ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
110

Wat dat verschil betreft, kan het Gerecht niet anders dan vaststellen dat de GAR, die juist moet toezien op de eenheid en de formele samenhang van de stukken die ter goedkeuring worden ingediend en vervolgens worden vastgesteld, verschillende elektronische formaten heeft gebruikt. Die onnauwkeurigheid heeft gevolgen die verder gaan dan louter procedurele gevolgen, aangezien de gegevens die in een pdf-bestand worden verzonden geen details bevatten over de berekeningscellen van een xlsx-bestand en een dergelijk pdf-bestand, in tegenstelling tot een xlsx-bestand – in ieder geval in casu – afgeronde waarden bevat. Zo blijkt uit de informatie in de antwoorden van de GAR voor wat betreft de enige risicoaanpassingsfactor in het bestreden besluit, te weten die met betrekking tot de eurozone, dat de waarde in het bestreden besluit, zoals overgelegd in antwoord op de eerste beschikking, dat wil zeggen in het pdf-bestand, niet de exacte waarde is die in het xlsx-bestand voorkomt ‐ die veertien cijfers achter de komma bevat ‐ maar een waarde die is afgerond op twee cijfers achter de komma en die onbruikbaar is voor de verificatie van de berekening van de bijdrage.
119

Deze beoordeling is des te aannemelijker daar de door de Commissie in aanmerking genomen rentabiliteit – namelijk ongeveer 5,5 % – vergelijkbaar was met de rentabiliteit volgens studies die zijn uitgevoerd in het kader van eerdere besluiten van de Commissie, met betrekking tot Griekenland en België, over gevestigde postdienstexploitanten van andere lidstaten, die worden vermeld in voetnoot 67, waarnaar in overweging 168 van het bestreden besluit wordt verwezen. Gesteld al dat de Commissie niet veel ervaring had met de postdienstensector, zij kon niettemin nog steeds steunen op de ervaring die zij in het kader van die besluiten had opgedaan en de informatie die zij in dit verband had vergaard. Zo heeft de Commissie bijvoorbeeld bij het onderzoek van het Grieks compensatiefonds vastgesteld dat de aan de concurrenten van de gevestigde exploitant gevraagde maximumbijdrage groter was dan de winsten die deze exploitant zelf maakte in stedelijke gebieden, die bovendien een voorbehouden sector vormden, wat haar ertoe heeft gebracht in dit verband een formele onderzoeksprocedure in te leiden. In de onderhavige zaak daarentegen kon de Commissie op goede gronden vaststellen dat het percentage ter bepaling van de maximumbijdrage niet hoger lag dan het rentabiliteitspercentage van 5,5 %.
254

In dat verband moet er in de eerste plaats op worden gewezen dat de Commissie er in overweging 378 van het bestreden besluit aan heeft herinnerd dat zij, zoals tot uitdrukking was gebracht in de richtsnoeren van 2014, twijfelde of het in de huidige stand van zaken mogelijk was een passende benchmark te bepalen om een daadwerkelijk markttarief voor door luchthavens verrichte diensten te kunnen vaststellen. In de punten 56 tot en met 58 van die richtsnoeren wijst de Commissie erop dat een overgrote meerderheid van de luchthavens in de Unie overheidsfinanciering ontvangt, dat luchthavens in overheidshanden door overheidsinstanties traditioneel worden beschouwd als infrastructuurvoorzieningen die de lokale ontwikkeling moeten bevorderen en niet als ondernemingen die volgens marktregels opereren, dat de tarieven van die luchthavens meestal niet zijn vastgesteld op basis van marktoverwegingen, maar in hoofdzaak in het licht van sociale of regionale overwegingen en dat zelfs de door particuliere luchthavens berekende tarieven sterk kunnen zijn beïnvloed door de tarieven die worden berekend door de meerderheid van de door de overheid gesubsidieerde luchthavens. Zelfs wanneer het niet uitgesloten is dat een voldoende groot aantal passende referentieluchthavens kan worden gevonden, is de Commissie bijgevolg tot het oordeel gekomen dat de analyse van de incrementele winstgevendheid overeenkomstig punt 61 van de richtsnoeren van 2014 het meest relevante criterium voor de beoordeling van de overeenkomsten in kwestie was, zoals zij ter terechtzitting heeft toegelicht.
54

Ook al heeft verzoekster ter ondersteuning van haar beroep een middel – in het onderhavige geval het vierde – inzake de beoordeling van haar verdiensten in vergelijking met die van W aangevoerd, dit neemt in elk geval niet weg dat het besluit van 15 juni 2016 houdende aanstelling van W in het ambt van bemiddelaar bij het onderhavige arrest nietig is verklaard op een grond die verzoekster in het kader van haar eerste middel heeft aangevoerd. In deze context is de handeling die de slotsom over de in het onderhavige geval verrichte vergelijkende beoordeling van de verdiensten omvat, overeenkomstig artikel 264, eerste alinea, VWEU nietig verklaard, zodat de Commissie thans overeenkomstig artikel 266 VWEU gehouden is de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het onderhavige arrest.
25

Verzoekster betoogt in essentie dat de ECB, door zichzelf een discretionaire bevoegdheid toe te kennen bij de uitvoering van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013, met het bestreden besluit haar bevoegdheid heeft overschreden. Verzoekster voert met name aan dat een uitlegging van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 in die zin dat het de ECB een discretionaire bevoegdheid verleent, in strijd is met het beginsel van bevoegdheidstoedeling, aangezien de bevoegdheid om deze verordening te wijzigen uitsluitend is toegedeeld aan de Europese Commissie, en deze laatste haar discretionaire bevoegdheid niet op haar beurt mag delegeren. Bovendien impliceert, volgens verzoekster, het gebruik van het werkwoord „kunnen” in de tekst van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 niet automatisch dat aan de ECB een discretionaire bevoegdheid wordt verleend, maar staan zowel het bestaan van voorwaarden voor de toekenning van de in deze bepaling voorziene uitzondering als de door de wetgever nagestreefde doelstellingen en het beginselen van behoorlijk bestuur en het rechtszekerheidsbeginsel in de weg aan de erkenning van een dergelijke discretionaire bevoegdheid, en impliceren zij veeleer dat de ECB uitsluitend bevoegd is om na te gaan of aan de voorwaarden van artikel 429, lid 14, van verordening nr. 575/2013 is voldaan.
Bij brief van 7 september 2013 heeft verzoekster de Commissie verzocht om een tussentijds nieuw onderzoek, beperkt tot dumpingaspecten, volgens artikel 11, lid 3, van de basisverordening (thans artikel 11, lid 3, van verordening 2016/1036). Ter motivering van dit verzoek heeft zij enerzijds verwezen naar een nieuwe distributiemethode via een verbonden onderneming, en anderzijds naar de introductie van een nieuw type product dat volgens haar niet bestond in de periode van 1 april 2009 tot en met 31 maart 2010 (hierna: „onderzoektijdvak”). Verzoekster heeft er in haar verzoek om een nieuw onderzoek op gewezen dat zij niet had deelgenomen aan het oorspronkelijke onderzoek omdat zij onbekend was met de eindbestemming van haar producten die zij tijdens het onderzoektijdvak enkel aan een Chinese handelsfirma had verkocht. Aangezien zij betoogde dat zij het betrokken product in het onderzoektijdvak niet naar de Europese Unie had uitgevoerd, hebben de diensten van de Commissie de aandacht van verzoekster gevestigd op het feit dat, indien deze bewering juist was, de geschikte wettelijke werkwijze om aanspraak te maken op het recht van 30,6 % erin bestond om overeenkomstig artikel 3 van de definitieve verordening te verzoeken als nieuwe producent-exporteur te worden behandeld. Deze bepaling luidt als volgt:

