ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Vervoer – Openbaar personenvervoer per spoor en over de weg – Verordening nr. 1370/2007 – Onderhandse gunning van openbaredienstcontracten – Artikel 5, lid 4 – Werkingssfeer ratione temporis – Vóór 3 december 2019 genomen besluit van een bevoegde plaatselijke overheid over de onderhandse gunning van een openbaredienstcontract voor lokaal vervoer – Daarvan uitgesloten (Verordening nr. 1370/2007, art. 5, lid 4, en 8, lid 2) (zie punten 34, 37‑42 en dictum)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 4 juni 2019 – Pólus Vegas

(Zaak C‑665/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Nationale belastingen op de exploitatie van speelautomaten in speelzalen – Nationale wetgeving die het bedrag van een belasting vervijfvoudigt en een extra belasting oplegt”

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Vraag gerezen in een geding dat tot één lidstaat is beperkt – Bevoegdheid op grond van de omstandigheid dat personen uit andere lidstaten eventueel worden geraakt – Exploitatie van speelautomaten – Noodzaak voor de nationale rechterlijke instantie om gegevens te verstrekken waaruit blijkt dat klanten uit andere lidstaten gebruikmaken van de geboden speelmogelijkheden

(Art. 56 en 267 VWEU)

(zie punten 17‑19, 24 en dictum)

Dictum

Artikel 56 VWEU, gelezen in het licht van het arrest van 11 juni 2015, Berlington Hungary e.a. (C‑98/14, EU:C:2015:386), moet aldus worden uitgelegd dat met betrekking tot de exploitatie van speelautomaten in een lidstaat niet kan worden vermoed dat er sprake is van een grensoverschrijdende situatie op grond van het enkele feit dat burgers van de Europese Unie uit andere lidstaten gebruik kunnen maken van de aldus geboden speelmogelijkheden.

( 1 ) PB C 122 van 1.4.2019.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 21 maart 2019 –

Telefónica Móviles España e.a.

(Gevoegde zaken C‑119/18 tot en met C‑121/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 2002/20/EG – Artikel 6, lid 1, en deel A van de bijlage – Machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en ‑diensten – Exploitanten van telecommunicatiediensten – Geografische reikwijdte die groter is dan één autonome regio – Jaarlijkse financiële bijdrage – Bijdrage aan de financiering van de Corporación de Radio y Televisión Española”

Harmonisatie van de wetgevingen – Telecommunicatiesector – Elektronische-communicatienetwerken en -diensten – Vergunning – Richtlijn 2002/20 – Werkingssfeer – Jaarlijkse financiële bijdrage die ter financiering van het publieke omroepwezen wordt opgelegd aan telecommunicatieondernemingen die in Spanje werkzaam zijn in meer dan één autonome regio – Daarvan uitgesloten

[Richtlijn 2002/20 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1, lid 2, art. 2, lid 2, a), art. 6, lid 1, en art. 12, en bijlage, deel A, punt 2]

(zie punten 24, 25, 30, 31 en dictum)

Dictum

Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en ‑diensten (machtigingsrichtlijn) moet aldus worden uitgelegd dat een jaarlijkse financiële bijdrage, zoals die welke aan de orde is in de hoofdgedingen, die ter financiering van het publieke omroepwezen wordt opgelegd aan telecommunicatieondernemingen die in Spanje werkzaam zijn in meer dan één autonome regio, niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijn valt.

( 1 ) PB C 161 van 7.5.2018.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 23 oktober 2018 –

Conseil départemental de l’ordre des chirurgiens-dentistes de la Haute-Garonne

(Zaak C‑296/18)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn 2000/31/EG – Dienst van de informatiemaatschappij – Reclame via een website – Gereglementeerd beroep – Kaakchirurg – Nationale wettelijke regeling die via een website gemaakte reclame verbiedt”

1. Harmonisatie van de wetgevingen–Elektronische handel–Richtlijn 2000/31–Verrichting van diensten van de informatiemaatschappij–Toestaan van commerciële communicatie die deel uitmaakt van een dergelijke door een lid van een gereglementeerd beroep verleende dienst–Begrip commerciële communicatie–Reclame voor mond- en tandverzorging via een website van een tandarts–Daaronder begrepen (Richtlijn 2000/31 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1) (zie punten 14‑16)

2. Harmonisatie van de wetgevingen–Elektronische handel–Richtlijn 2000/31–Verrichting van diensten van de informatiemaatschappij–Toestaan van commerciële communicatie die deel uitmaakt van een dergelijke door een lid van een gereglementeerd beroep verleende dienst–Nationale regeling die algemeen en volstrekt verbiedt dat leden van de beroepsgroep tandheelkunde via een website reclame maken–Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 2000/31 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1) (zie punten 17‑19, 22 en dictum)

Dictum

Artikel 8 van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („richtlijn inzake elektronische handel”) moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij alle reclame van de leden van de beroepsgroep tandheelkunde op algemene en volstrekte wijze wordt verboden, voor zover hun daarbij alle gebruik wordt ontzegd van reclamemethoden om hun persoon of hun vennootschap via hun website te promoten.
2.

Beroep wegens nalaten – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Nalaten dat vatbaar is voor beroep – Nalaten van de Commissie een standpunt te bepalen over de inhoud van een klacht die een particulier tegen een lidstaat heeft ingediend – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 258 VWEU en 265, derde alinea, VWEU) (zie punten 20‑23)
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 13 november 2019 –

Hamed en Omar

(Gevoegde zaken C‑540/17 en C‑541/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht – Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming – Richtlijn 2013/29/EU – Artikel 33, lid 2, onder a) – Afwijzing door de autoriteiten van een lidstaat van een asielverzoek als niet-ontvankelijk op grond van het feit dat de vluchtelingenstatus eerder in een andere lidstaat is toegekend – Artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Reëel en bewezen risico van onmenselijke of vernederende behandeling – Levensomstandigheden van de personen met een vluchtelingenstatus in die andere lidstaat”

Grondrechten – Verbod van folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen – Omvang – Structurele tekortkomingen na afloop van de procedure tot toekenning van internationale bescherming in een lidstaat vanwege de levensomstandigheden van de personen die deze bescherming genieten – Verbod voor de andere lidstaten om een asielverzoek niet-ontvankelijk te verklaren op grond dat eerder in die lidstaat de vluchtelingenstatus is toegekend – Voorwaarden – Beoordeling of er werkelijk sprake is van dergelijke tekortkomingen – Criteria – Vereiste van een situatie van verregaande materiële deprivatie

[Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 4; richtlijn 2013/32 van het Europees Parlement en de Raad, art. 33, lid 2, a)]

(zie punten 34‑43 en dictum)

Dictum

Artikel 33, lid 2, onder a), van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat het er zich tegen verzet dat een lidstaat gebruikmaakt van de door deze bepaling geboden mogelijkheid om een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk te verklaren op grond van het feit dat de verzoeker reeds door een andere lidstaat de vluchtelingenstatus is toegekend, hoewel de te verwachten levensomstandigheden waarmee de verzoeker als persoon met een vluchtelingenstatus in die andere lidstaat geconfronteerd zou worden, hem zouden blootstellen aan een ernstig risico van onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

( 1 ) PB C 402 van 27.11.2017.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 22 februari 2018 – Bisignani

(Zaak C‑125/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikelen 53, lid 2, en 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vrij verkeer van kapitaal – Artikelen 64 en 65 VWEU – Richtlijn 2011/16/EU – Administratieve samenwerking op het gebied van belastingen – Kapitaaloverdracht aan Vaticaanstad – Verplichting tot aangifte van geldovermakingen naar of uit het buitenland – Intrekking”

1. Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer–Beperkingen–Belastingwetgeving–Verplichting tot aangifte van geldovermakingen naar het buitenland–Intrekking van een dergelijke verplichting–Toelaatbaarheid–Geen beperkingen [Art. 64, lid 1, VWEU en 65, lid 1, a), VWEU] (zie punten 22‑27, 33 en dictum)

2. Prejudiciële vragen–Ontvankelijkheid–Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken–Draagwijdte–Verzoek dat niet voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context verstrekt–Onmogelijkheid voor het Hof om de verwijzende rechterlijke instantie een nuttig antwoord te geven–Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94; richtlijn 2011/16 van de Raad) (zie punten 29‑32)

Dictum

De artikelen 64, lid 1, en 65, lid 1, onder a), VWEU moeten in die zin worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de inbreuk van niet aangeven van geldovermakingen naar het buitenland definitief afschaft.

