ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Volgens artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kan iedere persoon zich voegen in een geding bij de rechterlijke instanties van de Europese Unie als hij aannemelijk kan maken belang te hebben bij de beslechting van het bij een van die rechterlijke instanties aanhangige geding.

Het begrip „belang bij de beslissing van het geding” in de zin van dat artikel 40, tweede alinea, moet worden gedefinieerd met inachtneming van het voorwerp van het geding zelf en daaronder moet worden verstaan een rechtstreeks en daadwerkelijk belang bij de toe- of afwijzing van het gevorderde, en niet een belang ten aanzien van de aangevoerde middelen of argumenten. De woorden „beslissing van het [...] geding” verwijzen namelijk naar de gevraagde eindbeslissing zoals die zal blijken uit het dictum van het arrest dat zal worden uitgesproken.

In dit verband moet met name worden nagegaan of de verzoeker tot interventie door de bestreden handeling rechtstreeks wordt geraakt en of hij een stellig belang heeft bij de beslechting van het geding. In beginsel kan van een voldoende rechtstreeks belang bij de beslechting van het geding slechts sprake zijn, wanneer die beslechting de rechtspositie van de verzoeker tot interventie kan wijzigen.

In het kader van een beroep tot nietigverklaring van een besluit van de Commissie inzake staatssteun, dat is vastgesteld zonder de formele onderzoeksprocedure in te leiden, waarbij een belanghebbende in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU ontvankelijk is in zijn vordering tot nietigverklaring van een door de Commissie genomen besluit met betrekking tot staatssteun als hij door het instellen van een beroep tot nietigverklaring van dat besluit beoogt de procedurele rechten die hij aan die bepaling ontleent, te doen veiligstellen, doet een andere belanghebbende in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU die in het kader van een dergelijk beroep tot nietigverklaring wil interveniëren aan de zijde van de verzoekende partij, blijken van een belang bij de beslechting van het betrokken geding in de zin van artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie. De gevraagde einduitspraak, zoals die zal blijken uit het dictum van het te wijzen arrest, kan immers de rechtspositie van een dergelijke verzoeker tot interventie wijzigen, omdat zij ten eerste voor de Commissie de verplichting inhoudt om de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU te openen of, in voorkomend geval, te heropenen, en ten tweede deze verzoeker, in zijn hoedanigheid van belanghebbende, het recht geeft deel te nemen aan bedoelde formele onderzoeksprocedure.

(cf. punten 4‑6, 10, 11)
3.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling met beperkende maatregelen ten aanzien van een persoon of entiteit — Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is meegedeeld — Adres van de betrokkene bekend op het tijdstip van vaststelling van de handeling — Termijn die ingaat op de datum van de individuele mededeling (Art. 263, zesde alinea, VWEU; verordening nr. 267/2012 van de Raad, art. 46, lid 3; besluit 2010/413/GBVB van de Raad, art. 24, lid 3) (cf. punten 47‑49)
Zaak C‑463/15 PPU

Openbaar Ministerie

tegen

A.

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam)

„Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Europees aanhoudingsbevel — Artikelen 2, lid 4, en 4, punt 1 — Voorwaarden voor tenuitvoerlegging — Nationaal strafrecht dat voor de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel, naast de dubbele strafbaarheid, als voorwaarde stelt dat het strafbare feit volgens het recht van de uitvoerende lidstaat wordt bestraft met een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel of straf met een maximum van ten minste twaalf maanden”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 25 september 2015

Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten – Voorwaarden voor tenuitvoerlegging – Nationale regeling die voor de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel, naast de dubbele strafbaarheid, als voorwaarde stelt dat het strafbare feit volgens het recht van de uitvoerende lidstaat wordt bestraft met een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel of straf van ten minste twaalf maanden – Ontoelaatbaarheid

(Kaderbesluit 2002/584 van de Raad, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, art. 2, lid 4, en 4, punt 1)

De artikelen 2, lid 4, en 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, moeten in die zin worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat voor de overlevering op basis van een Europees aanhoudingsbevel in de uitvoerende lidstaat niet alleen de voorwaarde wordt gesteld dat het feit waarvoor dat aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, strafbaar is naar het recht van die lidstaat, maar ook dat dit feit volgens het recht van deze uitvoerende lidstaat kan worden bestraft met een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste twaalf maanden.

Blijkens de eerste twee leden van artikel 2, berust dat kaderbesluit, wat de strafbare feiten betreft waarvoor een Europees aanhoudingsbevel kan worden uitgevaardigd, immers op de strafmaat die van toepassing is in de lidstaat die het bevel heeft uitgevaardigd. Dat komt omdat de strafvervolging of de uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel met het oog waarop een dergelijk bevel is uitgevaardigd, plaatsvindt overeenkomstig de regels van die lidstaat.

Anders dan het uitleveringsstelsel, dat bij kaderbesluit 2002/584 is afgeschaft en vervangen door een regeling van overlevering tussen rechterlijke autoriteiten, houdt dat kaderbesluit geen rekening meer met de maat van de in de uitvoerende lidstaten toepasselijke sancties. Dat strookt met het belangrijkste doel van dit kaderbesluit, bedoeld in overweging 5 ervan, een vrij verkeer van beslissingen in strafzaken te verzekeren in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.

(cf. punten 27, 29‑31 en dictum)
3

Artikel 23, lid 1, van verordening nr. 44/2001 luidt als volgt: „Wanneer de partijen, van wie er ten minste één woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, een gerecht of de gerechten van een lidstaat hebben aangewezen voor de kennisneming van geschillen die naar aanleiding van een bepaalde rechtsbetrekking zijn ontstaan of zullen ontstaan, is dit gerecht of zijn de gerechten van die lidstaat bevoegd. Deze bevoegdheid is exclusief, tenzij de partijen anders zijn overeengekomen. Deze overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegd gerecht wordt gesloten: a) hetzij bij een schriftelijke overeenkomst of bij een schriftelijk bevestigde mondelinge overeenkomst; b) hetzij in een vorm die wordt toegelaten door de handelwijzen die tussen de partijen gebruikelijk zijn geworden; c) hetzij, in de internationale handel, in een vorm die overeenstemt met een gewoonte waarvan de partijen op de hoogte zijn of hadden behoren te zijn en die in de internationale handel algemeen bekend is en door partijen bij dergelijke overeenkomsten in de betrokken handelsbranche doorgaans in acht wordt genomen.”
5

De verwijzende rechter verklaart dat, terwijl het volgens de Spaanse burgerlijke rechtspleging mogelijk is hoger beroep in te stellen tegen de beslissing waarbij het verzet van de schuldenaar wordt toegewezen en de procedure van hypothecair beslag wordt beëindigd, de schuldenaar van wie het verzet wordt afgewezen, niet de mogelijkheid heeft om hoger beroep in te stellen tegen het vonnis in eerste aanleg waarbij voortzetting van de executieprocedure wordt gelast. De verwijzende rechter twijfelt eraan of deze nationale regel verenigbaar is met de door richtlijn 93/13 nagestreefde doelstelling van consumentenbescherming en met het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Bovendien benadrukt de verwijzende rechter dat schuldenaars de mogelijkheid bieden om hoger beroep in te stellen van een nog groter belang zou kunnen blijken daar een aantal bedingen van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde leningsovereenkomst als „oneerlijk” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13 zouden kunnen worden beschouwd.
2)

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.
4.

Milieu — Luchtverontreiniging — Richtlijn 2003/87 — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten — Overgangsregeling voor de kosteloze toewijzing van emissierechten — Methode van toewijzing die volledig is geharmoniseerd per bedrijfstak — Uitvoeringsregeling die niet kan ingaan tegen deze toewijzingsmethode (Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29, art. 10 bis, lid 1) (zie punten 42, 44‑47)
4.

Landbouw — Eenvormige wettelijke regelingen — Bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen — Verordening nr. 510/2006 — Mogelijkheid voor in een lidstaat wonende of gevestigde natuurlijke personen of rechtspersonen om bij de Commissie bezwaar in te dienen tegen de registratie van een geografische aanduiding of van een oorsprongsbenaming — Geen (Verordening nr. 510/2006 van de Raad, art. 7, leden 1 en 2) (cf. punten 32‑34)
Artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in samenhang met de artikelen 7 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale bepaling op grond waarvan de consument, als schuldenaar tegen wie een procedure van hypothecair beslag is ingesteld, slechts hoger beroep kan instellen tegen de beslissing tot afwijzing van het verzet tegen de executie wanneer de rechter in eerste aanleg de verzetsgrond inzake oneerlijkheid van een contractueel beding dat de grondslag vormt voor de executoriale titel, niet heeft aanvaard, ook al kan de kredietverstrekker hoger beroep instellen tegen elke beslissing waarbij de beëindiging van de procedure wordt gelast, ongeacht de daaraan ten grondslag liggende verzetsgrond.

