Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 2000/53 – Autowrakken – Definities

(Richtlijn 2000/53 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, punt 13, en 8, lid 3)

2. Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 2000/53 – Autowrakken – Inzameling

(Richtlijn 2000/53 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, lid 3)

3. Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 2000/53 – Autowrakken – Inzameling

(Richtlijn 2000/53 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, lid 4)

4. Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 2000/53 – Autowrakken – Inzameling

(Richtlijn 2000/53 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, leden 2 en 4)

5. Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 2000/53 – Autowrakken – Afvalverwerkingshandelingen

(Richtlijn 2000/53 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, lid 3)

6. Milieu – Verwijdering van afvalstoffen – Richtlijn 2000/53 – Autowrakken – Hergebruik en nuttige toepassing van afvalstoffen

(Richtlijn 2000/53 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1)

Samenvatting

1. Uit de bewoordingen van artikel 2, punt 13, van richtlijn 2000/53 betreffende autowrakken blijkt duidelijk dat onder het begrip demontage-informatie alle informatie die voor een verwerking van een autowrak noodzakelijk is, wordt verstaan, en dat artikel 8, lid 3, van deze richtlijn in het licht van dat punt 13 moet worden gelezen wanneer het gaat om de modaliteiten voor de verstrekking van dergelijke informatie.

(cf. punt 25)

2. Artikel 5, lid 3, van richtlijn 2000/53 betreffende autowrakken beschrijft de voor uitschrijving van een autowrak te volgen procedure nauwkeurig, teneinde, zoals punt 2 van de considerans van deze richtlijn wordt gezegd, voor samenhang tussen de nationale benaderingswijzen te zorgen. In het kader van deze procedure is een welomschreven functie toegekend aan een sleuteldocument genoemd certificaat van vernietiging.

Deze functie van voornoemd document kan niet worden gewijzigd. Zelfs indien wordt erkend dat een nationaal systeem een betere traceerbaarheid van autowrakken mogelijk maakt, brengt, indien dit systeem het certificaat van vernietiging een andere rol toebedeelt dan diegene die in artikel 5, lid 3, van die richtlijn is bepaald, een dergelijke wijziging de samenhang tussen de nationale benaderingswijzen en bijgevolg de goede werking van de interne markt in gevaar.

Evenzo kan het verstrekken van een ander document dan het in artikel 5, lid 3, bedoelde certificaat van vernietiging, dat de rol van dit certificaat vervult, leiden tot verwarring die de verwezenlijking van de doelstelling van deze bepaling in gevaar kan brengen.

(cf. punten 36‑38)

3. Uit de bewoordingen van artikel 5, lid 4, van richtlijn 2000/53 betreffende autowrakken blijkt duidelijk dat de overdracht van een autowrak aan een erkende verwerker kosteloos moet zijn, aangezien de bijbehorende kosten worden gedragen door de producenten.

Daaruit volgt meteen al dat voor elke sloper die vrijwillig de overname van een autowrak voor vernietiging aanvaardt, de nationale regeling moet voorzien in een systeem van vergoeding van de verwerkingskosten, in dit geval hetzelfde als het systeem waarin is voorzien voor de verwerkers die door de nationale regeling tot een dergelijke overname worden verplicht.

(cf. punten 48‑49)

4. Noch uit de bewoordingen van artikel 5, lid 2, van richtlijn 2000/53 betreffende autowrakken, volgens welke de lidstaten de nodige maatregelen dienen te nemen om ervoor te zorgen dat alle autowrakken aan erkende verwerkers worden overgedragen, noch uit de bewoordingen van artikel 5, lid 4, van deze richtlijn, volgens welke de lidstaten ervoor dienen te zorgen dat het voertuig aan een door het bevoegd gezag erkende verwerker kan worden afgegeven zonder kosten voor de laatste houder en/of eigenaar van het voertuig, volgt dat alle inrichtingen verplicht zijn om de overname van autowrakken te aanvaarden. Die richtlijn verzet zich er dus niet tegen dat sommige verwerkers louter de mogelijkheid tot overname wordt geboden, op voorwaarde dat het aantal verwerkers dat verplicht is om aangeboden autowrakken over te nemen, voldoende is om in de praktijk een overdracht aan een dergelijke inrichting mogelijk te maken.

Door shredders en inzamelcentra te verplichten om autowrakken over te nemen en strenge straffen op te leggen wanneer een dergelijk voertuig wordt achtergelaten, voert een lidstaat dan ook een systeem van overname van autowrakken in dat niet kan worden geacht onverenigbaar met artikel 5, lid 4, van richtlijn 2000/53 te zijn.

(cf. punten 51‑52, 55‑57)

5. Ook al is er geen definitie van het in artikel 6, lid 3, van richtlijn 2000/53 betreffende autowrakken opgenomen begrip selectief demonteren, slaat zowel het selectief demonteren als de verwijdering van gevaarlijke afvalstoffen op onderdelen van voertuigen die gevaarlijke stoffen bevatten en die, om elke aantasting van het milieu te beperken, vóór elke andere verwerkingshandeling dienen te worden gedemonteerd. Die bepaling dient dan ook aldus te worden uitgelegd dat onder selectief demonteren moet worden verstaan de handeling waarmee de verwerkingshandelingen voor de verwijdering van gevaarlijke afvalstoffen aanvangen, die ook deel uitmaakt van deze verwerkingshandelingen.

Bijgevolg schendt een lidstaat de krachtens artikel 6, lid 3, van die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet door te eisen dat gevaarlijke stoffen worden verwijderd vóór elke andere verwerkingshandeling, zonder evenwel aan de hand van de invoering van het begrip selectief demonteren te preciseren dat de verwijdering van gevaarlijke afvalstoffen aanvangt met de demontage van gemakkelijk te demonteren onderdelen.

(cf. punten 61, 63)

6. Met betrekking tot de inhoud van de verplichting tot recycling, die is neergelegd in artikel 7, lid 1, van richtlijn 2000/53 betreffende autowrakken, kan de uitdrukking „voor zover milieuhygiënisch verantwoord” niet worden geacht gelijkwaardig te zijn aan die welke wordt gebruikt door een nationale uitvoeringsbepaling die voor dat verantwoord zijn uiteindelijk economische voorwaarden stelt, aangezien recycling pas kan worden overwogen indien dit technisch haalbaar is. De begrippen milieuhygiënisch verantwoord en economisch haalbaar kunnen weliswaar bepaalde aspecten gemeen hebben, maar het is duidelijk dat zij niet gelijkwaardig zijn.

(cf. punten 69, 72‑74)