BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

25 oktober 1996

Zaak T-26/96

O. Lopes

tegen

Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Bezwarend besluit — Voorbereidende handeling — Beroep tot schadevergoeding — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-1357

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van een memorandum van het hoofd van de Portugese vertaalafdeling van het Hof van 21 januari 1994 en van een document met het opschrift „Analyse van steekproef I” van 29 juni 1995, twee stukken die verweerder heeft overgelegd op schriftelijk verzoek van het Gerecht in de gevoegde zaken T-547/93 en T-280/94, Lopes/Hof van Justitie, nietigverklaring van het bij memorandum van 21 juli 1995 meegedeelde besluit van de griffier van het Hof houdende afwijzing van het door verzoeker op 7 juli 1995 ingediende verzoek om het gestelde misbruik van bevoegdheid of van gezag te doen beëindigen, nietigverklaring van het besluit van het klachtencomité van het Hof van 22 januari 1996 houdende afwijzing van de door verzoeker op 3 oktober 1995 ingediende klacht, alsmede vergoeding van de materiële en morele schade die verzoeker stelt te hebben geleden door de gedragingen van de personeelsleden van het Hof.

Beslissing:

Verwerping. Veroordeling van verzoeker in alle kosten.

Resumé van de beschikking

Verzoeker is juristvertaler in de rang LA 6 bij de Portugese vertaalafdeling van verweerder.

Bij zijn antwoord op de vragen van het Gerecht in de gevoegde zaken T-547/93 en T-280/94, Lopes/Hof van Justitie (deze zaken zijn voor het arrest gescheiden; zie de twee arresten van het Gerecht van 29 februari 1996, JurAmbt. blz. II-185 en II-239) legt verweerder op 29 juni 1995 ter griffie onder meer de navolgende documenten neer:

— een memorandum dat het hoofd van de Portugese vertaalafdeling op 21 januari 1994 aan de directeur van de vertaaldienst had gestuurd in het kader van de procedure van voorziening in de ambten bedoeld in de kennisgevingen van vacature nrs. CJ 68/92 en CJ 82/93 (memorandum van 21 januari 1994);

— een document met het opschrift „Analyse van steekproef I”, waarin verweerder een kritische analyse maakte van een aantal door verzoeker tot staving van zijn beroep overgelegde steekproeven van vertaling (analyse van steekproef I).

Op 7 juli 1995 dient verzoeker bij de griffier van het Hof een „verzoek als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Statuut (...) in om het misbruik van bevoegdheid of van gezag van het hoofd en de réviseurs van de Portugese vertaalafdeling te doen beëindigen”.

Bij memorandum van 21 juli 1995 deelt de griffier van het Hof verzoeker mee, dat hij geen gevolg kan geven aan zijn verzoek. Hij voert aan, dat volgens de directeur van de vertaaldienst en volgens de ambtenaar die het hoofd van de Portugese vertaalafdeling tijdens diens afwezigheid vervangt, het verzoek van de jurist-reviseur waarover verzoeker klaagt, vaste praktijk is in de betrokken afdeling, dat diens commentaar met name wordt gemotiveerd door het feit dat verzoeker zich niet houdt aan de binnen de afdeling bestaande algemene richtlijnen en normen om de coherentie van de teksten en van de terminologie te verzekeren, en dat de handelwijze van deze reviseur derhalve niet als misbruik van bevoegdheid of van gezag kan worden aangemerkt. Voor het overige geeft de griffier van het Hof als zijn mening te kennen, dat de door verzoeker aan de orde gestelde technische vertaalproblemen binnen zijn afdeling moeten worden opgelost.

Op 3 oktober 1995 dient verzoeker een klacht in bij het tot aanstelling bevoegd gezag van verweerder. Deze klacht wordt ingeschreven onder het nummer Cont. 22/95-R. In die klacht vordert verzoeker:

— gedeeltelijke intrekking van het memorandum van 21 januari 1994 omdat daarin de navolgende beoordeling voorkomt: „[de heer Lopes] heeft niet meegewerkt bij de inspanningen van de afdeling om de publikatie van de Jurisprudentie te doen opschieten; zijn houding is eerder negatief”;

— intrekking van de analyse van steekproef I;

— intrekking van het memorandum van 21 juli 1995;

— toekenning van een bedrag van niet minder dan 20000000 BFR ter vergoeding van de materiële en morele schade die hij door de handelwijze van zijn hiërarchieke meerderen zou hebben geleden.

