ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4

Artikel 17 van richtlijn 95/46 luidt: „1. De lidstaten bepalen dat de voor de verwerking verantwoordelijke passende technische en organisatorische maatregelen ten uitvoer dient te leggen om persoonsgegevens te beveiligen tegen vernietiging, hetzij per ongeluk, hetzij onrechtmatig, tegen verlies, vervalsing, niet-toegelaten verspreiding of toegang, met name wanneer de verwerking doorzending van gegevens in een netwerk omvat, dan wel tegen enige andere vorm van onwettige verwerking. Deze maatregelen moeten, rekening houdend met de stand van de techniek en de kosten van de tenuitvoerlegging, een passend beveiligingsniveau garanderen gelet op de risico’s die de verwerking en de aard van te beschermen gegevens met zich brengen. 2. De lidstaten bepalen dat de voor de verwerking verantwoordelijke, in geval van verwerking te zijnen behoeve, een verwerker moet kiezen die voldoende waarborgen biedt ten aanzien van de technische en organisatorische beveiligingsmaatregelen met betrekking tot de te verrichten verwerking en moet toezien op de naleving van die maatregelen. 3. De uitvoering van verwerkingen door een verwerker moet worden geregeld in een overeenkomst of een rechtsakte die de verwerker bindt jegens de voor de verwerk[ing] verantwoordelijke en waarin met name wordt bepaald dat — de verwerker slechts handelt in opdracht van de voor de verwerking verantwoordelijke, — de in lid 1 bedoelde verplichtingen, zoals gedefinieerd door de wetgeving van de lidstaat waarin de verwerker is gevestigd, eveneens op deze persoon rusten. 4. Met het oog op de bewaring van de bewijzen, worden de elementen van de overeenkomst of rechtsakte betreffende de bescherming van de gegevens en de vereisten inzake de in lid 1 bedoelde maatregelen schriftelijk of in een gelijkwaardige vorm vastgelegd.”
75

Wat, ten eerste, het doel van de institutionele cursussen aangaat, zoals omschreven in artikel 3, lid 2, van het omstreden reglement, zij vastgesteld dat dit erin bestaat de beëdigde boekhouders bewust te maken van ethische en deontologische kwesties en van „wetsvoorstellen en -wijzigingen”. Evenwel is niet uitgesloten dat relevante ontwikkelingen in de wetgeving tevens aan bod komen in de nascholing, die overeenkomstig artikel 3, lid 3, bestaat in „bijeenkomsten waarin aan het beroep inherente thema’s worden bestudeerd en verdiept”. Overeenkomstig artikel 15, lid 1, van dit reglement levert elke institutionele cursus of nascholing – op voorwaarde dat zij wordt verstrekt door de OTOC of door hem is erkend – bovendien 1,5 punt per uur op.
Artikel 2, lid 4, sub b, van richtlijn 2003/96 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/74, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer kolen worden gebruikt als verwarmingsbrandstof in het suikerproductieproces en daarnaast het door de verbranding van dit energieproduct opgewekte kooldioxide wordt gebruikt om kunstmest te produceren, geen sprake is van „duaal gebruik” van dat energieproduct in de zin van die bepaling.

Daarentegen is sprake van een dergelijk „duaal gebruik” wanneer kolen worden gebruikt als verwarmingsbrandstof in het suikerproductieproces en daarnaast het door de verbranding van dit energieproduct opgewekte kooldioxide in het kader van hetzelfde productieproces wordt gebruikt, indien vaststaat dat het suikerproductieproces niet tot een goed einde kan worden gebracht zonder het gebruik van het door de verbranding van kolen opgewekte kooldioxide.

