Conclusie van advocaat-generaal La Pergola van 17 september 1998. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland. - Niet-nakoming - Niet-uitvoering van richtlijn 93/103/EG. - Zaak C-364/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-06593



Conclusie van de advocaat generaal

I - Voorwerp van de procedure, argumenten van partijen en juridische beoordeling

1 In deze zaak verzoekt de Commissie van de Europese Gemeenschappen het Hof om in de zin van artikel 171 EG-Verdrag vast te stellen, dat Ierland de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 189, derde alinea, van het Verdrag en artikel 13, lid 1, van richtlijn 93/103/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het werk aan boord van vissersvaartuigen (dertiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG; hierna: "richtlijn").(1)

2 Ingevolge artikel 13 van de richtlijn moesten de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om uiterlijk op 23 november 1995 aan de richtlijn te voldoen, en de Commissie onverwijld van de genomen maatregelen in kennis stellen. Omdat zij geen enkel bericht had ontvangen over de omzetting van de richtlijn en over geen enkele andere informatie beschikte waaruit zij kon afleiden dat Ierland daadwerkelijk aan zijn verplichtingen had voldaan, leidde de Commissie op 27 februari 1996 de procedure van artikel 169 van het Verdrag in met een aanmaningsbrief aan de Ierse regering, waarin zij deze verzocht binnen een termijn van twee maanden haar opmerkingen te maken. Toen officieel antwoord op deze brief uitbleef, richtte de Commissie op 23 december 1996 een met redenen omkleed advies tot de Ierse autoriteiten, met de sommatie om binnen een termijn van twee maanden na betekening de nodige maatregelen te nemen om aan de richtlijn te voldoen.

3 Omdat de Ierse regering nog steeds niet reageerde, heeft de Commissie op 22 oktober 1997 het onderhavige beroep aanhangig gemaakt. Ierland bestrijdt de hem verweten niet-nakoming niet; wel heeft de Ierse regering verzocht de procedure voor een periode van drie maanden te schorsen, zulks met de verzekering, dat de goedkeuring van de ministeriële besluiten tot uitvoering van de richtlijn ophanden was.

4 Maar ook al zou de uitvoering van de richtlijn inderdaad nog in de loop van deze procedure haar beslag krijgen, dan kan dit naar mijn mening niet tot gevolg hebben, dat het beroep van de Commissie ongegrond is of zijn voorwerp verliest. Volgens vaste rechtspraak immers moet "de vraag of verplichtingen niet zijn nagekomen, worden beoordeeld naar de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het eind van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, en kan het Hof met sedertdien opgetreden wijzigingen geen rekening houden".(2) Het enige wat telt, is dus het feit dat bij het verstrijken van de door de Commissie in haar met redenen omkleed advies gestelde termijn de richtlijn nog niet in Ierse recht was omgezet.

II - Conclusie

Gelet op het voorgaande, geef ik het Hof dus in overweging:

- het beroep toe te wijzen en te verklaren, dat Ierland niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 13, lid 1, van richtlijn 93/103/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het werk aan boord van vissersvaartuigen (dertiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG), door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om aan deze richtlijn te voldoen, en

- Ierland in de kosten te verwijzen.

(1) - PB L 307, blz. 1. Volgens de zevende overweging van de considerans zijn de bepalingen van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB L 183, blz. 1), volledig van toepassing op het werk aan boord van vissersvaartuigen, "onverminderd meer dwingende en/of specifieke bepalingen" van de thans in geding zijnde richtlijn, die, zoals de titel zegt, een "bijzondere richtlijn" is.

(2) - Zie arresten van 27 november 1990, Commissie/Griekenland (C-200/88, Jurispr. blz. I-4299, punt 13); 18 december 1997, Commissie/Spanje (C-361/95, Jurispr. blz. I-7351, punten 13 en 14), en, laatstelijk, arrest van 16 juli 1998, Commissie/Portugal (C-285/97, Jurispr. blz. I-4895, punt 8).