Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12

(Richtlijn 92/12 van de Raad)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 27, lid 5)

3. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 27, leden 1 en 5)

4. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 27, leden 1 en 5)

Samenvatting

1. Noch richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, noch het evenredigheidsbeginsel staat eraan in de weg dat de lidstaten die gebruik hebben gemaakt van de mogelijkheid te bepalen dat de op hun grondgebied voor uitslag tot verbruik bestemde producten voorzien moeten zijn van fiscale merktekens, een regeling vaststellen die niet voorziet in de teruggaaf van het aan accijns betaalde bedrag, wanneer de accijnszegels zijn verdwenen voordat zij op de tabaksproducten zijn aangebracht, indien die verdwijning niet is toe te schrijven aan overmacht of ongeval en niet is komen vast te staan dat de zegels zijn vernietigd of definitief onbruikbaar gemaakt, en de financiële aansprakelijkheid voor het verloren gaan van accijnszegels dus bij de koper ervan legt.

Een nationale regeling op grond waarvan de koper van accijnszegels de teruggaaf daarvan zou kunnen verkrijgen door louter te stellen dat zij verloren zijn gegaan, zou immers misbruik en fraude in de hand werken. Voorkoming van misbruik en fraude is evenwel een van de doelstellingen die door de communautaire wetgeving worden nagestreefd. Nationale voorschriften die in geval van verdwijning van accijnszegels de financiële aansprakelijkheid voor het verloren gaan van die zegels bij de koper ervan leggen, dragen bijgevolg bij tot de verwezenlijking van het doel om misbruik van die zegels te voorkomen

(cf. punten 43‑44, 46, dictum 1)

2. Artikel 27, lid 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat de niet-inachtneming van de termijn voor kennisgeving geen schending van een wezenlijk procedureel voorschrift vormt die tot niet-toepasselijkheid van de te laat meegedeelde afwijkende maatregel leidt.

In dit verband kan de te late kennisgeving van een bestaande afwijkende maatregel niet dezelfde gevolgen meebrengen als het ontbreken van kennisgeving van een nieuwe afwijkende maatregel waarvoor de Raad een machtiging dient te verlenen. Artikel 27, lid 5, van de Zesde richtlijn verbindt namelijk geen sanctie aan de niet-inachtneming van de termijn voor kennisgeving. Bovendien dient die kennisgeving er niet toe de instemming van de Commissie te verkrijgen, maar alleen haar in staat te stellen van die maatregel kennis te nemen en zich een oordeel daarover te vormen.

(cf. punten 49‑51, dictum 2)

3. Artikel 27, leden 1 en 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat een regeling die afwijkt van de heffing van belasting over de toegevoegde waarde door middel van accijnszegels, verenigbaar is met de in die bepalingen van de richtlijn gestelde eisen en niet verder gaat dan voor de vereenvoudiging van de belastingheffing noodzakelijk is.

Artikel 27, lid 1, van de Zesde richtlijn verzet zich namelijk enkel tegen maatregelen die een noemenswaardige invloed zouden kunnen hebben op het belastingbedrag dat in het stadium van het eindverbruik verschuldigd is. De aard van de gevallen waarin de regeling van belastingheffing door middel van accijnszegels tot een variatie van de in het stadium van het eindverbruik verschuldigde belasting kan leiden, lijkt echter niet de zienswijze te wettigen dat die regeling een noemenswaardige invloed zou kunnen hebben op voornoemd bedrag.

(cf. punten 57‑58, 60, dictum3)

4. Het ontbreken van een verplichting tot teruggaaf van de voor de accijnszegels betaalde bedragen die overeenkomen met de belasting over de toegevoegde waarde, is, wanneer de accijnszegels zijn verdwenen voordat zij op de betrokken producten zijn aangebracht, indien die verdwijning niet is toe te schrijven aan overmacht of ongeval en niet is komen vast te staan dat de zegels zijn vernietigd of definitief onbruikbaar gemaakt, niet onverenigbaar met de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, in het bijzonder met artikel 27, leden 1 en 5, daarvan.

Nationale voorschriften die in geval van verdwijning van accijnszegels de financiële aansprakelijkheid voor het verloren gaan van die zegels bij de koper ervan leggen, dragen immers bij tot de verwezenlijking van het doel om misbruik van die zegels te voorkomen. Die nationale voorschriften gaan bovendien niet verder dan voor de bereiking van dat doel noodzakelijk is, aangezien zij voorts niet elke mogelijkheid van teruggaaf of verrekening in andere gevallen uitsluiten, zoals wanneer zegels ten gevolge van overmacht of ongeval verloren zijn gegaan.

Bovendien vormen de accijnszegels strikt genomen niet de belastingschuld van de koper ervan, maar hebben zij een intrinsieke waarde. Het is derhalve gerechtvaardigd dat de koper van die zegels zich tegen het risico van hun verdwijning indekt, en, in voorkomend geval, de financiële gevolgen van die verdwijning draagt, ook al kan dat in bepaalde gevallen tot een situatie van dubbele heffing van belasting over de toegevoegde waarde ter zake van dezelfde producten leiden.

(cf. punten 62‑63, dictum 4)