(cf. punt 28, dictum 1)
1)

Het Koninkrijk Spanje is de krachtens artikel 63 VWEU en artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 op hem rustende verplichtingen niet nagekomen door toe te staan dat er verschillen in de fiscale behandeling van schenkingen en erfenissen worden geïntroduceerd tussen in Spanje ingezeten en niet in Spanje ingezeten ontvangers, tussen in Spanje ingezeten en niet in Spanje ingezeten erflaters, en tussen schenkingen en soortgelijke vervreemdingen van op het Spaanse grondgebied gelegen onroerende zaken en in het buitenland gelegen onroerende zaken.
Trefwoorden

Dictum

Trefwoorden Hogere voorziening – Hogere voorziening die gegrond is bevonden – Afdoening van het geding ten gronde door de rechterlijke instantie in hogere voorziening – Voorwaarde – Zaak die in staat van wijzen is – Geen – Zaak naar het Gerecht terugverwezen (Statuut van het Hof van Justitie, art. 61, eerste alinea) (cf. punten 18, 19) Dictum Dictum 1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie DEI/Commissie (T‑421/09, EU:T:2012:450) wordt vernietigd. 2) De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie. 3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 juli 2014 – Commissie/DEI

(Zaak C‑554/12 P) ( 1 )

„Hogere voorziening — Mededinging — Artikel 86, lid 3, EG — Handhaving van de voorkeurrechten die door Helleense Republiek aan een overheidsonderneming zijn toegekend voor de exploratie en de ontginning van bruinkoollagen — Inbreuk — Besluit — Onverenigbaarheid met het Unierecht — Later besluit — Invoering van specifieke maatregelen — Oplossing voor de mededinging verstorende effecten van de inbreuk — Beroep tot nietigverklaring”

Hogere voorziening — Hogere voorziening die gegrond is bevonden — Afdoening van het geding ten gronde door de rechterlijke instantie in hogere voorziening — Voorwaarde — Zaak die in staat van wijzen is — Geen — Zaak naar het Gerecht terugverwezen (Statuut van het Hof van Justitie, art. 61, eerste alinea) (cf. punten 18, 19)

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie DEI/Commissie (T‑421/09, EU:T:2012:450) wordt vernietigd.

2) De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

( 1 ) PB C 32 van 2.2.2013.
Een beroep wegens niet-nakoming is niet-ontvankelijk indien de gestelde niet-nakoming op de datum van het verstrijken van de in het met redenen omklede advies gestelde termijn geen gevolgen teweeg blijft brengen. Dat is niet het geval, en het beroep is dus ontvankelijk, wanneer de door de Commissie gestelde niet-nakoming schuilt in het feit dat een commissaris voor de bescherming van persoonsgegevens zijn mandaat niet tot het einde heeft kunnen vervullen en vaststaat dat de termijn van het mandaat nog niet was verstreken op de in het met redenen omklede advies gestelde datum.

Een lidstaat die voortijdig een einde maakt aan het mandaat van de toezichthoudende autoriteit voor de bescherming van persoonsgegevens, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens richtlijn 95/46 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens.

De onafhankelijkheid die de met het toezicht op de verwerking van persoonsgegevens belaste autoriteiten moeten genieten, sluit immers elk bevel en elke andere – rechtstreekse of indirecte – beïnvloeding van buitenaf uit, in welke vorm ook, die hun beslissingen zou kunnen sturen en aldus de vervulling door deze autoriteiten van hun taak om een juist evenwicht tussen de bescherming van het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer en het vrije verkeer van persoonsgegevens te vinden, in het gedrang zou kunnen brengen.

