Het Gerecht heeft derhalve niet tot taak bij hem ingediende nieuwe middelen te onderzoeken of de feiten opnieuw te onderzoeken tegen de achtergrond van bewijsstukken die voor het eerst voor hem zijn aangevoerd. Het onderzoek van deze nieuwe middelen en het toelaten van deze bewijzen is immers in strijd met artikel 135, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, volgens hetwelk de memories van partijen geen wijziging kunnen brengen in het voorwerp van het geschil voor de kamer van beroep.

Het beroep bij het Gerecht is gericht op toetsing van de rechtmatigheid van beslissingen van de kamers van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) in de zin van artikel 63 van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. Volgens artikel 63, lid 3, van verordening nr. 40/94 kan het Gerecht immers „de bestreden beslissing vernietigen of herzien”, maar dit lid moet worden gelezen in samenhang met het voorgaande lid, volgens hetwelk „[b]eroep kan worden ingesteld wegens onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van het Verdrag, van deze verordening of een uitvoeringsregeling daarvan, of wegens misbruik van bevoegdheid”, en met inachtneming van de artikelen 229 EG en 230 EG. De rechtmatigheid van een beslissing van de kamer van beroep moet door het Gerecht dus worden getoetst aan de hand van de rechtsvragen die voor de kamer van beroep zijn gebracht.

Uit de enkele overeenstemming tussen een merk en een familienaam kan niet worden afgeleid dat het betrokken publiek zal denken dat de persoon van wie de familienaam het merk vormt, de ontwerper is van de waren die dit merk dragen, zodat dit publiek zou worden misleid in de zin van artikel 50, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. Het gebruik van merken die uit een familienaam bestaan, is immers een praktijk die in alle commerciële sectoren voorkomt en het betrokken publiek weet goed dat niet noodzakelijkerwijs achter elk merk dat in een familienaam bestaat, een designer met dezelfde naam schuilgaat.

Het Hof heeft reeds geoordeeld dat de wezenlijke functie van het merk daarin is gelegen, dat aan de consument of de eindverbruiker de identiteit van de oorsprong van de gemerkte waren of diensten wordt gewaarborgd, zodat hij deze van waren of diensten van andere herkomst kan onderscheiden zonder gevaar voor verwarring. Om zijn rol als essentieel onderdeel van het stelsel van onvervalste mededinging dat het Verdrag tot stand wil brengen en behouden te kunnen vervullen, dient het merk immers de waarborg te bieden dat alle van dat merk voorziene waren of diensten zijn vervaardigd of verricht onder controle van een en dezelfde onderneming die kan worden geacht voor de kwaliteit ervan in te staan.

Met betrekking tot de voorwaarden voor vervallenverklaring die zijn neergelegd in artikel 12, lid 2, sub b, van richtlijn 89/104 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, die in wezen dezelfde zijn als die van artikel 50, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94, heeft het Hof bovendien geoordeeld dat de rechten van een houder van een merk dat overeenkomt met de naam van de ontwerper en eerste producent van de waren waarop dit merk is aangebracht, wegens deze bijzonderheid alleen niet vervallen kunnen worden verklaard op grond dat dit merk het publiek zou misleiden, met name wanneer de aan het betrokken merk verbonden clientèle is overgedragen samen met de onderneming die de waren produceert waarop het merk betrekking heeft. Deze conclusie is ingegeven door het ontbreken van daadwerkelijke misleiding of van een voldoende ernstig risico van misleiding van de gemiddelde consument. De gemiddelde consument kan weliswaar bij zijn aankoop van het betrokken product worden beïnvloed doordat hij ervan uitgaat dat de persoon met wiens naam het merk overeenstemt, aan de creatie daarvan heeft deelgenomen, maar de kenmerken en de kwaliteiten van dit product blijven gewaarborgd door de onderneming die houder is van het merk.

Evenzo moet worden geoordeeld dat de houder van een merk dat overeenkomt met de voornaam en de naam van de ontwerper en eerste producent van de waren waarop dit merk is aangebracht, wegens deze bijzonderheid alleen niet vervallen kunnen worden verklaard op grond dat dit merk het publiek zou misleiden, wanneer de houder van dit merk een merk dat enkel in de familienaam van de ontwerper bestaat en het gehele creatieve vermogen van de onderneming die de waren die dit merk dragen produceert, in het kader van een overdracht rechtmatig heeft verkregen.

(cf. punten 30, 32-34)