ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Als voor beroep vatbare handelingen in de zin van artikel 263 VWEU worden alle door de instellingen vastgestelde bepalingen aangemerkt, ongeacht de vorm, die tot doel hebben bindende rechtsgevolgen tot stand te brengen. Daarentegen ontsnappen aan het rechterlijk toezicht zoals bedoeld in artikel 263 VWEU alle handelingen die geen bindende rechtsgevolgen tot stand brengen, zoals voorbereidende handelingen, bevestigende handelingen en louter uitvoerende handelingen, gewone aanbevelingen en adviezen, en, in beginsel, interne instructies. Ter beoordeling van de vraag of een handeling rechtsgevolgen kan doen ontstaan en of daartegen dus op grond van artikel 263 VWEU een beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld, moet worden gekeken naar de bewoordingen ervan en de context waarin zij is vastgesteld, de inhoud ervan en de bedoeling en bevoegdheden van de instelling die de handeling heeft vastgesteld.

Wat aanbeveling 2014/478 betreffende beginselen ter bescherming van consumenten en gebruikers van onlinegokdiensten en ter voorkoming van onlinegokken door minderjarigen betreft, sluit de enkele omstandigheid dat zij formeel als een aanbeveling wordt aangeduid en dat zij is vastgesteld op basis van artikel 292 VWEU niet automatisch uit dat zij een voor beroep vatbare handeling is. Volgens artikel 288, vijfde alinea, VWEU zijn aanbevelingen weliswaar niet verbindend, maar de gekozen vorm kan de aard van de handeling niet wijzigen, zodat moet worden onderzocht of de inhoud van de handeling wel overeenstemt met de eraan gegeven vorm. In dat verband moet worden vastgesteld dat aanbeveling 2014/478, gelet op haar bewoordingen, inhoud en context, geen bindende rechtsgevolgen tot stand brengt of beoogt tot stand te brengen, zodat zij niet kan worden gekwalificeerd als een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 263 VWEU. In die context volgt uit de enkele omstandigheid dat de Commissie de lidstaten uitnodigt haar op de hoogte te brengen van de maatregelen die zij in toepassing van de beginselen van deze aanbeveling hebben genomen en haar de gegevens te verstrekken inzake de toepassing van de in die aanbeveling neergelegde beginselen, niet dat deze toepassing verplicht is voor de lidstaten.

(cf. punten 16‑18, 20, 37, 66, 73)
Beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 22 juli 2015 –

European Children’s Fashion Association en Instituto de Economía Pública/Commissie en EACEA

(Zaak T‑724/14)

„Beroep tot nietigverklaring — Arbitragebeding — Actieprogramma ‚Lifelong Learning (2007‑2013)’ — Project ,Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector’ — Vooraankondiging — Debetnota — Aanduiding van de verwerende partij — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Voorwaarden voor ontvankelijkheid — Beroep tegen de auteur van de bestreden handeling — Uitzonderingen — Handelingen vastgesteld krachtens gedelegeerde bevoegdheden, die aan de delegerende instelling toerekenbaar zijn — Handelingen ondertekend door het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele middelen en cultuur (EACEA) — Bevoegdheid van het EACEA om die handelingen vast te stellen — Beroep gericht tegen de Commissie — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU; verordening nr. 58/2003 van de Raad; besluit 2007/114/EG van de Commissie) (cf. punten 21‑29, 35, 36)

Voorwerp

Primair, verzoek krachtens artikel 272 VWEU, ertoe strekkende dat de vordering van het EACEA tot terugbetaling van de subsidies die aan de eerste verzoeker zijn uitgekeerd uit hoofde van de overeenkomst die is gesloten ter verwezenlijking van het project ,Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector’, ongegrond wordt verklaard en, subsidiair, verzoek tot nietigverklaring, ten eerste, van de vooraankondiging van het EACEA van 1 augustus 2014 waarbij de eerste verzoekster erover werd ingelicht dat zij 82378,81 EUR moest terugbetalen na de audit van dat project en, ten tweede, van debetnota nr. 3241401420, uitgegeven door het EACEA op 5 augustus 2014 met het oog op de terugbetaling van dat bedrag

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het is gericht tegen de Europese Commissie.
80

