ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 190/6

Hogere voorziening ingesteld op 30 maart 2015 door Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 januari 2015 in zaak T-6/13, Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-153/15 P)

(2015/C 190/06)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (vertegenwoordigers: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, advokat, G. Pandey, advocaat, D. Rovetta, avocat, M. Gambardella, avvocato)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof

— de beschikking van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-6/13, Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Raad van de Europese Unie te vernietigen en het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk te verklaren;

— de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, en

— de Raad te verwijzen in de kosten van deze hogerevoorzieningsprocedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert twee grieven aan: het Gerecht heeft de bestreden beschikking gestoeld op kennelijke beoordelingsfouten en onjuiste rechtsopvattingen.

Rekwirante is van mening, dat het Gerecht kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt door vast te stellen dat ten eerste een volledige individuele kennisgeving heeft plaatsgevonden op 19 oktober 2012, en ten tweede deze kennisgeving plaatsvond vóór het verschijnen van een algemene kennisgeving in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie op 16 oktober 2012.

Rekwirante is voorts van mening, dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door ten eerste geen rekening te houden met het vereiste dat een kennisgeving een motivering dient te bevatten, ten tweede door vast te stellen dat een individuele kennisgeving zou kunnen leiden tot inkorting van de termijn voor juridische stappen tegen een rechtshandeling van de Europese Unie, ten derde door de rechtsgevolgen van de keuzes die de Raad heeft gemaakt met betrekking tot de kennisgevingsprocedure buiten beschouwing te laten, en ten vierde door geen rekening te houden met de wijze waarop van het recht op het moment van de indiening van het verzoekschrift moest worden opgevat.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 198/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 26 maart 2015 — K. Ruijssenaars, A. Jansen, andere partijen: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

(Zaak C-145/15)

(2015/C 198/29)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: K. Ruijssenaars, A. Jansen

Andere partijen: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

Prejudiciële vraag

Verplicht artikel 16 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1), in aanmerking genomen dat het Nederlandse recht toegang tot de civiele rechter biedt ter bescherming van de rechten die passagiers uit hoofde van het Unierecht aan de artikelen 5, eerste lid, aanhef en onder c, en 7 van de verordening kunnen ontlenen, de nationale autoriteiten ertoe om uitvoeringsmaatregelen te nemen die een grondslag bieden voor bestuursrechtelijke handhaving door de op grond van artikel 16 aangewezen instantie in elk individueel geval afzonderlijk waarin de artikelen 5, eerste lid, aanhef en onder c, en 7 van de verordening worden overtreden, teneinde in elk individueel geval afzonderlijk het recht op compensatie van een passagier te kunnen garanderen?
—

vernietiging van het bestreden arrest waarbij de waardevermindering van de deposito’s aan de Republiek Cyprus is toegerekend, zonder dat de Eurogroep, verweersters of deze laatste via de Eurogroep een enkele gedraging, handeling of besluit wordt verweten;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 155/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 2 februari 2015 — Minister Finansów/BRE Ubezpieczenia Sp. z o.o., met zetel in Warschau

(Zaak C-40/15)

(2015/C 155/09)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny (Polen)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Minister Finansów

Verwerende partij: BRE Ubezpieczenia Sp. z o.o., met zetel in Warschau

Prejudiciële vraag

Dient artikel 135, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus te worden uitgelegd dat de in deze bepaling genoemde vrijstelling geldt voor diensten die zoals in casu door een derde voor een verzekeringsonderneming in naam en voor rekening van de verzekeraar worden verricht, waarbij tussen de derde en de verzekerde geen rechtsbetrekking bestaat?

(1) PB L 347, blz. 1.
1.

