ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen — Kwantitatieve beperkingen — Maatregelen van gelijke werking — Geneesmiddelen waarvoor vergunning voor in handel brengen is afgegeven — Verplichting om eensluidende kopie of attest van deze vergunning over te leggen — Ontoelaatbaarheid

Samenvatting

Een lidstaat komt de krachtens artikel 28 EG op hem rustende verplichtingen niet na wanneer hij de marktdeelnemers die op het nationale grondgebied geneesmiddelen invoeren of verkopen waarvoor reeds een nationale of communautaire vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven, verplicht op eerste verzoek van de toezichthoudende instanties over te leggen hetzij een door het nationale agentschap voor voedselveiligheid afgegeven gewaarmerkte kopie van de nationale vergunning voor het in de handel brengen of van de registratie van het geneesmiddel, hetzij een door ditzelfde agentschap afgegeven document waaruit blijkt dat voor het ingevoerde geneesmiddel door de Europese Gemeenschap een vergunning voor het in de handel brengen is verleend.

cf. dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Beloning – Inkomstenbelasting – Inkomsten van niet-ingezetenen die in woonstaat geen belastbare inkomsten verwerven, waarop bronbelasting wordt geheven zonder dat belastingplichtige recht heeft op belastingvrije som wegens persoonlijke omstandigheden – Ontoelaatbaarheid

(Art. 39 EG)

Samenvatting

Artikel 39 EG staat in de weg aan een nationale wettelijke regeling waarbij ten laste van natuurlijke personen die worden geacht hun fiscale woonplaats niet in deze lidstaat te hebben, doch er inkomsten uit arbeid verwerven,

– een bronbelasting wordt geheven zonder dat de belastingplichtige recht heeft op de belastingvrije som of op andere belastingaftrekken of verminderingen wegens persoonlijke omstandigheden,

– terwijl de in diezelfde lidstaat wonende belastingplichtigen wel recht hebben op een dergelijke belastingvrije som of andere belastingaftrekken of verminderingen in het kader van de algemene belasting over hun in deze lidstaat en in het buitenland verworven inkomsten,

– voorzover de niet-ingezetenen van de heffingsstaat in hun eigen woonstaat slechts inkomsten hebben die naar hun aard niet aan de inkomstenbelasting zijn onderworpen.

(cf. punt 24 en dictum)
Gevoegde zaken C‑361/02 en C‑362/02

Elliniko Dimosio

tegen

Nikolaos Tsapalos en Konstantinos Diamantakis

(verzoek van het Dioikitiko Efeteio Peiraios om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 76/308/EEG – Wederzijdse bijstand inzake invordering van douanerechten – Toepassing op schuldvorderingen die vóór inwerkingtreding van richtlijn zijn ontstaan”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Wederzijdse bijstand inzake invordering van douanerechten – Richtlijn 76/308 – Toepassing in tijd – Toepassing op schuldvorderingen die zijn ontstaan vóór inwerkingtreding van richtlijn in staat waar aangezochte autoriteit is gevestigd

(Richtlijn 76/308 van de Raad)

Richtlijn 76/308 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie‑ en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, moet aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing is op schuldvorderingen betreffende douanerechten die in een lidstaat zijn ontstaan en het voorwerp uitmaken van een titel die door die staat is afgegeven voordat die richtlijn in de andere lidstaat, waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, in werking is getreden.

Aangezien het doel van de richtlijn erin bestaat de hindernissen voor de werking van de gemeenschappelijke markt die voortvloeien uit de moeilijkheden verbonden aan de grensoverschrijdende invordering van de betrokken schuldvorderingen, op te heffen en frauduleuze handelingen te verhinderen, kan de toepasselijkheid van de richtlijn op schuldvorderingen die reeds vóór de inwerkingtreding van de richtlijn zijn ontstaan in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, immers niet worden uitgesloten.

(cf. punten 22‑23 en dictum)
Zaak C-99/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Italiaanse Republiek

„Niet-nakoming – Staatssteun – Artikel 88, lid 2, tweede alinea, EG – Steun die onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt – Verplichting tot terugvordering – Volstrekte onmogelijkheid van uitvoering”

Samenvatting van het arrest

1. Beroep wegens niet-nakoming – Niet-inachtneming van beschikking waarbij Commissie vaststelt dat staatssteun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt – Verweermiddelen – Volstrekte onmogelijkheid van uitvoering

(Art. 88, lid 2, EG)

2. Steunmaatregelen van de staten – Beschikking waarbij Commissie vaststelt dat steun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt – Moeilijkheden bij uitvoering – Verplichting van Commissie en lidstaat, samen te werken bij zoeken naar oplossing die Verdrag eerbiedigt

(Art. 10 EG en art. 88, lid 2, EG)

3. Beroep wegens niet-nakoming – Niet-inachtneming van beschikking waarbij Commissie vaststelt dat staatssteun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt – Verplichting tot terugvordering van toegekende steun – In acht te nemen termijn – Termijn bepaald in niet-uitgevoerde beschikking of vervolgens door Commissie gestelde termijn

(Art. 88, lid 2, tweede alinea, EG)

1. Het enige verweer dat een lidstaat tegen een door de Commissie krachtens artikel 88, lid 2, EG ingesteld beroep wegens niet-nakoming kan aanvoeren, is de volstrekte onmogelijkheid om de beschikking correct uit te voeren.

(cf. punt 16)

2. Een lidstaat die bij de uitvoering van een staatssteunbeschikking van de Commissie op onvoorziene en onvoorzienbare moeilijkheden stuit, of zich bewust wordt van gevolgen die de Commissie niet voor ogen heeft gehad, kan die problemen aan laatstgenoemde voorleggen en daarbij passende wijzigingen van de betrokken beschikking voorstellen. Op grond van de met name in artikel 10 EG tot uitdrukking gebrachte regel dat de lidstaten en de gemeenschapsinstellingen over en weer tot loyale samenwerking verplicht zijn, moeten de Commissie en de lidstaat in een dergelijk geval te goeder trouw samenwerken om met volledige inachtneming van de verdragsbepalingen, inzonderheid die betreffende de steunmaatregelen, de moeilijkheden te overwinnen.

(cf. punt 17)

3. Aangezien artikel 88, lid 2, tweede alinea, EG, anders dan artikel 226 EG, niet voorziet in een precontentieuze procedure en de Commissie derhalve geen met redenen omkleed advies uitbrengt waarin de lidstaten een termijn om te voldoen aan haar beschikking wordt gesteld, kan de in aanmerking te nemen termijn voor de toepassing van artikel 88, lid 2, tweede alinea, EG slechts de termijn zijn die is bepaald in de beschikking tegen de niet-uitvoering waarvan wordt opgekomen of, in voorkomend geval, de vervolgens door de Commissie gestelde termijn.

(cf. punt 24)
Zaak C‑8/02

Ludwig Leichtle

tegen

Bundesanstalt für Arbeit

(verzoek van het Verwaltungsgericht Sigmaringen om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verrichten van diensten – Bijstandsregeling voor ambtenaren in geval van ziekte – Thermale kuur in andere lidstaat – Kosten voor logies, maaltijden, reis, kuurbelasting en opstelling van medisch eindrapport – Voorwaarden voor vergoeding – Voorafgaande erkenning van recht op bijstand – Criteria – Rechtvaardiging”

Samenvatting van het arrest

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Nationale regeling inzake vergoeding van kosten voor in andere lidstaat gevolgde thermale kuur – Vereiste van voorafgaande erkenning van recht – Verlening afhankelijk van absolute noodzaak van behandeling wegens grotere kans op succes in andere lidstaat – Ontoelaatbaarheid – Verlening uitgesloten ingeval met kuur is begonnen vóór beëindiging van gerechtelijke procedure tegen weigeringsbeslissing – Ontoelaatbaarheid – Verlening afhankelijk van voorwaarde dat thermaal kuuroord voorkomt op lijst ad hoc – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Art. 49 EG en 50 EG)

De artikelen 49 EG en 50 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat, die voor de vergoeding van de kosten voor het logies, de maaltijden, de reis, de kuurbelasting en de opstelling van een medisch eindrapport, die zijn gemaakt voor een in een andere lidstaat gevolgde thermale kuur, als voorwaarde stelt dat vooraf erkenning van het recht wordt verkregen, welke slechts wordt verleend voorzover uit een attest van een arts van de openbare gezondheidsdienst of van de controlerend arts blijkt dat de voorgenomen kuur absoluut noodzakelijk is wegens de veel grotere kans op succes in die andere lidstaat.

Deze bepalingen verzetten zich voorts tegen de toepassing van een nationale regeling volgens welke de vergoeding van dergelijke kosten uitgesloten is ingeval de betrokkene de beëindiging van de gerechtelijke procedure die hij had aangespannen tegen een beslissing waarbij de erkenning van het recht op bijstand voor die kosten was geweigerd, niet heeft afgewacht alvorens met de betrokken kuur te beginnen.

De artikelen 49 EG en 50 EG moeten daarentegen aldus worden uitgelegd dat zij zich in beginsel niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat, die voor de vergoeding van dergelijke kosten als voorwaarde stelt dat de kuur in die lidstaat of in een andere lidstaat wordt gevolgd, mits het betrokken kuuroord voorkomt op de lijst van thermale kuuroorden. Het staat echter aan de nationale rechter om zich ervan te vergewissen dat de eventuele voorwaarden voor de opneming van een kuuroord op een dergelijke lijst een objectief karakter hebben en niet tot gevolg hebben dat het verrichten van diensten tussen lidstaten moeilijker wordt dan het verrichten van diensten binnen de betrokken lidstaat.

(cf. punten 51, 59, dictum 1‑3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Vaststelling en terbeschikkingstelling door lidstaten – Zelfstandige verplichting inzake mogelijkheid van boeking en navordering van douanerechten – Ontbreken van vaststelling en terbeschikkingstelling zonder redenen van overmacht of van definitieve onmogelijkheid van inning, die onafhankelijk is van wil van betrokken lidstaat – Niet-nakoming

(Verordeningen van de Raad nr. 1552/89, art. 17, lid 2, en nr. 2913/92, art. 220, lid 2, sub b; besluit 94/728 van de Raad, art. 2 en 8)

Samenvatting

De lidstaten zijn gehouden, het recht van de Gemeenschappen op de eigen middelen vast te stellen zodra hun douaneautoriteiten over de nodige gegevens beschikken en dus in staat zijn om het bedrag van de uit een douaneschuld voortvloeiende rechten te berekenen en de schuldenaar aan te wijzen, en dit los van de vraag of is voldaan aan de criteria voor toepassing van artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, en of dus al dan niet tot boeking en navordering van de betrokken douanerechten kan worden overgegaan.

In die omstandigheden komt een lidstaat die verzuimt het recht van de Gemeenschappen op eigen middelen vast te stellen en het overeenkomstige bedrag ter beschikking van de Commissie te stellen, zonder dat is voldaan aan een van de voorwaarden van artikel 17, lid 2, van verordening nr. 1552/89 houdende toepassing van besluit 88/376 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen, te weten dat door overmacht geen inning heeft kunnen plaatsvinden of dat inning om redenen onafhankelijk van zijn wil definitief onmogelijk is, de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens het gemeenschapsrecht, inzonderheid de artikelen 2 en 8 van besluit 94/728 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen.

(cf. punten 66, 68, 70 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187 – Overname door staat van activiteiten die voorheen door privaatrechtelijke rechtspersoon werden uitgeoefend – Mogelijkheid voor staat om nationale regeling voor overheidspersoneel toe te passen – Aanmerkelijke vermindering van loon – Aanmerkelijke wijziging van arbeidsvoorwaarden – Verbreking als door toedoen van werkgever

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 1, lid 1, en 4, lid 2)

Samenvatting

Richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, verzet zich in beginsel niet ertegen dat bij de overgang van de onderneming van een privaatrechtelijke rechtspersoon op de staat, deze laatste als nieuwe werkgever de beloning van de betrokken werknemers vermindert teneinde aan de geldende nationale regeling voor overheidspersoneel te voldoen. De voor de toepassing en uitlegging van deze regeling bevoegde instanties zijn echter verplicht om daarbij zoveel mogelijk het doel van deze richtlijn in acht nemen en met name rekening te houden met de diensttijd van de werknemer, voorzover in de nationale regeling voor overheidspersoneel de anciënniteit een factor is bij de berekening van de bezoldiging van het overheidspersoneel. Wanneer die berekening leidt tot een aanmerkelijke vermindering van de beloning van de betrokkene, vormt een dergelijke vermindering een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden ten nadele van de betrokken werknemers, zodat hun arbeidsovereenkomst om die reden moet worden geacht te zijn verbroken door toedoen van de werkgever in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 77/187.

(cf. punt 35 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Collectief ontslag – Richtlijn 98/59 – Begrip collectief ontslag – Beëindiging van arbeidsovereenkomst zonder instemming van werknemer en voortvloeiend uit omstandigheden waarop werkgever geen invloed heeft – Daaronder begrepen

(Richtlijn 98/59 van de Raad, art. 1, lid 1, eerste alinea, sub a)

Samenvatting

Het begrip ontslag als bedoeld in artikel 1, lid 1, eerste alinea, sub a, van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag, heeft een communautaire strekking en kan niet worden gedefinieerd door een verwijzing naar de wetgeving van de lidstaten. Het moet aldus worden uitgelegd dat het niet alleen ontslag om structurele, technologische of conjuncturele redenen omvat, maar elke beëindiging van de arbeidsovereenkomst die de werknemer niet heeft gewild en waarmee hij dus niet heeft ingestemd. Een beëindiging van de arbeidsovereenkomst zonder instemming van de werknemer kan bijgevolg niet buiten het toepassingsgebied van de richtlijn vallen om de enkele reden dat zij te wijten is aan omstandigheden waarop de werkgever geen invloed heeft. De doelstellingen van de richtlijn, die inzonderheid erop gericht is de werknemers meer bescherming te bieden bij collectief ontslag, zouden slechts gedeeltelijk worden bereikt indien een dergelijke beëindiging van de arbeidsovereenkomst niet onder de regeling van de richtlijn zou vallen.

(cf. punten 49‑50, 52‑53, 60, 66, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Steun voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen – Compensatiebedragen voor met akkerbouwgewassen ingezaaide of braakgelegde gebieden – Uitgesloten voor gronden gebruikt voor meerjarige teelt – Begrip – Niet-geëxploiteerde gronden – Daaronder begrepen

(Verordeningen van de Raad nr. 1765/92, art. 9, en nr. 1251/1999, art. 7)

2. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Steun voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen – Compensatiebedragen voor met akkerbouwgewassen ingezaaide of braakgelegde gebieden – Uitgesloten voor gronden gebruikt voor meerjarige teelt – Feit dat einde maakt aan gebruik van grond voor meerjarige teelt van fruitbomen

(Verordeningen van de Raad nr. 1765/92, art. 9, en nr. 1251/1999, art. 7)

3. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Steun voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen – Compensatiebedragen voor met akkerbouwgewassen ingezaaide of braakgelegde gebieden – Uitgesloten voor gronden gebruikt voor meerjarige teelt – Gronden die niet langer voor meerjarige teelt worden gebruikt – Gebruik voor niet-agrarische doeleinden – Voorwaarden

(Verordeningen van de Raad nr. 1765/92, art. 9, en nr. 1251/1999, art. 7)

Samenvatting

1. Artikel 9 van verordening nr. 1765/92 en artikel 7 van verordening nr. 1251/1999, welke verordeningen een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen instellen, moeten aldus worden uitgelegd dat voor de uitsluiting van compensatiebedragen voor grond die voor meerjarige teelt wordt gebruikt, niet vereist is dat deze grond is geëxploiteerd, inzonderheid niet dat bestrijdingsmiddelen zijn gebruikt of dat is geoogst, aangezien deze bepalingen doelen op het loutere gebruik van deze grond. Van exploitatie in eigenlijke zin hoeft geen sprake te zijn.

(cf. punten 15, 19, dictum 1)

2. Artikel 9 van verordening nr. 1765/92 en artikel 7 van verordening nr. 1251/1999, welke verordeningen een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen instellen, die gronden die worden gebruikt voor meerjarige teelt, uitsluiten van compensatiebedragen, moeten aldus worden uitgelegd dat het gebruik van grond voor meerjarige teelt, in het geval van appelteelt, eindigt wanneer de fruitbomen worden geveld, ook wanneer ze niet worden weggehaald. Het besluit alleen om de bomen te vellen, zonder dat dit besluit wordt uitgevoerd, doet het gebruik van grond voor meerjarige teelt echter niet verdwijnen.

(cf. punt 23, dictum 2)

3. Artikel 9 van verordening nr. 1765/92 en artikel 7 van verordening nr. 1251/1999, welke verordeningen een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen instellen en daarbij gronden die worden gebruikt voor meerjarige teelt, uitsluiten van compensatiebedragen, moeten aldus worden uitgelegd dat grond die niet langer voor meerjarige teelt wordt gebruikt, moet worden beschouwd als grond die voor niet-agrarische doeleinden wordt gebruikt indien vaststaat dat hij niet voor de teelt van andere planten of dieren bestemd is.

(cf. punt 27, dictum 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Douane-unie – Ontstaan van douaneschuld door onregelmatig binnenbrengen van goederen – Begrip schuldenaar – Werkgever van persoon die goederen heeft binnengebracht – Daaronder begrepen volgens nationale regeling – Toelaatbaarheidsvoorwaarden

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 202, lid 3)

Samenvatting

Artikel 202, lid 3, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de werkgever, ingeval aan invoerrechten onderworpen goederen op onregelmatige wijze in het douanegebied van de Gemeenschap worden binnengebracht, medeschuldenaar wordt van de douaneschuld van de werknemer die de goederen heeft binnengebracht in het kader van de vervulling van de taken die zijn werkgever hem heeft toevertrouwd, mits deze regeling eist dat de werkgever aan het binnenbrengen van de goederen heeft deelgenomen en wist of redelijkerwijze had moeten weten dat zij op onregelmatige wijze werden binnengebracht.

