ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Houdt artikel 10 bis van richtlijn 85/337 (1) — bepalende dat het betrokken publiek onder bepaalde voorwaarden in beroep kan gaan bij een rechtbank of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële of formele rechtmatigheid van enig besluit aan te vechten — ook de eis in dat het betrokken publiek het recht moet hebben een beslissing van een rechter over de verlening van een vergunning aan te vechten, in een geval waarin het betrokken publiek de mogelijkheid heeft gekregen deel te nemen aan de procedure voor de rechter over de verlening van de vergunning en aldaar opmerkingen te maken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 82/9

Hogere voorziening ingesteld op 12 november 2008 door Matthias Rath tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 8 september 2008 in zaak T-374/06, Matthias Rath/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt

(Zaak C-489/08 P)

(2009/C 82/17)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Matthias Rath (vertegenwoordigers: S. Ziegler, C. Kleiner en F. Dehn, advocaten)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— vernietiging van de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 8 september 2008 in zaak T-374/06;

— toewijzing van de in eerste aanleg ingediende vorderingen;

— verwijzing van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt en van interveniënte in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

In de bestreden beschikking heeft het Gerecht van eerste aanleg de beslissing van de eerste kamer van beroep bevestigd, namelijk dat er voor voedingsadditieven en diëtische substanties voor niet-medisch gebruik gevaar van verwarring bestaat tussen het door rekwirant aangevraagde woordteken „EPICAN” en het oudere gemeenschapswoordmerk „EPIGRAN FORTE”.

Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening beroept rekwirant zich op schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94. Bij de beoordeling of de waren soortgelijk zijn en de tekens overeenstemmen, heeft het Gerecht zich gebaseerd op onjuiste feiten. Indien het Gerecht de feiten correct had beoordeeld, dan zou het tot de conclusie moeten zijn gekomen dat er geen sprake is van gevaar van verwarring van de conflicterende tekens. Dit klemt temeer daar — zoals het Gerecht terecht heeft vastgesteld — de consument, wanneer hij met de betrokken waren wordt geconfronteerd, een hoog aandachtsniveau toont.
1)

Moet artikel 5, lid 2, eerste alinea, eerste streepje, van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (1), aldus worden uitgelegd dat niet-communautaire accijnsproducten die onder de regeling actieve veredeling zijn geplaatst in de zin van artikel 84, lid 1 sub a, van verordening (EEG) nr. 2913/92 (douanewetboek), ook worden geacht zich onder schorsing van accijns te bevinden wanneer zij pas na de invoer van niet-accijnsplichtige goederen in het kader van de regeling actieve veredeling uit deze goederen zijn vervaardigd, zodat volgens de vijftiende overweging van de considerans van richtlijn 92/12/EEG bij het vervoer ervan geen geleidedocument in de zin van artikel 18, lid 1, van richtlijn 92/12/EEG dient te worden gebruikt?
—

de Commissie verwijzen in de door rekwirant gemaakte kosten, zowel in de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg als in de onderhavige procedure.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/37

Beroep ingesteld op 22 december 2008 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-566/08)

(2009/C 44/63)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: R. Passos, G. Mazzini en D. Gauci, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring, wegens schending van het EG-Verdrag, van besluit 2008/780/EG van de Raad van 29 september 2008 betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Visserijovereenkomst voor de Zuid-Indische Oceaan (1);

— veroordeling van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Europees Parlement voert ter ondersteuning van zijn beroep een enkel middel aan, namelijk dat het bestreden besluit op een onjuiste rechtsgrondslag is gebaseerd. Volgens verzoeker blijkt immers zowel uit de uitlegging van artikel 300 EG als uit de inhoud van de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde overeenkomst duidelijk, dat deze laatste wel degelijk behoort tot de categorie van akkoorden die een specifiek institutioneel kader in het leven roepen door het instellen van samenwerkingsprocedures. Het omstreden besluit had dus moeten worden vastgesteld op grond van artikel 37 EG juncto artikel 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin, en lid 3, tweede alinea, EG — die voorzien in instemming van het Europees Parlement — en niet op grond van artikel 37 EG juncto artikel 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin, en lid 3, eerste alinea, EG, die voorzien in eenvoudige raadpleging van die instelling.

