ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

10 september 2003

Zaak T-165/01

Hans McAuley

tegen

Raad van de Europese Unie

„Beoordelingsrapport — Gids voor de beoordeling — Verandering van beoordelaar tijdens beoordelingsperiode — Wezenlijke onregelmatigheid”

Volledige Franse tekst II-963

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 15 september 2000 tot vaststelling van verzoekers definitief beoordelingsrapport voor de periode van 1 juli 1997 tot en met 30 juni 1999.

Beslissing:

Het besluit van de Raad van 15 september 2000 tot vaststelling van verzoekers definitief beoordelingsrapport voor de periode van 1 juli 1997 tot en met 30 juni 1999 wordt nietig verklaard. De Raad wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Een besluit van een gemeenschapsinstelling, dat aan al haar personeelsleden ter kennis is gebracht en dat ertoe strekt de betrokken ambtenaren een gelijke behandeling op het vlak van de beoordeling te verzekeren, is, ook al kan het niet als een algemene uitvoeringsbepaling in de zin van artikel 110 Ambtenarenstatuut worden aangemerkt, in elk geval een interne richtsnoer en moet als zodanig worden geacht een gedragsregel te zijn die de administratie zichzelf oplegt en waarvan zij niet zonder vermelding van redenen kan afwijken, op straffe van schending van het beginsel van gelijkheid van behandeling. (cf. punt 44) Referentie: Hof 30 januari 1974, Louwage/Commissie, 148/73, Jurispr. blz. 81; Hof 1 december 1983, Blomefield/Commissie, 190/82, Jurispr. blz. 3981

Het plaatsen, op het beoordelingsrapport, van de paraaf van de personen die vóór de opstelling ervan zijn geraadpleegd, vormt niet louter een formaliteit, doch strekt ertoe om, enerzijds, de betrokkene in staat te stellen kennis te nemen van de identiteit van de personen die aan zijn beoordeling hebben meegewerkt en om daardoor zijn rechten van verdediging tijdens de beoordelingsprocedure uit te oefenen en, anderzijds, de geraadpleegde personen in staat te stellen om de beoordeling in het rapport vergezeld te doen gaan van eventuele opmerkingen. (cf. punt 50)
Of een merk een gebruikelijk karakter in de zin van deze bepaling heeft, kan enkel worden beoordeeld in verhouding tot de waren en diensten die door dit merk worden aangeduid, ook al worden deze waren en diensten in de betrokken bepaling niet uitdrukkelijk genoemd, uitgaande van de perceptie van het merk door het in aanmerking komende publiek, aan de hand van de vermoedelijke verwachting van de redelijk geïnformeerde, omzichtige en oplettende gemiddelde consument van de betrokken soort producten.

Artikel 7, lid 1, sub d, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk verbiedt de inschrijving van merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in het normale taalgebruik of in het bona fide handelsverkeer gebruikelijk zijn geworden.

Overeenkomstig artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk zijn de in lid 1, sub b, c en d, van dit artikel genoemde absolute gronden voor weigering van inschrijving niet van toepassing indien het merk als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, onderscheidend vermogen heeft verkregen voor de waren of diensten waarvoor inschrijving is aangevraagd.

Bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen van het merk kan inzonderheid rekening worden gehouden met het marktaandeel van het merk, de intensiteit, de geografische spreiding en de duur van het gebruik van dit merk, de hoogte van de reclameuitgaven van de onderneming voor het merk, het aandeel van de betrokken kringen dat de waar op basis van het merk als afkomstig van een bepaalde onderneming identificeert, alsmede de verklaringen van de kamers van koophandel en industrie of van andere beroepsverenigingen. Indien de betrokken kringen, of althans een aanzienlijk deel ervan, de waar op basis van het merk als van een bepaalde onderneming afkomstig identificeren, moet daaraan de conclusie worden verbonden, dat aan de in artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94 gestelde voorwaarde voor de inschrijving van het merk is voldaan.

Het onderscheidend vermogen van een merk moet ook worden beoordeeld in verhouding tot de waren of diensten waarvoor de inschrijving van het merk wordt gevraagd. Tevens dient rekening te worden gehouden met de vermoedelijke perceptie door een redelijk geïnformeerde, omzichtige en oplettende gemiddelde consument van de betrokken categorie waren of diensten. Wat ten slotte de voor de inschrijving van een merk vereiste gebruiksduur betreft, moet worden aangetoond dat het merk door het gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen in het wezenlijke deel van de Europese Unie waar het onderscheidend vermogen miste in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, c en d, van deze verordening.

