ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, gelezen tegen de achtergrond van artikel 1, lid 4, van richtlijn 84/5 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, moet aldus worden uitgelegd dat tot de verplichtingen die de lidstaten krachtens deze bepaling hebben, niet de verplichting behoort om een orgaan in te stellen dat de schadeloosstelling van slachtoffers van verkeersongevallen waarborgt wanneer de voor de schade verantwoordelijke personen weliswaar een verzekering hadden afgesloten tegen hun wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kon geven, maar de verzekeraar insolvent is geworden. De vergoeding door een dergelijk orgaan is immers opgevat als een allerlaatste middel, uitsluitend voor het geval dat de schade is veroorzaakt door een niet-geïdentificeerd voertuig of door een voertuig waarvoor niet aan de in artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166 bedoelde verzekeringsplicht is voldaan. Insolventie van de verzekeraar behoort daarentegen niet tot die duidelijk omschreven specifieke gevallen.

(cf. punten 30, 32, 33, 35 en dictum)
Ingevolge artikel 260 VWEU berust het beginsel van oplegging van een forfaitaire som vooral op de beoordeling van de consequenties die de niet-nakoming door de betrokken lidstaat van zijn verplichtingen heeft voor de particuliere en de openbare belangen, met name wanneer de niet-nakoming is blijven voortbestaan lang na het arrest waarin zij oorspronkelijk is vastgesteld.

In het kader van de procedure van artikel 260, lid 2, VWEU moet de oplegging van een forfaitaire som in elk concreet geval gebaseerd blijven op alle relevante aspecten, die zowel verband houden met de kenmerken van de vastgestelde niet-nakoming als met de houding van de betrokken lidstaat. Dit artikel verleent het Hof dienaangaande een ruime beoordelingsbevoegdheid teneinde te besluiten om al dan niet een dergelijke sanctie op te leggen. De voorstellen van de Commissie kunnen het Hof hierbij dus niet binden en vormen slechts een nuttige referentiebasis. Evenzo zijn richtsnoeren als die welke in de mededelingen van de Commissie zijn opgenomen, niet bindend voor het Hof, maar dragen zij ertoe bij dat de transparantie, de voorspelbaarheid en de rechtszekerheid van het optreden van de Commissie worden gewaarborgd.

In het kader van de procedure van artikel 260, lid 2, VWEU staat het aan het Hof om de grootte van de forfaitaire som aldus vast te stellen dat zij in overeenstemming is met de omstandigheden van het geval en evenredig is aan de vastgestelde inbreuk en aan de draagkracht van de betrokken lidstaat. Met name de ernst van de inbreuk en de periode gedurende welke de verweten niet-nakoming is blijven voortbestaan na het arrest waarbij zij is vastgesteld, zijn in dit verband relevante factoren.

(cf. punten 45, 46)
Artikel 6, tweede alinea, van verordening nr. 343/2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend, moet aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden waarin een niet-begeleide minderjarige die geen gezinslid heeft dat zich wettig op het grondgebied van een lidstaat ophoudt, in verschillende lidstaten een asielverzoek heeft ingediend, de „verantwoordelijke lidstaat” volgens deze bepaling de lidstaat is waar deze minderjarige zich bevindt nadat hij er een asielverzoek heeft ingediend.

In dit verband kan de in deze bepaalde gebruikte uitdrukking „[...] de lidstaat waarbij de minderjarige zijn asielverzoek heeft ingediend” niet worden gelezen als de lidstaat waarbij de minderjarige zijn asielverzoek het eerst heeft ingediend. Aangezien niet-begeleide minderjarigen bijzonder kwetsbare personen zijn, komt het immers erop aan de procedure strekkende tot vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat niet nodeloos lang te laten duren, maar hun een snelle toegang tot de procedures voor de toekenning van de vluchtelingenstatus te waarborgen. Hoewel alleen de eerste alinea van artikel 6 van die verordening uitdrukkelijk verwijst naar het belang van de minderjarige, heeft artikel 24, lid 2, van het Handvest van de grondrechten, gelezen in samenhang met artikel 51, lid 1, ervan, tot gevolg dat de belangen van het kind ook de eerste overweging dienen te vormen bij elk besluit dat de lidstaten op grond van de tweede alinea van dat artikel 6 vaststellen. Bijgevolg moeten niet begeleide minderjarigen die een asielverzoek hebben ingediend in een lidstaat, in beginsel niet worden overgedragen aan een andere lidstaat waarbij zij een eerste asielverzoek hebben ingediend.

(cf. punten 53, 55, 59, 61, 66 en dictum)
Verordening nr. 1470/2001 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op de invoer van geïntegreerde elektronische compacte fluorescentielampen (CFL-i’s) uit de Volksrepubliek China en tot definitieve inning van de ingestelde voorlopige rechten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1322/2006, en verordening nr. 1205/2007 tot instelling van een antidumpingrecht op geïntegreerde elektronische compacte fluorescentielampen (CFL-i’s) van oorsprong uit de Volksrepubliek China naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van de bestaande maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96, en tot uitbreiding van dat recht tot hetzelfde product dat vanuit de Socialistische Republiek Vietnam, de Islamitische Republiek Pakistan en de Republiek der Filipijnen wordt verzonden, hebben betrekking op alle producten die de wezenlijke kenmerken bezitten bedoeld in die verordeningen en tevens vallen onder postonderverdeling ex 8539 31 90 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 254/2000. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie na te gaan of dit voor de betrokken compacte fluorescentielampen het geval is ondanks de toevoeging van een schemerschakelaar, dan wel of deze compacte fluorescentielampen andere producten zijn omdat zij bijkomende kenmerken vertonen waarnaar in die verordeningen niet wordt verwezen.

(cf. punt 45 en dictum)
Artikel 22, lid 2, van richtlijn 2005/60 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de regeling van een lidstaat die kredietinstellingen verplicht om de voor de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme vereiste informatie rechtstreeks aan de financiële-inlichtingeneenheid van deze staat te verstrekken wanneer deze instellingen hun activiteiten op het nationale grondgebied in het kader van het vrij verrichten van diensten uitoefenen, mits deze regeling het nuttige effect van deze richtlijn en van besluit 2000/642 inzake een regeling voor samenwerking tussen de financiële-inlichtingeneenheden van de lidstaten bij de uitwisseling van gegevens, niet in gevaar brengt.

Met een dergelijke nationale regeling moet immers worden beoogd met eerbiediging van het recht van de Unie de doeltreffendheid van de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme te vergroten. Zij mag noch afbreuk doen aan de in richtlijn 2005/60 vastgelegde beginselen inzake de meldingsplicht van de hieraan onderworpen entiteiten noch de doeltreffendheid schaden van de bestaande vormen van samenwerking en uitwisseling van gegevens tussen de financiële-inlichtingeneenheden, zoals vastgelegd in besluit 2000/642, noch de in richtlijn 2005/60 bedoelde kredietinstellingen ontslaan van hun verplichting de vereiste gegevens overeenkomstig artikel 22 van deze richtlijn te verstrekken aan de financiële-inlichtingeneenheid van de lidstaat op het grondgebied waarvan zij zich bevinden. Voorts schendt een dergelijke nationale regeling geen enkele bepaling van besluit 2000/642 indien haar eigen financiële-inlichtingeneenheid niet wordt ontslagen van haar verplichting tot samenwerking met de financiële-inlichtingeneenheden van de andere lidstaten en, omgekeerd, ongewijzigd het recht behoudt om hun te verzoeken documenten of inlichtingen te verstrekken voor de bestrijding van het witwassen van geld. Een dergelijke nationale regeling doet immers geen afbreuk aan het in besluit 2000/642 vervatte mechanisme van samenwerking tussen de financiële-inlichtingeneenheden, maar voorziet in het kader van dit mechanisme in een middel voor de financiële-inlichtingeneenheid van de betrokken lidstaat om rechtstreeks inlichtingen te verkrijgen in het specifieke geval van een in het kader van het vrij verrichten van diensten op haar grondgebied uitgeoefende activiteit.

(cf. punten 49-51, 54-56, 85 en dictum)
Er zijn geen feiten of omstandigheden die, gelet op het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, de geldigheid kunnen aantasten van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 73/2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, welke bepaling voorziet in een extra verlaging van de rechtstreekse betalingen ten opzichte van de bedragen vastgesteld in artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers.

