Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Handelingen van de instellingen - Motivering - Verplichting - Omvang

[EG-Verdrag, art. 190 (thans art. 253, EG)]

2. Visserij - Instandhouding van rijkdommen van zee - Stelsel van vangstquota - Verdeling van beschikbare vangsthoeveelheden over lidstaten - Beginsel van relatieve stabiliteit - Toepassing met betrekking tot bestand dat in kader van internationale organisatie wordt beheerd - Verplichting voor Raad, uit te gaan van bepaald aantal jaren - Geen - Beoordelingsvrijheid van gemeenschapswetgever bij vaststelling van basisgegevens - Rechterlijke toetsing - Grenzen

(Verordening nr. 49/1999 van de Raad, art. 2, lid 1)

3. Visserij - Instandhouding van rijkdommen van zee - Stelsel van vangstquota - Invloed van toetreding van Gemeenschap tot Internationaal verdrag voor instandhouding van tonijnachtigen in Atlantische Oceaan op verdeling van totaal toegestane vangsten over lidstaten - Mogelijkheid voor Raad om bij vaststelling van verordening nr. 49/1999 inzake vaststelling en verdeling voor 1999 van voor Gemeenschap beschikbaar aandeel van bestand van blauwvintonijn in oostelijk gedeelte van Atlantische Oceaan en in Middellandse Zee, rekening te houden met overbevissing door lidstaat in 1997 - Maatregel die geen strafsanctie is

(Verordening nr. 49/1999 van de Raad, art. 2, lid 2)

4. Visserij - Instandhouding van rijkdommen van zee - Stelsel van vangstquota - Verdeling van beschikbare vangsthoeveelheden over lidstaten - Toewijzing bij verordening nr. 49/1999 van quota voor blauwvintonijn in oostelijk gedeelte van Atlantische Oceaan en in Middellandse Zee voor 1999 - Non-discriminatiebeginsel - Geen schending

(Verordening nr. 49/1999 van de Raad, art. 2, lid 2)

Samenvatting

1. De door artikel 190 van het Verdrag (thans artikel 253 EG) verlangde motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking brengen, opdat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, in het bijzonder de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel door de handeling worden geraakt, bij een verklaring kunnen hebben. In de motivering behoeven niet alle feitelijk of juridisch relevante aspecten te worden gespecificeerd, aangezien bij de beantwoording van de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 190 van het Verdrag voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen. Dit geldt te meer wanneer de lidstaten nauw betrokken zijn geweest bij het totstandkomingsproces van de bestreden handeling en dus de redenen kennen die aan deze handeling ten grondslag liggen.

Wanneer een handeling afwijkt van een algemenere regel, geldt normaal gesproken een strengere motiveringseis aangezien de adressaten van de handeling de redenen op grond waarvan de betrokken instelling van de betrokken norm afwijkt, alsook de omvang en de draagwijdte van de afwijking daarvan moeten kunnen beoordelen. Deze eis is zeker strenger wanneer de afwijking een wijziging brengt in de bestaande situatie, waardoor de belangen van deze adressaten kunnen worden benadeeld.

( cf. punten 28-29, 53 )

2. In de gemeenschapswetgeving of in de rechtspraak van het Hof is nooit vastgesteld dat voor de toepassing van het beginsel van de relatieve stabiliteit op een visbestand waarvoor voordien geen enkele totaal toegestane vangst of geen enkel quotum is vastgesteld, de vangstquota hoe dan ook moeten worden gebaseerd op een bepaald aantal vangstjaren in plaats van op een enkel jaar. De flexibiliteit inzake de in acht te nemen referentieperiode is namelijk bijzonder belangrijk wanneer dit bestand in het kader van een internationale visserij-organisatie wordt beheerd en de vaststelling van de verdelingspercentages binnen de Gemeenschap gewoonlijk voortvloeit uit binnen een dergelijke organisatie genomen besluiten.

