ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-311/06

Consiglio Nazionale degli Ingegneri

tegen

Ministero della Giustizia en Marco Cavallera

(verzoek van de Consiglio di Stato om een prejudiciële beslissing)

„Erkenning van diploma’s — Richtlijn 89/48/EEG — Homologatie van opleidingstitel — Ingenieur”

Conclusie van advocaat-generaal M. Poiares Maduro van 28 februari 2008 I ‐ 417

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 29 januari 2009 I ‐ 435

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten – Richtlijn 89/48

(Richtlijn 89/48 van de Raad, art. 1, sub a)

De houder van een door een instantie van een lidstaat afgegeven titel die niet de afsluiting vormt van enige opleiding binnen het onderwijsstelsel van deze lidstaat en noch op een examen noch op in de genoemde lidstaat verworven beroepservaring berust, kan zich niet beroepen op richtlijn 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, teneinde toegang te krijgen tot een gereglementeerd beroep in een andere, ontvangende lidstaat.

Richtlijn 89/48 beoogt immers de verwijdering van de hinderpalen voor de uitoefening van een beroep in een andere lidstaat dan die welke de titel heeft afgegeven die de betrokken beroepskwalificaties aantoont. Uit de eerste, de derde en de vijfde overweging van de considerans van genoemde richtlijn blijkt dat een titel die beroepskwalificaties aantoont, niet kan worden gelijkgesteld met een „diploma” in de zin van deze richtlijn wanneer de kwalificaties niet geheel of gedeeltelijk werden verworven in het kader van het onderwijsstelsel van de lidstaat waarin de betrokken titel is afgegeven. Voorts vergemakkelijkt een titel de toegang tot of het uitoefenen van een beroep voor zover hij het bezit van een aanvullende kwalificatie bewijst.

Indien in het geval waarin een in een andere lidstaat verkregen homologatie geen enkele bijkomende kwalificatie aantoont en waarin noch deze homologatie noch de inschrijving in het register van een beroepsorde van deze andere lidstaat is gebaseerd op een controle van de door een aanvrager verworven kwalificaties of beroepservaring, zou worden aanvaard dat richtlijn 89/48 kan worden ingeroepen om in de lidstaat van herkomst toegang te krijgen tot een gereglementeerd beroep, zou een persoon die enkel een door laatstbedoelde lidstaat afgegeven titel heeft verworven, welke op zich geen toegang tot dat gereglementeerde beroep verleent, toch toegang tot dit beroep krijgen, zonder dat de in de andere lidstaat behaalde homologatietitel het verwerven van een aanvullende kwalificatie of van beroepservaring bewijst. Een dergelijk resultaat zou in strijd zijn met het in richtlijn 89/48 verankerde beginsel, dat in de vijfde overweging van de considerans daarvan is genoemd, volgens hetwelk de lidstaten het recht behouden om het minimumopleidingsniveau vast te stellen dat noodzakelijk is om de kwaliteit van de op hun grondgebied verleende diensten te waarborgen.

(cf. punten 55-57, 59 en dictum)
Zaak C-352/06

Brigitte Bosmann

tegen

Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Aachen

(verzoek van het Finanzgericht Köln om een prejudiciële beslissing)

„Sociale zekerheid — Kinderbijslag — Schorsing van recht op uitkering — Artikel 13, lid 2, sub a, van verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 10 van verordening (EEG) nr. 574/72 — Toepasselijke wetgeving — Toekenning van uitkeringen in lidstaat van woonplaats die niet bevoegde staat is”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 29 november 2007 I - 3829

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 mei 2008 I - 3848

Samenvatting van het arrest

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Toepasselijke wetgeving – Wettelijke regeling van lidstaat van tewerkstelling

(Art. 42 EG; verordening nr. 1408/71 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, art. 13, lid 2, sub a)

Artikel 13, lid 2, sub a, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd bij verordening 647/2005, volgens hetwelk op degene die op het grondgebied van een lidstaat werkzaamheden in loondienst uitoefent, de wetgeving van die staat van toepassing is, zelfs indien hij op het grondgebied van een andere lidstaat woont, moet worden uitgelegd tegen de achtergrond van artikel 42 EG dat ertoe strekt het vrije verkeer van werknemers te vergemakkelijken en met name inhoudt dat migrerende werknemers geen rechten op socialezekerheidsuitkeringen mogen verliezen of het bedrag ervan verminderd mogen zien doordat zij het hun door het Verdrag toegekende recht van vrij verkeer hebben uitgeoefend.

Daaruit volgt dat dit artikel zich er niet tegen verzet dat een migrerende werknemer, op wie de socialezekerheidsregeling van de lidstaat van tewerkstelling van toepassing is, krachtens een nationale wettelijke regeling van de lidstaat van de woonplaats in deze laatste staat gezinsbijslag ontvangt.

Het staat aan de verwijzende rechter te bepalen of het antwoord op de vraag of een werknemer elke werkdag naar de woonplaats van het gezin in de betrokken lidstaat terugkeert, relevant is voor de beoordeling of deze werknemer voldoet aan de voorwaarden voor toekenning van de betrokken gezinsbijslag in die staat krachtens de wettelijke regeling ervan.

(cf. punten 29, 33, 37, dictum 1-2)
De artikelen 1, lid 2, 7, lid 1, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat weigert om op zijn grondgebied de rijbevoegdheid te erkennen die voortvloeit uit een rijbewijs dat later, maar niet binnen een aan de betrokkene opgelegde verbodstermijn om een nieuw rijbewijs te verkrijgen, is afgegeven door een andere lidstaat, en derhalve de geldigheid van dat rijbewijs, zolang de houder ervan niet voldoet aan de in deze eerste lidstaat gestelde eisen voor de afgifte van een nieuw rijbewijs na de intrekking van een eerder rijbewijs, waaronder een onderzoek van zijn rijgeschiktheid waaruit blijkt dat de redenen voor de intrekking niet langer bestaan.

In dezelfde omstandigheden verzetten deze bepalingen zich er niet tegen dat een lidstaat weigert op zijn grondgebied de rijbevoegdheid te erkennen die voortvloeit uit een later door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs, wanneer op basis van de vermeldingen op het rijbewijs of van andere onbetwistbare inlichtingen afkomstig van de lidstaat van afgifte, vaststaat dat ten tijde van de afgifte van dit rijbewijs de houder ervan, wiens vorig rijbewijs op het grondgebied van de eerste lidstaat was ingetrokken, niet zijn gewone verblijfplaats op het grondgebied van de lidstaat van afgifte had.

(cf. punt 73, dictum 1)
Voor beroepen „voor de uitoefening waarvan een precieze kennis van het nationale recht vereist is en waarvoor het verstrekken van adviezen en/of verlenen van bijstand op het gebied van het nationale recht een wezenlijk en vast onderdeel van de uitoefening van [de] beroepsactiviteit is”, kan de ontvangende lidstaat in afwijking van het beginsel dat is neergelegd in artikel 4, lid 1, sub b, derde alinea, van richtlijn 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19, ofwel een aanpassingsstage, ofwel een proeve van bekwaamheid voorschrijven. De inhoud van de opleiding die wordt voorgeschreven door een lidstaat die een beroep reglementeert, vormt een bijzonder relevant criterium om uit te maken welke de vereisten voor de uitoefening ervan zijn. Bijgevolg kan niet worden geoordeeld dat een beroep dat toegankelijk is voor personen die geen noemenswaardige juridische opleiding hebben genoten, een beroep vormt „voor de uitoefening waarvan een precieze kennis van het nationale recht vereist is”.

(cf. punten 36, 38)
Wat dit betreft, houden de punten 19 en 24 van de considerans van richtlijn 2005/85 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, welke punten respectievelijk betrekking hebben op het politieke belang van de aanmerking van landen van herkomst als veilig en op de gevolgen die het begrip veilig derde land kan hebben voor de asielzoeker, een rechtvaardiging in van de raadpleging van het Parlement over de opstelling van de lijsten van veilige landen en de daarin aan te brengen wijzigingen, maar niet een toereikende motivering van een specifiek uitvoeringsvoorbehoud voor de Raad.

Een instelling de mogelijkheid geven om afgeleide rechtsgrondslagen vast te stellen, hetzij door versterking hetzij door verzwakking van de regels voor vaststelling van een handeling, zou erop neerkomen dat aan die instelling een wetgevende bevoegdheid wordt verleend die uitgaat boven die welke in het Verdrag is neergelegd. Dat zou er voorts toe leiden dat die instelling zou worden toegestaan afbreuk te doen aan het institutionele evenwicht, dat inhoudt dat iedere instelling haar bevoegdheden dient uit te oefenen met inachtneming van die van de andere instellingen.

De regels betreffende de besluitvorming van de gemeenschapsinstellingen worden vastgesteld door het Verdrag en staan niet ter beschikking van de lidstaten of van de instellingen zelf. Alleen het Verdrag kan in bijzondere gevallen zoals dat bedoeld in artikel 67, lid 2, tweede streepje, EG een instelling de bevoegdheid geven om een in het Verdrag bepaalde besluitvormingsprocedure te wijzigen.

Om te bepalen of de vaststelling en wijziging van de lijsten van veilige landen door middel van wetgeving, of de eventuele beslissing om artikel 202, derde streepje, EG toe te passen, in de vorm van delegatie of van een uitvoeringsvoorbehoud, onder lid 1 of lid 5 van artikel 67 EG valt, moet worden beoordeeld of de Raad met de aanneming van richtlijn 2005/85 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, communautaire wetgeving heeft vastgesteld waarin gemeenschappelijke regels en de voornaamste beginselen ter zake van artikel 63, eerste alinea, punten 1 en 2, sub a, EG worden bepaald.

Aangezien richtlijn 2005/85 gedetailleerde criteria vaststelt aan de hand waarvan later de lijsten van veilige landen kunnen worden opgesteld, is de Raad met deze wetgeving overgegaan tot de vaststelling van „communautaire wetgeving waarin gemeenschappelijke regels en de voornaamste beginselen worden bepaald” in de zin van artikel 67, lid 5, eerste streepje, EG, zodat de codecisieprocedure van toepassing is.

(cf. punten 63, 65-66)
Maatregelen ter regulering van de uitoefening van de exclusieve televisie-uitzendrechten voor evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving, die zijn genomen door een lidstaat en zijn goedgekeurd bij een beschikking van de Commissie houdende vaststelling dat die maatregelen verenigbaar zijn met het gemeenschapsrecht, leggen aan de televisie-omroeporganisaties een aantal beperkingen op. Voor zover deze beperkingen verband houden met de voorwaarden waaronder deze organisaties de televisie-uitzendrechten voor aangewezen evenementen verwerven van de houder van de exclusieve televisie-uitzendrechten, hebben de door deze lidstaat genomen maatregelen en de beschikking waarbij zij zijn goedgekeurd, tot gevolg dat aan de rechten van een vennootschap die televisie-uitzendrechten bezit, nieuwe beperkingen worden verbonden die niet bestonden op het moment dat deze die uitzendrechten heeft verworven, en die de uitoefening van deze rechten moeilijker maken. Een dergelijke beschikking van de Commissie tast de rechtspositie van de houder van deze rechten dus rechtstreeks aan. Voorts vloeit de aantasting van de positie van deze houder slechts voort uit het vereiste dat het door deze maatregelen en door die beschikking bepaalde resultaat moet worden bereikt, en beschikken de nationale autoriteiten niet over een beoordelingsmarge bij de tenuitvoerlegging hiervan waardoor deze positie kan worden aangetast.

Degenen die niet adressaat van een beschikking zijn, kunnen slechts stellen individueel te worden geraakt, indien deze beschikking hen treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat. Wanneer de beschikking een groep personen raakt die op het tijdstip waarop deze handeling werd vastgesteld, waren geïdentificeerd of konden worden geïdentificeerd op basis van specifieke kenmerken van de leden van deze groep, kunnen die personen door deze handeling individueel zijn geraakt voor zover zij deel uitmaken van een beperkte kring van marktdeelnemers. Dit kan met name het geval zijn wanneer de beschikking de rechten die de particulier vóór de vaststelling ervan heeft verworven, aantast.

(cf. punten 70-72)
Zaak C-507/06

Malina Klöppel

tegen

Tiroler Gebietskrankenkasse

(verzoek van het Oberlandesgericht Innsbruck om een prejudiciële beslissing)

„Recht op Oostenrijkse kinderverzorgingsuitkering — Niet-meetelling van tijdvakken waarin in andere lidstaat gezinsbijslagen zijn ontvangen — Verordening (EEG) nr. 1408/71”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 februari 2008 I - 945

Samenvatting van het arrest

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gelijke behandeling – Kinderverzorgingsuitkering

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 3, lid 1)

Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1408/71 staat eraan in de weg dat een lidstaat weigert, voor de toekenning van een gezinsbijslag als een kinderverzorgingsuitkering het tijdvak waarover in een andere lidstaat een vergelijkbare uitkering is ontvangen, op dezelfde wijze mee te tellen als wanneer dit tijdvak op zijn eigen grondgebied zou zijn vervuld.

