ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 7 van deze richtlijn luidt als volgt:

„1. Indien in een lidstaat reeds tot verbruik uitgeslagen accijnsproducten in een andere lidstaat voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden, worden de accijnzen geheven in de lidstaat waar deze producten voorhanden worden gehouden.

2. Hiertoe wordt de accijns, onverminderd artikel 6, indien producten die bij toepassing van artikel 6 reeds in het verbruik zijn gebracht in een lidstaat, daarna in een andere lidstaat worden geleverd of bestemd zijn om in een andere lidstaat te worden geleverd, of in een andere lidstaat worden bestemd voor de behoeften van een bedrijf dat op onafhankelijke wijze een economische activiteit uitoefent of van een publiekrechtelijke instelling, verschuldigd in die andere lidstaat.

3. De accijns is, al naargelang het geval, verschuldigd door de persoon die de levering verricht, die de voor levering bestemde producten voorhanden heeft of door de persoon waar de producten worden bestemd in een andere lidstaat dan die waar de producten reeds in het verbruik zijn gebracht, of door het zelfstandige bedrijf of publiekrechtelijke lichaam.

4. Het verkeer van de hierboven genoemde producten tussen de grondgebieden van de verschillende lidstaten vindt plaats onder dekking van een geleidedocument, waarin de voornaamste punten van het in artikel 18, lid 1, bedoelde document vermeld staan. De vorm en de inhoud van dit document worden bepaald volgens de procedure van artikel 24.

5. De persoon, het bedrijf of het lichaam als bedoeld in lid 3, moet zich aan de onderstaande voorschriften houden:

a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van bestemming en zekerheid stellen voor de betaling van de accijns;

b) de accijns van de lidstaat van bestemming voldoen op de door die lidstaat vastgestelde wijze;

c) elke controle toelaten waardoor de overheidsdienst van de lidstaat van bestemming zich kan vergewissen van de daadwerkelijke ontvangst van de goederen en van de betaling van de accijns waartoe deze aanleiding geven.

6. De accijns die in de eerste, in lid 1 bedoelde lidstaat is voldaan, wordt volgens artikel 22, lid 3, teruggegeven.

[...]”
Artikel 185 van die richtlijn luidt:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
38

Anders dan de omstandigheden die hebben geleid tot dat arrest, waarin de verweerder middelen ten gronde had aangevoerd in het kader van een gewone burgerrechtelijke procedure, zijn de middelen ten gronde in het hoofdgeding echter aangevoerd in het kader van verzet tegen het Europees betalingsbevel. Voor de vaststelling van het bevoegde gerecht op grond van artikel 24 van verordening nr. 44/2001 kan verzet dat dergelijke middelen bevat, niet worden beschouwd als het eerste verweer dat is voorgedragen in het kader van de gewone burgerrechtelijke procedure die volgt op de Europese betalingsbevelprocedure.
Artikel 64 van de richtlijn bepaalt:

„1. Wanneer zij aanleiding geven tot opeenvolgende afrekeningen of betalingen worden goederenleveringen, met uitzondering van de leveringen van goederen die gedurende een bepaalde periode in huur worden gegeven of op afbetaling worden verkocht als bedoeld in artikel 14, lid 2, sub b, en diensten geacht te zijn verricht bij het verstrijken van de periode waarop deze afrekeningen of betalingen betrekking hebben.

2. […]

De lidstaten kunnen bepalen dat in bepaalde gevallen, behalve die welke zijn bedoeld in de vorige alinea, goederenleveringen en diensten die gedurende een zekere periode doorlopend worden verricht, geacht worden ten minste eenmaal per jaar te zijn voltooid.”
Artikel 89 van dit wetboek, met als opschrift „Begrip feitelijke bestuurshandeling”, bepaalt:

„(1) Een feitelijke handeling is een door een publiekrechtelijk orgaan verrichte handeling die niet de vorm aanneemt van een rechtshandeling en die bestemd is feitelijke gevolgen teweeg te brengen, wanneer een natuurlijke persoon recht heeft op deze handeling of wanneer deze handeling aan de subjectieve rechten of rechtsbelangen van een persoon afbreuk doet of dreigt te doen. Eveneens feitelijke handelingen zijn handelingen van organen die, los van de wil van die organen, feitelijke gevolgen hebben die de rechten van een persoon ernstig aantasten of dreigen aan te tasten. Proceshandelingen van organen (niet-definitieve handelingen) zijn geen feitelijke handelingen.

(2) Ook stilzitten van een orgaan wanneer dit wettelijk verplicht is of was te handelen, en de afgifte van een verklaring door een orgaan vormen een feitelijke handeling.”
De verenigbaarheid met het Unierecht van een nationale regeling volgens welke een vennootschap die ingezetene van een lidstaat is, de vennootschapsbelasting die in een andere lidstaat of in een derde staat is betaald door dividend uitkerende kapitaalvennootschappen, niet kan verrekenen omdat deze dividenden in eerstbedoelde lidstaat van belasting zijn vrijgesteld wanneer zij worden uitgekeerd voor participaties van ten minste 10 % in het kapitaal van de uitkerende vennootschap, de werkelijke participatie van de ontvangende kapitaalvennootschap in het concrete geval meer dan 90 % bedraagt en de ontvangende vennootschap is opgericht naar het recht van een derde staat, moet worden getoetst aan de artikelen 63 VWEU en 65 VWEU.

Wanneer de nationale wettelijke regeling betreffende de fiscale behandeling van dividenden niet uitsluitend van toepassing is op situaties waarin de moedermaatschappij een beslissende invloed op de uitkerende vennootschap uitoefent, dient immers te worden gelet op de omvang van de participatie van de ontvangende vennootschap in de uitkerende vennootschap, voor zover in dat geval op zowel artikel 49 VWEU als artikel 63 VWEU een beroep kan worden gedaan en aan de hand van de omvang van deze participatie kan worden bepaald of de betrokken situatie onder de ene dan wel de andere van de respectievelijk in deze twee Unierechtelijke bepalingen bekrachtigde vrijheden valt.

Deze redenering vindt naar analogie tevens toepassing wanneer alleen op het vrije verkeer van kapitaal een beroep kan worden gedaan, gelet op de grenzen van de personele werkingssfeer van de vrijheid van vestiging. Dat is het geval in een situatie waarin de ontvangende vennootschap een naar het recht van een derde staat opgerichte vennootschap is.

In een situatie waarin geen beroep op de vrijheid van vestiging kan worden gedaan omdat het aanknopingspunt voor de ontvangende vennootschap is gelegen in de rechtsorde van een derde staat, moet een nationale regeling betreffende de fiscale behandeling van uit een andere lidstaat of een derde staat afkomstige dividenden, die niet uitsluitend van toepassing is op situaties waarin de moedermaatschappij een beslissende invloed op de uitkerende vennootschap uitoefent, aan artikel 63 VWEU worden getoetst.

Bijgevolg kan een vennootschap die in overeenstemming met de wetgeving van een derde staat is opgericht en ingezetene van een lidstaat is, ongeacht de omvang van de participatie die zij aanhoudt in de in een andere lidstaat of een derde land gevestigde uitkerende vennootschap, zich beroepen op deze bepaling teneinde de rechtmatigheid van deze regeling te betwisten. Aangezien het Verdrag de vrijheid van vestiging niet verruimt tot derde landen, moet worden vermeden dat de uitlegging van artikel 63, lid 1, VWEU, wat de betrekkingen met derde landen betreft, marktdeelnemers die buiten de territoriale werkingssfeer van de vrijheid van vestiging vallen, de kans geeft daaruit profijt te halen.

(cf. punten 40, 42, 43, 51‑53, 55, dictum 1)
Artikel 22, lid 1, van verordening nr. 1008/2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling die luchtvaartmaatschappijen in alle omstandigheden verplicht om voor de prijs van het vliegticket niet alleen de passagier, maar ook diens ingecheckte bagage te vervoeren zonder dat daarvoor een toeslag in rekening mag worden gebracht, mits die bagage voldoet aan bepaalde eisen, met name wat het gewicht ervan betreft.

Een nationale regeling volgens welke de prijs voor het vervoer van ingecheckte bagage in alle omstandigheden is inbegrepen bij de basisprijs van een vliegticket, maakt het immers onmogelijk dat verschillende prijzen worden gehanteerd voor een vliegticket waarmee bagage kan worden ingecheckt en een vliegticket waarbij dat niet het geval is. Deze regeling is dus niet alleen in strijd met het recht van luchtvaartmaatschappijen om in overeenstemming met artikel 2, punt 18, en artikel 22, lid 1, van verordening nr. 1008/2008 vrij te bepalen welke prijzen zij hanteren voor het vervoer van passagiers op luchtdiensten en onder welke voorwaarden deze prijzen gelden, maar kan ook met name afbreuk doen aan het met deze verordening beoogde doel, namelijk ervoor zorgen dat de prijzen daadwerkelijk kunnen worden vergeleken, doordat luchtvaartmaatschappijen waarvoor een dergelijke nationale regeling geldt, geen apart tarief voor het vervoer van ingecheckte bagage in rekening mogen brengen, terwijl luchtvaartmaatschappijen waarop de regelgeving van een andere lidstaat van toepassing is, dat wel mogen doen.

(cf. punten 45, 49 en dictum)
1.

Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Absolutenietigheidsgronden — Inschrijving in strijd met artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 — Driedimensionale merken bestaande in de vorm van de waar — Onderscheidend vermogen — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b) (cf. punten 51, 52)
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 6 maart 2014 – Pi-Design e.a./Yoshida Metal Industry

(Gevoegde zaken C‑337/12 P en C‑340/12 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Inschrijving van tekens bestaande uit een oppervlak met zwarte stippen — Nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 40/94 — Artikel 7, lid 1, sub e‑ii — Onjuiste opvatting van de bewijzen”

1. Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Tekens die uitsluitend bestaan uit de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen — Identificatie van de wezenlijke kenmerken van een teken (Verordening nr. 40/94, art. 7, lid 1, sub e‑ii) (cf. punten 45‑48, 67)

2. Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Absolutenietigheidsgronden — Inschrijving in strijd met artikel 7 — Relevante datum voor het onderzoek van een absolutenietigheidsgrond — Datum van indiening van de inschrijvingsaanvraag (Verordening nr. 40/94, art. 51, lid 1, sub a) (cf. punten 59, 60)

Voorwerp

Hogere voorzieningen tegen de arresten van het Gerecht (Vierde kamer) van 8 mei 2012, Yoshida Metal Industry/BHIM – Pi-Design e.a. (Afbeelding van een driehoekig oppervlak met zwarte stippen) (T‑331/10) en Yoshida Metal Industry/BHIM – Pi-Design e.a. (Afbeelding van een oppervlak met zwarte stippen) (T‑416/10), houdende vernietiging van de beslissing R 1237/2008‑1 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 20 mei 2010 houdende nietigverklaring van de afwijzing door de nietigheidsafdeling van de door Pi-Design, Bodum France en Bodum Logistics A/S ingestelde vordering tot nietigverklaring van een beeldmerk bestaande uit een oppervlak met zwarte stippen voor waren van de klassen 8 en 21 – Uitlegging van artikel 7, lid 1, sub e‑ii, van verordening (EG) nr. 207/2009 betreffende het gemeenschapsmerk – Teken dat uitsluitend bestaat uit de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen

Dictum

1) De arresten van het Gerecht van de Europese Unie van 8 mei 2012, Yoshida Metal Industry/BHIM – Pi-Design e.a. (Afbeelding van een driehoekig oppervlak met zwarte stippen) (T‑331/10), en Yoshida Metal Industry/BHIM – Pi-Design e.a. (Afbeelding van een oppervlak met zwarte stippen) (T‑416/10), worden vernietigd.

2) De zaken worden terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.
Artikel 22, punt 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling bedoelde categorie van gedingen inzake „zakelijke rechten op [...] onroerende goederen” ook betrekking heeft op een vordering tot vaststelling dat een erga omnes geldend voorkooprecht op een onroerend goed ongeldig is uitgeoefend.

Een voorkooprecht dat op een onroerend goed rust en is ingeschreven in het kadaster, geldt immers niet alleen ten aanzien van de schuldenaar, maar verzekert het recht op eigendomsoverdracht aan de houder van dat voorkooprecht ook ten aanzien van derden, zodat de geldige uitoefening van het voorkooprecht ertoe leidt dat een koop gesloten tussen een derde en de eigenaar van het bezwaarde goed niet kan worden tegengeworpen aan de houder van het voorkooprecht en wordt geacht te zijn gesloten tussen die houder en de eigenaar tegen dezelfde voorwaarden als de eigenaar en de derde waren overeengekomen. Dus wanneer de derde-verkrijger betwist dat dit voorkooprecht geldig is uitgeoefend, strekt zijn beroep er in wezen toe, vast te stellen of de uitoefening van het voorkooprecht het recht op overdracht van de eigendom van het litigieuze onroerend goed aan de houder van het voorkooprecht heeft kunnen waarborgen. In een dergelijk geval heeft het geding betrekking op een zakelijk recht op een onroerend goed, waarvoor de rechter van het forum rei sitae bij uitsluiting bevoegd is.

(cf. punten 45‑47, dictum 1)
1.

Handelingen van de instellingen — Verordeningen — Uitvoering door lidstaten — Noodzakelijkheid van volledige omzetting in nationaal recht — Ontbreken van in een verordening bedoelde activiteit in een lidstaat — Geen invloed (cf. punt 25)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beschikking van Commissie waarbij staatssteun verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard zonder dat formele onderzoeksprocedure wordt ingeleid – Beroep ingesteld door belanghebbenden in zin van artikel 88, lid 2, EG – Vaststelling van voorwerp van beroep – Beroep dat ertoe strekt procedurele rechten van belanghebbenden te vrijwaren – Middelen die kunnen worden aangevoerd (Art. 88, lid 2, EG en 230, vierde alinea, EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 1, sub h, 4, lid 3, en 6, lid 1) (cf. punt 60)

2. Hogere voorziening – Middelen – Beoordeling van economisch voordeel verleend door steunmaatregel van staat – Middel waarvoor feitelijke beoordeling noodzakelijk is, waartoe uitsluitend Gerecht bevoegd is en die niet aan toezicht van Hof is onderworpen, behoudens verkeerde voorstelling van feiten (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58) (cf. punt 78)

3. Hogere voorziening – Middelen – Middel gericht tegen overweging ten overvloede – Falend middel – Afwijzing (cf. punt 86)

4. Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende motivering – Impliciete motivering door Gerecht – Toelaatbaarheid – Voorwaarden (Statuut van het Hof van Justitie, art. 36 en 53, eerste alinea) (cf. punt 110)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 28 maart 2012, Ryanair/Commissie (T-123/09), houdende verwerping van een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2008) 6743 van de Commissie van 12 november 2008 betreffende de lening van 300 miljoen EUR die door Italië is verstrekt aan de luchtvaartmaatschappij Alitalia [steunmaatregel C 26/08 (ex NN 31/08)] (PB 2009, L 52, blz. 3), voor zover bij deze beschikking niet de terugvordering van de steun bij de rechtsopvolgers van Alitalia is gelast, en tot nietigverklaring van beschikking C(2008) 6745 definitief van de Commissie van 12 november 2008, waarin is verklaard dat de procedure voor de verkoop van de activa van Alitalia in het kader van de procedure van buitengewoon bewind die moest leiden tot de liquidatie van deze luchtvaartmaatschappij, geen staatssteun vormt, op voorwaarde dat de Italiaanse autoriteiten zich houden aan hun verbintenissen die tot doel hebben te verzekeren dat de transacties tegen de marktprijs gebeuren (steunmaatregel N 510/2008, PB C 46, blz. 6)

