Voordat de zaak aan de invaliditeitscommissie werd voorgelegd, had G. Bernardi evenwel bij brief van 27 maart 1979, met in bijlage een medisch attest van dokter Castrica (Rome) en een van dokter Conraux (Straatsburg), om toepassing verzocht van de krachtens artikel 73, lid 1, van het Statuut vastgestelde Regeling voor de verzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten (hierna: de Regeling). In dat verband verklaarde hij dat hij sedert enige tijd leed aan een „chronische laryngofaryngitis, gepaard met een kennelijke en ongeneeslijke atrofie van de neuskeelholte en veelvuldige periodes van dysfonie”. Volgens het medisch attest van dokter Castrica was deze aandoening het gevolg van de omgeving en de omstandigheden waarin verzoeker werkte.

Was naar aanleiding van dit verzoek vastgesteld dat verzoeker geheel of gedeeltelijk blijvend invalide was wegens een beroepsziekte, dan had G. Bernardi ingevolge artikel 73, lid 2, sub b en c, van het Statuut naast het reeds toegekende pensioen, aanspraak kunnen maken op uitkering van een kapitaal.

Op verzoek van G. Bernardi is de in de Regeling voorziene procedure ingeleid. Deze procedure omvat twee fasen :

— de eerste fase van het op initiatief van de administratie ingestelde medische onderzoek, die uitmondt in een ontwerpbesluit van het tot aanstelling bevoegde gezag betreffende de erkenning van de ziekte als beroepsziekte, dat te zamen met dé conclusies van de door de instelling aangewezen arts of artsen ter kennis van de betrokkene wordt gebracht (artikelen 17, lid 2, 19 en 21 van de Regeling);

— de tweede fase, die eerst ingaat wanneer de ambtenaar het niet eens is met het ontwerpbesluit en binnen zestig dagen na de kennisgeving ervan verzoekt om instelling van een medische commissie, die bestaat uit drie artsen, van wie de eerste door het tot aanstelling bevoegd gezag, de tweede door de ambtenaar en de derde in onderlinge overeenstemming door de eerste twee artsen wordt aangewezen. Wanneer niet binnen de gestelde termijn een dergelijk verzoek wordt ingediend, „neemt het tot aanstelling bevoegd gezag het besluit conform het medegedeelde ontwerp” (artikelen 21, eerste en derde alinea, en 23, lid 1, van de Regeling).

Uit de bijlagen bij het verzoekschrift en uit het verweerschrift en de dupliek valt het volgende af te leiden.

Op 10 juni 1980 deelde J. M. Mutter, hoofd van de afdeling Sociale zaken van het Europees Parlement, Bernardi schriftelijk mee dat dokter De Meersman, die hem in opdracht van de instelling op 22 februari 1980 had onderzocht, van oordeel was dat zijn aandoening niet een gevolg was van zijn arbeidsomstandigheden. „Mitsdien”, aldus de brief, „kan Uw aandoening niet als een beroepsziekte worden erkend”. Mutter verzocht Bernardi, hem mee te delen of hij akkoord ging met dit besluit, en stelde hem op de hoogte van het feit dat hij in geval van betwisting zich tot de in artikel 23 van de Regeling voorziene medische commissie kon wenden, met dien verstande dat wanneer het advies van de medische commissie zou overeenstemmen met dat van de raadgevende arts, een deel van de kosten ten laste van Bernardi zou komen.

In zijn antwoord van 19 juni 1980 betwistte de betrokkene de bevindingen van dokter De Meersman, verzocht hij „formeel” om raadpleging van de medische commissie en deelde hij de naam mee van zijn eigen arts, dokter Fidotti te Rome.

Op 28 juli 1980 bevestigde Mutter de ontvangst van deze brief en wees hij erop dat de medische commissie eerst bijeen kon komen nadat zij in het bezit was van het definitieve rapport van dokter De Meersman, dat eerst kon worden opgesteld na ontvangst van de resultaten van het onderzoek dat diende te worden uitgevoerd door dokter Stumper; Bernardi werd verzocht „zo spoedig mogelijk” met deze specialist een afspraak te maken. „Het spreekt vanzelf”, vervolgde Mutter, „dat indien de medische commissie bijeenkomt, wij contact zullen opnemen met dokter Fidotti”.

