ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging - Geldboeten - Bedrag - Passend karakter - Rechterlijke toetsing - Gegevens die gemeenschapsrechter in aanmerking kan nemen - Gegevens die niet zijn vervat in beschikking waarbij geldboete wordt opgelegd en niet zijn vereist ter motivering daarvan - Daaronder begrepen

[EG-Verdrag, art. 172 en 190 (thans art. 229 EG en 253 EG); verordening nr. 17 van de Raad, art. 17]

2. Mededinging - Geldboeten - Beschikking waarbij geldboete wordt opgelegd - Motiveringsplicht - Omvang - Vermelding van factoren op basis waarvan Commissie zwaarte en duur van inbreuk heeft beoordeeld - Voldoende - Latere verstrekking van nadere gegevens - Geen invloed

[EG-Verdrag, art. 190 (thans art. 253 EG); verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2, tweede alinea]

Samenvatting

1. Met betrekking tot beroepen tegen beschikkingen waarbij de Commissie aan ondernemingen geldboeten oplegt wegens schending van de mededingingsregels, is de gemeenschapsrechter in het kader van de hem bij artikel 172 van het Verdrag (thans artikel 229 EG) en artikel 17 van verordening nr. 17 verleende volledige rechtsmacht bevoegd om te beoordelen of passende geldboeten zijn opgelegd. Deze beoordeling kan een grond zijn om aanvullende gegevens over te leggen en in aanmerking te nemen, die als zodanig niet in de beschikking behoeven te worden vermeld op grond van de motiveringsplicht van artikel 190 van het Verdrag (thans artikel 253 EG).

( cf. punten 37, 39 )

2. In artikel 15, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 17 wordt bepaald: Bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete wordt niet alleen rekening gehouden met de zwaarte, maar ook met de duur van de inbreuk." Aan de eisen van het wezenlijke vormvoorschrift van de motivering wordt dus voldaan, wanneer de Commissie in haar beschikking de factoren aangeeft op basis waarvan zij de zwaarte en de duur van de inbreuk heeft beoordeeld. Worden deze factoren niet aangegeven, dan zou de beschikking ontoereikend zijn gemotiveerd.

Het feit dat later, tijdens een persconferentie of tijdens de contentieuze procedure, nadere gegevens zijn verstrekt, zoals de omzet van de ondernemingen of de door de Commissie toegepaste kortingen, kan niet afdoen aan de afdoende motivering van de beschikking. Verduidelijkingen van de instelling die de bestreden beschikking heeft vastgesteld, welke een op zich reeds toereikende motivering aanvullen, worden als zodanig niet gegeven ter nakoming van de motiveringsplicht, ook al kunnen zij nuttig zijn voor de door de gemeenschapsrechter uitgeoefende interne controle op de motivering van de beschikking, doordat zij de instelling in staat stellen de aan haar beschikking ten grondslag liggende redenen te verduidelijken.

( cf. punten 40-41, 43 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu - Behoud van vogelstand - Richtlijn 79/409 - Aanwijzing van speciale beschermingszones - Verplichting van lidstaten - Beoordeling - Omvang

(Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 4)

2. Milieu - Behoud van vogelstand - Richtlijn 79/409 - Verzuim van aanwijzing als speciale beschermingszone - Gevolgen - Twee toepasselijke beschermingsstelsels

(Richtlijnen van de Raad 79/409, art. 4, leden 1, 2 en 4, en 92/43, art. 6, leden 2-4, en 7)

Samenvatting

1. Hoewel de lijst van zones die van groot belang zijn voor het behoud van de vogelstand, beter bekend als IBA (Inventory of Important Bird Areas in the European Community) juridisch niet verbindend is voor de betrokken lidstaten, bevat hij wel elementen van wetenschappelijk bewijs die het Hof in staat stellen te beoordelen, in hoeverre een lidstaat zijn verplichting is nagekomen, de naar aantal en oppervlakte voor de instandhouding van de beschermde soorten meest geschikte gebieden als speciale beschermingszone aan te wijzen. Zodra een bepaalde zone aan de criteria voor aanwijzing als speciale beschermingszone voldoet, dient zij, zoals uit de opzet van artikel 4 van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand voortvloeit, het voorwerp te vormen van speciale beschermingsmaatregelen die met name het voortbestaan en de voortplanting van in bijlage I bij deze richtlijn genoemde vogelsoorten veilig kunnen stellen.

( cf. punten 25-26 )

2. Artikel 7 van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, bepaalt uitdrukkelijk dat artikel 6, leden 2 tot en met 4, daarvan, in plaats van artikel 4, lid 4, eerste volzin, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand, van toepassing is op de overeenkomstig artikel 4, lid 1 of lid 2, van laatstgenoemde richtlijn aangewezen zones. Hieruit volgt, dat volgens een letterlijke uitlegging van artikel 7 van richtlijn 92/43 alleen de als speciale beschermingszone aangewezen zones onder de werkingssfeer van artikel 6, leden 2 tot en met 4, van die richtlijn vallen. Dat het beschermingsstelsel van artikel 4, lid 4, eerste volzin, van richtlijn 79/409 van toepassing is op ten onrechte niet als speciale beschermingszone aangewezen zones, impliceert derhalve niet dat met betrekking tot die zones het in artikel 6, leden 2 tot en met 4, van richtlijn 92/43 bedoelde beschermingsstelsel in de plaats komt van eerstgenoemd stelsel.

( cf. punten 44-45, 49 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Regularisatie van ten onrechte gefactureerde belasting - Bepaling van regularisatievoorwaarden - Bevoegdheid van lidstaten - Draagwijdte en grenzen

(Richtlijn 77/388 van de Raad)

Samenvatting

$$Aangezien de Zesde richtlijn 77/388 geen enkele bepaling bevat over de regularisatie van ten onrechte gefactureerde belasting over de toegevoegde waarde door de opsteller van de factuur, staat het in beginsel aan de lidstaten te bepalen onder welke voorwaarden de ten onrechte gefactureerde belasting kan worden geregulariseerd. Wanneer de opsteller van de factuur het gevaar voor verlies van belastinginkomsten tijdig en volledig heeft uitgeschakeld, verlangt het beginsel van de neutraliteit van de belasting over de toegevoegde waarde evenwel, dat de ten onrechte gefactureerde belasting kan worden geregulariseerd zonder dat deze regularisatie afhankelijk kan worden gesteld van de goede trouw van de opsteller van de factuur. Wanneer een dergelijk risico is uitgeschakeld, mag de regularisatie van de ten onrechte gefactureerde belasting over de toegevoegde waarde dus niet van de discretionaire beoordelingsbevoegdheid van de belastingadministratie afhangen.

( cf. punten 48-49, 58, 60, 63, 68, 70, dictum 1-2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Overgang van ondernemingen - Behoud van rechten van werknemers - Richtlijn 77/187 - Werkingssfeer - Overgang van eenheid die wordt beheerd door overheidsinstelling die deel uitmaakt van staatsbestuur, naar privaatrechtelijke vennootschap waarvan kapitaal in handen van overheid is - Daaronder begrepen - Voorwaarde - Betrokkenen moeten voordien bescherming als werknemer hebben genoten uit hoofde van nationale wettelijke regeling

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 1, lid 1)

2. Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Overgang van ondernemingen - Behoud van rechten van werknemers - Richtlijn 77/187 - Verplichting voor verkrijger om bij berekening van geldelijke rechten die aan anciënniteit zijn verbonden, totale anciënniteit van werknemers in aanmerking te nemen - Grenzen - Wijziging van arbeidsovereenkomst, door nationaal recht toegestaan in andere gevallen dan overgang

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

1. Artikel 1, lid 1, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, moet aldus worden uitgelegd dat deze toepassing kan vinden in een situatie waarin een eenheid die is belast met de exploitatie van telecommunicatievoorzieningen ten dienste van het publiek, en die wordt beheerd door een overheidsinstelling die deel uitmaakt van het staatsbestuur, onder bezwarende titel en in de vorm van een administratieve concessie bij een overheidsbesluit wordt overgedragen aan een privaatrechtelijke vennootschap, die is opgericht door een overheidsinstelling die het gehele kapitaal daarvan in handen heeft. De personen die bij een dergelijke overgang zijn betrokken moeten voordien echter als werknemer bescherming hebben genoten uit hoofde van de nationale wetgeving inzake het arbeidsrecht.

( cf. punt 41, dictum 1 )

2. Artikel 3, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, moet aldus worden uitgelegd dat de verkrijger bij de berekening van de financiële rechten die bij hem aan de anciënniteit van de werknemers worden verbonden, zoals een vergoeding bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst of salarisverhogingen, alle jaren moet meetellen die het overgegane personeel zowel in dienst bij hemzelf als bij de vervreemder heeft vervuld, voorzover deze verplichting voortvloeide uit de arbeidsverhouding van dit personeel met de vervreemder en overeenkomstig de in het kader van die verhouding overeengekomen voorwaarden. Richtlijn 77/187 verzet zich er evenwel niet tegen dat de verkrijger de voorwaarden van deze arbeidsverhouding wijzigt voorzover het nationale recht een dergelijke wijziging in andere gevallen dan overgang van onderneming toestaat.

( cf. punt 53, dictum 2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Werknemers - Recht van verblijf van gezinsleden - Verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd voor echtgenoot van werknemer - Nationale regeling die voor echtgenoten van op grondgebied aanwezige en gevestigde personen voorziet in kortere verblijfsduur dan voor onderdanen van andere lidstaat en hun gezinsleden die niet aan die voorwaarde voldoen - Discriminatie die in strijd is met artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68 - Geen

[EG-Verdrag, art. 8 A (thans, na wijziging, artikel 18 EG); verordening nr. 1612/68 van de Raad, art. 7, lid 2]

Samenvatting

$$Een regeling van een lidstaat, volgens welke de echtgenoten van migrerende werknemers die onderdaan zijn van andere lidstaten, vier jaar op het grondgebied van deze lidstaat moeten hebben gewoond, voordat een verzoek om een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd kan worden ingediend en behandeld, terwijl zij slechts een verblijf van twaalf maanden voorschrijft voor de echtgenoten van degenen die hun vaste woonplaats op dit grondgebied hebben en voor wie geen enkele beperking geldt met betrekking tot de duur van hun verblijf aldaar, levert geen discriminatie op die in strijd is met artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68.

Bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht bestaat er geen onvoorwaardelijk verblijfsrecht van de onderdanen van een lidstaat op het grondgebied van een andere lidstaat. Enerzijds volgt dit uit de bepalingen inzake het vrije verkeer van personen in titel III van het derde deel van het Verdrag en uit de ter uitvoering daarvan vastgestelde bepalingen van afgeleid recht, en anderzijds uit de bepalingen van het tweede deel van het Verdrag, meer in het bijzonder uit artikel 8 A van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 18 EG), dat weliswaar erkent dat de burgers van de Unie het recht hebben vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, maar uitdrukkelijk verwijst naar de beperkingen en voorwaarden die bij het Verdrag en de bepalingen ter uitvoering daarvan zijn vastgesteld. De lidstaten mogen derhalve consequenties verbinden aan het objectieve verschil dat tussen hun eigen onderdanen en die van de andere lidstaten kan bestaan, wanneer zij de voorwaarden vaststellen waaronder aan de echtgenoten van deze personen een vergunning tot verblijf voor onbepaalde tijd op hun grondgebied wordt verleend.

( cf. punten 30-31, 35 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijke handelspolitiek - Handelsverkeer met derde landen - Regeling voor invoer in Gemeenschap van producten van oorsprong uit Republieken Kroatië en Slovenië en Joegoslavische Republieken Bosnië-Herzegovina, Macedonië en Montenegro - Invoer in Gemeenschap van rundvlees van type baby beef" van oorsprong uit Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië - Certificaten van oorsprong afgegeven door voorheen bevoegde instantie bij gebreke van aanwijzing van nieuwe bevoegde instantie - Uitsluiting van voordeel van stelsel van verlaagde invoerheffingen

(Verordening nr. 545/92 van de Raad, art. 7; verordening nr. 859/92 van de Commissie)

Samenvatting

$$Artikel 7 van verordening nr. 545/92 van de Raad betreffende de regeling voor de invoer in de Gemeenschap van producten van oorsprong uit de Republieken Kroatië en Slovenië en de Joegoslavische Republieken Bosnië-Herzegovina, Macedonië en Montenegro, en verordening nr. 859/92 van de Commissie tot vaststelling van de bepalingen voor de uitvoering van de regeling inzake de invoer van bepaalde producten van de rundvleessector van oorsprong uit de Republieken Kroatië en Slovenië en de Joegoslavische Republieken Bosnië-Herzegovina, Macedonië en Montenegro, moeten aldus worden uitgelegd dat de invoer in de Gemeenschap, in september en oktober 1992, van partijen rundvlees van het type baby beef" van oorsprong en herkomst uit de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, waarvoor de certificaten van oorsprong waren afgegeven door de Joegoslavische instantie die daartoe bevoegd was voordat de Gemeenschap de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië heeft opgezegd, niet voor toepassing van het stelsel van verlaagde invoerheffingen van artikel 7 van verordening nr. 545/92 in aanmerking kon komen, ook al was de nieuwe bevoegde instantie voor de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië nog niet aangewezen op de datum waarop de invoer plaatsvond.

( cf. punt 56 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Gelijke behandeling - Toepassing door lidstaat van algemene sociale bijdrage" op zijn in andere lidstaat werkzame ingezetenen - Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 48 en 52 (thans, na wijziging, art. 39 EG en 43 EG); verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 13]

Samenvatting

$$Een lidstaat die een algemene sociale bijdrage", waarvan de inkomsten toevallen aan organen die zijn belast met de toekenning van de uitkeringen bij ouderdom, de uitkeringen aan nagelaten betrekkingen, de prestaties bij ziekte en de gezinsbijslagen, toepast op de inkomsten uit arbeid en vervangende inkomsten van werknemers en zelfstandigen die in die staat woonachtig zijn, doch in een andere lidstaat werken en op grond van verordening nr. 1408/71 niet aan de socialezekerheidswetgeving van de woonstaat zijn onderworpen, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 13 van die verordening en de artikelen 48 en 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 39 EG en 43 EG).

Aangezien een dergelijke bijdrage namelijk specifiek en rechtstreeks is bestemd voor de financiering van het socialezekerheidsstelsel van die staat, valt zij binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1408/71 en onder het verbod van dubbele bijdrageheffing dat is voorzien in artikel 13 van de verordening en in bovengenoemde verdragsbepalingen die dit artikel ten uitvoer beoogt te leggen.

Die vaststelling kan noch worden ontkracht door de omstandigheid dat de betaling van de bijdrage geen recht geeft op een rechtstreekse en identificeerbare tegenprestatie in de vorm van uitkeringen, noch door het beperkte aantal betrokken werknemers of het geringe tarief van de heffing.

( cf. punten 31, 34-35, 37-38, 45-46, 48 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Melk en zuivelproducten - Bescherming van benamingen - Gebruik van benaming "kaas" ter aanduiding van dieetproduct waarin natuurlijk vet is vervangen door plantaardig vet - Ontoelaatbaarheid - Toevoeging van beschrijvende vermeldingen - Geen invloed

(Verordening nr. 1898/87 van de Raad, art. 3, lid 1; richtlijn 89/398 van de Raad, art. 3, lid 2)

Samenvatting

$$Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1898/87 betreffende de bescherming van de benaming van melk en zuivelproducten bij het in de handel brengen, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 2, van richtlijn 89/398 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen, moet aldus worden uitgelegd, dat een zuivelproduct waarin het melkvet om diëtaire redenen door plantaardig vet is vervangen, niet als "kaas" mag worden aangeduid.

