ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moeten de artikelen 5 en 7 van richtlijn 2005/29 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt (1), aldus worden uitgelegd dat sprake is van een oneerlijke, misleidende handelspraktijk in geval van een gezamenlijk aanbod bestaande in de verkoop van een computer met voorgeïnstalleerde software wanneer, zoals in dit geval, de fabrikant van de computer via de detailhandelaar informatie heeft verschaft over elk voorgeïnstalleerd softwareprogramma, maar niet de kosten van elk van deze onderdelen heeft vermeld?
1)

Staan artikel 11, eerste alinea, punten 1, 2, onder b), 3, en de laatste en voorlaatste overweging van richtlijn 92/85/EEG (1) van de Raad van 19 oktober 1992, alsmede de artikelen 157, leden 1, 2, en 4, VWEU (ex artikel 141 VEG), artikel 158 VWEU (ex artikel 142 VEG), voor zover daarin is bepaald dat „de lidstaten ernaar [streven] de bestaande gelijkwaardigheid van de bepalingen omtrent betaalde vakantie te handhaven”, artikel 2, lid 2, onder c), juncto artikel 14, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/54/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006, alsmede artikel 15 en de overwegingen 23 en 24 van richtlijn 2006/54/EG, en, ten slotte, artikel 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2000/C 364/01) in de weg aan een nationale regeling die, ingevolge artikel 3, lid 1, van wet nr. 27 van 19 februari 1981, in de versie van vóór de wijziging ervan bij artikel 1, lid 325, van wet nr. 311 van 30 december 2004, niet toestaat dat de daarin bedoelde toelage wordt betaald voor vóór 1 januari 2005 liggende tijdvakken van verplicht zwangerschapsverlof?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 279/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 13 mei 2015 — Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH

(Zaak C-219/15)

(2015/C 279/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Elisabeth Schmitt

Verwerende partij: TÜV Rheinland LGA Products GmbH

Prejudiciële vragen

Beoogt de richtlijn (1) en strekt zij ertoe dat de aangemelde instantie die met de audit van het kwaliteitsborgingssysteem, de keuring van het productontwerp en de bewaking is belast, bij geneesmiddelen van klasse III ter bescherming van alle mogelijke patiënten optreedt, zodat zij bij een toerekenbare tekortkoming in de nakoming van een op haar rustende verplichting rechtstreeks en onbeperkt aansprakelijk kan zijn jegens de betrokken patiënten?

Vloeit uit de genoemde punten van bijlage II bij richtlijn 93/42/EEG voort dat op de aangemelde instantie die met de audit van het kwaliteitsborgingssysteem, de keuring van het productontwerp en de bewaking is belast, bij geneesmiddelen van klasse III in het algemeen, of op zijn minst als daartoe reden is, de verplichting rust om het product te keuren?

Vloeit uit de genoemde punten van bijlage II bij richtlijn 93/42/EEG voort dat op de aangemelde instantie die met de audit van het kwaliteitsborgingssysteem, de keuring van het productontwerp en de bewaking is belast, bij geneesmiddelen van klasse III in het algemeen, of op zijn minst als daartoe reden is, de verplichting rust om de bedrijfsdocumenten van de producent in te zien en/of onaangemelde inspecties uit te voeren?

(1) Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB L 169, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot wijziging van richtlijn 90/385/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake actieve implanteerbare medische hulpmiddelen, richtlijn 93/42/EEG van de Raad betreffende medische hulpmiddelen en richtlijn 98/8/EG betreffende het op de markt brengen van biociden (PB L 247, blz. 21).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 254/11

Hogere voorziening ingesteld op 29 mei 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, City Cycle Industries/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-254/15 P)

(2015/C 254/15)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, M. França, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: City Cycle Industries, Raad van de Europese Unie, Maxcom Ltd

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, City Cycle Industries/Raad van de Europese Unie, meegedeeld aan de Commissie op 23 maart 2015, vernietigen; het verzoek in eerste aanleg afwijzen, en verzoekende partij in eerste aanleg verwijzen in de kosten, of, subsidiair,