Ofschoon de in die laatste bepaling vastgestelde verlagingspercentages voor de rechtstreekse betalingen voor de jaren 2009 tot en met 2012 lager waren dan die in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 73/2009, kunnen de landbouwers van de Unie zich immers niet beroepen op een gewettigd vertrouwen dat de in verordening nr. 1782/2003 voor die jaren vastgestelde verlagingspercentages ongewijzigd zouden blijven, aangezien, gelet op punt 22 van de considerans en artikel 30 van deze verordening, een voorzichtige en bezonnen marktdeelnemer in staat was te voorzien dat de rechtstreekse betalingen op grond van de inkomenssteunregelingen ten gevolge van de marktontwikkelingen en de begrotingssituatie neerwaarts konden worden herzien.

(cf. punten 30-33, 38, 39, dictum 1)
De door een derde beheerder verrichte beheerdiensten kunnen slechts als „vrijgestelde handelingen” in de zin van artikel 13, B, sub d, punt 6, van de Zesde richtlijn worden aangemerkt wanneer zij over het geheel genomen een afzonderlijk geheel vormen en betrekking hebben op onderdelen die specifiek en essentieel zijn voor het beheer van gemeenschappelijke beleggingsfondsen.

Artikel 13, B, sub d, punt 6, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat diensten van adviesverlening inzake de belegging van effecten die een derde verricht ten behoeve van een beheermaatschappij van een gemeenschappelijk beleggingsfonds, voor de vrijstelling van deze bepaling onder het begrip „beheer van een gemeenschappelijk beleggingsfonds” vallen, ook al heeft de derde niet gehandeld op grond van een lastgeving zoals bedoeld in artikel 5 octies van richtlijn 85/611 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s), zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/107.

Het doel van de vrijstelling van artikel 13, B, sub d, punt 6, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting voor verrichtingen in verband met het beheer van gemeenschappelijke beleggingsfondsen bestaat erin het beleggen in effecten via beleggingsinstellingen voor kleine beleggers te vergemakkelijken door de kosten van de belasting over de toegevoegde waarde uit te sluiten, teneinde te garanderen dat het gemeenschappelijke stelsel van deze belasting fiscaal neutraal is met betrekking tot de keuze tussen rechtstreeks beleggen in effecten en beleggen via gemeenschappelijke beleggingsfondsen.

Uit het beginsel van fiscale neutraliteit volgt echter dat de marktdeelnemers het organisatiemodel moeten kunnen kiezen dat hun uit strikt economisch oogpunt het beste uitkomt, zonder het risico te lopen dat hun activiteiten worden uitgesloten van de vrijstelling van artikel 13, B, sub d, punt 6, van de Zesde richtlijn.

(cf. punten 30, 31)
Wanneer een openbare schuldeiser aan een onderneming betalingsfaciliteiten toekent voor een schuld die zij nog aan hem moet voldoen, valt deze maatregel niet onder het begrip „staatssteun” in de zin van artikel 107 VWEU wanneer de begunstigde onderneming hetzelfde voordeel kan genieten als het voordeel dat met staatsmiddelen te harer beschikking is gesteld, onder met normale marktvoorwaarden overeenkomende omstandigheden. Dit criterium van de particuliere schuldeiser, zo het van toepassing is, is een van de factoren die de Commissie in overweging moet nemen om uit te maken of er sprake is van dergelijke steun. Het is dus de taak van de Commissie om een globale beoordeling te verrichten aan de hand van alle relevante gegevens van de zaak op basis waarvan zij kan uitmaken of de begunstigde onderneming kennelijk geen vergelijkbare betalingsfaciliteiten van een dergelijke particuliere schuldeiser zou hebben gekregen. In deze context moet als relevant worden beschouwd alle informatie die in aanzienlijke mate invloed kan hebben op de besluitvorming van een normaal voorzichtige en verstandige particuliere schuldeiser wiens situatie die van de openbare schuldeiser het dichtst benadert en die betaling wenst te verkrijgen van de bedragen die een schuldenaar in betalingsmoeilijkheden hem verschuldigd is.

