Het tot aanstelling bevoegd gezag is met name niet gehouden om de afgewezen kandidaat in kennis te stellen van het resultaat van zijn vergelijkende beoordeling tussen hem en de bevorderde kandidaten. Het is voldoende dat het tot aanstelling bevoegd gezag in zijn besluit tot afwijzing van de klacht aan de betrokken ambtenaar de relevante individuele reden meedeelt die de afwijzing van zijn sollicitatie rechtvaardigt. Bovendien behoeft het tot aanstelling bevoegd gezag een afgewezen kandidaat niet uit te leggen waarom elk van de bevorderde ambtenaren verdienstelijker was dan hij.

Het tot aanstelling bevoegd gezag is weliswaar niet gehouden, de bevorderingsbesluiten te motiveren jegens de niet-bevorderde ambtenaren, doch het is wel verplicht, zijn besluit tot afwijzing van een klacht die door een niet-bevorderde ambtenaar is ingesteld tegen het besluit om hem niet te bevorderen met redenen te omkleden, waarbij de motivering van dit afwijzend besluit wordt geacht samen te vallen met die van het besluit waartegen de klacht was gericht.

Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt voor de vergelijkende beoordeling van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren over een ruime beoordelingsbevoegdheid en de toetsing van de Unierechter moet zich op dat gebied beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wegen en middelen die haar tot haar oordeel konden brengen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet een kennelijk onjuist gebruik van haar bevoegdheid heeft gemaakt. De Unierechter kan zijn oordeel over de kwalificaties en de verdiensten van die ambtenaren dus niet in de plaats stellen van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag.

Teneinde de nuttige werking te behouden van de beoordelingsmarge die de wetgever het tot aanstelling bevoegd gezag op het gebied van bevordering heeft willen geven, kan de Unierechter een besluit niet nietig verklaren alleen op grond dat hij van oordeel is dat er sprake is van feiten die plausibele twijfel doen rijzen over de beoordeling door dat gezag, of zelfs het bestaan van een kennelijk onjuiste beoordeling aantonen. Alleen de vaststelling van een kennelijke fout kan immers tot de nietigverklaring van een besluit op het gebied van de bevordering leiden en in dat opzicht moeten de door de verzoekende partij aan te voeren bewijselementen voldoende zijn om de beoordeling van de feiten in het besluit om de betrokken ambtenaar niet te bevorderen hun plausibiliteit te ontnemen. aangevoerde elementen in elk geval plausibel lijkt. Met andere woorden, de grief ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling moet worden afgewezen indien de betwiste beoordeling ondanks de door de verzoekende partij aangevoerde elementen in elk geval plausibel lijkt.

De aldus aan het tot aanstelling bevoegd gezag toegekende ruime beoordelingsbevoegdheid wordt echter begrensd door het vereiste dat de vergelijkende beoordeling van de sollicitaties met zorg en onpartijdig moet geschieden, in het belang van de dienst en overeenkomstig het beginsel van gelijke behandeling. In de praktijk moet deze vergelijking plaatsvinden op voet van gelijkheid en op basis van vergelijkbare informatie en inlichtingen.

(cf. punten 44‑46)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 15 januari 2014, Stols/Raad, T‑95/12 P, EU:T:2014:3, punten 29 en 32

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 15 december 2015, Bonazzi/Commissie, F‑88/15, EU:F:2015:150, punt 48, en 2 maart 2016, Loescher/Raad, F‑84/15, EU:F:2016:29, punten 56, 57 en 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak