ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Dit middel heeft betrekking op de correctie van 2 362 005,73 EUR die is opgelegd omdat de Staat geen informatie zou hebben verstrekt over de genomen terugvorderingsmaatregelen. Verzoekster voert in dat verband aan dat de Commissie zonder motivering heeft geoordeeld dat zij een gewijsde over de zaak waarin was geoordeeld dat het uitgekeerde voordeel rechtmatig was, terzijde kon leggen. Bovendien heeft de Italiaanse regering aangetoond dat een strafrechtelijk vonnis is toegezonden waarbij de begunstigde van de steun is vrijgesproken. Deze omstandigheden tonen aan dat er geen grond was voor terugvordering en dat alle informatie was verstrekt. Bovendien is deze rectificatie, die betrekking heeft op het gehele steunbedrag, aanzienlijk hoger dan het potentiële nadeel uit de gedragingen die de Italiaanse autoriteiten worden verweten.
—

het BHIM — en ingeval opposante schriftelijk intervenieert — deze laatste te verwijzen in hun eigen kosten alsook in die van verzoekster in de beroepsprocedure voor het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en in de onderhavige procedure.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 388/17

Beroep ingesteld op 2 juli 2014 — Novartis Europharm/Commissie

(Zaak T-511/14)

2014/C 388/21

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Novartis Europharm Ltd (Horsham, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: C. Schoonderbeek, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de bestreden beschikking nietig verklaren, en

— de Europese Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van Novartis.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep vordert verzoekster de nietigverklaring van beschikking C (2014) 2155 final van de Commissie van 27 maart 2014, waarbij aan Teva Generics een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel voor menselijk gebruik „Zoledronic acid Teva Generics — Zoledronic Acid” is verleend.

Tot staving van haar beroep voert verzoekster één middel aan, dat in wezen identiek is aan of vergelijkbaar is met het middel dat is aangevoerd in het kader van zaak T-472/12, Novartis Europharm/Commissie (1) en zaak T-67/13 Novartis Europharm/Commissie (2).

(1) PB 2012, C 389, blz. 8.

(2) PB 2013, C 101, blz. 24.
3.

Derde middel: schending door de Commissie van het beginsel van behoorlijk bestuur. De vaststelling door de Commissie van het bestreden besluit schendt het beginsel van behoorlijk bestuur, daar zij in de eerste plaats niet alle door verzoekster verstrekte gegevens zorgvuldig heeft beoordeeld en in acht genomen, in de tweede plaats niet is nagegaan of was voldaan aan alle voor de vaststelling van haar besluit vereiste voorwaarden, in de derde plaats alle tot verbetering van de staat van afgeschreven visserijvaartuigen overwogen investeringen automatisch bij de lopende instandhoudingskosten heeft gerekend en in de vierde plaats abusievelijk heeft aangenomen dat deze investeringen niet mede hielpen om de doelstellingen van artikel 25, lid 2, te bereiken.
3.

Derde middel, ontleend aan een verkeerde opvatting van de feiten van de onderhavige zaak, daar het GVA in het bestreden arrest heeft vastgesteld dat rekwirant geen omschrijving had gegeven van de voor Continental Airlines Inc. uitgeoefende werkzaamheden en dus niet had aangetoond dat zijn ervaring „passend” was voor de uitoefening van de werkzaamheden van secretaris.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 339/22

Beroep ingesteld op 18 juli 2014 — Société des Produits Nestlé/BHIM — Terapia (ALETE)

(Zaak T-544/14)

2014/C 339/27

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Société des Produits Nestlé SA (Vevey, Zwitserland) (vertegenwoordigers: A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht en S. Cobet-Nüse, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Terapia SA (Cluj Napoca, Roemenië)

Conclusies

— de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 mei 2014 in zaak R 1128/2013-4 aldus wijzigen dat de oppositie wordt afgewezen;

— subsidiair, de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 mei 2014 in zaak R 1128/2013-4 vernietigen;

