BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

28 november 2003

Zaak T-200/03 R

V

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Kort geding — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Ontslag wegens onvoldoende geschiktheid voor ambt — Spoedeisendheid”

Volledige Franse tekst II-1549

Betreft:

Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie van 10 maart 2003 waarbij verzoekster is ontslagen wegens onvoldoende geschiktheid voor het ambt.

Beslissing:

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorwaarden – Spoedeisendheid – Morele schade die in kortgeding niet beter kan worden hersteld dan in hoofdzaak – Geen

Artikel 104, lid 2, van het Reglement voor' de procesvoering van het Gerecht bepaalt dat een verzoek in kort geding een duidelijke omschrijving moet bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt (fumus boni juris). Die voorwaarden zijn cumulatief, zodat een verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging moet worden afgewezen wanneer aan een van deze voorwaarden niet wordt voldaan. De kortgedingrechter weegt in voorkomend geval ook de betrokken belangen tegen elkaar af. De gevraagde maatregel moet voorlopig zijn, in die zin dat hij niet vooruitloopt op de rechtspunten of de feitelijke punten in geding noch de gevolgen van de later in de hoofdzaak te nemen beslissing bij voorbaat neutraliseert. In het kader van dit algemene onderzoek beschikt de kortgedingrechter over een ruime beoordelingsvrijheid en kan hij, met inachtneming van de bijzonderheden van de zaak, vrij bepalen hoe en in welke volgorde deze verschillende voorwaarden moeten worden onderzocht, daar geen enkele gemeenschapsrechtelijke regel hem voor de beoordeling van de noodzaak van voorlopige maatregelen een vooraf vastgesteld onderzoeksschema voorschrijft. (cf punten 37-39) Referentie: Hof 19 juli 1995, Commissie/Atlantic Container Line e a , C-149/95 P(R), Jurispr blz. I-2165, punt 22; Hof 14 oktober 1996, SCK en FNK/Commissie, C-268/96P(R), Jurispr blz I-4971, punt 30; Hof 23 februari 2001, Oostenrijk/Raad, C-455/00R, Jurispr blz I-1461. punt 73; Gerecht 9 augustus 2001. De Nicola/EIB, T-120/01 R, JurAmbt blz I-A-171 en II-783. punt 13

De kortgedingprocedure heeft niet tot doel, herstel te bieden voor schade, maar te waarborgen dat het arrest in de hoofdzaak ten volle effect sorteert. Met het oog daarop dienen de verlangde maatregelen spoedeisend te zijn in die zin, dat het ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de belangen van de verzoeker noodzakelijk is, dat zij vóór de uitspraak ten gronde worden getroffen en effect sorteren. De partij die om de voorlopige maatregel verzoekt moet aantonen dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder ernstige en onherstelbare schade te lijden. Financiële schade kan in beginsel niet worden beschouwd als onherstelbaar of zelfs moeilijk herstelbaar, wanneer zij later financieel kan worden vergoed. Het staat evenwel aan de kortgedingrechter om aan de hand van de omstandigheden van elk geval te beoordelen of de onverwijlde tenuitvoerlegging van het besluit waarop het verzoek om opschorting betrekking heeft, de verzoeker ernstige en onmiddellijke schade kan berokkenen die zelfs door de nietigverklaring van het besluit aan het einde van de procedure in de hoofdzaak niet meer kan worden hersteld. (cf. punten 51, 52, 54 en 56) Referentie: Hof 3 juli 1984, De Compte/Parlement, 141/84 R, Jurispr. blz. 2575, punt 4; Hof 25 maart 1999, Willeme/Commissie, C-65/99 P (R), Jurispr. blz. I-1857, punt 62; Gerecht 10 februari 1999, Willeme/Commissie, T-211/95 R, JurAmbt. blz. I-A-15 en II-57, punt 36; Gerecht 10 september 1999, Elkaïm en Mazuel/Commissie, T-173/99 R, JurAmbt. blz. I-A-155 en II-811, punt 25; Gerecht 7 mei 2002, Aden e.a./Raad en Commissie, T-306/01 R, Jurispr. blz. II-2387, punt 92