ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Aan de voorwaarde van een fumus boni juris is voldaan wanneer er in de fase van het kort geding een aanzienlijk geschil bestaat waarvan de oplossing niet bij voorbaat vaststaat, zodat het beroep niet op het eerste gezicht een redelijke grond mist. De procedure in kort geding heeft immers tot doel, de volle werking van de toekomstige definitieve beslissing te waarborgen teneinde een lacune in de door het Hof verzekerde rechtsbescherming te voorkomen, zodat de rechter in kort geding zich ertoe moet beperken, te beoordelen of de in het kader van het geding ten gronde aangevoerde middelen op het eerste gezicht gegrond voorkomen, om uit te maken of het voldoende waarschijnlijk is dat het beroep slaagt.

Ter zake van een besluit van de Commissie om geen gunstig gevolg te geven aan het door een lidstaat op grond van artikel 114, lid 4, VWEU geformuleerde verzoek om met een harmonisatierichtlijn onverenigbare nationale bepalingen te mogen handhaven, zijn de specifieke context van procedure van dat artikel 114, lid 4, en met name het feit het aan de lidstaat staat om aan te tonen dat de door haar gevraagde afwijking gerechtvaardigd is, alsmede de beoordelingsmarge die de Commissie dienaangaande heeft, relevant voor het onderzoek van de fumus boni juris. Dit betekent echter alleen dat de rechter in kort geding bij zijn onderzoek of de lidstaat die om een voorlopige maatregel verzoekt, middelen heeft aangevoerd die op het eerste gezicht een door de Commissie begane onrechtmatigheid, en dus een fumus boni juris, kunnen aantonen, rekening moet houden met het feit dat het aan de lidstaat staat om in de fase van de administratieve procedure aan te tonen dat aan de voorwaarden voor het toestaan van de gevraagde afwijking is voldaan. Dit betekent daarentegen niet dat de lidstaat verplicht is om in de fase van het kort geding definitief aan te tonen dat aan die voorwaarden is voldaan. Indien de rechter in kort geding daarover een standpunt zou moeten innemen, zou hij immers noodzakelijkerwijze uitspraak doen over een aspect van de gegrondheid van het door de betrokken lidstaat ingestelde beroep ten gronde en daardoor de grenzen van zijn eigen bevoegdheden overschrijden.

(cf. punten 41‑44)
Zaak C‑555/13

Merck Canada Inc.

tegen

Accord Healthcare Ltd e.a.

(verzoek van het Tribunal Arbitral necessário om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing – Begrip ‚rechterlijke instantie’ in de zin van artikel 267 VWEU – Tribunal Arbitral necessário – Ontvankelijkheid – Verordening (EG) nr. 469/2009 – Artikel 13 – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen – Geldigheidsduur van een certificaat – Maximumduur van het uitsluitend recht”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 13 februari 2014

1. Prejudiciële vragen – Voorlegging aan het Hof – Rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU – Begrip

(Art. 267 VWEU)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen – Geldigheidsduur van het certificaat – Maximumduur van het uitsluitend recht

(Verordening nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad, punt 9 van de considerans en art. 13)

1. Een bij wet opgericht scheidsgerecht dat permanent over verplichte rechtsmacht beschikt om in eerste aanleg overeenkomstig het nationale recht inzake intellectuele eigendom te beslissen over geschillen inzake industriële-eigendomsrechten met betrekking tot referentiegeneesmiddelen en generieke geneesmiddelen, dat ten aanzien van de partijen het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van hoor en wederhoor in acht neemt, dat de in de nationale wetgeving vastgestelde en omschreven procedureregels toepast, waarvan de beslissingen dezelfde gevolgen hebben als beslissingen van gewone rechtbanken en, tot slot, waarvan de arbiters zijn onderworpen aan dezelfde verplichtingen inzake onafhankelijkheid en onpartijdigheid als rechters van gewone rechtbanken, moet worden aangemerkt als een rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU.

(cf. punten 19, 23‑25)

2. Artikel 13 van verordening nr. 469/2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, gelezen in samenhang met punt 9 van de considerans van deze verordening, moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de houder van zowel een octrooi als een aanvullend beschermingscertificaat zich kan beroepen op de volledige overeenkomstig dat artikel 13 berekende geldigheidsduur van een dergelijk certificaat wanneer hij, ten gevolge van een dergelijke duur, voor een werkzame stof een uitsluitend recht zou genieten gedurende een periode van meer dan vijftien jaar vanaf de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Europese Unie van het geneesmiddel dat bestaat uit deze werkzame stof of deze werkzame stof bevat.

(cf. punt 34 en dictum)
Het Hof van Justitie is kennelijk onbevoegd om te antwoorden op feitelijke vragen, zoals de vraag of de Commissie de toekenning van financiële bijstand van de Unie heeft ingetrokken, en zo ja, bij welke handelingen.

