Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Grenzen – Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten

(Art. 267 VWEU)

2. Vrijheid van vestiging – Vrij verkeer van kapitaal – Werkingssfeer – Belastingwetgeving – Vennootschapsbelasting – Dividendbelasting – Fiscale behandeling van aan ingezetenen uitgekeerd dividend, afkomstig van participaties in kapitaal van vennootschap met zetel in andere lidstaat waarmee geen beslissende invloed op deze vennootschap kan worden uitgeoefend – Niet-toepasselijkheid van bepalingen inzake vrijheid van vestiging – Toepasselijkheid van bepalingen inzake vrij verkeer van kapitaal

(Art. 49 VWEU en 63 VWEU)

3. Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Nationale regeling voor berekening van maximaal met nationale inkomstenbelasting te verrekenen buitenlandse bronbelasting – Niet-inaanmerkingneming van kosten die verband houden met persoonlijke situatie of levensstijl – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 63 VWEU)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 19)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 26-31)

3. Artikel 63 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een lidstaat, op grond waarvan de buitenlandse belasting – in het kader van een stelsel ter voorkoming van dubbele belasting – in het geval van onbeperkt belastingplichtigen van wie de buitenlandse inkomsten in de bronstaat worden onderworpen aan een met de door die lidstaat geheven inkomstenbelasting overeenstemmende belasting, aldus met de inkomstenbelasting in die lidstaat wordt verrekend, dat de verschuldigde inkomstenbelasting over het in die lidstaat belastbare inkomen – met inbegrip van de buitenlandse inkomsten – wordt vermenigvuldigd met de verhouding tussen deze buitenlandse inkomsten en de som van de inkomsten, zonder bij deze som rekening te houden met bijzondere uitgaven en buitengewone lasten als kosten die verband houden met de levensstijl of met de persoonlijke of gezinssituatie.

Enerzijds worden de aftrekposten voor bijzondere uitgaven en buitengewone lasten als uitgaven die verband houden met de levensstijl of met de persoonlijke of gezinssituatie bij een dergelijke regeling weliswaar in aanmerking genomen om de fictieve belasting over het gehele inkomen van belastingplichtigen te berekenen, maar in de praktijk leidt een dergelijke regeling ertoe dat ingezeten belastingplichtigen die een deel van hun inkomsten in het buitenland hebben genoten, slechts dat deel van de aftrekposten voor bijzondere uitgaven en buitengewone lasten wordt toegekend dat overeenkomt met het aandeel van hun inkomsten die zij in hun woonstaat hebben genoten. De woonstaat neemt bij de berekening van de inkomstenbelasting van dergelijke belastingplichtigen dus een deel van deze aftrekposten niet in aanmerking. Daaruit volgt dat belastingplichtigen met woonplaats in een lidstaat die een deel van hun inkomsten in het buitenland hebben verkregen, in het nadeel zijn vergeleken met belastingplichtigen die hun gehele inkomen in de woonstaat hebben verkregen en derhalve profijt hebben van de volledige aftrekposten voor bijzondere uitgaven en buitengewone lasten als kosten die verband houden met de levensstijl of met de persoonlijke en gezinssituatie.

Anderzijds kan de handhaving van de verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen lidstaten weliswaar een dwingende reden van algemeen belang vormen waarmee een beperking van een recht op vrij verkeer binnen de Unie kan worden gerechtvaardigd, maar deze rechtvaardigingsgrond kan niet worden ingeroepen door de woonstaat van een belastingplichtige om zich te onttrekken aan de verantwoordelijkheid – die in beginsel op de woonstaat rust – om de met de persoonlijke en gezinssituatie verbonden aftrekposten toe te kennen die de belastingplichtige toekomen, tenzij de staten waarin een deel van het inkomen is genoten, vrijwillig of uit hoofde van specifieke internationale verdragen op hun beurt die aftrekposten toekennen. Deze aftrekposten moeten in beginsel geheel door de woonstaat in aanmerking worden genomen. Daaruit volgt dat zij in beginsel geheel moeten worden toegerekend aan dat deel van het inkomen dat in die staat is verkregen.

(cf. punten 41, 42, 51, 53, 56, 60, 63)