Ten eerste is het immers zo dat de consument in het gewijzigde nationale procesrecht met betrekking tot hypothecair beslag, als geheel bezien, niet langer wordt blootgesteld aan het risico dat zijn woning bij een gedwongen verkoop definitief en onomkeerbaar verloren gaat nog voordat een rechtbank heeft kunnen beoordelen of een contractueel beding waarop de kredietverstrekker het gevraagde verlof tot hypothecair beslag baseert, oneerlijk is. Verder is bij dit procesrecht sprake van een daadwerkelijke versterking van het rechterlijk toezicht doordat de rechter in hoger beroep, in het stelsel van rechtspraak in twee instanties, kan nagaan of de executierechter in eerste aanleg een dergelijk beding juist heeft beoordeeld.

Voorts is het, wat ten tweede de vraag betreft of in een nationale procedure van hypothecair beslag het beginsel van equality of arms is geëerbiedigd ten aanzien van het gebruik van onder richtlijn 93/13 vallende oneerlijke bedingen, zo dat na de wijziging van de betrokken bepaling het nationale procesrecht de consument daadwerkelijk een redelijke mogelijkheid biedt onder zodanige omstandigheden vorderingen in te stellen op grond van de uit de richtlijn voortvloeiende rechten dat hij ten opzichte van de kredietverstrekker, de schuldeiser/beslaglegger, niet meer wezenlijk wordt benadeeld.

(cf. punten 47, 48, 50 en dictum)
2.

Europese Unie — Rechterlijk toezicht op de rechtmatigheid van de handelingen van de instellingen — Handelingen van algemene strekking — Noodzaak voor natuurlijke of rechtspersonen om via de exceptie van onwettigheid of de prejudiciële verwijzing de geldigheid te laten beoordelen — Verplichting van de nationale rechterlijke instanties om de nationale procedurevoorschriften aldus toe te passen dat de rechtmatigheid van de Uniehandelingen kan worden betwist (Art. 19, lid 1, tweede alinea, VEU; art. 263 VWEU, 267 VWEU en 277 VWEU) (cf. punten 50‑52)
Trefwoorden

Dictum



Trefwoorden

Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Verzoekschrift ondertekend door een advocaat die niet is toegelaten tot de uitoefening van zijn beroep bij een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte – Niet-ontvankelijkheid – Verplichting voor het Gerecht om de verzoeker te wijzen op de onregelmatigheid – Geen – Regularisatie na het verstrijken van de termijn voor het instellen van beroep – Ontoelaatbaarheid (Statuut van het Hof van Justitie, art. 19; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 6) (cf. punten 15, 16, 21)

2. Gerechtelijke procedure – Beroepstermijnen – Verval van recht – Toeval of overmacht – Begrip – Verzoekschrift ondertekend door een advocaat die niet is toegelaten tot de uitoefening van zijn beroep bij een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Art. 263, zesde alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 45, tweede alinea) (cf. punten 24, 25)

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Brown Brothers Harriman & Co. wordt verwezen in de kosten.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Zwak onderscheidend vermogen van het oudere merk — Invloed (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 22‑24)
9

De verwijzende rechter is in dit verband van oordeel dat het weliswaar de doelstelling van richtlijn 2004/80 is om maatregelen in het leven te roepen om de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven te vergemakkelijken in grensoverschrijdende situaties en om ervoor te zorgen dat slachtoffers van misdrijven zich steeds kunnen wenden tot een instantie in de lidstaat waar zij verblijven, doch dat artikel 12, lid 2, van deze richtlijn niettemin in die zin zou kunnen worden uitgelegd dat het alle lidstaten verplicht om instrumenten van zodanige aard vast te stellen dat de schadeloosstelling van de slachtoffers van elk opzettelijk geweldmisdrijf wordt gegarandeerd. In dat geval zou de Italiaanse Republiek haar verplichtingen niet nakomen, voor zover haar nationale regeling voorziet in een schadeloosstellingsregeling die is beperkt tot bepaalde misdrijven, en misdrijven die worden gepleegd door seksueel geweld uitsluiten.
2.