Het staat niet aan het Hof van Justitie de juridische waarde te bepalen die, in het kader van financiële bijstand van de Unie, aan het stilzitten van de Commissie dient te worden gehecht, noch om te bepalen welke verplichtingen op een lidstaat rusten, aangezien daarvoor een feitelijke uitlegging van het gedrag van de betrokken instelling noodzakelijk is, die zich onttrekt aan ’s Hofs beoordeling in het kader van artikel 267 VWEU. Aangezien het stilzitten van deze instelling niet in het kader van een prejudiciële verwijzing door het Hof kan worden vastgesteld, is de vraag welke juridische waarde aan dat stilzitten moet worden gehecht, bovendien louter hypothetisch en derhalve niet-ontvankelijk. Tot slot is de vraag naar de verplichtingen van een lidstaat ingeval de Commissie blijft stilzitten, eveneens hypothetisch en derhalve niet-ontvankelijk.

(cf. punten 13, 14, 16, 17, dictum 1 en 2)
De kortgedingprocedure heeft tot doel, de volle werking van de toekomstige definitieve uitspraak te garanderen om een lacune in de door het Hof geboden rechtsbescherming te voorkomen. Om dit doel te bereiken, moet de spoedeisendheid worden getoetst aan de vraag of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Op deze partij rust de verplichting om het bewijs te leveren, dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder een dergelijke schade te lijden. Om het bestaan van ernstige en onherstelbare schade aan te tonen, is het weliswaar niet nodig dat het bewijs absolute zekerheid verschaft over het intreden van de schade, en volstaat het dat die schade met een zekere mate van waarschijnlijkheid voorzienbaar is, doch dit neemt niet weg dat degene die om de maatregel verzoekt, gehouden blijft de feiten te bewijzen waarop hij zijn verwachting van die ernstige en onherstelbare schade baseert.

De stelling dat schade per definitie onherstelbaar is wanneer zij raakt aan de grondrechten, kan niet worden aanvaard, aangezien het niet voldoende is om in abstracto een aantasting van de grondrechten aan te voeren om aan te tonen dat de schade die hieruit zou kunnen voortvloeien, noodzakelijkerwijs onherstelbaar is. De schending van bepaalde grondrechten, zoals het in artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde verbod van folteringen en van onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen, kan weliswaar wegens de aard zelf van het geschonden recht op zichzelf ernstige en onherstelbare schade meebrengen, doch dat neemt niet weg dat de partij die om een voorlopige maatregel verzoekt, nog steeds dient uiteen te zetten en aan te tonen dat in zijn bijzonder geval waarschijnlijk een dergelijke schade zal intreden.

Voor de vaststelling van een dergelijke schade kan aldus niet worden uitgegaan van een premisse volgens welke de informatie die verhuld is in de gezuiverde versie van de documenten waarvan inzage is gevraagd, ook daadwerkelijk vertrouwelijk is, overeenkomstig de verklaringen van de vennootschappen die zich tegen die inzage verzetten. Het kan immers niet worden aanvaard dat een gestelde schending van het grondrecht van deze vennootschappen op bescherming van hun beroepsgeheim, zoals neergelegd in artikel 339 VWEU, artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (EVRM) en artikel 7 van het Handvest, en van hun recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals neergelegd in artikel 6 EVRM en in artikel 47 van het Handvest, op zich volstond om het risico van ernstige en onherstelbare schade aan te tonen. De mate waarin de openbaarmaking van dergelijke informatie ernstige en onherstelbare schade veroorzaakt, hangt immers af van een combinatie van omstandigheden, zoals met name het belang van de informatie voor het beroep en de handel van de onderneming die deze informatie verstrekt, en het nut ervan voor andere ondernemingen die kennis kunnen nemen van die informatie en deze later kunnen gebruiken.

(cf. punten 40, 42‑45)
Artikel 5, punt 1, sub b, tweede streepje, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat een overeenkomst betreffende de opslag van goederen zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, een „overeenkomst tot verstrekking van diensten” in de zin van deze bepaling is.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 19 februari 2016 –

Raad/Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials

(Zaak C‑15/12 P-DEP)

„Begroting van de proceskosten”

1. Gerechtelijke procedure — Kosten — Begroting — Invorderbare kosten — Begrip — Kosten die de partijen hebben moeten maken [Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 144, b), en 184, lid 1] (cf. punten 10, 11)

2. Gerechtelijke procedure — Kosten — Begroting — Invorderbare kosten — Factoren die in aanmerking moeten worden genomen — Beoordelingsvrijheid van het Hof — Kosten gemaakt in het kader van een hogere voorziening [Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 144, b)] (cf. punten 13‑21)

