ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Voor een tariefplicht in de zin van artikel 2, lid 5, van verordening nr. 1191/69 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren is niet enkel kenmerkend dat de overheid de vervoertarieven vaststelt of goedkeurt, maar ook dat tegelijk sprake is van de twee volgende omstandigheden: ten eerste gelden voor bepaalde categorieën reizigers of producten of voor bepaalde verbindingen „bijzondere” tariefmaatregelen, en ten tweede zijn die tariefmaatregelen in strijd met het commerciële belang van de onderneming. Deze uitlegging vindt steun in artikel 2, lid 5, tweede alinea, van de voornoemde verordening, waarin is gepreciseerd dat algemene maatregelen van prijsbeleid en maatregelen inzake algemene prijzen en vervoersvoorwaarden, welke zijn getroffen met het oog op de ordening van de vervoermarkt of van een gedeelte daarvan geen tariefplichten vormen. Hieruit volgt dat een wettelijke verplichting van algemene strekking om de vervoertarieven te laten goedkeuren door de overheid, op zich niet kan worden geacht een tariefplicht in de zin van artikel 2, lid 5, van verordening nr. 1191/69 op te leveren.

(cf. punt 159)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 17, 18)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 49‑51, 101)
4.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie — Verplichting om deze maatregel uit te breiden tot entiteiten die in handen zijn van of onder zeggenschap staan van een dergelijke entiteit — Hoedanigheid van entiteit die in handen is of onder zeggenschap staat van een andere entiteit — Beoordeling geval per geval door de Raad — Criteria [Besluiten van de Raad 2010/413/GBVB, art. 20, lid 1, c), en 2012/635/GBVB; verordeningen van de Raad nr. 267/2012, art. 23, lid 2, d), en nr. 945/2012] (cf. punten 48‑50, 54)
De eerste alinea van artikel 55, lid 1, van verordening nr. 1974/2006 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1698/2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Elfpo, vormt de hoofdregel of algemene regel inzake subsidiabele uitgaven bij investeringen en de tweede alinea voorziet in een verschillende oplossing voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen, waardoor zij in elk geval kan worden gekwalificeerd als een afwijking. Een dergelijke kwalificatie is evenwel niet noodzakelijkerwijze gelijk te stellen met een uitzondering in strikte zin, maar kan wijzen op het bestaan van een specifieke en afzonderlijke regeling tegenover de door de hoofdregel of algemene regel vastgestelde regeling. Dienaangaande blijkt niet duidelijk uit de tweede alinea of het de bedoeling van de Uniewetgever was om ofwel een uitzondering in strikte zin te stellen dan wel alleen te voorzien in de machtiging voor de lidstaten om een afwijkende en specifieke regeling voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in het leven te roepen, waarbij de uitdrukking „in afwijking” en het woord „alleen” in hun geheel in tweeërlei zin kunnen worden uitgelegd. Dat dezelfde zin deze twee beperkende bestanddelen samen bevat, verstrekt geen voldoende duidelijke en nauwkeurige aanwijzing over de vraag of de tweede alinea geldt als een uitzondering in strikte zin dan wel als een gewone afwijkende regel die voorziet in de mogelijkheid om een afzonderlijke en specifieke regeling voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in te voeren.

Daaruit volgt dat de rechtspraak die is ingegeven door het beginsel van Romeins recht singularia non sunt extendenda, volgens hetwelk de Unieregels die in uitzonderingen voorzien, strikt moeten worden uitgelegd tot behoud van de nuttige werking van de algemene regeling waarvan zij afwijken, niet noodzakelijkerwijze van toepassing is, daar een dergelijke strikte uitlegging niet geldt wanneer de tweede alinea van artikel 55, lid 1, van verordening nr. 1974/2006 moet worden gekwalificeerd als een afwijking die voorziet in de mogelijkheid om een afzonderlijke en specifieke regeling voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in te voeren.

