Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Ontstaan of versterking van machtspositie – Prospectieve analyse

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad, art. 2, lid 3, en 8, lid 3)

2. Mededinging – Concentraties – Onderzoek door Commissie – Verbintenissen van betrokken ondernemingen die aangemelde concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt kunnen maken – Verplichting van Commissie om concentratie, zoals gewijzigd door verbintenissen, te onderzoeken

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

3. Mededinging – Concentraties – Onderzoek door Commissie – Economische beoordelingen – Beoordelingsvrijheid – Rechterlijke toetsing – Grenzen

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad, art. 2)

4. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Concentratie tussen twee luchtvaartmaatschappijen

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

5. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Ontstaan of versterking van machtspositie – Aanwijzingen – Grote marktaandelen – Concentratie tussen twee luchtvaartmaatschappijen

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

6. Mededinging – Concentraties – Onderzoek door Commissie – Afbakening van relevante markt – Concentratie tussen twee luchtvaartmaatschappijen

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

7. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Criteria – Globale beoordeling – Beoordeling op grond van aanwijzingen

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

8. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Inaanmerkingneming van bestaande en potentiële mededinging – Bestaan van toetredingsdrempels

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

9. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Inaanmerkingneming van bestaande en potentiële mededinging – Bestaan van toetredingsdrempels

(Mededeling 2004/C 31/03 van de Commissie, punt 74)

10. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Ontstaan of versterking van machtspositie – Inaanmerkingneming van efficiëntieverbeteringen – Criteria – Cumulatieve voorwaarden

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad, punt 29 van de considerans; mededeling 2004/C 31/03 van de Commissie, punt 78)

11. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Ontstaan of versterking van machtspositie – Inaanmerkingneming van efficiëntieverbeteringen – Criteria – Verifieerbaarheid

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad; mededeling 2004/C 31/03 van de Commissie, punt 86)

12. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Ontstaan of versterking van machtspositie – Inaanmerkingneming van efficiëntieverbeteringen – Criteria – Specifiek resultaat van concentratie

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad; mededeling 2004/C 31/03 van de Commissie, punt 85)

13. Mededinging – Concentraties – Beoordeling van verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt – Ontstaan of versterking van machtspositie – Inaanmerkingneming van efficiëntieverbeteringen – Criteria – Voordeel voor consumenten

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad; mededeling 2004/C 31/03 van de Commissie, punten 79, 80 en 84)

14. Mededinging – Concentraties – Onderzoek door Commissie – Verbintenissen van betrokken ondernemingen die aangemelde concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt kunnen maken – Inaanmerkingneming van na uiterste datum ingediende verbintenissen – Voorwaarden

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad, art. 2, lid 2, 6, lid 2, 8, lid 2, en 18, lid 3; mededeling van de Commissie betreffende op grond van verordeningen nrs. 4064/89 en 447/98 aanvaardbare corrigerende maatregelen, punt 43)

15. Mededinging – Concentraties – Onderzoek door Commissie – Verbintenissen van betrokken ondernemingen die aangemelde concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt kunnen maken – Criteria

(Verordening nr. 139/2004 van de Raad)

Samenvatting

1. Om een concentratie onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt te verklaren moet de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 3, van verordening nr. 139/2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen bewijzen dat de totstandbrenging van de aangemelde concentratie de daadwerkelijke mededinging op de gemeenschappelijke markt of een wezenlijk deel daarvan op significante wijze zou belemmeren, met name door het in het leven roepen of versterken van een machtspositie.

Een dergelijke beschikking, die op basis van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 139/2004 wordt vastgesteld, berust op het resultaat van een door de Commissie verrichte prospectieve analyse. Deze prospectieve analyse bestaat in het onderzoek van de veranderingen die de aangemelde concentratie kan teweegbrengen in de factoren die de mededingingssituatie op een bepaalde markt bepalen, om na te gaan of die veranderingen zullen leiden tot een significante belemmering van de daadwerkelijke mededinging. Bij een dergelijke analyse moet worden onderzocht welke oorzaken welke gevolgen kunnen hebben, om uit te maken welke de meest waarschijnlijke scenario’s zijn.

(cf. punten 26‑27)

2. Indien de partijen bij een concentratie tijdens de administratieve procedure geldig verbintenissen hebben voorgesteld teneinde een beschikking te verkrijgen waarbij de concentratie verenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard, is de Commissie verplicht de concentratie, zoals gewijzigd door deze verbintenissen, te onderzoeken. Het staat dus aan de Commissie om aan te tonen dat deze verbintenissen de concentratie, zoals gewijzigd, niet met de gemeenschappelijke markt verenigbaar maken.

(cf. punt 28)

3. De materieelrechtelijke voorschriften van verordening nr. 139/2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, inzonderheid artikel 2 ervan, geven de Commissie een zekere discretionaire bevoegdheid, met name voor economische beoordelingen. De rechter van de Europese Unie dient derhalve bij zijn toezicht op de uitoefening van die – voor de opstelling van regels voor concentraties essentiële – bevoegdheid rekening te houden met de beoordelingsmarge die in de economische normen van de concentratieregeling besloten ligt.

Dat de rechter van de Europese Unie de beoordelingsmarge van de Commissie in economische kwesties erkent, neemt niet weg dat hij de interpretatie van economische gegevens door de Commissie mag toetsen. Met name dient de rechter van de Unie immers niet alleen de materiële juistheid van de aangevoerde bewijselementen, en de betrouwbaarheid en samenhang ervan te controleren, hij moet ook controleren of die elementen het relevante feitenkader voor de beoordeling van een complexe toestand vormen, en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen.

(cf. punten 29‑30)

4. Bij de analyse van de concurrentieverhouding tussen twee bij een concentratie betrokken luchtvaartmaatschappijen, waarvan de ene diensten tegen lage kosten en minimumprestaties aanbiedt en de andere middelmatige prestaties aanbiedt, kan de Commissie ervan uitgaan dat deze twee luchtvaartmaatschappijen, zelfs indien hun bedrijfskosten en de door hen gehanteerde prijzen verschillen, van alle concurrenten die op de verschillende bij de concentratie betrokken vliegroutes aanwezig zijn, „naaste concurrenten” zijn, aangezien hun bedrijfskosten en hun prijzen elkaar niet veel ontlopen, en zich onderscheiden van de op die routes aanwezige netwerkluchtvaartmaatschappijen.

Het feit dat de twee luchtvaartmaatschappijen dezelfde thuisbasis hebben, stelt hen met name in staat van vergelijkbare voordelen te profiteren, en kan dus steun bieden aan het oordeel dat de twee luchtvaartmaatschappijen „naaste concurrenten” zijn.

De Commissie kan zich ook beroepen op het bestaan van vergelijkbare systemen inzake rendementmanagement, op de controle van het concurrentiegedrag van de concurrenten, op de reacties van een van de partijen bij de concentratie op de aanbiedingen van de ander of op het volgen van het concurrentiegedrag van de ene partij door de andere. De Commissie kan deze factoren namelijk in aanmerking nemen in het kader van de bundel van aanwijzingen die zij voor de beoordeling van de mededingingssituatie gebruikt.

(cf. punten 35, 79, 83, 85, 94, 124, 133)

5. Ofschoon de betekenis van de marktaandelen van markt tot markt kan verschillen, mag ervan worden uitgegaan, dat zeer aanzienlijke marktaandelen, uitzonderlijke omstandigheden daargelaten, op zichzelf reeds het bewijs van een machtspositie leveren. Dat kan het geval zijn bij een marktaandeel van 50 % of meer.

Wanneer de Commissie vaststelt dat de totstandbrenging van een concentratie tot zeer hoge marktaandelen op een groot aantal betrokken markten en tot een hoge concentratiegraad zou leiden, doet zij de bewijslast geen geweld aan met de overweging dat die marktaandelen op zich het bewijs van een machtpositie vormen. Dat bewijs kan worden afgewezen indien sprake is van omstandigheden die een machtspositie ondanks de hoge marktaandelen zouden kunnen uitsluiten.

Wanneer het gaat om een concentratie tussen twee luchtvaartmaatschappijen, kan de Commissie aan de hand van een analyse van de gevolgen van de concentratie voor elke betrokken vliegroute beslissen dat de concentratie een daadwerkelijke mededinging aanzienlijk zou belemmeren als het resultaat van het in het leven roepen van een machtspositie op verschillende routes. Daar deze machtsposities monopolistisch, quasi-monopolistisch of zeer belangrijk zijn, volstaan zij voor de conclusie dat de concentratie onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt moet worden verklaard, behoudens de analyse van eventuele verbintenissen en efficiëntieverbeteringen.

(cf. punten 41, 53‑56, 336, 383‑385, 445)

6. De Commissie overschrijdt de grenzen van haar beoordelingsbevoegdheid niet, wanneer zij voor het onderzoek van een concentratie tussen twee luchtvaartmaatschappijen de markten voor passagiersluchtvervoer afbakent op basis van vliegverbindingen tussen twee steden of groepen van vliegverbindingen, voor zover deze volgens de specifieke kenmerken van de concentratie substitueerbaar zijn, en wanneer zij verschillende criteria gebruikt om de substitueerbaarheid van de verbindingen te kenmerken, onder meer afstand en reistijd tussen de luchthavens, het geschatte aandeel vrijetijdspassagiers op een verbinding, het begrip „luchthavensysteem” en de handelspraktijken van een van de partijen bij de concentratie die met behulp van de techniek van de bundel van aanwijzingen worden geanalyseerd.

Een dergelijke techniek kan natuurlijk zowel positieve als negatieve elementen omvatten. De conclusie waartoe de Commissie komt, kan dus niet in twijfel worden getrokken enkel omdat uit de enquête een factor naar voren komt die deze conclusie niet steunt, terwijl deze naar behoren wordt vermeld en in de beschikking in aanmerking wordt genomen, zonder te zijn verdraaid.

Wat inzonderheid de afstand en de reistijd tussen de luchthavens betreft, kan de Commissie niet worden verweten dat zij een „regel” gebruikt waarvan zij het niet-exacte karakter uitdrukkelijk erkent, volgens welke het bedieningsgebied van een luchthaven kan worden gedefinieerd als het gebied dat op een afstand van 100 km of binnen 1 uur rijden van de luchthaven ligt, waarbij zij aangeeft dat het uitsluitend om een eerste representatieve variabele gaat en dat het bedieningsgebied wegens de specifieke kenmerken van elke betrokken luchthaven anders kan zijn.

Ook een empirische prijscorrelatie-analyse is een factor die weliswaar op zich niet bewijst dat twee luchthavens tot dezelfde markt behoren, maar samen met andere factoren een relevante factor vormt die de Commissie voor de afbakening van de relevante markten in aanmerking kan nemen.

(cf. punten 99, 102‑103, 108, 110, 112‑113, 115‑117, 119)

7. In het kader van de controle op concentraties kan de Commissie een bundel van aanwijzingen voor de beoordeling van de mededingingssituatie gebruiken en staat het aan haar om het resultaat van die bundel van aanwijzingen globaal te evalueren. Daarbij is het mogelijk dat bepaalde elementen prioriteit krijgen en dat andere buiten beschouwing worden gelaten. Er is in dit verband geen reden om een rangorde tussen „technische bewijselementen” en „niet-technische bewijselementen” aan te brengen. Het argument dat laatstgenoemde elementen niet in aanmerking kunnen worden genomen indien zij niet door „technische bewijselementen” worden gestaafd, kan niet worden aanvaard.

Dit onderzoek en de daarbij behorende motivering zijn onderworpen aan een rechtmatigheidstoetsing die het Gerecht op de beschikkingen van de Commissie op het gebied van concentraties uitoefent.

(cf. punten 133, 136)

8. Wanneer de Commissie, nadat zij de mededinging tussen de partijen bij de concentratie en de gevolgen van de concentratie voor die mededinging heeft beoordeeld en tot de conclusie is gekomen dat de uit de concentratie voortgekomen entiteit de mededinging tussen de partijen ten nadele van de klanten uitschakelt, de kwestie van de toetreding van nieuwe concurrenten tot de relevante markten onderzoekt, neemt zij als uitgangspunt de hypothese van een nieuwkomer die probeert toe te treden tot een markt waarop de uit de concentratie voortgekomen entiteit reeds aanwezig is. Zij onderzoekt dus of de toetreding van nieuwe concurrenten kan worden beschouwd als een toereikende concurrentiedruk om de potentiële de mededinging verstorende gevolgen van de transactie te voorkomen of te neutraliseren.

Om de analyse van de Commissie te betwisten, moet dus een toetredingsperspectief worden aangeduid dat de concreet vastgestelde de mededinging verstorende gevolgen compenseert. Bijgevolg is alleen de „dreiging” van een toetreding van een concurrent niet voldoende. Het argument dat het uitblijven van toetreding te verklaren is door de huidige efficiëntie van een van de partijen bij de concentratie op de betrokken routes en de tevredenheid van de klanten, die een nieuwkomer geen enkel uitzicht op rentabiliteit bieden, kan ook niet slagen.

Ook het argument dat een van de partijen bij de concentratie niet voornemens is, na de concentratie hogere prijzen toe te passen dan die welke het gevolg zijn van de werking van de mededinging, kan de analyse van de Commissie betreffende de toetredingsdrempels niet op losse schroeven zetten. Het onderscheid tussen de controle van concentraties en de controle van misbruik van een machtspositie is immers daarin gelegen dat marktstructuren en niet het gedrag van ondernemingen worden gecontroleerd. Met de concentratiecontrole wordt beoogd, op basis van een prospectieve analyse van de marktstructuren de totstandbrenging van een concentratie te voorkomen die een daadwerkelijke mededinging op de gemeenschappelijke markt of een wezenlijk deel daarvan op significante wijze zou belemmeren, met name als het resultaat van het in het leven te roepen of versterken van een machtspositie. Voor prijzen is dus het relevante criterium, of de markttoetreding van een nieuwkomer kan voorkomen dat de prijzen boven het vóór de concentratie heersende niveau stijgen. Het prijscriterium is niet het enige dat in aanmerking kan worden genomen, omdat de totstandbrenging van de concentratie ook de beschikbare capaciteit, het aanbod of de kwaliteit van de diensten dan wel de innovatie kan beïnvloeden.

(cf. punten 237‑239, 248‑250, 279)

9. In het kader van de verenigbaarheid van een concentratie met de gemeenschappelijke markt hangt de beoordeling van de toetredingsdrempels af van de kenmerken van de markt en van de mogelijkheden van de potentiële nieuwkomers. Met betrekking tot de tijdigheid heeft de Commissie in punt 74 van de richtsnoeren voor de beoordeling van horizontale fusies een termijn genoemd die normaliter niet meer dan twee jaar mag bedragen. Die termijn hangt echter van de onderzochte situatie af. De Commissie verstrekt in die richtsnoeren in elk geval slechts een analytisch kader dat door haar kan worden toegepast, verder worden uitgewerkt en verfijnd bij de behandeling van specifieke zaken.

(c f. punten 293‑295)

10. In punt 29 van de considerans van verordening nr. 139/2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, wordt verklaard dat het bij het vaststellen van de invloed van een concentratie op de mededinging in de gemeenschappelijke markt dienstig rekening is te houden met alle waarschijnlijke efficiëntieverbeteringen die de betrokken ondernemingen aannemelijk maken. Het is mogelijk dat de efficiëntieverbeteringen die de concentratie teweegbrengt, opwegen tegen de gevolgen voor de mededinging, in het bijzonder tegen de mogelijke schade voor de consumenten, die er anders uit zouden kunnen voortvloeien en dat de concentratie bijgevolg de daadwerkelijke mededinging op de gemeenschappelijke markt of een wezenlijk deel daarvan niet op significante wijze zou belemmeren, met name door een machtspositie in het leven te roepen of te versterken. In punt 78 van de door de Commissie vastgestelde richtsnoeren voor de beoordeling van horizontale fusies heet het: „Wil de Commissie in haar beoordeling van de fusie rekening kunnen houden met beweerde efficiëntieverbeteringen en tot de conclusie kunnen komen dat er dankzij die efficiëntieverbeteringen geen reden is om de fusie onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt te verklaren, moeten de verbeteringen ten goede komen aan de verbruikers, specifiek uit de fusie voortvloeien en verifieerbaar zijn.” Deze voorwaarden zijn cumulatief.

Het bewijs dat de gestelde efficiëntieverbeteringen de negatieve gevolgen kunnen compenseren die de concentratie voor anders de concurrentie zou kunnen hebben, rust op de aanmeldende partijen.

(cf. punten 386‑387, 412)

11. Uit punt 86 van de door de Commissie vastgestelde richtsnoeren voor de beoordeling van horizontale fusies blijkt dat efficiëntieverbeteringen verifieerbaar moeten zijn, zodat de Commissie redelijk zeker kan zijn dat de efficiëntieverbeteringen zich ook daadwerkelijk zullen voordoen, en substantieel genoeg moeten zijn om de potentiële schade tegen te gaan die de fusie kan meebrengen voor de verbruikers. Hoe nauwkeuriger en overtuigender de efficiëntieverbeteringen worden beschreven, hoe beter de Commissie de beweerde verbeteringen kan beoordelen. De efficiëntieverbeteringen en het daaruit voor de verbruikers voortvloeiende voordeel dienen, voor zover mogelijk, te worden gekwantificeerd, en indien de noodzakelijke gegevens niet voorhanden zijn om een nauwkeurige kwantitatieve analyse te maken, moeten duidelijk aanwijsbare – niet slechts marginale – positieve gevolgen voor de verbruikers te voorzien zijn.

De voorwaarde van verifieerbaarheid van de efficiëntieverbeteringen verlangt dus niet dat de aanmeldende partij gegevens die door een derde onafhankelijk kunnen worden geverifieerd, of documenten uit de tijd vóór de concentratie overlegt, aan de hand waarvan de omvang van de efficiëntieverbeteringen als gevolg van de overname objectief en onafhankelijk kan worden beoordeeld.

Uit die richtsnoeren blijkt namelijk dat het merendeel van de informatie op grond waarvan de Commissie de efficiëntieverbeteringen kan beoordelen, uitsluitend in handen is van de partijen bij de concentratie, en dat het dan ook aan de aanmeldende partijen staat om tijdig alle noodzakelijke informatie te verstrekken. De niet-limitatieve opsomming van het bewijsmateriaal dat dienstig is voor de beoordeling van efficiëntieverbeteringen, omvat verder bewijsmateriaal van allerlei aard zonder dat de nadruk wordt gelegd op de noodzaak dat dit onafhankelijk kan worden geverifieerd, of dat het uit de tijd vóór de concentratie dateert.

Een bij een concentratie betrokken onderneming mag de Commissie dus haar eigen gegevens over de van de concentratie verwachte efficiëntieverbeteringen verstrekken, zonder dat zij zich moet verlaten op een beoordeling die door een derde onafhankelijk kan worden geverifieerd of vóór de aankondiging van de concentratie is uitgevoerd. In het bedrijfsleven is de tijdige overlegging van dergelijke documenten niet altijd mogelijk, en inzonderheid de door een onderneming gebruikte documenten om een openbaar overnamebod in te leiden kunnen, ongeacht of zij van deze onderneming of van haar adviseurs afkomstig zijn, naar de aard ervan een zekere relevantie voor de onderbouwing van de inhoud van de stellingen met betrekking tot de efficiëntieverbeteringen hebben.

(cf. punten 406‑408, 410)

12. Blijkens punt 85 van de door de Commissie vastgestelde richtsnoeren voor de beoordeling van horizontale fusies zijn efficiëntieverbeteringen relevant voor de beoordeling van een fusie uit mededingingsoogpunt wanneer zij een direct resultaat zijn van de aangemelde fusie en niet in dezelfde mate kunnen worden bereikt met praktijken die de mededinging minder verstoren. In dat geval is de Commissie van mening dat de efficiëntieverbeteringen door de concentratie zijn veroorzaakt en dus een specifiek resultaat van de concentratie zijn. Het staat aan de partijen bij de concentratie om tijdig alle relevante informatie te verstrekken die noodzakelijk is om aan te tonen dat er geen minder de mededinging verstorende, realistische en haalbare alternatieven dan de aangemelde concentratie zijn. De Commissie neemt alleen alternatieven in aanmerking die, gelet op de vaste commerciële gebruiken in de betrokken bedrijfstak, praktisch realiseerbaar zijn in de commerciële context waarin de partijen bij de concentratie zich bevinden.

(cf. punt 427)

13. Met betrekking tot het voordeel voor de consumenten volgt uit de door de Commissie vastgestelde richtsnoeren voor de beoordeling van horizontale fusies, dat de te hanteren toetssteen bij de beoordeling van beweerde efficiëntieverbeteringen is dat de verbruikers niet slechter af mogen zijn ten gevolge van de concentratie. Daarom moeten de efficiëntieverbeteringen substantieel en tijdig zijn en in beginsel de verbruikers ten goede komen op die relevante markten waar anders waarschijnlijk mededingingsproblemen zouden ontstaan. Concentraties kunnen verschillende soorten efficiëntieverbeteringen meebrengen, die kunnen leiden tot lagere prijzen of andere voordelen voor verbruikers. Zo kunnen kostenbesparingen in de productie of distributie de uit de concentratie voortgekomen entiteit bijvoorbeeld de mogelijkheid en de prikkel geven om na de concentratie lagere prijzen te berekenen. In het kader van de noodzaak vast te stellen of de efficiëntieverbeteringen de verbruikers een netto voordeel opleveren, zullen kostenbesparingen die resulteren in verlagingen van variabele of marginale kosten waarschijnlijk relevanter zijn voor de beoordeling van de efficiëntieverbeteringen dan verlagingen van vaste kosten; de kans dat het eerste soort kosten resulteert in lagere prijzen voor de verbruiker is immers groter. Kostenverlagingen die uitsluitend het gevolg zijn van de mededinging verstorende productiebeperkingen, kunnen niet worden beschouwd als efficiëntieverbeteringen die de verbruiker ten goede komen.

Verder is de prikkel voor de uit de concentratie voortgekomen entiteit om efficiëntieverbeteringen door te geven aan de verbruikers vaak gerelateerd aan het bestaan van concurrentiedruk die uitgaat van de op de markt overblijvende ondernemingen en van potentiële nieuwkomers op de markt. Hoe groter de mogelijke negatieve mededingingseffecten zijn, des te meer moet de Commissie zeker zijn dat de beweerde efficiëntieverbeteringen substantieel zijn, naar alle waarschijnlijkheid tot stand zullen worden gebracht, en in voldoende mate aan de verbruikers zullen worden doorgegeven. Dienaangaande wordt in de richtsnoeren verklaard dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat een concentratie die leidt tot een marktpositie welke die van een monopolie benadert, of tot een soortgelijk niveau van marktmacht, met de gemeenschappelijke markt verenigbaar kan worden verklaard op grond van het feit dat de efficiëntieverbeteringen mogelijke de mededinging beperkende gevolgen tegengaan.

(cf. punten 434‑436)

14. In het kader van de concentratiecontrole kunnen de betrokken ondernemingen verbintenissen aanbieden aan de Commissie teneinde een beslissing te verkrijgen waarin wordt vastgesteld dat hun concentratie met de gemeenschappelijke markt verenigbaar is. Afhankelijk van de staat van voortgang van de administratieve procedure moeten de voorgestelde verbintenissen de Commissie in staat stellen om ofwel tot het oordeel te komen dat de aangemelde concentratie in het stadium van het voorafgaande onderzoek geen twijfels meer doet rijzen over haar verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt, ofwel tegemoet te komen aan de bezwaren die in het kader van het diepgaande onderzoek zijn geuit. Deze verbintenissen moeten dus in eerste instantie de inleiding van het diepgaand onderzoek voorkomen of daarna voorkomen dat een beschikking wordt vastgesteld waarbij de concentratie met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar wordt verklaard. Op grond van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 139/2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen kan de Commissie immers aan een beschikking waarbij een concentratie in overeenstemming met de maatstaf van artikel 2, lid 2, van deze verordening met de gemeenschappelijke markt verenigbaar wordt verklaard, voorwaarden en verplichtingen verbinden die moeten waarborgen dat de betrokken ondernemingen de door hen ten opzichte van haar aangegane verbintenissen, bedoeld om de concentratie met de gemeenschappelijke markt verenigbaar te maken, nakomen.

Gelet op zowel de omvangrijke financiële belangen en de industriële of commerciële inzet die aan dit type van operatie eigen is, als de bevoegdheden waarover de Commissie op dit gebied beschikt, is het in het belang van de betrokken ondernemingen om de taak van de administratie te vergemakkelijken. Om diezelfde redenen is de Commissie ook verplicht de grootst mogelijke zorgvuldigheid te betrachten bij de vervulling van haar taak op het gebied van concentratiecontrole.

Met betrekking tot te laat voorgestelde verbintenissen volgt uit de mededeling van de Commissie betreffende op grond van verordening nr. 4064/89 en verordening nr. 447/98 aanvaardbare corrigerende maatregelen, waarvan de Commissie de oplossingen met betrekking tot verordening nr. 139/2004 en verordening nr. 802/2004 kan overnemen, dat de partijen bij een aangemelde concentratie mogen verwachten dat dergelijke verbintenissen in aanmerking worden genomen, op voorwaarde dat, in de eerste plaats, die verbintenissen, zonder dat nader onderzoek nodig is, duidelijk een oplossing voor de eerder vastgestelde mededingingsproblemen bieden, en in de tweede plaats, er voldoende tijd is voor overleg met de lidstaten over die verbintenissen.

(cf. punten 448‑451, 455)

15. In het kader van verordening nr. 139/2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen is de Commissie slechts bevoegd, verbintenissen te aanvaarden die geschikt zijn om de aangemelde concentratie verenigbaar met de gemeenschappelijke markt te maken. Daarbij voldoen door de partijen bij de concentratie aangeboden verbintenissen slechts aan dat criterium, voor zover de Commissie met zekerheid kan concluderen dat de uitvoering ervan mogelijk is en dat de daaruit voortvloeiende oplossingen voldoende levensvatbaar en duurzaam zijn om zeker te zijn dat het in de betrekkelijk nabije toekomst niet komt tot het ontstaan of de versterking van een machtspositie of van de belemmeringen voor een daadwerkelijke mededinging, die de verbintenissen beogen te voorkomen.

(cf. punten 452‑453)