Artikelen 7 en 9 van richtlijn 2008/118/EG en het evenredigheidsbeginsel — Uit artikel 7 van richtlijn 2008/118/EG (hierna: „richtlijn”) blijkt dat de accijns op tabaksproducten verschuldigd wordt op het tijdstip waarop deze tot verbruik worden uitgeslagen, tegen het op dat ogenblik geldende tarief. Artikel 9 van de richtlijn bepaalt dat de voorwaarden voor de verschuldigdheid van de accijns en het toe te passen tarief die zijn welke van kracht zijn op het tijdstip waarop deze accijns verschuldigd wordt. De fiscale wetgeving van de Unie bevat geen bepalingen die de lidstaten de mogelijkheid bieden om de betrokken producten, zodra zij tot gebruik zijn uitgeslagen, rekening houdend met het tijdstip waarop dit is gebeurd, aan een aanvullende accijns te onderwerpen of de distributie ervan om fiscale redenen te beperken. — In Portugal kunnen pakjes sigaretten waarop het fiscale bandje voor een bepaald belastingjaar is aangebracht, volgens besluit nr. 1295/2007 van het Ministerie van Financiën en Openbaar Bestuur (hierna: „besluit”) slechts in de handel worden gebracht en worden verkocht tot het einde van de derde maand van het jaar dat volgt op het jaar dat op het aangebrachte bandje is vermeld, dat wil zeggen het jaar waarop de pakjes tot verbruik zijn uitgeslagen. Bij wijze van overgangsmaatregel is de verkooptermijn bij het besluit vastgesteld op eind mei 2008 voor pakjes sigaretten waarop een bandje van 2007 is aangebracht en op eind april 2009 voor producten waarop een bandje van 2008 is aangebracht. — De Commissie leidt hieruit af dat de Portugese wettelijke regeling inbreuk maakt op de artikelen 7 en 9, eerste alinea, van de richtlijn, zonder evenwel de mogelijkheid uit te sluiten dat deze wettelijke regeling gerechtvaardigd is door redenen van algemeen belang. — De Commissie is echter van mening dat de redenen die Portugal tijdens de precontentieuze fase heeft aangevoerd om deze wettelijke regeling te rechtvaardigen (voorkomen van fiscale fraude en ontduiking, bescherming van de volksgezondheid, bestrijding van illegale handel in tabak en veiligstellen van de fiscale inkomsten) niet kunnen worden aanvaard, omdat het evenredigheidsbeginsel is geschonden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechië) op 13 januari 2015 — Odvolací finanční ředitelství/Český rozhlas

(Zaak C-11/15)

(2015/C 138/37)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší správní soud

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Odvolací finanční ředitelství

Verwerende partij: Český rozhlas

Prejudiciële vraag

Kan een publieke omroep die wordt gefinancierd met wettelijk opgelegde bijdragen, waarvan ook de hoogte bij wet wordt vastgesteld, die verschuldigd zijn door eenieder die eigenaar of bezitter is van een radio of deze op een andere rechtsgrond mag gebruiken, worden geacht „tegen betaling diensten te verrichten” in de zin van artikel 2, punt 1, van de Zesde btw-richtlijn (77/388/EEG) (1) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, welke diensten overeenkomstig artikel 13, A, lid 1, onder q), van deze richtlijn moeten worden vrijgesteld van btw, of verricht een dergelijke omroep een niet-economische activiteit die op grond van artikel 2 van de Zesde btw-richtlijn geenszins aan btw is onderworpen en die dus niet overeenkomstig artikel 13, A, lid 1, onder q), van deze richtlijn kan worden vrijgesteld van btw?

(1) PB L 145, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/7

Beroep ingesteld op 22 december 2014 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

(Zaak C-601/14)

(2015/C 089/08)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Traversa, F. Moro, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door te verzuimen alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om een stelsel van schadeloosstelling van slachtoffers van alle op haar grondgebieden gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven te waarborgen, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 12, lid 2, van richtlijn 2004/80/EG (1);

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Richtlijn 2004/80/EG zet een systeem van samenwerking tussen de nationale autoriteiten op om de toegang van slachtoffers van misdrijven in de gehele Europese Unie tot schadeloosstelling in grensoverschrijdende situaties te vergemakkelijken. Het systeem functioneert op basis van de schadeloosstellingsregelingen van de lidstaten voor slachtoffers van op hun grondgebied gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven. Om de doeltreffendheid van die samenwerking te waarborgen dienen de lidstaten op grond van artikel 12, lid 2, van de richtlijn ervoor te zorgen dat hun nationale wetgeving voorziet in een schadeloosstellingsregeling voor slachtoffers van op hun grondgebied gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven, die een billijke en passende schadeloosstelling van slachtoffers garandeert. Die verplichting strekt zich uit tot alle opzettelijke geweldmisdrijven en niet slechts tot enkele ervan.

