Verzoeker kwam op 1 januari 1961 bij de Commissie in dienst als hoofdadministrateur in de rang A 4. Op eigen verzoek kreeg hij per 12 oktober 1970 een verlof om redenen van persoonlijke aard, op de voet van artikel 40 van het Statuut van de ambtenaren. Dit verlof verstreek op 11 oktober 1973. Op 22 januari 1973 vroeg verzoeker om toepassing in zijn geval van verordening nr. 2530/72 welke voorzag in bijzondere gunstige voorwaarden voor de definitieve beëindiging van de dienst in verband met de toetreding van nieuwe Lid-Staten tot de Gemeenschap; doch drie maanden later, toen dit verzoek nog liep, deelde hij de Commissie mede dat hij in de dienst wenste te worden herplaatst per 12 oktober 1973, de datum van afloop van het verlof. Derhalve verzocht hij om bericht welk ambt hem zou worden aangeboden krachtens artikel 40, lid 4, sub d, van het Statuut van de ambtenaren.

De Commissie weigerde verzoeker in het genot te stellen van de gunstige regeling van verordening nr. 2530/72 welke volgens haar niet gold voor ambtenaren met verlof om redenen van persoonlijke aard. Het tegen dit afwijzend besluit door betrokkene ingestelde beroep bij het Hof werd verworpen bij arrest van 21 november 1974 (Jurispr. 1974, blz. 1269).

Hoewel de dienst van de Commissie belast met de aanwerving, aanstelling en bevordering, reeds op 11 juli 1973 een nota van het hoofd van de afdeling Personeelszaken had ontvangen, waarin werd gevraagd verzoeker in aanmerking te nemen onder de gegadigden voor de beschikbare posten in de loopbaan A 5/A 4, deed deze dienst in die hele periode niets om gevolg te geven aan de verplichting tot herplaatsing welke in artikel 40 op de instelling wordt gelegd ingeval van verstrijken van een verlof om redenen van persoonlijke aard en die in bovengenoemd arrest van het Hof in duidelijke bewoordingen werd herhaald (zie overweging 15).

Kort na genoemd arrest, op 6 januari 1975, richtte verzoeker zich overeenkomstig artikel 90, lid 1, van het Statuut tot de Commissie met verzoek om een besluit tot herplaatsing met terugwerkende kracht tot 12 oktober 1973. Op 3 juli daaropvolgend diende hij een klacht over het stilzwijgen der Commissie in. Toen de Commissie in haar stilzwijgen bleef volharden, stelde verzoeker op 19 december 1975 beroep in (zaak 126/75), waarbij hij niet alleen herplaatsing vorderde, maar tevens nietigverklaring van alle na 12 oktober 1973 verrichte benoemingen op posten van de rang A 4 of van loopbaan A 5/A 4, ten aanzien waarvan verweerster niet kon aantonen dat verzoeker niet de vereiste geschiktheid bezat. Bij het daaropvolgende beroep van 21 april 1976, zaak 34/76, vorderde hij hetzelfde met betrekking tot alle tussen 8 april 1975 en 21 april 1976 verrichte benoemingen in de rang A 4 of in de loopbaan A5/A4.

Bij brief van 1 maart 1976 stelde de Commissie hem ten slotte voor om zijn werkzaamheden te hervatten in een speciaal gecreëerde post bij het Directoraat-generaal „Regionaal Beleid”. Als compensatie voor de vertraging die zich bij zijn herplaatsing had voorgedaan, zou volgens het voorstel van de Commissie de periode tussen 12 oktober 1973 en de dag waarop hij weer in dienst was getreden, worden meegeteld bij zijn diensttijd in zijn rang en salaristrap; voor het overige zou de herplaatsing volgens de Commissie echter pas effect krijgen op de dag waarop de dienst daadwerkelijk werd hervat.

Bij brief van 26 maart daaropvolgend wees verzoeker dit aanbod af en bleef hij bij de eis dat zijn herplaatsing volledig effect zou sorteren vanaf 12 oktober 1973. Het lijkt me niet nodig uit te weiden over alle formele en materiële vragen welke worden opgeworpen in de 37 punten tellende brief. Het ging verzoeker er uiteindelijk om voor de hele periode tussen het verstrijken van het verlof en de datum van feitelijke hervatting van de dienst het volledige salaris te verkrijgen, dat was verbonden aan rang en salaristrap welke de Commissie hem met betrekking tot zijn loopbaan met terugwerkende kracht wilde toekennen.

In een brief van 1 juni 1976 verklaarde de gemachtigde van de Commissie die haar ook vertegenwoordigde in de zaken 126/75 en 34/76, dat de aanvaarding van de post die de Commissie verzoeker had aangeboden met het oog op diens herplaatsing in de dienst, niet zou prejudicieren op de mogelijkheid voor Giry om vast te houden aan zijn vorderingen in deze procedures.

Gezien verzoekers volharding in zijn standpunt (zie brief van zijn advocaat van 2 juli 1976, bijlage 21 bij de opmerkingen ten aanzien van de exceptie van nietontvankelijkheid in de zaak 92/76), stelde de Commissie op 29 juli 1976 een formele beschikking tot herplaatsing vast. Bij deze beschikking werd onder meer overwogen dat artikel 4 van het Statuut volgens hetwelk aanstelling of bevordering er slechts toe kan strekken in een vacature te voorzien, in de weg staat aan een besluit tot herplaatsing met terugwerkende kracht. De Commissie achtte het echter billijk om met betrekking tot de diensttijd in de rang en in de salaristrap de datum in aanmerking te nemen waarop verzoeker had moeten worden herplaatst. Mitsdien besloot zij tot verzoekers herplaatsing van 15 augustus 1976 in een post van de rang A 4 bij het Directoraat-generaal Regionaal Beleid, en kende zij hem de diensttijd in de rang en in de salaristrap toe die hij zou hebben gekregen indien hij op 12 oktober 1973 opnieuw in dienst was getreden. Ten slotte werd besloten dat de periode tussen 12 oktober 1973 en 14 augustus 1976 kon worden meegeteld voor het pensioenstelsel, indien betrokkene de desbetreffende bijdragen betaalde.

In de brief waarbij dit besluit aan Giry ter kennis werd gebracht werd hem ook verzocht de Commissie mede te delen hoeveel hij buiten de diensten van de Gemeenschap had verdiend in de periode tussen 12 oktober 1973 en 15 augustus 1976, „opdat de Commissie eventueel de schade zou kunnen vaststellen die hij vanwege de vertraging bij de herplaatsing in de dienst had geleden”.

Op 27 september 1976 stelde verzoeker tegen dit besluit een derde beroep in (zaak 92/76) met vordering tot nietigverklaring van dit besluit en tot betaling door de Commisse van zijn salaris en de bijkomende toelagen, vermeerderd met wettelijke interessen vanaf 12 oktober 1973 tot de datum van de uitspraak van het arrest. Bovendien verlangde hij een schadevergoeding van 1 1/2 miljoen Belgische franken wegens gederfde mogelijkheden tot bevordering in de periode tussen 12 oktober 1973 en de datum van herplaatsing in de dienst, en een schadevergoeding van 1 miljoen Belgische franken wegens morele schade. Verzoeker handhaafde eveneens zijn vordering tot nietigverklaring van alle benoemingen in posten van de rang A 4 van de loopbaan A 5/A 4, welke de Commissie sedert 12 oktober 1973 had verricht.