ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 25 februari 1988. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - NIET-OMZETTING IN NATIONAAL RECHT VAN RICHTLIJN 82/470 VAN DE RAAD - DAADWERKELIJKE UITOEFENING VAN HET RECHT VAN VESTIGING EN HET VRIJ VERRICHTEN VAN DIENSTEN VOOR DE ANDERS DAN IN LOONDIENST VERRICHTE WERKZAAMHEDEN VAN BEPAALDE TUSSENPERSONEN OP HET GEBIED VAN HET VERVOER EN VAN REISBUREAUBEDRIJVEN ALSMEDE VAN OPSLAGBEDRIJVEN. - ZAAK 283/86.



Jurisprudentie 1988 bladzijde 03271



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . In de onderhavige niet-nakomingsprocedure heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen het Hof verzocht vast te stellen, dat het Koninkrijk België, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 82/470/EEG van de Raad van 29 juni 1982 houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden van bepaalde tussenpersonen op het gebied van het vervoer en van reisbureaubedrijven ( groep 718 CITI ) alsmede van opslagbedrijven ( groep 720 CITI ) ( 1 ), de krachtens die richtlijn en de artikelen 189, derde alinea, en 5, eerste alinea, EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen .

2 . Volgens artikel 8 van deze richtlijn moesten de Lid-Staten de nodige maatregelen treffen om er zich binnen achttien maanden na kennisgeving naar te voegen, en moesten zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen . Deze termijn verstreek op 2 januari 1984 .

3 . Verweerster betwist niet, dat de nodige maatregelen voor het volgen van de richtlijn in België niet binnen de gestelde termijn zijn getroffen .

4 . Weliswaar is heden ter terechtzitting gebleken, dat intussen bij Koninklijk Besluit omzettingsmaatregelen zijn getroffen voor een deel van de richtlijn, doch dit neemt niet weg dat zulks niet binnen de gestelde termijn is gebeurd .

5 . Mitsdien geef ik het Hof in overweging, voor recht te verklaren :

1 ) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 82/470 van de Raad van 29 juni 1982, is het Koninkrijk België de krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet nagekomen .

2 ) Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten van de procedure .

(*) Vertaald uit het Duits .

( 1 ) PB 192, L 213, blz . 1 .
12.

Nuttig is in dit verband een vergelijking met de bepalingen van de Toetredingsakte betreffende de aanvullende regeling voor het handelsverkeer voor bepaalde landbouwprodukten. Artikel 85, lid 1, geeft namelijk enkele aanwijzingen over de aard van de verstoringen die in aanmerking moeten worden genomen om de aldaar voorziene vrijwaringsregeling in werking te doen treden: „wezenlijke toeneming” van de invoer die ertoe kan leiden dat het vooraf vastgestelde plafond „wordt bereikt of overschreden”. Lid 3, sub b, van dit artikel noemt de factoren waarvan afhangt of de ernst van de verstoringen de toepassing kan rechtvaardigen van maatregelen houdende beperking of opschorting van de invoer: „de ontwikkeling van de marktprijzen” en „het volume van het handelsverkeer”. Ten slotte noemt artikel 6 van verordening nr. 569/86 van de Raad houdende algemene bepalingen voor de toepassing van deze regeling, de door de Commissie in aanmerking te nemen elementen ter beoordeling van de marktsituatie. Dienaangaande kan met betrekking tot de aanpassing van het regulerende bedrag voor tafelwijn worden opgemerkt, dat artikel 123, lid 2, sub a, zoals aangevuld bij de desbetreffende gemeenschappelijke verklaring, alsmede de artikelen 2, lid 3, en 6, lid 1, van de basisverordening, aanwijzingen geven over de criteria voor deze differentiatie. Evenals in het vorige geval, blijkt ook in dit geval uit de context van het betrokken stelsel om welke redenen de regulerende bedragen voor deze wijnen worden vastgesteld.
Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 19 november 1986. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - INTRACOMMUNAUTAIR HANDELSVERKEER IN RUNDEREN EN VARKENS - OMZETTING VAN BEPAALDE RICHTLIJNEN IN NATIONAAL RECHT. - ZAAK 364/85.



Jurisprudentie 1987 bladzijde 00487



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . De Commissie verzoekt het Hof vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan de richtlijnen nrs.*80/219, 80/1098 en 80/1102 van de Raad tot wijziging van richtlijn nr.*64/432 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens, de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen .

2 . De verwerende Lid-Staat ontkent niet dat hij zijn verplichtingen niet is nagekomen . Wel heeft hij ter terechtzitting verklaard dat de wettelijke regeling ter uitvoering van voormelde richtlijnen in Italië nog steeds bij het Parlement in behandeling is .

3 . Zoals in eerdere overeenkomstige zaken herinneren wij eraan, dat

"de regeringen van de Lid-Staten deelnemen aan de voorbereiding van de richtlijnen, en dan ook in staat moeten zijn binnen de gestelde termijn een ontwerp van de voor de tenuitvoerlegging ervan noodzakelijke wettelijke regeling op te stellen" ( arresten van 12*oktober 1982, zaken*136,*148, 149 en*151/81 ).

4 . Aangezien de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen*5 en*189 EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, moet het beroep van de Commissie worden toegewezen .

(*) Vertaald uit het Frans .
Het ESC betwist in limine litis de ontvankelijkheid van het beroep, stellende dat dit is gericht tegen een besluit — dat van 3 april 1979 — dat al jaren definitief is geworden en waartegen derhalve geen beroep meer openstaat. De omstandigheid dat de administratie verzoekster nadien desgevraagd nog herhaaldelijk nadere toelichtingen heeft gegeven, zou de heropening van de procestermijnen niet rechtvaardigen, daar het hier bevestigende handelingen zonder rechtsgevolgen betreft.

Verzoekster voert hiertegen twee argumenten aan, waarvan het eerste is ontleend aan het bestaan van een nieuw feit. Zij verklaart dat de administratie haar geval in februari 1982 heeft voorgelegd aan een deskundige, professor Vander Eist, die als zijn mening te kennen gaf dat betrokkene feitelijk en rechtens de Belgische nationaliteit had kunnen verwerpen binnen zes maanden na de datum van haar tweede huwelijk. Het ESC, aldus verzoekster, verstrekte de professor echter niet alle gegevens die voor een objectief onderzoek van het geval onmisbaar waren. Zij besefte dit pas op 5 maart 1984, toen de administratie haar de inhoud van het advies meedeelde. Daarop besloot zij, professor Vander Elst persoonlijk te informeren. In een brief van 21 maart 1984 zou deze openlijk de gegrondheid van de door haar aangevoerde redenen hebben erkend. Dit afwijkend advies zou het nieuwe feit zijn dat verzoekster ertoe heeft gebracht, zich nogmaals tot de administratie te wenden om haar recht op de toelage geldend te maken; in zoverre zou er geen twijfel over bestaan, dat de termijnen voor het indienen van een klacht en het instellen van beroep in acht zijn genomen.

Met haar tweede argument betoogt verzoekster, dat de van vóór 17 augustus 1984 daterende handelingen, inzonderheid de nota van 3 april 1979, als eenvoudige administratieve inlichtingen moeten worden beschouwd; zij gingen immers niet uit van het tot aanstelling bevoegd gezag, voor ambtenaren van haar rang de secretarisgeneraal. De klacht kon dus eerst worden ingediend tegen de eerste handeling van de administratie die het karakter had van een besluit in de zin van artikel 90, lid 2, Ambtenarenstatuut, te weten de mededeling van 17 augustus 1984. Ook vanuit dit oogpunt dient haars inziens derhalve te worden erkend, dat het beroep tijdig is ingesteld.
Jacqueline Drake is gehuwd, woont samen met haar echtgenoot en was tot medio 1984 in loondienst werkzaam in verschillende volledige en deeltijdbanen. In juni van dat jaar trok haar moeder — een ernstig gehandicapte vrouw die uit dien hoofde aanspraak had op een toelage voor hulp aan huis, als bedoeld in section 35 van de Social Security Act (Invalid Care Allowance Regulation) 1975 — bij haar in. Verzoekster gaf haar toenmalige baan op om haar moeder te kunnen verzorgen.