Harmonisatie van de wetgevingen — Registratie, beoordeling en autorisatie van chemische stoffen — REACH-verordening — Zeer zorgwekkende stoffen — Identificatieprocedure — Stoffen die de eigenschappen persistent, bioaccumulerend en toxisch of zeer persistent en zeer bioaccumulerend hebben — Kwalificatie op basis van de eigenschappen van de bestanddelen — Toelaatbaarheid — Toepassing van een concentratiedrempel voor de kwalificatie — Toelaatbaarheid (Verordening nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 14, lid 2, sub f, 31, lid 3, sub b, 56, lid 6, en 57, sub d en e, en bijlage XIII) (cf. punten 42, 43)
2)

Bilbaína de Alquitranes SA, Cindu Chemicals BV, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV en Rütgers Poland sp. z o.o. worden verwezen in de kosten.
De gedwongen inleiding door een lidstaat, overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU, van een procedure tot terugvordering van verleende steun op grond dat die steun onverenigbaar is met de interne markt, verplicht die lidstaat om, tegen zijn eigen wil, juridisch dwingende maatregelen te treffen om te voldoen aan de krachtens het Unierecht op hem rustende verplichtingen. Artikel 278 VWEU bevat overigens het beginsel dat een beroep geen schorsende werking heeft, en dus kan de rechter in kort geding slechts in uitzonderlijke gevallen opschorting van de tenuitvoerlegging van een voor de rechter ten gronde bestreden handeling gelasten of voorlopige maatregelen treffen.

Hieruit volgt dat het feit dat een lidstaat dwingende maatregelen tot terugvordering van de steun moet treffen, ook al verzoekt hij de Unierechter om opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie waarbij hij wordt verplicht die maatregelen te treffen, voortvloeit uit de procedurevoorschriften en uit de verdeling van de bevoegdheden tussen de Commissie en de nationale autoriteiten waarin het Unierecht voorziet.

Aan de voorwaarde van spoedeisendheid wordt dus slechts voldaan indien de bevoegde nationale autoriteiten dwingende maatregelen tot terugvordering van de betrokken steun hebben getroffen.

(cf. punten 24‑27)
Artikel 7 van richtlijn 90/314 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling voor zover de modaliteiten van die regeling niet tot resultaat hebben dat in geval van insolvabiliteit van de reisorganisator de terugbetaling van alle betaalde bedragen en de repatriëring van de consument daadwerkelijk gegarandeerd zijn. Het staat aan de verwijzende rechter om vast te stellen of dit het geval is voor de nationale wettelijke regeling die in het bij hem aanhangige geding aan de orde is.

Dienaangaande bevat de considerans van die richtlijn of de tekst van artikel 7 niets waaruit blijkt dat de in dat artikel voorziene garantie zou kunnen worden beperkt.

(cf. punten 37, 41, dictum 1)
1.

Gerechtelijke procedure — Regeling van het taalgebruik — Overlegging van stukken of documenten in een andere taal dan de procestaal — Voorwaarden voor ontvankelijkheid [Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 37, lid 2, c), en 38, leden 1‑3] (cf. punten 14‑16)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van betrokken merken — Beoordelingscriteria — Samengesteld merk — Vaststelling van dominerend bestanddeel of dominerende bestanddelen (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 33, 35)
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 juli 2011, Griekenland/Commissie (T-81/09) houdende gedeeltelijke verwerping van een beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2008) 8573 van de Commissie van 15 december 2008 houdende vermindering van de financiële bijstand van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) die aanvankelijk was toegekend in het kader van doelstelling 1 (1994-1999) van het operationele programma „Toegankelijkheid en Wegennet” in Griekenland
11