( 1 ) PB C 213 van 3.7.2017.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 11 mei 2017 – Bericap

(Zaak C‑53/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Steun verleend door de lidstaten – Afwijkingen van het verbod op steun – Steun die als verenigbaar met de interne markt kan worden aangemerkt – Verordening (EG) nr. 800/2008 – Definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen – Verbonden ondernemingen – Ondernemingen die hun activiteiten op dezelfde markt uitoefenen en deel uitmaken van een wereldwijd concern dat in handen is van de leden van eenzelfde familie – Begrip ‚in gemeenschappelijk overleg handelende groep natuurlijke personen’”

1. Prejudiciële vragen–Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid–Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 15, 16)

2. Steunmaatregelen van de staten–Verbod–Afwijkingen–Verordening nr. 800/2008–Definitie van het begrip „kleine en middelgrote ondernemingen”–Begrip „verbonden ondernemingen”–Begrip „in gemeenschappelijk overleg handelende groep natuurlijke personen”–Strekking (Verordening nr. 800/2008 van de Commissie, bijlage I, art. 3, lid 3, eerste en vierde alinea) (zie punten 17‑19 en dictum)

Dictum

Artikel 3, lid 3, van bijlage I bij verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen [107 en 108 VWEU] met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden verklaard („de algemene groepsvrijstellingsverordening”), moet aldus worden uitgelegd dat ondernemingen als „verbonden” ondernemingen in de zin van dit artikel kunnen worden aangemerkt indien uit het onderzoek van de onderlinge juridische en economische betrekkingen volgt dat zij, via een natuurlijke persoon of een in gemeenschappelijk overleg handelende groep natuurlijke personen, een enkele economische eenheid vormen, ook al onderhouden zij formeel niet een van de in artikel 3, lid 3, eerste alinea, van deze bijlage genoemde banden. Natuurlijke personen handelen in gemeenschappelijk overleg in de zin van artikel 3, lid 3, vierde alinea, van deze bijlage als zij hun optreden coördineren om de commerciële beslissingen van de betrokken ondernemingen te beïnvloeden, zodat is uitgesloten dat die ondernemingen als onderling economisch onafhankelijk worden beschouwd. Daarbij komt het aan op de omstandigheden van het geval; het is niet per se noodzakelijk dat er contractuele betrekkingen tussen deze personen bestaan, noch dat deze personen beogen de definitie van kleine, middelgrote of micro-ondernemingen in de zin van bijlage I bij verordening nr. 800/2008 te omzeilen.

( 1 ) PB C 144 van 8.5.2017.
4

Bij een op 17 augustus 2017 ter griffie van het Hof neergelegde akte hebben Xellia en Alpharma aangevoerd dat het door het Verenigd Koninkrijk ingediende verzoek om toelating tot interventie moest worden afgewezen omdat het na het verstrijken van de in artikel 190, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde termijn en dus niet tijdig was ingediend, alsook omdat het niet met redenen was omkleed. Voorts hebben zij betoogd dat de president van het Hof – doordat de betrokken lidstaat zijn verzoek om toelating tot interventie niet binnen de gestelde termijn heeft ingediend en dat verzoek evenmin heeft gemotiveerd – niet in staat is gesteld om te beoordelen of er redenen zijn een dergelijke tardieve interventie toe te staan en om zich ervan te vergewissen dat die lidstaat met deze interventie geen procedureel voordeel beoogt te verkrijgen. Volgens hen schendt een dergelijk verzoek hun procedurele rechten omdat de redenen voor dat verzoek hun niet zijn meegedeeld en zij bijgevolg niet in staat zijn om verweer te voeren tegen die redenen en tegen de argumenten die de betrokken lidstaat mogelijkerwijs tijdens de pleitzitting zal aanvoeren.
7

Uit de verwijzingsbeslissing volgt dat de procedure tot een verklaring van erfrecht, volgens de op de feiten van het hoofdgeding toepasselijke bepalingen, in het bijzonder beoogt vast te stellen of de boedel of een deel ervan een landbouwbedrijf is en wie de erfgenaam of erfgenamen zijn. Het vereiste dat moet worden vastgesteld of sprake is van een landbouwbedrijf betreft slechts nalatenschappen waarvan de openstelling, zoals in casu, vóór 14 februari 2001 heeft plaatsgevonden. Op die dag is een arrest van het Trybunał Konstytucyjny (grondwettelijk hof, Polen) van 31 januari 2001 gepubliceerd, waarin de bepalingen betreffende de betrokken bijzondere regeling ongrondwettig zijn verklaard. Deze bepalingen zijn vervolgens ingetrokken.
2)

Artikel 3, lid 1, tweede alinea, tweede volzin, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen moet aldus worden uitgelegd dat een operationeel programma, in de zin van artikel 9, onder f), van verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen, zoals het operationeel programma „Landbouw en plattelandsontwikkeling”, goedgekeurd bij beschikking C(2000) 2878 van de Commissie van 30 oktober 2000, niet onder het begrip „meerjarig programma” in de zin van eerstgenoemde bepaling valt, tenzij in dat programma al sprake is van concrete acties die ten uitvoer moeten worden gelegd, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.
Artikel 355, punt 3, VWEU, gelezen in samenhang met artikel 49 VWEU of artikel 63 VWEU, moet aldus worden uitgelegd dat het gebruik van de vrijheid van vestiging of van het vrij verkeer van kapitaal door Britse staatsburgers tussen het Verenigd Koninkrijk en Gibraltar, voor het Unierecht een situatie betreft waarvan alle aspecten zich binnen één lidstaat afspelen.

(zie dictum)
2)

Chemtura Netherlands wordt verwezen in de kosten van de procedure in hogere voorziening, daaronder begrepen de kosten die op de procedure in kort geding in zaak C‑134/16 P(R)-R zijn gevallen.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 10 november 2016 –

Edra Costruzioni en Edilfac

(Zaak C‑140/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Overheidsopdrachten – Richtlijn 2004/18/EG – Richtlijn 2014/24/EU – Deelneming aan een aanbesteding – Inschrijver die heeft verzuimd om in de offerte de kosten van de onderneming in verband met de arbeidsveiligheid te vermelden – Jurisprudentiële verplichting om deze kosten te vermelden – Uitsluiting van de aanbesteding zonder mogelijkheid om dit verzuim recht te zetten”

1. Prejudiciële vragen–Vragen identiek aan in de rechtspraak al beantwoorde vragen–Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 19‑21)

2. Harmonisatie van de wetgevingen–Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten–Richtlijn 2004/18–Beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers–Transparantieplicht–Uitsluiting van een marktdeelnemer van een openbare aanbestedingsprocedure, omdat hij een verplichting niet is nagekomen die niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld–Geen mogelijkheid om die omissie te rectificeren–Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27, lid 1, en 49‑51) (zie punten 32‑35 en dictum)

Dictum

Het beginsel van gelijke behandeling en de transparantieverplichting, zoals deze tot uitvoering zijn gebracht in richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de uitsluiting van een inschrijver van de aanbestedingsprocedure wegens niet-nakoming van de verplichting om in de offerte de kosten van de onderneming in verband met de arbeidsveiligheid afzonderlijk te vermelden – waarvan de niet-nakoming wordt bestraft met uitsluiting van de procedure – wanneer deze verplichting niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld, maar volgt uit de uitlegging van deze regeling en de aanvulling van de leemtes in deze documenten door de nationale rechterlijke instantie die in laatste aanleg uitspraak doet. Voorts moeten het beginsel van gelijke behandeling en het evenredigheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat aan de inschrijver in een dergelijk geval de mogelijkheid wordt geboden zijn situatie te regulariseren en die verplichting na te komen binnen de door de aanbestedende dienst gestelde termijn.