Voor uit melk verkregen producten waarin een natuurlijk bestanddeel van de melk is vervangen door een daaraan vreemde stof, is het gebruik van een benaming als "dieetkaas (of dieetsmeerkaas) met plantaardige olie ter vervanging van de voedingsvetten" ook dan niet toegestaan, wanneer die benaming wordt aangevuld met beschrijvende vermeldingen op de verpakking als: "deze dieetkaas is rijk aan meervoudig onverzadigde vetzuren", of: "deze dieetkaas is ideaal voor een cholesterolbewust voedingspatroon". Niet alleen is in die beschrijvende vermeldingen immers niet gepreciseerd, dat het melkvet geheel is vervangen door plantaardig vet, doch zij maken het gevaar van verwarring bij de consument ook nog groter doordat zij, in strijd met artikel 3, lid 2, van de verordening, met het onwettige gebruik van de term "kaas" suggereren dat het om zuivelproducten gaat.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen - Exclusieve bevoegdheden - Geschillen "ten aanzien van huur en verhuur, pacht en verpachting van onroerende goederen" - Begrip - Schadevordering wegens slecht onderhoud en beschadiging van vakantiewoning - Daaronder begrepen - Subrogatie van verzoeker, professioneel reisorganisator, in rechten van eigenaar van onroerend goed - Geen invloed

(Verdrag van 27 september 1968, art. 16, punt 1, sub a)

Samenvatting

$$De regel van exclusieve bevoegdheid ten aanzien van huur en verhuur, pacht en verpachting van onroerende goederen, neergelegd in artikel 16, punt 1, sub a, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek, en het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek, is van toepassing op een schadevordering wegens slecht onderhoud en beschadiging van een woning die door een particulier was gehuurd om er enkele weken vakantie door te brengen, ook wanneer die vordering niet rechtstreeks door de eigenaar van het onroerend goed is ingesteld, maar door een professionele reisorganisator bij wie de betrokkene de woning had gehuurd en die ageert als gesubrogeerde in de rechten van de eigenaar van het onroerend goed.

De bijkomende clausules betreffende de annuleringsverzekering en de garantie van de door de klant betaalde prijs, die in de algemene voorwaarden van de tussen die organisator en de huurder gesloten overeenkomst zijn opgenomen en in het hoofdgeding niet aan de orde zijn, doen niet eraan af dat het om de huur van een onroerend goed in de zin van die bepaling van het Executieverdrag gaat.

(cf. punt 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Harmonisatie van wetgevingen - Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken - Richtlijn 89/665 - Gunningsbesluit - Verplichting voor lidstaten te voorzien in volledige rechtsbescherming van inschrijvers

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 2, leden 1, sub a en b, en 6, tweede alinea)

2 Harmonisatie van wetgevingen - Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken - Richtlijn 89/665 - Verplichting voor lidstaten te voorzien in procedure van beroep tegen gunningsbesluiten - Nationale wettelijke regeling die garantie van richtlijn niet biedt - Verplichting om aan particulieren veroorzaakte schade te vergoeden, wanneer nationaal recht niet in overeenstemming met richtlijn kan worden uitgelegd

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 2, lid 1, sub a en b)

Samenvatting

1 Artikel 2, lid 1, sub a en b, juncto lid 6, tweede alinea, van richtlijn 89/665 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, moet aldus worden uitgelegd, dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat tegen het aan het sluiten van de overeenkomst voorafgaande besluit waarbij de aanbestedende dienst kiest, met welke inschrijver hij de overeenkomst wil sluiten, in elk geval een beroep kan worden ingesteld waarbij de gepasseerde inschrijver de nietigverklaring van dit besluit kan vorderen wanneer aan de desbetreffende voorwaarden is voldaan, los van de mogelijkheid om na het sluiten van de overeenkomst schadevergoeding te verkrijgen.

2 Artikel 2, lid 1, sub a en b, van richtlijn 89/665 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, kan niet aldus worden uitgelegd, dat de inzake de procedures van plaatsing van overheidsopdrachten bevoegde beroepsinstanties van de lidstaten ook dan bevoegd zijn om onder de in deze bepaling gestelde voorwaarden kennis te nemen van beroepen wanneer een voor beroep tot nietigverklaring vatbaar gunningsbesluit als bedoeld in dit artikel ontbreekt.

In die omstandigheden, kunnen de betrokkenen, wanneer de nationale bepalingen niet in overeenstemming met de richtlijn kunnen worden uitgelegd, volgens de procedures van het nationale recht vergoeding vorderen van de schade die zij hebben geleden doordat de richtlijn niet binnen de gestelde termijn is uitgevoerd.