ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 42, getiteld „Proces van beoordeling van de inschrijvingen”, van wet nr. 25/2006 inzake openbare aanbestedingen, in de op het hoofdgeding van toepassing zijnde versie, bepaalt volgens de verwijzende rechter:

„1) De procedure van evaluatie van de inschrijvingen door het comité vindt plaats achter gesloten deuren. Het comité houdt er bij de beoordeling van de inschrijvingen rekening mee of is voldaan aan de door de aanbestedende dienst of entiteit opgestelde vereisten met betrekking tot het voorwerp van de aanbesteding, en sluit de inschrijvingen uit die niet voldoen aan de genoemde vereisten die zijn voorzien in de aankondiging van de openbare aanbesteding of in de aankondiging die voor de uitnodiging tot inschrijving is gebruikt en in het bestek. [...]

Bij de evaluatie van de inschrijvingen die varianten bevatten, handelt het comité volgens artikel 37, lid 3.

2) Het comité kan de inschrijvers schriftelijk verzoeken hun inschrijving nader toe te lichten. Het kan de inschrijver evenwel niet verzoeken of in de gelegenheid stellen om de inschrijving in die zin te wijzigen dat de inschrijving wordt bevoordeeld.

3) Wanneer de inschrijving een abnormaal lage prijs voorstelt, verzoekt het comité de inschrijvers schriftelijk hun prijsvoorstel toe te lichten. Dit verzoek dient erop gericht te zijn om de preciseringen over de samenstelling van de inschrijving te verkrijgen die het comité opportuun acht, meer bepaald:

a) de doelmatigheid van het bouwproces, van het productieproces van de producten of van de dienstverlening;

b) de technische oplossing of de bijzonder gunstige voorwaarden waarover de inschrijver zal kunnen beschikken bij de levering van goederen, de uitvoering van werken of de verlening van diensten;

c) de originaliteit van de producten, de constructiewerken of de diensten aangeboden door de inschrijver;

d) de naleving van de bepalingen inzake arbeidsbescherming en arbeidsvoorwaarden die gelden op de plaats waar de goederen worden geleverd, de constructiewerken worden uitgevoerd en de diensten worden verleend;

e) de eventuele ontvangst van staatssteun door de inschrijver.

4) Het comité houdt rekening met de toelichtingen bij de inschrijving of bij de abnormaal lage prijs en met de argumenten die door de inschrijver zijn aangevoerd. Het comité wijst de inschrijving af wanneer:

a) de inschrijver niet binnen drie werkdagen vanaf de ontvangst van het verzoek om toelichtingen, of binnen een langere door het comité vastgestelde termijn, schriftelijk toelichtingen heeft ingediend, of

b) de gegeven toelichtingen niet overeenstemmen met de vereisten van lid 2 of lid 3.

[...]

7) Het comité evalueert de inschrijvingen die niet zijn uitgesloten aan de hand van de criteria die zijn vastgesteld in de aankondiging van de openbare aanbesteding, in de aankondiging die voor de uitnodiging tot inschrijving is gebruikt of in het bestek, en op grond van de regels die ter toepassing daarvan zijn vastgesteld in het bestek. Deze mogen niet-discriminerend zijn en moeten een eerlijke mededinging bevorderen.

