ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Fővárosi Bíróság – Uitlegging van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, voor de Republiek Estland, voor de Republiek Cyprus, voor de Republiek Letland, voor de Republiek Litouwen, voor de Republiek Hongarije, voor de Republiek Malta, voor de Republiek Polen, voor de Republiek Slovenië en voor de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond (PB L 236, blz. 33), van de artikelen 10 EG, 87, lid 1, EG en 249 EG en van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51) – Verdeling van de nettokosten van de universeledienstverplichtingen tussen de netwerkexploitanten en de aanbieders van elektronischecommunicatiediensten – Nationale regeling van de mechanismen voor de kostendeling, die voorziet in de toepassing van bepalingen ter zake van de financiering van de universele diensten in het jaar vóór de toetreding van de betrokken lidstaat tot de Europese Unie die niet met de richtlijn verenigbaar zijn
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Rechten verbonden aan merk – Recht om invoer of uitvoer van van merk voorziene waren te verbieden – Begrip „invoer”

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 3, sub c)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Rechten verbonden aan merk – Recht om eerste verhandeling in Europese Economische Ruimte van oorspronkelijke van merk voorziene waren te verbieden

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5 en 7, lid 1)

Samenvatting

1. Er is geen sprake van „invoeren” in de zin van artikel 5, lid 3, sub c, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) wanneer oorspronkelijke producten die vanuit een derde staat naar een lidstaat zijn vervoerd, nog niet in het vrije verkeer zijn gebracht, maar onder de regeling douane-entrepot zijn geplaatst.

(cf. punt 18)

2. De Eerste merkenrichtlijn (89/104) mag niet aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten de mogelijkheid biedt om in hun nationale recht de uitputting van de aan het merk verbonden rechten te regelen voor waren die in derde staten in de handel zijn gebracht. Deze richtlijn beperkt de uitputting van het aan de merkhouder verleende recht tot de gevallen waarin de waren in de Europese Economische Ruimte (EER) in de handel zijn gebracht, zodat de merkhouder de eerste verhandeling in de EER van de van zijn merk voorziene waren kan controleren.

Hieruit volgt dat wanneer de van een merk voorziene waren voorheen niet in de EER in de handel zijn gebracht door de houder van dat merk of met diens toestemming, artikel 5 van de richtlijn aan deze merkhouder een uitsluitend recht toekent waardoor hij iedere derde met name kan verbieden om die waren in te voeren, aan te bieden, in de handel brengen of ze daartoe te in voorraad te hebben.

Artikel 5 van de richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat de merkhouder zich kan verzetten tegen de eerste verhandeling in de EER van oorspronkelijke van dit merk voorziene waren zonder zijn toestemming.

(cf. punten 22‑24, 26 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Materiële werkingssfeer (Richtlijn 77/388 van de Raad) (cf. punten 18‑20 en dictum)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling voor verlening van kredieten (Richtlijn 77/388, art. 13, B, sub d, punt 1) (cf. punten 18‑20 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Uitlegging van artikel 13, B, sub d, punt 3, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) – Vrijstellingen – Verrichtingen bestaande uit het verlenen van kredieten, de bemiddeling daarbij en het beheer ervan – Activiteit van verlening van woekerleningen, die naar nationaal recht illegaal is

Dictum

Dictum

De activiteit van verlening van woekerleningen, die naar nationaal recht strafbaar is, valt, ook al is zij illegaal, binnen de werkingssfeer van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag. Artikel 13, B, sub d, punt 1, van die richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat die activiteit niet aan belasting over de toegevoegde waarde kan onderwerpen terwijl de overeenkomstige activiteit waarbij leningen tegen niet-excessieve rente worden verstrekt, van die belasting is vrijgesteld.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Afzonderlijk onderzoek van weigeringsgronden voor elke in inschrijvingsaanvraag opgegeven waar of dienst – Verplichting tot motivering van weigering van inschrijving – Omvang

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, en 73)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Afzonderlijk onderzoek van verschillende weigeringsgronden – Overlapping van respectieve werkingssfeer van in artikel 7, lid 1, sub b tot en met d, van verordening nr. 40/94 genoemde gronden

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1)

Samenvatting

1. Het onderzoek van de in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk genoemde absolute weigeringsgronden moet betrekking hebben op elk van de waren of diensten waarvoor inschrijving van het merk is aangevraagd, en de beslissing waarbij de bevoegde autoriteit inschrijving van een merk weigert, dient in beginsel voor elk van deze waren of diensten te worden gemotiveerd.

De bevoegde autoriteit kan echter volstaan met één motivering voor alle betrokken waren of diensten wanneer dezelfde weigeringsgrond wordt aangedragen voor een categorie of een groep van waren of diensten. Deze aan de bevoegde autoriteit geboden mogelijkheid mag geen afbreuk doen aan met name de essentiële eis dat elke beslissing waarbij een door het gemeenschapsrecht erkend recht wordt geweigerd, kan worden onderworpen aan een rechterlijk toezicht dat de daadwerkelijke bescherming van dit recht dient te waarborgen, en dat zich derhalve tot de rechtmatigheid van de motivering moet uitstrekken.

Deze mogelijkheid geldt enkel voor waren en diensten die zo rechtstreeks en concreet onderling verbonden zijn dat zij een categorie of groep van waren of diensten vormen die voldoende homogeen is. Bovendien volstaat het niet dat de betrokken waren of diensten tot dezelfde klasse in de zin van de Overeenkomst van Nice behoren, om van een dergelijke homogeniteit te kunnen spreken, aangezien deze klassen vaak een grote verscheidenheid van waren of diensten omvatten die niet noodzakelijk in die mate voldoende rechtstreeks en concreet onderling verbonden zijn.

(cf. punten 37‑40)

2. Ook al bestaat er een zekere overlapping van de respectieve werkingssferen van de in artikel 7, lid 1, sub b tot en met d, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk genoemde absolute gronden voor weigering van inschrijving van een merk, neemt dit niet weg dat de in artikel 7, lid 1, genoemde weigeringsgronden onafhankelijk van elkaar zijn en een afzonderlijk onderzoek vereisen.

De overlapping van de absolute weigeringsgronden impliceert dat een woordmerk dat eigenschappen van waren of diensten beschrijft, om die reden elk onderscheidend vermogen voor diezelfde waren of diensten kan missen, onverminderd andere redenen waarom het onderscheidend vermogen kan missen.

(cf. punten 50, 52)
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 15 januari 2010 – Messer Group / Air Products and Chemicals

(Zaak C‑579/08 P)

„Hogere voorziening – Artikel 119 van Reglement voor procesvoering – Gemeenschapsmerk – Verordening (EG) nr. 40/94 – Artikel 8, lid 1, sub b – Woordmerken Ferromix, Inomix en Alumix – Oudere merken FERROMAXX, INOMAXX en ALUMAXX – Oppositie door houder – Relevant publiek – Mate van overeenstemming – Zwak onderscheidend vermogen van ouder merk – Verwarringsgevaar”

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 51)

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten en bewijsmateriaal – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van feiten en bewijsmateriaal – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punt 54)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van betrokken merken – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 71‑73)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 15 oktober 2008, Air Products and Chemicals / BHIM (T‑305/06 tot en met T‑307/06), waarbij het Gerecht heeft vernietigd de beslissingen van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 12 september 2006 houdende afwijzing van de beroepen die de houder van de gemeenschapswoordmerken „FERROMAXX”, „INOMAXX” en „ALUMAXX” voor producten van klasse 1 had ingesteld tegen de beslissingen van de nietigheidsafdeling houdende gedeeltelijke afwijzing van de oppositie die was ingesteld tegen de verzoeken om inschrijving van de woordmerken „FERROMIX”, „INOMIX” en „ALUMIX” voor producten van de klassen 1 en 4

Dictum

1) De principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening worden afgewezen.

2) Messer Group GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van Air Products and Chemicals Inc.
Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 3 april 2008, Landtag Schleswig-Holstein / Commissie (T‑236/06), waarbij het Gerecht niet-ontvankelijk heeft verklaard het beroep tot nietigverklaring van de beschikkingen van de Commissie van 10 maart en 23 juni 2006 houdende weigering om verzoeker toegang te verlenen tot document SEC(2005) 420 van 22 maart 2005, dat een juridische analyse bevat van het ter bespreking in de Raad voorliggende ontwerp-kaderbesluit over de bewaring van gegevens die zijn verwerkt en opgeslagen in verband met het aanbieden van voor het publiek toegankelijke elektronischecommunicatiediensten, of die via openbare communicatienetwerken worden doorgegeven, met het oog op het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten, daaronder begrepen terrorisme – Procesbevoegdheid van regionaal parlement – Recht om in rechte te worden gehoord – Begrip „rechtspersoon” in artikel 230, vierde alinea, EG
13

Het Lebensmittel-, Bedarfsgegenstände- und Futtermittelgesetzbuch (wetboek levensmiddelen, consumptiegoederen en voedermiddelen), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „LFGB”), bepaalt in § 11, getiteld „Voorschriften inzake bescherming tegen misleiding”: „(1) Het is verboden levensmiddelen onder misleidende benaming of met misleidende vermeldingen of opmaak beroepsmatig in de handel te brengen, of met misleidende presentaties of andere verklaringen voor levensmiddelen in het algemeen of in afzonderlijke gevallen reclame te maken. Van misleiding is met name sprake wanneer 1. ter zake van een levensmiddel benamingen, vermeldingen, opmaak, presentaties of andere verklaringen over eigenschappen en met name over aard, kwaliteit, samenstelling, hoeveelheid, houdbaarheid, oorsprong, herkomst of wijze van productie of winning worden gebruikt, die zich lenen voor het opwekken van onjuiste voorstellingen; […]”
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 november 2008 – Kastrinaki / AHEPA

(Gevoegde zaken C‑180/08 en C‑186/08)

Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering – Richtlijn 89/48/EEG – Erkenning van diploma’s – Opleiding in door gaststaat niet als onderwijsinstelling erkend „practicum vrije studie” – Psychologe

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten – Richtlijn 89/48 (Richtlijn 89/48 van de Raad, art. 3) (cf. punten 50‑53 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Dioikitiko Efeteio Thessalonikis – Uitlegging van de artikelen 1, 2, 3 en 4 van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB L 19, blz. 16) – Uitlegging van de artikelen 39, lid 1, 10, lid 1, 43, 47, lid 1, 49, 55, 149 en 150 EG – Staatsburger van een lidstaat die in de lidstaat van ontvangst een gereglementeerd beroep heeft uitgeoefend vóór en na de erkenning van de gelijkwaardigheid van het beroep waartoe zijn in een andere lidstaat verkregen academische kwalificaties toegang geven – Eerdere voltooiing van een deel van de universitaire studie, krachtens een franchiseovereenkomst, aan een instituut dat niet als instelling voor universitair onderwijs is erkend door de lidstaat van ontvangst – Mogelijkheid, wegens de niet-erkenning van die kwalificaties, om de werknemer uit te sluiten van de uitoefening van zijn beroep

Dictum

Ingevolge artikel 3 van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, dienen de bevoegde autoriteiten van een ontvangende lidstaat een staatsburger van een lidstaat die houder is van een door een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat afgegeven diploma in de zin van die richtlijn, toe te staan zijn beroep onder dezelfde voorwaarden uit te oefenen als houders van nationale diploma’s, ook indien dat diploma

– een opleiding afsluit die geheel of gedeeltelijk is gevolgd aan een in de lidstaat van ontvangst gelegen instelling die volgens de wetgeving van deze laatste staat niet als onderwijsinstelling is erkend, en

– door de bevoegde nationale autoriteiten niet officieel is erkend.
Het verbod van elke discriminatie van Turkse werknemers die tot de legale arbeidsmarkt van de lidstaten behoren wat betreft de lonen en verdere arbeidsvoorwaarden, zoals neergelegd in artikel 37 van het Aanvullend Protocol, dat op 23 november 1970 te Brussel is ondertekend en namens de Gemeenschap is gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij verordening (EEG) nr. 2760/72 van de Raad van 19 december 1972, en dat een bijlage vormt bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, die op 12 september 1963 te Ankara is ondertekend door de Republiek Turkije enerzijds en de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap anderzijds, en die namens laatstgenoemde is gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963, en in artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat op een beroepssporter van Turkse nationaliteit die wettig is tewerkgesteld door een in een lidstaat gevestigde club, een door een sportbond van die lidstaat vastgestelde regel wordt toegepast volgens welke de clubs in competities op nationaal niveau slechts een beperkt aantal spelers mogen opstellen uit derde landen die geen partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte.
3.

Kort geding — Voorwaarden voor ontvankelijkheid — Ontvankelijkheid prima facie van beroep in hoofdzaak — Summier onderzoek van beroep in hoofdzaak door kortgedingrechter — Beroep tot nietigverklaring van beschikking betreffende niet-opneming van stof in bijlage I bij richtlijn 91/414 (Art. 230 EG, 242 EG en 243 EG; richtlijn 91/414 van de Raad; beschikking 2007/629 van de Commissie) (cf. punten 54-62)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Ouder merk dat nationaal merk is (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 48-49)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Internationale overeenkomsten – Overeenkomsten van Gemeenschap – Rechtstreekse werking

(Aanvullend protocol bij associatieovereenkomst EEG-Turkije, art. 37; besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 10, lid 1)

2. Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Werknemers – Gelijke behandeling

(Aanvullend protocol bij associatieovereenkomst EEG-Turkije, art. 37; besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 10, lid 1)

Samenvatting

1. De tekst van artikel 37 van het aanvullend protocol, dat een bijlage vormt bij de associatieovereenkomst EEG-Turkije, verschilt niet wezenlijk van die van artikel 38, lid 1, eerste streepje, van de associatieovereenkomst Gemeenschappen-Slowakije en van artikel 23, lid 1, van de partnerschapsovereenkomst Gemeenschappen-Rusland, die elke lidstaat in duidelijke, nauwkeurige en onvoorwaardelijke bewoordingen verbieden om werknemers van het betrokken derde land op grond van hun nationaliteit ten opzichte van zijn eigen onderdanen te discrimineren ter zake van de arbeidsvoorwaarden, de beloning of het ontslag. Deze bepalingen kunnen dus door particulieren voor de rechterlijke instanties van de lidstaten worden ingeroepen.