Op 5 februari 1985 vroeg Drake een toelage aan voor de verzorging van een gehandicapte, als bedoeld in section 37 van voornoemde wet. De Adjudication Officer verklaarde, dat gehuwde, met hun echtgenoot samenwonende vrouwen op grond van lid 3, sub a, (i), van deze bepaling niet voor deze uitkering in aanmerking kwamen; om de procedure te versnellen, verwees hij de zaak echter naar het Social Security Appeal Tribunal. Dit besliste bij uitspraak van 1 maart 1985, dat voornoemde bepaling een bij richtlijn nr. 79/7 verboden discriminatie op grond van geslacht vormde. Van deze uitspraak kwam de Chief Adjudication Officer in beroep bij de Chief Social Security Commissioner, die bij beschikking van 15 mei 1985 de behandeling van de zaak schorste en het Hof op grond van artikel 177 EEG-Verdrag de volgende prejudiciële vragen voorlegde:

„1) Indien een Lid-Staat voorziet in een uitkering die (mits aan bepaalde voorwaarden inzake woonplaats en enige andere voorwaarden is voldaan) moet worden toegekend aan een persoon die geen betaalde baan heeft en zich regelmatig en in belangrijke mate belast met de verzorging van een persoon die als ernstig gehandicapte recht heeft op een toelage, zulks op grond dat deze laatste op een nader bepaalde wijze verzorging of toezicht behoeft (en mits deze persoon aan bepaalde voorwaarden inzake woonplaats en enige andere voorwaarden voldoet), is dan de aan eerstbedoelde persoon toe te kennen uitkering een uitkering krachtens een wettelijke regeling die bescherming biedt tegen invaliditeit, waarop artikel 3, lid 1, sub a, van richtlijn nr. 79/7/EEG van toepassing is ?

2) Zo ja, is de omstandigheid dat een gehuwde vrouw geen recht heeft op die uitkering indien zij samenwoont met haar echtgenoot of deze boven een bepaald niveau bijdraagt in de kosten van haar levensonderhoud, een met artikel 4, lid 1, van deze richtlijn strijdige discriminatie, wanneer een overeenkomstige voorwaarde niet voor gehuwde mannen geldt ?”

Volgens de verwijzingsbeschikking is enkel de strekking van section 37, lid 3, sub a, (i), van de Social Security Act in het hoofdgeding omstreden. Dat verzoekster voldoet aan de overige wettelijke voorwaarden voor toekenning van een toelage voor de verzorging van een gehandicapte, staat tussen partijen vast.
Verzoekers, allen ambtenaar van de Commissie, zijn van mening dat de indeling van hun ambt in categorie D niet overeenkomt met de daadwerkelijk door hen verrichte taken. Volgens de staat van de omschrijving der standaardfuncties, bedoeld in artikel 5 van het Statuut en bekendgemaakt in de Mededelingen van de administratie nr. 373 van 9 juli 1982, zouden hun taken onder categorie C vallen.

Op grond van artikel 90, lid 1, van het Statuut hebben zij zich tot de Commissie gewend met het verzoek om te hunnen aanzien over te gaan tot herindeling van de door hen bij de Commissie uitgeoefende functie, stellende dat het aanstellingsbesluit waarbij zij in categorie D zijn ingedeeld, in strijd was met voornoemde omschrijving der standaardfuncties van 9 juli 1982. Zij achten de Commissie aan die omschrijving gebonden.

Terwijl de ambten van categorie D volgens deze staat functies omvatten

„waarbij handenarbeid of hulpdiensten worden verricht, en waarvoor kennis op het peil van lager onderwijs, eventueel aangevuld met technische kennis is vereist,”

zouden zij in feite werkzaamheden uitoefenen

„van technische aard welke een opleiding en een beroepskwalificatie vereisen die in beginsel moeten worden aangetoond door overlegging van een vakdiploma of in de praktische uitoefening van het beroep moeten zijn verkregen”.

Aldus omschreven, zouden deze taken op genoemde staat onder categorie C vallen.

