ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Beroep dat in werkelijkheid een geschil inzake een overeenkomst betreft – Brief van het Uitvoerend Agentschap voor kleine en middelgrote ondernemingen tot beëindiging van de subsidieovereenkomst in het kader van een kaderprogramma voor onderzoek en innovatie – Handeling die niet tot doel heeft bindende rechtsgevolgen te sorteren die het contractuele kader te buiten gaan en die niet de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag impliceren – Bevoegdheid van de Unierechter – Noodzaak van een arbitragebeding waarbij die bevoegdheid wordt toegekend – Vervanging van het in de subsidieovereenkomst opgenomen arbitragebeding door de tussen de partijen uitgewisselde brieven – Daarvan uitgesloten (Art. 272 VWEU) (zie punten 57, 59, 61, 63)
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 16 oktober 2020 – Valiante/Commissie

(Zaak T‑13/20)

„Beroep tot nietigverklaring – Openbare dienst – Ambtenaren – Intern vergelijkend onderzoek COM/1/AD 10/18 (AD 10) – Indiening van sollicitatie door middel van het daartoe voorziene formulier bedoeld in artikel 2 van bijlage III bij het Statuut – Verzoek om toelating tot deelneming dat tegelijkertijd en op een apart vel papier is ingediend bij het TABG – Toelatingsvoorwaarden – Besluit van de jury om verzoekers sollicitatie niet in aanmerking te nemen – Besluit van het TABG waarbij de inwilliging wordt geweigerd van verzoekers verzoek om een van de in de aankondiging van vergelijkend onderzoek voorziene voorwaarden buiten toepassing te laten zodat hij kan deelnemen – Betwisting van het besluit van het TABG en niet dat van de jury – Procesbelang – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroepen van ambtenaren – Besluit van de jury van een vergelijkend onderzoek – Voorafgaande administratieve klacht – Bij het tot aanstelling bevoegd gezag ingediende klacht tegen zijn besluit om niet een van de voorwaarden van de aankondiging van vergelijkend onderzoek buiten toepassing te laten – Geen beroep tegen het besluit van de jury om verzoekers sollicitatie niet in aanmerking te nemen – Niet-ontvankelijkheid (Art. 270 VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 2) (zie punten 31‑36)

2. Beroepen van ambtenaren – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Verval – Verschoonbare dwaling – Begrip – Ervaren ambtenaar die een verkeerde beroepsweg heeft gebruikt om op te komen tegen het besluit van een jury van een vergelijkend onderzoek – Daarvan uitgesloten (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punten 40‑44)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 270 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 14 maart 2019 waarbij het tot aanstelling bevoegd gezag van die instelling verzoekers verzoek om te worden toegelaten tot deelneming aan intern vergelijkend onderzoek COM/1/AD 10/18 (AD 10) heeft afgewezen, op grond dat hij niet voldeed aan de in de aankondiging van dat vergelijkend onderzoek opgenomen voorwaarde in verband met het ingedeeld zijn in de rang AD 8

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
3.

Kort geding – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Verzoek dat ertoe strekt een maatregel te verkrijgen die bestaat in een gerechtelijk deskundigenonderzoek – Schade die reeds is ontstaan op het tijdstip van de uitspraak door de kortgedingrechter – Schade die niet meer kan worden voorkomen door de toekenning van de maatregel waarom verzocht is – Niet-ontvankelijkheid (Art. 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156) (zie punt 24)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 41)
Ten slotte heeft de Commissie met betrekking tot haar gestelde nalaten in de zin van artikel 265 VWEU het volgende geconcludeerd:

„61. […] [D]e Commissie is niet in gebreke gebleven te handelen in overeenstemming met haar verplichtingen; zij heeft wel gehandeld en blijft dit ook doen. Bij het vervullen van haar taken kiest de Commissie de meest gepaste wegen en maatregelen om de visrechten en de belangen van de Unie in het Svalbardgebied te beschermen, met inbegrip van besprekingen of andere middelen om geschillen met [het Koninkrijk] Noorwegen op te lossen. In dit verband houdt zij ook rekening met de betrekkingen van de Unie met [het Koninkrijk] Noorwegen en met het multilaterale karakter van het Verdrag van Parijs.

62. De Commissie is van mening dat zij al het mogelijke gedaan heeft om een passende, niet op confrontatie gerichte, bilaterale oplossing te vinden voor het meningsverschil met [het Koninkrijk] Noorwegen over sneeuwkrab. Zoals uit de voorgaande uiteenzetting blijkt, heeft de Commissie deze zaak op verschillende manieren en op verschillende niveaus behandeld, inclusief rechtstreeks met [het Koninkrijk] Noorwegen, in het kader van de Raad of met [de Republiek] Letland.

63. De belangen die verband houden met Svalbard overstijgen die van de visserij en het risico op spill-over naar andere gebieden is een belangrijk aspect dat in elke fase in overweging moest worden genomen. De Commissie, die als enige gesprekspartner van derde landen op het gebied van de visserij de Europese Unie vertegenwoordigt, heeft in alle fasen van het proces nauw samengewerkt met de Raad en de lidstaten. De voorbereiding en uitvoering van elke stap [gingen gepaard met] het raadplegen van alle lidstaten op niveau van de Raad en het regelmatig informeren van de lidstaten.”
31

Ten tweede wordt, zoals hierboven in punt 23 is gezegd, volgens artikel 161, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering het krachtens artikel 299 VWEU ingediende verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een besluit van de Commissie behandeld overeenkomstig de bepalingen van afdeling 2 van dat Reglement, met als hoofding „Opschorting en overige voorlopige maatregelen in kort geding”. In dit verband zij opgemerkt dat artikel 156 van dit Reglement voorziet in verschillende procedurele regelingen naargelang van de rechtsgrondslag waarop het verzoek in kort geding is gebaseerd. Zo geldt het in artikel 156, lid 1, van dat Reglement neergelegde vereiste volgens hetwelk een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een handeling van een instelling slechts ontvankelijk is indien vooraf of tegelijkertijd een beroep ten gronde tegen die handeling is of wordt ingesteld, uitdrukkelijk slechts voor verzoeken die op grond van artikel 278 VWEU en 157 EA zijn ingediend. Anders dan de Commissie betoogt, is dit vereiste dus niet noodzakelijkerwijs van toepassing in het onderhavige geval.
32

Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoeksters in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in de kosten.
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 6 mei 2019 –

Bernis e.a./ECB

(Zaak T‑283/18)

„Beroep tot nietigverklaring – Economische en monetaire unie – Bankenunie – Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) – Afwikkelingsprocedure die van toepassing is indien een entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen – Moedermaatschappij en dochtermaatschappij – Verklaring van de ECB dat een entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen – Verordening (EU) nr. 806/2014 – Voorbereidende handelingen – Handelingen die niet vatbaar zijn voor beroep – Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Voorbereidende handelingen – –Daarvan uitgesloten – Evaluatie van de Europese Centrale Bank waarin wordt verklaard dat een kredietinstelling faalt of waarschijnlijk zal falen – Niet-ontvankelijkheid

[Art. 263 VWEU; verordening nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad, art. 18, lid 1, a)]

(zie punten 29‑32, 34, 36, 49)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de besluiten van de ECB van 23 februari 2018 waarbij deze heeft verklaard dat ABLV Bank AS en haar dochteronderneming ABLV Bank Luxembourg SA, falen of waarschijnlijk zullen falen in de zin van artikel 18, lid 1, van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1)

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
Beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 december 2018 –

Bowles/ECB

(Zaak T‑447/17)

„Openbare dienst – Personeel van de ECB – Aanstellingsbesluit betreffende het ambt van adviseur van de president en coördinator van de Raad bij de directie – Geen bezwarend besluit – Ontbreken van procesbelang – Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond”

1. Gerechtelijke procedure – Beslissing bij met redenen omklede beschikking – Voorwaarden – Beroep kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 126) (zie punten 14, 15)

2. Beroepen van ambtenaren – Beroep tegen het besluit tot afwijzing van de klacht – Gevolg – Beroep bij de rechter tegen het bestreden besluit – Uitzondering – Niet-bevestigend besluit (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punten 19, 22)

3. Beroepen van ambtenaren – Personeelsleden van de Europese Centrale Bank – Bezwarend besluit – Begrip – Besluit tot rechtstreekse benoeming in een ambt van coördinator van de Raad bij de directie – Daarvan uitgesloten [Artikel 270 VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91; Regels voor het personeel van de Europese Centrale Bank, art. 1a.7, d)] (zie punten 33, 34, 36, 45‑48, 53)

4. Ambtenaren – Handelingen van de administratie – Impliciet besluit – Begrip (zie punt 54)

5. Beroepen van ambtenaren – Procesbelang – Noodzaak van een bestaand en daadwerkelijk belang – Beoordeling naar het tijdstip waarop het beroep is ingesteld – Beroep dat de verzoekende partij een voordeel kan opleveren (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punten 74‑77, 83‑85)

6. Beroepen van ambtenaren – Vordering tot schadevergoeding die verband houdt met een vordering tot nietigverklaring – Afwijzing van de vordering tot nietigverklaring die de afwijzing van de vordering tot schadevergoeding meebrengt (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punten 103‑105)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 270 VWEU en artikel 50 bis van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, enerzijds strekkende tot nietigverklaring van ten eerste het besluit van de directie van de ECB van 31 januari 2017 om S. aan te stellen in het ambt van adviseur van de president en coördinator van de Raad bij de directie, ten tweede het besluit om verzoeker niet in dat ambt aan te stellen en ten derde het besluit om hem niet in de gelegenheid te hebben gesteld te solliciteren naar dat ambt, en anderzijds tot vergoeding van de schade die verzoeker zou hebben geleden

Dictum

1) Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond verklaard.
3)

Apple Distribution International wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie, met uitzondering van de kosten in verband met de verzoeken tot interventie.
Gelet op de vereisten die voortvloeien uit de inzake overheidsopdrachten te waarborgen doeltreffende bescherming, wanneer de niet-gekozen inschrijver erin slaagt een bijzonder sterke fumus boni juris aan te tonen, kan van hem niet worden verlangd dat hij aantoont dat afwijzing van zijn verzoek in kort geding dreigt hem onherstelbare schade te berokkenen, want anders zou op buitensporige en ongerechtvaardigde wijze afbreuk worden gedaan aan de doeltreffende bescherming in rechte die hij geniet krachtens artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Deze door het recht op een doeltreffende voorziening in rechte gerechtvaardigde versoepeling van de voorwaarden voor de beoordeling van de spoedeisendheid geldt evenwel enkel tijdens de fase die voorafgaat aan de sluiting van de overeenkomst, voor zover de wachttermijn van artikel 118, leden 2 en 3, van verordening nr. 966/2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en van artikel 171, lid 1, van verordening nr. 1268/2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening nr. 966/2012 in acht wordt genomen. Wanneer de aanbestedende dienst de overeenkomst met de opdrachtnemer heeft gesloten nadat die termijn is verstreken en voordat het verzoek in kort geding is ingediend, is deze versoepeling niet meer gerechtvaardigd.

Met betrekking tot een verzoek in kort geding dat is ingediend na sluiting van de overeenkomst met de opdrachtnemer, kan de versoepeling van de voorwaarde inzake spoedeisendheid in geval van overheidsopdrachten geen toepassing vinden, aangezien – zoals is aangetoond in een brief die verzoekster in de fase voor sluiting van de overeenkomst aan de aanbestedende dienst heeft gericht opdat hij zijn gunningsbesluit herziet – verzoekster over voldoende gegevens beschikte om uit te maken of dat besluit eventueel door een onrechtmatigheid was aangetast met het oog op het indienen van een verzoek om voorlopige maatregelen voordat de aanbestedende dienst en de opdrachtnemer de overeenkomst sloten. Met een tijdig ingediend verzoek in kort geding had verzoekster op grond van artikel 157, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering een beschikking kunnen verkrijgen waarbij de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit tot gunning van de opdracht voor de duur van de kortgedingprocedure werd opgeschort, nog voordat de wederpartij haar opmerkingen zou hebben ingediend.

(zie punten 25, 26, 31, 32, 34, 37)
Ten vierde dient te worden vastgesteld dat in deze zaak is gehandeld in overeenstemming met de beginselen die ten grondslag liggen aan de verplichting tot ondertekening van het verzoekschrift door een advocaat, te weten de noodzaak om te verzekeren dat de verantwoordelijkheid voor de opstelling en de inhoud van dat processtuk wordt gedragen door een persoon die bevoegd is om de verzoeker bij de rechterlijke instanties van de Unie te vertegenwoordigen (zie in deze zin beschikking van 12 maart 2014, xacom Comunicaciones, T‑252/13, niet gepubliceerd, EU:T:2014:163, punt 18en aldaar aangehaalde rechtspraak) en de noodzaak om de authenticiteit van het processtuk te garanderen en het risico uit te sluiten dat dit stuk in werkelijkheid niet het werk is van de daartoe bevoegde opsteller (zie in deze zin beschikking van 6 oktober 2015, Marpefa/BHIM, C‑181/15 P, niet gepubliceerd, EU:C:2015:678, punt 22). Zoals is vastgesteld in de punten 25 en 28 hierboven, is Alexiadis immers bevoegd om verzoekster bij de rechterlijke instanties van de Unie te vertegenwoordigen, en is niet in geschil dat hij de opsteller, of een van de opstellers, is van het verzoekschrift.
Beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 23 oktober 2017 –

Karp/Parlement

(Zaak T‑833/16)

„Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding – Ambtenarenrecht – Arbeidscontractanten – Indeling – Artikel 90, lid 2, van het statuut – Niet voor beroep vatbare handeling – Voorbereidende handeling – Te vroeg ingediende klacht – Onregelmatigheid van de precontentieuze procedure – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroepen van ambtenaren–Voorafgaande administratieve klacht–Termijnen–Aanvang–Kennisgeving (Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2; Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, art. 117) (zie punten 22, 23)

2. Beroepen van ambtenaren–Voorwaarden voor ontvankelijkheid–Regelmatig verloop van de voorafgaande administratieve procedure (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punten 24‑26)

3. Beroepen van ambtenaren–Bezwarende handeling–Begrip–Aanbod tot aanwerving voor aanvaarding van de kandidaat–Daarvan uitgesloten (Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2) (zie punten 31, 32)

4. Ambtenaren–Beginselen–Bescherming van het gewettigd vertrouwen–Voorwaarden–Nauwkeurige toezeggingen van de administratie (zie punt 36)

5. Beroepen van ambtenaren–Vordering tot schadevergoeding die samenhangt met een vordering tot nietigverklaring–Niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring, met als gevolg niet-ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punt 40)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 270 VWEU strekkende tot, ten eerste, nietigverklaring van de besluiten van het Parlement waarbij verzoeker is ingedeeld in functiegroep I, rang 1, in het kader van de op 25 februari 2015 gesloten overeenkomst van geaccrediteerde parlementaire medewerker, en in functiegroep II, rang 4, salaristrap 1, in het kader van de op 12 mei 2016 gesloten overeenkomst van arbeidscontractant, en, ten tweede, tot vergoeding van de schade die verzoeker wegens die indelingen stelt te hebben geleden

Dictum

1) Het verzoek om behandeling volgens de versnelde procedure wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

2) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
De lidstaten behartigen de belangen die op nationaal niveau als algemene belangen gelden. Hieruit volgt dat zij, met name inzake staatssteun, die belangen in een kortgedingprocedure kunnen verdedigen en om voorlopige maatregelen kunnen verzoeken, op de grond dat de bestreden maatregel een ernstige bedreiging vormt voor de vervulling van hun overheidstaken en voor de handhaving van de openbare orde. De lidstaten kunnen voorts wijzen op schade die een sector van hun economie treft, met name wanneer de bestreden maatregel de werkgelegenheid en de kosten van levensonderhoud ongunstig kan beïnvloeden. Daarentegen kunnen zij niet ermee volstaan te stellen dat een beperkt aantal ondernemingen schade zou lijden, als die ondernemingen op zich niet een gehele sector van de nationale economie vormen.

