ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De specifieke mechanismen waarin is voorzien in hoofdstuk 2 van bijlage IV bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, in hoofdstuk 1 van bijlage V bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Bulgarije en Roemenië en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond en in hoofdstuk 1 van bijlage IV bij de Akte betreffende de voorwaarden voor de toetreding van de Republiek Kroatië en de aanpassing van het Verdrag betreffende de Europese Unie, het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, dienen aldus te worden uitgelegd dat de houder van een aanvullend beschermingscertificaat dat in een andere lidstaat dan de nieuwe lidstaten bedoeld in deze Toetredingsakten is afgegeven, zich met deze mechanismen tegen parallelinvoer van een geneesmiddel uit deze nieuwe lidstaten kan verzetten indien de rechtsstelsels van deze laatste staten op de datum waarop de aanvraag van het basisoctrooi werd ingediend, niet voorzagen in de mogelijkheid om een vergelijkbare bescherming, maar dit pas het geval was op de datum waarop de aanvraag werd gepubliceerd en/of op die waarop de aanvraag voor een aanvullend beschermingscertificaat in de lidstaat van invoer werd ingediend, zodat de houder geen mogelijkheid had om in de staten van uitvoer een vergelijkbaar octrooi of aanvullend beschermingscertificaat te verkrijgen.

Uit het gebruik van het woord „aangevraagd” in de in punt 42 van dit arrest geciteerde bepalingen volgt dat de datum waarop het beschermingsniveau in de lidstaat van invoer en dat in de staten van uitvoer moeten worden vergeleken, de datum is waarop de bescherming is aangevraagd.

(zie punten 43, 57, dictum 1)
Artikel 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een nationale regeling waarin specifieke procedurele vereisten, zoals die welke aan de orde zijn in het hoofdgeding, worden gesteld voor vorderingen van consumenten die in vreemde valuta luidende leningsovereenkomsten zijn aangegaan die voorzien in een spread tussen de voor de uitbetaling van de lening gehanteerde wisselkoers en de voor de terugbetaling ervan gehanteerde wisselkoers en/of in een mogelijkheid tot eenzijdige wijziging op basis waarvan de kredietverstrekker de rente, de kosten en de vergoedingen kan verhogen, mits de vaststelling dat de bedingen in een dergelijke overeenkomst oneerlijk zijn, ertoe kan leiden dat de consument wordt hersteld in de toestand waarin hij zich zonder die oneerlijke bedingen rechtens en feitelijk zou hebben bevonden.

Het Hof heeft zich dus weliswaar al op verschillende punten – en met inachtneming van de vereisten van artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 – uitgesproken over de manier waarop de nationale rechter de bescherming van de door consumenten aan richtlijn 93/13 ontleende rechten dient te waarborgen, maar dit neemt niet weg dat het Unierecht de procedures voor de beoordeling van de vermeende oneerlijkheid van een contractueel beding in beginsel niet harmoniseert, en dat deze procedures bijgevolg een zaak van de interne rechtsorde van de lidstaten zijn, op voorwaarde evenwel dat zij niet ongunstiger zijn dan die welke voor soortgelijke situaties naar nationaal recht gelden (gelijkwaardigheidsbeginsel) en zij een effectieve rechterlijke bescherming bieden zoals bedoeld in artikel 47 van het Handvest (zie in die zin arrest van 14 april 2016, Sales Sinués en Drame Ba, C‑381/14 en C‑385/14, EU:C:2016:252, punt 32en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 35, 55, dictum 1)
Zaak C‑554/16

EP Agrarhandel GmbH

tegen

Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgerichtshof)

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Verordening (EG) nr. 73/2009 – Steun voor landbouwers – Zoogkoeienpremies – Artikel 117, tweede alinea – Doorgifte van gegevens – Beschikking 2001/672/EG, zoals gewijzigd bij besluit 2010/300/EU – Verplaatsing van koeien naar zomerweiden in bergstreken – Artikel 2, lid 4 – Termijn om de verplaatsing te melden – Berekening – Te late meldingen – Toelaatbaarheid voor de betaling van de premies – Voorwaarde – Inaanmerkingneming van de termijn voor verzending”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 juni 2018

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Identificatie‑ en registratieregeling voor runderen en de etikettering van rundvlees – Verplaatsingen van runderen om deze in de zomer op verschillende plaatsen in de bergen te laten grazen – Verplichting om een lijst van de betrokken runderen op te stellen – Termijn voor de melding aan de bevoegde nationale autoriteit – Nationale regeling volgens welke de bevoegde autoriteit de melding binnen de gestelde termijn moet ontvangen – Ontoelaatbaarheid

(Verordening nr. 1760/2000 van het Europees Parlement en de Raad; beschikking 2001/672 van de Commissie, zoals gewijzigd bij besluit 2010/300, art. 2, lid 4)

Artikel 2, lid 4, van beschikking 2001/672/EG van de Commissie van 20 augustus 2001 houdende vaststelling van bijzondere voorschriften voor het verplaatsen van runderen naar zomerweiden in bergstreken, zoals gewijzigd bij besluit 2010/300/EU van de Commissie van 25 mei 2010, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling volgens welke voor de naleving van de termijn voor de melding van het verplaatsen van runderen naar zomerweiden, de datum waarop de melding is ontvangen, doorslaggevend is.

Derhalve staat noch de context noch de doelstelling van verordening nr. 1760/2000 en van beschikking 2001/672 eraan in de weg dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde termijn als een termijn voor verzending wordt opgevat, met als gevolg dat in voorkomend geval de toe te zenden gegevens pas enkele dagen na de gestelde termijn de bevoegde autoriteit van de lidstaat in kwestie bereiken.

(zie punten 45, 46 en dictum)
Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat een nationale rechter die uitspraak doet bij verstek en op grond van de nationale procedureregels bevoegd is ambtshalve na te gaan of het beding waarop de vordering steunt, in strijd is met de nationale regels van openbare orde, gehouden is ambtshalve na te gaan of de overeenkomst waarin dat beding is opgenomen, binnen de werkingssfeer van die richtlijn valt en, in voorkomend geval, of dat beding eventueel oneerlijk is.

Het Hof heeft overigens geoordeeld dat, gelet op de aard en het gewicht van het openbare belang waarop de door die richtlijn aan de consument verzekerde bescherming berust, artikel 6 ervan moet worden beschouwd als een norm die gelijkwaardig is aan de nationale regels die in de interne rechtsorde als regels van openbare orde gelden. Deze kwalificatie is van toepassing op alle bepalingen van de richtlijn die onontbeerlijk zijn voor de verwezenlijking van het met artikel 6 beoogde doel (arrest van 30 mei 2013, Asbeek Brusse en de Man Garabito, C‑488/11, EU:C:2013:341, punt 44en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Hieruit volgt dat wanneer de nationale rechter krachtens de nationale regels van procesrecht bevoegd is ambtshalve na te gaan of een vordering in strijd is met de nationale regels van openbare orde, wat volgens de in de verwijzingsbeslissing verstrekte gegevens in het Belgische rechtsplegingsstelsel het geval is met de rechter die uitspraak doet bij verstek, hij deze bevoegdheid ook moet uitoefenen om aan de hand van de criteria van richtlijn 93/13 ambtshalve te beoordelen of het litigieuze beding waarop die vordering steunt, alsook de overeenkomst waarin dat beding staat, binnen de werkingssfeer van die richtlijn vallen en, in voorkomend geval, of dat beding oneerlijk is (zie naar analogie arrest van 30 mei 2013, Asbeek Brusse en de Man Garabito, C‑488/11, EU:C:2013:341, punt 45).