„Wanneer een producent uit [...] China de Commissie voldoende bewijsmateriaal verstrekt waaruit blijkt dat hij de in artikel 1, lid 1, beschreven goederen van oorsprong uit [...] China in het onderzoektijdvak (1 april 2009 tot en met 31 maart 2010), niet heeft uitgevoerd, niet verbonden is met een exporteur of producent op wie de bij deze verordening ingestelde maatregelen van toepassing zijn, en de betrokken goederen daadwerkelijk heeft uitgevoerd dan wel een onherroepelijke contractuele verplichting is aangegaan om een aanzienlijke hoeveelheid naar de Unie uit te voeren na afloop van het onderzoektijdvak, kan de Raad, op een na overleg in het Raadgevend Comité door de Commissie ingediend voorstel, artikel 1, lid 2, met een gewone meerderheid wijzigen teneinde voor deze producent het recht vast te stellen dat van toepassing is op de medewerkende producenten die geen deel uitmaakten van de steekproef, d.w.z. 30,6 %.”
66

Dienaangaande moet worden opgemerkt dat de Commissie, hoewel zij inderdaad niet gebonden is aan het advies van de gemachtigde, er in beginsel toch rekening mee dient te houden, temeer daar zij zelf om dit advies heeft verzocht, de eerste keer op 16 juni 2014 en de tweede keer op 5 april 2016. In de overwegingen 30 tot en met 46 van het bestreden besluit, waarin het gaat over de beoordeling door de Commissie van de beëindiging van de jointventure-overeenkomst, analyseert de Commissie echter niet alleen de in deze adviezen vervatte beoordeling niet, maar vermeldt zij deze adviezen zelfs niet. Bovendien geeft de uiteenzetting in de overwegingen 27 en 29 van het bestreden besluit geen getrouw beeld van de adviezen van de gemachtigde zoals deze in de bijlage bij het verweerschrift van de Commissie zijn opgenomen. Ten eerste, in tegenstelling tot wat in overweging 27 van het bestreden besluit wordt verklaard, was de gemachtigde in zijn advies van 27 juni 2014 niet van mening dat de vraag of de wezenlijke wijziging van de markt die het gevolg was van de beëindiging van de jointventure-overeenkomst tussen Lufthansa en SAS met betrekking tot de route ZRH-STO, de opheffing van de verbintenissen rechtvaardigde, zijn mandaat te buiten ging, maar was hij van mening dat de vraag die zijn mandaat te buiten ging, de vraag was of de Commissie in de beschikking van 2005, wat de route ZRH-WAW betreft, haar beoordeling van de betrekkingen tussen Lufthansa en LOT had gebaseerd op haar toenmalige rechtspraktijk of op een veronderstelling. Ten tweede zij opgemerkt dat, hoewel volgens overweging 29 van het bestreden besluit de gemachtigde op 3 mei 2016 zijn oorspronkelijke advies heeft gewijzigd en heeft verklaard dat hij betreffende de routes ZRH-STO en ZRH-WAW geen uitzonderlijke omstandigheden in de zin van herzieningsclausule 15.1 had vastgesteld, het document van 3 mei 2016 niet het tweede advies van de gemachtigde bevatte, maar antwoorden op een reeks vragen over herzieningsclausule 15.1 en niet over herzieningsclausule 15.2. Integendeel, in zijn tweede advies, dat dateert van 13 april 2016, heeft de gemachtigde, zoals de Commissie overigens uitdrukkelijk in haar verweerschrift heeft verklaard, in wezen de vorige conclusies van 27 juni 2014 herhaald en verduidelijkt dat de businessclasstarieven op beide routes na de invoering van de nieuwe tarieven eveneens aanzienlijk waren verlaagd. Evenmin heeft de Commissie in het bestreden besluit de draagwijdte en de gevolgen van de beëindiging van de jointventure-overeenkomst onderzocht, hoewel dit een essentieel instrument van de samenwerking tussen Swiss en SAS was.
55

Vastgesteld zij echter dat de oudere tekening in casu opvallende gelijkenissen vertoont met het litigieuze model. Laatstgenoemd model kan tot op zekere hoogte worden opgevat als een op het idee van het Chanel-monogram geïnspireerd ontwerp, temeer daar er geen overwegingen van welke aard ook bestonden die van invloed waren op de keuze van het litigieuze model en de ontwerper ervan dit model niet voldoende heeft onderscheiden van het Chanel-monogram. Bijgevolg dient te worden vastgesteld dat de geïnformeerde gebruiker de conflicterende tekeningen in hun geheel zal waarnemen om te bepalen of deze een andere algemene indruk wekken. De twee tekeningen hebben weliswaar een verschillend middendeel, maar vastgesteld zij dat de algemene indruk niet verschilt, aangezien de buitenste delen, die de omtrek van de conflicterende tekeningen en de erdoor gewekte algemene indruk in grote mate bepalen, sterk op elkaar lijken en nagenoeg identiek zijn. Bovendien vertonen de middendelen weliswaar bepaalde verschillen, maar deze bestaan beide uit soortgelijke ovale vormen die opgaan in het totaalbeeld van de tekeningen. Inzonderheid bestaat het middendeel van het litigieuze model uit twee ellipsen die gelijk zijn aan de ene ellips die wordt waargenomen in het Chanel-monogram. Deze verschillen worden mogelijk des te minder opgemerkt door de geïnformeerde gebruiker daar het litigieuze model kan worden gebruikt in een richting die 90 graden is gedraaid en in verschillende groottes.
9

Bij beslissing van 18 januari 2016 (hierna: „bestreden beslissing”) heeft de vierde kamer van beroep van het EUIPO het beroep toegewezen en de beslissing van de nietigheidsafdeling vernietigd. In de eerste plaats heeft de kamer van beroep geoordeeld dat, aangezien niet was voldaan aan de voorwaarden van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009, de vordering tot nietigverklaring op grond van artikel 53, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 niet kon slagen. Volgens haar bestond immers geen enkel bewijs van een verhouding „agent/principaal” tussen partijen, aangezien verzoekster niet had uitgelegd hoe de distributieovereenkomst die in 2009, vóór de oprichting van verzoekster, was gesloten tussen Endeavor Snowboards Inc. en sindustrysurf (hierna: „distributieovereenkomst”) kon aantonen dat sprake was van een dergelijke verhouding. Deze overeenkomst bevatte overigens geen enkele verwijzing naar het betwiste merk. Voorts was niet bewezen dat verzoekster niet had toegestemd in de aanvraag van het betwiste merk. In de tweede plaats heeft de kamer van beroep geoordeeld dat de vordering tot nietigverklaring op grond van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 evenmin kon slagen, aangezien op het moment van de indiening van de aanvraag van het betwiste merk niets in het gedrag van sindustrysurf suggereerde dat zij te kwader trouw had gehandeld. Ten eerste heeft de kamer van beroep immers geoordeeld dat het betwiste merk met toestemming van verzoekster was aangevraagd. Ten tweede was het feit dat sindustrysurf op het moment van de aanvraag van het betwiste merk wist dat verzoekster en andere distributeurs dit reeds gebruikten, op zich niet voldoende om vast te stellen dat zij te kwader trouw was. Ten derde was er geen bewijs dat sindustrysurf het betwiste merk op haar eigen naam had aangevraagd met de bedoeling het tegen verzoekster te gebruiken.
45

In casu volstaat de opmerking dat, zelfs al zou ervan worden uitgegaan dat het Parlement verzoekers nauwkeurige, onvoorwaardelijke en onderling overeenstemmende toezeggingen heeft gedaan over de vergoeding van de kosten die zij aan de betrokken verenigingen zonder winstoogmerk hebben betaald voor de deelneming van hun ten laste komende kinderen aan het niet-gesubsidieerde specifieke schoolproject van die scholen, die toezeggingen niet in overeenstemming zouden zijn met het Statuut, zoals in de punten 19 tot en met 41 hierboven is aangegeven. Mitsdien kan niet worden vastgesteld dat er in casu sprake is van schending van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.
1.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c), en art. 52, lid 1, a)] (zie punten 36, 38-40, 44, 45)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 18, 19, 21, 28)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 69)
Een door een natuurlijke of rechtspersoon ingesteld beroep tot nietigverklaring is alleen ontvankelijk indien de verzoekende partij belang heeft bij nietigverklaring van de bestreden handeling. Een dergelijk belang onderstelt dat de gevolgen van de nietigverklaring van die handeling een voordeel kunnen opleveren voor de partij die het beroep heeft ingesteld.

