ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Laat ik vorenbedoelde voorschriften even samenvatten. De Belgische en Luxemburgse regelingen betreffende de douane-entrepots en de tijdelijke opslag (respectievelijk neergelegd in de wet van 20 februari 1978 en het koninklijk besluit van 29 januari 1979, Belgisch Staatsblad 1978, blz. 3174, en 1979, blz. 2596, en in de ministeriële verordeningen van 21 april 1978 en 29 januari 1979, Mémorial 1978, blz. 508, en 1979, blz. 1189), bepalen dat over goederen die aan de beheerders van openbare entrepots in bewaring worden gegeven, „magazijnrechten” verschuldigd zijn. Deze entrepots worden gewoonlijk ter beschikking van de importeurs gesteld door de gemeenten en de havenbedrijven; het zijn ook deze laatste die de rechten innen, terwijl het maximumtarief en de wijze van heffing door de staat worden vastgesteld. De artikelen 25 en 28 van de Belgische wet bepalen met name, dat de rechten forfaitair worden berekend volgens het gewicht van de goederen en de aard van de verrichting en dat zij niet hoger mogen zijn dan BFR 5,50 per colli of per 100 kg wanneer de goederen in het magazijn worden gelost, BFR 3,50 per colli of per 100 kg wanneer de lading op de kaai of op de binnenplaats wordt gedeponeerd, en BFR 13 per ton (met een maximum van BFR 130 en een minimum van BFR 58 per wagon, vrachtwagen, aanhangwagen of oplegger) wanneer met toelating van de douane geen lossing van de goederen plaatsvindt.

De openbare entrepots beschikken over bijzondere magazijnen waar ingevoerde goederen waarvoor aan de grens een summiere aangifte geldig is gemaakt, gedurende ten hoogste 15 dagen kunnen worden opgeslagen in afwachting van de aangifte voor een van de door artikel 35 van de Belgische wet toegelaten bestemmingen — verbruik, doorvoer, invoer met tijdelijke vrijstelling, verzending naar een ander bijzonder magazijn of openbaar entrepot of naar een particulier entrepot, een fictief entrepot of een fictief entrepot voor wederuitvoer. Artikel 30 van het koninklijk besluit van 29 januari 1979 bepaalt voorts, dat de rechten verschuldigd zijn op het ogenblik waarop de goederen in het bijzonder magazijn toekomen, ook indien zij er niet worden gelost; volgens artikel 34 van hetzelfde besluit moet de importeur de rechten ook betalen, wanneer hij bij de aanbieding van de goederen vrijstelling van opslag heeft verkregen of wanneer hij van doorvoer afziet.
3.

Verzoekster in het hoofdgeding heeft geen schriftelijke of mondelinge opmerkingen gemaakt en ik kan mijn uiteenzetting kort houden in verband met 's Hofs arrest van 12 november 1981 (Salumi e. a., Jurispr. 1981, blz. 2735), waarin het om drie soortgelijke gevallen ging. Overigens mag worden aangenomen dat het Tribunale te Florence, had het dat arrest gekend, het niet nodig zou hebben gevonden u vragen te stellen. Daaruit blijkt immers, dat van „navorderingen” in de zin van verordening nr. 1697/79 enkel kan worden gesproken, indien de desbetreffende procedures na 1 juli 1980 zijn ingeleid. Hieraan doet niet af, dat het aanvankelijk opgeëiste bedrag is berekend hetzij op basis van door de bevoegde autoriteiten zelf verstrekte gegevens, hetzij op basis van bepalingen van algemene strekking, die nadien bij rechterlijke uitspraak ongeldig zijn verklaard (artikel 5, lid 1, van de verordening). Ook het verbod moratoire interessen te berekenen over de achteraf gevorderde bedragen wanneer het aan een vergissing van de bevoegde instanties te wijten is dat aanvankelijk te weinig is ingevorderd (artikel 7 van de verordening), geldt slechts wanneer de rechten eerst na 1 juli 1980 zijn vastgesteld. Concluderend geef ik in overweging, te verklaren voor recht, dat wanneer vereffingen van invoerrechten vóór 1 juli 1980 zijn vastgesteld, er geen sprake is van „navordering” in de zin van verordening nr. 1697/79.
1.

