ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 198/26

Beroep ingesteld op 16 april 2015 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-172/15)

(2015/C 198/34)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Nicolae en J. Rius, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen, overeenkomstig artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat het Koninkrijk Spanje, doordat het nog niet alle havenveiligheidsbeoordelingen en havenveiligheidsplannen heeft goedgekeurd voor alle Spaanse havens die binnen de werkingssfeer vallen van richtlijn 2005/65/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende het verhogen van de veiligheid van havens, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 2, lid 3, en de artikelen 6 en 7 van deze richtlijn, die respectievelijk bepalen dat de lidstaten voor elke haven de grenzen vaststellen en dat zij de relevante havenveiligheidsbeoordelingen en havenveiligheidsplannen goedkeuren;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 5 september 2014 gaf het Koninkrijk Spanje toe dat er, met betrekking tot de 67 onder de betrokken regeling vallende havens, drie havenveiligheidsbeoordelingen en 18 havenveiligheidsplannen nog op goedkeuring wachtten.

Sindsdien hebben de Spaanse autoriteiten regelmatig informatie verstrekt over de vorderingen die werden gemaakt bij het ten uitvoer brengen van richtlijn 2005/65/EG. De Commissie heeft een laatste update dienaangaande ontvangen op 14 april 2015. Daaruit blijkt, in verband met de 67 onder de regeling in kwestie vallende havens, dat één havenveiligheidsbeoordeling en acht havenveiligheidsplannen nog moeten worden goedgekeurd.

De Commissie stelt bijgevolg vast dat het Koninkrijk Spanje op de datum van de laatste door haar ontvangen update niet heeft voldaan aan zijn verplichting om voor elke binnen de werkingssfeer van richtlijn 2005/65/EG vallende haven de grenzen vast te stellen en evenmin aan zijn verplichting om voor alle havens waarop die richtlijn van toepassing is, een veiligheidsbeoordeling en een veiligheidsplan uit te werken en goed te keuren.

(1) PB L 310, blz. 28.
—

het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 5 februari 2015 in zaak T-500/12, Ryanair/Commissie te vernietigen, voor zover daarbij besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 inzake staatssteun SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland (1) nietig werd verklaard, voor zover bij dat besluit terugvordering van de steun bij de begunstigden wordt gelast voor een bedrag dat in punt 70 van dat besluit wordt bepaald op 8 EUR per passagier,
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 198/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 26 maart 2015 — J.H. Dees-Erf, andere partijen: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

(Zaak C-146/15)

(2015/C 198/30)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: J.H. Dees-Erf

Verweerders: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

Prejudiciële vraag

Verplicht artikel 16 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1), in aanmerking genomen dat het Nederlandse recht toegang tot de civiele rechter biedt ter bescherming van de rechten die passagiers uit hoofde van het Unierecht aan de artikelen 5, eerste lid, aanhef en onder c, en 7 van de verordening kunnen ontlenen, de nationale autoriteiten ertoe om uitvoeringsmaatregelen te nemen die een grondslag bieden voor bestuursrechtelijke handhaving door de op grond van artikel 16 aangewezen instantie in elk individueel geval afzonderlijk waarin de artikelen 5, eerste lid, aanhef en onder c, en 7 van de verordening worden overtreden, teneinde in elk individueel geval afzonderlijk het recht op compensatie van een passagier te kunnen garanderen?
1)

Moet de omschrijving van „consument” in artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat daaronder ook natuurlijke personen vallen die in hoedanigheid van borg aanvullende akten hebben getekend en overeenkomsten (borgtocht of hypotheek op onroerende zaken) hebben gesloten die accessoir zijn aan de kredietovereenkomst die een handelsvennootschap heeft gesloten voor de uitoefening van haar activiteit, indien deze natuurlijke personen geen enkele band hebben met de activiteit van de handelsvennootschap en niet hebben gehandeld in de uitoefening van hun bedrijfs- of beroepsactiviteit?
a.

vennootschappen gevestigd in een andere lidstaat met een Belgische vaste inrichting, onderworpen zijn aan een belasting wanneer zij beslissen tot een uitkering van winsten die niet in het uiteindelijk belastbaar resultaat van de vennootschap zijn opgenomen, ongeacht of er winst van de Belgische vaste inrichting naar het hoofdhuis is gevloeid, terwijl vennootschappen gevestigd in een andere lidstaat met een Belgische dochteronderneming niet onderworpen zijn aan een dergelijke belasting wanneer zij beslissen tot een uitkering van winsten die niet in het uiteindelijk belastbaar resultaat van de vennootschap zijn opgenomen, ongeacht of de dochteronderneming al dan niet een dividend heeft uitgekeerd;
2)

Dient, in geval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, de vraag of de oprichting van een Zweckverband en de takenoverdracht eraan uitzonderlijk buiten de werkingssfeer van het aanbestedingsrecht van de Unie valt, dan te worden beantwoord op basis van de beginselen die het Hof heeft ontwikkeld voor overeenkomsten tussen een overheidslichaam en een daarvan rechtens onderscheiden persoon, volgens welke het aanbestedingsrecht van de Unie niet van toepassing is wanneer dit lichaam op deze persoon toezicht als op zijn eigen diensten uitoefent en deze persoon tegelijkertijd het merendeel van zijn werkzaamheden verricht ten behoeve van het lichaam of de lichamen die erin deelneemt respectievelijk deelnemen (zie in die zin met name arrest Teckal, C-107/98 (3), punt 50), of vinden daarentegen de beginselen toepassing die het Hof heeft ontwikkeld voor overeenkomsten die inhouden dat overheidslichamen samenwerken bij de uitvoering van een alleen op hen rustende taak van algemeen welzijn (zie arrest Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce e.a., C-159/11 (4), punten 34 e.v.)?
2)

Indien vraag 1) bevestigend wordt beantwoord in hoeverre komt dan aan de nationale rechterlijke instantie ruimte toe om bij het beoordelen van een tariefmaatregel die op kosten is georiënteerd: a. in het licht van artikel 8, derde lid, van de Kaderrichtlijn het argument van de NRI dat de ontwikkeling van de interne markt wordt bevorderd te waarderen aan de hand van de mate waarin de werking van de interne markt daadwerkelijk wordt beïnvloed? b. in het licht van de beleidsdoelstellingen en regelgevingsbeginselen die zijn neergelegd in de artikelen 8 van de Kaderrichtlijn en artikel 13 van de Toegangsrichtlijn, te toetsen of de tariefmaatregel: i) evenredig is; ii) passend is; iii) proportioneel toegepast en gerechtvaardigd is? c. van de NRI te vergen dat zij voldoende aannemelijk maakt dat: i) de onder artikel 8, tweede lid, van de Kaderrichtlijn genoemde beleidsdoelstelling dat de NRI's de concurrentie bij de levering van elektronische-communicatienetwerken en -diensten bevorderen, daadwerkelijk wordt gerealiseerd en de gebruikers daadwerkelijk optimaal profiteren wat betreft keuze, prijs en kwaliteit; ii) de onder artikel 8, derde lid, van de Kaderrichtlijn genoemde beleidsdoelstelling bij te dragen aan de ontwikkeling van de interne markt, daadwerkelijk wordt gerealiseerd; en iii) de onder artikel 8, vierde lid, van de Kaderrichtlijn genoemde beleidsdoelstelling dat de belangen van de burgers worden bevorderd, daadwerkelijk wordt gerealiseerd? d. in het licht van artikel 16, derde lid, van de Kaderrichtlijn, alsmede artikel 8, tweede en vierde lid, van de Toegangsrichtlijn, bij de beantwoording van de vraag of de tariefmaatregel passend is in aanmerking te nemen dat de maatregel is opgelegd op de markt waarop de gereguleerde ondernemingen aanmerkelijke marktmacht bezitten maar in de gekozen vorm (pure-BULRIC) strekt ter bevordering van een van de doelstellingen van de Kaderrichtlijn, de belangen van de eindgebruikers, op een andere, niet voor regulering in aanmerking komende markt?
—

het Gerecht heeft artikel 65 EGKS onjuist toegepast, inzonderheid de begrippen overeenkomst en onderling afgestemde feitelijke gedraging, die relevant zijn voor deze bepaling, alsook de relevante beginselen voor de bewijslast, door te oordelen dat sprake was van één enkele voortgezette regeling op de Italiaanse markt voor betonstaal in het tijdvak 1989-1992 en 1993-1995 en dat Feralpi aan deze regeling had deelgenomen. In deze context heeft het Gerecht geen rekening gehouden met de bijzondere kenmerken van het rechtskader van de EGKS dat van toepassing is op de sector betonstaal. Daarnaast heeft het Gerecht kennelijk de zin en de strekking van het aangevoerde wezenlijke bewijsmateriaal verdraaid. Op dit punt is de motivering gebrekkig en onlogisch;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 127/10

Beroep ingesteld op 2 februari 2015 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-38/15)

(2015/C 127/16)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en D. Loma-Osorio Lerena, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet is nagekomen die op deze lidstaat rusten krachtens: — artikel 4 van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (1) voor zover het gaat om de agglomeratie Pontevedra-Marín-Poio-Bueu (Galicië), en — artikel 5, leden 2 en 3, van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater voor zover het gaat om de agglomeraties Bollulos Par del Condado, Abrera, Berga, Capellades, Figueres, El Terri (Banyoles) en Pontevedra-Marín-Poio-Bueu;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Naar aanleiding van een onderzoek in het kader van niet-nakomingsprocedure nr. 2002/2123 heeft de Europese Commissie het Koninkrijk Spanje bij aanmaningsbrief van 19 december 2003 erop gewezen dat het dient te voldoen aan de uit de artikelen 3, 4, 5, 6 en 14 van richtlijn 91/271 voortvloeiende verplichtingen, in het bijzonder inzake de behandeling van stedelijk afvalwater in „kwetsbare gebieden”.

De omvang van de procedure is beperkter geworden naarmate Spanje de zuiveringsinstallaties en voorzieningen voor verwerking en lozing in een aantal agglomeraties in overeenstemming heeft gebracht met de voorschriften. Niettemin is ten tijde van het instellen van het beroep nog steeds sprake van niet-naleving van de artikelen 4 en 5 van de richtlijn voor zover het gaat om de agglomeraties Bollulos Par del Condado (in de autonome regio Andalusië), Abrera, Berga, Capellades, Figueres en El Terri-Banyoles (in de autonome regio Catalonië) en Pontevedra-Marín-Poio-Bueu (in de autonome regio Galicië).

(1) PB L 135, blz. 40.
1)

Moet richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (1), en meer bepaald de gecombineerde artikelen 2, 4, 10 en 11 ervan, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen nationaalrechtelijke bepalingen zoals de artikelen 161 en 162 van het Belgische wetboek der successierechten, die zijn gewijzigd bij de programmawet van 22 december 2003 en verband houden met de taks op de collectieve beleggingsinstellingen, voor zover deze taks jaarlijks van collectieve beleggingsinstellingen die in een andere lidstaat in de vorm van een kapitaalvennootschap zijn opgericht en hun rechten van deelneming in België verhandelen, wordt geheven over het totaalbedrag van hun in België geplaatste rechten van deelneming verminderd met het bedrag van de inkoop of terugbetaling van dergelijke inschrijvingen, met als gevolg dat de in België door dergelijke collectieve beleggingsinstellingen aangetrokken bedragen aan die taks worden onderworpen zolang zij ter beschikking blijven van die instellingen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/21

Hogere voorziening ingesteld op 6 februari 2015 door Global Steel Wire, S.A. tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 25 november 2014 in de gevoegde zaken T-429/10 en T-578/10 en in zaak T-438/12, Global Steel Wire/Commissie

(Zaak C-56/15 P)

(2015/C 118/28)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Global Steel Wire, S.A. (vertegenwoordigers: F. González Díaz en A. Tresandi Blanco, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— krachtens artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de beschikking van het Gerecht van 25 november 2014 in de gevoegde zaken T-429/10 en T-578/10 en in zaak T-438/12, Global Steel Wire/Commissie, vernietigen;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten van deze procedure en de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één enkel middel aan.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van haar procesbelang, zowel met betrekking tot het in zaak T-578/10 ingestelde beroep tot nietigverklaring dat was gericht tegen het besluit van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.344 — voorspanstaal) als met betrekking tot de in zaak T-429/10 gevraagde aanpassing van de middelen en conclusies naar aanleiding van het besluit van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.344 — voorspanstaal).
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 12 januari 2015 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: Argos Supply Trading BV

(Zaak C-4/15)

(2015/C 107/26)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: Argos Supply Trading BV

Prejudiciële vraag

Dient in het kader van een toetsing van de economische voorwaarden voor een regeling passieve veredeling het begrip „communautaire veredelaars” in artikel 148, letter c, van het CDW [Communautair douanewetboek] (1) aldus te worden uitgelegd dat daaronder mede worden verstaan communautaire producenten van grondstoffen of halffabricaten gelijk aan die welke bij het veredelingsproces als niet-communautaire goederen worden verwerkt?

(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 111/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Oostenrijk) op 17 december 2014 — Manfred Naderhirn

(Zaak C-581/14)

(2016/C 111/03)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Manfred Naderhirn

Andere partijen in de procedure: Mag. Jungwirth en Mag. Fabian OHG, Krenn KG, Michael Weber, Übermaßer KG, Gundhild Mayr

Bij beschikking van 15 oktober 2015 beslist het Hof van Justitie als volgt:

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale juridische situatie die wordt gekenmerkt door, enerzijds, het ontbreken van bepalingen van intern recht over de wijze waarop een nationale rechterlijke instantie bij de behandeling van bij haar aanhangige zaken rekening moet houden met de omstandigheid dat uit een arrest van het Hof voortvloeit dat een nationale bepaling als strijdig met het Unierecht moet worden beschouwd, en anderzijds, het bestaan van regels van intern recht volgens welke de betrokken rechterlijke instantie onvoorwaardelijk gebonden is aan de door een andere nationale rechterlijke instantie gegeven uitlegging van het Unierecht, voor zover een dergelijke regel van intern recht die nationale rechterlijke instantie belet de voorrang van het Unierecht naar behoren te verzekeren door in het kader van haar bevoegdheid alle maatregelen te nemen die daartoe nodig zijn.
3)

Indien de tijdelijke werknemer bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst om objectieve redenen recht heeft op dezelfde vergoeding als een werknemer in vaste dienst, geeft artikel 49, lid 1, onder c), van het werknemersstatuut dan correct uitvoering aan richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd of is deze bepaling discriminerend en in strijd met de richtlijn doordat zij afbreuk doet aan het doel en nuttig effect ervan?
C 107/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Sibiu (Roemenië) op 23 december 2014 — Nicolae Ilie Nicula/Administraţia Județeană a Finanţelor Publice Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu

(Zaak C-609/14)

(2015/C 107/25)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Sibiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nicolae Ilie Nicula

Verwerende partijen: Administraţia Județeană a Finanţelor Publice Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu

Interveniërende partij: Cristina Lenuța Stoica

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 110 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 17, 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie alsmede het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van non reformatio in pejus, in de zin van het Unierecht en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling als OUG nr. 9/2013?
1)

Wat zijn, voor de btw-vrijstelling in artikel 135, lid 1, onder d), van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie in het arrest Sparekassernes Datacenter (SDC), C-2/95, EU:C:1997:278, de relevante beginselen die moeten worden toegepast bij de bepaling of een „debet- en kredietkaartbetalingsdienst” (zoals de in deze zaak verrichte dienst) „leid[t] tot een overmaking van geld en [...] dus juridische en financiële wijzigingen meebreng[t]” in de zin van punt 66 van dat arrest?
1.