[...]”
16

Het Oberste Gerichtshof, bij wie beroep tot „Revision” is ingesteld, vraagt zich in casu af onder welke omstandigheden de reclame die door het gebruik van het Oostenrijkse merk Wintersteiger is gemaakt op een website die via een landgebonden topniveaudomeinnaam „.de” opereert, overeenkomstig artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 de grondslag kan vormen voor de bevoegdheid van de Oostenrijkse rechters om uitspraak te doen over een vordering die ertoe strekt het gebruik van een Oostenrijks merk te verbieden. Daarop heeft het Oberste Gerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moeten de woorden ‚plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen’ in artikel 5, punt 3, van [verordening nr. 44/2001], wanneer van een in een andere lidstaat gevestigde persoon wordt beweerd dat hij inbreuk op een merk van de staat van het gerecht heeft gemaakt door gebruikmaking van een aan het merk gelijk trefwoord (AdWord) in een internetzoekmachine die haar diensten onder verschillende [landgebonden] topniveaudomeinen aanbiedt, aldus worden uitgelegd: a) dat de bevoegdheid uitsluitend ontstaat wanneer het trefwoord wordt gebruikt op de website van de zoekmachine waarvan het topniveaudomein dat van de staat van het gerecht is; b) dat de bevoegdheid uitsluitend ontstaat wanneer de website van de zoekmachine waarop het trefwoord wordt gebruikt, in de staat van het gerecht kan worden geraadpleegd; c) dat voor de bevoegdheid vereist is dat naast de mogelijkheid om de website te raadplegen, aan andere eisen is voldaan? 2) Indien de [eerste vraag, sub c] bevestigend wordt beantwoord: Volgens welke criteria moet worden bepaald of bij gebruik als AdWord van een merk van de staat van het gerecht op een website van een zoekmachine met een ander [landgebonden] topniveaudomein dan dat van de staat van het gerecht, een bevoegdheid krachtens artikel 5, punt 3, van [verordening nr. 44/2001] ontstaat?”
14

Artikel 28, leden 1, 4 en 5, van de Verordnung über die Zulassung von Personen zum Straßenverkehr (Fahrerlaubnis-Verordnung) [verordening inzake de toelating van personen tot het wegverkeer (verordening rijbevoegdheid) (BGBl. 1998 I, blz. 2214)] van 18 augustus 1998, in de tot 15 januari 2009 van kracht zijnde versie (hierna: „FeV”) is bepaald: „(1) De houder van een geldig rijbewijs van de [Europese Unie] of van de [Europese Economische Ruimte (EER)] die zijn gewone verblijfplaats in de zin van artikel 7, lid 1 of 2, in de Bondsrepubliek Duitsland heeft, mag — behoudens de in de leden 2 tot en met 4 gestelde beperkingen — in Duitsland motorrijtuigen besturen voor zover hij daartoe rijbevoegdheid heeft. De aan het buitenlandse rijbewijs verbonden voorwaarden moeten ook in Duitsland worden nageleefd. De bepalingen van deze verordening zijn op dat rijbewijs van toepassing, tenzij anders is bepaald. [...] (4) De in lid 1 bedoelde toelating geldt niet voor de houders van een EU- of EER-rijbewijs, 1. wier rijbewijs tijdelijk geldt, voor de opleiding of om enige andere reden, 2. die op het ogenblik van de afgifte van het rijbewijs hun gewone verblijfplaats in Duitsland hadden, tenzij zij het rijbewijs hebben verkregen als student of leerling in de zin van artikel 7, lid 2, tijdens een verblijf van ten minste zes maanden, 3. aan wie in Duitsland de rijbevoegdheid tijdelijk of definitief door de rechter, dan wel bij een onmiddellijk uitvoerbare of definitieve bestuurlijke maatregel is ontzegd, aan wie de rijbevoegdheid definitief is geweigerd of aan wie de rijbevoegdheid niet is ontzegd op de enkele grond dat hij er intussen afstand van heeft gedaan, 4. aan wie op grond van een definitief geworden vonnis geen rijbewijs mag worden afgegeven, of 5. zolang deze personen in Duitsland, in de staat van afgifte van het rijbewijs of in de staat waar zij hun gewone verblijfplaats hebben, onderworpen zijn aan een rijverbod of wier rijbewijs overeenkomstig artikel 94 van het wetboek van strafvordering is ingetrokken, in beslag genomen of onder sekwester gesteld. (5) Het recht om na een van de in lid 4, punten 3 en 4, bedoelde maatregelen in Duitsland een EU- of EER-rijbewijs te gebruiken wordt toegekend op verzoek, wanneer de redenen voor de intrekking of het verbod om de rijbevoegdheid te herkrijgen niet langer bestaan. Artikel 20, leden 1 en 3, [van de FeV] is van overeenkomstige toepassing.”
15