Het eerste, tweede en vierde onderdeel van dit middel zijn in repliek aangevoerd, het derde onderdeel eerst ter terechtzitting. Daarom dienen wij eerst te onderzoeken of zij ontvankelijk zijn. Artikel 42, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering bepaalt dat „nieuwe middelen in de loop van het geding niet mogen worden voorgedragen, tenzij zij steunen op gegevens hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de schriftelijke behandeling is gebleken”. Bovendien is volgens uw rechtspraak een nieuw middel ook ontvankelijk wanneer het kan worden beschouwd als „uitwerking van een eerder opgenomen middel” (arrest van 30. september 1982, zaak 108/81, Amylum, r.o. 25); de beweerdelijk geschonden rechtsregel kan daarbij rechtstreeks of zelfs impliciet in het inleidend verzoekschrift zijn genoemd. Anderzijds is het middel gebaseerd op stukken waarvan Hoffmann zegt eerst uit het verweerschrift kennis te hebben gekregen. De uittreksels van de notulen van de vergaderingen van de verschillende bevorderingsinstanties en het besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag vormen namelijk de bijlagen 11-14 bij het verweerschrift. Aan de in artikel 42, paragraaf 2, gestelde voorwaarde voor ontvankelijkheid is dus voldaan wanneer Hoffmann inderdaad niet voordien kennis van deze stukken heeft kunnen nemen. Deze onmogelijkheid wordt door de Commissie niet ontkend en ik twijfel er ook niet aan, daar het om stukken gaat die wegens hun aard niet ter kennis van de betrokken ambtenaar worden gebracht (artikel 3, derde alinea, van de Algemene uitvoeringsbepalingen: de beraadslagingen van de comités zijn geheim). Deze ontvankelijkheidsgrond kan echter slechts worden aanvaard voor het onderdeel van de middelen, dat eerst ter terechtzitting is aangevoerd. Dat het comité in tweede aanleg de persoonsdossiers niet zou hebben geraadpleegd, had reeds bij repliek kunnen worden gesteld, daar een uittreksel van de notulen van de vergadering van dit comité bij het verweerschrift was gevoegd. Ik heb mij echter afgevraagd of er niet een tweede reden is om het tweede middel ontvankelijk te achten, die voor alle vier onderdelen geldt, dus ook voor het derde, en die kan worden ontleend aan het reeds genoemde arrest van 30 september 1982 in de zaak-Amylum. Men zou kunnen zeggen dat het tweede middel een uitwerking is van het enige middel in het verzoekschrift, dat het eerste middel in de repliek is geworden. Zoals wij zagen, berust het eerste onderdeel van dit middel op de onzekerheid of de verschillende bevorderingsinstanties de diploma's van Hoffmann en G. wel hebben onderzocht. Deze bewijsstukken nu bevinden zich in de persoonsdossiers van de betrokkenen en verzoekster verwijt in haar tweede middel de bevorderingsinstanties juist, dat zij die niet hebben geraadpleegd. Ik stel u echter voor, dit argument niet te aanvaarden, daar juist dit wel bepaalde onderdeel van het middel eerst bij repliek is aangevoerd, en noch uitdrukkelijk noch impliciet in het verzoekschrift. Wanneer ik derhalve voorstel, het tweede middel ontvankelijk te verklaren, dan geldt dit niet voor het derde onderdeel.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

SIR GORDON SLYNN

VAN 22 JUNI 1982 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de onderhavige zaak verzoekt de Commissie het Hof krachtens artikel 169 EEG-Verdrag, vast te stellen dat de Italiaanse Republiek haar verdragsverplichtingen niet is nagekomen door niet binnen de in artikel 43 gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan de Tweede richtlijn van de Raad van 13 december 1976 (nr. 77/91/EEG) strekkende tot de harmonisatie van het vennootschapsrecht PB L 26 van 1977, blz. 1). Die termijn is verstreken op 16 december 1978, twee jaar na kennisgeving van deze richtlijn aan de Lid-Staten.

De Italiaanse Republiek heeft noch in zijn schriftelijke noch in zijn mondelinge opmerkingen betwist dat zij de richtlijn niet is nagekomen. Zij heeft uitgelegd dat een ontwerp van wet tot omzetting van de richtlijn in nationaal recht bij het

zevende Parlement is ingediend, maar dat het onmogelijk is gebleken het ontwerp vóór de ontbinding van dat Parlement in 1979 te doen goedkeuren. Op 4 of 24 september 1979 werd bij het achtste Parlement een zelfde ontwerp ingediend, dat na door de bevoegde commissies te zijn onderzocht, op 16 juli 1980 door de Senaat werd goedgekeurd, het ontwerp ligt thans ter tafel in de Kamer van Afgevaardigden. De Italiaanse regering heeft bij herhaling aangedrongen op een snelle afhandeling van de parlementaire procedure én heeft de verzekering gegeven dat deze richtlijn zo spoedig mogelijk ten uitvoer zal worden gelegd.

Het is vaste rechtspraak van het Hof, dat een Lid-Staat zich niet kan beroepen op omstandigheden of praktijken in zijn nationale rechtsorde ter rechtvaardiging van zijn verzuim om de hem door een richtlijn opgelegde verplichtingen na te komen.

Mitsdien concludeer ik in deze zaak tot toewijzing van het beroep van de Commissie en tot toewijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten van de procedure.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
Ter rechtvaardiging van de niet of niet volledige uitvoering van de zes richtlijnen beriep de Belgische regering zich hoofdzakelijk op een argument van constitutionele aard. Het gaat om het volgende: de laatste jaren is de Belgische staatsstructuur gewijzigd, waardoor de gewesten meer bevoegheden hebben gekregen, en eerst op 8 augustus 1980 is de wet aanvaard waarin de bevoegdheden op ieder gebied tussen de staat en de gewesten zijn verdeeld. De onderzekerheden en moeilijkheden in verband met deze ingrijpende hervorming van de instellingen zouden de nakoming van de uit de richtlijnen voortvloeiende verplichtingen hebben vertraagd. Met betrekking tot veel in de richtlijnen geregelde onderwerpen zijn namelijk de gewestelijke organen bevoegd, zodat de vaststelling van de uitvoeringsmaatregelen meer tijd vergt dan door de Raad is voorzien.

Ik acht dergelijke verontschuldigingen niet aanvaardbaar. Het Hof heeft herhaaldelijk verklaard dat „een Lid-Staat zich ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van uit communautaire richtlijnen voortvloeiende verplichtingen niet ten exceptieve op nationale bepalingen, praktijken of situaties kan beroepen”.

Van de meer recente arresten noem ik die van 10 november 1981 (gevoegde zaken 28 en 29/81, Commissie t. Italië), 13 oktober 1981 (zaak 252/80, Commissie t. Italië) en 17 februari 1981 (gevoegde zaken 133 en 171/80, Commissie t. Italië).

Verweerder insisteerde op het uitzonderlijke karakter van de grondwettelijke hervormingen van de laatste jaren en betoogde dat dientengevolge in de onderhavige zaken een andere oplossing moest worden aanvaard dan die van genoemde rechtspraak. Hiermee kan ik het echter niet eens zijn. Ook wanneer de institutionele of politieke situatie in een Lid-Staat tot bijzondere problemen leidt, kunnen de in de richtlijnen vastgestelde uitvoeringstermijnen niet worden verlengd en kan er zeker ook niet van worden afgeweken. Gelijk het Hof heeft verklaard, dient in aanmerking te worden genomen dat „het dwingende karakter van de richtlijnen voor alle Lid-Staten de verplichting met zich meebrengt om de daarin vastgestelde termijnen te respecteren, ten einde een eenvormige uitvoering in de gehele Gemeenschap te verzekeren” (arrest van 22 september 1976, zaak 10/76, Commissie t. Italië, Jurispr. 1976, blz. 1359, r.o. 12).

