ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 1 augustus 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luxemburg) — État luxembourgeois, Administration de l'enregistrement, des domaines et de la TVA / Navitours Sàrl

(Zaak C-294/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Zesde richtlijn (77/388/EEG) - Artikel 2, lid 1 - Werkingssfeer - Belastbare handelingen - Artikel 9, lid 2, onder b) - Plaats van vervoerdiensten - Toeristische rondvaarten over de Moezel - Rivier met de status van condominium)

(2022/C 408/21)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: État luxembourgeois, Administration de l’enregistrement, des domaines et de la TVA

Verwerende partij: Navitours Sàrl

Dictum

Artikel 2, lid 1, en artikel 9, lid 2, onder b), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG van de Raad van 16 december 1991, moeten aldus worden uitgelegd dat een lidstaat belasting moet heffen over toeristische rondvaarten die door een in deze lidstaat gevestigde dienstverrichter worden verricht binnen een grondgebied dat krachtens een tussen deze lidstaat en een andere lidstaat gesloten internationaal verdrag een gemeenschappelijk grondgebied vormt dat onder de gezamenlijke soevereiniteit van deze lidstaten valt en waarvoor geen door het Unierecht toegestane afwijking geldt, voor zover deze diensten niet reeds door die andere lidstaat zijn belast. De heffing van belasting over deze diensten door een van de lidstaten belet de andere lidstaat deze diensten op zijn beurt te belasten, onverminderd de mogelijkheid voor deze twee lidstaten om de belastingheffing over de binnen dat grondgebied verrichte diensten op een andere wijze te regelen, met name door middel van een overeenkomst, op voorwaarde dat wordt voorkomen dat inkomsten niet of dubbel worden belast.

(1) PB C 191 van 10.5.2022.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 30 juni 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tallinna Halduskohus — Estland) — Aktsiaselts M.V.WOOL / Põllumajandus- ja Toiduamet

(Zaak C-51/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Levensmiddelenwetgeving - Verordening (EG) nr. 2073/2005 - Microbiologische criteria voor levensmiddelen - Artikel 3, lid 1 - Verplichtingen voor de exploitanten van levensmiddelenbedrijven - Bijlage I - Hoofdstuk 1, punt 1.2 - Grenswaarden voor de aanwezigheid van Listeria monocytogenes in visserijproducten vóór en na het in de handel brengen - Verordening (EG) nr. 178/2002 - Artikel 14, lid 8 - Officiële controle van het product in het stadium van het in de handel brengen - Omvang)

(2022/C 318/09)

Procestaal: Ests

Verwijzende rechter

Tallinna Halduskohus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Aktsiaselts M.V. WOOL

Verwerende partij: Põllumajandus- ja Toiduamet

Dictum

Artikel 3, lid 1, gelezen in samenhang met bijlage I, hoofdstuk 1, punt 1.2, bij verordening (EG) nr. 2073/2005 van de Commissie van 15 november 2005 inzake microbiologische criteria voor levensmiddelen, zoals gewijzigd door verordening (EU) 2019/229 van de Commissie van 7 februari 2019, moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer de fabrikant niet tot tevredenheid van de bevoegde autoriteiten kan aantonen dat de levensmiddelen gedurende de hele houdbaarheidstermijn aan de grenswaarde van 100 kolonievormende eenheden Listeria monocytogenes per gram (g) zullen voldoen, de in punt 1.2 van die bijlage I bepaalde afwezigheid van Listeria monocytogenes in 25 gram van het betrokken levensmiddel niet geldt voor levensmiddelen die in de handel zijn gebracht, voor de duur van de houdbaarheidstermijn.

