ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Wat de toegang tot het beroep van advocaat betreft, bepaalt artikel 11 van loi no 71‑1130 du 31 décembre 1971 portant réforme de certaines professions judiciaires et juridiques (wet nr. 71‑1130 van 31 december 1971 betreffende de hervorming van bepaalde juridische beroepen), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „wet nr. 71‑1130”), het volgende: „Tot het beroep van advocaat worden alleen toegelaten personen die: 1° Frans onderdaan zijn, onderdaan zijn van een lidstaat van de Europese Unie of van een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte [...]; 2° onder voorbehoud van de wettelijke bepalingen ter uitvoering van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 [betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (PB 2005, L 255, blz. 22)], zoals gewijzigd, en de bepalingen betreffende personen die in Frankrijk bepaalde functies of activiteiten hebben uitgeoefend, ten minste in het bezit zijn van een masterdiploma in de rechten of van een titel die of diploma dat bij gezamenlijk besluit van de minister van Justitie en de voor de universiteiten bevoegde minister voor de uitoefening van het beroep als gelijkwaardig is erkend; 3° in het bezit zijn van de verklaring van bekwaamheid voor het beroep van advocaat, onder voorbehoud van de in lid 2 genoemde wettelijke bepalingen [...]; [...]”
59

Gelet op de in de punten 44 en 45 van dit arrest in herinnering gebrachte bevoegdheidsverdeling tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, staat het in casu evenwel aan de nationale rechter om te beoordelen of op de feiten van het hoofdgeding de specifieke wettelijke regeling moet worden toegepast die de Slowaakse regering in haar schriftelijke opmerkingen heeft beschreven en die in de punten 56 tot en met 58 van dit arrest is samengevat, alsook of de Slowaakse wetgever gebruik heeft gemaakt van de in artikel 2, lid 4, van richtlijn 2008/94 bedoelde mogelijkheid om de door deze richtlijn geboden bescherming uit te breiden tot andere gevallen van insolventie, zoals het geval dat in het hoofdgeding is vastgesteld.
15

Artikel 1, lid 1, onder b), e), en f), van richtlijn 2015/1535 luidt: „1. In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder: […] b) ,dienst’: elke dienst van de informatiemaatschappij, dat wil zeggen elke dienst die gewoonlijk tegen vergoeding, langs elektronische weg, op afstand en op individueel verzoek van een afnemer van diensten wordt verricht. Voor de toepassing van deze definitie wordt verstaan onder: i) ‚op afstand’: een dienst die wordt geleverd zonder dat de partijen gelijktijdig aanwezig zijn, ii) ‚langs elektronische weg’: een dienst die wordt verzonden en ontvangen via elektronische apparatuur voor de verwerking (met inbegrip van digitale compressie) en de opslag van gegevens, en die geheel via draden, radio, optische middelen of andere elektromagnetische middelen wordt verzonden, doorgeleid en ontvangen; iii) ‚op individueel verzoek van een afnemer van diensten’: een dienst die op individueel verzoek via de transmissie van gegevens wordt geleverd. […] e) ‚regel betreffende diensten’: een algemene eis betreffende de toegang tot en de uitoefening van dienstenactiviteiten als bedoeld in punt b), met name bepalingen met betrekking tot de dienstverlener, de diensten en de afnemer van diensten, met uitzondering van regels die niet specifiek betrekking hebben op de in datzelfde punt gedefinieerde diensten. Voor de toepassing van deze definitie: i) wordt een regel geacht specifiek betrekking te hebben op de diensten van de informatiemaatschappij wanneer die regel, gezien de motivering en de tekst van het dispositief, in zijn totaliteit of in enkele specifieke bepalingen ervan specifiek tot doel heeft die diensten uitdrukkelijk en gericht te reglementeren; ii) wordt een regel niet geacht specifiek betrekking te hebben op de diensten van de informatiemaatschappij indien [zij] slechts impliciet of incidenteel op die diensten van toepassing is; f) ‚technisch voorschrift’: een technische specificatie of andere eis of een regel betreffende diensten, met inbegrip van de erop toepasselijke bestuursrechtelijke bepalingen die de jure of de facto moeten worden nageleefd voor de verhandeling, de dienstverrichting, de vestiging van een verrichter van diensten of het gebruik in een lidstaat of in een groot deel van een lidstaat, alsmede de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, behoudens die bedoeld in artikel 7, van de lidstaten waarbij de vervaardiging, de invoer, de verhandeling of het gebruik van een product dan wel de verrichting of het gebruik van een dienst of de vestiging als dienstverlener wordt verboden. […]”
6