Na de uitdrukkelijke afwijzing van hun verzoek door het tot aanstelling bevoegd gezag dienden verzoekers een klacht in, waarin zij opnieuw het onderwerp van het verzoek — herindeling in C — uiteenzetten alsook de gronden daarvoor, te weten tegenstrijdigheden tussen hun indeling in categorie D en de staat van 9 juli 1982. Zij concludeerden dat zij derhalve moeten worden ingedeeld in categorie C en niet in categorie D.

Toen de Commissie aan deze klacht geen gevolg gaf, hebben verzoekers zich krachtens artikel 91, lid 3, tweede gedachtenstreepje, tot het Hof gewend met het verzoek om

nietigverklaring van het uitdrukkelijke besluit tot afwijzing van hun verzoek en van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van hun klacht;

— een verklaring voor recht, dat het tot aanstelling bevoegd gezag ingevolge artikel 7 van het Statuut gehouden is een ambtenaar in het algemeen overeenkomstig zijn rang te werk te stellen in

— een tot zijn categorie of groep behorend ambt, zoals omschreven in de Mededelingen van de administratie nr. 373 van 9 juli 1982;
Verzoeker in het hoofdgeding, A. J. M van Roosmalen, is een aan het klooster van Postel te België verbonden Nederlands priester die in 1955 als missionaris naar Zaïre werd uitgezonden. In 1977 meldde hij zich aan voor een vrijwillige verzekering ten behoeve van personen die werkzaamheden verrichten in een ontwikkelingsland, die is voorzien bij artikel 77 van de Nederlandse Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (Stb. 1975, nr. 674; hierna: AAW).

Nadat hij in 1981 in Zaïre een ziekte had opgelopen ten gevolge waarvan hij arbeidsongeschikt was geworden, vroeg hij in oktober van dat jaar de desbetreffende in de AAW voorziene uitkeringen aan. Deze uitkeringen werden hem aanvankelijk per 12 januari 1982 toegekend, doch bij besluit van 8 december 1982 van het bevoegde so-ciale-zekerheidsorgaan, verweerder in het hoofdgeding, per 1 december van dat jaar weer ingetrokken.

Deze intrekking geschiedde op grond van artikel 10 van het ter uitvoering van voornoemd artikel 77 vastgestelde KB van 19 november 1976 (Stb. 1976, nr. 622), waarin met name wordt bepaald:

„Degene, die als verzekerde wordt beschouwd heeft... eerst recht op toekenning van arbeidsongeschiktheidsuitkering zodra hij hier te lande onafgebroken 52 weken arbeidsongeschikt is geweest en indien de arbeidsongeschiktheid na afloop van deze periode nog voortduurt.”

Blijkens het bevelschrift waarmee de Raad van Beroep te Utrecht de zaak aan het Hof heeft voorgelegd, zou Van Roosmalen volgens verweerder niet aan deze voorwaarde voldoen, omdat hij zich op 2 juli 1982 definitief te Postel heeft gevestigd, nadat hij aldaar sedert maart 1981 regelmatig verblijf had gehouden.
Ik kom thans terug op de onderhavige zaken.

Centraal staat de gecombineerde toepassing van de artikelen 46, lid 1, en 12, lid 2, van verordening nr. 1408/71. Dat was reeds het geval in de zaak-Celestre. Het is thans derhalve de vraag, of er in casu nieuwe dementen meespelen.

Zoals gezegd is het enige relevante verschil, dat in de zaak-Celestre — aldus het oordeel van de Belgische rechter — geen wettelijk anti-cumulatievoorschrift van toepassing was, terwijl dat in de oderhavige zaken wel het geval is.

Het is irrelevant, of het nationale anti-cumulatievoorschrift op een administratieve praktijk dan wel op een wettelijke of bestuursrechterlijke bepaling is gebaseerd. Het Hof is immers van oordeel, dat een nationaal anti-cumulatievoorschrift — waarvan het bestaan door de nationale gerechten moet worden vastgesteld — geen uitwerking heeft op een krachtens het gemeenschapsrecht verkregen uitkering. Daarmee heeft het zich uitgesproken over de inhoud en niet over de vorm van de regel.