In artikel 13 van die wet is bepaald: „1. De datum van indiening van de aanvraag is de datum waarop het bevoegde orgaan, als omschreven in artikel 11, de documenten ontvangt die de in artikel 12, lid 1, genoemde gegevens bevatten. 2. De datum van indiening van een bij een postkantoor afgegeven aanvraag is de datum waarop dat postkantoor de documenten ontvangt die de in artikel 12, lid 1, bepaalde gegevens bevatten, mits deze in een open envelop aangetekend met bewijs van ontvangst wordt gezonden aan het orgaan dat voor de ontvangst van de aanvraag bevoegd is. Het postkantoor maakt aantekening van de dag, het uur en de minuut van indiening van de aanvraag. 3. In het geval dat een bestuursorgaan of -eenheid als bedoeld in de vorige leden op het moment van ontvangst van de aanvraag geen aantekening van het uur van de indiening ervan heeft gemaakt, wordt daaraan het laatste uur van de dag toegekend. Indien geen aantekening is gemaakt van de minuut van indiening, wordt de laatste minuut van het uur toegekend. Indien noch het uur, noch de minuut is vermeld, worden het laatste uur en de laatste minuut van de dag toegekend.”
37

Daarentegen werd, met name door de verwijzende rechter, twijfel geuit over de vraag of in een dergelijke situatie is voldaan aan de vereisten van het doeltreffendheidsbeginsel. Bij gebreke van bijzondere regels in het nationale procedurerecht zou het recht van de verrichter en het recht van de ontvanger van de betrokken dienst, zoals erkend door het Hof in zijn arrest van 13 december 1989, Genius (C-342/87, Jurispr. blz. I-4227), en dat bestaat in een gelijke behandeling met betrekking tot de belastbaarheid van en de belastingplicht voor eenzelfde dienst, in de praktijk immers elke nuttige werking worden ontnomen.
7

Artikel 20, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn voorziet in het volgende: „1. De oorspronkelijk toegepaste aftrek wordt op de door de lidstaten vastgestelde wijze herzien, met name: a) indien de aftrek hoger of lager is dan die welke de belastingplichtige gerechtigd was toe te passen; b) indien zich na de aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die in aanmerking zijn genomen voor het bepalen van het bedrag van de aftrek, met name in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten; er vindt evenwel geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van onttrekkingen voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters, als bedoeld in artikel 5, lid 6. De lidstaten kunnen evenwel herziening eisen in geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en van diefstal. 2. Voor investeringsgoederen wordt de herziening gespreid over een periode van vijf jaar, het jaar van verkrijging of vervaardiging der goederen daaronder begrepen. Voor elk jaar heeft deze herziening slechts betrekking op een vijfde gedeelte van de op de goederen drukkende belasting. De herziening geschiedt op basis van de wijzigingen in het recht op aftrek in de loop van de volgende jaren ten opzichte van het jaar van verkrijging of vervaardiging der goederen. [...]”
1)

Door de grenswaarden voor PM10-concentraties in de lucht in 2005 tot en met 2007 in de zones SW 2 en SW 4 en in 2005 en 2006 in de zone SW 5 te overschrijden, is het Koninkrijk Zweden de krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 1999/30/EG van de Raad van 22 april 1999 betreffende grenswaarden voor zwaveldioxide, stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en lood in de lucht, op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
1)