( 1 ) PB C 200 van 6.6.2016.
20

De Judecătoria Satu Mare heeft de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet de omschrijving van ‚consument’ in artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13 aldus worden uitgelegd dat daaronder ook natuurlijke personen vallen die in de hoedanigheid van borg aanvullende akten hebben getekend en overeenkomsten (borgtocht of hypotheek op onroerende zaken) hebben gesloten die accessoir zijn aan de kredietovereenkomst die een handelsvennootschap heeft gesloten voor de uitoefening van haar activiteit, indien deze natuurlijke personen geen enkele band hebben met de activiteit van de handelsvennootschap en niet hebben gehandeld in de uitoefening van hun bedrijfs- of beroepsactiviteit, gelet op het feit dat verzoekers naast de hoofdschuldenaar‑rechtspersoon, met als bestuurder verzoeker, als natuurlijke personen borg hebben gestaan voor een met de verwerende kredietgever gesloten leningsovereenkomst, maar dat die overeenkomst nadien is gewijzigd en de oude schuldenaar, waarvan verzoeker bestuurder was, met instemming van de verwerende kredietgever het krediet heeft vernieuwd met een andere rechtspersoon, waarvan noch verzoeker noch verzoekster bestuurder is, maar waarbij verzoekers ten voordele van de nieuwe schuldenaar-rechtspersoon als borgstellers de genoveerde verbintenis zijn aangegaan? 2) Moet artikel 1, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus worden uitgelegd dat enkel overeenkomsten tussen handelaren en consumenten over de verkoop van goederen of diensten binnen de werkingssfeer van die richtlijn vallen of ook overeenkomsten (zekerheidstelling, borgtocht) die accessoir zijn aan een kredietovereenkomst met een handelsvennootschap als kredietnemer, gesloten door natuurlijke personen die geen enkele band hebben met de activiteit van de handelsvennootschap en niet hebben gehandeld in de uitoefening van hun bedrijfs- of beroepsactiviteit, gelet op het feit dat verzoekers naast de hoofdschuldenaar‑rechtspersoon, met als bestuurder verzoeker, als natuurlijke personen borg hebben gestaan voor een met de verwerende kredietgever gesloten leningsovereenkomst, maar dat die overeenkomst nadien is gewijzigd en de oude schuldenaar, waarvan verzoeker bestuurder was, met instemming van de verwerende kredietgever het krediet heeft vernieuwd met een andere rechtspersoon, waarvan noch verzoeker noch verzoekster bestuurder is, maar waarbij verzoekers ten voordele van de nieuwe schuldenaar-rechtspersoon als borgstellers de genoveerde verbintenis zijn aangegaan?”
Artikel R. 113‑1 van dit wetboek bepaalt:

„De verkoop van goederen of producten, of dienstverlening tegen prijzen die zijn vastgesteld in strijd met de decreten aangenomen ter uitvoering van artikel 1 van ordonnantie nr. 86‑1243 van 1 december 1986, overgenomen in artikel L. 113‑1, of van de besluiten met hetzelfde voorwerp genomen ter uitvoering van ordonnantie nr. 45‑1483 van 30 juni 1945 en voorlopig in voege gebleven krachtens artikel 61 van de hierboven vermelde ordonnantie van 1 december 1986, in bijlage bij dit wetboek, worden bestraft met een boete voorzien voor de overtredingen van categorie vijf.

Diezelfde straffen zijn van toepassing in geval van schending van de besluiten vermeld in artikel L. 113‑3 dat de modaliteiten vastlegt voor de informatie aan de consument over de prijs en de specifieke verkoopsvoorwaarden, en van de besluiten met hetzelfde voorwerp, aangenomen ter uitvoering van ordonnantie nr. 45‑1483 van 30 juni 1945.

Bij recidive zijn de boetes voorzien voor herhaalde overtredingen van categorie vijf van toepassing.”
De werkingssfeer van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, is volgens de bewoordingen van clausule 2, punt 1, ervan ruim opgevat, aangezien deze overeenkomst in het algemeen ziet op „werknemers met een contract voor bepaalde tijd die werken uit hoofde van een arbeidsovereenkomst of een arbeidsverhouding, als omschreven bij wet, collectieve overeenkomsten of gebruiken in iedere lidstaat”. Bovendien omvat de definitie van het begrip werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd in de zin van die raamovereenkomst, zoals vermeld in clausule 3, punt 1, ervan, alle werknemers, zonder onderscheid naar de openbare dan wel particuliere aard van hun werkgever. Aangezien geen enkele bijzondere sector van de werkingssfeer van de raamovereenkomst is uitgesloten, is deze overeenkomst derhalve ook van toepassing op het gebied van veterinaire controle.

Een werknemer die in de overheidssector als dierenartsassistent op het gebied van veterinaire controle is tewerkgesteld en wiens arbeidsovereenkomst volgens de bepalingen van het nationale recht door zijn werkgever noodzakelijkerwijs voor bepaalde tijd wordt gesloten, valt bijgevolg binnen de werkingssfeer van de raamovereenkomst.

(cf. punten 33‑35)