ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

de beschikkingen van de Europese Commissie van 12 januari 2007, 26 februari 2007 en 20 juli 2007 nietig te verklaren, voor zover daarbij aan verzoeker de onmiddellijke en volledige toegang tot alle hem betreffende bij verweerster aanwezige gegevens en documenten is geweigerd; dit omvat op het huidige tijdstip en in de huidige versie de verstrekking van volledige, bij voorkeur elektronische, kopieën en subsidiair de volledige inzage, met de mogelijkheid om afschriften en notities te maken, van: — zijn normale persoonsdossier, beantwoordend aan de eisen van artikel 26 Ambtenarenstatuut, alsmede alle daaraan toegevoegde — ook elektronische (bijvoorbeeld Sysper 2) — parallelle dossiers; — alle stukken in verband met de procedure en de beschikkngen inzake zijn beoordeling en bevorderingen sinds 1.1.2002; — de OLAF-stukken inzake procedure OF/2002/0356; — de stukken in de procedure betreffende zijn verzoek van 7.3.2005; — het IDOC-rapport in die procedure, de daaraan ten grondslag liggende IDOC-stukken en alle verder bij IDOC aanwezige stukken die verzoeker betreffen of noemen; — zijn medische dossier, waarbij de Commissie tevens dient te zorgen voor leesbaarheid daarvan; — alle verdere over hem beschikbare medische documenten, expertises en dergelijke; — alle verdere bij de Commissie aanwezige documenten, stukken en correspondentie in verband met de in dit verzoekschrift bedoelde omstandigheden en/of afzonderlijke procedures, dus ook met de klachtprocedure bij de ombudsman en bij de EDPS (Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming);
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/56

Beroep ingesteld op 23 oktober 2007 — Behmer/Parlement

(Zaak F-124/07)

(2008/C 22/109)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Joachim Behmer (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) van het Europees Parlement om verzoeker voor het jaar 2005 twee meritepunten toe te kennen;

— nietigverklaring van het besluit van het TABG om verzoeker in het kader van de bevorderingsronde 2006 niet tot de rang AD 13 te bevorderen;

— verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker, ambtenaar van het Europees Parlement van de rang AD 12, beroept zich vooral op de onwettigheid van de besluiten van het TABG om hem, enerzijds, voor het jaar 2005 twee meritepunten toe te kennen en, anderzijds, in het kader van de bevorderingsronde 2006 niet tot de rang AD 13 te bevorderen.

Hij stelt dat er sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling, schending van de motiveringsplicht, schending van punt I.6 van de uitvoeringsmaatregelen voor de toekenning van meritepunten en de bevordering alsmede schending van de algemene beginselen van het recht op ontwikkeling van loopbaan en gelijke behandeling.

Hij beroept zich in het bijzonder op schending van artikel 45 en artikel 110, lid 1, van het Ambtenarenstatuut, de exceptie van onwettigheid en schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen.

Ten slotte stelt hij dat hij is gediscrimineerd wegens zijn werkzaamheden op het gebied van de personeelsvertegenwoordiging, hetgeen in strijd is met de artikelen 1 quinquies en 24 ter van het Statuut, met artikel 1, zesde alinea, van bijlage II bij het Statuut en met artikel 17 van de kaderovereenkomst die het Europees Parlement en de vak- of beroepsorganisaties van het personeel van de instelling op 12 juli 1990 hebben gesloten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 108/32

Beroep ingesteld op 3 maart 2006 — Abad-Villanueva e.a. tegen Commissie

(Zaak F-23/06)

(2006/C 108/60)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoeker: Roberto Abad-Villanueva en anderen (vertegenwoordigers: J. Bontinck en J. Feld, advocaten)

Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoekers

— nietigverklaring van de besluiten waarbij verzoekers hun overgang van categorie is meegedeeld, voorzover deze hen in een lagere rang indelen dan de rang waarin zij krachtens de statutaire bepalingen hadden moeten worden ingedeeld, de vermenigvuldigingscoëfficiënt handhaven en hun bevorderingspunten intrekken;

— vaststelling van de onwettigheid van artikel 12 van bijlage XIII bij het Statuut;

— verwijzing van de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekers zijn allen geslaagd voor interne vergelijkende onderzoeken voor overgang van categorie COM/PA/04 en COM/PB/04, waarvan de aankondigingen zijn bekendgemaakt vóór de datum van inwerkingtreding van het nieuwe Statuut. Na die datum zijn zij door verweerster aangesteld in een hogere categorie dan de voorgaande, echter met behoud van dezelfde rang, salaristrap en vermenigvuldigingscoëfficiënt. Hun bevorderingspunten zijn daarentegen op nul gesteld.

