De bepalingen van hoofdstuk IV van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen, en in het bijzonder artikel 41, lid 1, van deze verordening, moeten aldus worden uitgelegd dat een alimentatiegerechtigde die in een lidstaat een gunstige beslissing heeft verkregen en in een andere lidstaat de tenuitvoerlegging daarvan wenst te verkrijgen, zijn verzoek rechtstreeks bij de bevoegde autoriteit, zoals een gespecialiseerd gerecht, van deze laatste lidstaat kan indienen, en niet verplicht kan worden dat verzoek via de centrale autoriteit van de lidstaat van tenuitvoerlegging bij dat gerecht in te dienen.

Geen enkele bepaling van hoofdstuk IV, „Erkenning, uitvoerbaarheid en tenuitvoerlegging van beslissingen”, waarvan genoemd artikel 41, lid 1, deel uitmaakt, voorziet dus in een bijzondere procedure boven op de procedures die van toepassing zijn in het kader van zuiver interne verzoeken, en, meer in het bijzonder, in een verplichting om de centrale autoriteiten van de lidstaten in te schakelen.

De bepalingen van hoofdstuk VII van verordening nr. 4/2009, inzake de samenwerking tussen centrale autoriteiten, regelen de aanhangigmaking van een zaak bij de centrale autoriteiten.

Uit de artikelen 51 en 56 van verordening nr. 4/2009, gelezen tegen de achtergrond van de overwegingen 31 en 32 ervan, blijkt dat het verzoek aan de centrale autoriteiten om bijstand krachtens de bepalingen van hoofdstuk VII van deze verordening, een recht, en geen verplichting, vormt. Het verzoek om bijstand is bijgevolg facultatief en slechts van toepassing indien de onderhoudsgerechtigde er gebruik van wenst te maken, bijvoorbeeld om bepaalde specifieke moeilijkheden te verhelpen, zoals het lokaliseren van de onderhoudsplichtige.

Hieruit blijkt dus dat verordening nr. 4/2009 in twee alternatieve manieren voorziet om zaken bij de bevoegde rechterlijke instanties aanhangig te maken, de ene direct, op grond van de bepalingen van hoofdstuk IV van deze verordening, en de andere door tussenkomst van de centrale autoriteiten, indien de onderhoudsgerechtigde de centrale autoriteit van de lidstaat waar hij verblijft, krachtens de bepalingen van hoofdstuk VII van deze verordening om bijstand verzoekt.

Deze analyse wordt bevestigd door de bewoordingen van artikel 45 van verordening nr. 4/2009, dat onderdeel vormt van hoofdstuk V ervan. Dit artikel, dat ziet op rechtsbijstand, maakt uitdrukkelijk onderscheid tussen twee alternatieve wegen waarmee de onderhoudsgerechtigde een verzoek tot tenuitvoerlegging kan indienen, namelijk via de centrale autoriteiten „of” rechtstreeks bij de bevoegde autoriteiten.

In deze omstandigheden moet worden geoordeeld dat de verplichting die door een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding aan de onderhoudsgerechtigde wordt opgelegd om zich tot de centrale autoriteit van de aangezochte lidstaat te wenden, terwijl deze zich op grond van hoofdstuk IV van verordening nr. 4/2009 rechtstreeks tot de bevoegde autoriteiten wenst te wenden, en die volgens de verwijzende rechterlijke instantie tot verdere vertragingen leidt, in strijd is met artikel 41, lid 1, van deze verordening, gelezen tegen de achtergrond van het doel van deze verordening en van het stelsel waarvan deze bepaling deel uitmaakt.

(zie punten 37, 39‑44, dictum 1)