ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Corte Suprema di Cassazione (Italië) op 9 februari 2010 — Strafzaak tegen Marcello Costa

(Zaak C-72/10)

2010/C 100/41

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte Suprema di Cassazione

Partij in de strafzaak

Marcello Costa.

Prejudiciële vraag

Hoe moeten de artikelen 43 EG en 49 EG worden uitgelegd met betrekking tot de vrijheid van vestiging en dienstverrichting in de sector weddenschappen op sportevenementen teneinde vast te stellen of de genoemde bepalingen van het Verdrag al dan niet een nationale regeling toestaan, die een staatsmonopolie en een systeem van concessies en vergunningen instelt en binnen het kader van een vast aantal concessies voorziet in het volgende: a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend volgens een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot; b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de handelsposities die zijn verworven op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen) in stand blijven; c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt en hoge borgsommen verbeurd worden, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht, die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die het onderwerp zijn van de concessie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/23

Beroep ingesteld op 11 februari 2010 — Europese Commissie/Ierland

(Zaak C-82/10)

2010/C 113/36

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: N. Yerrell gemachtigde)

Verwerende partij: Ierland

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Ierland, door niet zonder discriminatie de verzekeringsregelingen van de Europese Unie volledig toe te passen op verzekeringsmaatschappijen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens inzonderheid de artikelen 6, 8, 9, 13, 15, 16 en 17 van de Eerste richtlijn (73/239/EEG) van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan, zoals vervolgens gewijzigd, en de artikelen 22 en 23 van richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG; en

— Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat i) de Voluntary Health Insurance Board (hierna: „VHI”) met ingang van de eerste wijziging van zijn bekwaamheid bij de inwerkingtreding van de Voluntary Health Insurance (Amendment) Act 1996, niet langer een vrijstelling krachtens artikel 4 van richtlijn 73/239/EEG kon genieten en ii) vanaf die datum volledig was onderworpen aan de vereisten van de verzekeringswetgeving van de Europese Unie, waaronder in het bijzonder die inzake vergunning, financieel toezicht, invoering van technische bepalingen en een solvabiliteitsmarge, waaronder een garantiefonds.

VHI werkt thans voort zonder vergunning van de Irish Financial Regulator te hebben verkregen of te hebben voldaan aan, onder meer, de noodzakelijke solvabiliteitsvereisten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajským soudem v Brně (Tsjechië) op 11 januari 2010 — Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA/Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

(Zaak C-17/10)

2010/C 100/23

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajským soudem v Brně

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA

Verwerende partij: Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

Prejudiciële vragen

1) Moeten artikel 81 EG (thans artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie) en verordening (EG) nr. 1/2003 (1) van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag aldus worden uitgelegd dat die regelingen (in na 1 mei 2004 ingeleide procedures) van toepassing zijn op de gehele periode waarin het kartel actief is geweest, dat in de Tsjechische Republiek is begonnen vóór de toetreding van die staat tot de Europese Unie (dus vóór 1 mei 2004) en heeft voortgeduurd en tot een einde is gekomen na haar toetreding tot de Unie?

2) Moet artikel 11, lid 6, van verordening (EG) nr. 1/2003 in samenhang met artikel 31, lid 1, van deze verordening en punt 17 van de considerans ervan, junctis punt 51 van de Mededeling van de Commissie betreffende de samenwerking binnen het netwerk van mededingingsautoriteiten (2), het ne bis in idem-beginsel als neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (3) (PB 2007, C 303, blz. 1) en de algemene rechtsbeginselen van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat wanneer de Commissie na 1 mei 2004 een procedure wegens inbreuk op artikel 81 EG inleidt en een beschikking geeft in die zaak: a) vanaf dat moment de zaak automatisch is onttrokken aan de mededingingsautoriteiten van de lidstaten? b) de mededingingsautoriteiten van de lidstaten niet meer bevoegd zijn om op die zaak bepalingen van nationaal recht toe te passen die dezelfde regeling als artikel 81 EG (thans artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie) bevatten?

(1) PB 2003, L 1, blz. 1.

(2) PB C 101, blz. 43.

(3) PB 2007, C 303, blz. 1.
1)

Zijn de bestreden boratenindelingen in richtlijn 2008/58/EG (1) van de Commissie (hierna: „30e AVT-richtlijn”) en/of verordening (EG) nr. 790/2009 (2) van de Commissie (hierna: „1e AVT-verordening”) ongeldig op één of meer van de volgende gronden: i) de indelingen zijn in strijd met wezenlijke vormvoorschriften in de 30e AVT opgenomen ? ii) de indelingen zijn in strijd met richtlijn 67/548 (3) (hierna: „GSR”) en/of ten gevolge van klaarblijkelijke beoordelingsfouten in de 30e AVT opgenomen omdat: a) de Commissie het beginsel van „normaal gebruik”, neergelegd in bijlage VI bij de GSR, niet of niet juist heeft toegepast; b) risicobeoordelingscriteria op onrechtmatige wijze zijn toegepast; c) de Commissie in strijd met punt 4.2.3.3 van bijlage VI bij de GSR het „geschiktheidcriterium” niet of niet juist heeft toegepast; d) de Commissie niet voldoende rekening heeft gehouden met het feit dat epidemiologische (op mensen betrekking hebbende) gegevens benodigd zijn, en/of e) de Commissie op onrechtmatige wijze gegevens betreffende één van de boraatverbindingen heeft geëxtrapoleerd met het oog op de indeling van de andere boraatverbindingen, en/of deze extrapolatie in strijd met artikel 253 EG niet op toereikende wijze heeft gemotiveerd? iii) de indelingen zijn in strijd met het fundamentele gemeenschapsrechtelijke beginsel van evenredigheid opgenomen in de 30e AVT?
1)

Verzet het gemeenschapsrecht, met name het principe van het vrij verkeer van diensten zoals neergelegd in artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (voorheen artikel 49 EG-verdrag), zich tegen de regeling zoals opgenomen in de artikelen 1 en 1bis van het Koninklijk Besluit nr. 20 van 20/07/1970 waarbij enkel kan genoten worden van het verlaagd BTW-tarief voor werken in onroerende staat in zoverre de dienstverrichter in België geregistreerd is als aannemer conform de artikelen 400 en 401 van het Wetboek van Inkomstenbelastingen 1992?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 80/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Stuttgart (Duitsland) op 31 december 2009 — Andreas Michael Seeger/Generalstaatsanwaltschaft Stuttgart

(Zaak C-554/09)

2010/C 80/20

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Stuttgart

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Andreas Michael Seeger

Verwerende partij: Generalstaatsanwaltschaft Stuttgart

Prejudiciële vraag

Kan het begrip „materiaal” in artikel 13, [lid 1], sub d, tweede streepje, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 (1) aldus worden uitgelegd dat hieronder tevens verpakkingsmateriaal, zoals lege flessen (lege emballage), kan vallen, dat wordt vervoerd door een wijn- en drankenhandelaar die een winkel exploiteert, eenmaal per week aan zijn klanten levert en dan de lege emballage ophaalt om deze naar zijn groothandelaar te brengen?

(1) PB L 102, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 30 november 2009 — INMOGOLF SA/Administración General del Estado

(Zaak C-487/09)

