De heer Brack, eiser in het hoofdgeding, is een in 1906 geboren Engelsman. Van 1948 tot 1957 — ofwel gedurende negen jaren — viel hij als werknemer onder het sociale zekerheidsstelsel van het Verenigd Koninkrijk. Toen hij zich in 1957 als zelfstandig boekhouder vestigde, bleef hij wel zijn bijdragen storten.

In 1971 bereikte hij de 65-jarige leeftijd en verkreeg hij krachtens „section” 30 van de National Insurance Act van 1965 zowel op grond van zijn werknemersjaren als wegens zijn zelfstandig verrichte werkzaamheden recht op ouderdomspensioen, maar moest dan wel iedere beroepsactiviteit staken. Tevens verviel zijn verplichting tot premiebetaling in de werkloosheids- en ziekteverzekering.

Hij heeft echter verkozen als zelfstandige werkzaam te blijven.

Dat betekende dat hij bijdrageplichtig bleef tot op de dag waarop hij metterdaad zijn werkzaamheden zou staken dan wel de 70-jarige leeftijd zou hebben bereikt.

Gedurende de laatste jaren zijner beroepsuitoefening had zijn gezondheidstoestand het meermalen hard te verduren. Om de gevolgen van verschillende aandoeningen en van een ernstige chirurgische ingreep te boven te komen ging hij op 23 september 1974 — op medisch advies — bij vrienden in Frankrijk logeren. Na enkele dagen werd hij aldaar getroffen door een ernstige zenuwaandoening, die naar het oordeel van twee Franse artsen onmiddellijke medische bijstand noodzakelijk maakte en een arbeidsonderbreking van tenminste vier weken rechtvaardigde. Op 25 oktober 1974 is hij echter in het Verenigd Koninkrijk teruggekeerd, om aldaar — na gedurende enige tijd wederom zijn beroep te hebben uitgeoefend — opnieuw in een ziekenhuis te worden opgenomen. Wegens deze verschillende arbeidsonderbrekingen — die in Frankrijk uitgezonderd — werd hij in het genot gesteld van ziekengeld en van verstrekkingen in natura.

Uit het dossier blijkt niet duidelijk of hij wegens zijn ziekteperiode in Frankrijk van de zijde van de National Health Service ook verstrekkingen in natura heeft ontvangen. In elk geval heeft de Insurance Officer, plaatselijk agent der verzekeringsinstelling, geweigerd hem over de tijd van zijn arbeidsonderbreking in Frankrijk ziekengeld te betalen, en wel zulks met een beroep op de wet van 1965, s. 49-1o en de artikelen 7 (1) (b) en 7 (1 A) van de National Insurance (Residence and Persons Abroad) Regulations 1948, volgens welke bepalingen een verzekerde over tijdvakken gedurende welke hij zich buiten het Verenigd Konkrijk begeeft geen aanspraak op uitkeringen kan doen gelden, tenzij hij reeds gedurende de zes daaraan voorafgegane maanden voortdurend arbeidsongeschikt was — en die staat van arbeidsongeschiktheid gedurende zijn afwezigheid ononderbroken is blijven bestaan — dan wel bedoelde afwezigheid er bepaaldelijk toe dient hem een behandeling te doen ondergaan wegens en vóór zijn vertrek uit het Verenigd Koninkrijk begonnen arbeidsongeschiktheid.

Wij moeten de uiteenzetting der feiten op dit punt een ogenblik onderbreken om, mèt de verwijzende rechter, de National Insurance Commissioner, na te gaan in welke rechtspositie verzoeker zich volgens het Engelse stelsel bevond.

Het is niet helemaal komen vast te staan of hij gedurende zijn verblijf in Frankrijk wel gebruik gemaakt heeft van de hem in artikel 5 (2) der Regulations verleende bevoegdheid om vrijwillig de bijdragen te storten die hij als in het Verenigd Koninkrijk gevestigde zelfstandige zou hebben moeten betalen (krachtens artikel 5 A van de bepalingen ter uitvoering van de wet van 1965, s. 10; maar indien hij in het Verenigd Koninkrijk zou zijn gebleven, zou hij gedurende zijn arbeidsongeschiktheidsperiode van die betalingen vrijgesteld zijn geweest, met dien verstande dat de desbetreffende bijdragen wél te zijnen gunste houden zijn afgeboekt). In ieder geval staat vast dat hij zijn bijdragen heeft gestort totdat hij naar Frankrijk is vertrokken en de stortingen dadelijk na terugkeer in het Verenigd Koninkrijk heeft hervat.

Naar Engels recht zouden op het tijdstip van zijn aanvraag hetzij zijn bijdragen als werknemer, op zichzelf beschouwd, hetzij alleen die welke hij als zelfstandige had betaald hem in aanmerking hebben doen komen voor een verlaagd pensioen als bedoeld in artikel 7 van de National Insurance (Widow's Benefit and Retirement Pensions) Regulations 1972 dan wel voor werkloosheids- of ziekteuitkeringen, berekend naar hetgeen hem in geval van pensionering per week aan pensioen zou zijn uitbetaald (wet van 1965, s. 19 (3)).

De aan verzoeker toe te kennen uitkeringen wegens ziekte waren dus gerelateerd aan het ouderdomspensioen (met uitsluiting van iedere verhoging) dat hem ingeval van pensionering zou zijn betaald en deze laatste pensioenrechten hingen weer af van de vraag of hij aan de beide volgende voorwaarden voldeed:

— tussen de aanvang van de verzekering en de gewone pensioengerechtigde leeftijd moet hij 156 bijdragen hebben betaald: neemt men uitsluitend zijn werknemersbijdragen dan wel uitsluitend de bijdragen welke hij als zelfstandige had betaald in aanmerking, dan moet die voorwaarde als vervuld worden beschouwd;

— in de tweede plaats moest hij bij het bereiken van de gewone pensioengerechtigde leeftijd jaarlijks gemiddeld 50 bijdragen hebben gestort — dan wel in rekening kunnen brengen —; maar daarvan was alleen sprake wanneer de bijdragen welke hij als werknemer had' betaald mogen worden opgeteld bij die welke hij als zelfstandige had gestort (wet van 1965, bijlage 2, s. 4 (1)).

Afgezien van voormelde ten aanzien van het verblijf gestelde voorwaarde, kwam verzoeker dus alleen voor volledig ziekengeld in aanmerking wanneer beide soorten bijdragen zouden mogen worden opgeteld. Deze overweging zal voor ons de doorslag geven wanneer wij hierna met betrekking tot de beantwoording der gestelde vragen tot een bepaalde conclusie komen.

Voorts zij vermeld dat verzoeker zich van de afwijzende beschikking van de Insurance Officer heeft voorzien bij het „Local Tribunal”, dat de beschikking op 25 maart 1975 bevestigde, waarna verzoeker de zaak aan de National Insurance Commissioner heeft voorgelegd.

Verzoeker is op 31 oktober 1975 overleden; zijn weduwe is evenwel tot voortzetting van het als voormeld aangevangen geding toegelaten.