ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 15 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering luidt als volgt:

„1. In procedures die zijn ingesteld door organisaties of entiteiten die zijn opgericht ten behoeve van de bescherming van de rechten en belangen van consumenten en gebruikers, of door groepen van betrokkenen, worden degenen die als benadeelden kunnen worden aangemerkt op grond van hun hoedanigheid als consumenten van het product dat of gebruikers van de dienst die de aanleiding van de procedure vormt, opgeroepen om zich in de procedure te voegen om hun individuele rechten of belangen te doen gelden. Deze oproep wordt uitgevaardigd door de Secretario judicial [griffier], die de ontvankelijkheidsverklaring van de vordering publiceert in communicatiemiddelen die worden verspreid in het gebied waarin zich de benadeling van de voornoemde rechten en belangen heeft voorgedaan.

[...]

3. Indien de procedure betrekking heeft op een feit dat schade heeft toegebracht aan meerdere personen die moeilijk of onmogelijk aanwijsbaar zijn, dan wordt de procedure na de oproep aangehouden gedurende een termijn van ten hoogste twee maanden die door de Secretario judicial wordt vastgesteld met inachtneming van de omstandigheden van het geval en de moeilijkheden ten aanzien van de bepaling en lokalisering van de benadeelden. De procedure wordt hervat na de interventie van alle consumenten of gebruikers die gehoor hebben gegeven aan de oproep. Consumenten of gebruikers die zich op een later tijdstip individueel partij stellen worden niet toegelaten tot de procedure, maar kunnen hun rechten en belangen onverminderd doen gelden overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 221 en 519 van deze wet.

4. Bovenstaande bepalingen zijn niet van toepassing op procedures die zijn ingesteld door middel van een verbodsvordering ter verdediging van de collectieve belangen en de diffuse belangen van consumenten en gebruikers.”
De verwijzende rechterlijke instantie geeft voorts aan dat zij sinds de invoering van § 2a van de funktionærlov in 1971 herhaaldelijk uitspraak heeft gedaan over de wijze waarop lid 3 van dit artikel moet worden uitgelegd, in het bijzonder na wijziging van de antidiscriminatiewet in 2004. In een arrest van 17 januari 2014 ( 6 ), waarin zij uitspraak heeft gedaan over de gevolgen van het arrest van het Hof Ingeniørforeningen i Danmark (C‑499/08, EU:C:2010:600) voor de toepassing van § 2a, lid 3, van de funktionærlov door publiekrechtelijke werkgevers, heeft de verwijzende rechterlijke instantie met betrekking tot de rechtspraak betreffende deze bepaling en de gevolgen van dit arrest het volgende overwogen:

„Volgens vaste [Deense] rechtspraak (laatstelijk het arrest van het hooggerechtshof dat is gepubliceerd in UfR 2008.1892) wordt § 2a, lid 3, van de funktionærlov aldus uitgelegd dat een werknemer geen recht op de ontslagvergoeding heeft wanneer hij of zij recht heeft op een ouderdomspensioen [...], ongeacht of de werknemer ervoor opteert om tijdelijk af te zien van het pensioen om zijn beroepsloopbaan voort te zetten. Die wetsbepaling is na het arrest Ingeniørforeningen i Danmark [(C‑499/08, EU:C:2010:600)] niet gewijzigd, maar kan als gevolg van dat arrest door een publiekrechtelijke werkgever niet worden toegepast in gevallen waarin de werknemer aannemelijk maakt dat hij of zij van plan is tijdelijk af te zien van het ouderdomspensioen om zijn/haar beroepsloopbaan voort te zetten.”
45.