(cf. punt 45 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Gemeenschap – Vervolging van onregelmatigheden – Verjaringstermijn – Rechtstreekse toepasselijkheid – Voorwaarde

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 1, lid 2, en 3, lid 1)

2. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Gemeenschap – Vervolging van onregelmatigheden – Verjaringstermijn – Stuitingshandeling – Voorwaarde

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 3, lid 1, eerste en derde alinea)

Samenvatting

1. Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, dat voor vervolgingen een verjaringstermijn van vier jaar bepaalt die begint te lopen vanaf de datum van de onregelmatigheid, is rechtstreeks van toepassing in de lidstaten, daaronder begrepen op het gebied van de restituties bij uitvoer van landbouwproducten, bij gebreke van een sectoriële communautaire regeling die voorziet in een kortere termijn, die evenwel niet minder dan drie jaar mag bedragen, of van een nationale regeling die een langere verjaringstermijn voorschrijft.

(cf. punten 32, 35, dictum 1)

2. Artikel 3, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, moet aldus worden uitgelegd dat de aankondiging van een douanecontrole aan de betrokken onderneming alleen dan een onderzoekshandeling of een daad van vervolging van de onregelmatigheid is die de in artikel 3, lid 1, eerste alinea, bedoelde verjaringstermijn kan stuiten, indien de handelingen waarop de verdenkingen van onregelmatigheid betrekking hebben, daarin voldoende nauwkeurig zijn omschreven.

(cf. punt 43, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Geneesmiddelen – Aanvraag voor vergunning voor in handel brengen onder verwijzing naar reeds toegelaten geneesmiddel – Mogelijkheid om resultaten van onderzoek van veiligheid en doeltreffendheid van dit geneesmiddel te gebruiken zonder gevaar voor volksgezondheid – Afwijzing van aanvraag omdat geneesmiddelen geen gemeenschappelijke oorsprong hebben – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 28 en 30 EG)

Samenvatting

In een geval waarin

– voor een geneesmiddel een vergunning voor het in de handel brengen is aangevraagd onder verwijzing naar een reeds toegelaten geneesmiddel,

– het geneesmiddel waarop de aanvraag betrekking heeft, wordt ingevoerd vanuit een lidstaat waarin voor dat geneesmiddel een vergunning voor het in de handel brengen is verleend,

– de resultaten van het onderzoek van de veiligheid en de doeltreffendheid van het reeds toegelaten geneesmiddel zonder enig gevaar voor de volksgezondheid kunnen worden gebruikt voor het geneesmiddel waarop de aanvraag van een vergunning voor het in de handel brengen betrekking heeft,

staan de artikelen 28 EG en 30 EG eraan in de weg dat deze aanvraag wordt afgewezen op de enkele grond dat de twee geneesmiddelen geen gemeenschappelijke oorsprong hebben, dat wil zeggen dat de fabrikanten ervan niet deel uitmaken van eenzelfde groep van ondernemingen en deze geneesmiddelen niet op grond van met een zelfde licentiegever gesloten overeenkomsten vervaardigen.

Onder dergelijke omstandigheden kan namelijk de beperking van het vrije verkeer van goederen tussen lidstaten, die voortvloeit uit de weigering om voor het tweede geneesmiddel een vergunning voor het in de handel brengen te verlenen, niet worden gerechtvaardigd uit hoofde van de bescherming van de volksgezondheid, indien de enige reden voor deze weigering is dat de twee geneesmiddelen geen gemeenschappelijke oorsprong hebben. De gemeenschappelijke oorsprong kan weliswaar een belangrijke aanwijzing zijn dat de resultaten van het onderzoek van de veiligheid en de doeltreffendheid van het reeds toegelaten geneesmiddel zonder enig gevaar voor de volksgezondheid kunnen worden gebruikt voor de aanvraag voor een vergunning voor het tweede geneesmiddel, doch de omstandigheid dat twee geneesmiddelen geen gemeenschappelijke oorsprong hebben, is op zichzelf geen grond om een vergunning voor het in de handel brengen voor het tweede geneesmiddel te weigeren.

(cf. punten 15‑18, 21 en dictum)