2010/C 63/32

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: INMOGOLF SA

Verwerende partij: Administración General del Estado

Prejudiciële vragen

„In aanmerking genomen dat richtlijn 69/335/EEG (1) van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (thans richtlijn 2008/7/EG van 12 februari 2008) in artikel 11, sub a, het belasten van het in omloop brengen van aandelen, deelbewijzen en soortgelijke effecten verbiedt, en artikel 12, lid 1, sub a, de lidstaten uitsluitend toestaat al dan niet forfaitaire rechten te heffen op de overdracht van effecten, en gegeven het feit dat artikel 108 van wet 24/1988 van 18 juli 1988 op de effectenmarkt (in de redactie van de 12e aanvullende bepaling van wet 18/1991 van 6 juni 1991) weliswaar voor effectentransacties voorziet in een algemene vrijstelling van zowel de belasting over de toegevoegde waarde als van de belasting op de overdracht van vermogensbestanddelen, maar deze transacties onderwerpt aan de belasting op de overdracht van vermogensbestanddelen als overdrachten van vermogensbestanddelen onder bezwarende titel, wanneer zij delen van het maatschappelijk kapitaal vertegenwoordigen van vennootschappen waarvan de activa voor ten minste 50 % bestaan uit onroerend goed, en de verkrijger door die overdracht een zodanige positie krijgt dat hij de zeggenschap over die vennootschap kan uitoefenen, zonder daarbij onderscheid te maken tussen vennootschappen voor vermogensbeheer en vennootschappen die een economische activiteit verrichten:

1) Staat richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 dan in de weg aan de automatische toepassing van een regeling van lidstaten als artikel 108, lid 2, van de Spaanse wet 24/1988 op de effectenmarkt, dat bepaalde effectenoverdrachten die de overdracht van onroerende goederen verhullen, aan de belasting onderwerpt, ook indien een oogmerk tot ontwijking van de belasting ontbreekt?

Ingeval er geen sprake behoeft te zijn van een ontwijkingsoogmerk:

2) Staat richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 dan in de weg aan een regeling als de Spaanse wet 24/1988, die voorziet in de heffing van belasting op de verkrijging van de meerderheid van het kapitaal van vennootschappen waarvan de activa hoofdzakelijk bestaan uit onroerend goed, ook al zijn die vennootschappen volledig operationeel en kunnen de onroerende goederen niet worden gescheiden van de economische activiteit van de vennootschap?”

(1) PB L 249, blz. 25.
—

Is een lidstaat onder de in de voorgaande vraag genoemde voorwaarden bevoegd om voor de in bijlage IV, afdeling A, bij deze verordening genoemde activiteiten vergoedingen vast te stellen die lager zijn dan de in bijlage IV, afdeling B, bij deze verordening vastgestelde minimumbedragen, wanneer de kosten die de bevoegde autoriteiten in verband met de in bijlage VI bij deze verordening vermelde zaken hebben gedragen, deze minimumbedragen niet overschrijden, zonder dat de voorwaarden van artikel 27, lid 6, van de verordening zijn vervuld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/32

Beroep ingesteld op 23 december 2009 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-551/09)

2010/C 63/52

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Gross en M. Adam, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

1) vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 288 VWEU en artikelen 1 tot en met 3 van de beschikking van de Commissie van 30 april 2008 in steunprocedure C 56/2007 (ex NN 77/2006) betreffende de staatssteun van Oostenrijk voor de privatisering van Bank Burgenland (2008/719/EG), door niet alle maatregelen te treffen die nodig zijn voor het terugvorderen van de steun.

2) vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 288 VWEU en artikel 4 van de beschikking van de Commissie van 30 april 2008 in steunprocedure C 56/2007 (ex NN 77/2006) betreffende de staatssteun van Oostenrijk voor de privatisering van Bank Burgenland (2008/719/EG), door aan de Commissie niet tijdig de voor de berekening van het steunbedrag benodigde gegevens mee te delen.

3) verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat de termijn waarbinnen de Republiek Oostenrijk ingevolge de beschikking van de Commissie van 30 april 2008 in steunprocedure C 56/2007 (ex NN 77/2006) betreffende de staatssteun van Oostenrijk voor de privatisering van Bank Burgenland (2008/719/EG), de voor de berekening van het steunbedrag benodigde gegevens moest meedelen, is verstreken.

