BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

8 juli 1998

Zaak T-200/95

X

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Klachttermijn — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Volledige Griekse tekst II-1003

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van een besluit waarbij verzoeker na tuchtrechtelijk ontslag de toegang tot de gebouwen van de Commissie is ontzegd, en tot vergoeding van de schade die hij daardoor heeft geleden.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van de beschikking

Verzoeker treedt op 31 januari 1983 in dienst van de Commissie als ambtenaar in de rang A 4 bij het directoraatgeneraal Vervoer (DG VII). In juni 1991 wordt hij tot adjunct-hoofd van eenheid 3 „Veiligheid van het luchtvervoer — Controle op het luchtverkeer — Industriebeleid — Sociale aspecten” van directoraat C„Luchtvervoer” van DG VII (eenheid VII.C.3) benoemd en belast met de dossiers betreffende de veiligheid van het luchtvervoer.

Op 8 oktober 1992 leidt Commissie een tuchtprocedure in tegen verzoeker.

Bij besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) van 4 oktober 1993 wordt verzoeker tuchtrechtelijk ontslagen.

Bij nota van 5 oktober 1993 deelt de heer Richardson, directeur van directoraat B „Rechten en verplichtingen” van het directoraatgeneraal Personeelszaken en algemeen beheer (DG IX), verzoeker mee, dat hij vanaf die datum geen toegang meer heeft tot de gebouwen van de Commissie, met uitzondering van een aantal gebouwen waarin zich de diensten bevinden die zijn belast met sociale en administratieve aangelegenheden, te weten: bezoldiging, pensioenen, ziektekostenverzekering en sociale diensten (nota van de heer Richardson).

Op 31 januari 1995 meldt verzoeker zich, als vertegenwoordiger van een Grieks adviesbureau, samen met een ambtenaar van de Commissie aan bij een gebouw van de Commissie te Brussel, Beaulieulaan 29, om er een voorstel voor een studie in te dienen. De toegang tot dat gebouw wordt hem evenwel ontzegd.

Hetzelfde incident doet zich voor bij het gebouw van de Commissie aan de Aarlenstraat 80 te Brussel, waar aan verzoeker wordt meegedeeld, dat het gaat om een besluit van de administratie van de Commissie.

Daarop deelt verzoeker de directeurgeneraal Personeelszaken bij brief van 30 maart 1995 mee, dat zijn privéleven, zijn beroepswerkzaamheden en zijn wetenschappelijke activiteiten worden aangetast doordat hem de toegang tot de gebouwen van de Commissie wordt ontzegd. Hij verzoekt de directeurgeneraal derhalve om intrekking van het besluit van de Commissie waarbij hem de toegang tot de gebouwen is ontzegd, op grond dat dit besluit zijns inziens op geen enkele wetsbepaling kan worden gebaseerd, te meer daar het Gerecht nog geen uitspraak heeft gedaan op zijn beroep tegen het besluit waarbij hij tuchtrechtelijk is ontslagen.

De directeurgeneraal antwoordt niet op die brief.

De ontvankelijkheid

Om te beginnen moet worden gepreciseerd dat, anders dan de Commissie stelt, de nota van de heer Richardson op zichzelf rechtsgevolgen sorteert. In het besluit waarbij verzoeker tuchtrechtelijk is ontslagen, wordt immers enkel bepaald, dat hij zijn ambt bij zijn vroegere dienst niet meer mag uitoefenen. In dat besluit wordt niets gezegd over de toegang tot de gebouwen van de Commissie in het algemeen. Bovendien blijkt uit de uitleg die de Commissie tijdens de schriftelijke behandeling heeft gegeven, dat in het onderhavige geval is geoordeeld dat het nodig was verzoeker de toegang te ontzeggen, en dat dit geen maatregel is die automatisch voortvloeit uit het tuchtrechtelijk ontslag (punt 34).

Derhalve moet worden vastgesteld, dat de nota van de heer Richardson bezwarend is voor verzoeker daar zij op zichzelf rechtsgevolgen sorteert (punt 35).

Referentie: Hof 10 december 1969, Grasselli/Commissie, 32/68, Jurispr. blz. 505, punt 4; Hof 21 januari 1987, Stroghili/Rekenkamer, 204/85, Jurispr. blz. 389, punt 6

Tegen deze op 5 oktober 1993 aan verzoeker meegedeelde nota had overeenkomstig artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen uiterlijk op 5 januari 1994 moeten worden opgekomen. Verzoeker heeft de directeurgeneraal Personeelszaken van de Commissie evenwel pas op 30 maart 1995 verzocht om intrekking van het besluit waarbij hem de toegang tot de gebouwen van de Commissie was ontzegd. De klacht waarin verzoeker om intrekking van het betrokken besluit heeft verzocht, is dus kennelijk tardief ingediend (punten 36 en 37).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid.