ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

17 maart 1998

Zaak T-183/95

G. Carraro

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Artikel 24 Statuut — Bijstandsplicht — Stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing”

Volledige Italiaanse tekst II-329

Betreft:

Beroep tot, ten eerste, nietigverklaring van het door de Commissie stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van het door verzoeker op 28 juli 1994 ingediende verzoek om bijstand, en ten tweede, schadevergoeding.

Beslissing:

Nietigverklaring en verwerping voor het overige.

Resumé van hei arresi

Verzoeker, ambtenaar bij het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek te Ispra (GCO), is belast met het toezicht op de uitvoering van de aan een externe onderneming (opdrachthoudster) gegunde werken aan een gebouw en op de regelmatigheid van de daarop betrekking hebbende uitgaven. Hij meent technische en boekhoudkundige fouten vast te stellen en stelt de administratie van het GCO daarvan op de hoogte. Op 20 juni 1994 zendt de wettelijke vertegenwoordiger van de opdrachthoudster de administratie van het GCO een antwoord waarin verzoeker lasterlijke aantijgingen aan zijn adres meent te ontwaren.

Op 28 juli 1994 dient verzoeker krachtens artikel 24, eerste alinea, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een verzoek om bijstand in.

Verder dient verzoeker bij de Italiaanse autoriteiten een klacht wegens eerroof in.

Omdat hij van het tot aanstelling bevoegd gezag geen antwoord ontvangt, dient verzoeker op 24 februari 1995 een Macht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut in.

Bij brief van 13 juni 1995 deelt de Commissie verzoeker mee, dat uit een intern onderzoek is gebleken, dat een onafhankelijke deskundige moet worden ingeschakeld om een aanvullend onderzoek van technische en boekhoudkundige aard te verrichten. Op 4 oktober 1995 stelt verzoeker het onderhavige beroep in. Bij brief van 22 mei 1996 deelt de Commissie verzoeker mee, dat zij, gelet op de uitkomst van het deskundigenonderzoek, heeft besloten geen gunstig gevolg te geven aan zijn verzoek om bijstand.

De ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring

In het stelsel van titel VII van het Statuut geldt het ontbreken van een antwoord van de Commissie bij het verstrijken van de termijn van vier maanden vanaf de indiening van de klacht als een stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing waartegen bij het Gerecht kan worden opgekomen (punt 19).

In de brief van 13 juni 1995 wordt enkel meegedeeld, dat een aantal maatregelen zullen worden getroffen om het verzoek en de klacht van verzoeker volledig te onderzoeken, en dat pas later een besluit zal worden genomen. Het door verzoeker krachtens artikel 24 van het Statuut geformuleerde verzoek om bijstand van het tot aanstelling bevoegd gezag wordt daarbij derhalve niet ingewilligd. Een dergelijke brief sorteert geen enkel rechtsgevolg en kan met name geen verlenging van de termijnen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut meebrengen (punten 20 en 21).

Referentie: Hof 17 februari 1972, Richez-Parise/Commissie, 40/71, Jurispr. blz. 73, punt 8; Hof 10 juni 1987, Vincent/Parlement, 7/86, Jurispr. blz. 2473, punt 12; Gerecht 6 november 1997, Ronchi/Commissie, T-223/95, JurAmbt. blz. II-879. punt 28

De vordering tot nietigverklaring is derhalve ontvankelijk (punt 23).

Ten gronde

De vordering tot nietigverklaring en de vordering tot vergoeding van de morele schade

Artikel 24, eerste alinea, van het Statuut eist, dat de administratie in geval van ernstige aantijgingen die de beroepseer van een ambtenaar aantasten, de nodige maatregelen treft om na te gaan of de aantijgingen gegrond zijn, en wanneer dit niet het geval is, die aantijgingen verwerpt en de nodige maatregelen treft om de geschonden reputatie te herstellen (punt 31).

Referentie: Ronchi/Commissie, reeds aangehaald, punt 48

In het onderhavige geval vormt de door de wettelijke vertegenwoordiger van de opdrachthoudster geformuleerde aantijging, dat „de houding van de heer Carrara ten aanzien van de contractpartij moet worden toegeschreven aan persoonlijke elementen, die misschien voortkomen uit het feit dat deze laatste geen aanbeveling had gegeven voor zijn zoon”, een ernstige aantijging die de beroepseer van verzoeker aantast. Derhalve moet de Commissie met de nodige energie en met de door de omstandigheden van het concrete geval vereiste spoed en zorg optreden om de feiten te achterhalen en er, met kennis van zake, passende consequenties aan te verbinden (punten 32 en 33).

Referentie : Gerecht 28 februari 1996, Dimitriadis/Rekenkamer, T-294/94, JurAmbt. blz. II-151, punt 39

In het onderhavige geval heeft de Commissie pas meer dan zeven maanden na het verzoek om bijstand een intern onderzoek verricht om de feiten te achterhalen en heeft zij pas op dat ogenblik een extern deskundigenonderzoek van technische en boekhoudkundige aard gelast. Door aldus te handelen is de Commissie niet met de vereiste spoed opgetreden en heeft zij zichzelf niet in staat gesteld met de vereiste snelheid te antwoorden op verzoekers verzoek om bijstand (punten 34 en 35).

De nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing en de toekenning van het symbolische bedrag van 1 ECU als schadevergoeding vormen een passend herstel voor de door verzoeker geleden morele schade.

De vordering tot veroordeling van de Commissie om de gerechtskosten te vergoeden die venoeker zullen opkomen om zich civiele partij te stellen voor de nationale rechterlijke instanties

Er is geen enkele aanwijzing voor het bestaan van een rechtstreeks causaal verband tussen de aan de Commissie verweten fout, bestaande in de stilzwijgende afwijzing van het verzoek om bijstand, en de gestelde schade betreffende de kosten van de nationale procedure. De bijstand die de Commissie zou hebben verleend, zou immers niet hebben geïmpliceerd dat een procedure voor de nationale rechter zou worden ingeleid, en zou dit ook niet hebben uitgesloten. Verzoeker heeft zijn klacht bij de Italiaanse rechterlijke instanties overigens ingediend vóór het bestreden besluit was genomen (punt 41).

Bovendien is de gemeenschapsrechter niet bevoegd om de instellingen bevelen te geven in het kader van zijn wettigheidstoetsing. Volgens artikel 176 van het Verdrag is het de instelling wier handeling nietig is verklaard, die de maatregelen moet nemen welke nodig zijn ter uitvoering van een arrest (punt 44).

Referentie: Gerecht 8 oktober 1992, Meskens/Parlement, T-84/91, Jurispr. blz. II-2335, punt 73

Dictum:

Het door de Commissie stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van het door verzoeker op 28 juli 1994 ingediende verzoek om bijstand wordt nietig verklaard.

De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van het symbolische bedrag van 1 ECU ter vergoeding van de morele schade.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.