ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Verbod om andere nationale belastingen te heffen die karakter van omzetbelasting bezitten - Doel - Begrip "omzetbelasting" - Heffing op spelen en weddenschappen die wordt afgewenteld op verbruiker, waarbij afwenteling niet uitdrukkelijk wordt vermeld in nationale wet, noch plaatsvindt door middel van factuur of als zodanig dienstdoend document - Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 33)

Samenvatting

Aangezien artikel 33 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting, ten doel heeft te beletten dat de werking van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in gevaar wordt gebracht door fiscale maatregelen van een Lid-Staat die het goederen- en dienstenverkeer belasten en die handelstransacties op een zelfde wijze treffen als de belasting over de toegevoegde waarde, moeten de kwalificatie van een nationale heffing en bijgevolg de beoordeling van de verenigbaarheid ervan met het gemeenschapsrecht niet alleen plaatsvinden aan de hand van de tekst van de toepasselijke nationale bepalingen, doch eveneens aan de hand van de voornaamste kenmerken van de heffing en, inzonderheid, van de mogelijkheid haar op de verbruiker af te wentelen. Wil een nationale heffing het karakter van omzetbelasting bezitten, is het bijgevolg niet noodzakelijk, dat in de nationale wet betreffende die heffing uitdrukkelijk wordt bepaald, dat zij op de verbruikers kan worden afgewenteld.

Wil een dergelijke heffing het karakter van omzetbelasting bezitten, is het voorts niet noodzakelijk dat de heffing door middel van een factuur of een als zodanig dienstdoend document op de verbruikers wordt afgewenteld. Voor de toepassing van bovengenoemde bepaling staat het aan de nationale rechter om na te gaan, of de in geding zijnde heffing het goederen- en dienstenverkeer op een zelfde wijze kan belasten als de belasting over de toegevoegde waarde, waarbij hij dient te onderzoeken of zij de voornaamste kenmerken van deze belasting bezit. Dit zal het geval zijn wanneer de heffing een algemeen karakter bezit, evenredig is aan de prijs van de diensten, wordt geïnd in elk stadium van het productie- en distributieproces en wordt geheven over de toegevoegde waarde van de diensten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Restituties bij uitvoer - Producten welke recht geven op restitutie - Producten van oorsprong uit Gemeenschap of ingevoerde producten die in vrij verkeer zijn gebracht - Runderen van oorsprong uit voormalige Duitse Democratische Republiek die vóór eenwording onder doorvoerregeling in Bondsrepubliek Duitsland zijn ingevoerd met oog op wederuitvoer naar derde land - Daarvan uitgesloten

(EG-Verdrag, art. 9, lid 2; verordening nr. 3665/87 van de Commissie, art. 8, lid 1)

Samenvatting

Artikel 8, lid 1, van verordening nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwprodukten, juncto artikel 9, lid 2, van het Verdrag, moet aldus worden uitgelegd, dat slachtproducten afkomstig van runderen, die vóór 3 oktober 1990, de datum van de Duitse eenwording, uit de voormalige Duitse Democratische Republiek zijn uitgevoerd nadat de douaneformaliteiten bij uitvoer in dat land waren vervuld en nadat restituties bij uitvoer waren toegekend, en die in het kader van de doorvoer- en opslagregeling in de Bondsrepubliek Duitsland zijn ingevoerd met het oog op wederuitvoer naar een derde land, niet van communautaire oorsprong zijn, noch zich op het grondgebied van de Gemeenschap in het vrije verkeer bevinden, zodat zij niet in aanmerking komen voor restituties bij uitvoer.

De Duitse eenwording heeft geen invloed gehad op de kwalificatie van de betrokken goederen, die toen zij onder de doorvoerregeling werden ingevoerd, van oorsprong waren uit een derde land ten opzichte van de Gemeenschap en niet in de Gemeenschap in het vrije verkeer waren gebracht. Pas vanaf de eenwording van de voormalige Duitse Democratische Republiek en de Bondsrepubliek Duitsland, en uitsluitend voor de toekomst, hebben de goederen die zich in eerstgenoemde staat in het vrije verkeer bevonden, een communautaire oorsprong verkregen, terwijl de goederen die dat grondgebied vóór de eenwording hadden verlaten, niet met terugwerkende kracht die oorsprong kunnen verkrijgen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschapsrecht - Beginselen - Gelijke behandeling - Discriminatie op grond van nationaliteit - Verbod - Werkingssfeer - Nationale bepaling op grond waarvan in rechte optredende vreemdelingen zekerheid dienen te stellen voor proceskosten - Daaronder begrepen - Voorwaarde

