18

Daarop heeft de Giudice di pace di Mercato San Severino de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „Verzetten de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, richtlijn 2008/52[...], het algemene beginsel van Unierecht van doeltreffende rechterlijke bescherming en, in het algemeen, het recht van de Unie in zijn geheel zich ertegen dat in een van de lidstaten van de Europese Unie een regeling wordt ingevoerd zoals in Italië is vastgesteld bij wetsbesluit nr. 28/2010 en ministerieel besluit nr. 180/2010 [...], volgens welke: 1) de rechter ten laste van de partij die zonder gegronde reden niet heeft deelgenomen aan een verplichte bemiddelingsprocedure, in het erop volgende rechtsgeding bewijsargumenten daaraan kan ontlenen; 2) de rechter de kostenvordering van de in het gelijk gestelde partij die een schikkingsvoorstel heeft afgewezen, moet afwijzen voor zover betrekking hebbend op het tijdvak na de formulering van het voorstel, en hij die partij moet veroordelen in de kosten die de in het ongelijk gestelde partij over hetzelfde tijdvak heeft gemaakt, alsmede tot betaling aan de staatskas van een bedrag gelijk aan hetgeen reeds is betaald als verplichte (standaard)heffing, wanneer de eindbeslissing in het na de formulering van het afgewezen voorstel ingeleide geding volledig overeenstemt met de inhoud van het betrokken voorstel; 3) de rechter, indien ernstige en uitzonderlijke redenen daartoe bestaan, de vergoeding van hetgeen de in het gelijk gestelde partij heeft betaald in verband met de onkostenvergoeding van de bemiddelaar en de vergoeding van de deskundige, kan afwijzen zelfs indien de eindbeslissing in het geding niet volledig overeenstemt met de inhoud van het voorstel; 4) de rechter de partij die zonder geldige reden niet heeft deelgenomen aan de bemiddelingsprocedure, moet veroordelen tot betaling aan de staatskas van het bedrag gelijk aan de standaardheffing die voor het rechtsgeding verschuldigd is; 5) de bemiddelaar een schikkingsvoorstel kan of zelfs moet doen wanneer de partijen het niet eens zijn, en ook indien de partijen niet aan de procedure hebben deelgenomen; 6) de termijn voor de afronding van de schikkingspoging tot vier maanden kan bedragen; 7) ook na de afloop van de termijn van vier maanden vanaf het begin van de procedure een rechtsvordering slechts ontvankelijk is, nadat het door de bemiddelaar opgestelde proces-verbaal van het ontbreken van een akkoord, met weergave van het afgewezen voorstel, bij het secretariaat van het bemiddelingsorgaan is binnengekomen; 8) het niet uitgesloten is dat er zoveel bemiddelingsprocedures kunnen plaatsvinden – met de daarmee verbonden verlenging van de voor de beslechting van het geschil benodigde tijd – als er in het intussen lopende geding op regelmatige wijze nieuwe eisen worden ingediend; 9) de kosten van de procedure van verplichte bemiddeling ten minste tweemaal zo hoog zijn als van de gerechtelijke procedure die de bemiddelingsprocedure tracht te voorkomen, en het verschil op exponentiële wijze toeneemt met de toename van de waarde van het geschil (zodat de kosten van de bemiddeling zelfs meer dan zesmaal zo hoog kunnen zijn als van de gerechtelijke procedure) of met de toename van de complexiteit (in welk laatste geval de benoeming van een deskundige noodzakelijk kan blijken, te betalen door de partijen in de procedure, die de bemiddelaar bijstaat in geschillen die specifieke technische kennis vereisen, zonder dat het door de deskundige opgestelde technische rapport of de door hem verkregen inlichtingen in de erop volgende rechterlijke procedure kunnen worden gebruikt)?”