ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Volgens vaste rechtspraak staat het niet aan het Hof om zich in een procedure krachtens artikel 177 EEG -Verdrag uit te spreken over de verenigbaarheid van nationale rechtsvoorschriften met de bepalingen van het gemeenschapsrecht. Het Hof is echter wel bevoegd om de nationale rechter alle met het gemeenschapsrecht verband houdende interpretatie-elementen te verschaffen, die hem in staat moeten stellen de verenigbaarheid van die voorschriften met de betrokken communautaire regeling te beoordelen. Bijgevolg zullen wij de gestelde vraag aldus moeten lezen dat zij ertoe strekt te vernemen of en in hoeverre artikel 30 EEG-Verdrag de Lid-Staten nog de bevoegdheid laat, een stelsel in te voeren dat de producent of importeur verplicht om uiterlijk twee maanden tevoren iedere prijsverhoging aan te geven die zij voornemens zijn toe te passen op produkten, grondstoffen, eet- en koopwaren en diensten.

Zoals gebruikelijk in een dergelijk geval, moet men, om de nationale rechter in staat te stellen de eventuele rechten van de belanghebbenden te beschermen, de bepalingen van het EEG-Verdrag met een welbepaalde nationale regeling vergelijken. Aangezien deze regeling zeer volledig is uiteengezet in het feitelijk deel van uw arrest, zullen wij ons ertoe beperken de volgende punten in herinnering te brengen.

Het doel van het meermaals gewijzigde en nadien aangevulde ministerieel besluit van 22 december 1971 komt overeen met dat van een aantal oudere regelingen (zie met name het ministerieel besluit van 2 september 1966) die erdoor zijn vervangen. Zonder een strikte prijzenblokkering in te voeren, leidt het vereiste van de uitdrukkelijke of stilzwijgende goedkeuring, en de duur van de wachttijd vóór die er komt, tot een gelijksoortig resultaat. Deze remmende werking op de prijzen en de discretionaire bevoegdheid van de minister van Economische Zaken om de toepassing van de verhoging zes maanden uit te stellen (artikel 5 van het ministerieel besluit), brachten bepaalde auteurs tot de stelling dat het werkelijke doel van de ingevoerde regeling een prijzenblokkering was.

Hoewel de verdachten de door hen toegepaste verhoging niet hebben aangegeven en artikel 5 van het ministerieel besluit bijgevolg niet op hen is toegepast, zijn de algemene gevolgen van de betrokken regeling door het Belgische Hof van Cassatie, waarvan de vaststellingen bindend zijn, samengevat als volgt:

1. Deze regeling maakt geen onderscheid tussen wel en niet ingevoerde produkten; het is dus in theorie „zonder onderscheid van toepassing op nationale en op ingevoerde produkten”, volgens de uitdrukking gebruikt in richtlijn nr. 70/50 van de Commissie van 22 december 1969, houdende opheffing van de maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve invoerbeperkingen, niet bedoeld in andere krachtens het EEG-Verdrag vastgestelde bepalingen.

2. De minister is evenwel bevoegd om het doorberekenen van de onmiddellijke druk van de prijsverhogingen van ingevoerde produkten te verhinderen of althans te vertragen wanneer aanvaardbare grenzen worden overschreden.
De feiten in de onderhavige zaak kunnen als volgt worden samengevat: verzoekster in het hoofdgeding heeft eerst jarenlang in Italië als huisbediende gewerkt en heeft vervolgens in België korte tijd in andere hoedanigheid werk in loondienst verricht. Zij verzoekt thans om een uitkering onder de werkloosheidsverzekering in België, waartoe zij in verband met de korte tijdsduur van haar werkzaamheid in dat land de beide bovengenoemde arbeidstijdvakken wenst te zien samengeteld. Opgemerkt zij dat huisbedienden in België niet ex lege onder de werkloosheidsverzekering vallen.

Het Belgische Hof van Cassatie gaat blijkbaar ervan uit dat het recht op werkloosheidsverzekering in België wordt verkregen na vervulling van een bepaald verzekeringstijdvak; want als het een gewoon arbeidstijdvak voldoende had geacht, zou het hebben verwezen naar lid 2 van artikel 67 van verordening nr. 1408/71, dat betrekking heeft op de gevallen waarin de wettelijke regeling van een Lid-Staat de verkrijging van een recht op sociale uitkeringen afhankelijk stelt van de vervulling van „tijdvakken van arbeid”. Aldus gezien, is de eigenlijke vraag, wat wordt bedoeld met de voorwaarde in artikel 67, lid 1, in fine, dat de tijdvakken van arbeid „als tijdvakken van verzekering zouden zijn beschouwd” indien zij waren vervuld onder de wettelijke regeling die door het aangezochte verzekeringsorgaan wordt toegepast (in casu de Belgische wetgeving).
Vooraf een enkel woord over een door het Parlement opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid. Het Parlement stelt dat de benoeming van W. geen handeling is waardoor verzoeker in zijn belang is getroffen, aangezien verzoeker niet op de lijst van geschikte kandidaten was geplaatst en hij na nietigverklaring van de benoeming die in zaak 77-74 in geding was, dus in het geheel niet kon worden benoemd.

Dit verweer is in deze zaak mijns inziens evenzeer ongegrond als in zaak 77-74 het geval zou zijn geweest. Daartoe behoeft men zelfs niet het argument van verzoeker te volgen, te weten dat elk benoemingsbesluit betreffende een post in de rang A 3 zijn bevorderingskansen verkleint. Waarop het aankomt, is dat verzoeker opnieuw kritiek oefent op de organisatie van het vergelijkend onderzoek. Zou deze kritiek gerechtvaardigd blijken, dan kan dat onder bepaalde omstandigheden leiden tot verklaring voor recht dat de procedure onrechtmatig is geweest en derhalve moet worden herhaald; het is dus niet uitgesloten dat er voor verzoeker, wat zijn kans op benoeming betreft, dan een nieuwe en wellicht gunstiger situatie zou ontstaan. Dit lijkt mij inderdaad voldoende grond om een procesbelang van verzoeker aan te nemen.
Ten tweede had hij voorrang moeten genieten, omdat hij reeds ambtenaar in de rang A 2 was en dus door overplaatsing op de post van directeur had kunnen worden benoemd, terwijl de heer Dousset, die slechts ambtenaar in de rang A 3 was, alleen via bevordering op deze post kon worden benoemd.

In het arrest in de zaak Rittweger van 3 februari 1971 hebt Gij echter reeds uitdrukkelijk beslist dat overplaatsing en bevordering in het Statuut op één lijn zijn gesteld en dat de verantwoordelijke autoriteit niet gehouden is bij de bezetting van vacatures de voorkeur te geven aan overplaatsing boven bevordering.
80

Het kan niet volledig worden uitgesloten dat in bepaalde gevallen, met name wanneer het Hof definitief heeft geoordeeld over bepaalde onderdelen van een zaak alvorens deze naar het Gerecht terug te verwijzen, een interveniënt in hogere voorziening geen belang meer heeft bij de beslissing van het geding voor het Gerecht. Die omstandigheid kan evenwel op zichzelf niet rechtvaardigen dat een interveniënt in hogere voorziening die hoedanigheid niet kan verkrijgen in een zaak die het Hof heeft terugverwezen naar het Gerecht, aangezien de rechterlijke instanties van de Unie tijdens de procedure moeten verifiëren of het belang dat een interventie rechtvaardigde nog bestaat (zie in die zin arrest van 8 juli 1999, Hüls/Commissie, C‑199/92 P, EU:C:1999:358, punten 52‑55).
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof of het Gerecht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 19)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 oktober 2021 –

Monument Vandekerckhove

(Zaak C‑316/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn 2014/24/EU – Verloop van de procedure – Selectie van deelnemers en gunning van opdrachten – Artikel 63 – Inschrijver die een beroep doet op de draagkracht van een andere entiteit om te voldoen aan de vereisten van de aanbestedende dienst – Niet-naleving van de voorwaarden inzake de technische bekwaamheid en beroepsbekwaamheid van de inschrijver door de entiteit op wier draagkracht de inschrijver een beroep wil doen – Verplichting om die inschrijver de mogelijkheid te bieden die entiteit te vervangen – Proportionaliteitsbeginsel”

Harmonisatie van de wetgevingen – Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten – Richtlijn 2014/24 – Gunning van de opdrachten – Gronden voor uitsluiting van deelneming aan een opdracht – Inschrijver die een beroep doet op de draagkracht van een andere entiteit – Selectiecriteria waaraan die entiteit niet voldoet – Verplichting zijdens de aanbestedende dienst om van de inschrijver te verlangen dat de entiteit wordt vervangen – Eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling en van het evenredigheidsbeginsel

(Richtlijn 2014/24 van het Europees Parlement en de Raad, art. 18, lid 1, en art. 63, lid 1)

(zie punten 36, 39, 40, 42‑45 en dictum)

Dictum

Artikel 63, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG, gelezen in samenhang met de in artikel 18, lid 1, van deze richtlijn neergelegde beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en proportionaliteit, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de aanbestedende dienst constateert dat een entiteit op wier draagkracht een ondernemer een beroep wil doen, niet voldoet aan de selectiecriteria, er dan zijdens die dienst sprake is van een verplichting om van die ondernemer te verlangen dat hij die entiteit vervangt indien hij wil voorkomen dat hij wordt uitgesloten van de procedure voor het plaatsen van de betreffende overheidsopdracht.

( 1 ) PB C 320 van 9.8.2021.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Besluit tot intrekking van de erkenning van een controleorganisatie die controlecertificaten afgeeft waarbij het in de Unie in de handel brengen van uit derde landen ingevoerde producten als biologische producten wordt toegestaan – Vaststelling of dat besluit rechtstreekse gevolgen heeft voor de rechtspositie van een onderneming die zich bevoorraadt bij door die organisatie gecertificeerde leveranciers – Niet rechtstreeks geraakt – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 23, 27, 30)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en art. 170 ter) (zie punt 17)
51

In dit verband moet, naast de overwegingen in punt 43 van de onderhavige beschikking, allereerst worden opgemerkt dat Roemenië dit rapport onjuist interpreteert door te stellen dat 55 % van de bedrijven die voor dit rapport zijn ondervraagd, inschatten dat zij hun activiteiten in die lidstaat zullen moeten beëindigen. Uit dat rapport blijkt namelijk dat deze raming in werkelijkheid betrekking heeft op 55 % van de Roemeense ondernemingen die cabotage en derdelandenvervoer aanbieden in andere lidstaten, die goed zijn voor 39 % van de Roemeense sector van internationaal goederenvervoer over de weg waarop de betrokken enquête betrekking heeft.
Toen de betrokken leningsovereenkomst werd gesloten heeft de bank verzoekers in het hoofdgeding een informatieblad verstrekt over de algemene risico’s die verbonden zijn aan een financiering in vreemde valuta. In dit informatieblad stond met betrekking tot het wisselkoersrisico het volgende:

„Wij vestigen uw aandacht op het feit dat u, door te kiezen voor een financiering in vreemde valuta, kunt profiteren van de marktvoordelen van de gekozen valuta, maar ook de risico’s ervan aanvaardt. Door het aangaan van de leningsovereenkomst erkent u dat het bedrag van de lening bij de bank wordt geregistreerd in de gekozen vreemde valuta en verbindt u zich ertoe dit bedrag terug te betalen in de door u gekozen valuta. Aangezien de deviezenkoers tussen de Hongaarse forint en de vreemde valuta die u in de overeenkomst hebt gekozen – de wisselkoers – kan variëren naargelang van de dagelijkse marktschommelingen, vestigen wij uw aandacht op het feit dat een eventuele ongunstige fluctuatie of stijging van de wisselkoers extra kosten voor u met zich mee kan brengen waarvan niet kan worden voorzien of deze zich daadwerkelijk zullen voordoen, noch wat het bedrag ervan zal zijn.

Het voordeel van dit type financiering is dat zodra de wisselkoers van de vreemde valuta waarin de financiering is uitgedrukt daalt ten opzichte van de forint, de „tegenwaarde” in forint van de financiering daalt; met andere woorden, er zijn minder Hongaarse forinten nodig om de valuta aan te kopen die de maandelijkse afbetalingen voor de terugbetaling van het kapitaal en de rente dekken, en deze aankoop kost u dan ook minder – in welk geval de last dus lager ligt, en dit kan zelfs tot gevolg hebben dat u minder moet terugbetalen dan was voorzien op basis van de tegenwaarde in Hongaarse forint die is berekend bij het sluiten van de leningsovereenkomst.

Omgekeerd, indien de wisselkoers van de vreemde valuta waarin de financiering is uitgedrukt stijgt ten opzichte van de forint, stijgt de „tegenwaarde” van de financiering: in dat geval is er een groter bedrag aan forinten nodig om de naar de betrokken vreemde valuta omgerekende maandelijkse afbetalingen (voor de terugbetaling) van het kapitaal en de rente te verrichten; in dit geval zijn er dus meer Hongaarse forinten nodig om de in de betrokken valuta aangegane lening terug te betalen.

Met uw handtekening bevestigt u dat u duidelijke informatie heeft verkregen over de risico’s van deze financiering, dat u op de hoogte bent van de risicocomponenten en dat u willens en wetens het krediet wenst aan te gaan.”
11

Vervolgens werd in 2019 en 2020 naast dat eerste nummer in een aantal gevallen ook een tweede klantenservicenummer vermeld, waarbij met name de volgende tekst werd gebruikt: „Onze klantenservice is in de eerste plaats telefonisch bereikbaar via onze telefonische dienst die 24 uur op 24 beschikbaar is op het nummer 0600-[...] (1,98 EUR/min). Als uw vraag betrekking heeft op een reeds geplaatste bestelling, kunt u ook contact opnemen via ons gratis klantenservicenummer 045-[...] (op werkdagen tussen 11.00 en 17.00 uur).” De verwijzende rechter merkt, nog steeds bij wijze van voorbeeld, op dat dit gratis mobiele nummer ook was opgenomen in de leveringsvoorwaarden die werden vermeld op de website latauskoodit.fi, terwijl alleen het eerste niet-gratis klantenservicenummer werd weergegeven op de thuispagina van deze website en bij de contactgegevens.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 4 oktober 2022 – Teritorialna direktsia na NAP – Plovdiv

(Zaak C‑49/20) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikelen 53 en 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn (EU) 2015/849 – Werkingssfeer – Nationale regeling die vereist dat betalingen boven een bepaald bedrag uitsluitend worden verricht per overschrijving of per deposito op een betaalrekening”

1. Prejudiciële vragen – Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid – Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punt 32)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme – Richtlijn 2015/849 – Werkingssfeer – Verbod om betalingen die een bepaald bedrag overschrijden in contanten te verrichten – Verplichting om een overschrijving of storting op een betaalrekening te verrichten – Daarvan uitgesloten (Richtlijn 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punten 37‑39, 41, 43, 44 en dictum)

Dictum

Een regeling van een lidstaat op grond waarvan de betalingen op het nationale grondgebied ten belope van een bedrag gelijk aan of hoger dan een bepaalde vastgestelde drempel uitsluitend mogen gebeuren per overschrijving of storting op een betaalrekening, ongeacht de entiteit en de reden voor de betaling in contanten, en daardoor betrekking heeft op alle betalingen in contanten tussen natuurlijke personen en rechtspersonen, valt niet onder het toepassingsgebied van richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie.

( 1 ) PB C 137 van 27.4.2020.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 1 december 2021 –

Pilsētas zemes dienests

(Zaak C‑598/20) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Vrijstellingen – Artikel 135, lid 1, onder l), en lid 2 – Verpachting en verhuur van onroerende goederen – Uitsluiting van de vrijstelling van de verplichte verpachting van een terrein aan de eigenaren van de hierop geplaatste gebouwen – Beginsel van fiscale neutraliteit”

1. Prejudiciële vragen – Antwoord waarover redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan – Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid – Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 22, 23)

2. Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Belastingplichtigen – Economische activiteiten die zelfstandig worden verricht in de zin van artikel 9 van richtlijn 2006/112 – Beoordelingscriteria (Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 9, lid 1) (zie punten 26, 27)

3. Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Vrijstellingen – Vrijstellingen ten gunste van andere activiteiten – Verpachting en verhuur van onroerende goederen – Nationale regelgeving die de toepassing van de vrijstelling uitsluit in geval van verhuur van grond in het kader van een regeling van verplichte verpachting – Toelaatbaarheid [Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 135, lid 1, l), en 2] (zie punten 28‑32, 34 en dictum)

Dictum

Artikel 135, lid 1, onder l), en lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling op grond waarvan de verhuur van grond in het kader van een regeling van verplichte verpachting is uitgesloten van de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde.

( 1 ) PB C 35 van 1.2.2021.
1.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis) (zie punten 16, 18‑20, 24, 28‑30)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 3 december 2020 –

Fedasil

(Gevoegde zaken C-67/20–C-69/20) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Afdoening zonder beslissing”

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Zaak die bij de verwijzende rechterlijke instantie zonder voorwerp is geraakt – Afdoening zonder beslissing – Mogelijkheid voor de verzoekende partij in het hoofdgeding om een beroep wegens aansprakelijkheid in te stellen – Soortgelijke gedingen aanhangig bij dezelfde rechterlijke instantie – Geen invloed

(Art. 267 VWEU)

(zie punten 20, 23-25)

Dictum

Op de door de cour du travail de Liège (België) bij beslissingen van 10 februari 2020 ingediende verzoeken om een prejudiciële beslissing hoeft geen uitspraak te worden gedaan.

( 1 ) PB C 161 van 11.5.2020.
5.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 17, 18)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punt 15)
5.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating die niet aantoont dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punt 29)
Artikel 34 van decreto legislativo n. 259 – Codice delle comunicazioni elettroniche (wetsbesluit nr. 259 tot vaststelling van het wetboek inzake elektronische communicatie) van 1 augustus 2003 (gewoon supplement bij GURI nr. 214 van 15 september 2003), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „wetboek elektronische communicatie”), bepaalt:

„1. Behalve de in artikel 35 bedoelde bijdragen, kunnen aan ondernemingen die een dienst of een netwerk aanbieden in het kader van de algemene machtiging of waaraan een gebruiksrecht is verleend, administratieve bijdragen worden opgelegd die uitsluitend dienen ter dekking van de administratiekosten die voortvloeien uit het beheer, de controle van en het toezicht op de naleving van het algemene machtigingssysteem, van de gebruiksrechten en van de specifieke verplichtingen van artikel 28, lid 2, die ook de kosten kunnen omvatten voor internationale samenwerking, harmonisatie en normering, marktanalyse, controle op de naleving en ander markttoezicht, alsmede regelgevende werkzaamheden in het kader van de opstelling en handhaving van afgeleide wetgeving en administratieve besluiten, zoals besluiten betreffende toegang en interconnectie. De administratieve bijdragen worden opgelegd aan individuele ondernemingen volgens een objectieve, transparante en evenredige verdeling, die de extra administratiekosten en daarmee samenhangende bijdragen tot een minimum beperkt.

2. Ter dekking van de administratieve kosten die voortvloeien uit werkzaamheden die onder de bevoegdheid van het ministerie vallen, wordt het bedrag van de in lid 1 bedoelde administratieve bijdragen vastgesteld in bijlage 10.

2 bis. Ter dekking van alle administratiekosten die voortvloeien uit de uitoefening van de functies van regulering, toezicht, geschillenbeslechting en sanctionering die de wet in de in lid 1 bedoelde materies aan de [toezichthoudende autoriteit] heeft toegekend, wordt de hoogte van de in lid 1 bedoelde administratieve bijdragen overeenkomstig artikel 1, leden 65 en 66, van wet nr. 266 van 23 december 2005 vastgesteld naar evenredigheid van de inkomsten die de ondernemingen hebben ontvangen in het kader van de werkzaamheden waarop de algemene machtiging of de verlening van gebruiksrechten betrekking heeft.

2 ter. De minister, in samenspraak met het ministerie van Economie en Financiën, en de [toezichthoudende autoriteit] publiceren jaarlijks de administratiekosten die voortvloeien uit de in lid 1 bedoelde werkzaamheid, en het totaalbedrag van de ontvangen bijdragen als bedoeld in de leden 2 en 2 bis. In het licht van eventuele verschillen tussen het totale bedrag aan vergoedingen en het totale bedrag aan administratieve kosten, vinden de nodige aanpassingen plaats.”