ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

Gelet op een en ander moet op de tweede en de derde vraag worden geantwoord dat artikel 5, punt 1, sub b, van de verordening aldus moet worden uitgelegd dat de in het tweede streepje van die bepaling neergelegde bevoegdheidsregel voor geschillen over overeenkomsten tot verstrekking van diensten van toepassing is op een vordering in rechte waarmee een in een lidstaat gevestigde verzoeker zich ten aanzien van een in een andere lidstaat gevestigde verweerder beroept op rechten uit een concessieovereenkomst, voor zover de overeenkomst tussen de partijen bijzondere bepalingen bevat inzake de distributie door de concessiehouder van de door de concessiegever verkochte goederen. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dit in de bij hem aanhangige zaak het geval is.
30

Derhalve heeft de Dioikitiko Protodikeio Serron de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Wordt de douanewaarde van ingevoerde goederen ook overeenkomstig de artikelen 29 en 32 van het [douanewetboek] bepaald wanneer de overeenkomst betrekking heeft op een bewerking of verwerking van materialen (die naar het land van bewerking worden uitgevoerd zonder dat zij onder de douaneregeling van passieve veredeling worden geplaatst) die niet het in artikel 24 van dit [wetboek] bedoelde niveau bereikt of althans niet volstaat om de daaruit resulterende goederen als van oorsprong uit het land van bewerking of verwerking te beschouwen? 2) Luidt het antwoord, bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag, anders wanneer de invoer blijkens onjuist bevonden facturen en andere bescheiden in het kader van een verkoopovereenkomst lijkt te hebben plaatsgevonden, maar is aangetoond dat de overeenkomst niet voorzag in een ingrijpende bewerking van materialen van oorsprong uit het land van invoer tegen een concreet bepaalbare prijs, en dat de aangegeven douanewaarde niet overeenkomt met het werkelijk betaalde of te betalen bedrag? 3) Luidt het antwoord, bij een ontkennend antwoord op de tweede vraag, anders wanneer bovendien een praktijk wordt bewezen die misbruik oplevert van communautaire voorschriften, waarmee de betrokkene voordeel beoogt te halen? 4) Wanneer de artikelen 29 en 32 van het [douanewetboek] kunnen worden toegepast in een situatie als bedoeld in de tweede vraag en ook wanneer de objectieve omstandigheden en het subjectieve element bedoeld in de derde vraag aanwezig zijn, wat is dan de waarde van een bestanddeel (als in casu suiker) dat in het ingevoerde product is opgenomen en gratis door de importeur ter beschikking is gesteld, wanneer dat bestanddeel, dat overeenkomstig artikel 146, lid 1, van het [douanewetboek] tot wederinvoer niet onder de regeling van passieve veredeling kon worden geplaatst, niet door de importeur is geproduceerd, maar door hem is gekocht tegen de exportprijs (die lager was dan de prijs op de interne markt als gevolg van de toepassing van het stelsel van uitvoerrestituties op dat product)?”
3

Artikel 12 van richtlijn 95/46, met het opschrift „Recht van toegang”, bepaalt: „De lidstaten waarborgen elke betrokkene het recht van de voor de verwerking verantwoordelijke te verkrijgen: a) vrijelijk en zonder beperking, met redelijke tussenpozen en zonder bovenmatige vertraging of kosten: — uitsluitsel omtrent het al dan niet bestaan van verwerkingen van hem betreffende gegevens, alsmede ten minste informatie over de doeleinden van deze verwerkingen, de categorieën gegevens waarop deze verwerkingen betrekking hebben en de ontvangers of categorieën ontvangers aan wie de gegevens worden verstrekt; — verstrekking, in begrijpelijke vorm, van de gegevens die zijn verwerkt, alsmede de beschikbare informatie over de oorsprong van de gegevens; — mededeling van de logica die ten grondslag ligt aan de automatische verwerking van hem betreffende gegevens, in elk geval als het gaat om de geautomatiseerde besluiten als bedoeld in artikel 15, lid 1; b) naargelang van het geval, de rectificatie, de uitwissing of de afscherming van de gegevens waarvan de verwerking niet overeenstemt met de bepalingen van deze richtlijn, met name op grond van het onvolledige of onjuiste karakter van de gegevens; c) kennisgeving aan derden aan wie de gegevens zijn verstrekt, van elke rectificatie, uitwissing of afscherming, uitgevoerd overeenkomstig punt b), tenzij zulks onmogelijk blijkt of onevenredig veel moeite kost.”
14

Bij besluit 2011/866/EU van de Raad van 19 december 2011 betreffende het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad houdende aanpassing met ingang van 1 juli 2011 van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden van de Europese Unie, alsmede van de aanpassingscoëfficiënten die van toepassing zijn op deze bezoldigingen en pensioenen (PB L 341, blz. 54), heeft de Raad beslist „het voorstel [voor een verordening] niet aan te nemen”, met name op de volgende gronden: (8) [...] De Raad is ervan overtuigd dat de financiële en economische crisis die de Unie op dit ogenblik treft en in de meeste lidstaten tot aanzienlijke budgettaire aanpassingen leidt, waaronder aanpassingen van de salarissen van de nationale ambtenaren, een ernstige en plotselinge verslechtering van de sociaaleconomische toestand binnen de Unie vormt. [...] (13) Gezien het voorgaande is de Raad van oordeel dat het standpunt van de Commissie wat betreft het zich voordoen van een ernstige en plotselinge verslechtering van de sociaaleconomische toestand, alsook haar weigering om een voorstel uit hoofde van artikel 10 van bijlage XI bij het Statuut in te dienen, gebaseerd is op duidelijk ontoereikende en onjuiste gronden. (14) Aangezien het [...] Hof [...] in de zaak [die heeft geleid tot het arrest van 24 november 2010, Commissie/Raad (C-40/10, Jurispr. blz. I-12043)] heeft geoordeeld dat, gedurende de periode van toepassing van bijlage XI bij het Statuut, de procedure van artikel 10 daarvan de enige mogelijkheid vormt om bij de aanpassing van de bezoldigingen rekening te houden met een economische crisis, was de Raad afhankelijk van een voorstel van de Commissie om dat artikel in crisistijd toe te passen. (15) De Raad is ervan overtuigd dat in het licht van de formulering van artikel 10 van bijlage XI bij het Statuut, en in het kader van de plicht tot oprechte samenwerking tussen de instellingen als geformuleerd in de tweede zin van artikel 13, lid 2, van het [VEU], de Commissie ertoe verplicht was een passend voorstel bij de Raad in te dienen. De conclusies van de Commissie en haar weigering om een passend voorstel in te dienen, vormen derhalve een inbreuk op die verplichting. (16) De Commissie heeft niet de juiste conclusies getrokken uit de voorliggende feiten en geen voorstel ingediend overeenkomstig artikel 10 van bijlage XI bij het Statuut; aangezien de Raad uitsluitend kan handelen op voorstel van de Commissie, heeft de Raad bijgevolg niet op correcte wijze kunnen reageren op de ernstige en plotselinge verslechtering van de sociaaleconomische toestand door een besluit overeenkomstig artikel 10 van bijlage XI bij het Statuut te nemen.”
De bij wet 161/2002 betreffende financiële instellingen, zoals gewijzigd bij wet 129/2008, vastgestelde regeling die van toepassing is op financiële instellingen waaraan uitstel van betaling is verleend, is gewijzigd bij wet 44/2009 van 15 april 2009 (hierna: „wet 44/2009”). De bepalingen van artikel 98 van wet 161/2002 betreffende financiële instellingen die verboden om in rechte op te treden en de aanhangige procedures tegen financiële instellingen waaraan uitstel van betaling was verleend opschortten, zijn ingetrokken. Voorts is bij wet 44/2009 een reeks overgangsbepalingen ingevoerd, waarvan punt II, inzake financiële instellingen waaraan uitstel van betaling is verleend, bepaalt:

„De volgende bijzondere voorschriften zijn van toepassing op financiële ondernemingen waaraan op de datum van inwerkingtreding van [wet 44/2009] uitstel van betaling was verleend.