Ernstige verdraaiing van het bewijsmateriaal in verband met de onjuiste conclusie van de beschikking, die door het Gerecht is bevestigd, dat de maatregel wezenlijke wijzigingen heeft aangebracht in het Alumix-tarief dat bij het decreet van 1995 is vastgesteld, zodat artikel 107, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel zijn geschonden. In de punten 81-83 van het bestreden arrest heeft het Gerecht de op deze casus toepasselijke bepalingen onjuist gelezen. Dat geldt met name voor artikel 15.2 van besluit nr. 204/99 van de Autorità per l'energia elettrica e il gas, waaruit duidelijk en eenduidig blijkt dat het Alumix-tarief — ook na invoering van het compenserende bestanddeel — in wezen niet is gewijzigd, noch wat betreft de door Alcoa betaalde nettoprijs voor elektriciteit, noch wat betreft de financiering van het mechanisme waarmee deze leveringsprijs aan Alcoa werd gegarandeerd.
1.

Onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 108, lid 3, VWEU en van artikel 1, sub b en c, van verordening nr. 659/99, voor zover is geoordeeld dat verlenging van steun niet ipso facto nieuwe steun vormt, maar dat voor de kwalificatie als nieuwe steun is vereist dat de bestaande steun in de kern wordt gewijzigd.
1)

Laten de bepalingen van kaderbesluit 2008/909/JBZ het toe dat de tenuitvoerleggingsstaat in de overbrengingsprocedure de duur van de door de beslissingsstaat opgelegde sanctie „vrijheidsbeneming” als volgt verkort op grond van arbeid die is verricht gedurende het ondergaan van deze sanctie in de beslissingsstaat: A) De verkorting van de sanctie is het gevolg van de toepassing, op grond van artikel 17, lid 1, [van het kaderbesluit], van het recht van de tenuitvoerleggingstaat op de tenuitvoerlegging van de sanctie. Laat deze bepaling het toe dat het tenuitvoerleggingsrecht van de tenuitvoerleggingsstaat reeds in de overbrengingsprocedure wordt toegepast op omstandigheden die zich hebben voorgedaan gedurende de periode waarin de gevonniste persoon aan de rechtsmacht van de beslissingsstaat was onderworpen (namelijk op tijdens de detentie in de penitentiaire inrichting van de beslissingsstaat verrichte arbeid)? B) De verkorting van de sanctie vindt plaats op grond van de aftrek overeenkomstig artikel 17, lid 2, [van het kaderbesluit]. Laat deze bepaling de aftrek van een periode toe die langer is dan de volgens het recht van de beslissingsstaat vastgestelde duur van de detentie, indien het recht van de tenuitvoerleggingsstaat wordt toegepast en daardoor de omstandigheden die zich hebben voorgedaan in de beslissingsstaat (namelijk de in de penitentiaire inrichting van de beslissingsstaat verrichte arbeid) opnieuw juridisch worden beoordeeld?
2.

Zelfs als edelmetaal wordt gewaarmerkt door een onderdeel van een Nederlandse waarborginstelling in een derde land, zouden dergelijke producten op dezelfde wijze moeten worden behandeld als goederen die afkomstig zijn uit de Europese Unie, gelet op het feit dat de edelmetalen worden gewaarmerkt in overeenstemming met de Nederlandse regels en definitief in het vrije verkeer worden gebracht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Münster (Duitsland) op 12 november 2014 — Klausner Holz Niedersachsen GmbH/Land Nordrhein-Westfalen

(Zaak C-505/14)

(2015/C 065/26)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Münster

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Klausner Holz Niedersachsen GmbH

Verwerende partij: Land Nordrhein-Westfalen

Prejudiciële vraag

Verlangt het recht van de Europese Unie, in het bijzonder de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU (respectievelijk de artikelen 87 EG en 88 EG) en het doeltreffendheidsbeginsel, dat er in een civiel geding betreffende de uitvoering van een civielrechtelijke overeenkomst waarbij steun wordt verleend, geen rekening wordt gehouden met een in dezelfde zaak gewezen definitieve civiele declaratoire uitspraak die het voortbestaan van de civielrechtelijke overeenkomst bevestigt zonder toetsing aan de staatssteunregels, indien volgens het nationale recht de uitvoering van de overeenkomst niet anderszins kan worden verhinderd?