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor herbeoordeling; de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening van de Commissie betreft het arrest van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, waarbij het Gerecht artikel 1, leden 1 en 3, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 (1) van de Raad van 29 mei 2013 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 990/2011 is ingesteld op de invoer van rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, nietig heeft verklaard voor zover het City Cycle Industries betreft.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Commissie vier middelen aan. In de eerste plaats stelt zij dat het Gerecht niet ambtshalve heeft onderzocht of het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk was op grond van artikel 263, vierde alinea, VWEU. In de tweede plaats betoogt de Commissie dat het Gerecht niet rechtmatig kon oordelen dat de Raad artikel 13, lid 1, van de antidumpingbasisverordening (2) heeft geschonden, aangezien dat oordeel is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van de relevante overweging van de bestreden verordening en van artikel 13, lid 1, van de antidumpingbasisverordening. In de derde plaats is de Commissie van mening dat het Gerecht in strijd met artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie zijn oordeel ontoereikend heeft gemotiveerd. In de vierde plaats heeft het Gerecht volgens de Commissie haar in artikel 40 van het Statuut van het Hof van Justitie neergelegde procedurele rechten geschonden.

(1) PB L 153, blz. 1.

(2) Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51).
b)

In de tweede plaats wordt artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 geschonden met betrekking tot de waren „Toestellen en installaties voor het filteren van vloeistoffen” doordat de in dit verband door het Gerecht aanvaarde afwijkende beschrijvende betekenis van „ultra.air ultrafilter” in de zin van „filterresultaat van zeer hoge kwaliteit dat door een ultrafilter wordt verkregen”, a fortiori niet onmiddellijk en zonder verder nadenken uit het merk voortvloeit. Het Gerecht zelf is pas tot die afwijkende betekenis gekomen na een redenering in verschillende stappen. Ten eerste zou het relevante publiek „ultra.air ultrafilter” moeten opvatten in de zin van „lucht van zeer hoge kwaliteit, die door een ultrafilter wordt verkregen”. Ten tweede zou dit publiek tot de conclusie moeten komen dat deze vermeende betekenis weliswaar niet beschrijvend is voor de de facto te beoordelen toestellen en installaties voor het filteren van vloeistoffen, maar wel voor toestellen en installaties voor het filteren van lucht. Ten derde zou het relevante publiek dan de concreet vastgestelde betekenis van „ultra.air ultrafilter” moeten omzetten in „filterresultaat van zeer hoge kwaliteit dat door een ultrafilter wordt verkregen”. De vermeende betekenis die door deze redenering in verschillende stappen wordt bereikt, wijst op talrijke termen die in het merk niet aanwezig zijn („filterresultaat”, „hoge kwaliteit”) en laat aanwezige termen („air”) gewoonweg buiten beschouwing.
1)

Moet voor de toepassing van artikel 8, lid 1, onder c), van kaderbesluit 2002/584/JBZ (1) onder de uitdrukking „dat een aanhoudingsbevel bestaat” worden verstaan een nationaal — intern — aanhoudingsbevel dat overeenkomstig de voorschriften van het strafprocesrecht van de uitvaardigende lidstaat is uitgevaardigd en dat derhalve niet hetzelfde is als het Europees aanhoudingsbevel?
b)

niet in aanmerking worden genomen voor zover zij voorafgaan aan het bereiken van de leeftijd van achttien jaar, in welk geval aan de federale overheid voor dergelijke tijdvakken geen bedrag wordt overgemaakt en de verzekerde de premies voor de ouderdomsverzekering vergoed krijgt, met name gelet op het feit dat wanneer die tijdvakken naderhand krachtens het Unierecht in aanmerking moeten worden genomen, de mogelijkheid bestaat dat de socialeverzekeringsinstantie het vergoede bedrag van de ambtenaar terugvordert en dat naderhand voor die instantie de verplichting ontstaat om een bedrag over te maken aan de federale overheid?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 236/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casație și Justiție (Roemenië) op 20 april 2015 — Taser International Inc./SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

(Zaak C-175/15)

(2015/C 236/33)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Înalta Curte de Casație și Justiție

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Taser International Inc.

Verwerende partijen: SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

Prejudiciële vragen

Dient artikel 24 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus te worden uitgelegd dat de uitdrukking „gevallen waarin zijn bevoegdheid voortvloeit uit andere bepalingen van deze verordening” ook ziet op de situatie waarin de partijen bij een overeenkomst tot overdracht van de rechten op een in een lidstaat van de Europese Unie ingeschreven merk op ondubbelzinnige en onbetwiste wijze de bevoegdheid om kennis te nemen van elk geschil betreffende de nakoming van de contractuele verplichtingen hebben toegewezen aan de gerechten van een staat die geen lid van de Europese Unie is en waarin de verzoeker zijn woonplaats (zetel) heeft, doch de verzoeker zich heeft gewend tot een gerecht van een lidstaat van de Europese Unie op het grondgebied waarvan de verweerder zijn woonplaats (zetel) heeft?

Ingeval deze vraag bevestigend wordt beantwoord:

Dient artikel 23, lid 5, van die verordening dan aldus te worden uitgelegd dat het niet ziet op een forumkeuzebeding ten gunste van een staat die geen lid van de Europese Unie is, zodat het op grond van artikel 2 van de verordening aangezochte gerecht zijn bevoegdheid zal bepalen volgens zijn nationale regels van internationaal privaatrecht?

Kan worden aangenomen dat een geschil betreffende de nakoming, langs gerechtelijke weg, van de in een overeenkomst tussen de partijen bij dat geschil aangegane verplichting om de rechten op een in een lidstaat van de Europese Unie ingeschreven merk over te dragen, betrekking heeft op een recht „dat aanleiding [geeft] tot deponering of registratie” in de zin van artikel 22, punt 4, van de verordening, gelet op het feit dat volgens het recht van de staat waar het merk is ingeschreven, de overdracht van de rechten op een merk is onderworpen aan registratie in het Merkenregister en aan bekendmaking in het Publicatieblad betreffende industriële eigendom?

Ingeval deze vraag ontkennend wordt beantwoord, staat artikel 24 van de verordening dan eraan in de weg dat een op grond van artikel 2 van de verordening aangezocht gerecht in een situatie als beschreven in de hierboven geformuleerde prejudiciële vraag, vaststelt dat het niet bevoegd is om kennis te nemen van de zaak, ook al is de verweerder voor dat gerecht verschenen zonder de bevoegdheid ervan te betwisten, zelfs wanneer dat gerecht uitspraak doet in laatste aanleg?

(1) PB L 12, blz. 1.
1)

Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 (1) aldus worden opgevat, dat sprake is van een verbintenis uit onrechtmatige daad bij de schadevordering wegens het verbreken van gevestigde handelsrelaties in het kader waarvan gedurende meerdere jaren zonder raamovereenkomst of exclusiviteit handelswaar werd geleverd aan een distributeur?
2)

Moet het woord „achtereenvolgens” in artikel 30, lid 1, van verordening nr. 2913/92 in samenhang met het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde recht op behoorlijk bestuur en het beginsel dat bestuurshandelingen moeten worden gemotiveerd, aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst, om tot de conclusie te kunnen komen dat de methode van artikel 31 moet worden toegepast, in iedere bestuurshandeling moet verklaren waarom de in de artikelen 29 en 30 vastgestelde methoden voor de vaststelling van de douanewaarde van goederen in die specifieke omstandigheden niet kunnen worden toegepast?
—

het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 5 februari 2015 in zaak T-473/12, Aer Lingus/Commissie te vernietigen, voor zover daarbij besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 inzake staatssteun SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland (1) nietig werd verklaard, voor zover bij dat besluit terugvordering van de steun bij de begunstigden wordt gelast voor een bedrag dat in punt 70 van dat besluit wordt bepaald op 8 EUR per passagier,
3)

Indien de uitlevering moet plaatsvinden zonder dat er rekening wordt gehouden met het specifieke beschermingsniveau waarin is voorzien voor de onderdanen van de staat die om uitlevering is verzocht, moet de lidstaat die om uitlevering is verzocht dan nagaan of is voldaan aan de bij artikel 19 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geboden waarborgen, te weten dat niemand mag worden uitgeleverd aan een staat waarin een ernstig risico bestaat dat hij aan de doodstraf, aan folteringen of aan andere onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen wordt onderworpen? Kan dergelijke beoordeling worden beperkt tot de vaststelling dat de staat die om uitlevering verzoekt, partij is bij het Verdrag tegen foltering of moet de feitelijke situatie worden nagegaan, rekening houdende met de evaluatie van die staat door de instanties van de Raad van Europa?
—

nietigverklaring van het in de brief van 24 januari 2012 vervatte besluit van het EMA tot weigering om rekwirantes’ aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen te valideren;
3.