(cf. punten 50-52)
Het beoordelingsrapport vormt een onmisbaar beoordelingsgegeven telkens wanneer de loopbaan van een ambtenaar in aanmerking wordt genomen met oog op de vaststelling van een bevorderingsbesluit. De omstandigheid dat het beoordelingsrapport van een ambtenaar zich tijdens de bevorderingsronde niet in diens persoonsdossier bevond, heeft evenwel niet noodzakelijk tot gevolg dat de bevorderingsronde onregelmatig is. Het is immers niet nodig dat alle kandidaten zich, wat de stand van hun beoordelingsrapporten betreft, op het tijdstip van het bevorderingsbesluit in precies dezelfde positie bevinden, en het tot aanstelling bevoegd gezag is niet verplicht, zijn beslissing uit te stellen indien het laatste rapport van deze of gene kandidaat nog niet definitief is omdat de beoordelaar in beroep of het paritair beoordelingscomité is aangezocht.

De procedure is evenwel onregelmatig indien het ontbreken van een beoordelingsrapport niet aan het normale verloop van de beoordelingsprocedure is te wijten, maar het gevolg is van een aanzienlijke vertraging bij de beoordelingsprocedure die aan de administratie is toe te schrijven. Deze onregelmatigheid kan slechts leiden tot nietigverklaring van een besluit om een ambtenaar niet te bevorderen, voorzover het ontbreken van het beoordelingsrapport een beslissende invloed kan hebben gehad op de bevorderingsprocedure, met name wanneer het ontbreken daarvan niet door andere informatie over de verdiensten van de betrokkene kon worden opgevangen. In dit verband dient de administratie aan de hand van objectieve, voor rechterlijke toetsing vatbare gegevens aan te tonen dat zij de door artikel 45 van het Statuut aan de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaar verleende garanties in acht heeft genomen en een vergelijking van de verdiensten van degenen die voor bevordering in aanmerking komen, heeft verricht.

(cf. punten 29-32. 35 en 36)

Referentie: Hof 27 januari 1983, List/Commissie. 263/81, Jurispr. blz. 103. punt 27; Hof 17 december 1992, Moritz/Commissie, C-68/91 P, Jurispr. blz. I-6849, punt 16; Gerecht 16 december 1993. Moat/Commissie, T-58/92, Jurispr. blz. II-1443. punt 59; Gerecht 13 juli 1995, Rasmussen/Commissie. T-557/93. JurAmbt. blz. I-A-195 en II-603. punt 33; Gerecht 21 november 1996. Michaël/Commissie, T-144/95, JurAmbt. blz. I-A-529 en II-1429, punt 52; Gerecht 24 februari 2000, Jacobs/Commissie, T-82/98, JurAmbt. blz. I-A-39 en II-169, punten 34, 36 en 40; Gerecht 5 oktober 2000. Rappe/Commissie, T-202/99. JurAmbt. blz. I-A-201 en II-911, punten 39. 40, 43 en 45
218

Deze conclusie wordt gestaafd door de bewijselementen die de Commissie in de bestreden beschikking heeft aangevoerd, met name in punt 91 ervan, dat luidt als volgt: „Op 21 januari 1993 zond [Corus] aan Vallourec (en waarschijnlijk ook aan [Mannesmann] en Dalmine) een blauwdruk van voorstellen met het oog op de sluiting van een overeenkomst over de herstructurering van de sector naadloze buizen, die besproken zou worden tijdens een bijeenkomst te Heathrow, op 29 januari 1993, tussen [Mannesmann] /Vallourec/Dalmine/[Corus] (blz. 4628 [van het dossier van de Commissie, dat wil zeggen de eerste bladzijde van het document ‚blauwdruk van voorstellen voor een overeenkomst over de herstructurering voor naadloze buizen’]). In dit document wordt opgemerkt: ‚[[Corus] heeft haar voornemen bekendgemaakt om zich op termijn uit de sector naadloze buizen terug te trekken. De onderneming streeft ernaar dit op ordelijke en gecontroleerde wijze te doen om een verstoring van de levering van buizen aan haar afnemers te voorkomen en de producenten die deze activiteiten overnemen, te helpen de orderportefeuille te behouden [...]. [Corus] heeft in de afgelopen zes maanden besprekingen gevoerd met andere producenten die belangstelling hebben voor aandelen van [Corus], en [zij] meent dat er een consensus is om volgens de in dit document beschreven methode te werk te gaan.]’ Een van de voorstellen bestond erin de activiteiten [inzake OCTG-buizen] op Vallourec over te dragen en de leveringscontracten voor gladde buizen tussen [Corus] en Vallourec, [Mannesmann] en Dalmine te handhaven, in dezelfde verhoudingen. Op dezelfde dag werd een bijeenkomst gehouden tussen [Mannesmann] en [Corus] waarbij [Mannesmann] ‚[ermee instemde dat Vallourec de leiding zou nemen bij het beheer van de OCTG-activiteiten in de toekomst]’ (blz. 4626 [van het dossier van de Commissie, dat wil zeggen de enige bladzijde van een faxbericht van 22 januari 1993 van Davis van Corus aan Patrier van Vallourec]). In het document van Dalmine met de titel [‚Systeem voor naadloze stalen buizen in Europa en marktevolutie’ (‚Seamless steel tube system in Europe and market evolution’), dat is weergegeven op bladzijde 2051 van het dossier van de Commissie (blz. 2053 [van het dossier van de Commissie])] van meiaugustus 1993 wordt opgemerkt dat een oplossing voor het [Corus]-vraagstuk die voor allen voordelig is, slechts in een Europese context zou kunnen worden gevonden; dat Vallourec de installaties van [Corus] zou overnemen werd ook door Dalmine aanvaard.”
Arrest van het Gerecht (Grote kamer) van 14 december 2005 – CD Cartondruck / Raad en Commissie

(Zaak T‑320/00)

„Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap – Onverenigbaarheid van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen met regels van Wereldhandelsorganisatie (WTO) – Instelling door Verenigde Staten van Amerika van vergeldingsmaatregelen in vorm van aanvullend douanerecht op invoer uit Gemeenschap op grond van machtiging van WTO – Uitspraak van Orgaan voor Geschillenbeslechting van WTO – Rechtsgevolgen – Aansprakelijkheid van Gemeenschap zonder onrechtmatig gedrag van haar organen – Oorzakelijk verband – Abnormale en bijzondere schade”

1. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Voldoende gekwalificeerde schending van rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen – Instelling die niet over beoordelingsmarge beschikt – Toereikendheid van gewone inbreuk op gemeenschapsrecht (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 81‑85)

2. Beroep tot schadevergoeding – Wereldhandelsorganisatie – Onmogelijkheid om WTO-overeenkomsten in te roepen om wettigheid van gemeenschapshandeling te betwisten – Uitzonderingen – Gemeenschapshandeling die uitvoering ervan beoogt te verzekeren of uitdrukkelijk en specifiek ernaar verwijst – Gemeenschapsregeling voor invoer van bananen – Onverenigbaarheid met WTO-regels die is vastgesteld door orgaan voor geschillenbeslechting van WTO – Rechterlijke toetsing van deze regeling aan WTO-regels – Daarvan uitgesloten (Art. 288, tweede alinea, EG; verordeningen nrs. 404/93 en 1637/98 van de Raad; verordening nr. 2362/98 van de Commissie) (cf. punten 107, 110-112)

3. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Ontbreken van onrechtmatige gedraging van gemeenschapsinstellingen – Werkelijk geleden schade, causaal verband, en abnormale en bijzondere schade – Cumulatieve voorwaarden (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punt 152)

4. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Handhaving van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen die onverenigbaar is met WTO-overeenkomsten – Schade verbonden aan instelling van vergeldingsmaatregel door Amerikaanse administratie – Causaal verband (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 170‑171, 176-178, 182)

5. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Ontbreken van onrechtmatige gedraging van gemeenschapsinstellingen – Schade uit onverenigbaarheid van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen met WTO-overeenkomsten – Abnormale schade – Geen – Aansprakelijkheid van Gemeenschap – Daarvan uitgesloten (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 189‑190, 192, 197, 199)

Voorwerp

Beroep tot vergoeding van de schade die het gevolg zou zijn van de heffing door de Verenigde Staten van Amerika van een aanvullend douanerecht over de invoer van verzoeksters bedrukte kartonnen vouwdozen, waarvoor het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) machtiging heeft verleend naar aanleiding van de vaststelling dat de gemeenschapsregeling voor de invoer van bananen onverenigbaar is met de aan de Overeenkomst tot oprichting van de WTO gehechte akkoorden en memoranda

Dictum

Het beroep wordt verworpen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Voldoende gekwalificeerde schending van rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen – Instelling die niet over beoordelingsmarge beschikt – Toereikendheid van gewone inbreuk op gemeenschapsrecht (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 79-83)

2. Beroep tot schadevergoeding – Wereldhandelsorganisatie – Onmogelijkheid om WTO-overeenkomsten in te roepen om wettigheid van gemeenschapshandeling te betwisten – Uitzonderingen – Gemeenschapshandeling die uitvoering ervan beoogt te verzekeren of uitdrukkelijk en specifiek ernaar verwijst – Gemeenschapsregeling voor invoer van bananen – Onverenigbaarheid met WTO-regels die is vastgesteld door orgaan voor geschillenbeslechting van WTO – Rechterlijke toetsing van deze regeling aan WTO-regels – Daarvan uitgesloten (Art. 288, tweede alinea, EG; verordeningen nrs. 404/93 en 1637/98 van de Raad; verordening nr. 2362/98 van de Commissie) (cf. punten 102, 105-107)

3. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Ontbreken van onrechtmatige gedraging van gemeenschapsinstellingen – Werkelijk geleden schade, causaal verband, en abnormale en bijzondere schade – Cumulatieve voorwaarden (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punt 149)

4. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Handhaving van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen die onverenigbaar is met WTO-overeenkomsten – Schade verbonden aan instelling van vergeldingsmaatregel door Amerikaanse administratie – Causaal verband (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 166-167, 172-174, 178)

5. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Ontbreken van onrechtmatige gedraging van gemeenschapsinstellingen – Schade uit onverenigbaarheid van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen met WTO-overeenkomsten – Abnormale schade – Geen – Aansprakelijkheid van Gemeenschap – Daarvan uitgesloten (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 183-184, 186, 191, 193)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tot vergoeding van de schade die het gevolg zou zijn van de heffing door de Verenigde Staten van Amerika van een aanvullend douanerecht over de invoer van verzoeksters bruisende badpreparaten, waarvoor het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) machtiging heeft verleend naar aanleiding van de vaststelling dat de gemeenschapsregeling voor de invoer van bananen onverenigbaar is met de aan de Overeenkomst tot oprichting van de WTO gehechte akkoorden en memoranda

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Verzoekster wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Raad en de Commissie.

3) Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.
Zaak T-57/00

Banan-Kompaniet AB en Skandinaviska Bananimporten AB

tegen

Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Bananen — Gemeenschappelijke ordening der markten — Besluit 94/800/EG — Verordening (EG) nr. 478/95 — Stelsel van uitvoercertificaten — Beroep tot schadevergoeding”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 maart 2003 II-609

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening der markten – Bananen – Invoerregeling – Invoering van regeling inzake uitvoercertificaten die alleen marktdeelnemers van categorieën A en C treft – Schending van non-discriminatiebeginsel niet voldoende gekwalificeerd – Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap – Geen

(Art. 288 EG; verordening nr. 478/95 van de Commissie; besluit 94/800 van de Raad)

De invoering van de regeling inzake uitvoercertificaten voor bananen bij besluit 94/800 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde (1986-1994) voortvloeiende overeenkomsten, en bij verordening nr. 478/95 tot vaststelling van aanvullende bepalingen voor de toepassing van verordening nr. 404/93 betreffende de regeling inzake het tariefcontingent voor de invoer van bananen in de Gemeenschap en tot wijziging van verordening nr. 1442/93, brengt niet de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap mee. Ook al staat vast dat een rechtsregel is geschonden, aangezien het Hof in het arrest van 10 maart 1998, Duitsland/Raad, C-122/95, heeft vastgesteld dat artikel 1, lid 1, eerste streepje, van besluit 94/800 onwettig is, voorzover de Raad daarbij de kaderovereenkomst heeft goedgekeurd, aangezien die de marktdeelnemers van categorie B vrijstelde van de daarin getroffen regeling inzake de uitvoercertificaten, en in het arrest van 10 maart 1998, T. Port, C-364/95 en C-365/95, artikel 3, lid 2, van verordening nr. 478/95 ongeldig heeft verklaard, en ook al heeft het Hof in de twee bovengenoemde arresten verklaard dat de bestreden bepalingen in strijd waren met het non-discriminatiebeginsel, dat een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht is ter bescherming van particulieren, hebben de Raad en de Commissie immers — gelet op de internationale dimensie van de invoering of de wijziging van de communautaire invoerregeling voor bananen en de complexe economische beoordeling die hiervoor vereist is — door de vaststelling van deze bepalingen niet op kennelijke en ernstige wijze de grenzen van hun beoordelingsvrijheid miskend, en is dus het non-discriminatiebeginsel niet op voldoende gekwalificeerde wijze geschonden.

(cf. punten 63-65, 71)
Zaak T-353/00

Jean-Marie Le Pen

tegen

Europees Parlement

„Handeling van Parlement — Verval van mandaat van lid van Europees Parlement — Toepassing van nationaal recht — Beroep tot nietigverklaring — Voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”

Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 10 april 2003 II-1731

Samenvatting van het arrest

Beroep tot nietigverklaring – Voor beroep vatbare handelingen – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen in leven roepen – Verklaring van voorzitter van Europees Parlement waarin akte wordt genomen van vacant worden van zetel ten gevolge van toepassing van nationale bepalingen door nationale autoriteiten – Daarvan uitgesloten

(Art. 230 EG; akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in de Vergadering door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, art. 12, lid 2)

Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, zijn als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG te beschouwen. Aldus staat beroep tot nietigverklaring open tegen alle door de instellingen vastgestelde regelingen, ongeacht de aard of de vorm ervan, die beogen rechtsgevolgen teweeg te brengen.

Is niet vatbaar voor een beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG, de verklaring van de voorzitter van het Parlement tijdens de plenaire vergadering van 23 oktober 2000, volgens welke „het [...] Parlement overeenkomstig artikel 12, lid 2, van de [Akte van 1976] [...] akte neemt van de kennisgeving van de Franse regering en constateert dat het mandaat [van de verzoeker] is komen te vervallen”.

Het „akte nemen” van het vacant worden van de zetel van een lid van het Europees Parlement krachtens artikel 12, lid 2, van de Akte van 1976 betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in de Vergadering door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen heeft immers geen betrekking heeft op het verval van het mandaat van de betrokkene, maar alleen op het feit dat zijn zetel vacant geworden is door de toepassing van nationale bepalingen. De taak van het Parlement bestaat er met andere woorden geenszins in het verval van het mandaat „vast te stellen”, maar is beperkt tot het akte nemen van de reeds door de nationale autoriteiten gedane vaststelling van het vacant worden van de zetel, te weten van een reeds bestaande rechtssituatie die uitsluitend voortvloeit uit een besluit van die autoriteiten.

(cf. punten 77-78, 90, 98)
Ofschoon een communautaire vergunning voor het in de handel brengen blijkens de bewoordingen en de geest van verordening nr. 2309/93 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen voor en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, in beginsel slechts één benaming bevat, kan, bij ontbreken van een uitdrukkelijke bepaling in deze verordening of in verordening nr. 542/95 betreffende het onderzoek van wijzigingen in de voorwaarden van een vergunning om een geneesmiddel in de handel te brengen die binnen het toepassingsgebied van verordening nr. 2309/93 valt, niet worden uitgesloten dat deze benaming mag worden gewijzigd door andere benamingen toe te voegen, wanneer de houder van de communautaire vergunning voor het in de handel brengen aantoont dat dit noodzakelijk is wegens uitzonderlijke omstandigheden die de volksgezondheid aantasten, en de gevraagde wijziging voor het overige voldoet aan de criteria van kwaliteit, veiligheid en werkzaamheid van het geneesmiddel.

Bijgevolg berust een besluit tot afwijzing van een verzoek om een communautaire vergunning voor het in de handel brengen te wijzigen door toevoeging van twee benamingen, op de enkele grond dat een geneesmiddel nooit méér dan één benaming mag hebben, op een onjuiste uitlegging van de verordeningen nrs. 2309/93 en 542/95.

Een besluit tot afwijzing van een verzoek tot wijziging door toevoeging van een specifieke verpakkingsvorm zonder onderzoek naar het bestaan van uitzonderlijke omstandigheden, berust eveneens op een onjuiste uitlegging van de toepasselijke bepalingen.

(cf. punten 74, 79, 104)