ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
64

Niettemin kan op grond van het feit dat zij haar fiscale woonplaats in het land van oorsprong had en daar over vermogensrechtelijke belangen en goederen beschikte, niet worden aangetoond dat de gewone verblijfplaats van verzoekster in dat land is gelegen (zie in die zin beschikking van 26 september 2007, Salvador Roldán/Commissie, F‑129/06, EU:F:2007:166, punt 59). Dit geldt des te meer wanneer de in het land van herkomst fiscaal opgegeven inkomsten uit een in het buitenland uitgeoefende beroepsbezigheid voortvloeien. Ter terechtzitting heeft verzoekster juist uiteengezet dat zij het zelfstandige beroep van beëdigd vertaler voor de Poolse rechtbanken vanuit België had uitgeoefend en dat zij uit dien hoofde voor het jaar 2012 beroepsinkomsten van 2664,64 Poolse zloty (PLN) (ongeveer 650 EUR) had aangegeven. Verzoekster heeft er ter terechtzitting ook op gewezen dat zij in 2014 had verzocht om haar doorhaling in het Poolse handelsregister en dat het voor dat jaar opgegeven bedrag van 54289,16 PLN (ongeveer 12700 EUR) neerkwam op het salaris dat zij in België had ontvangen als gevolg van haar tewerkstelling bij een Belgische onderneming die diensten voor de Commissie verrichtte.
77

Verzoekster kan deze gevolgtrekking niet met succes in twijfel trekken door aan te voeren dat de kamer van beroep niet heeft onderzocht of het betreffende teken daarenboven aanzet tot het gebruik van een ongeoorloofd verdovend middel of het gebruik ervan banaliseert of goedkeurt. Dat het relevante publiek dit teken zal opvatten als een aanwijzing dat bij de door verzoekster in de merkaanvraag vermelde voedingsmiddelen en dranken alsook de diensten die daarmee verband houden, sprake is van verdovende substanties die in meerdere lidstaten verboden zijn, wettigt op zichzelf immers reeds de slotsom dat het betreffende teken in strijd is met de openbare orde in de zin van artikel 7, lid 1, onder f), juncto artikel 7, lid 2, van verordening 2017/1001, zoals de kamer van beroep – gelet op het in de punten 74 en 75 hierboven benadrukte fundamentele belang – terecht heeft vastgesteld. Aangezien een van de functies van een merk erin bestaat de commerciële herkomst van de waar of dienst aan te duiden, zodat de consument die de door dit merk aangeduide waar of dienst heeft verkregen, bij een latere aankoop dezelfde keuze kan maken indien de ervaring positief was of een andere keuze kan maken indien de ervaring negatief was [zie arrest van 5 maart 2003, Alcon/BHIM – Dr. Robert Winzer Pharma (BSS), T‑237/01, EU:T:2003:54, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak], zal het betreffende teken hoe dan ook impliciet maar noodzakelijkerwijs aanzetten tot de aankoop van dergelijke waren en diensten of op zijn minst de consumptie ervan banaliseren doordat het zal worden opgevat op de hierboven beschreven wijze.
31

Te midden van deze handelingen in het kader van de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van verordening nr. 6/2002, bevat het eerste door de Europese Commissie ingediende voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende gemeenschapsmodellen (PB 1994, C 29, blz. 20) in alle taalversies ervan in artikel 6, lid 1, de nadere omschrijving „in belangrijke mate”. Na het advies van het Economisch en Sociaal Comité over „het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende [g]emeenschapsmodellen” (PB 1994, C 388, blz. 9), waarin stond dat de uitdrukking „in belangrijke mate” tot gevolg zou hebben dat talloze modellen, met name in de textiel, van de beoogde bescherming zouden worden uitgesloten en waarin bijgevolg werd voorgesteld deze uitdrukking te schrappen, is deze nadere omschrijving weggehaald in alle taalversies behalve in de Italiaanse taalversie van artikel 6, lid 1, van het door de Commissie ingediende gewijzigde voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2000, C 248 E, blz. 3). Dit verschil in de bewoordingen van deze bepaling is in de Italiaanse taalversie blijven bestaan in het uiteindelijk door de Commissie ingediende, gewijzigde voorstel voor een verordening van de Raad betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2001, C 62 E, blz. 173).
27

Om te beginnen kan de kamer van beroep niet worden verweten dat zij zich niet heeft gebaseerd op de in punt 20 van het verzoekschrift aangehaalde rechtspraak die is toegepast in het arrest van 15 december 2016, Novartis/EUIPO (Afbeelding van een maansikkel in grijs en van een maansikkel in groen) (T‑678/15 en T‑679/15, niet gepubliceerd, EU:T:2016:749, punten 23 en 24), volgens welke een merk dat op significante wijze afwijkt van de norm of van wat gangbaar is in de sector, onderscheidend vermogen kan hebben. Die rechtspraak betreft immers het geval waarin het aangevraagde merk ofwel een driedimensionaal merk bestaande in de verschijningsvorm van de erdoor aangeduide waar ofwel een beeldmerk bestaande in de tweedimensionale weergave van die waar is. In casu dient echter te worden vastgesteld dat het aangevraagde merk niet kan bestaan in de verschijningsvorm van de betrokken diensten of in een tweedimensionale weergave van die diensten, aangezien diensten als zodanig geen tastbare vorm hebben.
2)

Pareto Trading Co., Inc. wordt verwezen in de kosten.
6.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die een breed gedragen en vreedzame oplossing voor verkiezingen hebben belemmerd, onder meer door daden van geweld, onderdrukking of aanzetten tot geweld, of door ondermijning van de rechtsstaat – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen – Uitlegging die steun vindt in de mogelijkheid om de beperkende maatregelen te verlengen – Nuttig effect [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluiten (GBVB) 2016/2231 en 2017/2282, art. 3, lid 2, a), en 9, lid 2] (zie punten 81‑84, 86)
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een ouder gelijk of overeenstemmend merk dat bekend is – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie – Begrip – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 27, 28, 31, 71, 83)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 23, 24, 28)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 70, 75)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Overlapping van twee categorieën van waren of diensten met een verschillende bestemming [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 36‑38, 45, 46)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Aanvraag tot inschrijving van een teken voor alle waren of diensten van eenzelfde categorie – Ontbreken van onderscheidend vermogen enkel voor bepaalde waren of diensten van deze categorie, hetgeen niet belet te erkennen dat het teken onderscheidend vermogen mist voor alle waren of diensten van deze categorie [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 34)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 30‑32)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Ouder merk bestaande in een Uniemerk – Weigering van inschrijving wegens het bestaan van een zelfs tot een deel van de Unie beperkte relatieve weigeringsgrond [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 27)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 39)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerk MediWell – Woordmerk WELL AND WELL en beeldmerk well & well LES PHARMACIENS [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 23, 24, 32, 40, 44, 45, 50, 56)
7.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punt 46)
7.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 62, 63)
5)

AV draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Commissie van de procedure in hogere voorziening in zaak T‑701/16 P.
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Driedimensionale merken bestaande in de vorm van de waar – Onderscheidend vermogen – Beoordelingscriteria – Vorm die een „variant” is van de gebruikelijke vormen van het betrokken type waren – Omstandigheid die ontoereikend is om het onderscheidend vermogen van het merk vast te stellen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punt 26)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 30, 32)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande in een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 17‑19)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 26, 27)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren – Voorwaarden [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 74)
252

Ten slotte is het besluit van 9 november 2010, zoals in de overwegingen 9 en 11 van het bestreden besluit in herinnering is gebracht, in het arrest van 16 december 2015, British Airways/Commissie (T‑48/11, niet gepubliceerd, EU:T:2015:988), nietig verklaard, met name voor zover daarbij aan verzoekster een geldboete is opgelegd, waardoor de Commissie, ter uitvoering van dat arrest, in het kader van het bestreden besluit opnieuw een bepaling heeft vastgesteld waarbij zij verzoekster een geldboete heeft opgelegd wegens haar deelname aan de enkele voortdurende inbreuk.
32

Wat het door de Commissie betwiste procesbelang van verzoeksters met betrekking tot deze weigering betreft, moet worden benadrukt dat een geïnspecteerde onderneming, op grond van de verplichting van elke onderneming om de bescherming van de door haar tewerkgestelde personen en hun persoonlijke levenssfeer te waarborgen [zie met name, met betrekking tot de verplichting tot bescherming van de persoonlijke levenssfeer van natuurlijke personen bij de verwerking van persoonsgegevens, richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31), die is vervangen door verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming (PB 2016, L 119, blz. 1)], de Commissie kan verzoeken om in haar bedrijfslokalen bepaalde gegevens die de persoonlijke levenssfeer van de werknemers of bestuurders kunnen aantasten niet in beslag te nemen, of aan de Commissie kan vragen om deze gegevens terug te geven. In die context zijn dergelijke verzoeken niet uitsluitend voorbehouden aan de betrokken personeelsleden, zoals de Commissie ten onrechte stelt. Om dezelfde reden kan worden aangenomen dat deze onderneming een belang heeft om bij de Unierechter op te komen tegen de afwijzing door de Commissie van haar verzoeken.
56

Wél moet de Commissie in het inleidingsbesluit, zonder een volledige analyse van de betrokken steun te hoeven maken, het kader van haar onderzoek op toereikende wijze vaststellen, zodat het recht van de belanghebbenden om hun opmerkingen in te dienen niet zinledig wordt [arrest van 31 mei 2006, Kuwait Petroleum (Nederland)/Commissie, T‑354/99, EU:T:2006:137, punt 85]. Het Hof heeft met name geoordeeld dat wanneer de regeling die gold toen een lidstaat een voorgenomen steunregeling had aangemeld, werd gewijzigd alvorens de Commissie haar besluit vaststelde, de Commissie met het oog op de uitspraak die zij op grond van de nieuwe regels moest geven, de belanghebbenden moest verzoeken een standpunt te bepalen inzake de verenigbaarheid van de steun met de nieuwe regels (zie arrest van 11 december 2008, Commissie/Freistaat Sachsen, C‑334/07 P, EU:C:2008:709, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Tevens is geoordeeld dat enkel wanneer de Commissie na de vaststelling van een besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure zou opmerken dat dit besluit op onvolledige feitelijke gegevens of op een onjuiste juridische kwalificatie van de feiten is gebaseerd, zij de mogelijkheid en zelfs de verplichting zou moeten hebben haar standpunt aan te passen door een correctiebesluit of een nieuw inleidingsbesluit vast te stellen, zodat de belanghebbenden op nuttige wijze opmerkingen kunnen maken (zie in die zin arrest van 30 april 2019, UPF/Commissie, T‑747/17, EU:T:2019:271, punt 76 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Het is immers alleen wanneer de Commissie, na het besluit een onderzoek in te leiden, iets wijzigt aan haar redenering over (de juridische kwalificatie van) feiten die doorslaggevend blijken bij haar beoordeling van het bestaan van steun of van de verenigbaarheid ervan met de interne markt, dat zij het inleidingsbesluit moet corrigeren of aanvullen, zodat de belanghebbenden op nuttige wijze opmerkingen kunnen maken (zie in die zin arrest van 30 april 2019, UPF/Commissie, T‑747/17, EU:T:2019:271, punt 77).
154

In de punten 40 tot en met 51 van de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep die argumenten onderzocht en afgewezen. In punt 41 van die beslissing heeft zij uiteengezet dat zij gelet op verzoeksters argumenten diende te onderzoeken of de in het besluit van ECHA omschreven testomstandigheden, te weten het vereiste dat de test in pelagisch water werd uitgevoerd zonder extra gesuspendeerd sediment, relevante omstandigheden vormden in de zin van de vierde alinea van de aanhef van bijlage XIII bij verordening nr. 1907/2006. In de punten 42 tot en met 45 van de bestreden beslissing heeft zij erop gewezen dat triclosan volgens de vaststellingen in het besluit van ECHA aanwezig was in bepaalde zoete en zoute pelagische wateren die geen grote hoeveelheden gesuspendeerd deeltjesmateriaal bevatten waaraan het zich gemakkelijk bond, dat die stof in dat soort water potentieel persistent was en dat op grond van de resultaten van de testen in de water- en sedimentsystemen geen conclusies konden worden getrokken met betrekking tot de halfwaardetijd ervan in pelagisch water. In punt 46 van die beslissing heeft zij verzoeksters argument in herinnering gebracht dat de belangrijkste bron van emissies van triclosan in het milieu de rechtstreekse lozing was van afvalwater van zuiveringsinstallaties in het oppervlaktewater, dat al dan niet grote hoeveelheden vaste stoffen en sediment kan bevatten. Zij heeft eveneens uiteengezet dat verzoekster om die reden van mening was dat een test in pelagisch water zonder extra gesuspendeerd sediment niet zou worden uitgevoerd onder relevante omstandigheden in de zin van de vierde alinea van de aanhef van die bijlage. In de punten 47 tot en met 50 van die beslissing heeft zij op dat argument geantwoord. Ten eerste heeft zij herinnerd aan de definitie van het begrip persistentie en aan het feit dat de persistentie van een stof volgens punt 1.1.1 van die bijlage met name afhing van de afbraak ervan in pelagisch water. Ten tweede heeft zij vastgesteld dat, zelfs indien in dat punt was aangegeven dat de testen onder relevante omstandigheden moesten plaatsvinden, dit niet betekende dat men zich hoefde te beperkten tot de meest voorkomende situaties van verspreiding van de stof in het milieu. Zij heeft gepreciseerd dat het verzoek tot uitvoering van de persistentietest niet tot doel had te beoordelen hoe triclosan zich gedroeg in water waarin veel gesuspendeerd stof of sediment aanwezig was, maar wel hoe het zich gedroeg in de in punt 1.1.1. van die bijlage genoemde specifieke compartimenten, waaronder pelagisch zoet- of zeewater zonder grote hoeveelheden gebonden residuen. In punt 51 van die beslissing is zij tot de slotsom gekomen dat het eerste middel van het beroep tegen het besluit van ECHA in het licht van die overwegingen diende te worden afgewezen.
100

