9.

Het moge echter nuttig, praktisch en met de algemene doelstellingen van de gemeenschappelijke ordening van de suikermarkt in overeenstemming zijn te achten het criterium van verordening nr. 700 van 1973 ook op het verleden toe te passen ofschoon de mogelijkheid daartoe in de destijds geldende voorschriften niet was voorzien, dat wil nog niet zeggen dat zulk een werkwijze ook geoorloofd is; wij moeten dus nagaan of bijzondere bepalingen van de communautaire verordeningen daaraan niet in de weg staan. Artikel 32 opent weliswaar de mogelijkheid om excedentaire hoeveelheden naar het volgend seizoen over te brengen, doch stelt daaraan tevens enge grenzen: het moet gaan om overschotten uit het onmiddellijk voorafgaand seizoen. De Duitse rechter vraagt zich nu af of hoeveelheden uit eerdere seizoenen ook in aanmerking mogen worden genomen: leidt het in aanmerking nemen van over schotten uit de seizoenen 1966-1967 en 1967-1968 in het seizoen 1970-1971 in feite niet tot vergroting van de hoeveelheid die volgens artikel 32 mag worden overgebracht? De Duitse rechter vraagt zich dit te meer af in verband met het feit dat men zich, om overschotten van het seizoen 1967-1968 naar het seizoen 1968-1969 te kunnen overbrengen, in de overgangsbepaling van artikel 33 ten duidelijkste van een soort fictio iuris heeft bediend. Opgemerkt zij dat de mogelijkheid tot overbrenging naar een volgend seizoen voor de ondernemingen een beperking behelst en stellig niet is voorzien om te voorkomen dat voorraden uit eerdere seizoenen die destijds aan de aandacht ontsnapten alsnog in aanmerking worden genomen. In een volgend seizoen in aanmerking genomen hoeveelheden worden geacht in dat seizoen te zijn geproduceerd. Er is dus geen sprake van dat voormeld criterium zich met de voorschriften der basisverordening niet zou verdragen. Dat artikel 3 van verordening nr. 142/69 voor de toepassing van artikel 27 van verordening nr. 1009/67 de door de onderneming „werkelijk geproduceerde” hoeveelheid suiker noemt wil nog niet zeggen dat men de hoeveelheid in bedoeld seizoen werkelijk geproduceerde suiker zou moeten aanhouden; integendeel, dat er met zoveel worden wordt gesproken van de door iedere onderneming geproduceerde hoevelheid wil zeggen dat ook hoeveelheden die zij in eerdere seizoenen heeft geproduceerd en die nog niet in aanmerking waren genomen alsnog moeten worden verrekend. Weliswaar bepaalt artikel 1, lid 2, van verordening nr. 142/69 van de Commissie dat van de berekening der hoeveelheid bedoeld in lid 1 (waarin de term suikerproduktie in de zin van artikel 27 wordt omschreven) is uitgesloten de hoeveelheid witte suiker vervaardigd uit ruwe suiker of stroop welke niet gedurende hetzelfde seizoen werd geproduceerd; de Duitse Regering heeft er echter terecht op gewezen dat deze bepaling alleen is bedoeld om te voorkomen dat voor de suikerproduktieheffing nogmaals rekening zou worden gehouden met voorraden die, als in een vorig seizoen geproduceerd, reeds werden verrekend. Aan haar doelstelling getoetst, staat deze bepaling dus aan het alsnog in aanmerking nemen van niet reeds geboekte hoeveelheden niet in de weg. De goede werking van het stelsel zou trouwens ernstig worden verstoord — en discriminatie zou niet uitblijven — wanneer men het criterium van artikel 2, lid 3, van de thans geldende verordening nr. 700/73 zou hanteren voor uit vroegere seizoenen afkomstige en na de inwerkingtreding dier verordening ontdekte partijen. Daarop kan een op de produktiepositie der onderneming in het lopend seizoen afgestemde aanvullende heffing worden toegepast en het ware onbillijk dezelfde regel niet ook op vóór 15 maart 1973 alsnog gevonden hoeveelheden uit hetzelfde tijdvak toe te passen. Waar dit criterium voor de toerekening — ratione temporis — van achteraf aangetroffen hoeveelheden niet met bijzondere bepalingen van destijds geldende verordeningen in strijd blijkt te zijn en beantwoordt aan de algemene doelstellingen en praktische behoeften van het stelsel — alsook aan de behoefte objectief niet gerechtvaardigde verschillen bij de behandeling van ondernemingen in de zin der gemeenschappelijke marktvoorzieningen te vermijden — kom ik tot de slotsom dat het kan worden gebruikt om in de onvolkomenheid der besproken voorschriften te voorzien. Ik stel derhalve voor dat Uw Hof de vragen van het Finanzgericht te Hamburg als volgt zal beantwoorden: 1. Voor de toepassing van artikel 27, lid 1, van verordening nr. 1009/67 van de Raad van 18 december 1967 en van artikel 3, lid 1, van verordening nr. 142/69 van de Commissie van 25 januari 1969 dient rekening te worden gehouden met hoeveelheden die na de inwerkingtreding van de regeling der produktieheffingen op suiker alsnog zijn aangetroffen, ook al zijn zij vóór 1 juli 1968 onstaan. 2. Zulke hoeveelheden zijn te beschouwen als hoeveelheden uit het seizoen waarin zij zijn aangetroffen.