De Italiaanse voorschriften behelzen een nationaal systeem voor de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven, dat bestaat uit een reeks bijzondere wetten voor schadeloosstelling voor bepaalde opzettelijke geweldmisdrijven, maar niet voorziet in een algemeen stelsel van schadeloosstelling voor alle slachtoffers van alle misdrijven die naar Italiaans strafrecht opzettelijke geweldmisdrijven vormen. Meer in het bijzonder bestaat er in de Italiaanse rechtsorde geen stelsel van schadeloosstelling voor opzettelijke geweldmisdrijven van de zogenoemde „gewone criminaliteit”, die door de bijzondere wetten niet wordt gedekt.

Bijgevolg moet worden vastgesteld dat de Italiaanse Republiek niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 12, lid 2, van richtlijn 2004/80/EG op haar rustende verplichtingen.

(1) Richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven (PB L 261, blz. 15).
1)

Moet artikel 110 VWEU, gezien [Ordonanța de urgență a Guvernului nr. 9/2013 din 19 februarie 2013 privind timbrul de mediu pentru autovehicule] en het voorwerp van de heffing waarin die noodverordening voorziet, aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een EU-lidstaat een heffing op verontreinigende emissies invoert die van toepassing is op de registratie van uit andere EU-lidstaten afkomstige motorvoertuigen, maar niet op de registratie bij de overdracht van het eigendomsrecht op binnenlandse motorvoertuigen waarvoor reeds een dergelijke of gelijksoortige heffing is betaald, indien de restheffing die begrepen is in de waarde van de motorvoertuigen op de binnenlandse markt minder bedraagt dan de nieuwe heffing?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 81/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice of England and Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Verenigd Koninkrijk) op 19 december 2014 — European Federation for Cosmetic Ingredients/Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Attorney General

(Zaak C-592/14)

(2015/C 081/10)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice of England and Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: European Federation for Cosmetic Ingredients

Verwerende partijen: Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Attorney General

Interveniënten: British Union for the Abolition of Vivisection, European Coalition to End Animal Experiments

Prejudiciële vragen

1) Moet artikel 18, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten (1) aldus worden uitgelegd dat het een verbod inhoudt om cosmetische producten op de communautaire markt te brengen die ingrediënten of een combinatie van ingrediënten bevatten waarvoor dierproeven zijn verricht, indien deze proeven werden verricht buiten de Europese Unie om te voldoen aan de voorschriften van derde landen teneinde cosmetische producten met deze ingrediënten in die landen op de markt te brengen?

2) Maakt het voor het antwoord op de eerste vraag verschil of: (a) bij de veiligheidsbeoordeling die overeenkomstig artikel 10 van deze verordening wordt verricht om aan te tonen dat een cosmetisch product veilig is voor de volksgezondheid alvorens het op de communautaire markt wordt aangeboden, gegevens worden gebruikt die zijn verkregen door de buiten de Europese Unie verrichte dierproeven; (b) de voorschriften van de derde landen betrekking hebben op de veiligheid van cosmetische producten; (c) het op het ogenblik dat een ingrediënt buiten de Europese Unie op dieren werd getest, redelijkerwijze voorzienbaar was dat iemand op enig moment zou proberen om een cosmetisch product met dat ingrediënt op de communautaire markt te brengen, en/of (d) andere factoren aanwezig zijn, en zo ja, welke?

(1) PB L 342, blz. 59.
—

de Commissie veroordelen tot vergoeding van de schade die rekwirante heeft geleden doordat de Commissie contractuele verplichtingen in het kader van de uitvoering van overeenkomst EDC-53007 EEBO/27873 inzake het project „e-Content Exposure and Business Opportunities” niet heeft nageleefd. Meer in het bijzonder, de Commissie veroordelen tot betaling van het bedrag van 1 72 588,62 EUR, dat alle kosten vertegenwoordigt die rekwirante heeft gemaakt in verband met alle werkzaamheden waarmee rekwirante vóór de beëindiging van de overeenkomst van 16 mei 2003 een begin heeft gemaakt en die rekwirante heeft uitgevoerd overeenkomstig haar contractuele verplichtingen. Subsidiair, ingeval het Hof van Justitie van oordeel is dat rekwirante alle werkzaamheden per 16 mei 2003 diende te staken, de Commissie veroordelen tot betaling van een bedrag van ten minste 1 27 076,48 EUR, dat alle kosten vertegenwoordigt die rekwirante tot die datum op rechtmatige wijze en in strikte overeenstemming met de voorwaarden van haar contract heeft gemaakt of op zich heeft genomen.
1)

Is de richtlijn geheel of gedeeltelijk ongeldig, omdat artikel 114 VWEU geen geschikte rechtsgrondslag is? In het bijzonder geldt: (a) Met betrekking tot artikel 24, lid 2, van de richtlijn: (i) wat betreft de uitlegging van deze bepaling, in hoeverre is het lidstaten toegestaan strengere voorschriften aan te nemen met betrekking tot de standaardisatie van de verpakking van tabakswaren; en, (ii) in het licht van de voorgaande uitlegging, is artikel 24, lid 2, ongeldig, omdat artikel 114 VWEU geen geschikte rechtsgrondslag is? (b) Is artikel 24, lid 3, TPD2, op grond waarvan lidstaten een categorie tabakswaren of aanverwante producten onder bepaalde omstandigheden kunnen verbieden, ongeldig, omdat artikel 114 VWEU geen geschikte rechtsgrondslag is? (c) Zijn de volgende voorschriften ongeldig, omdat artikel 114 VWEU geen geschikte rechtsgrondslag is: (i) de voorschriften van hoofdstuk II van titel II TPD2, die betrekking hebben op de verpakking en de etikettering; (ii) artikel 7 TPD2, voor zover het mentolsigaretten en tabakswaren met een kenmerkend aroma verbiedt; (iii) artikel 18 TPD2, op grond waarvan lidstaten de grensoverschrijdende verkoop van tabakswaren op afstand kunnen verbieden; en, (iv) de artikelen 3, lid 4, en 4, lid 5, TPD2, die aan de Commissie bevoegdheid met betrekking tot emissieniveaus overdragen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 34/18

Hogere voorziening ingesteld op 9 december 2014 door Jean-Charles Marchiani tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 10 oktober 2014 in zaak T-479/13, Marchiani/Parlement

(Zaak C-566/14 P)

(2015/C 034/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Jean-Charles Marchiani (vertegenwoordiger: C.-S. Marchiani, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europees Parlement

Conclusies

— nietig verklaren het arrest van het Gerecht (derde kamer) van 10 oktober 2014, Jean-Charles Marchiani/Europees Parlement in zaak T-479/13.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant vijf middelen aan.

In de eerste plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te weigeren, op rekwirant de teksten met uitvoeringsbepalingen voor het Statuut van de Europese afgevaardigden toe te passen. Het besluit van 4 juli 2013 is het resultaat van een onregelmatige procedure, wegens strijdigheid met het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement. Bovendien is dat besluit meer algemeen tot stand gekomen met schending van de beginselen van hoor en wederhoor en eerbiediging van de rechten van verweer.

In de tweede plaats berust de uitspraak van het Gerecht op een onjuiste rechtsopvatting en een contradictie in de motivering, doordat wordt verwezen naar de regeling KVL ter rechtvaardiging van het litigieuze besluit van 4 juli 2013. Zo berust het besluit van 4 juli 2013 op een onjuiste toepassing van de in 2009 ingetrokken regeling KVL. Voorts heeft het Gerecht, dat zich aanvankelijk op de regeling KVL heeft gebaseerd, vervolgens iedere verwijzing naar die regeling achterwege gelaten en het in 2012 gepubliceerde financieel reglement van de Europese Unie als uitsluitende rechtsgrondslag vermeld.

In de derde plaats berust het arrest van het Gerecht op een onjuiste rechtsopvatting doordat het de volle bewijslast bij rekwirant legt.

In de vierde plaats heeft het Gerecht zich schuldig gemaakt aan ernstige schending van het beginsel van onpartijdigheid, dat iedere instantie van de Europese Unie in de uitoefening van haar bevoegdheden in acht dient te nemen. Het Gerecht heeft namelijk geenszins rekening gehouden met de door de secretaris-generaal van het Europees Parlement, van wie het litigieuze besluit afkomstig is, voorheen uitgeoefende politieke functies.

