ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

29 maart 2012

Ayo Soerensen Ferraresi

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening — Beroepstermijn — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft:

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 25 november 2009, Soerensen Ferraresi (F‑5/09, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑453 en II-A-1‑2461), en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. Soerensen Ferraresi zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

Hogere voorziening – Termijnen – Berekeningswijze

(Statuut van het Hof van Justitie, bijlage I, art. 9, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 102, lid 2)

Krachtens artikel 9, eerste alinea, van bijlage I bij het Statuut van het Hof kan, uiterlijk binnen twee maanden te rekenen vanaf de betekening van de bestreden beslissing, bij het Gerecht een verzoek om hogere voorziening worden ingediend tegen eindbeslissingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken, alsmede tegen beslissingen die het geding ten gronde slechts gedeeltelijk beslechten of die een einde maken aan een procesincident ter zake van onbevoegdheid of niet-ontvankelijkheid. Bovendien wordt krachtens artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht deze procestermijn verlengd met een forfaitaire termijn wegens afstand van tien dagen. De procestermijn en de termijn wegens afstand zijn geen afzonderlijke termijnen, zodat wanneer de procestermijn is verstreken, deze moet worden verlengd met een forfaitaire termijn van tien dagen.

(cf. punt 5)
Een missie die is ingesteld door een gemeenschappelijk optreden van de Raad in het kader van het Europees veiligheids- en defensiebeleid, die geen rechtspersoonlijkheid bezit en waarvoor niet is bepaald dat deze partij in een procedure voor de rechterlijke instanties van de Unie kan zijn, vormt een louter optreden dat niet kan worden beschouwd als een orgaan of instantie van de Unie in de zin van artikel 263, eerste alinea, VWEU.

Handelingen die zijn vastgesteld op grond van gedelegeerde bevoegdheden worden bovendien in de regel toegerekend aan de delegerende instelling, die de betrokken handeling in rechte moet verdedigen. Aangezien, enerzijds, de Commissie bepaalde taken in verband met de uitvoering van de begroting van een missie van Europees veiligheids- en defensiebeleid heeft gedelegeerd aan het hoofd daarvan overeenkomstig artikel 54, lid 2, sub d, van verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, zoals gewijzigd, en, anderzijds, dit hoofd van de missie slechts technische regelingen mag sluiten over het leveren van uitrusting, diensten en lokalen indien de Commissie daarvoor toestemming geeft, zijn de handelingen die het hoofd van die missie in het kader van een aanbestedingsprocedure heeft vastgesteld, toe te rekenen aan de Commissie, die de hoedanigheid van verwerende partij bezit krachtens artikel 263, eerste alinea, VWEU. Op die handelingen kan dus rechterlijk toezicht worden uitgeoefend overeenkomstig de eisen van het algemene beginsel dat elke handeling van een instelling, orgaan of instantie van de Unie die beoogt rechtsgevolgen jegens derden teweeg te brengen, moet kunnen worden onderworpen aan rechterlijk toezicht.

(cf. punten 26, 31-35)
Een vereniging kan in beginsel slechts een beroep tot nietigverklaring instellen indien zij bepaalde bijzondere omstandigheden – met name van procedurele aard – kan aanvoeren, of indien de door haar vertegenwoordigde leden of bepaalde van hen zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen. De uitslag van het beroep moet de partij die het heeft ingesteld, een voordeel kunnen verschaffen. Bovendien verlangt de in artikel 263, vierde alinea, VWEU gestelde voorwaarde met name dat de omstreden maatregel rechtstreeks gevolgen heeft voor de rechtspositie van de particulier.

Dat is niet het geval bij een beroep van een beroepsvereniging van producenten en distributeurs van Edam tegen verordening nr. 1121/2010 houdende inschrijving van een benaming in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen [Edam Holland (BGA)]. Aangezien die verordening duidelijk bepaalt dat de benaming „Edam” mag blijven gebruikt worden, zou een eventuele nietigverklaring de leden van de vereniging in dat verband immers geen enkel voordeel verschaffen. Daar verordening nr. 1121/2010 bepaalt dat de benaming „Edam” mag blijven gebruikt worden voor de verkoop van kazen, wordt de rechtspositie van de leden van die vereniging bovendien niet rechtstreeks geraakt door deze verordening.

Voorts zou, wat de omstandigheid betreft dat die verordening het risico zou meebrengen dat bepaalde verpakkingen waarop de term „Edam” voorkomt samen met afbeeldingen die verwijzen naar het Koninkrijk der Nederlanden, kunnen worden geacht in strijd te zijn met verordening nr. 510/2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen, de nietigverklaring van verordening nr. 1121/2010 de leden van de vereniging evenmin enig voordeel verschaffen, omdat een dergelijke nietigverklaring de Unierechtelijke verplichting om de consument niet te misleiden over de oorsprong of de herkomst van levensmiddelen niet zou opheffen.

Ten slotte kan niet worden afgeleid dat verordening nr. 1121/2010 enigerlei nadelig effect op de rechtspositie van de leden van de vereniging zou hebben, uit de omstandigheid dat de producenten die het recht hebben om het kwaliteitslabel voor de beschermde geografische aanduiding „Edam Holland” te gebruiken, een concurrentievoordeel hebben. Die verordening heeft immers niet tot doel een aan de leden van die vereniging toekomend recht op te heffen, maar strekt ertoe een nieuw recht te verlenen aan alle marktdeelnemers – onder wie desgewenst die leden – van wie de producten voldoen aan het in die verordening vastgestelde productdossier.

(cf. punten 18, 22, 24, 29‑31, 38, 43, 45)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Gerechtelijke procedure – Herziening van een arrest – Voorwaarden voor ontvankelijkheid van het verzoek – Nieuw feit – Begrip – Feit dat vóór de uitspraak van het arrest bekend was – Daarvan uitgesloten – Niet-ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 44, eerste alinea, en 53, eerste alinea)

2. Gerechtelijke procedure – Kosten – Nodeloze of vexatoire kosten die aan een instelling zijn opgekomen door een niet-ontvankelijk verzoek om herziening, ingediend door een voormalig ambtenaar

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 87, lid 3, tweede alinea)

1. Volgens artikel 44, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat op grond van artikel 53, eerste alinea, van datzelfde Statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, kan slechts om herziening van een arrest worden verzocht op grond van de ontdekking van een feit dat van beslissende invloed kan zijn en dat vóór de uitspraak van het arrest onbekend was aan het Hof van Justitie en aan de partij die de herziening verzoekt. Overeenkomstig de tweede alinea van dit artikel kan de betrokken rechterlijke instantie de zaak enkel ten gronde behandelen wanneer zij het bestaan van een nieuw feit vaststelt, oordeelt dat het grond tot herziening oplevert en uit dien hoofde het verzoek ontvankelijk verklaart.

Hieruit blijkt dat herziening geen vorm van hoger beroep is, maar een buitengewoon rechtsmiddel dat het mogelijk maakt het gezag van gewijsde van een eindarrest in geding te brengen op grond van de feiten waarop de rechterlijke instantie zich heeft gebaseerd. Herziening vooronderstelt de ontdekking van aan de uitspraak van het arrest voorafgaande feiten die de rechter die het arrest heeft gewezen en de verzoeker tot herziening tot dan toe onbekend waren, en die de rechter, indien hij ze in aanmerking had kunnen nemen, tot een andere oplossing hadden kunnen brengen dan die welke aan het geschil is gegeven. Bovendien moeten, gelet op het buitengewone karakter van de herzieningsprocedure, de voorwaarden voor ontvankelijkheid van een verzoek om herziening strikt worden uitgelegd.

Een herzieningsverzoek tot staving waarvan een feit wordt aangevoerd dat vóór de uitspraak van het arrest aan de partij die om herziening verzoekt, bekend was, is derhalve kennelijk niet-ontvankelijk.

(cf. punten 11, 12 en 22)

Referentie:

Gerecht: 16 april 2012, de Brito Sequeira Carvalho/Commissie, T‑40/07 P-REV en T‑62/07 P-REV, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 12 en aldaar aangehaalde rechtspraak

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 23 en 24)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vijfde kamer) van 27 maart 2012 — European Goldfields/Commissie

(Zaak T-261/11)

„Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Door Griekse autoriteiten aan mijnbouwonderneming Ellinikos Chrysos toegekende subsidie, bestaande in overdracht van mijnbouwactiviteiten van Cassandra tegen lagere prijs dan werkelijke marktwaarde en in belastingvrijstelling voor deze operatie — Besluit waarbij steun onrechtmatig wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast, vermeerderd met rente — Geen procesbelang — Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke of rechtspersonen — Procesbelang — Besluit van Commissie waarbij na formele onderzoeksprocedure wordt vastgesteld dat steun onverenigbaar met interne markt is — Beroep ingesteld door hoofdaandeelhouder van steunontvanger — Ontoereikendheid van gewone deelneming in kapitaal van onderneming en betrokkenheid in formele onderzoeksprocedure inzake steun voor ontstaan van vorderingsrecht — Geen bedreiging voor huidige of toekomstige solvabiliteit — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 16-17, 21, 24, 26-29)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/452/EU van de Commissie van 23 februari 2011 betreffende steunmaatregel C 48/08 (ex NN 61/08) van Griekenland ten gunste van Ellinikos [Ch]rysos SA (PB L 193, blz. 27)

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) European Goldfields Ltd wordt verwezen in de kosten.

