Artikel 49 EG verzet zich niet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan een bronbelasting wordt ingehouden op de vergoeding van niet-ingezeten financiële instellingen in de lidstaat waarin de diensten zijn verricht, terwijl de vergoeding die is betaald aan financiële instellingen die ingezetenen van die lidstaat zijn, niet aan deze bronbelasting is onderworpen, op voorwaarde dat de toepassing van de bronbelasting op niet-ingezeten financiële instellingen gerechtvaardigd is uit hoofde van een dwingende reden van algemeen belang en niet verder gaat dan noodzakelijk is om de nagestreefde doelstelling te bereiken.

Artikel 49 EG verzet zich tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke niet-ingezeten financiële instellingen in de regel worden belast over de in de betrokken lidstaat verkregen rente-inkomsten zonder mogelijkheid tot aftrek van de rechtstreeks met de betrokken activiteit verbonden bedrijfskosten, terwijl ingezeten financiële instellingen wel voor deze aftrek in aanmerking komen.

Met betrekking tot de inaanmerkingneming van de rechtstreeks met de uitgeoefende activiteit verbonden bedrijfskosten verkeren ingezeten en niet-ingezeten dienstverrichters immers in een vergelijkbare situatie. Artikel 49 EG verzet zich dus tegen een nationale wettelijke belastingregeling volgens welke als algemene regel van niet-ingezetenen belasting wordt geheven op basis van de bruto-inkomsten zonder aftrek van de bedrijfskosten, terwijl ingezetenen worden belast over hun netto-inkomsten na aftrek van die kosten. Dienaangaande wordt geen onderscheid naar de verschillende categorieën diensten gemaakt, aangezien artikel 49 EG, gelezen in samenhang met artikel 50 EG, zonder onderscheid ziet op alle categorieën diensten die in deze laatste bepaling zijn opgesomd, zonder dat rekening wordt gehouden met een eventuele onmogelijkheid om voor bankdiensten enig kenmerkend verband aan te tonen tussen de gedragen kosten en de verkregen rente-inkomsten. Bijgevolg mogen door financiële instellingen verrichte diensten uit het oogpunt van de in artikel 49 EG neergelegde vrijheid van dienstverrichting in beginsel niet anders worden behandeld dan dienstverrichtingen in andere bedrijfssectoren. In dit opzicht is van geen belang dat voor niet-ingezeten financiële instellingen mogelijkerwijze een gunstiger belastingtarief geldt dan voor ingezeten financiële instellingen. Een ongunstige fiscale behandeling die indruist tegen een fundamentele vrijheid, kan immers niet met het recht van de Unie verenigbaar worden geacht omdat er eventueel andere voordelen bestaan.

Bovendien kan een dergelijke beperking noch door de doelstelling om de verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te handhaven, noch door de wil om dubbele aftrek van de bedrijfskosten te voorkomen of de noodzaak om de doeltreffende inning van de belasting te waarborgen, worden gerechtvaardigd.

In dit verband staat het aan de verwijzende rechterlijke instantie om op basis van haar nationaal recht na te gaan welke bedrijfskosten kunnen worden beschouwd als rechtstreeks verbonden met de betrokken activiteit. Tevens moet deze rechterlijke instantie bepalen welk aandeel in de algemene kosten kan worden beschouwd als rechtstreeks verbonden met die activiteit. Daaraan dient te worden toegevoegd dat, tenzij ingezeten financiële instellingen volgens de nationale wetgeving de gemaakte financieringskosten mogen berekenen aan de hand van de gemiddelde tarieven voor interbancaire financieringen, die niet overeenstemmen met de daadwerkelijk gemaakte financieringskosten, deze rechterlijke instantie niet met deze tarieven rekening mag houden.

(cf. punten 23, 24, 26, 27, 31, 32, 37, 38, 40, 52‑55 en dictum)