Dictum

Het totale bedrag van de kosten die Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd in zaak C‑15/12 P aan de Raad van de Europese Unie moet vergoeden, wordt bepaald op 25000 EUR.
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Giudice di Pace di Revere – Uitlegging van de artikelen 2, 4, 6, 7, 8, 15 en 16 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98), en van artikel 4, lid 3, VEU – Nationale wettelijke regeling waarbij een geldboete wordt opgelegd aan de vreemdeling die het nationale grondgebied illegaal is binnengekomen of daar illegaal verblijft – Toelaatbaarheid van het strafrechtelijke feit van illegaal verblijf – Mogelijkheid om de geldboete om te zetten in onmiddellijke uitwijzing voor een periode van ten minste vijf jaar of in een vrijheidsstraf („permanenza domiciliare”) – Verplichtingen van de lidstaten gedurende de termijn voor omzetting van een richtlijn in nationaal recht
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 24 oktober 2013 – Lancôme/BHIM

(Zaak C‑593/12 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Woordmerk Color Focus — Vordering tot nietigverklaring ingesteld door houder van gemeenschapswoordmerk Focus — Nietigverklaring — Afstand — Artikel 149 van het Reglement voor de procesvoering — Hogere voorziening zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”

Hogere voorziening — Procesbelang — Voorwaarde — Hogere voorziening die rekwirant voordeel kan opleveren (cf. punt 13)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 5 oktober 2012, Lancôme/BHIM (T‑204/10), houdende verwerping van het beroep ingesteld door de houder van het woordmerk „COLOR FOCUS” voor waren van klasse 3 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 238/2009‑2 van 11 februari 2010 waarbij de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) heeft verworpen het beroep tegen de toewijzing door de nietigheidsafdeling van de vordering tot nietigverklaring van dat merk die was ingesteld door de houder van het gemeenschapswoordmerk „FOCUS” voor waren van klasse 3 – Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 53, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009 – Verwarringsgevaar – Overeenstemmende merken – Normaal gebruik van ouder merk – Rechtsmisbruik

Dictum

1) Op de hogere voorziening hoeft niet te worden beslist.

2) Lancôme parfums et beauté & Cie wordt verwezen in de kosten van de onderhavige procedure.

Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 24 oktober 2013 – Lancôme/BHIM

(Zaak C‑593/12 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Woordmerk Color Focus — Vordering tot nietigverklaring ingesteld door houder van gemeenschapswoordmerk Focus — Nietigverklaring — Afstand — Artikel 149 van het Reglement voor de procesvoering — Hogere voorziening zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”

Hogere voorziening — Procesbelang — Voorwaarde — Hogere voorziening die rekwirant voordeel kan opleveren (cf. punt 13)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 5 oktober 2012, Lancôme/BHIM (T‑204/10), houdende verwerping van het beroep ingesteld door de houder van het woordmerk „COLOR FOCUS” voor waren van klasse 3 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 238/2009‑2 van 11 februari 2010 waarbij de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) heeft verworpen het beroep tegen de toewijzing door de nietigheidsafdeling van de vordering tot nietigverklaring van dat merk die was ingesteld door de houder van het gemeenschapswoordmerk „FOCUS” voor waren van klasse 3 – Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 53, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009 – Verwarringsgevaar – Overeenstemmende merken – Normaal gebruik van ouder merk – Rechtsmisbruik

Dictum

1) Op de hogere voorziening hoeft niet te worden beslist.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Verrichtingen die niet aan indirecte belastingen zijn onderworpen – Jaarlijks recht dat elke onderneming wegens haar inschrijving in het register van ondernemingen verschuldigd is – Toelaatbaarheid (Richtlijn 2008/7 van de Raad, art. 5, lid 1, sub c) (cf. punten 18, 19, 23-26 en dictum)

2. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van juridische en feitelijke context – Vragen gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie, art. 53, lid 2, en 93, sub a) (cf. punten 29-33)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunale Ordinario di Cosenza – Uitlegging van artikel 5 van richtlijn 2008/7/EG van de Raad van 12 februari 2008 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 46, blz. 11) – Heffing van jaarlijks recht wegens inschrijving in door plaatselijke kamers van koophandel bijgehouden vennootschapsregister – Jaarlijks recht waarvan het bedrag voor eenmansondernemingen, landbouwmaatschappen („societá semplici”) en advocatenmaatschappen gunstiger is dan voor de andere kapitaalvennootschappen

Dictum

Dictum

Artikel 5, lid 1, sub c, van richtlijn 2008/7/EG van de Raad van 12 februari 2008 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan de heffing van een jaarlijks recht, zoals het in het hoofdgeding aan de orde zijnde recht, dat aan de kamers van koophandel, industrie, ambacht en landbouw wordt betaald door elke onderneming die in het door deze kamers bijgehouden register is ingeschreven of vermeld, en in beginsel op basis van de omzet van de onderneming wordt berekend, maar voor bepaalde categorieën van ondernemingen en in het bijzonder voor ondernemingen die toebehoren aan of gevoerd worden door een enkele natuurlijke persoon, forfaitair wordt vastgesteld.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum

Trefwoorden Beroep wegens nalaten – Natuurlijke of rechtspersonen – Nalaten dat vatbaar is voor beroep – Nalaten van de Commissie om niet-nakomingsprocedure in te leiden – Niet-ontvankelijkheid (Art. 265 VWEU) (cf. punten 11, 12) Onderwerp Voorwerp Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 2 maart 2012, H-Holding/Commissie (T-594/11), houdende verwerping van het door rekwirante ingestelde beroep strekkende tot, enerzijds, vaststelling dat de Commissie onrechtmatig heeft nagelaten een niet-nakomingsprocedure in te leiden tegen de Tsjechische Republiek, en anderzijds, verkrijging van vergoeding van de schade die rekwirante als gevolg van dit nalaten van de Commissie zou hebben geleden Dictum Dictum 1) De hogere voorziening wordt afgewezen. 2) H-Holding AG draagt haar eigen kosten.

Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 28 februari 2013 – H-Holding/Commissie

(Zaak C-235/12 P)

„Hogere voorziening — Beroep wegens nalaten — Artikel 265 VWEU — Beroep tot schadevergoeding — Verzuim van de Commissie om niet-nakomingsprocedure in te leiden — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Beroep wegens nalaten — Natuurlijke of rechtspersonen — Nalaten dat vatbaar is voor beroep — Nalaten van de Commissie om niet-nakomingsprocedure in te leiden — Niet-ontvankelijkheid (Art. 265 VWEU) (cf. punten 11, 12)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 2 maart 2012, H-Holding/Commissie (T-594/11), houdende verwerping van het door rekwirante ingestelde beroep strekkende tot, enerzijds, vaststelling dat de Commissie onrechtmatig heeft nagelaten een niet-nakomingsprocedure in te leiden tegen de Tsjechische Republiek, en anderzijds, verkrijging van vergoeding van de schade die rekwirante als gevolg van dit nalaten van de Commissie zou hebben geleden

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 7 maart 2013 – Sindicato dos Bancários do Norte e.a.

(Zaak C-128/12)

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Nationale regeling tot verlaging van salaris van bepaalde werknemers in openbare sector — Geen uitvoering van Unierecht — Kennelijke onbevoegdheid van het Hof”

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Verzoek tot uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Nationale regeling die geen maatregel vormt die recht van de Unie ten uitvoer brengt — Kennelijke onbevoegdheid van het Hof (Art. 6, lid 1, VEU; art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51, lid 1) (cf. punten 9-14 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunal do Trabalho do Porto – Uitlegging van de artikelen 20, 21, lid 1, en 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2000, C 364, blz. 1) – Eerbieding van het gelijkheidsbeginsel, van het non-discriminatiebeginsel en van het recht op rechtvaardige en billijke arbeidsomstandigheden – Nationale regeling tot verlaging van het salaris van bepaalde werknemers in de openbare sector

Dictum

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om uitspraak te doen op het verzoek van het Tribunal do Trabalho do Porto (Portugal) van 6 januari 2012 om een prejudiciële beslissing.

Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 7 maart 2013 – Sindicato dos Bancários do Norte e.a.

(Zaak C-128/12)

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Nationale regeling tot verlaging van salaris van bepaalde werknemers in openbare sector — Geen uitvoering van Unierecht — Kennelijke onbevoegdheid van het Hof”

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Verzoek tot uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Nationale regeling die geen maatregel vormt die recht van de Unie ten uitvoer brengt — Kennelijke onbevoegdheid van het Hof (Art. 6, lid 1, VEU; art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51, lid 1) (cf. punten 9-14 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunal do Trabalho do Porto – Uitlegging van de artikelen 20, 21, lid 1, en 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2000, C 364, blz. 1) – Eerbieding van het gelijkheidsbeginsel, van het non-discriminatiebeginsel en van het recht op rechtvaardige en billijke arbeidsomstandigheden – Nationale regeling tot verlaging van het salaris van bepaalde werknemers in de openbare sector

Dictum

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om uitspraak te doen op het verzoek van het Tribunal do Trabalho do Porto (Portugal) van 6 januari 2012 om een prejudiciële beslissing.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordeling van verwarringsgevaar — Criteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 36-38)
34

Volgens artikel 1, lid 1, strekt richtlijn 93/13 evenwel tot de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten betreffende oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument. Zij betreft dus alleen bedingen in contracten en niet de verdeling van de proceskosten zoals is bepaald in de nationale wetgeving.