Op 22 mei 1981 schreef het hoofd van de afdeling Sociale zaken Bernardi de volgende brief:

„Mijnheer,

Ik heb de eer U mee te delen dat dokter De Meersman, na kennis te hebben genomen van het rapport van dokter Stumper, zijn eerste conclusie handhaaft en van oordeel is dat Uw aandoening niet als een beroepsziekte kan worden aangemerkt. Bijgevolg kan, zoals U in Uw brief van 19 juni 1980 hebt verzocht, een aanvang worden gemaakt met de procedure voor de medische commissie.

Overigens zend ik overeenkomstig Uw verzoek vandaag nog een afschrift van de twee rapporten van dokter De Meersman aan dokter Fidotti.

...”

Op 15 december 1981 onderzocht de medische commissie, bestaande uit dokter Fidotti, dokter De Meersman, aangewezen door het Europees Parlement, en professor Van Den Eeckhaut, in onderlinge overeenstemming aangewezen door de eerste twee artsen, Bernardi te Brussel. Door zijn twee collega's met de opstelling ervan belast, zond professor Van Den Eeckhaut, op 3 juni 1983 het rapport met de conclusies van de medische commissie aan de medische dienst van het Europees Parlement; het was door hemzelf en door dokter De Meersman ondertekend, doch niet door dokter Fidotti. Op 13 oktober 1982 had dokter Fidotti professor Van Den Eeckhaut namelijk een eigen ontwerprapport doen toekomen, waarna hij op 21 april 1983 een telegram stuurde waarin hij hem verzocht voorlopig geen enkel document in te dienen. In dit telegram werd ook een met redenen omklede brief in het vooruitzicht gesteld die, ofschoon hij gedateerd was 23 mei 1983, eerst na 3 juni bij professor Van Den Eeckhaut aankwam. Professor Van Den Eeckhaut en dokter De Meersman bleven evenwel bij de conclusies van het rapport van de medische commissie.

In dit rapport werd meer in het bijzonder gesteld dat „de dysfonie en andere klachten van G. Bernardi niet op een ziekelijke aandoening zijn terug te voeren en... wellicht kunnen verdwijnen zelfs wanneer hij als vertaler blijft werken, ...”.

Ik wil er nog op wijzen dat de brief van dokter Fidotti onmiddellijk aan de medische dienst van het Europees Parlement is doorgezonden, en dat hem is meegedeeld dat zijn collega's bij de conclusies van het rapport van de medische commissie bleven.

Bij brief van 4 oktober 1983 stelde het hoofd van de afdeling Sociale zaken van het Europees Parlement Bernardi in kennis van het rapport van de medische commissie, waarin de conclusies van dokter De Meersman werden bevestigd, en deelde hij betrokkene mee, dat hij, waar de bevindingen van de medische commissie in overeenstemming waren met het ontwerpbesluit van het tot aanstelling bevoegde gezag, dat krachtens artikel 21 te zijner kennis was gebracht, ingevolge artikel 23, lid 2, derde alinea, van de Regeling, moest opkomen voor het honorarium en de kosten van de arts die hij had aangewezen om hem in de commissie te vertegenwoordigen, alsmede voor de helft van het honorarium en de kosten van de derde arts, en werd hem dienovereenkomstig verzocht, als vergoeding van het honorarium en de kosten van professor Van Den Eeckhaut een bedrag van 43050 BFR aan het Europees Parlement over te maken.

Bij brief van 19 oktober 1983 liet betrokkene weten dat hij de bevindingen van de medische commissie betwistte. Hij opperde twijfels omtrent de regelmatigheid van de door de commissie gevolgde procedure en weigerde het gevorderde honorarium en de kosten te betalen. Bovendien verlangde hij vergoeding van zijn reiskosten in verband met de raadpleging van de dokters Cis,

Vigan en Lieschke, wier in het kader van de procedure voor de invaliditeitscommissie opgestelde certificaten waren vertaald en door Bernardi aan de medische commissie waren voorgelegd. Ten slotte verlangde hij ook nog vergoeding van de kosten van vertaling van deze attesten.

Bij brief van 10 november 1983 wees het hoofd van de afdeling Sociale zaken dit verzoek af, en verzocht hij betrokkene andermaal, dat hij binnen een maand 43050 BFR zou overmaken.

Op 19 november 1983 diende Bernardi een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut in, die op ,19 maart 1984 stilzwijgend werd afgewezen.

Later werd een bedrag van 4305 BFR per maand in mindering gebracht op zijn pensioen.