Verzoeker verzoekt om de toekenning van 388000 EUR wegens het verlies van de kans om te worden herkozen voor een bijkomende vijfjarige ambtsperiode, aangezien hij in wezen belet is geweest te zetelen gedurende 7,5 maand en vervolgens betrokken was in de rechtszaak daarover, die meer dan twee jaar heeft geduurd. Verzoeker is van mening dat hij daardoor gedurende bijna een vijfde van de duur van zijn mandaat uit het politieke leven is gebannen, wat hem belet heeft zijn netwerk uit te breiden via een volledige politieke activiteit. Volgens verzoeker vloeit zijn schade voort uit het verlies van zowel de ambtsvergoeding waarop hij recht zou hebben gehad indien hij was verkozen, als van nieuwe ontwikkelingen die dat mandaat voor zijn politieke loopbaan had kunnen opleveren, die van bijzondere economische waarde zouden zijn geweest omdat zij de toekenning van andere prestigieuze ambten zouden hebben meegebracht.
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 15 februari 2016 – Ezz e.a./Raad

(Zaak T‑279/13)

„Beroep tot nietigverklaring — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen vanwege de situatie in Egypte — Maatregelen ten aanzien van personen die verantwoordelijk zijn voor verduistering van overheidsmiddelen en ten aanzien van daarmee geassocieerde personen en entiteiten — Bevriezing van tegoeden — Plaatsing van verzoekende partijen op de lijst van personen voor wie de maatregelen gelden — Rechtsgrondslag — Niet‑nakoming van de plaatsingscriteria — Rechtsdwaling — Feitelijke vergissing — Recht op eigendom — Reputatieschade — Rechten van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming — Motiveringsplicht — Aanpassing van de conclusies en de middelen — Aanhangigheid — Beroep dat deels kennelijk niet-ontvankelijk is en deels kennelijk rechtens ongegrond is”

1. Gerechtelijke procedure — Exceptie van litispendentie — Identiteit van partijen, voorwerp en middelen in twee beroepen — Niet-ontvankelijkheid van het als tweede ingestelde beroep (cf. punten 22, 28, 30)

2. Gerechtelijke procedure — Petitum van het verzoekschrift — Aanpassing in de loop van het geding — Gelijkstelling met de instelling van een beroep bij verzoekschrift (cf. punt 23)

3. Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Begrip — Beroep dat de verzoekende partij een voordeel kan opleveren — Vereiste dat het procesbelang blijft bestaan tot aan de uitspraak van de rechterlijke beslissing (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punt 32)

4. Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Ongegrondverklaring van een beroep zonder dat uitspraak wordt gedaan over de ontvankelijkheid — Beoordelingsvrijheid van de Unierechter (Art. 263 VWEU) (cf. punt 38)

5. Gerechtelijke procedure — Inleidend verzoekschrift — Vormvereisten — Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen — Middelen rechtens niet uiteengezet in het verzoekschrift — Algemene verwijzing naar de bijlagen — Niet-ontvankelijkheid [Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea, en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, d)] (cf. punt 74)

Voorwerp

Beroep tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2011/172/GBVB van de Raad van 21 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte (PB L 76, blz. 63), zoals gewijzigd bij besluit 2013/144/GBVB van de Raad van 21 maart 2013 (PB L 82, blz. 54) en, ten tweede, verordening (EU) nr. 270/2011 van de Raad van 21 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte (PB L 76, blz. 4), „verlengd bij besluit van de Raad, dat bij brief van 22 maart 2013 aan verzoekende partijen is medegedeeld”, voor zover deze handelingen op verzoekende partijen van toepassing zijn

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
De persoon die als gevolg van een ongeval of beroepsziekte in het geheel dan wel gedeeltelijk niet meer in staat is om een normaal actief leven te leiden, dient te worden aangemerkt als invalide in de zin van artikel 73 van het Statuut. Uit deze bepaling blijkt duidelijk dat huidletsel niet tot erkenning van een mate van aantasting van de fysieke en psychische integriteit kan leiden. Alleen letsels die in het geheel dan wel gedeeltelijk de voortzetting van een normaal actief leven verhinderen, vallen onder deze bepaling.