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwirantes drie middelen tegen het bestreden arrest aan: a) Het Gerecht heeft artikel 108, lid 3, VWEU en de artikelen 4, lid 4, 7, leden 2 en 3, en 13, lid 1, van verordening nr. 659/1999 (1) geschonden, door in de punten 33 tot en met 64 van het bestreden arrest te oordelen dat de Commissie niet verplicht was een formele onderzoeksprocedure in te leiden en haar onderzoek rechtmatig in de inleidende onderzoeksfase heeft beëindigd. b) Het Gerecht heeft artikel 296 VWEU en de artikelen 41 en 47 van het Handvest geschonden, door in de punten 65 tot en met 78 van het bestreden arrest te oordelen dat het besluit van de Commissie voldoende was gemotiveerd, hoewel economische gegevens ontbraken, zodat niet kon worden beoordeeld of de berekeningen van de Commissie nauwkeurig waren. c) Het Gerecht heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden, door te oordelen dat de Commissie de aangemelde maatregelen gezamenlijk mocht beoordelen, hoewel de markt niet was afgebakend, en daarbij de begrippen „vergelijkbaarheid” en „economische context” onjuist toe te passen.
2)

Indien het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt, moet volgens de rechtspraak van het reeds aangehaalde arrest Bruno e.a. (C-395/08 en C-396/08, EU:C:2010:329) clausule 4 van de raamovereenkomst aldus worden uitgelegd dat deze zich verzet tegen een nationale regeling die, zoals het geval is bij artikel 3, lid 4, van koninklijk decreet 625/1985 van 2 april 1985 (uitvoeringsbepalingen inzake werkloosheidsuitkeringen), waarnaar in regel 4 van lid 1 van de zevende aanvullende bepaling van de algemene wet op de sociale zekerheid wordt verwezen, in het geval van „verticale” deeltijdarbeid (arbeid gedurende slechts drie dagen per week) bij de berekening van de duur van de werkloosheidsuitkering geen rekening houdt met de niet-gewerkte dagen, ondanks dat daarvoor premie is betaald, met de daaruit resulterende verlaging van de duur van de toegekende uitkering?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 155/18

Hogere voorziening ingesteld op 24 maart 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 20 januari 2015 in zaak T-109/12, Koninkrijk Spanje/Europese Commissie

(Zaak C-139/15 P)

(2015/C 155/20)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-109/12, Spanje/Commissie, vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht ter afdoening;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening van de Commissie is gericht tegen het arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-109/12. Bij dat arrest heeft het Gerecht besluit C(2011) 9992 van de Commissie van 22 december 2011 tot vermindering van de uit het Cohesiefonds toegekende bijstand voor een aantal projecten nietig verklaard.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Commissie twee middelen aan. Volgens de Commissie heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie het besluit om over te gaan tot financiële correcties binnen een bepaalde termijn dient vast te stellen, welke termijn wordt bepaald door de basishandeling die van kracht is ten tijde van de tussen de Commissie en de lidstaat gehouden hoorzitting. Subsidiair stelt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de voor de Commissie geldende termijn voor het vaststellen van het besluit om over te gaan tot financiële correcties een dwingend voorgeschreven termijn is waarvan de overschrijding schending van een wezenlijk vormvoorschrift oplevert, zodat het na het verstrijken van de termijn vastgestelde besluit onrechtmatig wordt geacht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 155/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hof van beroep te Antwerpen (België) op 25 februari 2015 — Sven Mathys tegen De Grave Antverpia NV

(Zaak C-92/15)

(2015/C 155/16)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van beroep te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Sven Mathys

Verweerster: De Grave Antverpia NV

Prejudiciële vraag

Is artikel 3 van de Belgische wet van 5 mei 1936 op de binnenbevrachting [WBB] verenigbaar met de artikelen 1 en 2 van richtlijn 96/75/EG (1) in zoverre een niet-eigenaar noch exploitant van een binnenschip een vervoersovereenkomst voor goederenvervoer over de binnenwateren als vervoerder zou afsluiten en niet zou optreden als tussenpersoon „bevrachter” in de zin van artikel 3, WBB?

(1) Richtlijn van de Raad van 19 november 1996 houdende voorschriften inzake bevrachting en prijsvorming in de sector nationaal en internationaal goederenvervoer over de binnenwateren in de Gemeenschap (PB L 304, blz. 12).
—

verzoeker in zaak T-400/10 verwijzen in de kosten die de Raad in eerste aanleg en in het kader van de onderhavige hogere voorziening zijn opgekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 146/14

Hogere voorziening ingesteld op 11 februari 2015 door DTL Corporación, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 9 december 2014 in zaak T-176/13, DTL Corporación, S.L./BHIM

(Zaak C-62/15 P)

(2015/C 146/22)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: DTL Corporación, S.L. (vertegenwoordiger: A. Zuazo Araluze, advocaat)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— gedeeltelijke nietigverklaring, wat de waren en diensten van de klassen 9 en 37 betreft, van de beslissing van de vierde kamer van beroep van 24 januari 2013 in zaak R 661/2012-4 houdende verwerping van het beroep tegen de afwijzing van gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 830 821 „Generia”;

— verwijzing van het BHIM en de andere partijen die optreden en zich verzetten tegen deze hogere voorziening in de kosten van deze procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Schending van het Unierecht door het Gerecht: De vierde kamer van beroep is in haar beslissing van 24 januari 2013 in zaak R 661/2012-4 afgeweken van de motivering van de beslissing van de oppositieafdeling voor de afwijzing van gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 830 821 „Generia” voor de klassen 9 en 37. De oppositieafdeling had die afwijzing namelijk gebaseerd op de vergelijkbaarheid van de waren en diensten van de klassen 9 en 37 met de waren van klasse 7 van het oppositiemerk. De kamer van beroep heeft die afwijzing gehandhaafd, zij het wegens de vergelijkbaarheid van die waren en diensten van de klassen 9 en 37 met de diensten van klasse 40 van het oppositiemerk. Aldus heeft de beslissing van de kamer van beroep artikel 64, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk (1) geschonden omdat de diensten van klasse 40 van het oppositiemerk nooit zijn tegengeworpen aan de waren en diensten van de klassen 9 en 37 van het aangevraagde merk (hoewel zij wel waren tegengeworpen aan de diensten van andere klassen). Voorts heeft die beslissing artikel 75 van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk geschonden door rekwirante niet uit te nodigen om opmerkingen in te dienen over die motiveringswijziging. In het bestreden arrest is geoordeeld dat de procedure rechtens correct is verlopen, hetgeen schending oplevert van het Unierecht [artikelen 64, lid 1, en 75 van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk].

(1) PB L 78, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/42

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Symvoúlio tis Epikrateías (Griekenland) op 20 februari 2015 — Kapnoviomichanía Karélia AE/Ypourgós Oikonomikón

(Zaak C-81/15)

(2015/C 138/56)

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoúlio tis Epikrateías

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Kapnoviomichanía Karélia AE

Verwerende partij: Ypourgós Oikonomikón

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 92/12/EEG (1), gelezen in het licht van de algemene beginselen van het Unierecht, inzonderheid de beginselen van doeltreffendheid, rechtszekerheid en evenredigheid, aldus worden uitgelegd dat het zich in een geval als het onderhavige verzet tegen de toepassing van een wettelijke bepaling van een lidstaat als artikel 108 van het douanewetboek, volgens welke die voorziet in de hoofdelijke aansprakelijkheid, van een erkende entrepothouder van goederen die onder schorsing van accijnzen uit diens belastingentrepot werden verwijderd en op onregelmatige wijze, door een als smokkel aangemerkte overtreding, aan dat regiem werden onttrokken, hoofdelijk aansprakelijk kan worden gehouden voor de betaling van administratieve boetes wegens smokkel, ongeacht of hij ten tijde van die overtreding civielrechtelijk bevoegd was over die goederen te beschikken, en eveneens ongeacht of de daders daarvan een specifieke contractuele band met de erkende entrepothouder waren aangegaan op grond waarvan zij optraden als diens lasthebbers?

(1) Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB L 76, blz. 1).