Voorts beschikt de gemeenschapswetgever over een ruime beoordelingsvrijheid in situaties waarin een ingewikkelde economische situatie moet worden beoordeeld, zoals het geval is bij het gemeenschappelijk landbouw- en visserijbeleid. Deze vrijheid geldt niet slechts de aard en de draagwijdte van de vast te stellen bepalingen, doch tot op zekere hoogte ook de vaststelling van de basisgegevens. Bij zijn controle op het gebruik van een dergelijke vrijheid mag de rechter dus alleen nagaan, of daarbij geen kennelijke dwaling of misbruik is begaan en of het betrokken gezagsorgaan niet kennelijk de grenzen van zijn beoordelingsvrijheid heeft overschreden.

( cf. punten 42, 44 )

3. Door haar toetreding tot het internationaal verdrag voor de instandhouding van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan, zoals gewijzigd bij het op 10 juli 1984 te Parijs ondertekende protocol, is de Gemeenschap overeenkomstig artikel XIV, lid 6, van dit verdrag in de rechten en plichten getreden van de lidstaten die daarbij reeds partij waren. De Gemeenschap was dus volstrekt gemachtigd om in het kader van de in de Internationale Commissie voor de instandhouding van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan gevoerde onderhandelingen over het communautaire quotum, waartoe zij bij uitsluiting bevoegd was, alle relevante aspecten te bespreken, met inbegrip van de gevolgen van de overbevissing door bepaalde lidstaten vóór de datum van hun toetreding tot deze organisatie. De Gemeenschap was dus gebonden door de vorige aanbevelingen van deze Commissie en met name door aanbeveling nr. 96-14, die het beginsel van een vermindering van de vangstquota poneert, indien een verdragsluitende partij in de loop van een bepaalde beheersperiode haar vangstlimieten heeft overschreden. De verminderingen wegens overbevissing in 1997 zijn namelijk aan de Gemeenschap opgelegd, in mindering op haar voor 1999 beschikbare quotum.

In deze omstandigheden kan een lidstaat geen eigen rol opeisen in de besprekingen van de Internationale Commissie voor de instandhouding van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan over de wijze waarop met de overbevissingen rekening moest worden gehouden, aangezien de onderhandelingen over deze vraag volledig door de Gemeenschap werden gevoerd. Evenmin kan deze staat zich in dit kader beroepen op de erkenning van een hem zelf toekomend recht van verweer. Evenals de belangen van de andere lidstaten konden de belangen van deze staat namelijk slechts in aanmerking worden genomen via de verdediging van het communautaire belang waarvoor alleen de Gemeenschap en haar instellingen verantwoordelijk zijn.

Bij de vaststelling van verordening nr. 49/1999 inzake de vaststelling en verdeling voor 1999 van het voor de Gemeenschap beschikbare aandeel van het bestand van blauwvintonijn in het oostelijk gedeelte van de Atlantische Oceaan en in de Middellandse Zee mocht de Raad, toen hij de verminderingen voor de door de lidstaten in 1997 te veel gevangen hoeveelheden, die door de Internationale Commissie voor de instandhouding van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan evenwel rechtstreeks aan de Gemeenschap waren opgelegd, ten laste moest brengen van de betrokken lidstaten, de consequenties van zijn overbevissing in 1997 door een staat laten dragen, nadat deze evenwel waren afgezwakt door een communautair solidariteitsmechanisme, en heeft hij daarbij in geen enkel opzicht de grenzen van zijn beoordelingsvrijheid overschreden. Een dergelijke maatregel die dient te voorkomen dat een lidstaat voor de toekomst voordeel behaalt uit een overbevissing in het verleden, is geen strafsanctie.

( cf. punten 63-65, 73, 75 )

4. Er is slechts sprake van discriminatie wanneer verschillende regels worden toegepast op vergelijkbare situaties of wanneer dezelfde regel wordt toegepast op verschillende situaties. Bij de vaststelling van verordening nr. 49/1999 inzake de vaststelling en verdeling van het voor de Gemeenschap beschikbare aandeel van het bestand van blauwvintonijn in het oostelijk gedeelte van de Atlantische Oceaan en in de Middellandse Zee heeft de Raad volledig recht gedaan aan de verschillen tussen de betrokken lidstaten, aangezien de verdeling van het communautaire quotum voor blauwvintonijn voor 1999 zowel rekening houdt met het beginsel van de relatieve stabiliteit van de visserij-activiteiten van deze staten als met de eventuele overschrijdingen door deze staten in 1997. De Raad heeft dus in geen enkel opzicht het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

( cf. punten 80-81 )