Bij besluit van 22 januari 1996 beslist het klachtencomité van het Hof het volgende:

— het comité acht zich kennelijk onbevoegd om kennis te nemen van het verzoek om intrekking van het memorandum van 21 januari 1994 en van de analyse van steekproef I, omdat de bestreden handelingen deel uitmaken van het dossier waarvan het Gerecht kennis dient te nemen in de gevoegde zaken T-547/93 en T-280/94, die nog steeds hangende zijn;

— het comité acht het verzoek om intrekking van het memorandum van 21 juli 1995 niet-ontvankelijk, omdat dit memorandum in wezen betrekking heeft op de revisie van de door de klager gemaakte vertalingen en geen enkel bindend rechtsgevolg sorteert dat diens belangen zou kumien aantasten, zodat het niet bezwarend is voor de klager;

— het comité acht de vordering tot schadevergoeding ongegrond, omdat in het onderhavige geval de fout noch de schade zijn aangetoond.

In rechte

De bevoegdheid van het Gerecht om kennis te nemen van het onderhavige beroep

Voor de door verweerder opgeworpen exceptie van gewijsde is vereist, dat het in de twee beroepen gaat om dezelfde partijen, hetzelfde voorwerp en dezelfde middelen. De handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, is een essentieel gegeven om te kunnen bepalen, wat het voorwerp van het beroep is (r.o. 14).

Referentie: Hof 19 september 1985, Hoogovens Groep/Commissie, 172/83 en 226/83, Jurispr. blz. 2831, r.o. 9; Hof 22 september 1988, Frankrijk/Parlement, 358/85 en 51/86, Jurispr. blz. 4821, r.o. 12; Gerecht 8 maart 1990, Maindiaux e.a./ESC, T-28/89, Jurispr. blz. II-59, r.o. 23; Gerecht 5 juni 1996, NMB France e.a./Commissie, T-162/94, Jurispr. blz. II-427, r.o. 37-39

Daar de „handelingen” waartegen met het onderhavige beroep wordt opgekomen, ontegenzeglijk verschillen van die waarvan in de zaken T-547/93 en T-280/94 nietigverklaring is gevorderd, is het Gerecht bevoegd om kennis te nemen van het onderhavige geding (r.o. 15 en 16).

De ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring

Aangezien de voorwaarden voor ontvankelijkheid van een beroep van openbare orde zijn, kan het Gerecht ze ambtshalve onderzoeken en is zijn controle niet beperkt tot de door partijen opgeworpen excepties van niet-ontvankelijkheid. Ongeacht de standpunten van partijen, staat het namelijk uitsluitend aan het Gerecht, te onderzoeken of er een voor de ambtenaar bezwarend besluit is genomen dat dan het uitgangspunt is voor de precontentieuze fase van artikel 90, lid 2, van het Statuut, en de door het personeelslid aan zijn instelling toegestuurde documenten juridisch te kwalificeren, een kwalificatie die uitsluitend ter beoordeling van de rechter staat en niet aan de wil van partijen is overgelaten (r.o. 17).

Referentie: Gerecht 6 december 1990, B./Commissie, T-130/90, Jurispr. blz. II-761, r.o. 13 en 14; Gerecht ll mei 1992, Whitehead/Commissie, T-34/91, Jurispr.blz. II-1723, r.o. 19; Gerecht 16 mei 1994. Stagakis/Parlement, T-37/93, JurAmbt. blz. II-451, r.o. 17

De in het memorandum van 21 januari 1994 vervatte beoordelingen

Alleen de handelingen of maatregelen die bindende rechtsgevolgen teweeg brengen welke de belangen van een ambtenaar kunnen aantasten doordat zij een duidelijke wijziging van diens rechtspositie inhouden, zijn bezwarend in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut. Dergelijke handelingen moeten van het tot aanstelling bevoegd gezag uitgaan en een besluitkarakter hebben. Handelingen ter voorbereiding van een besluit zijn niet bezwarend en het is slechts bij een beroep tegen het besluit waarmee de procedure wordt afgesloten, dat de verzoeker de onregelmatigheid van daarmee nauw verbonden eerdere handelingen kan aanvoeren (r.o. 19).

Referentie: Hof 7 april 1965, Weighardt/Commissie EGA, 11/64, Jurispr. blz. 365; Hof 10 december 1969, Grasselli/Commissie, 32/68, Jurispr. blz. 505, r.o. 4-7; Hof 24 mei 1988, Santarelli/Commissie, 78/87 en 220/87, Jurispr. blz. 2699; Hof 14 februari 1989, Bossi/Commissie, 346/87, Jurispr. blz. 303, r.o. 23; Gerecht 10 juli 1990, Automec/Commissie, T-64/89, Jurispr. blz. II-367, r.o. 42; Whitehead/Commissie, reedsaangehaald, r.o. 21; Gerecht 8 juni 1993, Fiorani/Parlement, T-50/92, Jurispr. blz. II-555; Gerecht 28 september 1993, Yorck von Wartenburg/Parlement, T-57/92 en T-75/92, Jurispr. blz. II-925; Gerecht 15 juni 1994, PérezJiménez/Commissie, T-6/93, JurAmbt. blz. II-497; Gerecht22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, JurAmbt. blz. II-203, r.o. 28; Lopes/Hof van Justitie, T-547/93, reeds aangehaald, r.o. 55

Het memorandum van 21 januari 1994 bevat een vergelijkende beoordeling van de verdiensten van de kandidaten, die door de administratieve diensten van verweerder was voorbereid om het tot aanstelling bevoegd gezag bij zijn keuze te helpen. Tegen een dergelijk document, dat geen besluitkarakter heeft en enkel tot doel had de keuze van het tot aanstelling bevoegd gezag in het kader van een bepaalde procedure van voorziening in een ambt voor te bereiden, kan slechts incidenteel worden opgekomen bij een beroep tegen de enige voor nietigverklaring vatbare handeling waaraan het kan worden vastgeknoopt, namelijk het besluit houdende afwijzing van verzoekers sollicitatie naar de betrokken ambten (r.o. 20).

Referentie: Gerecht 24 februari 1994, Caló/Commissie, T-108/92, JurAmbt.blz. II-213, r.o. 13; Pérez Jiménez/Comrnissie, reeds aangehaald, r.o. 34-38; Gerecht 19 oktober 1995, Obst/Comraissie, T-562/93, JurAmbt. blz. II-737, r.o. 23 en 24

Met betrekking tot verzoekers argument, dat het memorandum van 21 januari 1994 als een beoordelingsrapport in de zin van artikel 43 van het Statuut en derhalve als een op zichzelf voor beroep vatbare handeling moet worden aangemerkt, is het inderdaad zo, dat het Hof in het arrest Küster/Parlement de ontvankelijkheid van een beroep tegen een beoordelingsrapport heeft aanvaard. Het heeft dit evenwel gedaan op grond van de uitdrukkelijke overweging, dat dergelijke beoordelingsrapporten een min of meer belangrijk element vormen telkens wanneer de betrokken ambtenaar voor eventuele bevorderingen in aanmerking wordt genomen of deelneemt aan vergelijkende onderzoeken in de zin van artikel 29 van het Statuut. Die oplossing kan evenwel niet worden uitgebreid tot een document dat, zoals in het onderhavige geval, enkel is opgesteld ter voorbereiding van een specifiek besluit van de administratie, waarmee het derhalve nauw is verbonden (r.o. 22).

Referentie: Hof 25 november 1976, Küster/Parlement, 122/75, Jurispr. blz. 1685, r.o. 8

Zelfs al zou het betrokken memorandum gegevens hebben bevat die niet in verzoekers persoonsdossier voorkwamen en hem evenmin ter kennis waren gebracht vóór de vaststelling van de met het beroep in zaak T-280/94 bestreden besluiten, het is niet van beslissend belang geweest voor de afwijzing van verzoekers sollicitatie naar de betrokken ambten. Bijgevolg is dit zuiver voorbereidend document voor verzoeker niet bezwarend in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut (r.o. 25).