(1) PB C 128 van 12.4.2021.
1)

Artikel 6, lid 1, onder m), van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de informatieplicht omtrent de commerciële garantie van de producent die krachtens deze bepaling op de handelaar rust, niet ontstaat door het loutere feit dat deze garantie bestaat, maar enkel indien de consument een legitiem belang heeft bij informatie over die garantie om te kunnen beslissen of hij een overeenkomst met de handelaar wenst aan te gaan. Een dergelijk legitiem belang komt met name vast te staan indien de handelaar van de commerciële garantie van de producent een centraal of beslissend onderdeel van zijn aanbod maakt. Om te bepalen of de garantie een dergelijk centraal of beslissend onderdeel van het aanbod vormt, moet rekening worden gehouden met de inhoud en de algemene configuratie van het aanbod van het betrokken goed, het belang van de vermelding van de commerciële garantie van de producent in termen van verkoopargument of reclameboodschap, de plaats van deze vermelding in het aanbod, het risico dat de gemiddelde, normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende consument door de vermelding wordt misleid of in verwarring gebracht over de verschillende garantierechten die hij kan inroepen of over de werkelijke identiteit van de garant, de aanwezigheid van een toelichting in het aanbod op de andere garanties voor het goed en elke andere factor op grond waarvan vast kan komen te staan dat er een objectieve behoefte is aan bescherming van de consument.
C 303/7

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 16 juni 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Bruxelles — België) — Haven van Brussel, Brussels Hoofdstedelijk Gewest / Infrabel NV

(Zaak C-229/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Trans-Europees vervoersnetwerk - Verordening (EU) nr. 1315/2013 - Artikel 15, lid 1 - Binnenvaartinfrastructuur - Binnenhavens - Verplichting van een lidstaat om binnenhavens aan te sluiten op de weg- en spoorweginfrastructuur - Afschaffing van de aansluiting op een van die twee soorten vervoersinfrastructuur - Voorwaarden)

(2022/C 303/09)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d'appel de Bruxelles

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Haven van Brussel, Brussels Hoofdstedelijk Gewest

Verwerende partij: Infrabel NV

In tegenwoordigheid van: FIF-FSI (Fonds voor spoorweginfrastructuur) NV, Belgische Staat, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Haven van Brussel NV, Lineas NV

Dictum

Artikel 15, lid 1, van verordening (EU) nr. 1315/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 betreffende richtsnoeren van de Unie voor de ontwikkeling van het trans-Europees vervoersnetwerk en tot intrekking van besluit nr. 661/2010/EU moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer een binnenhaven die deel uitmaakt van het uitgebreide netwerk in de zin van artikel 6, leden 1 en 2, van deze verordening over zowel een wegverbinding als een spoorwegverbinding beschikt, het zich behoudens uitzonderlijke omstandigheden ertegen verzet dat een van die twee soorten verbindingen wordt afgeschaft. Het gebrek aan onderhoud van de betrokken verbinding als gevolg van de schending van deze bepaling, of de economische exploitatie van de voor deze infrastructuur gebruikte grond vormen geen dergelijke omstandigheden.

(1) PB C 217 van 7.6.2021.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 28 april 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litouwen) — “Romega” UAB / Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

(Zaak C-89/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Levensmiddelenwetgeving - Verordening (EG) nr. 2073/2005 - Microbiologische criteria voor levensmiddelen - Artikel 1 - Bijlage I - Vers pluimveevlees - Controle door de bevoegde nationale autoriteiten op de aanwezigheid van de in rij 1.28 van hoofdstuk 1 van die bijlage genoemde salmonella - Controle op de aanwezigheid van andere pathogene micro-organismen - Verordening (EG) nr. 178/2002 - Artikel 14, lid 8 - Beoordelingsbevoegdheid van de nationale autoriteiten - Omvang)

(2022/C 237/20)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“Romega” UAB

Verwerende partij: Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

Dictum

Artikel 1 van verordening (EG) nr. 2073/2005 van de Commissie van 15 november 2005 inzake microbiologische criteria voor levensmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1086/2011 van de Commissie van 27 oktober 2011, gelezen in samenhang met artikel 14, lid 8, van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden, moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit van een lidstaat de levensmiddelencategorie bestaande in vers pluimveevlees waarin andere pathogene micro-organismen dan de in bijlage I, hoofdstuk 1, rij 1.28, bij verordening nr. 2073/2005 — zoals gewijzigd bij verordening nr. 1086/2011 — bedoelde salmonellaserotypen zijn aangetroffen, als onveilig in de zin van artikel 14, leden 1 en 2, van verordening nr. 178/2002 mag behandelen.

