Zaak T‑746/15

Biofa AG

tegen

Europese Commissie

„Beroep tot nietigverklaring – Gewasbeschermingsmiddelen – Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2069 – Goedkeuring van de basisstof natriumwaterstofcarbonaat – Niet rechtstreeks geraakt – Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 9 november 2016

Beroep tot nietigverklaring–Natuurlijke personen of rechtspersonen–Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken–Rechtstreeks geraakt–Criteria–Verordening van de Commissie tot goedkeuring van de basisstof natriumwaterstofcarbonaat–Beroep ingesteld door een onderneming die houdster is van een toelating voor het op de markt brengen van een fungicide op basis van kaliumwaterstofcarbonaat–Niet rechtstreeks geraakt–Niet-ontvankelijkheid

[Art. 263 VWEU; verordening nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 18 en art. 28, lid 2, a), 59, lid 1; verordeningen nr. 540/2011 en 2015/2069 van de Commissie]

Een particulier wordt rechtstreeks geraakt in de zin van artikel 263 VWEU indien aan twee cumulatieve voorwaarden is voldaan. Ten eerste is vereist dat de bestreden handeling van de Unie rechtstreeks gevolgen heeft voor de rechtspositie van de betrokken particulier, en ten tweede dat zij aan degenen tot wie zij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsbevoegdheid laat, omdat deze uitvoering zuiver automatisch is en alleen uit de regeling van de Unie voortvloeit zonder dat andere, intermediaire regels moeten worden vastgesteld.

In het kader van een beroep tot nietigverklaring dat een onderneming, die houdster is van een toelating voor het op de markt brengen van een fungicide op basis van kaliumwaterstofcarbonaat, heeft ingesteld tegen uitvoeringsverordening 2015/2069 tot goedkeuring van de basisstof natriumwaterstofcarbonaat overeenkomstig verordening nr. 1107/2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, en tot wijziging van de bijlage bij uitvoeringsverordening nr. 540/2011, heeft uitvoeringsverordening 2015/2069 geen rechtstreekse gevolgen voor de rechtspositie van die onderneming. Zij maakt het immers enkel mogelijk dat een product dat verschilt van het door de betrokken onderneming verkochte product, wordt gebruikt voor gewasbeschermingsdoeleinden.

In dit verband heeft artikel 59, lid 1, van verordening nr. 1107/2009 – dat bepaalt dat de gegevensbescherming die wordt geboden aan degene die een toelating heeft aangevraagd voor het op de markt brengen of voor het gebruik van een gewasbeschermingsmiddel dat een werkzame stof bevat, en die een test- of studieverslag betreffende deze stof heeft ingediend, eraan in de weg staat dat de lidstaat die dit verslag heeft ontvangen, daarvan gebruikmaakt ten voordele van andere aanvragers van toelatingen, behalve in de bij die verordening bepaalde gevallen – blijkens overweging 39 van die verordening tot doel de aanzienlijke investeringen die mogelijkerwijs zijn gedaan door de aanvrager van een toelating die het verslag in kwestie heeft ingediend, te beschermen tegen het gebruik van dit verslag door een andere, concurrerende aanvrager.

Deze bepaling kan dus niet aldus worden uitgelegd dat zij de aanvrager van een toelating beschermt tegen verwijzingen naar het verslag in kwestie door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid in het kader van de procedure voor de goedkeuring van een basisstof door de Commissie. Zoals namelijk blijkt uit overweging 18 van verordening nr. 1107/2009, „[kunnen] stoffen die niet voornamelijk als gewasbeschermingsmiddel worden gebruikt, [...] van nut zijn voor de bescherming van planten, [ook al kan] het economische belang van de indiening van een goedkeuringsaanvraag [...] beperkt zijn”. Een stof wordt dan ook niet als basisstof goedgekeurd in het belang van specifieke aanvragers, maar in het belang van alle gebruikers, en deze goedkeuring valt dus niet binnen de werkingssfeer van de door artikel 59, lid 1, van verordening nr. 1107/2009 geboden bescherming. Overigens wordt met de goedkeuring van een stof als basisstof – zoals uit artikel 28, lid 2, onder a), van deze verordening blijkt – enkel het „gebruik” van die stof voor gewasbeschermingsdoeleinden en niet het op de markt brengen ervan als gewasbeschermingsmiddel toegestaan, hetgeen bevestigt dat een specifieke aanvrager geen economisch belang heeft bij een dergelijke goedkeuring.

Voorts valt weliswaar niet uit te sluiten dat de bestreden verordening gevolgen kan hebben voor de afzetmogelijkheden van het product van de betrokken onderneming, maar deze uit die verordening voortvloeiende economische gevolgen raken niet de rechtspositie van die onderneming maar enkel haar feitelijke situatie. In dit verband is de omstandigheid alleen dat een handeling van invloed kan zijn op de materiële situatie van een verzoekende partij, niet voldoende om aan te nemen dat deze daardoor rechtstreeks wordt geraakt.

(zie punten 16, 29, 32‑34, 37‑39)