Door niet de maatregelen te hebben vastgesteld die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten, door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (gecodificeerde versie), of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, erop toezien dat de bestaande installaties in de zin van artikel 2, lid 4, van die richtlijn worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, 14, sub a en b, en 15, lid 2 daarvan, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 5, lid 1, van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 15 december 2009, Media-Saturn/BHIM (BEST BUY) (T‑476/08), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 28 augustus 2008 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van de onderzoeker om het beeldteken „BEST BUY” als gemeenschapsmerk in te schrijven voor waren en diensten van de klassen 1, 2, 5 tot en met 12, 14 tot en met 17, 20 tot en met 22, 27, 28, 35, 37, 38 en 40 tot en met 42 – Onderscheidend vermogen van een merk dat bestaat in een reclameslogan en is samengesteld uit elementen die afzonderlijk beschouwd onderscheidend vermogen missen
Bij gebreke van specifieke verordeningsbepalingen voor de ambtenaren en personeelsleden en bij gebreke van bepalingen dienaangaande in de reglementen van orde die de betrokken instellingen kunnen vaststellen, is er geen enkele tekst op grond waarvan kan worden geconcludeerd dat de betrekkingen tussen deze instellingen en de ambtenaren en personeelsleden ervan, het kader waarin de aankondigingen van vergelijkend onderzoek passen, volledig buiten de werkingssfeer vallen van verordening nr. 1 tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap, in artikel 1 waarvan uitdrukkelijk wordt bepaald welke de werktalen van de instellingen zijn. Hetzelfde geldt a fortiori voor de betrekkingen tussen de instellingen en de kandidaten voor een extern vergelijkend onderzoek, die in beginsel ambtenaar noch personeelslid zijn.

Volgens artikel 1, lid 2, van bijlage III bij het Ambtenarenstatuut, gelezen in samenhang met artikel 5 van verordening nr. 1 tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap, waarin wordt bepaald dat het Publicatieblad van de Europese Unie in alle officiële talen verschijnt, moeten de aankondigingen van algemeen vergelijkend onderzoek volledig in alle officiële talen worden bekendgemaakt.

Aangezien deze bepalingen niet voorzien in uitzonderingen, heft de latere bekendmaking in alle officiële talen van wijzigingen die slechts bondige inlichtingen bevatten, het ontbreken van volledige bekendmaking in het Publicatieblad van de aankondigingen van algemeen vergelijkend onderzoek in alle officiële talen niet op. Ook al bevatten deze wijzigingen een aantal inlichtingen over het vergelijkend onderzoek en wordt ervan uitgegaan dat de burgers van de Europese Unie het Publicatieblad van de Europese Unie in hun moedertaal lezen en dat deze taal een van de officiële talen van de Unie is, moet een potentiële kandidaat wiens moedertaal niet een van de talen is waarin de aankondigingen van vergelijkend onderzoek volledig zijn bekendgemaakt, in elk geval dit nummer van het Publicatieblad in een van die talen aanschaffen en de aankondiging in die taal te lezen alvorens te beslissen of hij zich voor een van die vergelijkende onderzoeken wil aanmelden. Een dergelijke kandidaat is benadeeld ten opzichte van een kandidaat wiens moedertaal een van de drie talen is waarin de aankondigingen van vergelijkend onderzoek volledig zijn bekendgemaakt, zowel wat het juiste begrip van deze aankondigingen als wat de termijn voor het voorbereiden en toezenden van een sollicitatie voor deze vergelijkende onderzoeken betreft.

Deze benadeling is het gevolg van een door die bekendmakingen gecreëerd verschil in behandeling op grond van taal, dat door artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 quinquies, lid 1, van het Ambtenarenstatuut wordt verboden. De praktijk van beperkte bekendmaking is immers niet in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel en levert dus een door artikel 1 quinquies van het Ambtenarenstatuut verboden discriminatie op grond van taal op.