Het non-discriminatiebeginsel, verwoord in artikel 39, lid 2, EG en op het gebied van de sociale zekerheid van migrerende werknemers geconcretiseerd in artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1408/71, verbiedt niet alleen openlijke discriminatie op grond van de nationaliteit van de rechthebbenden op een socialezekerheidsuitkering, maar ook alle verkapte vormen van discriminatie die door toepassing van andere onderscheidingscriteria in feite tot hetzelfde resultaat leiden. Zo moeten als indirect discriminerend worden beschouwd de voorwaarden van nationaal recht die, hoewel zonder onderscheid naar nationaliteit van toepassing, hoofdzakelijk of in de meeste gevallen migrerende werknemers treffen, alsook de zonder onderscheid van toepassing zijnde voorwaarden waaraan nationale werknemers gemakkelijker kunnen voldoen dan migrerende werknemers, of die in het bijzonder voor laatstgenoemden nadelig kunnen uitvallen.

(cf. punten 17-18, 22 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Geneesmiddelen

(Art. 28 EG en 30 EG; EER-Overeenkomst, art. 11 en 13)

Samenvatting

Een nationaal reclameverbod voor geneesmiddelen die in de betrokken lidstaat niet zijn toegelaten, zij het dat de verkoop ervan uitzonderlijk is toegestaan, maar die in een andere lidstaat of een derde staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) rechtmatig in de handel zijn gebracht, dient niet te worden getoetst aan de bepalingen inzake reclame van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, maar aan de artikelen 28 EG en 30 EG en aan de artikelen 11 en 13 EER-Overeenkomst.

Artikel 28 EG en artikel 11 EER-Overeenkomst verzetten zich tegen een dergelijk verbod, voor zover dit van toepassing is op de verspreiding onder apothekers van lijsten van niet-toegelaten geneesmiddelen waarvan de invoer uit een andere lidstaat of een derde staat die partij is bij de EER-Overeenkomst slechts uitzonderlijk is toegestaan, en deze lijsten slechts informatie bevatten over de handelsnaam, het verpakkingsformaat, de dosering en de prijs van deze geneesmiddelen.

Dit verbod kan noch gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van de gezondheid en het leven van personen noch daartoe noodzakelijk zijn in de zin van artikel 30 EG en artikel 13 EER-Overeenkomst, aangezien het betrekking heeft op lijsten die geen wezenlijke informatie over de eigenschappen of de werking van de geneesmiddelen bevatten, en aldus verder gaat dan noodzakelijk is ter verwezenlijking van het doel, te waarborgen dat de invoer van niet-toegelaten geneesmiddelen uitzonderlijk blijft teneinde het nuttige effect van de procedure tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen te verzekeren.

(cf. punten 35, 37, 41, 44 en dictum)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Hogere voorziening – Middelen – Nieuw betoog – Ontvankelijkheid – Grenzen

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 113, lid 2)

2. Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden voor toekenning

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, lid 1, sub a)

1. Uit artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie juncto artikel 113, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat het in het kader van een hogere voorziening de rekwirant vrijstaat, elk relevant argument aan te voeren onder het enkele voorbehoud dat in hogere voorziening het voorwerp van het geding voor het Gerecht niet wordt gewijzigd.

2. Ook al verschilt de verdeling van de bevoegdheden op intrastatelijk niveau naargelang van de institutionele structuur van elke staat, in het internationaal publiekrecht moet die staat worden aangemerkt als één subject. Gelet hierop, is vereist dat de staat bij de andere staten en de internationale organisaties wordt vertegenwoordigd door een systeem van één diplomatieke vertegenwoordiging, die op internationaal niveau de uniciteit van de betrokken staat weerspiegelt.

Om ervan te kunnen uitgaan dat de betrokken ambtenaar diensten heeft verricht voor „een andere staat”, is weliswaar niet essentieel dat hij door de centrale administratie van die andere staat is tewerkgesteld, doch zijn functionele integratie in de Permanente Vertegenwoordiging van die staat vormt een beslissend element.

Er moet immers van worden uitgegaan dat zowel de personeelsleden die diensten voor de staat verrichten via de centrale administratie van die staat, als zij die diensten verrichten voor een autonome gemeenschap via de administratie van die gemeenschap, in een situatie van ontheemding verkeren in de zin van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, op voorwaarde evenwel dat zij formeel zijn opgenomen in de Permanente Vertegenwoordiging van die staat.

Voor de uitlegging van de uitdrukking „diensten, verricht voor een andere staat” in artikel 4, lid 1, sub a, tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut moet dus als enig relevant feit worden aangemerkt, de omstandigheid dat de diensten binnen een Permanente Vertegenwoordiging van een staat zijn verricht. Diensten verricht voor de regeringen van de staatkundige onderdelen van staten kunnen daarom niet worden aangemerkt als diensten verricht voor een staat, indien de betrokkene niet formeel was opgenomen in de Permanente Vertegenwoordiging van de staat. Om diezelfde reden kunnen diensten verricht voor met overheidskapitaal gefinancierde vennootschappen die onder één van de categorieën handelsvennootschappen vallen, niet worden aangemerkt als diensten verricht voor een staat.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Landbouw – EOGFL – Goedkeuring van rekeningen (Verordeningen nr. 729/70 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1287/95, art. 5, lid 2, sub c, vijfde alinea, en nr. 1258/1999, art. 7, lid 4, sub a; verordening nr. 1663/95 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2245/1999, art. 8, lid 1, eerste alinea) (cf. punten 46‑48, 52)

2. Hogere voorziening – Middelen – Toezicht door Hof op juridische kwalificatie van feiten – Toelaatbaarheid (Art. 225 EG) (cf. punt 59)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 20 juni 2006, Griekenland/Commissie (zaak T‑251/04), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep tot nietigverklaring van beschikking 2004/457/EG van de Commissie van 29 april 2004 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie‑ en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht [Kennisgeving geschied onder nummer C(2004) 1706] (PB L 156, blz. 48)

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer

(Verordening nr. 800/1999 van de Commissie, art. 5)

Samenvatting

Artikel 5 van verordening nr. 800/1999 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 90/2001, moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat de bevoegde douaneautoriteiten een per fax verstuurde uitvoeraangifte voor landbouwproducten aanvaarden, wanneer die toezending voorafgaand aan de belading voor het exportvervoer heeft plaatsgevonden, wanneer de aldus verstuurde aangifte alle gegevens bevat die noodzakelijk zijn om de fysieke controle van de uitgevoerde goederen mogelijk te maken, en wanneer bij de aan de orde zijnde uitvoer geen fraude is gepleegd of geen poging daartoe is ondernomen. Dat is het geval wanneer de goederen waarop de per fax verstuurde uitvoeraangifte betrekking heeft, in het derde land van bestemming zijn aangekomen, en de later toegezonden originele aangifte volkomen overeenstemt met de per fax verstuurde aangifte. Het staat aan de verwijzende rechter, na te gaan of die voorwaarden in het hoofdgeding zijn vervuld.

(cf. punt 26 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Camcorders met dv-in-functie die kan worden geactiveerd na inklaring

Samenvatting

Een camcorder kan slechts worden ingedeeld onder postonderverdeling 8525 40 99 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, indien de functie om beelden en geluiden op te nemen die van andere bronnen dan de geïntegreerde camera of microfoon afkomstig zijn (dv-in-functie), hetgeen het essentiële kenmerk vormt van een camcorder die onder deze postonderverdeling valt, op het tijdstip van de inklaring actief is of indien deze functie, ook al heeft de producent dit kenmerk niet op de voorgrond willen stellen, op een later tijdstip door een gebruiker die niet over bijzondere bekwaamheden beschikt, door een eenvoudige manipulatie kan worden geactiveerd zonder dat de camcorder daarbij materiële wijzigingen ondergaat. Ingeval deze functie achteraf wordt geactiveerd, is tevens vereist dat, enerzijds, de camcorder na de activering van de functie op analoge wijze functioneert als een andere camcorder, waarvan de dv-in-functie op het tijdstip van de inklaring actief is, en, anderzijds, dat hij op autonome wijze functioneert. Of aan deze voorwaarden is voldaan, moet op het tijdstip van de inklaring kunnen worden geverifieerd. Het staat aan de nationale rechter om te beoordelen of deze voorwaarden vervuld zijn. Indien deze voorwaarden niet vervuld zijn, moet de betrokken camcorder onder postonderverdeling 8525 40 91 van de gecombineerde nomenclatuur worden ingedeeld.

(cf. punten 35, 44, dictum)