BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

5 juli 1996

Zaak T-85/96 R

F. A. Clarke

tegen

Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding

„Ambtenaren — Tewerkstelling — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen”

Volledige Duitse tekst II-1003

Betreft:

Opschorting van de tenuitvoerlegging van verweerders besluit betreffende de tewerkstelling van verzoeker te Thessaloniki; voorlopige handhaving van zijn tewerkstelling bij het Bureau voor de statistiek van de Europese Gemeenschappen (Luxemburg).

Beslissing:

Afwijzing.

Resumé van de beschikking

In oktober 1977 wordt verzoeker door verweerder (Cedefop) aangesteld bij een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde duur. In die overeenkomst wordt bepaald, dat hij zal worden tewerkgesteld te Berlijn, waar Cedefop destijds zijn zetel had.

Op 1 september 1994 brengt de Raad de zetel van Cedefop over naar Thessaloniki [verordening (EG) nr. 1131/94 van de Raad van 16 mei 1994 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 337/75 houdende oprichting van een Europees Centram voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, PB L 127, biz. 1].

Op 23 januari 1995 wordt tussen de directeur van verweerder en de delegatie van het personeel een „raamovereenkomst” betreffende „sociale maatregelen in verband met de verhuizing van Cedefop naar Thessaloniki” gesloten. Deze overeenkomst bevat onder meer bepalingen betreffende de aanstelling in vaste dienst van het personeel (4.1), het geval dat de belanghebbende Berlijn niet kan verlaten (4.3) en de vaststelling van een individueel mobiliteitsplan voor degenen die niet naar Thessaloniki kunnen gaan (4.4).

Per 1 maart 1995 wordt verweerders personeel onderworpen aan de bepalingen die van toepassing zijn op de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen [verordening (EG) nr. 251/95 van de Raad van 6 februari 1995 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 337/75 houdende oprichting van een Europees Centram voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, PB L 30, biz. 1].

Per 1 april 1995 wordt verzoeker aangesteld als ambtenaar op proef en per 1 januari 1996 wordt hij aangesteld in vaste dienst.

Bij besluiten van verweerder van 7 en 31 juli 1995 wordt verzoeker voor de periode van 1 september 1995 (datum van de feitelijke verhuizing van Cedefop naar Thessaloniki) tot en met 31 maart 1996 tewerkgesteld bij het Bureau voor de statistiek van de Europese Gemeenschappen (Bureau voorde statistiek). Verzoekers echtgenote wordt te Luxemburg tewerkgesteld tot 1 maart 1996, datum waarop zij overgaat naar de Commissie (Bureau voor de officiële publikaties der Europese Gemeenschappen, Luxemburg).

Twee keer (nota's van 5 en 22 april 1996) verlengt verweerder verzoekers tewerkstelling bij het Bureau voor de statistiek, de laatste keer tot en met 31 mei 1996, einde „van de termijn voor het bereiken van de mobiliteit” (nota van 22 april 1996).

Verzoeker vraagt nogmaals om verlenging, doch verweerder laat hem weten, dat hij zijn besluit om hem na 31 mei 1996 te Thessaloniki tewerk te stellen, niet wenst in te trekken (fax van 21 mei 1996).

In rechte

Tot staving van de spoedeisendheid van zijn verzoek, dat wil zeggen de noodzaak om voorlopig uitspraak te doen om ernstige en onherstelbare schade te voorkomen, betoogt verzoeker, dat zijn tewerkstelling te Thessaloniki tot en met 30 september 1996 zijn tegen 1 oktober daaraanvolgend verwachte overgang naar het Bureau voor de statistiek in gevaar dreigt te brengen. Artikel 29, lid 1, sub c, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) stelt overgang evenwel niet afhankelijk van de voorwaarde, dat de belanghebbende werkzaam is bij de instelling waarnaar hij wil overgaan. Bovendien blijkt uit geen enkel van de door verzoeker overgelegde stukken op het eerste gezicht, dat diens tewerkstelling te Thessaloniki tot en met 30 september 1996 de beoogde overgang in gevaar zou kunnen brengen (r.o. 62 en 63).