(zie punten 35‑37, dictum 1)
Artikel 63 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een lidstaat zoals de regeling die in de hoofdgedingen aan de orde is, op grond waarvan bronbelasting wordt ingehouden op dividend dat door een in de betrokken lidstaat gevestigde vennootschap wordt uitgekeerd aan een niet-ingezeten instelling voor collectieve belegging in effecten (icbe), terwijl dividend dat wordt uitgekeerd aan een in die lidstaat gevestigde icbe, is vrijgesteld van bronbelasting mits de betrokken instelling een minimumuitkering uitbetaalt aan haar deelnemers of technisch gezien een minimumuitkering vaststelt en over deze reële of fictieve minimumuitkering belasting inhoudt ten laste van haar deelnemers.

(zie punt 87 en dictum)
Harmonisatie van de belastingwetgeving–Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde–Vrijstellingen in verband met intracommunautaire handelingen–Vrijstellingen voor leveringen van goederen–Intracommunautaire verwervingen van goederen verricht op het grondgebied van een lidstaat–Bijzondere maatregelen om dergelijke verwervingen niet aan de btw te onderwerpen–Voorwaarde–Rechtstreekse verzending of rechtstreeks vervoer vanuit een andere lidstaat dan de lidstaat van btw-identificatie naar de persoon voor wie de daaraanvolgende levering is bestemd–Werkingssfeer–Belastingplichtige die is gevestigd en voor btw-doeleinden is geïdentificeerd in de lidstaat van verzending of van vervoer–Gebruik van een btw-identificatienummer van een andere lidstaat voor die verwervingen–Daaronder begrepen

[Richtlijn 2006/112 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45, art. 141, c)]
Zaak C‑387/16

Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

tegen

Nidera BV

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas)

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Aftrek van de voorbelasting – Artikel 183 – Teruggaaf van het overschot van btw – Tardieve teruggaaf – Bedrag van de krachtens het nationale recht verschuldigde vertragingsrente – Vermindering van dat bedrag om redenen die niet kunnen worden toegeschreven aan de belastingplichtige – Toelaatbaarheid – Fiscale neutraliteit – Rechtszekerheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 februari 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Wijze van uitoefening van het recht op aftrek – Verzoeken tot aftrek of tot teruggaaf – Tardieve teruggaaf – Bedrag van de krachtens het nationale recht verschuldigde vertragingsrente – Vermindering van dat bedrag om redenen die niet kunnen worden toegeschreven aan de belastingplichtige – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 183)

Artikel 183 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen tegen de achtergrond van het beginsel van fiscale neutraliteit, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat het bedrag van de rente die normaal gesproken krachtens het nationale recht verschuldigd is over een niet binnen de gestelde termijn teruggegeven overschot van de belasting over de toegevoegde waarde, wordt verminderd om redenen die samenhangen met omstandigheden die niet kunnen worden toegeschreven aan de belastingplichtige, zoals de hoogte van het bedrag van die rente in verhouding tot het bedrag van het overschot van de belasting over de toegevoegde waarde, de duur van de periode waarin de teruggaaf is uitgebleven, en de redenen voor dat uitblijven, alsook de daadwerkelijk door de belastingplichtige geleden verliezen.

(zie punt 38 en dictum)
Zaak C‑533/16

Volkswagen AG

tegen

Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky)

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikelen 167 tot en met 171 – Recht op btw-aftrek – Teruggaaf van btw aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf zijn gevestigd – Artikel 178, onder a) – Wijze van uitoefening van het recht op btw-aftrek – Richtlijn 2008/9/EG – Voorwaarden voor teruggaaf van btw – Vervaltermijn – Beginsel van fiscale neutraliteit – Btw die meerdere jaren na de levering van de betrokken goederen is betaald en in rekening is gebracht – Weigering van teruggaaf wegens het verstrijken van de vervaltermijn, die zou zijn ingegaan op de datum van levering van de goederen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 maart 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Wijze van uitoefening van het recht op aftrek – Verzoeken tot aftrek of tot teruggaaf – Werking in de tijd van een factuur die verschillende jaren na de levering van de goederen is opgesteld – Vervaltermijn – Berekening van die termijn vanaf de datum van levering van de goederen – Weigering van teruggaaf op grond dat die vervaltermijn was verstreken op het ogenblijk dat het verzoek om teruggaaf werd ingediend – Ontoelaatbaarheid

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke in omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin pas verschillende jaren na de levering van de goederen in kwestie belasting over de toegevoegde waarde (btw) aan de belastingplichtige in rekening is gebracht en door deze is betaald, teruggaaf wordt geweigerd op grond dat de vervaltermijn waarin die regeling voor de uitoefening van het recht op teruggaaf voorziet, is ingegaan op het ogenblik waarop de goederen zijn geleverd en al was verstreken toen de betrokken zijn verzoek om teruggaaf indiende.

(zie punt 51 en dictum)
1)

Door de voor reisbureaus geldende bijzondere regeling voor de belasting over de toegevoegde waarde niet toe te passen op reisdiensten die deze verrichten voor belastingplichtigen die voor rekening van hun onderneming gebruikmaken van deze diensten, en door de reisbureaus, voor zover zij aan die regeling zijn onderworpen, toe te staan de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde getotaliseerd vast te stellen voor dienstenpakketten of voor alle diensten die in een belastingtijdvak zijn verleend, is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 73 en de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.
Een nationale bepaling als die in het hoofdgeding, volgens welke de aanvulling op een pensioen wegens volledige en blijvende arbeidsongeschiktheid wordt geschorst gedurende de periode waarin de rechthebbende op dit pensioen in een andere lidstaat of in Zwitserland een ouderdomspensioen ontvangt, vormt een bepaling inzake vermindering in de zin van artikel 12, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie ervan die is gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008.

Hieruit volgt dat de in geding zijnde nationale regel derhalve moet worden geacht van toepassing te zijn op prestaties die de betrokkene in een andere lidstaat of in Zwitserland ontvangt, aangezien in laatstgenoemd geval de Zwitserse Bondsstaat voor de toepassing van verordening nr. 1408/71 moet worden gelijkgesteld met een lidstaat van de Unie (arrest van 18 november 2010, Xhymshiti,C‑247/09, EU:C:2010:698, punt 31).

Bovendien staat vast dat de toepassing van deze nationale regel tot gevolg heeft dat het totale bedrag van de uitkeringen waarop de betrokkene aanspraak kan maken, wordt verminderd.

(zie punten 37, 38, 41, dictum 1)
Zaak C‑463/16

Stadion Amsterdam CV

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden)

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 77/388/EEG – Artikel 12, lid 3, onder a), derde alinea – Verlaagd btw-tarief – Bijlage H, categorie 7 – Eén enkele prestatie die uit twee onderscheiden elementen bestaat – Selectieve toepassing van een verlaagd btw-tarief op een van die elementen – Rondleiding ‚World of Ajax’ – Bezoek aan het museum van AFC Ajax”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 18 januari 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd tarief toe te passen op bepaalde leveringen van goederen en dienstverrichtingen – Eén enkele prestatie die bestaat uit twee onderscheiden elementen, waarvan het ene het hoofdelement en het andere het bijkomende element vormt – Elementen waarvoor een verschillend tarief zou kunnen gelden indien zij afzonderlijk werden geleverd – Verplichting om één enkel tarief toe te passen dat wordt bepaald aan de hand van het hoofdelement – Mogelijkheid om de prijs voor elk afzonderlijk element te bepalen – Geen invloed

[Richtlijn 77/388 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/4, art. 12, lid 3, a)]

De Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/4/EG van de Raad van 19 januari 2001, moet aldus worden uitgelegd dat één enkele prestatie als die in het hoofdgeding, die bestaat uit twee onderscheiden elementen, waarvan het ene het hoofdelement en het andere het bijkomende element vormt, waarvoor indien zij afzonderlijk werden geleverd, verschillende tarieven van de belasting over de toegevoegde waarde zouden gelden, moet worden belast tegen het tarief van de belasting over de toegevoegde waarde dat voor die enkele prestatie geldt en dat wordt bepaald aan de hand van het hoofdelement, ook al is het mogelijk te bepalen hoeveel de vergoeding voor elk element bedraagt binnen de door de consument voor deze prestatie betaalde totale vergoeding.

(zie punt 36 en dictum)
Zaak C‑529/16

Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH

tegen

Hauptzollamt München

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Finanzgericht München)

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk douanetarief – Douanewetboek – Artikel 29 – Bepaling van de douanewaarde – Grensoverschrijdende transacties tussen onderling verbonden vennootschappen – Advance Pricing Agreement (voorafgaande verrekenprijsafspraak) – Overeengekomen verrekenprijs die bestaat in een aanvankelijk in rekening gebracht bedrag en een forfaitaire correctie na afloop van het afrekeningstijdvak”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 20 december 2017

Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Douanewaarde – Transactiewaarde – Vaststelling – Overeengekomen verrekenprijs die bestaat in een aanvankelijk in rekening gebracht bedrag en een forfaitaire correctie na afloop van het afrekeningstijdvak – Uitgesloten

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 28‑31)

De artikelen 28 tot en met 31 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 82/97 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet toestaan dat als douanewaarde wordt gehanteerd een overeengekomen transactiewaarde die bestaat uit deels een aanvankelijk in rekening gebracht en aangegeven bedrag en deels een forfaitaire correctie daarop na afloop van het afrekeningstijdvak, zonder dat het mogelijk is om te weten of aan het einde van het afrekeningstijdvak deze correctie naar boven of naar beneden zal plaatsvinden.

(zie punt 35 en dictum)
Zaak C‑462/16

Finanzamt Bingen-Alzey

tegen

Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof)

„Prejudiciële verwijzing – Belastingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 90, lid 1 – Prijsvermindering onder de door de lidstaten vastgestelde voorwaarden – Verlaging van de maatstaf van heffing – Beginselen vastgelegd in het arrest van 24 oktober 1996, Elida Gibbs (C‑317/94, EU:C:1996:400) – Kortingen toegekend aan particuliere ziektekostenverzekeraars”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 december 2017

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112 – Verlaging in geval van annulering, verbreking, ontbinding of prijsvermindering – Leveringen van farmaceutische producten via groothandelaars – Korting die de farmaceutische onderneming aan particuliere ziektekostenverzekeraars toekent – Geen contractuele relatie tussen de farmaceutische onderneming en de verzekerde – Toepassing van de beginselen die het Hof heeft geformuleerd in het arrest Elida Gibbs, en van het beginsel van gelijke behandeling – Verlaging van de maatstaf van heffing in het voordeel van de farmaceutische onderneming

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 90, lid 1)

Gelet op de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft geformuleerd in het arrest van 24 oktober 1996, Elida Gibbs (C‑317/94, EU:C:1996:400, punten 28 en 31), betreffende de vaststelling van de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde, en gelet op het Unierechtelijke beginsel van gelijke behandeling, moet artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat een korting die een farmaceutische onderneming krachtens een nationale wet aan een particuliere ziektekostenverzekeraar toekent, overeenkomstig dat artikel leidt tot een verlaging van de maatstaf van heffing in het voordeel van deze farmaceutische onderneming, wanneer farmaceutische producten via een groothandelaar worden geleverd aan apotheken die deze producten bezorgen aan personen die zijn aangesloten bij een particuliere ziektekostenverzekering die haar verzekerden vergoedt voor de aankoopprijs van de farmaceutische producten.

(zie punt 46 en dictum)
Artikel 17, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd moet in die zin worden uitgelegd dat het niet van toepassing kan zijn op arbeid in loondienst als die in het hoofdgeding, die erin bestaat dat, ter vervanging van de primair daarmee belaste persoon, kinderen worden opgevangen in omstandigheden als in een gezinsomgeving, wanneer niet vaststaat dat de duur van de arbeidstijd, in zijn geheel, niet wordt gemeten en/of vooraf wordt bepaald of dat de werknemer die zelf kan bepalen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om dit na te gaan.

(zie punt 49 en dictum)