Voorts verbiedt artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80, dat de regel van artikel 37 van dit aanvullend protocol overneemt, in duidelijke, nauwkeurige en onvoorwaardelijke bewoordingen de lidstaten om Turkse migrerende werknemers die tot hun legale arbeidsmarkt behoren, wegens hun nationaliteit te discrimineren inzake lonen en andere arbeidsvoorwaarden.

(cf. punten 28‑29)

2. Het verbod van elke discriminatie van Turkse werknemers die tot de legale arbeidsmarkt van de lidstaten behoren wat betreft de lonen en andere arbeidsvoorwaarden, zoals neergelegd in artikel 37 van het aanvullend protocol, dat een bijlage vormt bij de associatieovereenkomst EEG-Turkije, en in artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 betreffende de ontwikkeling van de associatie, dat is vastgesteld door de bij die overeenkomst ingestelde Associatieraad, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat op een beroepssporter van Turkse nationaliteit die wettig is tewerkgesteld door een in een lidstaat gevestigde club, een door een sportbond van die lidstaat vastgestelde regel wordt toegepast volgens welke de clubs in competities op nationaal niveau slechts een beperkt aantal spelers mogen opstellen uit derde landen die geen partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte.

(cf. punt 32 en dictum)
4)

Contractclausules inzake detailhandelsprijzen, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, komen in aanmerking voor de groepsvrijstelling krachtens verordening nr. 1984/83, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1582/97, en verordening nr. 2790/1999, indien de leverancier enkel een maximumverkoopprijs oplegt of een verkoopprijs aanbeveelt en indien de wederverkoper derhalve over een werkelijke mogelijkheid beschikt om die verkoopprijs te bepalen. Dergelijke clausules komen daarentegen niet voor die vrijstelling in aanmerking indien zij, rechtstreeks of op indirecte of verkapte wijze, leiden tot vaststelling van de detailhandelsprijs of tot oplegging van de minimumverkoopprijs door de leverancier. Het staat aan de verwijzende rechter na te gaan of op de wederverkoper dergelijke verplichtingen rusten, waarbij hij rekening moet houden met alle contractuele verplichtingen, gezien in hun economische en juridische context, en met het gedrag van de partijen in het hoofdgeding.
Hogere voorziening tegen de beschikking van de president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste aanleg van 1 december 2006, Eurostrategies/Commissie (T‑203/06), waarbij de zaak is doorgehaald in het register van het Gerecht en verzoekster is verwezen in de kosten
Naar aanleiding van het arrest van 21 juli 2005, Vergani (C‑207/04), waarin het Hof heeft vastgesteld dat een nationale wettelijke regeling onverenigbaar is met het gemeenschapsrecht, dienen de autoriteiten van de betrokken lidstaat passende algemene of bijzondere maatregelen te nemen om op hun grondgebied de naleving van het gemeenschapsrecht te verzekeren, waarbij deze autoriteiten vrij blijven in de keuze van de te nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat het nationale recht in overeenstemming wordt gebracht met het gemeenschapsrecht en dat de rechten die de burgers hieraan ontlenen, volle uitwerking krijgen. Wanneer een met het gemeenschapsrecht strijdige discriminatie is vastgesteld, moet de nationale rechter, zolang geen maatregelen zijn genomen om de gelijke behandeling te herstellen, elke nationale discriminerende bepaling buiten toepassing laten, zonder dat hij de opheffing ervan door de wetgever hoeft te vragen of af te wachten, en moet hij op de leden van de benadeelde groep dezelfde regeling toepassen als op de leden van de andere groep.
Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 15 januari 2007, Sellier / Commissie (T‑276/06), waarbij het Gerecht niet-ontvankelijk heeft verklaard het door rekwirant ingestelde beroep tot nietigverklaring van het besluit van 14 juli 2006 waarbij de Commissie ad acta heeft gelegd zijn klacht dat de Franse regeling volgens welke notarissen de gelden die zij in handen hebben, bij bepaalde bankinstellingen moeten deponeren, in strijd is met het gemeenschapsrecht