In het kader van de vragen die de vorige keer zijn gesteld in verband met het geschil tussen mevrouw Pierik, rechthebbende op een invaliditeitspensioen, of juister gezegd, tussen de Bedrijfsvereniging waaronder zij ressorteert, en het Algemeen Ziekenfonds Drenthe-Platteland, was het voor het Hof niet nodig zich uit te spreken over de vraag of het begrip „rechthebbende op een pensioen of rente” in de zin van artikel 31 van 's Raads verordening nr. 1408/71 beperkter van omvang is dan het begrip „werknemer” zoals dat met name in artikel 1, sub a, wordt gebezigd.

Dit punt wordt thans uitdrukkelijk aan de orde gesteld in de eerste vraag die het Hof is voorgelegd. Een antwoord erop is, naar het mij voorkomt, enkel van belang indien het bij artikel 31 om andere rechten gaat dan die welke door artikel 22 worden toegekend. Hierover heeft de nationale rechter evenwel niets gevraagd en wij zullen de eerste vraag dus in abstracto moeten beantwoorden.

Ofschoon de termen „actieve” en „niet-actieve” bevolking in hoofdstuk 1 van titel III van de verordening niet voorkomen, is het hoofdstuk niettemin verdeeld in afdelingen die betrekking hebben op verschillende categorieën van potentiële gerechtigden. Uit deze opbouw blijkt dat bij de toepassing van de bepalingen betreffende de regeling bij ziekte en moederschap moet worden onderscheiden tussen „actieve” personen en hen die een pensioen of rente ontvangen, zodat wanneer deze laatsten of hun gezinsleden in een andere Lid-Staat dan die van hun woonplaats verblijven, zij recht hebben op verstrekkingen in natura en, in voorkomend geval, in geld volgens de modaliteiten van artikel 31 zoals gewijzigd bij de Toetredingsakte.

Een bijkomend argument voor deze onderscheiding kan worden ontleend aan artikel 34, dat het geval van de pensioen- of rentetrekker tout court onderscheidt van dat van een pensioen- of rentetrekker „die op grond van de wettelijke regeling van een Lid-Staat wegens het verrichten van beroepswerkzaamheden recht op verstrekkingen (heeft)”, en die „in dat geval . . . voor de toepassing van dit hoofdstuk als werknemer . . . (wordt) beschouwd.

Eerlijk gezegd lijkt dit argument ons van geen belang wanneer, zoals bij voorbeeld in Nederland, cumulatie van een rente wegens een arbeidsongeval of beroepsziekte met een loon uit arbeid nagenoeg onmogelijk is, omdat er ofwel vanwege voortgezette arbeid geen recht op uitkering ontstaat, ofwel het bedrag van de rente of het pensioen op het loon in mindering wordt gebracht. Het lijkt dus uitgesloten dat een pensioen- of rentetrekker, althans in die Lid-Staat, er belang bij zou hebben om te blijven werken.

Zoals gezegd, ook wanneer men dit onderscheid aanvaardt, is daarmee nog geen antwoord gegeven op de vraag of de rechten die door artikel 31, respectievelijk artikel 22 worden toegekend, een materieel verschillende inhoud hebben. De Commissie weigert uitdrukkelijk zich daarover uit te laten; ook de Nederlandse rechter onthoudt zich ervan, vragen daaromtrent te stellen, en wij geloven niet dat het Hof in een procedure krachtens artikel 177 zich dan ambtshalve op dit punt dient uit te spreken. Overigens kan het niet uitgesloten worden geacht dat, wil de Centrale Raad van Beroep volledige opheldering verkrijgen, hij zich nog een derde keer tot het Hof zal moeten wenden.