Tot slot berust het bestreden arrest op een onjuiste rechtsopvatting doordat wordt aanvaard dat het besluit van 4 juli 2013 betrekking heeft op bedragen waarvan de inning hoe dan ook verjaard was. Doordat het Gerecht aldus de verjaringsregels onjuist heeft toegepast zijn het beginsel dat communautaire handelingen geen terugwerkende kracht hebben, het vertrouwensbeginsel en het beginsel van een redelijke termijn geschonden.
3)

Moet artikel 8, lid 3, van richtlijn 2002/19 juncto artikel 28 van richtlijn 2002/22 en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten, of artikel 8, lid 3, van richtlijn 2002/19 junctis artikel 5, lid 1, van richtlijn 2002/19 en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten aldus worden uitgelegd dat de nationale regelgevende instantie, om ervoor te zorgen dat eindgebruikers van een nationale exploitant van een openbaar communicatienetwerk toegang hebben tot diensten die onder niet-geografische nummers in het netwerk van een andere nationale exploitant worden verricht, de grondslagen voor de facturering van de gespreksopbouw tussen de exploitanten kan regelen door aan te knopen bij de tarieven voor de gespreksafgifte voor een van de exploitanten die op basis van artikel 13 van richtlijn 2002/19 georiënteerd zijn op de kosten, in een situatie waarin de exploitant heeft voorgesteld dit tarief toe te passen in de loop van de overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2002/19 gevoerde verplichte, maar vruchteloos gebleven onderhandelingen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/19

Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2014 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 11 september 2014 in zaak T-425/11, Griekenland/Commissie

(Zaak C-530/14 P)

(2015/C 026/23)

Procestaal: Grieks

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouchagiar en P.J. Loewenthal)

Andere partij in de procedure: Helleense Republiek

Conclusies

— het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 11 september 2014 in zaak T-425/11, betekend aan de Commissie op 12 september 2014, Griekenland/Commissie (ECLI:EU:T:2014:768) vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe beslissing;

— de beslissing over de kosten van deze procedure voorbehouden aan het Hof.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gegrond op één enkel middel: het Gerecht heeft artikel 107, lid 1, VWEU onjuist uitgelegd en toegepast door te oordelen dat de controversiële maatregel geen voordeel opleverde voor overheidscasino’s. Dit enige middel van de Commissie bestaat uit drie onderdelen.

In de eerste plaats heeft het Gerecht in de punten 52 tot en met 58 van het bestreden arrest artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door te oordelen dat de litigieuze regeling geen voordeel opleverde voor overheidscasino’s doordat zij een lagere heffing per bezoeker betalen, aangezien de gestorte bedragen overeenkwamen met 80 % van de prijs per toegangsbewijs voor zowel overheidscasino’s als particuliere casino’s.

In de tweede plaats heeft het Gerecht in de punten 59 tot en met 68 van het bestreden arrest artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door te oordelen dat het niet volstaat dat de Commissie het voordeel dat de litigieuze maatregel opleverde, opvat als rechtstreekse belastingdiscriminatie van rechtswege, maar dat de Commissie het bestaan van een voordeel had moeten baseren op een economische analyse van de gevolgen van de litigieuze maatregel.

In de derde plaats heeft het Gerecht in de punten 74 tot en met 80 van het bestreden arrest artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door te oordelen, enerzijds, dat de gratis toegang het voordeel van de litigieuze maatregel niet kon versterken omdat deze maatregel immers geen voordeel opleverde, en anderzijds, dat de Commissie ter onderbouwing van dat argument had moeten aantonen dat het aantal gratis toegelaten bezoekers in de praktijk buitensporig hoog was in verhouding tot de doelstellingen van de Griekse wettelijke regeling die deze praktijk mogelijk maakte, waardoor de voorwaarden van de nationale wettelijke regeling in kwestie werden geschonden.
1)

Wordt de datum van de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap als bedoeld in artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 469/2009 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, door het gemeenschapsrecht bepaald of verwijst deze regeling naar de datum waarop de vergunning volgens het recht van de respectieve lidstaat van kracht wordt?
2.

Vanaf 1998 en ten vervolge op de goedkeuring door de bevoegde minister is het LIFE-Nature-programma LIFE98NAT/GR/5262 („Application of Management Plan for Caretta caretta in Southern Kyparissia”) gestart. Het LIFE-programma is in 2002 afgesloten met de opstelling van een project voor een specifieke studie van het milieu (EPM in overeenstemming met de Griekse regeling), waarin reeds werd gewezen op de kenmerken van de soort en op de noodzaak van een doeltreffende bescherming van die soort.