Het gebruik van de bevorderingsprocedure in plaats van een intern vergelijkend onderzoek levert volgens Colussi misbruik van bevoegdheid op. Via de aankondiging van vacature wilde men de vacatures reserveren voor de oudste of dienstoudste ambtenaar binnen elke vertaalafdeling, om deze „bij wijze van beloning” de zekerheid te geven dat zij hun loopbaan in de hoogste rang binnen de groep van de talendienst zouden kunnen beëindigen. Hiertoe bediende men zich van een aankondiging die bij de uit te oefenen taken de beroepsopleiding van de ambtenaren en stagiairs noemde, en koos men voor de toepassing van artikel 29, lid 1, sub a, (bevordering naar keuze) in plaats van voor een intern vergelijkend onderzoek.

Aan het begin van mijn uiteenzetting vermeldde ik al, dat dit tegen de aankondiging van vacature gerichte middel volgens het Europees Parlement niet ontvankelijk is, omdat verzoeker pas in zijn repliek formeel heeft geconcludeerd tot nietigverklaring van deze aankondiging.

Mijns inziens bestaat er een enge samenhang tussen dit middel en de beoordeling van de vraag of de afwijzing van Colussi geldig was, want die beoordeling impliceert noodzakelijkerwijs dat wordt onderzocht of aan de in de artikelen 29 en 45 Ambtenarenstatuut gestelde voorwaarden is voldaan. Bij het verzoek tot nietigverklaring van de afwijzing van zijn sollicitatie kan verzoeker dan ook de onregelmatigheid inroepen van een stuk dat voor deze beslissing medebepalend heeft moeten zijn.

Desondanks acht ik het middel niet gegrond.

Allereerst moet worden opgemerkt, dat het oogmerk dat verzoeker de administratie toedicht, niet met het aangevallen besluit alleen kon worden bereikt, maar enkel met alle op grond van de aankondiging van vacature genomen besluiten tezamen. Dat hier geen sprake is van een integraal plan, blijk reeds uit het feit dat in ieder geval bij de Deense vertaalafdeling de keuze van het tot aanstelling bevoegd gezag niet op de oudste ambtenaar is gevallen. Naar aanleiding hiervan geeft verzoeker toe „dat men zich in feite kan afvragen, of de leeftijd van de kandidaten niet eerder een negatieve factor vormt voor zijn kwalificatie”, maar daarmee ontkracht hij zijn eigen stelling.

In werkelijkheid is niet de oudste kandidaat of de dienstoudste gekozen, maar degene met de meeste dienstjaren in de rang LA 4, ook bij de Italiaanse vertaaiafdeling: van de drie kandidaten kwam de oudste in rang niet in aanmerking omdat hij sinds acht jaar was gedetacheerd bij een politieke groepering; de gekozen kandidaat had inderdaad een hogere anciënniteit in de rang dan verzoeker.

Als men met Colussi aanneemt, dat de ambtenaren van de rang LA 4 die voor bevordering in aanmerking kwamen, nooit betrokken zijn geweest bij de beroepsopleiding van ambtenaren en stagiairs — een onderdeel van de aan de te bezetten posten verbonden taak —, kan over dit criterium inderdaad niet op basis van de beoordelingsrapporten van de kandidaten worden geoordeeld. Maar niet valt in te zien hoe men door middel van een intern vergelijkend onderzoek de kandidaten beter had kunnen selecteren naar hun geschiktheid voor deze bijzondere taken.

Volgens de rechtsspraak van het Hof (laatstelijk het arrest van 28 oktober 1982, Giannini), is het tot aanstelling bevoegd gezag gehouden allereerst na te gaan of in de vacature kan worden voorzien door middel van overplaatsing of bevordering. Pas in een later stadium doet zich de noodzaak van een intern vergelijkend onderzoek voor.