ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat betreffende een belasting over de omzet van de detailhandel in vestigingen, waarbij de belastingplichtigen die binnen een vennootschapsgroep „verbonden ondernemingen” in de zin van deze wettelijke regeling vormen, verplicht zijn hun omzetcijfers op te tellen met het oog op de toepassing van een sterk progressief belastingtarief en daarna het aldus verkregen bedrag aan belasting om te slaan naar verhouding van hun werkelijke omzetcijfer, wanneer – hetgeen de verwijzende rechter moet nagaan – de belastingplichtigen die tot een vennootschapsgroep behoren en in de hoogste schijf van de bijzondere belasting vallen, voor het merendeel „verbonden” zijn met vennootschappen met zetel in een andere lidstaat.

Hoewel in deze wettelijke regeling geen formeel onderscheid wordt gemaakt naar de zetel van de vennootschappen, kan immers indirecte discriminatie op grond van de zetel van de vennootschappen in de zin van deze artikelen ontstaan. Deze wettelijke regeling hanteert een onderscheidingscriterium tussen aan de bijzondere belasting onderworpen belastingplichtigen die verbonden zijn met andere vennootschappen binnen een groep, en belastingplichtigen die niet tot een vennootschapsgroep behoren. Dit criterium heeft ongunstige gevolgen voor rechtspersonen die binnen een groep met andere vennootschappen zijn verbonden, in vergelijking met rechtspersonen die niet tot een dergelijke vennootschapsgroep behoren.

Een dergelijke beperking is slechts toelaatbaar wanneer zij gerechtvaardigd is uit hoofde van dwingende redenen van algemeen belang. Bovendien moet in een dergelijk geval de beperking geschikt zijn om het nagestreefde doel te verwezenlijken en mag zij niet verder gaan dan nodig is voor het bereiken van dat doel. Ter rechtvaardiging van een dergelijke regeling kan echter niet met succes een beroep worden gedaan op de bescherming van de economie van het land of op het herstel van het begrotingsevenwicht door een toename van de belastinginkomsten.

(cf. punten 31, 33, 41, 42, 44, 45 en dictum)
Artikel 2 van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale bevoegdheidsregel betreffende eenzijdige beëindiging van verkoopconcessies, op grond waarvan de nationale rechterlijke instanties bevoegd zijn wanneer de concessiehouder is gevestigd op het nationale grondgebied en de verkoopconcessie geheel of gedeeltelijk werking heeft op datzelfde grondgebied, wordt toegepast wanneer de verweerder woonplaats heeft in een andere lidstaat dan de lidstaat van de aangezochte rechterlijke instantie.

Artikel 5, punt 1, sub b, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat de in het tweede streepje van die bepaling neergelegde bevoegdheidsregel voor geschillen over overeenkomsten tot verstrekking van diensten van toepassing is op een vordering in rechte waarmee een in een lidstaat gevestigde verzoeker zich ten aanzien van een in een andere lidstaat gevestigde verweerder beroept op rechten uit een concessieovereenkomst, voor zover de overeenkomst tussen de partijen bijzondere bepalingen inzake de distributie door de concessiehouder van de door de concessiegever verkochte goederen bevat. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dit in de bij hem aanhangige zaak het geval is.

(cf. punt 43, dictum 2)
Artikel 2, punt 2, sub c, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden moet in die zin worden uitgelegd dat het, in omstandigheden waarin een burger van de Unie over een lange periode regelmatig een som geld betaalt aan een bloedverwant in neergaande lijn van 21 jaar of ouder, welke som voor deze laatste noodzakelijk is om in zijn basisbehoeften te voorzien in zijn staat van herkomst, een lidstaat niet toestaat te vereisen dat deze bloedverwant, om als ten laste te kunnen worden beschouwd en aldus onder de definitie van „familielid” in die bepaling te vallen, aantoont tevergeefs te hebben getracht werk te vinden of steun voor zijn levensonderhoud van de autoriteiten van zijn land van herkomst te verkrijgen en/of anderszins te hebben getracht in zijn levensonderhoud te voorzien.

Het vereiste van een dergelijk bewijs, dat in de praktijk niet makkelijk kan worden geleverd, kan het voor die bloedverwant immers uiterst moeilijk maken om in de gastlidstaat een verblijfsrecht te krijgen. Daarom dreigen de artikelen 2, punt 2, sub c, en 7 van richtlijn 2004/38 door dit vereiste hun nuttige werking te verliezen.

(cf. punten 22, 24, 26, 28, dictum 1)
Artikel 3, sub a, van verordening nr. 469/2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moet aldus worden uitgelegd dat, om te kunnen oordelen dat een werkzame stof wordt „beschermd door een van kracht zijnd basisoctrooi” in de zin van deze bepaling, het niet noodzakelijk is dat de werkzame stof in de conclusies van dit octrooi wordt vermeld door middel van een structurele formule. Wanneer deze werkzame stof onder een functionele formule valt die is vermeld in de conclusies van een door het Europees Octrooibureau verleend octrooi, staat artikel 3, sub a, in beginsel niet eraan in de weg dat een aanvullend beschermingscertificaat voor deze werkzame stof wordt afgegeven, evenwel op voorwaarde dat op basis van dergelijke conclusies, uitgelegd met name tegen de achtergrond van de beschrijving van de uitvinding zoals vereist in artikel 69 van het Europees Octrooiverdrag en het protocol inzake de uitlegging ervan, kan worden geconcludeerd dat deze conclusies impliciet maar noodzakelijkerwijs en specifiek betrekking hadden op de betrokken werkzame stof, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.

Wat de aan het Europees Octrooiverdrag ontleende vereisten betreft, is het Hof niet bevoegd om de bepalingen van dit verdrag uit te leggen, aangezien de Unie, anders dan de lidstaten, geen partij is bij dat verdrag. Het Hof kan de verwijzende rechter dus geen nadere aanwijzingen geven over de wijze waarop hij de reikwijdte van de conclusies van een door het Europees Octrooibureau verleend octrooi moet beoordelen.

(cf. punten 40, 44 en dictum)
De beantwoording van een prejudiciële vraag kan voor de verwijzende rechter ook nuttig zijn in een zuiver interne situatie waarin alle feitelijke elementen beperkt zijn tot het grondgebied van één enkele lidstaat, met name wanneer het nationale recht hem voorschrijft dat een burger van de eigen lidstaat dezelfde rechten toekomen als een burger van een andere lidstaat in dezelfde situatie aan het recht van de Unie kan ontlenen.

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die een bevoegde apotheker die is ingeschreven bij de beroepsorde, maar geen in het vestigingsplan opgenomen apotheek bezit, niet toestaat dat hij in zijn parafarmaceutisch verkooppunt ook geneesmiddelen aan het publiek distribueert die alleen op recept verkrijgbaar zijn, niet ten laste komen van de nationale gezondheidsdienst en volledig door de koper worden betaald.

Een dergelijke nationale regeling die de distributie van die geneesmiddelen uitsluitend voorbehoudt aan apotheken, waarvan de vestiging aan een regeling inzake territoriale planning is onderworpen, is immers geschikt ter verwezenlijking van het doel een veilige en kwalitatief hoogstaande geneesmiddelenvoorziening van de bevolking te verzekeren, en dus de bescherming van de volksgezondheid te waarborgen. Aangezien deze regeling het gevaar voor een eventueel tekort aan apotheken aanzienlijk vermindert, gaat zij niet verder dan noodzakelijk is ter verwezenlijking van het doel, een veilige en kwalitatief hoogstaande geneesmiddelenvoorziening van de bevolking te waarborgen.

(cf. punten 55, 63, 66 en dictum)
Artikel 3, lid 1, tweede streepje, sub c, van richtlijn 96/71 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat loonbestanddelen die geen wijziging brengen in de verhouding tussen de prestatie van de werknemer enerzijds, en de tegenprestatie die hij daarvoor ontvangt anderzijds, een bestanddeel vormen van het minimumloon. Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om de bestanddelen van de beloning per geval te beoordelen.

Daar richtlijn 96/71 zelf geen enkel materieel aanknopingspunt bevat voor een definitie van het minimumloon, valt de zorg voor de opstelling – met het oog op de toepassing van deze richtlijn – van een definitie van de constitutieve bestanddelen van het minimumloon onder het recht van de betrokken lidstaat, doch alleen voor zover deze definitie niet tot gevolg heeft dat het verrichten van diensten tussen de lidstaten wordt belemmerd. Zo lijken forfaitaire betalingen waartoe is besloten in het kader van een collectieve arbeidsovereenkomst, de tegenprestatie te vormen voor de normale activiteit van de betrokken werknemers, mede gelet op de nationale praktijk om bij onderhandelingen over een dergelijke overeenkomst en bij het aflopen van de vorige overeenkomst door middel van forfaitaire betalingen te anticiperen op de nieuwe loonschalen. Wat daarentegen de bijdrage aan de opbouw van vermogen betreft – zoals de bijdrage van een werkgever aan een meerjarig spaarplan ten gunste van zijn werknemers – deze onderscheidt zich van het loon in eigenlijke zin en kan niet worden geacht voor de toepassing van richtlijn 96/71 te passen in het kader van de gebruikelijke verhouding tussen de arbeidsprestatie en de financiële tegensprestatie die daarvoor wordt verlangd van de werkgever. Met deze bijdrage wordt beoogd, door het opbouwen van vermogen waarvan de werknemer op min of meer lange termijn profiteert, een doelstelling van sociaal beleid te verwezenlijken die met name wordt ondersteund door een financiële bijdrage door de overheid.

(cf. punten 32, 37, 40‑42, 44, 45 en dictum)
De artikelen 20 VWEU en 21 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat die voor de toekenning van studiefinanciering aan een eigen staatsburger die haar vaste woonplaats in die lidstaat heeft, voor het volgen van een opleiding in een andere lidstaat als voorwaarde stelt dat die opleiding, na een programma van ten minste twee jaar, leidt tot een diploma dat toegang geeft tot een beroep en gelijkwaardig is aan een diploma dat wordt afgegeven door een vakschool in de staat die de studiefinanciering verstrekt, terwijl betrokkene, gelet op haar bijzondere situatie, studiefinanciering had kunnen krijgen indien zij ervoor had gekozen om in laatstgenoemde lidstaat een opleiding te volgen die vergelijkbaar is met die welke zij in een andere lidstaat wenste te volgen, en die minder dan twee jaar zou duren.

Die regeling kan namelijk een beperking in de zin van artikel 21 VWEU vormen, omdat het gebruik van die vrijheid een weerslag op het recht op studiefinanciering kan hebben.

Een regeling die een beperking kan vormen van een door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheid kan uit het oogpunt van het Unierecht slechts gerechtvaardigd zijn indien zij is gebaseerd op objectieve overwegingen van algemeen belang die losstaan van de nationaliteit van de betrokken personen en evenredig is aan het door het nationale recht rechtmatig nagestreefde doel.

In dat verband lijkt de voorwaarde van een duur van ten minste twee jaar geen verband te houden met het niveau van de gekozen opleiding en bijgevolg ook niet met de gestelde doelstelling van die regeling. De oplegging van die voorwaarde inzake duur is incoherent en kan dus niet worden geacht evenredig te zijn aan die doelstelling.

(cf. punten 28‑30, 32‑34 en dictum)
Artikel 260, lid 1, VWEU bepaalt dat indien het Hof van Justitie vaststelt dat een lidstaat een van de krachtens de Verdragen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, deze lidstaat gehouden is de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof.

Het dictum van het arrest van 23 oktober 2007, Commissie/Duitsland, in zaak C‑112/05 is van bijzonder belang wat het voorwerp van de door het Hof vastgestelde niet-nakoming betreft, aangezien het Hof in dat arrest heeft vastgesteld dat de niet-nakoming voortvloeit uit de combinatie van twee nationale bepalingen en niet uit elke bepaling op zich beschouwd. Die conclusie vindt steun in de motivering van het arrest, in het licht waarvan het dictum moet worden begrepen. Bijgevolg volstaat de intrekking of de wijziging van een van die bepalingen om dat arrest volledig uit te voeren.

(cf. punten 33, 35‑37,39, 40)
De tegenprestatie voor een goederenlevering kan bestaan in een dienstverrichting en er de maatstaf van heffing in de zin van artikel 73 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde van zijn, op voorwaarde echter dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen de goederenlevering en de dienstverrichting en dat de waarde van deze laatste in geld kan worden uitgedrukt. Hetzelfde geldt wanneer een dienst in ruil voor een andere dienst wordt verricht, voor zover is voldaan aan diezelfde voorwaarden. Bijgevolg zijn ruilovereenkomsten, waarbij de tegenprestatie per definitie in natura wordt betaald, en handelingen waarvoor de tegenprestatie in geld wordt betaald, vanuit economisch en commercieel oogpunt twee identieke situaties.

(cf. punten 38, 39)
Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke de rente op het als te hoog beschouwde deel van een schuld met het oog op de bepaling van de belastbare winst niet als kosten aftrekbaar is wanneer zij door een ingezeten belastingplichtige is betaald aan een in een derde land gevestigde kredietgever waarmee een bijzondere relatie bestaat, terwijl een dergelijke rente wél aftrekbaar is wanneer zij is betaald aan een ingezeten kredietgever waarmee de kredietnemer een bijzondere relatie heeft, voor zover die regeling ook ingeval de in een derde land gevestigde kredietgever geen participatie in het kapitaal van de ingezeten kredietnemer houdt, ervan uitgaat dat de volledige schuld van die kredietnemer past in een constructie ter ontwijking van de normaliter verschuldigde belasting of voor zover uit die regeling niet vooraf met voldoende nauwkeurigheid kan worden afgeleid wat de werkingssfeer ervan is.

Een dergelijke regeling kan gerechtvaardigd zijn wanneer zij specifiek ziet op volstrekt kunstmatige constructies die geen verband houden met de economische realiteit en alleen bedoeld zijn om de belasting te ontwijken die normaliter verschuldigd is over winsten uit activiteiten op het nationale grondgebied.

Wanneer uit die regeling niet vooraf met voldoende nauwkeurigheid kan worden afgeleid wat de werkingssfeer ervan is, voldoet zij echter niet aan de vereisten van de rechtszekerheid, die verlangen dat rechtsregels duidelijk en nauwkeurig zijn en dat de gevolgen ervan voorzienbaar zijn, met name wanneer die regels nadelige gevolgen kunnen hebben voor particulieren en ondernemingen.

In dergelijke omstandigheden gaat die regeling verder dan nodig is om het daarmee beoogde doel te bereiken.

(cf. punten 34, 40, 44, 45 en dictum)
De artikelen 7 tot en met 9 van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/108, alsmede de artikelen 1 en 4 van verordening nr. 3649/92 betreffende een vereenvoudigd geleidedocument voor het intracommunautaire verkeer van accijnsproducten die in de lidstaat van verzending tot verbruik zijn uitgeslagen, moeten in die zin worden uitgelegd dat zij een handelaar niet verplichten te controleren of kopers uit andere lidstaten voornemens zijn de accijnsgoederen in een andere lidstaat in te voeren en, in voorkomend geval, of een dergelijke invoer voor eigen gebruik dan wel voor handelsdoeleinden geschiedt.

Indien in een lidstaat reeds tot verbruik uitgeslagen accijnsproducten zijn bestemd om in een andere lidstaat te worden gebruikt voor de in artikel 7 van richtlijn 92/12 bedoelde doeleinden, dient immers krachtens artikel 1 van verordening nr. 3649/92 degene die voor het intracommunautaire verkeer verantwoordelijk is, een vereenvoudigd geleidedocument op te stellen. Niets in deze bepalingen rechtvaardigt echter de slotsom dat een leverancier – voor zover hij niet zelf „degene [is] die voor het intracommunautaire verkeer verantwoordelijk is” krachtens artikel 1 van verordening nr. 3649/92 – moet controleren of is voldaan aan de voorwaarden waaronder de verantwoordelijke dat vereenvoudigd geleidedocument opstelt en hem dit verstrekt zodat hij het kan bewaren.

Voorts is overeenkomstig artikel 7, lid 3, van richtlijn 92/12 de accijns, al naargelang het geval, verschuldigd door de persoon die de levering verricht, die de voor levering bestemde producten voorhanden heeft of door de persoon bij wie de producten worden bestemd in een andere lidstaat dan die waar de producten reeds in het verbruik zijn gebracht, of door het zelfstandige bedrijf of publiekrechtelijke lichaam. Daaruit vloeit allereerst voort dat een handelaar, als leverancier die zich niet bezig houdt met de feitelijke levering van de verkochte producten, niet kan worden aangemerkt als de „persoon die de levering verricht” in de zin van genoemd artikel 7, lid 3. Een dergelijke handelaar kan niet worden aangemerkt als de persoon „die de voor levering bestemde producten voorhanden heeft” in de zin van dat artikel 7, lid 3, aangezien zijn groothandelsactiviteit met zelfbediening hem niet in staat stelt te garanderen dat de aan klanten uit een andere lidstaat verkochte producten voor commercieel gebruik zullen dienen en evenmin dat deze producten inderdaad in die andere lidstaat zullen worden geleverd.

(cf. punten 25, 28, 30, 32, 33, 38, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastingplichtigen – Economische activiteiten – Begrip – Exploitatie van fotovoltaïsche installatie op dak van woning die levering van elektriciteit aan elektriciteitsnet in ruil voor duurzame opbrengst mogelijk maakt – Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 4, leden 1 en 2)

Samenvatting

Artikel 4, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat de exploitatie van een fotovoltaïsche installatie op of nabij een woning, die zodanig is ontworpen dat de hoeveelheid geproduceerde elektriciteit altijd minder bedraagt dan de door de exploitant in totaliteit voor privédoeleinden verbruikte hoeveelheid elektriciteit en aan het elektriciteitsnet wordt geleverd in ruil voor een duurzame opbrengst, onder het begrip „economische activiteiten” in de zin van dat artikel valt.

(cf. punt 37 en dictum)
Artikel 203, lid 1, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek moet aldus worden uitgelegd dat diefstal van onder het stelsel van douane-entrepots geplaatste goederen een onttrekking van deze goederen in de zin van die bepaling vormt waardoor een douaneschuld bij invoer ontstaat. Artikel 206 van die verordening kan slechts worden toegepast in gevallen waarin overeenkomstig de artikelen 202 en 204, lid 1, sub a, daarvan een douaneschuld kan ontstaan.

Het begrip onttrekking aan het douanetoezicht in artikel 203, lid 1, van verordening nr. 2913/92 moet immers aldus moet worden opgevat dat het elk handelen of nalaten omvat dat tot gevolg heeft dat de bevoegde douaneautoriteit, al is het maar tijdelijk, de toegang tot onder douanetoezicht staande goederen wordt belemmerd en de door de douaneregeling voorgeschreven controles niet kan verrichten. Dit is het geval wanneer goederen zijn gestolen die onder een schorsingsregeling waren geplaatst.

(cf. punten 29, 30, 36, dictum 1)
Hoewel het gemeenschappelijke stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde niet verbiedt dat onjuiste facturen worden gecorrigeerd wanneer is voldaan aan alle materiële vereisten voor het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde, kan dit recht immers worden geweigerd wanneer de belastingplichtige de betrokken autoriteit een gecorrigeerde factuur heeft overgelegd nadat deze autoriteit het besluit had genomen, zodat deze niet in staat was de juiste heffing van de belasting en de controle daarvan te verzekeren.

Het beginsel van fiscale neutraliteit verzet zich niet ertegen dat de belastingadministratie teruggave van de door een dienstverrichter voldane belasting over de toegevoegde waarde weigert wanneer de dienstontvangers het recht van aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde over de betrokken diensten is geweigerd wegens de onregelmatigheden die in de door deze dienstverrichter uitgereikte facturen zijn vastgesteld. Wanneer vaststaat dat de aan belasting over de toegevoegde waarde onderworpen diensten daadwerkelijk zijn verricht, is de belasting over deze handelingen verschuldigd en is de belasting over deze handelingen terecht aan de belastingadministratie betaald. Elke andersluidende uitlegging zou situaties waarin de juiste heffing van de belasting over de toegevoegde waarde wordt verhinderd, in de hand kunnen werken, hetgeen artikel 22 van de Zesde richtlijn betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/5, juist beoogt te voorkomen.

(cf. punten 43, 44, dictum 2)
65

Aangaande het argument dat is gebaseerd op de aangevoerde semantische verschillen tussen het deel van de in richtlijn 2009/41 vastgestelde definitie van het begrip „genetisch gemodificeerd micro-organisme”, zijnde de zinsnede „waarvan het genetische materiaal veranderd is op een wijze die van nature [...] niet plaatsvindt”, en het deel van de in de GGO-wet gebruikte definitie van het begrip „organisme”, zijnde de bewoordingen „waarvan het genetische materiaal is veranderd op een in natuurlijke omstandigheden [...] niet voorkomende wijze”, moet worden vastgesteld dat de Commissie enkel betoogt dat in deze richtlijn een nauwkeuriger formulering wordt gebruikt en dat deze formulering letterlijk moet worden overgenomen om elke dubbelzinnigheid of onzekerheid te vermijden. De Commissie heeft echter niet aangetoond op welke wijze het gebruik in die Poolse wet van eenzelfde werkwoord in de vorm van een bijvoeglijk gebruikt onvoltooid deelwoord en het gebruik van de woorden „in natuurlijke omstandigheden” in plaats van de bewoordingen „van nature” konden indruisen tegen de voor de omzetting van richtlijnen geldende beginselen zoals erkend in de in punt 60 van dit arrest aangehaalde rechtspraak en tegen de door richtlijn 2009/41 nagestreefde doelstellingen.