Een door de Commissie en de Republiek Oostenrijk na afloop van bovengenoemde termijn bereikt akkoord over de hoogte van het terug te vorderen bedrag, is door de Republiek Oostenrijk herroepen, op grond dat de door de terugvordering geraakte vennootschap ingeval van een betalingverplichting voornemens is de koop van Bank Burgenland te ontbinden. Deze ontbinding zou volgens de Republiek Oostenrijk ernstige gevolgen hebben voor de economie van de deelstaat Burgenland. Volgens de Commissie rechtvaardigt dit evenwel niet dat wordt afgezien van de gevorderde terugbetaling.

Het beroep in rechte tegen bovengenoemde beschikking kan evenmin afbreuk doen aan de verplichting om deze ten uitvoer te leggen.
Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht in het onderhavige geval van oordeel was dat geen sprake is van uitzonderlijke omstandigheden die een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de litigieuze belastingmaatregel kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun overeenkomstig artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) in samenhang met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen. Verdraaiing van het voorwerp van het geding in eerste aanleg, en schending van het beginsel van hoor en wederhoor. Schending van de rechtspraak inzake motivering. Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake de bewijswaardering niet in acht heeft genomen door de materiële inhoud van de processtukken buiten beschouwing te laten.

Noch het formele verschil tussen de litigieuze belastingmaatregel en de maatregel waarop beschikking 93/337 (2) betrekking heeft, noch het feit dat de Commissie het selectieve karakter van de maatregel aan de hand van andere criteria had kunnen bepalen dan die welke uitdrukkelijk in beschikking 93/337 worden genoemd, en evenmin de onverenigbaarverklaring in beschikking 93/337 is een toereikende grond ervoor dat het Gerecht niet erkent dat sprake is van een uitzonderlijke omstandigheid die alleen of samen met andere omstandigheden van het onderhavige geval de Commissie belet terugvordering van de in de bestreden beschikking bedoelde steun te gelasten.

Door de bestreden maatregelen in de gevoegde zaken T-30/01 tot en met T-32/01 en T-86/02 tot en met T-88/02 om redenen van fiscale techniek en omvang van de voordelen niet vergelijkbaar met de betrokken belastingmaatregel te achten, heeft het Gerecht het voorwerp van het geding tussen partijen verdraaid, heeft het het beginsel van hoor en wederhoor genegeerd, en heeft het bovendien kennelijk inbreuk gemaakt op bepaalde rechtspraak inzake motivering.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met de vaststelling dat het standpunt van de Commissie met betrekking tot de belastingvrijstelling en/of het belastingkrediet van 1993 — zoals blijkt uit de processtukken die het Gerecht in strijd met de procedureregels niet heeft beoordeeld — niet als een uitzonderlijke omstandigheid kan worden aangemerkt die een of ander gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de bestreden belastingmaatregel had kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun op grond van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 wegens strijd met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso Administrativo no 3 te La Coruña (Spanje) op 16 november 2009 — Rosa María Gavieiro Gavieiro/Consejería de Educación de la Junta de Galicia

(Zaak C-444/09)

2010/C 24/52

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso Administrativo nr. 3 te La Coruña

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Rosa María Gavieiro Gavieiro

Verwerende partij: Consejería de Educación de la Junta de Galicia

Prejudiciële vraag

Wat betekenen de woorden „verschillende [criteria voor de vaststelling van de] periodes van anciënniteit” in clausule 4, punt 4, van de raamovereenkomst van richtlijn 1999/70/EG (1), en is het loutere feit dat de dienstbetrekking van bepaalde ambtenaren tijdelijk is, een „objectieve grond” die het verschil in behandeling bij de betaling van anciënniteitstoelagen rechtvaardigt?

(1) Van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB L 175, blz. 43).
1)

Dient artikel 239 van het communautair douanewetboek aldus te worden uitgelegd dat in een geval zoals het onderhavige, waarin een lidstaat van mening is dat de Commissie van de Europese Gemeenschappen geen enkele onregelmatigheid kan worden verweten en er evenmin sprake is van één van de andere in artikel 905, lid 1, van de verordening tot uitvoering van het communautair douanewetboek bedoelde gevallen, diezelfde lidstaat autonoom kan beslissen over een door de belastingplichtige ingediend verzoek om terugbetaling in de zin van artikel 899, lid 2, van de uitvoeringsverordening?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 11/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Verenigd Koninkrijk) op 5 november 2009 — Shirley McCarthy/Secretary of State for the Home Department

(Zaak C-434/09)

2010/C 11/30

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Shirley McCarthy

Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

Prejudiciële vragen

1. Is een persoon die zowel de Ierse nationaliteit als de nationaliteit van het Verenigd Koninkrijk bezit en zijn gehele leven in het Verenigd Koninkrijk heeft verbleven, een begunstigde in de zin van artikel 3 van richtlijn 2004/38/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad (hierna: „richtlijn”)?

2. Heeft een dergelijke persoon voor de toepassing van artikel 16 van de richtlijn „legaal” in het gastland „verbleven” wanneer hij niet kon voldoen aan de eisen van artikel 7 van de richtlijn?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).
1)

Moeten de arresten van 11 juli 1996, MPA Pharma tegen Rhône-Poulenc Pharma (1), C-232/94, Jurispr. blz. I-3671, en Bristol-Myers Squibb e.a. tegen Paranova (2), C-427/93, C-429/93 en C-436/93, Jurispr. blz. I-3457, aldus worden uitgelegd dat de parallelimporteur die houder van een vergunning voor het in de handel brengen is en beschikt over informatie over een parallel ingevoerd geneesmiddel en die instructies geeft aan een afzonderlijke onderneming over de aankoop en de ompakking van een geneesmiddel, over het gedetailleerde ontwerp van de verpakking van het product en over maatregelen voor het product, inbreuk maakt op de rechten van de merkhouder door zichzelf — en niet de afzonderlijke onderneming die de houder van de ompakkingsvergunning is, het product heeft ingevoerd en fysiek heeft omgepakt en daarbij het merk van de merkhouder (opnieuw) heeft aangebracht — op de buitenverpakking van het parallel ingevoerde geneesmiddel als de ompakker te vermelden?
1.

Moet artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/73/EG, aldus worden uitgelegd dat het — in het kader van een arbeidsrechtstelsel waarin de algemene ontslagbescherming van werknemers is gebaseerd op hun sociale (financiële) afhankelijkheid van de arbeidsplaats — zich verzet tegen een bepaling van een collectieve arbeidsovereenkomst krachtens welke een bijzondere ontslagbescherming die verder gaat dan de algemene wettelijke ontslagbescherming, slechts wordt geboden tot het moment waarop normalerwijze door de uitkering van een ouderdomspensioen sociale (financiële) zekerheid gegarandeerd is, wanneer dit ouderdomspensioen voor mannen en vrouwen op verschillende tijdstippen aanvangt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 297/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bonn (Duitsland) op 9 september 2009 — Pfleiderer AG/Bundeskartellamt

(Zaak C-360/09)

2009/C 297/23

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Bonn

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pfleiderer AG

Verwerende partij: Bundeskartellamt

Prejudiciële vraag

Moeten de kartelrechtelijke bepalingen van het gemeenschapsrecht — inzonderheid de artikelen 11 en 12 van verordening nr. 1/2003 (1) en artikel 10, tweede alinea, EG juncto artikel 3, lid 1, sub g, EG — aldus worden uitgelegd dat personen die ten gevolge van een kartel schade hebben geleden, met het oog op burgerrechtelijke aanspraken geen inzage mogen krijgen in clementieverzoeken en in de door de indieners daarvan in dat verband vrijwillig verstrekte gegevens en documenten die een mededingingsautoriteit van een lidstaat overeenkomstig een nationaal clementieprogramma heeft verkregen in het kader van een (ook) tot toepassing van artikel 81 EG strekkende procedure waarbij een geldboete kan worden opgelegd?

(1) PB L 1, blz. 1.