De functionele onafhankelijkheid volstaat als zodanig echter niet om die toezichthoudende autoriteiten voor elke beïnvloeding van buitenaf te behoeden. In dit verband volstaat het loutere gevaar dat de instanties die belast zijn met het overheidstoezicht, een politieke invloed kunnen uitoefenen op de beslissingen van de toezichthoudende autoriteiten, om de onafhankelijke vervulling van de taken van deze autoriteiten te hinderen. Indien het elke lidstaat vrij zou staan om het mandaat van een toezichthoudende autoriteit vóór de aanvankelijk daarvoor voorziene afloop te beëindigen, zonder de voordien daartoe vastgestelde voorschriften en waarborgen te eerbiedigen, zou de gedurende het gehele mandaat boven deze autoriteit hangende dreiging van een dergelijke voortijdige beëindiging kunnen leiden tot een vorm van gehoorzaamheid aan de politieke macht, die onverenigbaar is met dat onafhankelijkheidsvereiste. Bovendien zou de toezichthoudende autoriteit in een dergelijke situatie niet kunnen worden geacht in alle omstandigheden boven elke verdenking van partijdigheid te functioneren.

(cf. punten 51‑55, 62, dictum 1)
Aangezien het Unierecht het bestaan van concurrerende belastingregelingen toestaat, kan een dergelijke belasting overigens ook worden geheven wanneer dat leidt tot cumulatie met de over dezelfde handeling geheven belasting over de toegevoegde waarde.

Het Hof heeft reeds uitspraak gedaan over de verenigbaarheid van die regeling met artikel 33, lid 1, van de Zesde richtlijn in de zaak die heeft geleid tot de beschikking van 27 november 2008, Renta (C‑151/08). In die beschikking heeft het Hof geoordeeld dat een heffing met kenmerken als die van de belasting op de overdracht van vermogensbestanddelen zodanig van de belasting over de toegevoegde waarde verschilt dat zij niet kan worden aangemerkt als een belasting met het karakter van een omzetbelasting in de zin van artikel 33, lid 1, van de Zesde richtlijn.

De Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een bepaling van nationaal recht op grond waarvan over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in een vennootschap waarvan de activa voornamelijk uit onroerend goed bestaan, een andere indirecte belasting dan de belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven.

Hoewel het, gelet op de bevoegdheidsverdeling in het kader van de prejudiciële procedure, uitsluitend de taak van de nationale rechterlijke instantie is om het voorwerp te bepalen van de vragen die zij het Hof wenst te stellen, staat het aan het Hof om, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid, de omstandigheden te onderzoeken waaronder de nationale rechter zich tot het Hof heeft gewend. Het Hof is niet bevoegd op een prejudiciële vraag te antwoorden wanneer duidelijk is dat de bepaling van Unierecht waarvan het Hof om uitlegging wordt gevraagd, geen toepassing kan vinden.

De bepalingen van het VWEU inzake vrijheid van vestiging en vrij verkeer van kapitaal zijn niet van toepassing op een situatie waarvan alle aspecten zich binnen één enkele lidstaat voordoen.

In bepaalde specifieke omstandigheden staat het zuiver interne karakter van de betrokken situatie echter niet eraan in de weg dat het Hof een krachtens artikel 267 VWEU gestelde vraag beantwoordt. Dat kan met name het geval zijn wanneer het nationale recht de verwijzende rechterlijke instantie voorschrijft een burger van zijn lidstaat dezelfde rechten toe te kennen als een burger van een andere lidstaat in dezelfde situatie aan het Unierecht kan ontlenen, of wanneer het verzoek om een prejudiciële beslissing betrekking heeft op bepalingen van Unierecht waarnaar het nationale recht van een lidstaat verwijst ter bepaling van de voorschriften die in een zuiver interne situatie van die staat van toepassing zijn.