— het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „ALETE” voor waren van de klassen 5, 29, 30 en 32 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 1 0 3 88 379

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: nationaal woordmerk „ALETA” voor waren en diensten van de klassen 5 en 35

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen:

— schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009

— schending van artikel 63 juncto regel 20, lid 7, sub c, van verordening nr. 2868/95
—

verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekers van een bedrag van 1 4 31 193,58 EUR als vergoeding van de schade die hun door de onrechtmatige handelingen van verweerder is toegebracht, vermeerderd met de rente vanaf de datum waarop hun deposito's hun onrechtmatig zijn ontnomen (29 maart 2013) tot aan de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak en met de vertragingsrente vanaf de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot aan volledige voldoening;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/51

Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Espacio Activos Financieros/Commissie

(Zaak T-489/14)

2014/C 282/66

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Espacio Activos Financieros, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: A. De Zunzunegui Ruano, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover het pakket maatregelen dat de „Spaanse belasting-leaseregeling” zou vormen, daarin wordt aangemerkt als nieuwe en met de interne markt onverenigbare staatssteun;

— subsidiair, de artikelen 1 en 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, waarin de investeerders van de economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) worden genoemd als begunstigden van de vermeende steun en als enige adressaten van het bevel tot terugvordering;

— subsidiair, artikel 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover daarin met overduidelijke schending van het rechtszekerheidsbeginsel terugvordering van de vermeende steun wordt gelast, en

— de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-700/13, Bankia/Commissie.

De verzoekende partij stelt in het bijzonder dat de kwalificatie van de zogeheten Spaanse belasting-leaseregeling in haar geheel en van de individuele maatregelen als staatssteun onjuist is, dat de begunstigde van de maatregelen onjuist is vastgesteld en dat het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden.
—

verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 4 36 357,19 EUR als vergoeding van de schade die haar door de onrechtmatige handelingen van verweerder is toegebracht, vermeerderd met de rente vanaf de datum waarop haar deposito's haar onrechtmatig zijn ontnomen (29 maart 2013) tot aan de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak en met de vertragingsrente vanaf de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot aan volledige voldoening;
4.

Het besluit moet in zijn geheel nietig worden verklaard voor zover het in doorslaggevende mate berust op bewijs dat de Commissie onrechtmatig in beslag heeft genomen tijdens inspecties bij Nexans. Dat bewijs is van wezenlijk belang voor de bevindingen van de Commissie en in het bijzonder voor de vaststelling dat het gedrag één enkele voortdurende inbreuk vormde, en voor de vaststelling dat Europese bedrijven projecten binnen de Europese Economische Ruimte (EER) verdeelden.
1.

Eerste middel: artikel 29 VWEU was geen passende rechtsgrondslag voor het bestreden besluit aangezien de klacht tegen verzoeker hem niet heeft geïdentificeerd als een persoon die in de zin van de artikelen 21, lid 2 VEU en 23 VEU de rechtsstaat of de mensenrechten heeft ondermijnd in Oekraïne. Verzoeker betoogt dat wegens de ongeldigheid van het bestreden besluit, de Raad zich niet op artikel 215, lid 2, VWEU kon baseren om de bestreden verordening vast te stellen. Op het ogenblik dat de beperkende maatregelen werden opgelegd, was er volgens verzoeker tegen hem geen sprake van een tenlastelegging of beschuldiging dat zijn activiteiten dreigden de rechtsstaat te ondermijnen of mensenrechten te schenden in Oekraïne.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 253/32

Beroep ingesteld op 28 april 2014 — City Index/BHIM — Citigroup en Citibank (CITY INDEX)

(Zaak T-269/14)

2014/C 253/47

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: City Index Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: B. Brandreth, barrister)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Citigroup, Inc. en Citibank, NA (New York, Verenigde Staten)

Conclusies

— de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 februari 2014 in zaak R 172/2013-2, waarbij de oppositie is toegewezen voor goederen en diensten van klassen 9, 16 en 36, gedeeltelijk vernietigen;