(1) PB C 163 van 3.5.2021.
C 24/9

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 november 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — Tenuitvoerlegging van aanhoudingsbevelen die zijn uitgevaardigd tegen SN en SD

(Zaak C-479/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Artikel 50 VEU - Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie - Artikel 217 VWEU - Handels- en samenwerkingsovereenkomst met het Verenigd Koninkrijk - Protocol (nr. 21) betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Voortzetting krachtens het terugtrekkingsakkoord, als overgangsregeling, van het stelsel van het Europees aanhoudingsbevel ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk - Toepassing van het bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst met het Verenigd Koninkrijk ingestelde overleveringsmechanisme op een Europees aanhoudingsbevel - Bindende regelingen voor Ierland)

(2022/C 24/11)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: SN, SD

in tegenwoordigheid van: Governor of Cloverhill Prison, Ierland, Attorney General, Governor of Mountjoy prison

Dictum

Artikel 50 VEU, artikel 217 VWEU en protocol (nr. 21) betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat is gehecht aan het VEU en het VWEU, moeten aldus worden uitgelegd dat artikel 62, lid 1, onder b), van het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, gelezen in samenhang met artikel 185, vierde alinea, daarvan, en artikel 632 van de Handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds, bindend zijn voor Ierland.

(1) PB C 391 van 27.9.2021
C 472/7

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kammergericht Berlin — Duitsland) — DB Station & Service AG / ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH

(Zaak C-721/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Spoorwegvervoer - Artikel 102 VWEU - Misbruik van machtspositie - Richtlijn 2001/14/EG - Toegang tot spoorweginfrastructuur - Artikel 30 - Toezichthoudende instantie voor de spoorwegsector - Toetsing van de infrastructuurgebruiksrechten - Nationale rechterlijke instanties - Toetsing van gebruiksrechten in het licht van het mededingingsrecht - Verdeling van de bevoegdheden tussen de regelgevende instantie en de nationale rechterlijke instanties)

(2022/C 472/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Kammergericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DB Station & Service AG

Verwerende partij: ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH

Dictum

Artikel 30 van richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich niet ertegen verzet dat nationale rechterlijke instanties artikel 102 VWEU gelijktijdig met het nationale mededingingsrecht toepassen om kennis te nemen van een vordering tot terugbetaling van infrastructuurgebruiksrechten, op voorwaarde evenwel dat de bevoegde toezichthoudende instantie vooraf uitspraak heeft gedaan over de rechtmatigheid van de betrokken rechten. In dit kader rust er een plicht tot loyale samenwerking op deze rechterlijke instanties, die rekening dienen te houden met de door de toezichthoudende instantie vastgestelde besluiten als beoordelingselement en hun eigen beslissingen moeten motiveren in het licht van alle dossierstukken die hun zijn overgelegd.

(1) PB C 88 van 15.3.2021.
1)

Artikel 9, lid 2, en artikel 15 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk moeten aldus worden uitgelegd dat: de houder van een Uniemerk niet het recht heeft om zich ertegen te verzetten dat een parallelimporteur een geneesmiddel verhandelt dat is omgepakt in een nieuwe buitenverpakking waarop dat merk is aangebracht, wanneer het vervangen van het middel tegen knoeien van de oorspronkelijke buitenverpakking van dat geneesmiddel overeenkomstig artikel 47 bis, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2012/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012, zichtbare sporen van opening op die verpakking achterlaat en die sporen op de markt van de lidstaat van invoer of op een belangrijk deel daarvan bij een beduidend percentage van de consumenten een dermate grote weerstand tegen de aldus omgepakte geneesmiddelen oproepen dat de effectieve toegang tot die markt wordt belemmerd, hetgeen per geval moet worden vastgesteld.
2)

Artikel 54, punt 2, van verordening nr. 865/2006, gelezen in samenhang met artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het vertrouwensbeginsel, moet aldus worden uitgelegd dat: het eraan in de weg staat dat een door een fokker gehouden specimen van een in bijlage A bij verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer vermelde diersoort kan worden geacht in gevangenschap te zijn geboren en gefokt in de zin van artikel 8, lid 3, van die verordening, wanneer voorouders van dit specimen, die geen deel uitmaken van het fokdierenbestand van die fokker, vóór de inwerkingtreding van die verordeningen door een derde zijn verworven op zodanige wijze dat het voortbestaan van de betrokken soort in het wild daardoor schade heeft ondervonden.
Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — XP (C-518/20), en AR / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH (C-727/20), / Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide

(Gevoegde zaken C-518/20 en C-727/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociaal beleid - Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers - Organisatie van de arbeidstijd - Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Richtlijn 2003/88/EG - Artikel 7, lid 1 - Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon - Volledige invaliditeit of arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte die tijdens een referentieperiode is opgetreden - Nationale regeling die voorziet in het verlies van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan het einde van een bepaalde periode - Verplichting van de werkgever om de werknemer in staat te stellen zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon uit te oefenen)

(2022/C 424/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: XP C-518/20, AR C-727/20

Verwerende partijen: Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide (C-518/20), St. Vincenz-Krankenhaus GmbH (C-727/20)

Dictum

Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd alsmede artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan het recht van een werknemer op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, welk recht is verworven in een referentieperiode waarin deze werknemer daadwerkelijk heeft gewerkt voordat hij volledig invalide of arbeidsongeschikt werd ten gevolge van een ziekte die sindsdien voortduurt, kan vervallen, hetzij na een door het nationale recht toegestane overdrachtsperiode, hetzij later, ook al heeft zijn werkgever hem niet tijdig in staat gesteld dit recht uit te oefenen.

(1) PB C 19 van 18.1.2021

PB C 169 van 03.05.2021
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça — Portugal) — RTL Television GmbH / Grupo Pestana S.G.P.S., S.A., SALVOR — Sociedade de Investimento Hoteleiro, S.A.

(Zaak C-716/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Auteursrecht en naburige rechten - Satellietomroep en doorgifte via de kabel - Richtlijn 93/83/EEG - Artikel 1, lid 3 - Begrip “doorgifte via de kabel” - Doorgifteaanbieder die niet de hoedanigheid van kabelmaatschappij heeft - Gelijktijdige, ongewijzigde en integrale doorgifte van televisie- of radioprogramma’s die per satelliet worden uitgezonden en voor ontvangst door het publiek zijn bestemd, verricht door een hotelexploitant via een schotelantenne, een kabel en radio- of televisieontvangers - Geen)

(2022/C 408/14)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal de Justiça

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RTL Television GmbH

Verwerende partijen: Grupo Pestana S.G.P.S., S.A., SALVOR — Sociedade de Investimento Hoteleiro, S.A.

Dictum

Artikel 1, lid 3, van richtlijn 93/83/EEG van de Raad van 27 september 1993 tot coördinatie van bepaalde voorschriften betreffende het auteursrecht en naburige rechten op het gebied van de satellietomroep en de doorgifte via de kabel, gelezen in samenhang met artikel 8, lid 1, ervan,

moet aldus worden uitgelegd dat:

— het voor omroeporganisaties geen uitsluitend recht in het leven roept om doorgifte via de kabel in de zin van deze bepaling toe te staan of te verbieden, en

— de gelijktijdige, ongewijzigde en integrale doorgifte van televisie- of radioprogramma’s die per satelliet worden uitgezonden en voor ontvangst door het publiek zijn bestemd, geen dergelijke doorgifte is wanneer deze doorgifte geschiedt door een andere organisatie dan een kabelmaatschappij in de zin van deze richtlijn, zoals een hotel.