Bijgevolg heeft het Tribunale ordinario di Brescia de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Zijn op basis van de internationale verplichtingen van de [Bundesrepublik Deutschland] (onder meer de artikelen 2 en 5, lid 2, van de op 27 februari 1953 in Londen gesloten Overeenkomst nopens Duitse buitenlandse schulden) het vermeende voorrecht van immuniteit in civiele zaken [van deze staat] voor de Italiaanse rechter voor de feiten van de [...] zaak, waarop [hij] zich sinds 11 maart 2004 ([reeds aangehaald] arrest Ferrini [van de Corte suprema di cassazione]) niet langer kan beroepen, en het akkoord [dat op 18 november 2008 te Triëst is ondertekend met de Italiaanse regering] om een zaak bij het Internationaal Gerechtshof aanhangig te maken ([zaak] nr. 143/2008 General List), samen met de desbetreffende in wet nr. 98/2010 neergelegde Italiaanse regeling volgens welke Italiaanse uitspraken gebaseerd op ernstige misdaden tegen de menselijkheid niet-uitvoerbaar zijn, in strijd met artikel 6 [VEU] en met de artikelen 17, 47 en 52 van het Handvest [...]? 2) Heeft de toepassing van artikel 7 van het Reichsbeamtenhaftungsgesetz [wet van 22 mei 1910 op de aansprakelijkheid van het Duitse rijk voor zijn ambtenaren] (arrest van het Bundesgerichtshof van 26 juni 2003, III ZR 245/98, [en] arrest van het Bundesverfassungsgericht van 15 februari 2006, 2 Bvr 1476/03) inzake oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, waarbij Europese burgers in strijd met artikel 2 van de Overeenkomst nopens Duitse buitenlandse schulden het recht wordt ontnomen om schadevergoeding te vorderen van de [Bundesrepublik Deutschland], de rechten die verzoekers aan de artikelen 17 en 47 van het Handvest [...] ontlenen, geschonden tot 11 maart 2004 ([reeds aangehaald] arrest Ferrini [van de Corte suprema di cassazione]), zodat het beroep op een verjaringstermijn in strijd is met de communautaire verplichtingen, in het bijzonder de artikelen 3 [VEU] en 4, lid 3, laatste alinea, [VEU] en het beginsel non conceditur contra venire factum proprio? 3) Is de exceptie van immuniteit ten aanzien van de rechtsmacht die de [Bundesrepublik Deutschland], de verwerende partij, opwerpt, in strijd met artikel 4, lid 3, laatste alinea, [VEU] en artikel 21 [VEU], daar zij in de weg staat aan de civiele aansprakelijkheid op basis van gemeenschappelijke Europese beginselen (artikel 340 [VWEU]) van verwerende partij voor de schending van het internationaal recht (verbod van slavernij en dwangarbeid) die zij jegens burgers van een andere lidstaat heeft begaan?”
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 3 februari 2011 in zaak T‑3/09, Italië/Commissie, houdende afwijzing van een vordering tot nietigverklaring van beschikking 2010/38/EG van de Commissie van 21 oktober 2008 betreffende staatssteun C 20/08 (ex N 62/08) die Italië voornemens is ten uitvoer te leggen door een wijziging van regeling N 59/04 betreffende een tijdelijk defensief mechanisme voor scheepsbouw (PB 2010, L 17, blz. 50)
1)

De beschikking van de rechter in kort geding die de president van het Gerecht van de Europese Unie vervangt, van 3 oktober 2011, Qualitest FZE/Raad (T-421/11 R), wordt vernietigd voor zover de rechter in kort geding daarin de door Qualitest FZE gestelde financiële schade uitsluitend heeft beoordeeld ten aanzien van het vermogen van de groep waartoe deze behoort, of van haar enige aandeelhouder, om haar financieel te ondersteunen en haar voortbestaan te verzekeren tot aan de sluiting van de procedure ten gronde.
Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht (Derde Kamer) van 14 maart 2011, Campailla/Commissie (T‑429/09) houdende verwerping van het beroep tot vergoeding van de schade die rekwirant zou hebben geleden doordat de Commissie heeft geweigerd tussen te komen in een geschil tussen rekwirant en de Staat Kameroen – Ontvankelijkheid – Wezenlijke vormvoorschriften – Verplichte vertegenwoordiging van natuurlijke personen of rechtspersonen door een advocaat die bevoegd is om voor een rechterlijke instantie van een lidstaat op te treden