ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Tekens die merk kunnen zijn - Voorwaarde - Onderscheidend vermogen - Beoordeling voor waren of diensten waarop inschrijvingsaanvraag betrekking heeft

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 4)

2. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Absolute weigeringsgronden - Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar - Woord DOUBLEMINT"

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c)

Samenvatting

1. Uit artikel 4 van verordening nr. 40/94, volgens hetwelk de beslissende maatstaf bij de beantwoording van de vraag of een voor grafische voorstelling vatbaar teken een gemeenschapsmerk kan vormen, zijn geschiktheid is om de waren van een onderneming te onderscheiden van die van een andere onderneming, vloeit voort dat het onderscheidend vermogen van een teken waarvoor om inschrijving is verzocht, alleen kan worden beoordeeld in verhouding tot de waren of diensten waarvoor de inschrijving van het teken is gevraagd.

( cf. punten 17-18 )

2. Door in artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk te bepalen dat de inschrijving van merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, kwaliteit, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst, tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten" wordt geweigerd, heeft de wetgever aangegeven dat deze tekens wegens hun zuiver beschrijvende aard ongeschikt zijn om de waren van een onderneming te onderscheiden van die van een andere onderneming. Tekens of aanduidingen met een niet louter beschrijvende betekenis kunnen daarentegen wel als gemeenschapsmerk worden ingeschreven.

Bij de in casu gevraagde registratie van het woord DOUBLEMINT" voor bepaalde producten die een muntsmaak kunnen hebben, zal het in aanmerking komende publiek dit niet onmiddellijk en zonder verder nadenken als beschrijving van een kenmerk van de betrokken waar opvatten. De talrijke betekenissen van de samenstelling DOUBLEMINT - waarvan elk bestanddeel een gangbaar Engels woord is - zullen derhalve voor een gemiddelde Engelstalige consument ten minste op grond van de gewekte associatie of suggestie voor de hand liggen en ontnemen dit teken aldus elke beschrijvende functie in de zin van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94. Voor een consument die de Engelse taal onvoldoende beheerst, zal het omstreden woord daarentegen naar zijn aard een vage, fantasievolle betekenis hebben. Het woord DOUBLEMINT" heeft dus een dubbelzinnige en suggestieve betekenis die voor verschillende uitleg vatbaar is. Het grote aantal mogelijke semantische combinaties sluit uit dat de consument er een in het bijzonder zal onthouden. Bijgevolg kan dit woord niet als uitsluitend beschrijvend worden beschouwd en kan de inschrijving niet om deze reden worden geweigerd.

( cf. punten 19-20, 29-31 )
Artikel 26 van het Statuut heeft tot doel, de rechten van de verdediging van de ambtenaar te waarborgen door te voorkomen dat het tot aanstelling bevoegd gezag zijn ambtelijke positie en loopbaan rakende besluiten neemt op grond van feiten betreffende zijn gedrag die niet in zijn persoonsdossier zijn vermeld. Hieruit volgt dat het persoonsdossier alle stukken dient te bevatten die de ambtelijke positie en de loopbaan van de ambtenaar kunnen raken. De uitdrukking „ambtelijke positie” omvat niet alleen de voornaamste gebeurtenissen in de loopbaan van de ambtenaar, maar ook andere gebeurtenissen die bepaalde in het Statuut erkende rechten betreffen.

Bijgevolg moet het tot aanstelling bevoegd gezag de ambtenaar niet alleen in kennis stellen van alle formele handelingen waarbij een wijziging van zijn positie wordt vastgesteld, maar ook van alle documenten die zijn ambtelijke positie in bovengenoemde zin kunnen raken, en deze handelingen en documenten aan zijn persoonsdossier toevoegen.

Dit is het geval met de kennisgeving dat een in het belang van de dienst elders tewerkgestelde ambtenaar in functie is getreden, aangezien dit document voor de betrokkene van beslissend belang is om zijn auto belastingvrij te kunnen invoeren in de lidstaat van tewerkstelling, en dus zijn „ambtelijke positie” raakt.

Het feit alleen dat deze kennisgeving niet aan het persoonsdossier van de betrokkene is toegevoegd, is geen fout waarvoor de instelling aansprakelijk kan worden gesteld, aangezien dit stuk door de belanghebbende zelf is ingevuld en ondertekend, zodat hij het bestaan ervan kende en het jegens de communautaire of de nationale bevoegde autoriteiten kon gebruiken. Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag nalaat een stuk aan het persoonsdossier van de betrokkene toe te voegen, kan deze bovendien steeds krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut een verzoek daartoe indienen en, in geval van afwijzing van dit verzoek, een klacht tegen die afwijzing.

(cf. punten 56-61)

Referentie: Hof 7 oktober 1987, Strack/Commissie, 140/86, Jurispr. blz. 3939, punt 8; Gerecht 28 september 1993, Nielsen en Møller/ESC, T-84/92, Jurispr. blz. II-949, punt 9; Hof 12 november 1996, Ojha/Commissie, C-294/95 P, Jurispr. blz. I-5863, punten 57 en 68; conclusie van advocaat-generaalLéger bij arrest Ojha/Commissie, reeds aangehaald, Jurispr. blz. I-5867, punt 52; Gerecht 22 april 1999, Brognieri/Commissie, T-148/96 en T-174/96, Jurispr. blz. I-A-65 en II-329, punt 41 en de aldaar aangehaalde rechtspraak, en punt 45
Al is de administratieve klacht een conditio sine qua non voor de instelling van een beroep tegen een handeling die bezwarend is voor iemand die onder toepassing van het Statuut valt, zij heeft niet tot doel de omvang van een eventueel beroep in rechte nauwkeurig en definitief af te bakenen, zolang de grond of het voorwerp van de klacht in dat stadium maar geen wijzigingen ondergaat. Dit geldt voor een beroep tot nietigverklaring van het besluit waartegen de klacht was ingediend, waarvan de middelen nauw samenhangen met de in de klacht betwiste punten.

Een middel kan worden geacht nauw samen te hangen met een administratieve klacht, al is het in die klacht niet formeel opgeworpen, wanneer daarmee slechts wordt opgekomen tegen een argument dat het tot aanstelling bevoegd gezag in het besluit tot afwijzing van de klacht heeft aangevoerd.

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag zijn opmerkingen over een bepaald punt tijdens de administratieve procedure kenbaar heeft gemaakt, worden het rechtszekerheidsbeginsel en de rechten van de verdediging, die ten grondslag liggen aan de regel van de overeenstemming tussen de administratieve klacht en het beroep in rechte, niet geschonden door de omstandigheid dat in de klacht van dat punt niet wordt gerept.

(cf. punten 35 en 38-40)

Referentie: Gerecht 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745, punt 66;Hof 19 november 1998, Parlement/Gaspari, C-316/97 P, Jurispr. blz. I-7597, punten 17 en 18
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Absolute weigeringsgronden - Ontbreken van onderscheidend vermogen - Uitzondering - Verkrijging van onderscheidend vermogen door gebruik - Draagwijdte - Merk zonder onderscheidend vermogen in deel van Gemeenschap - Verkrijging van onderscheidend vermogen door gebruik in zelfde deel

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 3)

Samenvatting

$$De inschrijving van een merk op grond van artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, kan alleen worden verkregen indien wordt aangetoond dat het merk door het gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen in het wezenlijke deel van de Gemeenschap waar het onderscheidend vermogen miste in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, c en d, van deze verordening. (cf. punt 27)
In het kader van zijn beroep tot nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag om hem niet in een vacante post aan te stellen, kan een ambtenaar niet worden ontvangen in zijn vordering tot nietigverklaring van het op basis van een nieuwe kennisgeving van vacature genomen besluit om een andere kandidaat in die post aan te stellen, waartegen hij geen klacht heeft ingediend. Ook de middelen tot nietigverklaring van het eerste besluit die uitsluitend op gebreken in het tweede besluit zijn gebaseerd, moeten niet-ontvankelijk worden verklaard.

Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt over een ruime vrijheid bij de beoordeling van het dienstbelang en van de verdiensten die in aanmerking moeten worden genomen in het kader van een bevordering als bedoeld in artikel 45 van het Statuut. Op dit gebied moet het toezicht van het Gerecht beperkt blijven tot de vraag, of het tot aanstelling bevoegd gezag binnen redelijke grenzen is gebleven en zijn vrijheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt. Met name kan het Gerecht zijn oordeel over de verdiensten en kwalificaties van de kandidaten niet in de plaats van het oordeel van het tot aanstelling bevoegd gezag stellen.

(cf. punt 49)

Referentie: Gerecht 6 juli 1999, Séché/Commissie, T-112/96 en T-15/96, JurAmbt. blz. I-A-115 en II-623, punt 61
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. EGKS - Bepalingen betreffende discriminaties met betrekking tot prijs en andere aankoopvoorwaarden - Bevoegdheid van Commissie

(EGKS-Verdrag, art. 4, sub b en d, 63, lid 1, en 66, lid 7)

2. EGKS - Bepalingen betreffende discriminaties met betrekking tot prijs en andere aankoopvoorwaarden - Verplichting van Commissie om klachten te onderzoeken

(EGKS-Verdrag, art. 4, sub b en d, 63, lid 1, en 66, lid 7)

Samenvatting

1. Teneinde het nuttig effect van het verbod van artikel 4, sub b, EGKS-Verdrag te verzekeren, kan de Commissie krachtens de haar bij artikel 63, lid 1, van dat Verdrag verleende bevoegdheden de autoriteiten van de lidstaten ertoe verplichten, niet alleen de door haar vastgestelde stelselmatige discriminaties voor de toekomst te doen ophouden, maar ook aan die vaststelling alle consequenties te verbinden met betrekking tot de gevolgen welke die discriminaties ook vóór haar ingrijpen mogelijk hebben gehad voor de betrekkingen tussen kopers en producenten in de zin van artikel 4, sub b. Het EGKS-Verdrag bevat immers een volledige regeling met betrekking tot door kopers toegepaste discriminaties, en biedt degenen die onder die discriminaties te lijden hebben, een effectieve rechtsbescherming.

Daaruit volgt noodzakelijkerwijs dat artikel 4, sub b, in samenhang met artikel 63, lid 1, EGKS-Verdrag, en voorts artikel 4, sub d, in samenhang met artikel 66, lid 7, van dat verdrag de Commissie machtigen inbreuken te onderzoeken die bestaan op de datum van indiening van de daartegen gerichte klacht.

( cf. punten 61-63 )

2. In het kader van het EGKS-Verdrag is de Commissie bij uitsluiting bevoegd om kennis te nemen van gestelde inbreuken inzake discriminaties met betrekking tot de prijs en de andere aankoopvoorwaarden. Wanneer bij de Commissie een klacht wordt ingediend betreffende dergelijke inbreuken, is zij verplicht die te onderzoeken.

( cf. punt 85 )

3. Wanneer in het kader van het EGKS-Verdrag een beschikking van de Commissie tot afwijzing van een klacht betreffende discriminerende aankoopprijzen en onrechtmatige royalty's voor steenkoolwinning een motiveringsgebrek vertoont, kan en moet dit gebrek, dat het rechterlijk toezicht op de gegrondheid van de beschikking bemoeilijkt, door de gemeenschapsrechter ambtshalve in behandeling worden genomen.

( cf. punt 114 )
De jury van een vergelijkend onderzoek dient te waarborgen dat de beoordelingscriteria op coherente wijze op alle kandidaten worden toegepast, met name tijdens het mondeling examen, door overeenkomstig de regels die zijn werkzaamheden beheersen, de stabiliteit van zijn samenstelling te verzekeren. In dit verband kan de niet-inachtneming door de jury van een vergelijkend onderzoek van de regels die zijn werkzaamheden beheersen — gelet op het belang van het beginsel van gelijke behandeling in de betrokken procedure — als schending van wezenlijke vormvoorschriften worden aangemerkt.

Wanneer het Gerecht een dergelijke niet-inachtneming van de regels die de werkzaamheden van een jury beheersen, als schending van wezenlijke vormvoorschriften aanmerkt, moet het besluit van de jury om een kandidaat niet op de lijst van geschikte kandidaten te plaatsen, nietig worden verklaard zonder dat de betrokkene bijzondere negatieve gevolgen voor zijn subjectieve rechten behoeft aan te tonen of aannemelijk behoeft te maken dat het resultaat van het vergelijkend onderzoek anders kon zijn geweest indien de betrokken wezenlijke vormvoorschriften in acht waren genomen.

(cf. punten 41-56)

Referentie: Hof 7 mei 1991, Interhotel/Commissie, C-291/89, Jurispr. blz. I-2257, punt 17; Hof 7 mei 1991, Oliveira/Commissie, C-304/89, Jurispr. blz. I-2283, punt 21; Gerecht 17 maart 1994, Smets/Commissie, T-44/91, JurAmbt. blz. I-A-97 en II-319, punten 54, 58 en 60; Gerecht 14 april 1999, Rasmussen/Commissie, T-50/98, JurAmbt. blz. I-A-63 en II-319, punten 22 en 27; Gerecht 9 november 1999, Papadeas/Comité van de regio's, T-102/98, JurAmbt. blz. I-A-193 en II-1091, punt 70
Dat volgens artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, betreffende de overschrijving naar het pensioenstelsel van de Gemeenschappen van de vóór de indiensttreding bij de Gemeenschappen verworven pensioenrechten, de instelling het aantal pensioenjaren dat zij aanrekent, bepaalt „op basis van het bedrag van de actuariële tegenwaarde of van de afkoopsom”, betekent niet, dat alleen het overgeschreven bedrag bepalend is voor het aantal aan te rekenen pensioenjaren. Het bedrag van de actuariële tegenwaarde of van de afkoopsom wordt immers slechts als „basis” gebruikt, in die zin dat de instelling volgens haar eigen regeling en „uit hoofde van de vroegere diensttijd” van de betrokken ambtenaar het uit een automatische toepassing van de gemeenschapsregels voortvloeiende aantal pensioenjaren in voorkomend geval kan beperken tot het aantal jaren die daadwerkelijk in de vroegere dienst zijn vervuld.

Bijgevolg is het maximum bepaald in artikel 10, lid 3, derde alinea, van de door de Raad op 13 juli 1992 vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen, volgens hetwelk „het aantal in aanmerking te nemen pensioenjaren (...) in geen geval groter [mag] zijn dan het aantal jaren dat de betrokkene vóór zijn indiensttreding bij de Gemeenschappen was aangesloten bij niet-aanvullende regelingen”, in overeenstemming met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut en derhalve niet onwettig.

(punten 33 en 36)
De bijstandsplicht en de zorgplicht die de administratie jegens haar personeelsleden heeft, zijn geen volledig identieke begrippen. De bijstandsplicht is opgelegd bij artikel 24 van het Statuut en houdt in, dat de administratie de ambtenaar bijstand moet verlenen in geval van aanvallen of bedreigingen waaraan hij uit hoofde van zijn hoedanigheid en zijn functie blootstaat. De zorgplicht wordt in het Statuut weliswaar niet genoemd, maar vormt een weergave van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de personeelsleden van de openbare dienst. Dat evenwicht houdt onder meer in, dat het betrokken gezag bij zijn beslissing over de situatie van een ambtenaar alle elementen in aanmerking neemt die zijn besluit kunnen beïnvloeden, en dat het daarbij niet enkel rekening houdt met het belang van de dienst, maar ook met dat van de betrokken ambtenaar.

Voor de toetsing van het gedrag van de administratie aan de verplichtingen die op haar rusten, is het van geen belang of die toetsing met betrekking tot de bijstandsplicht dan wei met betrekking tot de zorgplicht wordt verricht. In beide gevallen beschikt de administratie immers over enige beoordelingsvrijheid, hetzij in het kader van haar bijstandsplicht bij keuze van de maatregelen en de middelen die voor de toepassing van artikel 24 van het Statuut nodig zijn, hetzij in het kader van haar zorgplicht bij de beoordeling van het belang van de dienst.

In beide gevallen dient de toetsing door de gemeenschapsrechter dus beperkt te blijven tot de vraag, of de betrokken instelling binnen redelijke grenzen is gebleven.

(punten 32 en 34)

Referentie: Hof 23 oktober 1986, Schwiering/Rekenkamer, 321/85, Jurispr. blz. 3199, punt 18; Hof 14 februari 1990, Schneemann e.a./Commissie, C-137/88, Jurispr. blz. 369, punt 9; Gerecht 16 maart 1993, Blackman/Parlement, T-33/89 en T-74/89, Jurispr. blz. II-249, punt 96; Hof 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie, C-298/93 P, Jurispr. blz. I-3009, punten 37 en 38; Gerecht 11 oktober 1995, Baltsavias/Commissie. T-39/93 en T-553/93, JurAmbt. blz. II-695; Gerecht 15 september 1998, Haas e.a./Commissie, T-3/96, JurAmbt. blz. II-1395, punt 53
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Sociale politiek - Europees Sociaal Fonds - Bijstand in financiering van beroepsopleidingsacties - Beschikking tot vermindering van aanvankelijk toegekende bijstand - Vermindering wegens niet-naleving van in toekenningsbesluit gestelde voorwaarden - Schending van vertrouwensbeginsel - Geen

(Verordening nr. 2950/83 van de Raad, art. 6, lid 1)

2 Handelingen van de instellingen - Motivering - Verplichting - Draagwijdte - Beschikking van Commissie waarbij op voorstel van lidstaat bijstand van Europees Sociaal Fonds voor beroepsopleidingsactie wordt verminderd

[EG-Verdrag, art. 190 (thans art. 253 EG)]

Samenvatting

1 Uit artikel 6, lid 1, van verordening nr. 2950/83 blijkt duidelijk, dat de financiële bijstand van het Europees Sociaal Fonds slechts wordt toegekend indien de begunstigde zich houdt aan de uit het goedkeuringsbesluit voortvloeiende voorwaarden met betrekking tot de actie. Wanneer de begunstigde die voorwaarden niet heeft geëerbiedigd, kan hij niet met een beroep op het vertrouwensbeginsel aanspraak maken op de gehele uitbetaling van het bij het goedkeuringsbesluit toegekende bedrag.

Een onderneming die zich schuldig heeft gemaakt aan kennelijke schending van een geldende regeling kan dit beginsel derhalve niet inroepen ter betwisting van de wettigheid van een beschikking van de Commissie - die bevoegd is financiële bijstand te verminderen - waarbij de aanvankelijk toegekende bijstand wordt verminderd wegens schending van de toekenningsvoorwaarden.

2 De in artikel 190 van het Verdrag (thans artikel 253 EG) neergelegde verplichting tot motivering van een individuele beschikking heeft tot doel, de gemeenschapsrechter in staat te stellen de wettigheid van de beschikking te toetsen, en de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of de beschikking gegrond is, dan wel een gebrek vertoont op grond waarvan de wettigheid ervan kan worden betwist. De omvang van de motiveringsplicht is afhankelijk van de aard van de betrokken handeling en van de context waarin deze is vastgesteld.

Aangezien een beschikking waarbij aanvankelijk toegekende bijstand van het Europees Sociaal Fonds wordt verminderd, met name voor de begunstigde van de bijstand ernstige consequenties heeft, moet zij hetzij duidelijk de redenen aangeven die de vermindering van de bijstand ten opzichte van het aanvankelijk goedgekeurde bedrag rechtvaardigen, hetzij, zo dat niet het geval is, en gelet op het stelsel van nauwe samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten waarop de toekenning van dergelijke bijstand berust, voldoende duidelijk verwijzen naar een besluit van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat waarin deze de redenen voor een dergelijke vermindering duidelijk uiteenzetten.
Wanneer het Parlement freelancetolken als hulpfunctionarissen aanstelt op basis van artikel 78 van de Regeling andere personeelsleden, heeft het krachtens artikel 2, eerste streepje, van verordening nr. 260/68 tot vaststelling van de voorwaarden en de wijze van heffing van de belasting ten bate van de Europese Gemeenschappen, het recht om de gemeenschapsbelasting op hun bezoldiging in te houden.

Aangezien het Parlement over een rechtsgrondslag beschikt voor de heffing van de gemeenschapsbelasting over de bezoldiging van dergelijke tolken, is het ook verplicht tot inhouding ervan over te gaan, waarbij het, gezien het budgettaire aspect van deze belasting, over geen enkele beoordelingsvrijheid beschikt. Door in artikel 2 te bepalen dat personen die onder de regeling andere personeelsleden vallen, „[a]an de [gemeenschapsbelasting] zijn onderworpen”, en in artikel 9, dat „[d]e opbrengst van de belasting (...) in de begrotingen van de Gemeenschappen onder de ontvangsten [wordt] opgenomen”, laat verordening nr. 260/68 immers geen enkele twijfel bestaan over de verplichting van het Parlement ter zake.

(cf. punten 53, 64 en 65)

Referentie: Hof 7 februari 1979, Frankrijk/Commissie, 15/76 en 16/76, Jurispr.blz. 321, punt 28; Gerecht 16 juli 1998, Gebhard/Parlement, T-109/96, Jurispr. blz. II-2785, punt 45
ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

4 mei 1999

Zaak T-161/97

M. Marzola

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Overschrijving van pensioenrechten — Termijn voor indiening van verzoek — Verworven kennis — Ontvankelijkheid — Zorgplicht — Motivering”

Volledige Franse tekst II-375

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarbij verzoekers verzoek om overschrijving naar het gemeenschappelijk stelsel van de pensioenrechten die hij bij een particulier pensioenstelsel in de Verenigde Staten had verworven, is afgewezen op grond dat het te laat was ingediend.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Criteria – Motivering van besluit (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) Ambtenaren – Pensioenen – Pensioenrechten verkregen vóór indiensttreding bij Gemeenschappen – Overschrijving naar gemeenschappelijk stelsel – Termijn voor indiening van verzoek – Tardief verzoek (Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 11, tweede alinea)
ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

11 februari 1999

Zaak T-244/97

C. Mertens

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Vergelijkend onderzoek — Toelatingsvoorwaarden — Bewijs”

Volledige Franse tekst II-91

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van de door verzoekster op 28 januari 1997 ingediende klacht, en, voor zoveel nodig, van de op 13 januari en 22 augustus 1997 aan verzoekster officieel ter kennis gebrachte besluiten van de jury van vergelijkend onderzoek COM/C/3/95 houdende weigering om haar op de lijst van geschikte kandidaten van dat vergelijkend onderzoek te plaatsen, alsmede van het door de directeurgeneraal van het directoraatgeneraal Personeelszaken en algemeen beheer op 9 juni 1997 aan verzoekster officieel ter kennis gebrachte besluit waarbij aan de jury is gevraagd, de situatie te heronderzoeken met het oog op een wijziging van de lijst van geschikte kandidaten.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Vergelijkend onderzoek op grondslag van schriftelijke bewijsstukken en examen – Toelatingsvoorwaarden – Beroepservaring – Bewijs – Beoordelingsvrijheid van jury van vergelijkend onderzoek – Rechterlijke toetsing

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 5)

De jury van een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en een examen beschikt over een ruime vrijheid om de schriftelijke bewijsstukken en de beroepservaring van de sollicitanten te beoordelen. Het Gerecht moet zich ertoe beperken, te onderzoeken of bij het gebruik van die vrijheid geen kennelijke fout is gemaakt.

Kan niet worden geacht een kennelijke beoordelingsfout te hebben gemaakt, de jury die een sollicitant tot het vergelijkend onderzoek heeft toegelaten op basis van in tempore non suspecte opgestelde stukken, te weten de sollicitatie en de beoordelingsrapporten van de sollicitant, waaruit duidelijk blijkt dat de betrokkene de in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek verlangde beroepservaring bezit.

(punt 44)

Referentie: Gerecht 6 november 1997, Wolf/Commissie, T-101/96, JurAmbt. blz. II-949, punten 64 et 68