De RWP en de Belgische regering voeren daartegen aan, dat artikel 12, lid 2, van verordening nr. 1408/71 handelt over het al dan niet cumuleren van uitkeringen, en dat een nationale bepaling die slechts betrekking heeft op de in aanmerking te nemen tijdvakken van verzekering niet onder dat artikel valt. Zij steunen daartoe op artikel 1, sub r, van vorengenoemde verordening, luidend als volgt:

„worden onder ‚tijdvakken van verzekering’ verstaan de tijdvakken van premie- of bijdragebetaling, van arbeid of van anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden welke als zodanig worden omschreven of aangemerkt ingevolge de wetgeving waaronder zij zijn vervuld, of geacht worden te zijn vervuld, alsmede alle met deze tijdvakken gelijkgestelde tijdvakken, voor zover zij als zodanig door deze wetgeving zijn erkend”.

Deze bepaling zou bovenbedoeld standpunt slechts bevestigen indien, ten einde een uitzondering op vorengenoemde regel van artikel 12 te rechtvaardigen, de begrippen uitkeringen en tijdvakken van verzekering los van elkaar konden worden gezien.

Die laatste is echter onmogelijk. Het recht op uitkering is immers noodzakelijkerwijs rechtstreeks gekoppeld aan de daadwerkelijke of fictieve tijdvakken van verzekering op grond waarvan het wordt berekend.

Artikel 1, sub r, kan volgens mij hoe dan ook niet aldus worden uitgelegd, dat het voorziet in een uitzondering op de in artikel 12, lid 2, laatste zin, van die verordening vervatte regel.

Zo overwoog het Hof in het arrest van 15 mei 1974 (zaak 184/73, Kaufmann, Jurispr. 1974, blz. 517, inzonderheid blz. 524),

„dat onder artikel 11, lid 2, van verordening nr. 3 [thans artikel 12, lid 2, van verordening nr. 1408/71] vallen alle in nationale wettelijke regelingen voorziene bepalingen inzake vermindering of schorsing bestemd om in bepaalde gevallen samenloop van uitkeringen te voorkomen, om het even of die bepalingen het recht op — dan wel het feitelijk genot van — de uitkering betreffen”.

Mitsdien ben ik van oordeel, dat de eerste vraag van het Arbeidshof te Luik — zoals opnieuw geformuleerd — bewestigend moet worden beantwoord.
Alvorens de door verzoekster tot staving van haar vordering tot nietigverklaring aangevoerde middelen kunnen worden onderzocht, moet de ontvankelijkheid van het beroep worden onderzocht; deze wordt door de Commissie betwist.

Volgens de Commissie is het beroep niet ontvankelijk:

— wat artikel 33, tweede alinea, betreft, omdat de brief van 13 januari 1984 niet kan worden beschouwd als een beschikking, doch uitsluitend als een antwoord op een vraag, dat is ingegeven door de in artikel 47, tweede alinea, EGKS-Verdrag gestelde beperkingen in verband met het beroepsgeheim, en

— wat artikel 35 betreft, omdat volgens dit artikel het beroep wegens nalaten slechts openstaat indien de Commissie „ingevolge de bepalingen van dit Verdrag..., gehouden is een beschikking te geven.” Dit zou in casu niet het geval zijn, omdat artikel 47 de Commissie slechts verplicht om bepaalde gegevens openbaar te maken en niet om een beschikking te geven.

Deze exceptie van niet-ontvankelijkheid moet worden verworpen.

Het doel van verzoeksters brief van 13 november 1983 was openbaarmaking in het Publikatieblad van bepaalde gegevens betreffende de toepassing van deze regeling voor alle aan het quotastelsel onderworpen bedrijven. Dit verzoek was uitdrukkelijk gebaseerd op artikel 35 EGKS-Verdrag, daar verzoekster ervan uitging, dat de Commissie op grond van de artikelen 4, sub b, 5, vierde streepje, 47, tweede alinea, en 58 EGKS-Verdrag verplicht was, de gevraagde gegevens openbaar te maken.