(cf. punten 40‑44)
Stuurinrichtingen van voertuigen vormen het specifieke voorwerp van richtlijn 70/311, waarvan artikel 2 bis voorschrijft dat de lidstaten onder meer de registratie van voertuigen niet mogen verbieden om redenen die verband houden met de stuurinrichtingen van deze voertuigen, indien deze beantwoorden aan de voorschriften van die richtlijn. Het is juist dat richtlijnen 2007/46 en 70/311 verwijzen naar de op het inlichtingenformulier voor de goedkeuring van voertuigen aan te brengen vermelding „kant van het stuur: rechts/links”. Ook moet op het certificaat van overeenstemming worden vermeld dat het voertuig „geschikt” is voor rechts- of linksrijdend verkeer. Deze bepalingen kunnen echter niet zien op fundamentele elementen van de constructie van het voertuig zoals de stuurpositie, maar kunnen slechts betrekking hebben op andere elementen, zoals verlichtings- en ruitenwisinrichtingen of systemen voor indirect zicht van voertuigen. De aanpassingen die kunnen worden vereist, mogen namelijk niet zien op de verplaatsing van de bestuurdersplaats – wat een substantiële ingreep in de constructie van het voertuig zou impliceren, die indruist tegen de bewoordingen en de doelstellingen van richtlijn 70/311 – maar mogen slechts zien op ingrepen met een geringe impact.

Door de registratie op zijn grondgebied van eerder in andere lidstaten geregistreerde gebruikte personenauto’s met de stuurinrichting aan dezelfde kant als de verkeersrichting afhankelijk te stellen van de verplaatsing van het stuur naar de andere kant, komt een lidstaat de krachtens artikel 34 VWEU op hem rustende verplichtingen niet na.

Een dergelijke nationale regeling is een door artikel 34 VWEU verboden maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve invoerbeperking, aangezien zij tot gevolg heeft dat de toegang tot de markt wordt belemmerd voor voertuigen die rechtmatig zijn geproduceerd en geregistreerd in andere lidstaten. Zij kan echter worden gerechtvaardigd door dwingende redenen, mits zij geschikt is om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaat dan ter bereiking van dat doel noodzakelijk is. De noodzaak om de verkeersveiligheid te verzekeren, vormt een dergelijke dwingende reden van algemeen belang die een belemmering van het vrije verkeer van goederen kan rechtvaardigen.

Er bestaan echter middelen en maatregelen die minder ingrijpen in het vrije verkeer van goederen dan de betrokken maatregel, maar toch geschikt zijn om het risico dat samenhangt met het verkeer van voertuigen die het stuur aan dezelfde kant hebben als de verkeersrichting, aanzienlijk te verminderen. De lidstaten beschikken dienaangaande over een beoordelingsmarge om maatregelen op te leggen die naar de heersende stand van de techniek geschikt zijn om te verzekeren dat de bestuurder van een dergelijk voertuig zowel vooraan als achteraan voldoende zicht heeft. Bijgevolg kan niet worden geoordeeld dat de betrokken maatregel noodzakelijk is om het nagestreefde doel te bereiken en is die maatregel niet verenigbaar met het evenredigheidsbeginsel.

(cf. punten 57‑59, 68, 69 en dictum)
1)

De Italiaanse Republiek heeft niet voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 2 en 3 van beschikking 2010/460/EG van de Commissie van 19 november 2009 betreffende steunmaatregelen C 38/A/04 (ex NN 58/04) en C 36/B/06 (ex NN 38/06) die Italië ten uitvoer heeft gelegd ten faveure van Alcoa Trasformazioni, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen die noodzakelijk waren om de staatssteun die in artikel 1 van die beschikking onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt was verklaard, terug te vorderen van de begunstigde ervan.
Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een vrouw die ophoudt met werken of met het zoeken van werk wegens de fysieke ongemakken die zij ondervindt in een gevorderd stadium van haar zwangerschap en in de periode onmiddellijk na de bevalling, haar status van „werknemer” in de zin van dat artikel behoudt, mits zij binnen een redelijke termijn na de geboorte van haar kind haar werk weer opneemt of een nieuwe baan vindt.

Dienaangaande volgt noch uit artikel 7, in zijn geheel beschouwd, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, noch uit de andere bepalingen van deze richtlijn dat in dergelijke omstandigheden een burger van de Unie die niet aan de voorwaarden van dat artikel voldoet, dientengevolge de status van „werknemer” in de zin van artikel 45 VWEU stelselmatig wordt ontnomen.

De door die richtlijn nagestreefde codificatie van de voorheen geldende instrumenten van Unierecht, die de uitoefening van het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten door de burgers van de Unie uitdrukkelijk beoogt te vergemakkelijken, kan op zich de draagwijdte van het begrip werknemer in de zin van het VWEU namelijk niet beperken.

Bij de beoordeling of de periode die is verstreken tussen de bevalling en de werkhervatting als redelijk kan worden aangemerkt, dient de betrokken nationale rechterlijke instantie rekening te houden met alle specifieke omstandigheden van het hoofdgeding en met de toepasselijke nationale bepalingen tot regeling van de duur van het zwangerschapsverlof, overeenkomstig artikel 8 van richtlijn 92/85 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie.

Een burger van de Unie zou immers van de uitoefening van haar recht van vrij verkeer worden weerhouden, indien zij haar hoedanigheid van werknemer in de gaststaat dreigt te verliezen wanneer zij aldaar zwanger wordt en om die reden haar werkzaamheden beëindigt, al was het maar gedurende korte tijd.

Indien een afwezigheid wegens een belangrijke gebeurtenis, zoals zwangerschap en bevalling, het voor de toekenning van een duurzaam verblijfsrecht vereiste ononderbroken karakter van het verblijf van vijf jaar in de gastlidstaat niet aantast, kunnen fysieke ongemakken in een gevorderd stadium van de zwangerschap en in de periode onmiddellijk na de bevalling, die een vrouw ertoe nopen, tijdelijk op te houden met werken, er uit hoofde van de bijzondere bescherming die het Unierecht aan vrouwen verleent vanwege het moederschap en met name artikel 16, lid 3, van richtlijn 2004/38 a fortiori niet toe leiden dat de betrokkene haar status van werknemer verliest.

(cf. punten 31, 32, 42, 44, 46, 47 en dictum)
1)

Ierland is de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, omdat het voor dertien bestaande varkens- en pluimveehouderijen heeft nagelaten om uiterlijk op 30 oktober 2007 vergunningen te verlenen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van deze richtlijn of deze op passende wijze te toetsen en zo nodig de vergunningsvoorwaarden aan te passen, en er dus niet voor heeft gezorgd dat alle bestaande installaties in overeenstemming met de artikelen 3, 7, 9, 10, 13, 14, sub a en b, en 15, lid 2, van deze richtlijn worden geëxploiteerd.
Artikel 15 van richtlijn 2006/54 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die om redenen van openbaar belang een vrouw met zwangerschaps- en bevallingsverlof uitsluit van een beroepsopleiding die een integrerend onderdeel van haar betrekking is en die deze vrouw moet volgen om aanspraak te kunnen maken op een definitieve aanstelling als ambtenaar en te profiteren van een verbetering van haar arbeidsvoorwaarden, doch haar tegelijkertijd waarborgt dat zij mag deelnemen aan de eerstvolgende opleiding, waarvan de datum echter onzeker is.

De uitsluiting van de eerste opleiding en het daaruit voortvloeiende verbod om deel te nemen aan het examen waarmee die opleiding werd afgesloten, hebben immers tot gevolg dat een vrouw een kans verlies om op dezelfde wijze als haar collega’s te profiteren van een verbetering van de arbeidsvoorwaarden, en moeten dus als een minder gunstige behandeling in de zin van artikel 15 van richtlijn 2006/54 worden aangemerkt.

Ook al beschikken de nationale autoriteiten, afhankelijk van de omstandigheden, over een bepaalde beoordelingsmarge bij de vaststelling van de maatregelen die zij ter bescherming van de openbare veiligheid van een lidstaat noodzakelijk achten, zij moeten zich bij de vaststelling van maatregelen die afwijken van een fundamenteel recht, zoals de gelijke behandeling van mannen en vrouwen die richtlijn 2006/54 beoogt ten uitvoer te leggen, houden aan het evenredigheidsbeginsel, een van de algemene beginselen van het Unierecht.