(EG-Verdrag, art. 6, eerste alinea)

2 Gemeenschapsrecht - Beginselen - Gelijke behandeling - Discriminatie op grond van nationaliteit - Verbod - Nationale bepaling op grond waarvan in rechte optredende vreemdelingen zekerheid dienen te stellen voor proceskosten - Toepassing in kader van rechtsvordering die verband houdt met uitoefening van door Verdrag gegarandeerde fundamentele rechten - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 6, eerste alinea)

Samenvatting

3 Een regel van burgerlijk procesrecht van een Lid-Staat, zoals de regel op grond waarvan onderdanen en rechtspersonen van een andere Lid-Staat, die een rechtsvordering willen instellen tegen een van zijn onderdanen of tegen een aldaar gevestigde vennootschap, zekerheid dienen te stellen voor de proceskosten, valt binnen de werkingssfeer van het Verdrag in de zin van artikel 6, eerste alinea, en is onderworpen aan het in die bepaling geformuleerde algemene discriminatieverbod, voor zover hij, zij het ook zijdelings, van invloed is op het intracommunautaire verkeer van goederen en diensten, wat met name het geval kan zijn in het kader van een vordering tot betaling van geleverde goederen.

4 Artikel 6, eerste alinea, EG-Verdrag moet aldus worden uitgelegd, dat het eraan in de weg staat, dat een Lid-Staat een zekerheidstelling voor de proceskosten verlangt van een onderdaan van een andere Lid-Staat, die voor een van de burgerlijke rechterlijke instanties van eerstgenoemde Lid-Staat een vordering heeft ingesteld tegen een van de onderdanen van deze staat, wanneer een dergelijke eis niet kan worden gesteld aan onderdanen van deze staat, die aldaar geen vermogen of woonplaats hebben, in een situatie waarin de vordering verband houdt met de uitoefening van de door het gemeenschapsrecht gegarandeerde fundamentele vrijheden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Hogere voorziening - Middelen - Rechtsoverwegingen van arrest die gemeenschapsrecht schenden - Onjuiste beoordeling door Gerecht van motivering van besluit waarbij ambtenaar tuchtrechtelijke maatregel wordt opgelegd - Hogere voorziening gegrond

(EG-Verdrag, art. 190; Ambtenarenstatuut, art. 25)

Samenvatting

Er is sprake van schending van het recht in het arrest van het Gerecht waarin wordt vastgesteld, dat een besluit waarbij een ambtenaar een tuchtrechtelijke maatregel wordt opgelegd, onvoldoende gemotiveerd is, terwijl uit dat besluit voldoende duidelijk de ten laste van betrokkene vastgestelde feiten blijken alsook, ofschoon niet uitdrukkelijk vermeld, de reden waarom het tot aanstelling bevoegde gezag van het advies van de tuchtraad is afgeweken door voor een zwaardere sanctie te kiezen dan de door dat orgaan voorgestelde maatregel.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Diensten - Bepaling van fiscale plaats van dienstverrichting - Diensten, verricht door dierenartsen - Belasting op plaats van vestiging van dienstverrichter

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 9, lid 2)

Samenvatting

Artikel 9 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting, dat bevoegdheidsconflicten die tot dubbele belasting kunnen leiden, en het niet-belasten van inkomsten beoogt te vermijden, moet aldus worden uitgelegd, dat als plaats van de diensten die hoofdzakelijk en gewoonlijk door dierenartsen worden verricht, wordt aangemerkt de plaats waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de diensten verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats.

Daar een dierenarts zich immers in hoofdzaak bezighoudt met een wetenschappelijke beoordeling van de gezondheid van dieren, de medische preventie, het stellen van een diagnose en de geneeskundige verzorging van zieke dieren, valt de door hem verrichte dienst onder geen van de verrichtingen die worden genoemd in artikel 9, lid 2, van de richtlijn, waarin voor bepaalde dienstverrichtingen als plaats van de dienstverrichting de plaats wordt aangewezen waar zij materieel worden verricht of waar de zetel of de vaste inrichting van de ontvanger van de diensten is gevestigd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Termijnen - Aanvang - Kennisgeving - Begrip - Mededeling van tekst zelf van handeling

(EG-Verdrag, art. 173, vijfde alinea)

2 Hogere voorziening - Middelen - Onjuiste beoordeling van overgelegde bewijzen - Niet-ontvankelijkheid, wanneer niet wordt gesteld dat Gerecht recht heeft geschonden - Afwijzing

(EG-Verdrag, art. 168 A; 's Hofs Statuut-EG, art. 51)

Samenvatting

3 De kennisgeving van gemeenschapshandelingen, bedoeld in de artikelen 173, vijfde alinea, en 191 EG-Verdrag, impliceert noodzakelijkerwijs dat de inhoud en de motivering van de ter kennis gebrachte handeling uitvoerig worden uiteengezet. Immers, bij gebreke van een dergelijke uiteenzetting kan de betrokken derde geen kennis krijgen van de exacte inhoud en motivering van de betrokken handeling, wat noodzakelijk is opdat hij daartegen tijdig beroep kan instellen. Aan dit vereiste kan slechts worden voldaan door de mededeling van de tekst van de betrokken beschikking, en niet door een beknopte weergave van de inhoud ervan. Daaruit volgt, dat de beroepstermijn slechts ingaat op de datum van een kennisgeving in bovenbedoelde zin.

4 De beoordeling door het Gerecht van de aan hem voorgelegde bewijzen is niet vatbaar voor toetsing door het Hof, tenzij wordt aangetoond, dat het Gerecht een dwaling ten aanzien van het recht heeft begaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschappelijk douanetarief - Tariefposten - Vis, in spraakgebruik leng geheten (wetenschappelijke naam "Molva molva") - Uitsluiting van tariefposten 03.02 A I b en 03.02 A II a betreffende kabeljauw, gedroogd, gezouten of gepekeld - Indeling in tariefposten 03.02 A I f en 03.02 A II d - Uitsluiting van schorsing van douanerechten

(Verordening nr. 3796/81 van de Raad, art. 20, bijlage VI)

2 Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Navordering van rechten bij invoer of bij uitvoer - Voorwaarden voor toepassing van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79 - Vergissing van administratie "die belastingschuldige redelijkerwijze niet kon ontdekken" - Beoordelingscriteria

Samenvatting

3 De tariefposten 03.02 A I b en 03.02 A II a van het gemeenschappelijk douanetarief betreffende kabeljauw in gehele staat, ontdaan van kop of in moten gesneden, respectievelijk filets van gedroogde, gezouten of gepekelde kabeljauw, zoals deze luiden na de wijziging bij verordening nr. 3796/81 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijprodukten, moeten ingevolge regel 1 van de algemene regels voor de uitlegging van de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief aldus worden uitgelegd, dat de lijst van de soorten waarvan na de term kabeljauw de wetenschappelijke naam tussen haakjes is vermeld, limitatief is, zodat de leng - wetenschappelijke naam "Molva molva" - niet onder deze tariefposten valt. Deze vis moet derhalve worden ingedeeld in de restposten 03.02 A I f en 03.02 A II d, hetgeen betekent dat hij niet in aanmerking komt voor de in artikel 20 van de verordening neergelegde schorsing van invoerrechten.

4 Voor de beoordeling of "het de belastingplichtige redelijkerwijze onmogelijk is geweest de vergissing van de bevoegde autoriteiten te ontdekken" in de zin van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79 inzake navordering van de rechten bij invoer of bij uitvoer die niet van de belastingschuldige zijn opgeëist voor goederen welke zijn aangegeven voor een douaneregeling waaruit de verplichting tot betaling van dergelijke rechten voortvloeide, moet met name worden gelet op de aard van de vergissing, de beroepservaring van de betrokken ondernemer en de mate van de door hem betrachte zorgvuldigheid. Tot de elementen die in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling van de aard van de vergissing, behoren de verwarring die kan ontstaan door de gebruikte terminologie, het weinig opvallende karakter van een wijziging in de regelgeving en de tijd die de bevoegde autoriteiten zelf nodig hadden om zich van die wijziging rekenschap te geven. Het is aan de nationale rechter om te beoordelen, of de vergissing die ertoe heeft geleid dat de rechten niet zijn geheven, door de belastingplichtige al dan niet kon worden ontdekt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Prejudiciële vragen ° Ontvankelijkheid ° Noodzaak om Hof voldoende preciseringen van feitelijk en juridisch kader te verstrekken

(EG-Verdrag, art. 177; 's Hofs Statuut-EG, art. 20)

2. Milieu ° Verwijdering van afvalstoffen ° Richtlijn 91/156 ° Mogelijkheid voor Lid-Staten om strafsancties te stellen op overtreding van communautaire regelgeving ° Draagwijdte

(Richtlijn 91/156 van de Raad)

Samenvatting

1. Wegens het vereiste om tot een voor de nationale rechter nuttige uitlegging van het gemeenschapsrecht te komen, is het noodzakelijk dat deze rechter een omschrijving geeft van het feitelijk en juridisch kader waarin de gestelde vragen moeten worden geplaatst, of althans de feiten uiteenzet waarop die vragen zijn gebaseerd.

De in de verwijzingsbeschikking vervatte informatie dient niet enkel om het Hof in staat te stellen een bruikbaar antwoord te geven, doch ook om de regeringen der Lid-Staten en de andere belanghebbende partijen de mogelijkheid te bieden, opmerkingen te maken overeenkomstig artikel 20 van 's Hofs Statuut. Het Hof dient erop toe te zien, dat deze mogelijkheid gewaarborgd blijft, in aanmerking genomen dat ingevolge genoemde bepaling alleen de verwijzingsbeschikking ter kennis van de betrokken partijen wordt gebracht.

2. De artikelen 5 en 189, derde alinea, van het Verdrag moeten aldus worden uitgelegd, dat zij een Lid-Staat niet verbieden te voorzien in strafsancties teneinde de nakoming te verzekeren van de verplichtingen, die zijn opgelegd bij richtlijn 91/156 tot wijziging van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, mits die sancties even zwaar zijn als die welke gelden voor vergelijkbare, even ernstige overtredingen van het nationale recht, en in ieder geval doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.

Ook al legt richtlijn 91/156 de Lid-Staten geen precieze verplichting op met betrekking tot de controle- en sanctieregeling, daaruit kan niet worden afgeleid, dat nationale bepalingen die overtreding van de nationale bepalingen ter uitvoering van de richtlijn met straf bedreigen, met de richtlijn onverenigbaar zijn. In het kader van de hun door artikel 189, derde alinea, van het Verdrag gelaten vrijheid zijn de Lid-Staten immers verplicht, de meest passende vormen en middelen te kiezen om het nuttig effect van richtlijnen te verzekeren, en de Lid-Staten zijn ingevolge artikel 5 van het Verdrag gehouden alle passende maatregelen te nemen om de doeltreffende toepassing van het gemeenschapsrecht te verzekeren.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Milieu ° Behoud van vogelstand ° Richtlijn 79/409 ° Keuze en afbakening van speciale beschermingszones ° Criteria die in aanmerking komen ° Uitsluiting van economische eisen, zelfs als algemeen belang dat van hogere orde is dan doelstellingen op milieugebied, of als dwingende redenen van groot openbaar belang

(Richtlijnen van de Raad 79/409, art. 2 en 4, leden 1 en 2, en 92/43, art. 6, lid 4)

Samenvatting

Artikel 4, lid 1 of 2, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand, krachtens hetwelk de Lid-Staten voor bepaalde soorten speciale beschermingsmaatregelen moeten treffen en met name de voor hun instandhouding meest geschikte gebieden als speciale beschermingszones moeten aanwijzen, moet aldus worden uitgelegd, dat een Lid-Staat bij de keuze en afbakening van een speciale beschermingszone geen rekening mag houden met de in artikel 2 genoemde economische eisen en evenmin dergelijke eisen in aanmerking mag nemen als een algemeen belang dat van hogere orde is dan het door deze richtlijn nagestreefde belang op milieugebied.

In dezelfde context mag een lid-Staat evenmin rekening houden met economische eisen, voor zover zij verband houden met dwingende redenen van groot openbaar belang, zoals bedoeld in het in richtlijn 79/409 ingevoegde artikel 6, lid 4, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna. Bij deze laatste bepaling is immers de reeks van redenen die een aantasting van een reeds aangewezen speciale beschermingszone kunnen rechtvaardigen, weliswaar uitgebreid doordat daarin uitdrukkelijk redenen van sociale en economische aard zijn opgenomen, doch bij dit artikel is geen enkele wijziging gebracht in het voorstadium van de aanwijzing van een zone als speciale beschermingszone, bedoeld in artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409, zodat de aanwijzing van gebieden als speciale beschermingszone in elk geval moet geschieden volgens de criteria die krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409 zijn aanvaard.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gelijke behandeling - Vaststelling van rechten op sociale-zekerheidsuitkeringen - Overlegging van akten van burgerlijke stand - Verplichting van Lid-Staten om bewijskracht van door instanties van andere Lid-Staten uitgereikte akten te erkennen - Uitzondering - Bestaan van concrete aanwijzingen, die juistheid van betrokken akten twijfelachtig maken

(EG-Verdrag, art. 48)

Samenvatting

Ofschoon de bestuursorganen en rechterlijke instanties van een Lid-Staat niet uit hoofde van het gemeenschapsrecht verplicht zijn akten van de burgerlijke stand die door de bevoegde instanties van hun eigen staat zijn opgesteld en die van de bevoegde instanties van een andere Lid-Staat als gelijkwaardig te beschouwen, blijft het een feit, dat de uit het vrije verkeer van werknemers voortvloeiende rechten niet kunnen worden uitgeoefend zonder overlegging van akten van de burgerlijke stand, welke akten in het algemeen door de staat van herkomst van de werknemer worden uitgereikt. Hieruit volgt dat in procedures tot vaststelling van de rechten op socialezekerheidsuitkeringen van een migrerend werknemer die communautair onderdaan is, de nationale sociale-zekerheidsorganen en rechterlijke instanties van een Lid-Staat gebonden zijn aan de door de bevoegde instanties van andere Lid-Staten uitgereikte akten en soortgelijke documenten van de burgerlijke stand, tenzij concrete aanwijzingen, die verband houden met het betrokken individuele geval, ernstige twijfel omtrent de juistheid daarvan doen rijzen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Melk en zuivelproducten - Extra heffing op melk - Jaarlijkse vragenlijst over toepassing van regeling die aan Lid-Staten wordt toegezonden - Indiening bij Commissie - Forfaitaire verlaging van voorschotten op afrekening van landbouwuitgaven bij niet-naleving van gestelde termijn - Beschikking 93/673 - Rechtsgrondslag - Schending van verordening nr. 729/70 of van evenredigheidsbeginsel - Afwezigheid

(Verordening nr. 729/70 van de Raad; verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 8, vierde streepje; beschikking 93/673 van de Commissie)

Samenvatting

Beschikking van 93/673 tot vaststelling van de forfaitaire verlaging van de voorschotten op de afrekening van de landbouwuitgaven bij nalatigheid ten aanzien van de bepalingen inzake de indiening van de jaarlijkse vragenlijst over de toepassing van de regeling inzake de extra heffing in de sector melk, die meer in het bijzonder voorziet in een verlagingspercentage van 1 % van het totale, uit hoofde van het voorafgaande begrotingsjaar aan de Lid-Staat betaalde bedrag in geval van te late inzending, een verlagingspercentage van 0,5 % van hetzelfde totale bedrag wanneer de berekening van de heffing meer dan 10 % onjuist is, en een verlagingspercentage van 0,04 % per ontbrekend gegeven, heeft de Commissie rechtsgeldig kunnen vaststellen op basis van artikel 8, vierde streepje, van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing, die de Lid-Staten verplicht de naar behoren ingevulde vragenlijst vóór de aldaar genoemde datum in te zenden en de Commissie machtigt om de voorschotten te verlagen, niet alleen bij te late indiening van de vragenlijst, maar ook in geval van een onvolledig of onjuist ingevulde vragenlijst.

Genoemde beschikking is niet in strijd met verordening nr. 729/70 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, aangezien de vermindering van de voorschotten, die geen definitief karakter kan hebben, niet uitsluit dat de juistheid hiervan wordt getoetst in het kader van de door genoemde verordening voorgeschreven goedkeuring van de rekeningen, bij welke gelegenheid de betrokken Lid-Staat zijn standpunt omtrent de wettigheid van een verlaging van de voorschotten kenbaar kan maken, zodat zijn recht van verweer is gewaarborgd.

Ten slotte is de beschikking niet in strijd met het evenredigheidsbeginsel, aangezien zij tot doel heeft om, met het oog op een uniforme toepassing en op de rechtszekerheid, vast te leggen op welke wijze de forfaitaire verlaging van de voorschotten wordt toegepast, en te dien einde verschillende gevallen van niet-naleving omschrijft naar aanleiding waarvan een dienovereenkomstig verlagingspercentage wordt toegepast. In dit verband maken de kenmerken, die uit het forfaitaire karakter van de modaliteiten van de verlaging voortvloeien, de beschikking nog niet onevenredig aan haar doel, nu die modaliteiten op zich niet buitensporig lijken in verhouding tot het belang van een juiste opgave voor het beheer van de heffingsregeling.