Voorts zij eraan herinnerd dat wanneer de Commissie, zoals in het bestreden besluit, tot de conclusie komt dat de steun onrechtmatig is, de nationale rechterlijke instanties overeenkomstig het Unierecht verplicht zijn de begunstigde van de steun te veroordelen tot betaling van rente over het tijdvak waarin de betrokken steun onrechtmatig was uitgekeerd (zie in die zin arresten van 12 februari 2008, CELF en ministre de la Culture et de la Communication, C‑199/06, EU:C:2008:79, punten 51, 52 en 55, en 16 oktober 2014, Alpiq RomIndustries en Alpiq RomEnergie/Commissie, T‑129/13, niet gepubliceerd, EU:T:2014:895, punt 39). Het Unierecht verlangt evenwel niet dat zij eveneens de onrechtmatige steun terugvorderen wanneer deze verenigbaar is met de interne markt, ook niet indien er geen sprake is van uitzonderlijke omstandigheden. In voorkomend geval is de nationale rechter dus overeenkomstig de in punt 32 hierboven aangehaalde rechtspraak alleen krachtens het nationale recht bevoegd om de terugvordering te gelasten van de onrechtmatige steun, onverminderd het recht van de betrokken lidstaat om deze later opnieuw ten uitvoer te leggen, of om vorderingen tot schadevergoeding wegens de onrechtmatige aard van de steun toe te wijzen (zie in die zin arrest van 12 februari 2008, CELF en ministre de la Culture et de la Communication, C‑199/06, EU:C:2008:79, punt 55).
59

De Unierechter heeft echter een aantal uitzonderingen op deze regel aanvaard, en met name de volgende. In de eerste plaats kan de nietigverklaring van de onrechtmatige handeling van de administratie geen volledige vergoeding voor immateriële schade vormen indien die handeling een oordeel over de bekwaamheid of het gedrag van de betrokkene bevat, dat deze laatste zou kunnen kwetsen. In de tweede plaats kan de nietigverklaring van de omstreden handeling geen volledige vergoeding voor de geleden immateriële schade vormen wanneer de begane onrechtmatigheid bijzonder ernstig is. In de derde plaats is geoordeeld dat de nietigverklaring van een onrechtmatige handeling op zichzelf geen passend en toereikend herstel van de door de nietig verklaarde handeling veroorzaakte immateriële schade kan vormen, wanneer die nietigverklaring geen enkel nuttig effect heeft (zie arresten van 9 maart 2010, N/Parlement, F‑26/09, EU:F:2010:17, punten 103, 105 en 107 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 5 juli 2011, V/Parlement, F‑46/09, EU:F:2011:101, punten 169, 171 en 173 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
48

Zoals de Commissie aanvoert, vereist de in punt 45 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak weliswaar niet dat een hoorzitting wordt gehouden of dat van die hoorzitting een rapport of proces-verbaal wordt opgesteld opdat het recht om te worden gehoord wordt geëerbiedigd, maar dat neemt niet weg dat de Commissie, wanneer een tijdelijk functionaris betwist te zijn gehoord, zoals in casu, bewijzen dient aan te dragen dat de betrokkene in staat is gesteld zijn opmerkingen in te dienen over het voornemen van de Commissie om zijn overeenkomst te beëindigen op grond van vertrouwensbreuk. Voorts kan louter op basis van de door de Commissie benadrukte omstandigheid dat de kabinetten van leden van de Commissie kleine entiteiten zijn, niet worden geoordeeld dat een functionaris die bij een van die kabinetten werkzaam is, wordt geacht naar behoren te zijn gehoord voordat jegens hem een ontslagbesluit wordt vastgesteld. Ten slotte kan worden volstaan met de vaststelling dat verzoeker, ofschoon hij geen verklaring of rechtvaardiging verstrekt voor de door de Commissie aangehaalde vergaderingen van september en december 2015, betwist dat hij tijdens die vergaderingen naar behoren is gehoord zoals de Commissie verklaart, zonder dat aan die loutere verklaringen van de Commissie voorrang kan worden gegeven boven de hiermee strijdige beweringen van de andere partij (zie in die zin arrest van 6 december 2007, Marcuccio/Commissie, C‑59/06 P, EU:C:2007:756, punten 69 en 70).