(1) PB L 268, blz. 27.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/15

Beroep ingesteld op 10 november 2008 — Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-482/08)

(2009/C 32/24)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: V. Jackson, gemachtigde, T. Ward, barrister)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietig verklaren besluit 2008/633/JBZ van de Raad van 23 juni 2008 over de toegang tot het Visuminformatiesysteem (VIS) voor raadpleging door aangewezen autoriteiten van de lidstaten en door Europol, met het oog op het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten (1);

— vaststellen dat na nietigverklaring van het besluit inzake de toegang van de politie tot het VIS de bepalingen daarvan van kracht blijven, behalve voor zover zij tot gevolg hebben dat het Verenigd Koninkrijk van deelneming aan de toepassing van het besluit inzake de toegang van de politie tot het VIS wordt uitgesloten;

— Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Verenigd Koninkrijk is het recht ontzegd om deel te nemen aan de vaststelling van het besluit inzake de toegang van de politie tot het VIS op grond dat naar de mening van de Raad de maatregel een ontwikkeling is van de bepalingen van het Schengen-acquis — namelijk het gemeenschappelijk visumbeleid —, waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt. Bijgevolg stelt de Raad zich op het standpunt dat het besluit niet bindend is voor noch van toepassing is op het Verenigd Koninkrijk.

Het Verenigd Koninkrijk stelt dat de Raad ten onrechte heeft geconcludeerd dat het besluit een ontwikkeling is van de bepalingen van het Schengen-acquis waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt. Het besluit inzake de toegang van de politie tot het VIS is geen ontwikkeling van het gemeenschappelijk visumbeleid, maar eerder een maatregel op het gebied van politiesamenwerking. Noch het doel noch de inhoud van het besluit inzake de toegang van de politie tot het VIS hebben betrekking op het gemeenschappelijk visumbeleid. Bij dit besluit gaat het echter volledig om het delen van door de visa-autoriteiten ingevoerde informatie met de aangewezen wetshandhavingsautoriteiten en Europol met het oog op het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten. Dit komt tot uiting in de door de Raad gekozen rechtsgrondslag, namelijk de artikelen 30, lid 1, sub b, EU en 34, lid 2, sub c, EU.

Derhalve wordt nietigverklaring gevorderd van het besluit inzake de toegang van de politie tot het VIS op grond dat de uitsluiting van het Verenigd Koninkrijk van de vaststelling daarvan schending van wezenlijke vormvoorschriften en/of schending van het Verdrag in de zin van artikel 35, lid 6, EU oplevert.

(1) PB L 218, blz. 129.
—

verwijzing van de Commissie in de door rekwirante in verband met de procedure in eerste aanleg gemaakte kosten in en buiten rechte, ook ingeval deze hogere voorziening wordt verworpen, alsmede in de kosten van de hogere voorziening indien zij wordt toegewezen.
1)

Dient clausule 2, punt 6, van richtlijn 96/34/EG (1) van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, aldus te worden uitgelegd dat het waarborgen van de rechten in wording mede geldt voor een levenslange uitkering wegens volledige en blijvende arbeidsongeschiktheid voor de gewone beroepswerkzaamheden, die in de periode van een jaar ouderschapsverlof in de vorm van arbeidstijdsverkorting en loonsvermindering is ontstaan ten gevolge van een beroepsziekte die is opgelopen bij het verrichten van de arbeid in dienst van de werkgever die het ouderschapsverlof verleende, en die zich tijdens dat verlof heeft geopenbaard, in aanmerking nemend dat de betaling van de uitkering door de sociale zekerheid geschiedt in de plaats van de werkgever op grond van de uit hoofde van de verplichte werknemersverzekering tegen het risico van bedrijfsongevallen en beroepsziekten bestaande relatie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 19/21

Beroep ingesteld op 4 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek

(Zaak C-543/08)