1. Het verleende uitstel van betaling blijft van kracht ondanks de inwerkingtreding van deze wet en kan worden verlengd overeenkomstig de regels van artikel 10, lid 2, van [wet 44/2009].

2. De artikelen 101, lid 1, 102, 103 en 103a [van hoofdstuk XII van wet 161/2002 betreffende financiële instellingen] zijn van toepassing op het uitstel van betaling alsof de liquidatie van de onderneming was gelast bij rechterlijke beslissing op de datum van inwerkingtreding van [wet 44/2009]; de liquidatieprocedures worden echter ‚verleend uitstel van betaling’ genoemd, zolang dat uitstel van betaling van kracht is [overeenkomstig het bepaalde in punt 1 hierboven]. Bij afloop van dat uitstel van betaling wordt de onderneming zonder specifieke rechterlijke beslissing automatisch geacht zich in een liquidatieprocedure te bevinden overeenkomstig de algemene regels [...].”
Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, inzonderheid de artikelen 73 en 78, moet aldus worden uitgelegd dat de overeengekomen verkoopprijs, indien deze door partijen is vastgesteld zonder dat de belasting over de toegevoegde waarde is genoemd en de leverancier van het goed de persoon is die tot voldoening van de verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde van de belastbare handeling gehouden is, aldus moet worden opgevat dat de belasting over de toegevoegde waarde daarin al begrepen is ingeval de leverancier de door de belastingdienst nageheven belasting over de toegevoegde waarde niet op de koper kan verhalen.
39

In de eerste plaats achtte de Uniewetgever de in artikel 12, lid 3, van richtlijn 2003/87 neergelegde inleveringsverplichting en de daaraan verbonden forfaitaire geldboete als bedoeld in artikel 16, leden 3 en 4, van deze richtlijn, zonder een andere vorm van flexibiliteit dan de tijdelijke vermindering van het bedrag ervan, noodzakelijk bij het nastreven van de legitieme doelstelling om een efficiënte regeling voor de handel in emissierechten voor het kooldioxide-equivalent in te voeren teneinde te voorkomen dat bepaalde exploitanten of tussenpersonen op de markt in de verleiding zouden komen de regeling te omzeilen of te manipuleren door buitensporig in te spelen op de prijzen, de hoeveelheden, de termijnen of de complexe financiële producten waarvan de totstandkoming door elke markt wordt gestimuleerd. Zoals met name blijkt uit punt 17 van de toelichting bij het door de Commissie ingediende richtlijnvoorstel COM(2001) 581 van 23 oktober 2001, wordt het betrekkelijk hoge niveau van de geldboete gerechtvaardigd door de noodzaak dat de tekortkomingen aan de verplichting om een voldoende aantal emissierechten in te leveren in de gehele Unie strikt en coherent worden aangepakt. Deze behoefte was overigens bijzonder dringend in de fase waarin op Unieniveau een volkomen nieuwe regeling werd ingevoerd.
31

De Duitse regering voert aan dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling gerechtvaardigd is doordat de Duitse wetgever ervoor heeft gekozen om studiefinanciering voor een opleiding in het buitenland toe te kennen op basis van het normaal voorzienbare nut van de opleiding en van de verhouding tussen het verblijf in het buitenland en de totale duur van de opleiding. Volgens de Duitse regering is de algemene doelstelling van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling dus om alleen studiefinanciering toe te kennen voor opleidingen in het buitenland die de student de beste kansen op de arbeidsmarkt bieden. In dat verband draagt een opleiding zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die een geringe kwalificatie biedt, bij tot een algemene beroepsoriëntering, maar verhoogt deze slechts in beperkte mate de kansen op de arbeidsmarkt voor een dergelijke student. Daarom rechtvaardigt een dergelijke opleiding niet dat studiefinanciering wordt toegekend voor het volgen ervan in het buitenland.
35

Bovendien is van belang op te merken dat vervoer als omschreven in punt 29 van het onderhavige arrest de mededinging in de wegvervoersector niet ongunstig beïnvloedt, aangezien een bestuurder als in het hoofdgeding privé en niet als beroepsbestuurder rijdt.
22

Daarop heeft de Administrativen sad Sofia-grad de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Hoe moet de uitdrukking ‚kunstmatig geschapen voorwaarden’ worden uitgelegd in het licht van artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011? 2) Moet artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011 aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan artikel 7, lid 2, van besluit nr. 29 [...], op grond waarvan geen steun wordt verleend aan aanvragers/begunstigden van wie vaststaat dat zij de voorwaarden voor het verkrijgen van steun kunstmatig hebben geschapen om een voordeel te verkrijgen dat in strijd is met een van de doelstellingen van de steunmaatregel? 3) Moet artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011 aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de Bulgaarse rechtspraak, volgens welke er sprake is van voorwaarden die kunstmatig zijn geschapen om een voordeel te verkrijgen dat niet strookt met de doelstellingen van de steunmaatregel, wanneer er tussen de aanvragers een juridische band bestaat? 4) Vormen de omstandigheid dat verschillende aanvragers, die zelfstandige rechtssubjecten zijn, gebruikmaken van belendende afzonderlijke percelen grond die vóór de indiening van de steunaanvraag samen één perceel grond vormden, en de vaststelling dat er tussen hen een feitelijke band bestaat, zoals het feit dat zij dezelfde gevolmachtigden, dezelfde inschrijvers, identieke uitvoerders, eenzelfde hoofdkantoor en eenzelfde adres hebben ‚kunstmatig geschapen voorwaarden’? 5) Moet worden vastgesteld dat de aanvragers onderling en/of met een derde doelbewust afspraken hebben gemaakt om een voordeel te verkrijgen ten gunste van één bepaalde aanvrager? 6) Waarin bestaat een voordeel als bedoeld in artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011, en moet het met name bestaan in de creatie van verschillende kleinere investeringsprojecten zodat één bepaalde aanvrager het maximumbedrag van 200000 EUR aan financiering voor elk investeringsproject verkrijgt, hoewel deze projecten door verschillende aanvragers zijn ingediend? 7) Moet artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011 aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de Bulgaarse rechtspraak volgens welke deze bepaling van toepassing is indien aan drie cumulatieve voorwaarden is voldaan: 1) er is geen functionele autonomie en/of er zijn op kunstmatige wijze voorwaarden geschapen om steun te verkrijgen; 2) teneinde een voordeel te verkrijgen, en dit 3) op een wijze die in strijd is met de doelstellingen van de steunmaatregel?”
21

Daarop heeft het Hovrätt för Nedre Norrland de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht uitspraak te doen over de volgende prejudiciële vragen: „1) Moet artikel 5, punten 1 en 3, van verordening nr. 44/2001 [...] aldus worden uitgelegd dat daarin voor alle schadevorderingen een uitzondering op de hoofdregel van artikel 2 is neergelegd? 2) Moet het begrip ‚verbintenissen uit onrechtmatige daad’ in artikel 5, punt 3, van verordening [nr. 44/2001] aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is op een vordering van een schuldeiser tegen een bestuurslid van een vennootschap, indien de vordering ertoe strekt het bestuurslid aansprakelijk te stellen voor de schulden van de vennootschap, op grond dat het niet de formele maatregelen heeft getroffen om toezicht te houden op de financiële situatie van de vennootschap, maar het de vennootschap juist mogelijk heeft gemaakt om haar werkzaamheid voort te zetten en haar schulden te doen toenemen? 3) Moet het begrip ‚verbintenissen uit onrechtmatige daad’ in artikel 5, punt 3, van verordening [nr. 44/2001] aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is op een vordering van een schuldeiser tegen een aandeelhouder van een vennootschap, indien de vordering ertoe strekt de aandeelhouder aansprakelijk te stellen voor de schulden van de vennootschap, op grond van het feit dat hij het de vennootschap mogelijk heeft gemaakt om haar werkzaamheid voort te zetten ook al was er sprake van onderkapitalisatie en diende de vennootschap in vereffening te gaan? 4) Moet het begrip ‚verbintenissen uit onrechtmatige daad’ in artikel 5, punt 3, van verordening [nr. 44/2001] aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is op een vordering van een schuldeiser tegen de aandeelhouder van een vennootschap die zich ertoe heeft verbonden de schulden van de vennootschap te betalen? 5) In geval van een bevestigend antwoord op de [tweede vraag], moet eventuele schade worden geacht te zijn ingetreden in Nederland of in Zweden, wanneer het bestuurslid in Nederland woont en de door hem niet nagekomen verplichtingen een Zweedse vennootschap betreffen? 6) In geval van een bevestigend antwoord op [de derde en vierde vraag], moet eventuele schade worden geacht te zijn ingetreden in Nederland of in Zweden, wanneer de aandeelhouder in Nederland woont en het een Zweedse vennootschap betreft? 7) Indien artikel 5, punten 1 of 3, van verordening [nr. 44/2001] in een van bovenvermelde situaties van toepassing is, is het voor de toepassing van deze bepalingen relevant of een vorderingsrecht door de oorspronkelijke schuldeiser aan een andere persoon is overgedragen?”
Is artikel 2, lid 2, sub a, van [richtlijn 2000/78] van toepassing indien een aandeelhouder van een voetbalclub, die zich als de topmanager (‚baas’) van die voetbalclub voordoet en door de media en de samenleving als dusdanig wordt beschouwd, in de media de volgende uitlatingen doet:

‚Ik zal geen homoseksueel in de ploeg opnemen, ik zal [FC Steaua] nog liever opheffen. Geruchten zijn geruchten, maar om nu zoiets te schrijven als het niet waar is en het bovendien op de voorpagina te zetten ... Misschien is het niet waar dat hij (voetballer [...] X [...]) homoseksueel is. Maar wat als hij het wel is? Ik sprak met een van mijn ooms, die in God noch de duivel geloofde. Ik zei hem: „Gesteld dat God niet bestaat. Maar wat als hij wel bestaat? Wat verlies je erbij door ter communie te gaan? Zou het niet goed zijn om naar het paradijs te gaan?” Hij gaf mij gelijk. Eén maand voor zijn overlijden is hij ter communie gegaan. Moge God hem vergeven. In mijn familie willen we niets met een homo te maken hebben en [FC Steaua] is mijn familie. In plaats van met een homo spelen we beter met een speler uit de jeugdploeg. Voor mij is dat geen discriminatie. Niemand kan mij verplichten om met wie dan ook te werken. Zoals zij rechten hebben, heb ook ik het recht om te werken met wie ik wil.’

‚Ik zal geen homoseksueel in de ploeg opnemen, ik zal Steaua nog liever opheffen. Misschien is het niet waar dat hij homoseksueel is, maar wat als hij het wel is? In mijn familie willen wij niets te maken hebben met een homoseksueel en [FC Steaua] is mijn familie. In plaats van een homo het veld op te sturen, is het beter om een speler uit de jeugdploeg op te stellen. Voor mij is dat geen discriminatie. Niemand kan mij verplichten om met wie dan ook te werken. Zoals zij rechten hebben, heb ook ik het recht om te werken met wie ik wil. Zelfs indien God mij ’s nachts voor 100 % zou verzekeren dat X geen homoseksueel is, zal ik hem niet nemen! In de kranten is te vaak geschreven dat hij homoseksueel is. Zelfs indien [de huidige club van speler X] mij hem gratis zou geven, zal ik hem niet nemen! Hij mag de grootste vechtersbaas en de grootste dronkenlap zijn ... maar als hij homoseksueel is, wil ik niets meer over hem horen’?
Na te zijn gewijzigd in vervolge op het arrest van 22 juni 2010, Melki en Abdeli (C-188/10 en C-189/10, Jurispr. blz. I-5667), luidt het op 1 juni 2001 in werking getreden artikel 4.17a van het Vreemdelingenbesluit 2000 als volgt:

„1. De bevoegdheid, bedoeld in artikel 50, eerste lid, van de [Vreemdelingenwet 2000], om ter bestrijding van illegaal verblijf na grensoverschrijding personen staande te houden ter vaststelling van hun identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie, wordt uitsluitend uitgeoefend in het kader van toezicht op vreemdelingen:

a. op luchthavens bij de aankomst van vluchten vanuit het Schengengebied;

b. in treinen gedurende ten hoogste dertig minuten na het passeren van de gemeenschappelijke landgrens met België of Duitsland of, als binnen deze periode het tweede station na het passeren van de grens nog niet is bereikt, tot uiterlijk het tweede station na het passeren van de grens;

c. op wegen en vaarwegen in een gebied tot twintig kilometer vanaf de gemeenschappelijke landgrens met België of Duitsland.

2. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, wordt uitgevoerd op basis van informatie of ervaringsgegevens over illegaal verblijf na grensoverschrijding. Het toezicht kan daarnaast in beperkte mate worden uitgevoerd met het oog op het verkrijgen van informatie over dergelijk illegaal verblijf.

3. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, wordt ten hoogste zeven keer per week uitgevoerd ten aanzien van vluchten op eenzelfde vliegroute, met een maximum van eenderde van het totale aantal geplande vluchten per maand op die vliegroute. In het kader van dit toezicht wordt slechts een deel van de passagiers op een vlucht staande gehouden.

4. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, wordt per dag in ten hoogste twee treinen per traject en ten hoogste acht treinen in totaal uitgevoerd, en per trein in ten hoogste twee treincoupés.

5. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, wordt op eenzelfde weg of vaarweg ten hoogste negentig uur per maand en ten hoogste zes uur per dag uitgevoerd. In het kader van dit toezicht wordt slechts een deel van de passerende vervoermiddelen stilgehouden.”
32

Ter beantwoording van de vraag of in het hoofdgeding sprake is van één enkele samengestelde prestatie dient te worden nagegaan of de verschillende installaties in het betrokken aquapark één geheel vormen, zodat de toegang tot dat geheel één prestatie is waarvan de opsplitsing kunstmatig zou aandoen. De omstandigheid dat, zoals in casu het geval is, het enige verkochte type toegangskaart voor het aquapark toegang verleent tot alle installaties, zonder dat daarbij enig onderscheid wordt gemaakt naargelang het infrastructuuronderdeel waarvan daadwerkelijk gebruik wordt gemaakt, de wijze waarop en de tijdsspanne waarin van de toegangskaart gebruik wordt gemaakt zolang zij geldig is, kan in dit verband een belangrijke aanwijzing vormen dat sprake is van één enkele samengestelde prestatie.
Krachtens de artikelen 15 en 22, lid 1, van verordening nr. 2419/2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening nr. 3508/92 ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen staat het aan de lidstaten om de maatregelen te nemen die zij geschikt achten om de doeltreffendheid van de controles te waarborgen en dus de juistheid te garanderen van de metingen die met behulp van teledetectie zijn verricht. Wanneer de Commissie onderzoekt of een lidstaat het op hem rustende nauwkeurigheidsvereiste heeft nageleefd, is zij niet verplicht om dezelfde methode toe te passen als die welke deze lidstaat heeft gehanteerd, vooral wanneer zij van mening is dat andere methoden betere garanties op nauwkeurigheid bieden. Indien de Commissie in dit kader verplicht zou zijn om de meetmethode te gebruiken die de autoriteiten van de betrokken lidstaat hebben gehanteerd, zou het bij verordening nr. 2419/2001 in het leven geroepen stelsel waarbij op twee niveaus wordt gecontroleerd, kunnen worden verzwakt.

In het gebod om de braakgelegde grond te verzorgen, dat is geformuleerd in artikel 19, lid 4, eerste volzin, van verordening nr. 2316/1999 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1251/1999 tot instelling van een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen, ligt geen impliciete verplichting tot het maaien van het plantendek vervat.

Het feit dat een plantendek in stand wordt gehouden bij wijze van passende maatregel om de braakgelegde grond te verzorgen, ontslaat de betrokken lidstaat evenwel niet van de verplichting na te gaan of dit plantendek zelf wordt verzorgd. De verwezenlijking van de doelstelling de braakgelegde grond te verzorgen zou immers in gevaar komen indien het plantendek zelf niet werd verzorgd.

(cf. punten 59, 65, 66)