In haar antwoord stelde de Commissie dat de gegevens betreffende niet tot Eurofer behorende ondernemingen slechts mochten worden meegedeeld met hun schriftelijke goedkeuring, een niet in artikel 47 voorziene voorwaarde. Daarom moet haar standpunt worden aangemerkt als een afwijzende beschikking, die — zij het met betrekking tot een onderdeel — niettemin uitdrukkelijk is genomen en als zodanig vatbaar is voor beroep krachtens artikel 33, tweede alinea, EGKS-Verdrag.

Mocht u het op dit punt niet met mij eens zijn, dan heeft de Commissie toch in ieder geval niet binnen twee maanden gevolg gegeven aan het door verzoekster gedane verzoek om bekendmaking: deze laatste mocht daaruit dus afleiden dat dit stilzwijgen overeenkomstig artikel 35 EGKS-Verdrag als een stilzwijgende weigering moest worden beschouwd.

De Commissie kon zich er niet op beroepen, dat zij krachtens het Verdrag niet verplicht was een beslissing omtrent de openbaarmaking te nemen: artikel 47, tweede alinea, zegt uitdrukkelijk dat zij „verplicht is de gegevens, die voor de regeringen of andere belanghebbenden van nut zouden kunnen zijn, openbaar te maken”. Dit is een gebod dat een keuze onderstelt, want zoals de Commissie in haar brief van 13 januari 1984 toegeeft, het moet zijn te rijmen met het in deze zelfde bepaling gemaakte voorbehoud met betrekking tot het beroepsgeheim: hiervoor is dus een beschikking harerzijds vereist.

Daarom meen ik dat het door verzoekster ingestelde beroep ontvankelijk moet worden verklaard krachtens artikel 33, tweede alinea, of anders artikel 35, derde alinea.
Ik zal eerst de primaire vorderingen bespreken. De bezwaren door Renaud tegen zijn ontheffing ontwikkeld, zijn dezelfde als die waarvan Angelini zich in de zaak 131/82 bediende. Ik verwijs dus naar hetgeen ik in die zaak heb betoogd en ik wijs erop dat niet is gebleken van feiten of omstandigheden welke twijfel kunnen doen rijzen aan de rechtmatigheid van het jegens verzoeker genomen besluit.

Ook op het DG XVII werd een alleszins redelijk lijkende reorganisatie doorgevoerd, en naar ons werd verzekerd, is het screening-rapport-Ortoli, betreffende de gang van zaken in die dienst en de werkzaamheden in de sector Energie, daarbij inaanmerking genomen. Ik zou er thans niet uitvoerig bij willen stilstaan. Er zij slechts aan herinnerd dat op het directoraat A (dat een deel van het personeel dat onder Renaud's leiding had gestaan, heeft overgenomen) alle „horizontale” activiteiten werden ondergebracht; dat Renauds taken in de sector Internationale vraagstukken rationeel over verschillende directoraten zijn verdeeld, dat zijn post, na de ontheffing, werd overgebracht naar een ander directoraat-generaal, dat aan het DG Energie een eigen ambtenaar — met post en al — afstond, die aldaar zou worden belast met het directoraat D, waarvan de taakstelling ook al was gewijzigd.

Ook in dit geding doet niet terzake dat tot bedoelde reorganisatie strikt genomen is besloten op een door de Commissie op 15 juli 1981 — een week vóór de ontheffing — gehouden vergadering. Daarentegen zou het wel van belang kunnen zijn, indien die maatregel zou zijn genomen voordat het tot opheffing van verzoekers post is gekomen; het bewijs daarvan is evenwel niet geleverd. Wel weten wij dat tot opheffing van enige posten van raadadviseur in beginsel reeds was besloten, welk voornemen blijkens een uittreksel uit de notulen, door de Commissie werd bevestigd op een vergadering, gehouden op 8 juli 1981, ofwel op de dag van verzoekers ontheffing.

Het te dezen aangeboden bewijs behoeft niet te worden onderzocht, omdat het niet kan afdoen aan de reden die mijns inziens tot afwijzing van het primair verzoek zal moeten leiden.