Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving – Vennootschapsbelasting – Belastingaftrek – Nationale wettelijke regeling volgens welke verlies van ingezeten dochteronderneming doch niet verlies van niet-ingezeten dochteronderneming aftrekbaar is – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Art. 49 VWEU en 54 VWEU)

Samenvatting

De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU verzetten zich niet tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke het voor een moedermaatschappij die fuseert met een in een andere lidstaat gevestigde dochteronderneming die haar activiteit heeft stopgezet, niet mogelijk is om het verlies dat deze dochteronderneming in de belastingjaren vóór de fusie heeft geleden, van haar belastbaar inkomen af te trekken, terwijl deze aftrekmogelijkheid volgens deze nationale wettelijke regeling wel bestaat in geval van fusie met een ingezeten dochteronderneming. Een dergelijke wettelijke regeling is niettemin onverenigbaar met het recht van de Unie wanneer de moedermaatschappij de mogelijkheid wordt ontzegd om aan te tonen dat haar niet-ingezeten dochteronderneming alle mogelijkheden tot verrekening van dat verlies heeft uitgeput, en dat zijzelf noch een derde dat verlies in haar lidstaat van vestiging kan verrekenen in toekomstige belastingjaren.

De mogelijkheid waarover een ingezeten moedermaatschappij naar het recht van een lidstaat beschikt om het verlies van een ingezeten dochteronderneming te verrekenen in geval van een fusie van deze twee vennootschappen, vormt voor de moedermaatschappij een belastingvoordeel en wanneer dat voordeel wegvalt in de verhouding tussen een ingezeten moedermaatschappij en haar in een andere lidstaat gevestigde dochteronderneming, kan dit de vestiging in laatstgenoemde staat minder aantrekkelijk maken en dus de moedermaatschappij ervan afhouden aldaar dochterondernemingen op te richten. Uit het oogpunt van de doelstelling van een dergelijke wettelijke regeling is de situatie van een ingezeten moedermaatschappij die met haar ingezeten dochteronderneming wil fuseren, bovendien objectief vergelijkbaar met de situatie van een ingezeten moedermaatschappij die met een niet-ingezeten dochteronderneming wil fuseren.

Een dergelijk verschil in behandeling is evenwel gerechtvaardigd wanneer daarmee rechtmatige doelstellingen worden nagestreefd, die verenigbaar zijn met het Verdrag en verband houden met dwingende vereisten van algemeen belang, zoals de noodzaak om de verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te handhaven en het gevaar van dubbele verliesverrekening en van belastingontwijking tegen te gaan.

Bovendien moet een dergelijke wettelijke regeling geschikt zijn om de verwezenlijking van deze doelstellingen te waarborgen. Deze regeling gaat echter verder dan nodig is voor het bereiken van de belangrijkste nagestreefde doelstellingen in een situatie waarin de niet-ingezeten dochteronderneming de in haar vestigingsstaat bestaande mogelijkheden tot verliesverrekening heeft uitgeput.

Wanneer de toepassing van het Unierecht een in een lidstaat gevestigde moedermaatschappij toestaat het verlies van haar niet-ingezeten dochteronderneming bij een fusie te verrekenen, mogen de regels voor de berekening van het verlies van de niet-ingezeten dochteronderneming met het oog op overname van dat verlies door de ingezeten moedermaatschappij in geen geval leiden tot een ongelijke behandeling, vergeleken met de berekeningsregels die van toepassing zouden zijn in geval van fusie met een ingezeten dochteronderneming.

(cf. punten 31, 32, 35, 40, 46, 49, 56, 61, dictum 1 en 2)