(cf. punten 58 en 59)

Hof: arrest van 2 oktober 1979, B./Commissie, 152/77, Jurispr., EU:C:1979:220, punt 10
In het kader van een beroep tot nietigverklaring op grond van artikel 263 VWEU kan verzoekster slechts worden aangemerkt als degene tot wie de bestreden beslissing is gericht indien is voldaan hetzij aan de formele voorwaarde dat zij daarin uitdrukkelijk als adressaat wordt genoemd, hetzij aan de materiële voorwaarde dat uit de bepalingen van deze beslissing blijkt dat zij daarin als adressaat wordt beschouwd doordat deze beslissing de bedoeling van de auteur ervan tot uitdrukking brengt om bindende rechtsgevolgen in het leven te roepen welke de belangen van verzoekster kunnen aantasten doordat zij haar rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

Wat de materiële voorwaarde betreft in het kader van een beroep dat een partij die door het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) op grond van artikel 8, lid 1, van verordening nr. 771/2008 tot vaststelling van de regels inzake de organisatie en de procesvoering van de kamer van beroep van ECHA, als interveniënt is toegelaten in het kader van een procedure bij deze kamer, heeft ingesteld tegen een besluit van genoemde kamer ten aanzien van een derde, dient te worden onderzocht of de specifieke bepalingen van deze verordening aan verzoekster de hoedanigheid van adressaat van de bestreden beslissing toekenden, en of een dergelijke hoedanigheid niet voortvloeide uit de inhoud van de bestreden beslissing zelf. Aangezien geen van de specifieke bepalingen van verordening nr. 771/2008 aan een dergelijke verzoekende partij de hoedanigheid van adressaat van de bestreden beslissing toekent, kan deze partij niet worden beschouwd als adressaat van de beslissing van de kamer van beroep wanneer deze beslissing niet beoogt om voor de verzoekende partij enig recht of enige rechtsverplichting in het leven te roepen of te wijzigen. In dit verband bepaalt artikel 8, lid 3, van die verordening dat de tussenkomst slechts kan strekken tot ondersteuning of verwerping van de conclusies van een der partijen. De tussenkomst is derhalve ondergeschikt aan het hoofdgeding bij de kamer van beroep van ECHA.

Verder is het resultaat dat met de interventie kan worden behaald ook afhankelijk van de ontvankelijkheid van het beroep van de hoofdpartij. Het beroep kan immers op grond van artikel 11, lid 1, onder d), van verordening nr. 771/2008 niet-ontvankelijk worden verklaard indien de insteller van het beroep niet degene is tot wie het bestreden besluit is gericht en evenmin een rechtstreeks en individueel belang bij dat besluit kan aantonen. Hieruit volgt dat de interveniënt het geding voor de kamer van beroep van ECHA moet aanvaarden in de stand waarin het zich bevindt op het ogenblik van tussenkomst.

(cf. punten 26, 32, 35‑37, 44)
Beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 10 november 2014 –Fialtor/Commissie en ECB

(Zaak T‑294/13)

„Beroep tot nietigverklaring en schadevergoeding — Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus — Memorandum van overeenstemming inzake specifieke economische beleidsvoorwaarden dat tussen de Republiek Cyprus en het ESM is gesloten — Bevoegdheid van het Gerecht — Causaal verband — Beroep dat gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk rechtens ongegrond is”

1. Gerechtelijke procedure — Inleidend verzoekschrift — Vormvereisten — Vaststelling van het voorwerp van het geschil — Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen — Verzoek tot herstel van de schade die naar verluidt is veroorzaakt door een instelling van de Unie — Elementen op basis waarvan het aan de instelling verweten gedrag, het causaal verband en de werkelijke en zekere aard van de veroorzaakte schade kunnen worden vastgesteld (Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea, en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c) (cf. punten 33, 34)

2. Beroep tot schadevergoeding — Bevoegdheid van de Unierechter — Grenzen — Bevoegdheid om uitspraak te doen over de wettigheid van een memorandum van overeenstemming tussen een lidstaat en het Europees Stabiliteitsmechanisme — Daarvan uitgesloten (Art. 268 VWEU en 340, tweede en derde alinea, VWEU; Verdrag tot instelling van het Europees Stabiliteitsmechanisme, art. 13, lid 4) (cf. punten 42‑47)

3. Niet-contractuele aansprakelijkheid — Voorwaarden — Onrechtmatigheid — Schade — Causaal verband — Ontbreken van een van de voorwaarden — Volledige verwerping van het beroep tot schadevergoeding (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (cf. punten 49, 50)

4. Niet-contractuele aansprakelijkheid — Voorwaarden — Causaal verband — Schade als gevolg van het nalaten van een instelling — Bewijslast (Art. 340 VWEU) (cf. punten 52, 53)

5. Beroep tot nietigverklaring — Bevoegdheid van de Unierechter — Grenzen — Bevoegdheid om de wettigheid te toetsen van handelingen die niet uitgaan van de instellingen, organen of instanties van de Unie — Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (cf. punten 56, 58)

