16.

De Raad betoogt in wezen dat het Gerecht terecht heeft kunnen oordelen dat de Raad zich kon beroepen op omstandigheden die dateren van ná de verweten handeling en vóór de indiening van het beroep. Het gaat er niet om dat de Raad zich a posteriori aan zijn eventuele aansprakelijkheid kan onttrekken, maar dat hij in de gelegenheid wordt gesteld om de kwalificatie van de begane onrechtmatigheid als voldoende gekwalificeerde schending die recht op schadevergoeding in het leven roept, te betwisten. Uit het door het Gerecht verrichte onderzoek blijkt niet dat het onmogelijk is om instellingen van de Unie aansprakelijk te stellen wanneer zij handelen op het gebied van het GBVB. Niet elke door het Gerecht in het kader van een beroep tot nietigverklaring vastgestelde onrechtmatigheid betekent dat sprake is van een kennelijk gekwalificeerde schending van het Unierecht in het kader van een beroep tot schadevergoeding, en het Gerecht kan op het moment dat een dergelijke schending wordt vastgesteld, rekening houden met de bijzondere omstandigheden die verband houden met het feit dat deze maatregelen zijn genomen ter uitvoering van GBVB-besluiten. Evenzo heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat, ook al had het verklaard dat de in de zaak T‑562/10 ( 13 ) ten aanzien van rekwirante vastgestelde beperkende maatregelen onrechtmatig waren wegens schending van de motiveringsplicht, het niet was uitgesloten dat deze maatregelen in casu niettemin gerechtvaardigd konden zijn, en evenmin door te beslissen om de gevolgen van de nietigverklaring op te schorten om de Raad in de gelegenheid te stellen zo nodig nieuwe, rechtmatige beperkende maatregelen ten aanzien van HTTS vast te stellen. Wat betreft het feit dat het arrest Nicu Sepahan/Raad niet in aanmerking is genomen in het bestreden arrest, moet worden opgemerkt dat deze twee zaken niet vergelijkbaar zijn, aangezien dat arrest betrekking heeft op het ontbreken van materiële elementen terwijl het in de onderhavige zaak gaat om de uitoefening en de reikwijdte van de beoordelingsvrijheid van de Raad. Hoe dan ook blijkt uit het arrest Safa Nicu Sepahan/Raad ( 14 ) dat de rechtsregel die kennelijk moet zijn geschonden, enkel bescherming biedt voor situaties waarin de materiële voorwaarden voor de toepassing ervan niet zijn vervuld. Aangezien er voldoende aanwijzingen waren om vast te stellen dat was voldaan aan de materiële voorwaarden, geldt het beginsel van bescherming van individuele rechten niet. Het is dus heel goed mogelijk om pas na de vaststelling van de betrokken rechtshandeling te bepalen of de materiële criteria zijn vervuld. De Raad brengt ook in herinnering dat de bepalingen ter uitvoering van de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie het resultaat zijn van een afweging van de bescherming van het belang van de benadeelde persoon enerzijds en de noodzaak om te zorgen voor goed functionerende instellingen anderzijds. Het is niet gerechtvaardigd om compensatie te bieden aan een persoon van wie de gedragingen die aan het licht zijn gekomen na de vaststelling van – stellig onrechtmatig verklaarde – handelingen het hem vóór die vaststelling verweten gedrag bevestigden. De betrokken feiten tonen aan dat er banden bestaan tussen HTTS en HDSL, SAPID en IRISL. In die omstandigheden kan niet worden geoordeeld dat sprake is van een gekwalificeerde schending van het Unierecht door de Raad om de enkele reden dat deze laatste nog niet over voldoende bewijselementen beschikte. De Raad verzoekt dan ook om afwijzing van het eerste middel.