Gelet op de context van artikel 66 EGKS-Verdrag, is een zeer ruime definitie van de uitdrukking controle van een onderneming in dit verband volkomen gerechtvaardigd. Waar de bij een ongeoorloofde concentratie betrokken ondernemingen noodzakelijkerwijs alle schuldig zijn, stond het haars inziens de wetgever vrij, „bij de omschrijving van de beheersing van een onderneming door een andere uit te gaan van contractuele verhoudingen in ruime zin, en niet als vereiste te stellen, dat de ene onderneming dwang uitoefende op de andere” (verzoekschrift, blz. 11).

In het verband van artikel 60 zou dit anders liggen, omdat op het gebied van de prijzen overtredingen door een onderneming kunnen worden begaan zonder dat een tweede daarbij betrokken is, en de overtredingen enkel aan die tweede onderneming zijn toe te rekenen, wanneer zij rechtens daadwerkelijk de mogelijkheid had om de eerste van overtreding te weerhouden.

Hier moet ik er in de eerste plaats op wijzen, dat de regeling van de Commissie niet enkel uitgaat van contractuele verhoudingen in ruime zin tussen twee ondernemingen.

De situatie die de Commissie voor ogen staat, is die waarin een produktieonderneming voor haar rechtstreekse verkoop een door haar gecontroleerde distributieonderneming inschakelt (cf. de vierde overweging van beschikking nr. 1834/81/EGKS).

Er moet dus sprake zijn van rechtstreekse verkoop, dat wil zeggen dat de produkten rechtstreeks van de produktieonderneming aan de klant van de distributieonderneming worden verzonden.

Maar er moet nog aan een andere voorwaarde zijn voldaan.

Immers, beschikking nr. 1834/81/EGKS heeft als criteria niet enkel de „rechten of overeenkomsten” bedoeld in artikel 1, sub 1 tot en met 5, van beschikking nr. 24/54 overgenomen, maar ook de in de aanhef van dat artikel neergelegde voorwaarde, dat de rechten of overeenkomsten „elk afzonderlijk of te zamen, en alle omstandigheden, zowel de facto als de jure in aanmerking genomen, de mogelijkheid scheppen tot bepaling van de gang ener onderneming op het gebied van de produktie, de prijzen, de investeringen, de voorziening, de afzet of de besteding van de winst”.

Bij de toepassing van beschikking nr. 30/53 moet de Commissie derhalve voor elk afzonderlijk geval nagaan, of de distributieonderneming in haar prijs- of verkoopbeleid is te beschouwen als een „verlengstuk” van de produktieonderneming.

Dat in de vijf gevallen van artikel 1 van beschikking nr. 24/54 de produktieonderneming een dergelijke mogelijkheid kan hebben, althans onder bepaalde omstandigheden, lijkt mij moeilijk te betwisten.

Ik zie dan ook niet, in welk opzicht de Commissie haar bevoegdheid zou hebben misbruikt door de omschrijving van „kenmerkende elementen van de controle op een onderneming” van beschikking nr. 24/54 over te nemen in het kader van beschikking nr. 30/53 die — het zij nogmaals gezegd — niet automatisch van toepassing is, maar een onderzoek per geval verlangt.

Nog om een andere reden moet verzoeksters argument worden afgewezen. Gelijk de Commissie terecht heeft opgemerkt, houden de elementen van controle als omschreven in beschikking nr. 24/54, niet altijd verband met contractuele verhoudingen in ruime zin. Blijkens artikel 3, lid 1, sub 2, kan de controle ook berusten bij personen of ondernemingen aan wie de rechten niet toebehoren of die deze niet onmiddellijk aan de in artikel 1 bedoelde overeenkomsten ontlenen, doch die nochtans de bevoegdheid hebben deze rechten uit te oefenen.

Tot slot en voor zoveel nodig wijs ik erop, dat verzoekster hetzelfde argument ( 3 ) — zij het in ander verband — reeds heeft aangevoerd in een eerdere zaak (arrest van 11 oktober 1984, zaak 103/83, Usinor, Jurispr. 1984, blz. 3483) tot staving van een vordering tot nietigverklaring van de weigering van de Commissie de quota voor bepaalde produkten te verhogen. Dit argument is toen door het Hof verworpen met de vaststelling dat de Commissie, door de concentratie van ondernemingen in de zin van artikel 66 EGKS-Verdrag als adressaat van de quotaregeling te nemen, de haar in casu bij artikel 58 EGKS-Verdrag verleende beoordelingsbevoegdheid niet had overschreden en geenszins inbreuk had gemaakt op de definitie van onderneming in artikel 80 EGKS-Verdrag (r. o. 7).