Een punt tenslotte mag niet over het hoofd worden gezien. De termijnen waarbinnen de richtlijnen moesten worden uitgevoerd, vallen in de periode van juni 1977 tot februari 1979 (of preciezer gezegd, voor de richtlijnen nrs. 75/439 en 75/440 verstreek de termijn op 18 juni 1977, voor richtlijn nr. 75/442 op 18 juli 1977, voor richtlijn nr. 76/160 op 10 december 1977, voor richtlijn nr. 76/403 op 9 april 1978 en voor richtlijn nr. 78/176 op 22 februari 1979). Zoals bekend is de nieuwe bevoegdheidsverdeling tussen de centrale overheid en gewestelijke organen definitief geworden in augustus 1980. Men moet dus aannemen dat vóór die datum de centrale overheid bevoegd was de noodzakelijke uitvoeringsbepalingen vast te stellen, want dat er enkele jaren lang een bevoegdheidsvacuüm bestond of dat de wetgevende macht verlamd was, is weinig waarschijnlijk.
Slechts enkele maanden na het ar-rest-Chatain (gewezen op 24 april van dit jaar in de prejudiciële zaak 65/79) wordt ons opnieuw een vraag voorgelegd betreffende de uitlegging van verordening nr. 803/68 van de Raad van 27 juni 1968 inzake de douanewaarde van de goederen. Ook thans gaat het over een importeur die ervan wordt verdacht een hogere dan de werkelijke waarde te hebben gefactureerd teneinde op ongeoorloofde wijze geld over te maken naar het buitenland; het betreft dan ook een bij de nationale rechter aanhangig strafgeding. In de door deze rechter gestelde vraag gaat het er echter niet in de eerste plaats om, of de douane-instanties al dan niet bevoegd zijn de door de importeur aangegeven waarde te verlagen, maar of het mogelijk is een douanewaarde te bepalen die lager is dan de normale prijs van de waar. In het licht van de duidelijke bepalingen van voornoemde verordening en afgezien van de oplossing die in het arrest-Chatain werd aanvaard, ligt mijns inziens een ontkennend antwoord voor de hand.

Ik vat even de feiten samen. De in Parijs gevestigde naamloze vennootschap „Victory France” voerde van 1972 tot 1974 stoffen en gedragen kledingstukken in uit de Verenigde Staten; als douanewaarde declareerde zij ongeveer 1,5 miljoen dollar, hetgeen overeenkwam met de gefactureerde prijs. De Franse douane weigerde echter deze facturen in aanmerking te nemen, temeer omdat zij in Frankrijk door de importerende vennootschap zelf zouden zijn opgemaakt, doch baseerde zich op de door de Amerikaanse expediteur opgemaakte exportaangifte, waarin een lager bedrag was vermeld. Op grond daarvan meende de douane dat de goederen ongeveer FF 4 miljoen minder waard waren dan was aangegeven, en zij heeft de directeur van de vennootschap, S. Wilner, doen dagvaarden ter zake van valse douaneaangifte en ongeoorloofde kapitaaloverdracht. De onderhavige prejudiciële vraag is gerezen in het kader van het strafgeding voor het Tribunal de grande instance te Parijs.

De door de verwijzende rechter aan het Hof voorgelegde vraag is enigszins ongelukkig geformuleerd. Zij komt evenwel hierop neer, of de douanewaarde van ingevoerde goederen kan worden bepaald aan de hand van de door de expediteur van het land van oorsprong aangegeven waarde, zelfs indien deze lager ligt dan de werkelijk betaalde prijs, niet berust op enig boekhoudkundig document en lager ligt dan de normale, tussen een koper en een verkoper onder omstandigheden van vrije mededinging, voor de goederen bedongen prijs.
In die periode heeft de vennootschap Multi-Agra, gevestigd te Parijs, 31 partijen uitgebeend en bevroren rundvlees naar Griekenland geëxporteerd. In 30 van de 31 aangiften werd nader vermeld dat dit vlees bestond uit „delen, zonder been, met uitzondering van kopvlees, slachtafvallen, de vang en de schenkel, afzonderlijk verpakt”. Ter zake van deze exporten werden de voor bedoelde waren in de achtereenvolgens vastgestelde verordeningen voorziene restituties verleend.

Nadat er bij de leveranciers tot controle was overgegaan, stelde de douane vast dat een deel van de uitgevoerde partijen wangmiddenstukken of schenkelvlees dan wel zowel schenkelvlees als vangvlees bevatten. Zij meende dat er in zoverre aan Multi-Agra geen restituties hadden behoren te zijn verleend; Multi-Agra had die restituties slechts kunnen ontvangen door het doen van valse aangiften, tot doel of ten gevolge hebbend dat zij bij export een voordeel verkreeg, hetgeen een in artikel 426 van de Code des douanes strafbaar gestelde overtreding oplevert, ter zake waarvan de in artikel 414 van die code voorziene straffen kunnen worden opgelegd.