Een soepele toepassing van de voorwaarden voor de beoordeling of spoedeisendheid bestaat, is slechts toegestaan in geschillen betreffende restrictieve maatregelen inzake het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de plaatsing van overheidsopdrachten en de toegang tot documenten, waarin het om systemische redenen uitermate moeilijk en zelfs onmogelijk blijkt te zijn om te voldoen aan deze voorwaarden, zoals bepaald in het Reglement voor de procesvoering en traditioneel uitgelegd in de rechtspraak.

Met uitzondering van deze geschillen blijft de verzoeker gehouden de dreiging van ernstige en onherstelbare schade aan te tonen, terwijl een fumus boni juris, ongeacht de grote mate waarin daarvan sprake is, niet het ontbreken van spoedeisendheid ongedaan kan maken.

(cf. punten 24, 37‑43)
4.

Landbouw–Eenvormige wettelijke regelingen–Regeling inzake gegarandeerde traditionele specialiteiten (GTS)–Verordening nr. 1151/2012–Aanvraag tot registratie in het GTS-register van een benaming of een landbouwproduct of levensmiddel–Weigering van de Commissie om een bezwaarprocedure in te leiden–Beroep tot nietigverklaring van deze weigering–Geen schorsing van de registratieprocedure (Verordening nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punt 43)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Merk bestaande in een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 16‑19)
6.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Individueel geraakt – Criteria – Besluit van de Commissie inzake staatssteun die aan het einde van de formele onderzoeksprocedure is vastgesteld – Beroep ingesteld door een belanghebbende in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU – Onvoldoende om procesbevoegdheid toe te kennen (Art. 108, leden 2 en 3, en art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 88‑93, 100, 110)
3)

InAccess Networks Integrated Systems – Applications Services for Telecommunication and Related Equipment Commercial and Industrial Co. SA wordt verwezen in de kosten.
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Aangevraagd merk dat bestaat uit een of meerdere geslachtsnamen — Beoordeling van het verwarringsgevaar volgens dezelfde criteria als die welke gelden voor de andere categorieën van merken [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 20)
1.

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Individueel geraakt — Besluit van de Commissie houdende vaststelling dat een steunmaatregel onverenigbaar is met de interne markt — Beroep ingesteld door ondernemingen die zich in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van de ontvanger van de steun — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 18, 20‑23)
Artikel 1, leden 1 en 2, van het bestreden besluit bepaalt het volgende:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijst in de bijlage geplaatste personen die als verantwoordelijk geïdentificeerd zijn voor het verduisteren van Oekraïense overheidsmiddelen en personen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Oekraïne, en natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen die banden hebben met hen, worden bevroren.

2. Er worden geen tegoeden of economische middelen rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de op de lijst in de bijlage geplaatste natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.”
24

De Republiek Slovenië betwist de argumenten van de Commissie. In de eerste plaats stelt zij dat de Commissie, die een Unie-instelling is, de bestreden brief heeft opgesteld. In de tweede plaats wijst zij erop dat zij het bij deze brief gelaste heeft moeten uitvoeren. In de derde plaats stelt zij dat de bestreden brief dwingende gevolgen sorteert. De Commissie heeft in deze brief namelijk zonder rechtsgrondslag definitieve beoordelingen gemaakt, waarbij zij gelastte het bedrag van het in casu eventueel geleden verlies aan eigen middelen ter beschikking van de Uniebegroting te stellen. Voorts heeft de bestreden brief rechtsgevolgen voor derden. In de vierde plaats stelt de Republiek Slovenië dat de Commissie haar bevoegdheden heeft overschreden op grond dat zij een besluit zonder grondslag in het Unierecht heeft vastgesteld. In de vijfde plaats betwist zij dat de bestreden brief eventueel een voorbereidende of bevestigende handeling is.