Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78 – Verbod van discriminatie op grond van leeftijd – Nationale regeling die voorziet in verplichte pensionering op 65 jaar van categorie ambtenaren in vaste dienst, maar deze tegelijk mogelijkheid biedt om tot 68 jaar te blijven werken om redenen van belang van dienst

(Richtlijn 2000/78 van de Raad, art. 6, lid 1)

2. Sociale politiek – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78 – Verbod van discriminatie op grond van leeftijd – Nationale regeling die voorziet in verplichte pensionering op 65 jaar van categorie ambtenaren in vaste dienst, maar deze tegelijk mogelijkheid biedt om tot 68 jaar te blijven werken om redenen van belang van dienst

(Richtlijn 2000/78 van de Raad)

Samenvatting

1. Richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep staat niet in de weg aan een wet die voorziet in de verplichte pensionering van ambtenaren in vaste dienst, in casu procureurs, wanneer zij de leeftijd van 65 jaar bereiken, maar hun tegelijk de mogelijkheid biedt om tot maximaal de leeftijd van 68 jaar te blijven werken indien het belang van de dienst dit vereist, voor zover deze wet tot doel heeft een evenwichtige leeftijdsstructuur te creëren om de aanstelling en de bevordering van jonge werknemers aan te moedigen, het personeelsmanagement te optimaliseren en daarmee eventuele geschillen over de geschiktheid van de werknemer om zijn activiteit na een bepaalde leeftijd uit te oefenen te voorkomen, en zij het mogelijk maakt dit doel met passende en noodzakelijke middelen te bereiken.

Het is slechts aangetoond dat de betrokken maatregel passend en noodzakelijk is, wanneer deze gelet op het nagestreefde doel niet onredelijk lijkt en gebaseerd is op gegevens waarvan de nationale rechter de bewijswaarde moet beoordelen. Die elementen kunnen met name statistische gegevens omvatten

(cf. punten 75, 82‑83, dictum 1‑2)

2. Een nationale wet die voorziet in de verplichte pensionering van ambtenaren in vaste dienst, in casu procureurs, wanneer deze de leeftijd van 65 jaar bereiken, is niet incoherent om de enkele reden dat zij hun in bepaalde gevallen de mogelijkheid biedt om tot de leeftijd van 68 jaar te werken, dat zij bovendien bepalingen bevat om pensioneringen vóór de leeftijd van 65 jaar te bemoeilijken en dat andere wetsbepalingen van de betrokken lidstaat voorschrijven dat bepaalde ambtenaren, met name bepaalde verkozen ambtenaren, na die leeftijd hun activiteit kunnen voortzetten, en in een geleidelijke verhoging van de pensioenleeftijd van 65 tot 67 jaar voorzien.

De uitzondering inzake de verlenging van de activiteit van procureurs tot de leeftijd van 68 jaar kan de strengheid van de wet verzachten en bijdragen tot de goede werking van de betrokken openbare dienst, doordat daarmee het hoofd kan worden geboden aan concrete situaties waarin het vertrek van de procureur in de weg zou kunnen staan aan de optimale vervulling van de taak die hem is toevertrouwd. Bovendien kan het bestaan van een louter temporeel verschil tussen de aan de wet van een lidstaat of een Land van deze lidstaat aangebrachte wijzigingen en die welke in een andere staat of een ander Land zijn ingevoerd ter verhoging van de leeftijd waarop recht op een volledig ouderdomspensioen ontstaat, op zich niet betekenen dat de aan de orde zijnde wetgeving incoherent is.

(cf. punten 87, 90, 97‑98, dictum 3)