Is ontvankelijk een beroep dat is ingesteld tegen een besluit van de Commissie tot wijziging van een eerdere beschikking waarbij verzoekster en haar voormalige dochterondernemingen hoofdelijk zijn veroordeeld tot betaling van geldboeten wegens mededingingsverstorend gedrag, waarbij het bestreden besluit is vastgesteld na een arrest van de Unierechter houdende nietigverklaring van een besluit waarvan het dispositief volledig identiek is aan dat van het bestreden besluit en dat de bepalingen van de aanvankelijke beschikking heeft gewijzigd in bewoordingen die identiek zijn aan die van het bestreden besluit, in die zin dat een andere verdeling van de geldboeten tot stand wordt gebracht die verschilt van de verdeling die in de oorspronkelijke bewoordingen van die bepalingen tot stand was gebracht. De voormalige dochterondernemingen waren weliswaar geen partij bij het door verzoekster ingestelde beroep tegen het besluit dat door de Unierechter nietig is verklaard, maar hun respectieve juridische situatie is, net als die van verzoekster beïnvloed door die nietigverklaring. Daarbij komt dat de juridische situatie van die dochterondernemingen met betrekking tot de nietig verklaarde bepalingen samenhangt met die van verzoekster, aangezien deze bepalingen strekken tot vaststelling van ten eerste het bedrag van de geldboeten die aan die vennootschappen moeten worden opgelegd ter zake van inbreuken waarvoor zij hoofdelijk aansprakelijk zijn, en ten tweede de werking van de tussen hen met betrekking tot die geldboeten bestaande hoofdelijkheid in de verhouding tot derden.

Aangezien de Unierechter zich in het arrest houdende nietigverklaring bovendien uitsluitend heeft uitgesproken over schending van verzoeksters rechten van verdediging en niet over de inhoudelijke rechtmatigheid van het nietigverklaarde besluit, kan het beroep, hoewel artikel 1 van dit besluit en artikel 1 van het bestreden besluit identieke bepalingen bevatten, dus leiden tot een voor verzoekster gunstigere verdeling van de bij die bepalingen vastgestelde geldboeten.

(zie punten 53, 68, 69, 71‑75)
Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 263 VWEU zijn slechts te beschouwen, maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoekende partij aantasten doordat zij haar rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Meer bepaald zijn in geval van handelingen die in een uit verscheidene fasen bestaande procedure tot stand komen, met name ter afsluiting van een interne procedure, in beginsel slechts maatregelen die aan het einde van die procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen, voor beroep vatbare handelingen; hiertoe behoren dus niet voorlopige maatregelen ter voorbereiding van het eindbesluit.

Brieven van de Europese Commissie, waarin deze op grond van het besluit tot toekenning van financiële bijstand op definitieve wijze aanspraken formuleert ten aanzien van de begunstigde van de bijstand van de Unie, moeten als voor beroep vatbare handelingen worden aangemerkt voor zover daarin de bedragen worden vastgesteld die de Commissie wil terugvorderen van de ontvanger van de bijstand, en die deze laatste, onder voorbehoud van het instellen van een beroep, terugbetaalt, waarmee hij zich schikt naar de wil van de Commissie. In dat verband zal de Commissie, wanneer de terugbetaling werd verricht, geen eventueel besluit nemen na de vaststelling van de debetnota. Indien de begunstigde de mogelijkheid wordt ontzegd om de terugbetaalde bedragen te betwisten, zou dit bijgevolg zijn recht op een doeltreffende voorziening in rechte kunnen aantasten. Het zou dus in strijd zijn met het recht op behoorlijk bestuur om de begunstigde ertoe aan te zetten de in de debetnota verschuldigde bedragen niet te betalen opdat – na de vaststelling van de debetnota – een eventueel besluit wordt genomen dat voor beroep vatbaar is op grond van artikel 263 VWEU.

