Volgens de rechtspraak van het Hof zijn lidstaten niet verplicht op grond van artikel 3, lid 2, van deze richtlijn een recht van binnenkomst en verblijf toe te kennen aan de in deze bepaling bedoelde staatsburgers van derde staten, maar zijn zij wel verplicht om aanvragen die zijn ingediend door de in dit artikel bedoelde staatsburgers van derde staten gunstiger te behandelen dan aanvragen tot binnenkomst en verblijf van andere staatsburgers van derde staten (zie in die zin arrest van 5 september 2012, Rahman e.a., C‑83/11 , EU:C:2012:519 , punt 21 ).

In dat verband moet worden gepreciseerd dat artikel 3, lid 2, eerste alinea, aanhef en onder b), van die richtlijn specifiek betrekking heeft op de partner met wie de burger van de Unie een deugdelijk bewezen duurzame relatie heeft. In die bepaling is vastgelegd dat de gastlidstaat overeenkomstig zijn nationaal recht binnenkomst en verblijf van deze partner vergemakkelijkt.

Gelet op het ontbreken van nadere bepalingen in richtlijn 2004/38 en op het gebruik van de woorden „overeenkomstig zijn nationaal recht” in artikel 3, lid 2, van deze richtlijn, staat vast dat elke lidstaat over een ruime beoordelingsmarge beschikt wat de in aanmerking te nemen omstandigheden betreft. De lidstaten moeten er evenwel over waken dat hun wetgeving criteria bevat die verenigbaar zijn met de gebruikelijke betekenis van het woord „vergemakkelijkt” en die deze bepaling niet van haar nuttig effect beroven (arrest van 5 september 2012, Rahman e.a., C‑83/11 , EU:C:2012:519 , punt 24 ).

Artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/38 dient aldus te worden uitgelegd dat de in deze bepaling bedoelde staatsburgers van derde staten over een beroepsmogelijkheid moeten beschikken teneinde een op hen betrekking hebbend besluit houdende weigering van een verblijfsvergunning te kunnen bestrijden, en dat na de uitoefening van dit beroep de nationale rechter moet kunnen nagaan of het weigeringsbesluit op een voldoende solide feitelijke grondslag is gebaseerd en of het aan de procedurele waarborgen voldoet. De op de bevoegde nationale autoriteiten rustende verplichting om de persoonlijke situatie van de aanvrager nauwkeurig te onderzoeken en een eventuele weigering van toegang of verblijf te motiveren, maakt deel uit van deze waarborgen.

Volgens artikel 15, lid 1, van richtlijn 2004/38 zijn de procedures van de artikelen 30 en 31 van deze richtlijn van overeenkomstige toepassing op besluiten houdende beperking van het vrije verkeer van burgers van de Unie of hun familieleden die worden genomen om andere redenen dan openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid. Krachtens artikel 31, lid 1, van deze richtlijn heeft de betrokkene in de gastlidstaat toegang tot de gerechtelijke en in voorkomend geval administratieve rechtsmiddelen om beroep in te stellen tegen een jegens hem genomen besluit tot verwijdering om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid.

Deze bepalingen maken evenwel niet uitdrukkelijk melding van de met name in artikel 3, lid 2, eerste alinea, onder b), van richtlijn 2004/38 bedoelde personen.

Zoals de advocaat-generaal in punt 87 van zijn conclusie heeft opgemerkt, wordt het begrip „familieleden” in dit verband in andere bepalingen van richtlijn 2004/38 gebruikt als een begrip dat tevens de personen bedoeld in artikel 3, lid 2, van deze richtlijn omvat.

Bovendien moeten de lidstaten volgens de in punt 38 van dit arrest geciteerde rechtspraak van het Hof overeenkomstig artikel 3, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2004/38, voor de in artikel 3, lid 2, eerste alinea, van deze richtlijn bedoelde personen voorzien in de mogelijkheid om een beslissing aangaande hun aanvraag te verkrijgen die op een nauwkeurig onderzoek van hun persoonlijke situatie is gebaseerd en, in geval van weigering, is gemotiveerd.

Aangezien de bepalingen van richtlijn 2004/38 in overeenstemming met de vereisten van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moeten worden uitgelegd (zie in die zin arrest van 4 juni 2013, ZZ,C‑300/11, EU:C:2013:363, punt 50), dienen die personen op grond van deze bepaling over een effectief beroep bij de rechter tegen een besluit te beschikken, waarmee kan worden nagegaan of het betrokken besluit rechtens en feitelijk rechtmatig is naar het recht van de Unie (zie in die zin arrest van 17 november 2011, Gaydarov,C‑430/10, EU:C:2011:749, punt 41).

Derhalve moet worden geoordeeld dat de procedurele waarborgen van artikel 31, lid 1, van richtlijn 2004/38 van toepassing zijn op de personen bedoeld in artikel 3, lid 2, eerste alinea, onder b), van deze richtlijn.

Wat de inhoud van deze procedurele waarborgen betreft, hebben personen als bedoeld in artikel 3, lid 2, van deze richtlijn volgens de rechtspraak van het Hof het recht om door een rechterlijke instantie te laten nagaan of de nationale wetgeving en de toepassing ervan binnen de grenzen van de in de richtlijn neergelegde beoordelingsmarge zijn gebleven (arrest van 5 september 2012, Rahman e.a.,C‑83/11, EU:C:2012:519, punt 25).

Aangaande de rechterlijke toetsing van de beoordelingsmarge waarover de bevoegde nationale autoriteiten beschikken, moet de nationale rechter met name nagaan of het bestreden besluit op een voldoende solide feitelijke grondslag is gebaseerd. Bovendien moet deze toetsing betrekking hebben op de inachtneming van procedurele waarborgen, hetgeen van fundamenteel belang is teneinde de nationale rechter in staat te stellen te toetsen of was voldaan aan alle feitelijke en juridische vereisten waarvan het gebruik van de beoordelingsvrijheid afhangt (zie naar analogie arrest van 4 april 2017, Fahimian,C‑544/15, EU:C:2017:255, punten 45 en 46). Volgens artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/38 maakt de op deze autoriteiten rustende verplichting om de persoonlijke situatie van de aanvrager nauwkeurig te onderzoeken en een eventuele weigering van toegang of verblijf te motiveren, deel uit van deze waarborgen.

(zie punten 44‑52, dictum 3)