(cf. punten 28‑30)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 35)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 18, 20, 62)
Verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk voorziet niet in de bescherming van kwaliteitsmerken. Deze verordening ziet enkel op de bescherming van individuele of collectieve gemeenschapsmerken. Kwaliteitsmerken kunnen worden ingeschreven als gemeenschapsmerken op voorwaarde dat geen absolute weigeringsgrond in de zin van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 207/2009 bestaat die in de weg staat aan de inschrijving ervan.

Het begrip algemeen belang dat ten grondslag ligt aan artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk vereist dat tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van de waren of diensten waarvoor de inschrijving wordt aangevraagd, door eenieder vrij kunnen worden gebruikt. Deze bepaling belet dat die tekens of aanduidingen op grond van de inschrijving ervan als merk aan één enkele onderneming worden voorbehouden en dat een onderneming het gebruik van een beschrijvende term monopoliseert, ten nadele van andere ondernemingen, met inbegrip van haar concurrenten, die zo over een beperktere woordenschat zouden beschikken om hun eigen waren te beschrijven.

Het algemeen of openbaar belang om beschrijvende merken beschikbaar te houden voor gebruik door derden, staat vooraf vast en wordt vermoed. Hieruit volgt dat, wanneer het aangevraagde merk beschrijvend is, de kamer van beroep enkel dat beschrijvende karakter hoeft vast te stellen, zonder dat zij moet onderzoeken of, niettegenstaande dit beschrijvende karakter, er de facto sprake is van een openbaar belang om het aangevraagde merk beschikbaar te houden voor gebruik door derden. Voor de toepassing van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 hoeft dus uitsluitend te worden onderzocht, op basis van een bepaalde betekenis van het betrokken woordteken, of er voor het relevante publiek een voldoende rechtstreeks en concreet verband bestaat tussen het teken en de kenmerken van de categorieën van waren of diensten waarvoor de inschrijving is gevraagd. In deze context dient tevens in herinnering te worden gebracht dat de toepassing van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 niet afhangt van het bestaan van een concrete, actuele en ernstige vrijhoudingsbehoefte.

(cf. punten 53, 55)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip — Woordmerk bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven — Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 38)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 24, 25, 45)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerken NEW MAX en MAX [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 26, 46)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 37)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 29 januari 2014 (zaak R 2035/2012‑1) inzake een oppositieprocedure tussen Baumarkt Max Bahr GmbH & Co. KG en Warenhandelszentrum Ltd

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Warenhandelszentrum Ltd wordt verwezen in de kosten.
6.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens — Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 84)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, onder b)] (cf. punten 17, 26, 44)
181

Tot slot betoogt de Commissie dat haar benadering in overeenstemming is met de rechtspraak over de rechten van de verdediging in de context van concentraties, in die zin dat zij, aangezien het besluit geen kopie van de PvB hoeft te zijn, het recht heeft om de door haar geformuleerde bezwaren te herzien of elementen, feitelijk of rechtens, toe te voegen, mede in het licht van de antwoorden die verzoekster tijdens de administratieve procedure heeft gegeven, mits in het bestreden besluit dezelfde bezwaren worden geuit als in de PvB, hetgeen in de onderhavige zaak het geval is.
8

Bovendien heeft de kamer van beroep met betrekking tot het beschrijvende karakter van het bestreden merk aangegeven dat Winnetou het hoofdpersonage was van een reeks romans van de auteur Karl May, en de hoofdfiguur in films en toneel‑ en radiovoorstellingen. Zij heeft daaraan toegevoegd dat volgens door interveniënte vermelde arresten van het Bundesgerichtshof (federaal hooggerechtshof, Duitsland) en het Bundespatentgericht (federaal octrooigerecht, Duitsland) (hierna: „beslissingen van de Duitse rechterlijke instanties”) de term „winnetou” voor de Duitse consument deed denken aan een fictief nobel en goed indiaans opperhoofd, en dat deze term volgens het Bundesgerichtshof in Duitsland beschrijvend was voor drukwerken, filmproductie en de publicatie en het uitgeven van boeken en tijdschriften (punten 22‑25 van de bestreden beslissing). Hoewel de kamer van beroep eraan heeft herinnerd dat zij niet was gebonden door de rechtspraak van de nationale rechterlijke instanties, heeft zij benadrukt dat in casu, aangezien een hoogste nationale rechterlijke instantie had geoordeeld dat de term „winnetou” in Duitsland beschrijvend was, het bestreden merk krachtens artikel 7, lid 2, van verordening nr. 207/2009 ook moest worden geacht niet te kunnen worden beschermd voor waren en diensten in verband met boeken, radio en televisie (punt 27 van de bestreden beslissing). Zo heeft de kamer van beroep vastgesteld dat voor „films, met name tekenfilms, videofilms”, „magnetische gegevensdragers, grammofoonplaten”, „belichte films, ook voor cinematografische doeleinden” van klasse 9, „drukwerken”, „boekbinderswaren”, „foto’s” van klasse 16 en diensten inzake „organisatie voor ontspannende, culturele en sportieve doeleinden, verhuur van films en geluidsbanden”, „filmproductie en ‑voorstelling”, „fotografie”, „ontspanning”, „evenementen binnen een vrijetijds‑ en vakantiepark”, „vakantiekampen”, „diensten van kampeerterreinen” en „exploitatie van industriële-eigendomsrechten” van de klassen 41 en 42, het teken WINNETOU de inhoud van deze waren en diensten beschreef of rechtstreeks aangaf, omdat de consument zonder meer zou veronderstellen dat het waren of diensten met Winnetou of over het thema Winnetou betreft (punten 28‑31 van de bestreden beslissing). Wat vervolgens de andere waren of diensten betreft, heeft de kamer van beroep opgemerkt dat, met uitzondering van „drukletters” en „clichés” van klasse 16, die geen verband hielden met het personage Winnetou, de boeken, de films of de festivals, de andere waren konden worden aangemerkt als rechtstreeks met Winnetou verbonden „merchandising”, en dat bepaalde waren of diensten zoals voedingsmiddelen of diensten van „vervoer” en „huisvesting en bediening van gasten” rechtstreeks verband hielden met de festivals (punten 32‑46 van de bestreden beslissing). Gelet op deze elementen heeft de kamer van beroep beslist dat het bestreden merk beschrijvend was voor al deze waren en diensten.
187

Wat tot slot verzoeksters betoog aangaat dat kennelijk niets in de niet-concurrentieovereenkomst het Telefónica verhinderde om haar belang in Zon te vergroten en dat het dus zeer onwaarschijnlijk was dat Telefónica nog een eigen infrastructuur zou opzetten op de Portugese markt omdat dat schadelijk zou zijn geweest voor de activiteit van Zon, moet in de eerste plaats worden opgemerkt dat de Commissie in overweging 164 van het bestreden besluit heeft verklaard dat het argument dat het beding het Telefónica niet verhinderde om haar belang in Zon te vergroten, niet kon worden aanvaard, aangezien het beding letterlijk het verbod bevatte van „elke directe of indirecte (via een verbonden partij) betrokkenheid bij of investering in enigerlei project in de telecommunicatiesector”, waaronder ook het vergroten van haar deelneming in Zon door Telefónica valt. In de tweede plaats kan het feit dat Telefónica reeds een minderheidsdeelneming in Zon had, die op grond van het beding niet mocht worden vergroot, niet aantonen dat Telefónica geen potentiële concurrent op de Portugese markt was, maar geeft dit aan dat Telefónica die deelneming zonder het beding had kunnen vergroten of andere aanbieders had kunnen verwerven.
72

In de tweede plaats zij opgemerkt dat, zelfs indien de situatie van verzoeksters tijdens de openbare procedure kan worden geacht vergelijkbaar te zijn met de situatie waarin de geselecteerde inschrijver zich bevond tijdens de procedure van gunning via onderhandelingen, quod non, de prijs slechts een van de vier gunningscriteria is in het kader van een procedure waarbij de opdracht wordt gegund aan de onderneming met de economisch voordeligste offerte. De aanbestedende dienst is dus vrij om in het licht van de andere vastgestelde gunningscriteria de opdracht te gunnen aan een inschrijver die een hogere prijs voorstelt, wanneer diens offerte van hogere kwaliteit is, wat in casu het geval was. Verzoeksters betwisten namelijk niet dat de offerte van de geselecteerde inschrijver in het licht van de gunningscriteria van hogere kwaliteit was dan hun offerte.
37

Zowel het BHIM als interveniënte betwisten dat de beginselen van het gezag van gewijsde of non bis in idem en het adagium venire contra factum proprium van toepassing zijn in een bij het BHIM ingeleide administratieve procedure. Beide betwisten ook dat het bewijs is geleverd van het normaal gebruik van het oudere gemeenschapsmerk, aangezien de overgelegde bewijzen daartoe ontoereikend waren. Zo is de economische activiteit van de onderneming die dat merk exploiteerde, na een insolvabiliteitsprocedure beëindigd, heeft deze onderneming haar laatste jaarrekening neergelegd in 2004 en is haar fabriek gesloten in 2007. Deze fabriek was reeds eerder bijna dichtgegaan, toen een Russische investeerder ze in 2004 heeft gekocht. Verzoekster heeft noch haar reële aanwezigheid op de markt aangetoond, noch bewezen dat in het voornoemde tijdvak daadwerkelijk TVR-wagens zijn verkocht. De vage en onbetrouwbare bewering dat de productie in 2006 zou zijn gedaald tot twee à drie wagens per week, volstaat als zodanig niet. Bovendien, indien de bewezen deelname aan autoshows een aanwijzing van aanwezigheid op de markt was, impliceert de presentatie van prototypes bij die gelegenheid, zoals die van de TVR Sagaris op de autoshow van Birmingham (Verenigd Koninkrijk) in 2004, niet dat de betrokken wagen ook in productie is gegaan of op deze evenementen is verkocht. Evenzo blijkt uit reclamemateriaal en persmededelingen noch dat de betrokken modellen in het relevante tijdvak daadwerkelijk zijn verkocht, noch dat sprake was van een reëel marktaandeel. Verzoekster had evenwel overtuigende bewijzen kunnen overleggen van het normaal gebruik van het oudere gemeenschapsmerk, zoals de rekeningen van de betrokken onderneming, de omzetcijfers, facturen of andere relevante financiële bewijzen.
194

Uit het onderzoek van het vierde en het vijfde middel die verzoekster tot staving van haar vorderingen tot nietigverklaring van het bestreden besluit had aangevoerd, is immers niet gebleken van elementen die afdoen aan de conclusie dat de betrokken ondernemingen hebben deelgenomen aan één enkele voortdurende inbreuk op artikel 101 VWEU, die de mededinging op de EER-markt heeft beperkt en in het bijzonder een prijsstellingsafspraak met zich heeft gebracht, waarvan de uitvoering nauwgezet is gecontroleerd, alsook een beperking van de productie en uitwisseling van vertrouwelijke informatie over de CPT’s. Anders dan verzoekster beweert, is het irrelevant of het CDT-kartel geavanceerder en complexer was dan het CPT-kartel, gelet op de effecten van deze twee kartels, die de mededinging op de EER-markt hebben beperkt. Zoals uit overweging 1059 van het bestreden besluit volgt, is het feit dat voor het CDT-kartel een grotere coëfficiënt voor de ernst in aanmerking is genomen, te verklaren doordat in het kader van dit kartel – anders dan in het kader van het CPT-kartel – ook afnemers werden toegewezen. Voorts kan het argument dat in het bestreden besluit onvoldoende is bewezen dat er sprake was van productiebeperking en marktverdeling, niet slagen, gelet op de beoordeling in het kader van het tweede onderdeel van het vijfde middel.
71

In casu heeft de kamer van beroep in punt 44 van de bestreden beslissing geoordeeld dat het oudere merk beschikte over een gemiddeld intrinsiek onderscheidend vermogen. Gelet op de soortgelijkheid van de betrokken waren en de overeenstemming van de conflicterende tekens, heeft zij in punt 51 van die beslissing geconcludeerd dat er sprake was van gevaar voor verwarring van de conflicterende merken. In het kader van haar beoordeling verwierp zij het argument dat was gebaseerd op de vreedzame co-existentie van die merken in Duitsland.
124

In dit verband dient erop te worden gewezen dat het loutere feit dat een stof is vermeld in de in artikel 59, lid 1, van verordening nr. 1907/2006 bedoelde lijst, niet belet dat deze stof, wanneer zij voorkomt in een product, wordt onderworpen aan beperkingen in plaats van aan autorisatie. Zoals blijkt uit artikel 58, lid 5, en artikel 69, van verordening nr. 1907/2006, kan de Commissie of een lidstaat immers steeds voorstellen dat de vervaardiging, het op de markt brengen of het gebruik van een stof als zodanig of vervat in een mengsel of in een product wordt gecontroleerd door beperkingen in plaats van door autorisatie (zie in die zin arrest Bilbaína de Alquitranes e.a./ECHA, punt 40 supra, EU:T:2013:106, punt 128).
32

In de tweede plaats heeft de kamer van beroep, gesteld dat het bestreden merk – zoals verzoekster meent en hoewel de kamer van beroep zich op dit punt niet heeft uitgesproken – is ingeschreven voor een voldoende ruime categorie van waren en diensten om daarbinnen meerdere subcategorieën te kunnen onderscheiden die zelfstandig kunnen worden bekeken, ten onrechte geoordeeld dat verzoeksters vordering tot vervallenverklaring in strijd was met het algemeen rechtsbeginsel nemo potest venire contra factum proprium aangezien verzoekster – zoals blijkt uit de overwegingen in punt 25 hierboven – in dat geval het recht had om bepaalde waren en diensten waarvoor zij normaal gebruik niet betwistte, uit te sluiten van haar vordering tot vervallenverklaring. Dit klemt te meer, daar uit de rechtspraak blijkt, zoals het BHIM in zijn schrifturen eraan heeft herinnerd, dat ook al heeft de partij die het bewijs van normaal gebruik van een merk vordert, kennis van het zelfs daadwerkelijke of intensieve gebruik van dat merk, niet noodzakelijk sprake is van kwade trouw wanneer zij dat bewijs vordert. Het is immers geoorloofd om de vraag of het gebruik waarvan men kennis heeft, voldoende is om als normaal gebruik te worden beschouwd in de zin van artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009 en de relevante rechtspraak, ter beoordeling voor te leggen aan de bevoegde instanties van het BHIM [arrest van 8 maart 2012, Arrieta D. Gross/BHIM – International Biocentric Foundation e.a. (BIODANZA), T‑298/10, EU:T:2012:113, punt 87].
7.

Mededinging — Regels van de Unie — Inbreuken — Opzettelijk of uit onachtzaamheid gemaakt — Begrip — Onderneming die niet onwetend kan zijn van het mededingingsverstorend karakter van haar gedrag — Overeenkomst tussen een initiërend farmaceutisch bedrijf en een onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is — Betalingen in omgekeerde richting die onevenredig zijn en gecombineerd worden met marktuitsluiting van de concurrenten — Daaronder begrepen (Art. 101 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; verordening nr. 1/2003 van de Commissie, art. 5 en 23, lid 2) (cf. punten 283, 369‑371)