3) Op het verzoek tot interventie van Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomixanias Chrysou behoeft niet te worden beslist.

BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vijfde kamer) van 27 maart 2012 — European Goldfields/Commissie

(Zaak T-261/11)

„Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Door Griekse autoriteiten aan mijnbouwonderneming Ellinikos Chrysos toegekende subsidie, bestaande in overdracht van mijnbouwactiviteiten van Cassandra tegen lagere prijs dan werkelijke marktwaarde en in belastingvrijstelling voor deze operatie — Besluit waarbij steun onrechtmatig wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast, vermeerderd met rente — Geen procesbelang — Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke of rechtspersonen — Procesbelang — Besluit van Commissie waarbij na formele onderzoeksprocedure wordt vastgesteld dat steun onverenigbaar met interne markt is — Beroep ingesteld door hoofdaandeelhouder van steunontvanger — Ontoereikendheid van gewone deelneming in kapitaal van onderneming en betrokkenheid in formele onderzoeksprocedure inzake steun voor ontstaan van vorderingsrecht — Geen bedreiging voor huidige of toekomstige solvabiliteit — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 16-17, 21, 24, 26-29)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/452/EU van de Commissie van 23 februari 2011 betreffende steunmaatregel C 48/08 (ex NN 61/08) van Griekenland ten gunste van Ellinikos [Ch]rysos SA (PB L 193, blz. 27)

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) European Goldfields Ltd wordt verwezen in de kosten.
4.

Beroep tot nietigverklaring — Bevoegdheid van Unierechter — Verordening betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met situatie in Tunesië — Bevoegdheid om andere handeling in plaats te stellen van bestreden handeling of om bestreden handeling te herzien — Geen — Vordering tot vrijgeven of ter beschikking stellen van bepaalde bevroren tegoeden of economische middelen — Niet-ontvankelijkheid (Art. 261 VWEU en 264, eerste alinea, VWEU; verordening nr. 101/2011 van de Raad) (cf. punt 62)
Vordering tot nietigverklaring van de brief van 21 oktober 2010 (EMA/643425/2010) waarbij het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) zou hebben geweigerd verzoekster een bedrag van 180 700 EUR terug te betalen, te weten het verschil tussen enerzijds het bedrag dat verzoekster aan EMA heeft betaald als vergoeding voor het onderzoek van de wijzigingen in de voorwaarden van een vergunning voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik, en anderzijds het bedrag zij haar inziens verschuldigd was
Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2010/429/EU van de Commissie van 28 juli 2010 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde maïs MON 88017 x MON 810 (MON-88Ø17‑3 x MON-ØØ81Ø-6) overeenkomstig verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 201, blz. 46)
Beschikking van de president van het Gerecht van 29 juli 2010 – Cross Czech/Commissie

(Zaak T‑252/10 R)

„Kort geding – Zesde kaderprogramma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie – Brief houdende bevestiging van conclusies van financiële controle – Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging – Niet-naleving van vormvereisten – Niet-ontvankelijkheid”

1. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Fumus boni juris – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Cumulatieve voorwaarden – Beoordelingsvrijheid van rechter in kort geding (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 7‑8)

2. Kort geding – Vormvereisten – Indiening van verzoeken – Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen – Middelen rechtens niet uiteengezet in verzoekschrift en in memories – Algemene verwijzing naar andere stukken – Niet-ontvankelijkheid (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c, en 104, lid 3) (cf. punten 9‑16)

Voorwerp

Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de brief van de Commissie van 12 maart 2010 houdende bevestiging van de conclusies van de controle van de door verzoekster ingediende kostenstaten over de periode van 1 februari 2005 tot en met 30 april 2008 met betrekking tot de projecten eMapps.com, CEEC IST NET en Transfer-East

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
4)

Trenzas y Cables de Acero PSC, SL wordt verwezen in de kosten die verband houden met de middelen en conclusies gericht tegen besluit C(2010) 6676 definitief van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief van de Commissie van 30 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) (zaak COMP/38344 – Spanstaal) die zijn aangevoerd in zaak T‑428/10 en in de kosten van zaak T‑577/10.
Een beroepsvereniging die tot taak heeft de collectieve belangen van haar leden te behartigen, kan in beginsel slechts in twee gevallen een beroep tot nietigverklaring van een eindbeschikking van de Commissie inzake staatssteun instellen, namelijk, ten eerste, wanneer de ondernemingen die zij vertegenwoordigt of een aantal daarvan individueel procesbevoegdheid hebben en, ten tweede, wanneer zij een eigen belang kan doen gelden, met name omdat haar onderhandelingspositie ongunstig is beïnvloed door de handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd. In dit verband is het eerste geval van ontvankelijkheid van een beroep van een vereniging, op basis van de vertegenwoordiging van haar leden, het geval waarin de vereniging zich door het instellen van haar beroep in de plaats heeft gesteld van een of meer van de door haar vertegenwoordigde leden, mits haar leden zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen.

Het door een vereniging ingestelde beroep biedt immers processuele voordelen, doordat aldus de instelling van een groot aantal verschillende beroepen tegen dezelfde beschikkingen kan worden voorkomen. Bij dit eerste geval van ontvankelijkheid van een beroep van een vereniging wordt er dan ook van uitgegaan dat de vereniging namens haar leden optreedt. Hieruit volgt dat een door een vereniging als vertegenwoordigster van haar leden ingesteld beroep tot nietigverklaring ontvankelijk is wanneer de leden zelf geen beroep hebben ingesteld, hoewel hun beroep ontvankelijk zou zijn geweest.

Een dergelijke oplossing berooft artikel 263 VWEU niet van zijn nuttig effect en doet geen afbreuk aan het rechtszekerheidsbeginsel en evenmin aan de rechten van verdediging van de vereniging. Zij laat de ontvankelijkheid van het beroep van een vereniging weliswaar afhangen van de omstandigheid dat andere partijen, in casu haar leden, geen beroep hebben ingesteld, maar een dergelijke situatie is geen bron van onzekerheid, aangezien van een vereniging die belast is met de behartiging van de belangen van haar leden op goede gronden mag worden verwacht dat zij op de hoogte is van de door deze leden ingestelde beroepen, en omgekeerd. Bovendien doet de niet-ontvankelijkheid van het beroep van de verzoekende vereniging wegens de door haar leden ingestelde beroepen niet aan het nuttig effect van artikel 263 VWEU en aan haar rechten van verdediging, dus in wezen aan haar recht op effectieve rechterlijke bescherming, af. Slechts één van de twee is immers mogelijk. Ofwel stelt de verzoekende vereniging beroep in om de belangen van haar leden die procesbevoegdheid hebben te verdedigen, en is het ontvankelijk verklaarde beroep dat van het lid van de vereniging dan wel dat van de vereniging, naargelang een van haar leden al dan niet zelf beroep heeft ingesteld. Ofwel stelt de vereniging een beroep in om haar eigen belang te verdedigen en kan haar beroep ontvankelijk worden verklaard, hoewel haar leden beroep hebben ingesteld, indien het bestaan van een dergelijk belang wordt aangetoond.

(cf. punten 19, 23-24, 29)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Beroep dat in werkelijkheid geschil inzake overeenkomst betreft – Nietigverklaring van door Commissie opgestelde debetnota – Onbevoegdheid van rechter van Unie – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 263 VWEU en 288 VWEU)

2. Beroep tot nietigverklaring – Beroep dat in werkelijkheid geschil inzake overeenkomst betreft – Herkwalificatie van beroep – Voorwaarden

(Art. 263 VWEU en 272 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c)

Samenvatting

1. Krachtens artikel 263 VWEU gaan de rechterlijke instanties van de Europese Unie de rechtmatigheid na van door de instellingen vastgestelde handelingen die ten aanzien van derden rechtsgevolgen beogen te hebben door hun rechtspositie aanmerkelijk te wijzigen. Deze bevoegdheid geldt slechts ten aanzien van de in artikel 288 VWEU bedoelde handelingen die de instellingen met gebruikmaking van hun bevoegdheden van openbaar gezag onder de in het VWEU gestelde voorwaarden verrichten.

De door de instellingen vastgestelde handelingen die zijn verricht in een zuiver contractuele context waarmee zij onlosmakelijk zijn verbonden, behoren daarentegen naar hun aard niet tot de in artikel 288 VWEU bedoelde handelingen waarvan nietigverklaring kan worden gevorderd krachtens artikel 263 VWEU.

Op basis van artikel 263 VWEU kan bij de rechter van de Unie dus slechts een beroep betreffende een door de Commissie in het kader van een tussen haar en verzoeker gesloten overeenkomst opgestelde debetnota worden ingesteld indien de debetnota beoogt bindende rechtsgevolgen teweeg te brengen die verder gaan dan die welke uit de overeenkomst voortvloeien en die de uitoefening impliceren van bevoegdheden van openbaar gezag die aan de Commissie handelend als bestuursorgaan zijn toegekend.

(cf. punten 22‑25)

2. Wanneer de rechter van de Unie wordt verzocht uitspraak te doen op een beroep tot nietigverklaring of op een beroep tot schadevergoeding terwijl het in werkelijkheid gaat om een geschil van contractuele aard, herkwalificeert hij dat beroep indien aan de voorwaarden voor een dergelijke herkwalificatie is voldaan.

Wanneer de rechter van de Unie zich echter moet uitspreken over een geschil van contractuele aard, acht hij de herkwalificatie van een beroep tot nietigverklaring onmogelijk hetzij wanneer de uitdrukkelijke wil van verzoeker om zijn vordering niet te baseren op artikel 272 VWEU zich tegen een dergelijke herkwalificatie verzet, hetzij wanneer het beroep niet is gesteund op een middel inzake schending van de op de contractuele verhouding van toepassing zijnde regels, ongeacht of het daarbij gaat om bepalingen van de overeenkomst dan wel om de in de overeenkomst aangeduide bepalingen van nationaal recht.

(cf. punten 34‑35)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Besluit van Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) houdende identificatie van boraten als zeer zorgwekkende stoffen

(Art. 263, vierde alinea, VWEU; verordening nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, leden 2 en 3, 31, lid 9, sub a, 33, 34, sub a, 59 en bijlage XIV)

Samenvatting

Voor de rechtstreekse geraaktheid van een verzoekende partij, als ontvankelijkheidsvoorwaarde voor een beroep tot nietigverklaring dat een natuurlijke of rechtspersoon tegen een niet tot hem gericht besluit heeft ingesteld, is vereist dat de bestreden maatregel rechtstreeks gevolgen heeft voor de rechtspositie van de particulier en dat de maatregel aan degenen tot wie hij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen beoordelingsbevoegdheid laat, omdat de uitvoering zuiver automatisch en alleen op grond van de Unieregeling gebeurt, zonder dat daarvoor nadere regels moeten worden toegepast.

In dit verband moet worden geoordeeld dat het besluit van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) houdende identificatie van boraten als zeer zorgwekkende stoffen met het oog op hun uiteindelijke opname in de lijst van bijlage XIV bij verordening nr. 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) en tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, zoals gewijzigd, geen rechtstreekse gevolgen heeft voor de rechtspositie van een verzoekende partij die boraten invoert, gelet op de in die verordening opgenomen verplichtingen, aangezien vaststaat dat, ten eerste, de identificatie van boraten als zeer zorgwekkende stoffen op grond van de procedure van artikel 59 van verordening nr. 1907/2006 geen nieuwe informatie is die van invloed kan zijn op de risicobeheersingsmaatregelen en evenmin nieuwe informatie inhoudt over de gevaren in de zin van artikel 31, lid 9, sub a, van die verordening, zodat de verzoekende partij niet gehouden is het veiligheidsinformatieblad bij te werken en, ten tweede, de verzoekende partij niet aan de uit de artikelen 7, lid 2, 33 en 34, sub a, van die verordening voortvloeiende informatieverplichtingen is onderworpen.

Voorts volstaat de enkele omstandigheid dat een handeling van invloed kan zijn op de materiële situatie van een verzoekende partij niet om aan te nemen dat deze daardoor rechtstreeks wordt geraakt. Alleen wanneer sprake is van specifieke omstandigheden kan een justitiabele, die beweert dat de handeling zijn marktpositie beïnvloedt, beroep instellen krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU. Een verzoekende partij die enkel heeft aangevoerd dat haar klanten niet geneigd zullen zijn om producten te blijven kopen die voorkomen op de lijst van kandidaatstoffen, toont niet aan dat sprake is van dergelijke specifieke omstandigheden.

(cf. punten 22, 38, 44‑46)