleend. Het staat aan de lidstaat die de adressaat van het besluit is, om na te gaan of hij de in de machtiging opgenomen verbintenissen zal kunnen naleven. Daarbij moet hij zich met name ervan vergewissen dat deze verbintenissen in overeenstemming zijn met zijn nationale wetgeving en in voorkomend geval oordelen of overeenkomstig zijn grondwettelijke procedures een aanpassing van deze wetgeving in overweging moet worden genomen.

(cf. punten 25, 27‑29)
Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een wettelijke fiscale-integratieregeling van een lidstaat op grond waarvan een moedermaatschappij in een groep neutralisatie geniet van de heropname van een aandeel voor kosten en lasten dat forfaitair is vastgesteld op 5 % van het nettobedrag van de door haar van de ingezeten vennootschappen in de fiscale eenheid ontvangen dividenden, terwijl deze wettelijke regeling haar een dergelijke neutralisatie weigert voor dividenduitkeringen van haar in een andere lidstaat gevestigde dochtervennootschappen, die, zouden zij ingezetenen zijn geweest, objectief in aanmerking waren gekomen om daarvoor te opteren.

Anders dan wanneer de voorwaarde van ingezetenschap als toegangsvoorwaarde voor een fiscale-integratieregeling gerechtvaardigd is omdat een dergelijke regeling het mogelijk maakt om binnen de fiscaal geïntegreerde groep verliezen over te dragen, kan, wat de andere belastingvoordelen dan de overdracht van verliezen binnen een fiscaal geïntegreerde groep betreft, een dergelijk verschil in behandeling daarentegen niet worden gerechtvaardigd door de noodzaak om de evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te handhaven. Dit verschil in behandeling heeft alleen betrekking op inkomende dividenden die ingezeten moedermaatschappijen ontvangen, zodat de fiscale soevereiniteit van slechts één lidstaat aan de orde is.

Aangezien geen enkel rechtstreeks verband kan worden vastgesteld tussen dat voordeel en een fiscaal nadeel resulterend uit de neutralisatie van de intragroepstransacties, kan een dergelijk voordeel bovendien evenmin worden gerechtvaardigd door de noodzaak om de samenhang van het belastingstelsel van de betrokken lidstaat te handhaven. Ook al resulteert de neutralisatie van de heropname van het aandeel voor kosten en lasten uit de gelijkstelling van de uit de moedermaatschappij en haar dochterondernemingen bestaande groep met één enkele onderneming met meerdere vestigingen, berokkent die neutralisatie immers geen fiscaal nadeel aan de moedermaatschappij die aan het hoofd staat van de fiscaal geïntegreerde groep, maar verleent zij haar integendeel dat belastingvoordeel.

(cf. punten 27‑29, 34‑36, 40 en dictum)
Artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling of nationale praktijk volgens welke een lid van de directie van een kapitaalvennootschap dat zijn werkzaamheden onder het gezag en het toezicht van een ander orgaan van deze vennootschap verricht, loon ontvangt als tegenprestatie voor zijn werkzaamheden en zelf geen aandelen in de vennootschap houdt, niet wordt meegerekend bij de in die bepaling voorgeschreven berekening van het aantal werknemers.

In dit verband kan het feit dat een persoon de hoedanigheid van lid van een leidinggevend orgaan van een kapitaalvennootschap bezit, als zodanig niet uitsluiten dat die persoon zich ten opzichte van die vennootschap in een verhouding van ondergeschiktheid bevindt. Onderzocht moet immers worden onder welke omstandigheden dat lid in dienst is genomen, de aard van de hem opgedragen taken, het kader waarbinnen deze taken worden uitgeoefend, de omvang van de bevoegdheid van de betrokkene, het toezicht dat in de vennootschap op hem wordt uitgeoefend, en de omstandigheden waarin hij van zijn functie kan worden ontheven. Zelfs als een dergelijk lid van de directie van een kapitaalvennootschap bij de uitoefening van zijn taken over een beoordelingsmarge beschikt die ruimer is dan die van met name een werknemer in de zin van het nationale recht, wiens taken en de wijze waarop deze moeten worden uitgevoerd, door de werkgever mogelijkerwijs in detail worden voorgeschreven, neemt dit niet weg dat dit lid zich in een verhouding van ondergeschiktheid bevindt ten opzichte van die vennootschap.

Bovendien wordt deze uitlegging bevestigd door het doel van richtlijn 98/59, die, zoals uit de tweede overweging ervan blijkt, met name beoogt de werknemers in geval van collectief ontslag meer bescherming te bieden. Overeenkomstig dit doel mogen de begrippen die de werkingssfeer van die richtlijn nader bepalen, waaronder het begrip „werknemer” in artikel 1, lid 1, onder a), van die richtlijn, niet eng worden omschreven.

Ten slotte kan een nationale regeling of praktijk, volgens welke bij de in artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 98/59 voorgeschreven berekening van het aantal werknemers de leden van de directie van een kapitaalvennootschap niet worden meegerekend, niet alleen de door deze richtlijn aan die leden geboden bescherming ongunstig beïnvloeden, maar vooral alle werknemers die in dienst zijn van bepaalde ondernemingen van gewoonlijk meer dan twintig werknemers, de rechten ontnemen die zij aan die richtlijn ontlenen, zodat zij afbreuk doet aan de nuttige werking van die richtlijn.

(cf. punten 38, 41, 44, 47, 48, dictum 1)
—

in de tweede plaats, met betrekking tot het doel van de betrokken pensioenfondsen, wanneer de overeenkomsten tot doel hebben de betrokken personen aan te melden bij een beperkte kring van marktdeelnemers op een manier die in strijd is met de toepasselijke wettelijke regels en derhalve in het nadeel is van andere vennootschappen die actief zijn in de betrokken economische sector. Zij beogen dus de positie van elk van de particuliere pensioenfondsen op de betrokken markt te verbeteren ten opzichte van de concurrenten die niet aan de afstemmingen hebben deelgenomen, en streven dus een doelstelling na die kennelijk in strijd is met de goede werking van de normale mededinging;
Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Verlaging in geval van annulering, verbreking, ontbinding of prijsvermindering – Belastingplichtige die alle betalingen heeft ontvangen die de tegenprestatie waren voor de handeling die hij heeft verricht, of andere partij die, zonder dat de overeenkomst is verbroken of geannuleerd, aan de belastingplichtige niet langer de overeengekomen prijs verschuldigd is – Geen verlaging

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 90, lid 1)
Zaak C‑114/14

Europese Commissie

tegen

Koninkrijk Zweden

„Niet-nakoming — Belasting over de toegevoegde waarde — Zesde richtlijn (77/388/EEG) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 132, lid 1, onder a), en 135, lid 1, onder h) — Vrijstellingen — Openbare postdiensten — Postzegels — Richtlijn 97/67/EG”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 21 april 2015

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Vrijstellingen – Vrijstellingen ten gunste van bepaalde activiteiten van algemeen belang – Diensten en daarmee gepaard gaande goederenleveringen verricht door openbare postdiensten – Leveringen van postzegels met frankeerwaarde – Nationale regeling die vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor deze diensten en leveringen en uitsluit – Ontoelaatbaarheid

[Richtlijn 97/67 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, en 4; richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 132, lid 1, a), en 135, lid 1, h)]

Een lidstaat die de door openbare postdiensten verrichte diensten en daarmee gepaard gaande goederenleveringen, met uitzondering van personenvervoer en telecommunicatiediensten, en de leveringen, tegen de nominale waarde, van postzegels die frankeerwaarde hebben binnen zijn grondgebied, niet vrijstelt van de belasting over de toegevoegde waarde, komt zijn verplichtingen krachtens artikel 132, lid 1, onder a), en 135, lid 1, onder h), van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, niet na.

In dat verband is niet van belang dat deze lidstaat geen openbare postdienst in de zin van richtlijn 2006/112 meer kent en dat op zijn grondgebied de diensten en daarmee gepaard gaande goederenleveringen door alle verrichters van postdiensten aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen. De uitdrukking „openbare postdiensten” in artikel 132, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112 heeft namelijk betrekking op – openbare dan wel particuliere – dienstverleners die de verplichting op zich nemen, in een lidstaat de gehele universele postdienst in de zin van richtlijn 97/67, of een deel daarvan, te verzekeren. Wanneer een particuliere dienstverlener de gehele universele postdienst of een deel ervan verzekert, moet hij derhalve worden gekwalificeerd als „openbare postdienst” in de zin van deze bepaling.