Doorslaggevend voor de vraag of kosten in de zin van de rechtspraak zijn opgenomen in de prijs van de prestatie, is daarom het bestaan van een objectief economisch verband tussen een handeling in een eerder stadium en een of meer handelingen in een later stadium. ( 27 ) Een louter causaal verband volstaat weliswaar niet ( 28 ), maar indien een handeling in een eerder stadium objectief voor de uitvoering van een bepaalde of alle door de belastingplichtige in een later stadium verrichte handelingen dient, bestaat daartussen een rechtstreeks en onmiddellijk verband in de zin van de rechtspraak. In een dergelijk geval vormt de handeling in een eerder stadium economisch beschouwd namelijk een bestanddeel van de kostprijs voor de verrichting van de betrokken handelingen in een later stadium. Zoals reeds uit de bewoordingen van artikel 168 van de btw-richtlijn valt op te maken, is dus het objectieve doel van het gebruik van een eerder ontvangen prestatie bepalend.
In het kader van de omzetting van een aantal handelingen van de Europese Unie, met name richtlijn 2000/43, heeft Bulgarije de wet ter bescherming tegen discriminatie ( 7 ) (hierna: „ZZD”) vastgesteld. Artikel 4 van die wet bepaalt het volgende:

„1. Verboden is elke directe of indirecte discriminatie op grond van geslacht, ras, nationaliteit, etnische afstamming, menselijk genoom, staatsburgerschap, oorsprong, religie of geloof, opleiding, overtuiging, lidmaatschap van een politieke partij, persoonlijke of maatschappelijke situatie, handicap, leeftijd, seksuele gerichtheid, gezinssituatie, vermogen of andere kenmerken die zijn vastgesteld in een wet of volkenrechtelijke overeenkomst waarbij de Republiek Bulgarije partij is.

2. Onder directe discriminatie wordt verstaan elke minder gunstige behandeling van een persoon op grond van de in lid 1 genoemde kenmerken ten opzichte van de wijze waarop een andere persoon in vergelijkbare en soortgelijke omstandigheden wordt, was of zou worden behandeld.

3. Indirecte discriminatie bestaat erin dat een persoon op grond van de in lid 1 genoemde kenmerken in een minder gunstige situatie wordt geplaatst in vergelijking met andere personen, middels een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze, tenzij deze bepaling, maatstaf of handelwijze wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn.”
80.

Wat in de tweede plaats de vereiste kenmerken van de belasting in kwestie betreft, moet eerst worden onderzocht of de vergoeding objectief gerechtvaardigd is. De verwijzende rechter moet in dit verband nagaan of het bedrag van de vergoeding verband houdt met de intensiteit van het gebruik van de „schaarse hulpbron” en met de huidige en de toekomstige waarde van dit gebruik. Bij deze beoordeling moet rekening worden gehouden met de economische en technologische situatie op de betrokken markt. ( 28 ) De verwijzende rechter zal in dit verband moeten nagaan of die vergoeding is berekend op basis van parameters die verband houden met het waarborgen van een optimaal gebruik van de middelen, zoals de intensiteit, duur en waarde van het gebruik dat de onderneming maakt van het betrokken eigendom of alternatieve gebruikswijzen van dat eigendom. ( 29 ) Zonder te willen vooruitlopen op de uiteindelijke beoordeling in het hoofdgeding, is een dergelijk onderzoek volgens mij niet gevoerd. Zo is geenszins gesteld dat het bedrag van de litigieuze belasting, dat forfaitair is, is vastgesteld op basis van criteria die verband houden met de intensiteit van het gebruik van de middelen of de waarde van dit gebruik.
76.

De verwijzende rechter wenst voorts te vernemen of de intentie van de betrokken persoon een relevante factor kan zijn. Mijns inziens is dat in beginsel zeker het geval, aangezien de vraag of het aannemelijk is dat de betrokken persoon een nieuw of ernstiger strafbaar feit zal plegen duidelijk een relevante factor is. Wellicht stelt hij de vraag betreffende de intentie in casu uitdrukkelijk omdat Zh. niet voornemens was in Nederland te blijven; hij werd op doorreis naar Canada door de Nederlandse autoriteiten aangehouden. Het feit dat hij niet voornemens was in Nederland te blijven is irrelevant voor de vraag of hij illegaal verbleef in de zin van de terugkeerrichtlijn. ( 83 ) Zijn intentie is echter wel relevant voor de beoordeling van de vraag of het door hem gepleegde strafbare feit van reizen met een vervalst reisdocument, een verstoring van de openbare orde is en of hij een gevaar vormt voor de openbare orde in Nederland. Het is aan de nationale autoriteiten – onder toezicht van de nationale rechter – om vast te stellen welk belang aan Zh.’s intenties moet worden gehecht. De intenties van de persoon zijn evenmin als de andere (in de punten 71 en 74 hiervoor) genoemde factoren doorslaggevend. Dienaangaande komt het mij voor dat bij een met een vervalst reisdocument reizende persoon die niet voornemens is in het betrokken land te blijven, de mate van verstoring en de aard van het gevaar voor de openbare orde aanzienlijk minder duidelijk is dan in het geval van een persoon die is veroordeeld wegens het welbewust verstrekken van vervalste documenten aan bendes die zich bezighouden met mensenhandel. Dit laatste is een ernstiger strafbaar feit dat duidelijke gevolgen heeft voor de openbare orde.
71.

Vervolgens zijn er de voorwaarden die de minste problemen veroorzaken, omdat zij worden geregeld in verordening nr. 1408/71. Daarbij gaat het bijvoorbeeld om de voorwaarden inzake de tijdvakken van premie‑ of bijdragebetaling die moeten worden vervuld om recht te hebben op een pensioen na deeltijdarbeid voor oudere werknemers. Artikel 45, lid 1, van die verordening bepaalt immers dat met de tijdvakken van premie‑ of bijdragebetaling die zijn vervuld in een lidstaat, rekening moet worden gehouden in de lidstaat die bevoegd is om het pensioen uit te keren „alsof deze krachtens [zijn] wetgeving waren vervuld”. De verwijzende rechter heeft dit artikel overigens toegepast in het hoofdgeding, aangezien hij heeft geoordeeld dat Larcher de in het Duitse recht neergelegde voorwaarden inzake de tijdvakken van verplichte verzekering ( 29 ) had vervuld. De in de Duitse wetgeving neergelegde voorwaarde inzake de tijdvakken van premie‑ of bijdragebetaling is in casu vervuld omdat – zoals de verwijzende rechter uiteenzet – rekening wordt gehouden met de Oostenrijkse tijdvakken van verzekering. ( 30 )
27.

Het in het arrest Nordea Bank Danmark geformuleerde beginsel is mede daarom van bijzonder belang omdat ik in mijn conclusie in die zaak het Hof in overweging heb gegeven volledig af te zien van de toetsing van de objectieve vergelijkbaarheid van de situaties. ( 17 ) Dit beginsel komt erop neer dat een lidstaat verliezen op buitenlandse activiteiten slechts in aanmerking hoeft te nemen als hij deze activiteiten ook belast. Dit is in lijn met zowel de rechtspraak inzake verliesverrekening vóór het arrest Marks & Spencer als de rechtspraak op andere terreinen van het belastingrecht. Enerzijds heeft het Hof reeds in 1997 in het arrest Futura Participations en Singer beslist dat een belastingregeling die enkel de binnenlandse verliezen van een vaste inrichting van een niet-ingezeten vennootschap in aanmerking neemt, in overeenstemming is met het fiscale territorialiteitsbeginsel en bijgevolg geen discriminatie oplevert. ( 18 ) Anderzijds heeft het Hof pas zeer onlangs in het arrest Kronos International inzake de belasting op dividenden verklaard dat – met betrekking tot de inaanmerkingneming van een belasting over de uitkering van dividenden – ingezeten en niet-ingezeten dochtervennootschappen zich niet in een vergelijkbare situatie bevinden, wanneer de lidstaat de uitkering van dividenden van niet-ingezeten dochtervennootschappen niet belast. ( 19 )
3.

Richtlijn 2001/23 stelt een gezamenlijk stelsel van rechten en verplichtingen van de vervreemdende onderneming en de werknemers van die onderneming bij overdracht vast. Voor de onderhavige zaak is vooral artikel 3, leden 1, 3 en 4, van deze richtlijn relevant, dat bepaalt: „Artikel 3 1. De rechten en verplichtingen welke voor de vervreemder voortvloeien uit de op het tijdstip van de overgang bestaande arbeidsovereenkomst of arbeidsbetrekking, gaan door deze overgang op de verkrijger over. De lidstaten kunnen bepalen dat de vervreemder en de verkrijger na het tijdstip van de overgang hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de verplichtingen welke vóór het tijdstip van de overgang voortvloeien uit een op het tijdstip van de overgang bestaande arbeidsovereenkomst of arbeidsbetrekking. [...] 3. Na de overgang handhaaft de verkrijger de in een collectieve overeenkomst vastgelegde arbeidsvoorwaarden in dezelfde mate als in deze overeenkomst vastgesteld voor de vervreemder, tot op het tijdstip waarop de collectieve overeenkomst wordt beëindigd of afloopt, of waarop een andere collectieve overeenkomst in werking treedt of wordt toegepast. De lidstaten kunnen het tijdvak waarin de arbeidsvoorwaarden moeten worden gehandhaafd beperken, mits dit tijdvak niet korter is dan één jaar. a) Tenzij de lidstaten anders bepalen, zijn de leden 1 en 3 niet van toepassing op de rechten van de werknemers op ouderdomsuitkeringen, invaliditeitsuitkeringen of uitkeringen aan nagelaten betrekkingen uit hoofde van voor één of meer bedrijfstakken geldende aanvullende stelsels van sociale voorzieningen welke bestaan naast de wettelijke stelsels van sociale zekerheid van de lidstaten. b) Zelfs indien zij overeenkomstig het bepaalde onder a) niet bepalen dat de leden 1 en 3 van toepassing zijn op dergelijke rechten, stellen de lidstaten de nodige maatregelen vast om de belangen van de werknemers, alsmede van de personen die de vestiging van de vervreemder reeds hebben verlaten op het tijdstip van de overgang in de zin van artikel 1, lid 1, te beschermen met betrekking tot hun verkregen rechten of rechten in wording op ouderdomsuitkeringen, met inbegrip van uitkeringen aan nagelaten betrekkingen, uit hoofde van de in het bepaalde onder a) van dit lid bedoelde aanvullende stelsels.”
26.

Feakins stelde vervolgens beroep in bij de Scottish Land Court, de verwijzende rechter. Deze koestert twijfels omtrent de uitlegging en de geldigheid van de „hoogste waarde”-regel en verzoekt het Hof derhalve om een prejudiciële beslissing over de volgende drie vragen: 1) Moet artikel 18, lid 2, van [de uitvoeringsverordening] aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is a) wanneer een landbouwer voldoet aan de voorwaarden voor toepassing van twee of meer van de bepalingen van de volgende artikelen, te weten: de artikelen 19, 20, 21, 22, 23 en 23 bis van de voornoemde verordening, en de artikelen 37, lid 2, 40 en 42, leden 3 en 5, van [de basisverordening]; of slechts dan, b) wanneer een landbouwer voldoet aan de voorwaarden van twee of meer van de bepalingen van de artikelen 19, 20, 21, 22, 23 en 23 bis van [de uitvoeringsverordening], dan wel afzonderlijk aan twee of meer van de artikelen 37, lid 2, 40, en 42, leden 3 en 5, van [de basisverordening]? 2) Indien artikel 18, lid 2, in de hierboven in punt 1, sub a, gestelde zin moet worden uitgelegd, luidt de vraag of artikel 18, lid 2, geheel of gedeeltelijk ongeldig is op een of beide van de door verzoeker aangevoerde gronden: a) de Commissie was bij de uitvoering van [de uitvoeringsverordening] niet bevoegd om artikel 18, lid 2, in die zin vast te stellen; of b) de Commissie heeft bij de vaststelling van [de uitvoeringsverordening] het bepaalde in artikel 18, lid 2, niet gemotiveerd? 3) Indien artikel 18, lid 2, in de hierboven in punt 1, sub a, gestelde zin moet worden uitgelegd en vraag 2 ontkennend moet worden beantwoord, is dan artikel 18, lid 2, van toepassing ingeval aan een landbouwer een voorlopige goedkeuring voor een toewijzing uit de nationale reserve in de zin van artikel 22 van [de uitvoeringsverordening] is verleend voor een landbouwbedrijf in 2005, maar die toewijzing pas op het GBCS-formulier is aangegeven in 2007, nadat de landbouwer het landbouwbedrijf had overgenomen?
71.

De verwezenlijking van die doelstellingen kan in gevaar komen als de lidstaten internationale overeenkomsten sluiten met derde landen, aangezien aan het nuttig effect van de door de Unie ter bescherming van het milieu genomen maatregelen duidelijk zou worden afgedaan indien het elke lidstaat vrijstond om te bepalen of en in hoeverre hij de invoer van groene stroom uit derde landen wenst te subsidiëren. Zoals de Commissie zowel in haar schriftelijke opmerkingen als ter terechtzitting heeft beklemtoond, kan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling, door te voorzien in de sluiting van internationale overeenkomsten met het oog op de toekenning van aan de invoer van groene stroom uit derde landen verbonden voordelen, ertoe leiden dat die invoer wordt bevorderd ten koste van in de lidstaten opgewekte groene stroom. Bovendien heeft de GSE weliswaar tijdens de terechtzitting verklaard dat de uit Zwitserland ingevoerde stroom niet was meegeteld voor het halen van de nationale streefcijfers, maar de sluiting van een internationale overeenkomst tussen een lidstaat en een derde land biedt in dit opzicht geen enkele garantie. Bovendien moet worden opgemerkt dat artikel 20, lid 4, van wetsdecreet nr. 387, waarvan de tekst deel uitmaakt van het ter griffie van het Hof neergelegde dossier, lijkt toe te staan dat ingevoerde groene energie, ook als deze afkomstig is uit een derde land, voor het halen van het nationale streefcijfer in aanmerking wordt genomen, op voorwaarde dat tussen de bevoegde ministeries van de Italiaanse Republiek en van betrokken derde land een overeenkomst is gesloten. Tot slot breng ik in herinnering dat richtlijn 2009/28 een en ander inmiddels regelt in zoverre zij het optreden van de lidstaten jegens derde landen coördineert. ( 56 )
122.

Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de vragen van het Verwaltungsgericht Berlin te beantwoorden als volgt: „1) Artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn van toepassing is op de bezoldiging van ambtenaren. 2) De artikelen 2 en 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling, zoals die welke aan de orde is in de hoofdgedingen, volgens welke de hoogte van het basissalaris van een ambtenaar bij zijn aanstelling in overheidsdienst voornamelijk van diens leeftijd afhangt en daarna vooral stijgt naarmate zijn dienstbetrekking voortduurt. 3) De artikelen 2 en 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een overgangsregeling, zoals die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die voor de indeling van de op 31 juli 2011 zittende ambtenaren in een salaristrap van het nieuwe bezoldigingsstelsel alleen het eerdere basissalaris in aanmerking neemt en voor de overgang naar een hogere trap slechts rekening houdt met de beroepservaring verworven vanaf de inwerkingtreding van deze overgangsregeling, en wel ongeacht de totale duur van de beroepservaring van de ambtenaar. 4) Voor zover een geval van met het Unierecht strijdige discriminatie is vastgesteld, kan de naleving van het beginsel van gelijke behandeling, zolang geen maatregelen zijn genomen om de gelijke behandeling te herstellen, alleen worden verzekerd door de gediscrimineerde ambtenaren in te delen in de salaristrap waarin een oudere ambtenaar met een gelijkwaardige beroepservaring is ingedeeld. 5) Het Unierecht, in het bijzonder de beginselen van gelijkwaardigheid en effectiviteit, alsook artikel 47 van het Handvest, verzet zich niet tegen een nationale bepaling als die welke aan de orde is in de hoofdgedingen, die een ambtenaar verplicht om een recht op een betaling die niet rechtstreeks voortvloeit uit de wet, geldend te maken vóór het einde van het lopende begrotingsjaar, voor zover de voorwaarden voor het indienen van vorderingen ter bescherming van de rechten die de justitiabelen aan het Unierecht ontlenen, niet ongunstiger zijn dan die welke gelden voor vorderingen ter bescherming van de aan het nationale recht ontleende betalingsrechten, en een dergelijke nationale bepaling voor de justitiabelen geen procedurele nadelen inhoudt ter zake van de vervaltermijn, waardoor de uitoefening van de aan het Unierecht ontleende rechten uiterst moeilijk kan worden gemaakt, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.”
7.

Artikel 7, leden 1 en 2, van deze richtlijn, met het opschrift „Verblijfsrecht voor meer dan drie maanden” luidt: „1. Iedere burger van de Unie heeft het recht gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven: a) indien hij in het gastland werknemer of zelfstandige is, b) indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het sociale bijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, of, c) — indien hij is ingeschreven aan een particuliere dan wel openbare instelling die door het gastland overeenkomstig de wetgeving of administratieve praktijk is erkend of wordt gefinancierd, om er als hoofdbezigheid een studie, daaronder begrepen een beroepsopleiding, te volgen; en — indien hij beschikt over een verzekering die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, en hij de bevoegde nationale autoriteit – door middel van een verklaring of van een gelijkwaardig middel van zijn keuze – de zekerheid verschaft dat hij over voldoende middelen beschikt om te voorkomen dat hij of zijn familieleden tijdens zijn verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland; of d) indien hij een familielid is van een burger van de Unie die voldoet aan de voorwaarden sub a, b of c en hij deze burger begeleidt of zich bij hem voegt. 2. Het verblijfsrecht van lid 1 strekt zich uit tot familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, en die de burger van de Unie begeleiden of zich in het gastland bij hem voegen, en [laatstgenoemde voldoet] aan de voorwaarden sub a, b of c.”
134.

Indien de vier Baustahlgewebe-criteria worden toegepast, dan is het evident dat, aangezien bij de beschikking aan GSD een aanzienlijke geldboete is opgelegd, de zaak voor haar van groot belang is. Ook is duidelijk dat de zaak in eerste aanleg complexe vragen heeft opgeworpen. Ik meen niet dat de duur van de procedure aan de houding van GSD te wijten is. Het is juist dat GSD het Gerecht op 20 oktober 2010 om heropening van de schriftelijke behandeling heeft verzocht om argumenten over de nieuwe status van het Handvest na Lissabon te kunnen aanvoeren (zie punten 45‑52 hierboven). Doordat GSD er op 14 december 2010 van in kennis is gesteld dat er voor haar zaak een terechtzitting was gepland, is het echter duidelijk dat dit procedurele incident nauwelijks of geen gevolg heeft gehad voor de totale duur van de procedure. Aan het Hof zijn geen gegevens verstrekt die kunnen verklaren of rechtvaardigen waarom de zaak gedurende 3 jaar en 8 maanden stil heeft gelegen tussen het einde van de schriftelijke behandeling en GSD’s verzoek om heropening van de schriftelijke behandeling. Bij gebreke van dergelijk bewijs lijkt het me duidelijk dat deze procedure niet binnen redelijke termijn is verlopen. Zoals ik heb aangegeven in mijn conclusie in de zaak Groupe Gascogne ( 66 ), meen ik (in het algemeen gesproken) dat deze fase van de behandeling tot 2 jaar in beslag had mogen nemen zonder dat dit zou zijn aangemerkt als een „buitensporig lange” duur van behandeling van de zaak. Bijgevolg heeft deze zaak in eerste aanleg bij het Gerecht – afgerond – 20 maanden langer geduurd dan nodig was geweest.