ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: A) Wordt er inbreuk gemaakt op het uitsluitende recht van de merkhouder wanneer bij het gebruik van een zoekwoord dat gelijk is aan het merk, reclame wordt gemaakt voor dezelfde waren of diensten, ongeacht of de opgeroepen reclame in de lijst van de zoekresultaten dan wel in een afgescheiden advertentieveld verschijnt, en of deze reclame als „gesponsorde koppelingen” is aangeduid? B) Kan bij het gebruik van een teken dat gelijk is aan het merk, voor soortgelijke waren of diensten, of bij het gebruik van een teken dat met het merk overeenkomt, voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten het gevaar van verwarring reeds worden uitgesloten wanneer de reclame als „gesponsorde koppeling” is aangeduid en/of niet in de lijst van zoekresultaten, maar in een afgescheiden advertentieveld verschijnt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/36

Beroep ingesteld op 25 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-273/08)

(2008/C 209/55)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Rozet en A. Alcover San Pedro, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door de Commissie van de Europese Gemeenschappen noch zijn programma's ter vermindering van de nationale emissies van zwaveldioxide (SO2), stikstofoxiden (NOx), vluchtige organische stoffen (VOS) en ammoniak (NH3), noch zijn nationale emissie-inventarissen voor SO2, NOx, VOS en NH3, noch zijn jaarlijkse prognoses voor SO2, NOx, VOS en NH3 voor het jaar 2010 mee te delen, de krachtens de artikelen 6, leden 1, 2 en 3, 7, leden 1 en 2, en 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (1) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie voert aan dat het Groothertogdom Luxemburg heeft nagelaten om haar binnen de door richtlijn 2001/81/EG gestelde termijnen mededeling te doen van drie soorten documenten inzake de vaststelling van nationale emissieplafonds voor zwaveldioxide (SO2), stikstofoxiden (NOx), vluchtige organische stoffen (VOS) en ammoniak (NH3).

In de eerste plaats is verweerder de in artikel 6, leden 1, 2 en 3, van de richtlijn vemelde verplichting om programma's voor een geleidelijke vermindering van de nationale emissies van de hierboven genoemde verontreinigende stoffen op te stellen, niet nagekomen.

In de tweede en derde plaats heeft hij met betrekking tot dezelfde verontreinigende stoffen de bepalingen van artikel 7, leden 1 en 2, niet in acht genomen ter zake van de opstelling en de jaarlijkse bijwerking van de nationale emissie-inventarissen en de emissie-prognoses voor 2010.

Ten slotte is hij de op hem rustende verplichting om deze drie soorten documenten, binnen de in artikel 8, leden 1 en 2, van de richtlijn gestelde termijnen aan de Commissie mee te delen, niet nagekomen.

(1) PB L 309, blz. 22.
1)

Vereist het begrip handelingen „die […] nauw samenhangen” met ziekenhuisverpleging in de zin van artikel 13, A, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (1) een samenhang in de tijd, in die zin dat de ziekenhuisverpleging waarmee de dienst nauw samenhangt, al aan de gang is, wordt verricht, begonnen of verwacht, of volstaat het dat de dienst potentieel met een mogelijke, maar nog niet aan de gang zijnde of vastgestelde toekomstige ziekenhuisverpleging zal kunnen samenhangen, zodat de dienst die door een stamcelbank wordt verricht, namelijk inzameling, transport, analyse en bewaring van navelstrengbloed van pasgeborenen voor autoloog gebruik, onder het begrip valt? Is het dienaangaande relevant dat de betrokken dienst niet kan worden verricht op een later tijdstip dan bij de geboorte?
1)

Moet artikel 11, lid 1, sub e, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 (1) aldus worden uitgelegd dat — afgezien van artikel 1 C, sub 5, tweede zin, van het verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951 (vluchtelingenverdrag van Genève) — de status van vluchteling reeds dan wordt beëindigd, wanneer de gegronde vrees van de vluchteling voor vervolging in de zin van artikel 2, sub c, van de richtlijn op grond waarvan de erkenning plaatshad, niet meer bestaat en hij ook niet op andere gronden behoeft te vrezen voor vervolging in de zin van artikel 2, sub c, van de richtlijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 183/17

Beroep ingesteld op 2 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-240/08)

(2008/C 183/34)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: N. Yerrell, gemachtigde)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 inzake minimumvoorwaarden voor de uitvoering van de verordeningen (EEG) nr. 3820/85 en (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer en tot intrekking van richtlijn 88/599/EEG van de Raad (1), en in ieder geval door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2006/22/EG in nationaal recht is op 1 april 2007 verstreken. Op het ogenblik van instelling van het onderhavige beroep had verweerder nog steeds niet de nodige maatregelen vastgesteld voor de uitvoering van de richtlijn of, in ieder geval, had hij deze niet aan de Commissie meegedeeld.

(1) PB L 102, blz. 35.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/14

Beroep ingesteld op 8 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland

(Zaak C-144/08)

(2008/C 171/24)

Procestaal: Fins

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: I. Koskinen en D. Triantafyllou)

Verwerende partij: Republiek Finland

Conclusies

— vast te stellen dat de Republiek Finland niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 7, lid 1, van richtlijn 83/182/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de belastingvrijstellingen bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen binnen de Gemeenschap (1), doordat zij met betrekking tot eventuele belastingvrijstellingen in het kader van de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen een onvolledige definitie van de gewone verblijfplaats heeft gebruikt;

— de Republiek Finland te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ten behoeve van een eventuele belastingvrijstelling stelt artikel 7, lid 1, van richtlijn 83/182/EEG een regeling betreffende de gewone verblijfplaats vast, op basis waarvan de lidstaat waarvan de regeling inzake de tijdelijke invoer op het vervoermiddel van toepassing is, evenals de lidstaat die tot het heffen van belastingen op het betreffende vervoermiddel gerechtigd is, worden bepaald. Artikel 7, lid 1, van richtlijn 83/182/EEG stelt enkele uitzonderingen vast op de regel dat de gewone verblijfplaats de plaats is waar iemand gedurende ten minste 185 dagen per jaar woont. Overeenkomstig artikel 7, lid 1, tweede alinea, wordt met name de gewone verblijfplaats van iemand die zijn beroepsmatige bindingen op een andere plaats heeft dan zijn persoonlijke bindingen en daardoor afwisselend verblijft op verschillende plaatsen gelegen in twee of meer lidstaten, geacht zich op dezelfde plaats te bevinden als zijn persoonlijke bindingen, op voorwaarde dat hij daar op geregelde tijden terugkeert. Er wordt evenwel uitdrukkelijk op gewezen dat dit laatste niet nodig is wanneer de betrokkene in een lidstaat verblijft voor een opdracht van een bepaalde duur.

De Finse voorschriften vereisen evenwel het regelmatige terugkeren ook in het geval dat de betrokkene in Finland verblijft voor een opdracht van een bepaalde duur. Derhalve heeft Finland aan artikel 7, lid 1, van richtlijn 83/182/EEG geen juiste uitvoering gegeven.

(1) PB 1983, L 105, blz. 59.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/29

Beroep ingesteld op 23 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-224/08)

(2008/C 171/46)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: C. Huvelin, gemachtigde)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/100/EG van de Raad van 20 november 2006 tot aanpassing van een aantal richtlijnen op het gebied van het vrije verkeer van personen, in verband met de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 2 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor de uitvoering van richtlijn 2006/100/EG is verstreken op de dag van toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie en dus op 1 januari 2007. Op het ogenblik van de instelling van het onderhavige beroep had de verwerende partij echter nog steeds niet de noodzakelijke maatregelen genomen voor de volledige uitvoering van de richtlijn, in het bijzonder met betrekking tot medische beroepen, advocaten en architecten.

(1) PB L 363, blz. 141.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 158/10

Hogere voorziening ingesteld op 1 april 2008 door Dorel Juvenile Group, Inc. tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 24 januari 2008 in zaak T-88/06, Dorel Juvenile Group, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

(Zaak C-131/08 P)

(2008/C 158/14)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Dorel Juvenile Group, Inc. (vertegenwoordiger: G. Simon, Rechtsanwältin)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 24 januari 2008 in zaak T-88/06;

— vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van 11 januari 2006 in zaak R 616/2004-2 en

— verwijzing van de verwerende partij in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt dat het Gerecht van eerste aanleg de voorwaarden voor inschrijving van een merk te restrictief heeft opgevat. Volgens rekwirante heeft het Gerecht de aard van term „SAFETY 1st” beoordeeld door het bestanddeel „1st” afzonderlijk te analyseren en heeft het zijn oordeel gebaseerd op het vermoeden dat het bestanddeel „1st”, dat op zichzelf onderscheidend vermogen mist, geen onderscheidend vermogen kan krijgen in combinatie met het bestanddeel „SAFETY”. Volgens rekwirante had het Gerecht bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen van het merk moeten uitgaan van de globale perceptie van de term „SAFETY 1st” door de gemiddelde consument. Wanneer het Gerecht het merk „SAFETY 1st” in zijn samenstellende delen ontleedt, geeft het blijk van een andere perceptie en benadering dan die van de consument.