(cf. punten 27, 28, 31, 45 en dictum)
Artikel 193 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/88, moet aldus worden uitgelegd dat de belasting over de toegevoegde waarde uitsluitend verschuldigd is door de belastingplichtige die een dienst verricht, wanneer die dienst is verricht vanuit een vaste inrichting in de lidstaat waar die belasting verschuldigd is.

Op grond van de artikelen 193 en 194 van die richtlijn is de belasting over de toegevoegde waarde immers in beginsel alleen door de dienstverrichter verschuldigd, tenzij de dienstverrichter niet is gevestigd in de lidstaat waar de belasting verschuldigd is, en die staat heeft bepaald dat de dienstontvanger de tot voldoening van de belasting gehouden persoon is.

(cf. punten 22, 25, dictum 1)
Met betrekking tot een prejudiciële verwijzing betreffende de uitlegging van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, kan het Hof besluiten om deze verwijzing volgens de spoedprocedure van artikel 107 van zijn Reglement voor de procesvoering te behandelen, wanneer die verwijzing betrekking heeft op een kind van drie jaar dat al meer dan een jaar gescheiden is van zijn vader. Indien die situatie, waarin bovendien sprake is van een grote afstand tussen de verblijfplaats van de vader en de woonst van het kind, nog langer zou voortduren, kan dit immers ertoe leiden dat de band tussen kind en vader ernstige schade lijdt.

Artikel 11, leden 7 en 8, van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet ertegen verzet dat een lidstaat een gespecialiseerde rechterlijke instantie de bevoegdheid verleent om vragen betreffende de terugkeer van of het gezagsrecht over het kind te onderzoeken in het kader van de procedure die in deze bepalingen is vastgesteld, zelfs wanneer bij een hof of rechtbank voor het overige reeds een bodemprocedure inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor het kind aanhangig is gemaakt.

De vaststelling van de nationale rechterlijke instantie die bevoegd is om de terugkeer van of het gezagsrecht over het kind te onderzoeken in het kader van de procedure van artikel 11, leden 6 tot en met 8, van die verordening, wordt immers aan de keuze van de lidstaten overgelaten. Dat een lidstaat deze bevoegdheid verleent aan een gespecialiseerde rechterlijke instantie, doet dienaangaande op zich geen afbreuk aan het nuttig effect van deze verordening.

Niettemin dient ervoor te worden gezorgd dat een dergelijke bevoegdheidsverlening verenigbaar is met de grondrechten van het kind zoals die zijn neergelegd in artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en inzonderheid met de doelstelling van snelle afdoening van de procedures. Wat dit doel van een snelle beslissing betreft, moet de nationale rechterlijke instantie bij de toepassing van de relevante bepalingen van het interne recht deze bepalingen tegen de achtergrond van het recht van de Unie en met name van die verordening uitleggen.

(cf. punten 49, 51‑54 en dictum)
Richtlijn 1999/70 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en de raamovereenkomst zijn van toepassing op alle werknemers die tegen betaling arbeid verrichten in het kader van een met hun werkgever bestaande arbeidsverhouding voor bepaalde tijd. Volgens clausule 2, lid 1, van de raamovereenkomst is deze overeenkomst van toepassing op werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd die werken uit hoofde van een arbeidsovereenkomst of een arbeidsverhouding, als omschreven bij de wet, de collectieve overeenkomsten of de gebruiken in elke lidstaat.

Blijkens de in clausule 3 van de raamovereenkomst opgenomen definities moet onder „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” worden verstaan „iemand met een rechtstreeks tussen een werkgever en een werknemer aangegane arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor bepaalde tijd waarvan het einde wordt bepaald door objectieve voorwaarden zoals het bereiken van een bepaald tijdstip, het voltooien van een bepaalde taak of het intreden van een bepaalde gebeurtenis”.

Een arbeidsovereenkomst zoals de in het nationale recht in het leven geroepen „voor onbepaalde tijd gesloten arbeidsovereenkomst tot ondersteuning van ondernemers”, die wordt gekenmerkt door het feit dat het een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd betreft, en die wordt beheerst door het bepaalde in het werknemersstatuut en de collectieve overeenkomsten voor arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd, met als enige uitzondering de proeftijd, is geen onder richtlijn 1999/70 vallende arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. De proeftijd is immers hoofdzakelijk bedoeld om de geschiktheid en de vaardigheden van de werknemer te beoordelen, terwijl de arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd wordt gebruikt wanneer het einde van de arbeidsovereenkomst of van arbeidsverhouding wordt bepaald door objectieve voorwaarden.