— verweerder verwijzen in de kosten van verzoekster in de procedure voor de kamer van beroep en voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „CITY INDEX” voor goederen en diensten van klassen 9, 16, 36 en 41 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 7 458 094

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Citigroup, Inc. en Citibank, NA

Oppositiemerk of -teken: het beeldmerk dat het woordbestanddeel „citi” bevat voor goederen en diensten van klassen 9, 16, 36 en 42, de communautaire en nationale beeldmerken die de woordbestanddelen „citifinancial” en „citibank” bevatten, alsook de communautaire en nationale woordmerken „CITICAPITAL”, „CITIMONEY”, „CITIFINANCIAL”, „CITI”, „CITIBOND”, „CITICONNECT”, „CITIBANK” en „CITICARD”

Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en gedeeltelijke afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009
—

subsidiair, artikel 4 van het bestreden besluit, voor zover daarin uitspraak wordt gedaan over de rechtmatigheid van de particuliere overeenkomsten tussen de investeerders en andere entiteiten, nietig verklaren in zijn geheel of op dusdanige wijze dat het verbod van afwenteling wordt beperkt tot de rentabiliteit van de verrichtingen, en
—

de beslissing van de vijfde kamer van beroep van 1 april 2014 in zaak R 411/2013-5 te vernietigen voor zover de vijfde kamer van beroep de beslissing van de oppositieafdeling heeft vernietigd, de oppositie heeft toegewezen en verzoek nr. 00 9 8 77 416 heeft afgewezen met betrekking tot waren van de klassen 18 en 25 en „Detailhandelsdiensten, waaronder via websites en teleshopping, op het gebied van kleding, schoeisel, hoofddeksels, zonnebrillen, edele metalen en legeringen daarvan, waren van edele metalen of bedekt met edele metalen, juwelen, edelstenen, tijdmeetinstrumenten, leder en kunstleder en hieruit vervaardigde producten, dierenhuiden, hutkoffers, tassen, handtassen, portefeuilles, bagage, sleuteletuis, rugzakken, buidels, paraplu’s, parasols en wandelstokken, zwepen, tuigen en zadelmakerswaren” van klasse 35;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/25

Beroep ingesteld op 24 april 2014 — Bionecs/BHIM — Fidia Farmaceutici (BIONECS)

(Zaak T-262/14)

2014/C 235/35

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Bionecs GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Knitter, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Fidia Farmaceutici SpA (Abano Terme, Italië)

Conclusies

— de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 6 februari 2014 in zaak R 1179/2013-1 vernietigen;

— verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „BIONECS” voor waren en diensten van de klassen 5, 29 en 35 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 1 0 6 50 638

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: woordmerk „BIONECT” voor waren van klasse 5, ingeschreven als internationaal merk onder het nummer 7 15 915

Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/23

Beroep ingesteld op 14 april 2014 — Masafi/BHIM — Hd1 (masafi juice)

(Zaak T-248/14)

2014/C 235/31

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Masafi Co. LLC (Dubai, Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordiger: G. Hinarejos Mulliez, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hd1 Ltd (Huddersfield, Verenigd Koninkrijk)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 februari 2014 in zaak R 119/2013-4 te vernietigen;

— de andere partij in de procedure, mocht deze partij interveniëren, te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: zwart-wit beeldmerk met het woordelement „masafi” voor waren van klasse 32

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: het in het Verenigd Koninkrijk voor het woord „masafi” ingeschreven gemeenschapsmerk nr. 2 5 51 560

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 8, leden 1, sub a en b, en 5, van verordening nr. 207/2009
2.

Tweede middel: Geen staatsmiddelen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU — Verzoekster betoogt daarnaast dat de bijzondere vereffeningsregeling geen „door de staat of met staatsmiddelen bekostigde” maatregel is. Zij voert in dat verband aan dat de EEG-heffing zelf geen staatsmiddel is, zodat het afzien van die middelen door middel van de bijzondere vereffeningsregeling ook geen met staatsmiddelen bekostigde maatregel kan vormen. — De EEG-heffing wordt niet door de staat of door een door de staat benoemde of opgerichte openbare of private instelling opgelegd, geadministreerd of zelfs maar verdeeld. De EEG-heffing kan direct door de transmissiesysteembeheerder worden opgelegd, op grond van een civielrechtelijke aanspraak die hij daarop heeft. De EEG-heffing komt de staatsbegroting niet ten goede, zodat de bijzondere vereffeningsregeling op generlei wijze direct of indirect leidt tot verminderde inkomsten van de staat. — De EEG-middelen staan ook niet tot de beschikking van overheidsinstanties. Bovendien is er geen openbaar toezicht op de EEG-middelen, zoals door het Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, federale dienst voor economie en exportcontrole) of de Bundesnetzagentur (federaal agentschap voor netwerken).
2.

Tweede middel: schending van het vertrouwensbeginsel Verzoekster betoogt dat de Commissie met de vaststelling van het besluit ook het vertrouwensbeginsel heeft geschonden. De Duitse regeling ter bevordering van hernieuwbare energie is reeds uitvoerig onderzocht in het kader van een staatsteunprocedure. Aan het einde daarvan, in 2002, is de Commissie tot de slotsom gekomen dat daarmee geen overdracht van staatsmiddelen was gemoeid. Aangezien de EEG 2012 op dat punt niet wezenlijk is veranderd ten opzichte van de toenmalige rechtstoestand, hadden de marktdeelnemers niet hoeven te rekenen met een nieuw onderzoek, maar hadden zij erop mogen vertrouwen dat de regeling in stand zou blijven.
1.

Eerste middel: schending van de artikelen 107, lid 1, VWEU en 108 VWEU door de onjuiste kwalificatie van de bijzondere vereffeningsregeling — Verzoeksters stellen dat het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure in strijd is met de artikelen 107, lid 1, VWEU en 108 VWEU en met artikel 13 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (1), omdat de bij het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) voorziene EEG-heffing niet met staatsmiddelen is bekostigd en de verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen niet inhoudt dat wordt afgezien van staatsmiddelen. — Zij betogen in dit verband dat de Commissie heeft getoetst aan de hand van nieuwe afbakeningscriteria die onverenigbaar zijn met de tot nog toe in de rechtspraak ontwikkelde beginselen. Meer bepaald heeft zij in het geheel geen rekening gehouden met het volgens vaste rechtspraak voor de kwalificatie als staatsmiddel noodzakelijke criterium dat de overheidsinstanties concrete beschikkingsbevoegdheid moeten hebben. Voor haar volstond het dat de wetgever invloed had gehad op betalingsstromen tussen privaatrechtelijke personen en regelgevende instanties toezicht hebben gehouden op de naleving van de bij wet gestelde voorwaarden door deze privaatrechtelijke personen. — Voorts is de Commissie gebonden aan haar besluit om de EEG 2000 niet als staatsteun te kwalificeren, omdat geen overdracht van staatsmiddelen had plaatsgevonden, en heeft zij er dus een onjuiste rechtsopvatting op na gehouden door de EEG 2012 als een nieuwe, onrechtmatige steunmaatregel te kwalificeren. — Daarenboven is de toetsing door de Commissie ontoereikend geweest, waardoor zij niet heeft onderkend dat de uitzonderingen voor energie-intensieve ondernemingen naar het doel, de aard c.q. de opzet van de EEG 2012 gerechtvaardigd zijn en daarom geen selectief voordeel hebben kunnen opleveren.
1.

