De verplichting voor een lidstaat om alle maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om het door een richtlijn voorgeschreven resultaat te bereiken, is immers een dwingende verplichting die wordt opgelegd door artikel 288, derde alinea, VWEU en door richtlijn 2008/98 zelf. Dienaangaande moet worden vastgesteld dat zelfs wanneer de lidstaten bij de omzetting van een richtlijn in nationaal recht over een ruime beoordelingsmarge beschikken bij de keuze van de middelen, zij toch gehouden zijn de volle werking van die richtlijn te verzekeren en de daarin gestelde termijnen na te leven, opdat deze richtlijn in de gehele Unie uniform zou worden toegepast. Bovendien voorziet richtlijn 2008/98 niet in een uitzondering op basis waarvan de lidstaten de inwerkingtreding van de omzettingsmaatregelen rechtsgeldig kunnen uitstellen tot na de in artikel 40, lid 1, ervan vastgestelde datum.

Het Unierecht en richtlijn 2008/98 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling waarbij een bepaling van die richtlijn in nationaal recht wordt omgezet, maar waarvan de inwerkingtreding afhankelijk wordt gesteld van de vaststelling van een latere nationale handeling, indien deze inwerkingtreding plaatsvindt na het verstrijken van de in die richtlijn gestelde omzettingstermijn.

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2008/98 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, gelezen in samenhang met de artikelen 4 en 13 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die niet voorziet in de mogelijkheid voor een producent of houder van afvalstoffen om zijn afvalstoffen zelf te verwijderen teneinde te worden vrijgesteld van betaling van een gemeentelijke heffing op afvalverwijdering, voor zover deze heffing in overeenstemming is met de vereisten van het evenredigheidsbeginsel.

Wat immers de verplichting betreft om de maatregelen te nemen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de eerste afvalproducent of de houder van afvalstoffen zelf de afvalverwerking verricht, biedt genoemd artikel 15, lid 1, de lidstaten verschillende keuzemogelijkheden en mag de verwijzing naar de artikelen 4 en 13 van richtlijn 2008/98 niet aldus worden uitgelegd dat zij de op die manier aan de lidstaten verleende beoordelingsmarge beperkt waardoor dezen zouden worden verplicht om de eerste afvalproducent of de houder van afvalstoffen het recht toe te kennen om die afvalstoffen zelf te verwerken om aldus te worden vrijgesteld van de verplichting om bij te dragen aan de financiering van het door de overheid ingestelde afvalbeheersysteem.

Bij ontbreken van een Unierechtelijke regeling die de lidstaten een welbepaalde methode voor de financiering van de aan afvalbeheer verbonden kosten oplegt, kan die financiering naar believen van de betrokken lidstaat door middel van een heffing, een retributie of op gelijk welke andere wijze kan worden verzekerd, en kan een nationale regeling die ter financiering van het beheer van een dergelijk systeem bijvoorbeeld voorziet in een heffing die is berekend op basis van een raming van de geproduceerde hoeveelheid afvalstoffen, en niet op basis van de hoeveelheid afvalstoffen die daadwerkelijk is geproduceerd en afgegeven, niet kan worden geacht in strijd te zijn met richtlijn 2008/98. Hoewel het juist is dat de bevoegde nationale autoriteiten op het betrokken gebied dus over een ruime beoordelingsmarge beschikken met betrekking tot de vaststelling van de berekeningswijze van een dergelijke heffing, mag de aldus bepaalde heffing echter niet verder gaan dan noodzakelijk is om het nagestreefde doel te bereiken.

(cf. punten 42, 43, 47, 48, 50 en dictum)