Een verzoek om een prejudiciële beslissing kan niet niet-ontvankelijk worden verklaard omdat de antwoorden op de gestelde vragen uit vaste — gemeenschaps- en nationale — rechtspraak blijken. Gesteld al dat de gestelde vragen inhoudelijk gelijk zijn aan vragen die reeds in een soortgelijke zaak voorwerp van een prejudiciële beslissing zijn geweest, blijft het een nationale rechter immers volledig vrijstaan een prejudiciële vraag aan het Hof te stellen en wordt het Hof niet onbevoegd om over deze vragen uitspraak te doen. In een dergelijk geval kan het Hof echter overeenkomstig artikel 104, lid 3, van zijn reglement voor de procesvoering op ieder moment, na de advocaat-generaal te hebben gehoord, beslissen bij een met redenen omklede beschikking waarin naar een eerder arrest of naar de betrokken rechtspraak wordt verwezen.

Artikel 12, lid 2, van verordening nr. 1984/83 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag [thans artikel 81, lid 1, EG] op groepen exclusieve-afnameovereenkomsten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1582/97, volgens hetwelk de in deze verordening neergelegde uitzondering kan worden toegepast met betrekking tot een tankstationovereenkomst voor een periode van meer dan tien jaar, op voorwaarde dat de leverancier de wederverkoper het tankstation heeft verhuurd of deze juridisch of feitelijk het genot daarvan heeft verleend, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling niet de voorwaarde stelt dat de leverancier eigenaar is van de grond waarop hij het tankstation heeft gebouwd dat hij aan de wederverkoper verhuurt. De aan de orde zijnde bepalingen zijn immers duidelijk en ondubbelzinnig geformuleerd, aangezien de dubbele voorwaarde volgens welke de leverancier zowel eigenaar zou moeten zijn van het tankstation als van de grond waarop dit is gebouwd, noch in de materiële bepalingen, noch in de considerans van deze verordening staat.

Uit de bewoordingen van artikel 5, sub a, van verordening nr. 2790/1999 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, EG op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen, volgt dat de voor de toepassing van de groepsvrijstelling vereiste beperking van de duur van het non-concurrentiebeding tot vijf jaar niet van toepassing is in twee situaties, namelijk in het geval dat de leverancier eigenaar is zowel van het tankstation dat hij aan de wederverkoper verhuurt, als van de grond waarop dit is gebouwd, en in het geval dat de leverancier de grond en het tankstation huurt van een derde, niet met de wederverkoper verbonden partij om ze vervolgens aan deze laatste onder te verhuren.

Contractclausules inzake de detailhandelsprijs komen in aanmerking voor de groepsvrijstelling krachtens verordening nr. 1984/83 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag [thans artikel 81, lid 1, EG] op groepen exclusieve-afnameovereenkomsten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1582/97, en verordening nr. 2790/1999 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen, indien de leverancier enkel een maximumverkoopprijs oplegt of een verkoopprijs aanbeveelt en indien de wederverkoper derhalve over een werkelijke mogelijkheid beschikt om de detailhandelsprijs te bepalen. Dergelijke clausules komen daarentegen niet voor die vrijstellingen in aanmerking indien zij, rechtstreeks of op indirecte of verkapte wijze, leiden tot vaststelling van de detailhandelsprijs of tot oplegging van de minimumverkoopprijs door de leverancier.

Met betrekking tot een aanbevolen verkoopprijs is de wijze waarop deze wordt berekend, in dit verband irrelevant, voor zover de wederverkoper enige vrijheid wordt gelaten om de verkoopprijs daadwerkelijk te bepalen. Die vrijheid bestaat echter niet wanneer de leverancier de wederverkoper een vaste distributiemarge oplegt waarvan deze niet kan afwijken. Het staat aan de verwijzende rechter om in de eerste plaats na te gaan of de door de leverancier aanbevolen detailhandelsprijs in werkelijkheid niet neerkomt op een vaste verkoopprijs of minimumverkoopprijs, waarbij rekening moet worden gehouden met alle contractuele verplichtingen, gezien in de economische en juridische context ervan, en met het gedrag van de partijen in het hoofdgeding, en om in de tweede plaats te onderzoeken of de wederverkoper een reële mogelijkheid heeft om deze aanbevolen verkoopprijs te verlagen. Daarbij dient hij met name na te gaan of deze detailhandelsprijs in werkelijkheid niet op indirecte of verkapte wijze wordt vastgesteld, bijvoorbeeld door de vaststelling van de distributiemarge van de wederverkoper of van het maximumniveau van de kortingen die deze mag verlenen op de aanbevolen verkoopprijs, of door bedreigingen, intimidatie, waarschuwingen, sancties of prikkels.

(cf. punten 78-80, 84, dictum 3)