De onderhavige zaak betreft een beroep tot schadevergoeding krachtens de artikelen 178 en 215, tweede alinea, EEG-Verdrag, door een Duitse onderneming ingesteld tegen de Commissie. De aanleiding voor het beroep is gelegen in het feit dat ten gevolge van verordening nr. 425/77 van de Raad van 14 februari 1977 (PB L 61 van 1977, blz. 1) de nakoming van een door die onderneming met de Roemeense staatshandelsonderneming „Prodexport” gesloten contract uitermate bezwaarlijk is geworden.

Dat contract, afgesloten op 15 februari 1977, had betrekking op de levering van 450 ton rundvleesprodukten — niet „gekruide bereidingen van rundvlees” zoals bedoeld in Uw arrest van 14 februari 1978 (zaak 68/77, IFG), maar bereide „Sauerbraten”, meer prozaïsch: niet-gekookt of gebraden rundvlees in hermetisch gesloten verpakkingen met een nettogewicht van niet meer dan 1 kg. De leveranties door de Roemeense onderneming moesten gespreid over de periode april-december 1977 worden verricht, met een gemiddelde van omstreeks 50 ton per maand.

Verzoekster had in maart 1975 van de bevoegde Duitse instanties een bindend tariferingsadvies verkregen, volgens hetwelk de betrokken waar toen onder post 16.02 B III b) 1 viel; bij invoer in de Gemeenschap was daarover een invoerrecht — autonoom zowel als conventioneel — van 26 % ad valorem verschuldigd, ofwel DM 1,30 per kg. Een eerste partij van omstreeks 10 ton vlees, bedoeld om de markt te testen en buiten de overeengekomen hoeveelheid van 450 ton om, werd op 25 maart 1977 zonder problemen in Duitsland in het vrije verkeer gebracht. Voor deze partij was geen invoercertificaat nodig geweest, overeenkomstig artikel 1 van verordening nr. 3117/76 van de Commissie van 21 december 1976 tot wijziging en intrekking van de regelingen voor de koppeling, die in het kader van de vrijwaringsmaatregelen in de sector rundvlees door de verordeningen nrs. 76/76 en 223/76 werden ingesteld. De mogelijkheid dan wel de verplichting zo'n certificaat aan te vragen, is eerst weer per 1 april 1977 ingevoerd (artikel 15 van 's Raads verordening nr. 425/77).

Laatstgenoemde verordening bracht belangrijke wijzigingen in de regeling van het handelsverkeer met derde landen, zoals vastgelegd bij verordening nr. 805/68 van 27 juni 1968 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees. Onder meer werd in artikel 12 de heffing verhoogd tot boven het verschil tussen de oriëntatieprijs en de aanbiedingsprijs francogrens van de Gemeenschap, verhoogd met de invloed van het douanerecht; de heffing bedroeg meer dan 100 % wanneer de marktprijs in de Gemeenschap lager was dan 98 % van de oriëntatieprijs, die in zekere opzichten de drempelprijs voor rundvlees vormde.

Door deze wijzigingen werden alle verwachtingen die verzoekster van het Roemeense contract had gehad, de bodem ingeslagen. Immers, om een „betere omschrijving” te geven van de produkten die vrij van heffing konden worden ingevoerd, splitste verordening nr. 425/77 onderverdeling 16.02 B III b) 1 in tweeën:

— enerzijds onderverdeling 16.02 B III b) 1 aa), „andere bereidingen en conserven, van vlees of van slachtafvallen, vlees of slachtafvallen van runderen bevattend, niet gekookt of gebakken”, met een autonoom invoerrecht van 20 % en, onder bepaalde voorwaarden, een heffing (conventionele rechten zijn niet voorzien),

— anderzijds onderverdeling 16.02 B III b) 1 bb), „andere bereidingen en conserven, van vlees of van slachtafvallen, vlees of slachtafvallen van runderen bevattend, overige”, met een autonoom dan wel conventioneel invoerrecht van 26 %.

Eerstgenoemde onderverdeling is nader omschreven in een aanvullende aantekening, ingevoegd door artikel 14, lid 2, van verordening nr. 586/77 van de Commissie van 18 maart 1977.

Door die nieuwe redactie van het gemeenschappelijk douanetarief werd het in de onderhavige zaak bedoelde rundvlees onder bepaalde, in verordening nr. 586/77 omschreven voorwaarden per 1 april 1977 onderworpen aan een heffing, naast het invoerrecht van 20 %. In casu bedroeg die heffing DM 7,10 per kg, een bedrag dat hoger was dan de koopprijs en een prohibitief effect had. Ofschoon de betrokken verordeningen van Raad en Commissie op 5, respectievelijk 17 maart 1977 zijn gepubliceerd, zegt verzoekster eerst op 4 april 1977 van deze wijziging kennis te hebben gekregen, nadat zij bericht had ontvangen van de Duitse douane dat het in 1975 afgegeven bindende tariferingsadvies was vervallen. Zij heeft toen onmiddellijk de invoer van het rundvlees stopgezet en ziet zich nu geconfronteerd met een vordering van haar wederpartij ten bedrage van DM 495000 wegens niet-nakoming van het contract.

In een eerste brief van 12 april 1977 vroeg verzoekster de Commissie bijzondere maatregelen vast te stellen waaronder zij het contract op acceptabele voorwaarden zou kunnen nakomen. Op 22 april deed zij een nieuwe poging: zij verzocht de Commissie om overgangsmaat regelen op basis van artikel 7 van verordening nr. 425/77, inhoudende dat zij de met de Roemeense onderneming overeengekomen hoeveelheden tot 31 december 1977 vrij van heffing zou kunnen importeren.

Op 3 juni 1977 ontving zij een brief van een afdelingshoofd van het directoraat-generaal Landbouw, waarbij haar verzoek werd afgewezen.

Thans vraagt verzoekster het Hof primair vast te stellen dat de Commissie is gehouden de nakoming van het contract van 15 februari 1977 te waarborgen. Bij repliek wijzigt verzoekster haar conclusie enigszins en vraagt primair vast te stellen dat de Commissie is gehouden de heffingvrije invoer toe te staan van de in het contract van 15 februari 1977 genoemde hoeveelheid vlees en de Bondsrepubliek Duitsland bij beschikking op te dragen die hoeveelheid vrij van heffing tot het vrije verkeer toe te laten. Subsidiair verzoekt zij om veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de uit de niet-nakoming van het contract voortvloeiende schade, door haar begroot op DM 787500, vermeerderd met 8 % rente vanaf het tijdstip waarop de schade is ontstaan.