Het gaat in deze zaak om de gevolgen aan verlies van het staatsburgerschap van een der Lid-Staten verbonden voor de toepasselijkheid van 's Raads verordening nr. 1408/71 van 14 juni 1971 inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers, en wel om een werknemer die, in 1924 in Algerije geboren, vanaf zijn geboorte in het bezit van de Franse nationaliteit is geweest, doch per 1 augustus 1962 die van Algerije heeft verworven. Van 1947 tot 1950 en van 1951 tot 1960 was hij in totaal 155 maanden in de Franse steenkolenmijnen werkzaam; in 1960 verhuisde hij naar Duitsland waar hij opnieuw werk in de mijnen vond. Op het tijdstip dat hij van nationaliteit wisselde, was hij 14 maanden verzekerd geweest in de zin van het Duitse voorzieningsstelsel voor mijnwerkers. Toen hij in 1974 de vijftigjarige leeftijd bereikte, bedroeg het aantal in Duitsland voor het mijnwerkerspensioen vervulde maanden 142. Ook nadien heeft hij in de Bondsrepubliek hetzelfde beroep uitgeoefend. Telt men de tijdvakken waarover in Frankrijk en Duitsland bijdragen betaald zijn bij elkaar op, dan komt men uit boven de 300 maanden die volgens paragraaf 45, eerste alinea, sub 2 van de Reichsknappschaftgesetz na de vervulling van het vijftigste levensjaar aanspraak geven op ouderdomspensioen.

Op 4 mei 1974 diende hij een pensioenaanvraag in bij de ten deze bevoegde Duitse instelling. Het schijnt dat hij op dat ogenblik, gezien de perioden gedurende welke hij in Frankrijk en Duitsland tewerkgesteld geweest was, 297 mensualiteiten had vervuld, ofwel drie te weinig. De afwijzende beschikking van de Duitse instantie berustte evenwel in hoofdzaak op de overweging dat de aanvrager niet langer onderdaan was van een der Lid-Staten van de Gemeenschap, zodat 's .Raads verordening nr. 1408/71 — waarin, zoals bekend, met het oog op de verkrijging van het recht op verzekeringsprestaties door werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, de samentelling voorzien is van de verzekeringstijdvakken die in de onderscheiden Lid-Staten vervuld zijn — op hem niet toepasselijk zou moeten worden geacht.

Met zijn administratief beroep tegen die afwijzende beschikking had de heer Belbouab wederom geen succes; in de nieuwe beschikking werd bovendien het argument gehanteerd dat Algerije in 's Raads verordening nr. 109 van 30 juni 1965 van bijlage A van verordening 3 inzake de sociale zekerheid was geschrapt — met bepaling dat die regeling per 19 januari 1965 op Algerije en Algerijnse staatsburgers niet langer van toepassing zou zijn —. Dat behoorde natuurlijk ook te gelden voor genoemde verordening nr. 1408/71, die verordening nr. 3 heeft vervangen. Anderzijds achtte de Duitse administratie het irrelevant dat de betrokken werknemer tijdens zijn tewerkstelling in de Franse mijnen wel onderdaan van een Lid-Staat geweest is: het zou alleen aankomen op de nationaliteit ten tijde van de pensioenaanvraag.

Het Duitse orgaan van sociale zekerheid heeft dit standpunt bepleit voor het Sozialgericht te Gelsenkirchen, waar de heer Belbouab tegen de afwijzing is opgekomen. De belanghebbende is daarentegen van mening dat het sociale zekerheidsrecht van de Gemeenschap op hem behoort te worden toegepast.

De Duitse rechterlijke instantie heeft zich vervolgens bij beschikking van 7 december 1977, ingekomen op 1 februari 1978, krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag tot ons Hof gewend met verzoek om een prejudiciële beslissing inzake de navolgende vragen:

„1. Geldt het rechtsbeginsel dat in de op eigen prestaties berustende publiekrechtelijke rechtsposities niet zonder schadeloosstelling door overheidsmaatregelen mag worden ingegrepen, hetwelk in het Duitse recht in artikel 14 van het Grundgesetz tot uitdrukking komt, ook in het recht van de Europese Gemeenschappen?

2. Maken de verordeningen nrs. 1408/71 en 574/72 inbreuk op dit rechtsbeginsel voor zover zij geen met artikel 16, lid 2, van verordening nr. 109/65 overeenkomende regeling bevatten?