Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12

(Richtlijn 92/12 van de Raad, art. 6, lid 1, sub a, en 20, lid 1)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12

(Richtlijn 92/12 van de Raad)

Samenvatting

1. Diefstal van tabaksproducten die in het verkeer zijn met schorsing van accijns, vormt een onregelmatige onttrekking aan een schorsingsregeling in de zin van artikel 6, lid 1, sub a, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, zodat de accijns overeenkomstig artikel 20, lid 1, van deze richtlijn verschuldigd wordt in de lidstaat waar de diefstal is gepleegd.

(cf. punt 29)

2. Richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, zoals gewijzigd bij verordening nr. 807/2003, verzet zich niet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke het aankoopbedrag voor fiscale merktekens van deze lidstaat niet wordt terugbetaald wanneer deze merktekens op accijnsproducten werden aangebracht vóór de uitslag tot verbruik ervan in deze lidstaat, deze producten in een andere lidstaat werden gestolen waardoor de accijnzen in deze andere lidstaat moesten worden betaald, en niet is bewezen dat de gestolen producten niet zullen worden verkocht in de lidstaat van afgifte van deze merktekens.

De mogelijkheid om terugbetaling van fiscale merktekens te krijgen door gewoon te stellen dat de producten waarop zij zijn aangebracht, zijn verdwenen, kan ertoe leiden dat misbruik en fraude in de hand worden gewerkt. In de in deze regeling bedoelde situatie bestaat immers een niet te verwaarlozen risico dat de gestolen producten worden verkocht in de lidstaat die de fiscale merktekens heeft afgegeven. Deze producten, die zijn voorzien van fiscale merktekens van deze staat, kunnen zonder problemen op de officiële markt van tabaksproducten van deze staat worden gebracht, waardoor deze staat belastingopbrengsten derft waarop hij recht heeft. Zelfs wanneer er geen sprake is van fraude door de marktdeelnemer die de goederen voorhanden heeft, heeft de omstandigheid dat de accijns werd betaald in een andere lidstaat, geen invloed op dat risico.

Volgens artikel 22, leden 1 en 2, van richtlijn 92/12 moet, wanneer producten die in een eerste lidstaat tot verbruik zijn uitgeslagen en uit dien hoofde van een fiscaal merkteken van deze lidstaat zijn voorzien, bestemd zijn voor verbruik in een andere lidstaat en naar deze lidstaat worden verzonden, de vernietiging van de fiscale merktekens van eerstgenoemde lidstaat worden geconstateerd door de belastingautoriteiten van deze staat. Met deze bepaling heeft de gemeenschapswetgever de preventie van misbruik en fraude een groter belang toegemeten dan het beginsel van heffing in een enkele lidstaat. Het zou paradoxaal zijn wanneer terugbetaling van op accijnsproducten aangebrachte fiscale merktekens zou worden toegestaan in de in de betrokken regeling bedoelde situatie, waar de bestemming van de gestolen producten onmogelijk te controleren is, terwijl volgens artikel 22, lid 2, sub d, van richtlijn 92/12, in omstandigheden waarin het risico van misbruik en fraude kleiner is, teruggaaf van de accijns afhankelijk is van de voorwaarde dat de vernietiging van de merktekens waaruit betaling van de accijns blijkt, is geconstateerd.

(cf. punten 46‑47, 49, 56-57, 59 en dictum)