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Ryanair Ltd wordt behalve in haar eigen kosten ook verwezen in de kosten van de Europese Commissie en van Alitalia – Compagnia Aerea Italiana SpA.

3) De Italiaanse Republiek draagt haar eigen kosten.
Op grond van het algemene beginsel van behoorlijk bestuur, dat behoort tot de waarborgen die door de rechtsorde van de Unie worden geboden en dat thans is neergelegd in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, staat het aan de instellingen van de Unie om invorderingsprocedures met bekwame spoed af te wikkelen en zodanig te werk te gaan dat elke handeling waarmee de vordering wordt doorgezet, binnen een redelijke termijn op de vorige handeling volgt.

Aangezien de inactiviteit van de Commissie gedurende meer dan twaalf jaar, voor welke inactiviteit geen rechtvaardiging is te vinden in de complexiteit van het geschil of een andere bijzondere omstandigheid ter rechtvaardiging van de vertraging, tot gevolg heeft gehad dat de vertragingsrente die in het kader van een actie tot terugvordering van het onverschuldigd betaalde wordt gevorderd, thans meer bedraagt dan het bedrag van de hoofdschuld waarop deze actie betrekking heeft, is het bedrag aan vertragingsrente dat gedurende de periode van inactiviteit van de Commissie verschuldigd is geworden, dus rechtstreeks aan het gedrag van die instelling te wijten. Bijgevolg is er in het kader van de reconventionele vordering gebaseerd op artikel 340 VWEU en artikel 41, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, een rechtstreeks causaal verband tussen het gedrag van de Commissie en de door rekwiranten gestelde schade als gevolg van hun veroordeling tot betaling van vertragingsrente.

(cf. punten 96‑100, 102‑104, 107, 109)
Clausule 2, punt 4, van de raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 96/34 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/75, beschouwd tegen de achtergrond van de doelstellingen van deze overeenkomst en van clausule 2, punt 6, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staat dat de forfaitaire beschermingsvergoeding die verschuldigd is aan een voor onbepaalde tijd aangeworven voltijdse werknemer die deeltijds ouderschapsverlof heeft opgenomen, wanneer de werkgever de overeenkomst van deze werknemer eenzijdig beëindigt zonder dringende of voldoende reden, wordt bepaald aan de hand van het verminderde loon dat deze werknemer ten tijde van het ontslag ontvangt.

Wanneer een dergelijke werknemer tijdens zijn deeltijds ouderschapsverlof onrechtmatig is ontslagen, moet de forfaitaire beschermingsvergoeding waarin de nationale regeling voorziet, om aan de vereisten van de raamovereenkomst te voldoen, worden bepaald op basis van het loon van deze werknemer voor voltijdse arbeidsprestaties. Anders zou deze forfaitaire beschermingsvergoeding, die juist een beschermingsmaatregel in de zin van clausule 2, punt 4, van de raamovereenkomst vormt, die beoogt werknemers tegen ontslag wegens het aanvragen of opnemen van ouderschapsverlof te beschermen, haar nuttige werking grotendeels verliezen. Het gevaar bestaat immers dat een dergelijke methode voor de vaststelling van het bedrag van deze forfaitaire vergoeding, die is gebaseerd op het verminderde loon dat tijdens het deeltijds ouderschapsverlof is betaald, onvoldoende afschrikkende werking heeft om te kunnen verhinderen dat werknemers tijdens hun deeltijds ouderschapsverlof worden ontslagen.

(cf. punten 35, 38, 47, 48 en dictum)
Van de diverse functies van het merk speelt de herkomstaanduiding een essentiële rol. Zij maakt het mogelijk om de door het merk aangeduide waar of dienst als afkomstig van een bepaalde onderneming te identificeren en dus deze waar of dienst van die van andere ondernemingen te onderscheiden. Die onderneming is die onder toezicht waarvan de waar of dienst wordt verkocht.

De wetgever van de Europese Unie heeft deze wezenlijke functie van het merk vastgelegd door in artikel 2 van richtlijn 2008/95 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten te bepalen dat de tekens die vatbaar zijn voor grafische voorstelling, slechts een merk kunnen vormen mits zij de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden van die van andere ondernemingen. Deze voorwaarde vindt met name haar weerslag in de artikelen 3 en 12 van de richtlijn. Terwijl artikel 3 de gevallen noemt waarin het merk ab initio de herkomstaanduidende functie niet kan vervullen, ziet artikel 12, lid 2, sub a, van deze richtlijn op de situatie waarin het merk de gebruikelijke benaming is geworden en bijgevolg zijn onderscheidend vermogen heeft verloren, zodat het die functie niet meer vervult. De houder van dat merk kan dan de hem door artikel 5 van richtlijn 2008/95 verleende rechten verliezen.

Het is juist dat de vraag of een merk de in de handel gebruikelijke benaming is geworden van een waar of dienst waarvoor het is ingeschreven, niet alleen moet worden beoordeeld tegen de achtergrond van de wijze waarop consumenten en eindverbruikers het waarnemen, maar ook – naargelang van de kenmerken van de betrokken markt – rekening houdend met de wijze waarop beroepsbeoefenaars, zoals verkopers, het waarnemen. De perceptie van consumenten of eindverbruikers speelt echter over het algemeen een beslissende rol. De omstandigheid dat de verkopers op de hoogte zijn van het bestaan van het merk en van de herkomst die erdoor wordt aangeduid, kan op zich niet in de weg staan aan een dergelijke vervallenverklaring.

Bijgevolg moet artikel 12, lid 2, sub a, van richtlijn 2008/95 aldus worden uitgelegd dat de houder van een merk de door dit merk verleende rechten kan verliezen voor een waar waarvoor het merk is ingeschreven, wanneer het merk door toedoen of nalaten van deze houder louter uit het oogpunt van de eindverbruikers ervan de gebruikelijke benaming voor deze waar is geworden.

(cf. punten 20‑22, 28‑30, dictum 1)
Een regeling van een lidstaat volgens welke de activa die een gewone commanditaire vennootschap inbrengt in een kapitaalvennootschap met zetel op het grondgebied van die lidstaat, tegen de actuele waarde moeten worden gewaardeerd, waardoor de op dat grondgebied aangegroeide latente meerwaarden op deze activa belastbaar worden voordat zij daadwerkelijk worden gerealiseerd, moet alleen worden getoetst aan het in artikel 63 VWEU neergelegde beginsel van vrij verkeer van kapitaal, aangezien de toepassing van deze regeling op een specifiek geval niet afhangt van de grootte van de deelneming van een investeerder in de gewone commanditaire vennootschap waarvan de aandelen in een kapitaalvennootschap worden ingebracht in ruil voor vennootschapsaandelen. Het is ingevolge deze regeling immers niet vereist dat de investeerder een zodanige deelneming aanhoudt dat hij een bepaalde invloed op de beslissingen van de gewone commanditaire vennootschap en zelfs op die van de kapitaalvennootschap kan uitoefenen.

Bijgevolg heeft deze regeling minder gevolgen voor de vestiging dan voor de overdracht van activa tussen een gewone commanditaire vennootschap en een kapitaalvennootschap.

(cf. punten 27, 34, 37, 38)