Bij de beoordeling van een maatregel tot kwijtschelding van een belastingschuld van een onderneming die een crediteurenakkoord is aangegaan, moet de Commissie ervan uitgaan dat een normaal voorzichtige en verstandige particuliere schuldeiser wiens situatie die van de lokale belastingdienst het dichtst benadert en die betaling van de hem verschuldigde bedragen wenst te verkrijgen, met name moest kiezen tussen het voorstel van crediteurenakkoord en het faillissement van de verzoekende vennootschap. Bijgevolg moet een dergelijke schuldeiser, om het voordeligste alternatief te vinden, de voor- en nadelen van elke procedure afwegen. Aangezien de procedure van het crediteurenakkoord en de procedure van het faillissement de terugvordering van de verschuldigde bedragen vertraging doen oplopen en aldus de waarde ervan kunnen doen dalen, vormen zij evenwel elementen die in aanzienlijke mate van invloed kunnen zijn op de besluitvorming van deze particuliere schuldeiser.

Bijgevolg moet de Commissie bij haar beoordeling van dergelijke maatregelen, gelet op het criterium van de particuliere schuldeiser, rekening houden met de beschikbare informatie betreffende, met name, de duur van een faillissementsprocedure.

(cf. punten 70, 71, 73, 78-82, 86, 100)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Financiering door het EOGFL – Steun voor plattelandsontwikkeling – Steun voor milieumaatregelen in landbouw – Terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen – Nationale regeling volgens welke degene die steun heeft ontvangen voor verbintenissen op het gebied van milieumaatregelen in landbouw die hij voor verschillende jaren is aangegaan, alle steun die hij voor voorgaande jaren heeft ontvangen, moet terugbetalen indien hij nalaat jaarlijkse aanvraag in te dienen – Toelaatbaarheid – Begunstigde die blijft voldoen aan zijn verplichtingen inzake exploitatie van betrokken oppervlakten en niet is gehoord door bevoegde overheidsdienst – Onmogelijkheid om deze oppervlakten nog ter plaatse te controleren, aangezien betrokken jaar reeds voorbij was – Geen invloed

(Verordening nr. 1257/1999 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1783/2003; verordeningen nr. 796/2004 en nr. 817/2004 van de Commissie)

Samenvatting

Verordening nr. 1257/1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1783/2003, verordening nr. 817/2004 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1257/1999, en verordening nr. 796/2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke degene die steun heeft ontvangen voor de verbintenissen op het gebied van milieumaatregelen in de landbouw die hij voor verschillende jaren is aangegaan, alle steun die hij voor de voorgaande jaren reeds ontvangen, moet terugbetalen omdat hij heeft nagelaten om jaarlijks overeenkomstig de toepasselijke nationale bepalingen een aanvraag in te dienen, ook al verklaart hij dat hij steeds aan zijn verplichtingen inzake de exploitatie van de betrokken oppervlakten is blijven voldoen, en heeft de bevoegde overheidsdienst hem niet gehoord, maar kunnen de betrokken oppervlakten niet meer worden gecontroleerd aangezien het betrokken jaar reeds voorbij is.

(cf. punt 40 en dictum)
In de context van het mededingingsrecht wordt onder een economische activiteit verstaan elke activiteit bestaande in het aanbieden van goederen of diensten op een bepaalde markt. Een onderneming die een regionale luchthaven exploiteert, oefent een economische activiteit uit aangezien zij, op de markt voor regionale luchthavendiensten, luchthavendiensten aanbiedt tegen een vergoeding die voornamelijk wordt opgebracht uit luchthavengelden. Daar de aanleg van een nieuwe start- en landingsbaan niet kan worden losgemaakt van de exploitatie van de luchthaveninfrastructuur, vormt dit een economische activiteit die binnen de werkingssfeer van het Unierecht op het gebied van staatssteun valt.

Het feit dat een activiteit niet door particuliere marktdeelnemers wordt uitgevoerd of het feit dat zij niet rendabel is, zijn geen relevante criteria voor de kwalificatie daarvan als economische activiteit. Ten eerste omvat het begrip onderneming immers elke entiteit die een economische activiteit uitoefent, ongeacht de rechtsvorm ervan en de wijze waarop zij wordt gefinancierd, en ten tweede is elke activiteit bestaande in het aanbieden van goederen en diensten op een bepaalde markt, een economische activiteit. Daaruit vloeit voort dat de vraag of een activiteit al dan niet economisch van aard is, niet afhankelijk is van de privaat- dan wel publiekrechtelijke status van de entiteit die deze uitoefent en evenmin van de rentabiliteit van deze activiteit.