Vaststaat echter dat bovengenoemde nationale wettelijke regeling, die voorziet in automatische uitsluiting van een opleiding met onmogelijkheid om deel te nemen aan het examen waarmee die opleiding wordt afgesloten, zonder rekening te houden met de fase van die opleiding waarin de afwezigheid wegens zwangerschaps- en bevallingsverlof plaatsvindt, en met de reeds genoten opleiding, en die de vrouw die een dergelijk verlof heeft genomen, alleen het recht verleent om deel te nemen aan een opleiding die op een latere, maar onzekere, datum zal worden georganiseerd, niet in overeenstemming is met dat evenredigheidsbeginsel.

(cf. punten 33, 35, 36, 39, dictum 1)
De ingevolge de artikelen 36 en 53, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie op het Gerecht rustende verplichting om zijn arresten te motiveren houdt niet in dat het Gerecht alle door de partijen bij het geding geformuleerde argumenten één voor één uitputtend dient te behandelen.

In de gevallen waarin het Gerecht de door de verzoekende partij uiteengezette argumenten zodanig heeft onderzocht dat zijn motivering volstaat is om deze partij inzicht te geven in de gronden waarop het Gerecht zich voor het wijzen van zijn arrest heeft gebaseerd, kan de omstandigheid dat de afwijzing van bepaalde argumenten slechts summier is gemotiveerd, niet als een niet-nakoming van de motiveringsplicht worden beschouwd.

(cf. punten 31, 32)
Richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en het beginsel van fiscale neutraliteit verzetten zich in het kader van een aan de verleggingsregeling onderworpen verrichting niet ertegen dat de ontvanger van diensten het recht wordt ontzegd op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde die hij onverschuldigd aan de dienstverrichter heeft betaald op basis van een onjuist opgestelde factuur, ook wanneer die fout wegens het faillissement van die dienstverrichter niet kan worden verholpen.

Krachtens de verleggingsregeling wordt immers geen belasting over de toegevoegde waarde betaald tussen de verrichter en de ontvanger van diensten. Laatstgenoemde is voor de verrichte handelingen tot voldoening van de voorbelasting gehouden, waarbij hij die belasting in principe kan aftrekken, zodat hij de belastingdienst niets verschuldigd is. Dienaangaande eist het beginsel van fiscale neutraliteit weliswaar dat de aftrek van de voorbelasting wordt toegestaan indien de materiële voorwaarden zijn vervuld, zelfs wanneer een belastingplichtige niet voldoet aan bepaalde formele vereisten, maar had de ontvanger van diensten de belasting over de toegevoegde waarde aan de belastingautoriteiten moeten betalen overeenkomstig artikel 199 van richtlijn 2006/112. Naast het feit dat de betrokken factuur niet voldoet aan de formele vereisten van de nationale wettelijke regeling, is derhalve niet voldaan aan een materiële voorwaarde van de verleggingsregeling. Die situatie heeft de belastingdienst belet de toepassing van de verleggingsregeling te controleren en heeft voor de betrokken lidstaat een gevaar voor verlies van belastinginkomsten opgeleverd.

Aangezien de door de ontvanger aan de dienstverrichter betaalde belasting over de toegevoegde waarde niet verschuldigd is en die betaling niet voldoet aan een van de materiële voorwaarden van de regeling, kan de ontvanger van diensten zich dus niet beroepen op een recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde.

Bovendien kan het faillissement van de dienstverrichter niet afdoen aan de weigering om de ontvanger van diensten aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde te verlenen wegens de niet-nakoming van essentiële verplichtingen voor de toepassing van de verleggingsregeling. De ontvanger van de diensten die de belasting over de toegevoegde waarde onverschuldigd heeft betaald aan de verrichter van die diensten, kan deze echter om teruggaaf verzoeken overeenkomstig het nationale recht.

(cf. punten 29, 35, 37, 38, 40‑42, 44, dictum 1)