ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Met betrekking tot het door rekwirant ondergane geweld, verwijst hij naar de verklaring van niet-ontvankelijkheid van het verzoek om dit geweld vast te stellen, het ontbreken van een besluit over dit specifieke verzoek en de weigering van het GVA om het verwijzingsarrest te volgen, de niet-ontvankelijkheid van de nieuwe excepties die de EIB in de verwijzingsprocedure heeft geformuleerd alsmede het misbruik van bevoegdheid door het GVA, dat zich in de plaats van rekwirants advocaat heeft gesteld door te beslissen dat het verzoek om schadevergoeding niet behoefde te worden onderzocht, omdat het in zaak F-52/11 was opgenomen en beter was gestructureerd.
In de eerste plaats is de ervaring van de deelnemers beoordeeld in de loop van de gunningprocedure, terwijl zij al in de fase van de voorselectie was onderzocht.
—

de mededeling 2014/C 200/01 van de verwerende partij van 28 juni 2014 over richtsnoeren staatssteun ten behoeve van milieubescherming en energie 2014-2020 nietig te verklaren, voor zover daarin de zuivelverwerkende industrie (NACE 10.51) ondanks het vervullen de in de richtsnoeren onder afdeling 3.7.2 vastgestelde voorwaarden niet in bijlage 3 is genoemd;
1.

Besluit Ares(2014) 2317513 van de Commissie van 11 juli 2014 is in strijd met artikel 17 VEU, de artikelen 2, lid 1, sub g, en 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006, het verdrag van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden („VN/ECE-Verdrag”) juncto besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 betreffende het sluiten, namens de Europese Gemeenschap, van het VN/ECE-Verdrag.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/36

Beroep ingesteld op 7 oktober 2014 — CEAHR/Commissie

(Zaak T-712/14)

(2015/C 007/41)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Confédération Européenne des Associations d’Horlogers-Réparateurs (CEAHR) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: P. Mathijsen en P. Dyrberg, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— besluit C(2014) 5462 final van de Europese Commissie van 29 juli 2014 nietig verklaren;

— de Europese Commissie in de kosten van de procedure verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep vordert de verzoekende partij de nietigverklaring van besluit C(2014) 5462 final van de Europese Commissie van 29 juli 2014 in de zaak AT.39097 — Watch Repair, waarbij de Commissie de klacht van de verzoekende partij over de weigering van verschillende fabrikanten van premium/luxe horloges om onderdelen te leveren aan onafhankelijke reparateurs, op de voet van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 773/2004 (1) afwijst.

Ter onderbouwing van haar beroep voert de verzoekende partij aan dat i) de bevindingen van de Commissie gebaseerd zijn op kennelijke beoordelingsfouten, ten aanzien van zowel het recht als de feiten, ii) dat het bestreden besluit geen deugdelijke motivering bevat van de bevindingen van de Commissie en iii) dat het bestreden besluit het resultaat is van een procedure waarin de Commissie de in de klacht naar voren gebrachte juridische en feitelijke gegevens niet zorgvuldig heeft onderzocht, hetgeen in strijd is met het recht van de verzoekende partij op goed bestuur.

(1) Verordening (EG) nr. 773/2004 van de Commissie van 7 april 2004 betreffende procedures van de Commissie op grond van de artikelen [101 VWEU] en [102 VWEU] (PB 2004 L 123, blz. 18).
—

Verzoeker stelt dat de bestreden verordening ten onrechte is vastgesteld op de rechtsgrondslag van artikel 215 VWEU, aangezien uit de strekking en de context van de verordening voortvloeit dat zij vastgesteld had moeten worden op de grondslag van artikel 207 VWEU (ex artikel 133 EG) over de gemeenschappelijke handelspolitiek en derhalve volgens de gewone wetgevingsprocedure. Verzoeker stoelt zijn rechtmatig belang op het feit dat de bestreden maatregel een regelgevingshandeling is die geen uitvoeringsmaatregelen in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU meebrengt en hem rechtstreeks raakt.
—

de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten van Unichem in verband met deze procedure.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 409/45

Beroep ingesteld op 25 juli 2014 — One of Us e.a./Parlement e.a.