Artikel 17 van de Zesde richtlijn, met het opschrift „Ontstaan en omvang van het recht op aftrek”, luidt als volgt: „1. Het recht op aftrek ontstaat op het tijdstip waarop de aftrekbare belasting verschuldigd wordt. 2. Voor zover de goederen en diensten worden gebruikt voor belaste handelingen mag de belastingplichtige van de door hem verschuldigde belasting aftrekken: a) de belasting over de toegevoegde waarde, welke verschuldigd of voldaan is voor de hem door een andere belastingplichtige geleverde of te leveren goederen en voor de te zijnen behoeve door een andere belastingplichtige verrichte of te verrichten diensten; b) de belasting over de toegevoegde waarde, welke verschuldigd of voldaan is voor ingevoerde goederen. c) de belasting over de toegevoegde waarde, welke overeenkomstig artikel 5, lid 7, onder a), en artikel 6, lid 3, verschuldigd is. [...] 5. Voor goederen en diensten die door een belastingplichtige zowel worden gebruikt voor handelingen als bedoeld in de leden 2 en 3, waarvoor recht op aftrek bestaat, als voor handelingen waarvoor geen recht op aftrek bestaat, wordt aftrek slechts toegestaan voor dat gedeelte van de belasting over de toegevoegde waarde, dat evenredig is aan het bedrag van de eerstbedoelde handelingen (pro rata). Dit pro rata wordt overeenkomstig de bepalingen van artikel 19 bepaald voor het totaal van de door de belastingplichtige verrichte handelingen. De lidstaten kunnen evenwel: a) de belastingplichtige toestaan een pro rata te bepalen voor iedere sector van zijn bedrijfsuitoefening, indien voor ieder van deze sectoren een aparte boekhouding wordt gevoerd; b) de belastingplichtige verplichten voor iedere sector van zijn bedrijfsuitoefening een pro rata te bepalen en voor ieder van deze sectoren een aparte boekhouding te voeren; c) de belastingplichtige toestaan of ertoe verplichten de aftrek toe te passen volgens het gebruik van de goederen en diensten of van een deel daarvan; d) de belastingplichtige toestaan of verplichten de aftrek toe te passen volgens de in de eerste alinea vastgestelde regel voor alle goederen en diensten die zijn gebruikt voor alle daarin bedoelde handelingen; e) bepalen dat, wanneer de belasting over de toegevoegde waarde die niet door de belastingplichtige kan worden afgetrokken, onbeduidend is, hiermee geen rekening wordt gehouden.”
4

Artikel 1 quinquies van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) luidt als volgt: „1. Voor de toepassing van dit Statuut is iedere vorm van discriminatie op grond van geslacht, ras, huidskleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal, politieke, filosofische, godsdienstige of andere overtuiging, het behoren tot een nationale minderheid, eigendom, geboorte, handicap, leeftijd, of seksuele geaardheid verboden. [...] 2. Het beginsel van gelijke behandeling belet niet dat de instellingen van de [...] Unie, om volledige gelijkheid van mannen en vrouwen in het beroepsleven in de praktijk te verzekeren – hetgeen een fundamenteel beginsel is dat bij de toepassing van dit Statuut in al zijn aspecten in acht moet worden genomen –, maatregelen handhaven of aannemen waarbij specifieke voordelen worden ingesteld om de uitoefening van een beroepsactiviteit door het ondervertegenwoordigde geslacht te vergemakkelijken of om nadelen in de beroepsloopbaan te voorkomen of te compenseren. 3. De tot aanstelling bevoegde gezagsorganen van de instellingen bepalen in onderling overleg en na advies van het Comité voor het statuut de maatregelen en acties ter bevordering van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen met name door een einde te maken aan de bestaande ongelijkheid ten aanzien van de kansen van vrouwen op de gebieden waarop het huidige statuut betrekking heeft, en treffen de nodige maatregelen. [...] 6. Iedere beperking ten aanzien van de naleving van het non-discriminatiebeginsel en het proportionaliteitsbeginsel moet op objectieve en redelijke wijze gemotiveerd zijn en moet beantwoorden aan legitieme doelstellingen van algemeen belang in het kader van het personeelsbeleid. [...]”
3

Artikel L. 541‑10-3 van de code de l’environnement, in de versie die van toepassing is op het hoofdgeding (hierna: „milieuwetboek”), bepaalt het volgende: „Vanaf 1 januari 2007 moeten alle natuurlijke of rechtspersonen die bedrijfsmatig nieuw kledingtextiel, nieuwe schoenen of nieuw linnengoed voor huishoudens op de nationale markt brengen, bijdragen aan of zorgen voor de recyclage en verwerking van de afval van deze producten. Met ingang van 1 januari 2020 geldt de in de eerste alinea bedoelde verplichting ook voor alle natuurlijke of rechtspersonen die bedrijfsmatig nieuwe textielproducten voor huishoudelijk gebruik op de nationale markt brengen, met uitzondering van als meubilering gebruikte textielproducten of textielproducten die bestemd zijn om meubilair te beschermen of te versieren. De in de eerste twee alinea’s bedoelde personen komen deze verplichting na: – ofwel door een financiële bijdrage te betalen aan een bij gezamenlijk besluit van de ministers van Ecologie en Industrie erkende instelling die een overeenkomst sluit met de sorteerbedrijven en de lokale overheden of hun groeperingen die zorgen voor het afvalbeheer, en hun financiële steun verleent voor de in de eerste twee alinea’s bedoelde recycling- en afvalverwerkingshandelingen die zij uitvoeren; – ofwel door overeenkomstig de voorwaarden van een bestek, een individueel systeem voor de recycling en de verwerking van het in de eerste twee alinea’s bedoelde afval op te zetten dat bij gezamenlijk besluit van de ministers van Ecologie en Industrie moet worden goedgekeurd. De regels voor de nadere toepassing van dit artikel, met name de wijze van berekening van de bijdrage, de voorwaarden waaronder de integratie van personen met afstand tot de arbeidsmarkt wordt bevorderd, alsmede de sancties in geval van niet-naleving van de in de eerste alinea bedoelde verplichting, worden bij decreet na advies van de Conseil d’État [(hoogste bestuursrechter, Frankrijk)] vastgesteld.”
84

Zoals overwogen in de punten 41 en 42 van het onderhavige arrest, brengt een dergelijke weigering een verschil in behandeling tot stand dat indirect is gebaseerd op godsdienst. Aangezien dit verschil in behandeling een legitieme doelstelling nastreeft die verband houdt met het behoud van gezondheidszorgcapaciteit of medische deskundigheid, staat het aan de verwijzende rechter om te beoordelen of dit verschil evenredig is. Hij moet met name nagaan of de planning van ziekenhuisbehandelingen in de lidstaat van aansluiting in gevaar zou kunnen komen indien de geloofsovertuiging van patiënten bij de uitvoering van artikel 8, lid 5 en lid 6, onder d), van richtlijn 2011/24 in aanmerking wordt genomen.
24

Daarop heeft de Conseil d’État de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Wanneer een nationale maatregel ter beperking van het gebruik van werkzame stoffen formeel aan de Commissie is medegedeeld op grond van artikel 5 van [richtlijn 2015/1535], maar met een uiteenzetting – die voldoende duidelijk is zodat er bij de Commissie geen misverstand over kon bestaan dat deze mededeling op grond van [verordening nr. 1107/2009] had moeten worden gedaan – van de factoren op grond waarvan de lidstaat van oordeel is dat de stof waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu inhoudt en dat dit risico in de huidige stand van de regelgeving alleen toereikend kan worden bestreden met maatregelen van de lidstaat, is het dan aan de [...] Commissie om de mededeling te beschouwen als zijnde gedaan in het kader van de procedure van de artikelen 69 en 71 van [verordening nr. 1107/2009] en om eventueel aanvullende onderzoeksmaatregelen te nemen of maatregelen te nemen die tegemoetkomen aan zowel de vereisten van deze regeling als de bezorgdheid van deze lidstaat? 2) Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten de [uitvoeringsverordeningen 2018/783, 2018/784 en 2018/785], die het gebruik van thiamethoxam, clothianidine en imidacloprid met ingang van 19 december 2018 verbieden, met uitzondering van de behandelingen van gewassen in permanente kassen die gedurende hun gehele levenscyclus in een dergelijke kas blijven, dan worden beschouwd als maatregelen die zijn genomen in antwoord op het verzoek van [de Franse Republiek] van 2 februari 2017 om een algemeen verbod op het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen die een of meer stoffen van de neonicotinoïdefamilie bevatten en van zaaizaad dat met dergelijke middelen is behandeld? 3) Indien deze laatste vraag bevestigend wordt beantwoord, wat kan de lidstaat die de Commissie op grond van artikel 69 van [verordening nr. 1107/2009] heeft verzocht om maatregelen om het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen die een of meer stoffen van de neonicotinoïdefamilie bevatten en van zaaizaad dat met dergelijke middelen is behandeld te beperken of te verbieden, dan doen indien de Commissie slechts gedeeltelijk aan zijn verzoek voldoet door niet het gebruik van alle stoffen van de neonicotinoïdefamilie te beperken, maar slechts van drie daarvan?”
7

Artikel 1 van de Eerste richtlijn (79/267/EEG) van de Raad van 5 maart 1979 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan (PB 1979, L 63, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 maart 2002 (PB 2002, L 77; blz. 11) (hierna: „Eerste levensverzekeringsrichtlijn”), luidde als volgt: „Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefening van het directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst door ondernemingen welke in een lidstaat zijn gevestigd of zich daar wensen te vestigen, met betrekking tot de hierna omschreven werkzaamheden. 1. De volgende verzekeringen voor zover zij uit een overeenkomst voortvloeien: a) de levensverzekeringsbranche [...]; b) de lijfrenteverzekering; c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekeringsondernemingen worden gesloten [...]; d) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering genaamd permanent health insurance (niet opzegbare ziekteverzekering van lange duur). 2. De volgende verrichtingen voor zover zij voortvloeien uit een overeenkomst en voor zover zij gecontroleerd worden door de bevoegde overheidsinstanties voor het toezicht op particuliere verzekeringen [...]: [...] c) verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen, dat wil zeggen verrichtingen waarbij de betrokken onderneming zich belast met het beheer van beleggingen en met name van de activa welke staan tegenover de voorzieningen van de organen die uitkeringen verstrekken bij overlijden, bij leven of bij beëindiging of vermindering van de werkzaamheid; d) verrichtingen als bedoeld onder c), wanneer deze vergezeld gaan van een verzekeringsgarantie die betrekking heeft hetzij op het behoud van het kapitaal, hetzij op de betaling van een minimuminterest; [...] 3. De in de wetgeving op de sociale verzekering omschreven of bedoelde verrichtingen in verband met de duur van het leven van de mens, voor zover deze in overeenstemming met de wetgeving van een lidstaat door verzekeringsondernemingen voor eigen risico worden verricht of beheerd.”
Artikel 13, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/115 bepaalt:

„1. Aan de betrokken onderdaan van een derde land wordt een doeltreffend rechtsmiddel van beroep of bezwaar toegekend, dat hij bij een bevoegde rechterlijke of administratieve autoriteit of bij een onpartijdig samengestelde bevoegde instantie waarvan de onafhankelijkheid is gewaarborgd, kan aanwenden tegen de in artikel 12, lid 1, bedoelde besluiten in het kader van terugkeer.

2. De in lid 1 bedoelde autoriteit of instantie is bevoegd om de in artikel 12, lid 1, bedoelde besluiten in het kader van terugkeer te herzien en kan eveneens de uitvoering ervan tijdelijk opschorten, tenzij op grond van de nationale wetgeving reeds een tijdelijke opschorting van toepassing is.”
In die omstandigheden heeft het Finanzgericht München (belastingrechter München, Duitsland), aangezien het twijfels had over de uitlegging van artikel 71, lid 1, onder b), van het douanewetboek met betrekking tot het in aanmerking nemen van ontwikkelingskosten voor software en, in het voorkomende geval, over de noodzaak om rekening te houden met de contractuele bepalingen tussen de importeur en de producent teneinde vast te stellen welke van de in artikel 71, lid 1, onder b), van het douanewetboek genoemde punten in casu in aanmerking moesten worden genomen voor de correctie van de douanewaarde, de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:

„Moeten de ontwikkelingskosten voor software die in de Europese Unie is gecreëerd, door de koper kosteloos ter beschikking is gesteld aan de verkoper en op de ingevoerde regeleenheid is geïnstalleerd, op grond van artikel 71, lid 1, onder b), van het douanewetboek worden opgeteld bij de transactiewaarde van het ingevoerde goed wanneer die kosten niet in de werkelijk betaalde of te betalen prijs van het ingevoerde goed zijn begrepen?”
35

Wat in de tweede plaats de vraag betreft of een nationale maatregel die voorziet in een bovengrens van 5 % voor de deelneming in een dergelijke financiële beleggingsmaatschappij een beperking van het vrije kapitaalverkeer vormt, moet worden opgemerkt dat het Hof heeft verduidelijkt dat een nationale maatregel ook als „beperking” in de zin van artikel 63, lid 1, VWEU kan worden aangemerkt wanneer deze maatregel niet discrimineert of formeel onderscheid maakt tussen personen op grond van hun nationaliteit, hun woonplaats of de herkomst van hun kapitaal. Voor een dergelijke kwalificatie volstaat het namelijk dat de betrokken nationale maatregel het verwerven van aandelen van de betrokken ondernemingen kan blokkeren of beperken of investeerders uit andere lidstaten ervan kan weerhouden in die ondernemingen te investeren (arrest van 23 oktober 2007, Commissie/Duitsland, C‑112/05, EU:C:2007:623, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Dat is met name het geval bij een nationale regeling die voorziet in de schorsing van de stemrechten die verbonden zijn aan deelnemingen in het kapitaal van bepaalde ondernemingen (zie in die zin arrest van 2 juni 2005, Commissie/Italië, C‑174/04, EU:C:2005:350, punt 30).
38

Daarnaast moet het argument van het Hauptzollamt Köln en de Nederlandse regering worden verworpen dat artikel 78 van het douanewetboek is opgenomen in titel IV ervan, over douaneregelingen, terwijl de bepalingen die betrekking hebben op de persoon van de aangever zijn opgenomen in titel I van het wetboek, met de algemene bepalingen. Op grond van deze omstandigheid kan namelijk niet worden uitgesloten dat de douaneautoriteiten de gegevens over de persoon van de aangever in douaneaangiften aldus kunnen wijzigen dat een indirectevertegenwoordigingsrelatie wordt vermeld, om in voorkomend geval de situatie recht te zetten. Het Hof heeft in dat verband geoordeeld dat aangiften over de waarde van goederen in bepaalde gevallen konden worden gewijzigd, hoewel de bepalingen over deze waarde waren opgenomen in titel II van het douanewetboek en niet in titel IV (zie in die zin arrest van 20 oktober 2005, Overland Footwear, C‑468/03, EU:C:2005:624, punt 70).
46

Met zijn derde vraag, die moet worden begrepen in het licht van de in de punten 22 en 23 van dit arrest samengevatte gegevens die de verwijzende rechter heeft verstrekt over het materiaal waarvan de overbrenging in het hoofdgeding aan de orde is, wenst deze rechter in wezen te vernemen of artikel 1, lid 3, onder d), van verordening nr. 1013/2006 aldus moet worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is op de overbrenging van een mengsel van dierlijke bijproducten van categorie 3 in de zin van artikel 10 van verordening nr. 1069/2009 met materiaal dat is aangemerkt als niet-gevaarlijke afvalstof in de zin van verordening nr. 1013/2006, en – zo ja – of het aandeel van de dierlijke bijproducten in dat mengsel hierbij relevant is.
10

Artikel 38 SVR 57/2007 luidt: „(1) Wanneer er geen andere bevredigende oplossing bestaat en op voorwaarde dat de afwijkingen geen afbreuk doen aan het streven de populaties van de betrokken soort in hun natuurlijke gebied in een gunstige staat van instandhouding te laten voortbestaan, stelt de centrale overheidsdienst voor milieubescherming jaarlijks en zo vaak als nodig is, in afwijking van artikel 33, leden 1 tot en met 4, en artikel 37, lid 1, de afwijkingen vast die uitsluitend in de volgende gevallen mogen worden toegepast: [...] c) in het belang van de volksgezondheid en de openbare veiligheid, en wanneer het gaat om andere diersoorten dan vogels, ook om andere redenen van groot openbaar belang, met inbegrip van redenen van sociale of economische aard, en wanneer er sprake is van voor het milieu wezenlijk gunstige effecten; [...] (2) De afwijkingen worden, na advies van de Academia Română [(Roemeense Academie)], bij besluit van de directeur van de centrale overheidsdienst voor de bescherming van het milieu en de bossen vastgesteld. [...] (22) De procedure voor de vaststelling van afwijkingen wordt bij besluit van de centrale overheidsdienst voor de bescherming van het milieu en de bossen vastgesteld. (23) Bij de in lid 21 bedoelde afwijkingen moet het volgende worden aangegeven: a) voor welke soorten de afwijking is toegestaan; b) de toegestane middelen, systemen of methoden voor het vangen of doden; c) onder welke voorwaarden met betrekking tot het risico en onder welke omstandigheden van tijd en plaats deze afwijkingen mogen worden toegepast; d) welke autoriteit bevoegd is om te verklaren dat er sprake is van de vereiste omstandigheden, en om te beslissen welke middelen, systemen of methoden door wie en binnen welke grenzen mogen worden gebruikt; e) de te verrichten controles. [...]”
39

In dit verband zou het met name in strijd zijn met de in punt 32 van dit arrest in herinnering gebrachte doelstellingen van eenvoud en snelheid die worden nagestreefd met verordening nr. 4/2009 – en in het bijzonder met het stelsel waarvan artikel 41, lid 1, van deze verordening deel uitmaakt – dat het bevoegde gerecht van de lidstaat van tenuitvoerlegging dat door een onderhoudsgerechtigde is verzocht om een in die lidstaat uitvoerbaar verklaarde beslissing ten uitvoer te doen leggen, zou moeten vaststellen dat het hoe dan ook niet bevoegd is om uitspraak te doen op een beroep ter voorkoming van tenuitvoerlegging en dat het gerecht van de lidstaat van herkomst daartoe bevoegd is, en wel omdat laatstgenoemd gerecht – als het gerecht van de lidstaat waar de onderhoudsgerechtigde verblijft – volgens artikel 3, onder b), van verordening nr. 4/2009 het best in staat is om de bescherming van de onderhoudsgerechtigde te waarborgen.