Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Ontvankelijkheidsvoorwaarden - Beroep in hoofdzaak strekkende tot nietigverklaring van beschikking van Commissie waarbij terugbetaling van staatssteun wordt gelast - Mogelijkheid om voor nationale rechter op te komen tegen nationale uitvoeringsmaatregelen - Niet relevant voor ontvankelijkheid van verzoek in kort geding

(Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 83, lid 2; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 1)

2. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking van Commissie waarbij terugbetaling van staatssteun voor herstructurering wordt gelast - Toepassing van bijzonder strenge criteria met betrekking tot fumus boni juris - Uitgesloten

(Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 83, lid 2; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

3. Hogere voorziening - Middelen - Verkeerde beoordeling van feiten - Niet-ontvankelijkheid - Toezicht door Hof op beoordeling van bewijselementen - Daarvan uitgesloten

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea)

Samenvatting

1. Dat een onderneming die staatssteun heeft ontvangen waarvan de Commissie de terugvordering heeft gelast, voor de nationale rechter beroep kan instellen tegen maatregelen ter uitvoering van deze beschikking, kan geen wijziging brengen in het voorschrift van artikel 104, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, volgens hetwelk een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een handeling van een instelling slechts ontvankelijk is indien de verzoeker bij het Gerecht beroep tegen die handeling heeft ingesteld, en kan niet tot gevolg hebben dat een dergelijke onderneming die daadwerkelijk voor het Gerecht beroep tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie heeft ingesteld, voorlopige rechtsbescherming voor de gemeenschapsrechter wordt ontzegd.

( cf. punten 32-33 )

2. Bij het onderzoek van een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een beschikking van de Commissie waarbij de terugvordering van staatssteun voor herstructurering wordt gelast, is er geen reden om de fumus boni juris aan de hand van bijzonder strenge criteria te beoordelen op grond dat wegens de dreigende insolventie van de begunstigde steeds is voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid. De insolventie betekent namelijk niet noodzakelijkerwijze dat van spoedeisendheid moet worden uitgegaan, aangezien de kortgedingrechter bij het onderzoek van de overlevingskansen van een onderneming haar materiële situatie onder meer kan beoordelen met inachtneming van de kenmerken van de groep waartoe zij via haar aandeelhouders behoort.

Voorts kan de opschorting van de tenuitvoerlegging van een beschikking waarbij de terugvordering van ongeoorloofde steun wordt gelast, de negatieve gevolgen van deze steun voor de mededinging weliswaar verlengen, maar omgekeerd zal de onmiddellijke tenuitvoerlegging van een dergelijke beschikking normaal gesproken onomkeerbare gevolgen voor de begunstigde onderneming hebben, zonder dat van tevoren valt uit te sluiten dat de handhaving van de steun uiteindelijk wegens eventuele gebreken van de betrokken beschikking rechtmatig wordt verklaard.

Ten slotte zou het hanteren van bijzonder strenge criteria de voorlopige rechtsbescherming buitensporig kunnen beknotten en de ruime beoordelingsvrijheid waarover de kortgedingrechter moet beschikken om de hem verleende bevoegdheden uit te oefenen, kunnen beperken.

( cf. punten 54, 56, 58-59 )

3. Volgens artikel 225 EG en artikel 51, eerste alinea, van het Statuut-EG van het Hof van Justitie kan de hogere voorziening alleen rechtsvragen betreffen en moet zij gebaseerd zijn op middelen ontleend aan onbevoegdheid van het Gerecht, onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht waardoor aan de belangen van de verzoekende partij afbreuk is gedaan, dan wel schending van het gemeenschapsrecht door het Gerecht. Het Gerecht is als enige bevoegd om, enerzijds, de feiten vast te stellen, tenzij uit het hem voorgelegde dossier zou blijken dat zijn vaststellingen materieel onjuist zijn, en, anderzijds, die feiten te beoordelen.

Voorts is het Hof in beginsel niet bevoegd de bewijzen te onderzoeken waarop het Gerecht zich voor de vaststelling of de beoordeling van de feiten heeft gebaseerd. Wanneer de algemene rechtsbeginselen en de procedureregels inzake de bewijslast en de bewijsvoering in acht zijn genomen, staat het immers uitsluitend aan het Gerecht om te beoordelen, welke waarde aan de hem voorgelegde gegevens moet worden toegekend.

( cf. punten 66-67 )