(Zaak T-561/14)

2014/C 409/65

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: European Citizens’ Initiative One of Us e.a. (vertegenwoordiger: C. de La Hougue, advocaat)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Europese Commissie en Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van mededeling COM(2014) 355 final van de Commissie;

— subsidiair, nietigverklaring van artikel 10, lid 1, sub c, van verordening (EU) nr. 211/2011;

— verwijzing van de verwerende partijen in de kosten van de verzoekende partij.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan.

1. Met het eerste middel wordt gesteld dat de Commissie een onbevredigend antwoord heeft gegeven op het wetgevingsvoorstel van de verzoekende partijen en op de kwesties die door verzoekende partijen aan de orde worden gesteld in het burgerinitiatief „Eén van ons”, aangezien de Commissie i) niet antwoordt op het feit dat het menselijk embryo een menselijk wezen is en ii) niet ingaat op kennelijke tegenstrijdigheden.

2. Met het tweede middel wordt schending van het democratische proces gesteld, aangezien de Commissie: — geen juridische redenen noemt waarom zij weigert om het voorstel van de verzoekende partijen aan het Parlement toe te zenden; — de vereisten van verordening nr. 211/2011 (1) onjuist opvat en een monopolie op het wetgevingsproces behoudt, in strijd met de Verdragsbepalingen over de institutionele dialoog; — haar juridische en politieke conclusies niet afzonderlijk formuleert, zoals is vereist bij verordening nr. 211/2011.

3. Met het derde middel wordt aangevoerd dat verordening nr. 211/2011 niet met de Verdragen verenigbaar is. De verzoekende partijen stellen dat: — het indruist tegen de doelstellingen van het Verdrag van Lissabon om de democratische legitimiteit van de instellingen te verbeteren en de deelname van de Europese burger aan het democratische proces te bevorderen, dat de Commissie een burgerinitiatief kan afwijzen op subjectieve en arbitraire gronden zonder dat het Parlement dit onderzoekt; — het tegen de rechtsstaat ingaat wanneer de beslissing van de Commissie niet door de rechter kan worden getoetst.

(1) Verordening (EU) nr. 211/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 over het burgerinitiatief (PB L 65, blz. 1).
2.

Tweede middel: schending van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU — Verzoekster voert verder aan dat verweerster artikel 107, lid 3, sub c, heeft geschonden, doordat zij op kennelijk onjuiste wijze het stimulerende effect en de evenredigheid van de steun heeft beperkt tot het vooraf op 17 miljoen EUR geraamde bedrag van het kostenverschil tussen de vestigingen München en Leipzig. — Verzoekster stelt in dit verband dat verweerster een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door vanwege het bedrag van dit kostenverschil automatisch een grondig onderzoek te verrichten, waardoor zij uiteindelijk niet op rechtmatige wijze gebruik heeft gemaakt van haar discretionaire bevoegdheid, met name bij het onderzoek naar de evenredigheid en de effecten van de steun.
2.

Tweede middel: onjuiste opvatting van de feiten, aangezien in het bestreden besluit ten onrechte is vastgesteld dat de licentie- en leveringsovereenkomst die de verzoekende partij met de onderneming Niche had gesloten een extra drijfveer was geweest om die laatste onderneming ertoe te brengen om de minnelijke schikking op het gebied van octrooien te sluiten met de moedermaatschappij van de verzoekende vennootschap.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 409/49

Beroep ingesteld op 15 augustus 2014 — Diapharm/Commissie

(Zaak T-620/14)

2014/C 409/70

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Diapharm GmbH & Co. KG (Münster, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Weidner, N. Hußmann en T. Guttau, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht om:

— vast te stellen dat verweerster artikel 13, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (PB L 404, blz. 9) heeft geschonden door na te laten de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid te belasten met de wetenschappelijke beoordeling van gezondheidsclaims over plantaardig materiaal met het oog op de vaststelling van een communautaire lijst van toegestane claims inzake plantaardig materiaal, zoals bedoeld in artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 1924/2006, en van alle noodzakelijke voorwaarden voor het gebruik van deze claims,

— verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster een enkel middel aan.

Middel: schending van artikel 13, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006 (1)

Volgens verzoekster schendt het stilzitten van de Commissie artikel 13, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006, dat 31 januari 2010 voorschrijft als vaste omzettingstermijn. Verzoekster verwijt de Commissie deze termijn te hebben laten verstrijken. Verzoekster voert in dit verband aan dat de Commissie niet bevoegd is de wetenschappelijke beoordeling van gezondheidsclaims over plantaardig materiaal voor onbepaalde tijd uit te stellen. Het stilzitten van verweerster werkt volgens verzoekster juridische versnippering in de hele Unie in de hand en is in strijd met de fundamentele doelstelling van de verordening om in heel Europa uniforme regels in te voeren.

(1) Verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (PB L 404, blz. 9).
—

nietigverklaring van het besluit van het validatiepanel van de Europese Commissie van 15 april 2014 dat verzoekster geen kleine, middelgrote of micro-onderneming in de zin van aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie van 6 mei 2003 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen (PB L 124, blz. 36) is, en
1.

De litigieuze maatregelen zijn onrechtmatig, aangezien zij (i) de in artikel 296 VWEU en in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde motiveringsplicht schenden en (ii) een schending vormen van verzoekers eigendomsrecht, als bedoeld in artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”) en in artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede van het in de artikelen 8 en 10 van het EVRM neergelegde recht op eerbiediging van zijn eer en goede naam.
—

ongeacht de beperkte motivering van de beslissing tot uitsluiting, is de administratie overgegaan tot criteriumwijziging, wat op ernstige wijze afbreuk heeft gedaan aan verzoeksters recht van verweer, aangezien zij andere argumenten zou hebben aangevoerd voor het verzoek om een aanvullend onderzoek indien van bij aanvang was aangegeven dat de grond tot uitsluiting van de inschrijving erin bestond dat de inschrijving ingevolge de wijziging van vakje 20 onvolledig was geworden.
—

verweerders besluit in verband met de gunning van de opdracht, dat aan verzoeksters is meegedeeld bij brief van 11 april 2014, en alle latere hiermee verband houdende besluiten van verweerder nietig te verklaren, daaronder begrepen het besluit om de opdracht aan de winnende inschrijver te gunnen (dat niet aan verzoeksters is bekendgemaakt);
—

de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 mei 2014 in de zaak R 1911/2013-4 wegens onrechtmatigheid en schending van de op het gemeenschapsmerk toepasselijke wetsbepalingen te vernietigen, en de in het onderhavige verzoekschrift geformuleerde vorderingen toe te wijzen op basis van het intrinsieke of wegens het gebruik verkregen onderscheidende vermogen van het aangevraagde driedimensionale merk, en wegens rechtmatigheid aldus het onderhavige beroep toe te wijzen en inschrijving te gelasten van driedimensionaal gemeenschapsmerk nr. 1 1 7 47 987 voor klasse 30 van de internationale classificatie;
—

In dit verband stelt verzoeker dat, aangezien het behoren tot dezelfde regionale groepering rechtstreeks in verband staat met de regel van de regionale cumulatie en de cumulatie is opgenomen in de algemene verwijzing naar mogelijke onregelmatigheden in het bericht, in geen geval afbreuk mag worden gedaan aan het recht om zich op goede trouw te beroepen in verband met verrichtingen waarvoor de regel van cumulatie met de landen waarop het bericht betrekking heeft, niet is toegepast. In casu mag de beperking niet worden toegepast op de invoer van producten die niet uit Colombia en El Salvador komen.
—

subsidiair, vaststellen dat het in artikel 4, lid 1, in fine, van het besluit vervatte bevel tot terugvordering van de steun bij de investeerders geen effect sorteert, aangezien het in strijd is met het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel, nu terugvordering niet kan worden gelast met betrekking tot een periode vóór de bekendmaking van het besluit tot inleiding [van de formele onderzoeksprocedure];
—

uitvoeringsbesluit 2014/216/GBVB van de Raad van 14 april 2014 tot uitvoering van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB L 111, blz. 91) en uitvoeringsverordening (EU) nr. 381/2014 van de Raad van 14 april 2014 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB L 111, blz. 33) nietig verklaren, voor zover de bestreden handelingen verzoeker plaatsen op de lijst van personen en entiteiten op wie de beperkende maatregelen van toepassing zijn;
—

artikel 4 van het bestreden besluit, voor zover daarin uitspraak wordt gedaan over de rechtmatigheid van de particuliere overeenkomsten tussen de investeerders en andere entiteiten, hoe dan ook nietig verklaren in zijn geheel of op dusdanige wijze dat het verbod van afwenteling wordt beperkt tot de rentabiliteit van de verrichtingen, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/53

Beroep ingesteld op 2 juli 2014 — Derivados del Flúor/Commissie

(Zaak T-500/14)

2014/C 282/69

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Derivados del Flúor, SA (Bilbao, Spanje) (vertegenwoordiger: J. De Juan Casadevall, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden besluit nietig verklaren;

— subsidiair, voor het geval dat het Gerecht zou oordelen dat de Spaanse belasting-leaseregeling een onrechtmatige steunmaatregel vormt, terugvordering van de in dat kader verleende steun slechts gelasten tot op de datum van bekendmaking van het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure in het Publicatieblad van de Europese Unie, dat wil zeggen tot 21 september 2011, en

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep is gericht tegen het besluit van de Europese Commissie van 17 juli 2013 betreffende de belastingregeling voor bepaalde leaseovereenkomsten met het oog op financiering, ook Spaanse belasting-leaseregeling genoemd (Steunmaatregel SA.21233 C/2011, ex NN/2011, ex CP 137/2006).

De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in de zaken T-401/14, Duro Felguera/Commissie, en T-700/13, Bankia/Commissie.

De verzoekende partij stelt met name het volgende. De artikelen 17, 18 en 19 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zijn ten onrechte niet op de onderhavige zaak toegepast. Er is geen sprake van een fiscaal concurrentievoordeel en de begunstigde van de staatssteun is niet naar behoren vastgesteld. De staatssteun is wel degelijk verenigbaar met de interne markt. De verwerende instelling heeft zich schuldig gemaakt aan misbruik van bevoegdheid en schending van het gelijkheids- en het vertrouwensbeginsel.
3.

Het besluit bevat kennelijke beoordelingsfouten in verband met het gedrag waarbij nkt Cables beweerdelijk betrokken was, en in verband met de conclusie dat uit zulk gedrag bleek dat nkt Cables had deelgenomen aan of kennis had van alle activiteiten die de ene enkele voortdurende inbreuk uitmaakten.
—

verweerder verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster, en, mocht Chiquita Brands LLC in de procedure interveniëren, Chiquita Brands LLC verwijzen in haar eigen kosten.
—

het besluit van de Raad in de brief van 14 maart 2014, die was gericht aan verzoeksters advocaten, met betrekking tot de herziening van de lijst van aangewezen personen en entiteiten in bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Iran, zoals gewijzigd bij besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012, en in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran, zoals uitgevoerd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 945/2012 van de Raad van 15 oktober 2012, nietig te verklaren, voor zover daarbij wordt geweigerd verzoekster te schrappen van de lijst van personen en entiteiten die aan de beperkende maatregelen zijn onderworpen;
1.

Eerste middel: de voorwaarden voor opname op een lijst zoals neergelegd in artikel 23, lid 2, sub d, van verordening nr. 267/2012 (1) en artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413 (2) zijn niet vervuld en de Raad heeft blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout door te oordelen dat de voorwaarden waren vervuld en vervuld bleven, aangezien verzoeksters geen eigendom zijn en niet onder zeggenschap staan van de National Iranian Oil Company (NIOC).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 253/35

Beroep ingesteld op 13 mei 2014 — Davó Lledó/BHIM — Administradora y Franquicias América en Inversiones Ged (DoggiS)

(Zaak T-335/14)

2014/C 253/50

Taal van het verzoekschrift: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: José-Manuel Davó Lledó (Cartagena, Spanje) (vertegenwoordiger: J. V. Gil Martí, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Administradora y Franquicias América, SA en Inversiones Ged Ltda (Santiago de Chile, Chili)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 13 maart 2014 in de zaak R 824/2013-1 te vernietigen en bijgevolg de aanvankelijke beslissing van de nietigheidsafdeling van 18 juli 2013 houdende afwijzing van de door Administradora y Franquicias América SA en Inversiones Ged Ltda ingestelde vordering tot nietigverklaring van gemeenschapsmerk nr. 8 894 826 „DoggiS” te bevestigen en Administradora y Franquicias América SA en Inversiones Ged Ltda te gelasten in die uitspraak en de daaraan inherente gevolgen te berusten, en de verwerende en de tussenkomende partijen in de kosten te verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: beeldmerk met het woordelement „DoggiS” voor waren en diensten van de klassen 29, 30 en 43 — gemeenschapsmerk nr. 8 894 826

Houder van het gemeenschapsmerk: verzoeker

Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Administradora y Franquicias América, SA en Inversiones Ged Ltda

Motivering van de vordering tot nietigverklaring: het merk is te kwader trouw aangevraagd

Beslissing van de nietigheidsafdeling: afwijzing van de vordering tot nietigverklaring

Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het beroep, waarbij zowel de beslissing van de nietigheidsafdeling als de inschrijving van het litigieuze gemeenschapsmerk volledig worden vernietigd

Aangevoerde middelen:

— Schending van artikel 76 van verordening nr. 207/2009;
—

dientengevolge, de in eerste aanleg door rekwiranten geformuleerde vorderingen toe te wijzen en, derhalve, — nietig te verklaren de besluiten om op rekwiranten toe te passen het besluit van de raad van bestuur van de EIB van 13 december 2011 tot vaststelling van een salarisprogressie die beperkt is tot 2,8 % en het besluit van het directiecomité van de EIB van 14 februari 2012 waarbij een schema van verdienste is gedefinieerd dat een salarisverlies van 1 % inhoudt, welke besluiten zijn vervat in de salarisafrekeningen van april 2012, alsmede, in dezelfde mate, alle besluiten die in de latere salarisafrekeningen zijn vervat; — derhalve — de verwerende partij te veroordelen tot betaling van het uit bovenvermelde besluiten van de raad van bestuur van de EIB van 13 december 2011 en van het directiecomité van de EIB van 14 februari 2012 voortvloeiende verschil in bezoldiging in vergelijking met de toepassing van de vroegere salarisregeling; dit verschil in bezoldiging moet worden vermeerderd met vertragingsrente vanaf 12 april 2012 en, vervolgens, vanaf de 12e van elke maand tot aan de volledige vereffening, waarbij het rentepercentage moet worden vastgesteld op het niveau van het percentage van de ECB, vermeerderd met 3 punten; — de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de schade die is geleden wegens het verlies aan koopkracht, welke schade ex aequo et bono en voorlopig moet worden vastgesteld op 1,5 % van de maandelijkse bezoldiging van elke rekwirant; — de EIB te verwijzen in alle kosten;
—

besluit 2014/49/GBVB van de Raad van 30 januari 2014 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB L 28, blz. 38) en uitvoeringsverordening (EU) nr. 81/2014 van de Raad van 30 januari 2014 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 101/2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Tunesië (PB L 28, p. 2 ) nietig verklaren voor zover deze maatregelen, die de bevriezing van tegoeden in de Europese Unie betreffen, van toepassing zijn op verzoeker, en
—

Schending van artikel 107, lid 1, VWEU door de ongegronde aanname dat de Gmina Kosakowo in strijd met deze bepaling overheidssteun heeft verstrekt, hoewel dit lichaam aandelen heeft genomen in de vennootschap Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. als verrekening van een transactie in het kader van een overeenkomst voor de pacht van land; voorts, onjuiste toepassing door de Europese Commissie van het criterium van de particuliere investeerder.
—

schending door onjuiste juridische classificatie van de feiten en bewijzen, met als gevolg schending van artikel 107, lid 1, VWEU door het bestreden besluit, door de aanname dat in de zaak niet was voldaan aan de voorwaarden voor de vaststelling dat de maatregelen van verzoekers in overeenstemming waren met het criterium van de particuliere investeerder en niet was aangetoond dat het investeringsproject door een particuliere investeerder zou worden verwezenlijkt, zodat de investeringen in het vliegveld Gdynia-Kosakowo voor ongeoorloofde staatssteun werden aangezien.
—

artikel 1, lid 2, sub b, van richtlijn 2013/55/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013 tot wijziging van richtlijn 2005/36/EG betreffende de erkenning van beroepskwalificaties en verordening (EU) nr. 1024/2012 betreffende de administratieve samenwerking via het Informatiesysteem interne markt („de IMI-verordening”), die op 28 december 2013 werd bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (L 354/132) nietig te verklaren;