Wat een onregelmatigheid betreft ontleend aan een gebrek aan informatie over de prestaties van een ambtenaar gedurende twee periodes die in totaal zeven maanden bestrijken, wordt niet aangetoond dat deze onregelmatigheid een beslissende invloed op de bevorderingsprocedure heeft kunnen hebben. De periode van in totaal zeven maanden gedurende welke de prestaties van de betrokkene niet zijn beoordeeld in het kader van beoordelingsrapporten is immers zeer kort in vergelijking met die van acht jaar die in de betrokken rang is doorgebracht en de betrokkene heeft noch aangetoond noch gesteld dat haar verdiensten gedurende die zeven maanden zo belangrijk waren dat de uitkomst van de vergelijking anders had kunnen zijn indien die verdiensten wel in aanmerking waren genomen.

Voor de nietigverklaring van een besluit om een kandidaat niet te bevorderen is het niet voldoende dat zijn dossier onregelmatig en onvolledig is, tenzij wordt vastgesteld dat deze omstandigheid een beslissende invloed heeft kunnen hebben op de bevorderingsprocedure.

Wanneer het door een instelling ingevoerde bevorderingsstelsel de mogelijkheid biedt om binnen de raadgevende bevorderingscommissies een rapporteur aan te wijzen wiens rol bestaat in het bestuderen van de dossiers en de beoordelingsrapporten en daarvan verslag uit te brengen aan de raadgevende bevorderingscommissie, kan op grond van het feit dat de beoordelingsrapporten van één van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren slechts zijn geraadpleegd door één lid van de raadgevende bevorderingscommissie niet worden vastgesteld dat de gehele vergelijking van de verdiensten onregelmatig is. Aangezien de interne regeling van de instelling niet voorziet in een procedure of bijzondere formaliteiten voor de aanwijzing van de rapporteur bij een raadgevende bevorderingscommissie, volstaat de raadpleging van de beoordelingsrapporten door één van de leden van die commissie om ervan uit te gaan dat het lid heeft gehandeld als rapporteur van de raadgevende bevorderingscommissie.

Wanneer het door een instelling ingevoerde bevorderingsstelsel de mogelijkheid biedt om binnen de raadgevende bevorderingscommissies een rapporteur aan te wijzen wiens rol bestaat in het bestuderen van de dossiers en de beoordelingsrapporten en daarvan verslag uit te brengen aan de raadgevende bevorderingscommissie en voorziet in het geval dat de eerste beoordelaar van één van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren lid is van een raadgevende bevorderingscommissie, moet dit lid zich onthouden van deelneming aan de discussie over de betrokken ambtenaar. Er is echter geen reden om de strekking van laatstgenoemde regel zodanig uit te breiden dat deze ook de functie van rapporteur omvat die het betrokken lid binnen de raadgevende bevorderingscommissie wordt gevraagd te vervullen, in de fase van het onderzoek van de relevante dossiers en rapporten.

Het evolutieve karakter van de precontentieuze procedure geeft de administratie de mogelijkheid om in het stadium van de klacht het bestreden besluit opnieuw te onderzoeken op basis van nieuwe elementen feitelijk en rechtens en, zo nodig, de grondslag van het besluit te wijzigen of aan te vullen.

Het criterium van de bestendigheid in de duur van de verdiensten vormt geen ander criterium dan de drie in artikel 45 van het Statuut genoemde criteria, maar valt rechtstreeks onder het eerste daarvan, gebaseerd op de beoordelingsrapporten die over de ambtenaren worden opgesteld, en biedt het tot aanstelling bevoegd gezag de mogelijkheid om een juist evenwicht te vinden tussen het doel om een snelle loopbaanprogressie te verzekeren aan briljante ambtenaren die zich onderscheiden door een buitengewoon hoog prestatieniveau en dat van een normale loopbaan aan ambtenaren die gedurende een lange periode blijk hebben gegeven van een constant hoog prestatieniveau.

Artikel 45 van het Statuut schrijft voor dat bevordering uitsluitend geschiedt bij selectie onder de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren die het meest verdienstelijk zijn. Voor de bevordering van een ambtenaar zijn de anciënniteit in de rang en de diensttijd dus alleen van subsidiair belang, indien er sprake is van gelijke verdiensten als de andere voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren.

In het kader van de vergelijking van de verdiensten van de voor bevordering voorgedragen ambtenaren, beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een ruime beoordelingsbevoegdheid, en moet het toezicht door de Unierechter zich beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wegen en middelen die haar tot haar oordeel konden brengen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet een kennelijk onjuist gebruik van haar bevoegdheid heeft gemaakt. De rechter kan zijn oordeel over de kwalificaties en de verdiensten van de kandidaten dus niet in de plaats stellen van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag.

Van een kennelijke onjuistheid is sprake wanneer deze gemakkelijk herkenbaar is en duidelijk aan het licht kan worden gebracht, aan de hand van criteria waarvan de wetgever de bevorderingsbesluiten afhankelijk heeft willen stellen. Om vast te stellen dat de administratie bij de beoordeling van de feiten een kennelijke fout heeft gemaakt die de nietigverklaring van een besluit kan rechtvaardigen, moeten de door de verzoekende partij aan te dragen bewijselementen afdoende zijn om de beoordelingen van de administratie hun plausibiliteit te ontnemen. Met andere woorden, het middel ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout moet worden afgewezen indien de betrokken beoordeling ondanks de door de verzoeker aangevoerde elementen juist of geldig kan worden geacht.

(cf. punten 61 en 62)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten AC/Raad, F‑9/10, EU:F:2011:160, punten 22‑24, en Nieminen/Raad, EU:F:2014:50, punt 59