In het bestreden arrest wordt ervan uitgegaan dat de uitdrukking safety first wordt gebruikt tot „aanduiding van de kwaliteit of kenmerken van de waren” waarop het aangevraagde merk betrekking heeft. Rekwirante voert aan dat dit relevant is in het kader van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94, doch niet de toetsingsmaatstaf van artikel 7, lid 1, sub b, van deze verordening is. Bijgevolg heeft het Gerecht zijn oordeel dat het betrokken teken onder artikel 7, lid 1, sub b, valt, gebaseerd op het feit dat het niet voldoet aan de voorwaarden voor bescherming op grond van artikel 7, lid 1, sub c.

Ten slotte betoogt rekwirante dat het Gerecht eveneens is voorbijgegaan aan het feit dat artikel 12, sub b, van verordening nr. 40/94 (1) een milderende invloed heeft op de uitlegging van artikel 7, lid 1, sub b.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).
1)

Moet bevroren separatorvlees dat is verkregen door het mechanisch uitbenen van kippen (het begrip separatorvlees is voor het eerst bepaald in punt 1.14 van bijlage I bij verordening (EG) nr. 853/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong), worden ingedeeld onder GN-code 0207 14 10 of onder GN-code 0207 14 99 van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 (2) van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals van toepassing op 1 mei 2004?
1)

Dient artikel 221.1 van het communautair douanewetboek (CDW) (1), alzo begrepen te worden dat de voorgeschreven mededeling van een douaneschuld aan de belastingplichtige slechts rechtsgeldig kan geschieden na de boeking ervan, of met andere woorden, dat de in artikel 221.1 CDW voorgeschreven mededeling van een douaneschuld aan de belastingplichtige steeds door de boeking ervan dient te zijn voorafgegaan teneinde rechtsgeldig c.q. in overeenstemming met artikel 221.1 CDW te zijn?
1)

Het Gerecht van eerste aanleg heeft regel 71, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 2868/95 geschonden doordat het deze bepaling onjuist heeft uitgelegd. Het Gerecht van eerste aanleg is in het bijzonder voorbijgegaan aan het feit dat verordening nr. 40/94 geen regeling over mogelijke gronden voor verlenging van de termijn bevat. Het is eveneens eraan voorbijgegaan dat op het relevante tijdstip regel 71, lid 1, van verordening nr. 2868/95 niet door richtsnoeren of andere instructies van het BHIM over de oppositie was geconcretiseerd, zodat er geen ruimte was voor uitlegging van de gronden voor aanvaarding van verlenging van de termijn. Het Gerecht heeft aldus niet alle feiten in aanmerking genomen of regel 71, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 2868/95 onjuist uitgelegd.
2)

Is artikel 3, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van toepassing op de onderdaan van een derde land, die: i) gehuwd is met een burger van de Unie die in het gastland verblijft en voldoet aan de voorwaarden van artikel 7, lid 1, sub a, b of c, en ii) vervolgens met de burger van de Unie als zijn/haar echtgenoot in het gastland verblijft, ongeacht wanneer of waar zij zijn gehuwd of wanneer of hoe de onderdaan van een derde land het gastland is binnengekomen?
4)

Moet artikel 49 EG aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die de organisatie en het aanbieden van kansspelen via internet verbiedt, in het bijzonder wanneer tegelijk — zij het voor een overgangsperiode van één jaar — de organisatie en aanbieding ervan via internet, met inachtneming van de bepalingen inzake bescherming van de jeugd en de spelers, wordt toegestaan bij wijze van evenredigheidscorrectie ten behoeve van twee ondernemingen die tot dusver vrijwel uitsluitend via internet spelen aanboden, in staat te stellen over te schakelen op door het Staatsvertrag toegelaten distributiekanalen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 107/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Verenigd Koninkrijk) op 13 februari 2008 — Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd/Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

(Zaak C-58/08)

(2008/C 107/25)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd

Verwerende partij: Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

Belanghebbende partij: Office of Communications, Hutchison 3G (UK) Limited

Interveniërende partij: GSM Association

Prejudiciële vragen

1) Is verordening (EG) nr. 717/2007 (1) geheel of gedeeltelijk ongeldig op grond dat artikel 95 EG geen juiste rechtsgrondslag vormt?

2) Is artikel 4 van verordening (EG) nr. 717/2007 (juncto artikel 2, sub a, en artikel 6, lid 3, voor zover deze verwijzen naar het Eurotarief en de met het Eurotarief samenhangende verplichtingen) ongeldig omdat de oplegging van een plafond voor roamingtarieven op retailniveau in strijd is met het evenredigheids- en/of het subsidiariteitsbeginsel?

(1) Verordening (EG) nr. 717/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2007 betreffende roaming op openbare mobiele telefoonnetwerken binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 2002/21/EG (PB L 171, blz. 32).
1)

Vormen de verwijzingen naar de gelijkheid van aandeelhouders en meer specifiek naar de bescherming van minderheidsaandeelhouders in a) de Tweede vennootschapsrichtlijn 77/91/EEG van 13 december 1976 (1), en wel in de artikelen 20 en 42 daarvan; b) de aanbeveling van de Commissie van 25 juli 1977 betreffende de Europese gedragscode voor effectentransacties (2), en wel in het „derde algemene beginsel” en de „zeventiende aanvullende bepaling” daarvan; c) richtlijn 79/279 van 5 maart 1979 tot coördinatie van de voorwaarden voor de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs (3), en wel in bijlage Schema C, [punt 2], sub a, daarvan, dat is overgenomen in de geconsolideerde richtlijn van 28 mei 2001; d) richtlijn 2004/25/EEG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (4), en wel in artikel 3, lid 1, sub a, daarvan in het licht van de achtste overweging van de considerans de uitdrukking van een algemeen beginsel van gemeenschaprecht?
—

vast te stellen dat de Tsjechische Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 86/378/EEG van de Raad van 24 juli 1986 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 12 van deze richtlijn en artikel 54 van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond;
2.

Moet voor de toepassing van artikel 27 van evengenoemde Verordening worden aangenomen dat het begrip „verzending uit een derde land rechtstreeks aan een geadresseerde in de Gemeenschap” ook omvat het geval waarin weliswaar voor aanvang van de verzending aan die geadresseerde het goed zich in een derde land bevindt, doch de wederpartij van de geadresseerde in de Gemeenschap is gevestigd?
1)

Moeten de artikelen 2 en 4 van de Zesde btw-richtlijn (1) en de artikelen 2 en 9 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2), aldus worden uitgelegd dat de verkoop van aandelen in een dochtermaatschappij door een belastingplichtige die belasting verschuldigd is over de diensten ten behoeve van de dochtermaatschappij, onderworpen is aan btw?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 64/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 28 december 2007 — Sea s.r.l./Comune di Ponte Nossa

(Zaak C-573/07)

(2008/C 64/39)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sea s.r.l.

Verwerende partij: Comune di Ponte Nossa

Prejudiciële vraag

Is de onderhandse aanbesteding van een opdracht voor het verrichten van diensten van ophaling, transport en verwijdering van vast stads- en soortgelijk afval aan een aandelenvennootschap waarvan het kapitaal volledig in handen van de overheid is, en waarvan de statuten, zoals in de overwegingen uiteengezet, met het oog op de toepassing van artikel 113 van decreto legislativo nr. 267 van 18 augustus 2000 zijn gewijzigd, verenigbaar met het gemeenschapsrecht, in het bijzonder met de vrijheid van vestiging of van dienstverrichting, het discriminatieverbod en de verplichtingen inzake gelijke behandeling, transparantie en vrije mededinging die in de artikelen 12, 43, 45, 46, 49 en 86 van het Verdrag zijn neergelegd?
1)

a) Moeten de artikelen 3, lid 1, en 6, lid 2, alsook 7, lid 1, sub d, en lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (1) — hierna: „de richtlijn” — aldus worden uitgelegd dat zij ook familieleden in de zin van artikel 2, lid 2, van de richtlijn omvatten die onafhankelijk van de burger van de Unie het gastland zijn binnengekomen (artikel 2, lid 3, van de richtlijn) en pas daar de hoedanigheid van familielid hebben verkregen dan wel in familieverband met de burger van de Unie zijn gaan samenwonen? b) Zo ja, is dan tevens relevant dat het familielid op het tijdstip dat het de hoedanigheid van familielid verkrijgt dan wel in familieverband gaat samenwonen, legaal in het gastland verblijft? Zo ja, is dan voor legaal verblijf voldoende dat het familielid enkel op grond van zijn positie als asielzoeker recht op verblijf heeft? c) Indien uit het antwoord op de vragen 1a en 1b uit de richtlijn geen verblijfsrecht volgt van een „slechts” als asielzoeker verblijfsgerechtigd familielid dat onafhankelijk van de burger van de Unie het gastland is binnengekomen en pas daar de hoedanigheid van familielid heeft verkregen dan wel in familieverband met de burger van de Unie is gaan samenwonen: kan dan desondanks in een situatie die erdoor wordt gekenmerkt dat het familielid sinds iets meer dan vier jaar in het gastland verblijft en aldaar sinds een jaar gehuwd is met een burger van de Unie — met wie hij sinds ongeveer drieëneenhalf jaar samenwoont en met wie hij een kind van 20 maanden heeft —, uit artikel 18 EG en/of artikel 39 EG, tegen de achtergrond van het recht op eerbiediging van het familieleven, een recht op verblijf worden afgeleid?