De stellingen van partijen zijn dus de volgende: verzoeker betoogt dat de „rang van aanstelling in vaste dienst”, die voor de toepassing van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut in aanmerking dient te worden genomen, de rang A 6 is, die hem werd toegekend per 27 oktober 1958, dat wil zeggen op het ogenblik waarop hij in dienst van de Commissie trad; volgens deze laatste daarentegen is het juiste referentiepunt de rang A 3, die betrokkene bekleedde op 1 januari 1962, de datum van zijn aanstelling in vaste dienst. Aanvaardt men de eerste stelling, dan zou de periode die bij de berekening van het gemeenschapspensioen moet worden aangerekend uit hoofde van de overdracht van de bij de nationale onderneming van herkomst verworven rechten 17 maanden bedragen, in plaats van de 10 maanden en 20 dagen die het resultaat zijn van de op de tweede stelling gebaseerde berekening. Dit verschil wordt duidelijk, wanneer wij bedenken dat, volgens artikel 3, lid 3, van de algemene uitvoeringsbepalingen bij artikel 11, lid 2, van bijlage VIII, het aantal in aanmerking te nemen pensioenjaren wordt berekend door de overgedragen som om te zetten in een theoretische rente, en deze weer in statutaire pensioenjaren, aan de hand van het jaarlijks basissalaris dat overeenkomst met de rang bij aanstelling in vaste dienst.

Verzoeker gaat uit van de opvatting dat zijn positie tijdens de voorstatutaire fase gelijkstond met die van een ambtenaar in vaste dienst. Deze zienswijze lijkt mij echter onaanvaardbaar. Artikel 246, lid 3, EEG-Verdrag en artikel 212, waarnaar het eerste verwijst (later vervangen door artikel 24, lid 1, Fusieverdrag), bepalen weliswaar dat de Raad het statuut van de ambtenaren en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Gemeenschap dient vast te stellen, maar hetzelfde artikel 246, lid 3, bepaalt dat tot op dat ogenblik „iedere Instelling het nodige personeel aanneemt en te dien einde contracten aangaat van een beperkte duur.” Het onderscheid tussen de voorstatutaire regeling, die van contractuele aard was, en de statutaire regeling is dus zeer duidelijk. Hieruit volgt dat de EEG vóór de inwerkingtreding van het Statuut geen ambtenaren in vaste dienst kon hebben. Een definitieve aanstelling in vaste dienst van de personeelsleden van een overheidsorgaan onderstelt immers een normatieve handeling van publiekrecht, die op organieke wijze de posities en de loopbanen van het personeel regelt.

Verzoeker voert aan, dat hij is aangeworven met een overeenkomst zonder enige tijdsbeperking. Dit betekent echter niet dat hij kon worden beschouwd als aangesteld in vaste dienst, aangezien een dergelijke situatie in strijd zou zijn geweest met artikel 246, lid 3, EEG-Verdrag: aldus reeds het Hof in zijn arresten van 15 juli 1960 (gevoegde zaken 43, 45 en 48/59, Lachmüller, Jurispr. 1960, blz. 965) en 14 december 1961 (zaak 12/61, Gorter, Jurispr. 1961, blz. 567). Na te hebben overwogen dat het op grond van bovengenoemde bepaling verboden was, vóór de inwerkingtreding van het Statuut uitdrukkelijk of stilzwijgend duurzame arbeidsverhoudingen aan te gaan, verwierp het Hof ook de opvatting dat de personeelsleden van de EEG tijdens de voorstatutaire periode aanspraak hadden op toepassing van het Statuut. Dat de instellingen van de EEG desondanks overeenkomsten voor onbeperkte duur hebben aangegaan, vond volgens het ar-rest-Lachmüller zijn verklaring hierin, dat ten tijde van de totstandkoming ervan de behoeften van de diverse diensten die toen gingen functioneren, niet waren te voorzien en de duur van de arbeidsovereenkomsten bijgevolg moeilijk vooraf kon worden bepaald. Nog steeds volgens het Hof, kon uit deze overeenkomsten in geen geval worden afgeleid dat partijen de gemeenschappelijke bedoeling hadden een permanente arbeidsverhouding aan te gaan, daar dat kennelijk in strijd zou zijn geweest met het beginsel van artikel 246, lid 3.

Aan de andere kant moet worden opgemerkt, dat het tijdens de voorstatutaire periode bij overeenkomst voor onbepaalde tijd aangeworven personeel geen enkele waarborg van een vaste betrekking had. De instelling kon te allen tijde de arbeidsverhouding beëindigen met een eenvoudige opzeggingstermijn van één maand, zoals algemeen was bepaald in de aanwervingsovereenkomsten. In casu had de Commissie, bij brief van 3 december 1958, verzoekers aandacht uitdrukkelijk gevestigd op het feit dat „deze aanwerving in de huidige fase van de organisatie van de Commissie slechts een voorlopig karakter (kon) hebben.” Dit had moeten volstaan om het misverstand uit de weg te ruimen dat eventueel kon voortvloeien uit het zogenaamde „bericht van indiensttreding” van 19 november 1958, waarin verzoeker werd aangeduid als „ambtenaar” (zie bijlage VII bij het inleidend verzoekschrift). Het gebruik van deze aanduiding wordt overigens begrijpelijk wanneer men let op de praktijk van de toenmalige communautaire diensten om de terminologie te hanteren van het EGKS-Statuut, dat de term „tijdelijke ambtenaren” bezigde (in artikel 2, sub 3).

Verzoeker kan er evenmin aanspraak op maken, dat achteraf rekening wordt gehouden met het feit dat hij tenslotte toch tijdens zijn hele voorstatutaire diensttijd een de facto vaste betrekking heeft gehad. Deze omstandigheid is noch rechtens, noch feitelijk gelijk te stellen met de positie van een ambtenaar in vaste dienst. De aanstelling in vaste dienst, op grond van artikel 102 van het Statuut, van de op contract aangeworven personeelsleden geschiedde immers volgens een procedure waarbij ieder personeelslid individueel moest worden beoordeeld, en waarbij derhalve elk automatisme ontbrak.