ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

De Ley General de la Seguridad Social (algemene socialezekerheidswet), in de geconsolideerde versie die is goedgekeurd bij Real Decreto Legislativo 8/2015 (koninklijk wetgevend besluit 8/2015) van 30 oktober 2015 (BOE nr. 261 van 31 oktober 2015), bepaalt in de op de datum van de feiten in de hoofdgedingen geldende versie (hierna: „LGSS”) in artikel 208, lid 1: „De toegang tot vroegtijdige uittreding op verzoek van betrokkene is gebonden aan de volgende voorwaarden: a) De betrokkene heeft een leeftijd die ten hoogste twee jaar minder bedraagt dan de leeftijd die in elk geval van toepassing is overeenkomstig het bepaalde in artikel 205, lid 1, onder a), zonder dat daarbij de in artikel 206 bedoelde verminderingscoëfficiënten van toepassing zijn. b) De betrokkene toont een minimumtijdvak van daadwerkelijke premiebetaling van 35 jaar aan, zonder dat daarbij rekening wordt gehouden met het aandeel van de gratificaties. [...] c) Na vervulling van de algemene en specifieke vereisten voor deze uittredingsmodaliteit is het bedrag van het te ontvangen pensioen hoger dan het minimumpensioen waarop de betrokkene, gelet op zijn gezinssituatie, recht zou hebben bij het bereiken van de leeftijd van 65 jaar. Indien dit niet het geval is, is toegang tot deze vorm van vervroegde uittreding niet mogelijk.”
13

Artikel 9 van deze verordening, dat handelt over de beschikbaarheid van vervoerbewijzen, rechtstreekse vervoerbewijzen en boekingen, bepaalt in de leden 2 tot en met 4: „2. Onverminderd lid 4 verstrekken de spoorwegondernemingen de vervoerbewijzen aan de reizigers via ten minste een van de volgende verkooppunten: a) loketten of automaten; b) telefoon, internet of enige andere op grote schaal beschikbare informatietechnologie; c) in de treinen. 3. Onverminderd de leden 4 en 5, verstrekken de spoorwegondernemingen vervoerbewijzen in het kader van openbaredienstcontracten via ten minste een van de volgende verkooppunten: a) loketten of automaten; b) in de treinen. 4. De spoorwegondernemingen bieden de mogelijkheid om in de trein vervoerbewijzen voor de gewenste dienst te verkrijgen, tenzij dit beperkt of onmogelijk is in het kader van beveiligings- of fraudebestrijdingsbeleid, dan wel wegens verplichte boeking van een treinreis of op redelijke commerciële gronden.”
Artikel 44 van de wet inzake de KRS bepaalt:

„1. Een deelnemer aan de procedure kan bij de Sąd Najwyższy beroep instellen op grond dat het besluit van de [KRS] onwettig is, tenzij in afzonderlijke bepalingen anders is bepaald. [...]

1a. In individuele gevallen betreffende een benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy kan beroep worden ingesteld bij de Naczelny Sąd Administracyjny. In deze gevallen is het niet mogelijk om beroep aan te tekenen bij de Sąd Najwyższy. Een beroep bij de Naczelny Sąd Administracyjny kan niet worden gebaseerd op een vermeende onjuiste beoordeling van de vraag of de kandidaten voldoen aan de criteria die in aanmerking worden genomen bij de besluitvorming over het voornemen tot de benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy.

1b. Indien niet alle deelnemers aan de procedure het in artikel 37, lid 1, bedoelde besluit hebben aangevochten, wordt het besluit in individuele gevallen betreffende de benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy definitief, voor zover mede omvattend het besluit tot indiening van het voornemen tot benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy en het besluit om geen voordracht tot benoeming als rechter in deze rechterlijke instantie in te dienen, in het geval van deelnemers aan de procedure die geen beroep hebben ingesteld.

2. Het beroep wordt ingesteld door tussenkomst van de Przewodniczący (president van de KRS) binnen twee weken na kennisgeving van het gemotiveerde besluit [...]”
De punten 4.4. en 4.5. van het productdossier „BOB Mozzarella di Bufala Campana” bepalen:

„4.4. Bewijs van de oorsprong: De productiefasen moeten worden bewaakt door middel van registraties van de inkomende en uitgaande producten in elke fase. Op deze wijze, en met behulp van de inschrijving in speciale lijsten van veehouderijen, productiebedrijven en verpakkingsbedrijven die door de controle-instantie worden bijgehouden, is het mogelijk een doeltreffende producttracering (in de hele productieketen) te garanderen. De grondstof wordt in alle productiefasen nauwgezet gecontroleerd door de aangewezen controle-instantie. Alle op de lijsten ingeschreven natuurlijke en rechtspersonen worden aan de hand van de voorschriften van het productdossier en het controleprogramma door de controle-instantie gecontroleerd. Indien de controle-instantie ook voor slechts één fase van de productieketen constateert dat de voorschriften niet worden nageleefd, mag het product niet met de beschermde oorsprongsbenaming ‚Mozzarella di Bufala Campana’ in de handel worden gebracht.

4.5. Werkwijze voor het verkrijgen van het product: In het productdossier is onder meer bepaald dat ‚Mozzarella di Bufala Campana’ uitsluitend met verse volle buffelmelk mag worden bereid. De kaas wordt bereid met rauwe, eventueel verhitte of gepasteuriseerde melk van buffelkoeien die in het in artikel 2 van het productdossier omschreven productiegebied worden gehouden.

[...]”
29

De verwijzende rechter stelt vast dat de nationale regeling die voorziet in het afnemen, vastleggen en bewaren van biometrische gegevens van onderdanen van derde landen in een centraal bestand een „nieuwe beperking” in de zin van artikel 7 van besluit nr. 2/76 en artikel 13 van besluit nr. 1/80 vormt. Hij herinnert eraan dat een dergelijke beperking volgens de rechtspraak van het Hof verboden is, tenzij zij haar rechtvaardiging vindt in een dwingende reden van algemeen belang, geschikt is om de verwezenlijking van het nagestreefde legitieme doel te waarborgen en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken daarvan. In dit verband betwijfelt de nationale rechter, ervan uitgaande dat bedoelde regeling een legitiem doel nastreeft en geschikt is om dat doel te bereiken, of het afnemen, vastleggen en bewaren van biometrische gegevens van onderdanen van derde landen in een centraal bestand, zoals bepaald in deze regels, niet verder gaat dan nodig is om het doel van het voorkomen en bestrijden van identiteits- en documentfraude te verwezenlijken. Aangezien het afnemen en verwerken van biometrische gegevens een verwerking van persoonsgegevens in de zin van artikel 2, onder b), van richtlijn 95/46 vormt en deze gegevens tot een bijzondere categorie van gegevens behoren in de zin van artikel 8, lid 1, van deze richtlijn, moeten volgens de verwijzende rechter de uitzonderingen op en de beperkingen van de bescherming van deze gegevens binnen de grenzen van het strikt noodzakelijke blijven, overeenkomstig de rechtspraak van het Hof die is voortgekomen uit het arrest van 21 december 2016, Tele2 Sverige en Watson e.a. (C‑203/15 en C‑698/15, EU:C:2016:970, punt 96).
§ 3 UStG luidt als volgt:

„(1) Leveringen van een ondernemer zijn prestaties waardoor hij, of in diens opdracht een derde, de afnemer, of in diens opdracht een derde, in staat stelt in eigen naam over een zaak te beschikken (verschaffing van de beschikkingsmacht).

[...]

(12) Van ruil is sprake wanneer de vergoeding voor een levering in een levering bestaat. Van een met ruil vergelijkbare handeling is sprake wanneer de vergoeding voor een andere prestatie in een levering of in een andere prestatie bestaat.”
78

Wat de evenredigheid ervan betreft, zij erop gewezen dat deze regeling niet tot gevolg lijkt te hebben dat een apotheek geen enkel geneesmiddel kan afleveren op basis van een recept dat is uitgeschreven door een in een andere lidstaat daartoe gemachtigde beroepsbeoefenaar in de gezondheidssector, of dat geen enkele vorm van uitvoer van geneesmiddelen van Hongarije naar andere lidstaten mogelijk is. Om te beginnen is niet aangevoerd dat voorschriften op naam die aan de voorwaarden van artikel 11, lid 1, van richtlijn 2011/24 voldoen en in een andere lidstaat dan Hongarije zijn opgesteld, in Hongarije niet worden erkend. Voorts heeft de Hongaarse regering ter terechtzitting betoogd dat beroepsbeoefenaren in de gezondheidssector uit andere lidstaten weliswaar niet via bestelformulieren als die in het hoofdgeding kunnen worden bevoorraad met in Hongarije receptplichtige geneesmiddelen, maar dat dit wel kan via andere wegen, zoals de groothandel in geneesmiddelen als bedoeld in richtlijn 2001/83, waarbij het aan de verwijzende rechter staat om dit te verifiëren.
16

Ten tweede betwijfelt de Hongaarse regering of § 12/A, lid 1, van de wet kmo’s in het hoofdgeding van toepassing is, aangezien krachtens lid 2 van dat artikel gebruikmaking van de waarschuwing is uitgesloten wanneer de betrokken handelwijzen het leven of de gezondheid van personen in gevaar kunnen brengen. Blijkens richtlijn 2006/22 moeten inbreuken op de voorschriften betreffende het gebruik van de tachograaf worden ingedeeld in de categorie van de ernstigste inbreuken. Los van het eventuele verschil in behandeling in Hongarije tussen in het binnenland en in het buitenland gevestigde kmo’s, is de vervanging van de geldboete door een waarschuwing derhalve niet mogelijk. De prejudiciële vraag is volgens de Hongaarse regering dus hypothetisch.
31

Het door de verwijzende rechter vermelde arrest van 21 december 2016, Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung und Caverion Österreich (C‑355/15, EU:C:2016:988), is niet in strijd met een dergelijke uitlegging. Immers, ook al heeft het Hof in de punten 13 tot en met 16, 31 en 36 van dat arrest stellig geoordeeld dat een inschrijver wiens offerte door de aanbestedende dienst uitgesloten werd van een aanbestedingsprocedure, het recht kan worden ontzegd om beroep in te stellen tegen het besluit tot gunning van de opdracht, benadrukt moet evenwel worden dat in de zaak die aanleiding heeft gegeven tot dat arrest, het besluit tot uitsluiting van die inschrijver bevestigd werd door een besluit dat kracht van gewijsde had verkregen vóór de rechter bij wie beroep was ingesteld tegen het besluit tot gunning van de opdracht, uitspraak deed, zodat die inschrijver moest worden beschouwd als een van de betrokken aanbestedingsprocedure definitief uitgesloten inschrijver (zie in die zin arrest van 11 mei 2017, Archus en Gama, C‑131/16, EU:C:2017:358, punt 57).
6

In artikel 16 van deze richtlijn, met als opschrift „Vervroegde aflossing”, is bepaald: „1. De consument heeft het recht om zich te allen tijde volledig of gedeeltelijk van zijn verplichtingen op grond van een kredietovereenkomst te kwijten. In dat geval heeft hij recht op een verlaging van de totale kredietkosten, bestaande uit de interesten en de kosten gedurende de resterende duur van de overeenkomst. 2. De kredietgever heeft in geval van een vervroegde aflossing recht op een billijke en objectief gegronde vergoeding voor eventuele kosten die rechtstreeks verband houden met de vervroegde aflossing, mits de vervroegde aflossing valt in een termijn waarvoor een vaste debetrentevoet geldt. Dergelijke vergoeding mag niet hoger zijn dan 1 % van het vervroegd afgeloste kredietbedrag, indien de termijn tussen de vervroegde aflossing en het overeengekomen einde van de kredietovereenkomst meer bedraagt dan één jaar. Indien de termijn niet meer bedraagt dan één jaar, mag de vergoeding ten hoogste 0,5 % van het vervroegd afgeloste kredietbedrag bedragen. 3. Er wordt geen vergoeding voor vervroegde aflossing aangerekend indien: a) de aflossing heeft plaatsgevonden uit hoofde van een verzekeringscontract dat bedoeld is om een kredietaflossingsgarantie te bieden; b) in geval van een geoorloofde debetstand op een rekening, of c) indien de aflossing valt in een termijn waarvoor geen vaste debetrente geldt. 4. De lidstaten kunnen bepalen dat: a) de kredietgever deze vergoeding alleen mag aanrekenen indien het bedrag van de vervroegde aflossing een in de nationale wetgeving vastgestelde drempel overschrijdt. Deze drempel bedraagt maximaal 10000 EUR over een periode van twaalf maanden; b) de kredietgever uitzonderlijk een hogere vergoeding kan vorderen indien hij kan bewijzen dat het door de vervroegde aflossing geleden verlies hoger is dan het krachtens lid 2 bepaalde bedrag. Indien de door de kredietgever gevorderde vergoeding hoger is dan het werkelijk geleden verlies, kan de consument een overeenkomstige vermindering vorderen. In dat geval bestaat het verlies in het verschil tussen de oorspronkelijk overeengekomen rentevoet en de rentevoet waaraan de kredietgever een lening kan verstrekken ten belope van het vervroegd afgeloste bedrag op de markt op het ogenblik van de vervroegde aflossing; bij de bepaling van het verlies wordt tevens rekening gehouden met de administratieve kosten ten gevolge van de vervroegde aflossing. 5. Een vergoeding mag niet hoger zijn dan het rentebedrag dat de consument zou hebben betaald gedurende de termijn tussen de vervroegde aflossing en de overeengekomen datum waarop de kredietovereenkomst eindigt.”
82

In dit verband moet er ten eerste op worden gewezen dat rekwirante zich niet beroept op enige specifieke ontwikkeling van een richtsnoer van het EUIPO volgens welke het EUIPO het publiek ervan op de hoogte zou hebben gesteld dat het niet nodig is dat een merk bestaande in een kleurencombinatie een systematische schikking bevat die deze kleuren op van tevoren bepaalde en duurzame wijze met elkaar in verbinding brengt. Ten tweede kan het feit dat de onderzoeker van het EUIPO om aanvullende preciseringen over de litigieuze merken heeft verzocht, zoals het Gerecht in punt 132 van het bestreden arrest heeft opgemerkt, niet worden beschouwd als een door het EUIPO aan rekwirante gedane nauwkeurige en onvoorwaardelijke toezegging over het voldoende nauwkeurige karakter van de grafische voorstelling van die merken. Integendeel, de houding van de onderzoeker liet veeleer verstaan dat die tekens volgens het EUIPO onvoldoende nauwkeurig waren om te kunnen voldoen aan de vereisten van artikel 7, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009. Ten derde kon het feit dat de litigieuze merken eerst werden ingeschreven door het EUIPO, dit niet voor de toekomst verbinden, aangezien, zoals het Gerecht in punt 133 van het bestreden arrest in wezen heeft opgemerkt, de inschrijving van een merk er niet aan in de weg staat dat het nietig wordt verklaard indien het is ingeschreven in strijd met een van de absolute weigeringsgronden van artikel 7 van die verordening. Een andere uitlegging zou de bepalingen van artikel 52 van verordening nr. 207/2009 elke betekenis ontnemen.
28

Het is weliswaar juist dat artikel 15 van een mandataris bepaalt dat naast de in artikel 14 vastgestelde mogelijkheden van betekening of kennisgeving het ook mogelijk is te betekenen of kennis te geven aan een vertegenwoordiger van de schuldenaar, maar daarbij moet erop worden gewezen dat een mandataris als degene die volgens de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling is aangeduid, niet met een „vertegenwoordiger van de schuldenaar” in de zin van dat artikel 15 kan worden gelijkgesteld. Gelezen in samenhang met overweging 16 van die verordening ziet die bepaling immers alleen op situaties waarin de schuldenaar ofwel om juridische redenen objectief gezien ervan wordt weerhouden zichzelf in rechte te vertegenwoordigen ofwel daartoe vrijwillig een vertegenwoordiger heeft aangeduid. In de zaak waarover het gaat in het hoofdgeding staat evenwel niet vast dat sprake is van een van die omstandigheden.
4

Artikel 10 van deze richtlijn, met als opschrift „Specifieke uitsluitingen voor opdrachten voor diensten”, bepaalt onder c) en d): „Deze richtlijn is niet van toepassing op overheidsopdrachten voor diensten betreffende: [...] c) arbitrage- en bemiddelingsdiensten; d) een van de hierna genoemde rechtskundige diensten: i) vertegenwoordiging in rechte van een cliënt door een advocaat in de zin van artikel 1 van richtlijn 77/249/EEG van de Raad [van 22 maart 1977 tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening door advocaten van het vrij verrichten van diensten (PB 1977, L 78, blz. 17)]: – in een arbitrage- of bemiddelingsprocedure in een lidstaat, een derde land of voor een internationale arbitrage- of bemiddelingsinstantie, of – in een procedure voor een rechter of overheidsinstantie van een lidstaat of een derde land of voor een internationale rechter of instantie; ii) juridisch advies dat wordt gegeven ter voorbereiding van de procedures als bedoeld in punt i) van dit punt, of indien er concrete aanwijzingen zijn en er een grote kans bestaat dat over de kwestie waarop het advies betrekking heeft, een dergelijke procedure zal worden gevoerd, mits het advies door een advocaat is gegeven in de zin van artikel 1 van richtlijn [77/249]; [...] v) andere rechtskundige diensten die in de betrokken lidstaat al dan niet incidenteel verband houden met de uitoefening van het openbaar gezag;”
33

Daarop heeft de Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) De Spaanse wettelijke regeling betreffende de berekening van het ouderdomspensioen bepaalt dat op het basisbedrag van dit pensioen, dat wordt berekend met inaanmerkingneming van de salarissen van de laatste jaren, een percentage wordt toegepast dat afhangt van het aantal premiejaren gedurende het gehele beroepsleven. Is een nationale wettelijke bepaling, zoals die welke is vastgesteld in artikel 247, onder a), en artikel 248, lid 3, [LGSS], op grond waarvan het aantal jaren dat in aanmerking kan worden genomen voor de toepassing van dat percentage wordt beperkt indien sprake is van tijdvakken van deeltijdse arbeid, in strijd met artikel 4, lid 1, van richtlijn [79/7]? Vereist artikel 4, lid 1, van richtlijn [79/7] dat het aantal premiejaren dat in aanmerking wordt genomen voor de vaststelling van het percentage dat wordt toegepast voor de berekening van het ouderdomspensioen, op dezelfde wijze wordt vastgesteld voor voltijdse en deeltijdse werknemers? 2) Is een nationale wettelijke bepaling, zoals die welke aan de orde is in de onderhavige zaak, ook in strijd met artikel 21 van het [Handvest], zodat de nationale rechter gehouden is de volledige werking van dit Handvest te verzekeren en de betrokken strijdige bepalingen van het nationale recht buiten toepassing te laten, zonder dat hij de voorafgaande opheffing hiervan via de wetgeving of enige andere constitutionele procedure hoeft te vragen of af te wachten?”
32

Gelet op al het voorgaande moet op de prejudiciële vraag worden geantwoord dat de beginselen van rechtszekerheid, gelijke behandeling en transparantie, zoals vervat in richtlijn 2014/24, aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, volgens welke het feit dat in de financiële offerte de arbeidskosten niet afzonderlijk zijn vermeld in een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht, tot de uitsluiting van die offerte leidt, zonder mogelijkheid om de stukken aan te vullen of te verduidelijken, zelfs indien van deze verplichting tot afzonderlijke vermelding van die kosten geen sprake is in de aanbestedingsdocumenten, voor zover die voorwaarde en die mogelijkheid van uitsluiting duidelijk zijn vastgelegd in de nationale regeling inzake aanbestedingsprocedures voor overheidsopdrachten waarnaar in die documenten uitdrukkelijk werd verwezen. Indien de bepalingen van de aanbesteding het de inschrijvers niet mogelijk maken om die kosten in hun financiële offerten te vermelden, moeten de beginselen van transparantie en evenredigheid evenwel aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat het inschrijvers wordt toegestaan om hun situatie recht te zetten en om binnen een door de aanbestedende dienst vastgestelde termijn te voldoen aan de verplichtingen die in de relevante nationale wetgeving zijn vastgelegd.
11

Meyn was echter houder van een Pools rijbewijs dat op 1 augustus 2011 was afgegeven op grond van een Hongaars rijbewijs van 3 november 2010. Laatstgenoemd rijbewijs was afgegeven na inwisseling van een Russisch rijbewijs van 1986, waarvan is gebleken dat deze vervalst was. Meyn is in 2012 door een Duitse rechtbank veroordeeld voor deze valsheid in geschrifte.
In artikel 185 van de btw‑richtlijn wordt het volgende bepaald:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw‑aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
26

Daarom heeft de High Court de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Gelet op: – de kennisgeving van het Verenigd Koninkrijk volgens artikel 50 VEU, – de onzekerheid over de toekomstige regelingen tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk wat hun onderlinge betrekkingen na de uittreding van het Verenigd Koninkrijk betreft, en – de daaruit volgende onzekerheid over de mate waarin [RO] in de praktijk zijn aan de Verdragen, het Handvest of de toepasselijke wetgeving ontleende rechten zal kunnen doen gelden ingeval hij aan het Verenigd Koninkrijk wordt overgeleverd en hij na de uittreding van het Verenigd Koninkrijk opgesloten zou blijven, is een aangezochte lidstaat krachtens het Unierecht verplicht om de overlevering aan het Verenigd Koninkrijk van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, te weigeren hoewel die overlevering volgens de nationale wetgeving van die lidstaat normaal gesproken niet zou kunnen worden geweigerd: a) in alle gevallen, b) in bepaalde gevallen, naargelang de specifieke omstandigheden van de zaak, c) in geen enkel geval? 2) Wanneer het antwoord op de eerste vraag het bepaalde onder b) is, wat zijn dan de criteria die een rechtbank in de aangezochte lidstaat moet hanteren of de overwegingen waarvan zij moet uitgaan om te bepalen of het verzoek om overlevering dient te worden geweigerd? 3) Moet de rechtbank van de aangezochte lidstaat met betrekking tot de tweede vraag de definitieve beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel uitstellen tot meer duidelijkheid bestaat over de relevante wettelijke regeling die moet worden vastgesteld na de terugtrekking van de betrokken verzoekende lidstaat uit de Unie: a) in alle gevallen, b) in bepaalde gevallen, naargelang de specifieke omstandigheden van de zaak, c) in geen enkel geval? 4) Wanneer het antwoord op de derde vraag het bepaalde onder b) is, wat zijn dan de criteria die een rechtbank in de aangezochte lidstaat moet hanteren of de overwegingen waarvan zij moet uitgaan om te bepalen of de definitieve beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel dient te worden uitgesteld?”
31

Bovendien moet worden vastgesteld dat in de bijlagen 1 tot en met 3 en 5 bij uitvoeringsverordening nr. 1329/2014 geen aanwijzingen worden gegeven met betrekking tot het facultatieve gebruik van de in die bijlagen vastgestelde formulieren. Enkel bij formulier IV is in het deel „Mededeling aan de aanvrager” uiteengezet dat het formulier een facultatief karakter heeft. Deze aanwijzing staat overigens ook in andere taalversies, zoals met name de Spaanse, de Engelse, de Franse, de Italiaanse en de Roemeense taalversie.