Zaak C‑482/16

Georg Stollwitzer

tegen

ÖBB Personenverkehr AG

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberlandesgericht Innsbruck)

„Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Artikel 45 VWEU – Beginsel van non-discriminatie op grond van leeftijd – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikel 21, lid 1 – Richtlijn 2000/78/EG – Artikel 2, 6 en 16 – Peildatum voor bevordering – Discriminerende regeling van een lidstaat op grond waarvan diensttijd die is vervuld vóór het bereiken van de leeftijd van 18 jaar, niet wordt meegeteld bij de vaststelling van het salaris – Schrapping van de bepalingen die in strijd zijn met het beginsel van gelijke behandeling”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 14 maart 2018

Sociale politiek – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78 – Verbod van discriminatie op grond van leeftijd – Schending van het beginsel van non-discriminatie op grond van leeftijd door de nationale salarisregeling – Gevolgen – Nationale regeling die een dergelijke discriminatie beëindigt door bij de indeling van de werknemers van een onderneming in salaristrappen, de leeftijdsgrens van 18 jaar voor alle werknemers retroactief af te schaffen, maar die bepaalt dat alleen de ervaring die bij ondernemingen uit dezelfde economische sector is verworven, kan worden meegeteld – Toelaatbaarheid, mede gelet op artikel 45 VWEU

(Art. 45 VWEU; richtlijn 2000/78 van de Raad, art. 2, 6 en 16)

Artikel 45 VWEU en de artikelen 2, 6 en 16 van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, die, om een einde te maken aan een discriminatie op grond van leeftijd die voortvloeide uit de toepassing van een nationale regeling die bij de indeling van de werknemers van een onderneming in salaristrappen alleen de diensttijd in aanmerking nam die na de leeftijd van 18 jaar was vervuld, deze leeftijdsgrens voor al die werknemers retroactief afschaft, maar bepaalt dat alleen de ervaring die bij ondernemingen uit dezelfde economische sector is verworven, kan worden meegeteld.

Dienaangaande zij er aan herinnerd dat, enerzijds, volgens vaste rechtspraak van het Hof het belonen van de ervaring die op het betrokken gebied is verworven en die de werknemer in staat stelt zijn werkzaamheden beter te verrichten, een legitiem doel van loonbeleid is (zie in die zin arresten van 3 oktober 2006, Cadman,C‑17/05, EU:C:2006:633, punten 34en volgende, en 18 juni 2009, Hütter,C‑88/08, EU:C:2009:381, punt 47en aldaar aangehaalde rechtspraak). Het staat de werkgever dus in beginsel vrij om bij de verloning alleen rekening te houden met dergelijke eerder vervulde diensttijd.

Anderzijds heeft het Hof geoordeeld dat, hoewel een bepaling van nationaal recht die alleen welbepaalde eerdere diensttijd meetelt en andere diensttijd niet, uiteraard een verschil in behandeling tussen de werknemers op grond van hun aanstellingsdatum door de betrokken onderneming met zich kan meebrengen, dit verschil in behandeling echter niet rechtstreeks of indirect gebaseerd is op de leeftijd en evenmin op een met de leeftijd verband houdend feit. Het is immers de bij andere ondernemingen verworven ervaring die niet in aanmerking wordt genomen, los van de leeftijd waarop die is verworven of waarop de betrokken werknemer is aangesteld (zie in die zin arrest van 7 juni 2012, Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft,C‑132/11, EU:C:2012:329, punt 29).

Hoe dan ook dient erop te worden gewezen dat een dergelijke clausule alleen is bedoeld voor de werknemers die hun niet-relevante ervaring niet meer kunnen doen gelden. Een vermeende discriminatie wegens de toepassing van de vrijwaringsclausule zou dus in elk geval niet gegrond zijn op het leeftijdscriterium, maar op de manier waarop eerdere ervaring wordt meegeteld. Uit de punten 39 en 40 van het onderhavige arrest blijkt echter dat een dergelijke grondslag in casu niet ter discussie kan worden gesteld.

Wat ten slotte artikel 45 VWEU betreft, moet worden geconstateerd dat het Hof, aangezien § 53a de federale spoorwegenwet van 2015 uitdrukkelijk bepaalt dat eerdere diensttijd in de spoorwegsector die in andere lidstaten is vervuld, eveneens wordt meegeteld, over geen enkel gegeven beschikt waaruit het zou kunnen afleiden dat sprake is een eventuele schending van het in dat artikel vastgelegde vrije verkeer van werknemers.

(zie punten 39, 40, 42, 46, 47 en dictum)