Zij heeft zich dan ook, niet tevergeefs, tot het parket gewend met verzoek tegen de heer Roudolff, in zijn hoedanigheid van president-directeur-generaal van de uitvoerende vennootschap, een gerechtelijk vooronderzoek in te leiden. Te zijner verdediging stelt deze laatste dat de opvatting der administratie op een onjuiste uitlegging van de communautaire verordeningen berust.

Dit verweer heeft de rechter-commissaris aanleiding gegeven uw Hof krachtens artikel 177, tweede alinea, van het EEGVerdrag te verzoeken zich over de beiderzijds voorgedragen standpunten uit te spreken. Uw arrest zal de Franse magistraat in staat stellen uit te maken of de aan verdachte te last gelegde feiten strafbare feiten zijn of niet.

De vraag van de juge d'instruction luidt als volgt:

„Konden volgens de termen van post ex 02.01.A II a) 2 dd) 22 ccc) van het gemeenschappelijk douanetarief in 1974 en 1975 worden beschouwd als te beantwoorden aan deze omschrijving: exporten van dozen, bevattende delen van voorvoeten van runderen, uitgebeend en bevroren, daaronder begrepen bepaalde delen, aangeduid als wangmiddenstukken, vanglappen en schenkels, wanneer deze laatste delen niet afzonderlijk waren verpakt, en konden daarvoor uitvoerrestituties worden toegekend als bedoeld in de verordeningen (EEG) nrs. 805/68 en 885/68 van de Raad van de Europese Gemeenschappen?”
In de uitleggingsvragen welke U in de zaak 84/76 — Collic — zult hebben te beantwoorden gaat het om een bepaald aspect van het premiestelsel voor het niet in de handel brengen van melken zuivelprodukten, zoals dat bij 's Raads verordening 1975/69 van 6 oktober 1969 in het leven is geroepen en in verordening 2195/69 van de Commissie van 4 november 1969 nader is uitgewerkt.

Ik meen er goed aan te doen eerst een beschrijving te geven van dit stelsel dat, naar men weet, één der middelen behelst waarmede de Gemeenschap aan de produktieoverschotten in deze sector het hoofd wenst te bieden. Er worden premies toegekend aan landbouwondernemers die volledig en definitief van het in de handel brengen van melk- en zuivelprodukten afzien. Met deze premies wordt allereerst beoogd de landbouwers een compensatie te bieden voor de aldus geleden inkomstenderving; in de zevende overweging van de considerans van verordening 1975/69 wordt dit met zoveel woorden gezegd. De Commissie heeft evenwel ten processe betoogd dat zij ook als aanmoedigingspremies — ter bevordering van de investeringen die met de overschakeling op vleesproduktie gemoeid zijn — zijn bedoeld.

In zijn genoemde verordening brengt de Raad alleen bedrijven met een verhoudingsgewijze grote opbrengst aan melken zuivelprodukten voor de premie in aanmerking. Volgens artikel 5 kunnen slechts landbouwers met ten minste 10 melkkoeien aanspraak op de premie maken. In artikel 6 wordt de verlening der premie afhankelijk gesteld van een schriftelijke verklaring, waarbij de begunstigde zich verbindt om volledig en definitief van de aflevering van melk- en zuivelprodukten af te zien.

Volgens artikel 8 wordt de premie uitbetaald in vijf termijnen, en wel in dier voege dat een bedrag van 100 r.e. per melkkoe wordt uitbetaald binnen drie maanden na het aangaan van de in artikel 6 bedoelde schriftelijke verbintenis; het resterend bedrag wordt in vier annuïteiten van wederom 100 r.e. uitgekeerd „indien de begunstigde ten genoegen van de bevoegde autoriteit heeft aangetoond, dat hij een even groot of groter aantal eenheden volwassen runderen houdt dan het aantal op de dag der indiening van het verzoek gehouden melkkoeien en tevens dat de in artikel 6 bedoelde verbintenis is nagekomen” (art. 8, lid 2, tweede alinea). Volgens artikel 16 van verordening 2195/69 van de Commissie „vorderen de Lid-Staten het bedrag als bedoeld in artikel 8, lid 2, eerste alinea, van diezelfde verordening” — i.e. de eerste termijn van 100 r.e. per melkkoe — „terug” wanneer de begunstigde met die bewijslevering in gebreke blijft.

Bij de berekening van het aantal volwassen koeien dat de betrokkene moet houden om aanspraak op de premie te kunnen blijven maken worden volgens artikel 2, lid 1, van verordening 2195/69 runderen beneden vier maanden buiten beschouwing gelaten, terwijl runderen van vier maanden of meer doch minder dan twaalf maanden voor 0,4 eenheden worden gerekend.
De door de Arbeidsrechtbank te Nij-vel gestelde prejudiciële vragen om uitlegging van verordening (EEG) nr. 1612/68, betreffende het vrije verkeer van werknemers in de Gemeenschap, en verordening nr. 1408/71, betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, staan in verband met de Belgische wet van 27 juni 1969 houdende toekenning van tegemoetkomingen aan minder-validen. De toepassing van deze wet heeft reeds eerder tot twee prejudiciële zaken geleid: zaak 187-73, Callemeyn, Jurispr. 1974, blz. 553, en zaak *. Daarbij werd uitgemaakt dat een regeling als deze behoort tot het terrein van de sociale zekerheid in de zin van artikel 51 van het Verdrag, en in het bijzonder dat de prestaties, bedoeld in artikel 4, lid 1, sub b, van 's Raads verordening (EEG) nr. 1408/71, mede uitkeringen aan minder-validen ingevolge de nationale bepalingen omvatten, voor zover die bepalingen betrekking hebben op werknemers in de zin van artikel 1, sub a, dier verordening.

Hoewel de onderhavige Belgische regeling voor de gehele bevolking van het land geldt en dus niet speciaal voor werknemers, heeft het Hof ook dezen als begunstigden aangemerkt.

In casu is de vraag of dit tevens het geval is voor de in het gastland woonachtige „gezinsleden” van de werknemer, zoals omschreven in artikel 1, sub f, van verordening nr. 1408/71.
De vertegenwoordiger van de regering der Italiaanse Republiek en van de firma Politi hebben er de aandacht op gevestigd, dat op dezelfde dag waarop de president van de rechtbank te Turijn de verwijzingsbeschikking tekende, in de Italiaanse Staatscourant (Gazzetta ufficiale) is verschenen wet nr. 447 van 24 juni 1971, waarbij deze beide belastingen zijn afgeschaft en aan die afschaffing althans voor een dezer belastingen een zeker mate van terugwerkende kracht is toegekend.

De vertegenwoordigers van de Italiaanse Regering en de firma Politi verbinden hieraan echter verschillende consequenties.

Volgens de vertegenwoordiger van de Italiaanse Regering zijn de U door de president van de rechtbank te Turijn gestelde vragen in zekere zin zonder voorwerp geraakt.

Daarentegen zult U volgens de firma Politi in Uw arrest moeten herinneren aan het beginsel dat aan de gemeenschapsregel ook ten opzichte van een latere nationale wet voorrang toekomt.

Op de noodzaak hiervan is bij de pleidooien nader gewezen: in Nederland is bedoelde voorrang thans grondwettelijk vastgelegd; in het Groothertogdom Luxemburg en in het Koninkrijk België hebben de hoogste rechterlijke instanties zich in dezelfde zin uitgesproken; ook in Duitsland is het beginsel volledig aanvaard, terwijl op grond van uitspraken van de Franse Cour de Cassation ( 2 ) mag worden gehoopt, dat de jurisprudentie aldaar in dezelfde richting zal gaan; maar in Italië vindt de erkenning van het beginsel nog verschillende hinderpalen op zijn weg.

Het komt mij echter voor dat Uw Hof door zich in de ene of in de andere zin uit te spreken, niet in strijd komt met de beginselen welke U voor de toepassing van het artikel 177 reeds hebt opgesteld:

a) Volgens Uw Hof blijft U, ongeacht de nieuwe feiten of gebeurlijkheden die op de behandeling voor de nationale rechter van invloed kunnen zijn, door diens verwijzingsbeschikking geadieerd, zolang bedoelde beschikking door hem zelf niet is ingetrokken of bij uitspraak van een hogere rechter vernietigd. Bovendien zijn stellig niet alle vragen van de president van de rechtbank te Turijn na de Italiaanse wet van 24 juni 1971 zonder voorwerp geraakt.