(cf. punten 40, 43, 44, 50)
Inzake de bestrijding van fraude en andere illegale activiteiten in het kader van de bescherming van de financiële belangen van de Unie worden krachtens de artikelen 15 tot en met 17 en 19 tot en met 22 van besluit 2008/969 betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing dat door de ordonnateurs van de Commissie en de uitvoerende agentschappen kan worden gebruikt, de betrokken ordonnateurs niet enkel gemachtigd, maar ook en vooral verplicht, om specifieke maatregelen te nemen tegen de betrokken entiteit of het betrokken project. Bijgevolg blijft de invloed van een waarschuwing over een entiteit in dat systeem niet beperkt tot de betrokken instelling en beïnvloedt zij noodzakelijkerwijze de verhoudingen tussen de ordonnateur van de betrokken instelling en die entiteit.

Voorts zijn de gevolgen van een W1-waarschuwing weliswaar minder dwingend dan die van de waarschuwingen W2 tot en met W5, maar de verscherpte toezichtsmaatregelen die de betrokken ordonnateur tegen de betreffende entiteit moet nemen, hebben niet enkel gevolgen binnen de interne sfeer van de instelling, maar kunnen ook gevolgen hebben voor de verhoudingen tussen die instelling en de betrokken entiteit. Dat betekent echter niet dat die externe gevolgen automatisch een aanmerkelijke wijziging van de rechtspositie van die entiteit veroorzaken. Een dergelijke wijziging moet geval per geval worden beoordeeld.

(cf. punten 37, 38, 42, 44)
Het wederzijdse vertrouwen zou immers worden geschaad indien een rechter van een lidstaat kon weigeren een beslissing te erkennen waarbij een rechter van een andere lidstaat zich onbevoegd heeft verklaard op grond van een forumkeuzebeding. Aanvaarden dat een rechter van een lidstaat kan weigeren een dergelijke beslissing te erkennen, zou indruisen tegen het bij verordening nr. 44/2001 ingevoerde stelsel, aangezien een dergelijke weigering de doeltreffende werking van de in hoofdstuk II van deze verordening opgenomen voorschriften betreffende de verdeling van de bevoegdheid tussen de rechters van de lidstaten in het gedrang kan brengen.

Artikel 32 van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op een beslissing waarbij de rechter van een lidstaat zich onbevoegd verklaart op grond van een forumkeuzebeding, ongeacht hoe een dergelijke beslissing in het recht van een andere lidstaat wordt gekwalificeerd.

De artikelen 32 en 33 van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moeten aldus worden uitgelegd dat de rechter die wordt verzocht om erkenning van een beslissing waarbij de rechter van een andere lidstaat zich onbevoegd heeft verklaard op grond van een forumkeuzebeding, gebonden is aan de vaststelling betreffende de geldigheid van dit beding die is opgenomen in de motivering van een in kracht van gewijsde gegaan arrest waarbij de vordering niet-ontvankelijk is verklaard.

Aanvaarden dat de rechter van de aangezochte lidstaat het forumkeuzebeding dat door de rechter van de lidstaat van herkomst geldig is bevonden, als nietig kan beschouwen, zou immers ingaan tegen het in artikel 36 van verordening nr. 44/2001 vervatte verbod voor eerstgenoemde rechter om opnieuw te onderzoeken of de beslissing juist is, met name in omstandigheden waarin de rechter van de lidstaat van herkomst tot de slotsom had kunnen komen dat hij zonder dat beding zelf bevoegd was geweest. In dit laatste geval zou een dergelijke vaststelling door de rechter van de aangezochte lidstaat niet alleen afbreuk doen aan de tussenbeslissing van de rechter van de lidstaat van herkomst over de geldigheid van het forumkeuzebeding, maar ook aan de beslissing waarbij deze rechter zich als zodanig onbevoegd heeft verklaard.

Voorts komt in het recht van de Unie het gezag van gewijsde, dat relevant is om te bepalen welk effect een dergelijke beslissing sorteert, niet alleen toe aan het dictum van de betrokken rechterlijke beslissing, maar ook aan de motivering ervan die de nodige onderbouwing van het dictum vormt en er daardoor onlosmakelijk mee verbonden is.

(cf. punten 38, 40, 43, dictum 2)