(2009/C 19/40)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Braun, P. Guerra e Andrade en M. Teles Romão, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Portugese Republiek de krachtens de artikelen 56 EG en 43 EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door de bijzondere rechten van de staat in EDP — Energias de Portugal te handhaven die aan de bijzondere aandelen (golden shares) van de staat zijn verbonden;

— de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In de statuten van EDP is bepaald dat elk aandeel recht geeft op één stem, maar dat de door een aandeelhouder uitgebrachte stemmen die verbonden zijn aan gewone aandelen die niet in handen zijn van de staat, niet in aanmerking worden genomen voor zover zij meer dan 5 % bedragen van het totale aantal aan het maatschappelijk kapitaal verbonden stemmen.

Volgens de Portugese wet heeft de staat, ongeacht het aantal aandelen waarover hij beschikt, bijzondere rechten in EDP. Deze bijzondere rechten omvatten met name een vetorecht tegen besluiten van de algemene vergadering tot wijziging van de statuten (daaronder begrepen besluiten tot kapitaalverhoging, fusie, splitsing en ontbinding), de sluiting van groepsovereenkomsten als gelijkberechtigde of ondergeschikte partij en de afschaffing of de beperking van het voorkeurrecht van de aandeelhouders in geval van kapitaalverhoging.

De staat heeft verder het bijzondere recht om een bestuurder te benoemen wanneer hij heeft gestemd tegen het bij de verkiezing van de bestuurders aangenomen voorstel.

Volgens de Commissie vormen zowel de beperking van de stemrechten als de bijzondere rechten een beperking van het vrije kapitaalverkeer en de vrijheid van vestiging. Dergelijke maatregelen belemmeren directe investeringen in EDP, portefeuillebeleggingen alsook de uitoefening van de vrijheid van vestiging.

Deze bijzondere rechten van de staat vormen staatsmaatregelen, aangezien de bijzondere aandelen niet hun oorsprong vinden in een normale toepassing van het vennootschapsrecht.

De beperking van de stemrechten vormt in de betrokken omstandigheden eveneens een staatsmaatregel.

De golden shares en de beperking van de stemrechten houden geen verband met legitieme doelstellingen van algemeen belang, met name niet met de door de Portugese Staat aangevoerde doelstellingen van openbare veiligheid, continuïteit van het aanbod en verlening van een openbare dienst.

De Portugese Staat heeft hoe dan ook het evenredigheidsbeginsel niet in acht genomen, aangezien de betrokken maatregelen niet geschikt zijn om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken en verder gaan dan ter bereiking daarvan nodig is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 327/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 23 september 2008 — Yasar Erdil/Land Berlin

(Zaak C-420/08)

(2008/C 327/20)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichts Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Yasar Erdil

Verwerende partij: Land Berlin

Prejudiciële vraag

Kan een Turks staatsburger die de rechtspositie bezit van artikel 7, eerste alinea, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 [van de Associatieraad EEG-Turkije] en sinds zijn geboorte in 1989 in de Bondsrepubliek Duitsland woont, zich beroepen op de bijzondere verwijderingsbescherming ingevolge artikel 28, lid 3, sub a, van richtlijn 2004/38/EG (1) van 29 april 2004 (PB L 158 van 30 april 2004, blz. 77, rectificatie PB L 229 van 29 juni 2004)?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77) (rectificatie van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 229, blz. 35).
b)

het GEA het relevante „publiek” niet correct heeft omschreven teneinde te beoordelen of er sprake was van verwarringsgevaar. Het heeft met name geen voldoende belang gehecht aan het feit dat het relevante publiek logischerwijze bestaat uit softwarespecialisten die in de banksector zijn tewerkgesteld of die diensten aan het bankwezen verlenen, en
4.

Indien slechts een kadastrale gebiedsaanduiding toereikend is, kan, ondanks het bepaalde in artikel 25, vierde lid, van richtlijn 2001/18/EG, in de in artikel 4, tweede lid, van richtlijn 2003/4/EG weergegeven omstandigheden toch een rechtvaardiging zijn gelegen om informatie omtrent de exacte plaats van introductie vertrouwelijk te behandelen?
—

vaststellen dat de Tsjechische Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 juni 2003 betreffende de werkzaamheden van en het toezicht op instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening (1), en in het bijzonder door artikel 8, artikel 9 in zijn geheel, de artikelen 13, 15 tot en met 18 en 20, leden 2 tot en met 4, van deze richtlijn niet uit te voeren, de krachtens deze richtlijn, en in het bijzonder artikel 22, lid 1, daarvan op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1.

Moeten, in het geval dat waren onder het merk van de merkhouder, maar niet door hem en evenmin met zijn uitdrukkelijke toestemming, eerder binnen de EER in de handel zijn gebracht, voor de beoordeling of dit is gebeurd met (impliciete) toestemming van de merkhouder als bedoeld in artikel 7, lid 1, van de Eerste Richtlijn van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der Lid-Staten (89/104/EEG) (1), dezelfde maatstaven worden aangelegd als in het geval dat zodanige waren eerder door de merkhouder of met diens toestemming buiten de EER in de handel zijn gebracht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Murcia (Spanje) op 30 juli 2008 — Aurelio Choque Cabrera/Delegación del Gobierno en Murcia

(Zaak C-348/08)

(2008/C 260/17)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Murcia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Aurelio Choque Cabrera

Verwerende partij: Delegación del Gobierno en Murcia

Prejudiciële vraag

„Moeten het EG-Verdrag, meer bepaald artikel 62, punten 1 en 2, sub a, en verordening nr. 562/2006 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), meer bepaald de artikelen 5, 11 en 13, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling zoals de nationale regeling en de rechtspraak die deze uitlegt, volgens welke een „onderdaan van een derde land” die niet over documenten beschikt die de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de Europese Unie toestaan, in de plaats van te worden uitgezet, een geldboete kan krijgen?”

(1) PB L 105, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 236/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Ischia (Italië) op 15 juli 2008 — Lucia Anna Giorgia Iacono/Telecom Italia SpA

(Zaak C-319/08)

(2008/C 236/17)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Giudice di Pace di Ischia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Lucia Anna Giorgia Iacono

Verwerende partij: Telecom Italia SpA

Prejudiciële vraag

Hebben bovengenoemde gemeenschapsregelingen [artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, richtlijn 2002/22/EG (1), richtlijn 1999/44/EG (2), aanbeveling 2001/310/EG (3) van de Commissie en richtlijn 1998/257/EG (4)] rechtstreekse bindende werking en moeten zij aldus worden uitgelegd dat voor geschillen op het gebied van elektronische communicatie, tussen consumenten en operatoren, ten gevolge van de niet-naleving van de voorschriften inzake de universele dienst en inzake de rechten van de consumenten, zoals deze zijn geregeld bij wet, bij de besluiten van de Autorità, in de contractuele voorwaarden en in de handvesten voor de diensten (geschillen als bedoeld in artikel 2 van besluit nr. 173/07/CONS van de garantieautoriteit), de verplichte poging tot verzoening, welke is voorzien op straffe van niet-ontvankelijkheid van een beroep bij de rechter, niet hoeft te worden ondernomen, omdat het afgeleide recht van artikel 3, lid 1, van genoemd besluit van de garantieautoriteit voor de communicatiesector daardoor opzij wordt geschoven?

(1) PB L 108, blz. 51.

(2) PB L 171, blz. 12.

(3) PB L 109, blz. 56.

(4) PB L 115, blz. 31 (Aanbeveling van de Commissie).
—

te verklaren dat de Republiek Oostenrijk, door van elke arts die zich in Oberösterreich vestigt, te verlangen dat hij een bankrekening bij de Oberösterreichischen Landesbank opent waarop de honoraria voor verstrekkingen in natura door de ziekenfondsen kunnen worden overgemaakt, de krachtens de artikelen 43 EG, 49 EG en 56 EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—

vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje in verband met het project voor de verbetering van de veldweg van Villamanrique de la Condesa (Sevilla) naar El Rocío (Huelva) niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens richtlijn 92/43/EEG (1) van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie in de arresten van 13 januari 2005 in zaak C-117/03 en 14 september 2006 in zaak C-244/05, alsmede aan de verplichtingen ingevolge artikel 12, lid 4, van die richtlijn;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/18

Hogere voorziening ingesteld op 3 april 2008 door Japan Tobacco, Inc. tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 30 april 2008 in zaak T-128/06, Japan Tobacco, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) — Torrefacção Camelo

(Zaak C-136/08 P)

(2008/C 209/26)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Japan Tobacco, Inc. (vertegenwoordigers: A. Ortiz López, abogada, S. Ferrandis González, abogado, E. Ochoa Santamaría, abogada)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Torrefacção Camelo Lda

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 30 januari 2008 in zaak T-128/06 en wijzen van een arrest waarbij deze beslissing wordt gewijzigd en wordt verklaard dat het verbod van artikel 8, lid 5, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) op deze zaak moet worden toegepast en bijgevolg, met aanvaarding van de argumenten van Japan Tobacco, weigering van inschrijving van gemeenschapsmerk nr. 1 469 121;

— verwijzing van het BHIM in de kosten van deze procedures.

Middelen en voornaamste argumenten

In hogere voorziening beroept rekwirante zich op schending door het Gerecht van de verordening inzake het gemeenschapsmerk en inzonderheid van artikel 8, lid 5, ervan. Hoewel het Gerecht de algemene bekendheid van het oudere merk, de overeenstemming van de betrokken merken en de samenhang tussen de door de merken aangeduide waren heeft erkend, heeft het immers een daadwerkelijk, reëel en actueel bewijs van de afbreuk aan het oudere merk geëist, hoewel volgens voornoemd artikel alleen vereist is dat dit merk kan worden aangetast, uit het onderscheidend vermogen ervan ongerechtvaardigd voordeel kan worden getrokken of dat daaraan afbreuk kan worden gedaan.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/23

Beroep ingesteld op 22 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Ierland

(Zaak C-221/08)

(2008/C 209/34)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en W. Mölls, gemachtigden)

Verwerende partij: Ierland

Conclusies

— vaststellen dat Ierland, door minimum- en maximumprijzen voor de kleinhandel in sigaretten vast te stellen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 9, lid 1, van richtlijn 95/59/EG (1) van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabricaten;

— vaststellen dat Ierland, door na te laten de Commissie de informatie over de toepasselijke Ierse wettelijke regeling te verstrekken die deze nodig heeft voor het naar behoren vervullen van haar taak, toezicht te houden op de uitvoering van richtlijn 95/59, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 10 EG;

— Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Bij de Tobacco Products (Control of Advertising, Sponsorship and Sales Promotion) (No. 2) Regulations 1986 en de ter uitvoering daarvan met de fabrikanten en importeurs van tabak gemaakte afspraken legt Ierland een minimumprijs voor sigaretten op die niet meer dan 3 % beneden het gewogen gemiddelde van de prijs van de betrokken categorie van sigaretten mag liggen. Daarbij komt dat, aangezien de fabrikanten en importeurs geen prijzen mogen toepassen die meer dan 3 % boven het gewogen gemiddelde van de prijs van de betrokken categorie van sigaretten ligt, Ierland ook een maximumprijs voor sigaretten oplegt. Een dergelijke regeling is in strijd met artikel 9, lid 1, van richtlijn 95/59, volgens hetwelk tabakfabrikanten „de maximumkleinhandelsverkoopprijs van elk van hun producten vrijelijk vaststellen”.

Volgens artikel 10 EG dienen de lidstaten de vervulling van de taken van de Commissie te vergemakkelijken, met name door gevolg te geven aan in het kader van inbreukprocedures geformuleerde verzoeken om inlichtingen. De Commissie betoogt dat Ierland, door geen informatie te verstrekken over de toepasselijke Ierse wettelijke regeling ofschoon de Commissie daar herhaaldelijk om had verzocht, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 10 EG.

(1) PB L 291, blz. 40.