Ter onderbouwing van die betwisting kan de belanghebbende eventueel aanvoeren dat zijn aanvaarding van die overdracht ongeldig was door een vermeend gebrek aan informatie door dat gezag over de gevolgen in zijn specifieke geval van de toepassing van artikel 77, vierde alinea, van het Statuut, volgens hetwelk het ouderdomspensioen per dienstjaar niet minder kan bedragen dan 4 % van het minimum voor levensonderhoud. Ofschoon bepaalde louter voorbereidende handelingen, zoals voorstellen voor extra pensioenjaren die vergezeld gaan van schijnbaar onvolledige informatie door het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag, voor de belanghebbende bezwarend kunnen zijn voor zover zij de inhoud van een latere voor beroep vatbare handeling kunnen beïnvloeden, zoals het eindbesluit tot toekenning van extra pensioenjaren, kan tegen die handelingen geen afzonderlijk beroep worden ingesteld en moeten zij worden betwist in het kader van een tegen dat eindbesluit ingesteld beroep, door eventueel de onwettigheid van de voorbereidende handeling aan te voeren.

Het eindbesluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag waarbij extra pensioenjaren in de pensioenregeling van de Unie worden toegekend als gevolg van de overdracht van de pensioenrechten die een functionaris eerder in nationale pensioenregelingen heeft verworven, vormt een bezwarend besluit waartegen die functionaris kan opkomen door middel van een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut en, eventueel, van een beroep krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 2, van het Statuut.

Elke normaal zorgvuldige ambtenaar of functionaris wordt overigens geacht het Statuut te kennen en, meer in het bijzonder, de regels voor zijn bezoldiging of het ouderdomspensioen. De normale zorgvuldigheid die van een ambtenaar of functionaris kan worden verwacht, wordt beoordeeld aan de hand van zijn opleiding, zijn rang en beroepservaring. De bewoordingen van artikel 77 van het Statuut zijn overigens nogal duidelijk, zowel in de eerste als in de vierde alinea ervan, zodat deze voor de belanghebbenden ten minste aanleiding hadden moeten zijn om bij hun administratie inlichtingen in te winnen over deze kwestie.

Wanneer de betrokkenen vragen om hun respectieve nationale pensioenrechten over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie en dit vervolgens bevestigen zonder het zinvol te achten om eerst contact op te nemen met de administratie om opheldering over hun respectieve besluiten te krijgen, kan het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag niet worden verweten dat het hun onvoldoende informatie daarover heeft gegeven, noch kan worden gesteld dat hun aanvaarding van de op elk van hen betrekking hebbende voorstellen voor extra pensioenjaren ongeldig zou zijn.

Onder deze omstandigheden kan dat gezag, met eerbiediging van het beginsel van behoorlijk bestuur, aan zijn zorgplicht voldoen door de betrokken voorstellen voor extra pensioenjaren te doen en de betrokkenen in elk van die voorstellen te verzoeken om contact met haar op te nemen teneinde uitleg te verkrijgen over de berekening en om te bespreken of het voor hen al dan niet opportuun is om die pensioenrechten al dan niet over te dragen.

Het is in dat verband niet redelijk om van een zorgvuldige administratie die honderden verzoeken om overdracht van pensioenrechten behandelt te verwachten dat zij elk van die voorstellen doet door de betrokken ambtenaren en functionarissen te wijzen op de gevolgen die de overdracht voor hun respectieve pensioenrechten heeft.

Wat de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie en de voorwaarde betreffende de schade betreft, moet de verzoeker, wanneer de door hem aangevoerde schade materieel is, voor de vergoeding daarvan ook nog aantonen dat die schade reëel en zeker is, met dien verstande dat toekomstige en hypothetische schade in beginsel niet kunnen worden vergoed.

Dit is niet het geval bij schade als gevolg van een vermeend verzuim van de administratie om een arbeidscontractant ervan op de hoogte te stellen dat de pensioenjaren die zijn verkregen als gevolg van de overdracht van zijn nationale pensioenrechten aan de pensioenregeling van de Unie, krachtens artikel 77, vierde alinea, van het Statuut geen gevolg hebben voor het bedrag van zijn toekomstige pensioen.

Enerzijds kan de belanghebbende zijn loopbaan binnen de instelling immers nog voortzetten, zodat niet kan worden uitgesloten dat hij later een ambt als tijdelijk functionaris of ambtenaar krijgt, waardoor zijn toekomstige ouderdomspensioen, dat maximaal 70 % van zijn laatste basissalaris bedraagt, krachtens artikel 110, lid 1, tweede alinea, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden het bedrag kan overschrijden dat uit de toepassing van artikel 77, vierde alinea, van het Statuut volgt. In een dergelijke situatie kan hij geen schade hebben geleden als gevolg van zijn besluit om zijn in de nationale pensioenregeling verworven pensioenrechten over te dragen.

Anderzijds is niet zeker dat wanneer de belanghebbende de wettelijke pensioenleeftijd heeft bereikt, de omvang en de voorwaarden voor de toepassing van de in artikel 77, vierde alinea, van het Statuut opgenomen regel noodzakelijkerwijs dezelfde zijn als thans, daar de wetgever van de Unie op elk moment de rechten en de verplichtingen van de ambtenaren en functionarissen van de Unie kan wijzigen door middel van op grond van artikel 336 VWEU vastgestelde verordeningen tot wijziging van het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, welke, behoudens uitzondering, van toepassing zijn op de toekomstige gevolgen van situaties die krachtens de oude wet zijn ontstaan.

(cf. punten 80‑83)

Referentie:

Hof: arresten van 21 februari 2008, Commissie/Girardot, C‑348/06 P, EU:C:2008:107, punt 54, en 22 december 2008, Centeno Mediavilla e.a./Commissie, C‑443/07 P, EU:C:2008:767, punten 60 en 61

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 26 mei 1998, Bieber/Parlement, T‑205/96, EU:T:1998:110, en beschikking van 24 april 2001, Pierard/Commissie, T‑172/00, EU:T:2001:123, punt 38

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 22 mei 2012, Evropaïki Dynamiki/Commissie, T‑17/09, EU:T:2012:243, punt 123en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking van 23 april 2015, Bensai/Commissie, F‑131/14, EU:F:2015:34, punt 40, en arrest van 19 mei 2015, Brune/Commissie, F‑59/14, EU:F:2015:50, punt 76