(zie punten 30, 31, 34, 35)
Artikel 52, lid 3, van verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen bepaalt dat een bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) ingestelde vordering tot nietigverklaring niet-ontvankelijk is, als op een vordering met hetzelfde onderwerp en op dezelfde grond al door een rechtbank voor het gemeenschapsmodel aangaande dezelfde partijen een in kracht van gewijsde gegane beslissing is gegeven. Deze bepalingen, die alleen zien op beslissingen van rechtbanken voor het gemeenschapsmodel, zijn niet van toepassing op een beslissing van het Bureau.

In de eerste plaats volgt namelijk uit de bepalingen van artikel 80 van verordening nr. 6/2002 dat een rechtbank voor het gemeenschapsmodel een nationale rechterlijke instantie van een lidstaat is. Aldus is artikel 52, lid 3, van verordening nr. 6/2002 niet van toepassing wanneer het Bureau reeds uitspraak heeft gedaan, maar alleen wanneer een nationale rechterlijke instantie van een lidstaat reeds uitspraak heeft gedaan.

In de tweede plaats gelden de bepalingen van artikel 86, lid 5, van verordening nr. 6/2002, volgens welke een reconventionele vordering tot nietigverklaring van een ingeschreven gemeenschapsmodel niet mag worden ingesteld indien het Bureau reeds een beslissing heeft genomen die in kracht van gewijsde is gegaan en die hetzelfde voorwerp en dezelfde partijen betreft en op dezelfde gronden berust, niet met betrekking tot de procedures voor het Bureau en met name zijn kamers van beroep, maar met betrekking tot de procedures voor de rechtbanken voor het gemeenschapsmodel.

In de derde plaats is een analoge toepassing van artikel 52, lid 3, van verordening nr. 6/2002 op de gevallen waarin het Bureau reeds uitspraak heeft gedaan op een vordering tot nietigverklaring, uitgesloten. Het staat immers niet vast dat die bepaling een leemte bevat die onverenigbaar is met een algemeen rechtsbeginsel en die door een analoge toepassing kan worden opgevuld.

(zie punten 17‑20, 27, 29, 30)
Een ambtenaar of functionaris die heeft nagelaten op te komen tegen een voor hem bezwarend besluit door tijdig een klacht in te dienen en vervolgens een beroep tot nietigverklaring in te stellen, kan dit verzuim niet herstellen en dus voor zichzelf geen nieuwe beroepstermijnen in het leven roepen door het later indienen van een verzoek tot schadevergoeding dat er duidelijk toe strekt een financieel resultaat te bereiken dat identiek is aan het resultaat dat zou zijn voortgevloeid uit een tijdig ingesteld beroep tot nietigverklaring van die handeling.

In casu verzochten de arbeidscontractanten met hun verzoeken tot schadevergoeding niet om vergoeding van de schade die zij zouden hebben geleden als gevolg van de erkenning van een bepaald aantal extra pensioenjaren na de overdracht van de pensioenrechten die zij in nationale regelingen hadden verworven, aan de pensioenregeling van de Unie, maar van de schade die zij stellen te hebben geleden omdat zij, ondanks deze erkenning, geen hoger pensioen konden nastreven of erop konden rekenen dat zij het kapitaal dat overeenkwam met hun nationale pensioenrechten en dat thans naar de pensioenregeling van de Unie was overgedragen, terug zouden krijgen. Derhalve kan niet worden geoordeeld dat het beroep uitsluitend ertoe strekt, de gevolgen van de besluiten tot toekenning van extra pensioenjaren ongedaan te doen maken.

(zie punten 67, 77, 79)