(1) PB C 110 van 29.3.2021.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 mei 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen IR

(Zaak C-569/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Artikel 8 - Recht om bij de terechtzitting aanwezig te zijn - Kennisgeving van de terechtzitting - Onmogelijkheid om de beklaagde te lokaliseren ondanks de redelijke inspanningen van de bevoegde autoriteiten - Mogelijkheid van een verstekprocedure en van een veroordeling bij verstek - Artikel 9 - Recht op een nieuw proces, of op een andere voorziening in rechte, waarbij de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld)

(2022/C 266/07)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

IR,

in tegenwoordigheid van: Spetsializirana prokuratura

Dictum

De artikelen 8 en 9 van richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, moeten aldus worden uitgelegd dat een beklaagde die de bevoegde nationale autoriteiten ondanks hun redelijke inspanningen niet hebben kunnen lokaliseren en aan wie die autoriteiten daardoor de informatie betreffende het tegen hem aangespannen proces niet hebben kunnen verstrekken, kan worden berecht en, in voorkomend geval, bij verstek kan worden veroordeeld, maar in dat geval na de kennisgeving van die veroordeling bij verstek in beginsel de mogelijkheid moet hebben om zich rechtstreeks te beroepen op het bij deze richtlijn toegekende recht om het proces te heropenen of toegang te krijgen tot een gelijkwaardige voorziening in rechte, zodat de zaak in zijn aanwezigheid opnieuw ten gronde kan worden behandeld. Dit recht kan aan de betrokkene echter worden ontzegd indien uit nauwkeurige en objectieve aanwijzingen blijkt dat hij voldoende informatie heeft ontvangen om te weten dat tegen hem een proces zou worden gevoerd en hij, door opzettelijke handelingen en met de bedoeling om zich aan de berechting te onttrekken, heeft verhinderd dat de autoriteiten hem tijdig officieel van de terechtzitting in kennis stelden.

(1) PB C 28 van 25.1.2021.
2)

De artikelen 45 en 49 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU, moeten aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit van de ontvangende lidstaat waarbij een verzoek om toelating tot de uitoefening van een gereglementeerd beroep in die lidstaat is ingediend, ervan uit moet gaan dat een door de autoriteit van een andere lidstaat afgegeven diploma waarheidsgetrouw is en het niveau van de kennis en de kwalificaties die de verzoeker met dit diploma kan worden geacht te hebben verworven in beginsel niet ter discussie kan stellen. Slechts wanneer deze autoriteit ernstige twijfels heeft, die zijn gebaseerd op concrete elementen die een reeks onderling overeenstemmende aanwijzingen vormen die doen vermoeden dat het diploma waarop die aanvrager zich beroept, niet het niveau weergeeft van de kennis en de kwalificaties die kunnen worden geacht door hem te zijn verworven, kan zij de autoriteit van afgifte verzoeken om de gegrondheid van de afgifte van dat diploma in het licht van die elementen opnieuw te onderzoeken, waarbij die autoriteit dat diploma, zo nodig, moet intrekken. Die concrete gegevens kunnen in voorkomend geval bestaan uit onder meer informatie die wordt verstrekt zowel door andere personen dan de opleidingsaanbieder als door de autoriteiten van een andere lidstaat bij de uitoefening van hun functie. Wanneer de autoriteit van afgifte de gegrondheid van de afgifte van dat diploma opnieuw heeft onderzocht in het licht van die elementen, zonder het in te trekken, kan de autoriteit van de ontvangende lidstaat slechts bij wijze van uitzondering, wanneer uit de omstandigheden van het concrete geval duidelijk blijkt dat het betrokken diploma niet waarheidsgetrouw is, de gegrondheid van de afgifte van dat diploma ter discussie stellen.