Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door overwegingen die betrekking hebben op de eerbiediging van het rechtszekerheidsbeginsel. De lidstaten waren zich bij de inwerkingtreding van die nieuwe bepalingen immers ten volle bewust zowel van hun verplichting om de maatregelen te nemen die nodig waren voor de uitvoering van een arrest van het Hof waarin een niet-nakoming was vastgesteld, als van de gevolgen die de niet-nakoming van die verplichting kon hebben, nu deze gevolgen ruim voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon in het primaire recht van de Unie werden vermeld. Dat geldt ook voor het beginsel dat strengere bepalingen geen terugwerkende kracht mogen hebben, en het legaliteitsbeginsel ter zake van strafbare feiten en straffen, aangezien het VWEU geen wijziging heeft aangebracht in de verplichting voor de lidstaten om de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van een arrest van het Hof waarin een niet-nakoming is vastgesteld, en ook niet in de sancties die aan de lidstaten bij niet-nakoming van die verplichting kunnen worden opgelegd. Evenmin kan sprake zijn van schending van de rechten van de verdediging van de lidstaten, aangezien zij de mogelijkheid hebben om hun opmerkingen over de aanmaningsbrief in te dienen.

Aangezien in het VWEU het uitbrengen van een met redenen omkleed advies in de niet-nakomingsprocedure van artikel 260, lid 2, is geschrapt, geldt als referentiedatum voor de beoordeling van het bestaan van een dergelijke niet-nakoming het einde van de termijn die is gesteld in de aanmaningsbrief die krachtens die bepaling is verzonden.

Wanneer de onderneming die de onrechtmatig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun heeft ontvangen, failliet is verklaard, kunnen het herstel van de vroegere toestand en de opheffing van de verstoring van de mededinging die uit de onrechtmatig verleende steun voortvloeit, in beginsel worden bereikt door de vordering tot terugbetaling van die steun op de lijst van schuldvorderingen te doen opnemen.

Evenwel kan met die opneming alleen aan de terugvorderingsverplichting worden voldaan indien, wanneer de nationale autoriteiten niet het volledige steunbedrag kunnen terugkrijgen, de faillissementsprocedure leidt tot liquidatie van de onderneming die de onrechtmatige steun heeft ontvangen, dus tot het definitief stopzetten van haar activiteiten. Hieruit volgt dat wanneer de begunstigde onderneming in staat van faillissement verkeert en een vennootschap is opgericht om een deel van haar activiteiten voort te zetten, de omstandigheid dat die activiteiten worden voortgezet zonder dat de betrokken steun volledig is terugbetaald, kan leiden tot het voortduren van de verstoring van de mededinging die het gevolg is van het concurrentievoordeel dat de begunstigde onderneming op de markt ten opzichte van haar concurrenten heeft genoten. Een dergelijke nieuw opgerichte vennootschap kan dus, indien dat voordeel ook voor haar blijft bestaan, gehouden zijn de betrokken steun terug te betalen. Dit is met name het geval indien blijkt dat deze vennootschap het concurrentievoordeel dat aan deze steun is verbonden, feitelijk blijft genieten, in het bijzonder wanneer zij activa van de vennootschap in liquidatie koopt zonder een marktconforme prijs te betalen of wanneer is bewezen dat door de oprichting van een dergelijke vennootschap de verplichting tot terugbetaling van deze steun wordt omzeild. Dat geldt in het bijzonder wanneer met de betaling van een marktconforme prijs het uit de onrechtmatige steun voortvloeiende concurrentievoordeel niet zou worden weggenomen.

In dat geval is het feit dat de vordering met betrekking tot dergelijke steun op de lijst van schuldvorderingen is opgenomen, op zich niet voldoende om de gecreëerde verstoring van de mededinging te doen ophouden.

(cf. punten 72, 99, 104, 106, 107)