ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Verzetten artikel 1, lid 1, en artikel 2, lid 1, van richtlijn 2008/94 (1) zich in het licht van het autonome begrip, staat van insolventie’ tegen een nationale bepaling waarbij die richtlijn in nationaal recht is omgezet — te weten artikel 15, leden 1 en 2, van Legea nr. 200/2006 privind constituirea și utilizarea Fondului de garantare pentru plata creanțelor salariale [wet nr. 200/2006 betreffende de instelling en het gebruik van het waarborgfonds voor de betaling van loonaanspraken], gelezen in samenhang met artikel 7 van de Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 200/2006 [maatregelen tot uitvoering van wet nr. 200/2006], zoals uitgelegd door de Înalta Curte de Casație și Justiție — Completul pentru dezlegarea unor chestiuni de drept [hoogste rechterlijke instantie, afdeling bevoegd voor de beoordeling van rechtsvragen, Roemenië] in arrest nr. 16/2018 — en volgens welke de periode van 3 maanden waarvoor het waarborgfonds in geval van een insolvente werkgever de loonaanspraken kan honoreren en uitbetalen, uitsluitend betrekking heeft op de datum van inleiding van de insolventieprocedure?
1)

Moet het begrip “verkoopprijs” in de zin van artikel 2, onder a), van richtlijn 98/6/EG (1) aldus worden uitgelegd dat deze ook het statiegeld moet omvatten dat de consument verschuldigd is wanneer hij goederen in statiegeldflessen of statiegeldpotten koopt?
Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2021 door Ryanair DAC en Laudamotion GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 12 juli 2021 in zaak T-866/19, Ryanair en Laudamotion/Commissie

(Zaak C-581/21 P)

(2021/C 462/36)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Ryanair DAC en Laudamotion GmbH (vertegenwoordigers: E. Vahida, avocat, S. Rating, abogado, en I.-G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de bestreden beschikking vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor hernieuwde beoordeling;

— de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de hogere voorziening aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirantes voeren twee middelen aan.

Het Gerecht heeft het Unierecht geschonden en de feiten onjuist opgevat door (1) te oordelen dat de prioriteit van de slotverordening (1) relevant is om vast te stellen of de regels voor de verdeling van luchtverkeer (2) uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen, en (2) geen rekening te houden met de normale gang van zaken bij de vaststelling of een verzoek van rekwirantes om een uitvoeringsmaatregel van de slotcoördinator kunstmatig is.

Voorts voeren rekwirantes aan dat het Gerecht zijn vaststellingen in de bestreden beschikking ontoereikend heeft gemotiveerd.

(1) Verordening (EEG) nr. 95/93 van de Raad van 18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke regels voor de toewijzing van “slots” op communautaire luchthavens (PB 1993, L 14, blz. 1).

(2) Uitvoeringsbesluit (EU) 2019/1585 van de Commissie van 24 september 2019 betreffende de vaststelling van regels voor de verdeling van luchtverkeer tussen de luchthavens Amsterdam Schiphol en Amsterdam Lelystad overeenkomstig artikel 19 van verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad (Kennisgeving geschied onder nummer C(2019) 6816) (PB 2019, L 246, blz. 24).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Piteşti (Roemenië) op 19 juli 2021 — SC Avicarvil Farms SRL / Ministerul Agriculturii şi Dezvoltării Rurale, Agenţia pentru Finanţarea Investiţiilor Rurale, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie în Agricultură, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie în Agricultură — Centrul Judeţean Vâlcea

(Zaak C-443/21)

(2021/C 452/07)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Piteşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Avicarvil Farms SRL

Verwerende partijen: Ministerul Agriculturii şi Dezvoltării Rurale, Agenţia pentru Finanţarea Investiţiilor Rurale, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie în Agricultură, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie în Agricultură — Centrul Judeţean Vâlcea

