ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
§ 7m van het Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz (wet tot aanpassing van het arbeidsovereenkomstenrecht) van 1993 (BGBl. 459/1993; hierna: „AVRAG”) bepaalt:

„1. Indien er een redelijke verdenking van een administratieve overtreding in de zin van § 7b, lid 8, § 7i of § 7k, lid 4, bestaat en indien op grond van bepaalde omstandigheden moet worden aangenomen dat strafvervolging of de tenuitvoerlegging van een opgelegde straf onmogelijk of aanzienlijk moeilijker zal zijn om redenen die verband houden met de persoon van de werkgever (opdrachtnemer) of de uitlener, kan de belastingdienst in verband met onderzoeken krachtens § 7f alsook de Bauarbeiter-Urlaubs- und Abfertigungskasse de opdrachtgever, en bij het uitlenen van werknemers de inlener, schriftelijk opdragen om het nog voor de werkzaamheden verschuldigde bedrag of de nog verschuldigde inleenvergoeding geheel of gedeeltelijk niet te betalen (stopzetting van betaling). [...] De belastingdienst en de Bauarbeiter-Urlaubs- und Abfertigungskasse [vakantie- en ontslagfonds voor werknemers in de bouwnijverheid] kunnen enkel een stopzetting van betaling gelasten wanneer een voorlopige zekerheid conform § 71 niet kon worden vastgesteld of geïnd.

[...]

3. Indien er een redelijke verdenking van een administratieve overtreding in de zin van § 7b, lid 8, § 7i of § 7k, lid 4, bestaat en indien op grond van bepaalde omstandigheden moet worden aangenomen dat strafvervolging of de tenuitvoerlegging van een opgelegde straf onmogelijk of aanzienlijk moeilijker zal zijn om redenen die verband houden met de persoon van de werkgever (opdrachtnemer) of de uitlener, kan het districtsbestuur de opdrachtgever, en bij het uitlenen van werknemers de inlener, bij beschikking gelasten om het nog voor de werkzaamheden verschuldigde bedrag of de nog verschuldigde inleenvergoeding binnen een redelijke termijn als waarborgsom te betalen. [...]

[...]

5. De betaling overeenkomstig lid 3 heeft tot gevolg dat de opdrachtgever of de inlener wordt bevrijd van zijn betalingsverplichting tegenover de opdrachtnemer of de uitlener.

[...]”
38.

Daarop heeft de Court of Appeal besloten de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag: „In een situatie waarin i) de toepasselijke bepalingen van nationaal recht voorzien in een uitsluiting van de verplichte motorrijtuigenverzekering ten aanzien van degenen voor wie een motorvoertuig niet is uitgerust met vaste zitplaatsen, ii) de toepasselijke verzekeringspolis bepaalt dat enkel passagiers die op vaste zitplaatsen worden vervoerd onder de dekking vallen, en deze polis op het tijdstip van het ongeval feitelijk een erkende verzekeringspolis was in de zin van het nationale recht, iii) de toepasselijke nationale bepalingen die in een dergelijke dekkingsuitsluiting voorzien, in een eerdere uitspraak van het Hof (arrest van 19 april 2007, Farrell, C‑356/05, EU:C:2007:229) al in strijd met het Unierecht zijn geoordeeld, en bijgevolg buiten toepassing moeten blijven, en iv) de bewoordingen van de nationale bepalingen niet toestaan dat zij overeenkomstig de vereisten van het Unierecht worden uitgelegd, is de nationale rechter dan, in het kader van een geding tussen particulieren en een particuliere verzekeringsmaatschappij inzake een auto-ongeval waarbij een passagier die niet op een vaste zitplaats werd vervoerd in 1999 ernstig letsel heeft opgelopen, waarin hij, met instemming van partijen, de particuliere verzekeringsmaatschappij en de Staat als verweerders heeft opgeroepen […], indien hij de toepasselijke bepalingen van nationaal recht buiten toepassing laat, ook verplicht om de in de motorrijtuigenverzekeringspolis opgenomen uitsluitingsclausule buiten toepassing te laten, of anderszins te beletten dat de verzekeraar zich op de destijds van kracht zijnde […] uitsluitingsclausule beroept, zodat het slachtoffer op grond van die polis rechtstreeks door de verzekeringsmaatschappij schadeloos gesteld had kunnen worden? Of zou, subsidiair, een dergelijke uitkomst in wezen gelijk staan aan een door het Unierecht verboden vorm van horizontale rechtstreekse werking van een richtlijn jegens een particuliere partij?”
78.

Voor deze extrapolatie behoeft weliswaar geen rekening te worden gehouden met het grondgebied van de lidstaten als zodanig ( 23 ), maar het bestaan van de interne markt binnen de Unie betekent niet dat er geen nationale of regionale markten bestaan. Het is namelijk gebruikelijk dat marktdeelnemers, zoals Nestlé, voor de levering van hun waren of diensten bepaalde nationale markten samenvoegen om verschillende redenen, zoals het feit dat deze geografisch dicht bij elkaar liggen, historische banden hebben, of een taal, gewoonten of gebruiken gemeen hebben. Gelet hierop en afhankelijk van de betrokken waren kan het voor bepaalde nationale markten geleverde bewijs op grond van wat Mondelez ter terechtzitting „de vergelijkbaarheid van de markten” heeft genoemd, in die zin volstaan als bewijs voor andere markten waarvoor geen bewijs werd aangedragen of waarvoor geen kwantitatief afdoend bewijs is geleverd. In het bijzonder is het wegens de vergelijkbaarheid van de betrokken markten mogelijk dat voor bepaalde waren of diensten het voor de Spaanse markt geleverde bewijs ook volstaat voor de Portugese markt of het voor de Britse markt geleverde bewijs voor de Ierse markt, enz.
59.

Sterker nog, in de onderhavige zaak is de aangevoerde oneerlijke benadeling jegens de consument niet gelegen in de executie van de hypotheek als zodanig, maar eerder in de hertaxatie van de onroerende zaak die wordt gebruikt om het startbod voor de openbare verkoop te berekenen. De schuldenaren vrezen dat het bij de openbare verkoop geboden bedrag voor hun onroerende zaak minder hoog zal zijn dan het geval zou zijn bij een hoger startbod. Zoals ter terechtzitting is opgemerkt door de Spaanse regering, is de door de schuldenaren aangevoerde schade dus louter hypothetisch van aard tot de openbare verkoop is afgerond. De hypotheek of de hoogte van de schuld worden niet in twijfel getrokken: waar het in dit geval eerder om gaat is de hoogte van de schuld die nog zal uitstaan nadat de openbare verkoop is afgerond en de opbrengst ervan met de bestaande schuld verrekend is. Mocht de rechter die de declaratoire procedure behandelt, vaststellen dat er sprake is van een oneerlijke handelspraktijk, dan kan er na de executie van de hypotheek schadevergoeding worden toegekend. Zelfs mocht de executieprocedure in afwachting van de uitkomst van de declaratoire procedure worden geschorst, zou het resultaat voor de schuldenaren hetzelfde zijn.
9.

Artikel 4 bis van het kaderbesluit is bij kaderbesluit 2009/299/JBZ ( 4 ) ingevoegd om de facultatieve gronden voor weigering van de tenuitvoerlegging van een EAB wanneer de betrokkene niet in persoon op zijn proces is verschenen, nader te omschrijven: „1. De uitvoerende rechterlijke autoriteit kan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel voor de uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel ook weigeren, indien de betrokkene niet in persoon is verschenen op het proces dat tot de beslissing heeft geleid, tenzij in het Europees aanhoudingsbevel is vermeld dat, overeenkomstig nadere in het nationale recht van de uitvaardigende lidstaat bepaalde procedurevoorschriften: a) de betrokkene tijdig i) persoonlijk is gedagvaard en daarbij op de hoogte is gebracht van het tijdstip en de plaats van het proces dat tot de beslissing heeft geleid of anderszins daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van het tijdstip en de plaats van dat proces, zodat op ondubbelzinnige wijze vaststaat dat hij op de hoogte was van het voorgenomen proces; en ii) ervan in kennis is gesteld dat een beslissing kan worden gegeven wanneer hij niet op het proces verschijnt; of dat b) de betrokkene op de hoogte was van de voorgenomen procedure, een zelf gekozen of van overheidswege toegewezen raadsman heeft gemachtigd zijn verdediging bij de procedure te voeren, en bij de procedure ook werkelijk door die raadsman is verdedigd; of dat c) de betrokkene nadat de beslissing aan hem was betekend en hij uitdrukkelijk was geïnformeerd over zijn recht op een verzetsprocedure of een procedure in hoger beroep waarbij hij het recht heeft aanwezig te zijn, waarbij de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld en nieuw bewijsmateriaal wordt toegelaten, en die kan leiden tot herziening van de oorspronkelijke beslissing: i) uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven dat hij de beslissing niet betwist; of ii) niet binnen de voorgeschreven termijn verzet of hoger beroep heeft aangetekend; of dat d) de beslissing niet persoonlijk aan de betrokkene is betekend, maar: i) hem na overlevering onverwijld persoonlijk zal worden betekend en hij uitdrukkelijk zal worden geïnformeerd over zijn recht op een verzetsprocedure of een procedure in hoger beroep, waarop hij het recht heeft aanwezig te zijn, waarop de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld en nieuw bewijsmateriaal wordt toegelaten, en die kan leiden tot herziening van de oorspronkelijke beslissing; en ii) dat de betrokkene wordt geïnformeerd over de termijn waarover hij beschikt om verzet of hoger beroep aan te tekenen, als vermeld in het desbetreffende Europees aanhoudingsbevel. […]”
73.

In de punten 25 en volgende van het bestreden arrest heeft het Gerecht zich gebogen over zijn eigen bevoegdheid om uitspraak te doen over de derde vordering van Bank Mellat, waarmee zij het Gerecht verzoekt te verklaren dat artikel 1, punt 6, van besluit 2012/635 niet op haar van toepassing is. ( 66 ) Na te hebben herinnerd aan de tekst van artikel 263, vierde alinea, artikel 275 en artikel 277 VWEU, heeft het Gerecht geoordeeld dat artikel 1, punt 6, van besluit 2012/635 een bepaling in de zin van dat artikel 275 VWEU was. ( 67 ) Het heeft in herinnering gebracht dat de afwijking van de in artikel 275 VWEU bepaalde regel van de bevoegdheid van het Hof restrictief moest worden uitgelegd. Daarna heeft het Gerecht geoordeeld dat de maatregelen waarin artikel 1, punt 6, van besluit 2012/635 voorziet, algemene maatregelen waren, waarvan de werkingssfeer was bepaald onder verwijzing naar objectieve criteria en niet onder verwijzing naar natuurlijke of rechtspersonen, en dat dat artikel 1, punt 6 dus geen besluit vormde waarin beperkende maatregelen jegens dergelijke personen zijn voorzien in de zin van artikel 275, tweede alinea, VWEU. ( 68 ) Vervolgens heeft het eraan herinnerd dat verzoekster de exceptie van onwettigheid had opgeworpen ter onderbouwing van het beroep tot nietigverklaring van artikel 1, punt 15, van verordening nr. 1263/2012, dat op het gebied van het VWEU uitvoering moet geven aan artikel 1, punt 6, van besluit 2012/635. ( 69 ) Volgens het Gerecht vormt dat artikel 1, punt 15 echter geen besluit waarbij beperkende maatregelen worden vastgesteld jegens natuurlijke of rechtspersonen in de zin van artikel 275, tweede alinea, VWEU. Het is immers van toepassing op objectief bepaalde situaties en heeft rechtsgevolgen voor algemeen en abstract omschreven categorieën van personen, en de uitvoering ervan is geen gevolg van een beoordeling van de omstandigheden van een specifieke instelling. ( 70 ) Dientengevolge is de exceptie van onwettigheid gericht tegen artikel 1, punt 6, van besluit 2012/635 niet opgeworpen ter ondersteuning van een beroep tot nietigverklaring van een besluit waarin restrictieve maatregelen zijn voorzien in de zin van artikel 275, tweede alinea, VWEU. ( 71 ) In deze omstandigheden heeft het Gerecht zich onbevoegd verklaard om uitspraak te doen over de exceptie van onwettigheid gericht tegen artikel 1, punt 6, van besluit 2012/635. ( 72 ) Vervolgens heeft het evenwel geoordeeld dat de afwijking van de bevoegdheid van de rechter van de Unie uit artikel 275 VWEU niet zover strekte dat het uitgesloten is de wettigheid te toetsen van een krachtens artikel 215 VWEU vastgestelde handeling, die niet onder het GBVB valt, maar die enkel kan worden vastgesteld wanneer vooraf een onder het GBVB vallend besluit is vastgesteld, zoals het geval is van artikel 1, punt 15, van verordening nr. 1263/2012. Het Gerecht heeft dus vastgesteld dat het bevoegd is om uitspraak te doen over de eerste en de tweede vordering van Bank Mellat betreffende deze bepaling. ( 73 )
Artikel 3 van dat kaderbesluit, met als opschrift „Wijze waarop in een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met een in een andere lidstaat uitgesproken veroordeling”, bepaalt:

„1. Elke lidstaat zorgt ervoor dat in een strafrechtelijke procedure tegen een persoon rekening wordt gehouden met in andere lidstaten tegen de betrokkene uitgesproken, eerdere veroordelingen wegens andere feiten, waarover krachtens de geldende rechtsinstrumenten inzake wederzijdse rechtsbijstand of inzake de uitwisseling van gegevens uit het strafregister informatie is verkregen, zulks voor zover in de lidstaat zelf met eerdere veroordelingen rekening wordt gehouden, en dat aan die in andere lidstaten uitgesproken eerdere veroordelingen rechtsgevolgen worden verbonden, gelijkwaardig aan die welke de nationale wetgeving verbindt aan eerdere veroordelingen in de lidstaat zelf.

2. Lid 1 is van toepassing tijdens de fase die aan het strafproces voorafgaat, tijdens het strafproces zelf en bij de tenuitvoerlegging van de veroordeling, met name wat betreft de geldende procesrechtelijke regels, inclusief die met betrekking tot de voorlopige hechtenis, de kwalificatie van het strafbare feit, de soort opgelegde straf en de strafmaat, en wat betreft de regels inzake de tenuitvoerlegging van de beslissing.

3. De inaanmerkingneming van in andere lidstaten uitgesproken eerdere veroordelingen als bedoeld in lid 1, leidt er niet toe dat eerdere veroordelingen of eventuele besluiten betreffende de tenuitvoerlegging daarvan door de lidstaat die de procedure uitvoert, erdoor worden doorkruist, ingetrokken of herzien.

4. Overeenkomstig lid 3 is lid 1 niet van toepassing voor zover, indien de eerdere veroordeling een nationale veroordeling was geweest van de lidstaat die de nieuwe procedure voert, de inaanmerkingneming van de eerdere veroordeling er overeenkomstig het nationale recht van die lidstaat toe zou hebben geleid dat de eerdere veroordeling of een eventuele beslissing betreffende de tenuitvoerlegging daarvan wordt doorkruist, ingetrokken of herzien.

[...].”
Artikel 54 van die richtlijn, met als opschrift „Beroepsgeheim”, luidt:

„1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten, alle personen die werkzaam zijn of zijn geweest voor de bevoegde autoriteiten of voor entiteiten waaraan overeenkomstig artikel 48, lid 2, taken zijn gedelegeerd, alsmede accountants of deskundigen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten handelen, aan het beroepsgeheim gebonden zijn. De vertrouwelijke gegevens waarvan deze personen beroepshalve kennis krijgen, mogen aan geen enkele persoon of autoriteit bekend worden gemaakt, behalve in een samengevatte of geaggregeerde vorm, zodat individuele beleggingsondernemingen, marktexploitanten, gereglementeerde markten of andere personen niet herkenbaar zijn, onverminderd de gevallen die onder het strafrecht of onder de overige bepalingen van deze richtlijn vallen.

2. Indien een beleggingsonderneming, marktexploitant of gereglementeerde markt failliet is verklaard of op grond van een rechterlijke uitspraak moet worden geliquideerd, mogen vertrouwelijke gegevens die geen betrekking hebben op derden, in het kader van civiele of handelsrechtelijke procedures openbaar worden gemaakt indien dat nodig is voor de afwikkeling van de procedure.

3. Onverminderd zaken die onder het strafrecht vallen mogen de bevoegde autoriteiten, of instanties of natuurlijke of rechtspersonen, anders dan de bevoegde autoriteiten, die uit hoofde van deze richtlijn vertrouwelijke informatie ontvangen, deze uitsluitend gebruiken bij de uitoefening van hun taken en voor de uitoefening van hun functies (in het geval van de bevoegde autoriteiten) binnen de werkingssfeer van deze richtlijn of (in het geval van andere autoriteiten, instanties of natuurlijke of rechtspersonen) voor het doel waarvoor die informatie aan hen verstrekt was en/of in het kader van bestuursrechtelijke of gerechtelijke procedures die specifiek met de uitoefening van deze functies verband houden. Wanneer de bevoegde autoriteit of andere autoriteit, instantie of persoon die de gegevens heeft verstrekt daarin toestemt, mag de ontvangende autoriteit de gegevens evenwel voor andere doeleinden gebruiken.

4. Alle uit hoofde van deze richtlijn ontvangen, uitgewisselde of doorgegeven vertrouwelijke informatie valt onder het in dit artikel bedoelde beroepsgeheim. Dit artikel belet evenwel niet dat de bevoegde autoriteiten vertrouwelijke gegevens uitwisselen of doorgeven, in overeenstemming met deze richtlijn en andere op beleggingsondernemingen, kredietinstellingen, pensioenfondsen, [instellingen voor collectieve belegging in effecten], verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen en verzekeringsondernemingen, gereglementeerde markten of marktexploitanten toepasselijke richtlijnen, dan wel met instemming van de bevoegde autoriteit of een andere autoriteit of instantie of natuurlijke of rechtspersoon die deze gegevens heeft meegedeeld.

5. Dit artikel belet niet dat de bevoegde autoriteiten overeenkomstig het nationale recht vertrouwelijke gegevens uitwisselen of doorgeven die niet van een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat zijn ontvangen.”
46.

In het licht van het voorgaande ben ik van mening – waarbij ik de uiteindelijke beoordeling aan de verwijzende rechter overlaat – dat de verwijzingsbeslissing geen aanwijzingen bevat dat het gelijkwaardigheidsbeginsel niet is nageleefd, met name gezien het feit dat de verwijzende rechter geen situaties naar nationaal recht heeft weergegeven – met uitzondering van die van werknemers in de particuliere sector – die als gelijksoortig kunnen worden aangemerkt. Ik merk in dit verband op dat de Italiaanse regering ter terechtzitting heeft verklaard dat de schadevergoeding op grond van verlies van een kans, waarvoor dezelfde bewijslast geldt, in het nationale recht algemeen wordt aanvaard. Bovendien wijst de verwijzende rechter erop dat in de nationale rechtsorde in burgerlijke zaken ook het beginsel van herstel van de daadwerkelijke schade geldt. De Commissie voert in haar schriftelijke opmerkingen aan dat het Italiaanse recht eveneens een schadevergoeding lijkt te kennen waarvan de minimum- en maximumbedragen vooraf in een nationale regeling zijn bepaald, wanneer is aangetoond dat niet aan de voorwaarden voor een ontslag wegens geldige reden is voldaan. In die gevallen stijgen de minimum- en maximumbedragen van de schadevergoeding echter naar anciënniteit, hetgeen de verwijzende rechter in aanmerking zal moeten nemen bij zijn onderzoek met betrekking tot de naleving van het gelijkwaardigheidsbeginsel, voor zover hij van oordeel is dat er sprake is van een rechtsmiddel dat gelijksoortig is aan dat in het hoofdgeding.
7.