In hun beroep stellen verzoekers in de eerste plaats dat de aanstellingsbesluiten in strijd zijn met de artikelen 31 en 62 van het Statuut alsmede met de artikelen 2, leden 1 en 2, en 5, lid 2, van bijlage XIII bij het Statuut, aangezien zij op grond van die bepalingen gunstiger hadden moeten worden ingedeeld. Verweerster heeft dus inbreuk gemaakt op het recht van de ambtenaar om te worden aangeworven in de rang die in de aankondiging van vergelijkend onderzoek is voorzien en heeft verzoekers voorts gediscrimineerd ten opzichte van geslaagden voor andere vergelijkende onderzoeken die toegang geven tot dezelfde categorieën.

Bovendien stellen verzoekers dat er geen rechtsgrondslag bestaat die verweerster het recht geeft om de voor de oude categorieën voorziene vermenigvuldigingcoëfficiënten op hen te blijven toepassen, en hun de bevorderingspunten te ontnemen die zij reeds hadden.

Ten slotte zijn de bestreden besluiten eveneens in strijd met de beginselen van gewettigd vertrouwen, het behoud van verkregen rechten en gelijke behandeling.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

8 juni 2016

François Massoulié

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst — Ambtenaren — Parlement — Overplaatsing naar een andere instelling — Bevorderingsronde 2014 — Verzoek om de beoordelingsrapporten om te zetten in meritepunten — Herkwalificatie van een klacht als verzoek — Artikel 90 van het Statuut — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Massoulié vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 8 april 2015 tot afwijzing van zijn verzoek om de beoordelingsrapporten die sinds zijn bevordering naar de rang AD 12 zijn opgesteld om te zetten in meritepunten.

Beslissing:

Het beroep van Massoulié wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Massoulié draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Europees Parlement.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Voorafgaande administratieve klacht – Indiening van twee klachten tegen hetzelfde bezwarend besluit – Ontvankelijkheid van de klacht die als eerste is ingediend

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2)

Tegen een bezwarend besluit kan slechts één klacht worden ingediend. Wanneer twee klachten hetzelfde voorwerp hebben vormt slechts één daarvan, namelijk die welke als eerste is ingediend, de klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, terwijl de andere, die later is ingediend, moet worden aangemerkt als nota waarin de klacht slechts wordt herhaald en niet tot gevolg kan hebben dat de procedure wordt verlengd.

(cf. punt 31)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: beschikkingen van 7 juni 1991, Weyrich/Commissie,T‑14/91, EU:T:1991:28, punt 41; 25 februari 1992, Torre/Commissie,T‑67/91, EU:T:1992:23, punt 32, en arrest van 11 december 2007, Sack/Commissie,T‑66/05, EU:T:2007:370, punten 37 en 41
De toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut op een overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van pensioenrechten die in het kader van een andere pensioenregeling zijn verkregen, en die vóór de vaststelling van die bepalingen is aangevraagd, maar ná de inwerkingtreding ervan heeft plaatsgevonden, is niet in strijd met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

Volgens een algemeen erkend beginsel is een nieuwe regel, behoudens uitzondering, onmiddellijk van toepassing op toekomstige situaties alsmede op de toekomstige gevolgen van situaties die, zonder evenwel volledig te zijn gevormd, onder de oude regeling zijn ontstaan. Dit is alleen anders in situaties die onder de gelding van de vroegere regeling zijn ontstaan, definitief tot stand zijn gekomen en verworven rechten in het leven roepen. Een recht wordt als verworven beschouwd wanneer het rechtscheppende feit ervan zich vóór de wetswijziging heeft voorgedaan. Dit geldt echter niet voor een recht waarvan het rechtscheppende feit niet is ontstaan onder de wettelijke regeling die is gewijzigd.

Enerzijds verzet artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut zich niet tegen een dergelijke onmiddellijke toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen.

Anderzijds leidt noch de toezending, aan de ambtenaar of functionaris die een verzoek heeft ingediend om de pensioenrechten die hij in het kader van een andere pensioenregeling heeft verworven over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, van een voorstel voor extra pensioenjaren, noch, a fortiori, de indiening van een dergelijk verzoek tot een wijziging in zijn rechtspositie en worden hierdoor geen bindende rechtsgevolgen teweeggebracht. Er was voor die ambtenaar of functionaris dus geen sprake van verworven rechten die door de toepassing van de nieuwe bepalingen geschonden konden worden.

Het recht van een ambtenaar of functionaris op toekenning van extra pensioenjaren is overigens pas volledig gevormd wanneer het kapitaal dat zijn in een andere regeling verworven pensioenrechten vertegenwoordigt, eenmaal is overgedragen aan de pensioenregeling van de Unie.

Particulieren kunnen zich niet op het beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen beroepen om zich te verzetten tegen de toepassing van een nieuw voorschrift, met name op een gebied waarop de wetgever over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt.

(cf. punten 25‑28, 30 en 36)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 151‑154 en 170 en aldaar aangehaalde rechtspraak
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Derde kamer)

25 maart 2015

Claudio Necci

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Overdracht van in een nationale pensioenregeling verworven pensioenrechten — Voorstel voor extra dienstjaren — Te laat ingediende klacht — Niet-eerbiediging van de precontentieuze procedure — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Necci vraagt om nietigverklaring van het voorstel van 18 maart 2014 waarbij de Europese Commissie op zijn verzoek het aantal extra dienstjaren in de pensioenregeling van de Unie heeft vastgesteld volgende uit de overdracht van de pensioenrechten die hij in de Italiaanse pensioenregeling had verworven.

Beslissing:

Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Necci draagt zijn eigen kosten.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Bezwarend besluit – Begrip – Voorstel voor overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van de pensioenrechten die vóór de indiensttreding van de Unie zijn verworven – Daaronder begrepen

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Wat de overdracht van pensioenrechten van een nationale pensioenregeling naar die van de Unie betreft, kan het voorstel voor extra dienstjaren niet worden aangemerkt als de uiting van een loutere intentie van de diensten van de instelling om de betrokken ambtenaar, in afwachting van zijn daadwerkelijke instemming, op de hoogte te stellen. Een voorstel voor extra dienstjaren is voor de betrokken ambtenaar immers een bezwarend besluit.

(cf. punt 13)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Verile en Gjergji/Commissie, F‑130/11, EU:F:2013:195, punten 38‑44 en aldaar aangehaalde rechtspraak, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T‑104/14 P
De kennisgeving van vacature heeft tot doel, enerzijds, de betrokkenen zo juist mogelijk te informeren over de aard van de vereiste voorwaarden voor de vervulling van het betrokken ambt, teneinde hen in staat te stellen te beoordelen of er voor hen aanleiding is te solliciteren en, anderzijds, het wettigheidskader te bepalen waarbinnen de instelling de verdiensten van de sollicitanten wil vergelijken. Wanneer een kennisgeving van vacature de voorwaarden bepaalt voor de toegang tot het betrokken ambt, dient het tot aanstelling bevoegd gezag, in het geval van ambtenaren, deze dus te eerbiedigen. Evenals een kennisgeving van vacature tot doel heeft om het wettigheidskader te bepalen waarbinnen het tot aanstelling bevoegd gezag de verdiensten van de kandidaten vergelijkt zoals voorzien in artikel 45, lid 1, van het Statuut, gelden voor het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag de voorwaarden zoals het heeft vastgesteld in een oproep tot het indienen van sollicitaties.

Indien een selectiecomité en het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag werd toegestaan om af te wijken van een kennisgeving van vacature en van documenten die deze kennisgeving aanvullen zonder dat sprake is van voldoende grondslag die adequaat en tijdig is gepubliceerd, zouden die documenten de essentiële rol worden ontnomen die zij in de aanwervingsprocedure moeten spelen, namelijk de betrokkenen zo juist mogelijk te informeren over de aard van de vereiste voorwaarden voor de vervulling van het betrokken ambt.

Zelfs al was de schriftelijke toets slechts een element bij de beoordeling van de verdiensten van de kandidaten, evenals hun motivatiebrief, hun curriculum vitae en de mondelinge toets, de schrapping ervan kan in geen geval worden aangemerkt als een detail dat het gevolg had kunnen zijn van het ontbreken van een vermelding in de oproep van de kandidaten en van uitleg die aan het begin van hun ondervraging door het selectiecomité is gegeven voor zover die schrapping niet tijdig is bekendgemaakt, dat wil zeggen vroeg genoeg om de betrokkenen de gelegenheid te geven zich voor te bereiden op de toetsen en deze voorbereiding eventueel anders aan te pakken.

(cf. punten 18, 23 en 24)

Gerecht van eerste aanleg: arresten van 5 november 2003, Cougnon/Hof van Justitie,T‑240/01, EU:T:2003:290, punten 112 en 113, en van 21 januari 2004, Robinson/Parlement,T‑328/01, EU:T:2004:13, punt 55

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 15 april 2010, Angelidis/Parlement,F‑104/08, EU:F:2010:23, punt 78, en van 16 juli 2015, Murariu/EIOPA,F‑116/14, EU:F:2015:89, punten 74 en 75
In bepaalde omstandigheden kan de vordering tot nietigverklaring van het bij de Unierechter ingesteld beroep echter aldus worden uitgelegd dat deze in feite strekt tot de nietigverklaring van het eindbesluit waarbij de betrokkene extra pensioenjaren worden toegekend als gevolg van pensioenrechten die hij eerder in het kader van een andere regeling heeft verkregen. Dit is het geval wanneer de betrokkene zijn toestemming heeft gegeven voor de voortzetting van de procedure van overdracht van de pensioenrechten die hij vóór zijn indiensttreding heeft verworven, waardoor hij instemt met het hem voorgelegde voorstel, op voorwaarde dat deze procedure daadwerkelijk is voortgezet en heeft geleid tot een eindbesluit vóór de instelling van het beroep.

Volgens artikel 91, lid 1, van het Statuut is het Hof bevoegd om uitspraak te doen in elk geschil tussen de Unie en een van de in het Statuut bedoelde personen, dat betrekking heeft op de wettigheid van een besluit waardoor deze persoon zich bezwaard acht. Alleen handelingen die de rechtspositie van de betrokkenen rechtstreeks en onmiddellijk raken kunnen bezwarend worden geacht.

Volgens een algemeen erkend beginsel en behoudens uitzondering, is een nieuwe regel onmiddellijk van toepassing op toekomstige situaties alsmede op de toekomstige gevolgen van situaties die, zonder evenwel volledig te zijn gevormd, onder de oude regeling zijn ontstaan. Dit is alleen anders in situaties die onder de gelding van de vroegere regeling zijn ontstaan, definitief tot stand zijn gekomen en verworven rechten in het leven roepen. Een recht wordt als verworven beschouwd wanneer het rechtscheppende feit ervan zich vóór de wetswijziging heeft voorgedaan. Dit geldt echter niet voor een recht waarvan het rechtscheppende feit niet is ontstaan onder de wettelijke regeling die is gewijzigd.

De toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut op een overdracht van pensioenrechten die in het kader van een andere pensioenregeling zijn verworven, en waarom vóór de vaststelling van die bepalingen is gevraagd, maar welke ná de inwerkingtreding ervan heeft plaatsgevonden, is niet in strijd met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

Bovendien kunnen particulieren zich zelfs bij nauwkeurige toezeggingen die bij hen een gewettigd vertrouwen hebben kunnen doen ontstaan niet beroepen op het beginsel van bescherming van dat gewettigd vertrouwen om op te komen tegen de toepassing van een nieuwe regel, vooral op een gebied waarop de wetgever over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt.

(cf. punten 47, 52, 58 en 60)

Referentie:

Hof: arrest van 22 december 2008, Centeno Mediavilla e.a./Commissie, C‑443/07 P, EU:C:2008:767, punten 33, 61‑63 en 91 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 152, 154, 165 en 170

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 13 juni 2012, Guittet/Commissie, F‑31/10, EU:F:2012:80, punt 47en aldaar aangehaalde rechtspraak
Om een besluit te kunnen aanmerken als bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut moet het zijn genomen door het tot aanstelling bevoegd gezag of in opdracht van dat gezag. Het betreft hier een vraag van openbare orde die het Gerecht voor ambtenarenzaken ambtshalve aan de orde kan stellen.

Gelet op de hoedanigheid van de instantie die het bestreden besluit heeft toegezonden en op het feit dat het tot aanstelling bevoegd gezag die handeling na de indiening van een klacht heeft bevestigd, kan de betrokkene niet worden verweten dat hij tegen dat besluit is opgekomen door ten onrechte aan te nemen dat het afkomstig was van het bevoegde gezag.

(cf. punten 20 en 22)

Hof: arresten Gerin/Commissie, 806/79, EU:C:1980:264, punt 4, en Erdini/Raad, 65/83, EU:C:1984:24, punt 7

Gerecht van eerste aanleg: arrest Devillez e.a./Parlement, T‑46/90, EU:T:1993:54, punt 13

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking Pedeferri e.a./Commissie, F‑57/10, EU:F:2011:104, punt 14
De toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut op een overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van pensioenrechten die in het kader van een andere pensioenregeling zijn verkregen, en die vóór de vaststelling van die bepalingen is aangevraagd, maar ná de inwerkingtreding ervan heeft plaatsgevonden, is niet in strijd met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

Volgens een algemeen erkend beginsel is een nieuwe regel, behoudens uitzondering, onmiddellijk van toepassing op toekomstige situaties alsmede op de toekomstige gevolgen van situaties die, zonder evenwel volledig te zijn gevormd, onder de oude regeling zijn ontstaan. Dit is alleen anders in situaties die onder de gelding van de vroegere regeling zijn ontstaan, definitief tot stand zijn gekomen en verworven rechten in het leven roepen. Een recht wordt als verworven beschouwd wanneer het rechtscheppende feit ervan zich vóór de wetswijziging heeft voorgedaan. Dit geldt echter niet voor een recht waarvan het rechtscheppende feit niet is ontstaan onder de wettelijke regeling die is gewijzigd.

Enerzijds verzet artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut zich niet tegen een dergelijke onmiddellijke toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen.

Anderzijds leidt noch de toezending, aan de ambtenaar of functionaris die een verzoek heeft ingediend om de pensioenrechten die hij in het kader van een andere pensioenregeling heeft verworven over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, van een voorstel voor extra pensioenjaren, noch, a fortiori, de indiening van een dergelijk verzoek tot een wijziging in zijn rechtspositie en worden hierdoor geen bindende rechtsgevolgen teweeggebracht. Er was voor die ambtenaar of functionaris dus geen sprake van verworven rechten die door de toepassing van de nieuwe bepalingen geschonden konden worden.

Het recht van een ambtenaar of functionaris op toekenning van extra pensioenjaren is overigens pas volledig gevormd wanneer het kapitaal dat zijn in een andere regeling verworven pensioenrechten vertegenwoordigt, eenmaal is overgedragen aan de pensioenregeling van de Unie.

(cf. punten 32‑35, 37)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 151‑154 en aldaar aangehaalde rechtspraak
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

16 december 2013

Silvana Roda

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Overlevingspensioen — Overlijden van ex-echtgenoot — Alimentatiepensioen — Precontentieuze procedure — Vereiste van klacht — Termijnoverschrijding — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Roda verzoekt om veroordeling van de Europese Commissie tot betaling aan haar van 35 % van het bedrag van het ouderdomspensioen van haar overleden ex-echtgenoot, te rekenen vanaf de datum van diens overlijden, vermeerderd met rente over de achterstallige bedragen.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Roda draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Openbare-ordekarakter – Ambtshalve onderzoek door de rechter

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2)

De in artikel 90, lid 2, van het Statuut genoemde termijn van drie maanden om een klacht in te dienen tegen een bezwarend besluit is van openbare orde en kan niet door de partijen of de rechter naar believen worden ingeroepen, aangezien deze is ingesteld teneinde met betrekking tot de rechtens bestaande situaties duidelijkheid en zekerheid te waarborgen alsmede de rechtszekerheid. Derhalve moet de Unierechter ambtshalve nagaan of de termijn is geëerbiedigd.

(cf. punt 13)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 7 september 2005, Krahl/Commissie, T‑358/03, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak