In ander opzicht is het echter twijfelachtig of het beroep ontvankelijk is.

De Commissie voert aan dat in 1963, bij verzoekers benoeming tot ambtenaar, een uitdrukkelijk besluit met betrekking tot zijn indeling is genomen. Verzoeker heeft daartegen destijds, op 28 februari 1963, een klacht ingediend en op 5 juli 1963 gerappelleerd. Op de klacht is vervolgens op 19 september 1963 uitdrukkelijk afwijzend beschikt, zodat het oorspronkelijke indelingsbesluit is bevestigd. Deze beslissing heeft verzoeker echter niet aangevochten. Evenmin is hij opgekomen tegen het besluit van 25 mei 1966 houdende afwijzing van de op herziening van zijn indeling gerichte klacht. Voorts is hij niet in beroep gekomen toen een verzoek om herziening van zijn indeling bij besluit van 25 maart 1969 uitdrukkelijk werd verworpen. — Bezien in verband met alle genoemde besluiten draagt het implicite gegeven besluit tot afwijzing van de klacht van december 1970 slechts een zuiver bevestigend karakter, zodat het verzoekers recht om tegen zijn indeling in beroep te komen niet kan doen herleven.

Toegegeven zij allereerst dat er in 's Hofs jurisprudentie reeds herhaaldelijk op is gewezen dat het, wanneer een belanghebbende heeft nagelaten tijdig op te komen tegen een voor betwisting vatbare handeling, of tegen een besluit, naar aanleiding van een tijdig ingediende klacht explicite of implicite genomen, niet mogelijk is op een later tijdstip door het indienen van een nieuwe klacht de beroepsmogelijkheid te doen herleven en de vraag waarop het niet aangevochten besluit betrekking heeft aan het Hof voor te leggen. — Voorts moet stellig worden erkend dat met betrekking tot het onderwerp van het onderhavige geschil, de door verzoeker verlangde herziening van zijn indeling, in 1963 en 1966 uitdrukkelijke en voor beroep vatbare besluiten zijn genomen (het benoemingsbesluit van 16 juli 1963 en het naar aanleiding van verzoekers klacht op 19 september 1963 gegeven antwoord, alsmede de afwijzing van zijn klacht op 25 mei 1966). Voorts werd ook in 1969 een dergelijk besluit genomen, hoewel verzoeker op 28 januari 1969 slechts een verzoek om herziening van zijn indeling — niet een klacht — bij het tot aanstelling bevoegd gezag had ingediend. Doorslaggevend is hier echter dat het tot aanstelling bevoegd gezag, na onderzoek der door verzoeker ingeroepen casuspositie, op 25 maart 1969 een duidelijk en uitvoerig gemotiveerd besluit heeft genomen. Men kan niet in ernst betwisten dat dit een voor beroep vatbare handeling is. Het onderhavige, eveneens op herziening der indeling gerichte beroep zou derhalve slechts ontvankelijk kunnen worden geacht wanneer vaststond dat zich na genoemd tijdstip, respectievelijk na afloop der voor genoemde handeling geldende beroepstermijn, nieuwe omstandigheden hebben voorgedaan die nieuw onderzoek der litigieuze feiten kunnen rechtvaardigen.

Hiertoe heeft verzoeker in zijn klacht bij de Commissie van december 1970 en in de bij het Hof van Justitie ingediende memories verschillende argumenten aangevoerd. Hij heeft erop gewezen dat zijn huidige chef de directie van het Centrum voor Onderzoek herhaaldelijk heeft verzocht om wijziging van verzoekers indeling, aangezien hij de bestaande indeling niet juist achtte. De directie zou verzoeker in dit opzicht ook verschillende toezeggingen hebben gedaan. Bovendien is hij sinds maanden werkzaam als hoofd van de afdeling Inventaris, hetgeen indeling in de rang B 1 impliceert, terwijl er zelfs een ambtenaar in de rang B2 onder hem staat.

Naar aanleiding van dit argument moge ik allereerst opmerken dat er geen andere recente gegevens van de zijde van verzoekers chef bekend zijn dan die welke in margine geplaatst zijn op zijn verzoekschrift van 28 januari 1969 en volgens welke de werkzaamheden van Tontodonati „overeenkomen met die welke normaliter worden opgedragen aan een ambtenaar in de categorie B”. Deze verklaring werd echter reeds bij het nemen van het besluit van 25 maart 1969 in aanmerking genomen en vormt dus geen nieuw feit in vorenbedoelde zin. Bovendien kon zij op zichzelf niet leiden tot wijziging van verzoekers ambtelijke positie, aangezien zij slechts het oordeel van een derde inhield met betrekking tot een aangelegenheid waarover het competente gezag anders oordeelde. — Wat verzoekers andere argumenten betreft: stellen wij allereerst vast dat er in zoverre slechts van onbewezen feiten en vage beweringen sprake is. Dit geldt in het bijzonder voor de beweerdelijk door de directie gedane toezeggingen met betrekking tot de herziening van verzoekers indeling. Ook is het niet uitgesloten dat opmerkingen van superieuren, waaraan verzoeker in dit verband denkt, moeten worden opgevat in dezelfde zin als de vermeldingen in de beoordelingsrapporten van 1963 en 1969, volgens welke verzoeker weliswaar qua vooropleiding en capaciteiten in aanmerking komt voor hogere functies, doch waarin ook duidelijk wordt gesteld dat verzoeker slechts verbetering van zijn indeling kan bereiken door aan vergelijkende onderzoeken deel te nemen. Dit blijkt overigens ook uit het besluit van maart 1969. — Ten slotte gaat het er hier vanzelfsprekend niet om welke functie verzoeker feitelijk uitoefent; bepalend is welke taken hem door het tot aanstelling bevoegde gezag zijn opgedragen. Alleen bij besluit van deze instantie kan wijziging worden gebracht in zijn ambtelijke positie en ook alleen deze besluiten zouden in dit verband als nieuwe feiten in aanmerking kunnen komen. Ook in zoverre zijn echter geen steekhoudende argumenten aangevoerd. Verzoekers redenering doet denken aan hetgeen hij met betrekking tot zijn rechtspositie in vroegere jaren (het vertrek van een B3-ambtenaar en het feit dat verzoeker diens functie op zich heeft genomen) reeds heeft betoogd. Men krijgt de indruk dat het is zoals in het besluit van 1966 uitdrukkelijk werd gesteld, namelijk dat verzoeker de neiging heeft de grenzen van zijn ambtstaak te overschrijden en zichzelf te overschatten.

Samenvattend moet derhalve worden geconcludeerd dat verzoeker de door hem nagestreefde herziening van zijn indeling op grond van eerder genomen, voor beroep vatbare besluiten reeds in vroegere jaren voor het Hof van Justitie had kunnen brengen, doch dit doel volgens de huidige jurisprudentie bij gebreke van nieuwe feiten thans niet meer in rechte voor het Hof kan bereiken.