Prejudiciële vraag

Staat artikel 143 van verordening nr. 1303/2013 (1) junctis artikel 310 VWEU (beginsel van goed financieel beheer) en artikel 40, lid 3, van verordening (EG) nr. 1698/2005 (2) [dat is overgenomen in artikel 33, lid 3, van verordening (EU) nr. 1305/2013 (3)], in samenhang met het vertrouwensbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel, in de weg aan een bestuurspraktijk van de bij de uitvoering van een maatregel inzake niet-terugvorderbare financiële steun betrokken nationale autoriteiten, die naar aanleiding van een door de Europese Rekenkamer geconstateerde rekenfout handelingen hebben vastgesteld waarbij het bedrag aan financiële steun dat is vastgesteld in het bij besluit C(2012) 3529 van de Europese Commissie van 25 mei 2012 goedgekeurde ontwikkelingsprogramma, wordt verlaagd vóór de vaststelling door de Europese Commissie van een nieuw besluit dat de onjuist berekende bedragen die groter zijn dan de extra kosten en de gederfde inkomsten als gevolg van de aangegane verbintenissen, van financiering uitsluit?

(1) Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 320).

(2) Verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad van 20 september 2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (PB 2005, L 277, blz. 1).

(3) Verordening (EU) nr. 1305/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 487).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Corte suprema di cassazione (Italië) op 16 juli 2021 — Agenzia delle Entrate / Contship Italia s.p.a.

(Zaak C-433/21)

(2021/C 422/05)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agenzia delle Entrate

Verwerende partij: Contship Italia s.p.a.

Prejudiciële vraag

Staan artikel 18 VWEU (ex artikel 12 VEG) en artikel 49 VWEU (ex artikel 43 VEG) in de weg aan een nationale regeling als die in artikel 30, lid 1, punt 5, van wet nr. 724 van 23 december 1994, in de ratione temporis toepasselijke versie die gold vóór de wetswijziging van wet nr. 296 van 27 december 2006, die van de regeling ter bestrijding van belastingontwijking middels lege vennootschappen — volgens welke regeling minima voor inkomsten en opbrengsten worden vastgesteld die gerelateerd zijn aan bepaalde activa, en het niet bereiken van die minima een aanwijzing vormt dat de vennootschap geen activiteiten ontplooit en tot gevolg heeft dat een fictief belastbaar inkomen wordt vastgesteld — uitsluitend vennootschappen en entiteiten uitsluit waarvan de aandelen worden verhandeld op Italiaanse gereglementeerde markten, en niet tevens vennootschappen en entiteiten waarvan de aandelen worden verhandeld op buitenlandse gereglementeerde markten, alsmede vennootschappen die, ook indirect, zeggenschap hebben over of onder de zeggenschap staan van die beursgenoteerde vennootschappen en lichamen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 31 mei 2021 — Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, andere partijen: S.S., N.Z. en S.S.

(Zaak C-338/21)

(2021/C 431/04)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Andere partijen: S.S., N.Z. en S.S.

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 27, derde lid, en 29, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013, L 180 (1)) aldus worden uitgelegd, dat zij zich niet verzetten tegen nationale regelgeving zoals hier aan de orde, waarin een lidstaat heeft gekozen voor uitvoering van artikel 27, derde lid, aanhef en onder c, maar ook opschortende werking van de uitvoering van een overdrachtsbesluit heeft toegekend aan een bezwaar of beroep tegen een besluit in een procedure over een aanvraag om een verblijfsvergunning in verband met mensenhandel, niet zijnde een overdrachtsbesluit, dat wel de feitelijke overdracht tijdelijk verhindert?

(1) blz. 31
Hogere voorziening ingesteld op 14 juli 2021 door Biogen Netherlands BV tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 5 mei 2021 in zaak T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma/EMA

(Zaak C-439/21 P)

(2021/C 391/19)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Biogen Netherlands BV (vertegenwoordiger: C. Schoonderbeek, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Pharmaceutical Works Polpharma S.A., Europees Geneesmiddelenbureau en Europese Commissie

Conclusies

— de hogere voorziening toewijzen;

— het bestreden arrest vernietigen.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: het Gerecht heeft artikel 277 VWEU onjuist toegepast doordat het niet heeft erkend dat de exceptie van onwettigheid die was opgeworpen tegen het besluit van de Commissie van 30 januari 2014 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Tecfidera niet-ontvankelijk was omdat Polpharma rechtstreeks tegen genoemd besluit had kunnen opkomen daar dat besluit een regelgevingshandeling is die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt en Polpharma rechtstreeks raakt.

Tweede middel: bij zijn beoordeling van de exceptie van onwettigheid heeft het Gerecht het in artikel 6, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG (1) opgenomen begrip algemene vergunning voor het in de handel brengen onjuist opgevat en onjuist toegepast.

Derde middel: het Gerecht heeft de wettelijke vereisten die in 1994 golden voor de verlening van een vergunning voor combinatiegeneesmiddelen onjuist opgevat en is bij zijn beoordeling voorbijgegaan aan het feit dat de vergunning voor Fumaderm in 2013 is verlengd.

Vierde middel: het Gerecht heeft het beginsel van wederzijdse erkenning van beoordelingen en besluiten van nationale autoriteiten onjuist opgevat en onjuist toegepast door tot de slotsom te komen dat dit beginsel in de onderhavige zaak niet van toepassing was op het EMA en de Commissie.

Vijfde middel: het Gerecht heeft de toepasselijke maatstaf voor rechterlijke toetsing in verband met wetenschappelijke beoordelingen en wetenschappelijk bewijs onjuist toegepast doordat het de wetenschappelijke gegevens in het dossier aan een eigen beoordeling heeft onderworpen.

(1) Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB 2001, L 311, blz. 67).
3)

Kan de nieuwe beperking dat het verblijfsrecht van Turkse staatsburgers ook na twintig jaar kan worden beëindigd op grond van de openbare orde, worden gerechtvaardigd met een beroep op de gewijzigde maatschappelijke opvattingen die tot die nieuwe beperking hebben geleid? Is daarbij voldoende dat de nieuwe beperking het doel van de openbare orde dient, of is ook vereist dat de beperking geschikt is om dat doel te bereiken en niet verder gaat dan daarvoor nodig is?
1.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door aan te nemen dat Deutsche Lufthansa AG (“DLH”) overeenkomstig artikel 263, lid 4, VWEU procesbevoegd is. Het is er ten onrechte van uitgegaan dat DLH belanghebbende in de zin van artikel 1, onder h), en artikel 24 van verordening (EU) 2015/1589 (1) is en met haar beroep schending van haar procedurele rechten heeft aangevoerd. Bovendien heeft het Gerecht zijn oordeel over de procesbevoegdheid wat de relevante punten betreft niet voldoende gemotiveerd.
1)

Hebben artikel 18, lid 1, artikel 26, lid 1, en artikel 46 van richtlijn 2007/46/EG (1), junctis de artikelen 4, 5 en 13, van verordening (EG) nr. 715/2007 (2) ook tot doel de belangen van individuele kopers van motorvoertuigen en hun vermogen te beschermen? Behoort daartoe ook het belang van een individuele koper van een voertuig dat hij geen voertuig koopt dat niet in overeenstemming is met de vereisten van het Unierecht, in het bijzonder een voertuig dat is uitgerust met een verboden manipulatie-instrument als bedoeld in artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007?
2)

Indien het antwoord van het Hof van Justitie van de Europese Unie op de vorige vraag bevestigend is, moeten dan de bepalingen van de btw-richtlijn en de daarmee samenhangende fundamentele beginselen, met name de beginselen van doeltreffendheid, fiscale neutraliteit en non-discriminatie, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling die in het in de vorige vraag bedoelde geval niet mogelijk maakt dat de ontvanger van de factuur zijn verzoek tot teruggaaf van btw rechtstreeks tot de belastingdienst kan richten, of dit uitsluitend mogelijk maakt wanneer de terugvordering van het op de factuur vermelde btw-bedrag via een civielrechtelijke procedure onmogelijk of uiterst moeilijk is, vooral omdat de opsteller van de factuur inmiddels in liquidatie verkeert?
1)

Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat in procedures waarbij de schuldenaar tot aan de uitvaardiging van een rechterlijk betalingsbevel geen partij is, de nationale rechter ambtshalve moet onderzoeken of een contractueel beding oneerlijk is, en indien hij slechts vermoedt dat dit het geval is, dit beding buiten toepassing moet laten?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 9 juni 2021 — Tilman SA / Unilever Supply Chain Company AG

(Zaak C-358/21)

(2021/C 338/18)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Tilman SA

Verwerende partij: Unilever Supply Chain Company AG

Prejudiciële vraag

Is voldaan aan artikel 23, lid 1, onder a), en lid 2, van het Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Lugano op 30 oktober 2007, wanneer een forumkeuzebeding is opgenomen in de algemene voorwaarden waarnaar in een schriftelijk gesloten overeenkomst wordt verwezen door vermelding van de hyperlink naar een website waar van deze algemene voorwaarden kennis kan worden genomen en waar deze kunnen worden gedownload en afgedrukt, zonder dat de partij aan wie deze clausule wordt tegengeworpen is uitgenodigd om de algemene voorwaarden te aanvaarden door het aanvinken van een vakje op die website?
—

het besluit van de Commissie dat is vervat in een op 2 april 2018 ontvangen niet-gedateerde brief, waarbij de door rekwirante ingediende gezamenlijke inschrijving voor een vervolgonderzoek naar vakbondspraktijken aangaande non-discriminatie en diversiteit op de werkvloer (aanbesteding JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042; PB/S S215 — 09/11/2017 — 2017/S 215-446067) is afgewezen, nietig verklaren krachtens artikel 263 VWEU;
1)

Kan voor de toepassing van de Unierechtelijke regeling van het verbod op buitensporige reclame — gelet op de algehele relevantie van het begrip “groep” of “enkele economische eenheid” in het [Unie]recht, die kan worden afgeleid uit talrijke bronnen van het mededingingsrecht [maar, voor zover hier van belang, in het bijzonder uit overweging 43 van richtlijn 2018/1808/EU (1) en de nieuwe formulering van artikel 23 van richtlijn 2010/13/(EU) (2)], onverminderd het in het Italiaanse recht bestaande verschil ter zake van vergunningen, dat artikel 5, lid 1, onder b), van het decreto legislativo (wetsbesluit) 177/[2005] maakt tussen televisie- en radio-omroepen –, als verenigbaar met het Unierecht worden aangemerkt een uitlegging van de nationale omroepwetgeving, die uit artikel 1, lid 1, onder a), van decreto legislativo 177/[2005], in de sinds 30 maart 2010 geldende versie ervan (ter uitvoering van richtlijn 2007/65/EG (3)), afleidt dat het proces van convergentie tussen de verschillende communicatievormen (elektronische communicatie, het uitgeven — met inbegrip van het digitaal uitgeven –, en alle internettoepassingen) des te meer geldt tussen aanbieders van tv- en radiofonische media, in het bijzonder wanneer zij reeds deel uitmaken van onderling verbonden groepen van ondernemingen, en dat dit proces algemeen geldt, met de daaruit voortvloeiende gevolgen voor de uitlegging van artikel 38, lid 6, van het genoemde [decreto legislativo], zodat de omroep ook een groep als enkele economische eenheid kan zijn, of is het volgens de genoemde Unierechtelijke beginselen, gelet op de autonomie van het verbod op buitensporige reclame ten opzichte van het algemene mededingingsrecht, niet toegestaan om — vóór 2018 — relevantie te geven aan groepen, het voormelde convergentieproces en de zogenoemde crossmedia, zodat voor de berekening van de maximale zendtijd voor reclame alleen rekening mag worden gehouden met de afzonderlijke omroep, ook al maakt hij deel uit van een groep (aangezien er van dergelijke relevantie enkel sprake is in de geconsolideerde versie van artikel 23 van richtlijn 2010/13/[EU], na de vaststelling van richtlijn 2010/13/EU)?
2)

Moet dan [artikel] 44, lid 2, van verordening (EG) nr. 987/2009 in de lijn van de arresten van het Hof van 23 november 2000, Elsen (C-135/99 (3) en 19 juli 2012, Reichel-Albert (C-522/10 (4)) extensief worden uitgelegd, in die zin dat de bevoegde lidstaat het tijdvak van kinderopvoeding ook in aanmerking moet nemen wanneer de persoon die het kind opvoedt vóór en na de kinderopvoeding weliswaar alleen pensioentijdvakken wegens opleiding of arbeid in het stelsel van deze staat heeft voltooid, maar direct voor of na de kinderopvoeding geen premies heeft betaald aan dat stelsel?
1)