6. Gerechtelijke procedure — Ontvankelijkheid van beroepen — Verzoek om voorlopige maatregelen — Verzoek dat is ingediend in dezelfde akte als het hoofdberoep — Niet-ontvankelijkheid (Art. 278 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 3) (cf. punt 61)

Voorwerp

In de eerste plaats verzoek tot nietigverklaring van de punten 1.23 tot en met 1.27 van het memorandum van overeenstemming inzake specifieke economische beleidsvoorwaarden dat tussen de Republiek Cyprus en het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM) is gesloten op 26 april 2013, en in de tweede plaats verzoek tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden door de opneming van de punten 1.23 tot en met 1.27 in het memorandum van overeenstemming en doordat de Commissie haar toezichtsplicht niet is nagekomen

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring

–

Voorwaarden voor ontvankelijkheid

–

Beroep gericht tegen de auteur van de bestreden handeling

–

Uitzonderingen

–

Handelingen die zijn vastgesteld krachtens aan de delegerende instellingen toerekenbare gedelegeerde bevoegdheden

–

Voorwaarden (Art. 230 EG) (cf. punt 18)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring, primair, van het besluit van 23 oktober 2013 van het Uitvoerend Agentschap innovatie en netwerken (INEA) tot afwijzing van de door Ente nazionale per l’aviazione civile (ENAC) ingediende opmerkingen over de niet-subsidieerbaarheid van bepaalde uitgaven die zijn gedaan in het kader van een haalbaarheidsstudie betreffende de intermodaliteit van de luchthaven van Bergame-Orio al Serio (Italië), waarvoor de Europese Unie financiële bijstand heeft verstrekt, en tot terugvordering, dientengevolge, van het bedrag van 58 517,54 EUR, en, subsidiair, van alle handelingen waarop dat besluit is gegrond, namelijk de brieven van INEA van 18 maart, 2 augustus en 8 oktober 2013

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen voor zover het is gericht tegen de Europese Commissie.

2) Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO) wordt verwezen in de kosten.
2.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling die niet is openbaar gemaakt of waarvan niet aan verzoeker is kennis gegeven — Kennis van de exacte inhoud en motivering — Verplichting om, zodra het bestaan van de handeling bekend is, binnen een redelijke termijn om de volledige tekst ervan te verzoeken (Art. 263, zesde alinea, VWEU) (cf. punten 29‑32)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Bevoegdheid van de Unierechter – Conclusies strekkende tot verkrijging van een declaratoir arrest – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU) (cf. punt 12)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Verzoek van de Commissie aan de nationale autoriteiten om aanvullende informatie betreffende een verzoek tot kwijtschelding van douanerechten – Brief waarbij verzoekster wordt ingelicht over de verlenging van de behandelingstermijn – Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (cf. punten 17, 36‑38)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van de brief van de Commissie van 16 september 2013 waarbij de Belgische Administratie der Douane en Accijnzen om aanvullende informatie wordt verzocht, en van de brief van de Commissie van dezelfde dag waarbij verzoekster wordt ingelicht over dit verzoek en over de verlenging van de behandelingstermijn overeenkomstig artikel 907 van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 253, blz. 1), alsmede verzoek om voor recht te zeggen dat artikel 909 van verordening nr. 2454/93 zijn uitwerking heeft gehad ten voordele van verzoekster na het arrest van het Gerecht van 19 maart 2013, Firma Van Parys/Commissie (T‑324/10, Jurispr.)

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Firma Léon Van Parys draagt haar eigen kosten alsook die van de Europese Commissie.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum

Trefwoorden Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Brief van de Commissie met verzoek aan adressaat tot betaling van geldboete, vermeerderd met vertragingsrente, die is opgelegd wegens inbreuk op mededingingsregels – Handeling ter voorbereiding van louter uitvoerende handeling – Niet-ontvankelijkheid (Art. 256 EG, 263, vierde alinea, VWEU, 267 VWEU en 299, vierde alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 51; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie, art. 86, lid 2, sub b) (cf. punten 19, 20, 24-28, 35, 39) Onderwerp Voorwerp Nietigverklaring van het besluit, beweerdelijk vervat in de brief van de Commissie van 21 december 2012 (zaak COMP/39.396 – Reagentia op basis van calciumcarbid en magnesium voor de staal- en gasindustrie), waarbij verzoekster is aangemaand te betalen of een bankgarantie te stellen voor het uitstaande bedrag van de geldboete die is opgelegd bij beschikking C(2009) 5791 def. van de Commissie van 22 juli 2009 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst, vermeerderd met vertragingsrente Dictum Dictum 1) Het beroep wordt verworpen. 2) 1. garantovaná a.s. zal haar eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.

Beschikking van de president van het Gerecht van 19 november 2013 – 1. garantovaná/Commissie

(Zaak T-42/13)

„Beroep tot nietigverklaring — Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor calciumcarbide en magnesium voor staal- en gasindustrie in de EER, met uitzondering van Ierland, Spanje, Portugal en het Verenigd Koninkrijk — Geldboete — Vertragingsrente — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Begrip — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Brief van de Commissie met verzoek aan adressaat tot betaling van geldboete, vermeerderd met vertragingsrente, die is opgelegd wegens inbreuk op mededingingsregels — Handeling ter voorbereiding van louter uitvoerende handeling — Niet-ontvankelijkheid (Art. 256 EG, 263, vierde alinea, VWEU, 267 VWEU en 299, vierde alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 51; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie, art. 86, lid 2, sub b) (cf. punten 19, 20, 24-28, 35, 39)

Voorwerp

Nietigverklaring van het besluit, beweerdelijk vervat in de brief van de Commissie van 21 december 2012 (zaak COMP/39.396 – Reagentia op basis van calciumcarbid en magnesium voor de staal- en gasindustrie), waarbij verzoekster is aangemaand te betalen of een bankgarantie te stellen voor het uitstaande bedrag van de geldboete die is opgelegd bij beschikking C(2009) 5791 def. van de Commissie van 22 juli 2009 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst, vermeerderd met vertragingsrente

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

19 december 2013

Zaak T‑32/13 P

Mario Paulo da Silva Tenreiro

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening – Openbare dienst – Ambtenaren – Aanwerving – Kennisgeving van vacature – Aanstelling in het ambt van directeur van directie A, Civiel recht van het directoraat-generaal Justitie van de Commissie – Afwijzing van rekwirants sollicitatie – Aanstelling van een andere kandidaat – Misbruik van bevoegdheid – Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”

Betreft:

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 14 november 2012, da Silva Tenreiro/Commissie (F‑120/11), en strekkende tot vernietiging van dat arrest.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. Da Silva Tenreiro draagt zijn eigen kosten alsook die welke de Europese Commissie in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Middelen – Misbruik van bevoegdheid – Begrip

Het begrip misbruik van bevoegdheid heeft een welbepaalde inhoud en heeft betrekking op het geval dat een administratief gezag zijn bevoegdheden heeft gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor zij zijn verleend. Bij een besluit is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan dat het is genomen ter bereiking van andere doelen dan die welke de administratie stelt te hebben nagestreefd. In dit verband volstaat het niet dat de verzoeker bepaalde feiten aanvoert tot staving van zijn stelling, doch dienen daarnaast ook voldoende nauwkeurige, objectieve en onderling overeenstemmende aanwijzingen te worden verstrekt waaruit blijkt dat die feiten juist of althans aannemelijk zijn, bij gebreke waarvan de materiële juistheid van de verklaringen van de betrokken instelling niet in twijfel kan worden getrokken. Derhalve kan de globale beoordeling van de aanwijzingen voor misbruik van bevoegdheid niet enkel berusten op veronderstellingen, noch op onvoldoende nauwkeurige, niet-objectieve of irrelevante aanwijzingen.

(cf. punten 31‑33)

Referentie:

Gerecht 5 juli 2000, Samper/Parlement, T‑111/99, JurAmbt. blz. I‑A‑135 en II‑611, punt 64; 2 december 2008, Karatzoglou/EBW, T‑471/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑79 en II‑A‑2‑485, punt 49; 5 oktober 2009, de Brito Sequeira Carvalho/Commissie, T‑40/07 P en T‑62/07 P, JurAmbt. blz. I‑B‑1‑89 en II‑B‑1‑551, punten 172 en 173
5.

Handelingen van de instellingen — Besluit — Betekening aan maatschappelijke zetel van adressaat — Regelmatigheid — Verplichting voor instelling om handeling te betekenen aan persoon of dienst die bevoegd is volgens interne werkingsregels van entiteit die adressaat ervan is — Geen (Art. 297 VWEU) (cf. punten 37, 38, 40, 47)