(cf. punten 71-75, 77)
In het bijzondere geval waarin een moedermaatschappij het gehele kapitaal bezit van haar dochteronderneming die een inbreuk op de mededingingsregels van de Unie heeft gepleegd, kan die moedermaatschappij beslissende invloed op het gedrag van deze dochteronderneming uitoefenen en bestaat een weerlegbaar vermoeden dat zij ook daadwerkelijk dergelijke invloed uitoefent. In die omstandigheden volstaat het dat de Commissie bewijst dat de moedermaatschappij het gehele kapitaal van haar dochteronderneming bezit, om aan te nemen dat de moedermaatschappij beslissende invloed uitoefent op het commerciële beleid van deze dochteronderneming. De Commissie kan de moedermaatschappij vervolgens hoofdelijk aansprakelijk stellen voor de betaling van de aan haar dochteronderneming opgelegde geldboete, tenzij de moedermaatschappij, die dat vermoeden moet weerleggen, afdoende bewijst dat haar dochteronderneming zich autonoom gedraagt op de markt.

In dit verband reiken de rechten van verdediging van de Commissie niet zo ver dat deze instelling, wanneer zij van discriminatie wordt beschuldigd, tijdens de procedure in rechte ter staving van de rechtmatigheid van de bestreden beschikking bewijselementen voor de aansprakelijkheid van een moedermaatschappij kan aandragen die niet in deze beschikking zelf zijn vermeld.

Op het gebied van de mededinging staat de uitoefening van gezamenlijke zeggenschap door twee onderling onafhankelijke moedermaatschappijen over hun dochteronderneming in beginsel niet in de weg aan de vaststelling door de Commissie dat tussen één van deze moedermaatschappijen en de betrokken dochteronderneming een economische eenheid bestaat. Dat is zelfs het geval wanneer deze moedermaatschappij een kleiner aandeel heeft in het kapitaal van de dochteronderneming dan de andere moedermaatschappij. Bijgevolg geldt a fortiori dat een moedermaatschappij en haar dochteronderneming, die zelf de moedermaatschappij van de inbreuk makende onderneming is, kunnen worden geacht samen een economische eenheid met deze laatste onderneming te vormen.

Bovendien kan de Commissie een boetebeschikking richten aan de moedermaatschappij van een dochteronderneming die aan een inbreuk op artikel 81 EG heeft deelgenomen, zonder dat zij hoeft aan te tonen dat deze moedermaatschappij zelf bij de inbreuk betrokken was, op voorwaarde dat deze moedermaatschappij het commerciële beleid van deze dochteronderneming daadwerkelijk beslissend beïnvloedt. Het feit dat een moedermaatschappij en haar dochteronderneming tijdens een bepaalde periode slechts een gezamenlijke zeggenschap over een dochteronderneming uitoefenen, staat op zich dus niet in de weg aan de vaststelling dat tussen deze ondernemingen een economische eenheid bestaat, mits wordt aangetoond dat deze twee moedermaatschappijen daadwerkelijk een beslissende invloed uitoefenen op het commerciële beleid van de dochter die de inbreuk heeft begaan.

(cf. punten 101-103)
De woorden „in volledige onafhankelijkheid” in artikel 28, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 95/46 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens moeten in die zin worden uitgelegd dat de autoriteiten die toezicht houden op de verwerking van persoonsgegevens, een onafhankelijkheid moeten genieten die hen in staat stelt om hun taken zonder beïnvloeding van buitenaf te vervullen. Dat een dergelijke autoriteit functionele onafhankelijkheid geniet, in die zin dat haar leden bij de uitoefening van hun functie onafhankelijk zijn en door geen enkele instructie zijn gebonden, volstaat in dit verband als zodanig niet om die toezichthoudende autoriteit voor elke beïnvloeding van buitenaf te behoeden. Met de bij genoemd artikel 28, lid 1, tweede alinea, vereiste onafhankelijkheid wordt niet alleen beoogd rechtstreekse beïnvloeding – in de vorm van instructies – uit te sluiten, maar tevens elke vorm van indirecte beïnvloeding die de beslissingen van de toezichthoudende autoriteit zou kunnen sturen. Gelet op de door de toezichthoudende autoriteiten vervulde rol van hoeders van het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer, vereist dit artikel 28, lid 1, tweede alinea, bovendien dat de beslissingen van deze autoriteiten, en dus de autoriteiten zelf, boven iedere verdenking van partijdigheid verheven zijn.

Een lidstaat die niet alle nodige maatregelen neemt om te verzekeren dat de nationale wettelijke regeling, wat de nationale toezichthoudende autoriteit betreft, voldoet aan het criterium van onafhankelijkheid, meer specifiek, door een regeling in te stellen op grond waarvan

– de bestuurder ervan een staatsambtenaar is die is onderworpen aan bestuurlijk toezicht,

– het secretariaat ervan is geïntegreerd in de diensten van de nationale overheid, en

– de nationale regeringsleider een onvoorwaardelijk recht heeft op informatie over alle aspecten van het beheer van de autoriteit,

komt bijgevolg de krachtens artikel 28, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 95/46 op hem rustende verplichtingen niet na.

(cf. punten 41-43, 52, 66 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Verordening nr. 44/2001 — Temporele werkingssfeer — Lidstaat die in 2004 tot Europese Unie is toegetreden — Erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen — Gronden voor weigering — Verzoek om tenuitvoerlegging in aangezochte lidstaat van in andere lidstaat gegeven beslissing vóór inwerkingtreding van verordening in aangezochte lidstaat — Begrip inwerkingtreding in zin van artikel 66, lid 2, van verordening — Noodzaak van inwerkingtreding in zowel lidstaat van herkomst als in aangezochte lidstaat op datum waarop gevraagde beslissing is gegeven — Verordening slechts toepasselijk na die inwerkingtredingen

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 66, lid 2)

Samenvatting

Artikel 66, lid 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat deze verordening slechts van toepassing is op de erkenning en tenuitvoerlegging van een rechterlijke beslissing indien zij zowel in de lidstaat van herkomst als in de aangezochte lidstaat van kracht was op de datum waarop die beslissing is gegeven.

De toepassing van de vereenvoudigde regels voor erkenning en tenuitvoerlegging van verordening nr. 44/2001, die in het bijzonder de verzoeker beschermen doordat deze een snelle, zekere en doeltreffende tenuitvoerlegging van de in de lidstaat van herkomst in zijn voordeel gegeven rechterlijke beslissing kan krijgen, is immers slechts gerechtvaardigd voor zover de beslissing die moet worden erkend of ten uitvoer gelegd, is genomen in overeenstemming met de bevoegdheidsregels van dezelfde verordening, die de belangen van de verweerder beschermen, in het bijzonder doordat die in beginsel niet kan worden opgeroepen voor de gerechten van een andere lidstaat dan die waar hij zijn woonplaats heeft.

Wanneer de verweerder daarentegen zijn woonplaats heeft in een staat die nog geen lid van de Unie was op de datum van de instelling van de vordering in rechte of op de datum van de rechterlijke beslissing, en voor de toepasselijkheid van verordening nr. 44/2001 dus wordt geacht woonplaats te hebben in een derde land, is dat evenwicht tussen de partijen niet meer gewaarborgd. Verordening nr. 44/2001 bevat bovendien bepaalde mechanismen die tijdens de aanvankelijke procedure in de lidstaat van herkomst de bescherming van de rechten van de verweerder waarborgen, maar deze zijn slechts van toepassing wanneer de verweerder woonplaats heeft in een lidstaat van de Unie. Zowel uit de ontstaansgeschiedenis als uit de opzet en het doel van artikel 66 van verordening nr. 44/2001 volgt dus dat het in die bepaling bedoelde begrip „inwerkingtreding” moet worden begrepen als de datum met ingang waarvan die verordening van toepassing is in beide betrokken lidstaten.

(cf. punten 27-29, 33 en dictum)