(cf. punten 31‑34, 36, 38)
74

Aangaande het eerste onderdeel van het onderhavige middel, waarmee rekwirante het Gerecht verwijt blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de administratieve procedure binnen een redelijke termijn was afgehandeld, moet in herinnering worden geroepen dat schending van het beginsel van inachtneming van een redelijke termijn weliswaar kan dienen ter rechtvaardiging van de nietigverklaring van een besluit dat is genomen na afloop van een administratieve procedure op grond van artikel 101 VWEU of artikel 102 VWEU wanneer er tevens sprake is van schending van het recht van verdediging van de betrokken onderneming (zie in die zin arrest van 21 september 2006, Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied/Commissie, C‑105/04 P, EU:C:2006:592, punten 42 en 43), maar dat schending door de Commissie van de redelijke termijn in een dergelijke administratieve procedure, voor zover deze al zou vaststaan, niet ertoe kan leiden dat de opgelegde geldboete wordt verlaagd (zie in die zin arrest van 8 mei 2014, Bolloré/Commissie, C‑414/12 P, niet gepubliceerd, EU:C:2014:301, punt 109).
84

Wat meer bepaald het onderzoek van de ernst van de verweten inbreuk betreft, moet worden vastgesteld dat het Gerecht in punt 381 van het bestreden arrest met name punt 23 van de richtsnoeren van 2006 in herinnering heeft gebracht, waarin is opgenomen dat „[h]orizontale overeenkomsten inzake prijzen, de verdeling van markten en de beperking van de productie, die meestal geheim zijn, [...] naar hun aard [behoren] tot de ernstigste mededingingsbeperkingen. Zij moeten in het kader van het mededingingsbeleid streng worden bestraft. Het aandeel van de verkopen dat voor dergelijke inbreuken in aanmerking wordt genomen zal derhalve doorgaans hoog zijn”. Het Gerecht heeft in punt 383 van dat arrest uiteengezet welke motivering de Commissie in overweging 1211 van het litigieuze besluit had gehanteerd, namelijk dat horizontale prijsafstemming naar zijn aard een van de schadelijkste mededingingsbeperkingen was en dat de inbreuk één enkele, voortdurende en complexe inbreuk was die zes lidstaten bestreek en de drie productsubgroepen omvatte, alvorens in punt 384 van datzelfde arrest vast te stellen dat de bijzonder ernstige aard van de betrokken inbreuk het rechtvaardigde dat een coëfficiënt voor de ernst van 15 % werd toegepast en in punt 385 van het bestreden arrest dat rekwirante had deelgenomen aan de „kerngroep van ondernemingen” die de vastgestelde inbreuk ten uitvoer had gebracht.
4

Artikel 2 van die richtlijn bepaalt: „1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder ‚energieproducten’ verstaan de hieronder vermelde producten: a) producten van de GN-codes 1507 tot en met 1518, indien deze zijn bestemd om als verwarmings- of motorbrandstof te worden gebruikt; [...] h) producten van de GN-code 3824 90 99, indien deze zijn bestemd om als verwarmings- of motorbrandstof te worden gebruikt. 2. Deze richtlijn is eveneens van toepassing op elektriciteit van GN-code 2716. 3. De energieproducten waarvoor in deze richtlijn geen belastingniveau is vastgesteld en die bestemd zijn voor gebruik, worden aangeboden voor verkoop of worden gebruikt als motor- of verwarmingsbrandstof, worden belast tegen het belastingniveau van de gelijkwaardige motor- of verwarmingsbrandstof, naargelang van het gebruik dat ervan gemaakt wordt. [...] 4. Deze richtlijn is niet van toepassing op: [...] b) de volgende vormen van gebruik van energieproducten en elektriciteit: — energieproducten gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof, [...]”
28

De belasting die in het hoofdgeding aan de orde is, wordt dus weliswaar opgelegd aan elke natuurlijke of rechtspersoon die houder is van een reëel recht op een antenne voor mobiele telefonie of van een recht tot exploitatie van een dergelijke antenne, die een fysieke infrastructuur is die het aanbieden van elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten mogelijk maakt, maar deze belasting vertoont niet de kenmerken van een vergoeding die aan aanbieders van elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten wordt opgelegd in ruil voor het recht om faciliteiten te installeren.
79

Voorts mocht de Commissie weliswaar, zoals in herinnering is gebracht in punt 72 van het onderhavige arrest, op algemene wijze aannemen dat openbaarmaking van documenten betreffende de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure het goede verloop van die fase en het streven naar een minnelijke regeling van het geschil tussen de Commissie en de verwerende lidstaat in een klimaat van wederzijds vertrouwen, in het gedrang zou brengen, maar een dergelijk algemeen vermoeden kon niet gelden voor de litigieuze studies die er de Commissie op het ogenblik van vaststelling van het uitdrukkelijke besluit niet toe hadden gebracht de betrokken lidstaat een ingebrekestelling te sturen op grond van artikel 258, eerste alinea, VWEU, en waarvan het dus op dat ogenblik nog onzeker was of zij zouden leiden tot inleiding van de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure tegen die lidstaat. In dat verband moet eraan worden herinnerd dat de Commissie, wanneer zij van mening is dat een lidstaat zijn verplichtingen niet is nagekomen, vrij blijft in haar beoordeling of tegen deze lidstaat moet worden opgetreden en in de keuze van het ogenblik waarop zij de niet-nakomingsprocedure tegen deze lidstaat zal inleiden (zie in die zin arrest LPN en Finland/Commissie, C‑514/11 P en C‑605/11 P, EU:C:2013:738, punt 61).
33

Ook al zou deze niet-aftrekbaarheid een vennootschap die heeft geïnvesteerd in „voor bedrijfsdoeleinden gehouden aandelen” in een op het grondgebied van een andere lidstaat gevestigde vennootschap kunnen benadelen wegens het wisselkoersrisico, wanneer zoals in het hoofdgeding wordt geïnvesteerd in effecten in een andere valuta dan die van de lidstaat van ontvangst, uit de fiscale bevoegdheid van de lidstaten vloeit voort dat de vrijheid voor de vennootschappen om te kiezen tussen verschillende lidstaten van vestiging geenszins inhoudt dat deze lidstaten verplicht zijn, hun belastingregeling af te stemmen op die van andere lidstaten, teneinde te waarborgen dat een vennootschap die heeft gekozen voor vestiging in een lidstaat, op nationaal niveau op dezelfde wijze wordt belast als een vennootschap die ervoor heeft gekozen zich te vestigen in een andere lidstaat, aangezien deze keuze naargelang van het geval meer of minder voordelig of nadelig voor deze vennootschap kan uitvallen (zie in die zin arresten Deutsche Shell, C‑293/06, EU:C:2008:129, punt 43, en Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt, C‑157/07, EU:C:2008:588, punt 50).
9

In punt 60 van het bestreden arrest wees het Gerecht erop dat rekwiranten niet hadden aangevoerd dat zij het recht moesten overtreden om toegang te krijgen tot een rechter, maar enkel hadden aangegeven dat de mogelijkheid om beroep in te stellen tegen de nationale maatregelen die ter uitvoering van de litigieuze verordeningen waren genomen, voor hen op zijn minst onzeker bleef. In de punten 66 en 68 van dat arrest constateerde het Gerecht dat het afgeleide recht van de Unie niet uitdrukkelijk voorziet in een dergelijk rechtsmiddel op nationaal niveau, en dat de lidstaten volgens artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU in de nodige rechtsmiddelen moeten voorzien om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden te verzekeren. In punt 69 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat de toepassing van de in artikel 263, vierde alinea, VWEU neergelegde voorwaarde inzake het ontbreken van uitvoeringsmaatregelen niet afhankelijk kan worden gesteld van het bestaan in de rechtsstelsels van de lidstaten van een effectief rechtsmiddel waarmee de geldigheid van de bestreden Uniehandeling kan worden betwist. In punt 70 van dat arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat de Unierechter bij een dergelijke regeling in elk concreet geval het nationale procesrecht zou moeten onderzoeken en uitleggen, hetgeen de grenzen van zijn bevoegdheid in het kader van het wettigheidstoezicht op de Uniehandelingen te buiten zou gaan.