De analyse van steekproef I

De bestreden „handeling”, een technisch document waarin toelichting wordt gegeven bij een aantal door verzoeker gemaakte vertaalfouten of fouten op het gebied van de juridische terminologie en dat aldus de gegrondheid beoogt aan te tonen van de beslissende reden voor de afwijzing van zijn verschillende sollicitaties naar een bevordering, namelijk dat hij niet in staat is normaal en zonder revisie te vertalen, is enkel vastgesteld ten behoeve van het verweer van de instelling in de zaken T-547/93 en T-280/94. Het is in ieder geval bij het arrest in zaak T-280/94 uit het dossier verwijderd — om redenen die geen verband houden met de door verzoeker thans aangevoerde grieven — en het Gerecht heeft er derhalve geen rekening mee gehouden bij zijn beoordeling (r.o. 27).

Een dergelijk document valt onder de normale uitoefening van het recht van verweer in een procedure voor het Gerecht en kan in beginsel noch als een bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut noch als een rapport over de kundigheden of het gedrag van de betrokken ambtenaar in de zin van artikel 26 van het Statuut worden aangemerkt. Verzoekers rechtspositie wordt immers niet aangetast door een dergelijk document, dat geen inbreuk maakt op zijn statutaire rechten (r.o. 28).

Het memorandum van 21 juli 1995

Volgens artikel 90, lid 1, van het Statuut kan iedere ambtenaar bij het tot aanstelling bevoegd gezag een verzoek indienen om jegens hem een besluit te nemen. Volgens artikel 90, lid 2, van het Statuut kan iedere ambtenaar bij het tot aanstelling gevoegd gezag een klacht indienen tegen een besluit waardoor hij zich bezwaard acht, hetzij omdat dit gezag een besluit heeft genomen, dan wel omdat het geen bij het Statuut verplichte maatregel heeft genomen. Onder het begrip bezwarend besluit vallen derhalve zowel besluiten als het verzuim om maatregelen te nemen waartoe de administratie op grond van het Statuut uitdrukkelijk of stilzwijgend verplicht was om de rechten van de ambtenaren te waarborgen (r.o. 31).

Referentie: Gerecht 12 februari 1992, Pfloeschner/Commissie, T-6/91, Jurispr. blz. II-141

Aangaande de ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring van het memorandum van 21 juli 1995 stelt het Gerecht vast, dat verzoekers „verzoek” van 7 juli 1995 vooral betrekking had op administratieve problemen betreffende de organisatie en de arbeidsdiscipline binnen verzoekers afdeling en op taalkundige problemen betreffende de gegrondheid van de revisie van zijn vertalingen (r.o. 33).

De toepassing van richtlijnen die binnen een vertaalafdeling zijn vastgesteld om de goede uitvoering van het werk en de taalkundige homogeniteit van de in de Jurisprudentie te publiceren teksten te waarborgen, kan in beginsel noch de materiële of geldelijke situatie van de betrokken ambtenaren, noch hun statutaire positie aantasten. Bijgevolg kan de weigering van het tot aanstelling bevoegd gezag om zich op verzoek van een ambtenaar met de toepassing van deze richtlijnen in te laten, behoudens in uitzonderlijke omstandigheden, niet worden aangemerkt als een verzuim om een door het Statuut ter waarborging van de rechten van de belanghebbende voorgeschreven maatregel te treffen. Dit klemt temeer, daar op iedere ambtenaar een fundamentele verplichting tot loyaliteit jegens en samenwerking met zijn administratie en zijn hiërarchieke meerderen rust. Deze plicht, waarvan artikel 21 van het Statuut een bijzondere uiting is, houdt onder meer de verplichting in, de normen en algemene richtlijnen van de diensten, inzonderheid die betreffende de administratieve organisatie en de arbeidsdiscipline, in acht te nemen, onverminderd het bepaalde in artikel 21, derde alinea, van het Statuut (r.o. 34).

Referentie: Hof 14 december 1966, Alfleri/Parlement, 3/66, Jurispr. blz. 633, 650; Gerecht 26 november 1991, Williams/Rekenkamer, T-146/89, Jurispr. blz. II-1293, r.o. 72; Gerecht 16 december 1993, Turner/Commissie, T-80/92, Jurispr. blz. II-1465

De administratie beschikt over een ruime beoordelingsvrijheid om in het belang van de communautaire openbare dienst te regelen, op welke wijze de ambtenaren en andere personeelsleden hun functie moeten uitoefenen. Bijgevolg kan tegen de maatregelen van zuiver interne organisatie van de diensten, inzonderheid die betreffende de administratieve organisatie en de arbeidsdiscipline, geen beroep bij de rechter worden ingesteld, daar zij de juridische of materiële positie van de door de betrokken maatregel getroffen ambtenaar niet aantasten (r.o. 35).

Referentie: Grasselli/Commissie, reeds aangehaald; Hof 14 juli 1976, Hirschberg/Commissie, 129/75, Jurispr. blz. 1259; Hof 11 juli 1985, Hattet e.a./Commissie, 66/83, 67/83, 68/83 en 136/83, 137/83, 138/83, 139/83 en 140/83, Jurispr. blz. 2459; Gerecht 4 juli 1991, Herremans/Commissie, T-47/90, Jurispr. blz. II-467; Gerecht 24 juni 1993, Seghers/Raad, T-69/92, Jurispr. blz. II-651, r.o. 29

Aangezien tegen de zuiver interne maatregelen geen beroep bij de rechter kan worden ingesteld, kan daartegen evenmin een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, noch een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut worden ingediend. In elk geval is de uitdrukkelijke of stilzwijgende afwijzing van een dergelijk verzoek geen voor de belanghebbende bezwarend besluit en derhalve niet vatbaar voor beroep (r.o. 36).

Met betrekking tot het door verzoeker geformuleerde „verzoek” om bijstand ter beëindiging van het misbruik van bevoegdheid of van gezag waaraan zijn hiërarchieke meerderen zich schuldig maken en dat onder meer bestaat in provocaties en in verslechteringen van de kwaliteit van zijn werk, dient eraan te worden herinnerd, dat volgens artikel 24, eerste alinea, van het Statuut de administratie in geval van ernstige aantijgingen welke het beroepsfatsoen van een ambtenaar raken, de nodige maatregelen heeft te nemen om vast te stellen of de beschuldigingen gegrond zijn en, zo neen, die beschuldigingen dient te verwerpen en alle maatregelen moet treffen om de geschonden reputatie te herstellen (r.o. 40).

Referentie: Hof 18 oktober 1976, N./Commissie, 128/75, Jurispr. blz. 1567, r.o. 10

De verzoeken die de hiërarchieke meerderen met het oog op de goede werking van een vertaalafdeling aan een ambtenaar richten en waarin aan deze ambtenaar in wezen wordt verweten, dat hij zich niet houdt aan de binnen de afdeling vastgestelde richtlijnen en normen om de coherentie van de teksten en van de terminologie te verzekeren, kunnen in geen geval worden aangemerkt als ernstige aantijgingen welke het beroepsfatsoen van een vertaler kunnen schaden, en nog minder als „smaad” of „vergrijpen tegen [diens] persoon” (r.o. 41).

Aangezien de gedragingen die verzoeker aan de administratie verwijt, op geen enkele wijze inbreuk maken op zijn rechten, was de administratie volgens het Statuut niet verplicht zijn „verzoek” te beantwoorden met een maatregel met besluitkarakter, en kan haar weigering om gevolg te geven aan dat verzoek, derhalve niet als een bezwarend besluit worden beschouwd (r.o. 42).

Hoe dan ook, verzoekers zogenoemde „verzoek om bijstand” in de zin van artikel 24, eerste alinea, van het Statuut, valt samen met zijn verzoek aan het tot aanstelling bevoegd gezag om tussen te komen in zuiver administratieve of technische aangelegenheden. Het moet derhalve aan dezelfde rechtsregeling worden onderworpen. Dienaangaande is de kwalificatie die een auteur aan zijn brief of nota geeft, niet van beslissend belang voor de toepassing van de statuutsbepalingen betreffende de precontentieuze procedure, daar die kwalificatie uitsluitend ter beoordeling van het Gerecht staat (r.o. 43).

Referentie: Gerecht 20 maart 1991, Pérez-Minguez Casariego/Commissie, Tl/90, Jurispr. blz. II-143; Gerecht 1 oktober 1991, Coussios/Coramissie, T-38/91, Jurispr. blz. II-763, r.o. 25; Gerecht 25 februari 1992, Marcato/Commissie, T-64/91, Jurispr. blz. II-243; Gerecht 15 juli 1993, Hogan/Parlement, Tl 15/92, Jurispr. blz. II-895; Gerecht 15 februari 1995, Moat/Commissie, Tl 12/94, JurAmbt. blz. II-135, r.o. 24; Kotzonis/ESC, reeds aangehaald

Het besluit houdende afwijzing van de klacht nummer Cont. 22/95-R

Verzoeker heeft zijn klacht tegen voor hem niet bezwarende handelingen gericht. Op grond van artikel 90, lid 2, van het Statuut moet deze klacht niet-ontvankelijk worden geacht en op grond van artikel 91 van het Statuut is de tegen het besluit houdende afwijzing van die klacht gerichte vordering zelf niet-ontvankelijk (r.o. 45).

De ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding

Wanneer een vordering tot nietigverklaring nauw verbonden is met een vordering tot schadevergoeding, brengt de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding mee (r.o. 46).

Referentie: Hof 12 december 1967, Collignon/Commissie, 4/67, Jurispr. blz. 469; Bossi/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 31; Gerecht 24 januari 1991, Latham/Commissie, T-27/90, Jurispr. blz. II-35, r.o. 38-40; Gerecht 13 juli 1993, Moat/Commissie, T-20/92, Jurispr. blz. II-799, r.o. 46; Gerecht 9 februari 1994, Latham/Commissie, T-82/91, JurAmbt. blz. II-61, r.o. 34-36

Aangezien de gestelde schade niet voortvloeit uit een handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, maar uit een aantal fouten en nalatigheden die de administratie zou hebben begaan, moet de precontentieuze procedure op straffe van niet-ontvankelijkheid worden ingeleid door een verzoek aan het tot aanstelling bevoegd gezag om die schade te vergoeden en in voorkomend geval worden voortgezet met een klacht tegen het besluit houdende afwijzing van dat verzoek (r.o. 47).

Referentie: Gerecht 6 februari 1992, Castelletti e.a./Commissie, T-29/91, Jurispr. blz. II-77; Marcato/Commissie, reeds aangehaald; Gerecht 15 juli 1993, Cámara Alloisio e.a./Commissie, T-17/90, T-28/91 en T-17/92, Jurispr. blz. II-841, r.o. 45-47; Gerecht 15 juli 1993, Camera-Lampitelli e.a./Commissie, T-27/92, Jurispr. blz. II-873, r.o. 26-28

In het onderhavige geval wordt vergoeding gevorderd van de schade die verzoeker zou hebben geleden door de handelingen die het voorwerp zijn van zijn beroep tot nietigverklaring, waarmee die vordering dus nauw is verbonden. Wat er ook van zij, het door verzoeker op 7 juli 1995 aan het tot aanstelling bevoegd gezag gerichte „verzoek” bevat geen enkele schadevordering en evenmin een verzoek aan het tot aanstelling bevoegd gezag om zijn schade te vergoeden (r.o. 48).

Kosten

Ingevolge artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Volgens artikel 88 van dat Reglement voor de procesvoering blijven in de gedingen tussen de Gemeenschappen en hun personeelsleden de kosten door de instellingen gemaakt, te hunnen laste, onverminderd het bepaalde in artikel 87, lid 3, tweede alinea. Volgens laatstgenoemd artikel kan het Gerecht een partij, ook wanneer zij in het gelijk wordt gesteld, veroordelen tot vergoeding van de door haar toedoen aan de wederpartij opgekomen kosten die nodeloos of vexatoir zijn veroorzaakt (r.o. 50).

Aangezien het beroep ertoe strekt, enerzijds documenten die het Gerecht in de zaken T-547/93 en T-280/94 reeds grondig heeft onderzocht en niet-bezwarend heeft geacht, opnieuw in het geding te brengen, en anderzijds daartegen grotendeels dezelfde grieven aan te voeren, levert het onderhavige beroep een misbruik van de procedure voor het Gerecht op en heeft het de wederpartij nodeloze kosten doen opkomen (r.o. 53).

In de bijzondere omstandigheden van het onderhavige geval gebruikt verzoeker de door het Statuut geboden rechtsmiddelen met het enkele doel zich te onttrekken aan de interne bevelen en richtlijnen van zijn hiërarchieke meerderen, die niet ter betwisting staan, onverminderd de eventuele toepassing van artikel 21, derde alinea, van het Statuut (r.o. 54).

Ten slotte strekt het beroep tot schadevergoeding tot betaling van een bedrag van 20000000 BFR, hetgeen kennelijk overdreven is en niet in een redelijke verhouding staat tot de bijzondere omstandigheden van het onderhavige geval (r.o. 55).

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

Verzoeker wordt in alle kosten verwezen.