Eerste middel: geen staatsmiddelen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU Met hun eerste middel stellen verzoeksters dat de Commissie er ten onrechte van uitgaat dat „staatsmiddelen” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU zijn aangewend in het kader van de financieringsstromen die zijn geregeld in het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”). — De Commissie heeft ten onrechte aangenomen dat in het kader van de financieringsstromen die zijn geregeld in de EEG „staatsmiddelen” in de zin van artikel 107, lid 1, VWE zijn aangewend. — De EEG-heffing wordt alleen door privaatrechtelijke personen betaald. De ontvangen middelen kunnen niet aan de staat worden toegerekend. Zowel bij de EEG-heffing zelf als bij de bovengrens daarvoor ten gunste van energie-intensieve ondernemingen ontbreekt het vereiste voortdurende staatstoezicht en daarmee de mogelijkheid om daarover daadwerkelijk te kunnen beschikken. — Hoe dan ook leidt de bovengrens voor de heffing voor energie-intensieve ondernemingen er niet toe dat wordt afgezien van inkomsten die de staat normaliter had kunnen ontvangen. Die bovengrens wordt louter uit private middelen gefinancierd, namelijk door een hoger heffingsbedrag voor elk kilowattuur elektriciteit dat aan niet-geprivilegieerde eindverbruikers wordt geleverd. De zogenoemde bijzondere vereffeningsregeling in de EEG heeft dus geen invloed op de omvang van de totale inkomsten uit de EEG-heffing, alleen op de interne verdeling van de lasten.
—

Niet is nagegaan of de voorwaarden voor de inleiding van de procedure voor intrekking van de tariefpreferenties in artikel 19, lid 1, sub d, van de aangehaalde verordening zijn vervuld.
—

Verzoeksters voeren in dit verband aan dat de Commissie artikel 108, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden, doordat zij de procedure voor nieuwe steun op grond van artikel 4, lid 4, van verordening nr. 659/1999 heeft ingeleid in plaats van de procedure voor bestaande steun op grond van artikel 17 e.v. van verordening nr. 659/1999, om haar voorlopige oordeel dat de EEG een steunmaatregel vormde te toetsen. Zij betogen in dit verband met name dat de Commissie de EEG 2000 in haar beschikking van 22 mei 2002 niet als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU had gekwalificeerd, omdat er geen overdracht van staatsmiddelen had plaatsgevonden. Vergeleken met de beschikking van de Commissie van 22 mei 2002, is de EEG 2012 niet wezenlijk gewijzigd ten opzichte van de EEG 2000. De Commissie had haar gewijzigde rechtsopvatting dus ook in een procedure op grond van artikel 108, lid 1, VWEU naar voren kunnen brengen, zonder voor verzoeksters lasten te veroorzaken.
1.

Eerste middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht voor ambtenarenzaken met betrekking tot de uitlegging van artikel 8, eerste alinea, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie, aangezien het heeft geoordeeld dat de woorden „daarna kan de overeenkomst alleen nog (…) worden verlengd” aldus moesten worden uitgelegd dat zij betrekking hebben op elke wijze waarop een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, sub a, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie, na afloop van zijn aanstelling voor bepaalde tijd, ertoe wordt gebracht om zijn arbeidsverhouding met zijn werkgever in die hoedanigheid voort te zetten, zelfs al gaat die verlenging vergezeld van een verhoging van rang of een wijziging van de uitgeoefende werkzaamheden.
—

het bestreden besluit geheel of gedeeltelijk te vernietigen, voor zover: — daarin de compensatie voor openbare diensten van regionale wet nr. 15 van 7 augustus 2012 en de kapitaalinbreng waartoe is besloten door de vergadering van aandeelhouders van Saremar van 15 juni 2012 als staatssteun is gekwalificeerd; — daarin is geoordeeld dat deze maatregelen onverenigbaar zijn met de interne markt en de terugvordering wordt gelast;
6.

Zesde middel: in verordening nr. 1194/2013 van de Raad wordt blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling in rechte en in feite, aangezien de regering de prijs die de producenten van biodiesel werkelijk betalen voor ruwe palmolie (CPO) niet in die zin reguleert dat geen rekening mag worden gehouden met de werkelijk betaalde prijs.