Met betrekking tot verzoekers stelling, dat hij tot 1 oktober 1996 van zijn echtgenote dreigt te worden gescheiden, moet in dit stadium, en zonder vooruit te lopen op de beoordeling van de hoofdzaak, worden vastgesteld, dat niet kan worden aangenomen dat verzoeker, met name om gezinsredenen, een verworven recht op verlenging van zijn tewerkstelling te Luxemburg zou hebben. Verzoeker stelt, dat volgens punt 4.3 van de raamovereenkomst bij de berekening van de duur van die tewerkstelling rekening had moeten worden gehouden met zijn anciënniteit in de dienst. Dienaangaande behoeft slechts te worden vastgesteld, dat verzoeker niet is opgekomen tegen de bepalingen van het besluit van 7 juli 1995 waarin duidelijk en ondubbelzinnig 31 maart 1996 als einddatum wordt genoemd. Met betrekking tot de mogelijkheid van verlenging genoemd in het reeds aangehaalde punt 4.3 van de raamovereenkomst, een bepaling die volgens verzoeker mutatis mutandis van toepassing is in het kader van punt 4.4 van die overeenkomst, dient eraan te worden herinnerd, dat indien een dergelijke mogelijkheid zou bestaan, zij onder verweerders discretionaire bevoegdheid zou vallen (r.o. 64-67).

Referentie: Gerecht 29 maart 1996, U/Cedefop, T-24/96 R, JurAmbt. blz. II-479, r.o. 63

Dezelfde overwegingen gelden voor de mogelijkheid van verlenging die in het vooruitzicht was gesteld in een aan verzoeker en andere belanghebbenden gestuurde nota van 21 februari 1996 en in vergelijkbare bewoordingen in een aan alle personeelsleden van verweerder gerichte circulaire van 6 februari 1996. Aangaande de gestelde vertraging bij de verwezenlijking van de mobiliteit, dat wil zeggen de mogelijkheid om een overgang in de zin van artikel 29, lid 1, sub c, van het Statuut te krijgen, heeft verzoeker voorshands niet aangetoond, dat hij zonder die vertraging reeds naar het Bureau voor de statistiek had kumien overgaan. Bovendien zou de vaststelling van bepalingen over vrijwillige afvloeiing hem niet de mogelijkheid hebben geboden zijn beroepsloopbaan te Luxemburg voort te zetten. Ten slotte toont verzoeker niet aan, dat verweerder zich jegens het Bureau voor de statistiek ertoe had verbonden, verzoekers tewerkstelling tot aan zijn definitieve overgang te handhaven (r.o. 67).

In die omstandigheden moet het onderhavige verzoek worden onderzocht tegen de achtergrond van de ruime beoordelingsvrijheid waarover verweerder beschikt voor de organisatie van zijn diensten en in verband daarmee voor de tewerkstelling van zijn personeel. Opschorting van tenuitvoerlegging kan derhalve slechts worden gerechtvaardigd door dwingende en uitzonderlijke omstandigheden die de belanghebbende ernstige en onherstelbare schade kunnen berokkenen (r.o. 68).

Referentie: U/Ceüefop, reeds aangehaald, r.o. 61-63

De omstreden periode is evenwel duidelijk afgebakend en bijzonder kort en omvat de zomervakantie (r.o. 70).

Bovendien weegt het door verzoeker aangevoerde belang niet zwaarder dan het belang dat verweerder heeft bij het toepassen van het beginsel dat verzoeker werd geacht na de definitieve verhuizing van de dienst zijn werkzaamheden te Thessaloniki voort te zetten (dit beginsel wordt in herinnering gebracht in punt 3 van de raamovereenkomst). Bij gebreke van nauwkeurige aanwijzingen van het tegendeel, moet zijn medewerking bij het verrichten van de aan zijn ambt te Thessaloniki verbonden taken worden geacht noodzakelijk te zijn voor de normale werking van de diensten van verweerder. Verzoeker kan zich niet beroepen op de moeilijkheden die zijn „integratie” in die dienst, waar hij sedert 1 september 1995 niet meer werkzaam was geweest, zou kunnen meebrengen, daar die afwezigheid hem grotendeels in zijn eigen belang was toegestaan. Voorts vloeit het gevaar dat de echtgenoten worden gescheiden, niet voort uit de grond voor de in de raamovereenkomst bedoelde sociale maatregelen, namelijk de overbrenging van de zetel van Cedefop, maar uit de overgang van verzoekers echtgenote naar het Publikatiebureau te Luxemburg, overgang die de belanghebbende zelf had aangevraagd. Het aan deze overgang verbonden belang (voor de belanghebbende zelf en voor het Publikatiebureau) kan in de onderhavige procedure niet aan Cedefop worden tegengeworpen. Deze conclusie wordt niet ontkracht door het enkele feit, dat verweerder met die overgang heeft ingestemd. Volgens het Statuut kan het tot aanstelling bevoegd gezag zich immers in principe niet verzetten tegen de overgang van een ambtenaar (r.o. 71-73).

Dictum:

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.