Artikel 147 van de btw-richtlijn luidt als volgt: „1. Indien de in artikel 146, lid 1, punt b), bedoelde levering betrekking heeft op goederen die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers, geldt de vrijstelling slechts wanneer de volgende voorwaarden vervuld zijn: a) de reiziger is niet in de Gemeenschap gevestigd; b) de goederen worden naar een plaats buiten de Gemeenschap vervoerd vóór het einde van de derde maand volgende op die waarin de levering geschiedde; c) het totale bedrag van de levering, btw inbegrepen, is hoger dan 175 EUR of de tegenwaarde daarvan in nationale munteenheid die eenmaal per jaar op basis van de op de eerste werkdag van de maand oktober geldende wisselkoers wordt vastgesteld en met ingang van 1 januari van het daaropvolgende jaar van toepassing is. De lidstaten mogen evenwel een levering waarvan het totale bedrag lager is dan het in de eerste alinea, punt c), genoemde bedrag, van belasting vrijstellen. 2. Voor de toepassing van lid 1 wordt onder ‚reiziger die niet in de Gemeenschap is gevestigd' verstaan een reiziger wiens woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats niet in de Gemeenschap is gelegen. In dat geval wordt onder ‚woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats' verstaan de plaats die als zodanig is vermeld op het paspoort, de identiteitskaart of enig ander document dat door de lidstaat op het grondgebied waarvan de levering wordt verricht, als identiteitsbewijs wordt erkend. [...]”
Het hier toepasselijke artikel 10 van de fusierichtlijn in titel IV met het opschrift „Bijzonder geval van de inbreng van een vaste inrichting” luidt:

„1) Indien tot de bij een fusie, een splitsing of een inbreng van activa ingebrachte goederen een vaste inrichting van de inbrengende vennootschap behoort welke is gelegen in een andere lidstaat dan die waaronder de bedoelde vennootschap ressorteert, ziet deze laatste af van ieder recht tot belastingheffing ten aanzien van deze vaste inrichting. De staat waaronder de inbrengende vennootschap ressorteert, mag evenwel bij het vaststellen van de belastbare winsten van deze vennootschap de vroegere verliezen van de vaste inrichting die eventueel zijn afgetrokken van de belastbare winst van die vennootschap in die staat en die niet zijn gecompenseerd, daarbij optellen. De staat waar de vaste inrichting is gelegen en de staat van de ontvangende vennootschap passen op deze inbreng de bepalingen van deze richtlijn toe alsof eerstgenoemde staat de staat van de inbrengende vennootschap was.

2) In afwijking van lid 1 heeft de lidstaat van de inbrengende vennootschap, indien hij fiscaal een stelsel van wereldwinst toepast, het recht om een belasting te heffen op de winsten of meerwaarden van de vaste inrichting die bij fusie, splitsing of inbreng van activa te voorschijn komen, op voorwaarde dat deze lidstaat de aftrek toestaat van de belasting die zonder de bepalingen van deze richtlijn zou zijn geheven op deze winsten of meerwaarden in de lidstaat waar deze vaste inrichting is gevestigd, en op voorwaarde dat hij deze aftrek op dezelfde wijze en voor hetzelfde bedrag toestaat als hij zou hebben gedaan indien deze belasting werkelijk was vastgesteld en betaald.”
67.

De uitoefening van deze beoordelingsbevoegdheid is echter niet aan rechterlijke toetsing onttrokken. De Unierechter moet in het kader van deze toetsing nagaan of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten waarop de Commissie zich baseert juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid. ( 23 ) In het bijzonder wanneer een partij een kennelijk onjuiste beoordeling door de bevoegde instelling aanvoert, moet de Unierechter toetsen of deze instelling alle relevante gegevens van het geval – gegevens die de daaruit afgeleide conclusies ondersteunen – zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht.
27.

Dergelijke vergissingen vallen in casu niet te onderkennen. Het hoofdgeding heeft in wezen betrekking op de fiscale behandeling van dividenden die Argenta Spaarbank onder meer op grond van deelnemingen in ondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd, heeft ontvangen. Dat wordt geregeld in de moeder-dochterrichtlijn. De door België voorgestane opvatting, dat het in de concrete omstandigheden niet aan de richtlijn is onderworpen, dient daarentegen pas in het kader van de inhoudelijke beoordeling van het verzoek om een prejudiciële beslissing te worden besproken.