Met verzoekers ben ik van mening dat, hoe men artikel 3, lid 4, tweede alinea, ook dient te bezien, de enige voorwaarde die de bepaling voor het toekennen van belastingaftrek stelt, het bestaan van een ten laste van de belastingplichtige komend kind is en dat verweerster, door aan de duidelijke bewoordingen ervan iets toe te voegen, het artikel heeft geschonden.

Zo men zich evenwel niet wenst te beperken tot een beschouwing van de letter van de bepaling, doch er ook problemen bij betrekt als de rechtsgrond en het doel van de aftrek voor kinderen ten laste, of de situatie dienaangaande in de Lid-Staten, dan heeft verweerster stellig gelijk. Maar de vraag is nu juist of men haar op die weg kan volgen.

Om dit probleem op te lossen moet men, naar mijn mening, de te interpreteren tekst als uitgangspunt nemen en niet uit het oog verliezen dat de Commissie, ter rechtvaardiging van een praktijk die niet met de letter van de bepaling te verenigen valt, gedwongen is beroep te doen op de rechtsgrond en het doel van het belastingvoorschrift via een extensieve interpretatie die in het nadeel is van de belastingplichtigen.

In feite hebben wij te doen met een bepaling waarvan gevoeglijk kan worden gezegd — zoals ook de vertegenwoordiger van verweerster ter terechtzitting deed — dat het spijtig is dat zij het probleem niet duidelijker afbakent of, ronduit gezegd, dat zij onnauwkeurig en onvolledig is.

Onder deze omstandigheden meen ik dat de rechter eerder toepassing dient te geven aan de tekst zoals hij is, dan te pogen de daaraan gegeven toepassing te sauveren. Het Hof mag zich niet in de plaats stellen van de opstellers van de communautaire belastingverordening. Wetgeving is niet de taak van de rechter, hij controleert; evenmin van de vergaderde hoofden der administratie, die, wanneer zij tot een akkoord komen over een gemeenschappelijke toepassing van voor de ambtenaren geldende verordeningen, daaraan niets mogen toevoegen. Indien, zoals ik meen, wijziging van artikel 3, lid 4, tweede alinea, van verordening nr. 260/68 noodzakelijk is, kan dit enkel door de communautaire wetgever geschieden.

Ik meen dat een dergelijke wijziging des te dringender is, nu wij te maken hebben met een fiscale bepaling. In alle Lid-Staten geldt het beginsel, dat fiscale bepalingen strikt moeten worden geïnterpreteerd en dat in het geval van twijfel de voor de belastingplichtige meest gunstige uitlegging wordt gevolgd. Er is geen enkele reden waarom dit anders zou zijn bij de belasting die de Gemeenschap over het salaris van haar ambtenaren heft.

Wanneer bijgeval deze beginselen wijken voor hun tegendeel, is daar een gegronde reden voor nodig, die meestal op billijkheid zal zijn gebaseerd. Wat dit laatste betreft, stellen verzoekers in hun tweede middel dat zij, in hun hoedanigheid van echtgenoot van een andere ambtenaar van de Gemeenschappen, worden gediscrimineerd ten opzichte van ambtenaren waarvan de echtgenoot buiten de Gemeenschappen werkt en belastingaftrek voor ten laste komende kinderen of een overeenkomstige faciliteit geniet. Maar verweerster werpt hen tegen, dat het stelsel dat zij voorstaan, namelijk dat beide echtelieden/ambtenaar belastingaftrek voor hetzelfde kind krijgen, eveneens discriminerend zou zijn en wel tegenover ambtenaren waarvan de echtgenoot niet werkt of wel werkt, maar een gelijksoortige faciliteit mist.

Zonder nu al dit twistpunt te willen beslechten, meen ik dat er geen sprake is van een zo evidente discriminatie, dat deze een handelen in strijd met de beginselen zou kunnen rechtvaardigen.

De gewraakte handelwijze van verweerster, namelijk het invoeren van een niet op een wettelijk voorschrift gebaseerde anti-cumulatieregel, is bovendien in strijd met het algemeen erkend beginsel dat het bestaan van een anti-cumulatieregel zich niet laat veronderstellen. Hadden de opstellers van verordening nr. 260/68 een dergelijke regel willen opstellen, dan hadden zij dit uitdrukkelijk moeten aangeven. Nu een uitdrukkelijke wilsverklaring daaromtrent ontbreekt, staat het niet aan de administratie deze leemte op te vullen door een praktijk in te voeren die tot hetzelfde resultaat leidt, maar waaraan iedere rechtskracht moet worden ontzegd. Onaanvaardbaar is dan ook de rechtvaardiging van de Commissie, dat de belastingaftrek voor ten laste komende kinderen functioneel gezien, dus in verband met het doel ervan, als een aanvullende gezinstoelage is te beschouwen; deze kwalificatie is immers alleen maar bedoeld om haar in staat te stellen er het algemene non-cumulatiebeginsel op toe te passen, dat zelfs zonder geschreven regel van toepassing zou zijn en dat zij meent te kunnen afleiden uit artikel 67, lid 2, van het Statuut, hoewel deze bepaling uitdrukkelijk slechts ziet op de in het eerste lid van het artikel genoemde toelagen.

Deze stelling blijkt bij nadere beschouwing ook niet geheel recht te doen aan de realiteit. Volgens een stuk met de titel „Nomenclatuur en codenummers voor de personeelskaart” voor ambtenaren van de Commissie, wordt belastingaftrek toegekend aan ambtenaren die een kind hebben waarvoor evenwel geen recht bestaat op de gezinstoelage voor ten laste komende kinderen. Nu dus het bestaan van een ten laste komend kind waarop geen aanspraak op gezinstoelage bestaat, toch recht kan geven op belastingaftrek, zou men daaruit logischerwijze moeten afleiden dat die aftrek niet noodzakelijkerwijs gekoppeld is aan het bestaan van een ten laste komend kind waarvoor recht op de gezinstoelage bestaat. Deze redenering loopt echter stuk op het feit dat in het geval dat beide echtelieden ambtenaar zijn, alleen degene die de toelage ontvangt, dus daar recht op heeft, voor belastingaftrek in aanmerking komt.

Er kan dan ook geen twijfel over bestaan dat de gelaakte anti-cumulatiepraktijk de aard van het communautaire belastingstelsel miskent. Omdat de communautaire wetgever een stelsel van individuele belastingheffing heeft geschapen, is verweerster niet gerechtigd de fiscale positie van een andere belastingplichtige in aanmerking te nemen — zelfs indien dat de echtgenoot van een van haar ambtenaren is — om deze laatste de belastingaftrek te weigeren waarop hij — gelet op de desbetreffende bepaling — ontegenzeglijk recht heeft.