Beroep ingesteld op 4 oktober 2020 — Malacalza Investimenti / ECB

(Zaak T-612/20)

(2020/C 390/64)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Malacalza Investimenti Srl (Genova, Italië) (vertegenwoordigers: M. Condinanzi en L. Boggio, avvocati)

Verwerende partij: Europese Centrale Bank

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— vast te stellen dat de bestreden besluiten onrechtmatig zijn en derhalve te verklaren dat die besluiten nietig en ongeldig zijn;

— verweerder te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep is gericht tegen het besluit van de raad van bestuur van de Europese Centrale Bank van 1 januari 2019, ECB-SSM-2019-ITCAR-11, dat is gericht tot de raad van bestuur en de raad van toezicht van Banca Carige S.p.A. en dat is vastgesteld op basis van een ontwerpbesluit van de raad van toezicht, dat is aangenomen overeenkomstig artikel 26, lid 8, van verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad en de artikelen 69 octodecies, 70 en 98 van wetsbesluit nr. 385 van 1 september 1993 (“TUB”), waarbij artikel 29 van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad in nationaal recht is omgezet, in samenhang met artikel 9, lid 2, van verordening (EU) nr. 1024/2013, om de administratieve en toezichthoudende organen van Banca Carige S.p.A., met zetel in Genua, op te heffen en te vervangen door respectievelijk drie buitengewone commissarissen en een toezichtcomité bestaande uit drie leden, alsmede tegen de daaropvolgende besluiten tot uitbreiding van het buitengewoon bewind.

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan.

1. Eerste middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel, van de artikelen 28 en 29 van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190), en schending van de artikelen 69 octodecies en volgende van wetsbesluit nr. 385 van 1 september 1993 (TUB). — In dit verband wordt aangevoerd dat de maatregel van buitengewoon bewind kennelijk buitensporig en onevenredig is.

2. Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht [artikel 296 VWEU en artikel 33 van verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (PB 2014, L 141, blz. 1)], en schending van het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel. — In dit verband wordt erop gewezen dat bij de motivering van de keuze voor de maatregel van buitengewoon bewind het vereiste van gradatie van te nemen maatregelen niet in acht is genomen.

3. Derde middel, ontleend aan schending van artikel 29, laatste zin, van richtlijn 2014/59/EU en van het beginsel van behoorlijk bestuur. In ieder geval is de motivering op dit punt ontoereikend. — In dit verband wordt gesteld dat de benoeming, voor zover deze het buitengewoon en tijdelijk bewind toevertrouwt aan twee voormalige leden van de raad van bestuur, die bovendien voorzitter respectievelijk gedelegeerd bestuurder van de afgezette raad van bestuur waren, niet in overeenstemming lijkt te zijn met het vereiste dat er geen sprake is van — zelfs maar potentiële — belangenconflicten.

4. Vierde middel, ontleend aan schending van artikel 70 TUB aangezien de ontbinding van de organen van de vennootschap kan worden gelast in de uitdrukkelijk in die bepaling genoemde gevallen.

5. Vijfde middel, ontleend aan schending van artikel 29 van richtlijn 2014/59/EU en artikel 71 TUB. — In dit verband wordt gesteld dat er geen of een ontoereikende motivering is gegeven met betrekking tot het bestaan van een belangenconflict.