a) Moet het begrip “verzoekende lidstaat” in de zin van artikel 29, tweede lid, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013, L 180 (1)), aldus worden uitgelegd dat hieronder wordt verstaan de lidstaat (in casu de derde lidstaat, zijnde Nederland) die als laatste bij een andere lidstaat een verzoek om terugname of overname heeft gedaan? b) Indien het antwoord ontkennend luidt: heeft de omstandigheid dat er eerder een claimakkoord tussen twee lidstaten (in casu Duitsland en Italië) is gesloten, dan nog gevolgen voor de juridische verplichtingen van de derde lidstaat (in casu Nederland) uit hoofde van de Dublinverordening jegens de vreemdeling dan wel de bij dat eerdere claimakkoord betrokken lidstaten, en zo ja, welke?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bottrop (Duitsland) op 21 april 2021 — Fuhrmann-2-GmbH / B.

(Zaak C-249/21)

(2021/C 297/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Bottrop

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fuhrmann-2-GmbH

Verwerende partij: B.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 8, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2011/83/EU (1) aldus worden uitgelegd dat om te bepalen of een knop of een soortgelijke functie, waarvan de activering deel uitmaakt van een bestelproces in het kader van een op elektronische wijze gesloten overeenkomst op afstand, als bedoeld in de eerste alinea van deze bepaling, waarop niet de vermelding “bestelling met betalingsverplichting” is aangebracht, is voorzien van een “overeenkomstige ondubbelzinnige formulering” – in de zin van die bepaling – waaruit blijkt dat het plaatsen van de bestelling een verplichting inhoudt om de handelaar te betalen, uitsluitend dient te worden uitgegaan van de vermelding op de knop of een soortgelijke functie?

(1) Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 304, blz. 64).
4)

Moet het voorschrift dat is vervat in artikel 2, punt 83, van verordening (EU) nr. 651/2014 van de Commissie van 17 juni 2014 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie met de interne markt verenigbaar worden verklaard, en dat inhoudt dat ondernemingen die een beslissende invloed over de entiteit kunnen uitoefenen in hun hoedanigheid van bijvoorbeeld aandeelhouder of lid van de organisatie, geen preferente toegang tot de onderzoekscapaciteit van deze entiteit of tot de door haar verkregen onderzoeksresultaten mogen genieten, aldus worden uitgelegd dat de leden of aandeelhouders van die entiteit ofwel natuurlijke of rechtspersonen met een winstoogmerk (die bijvoorbeeld tegen betaling onderwijsdiensten verrichten), ofwel personen zonder winstoogmerk (zoals verenigingen of stichtingen) kunnen zijn?
2)

Valt een rechterlijke beslissing waarbij een partij wordt veroordeeld tot betaling van een dwangsom die uitvoerbaar is in het land van herkomst, onder het begrip “rechterlijke beslissing” in de zin van artikel 4 van verordening nr. 655/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 tot vaststelling van een procedure betreffende het Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen, ook al is het bedrag van deze dwangsom niet overeenkomstig artikel 55 van verordening nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken bepaald (2)?
2)

Moet artikel 67, leden 1 en 3, gelezen in samenhang met artikel 68, leden 2 en 3, van richtlijn (EU) 2018/1972 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 tot vaststelling van het Europees wetboek voor elektronische communicatie (3), gelezen in samenhang met artikel 3, lid 5, en artikel 1, leden 3 en 4, van richtlijn 2014/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake maatregelen ter verlaging van de kosten van de aanleg van elektronischecommunicatienetwerken met hoge snelheid aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen zich ertegen verzetten dat een nationale regelgevende instantie aan een exploitant die beschikt over fysieke infrastructuur en tegelijkertijd leverancier is van elektronische-communicatiediensten en/of -netwerken, maar niet is aangemerkt als exploitant met een aanmerkelijke marktmacht, kan verplichten de door die instantie ex ante opgelegde voorwaarden inzake toegang tot de fysieke infrastructuur van die exploitant na te leven, met inbegrip van de regels en procedures voor het sluiten van overeenkomsten en de voor toegang toegepaste tarieven, ongeacht of er een geschil bestaat over de toegang tot de fysieke infrastructuur van deze exploitant en ongeacht of er sprake is van werkelijke mededinging op de markt?