ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

2 april 1998

Zaak T-86/97

R. Apostolidis

tegen

Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Schorsing van bevorderingsprocedure — Tuchtprocedure”

Volledige Franse tekst II-521

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 11 juli 1996 houdende schorsing van de procedure van voorziening in één van de drie bij kennisgeving van vacature CJ 91/95 vacant verklaarde ambten, zoals bevestigd bij het besluit van 10 december 1996 houdende uitdrukkelijke afwijzing van de door verzoekster tegen het eerste besluit ingediende klacht, tot vernietiging van een gesteld parallel dossier en tot betaling van 1000000 BFR ter vergoeding van de geleden morele schade.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster is ambtenaar in de rang A 6 bij het Hof van Justitie (Hof) en tewerkgesteld bij eenheid A van de afdeling Onderzoek en documentatie.

Vanaf 1992 ontvangen een aantal ambtenaren van het Hof smaadbrieven en boze telefoons. Ook worden enkele van hun bezittingen beschadigd. Al deze handelingen worden verricht door niet geïdentificeerde personen. Op 11 oktober 1995 verzoekt de griffier van het Hof de adjunct-griffier een onderzoek in te stellen naar deze handelingen. De verklaringen van de in het kader van dit onderzoek gehoorde slachtoffers wijzen in de richting van verzoekster.

Op 14 februari 1996 publiceert het Hof kennisgeving CJ 91/95 waarbij drie ambten van hoofdadministrateur (loopbaan A 5/A 4) bij de afdeling „Onderzoek en documentatie” vacant worden verklaard. Verzoekster, die voor bevordering in aanmerking komt, solliciteert naar een van die ambten. De directeur van de directie Bibliotheek, onderzoek en documentatie stelt voor, verzoekster, de heer R. en mevrouw S. bij wege van bevordering aan te stellen.

Bij besluit van 28 juni 1996 stemt de griffier van het Hof in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) in met de bevordering van de heer R. en van mevrouw S., maar schorst hij de procedure van voorziening in het derde ambt in afwachting van aanvullend onderzoek naar de feiten waarvoor verzoekster in opspraak is gebracht. Op 3 juli 1996 stelt hij verzoekster mondeling in kennis van de redenen van die schorsing.

Bij memorandum van 11 juli 1996 (besluit van 11 juli 1996) deelt de griffier verzoekster het volgende mee: „Ik heb ingestemd met de aanstelling van mevrouw S. en van de heer R. in twee van de drie vacant verklaarde ambten. De procedure van voorziening in het derde ambt van hoofdadministrateur is daarentegen geschorst om de redenen die ik u tijdens ons onderhoud van 3 juli 1996 heb meegedeeld. ”

Op 12 september 1996 dient verzoekster krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een klacht in waarin zij om intrekking van het besluit van 11 juli 1996 verzoekt. Verder vordert zij volledig vernietiging, onder toezicht van het Gerecht, van een parallel dossier dat het Hof over haar zou hebben aangelegd, en betaling van 1000000 BFR ter vergoeding van de morele schade die uit het besluit van 11 juli 1996 is voortgevloeid.

Op 25 oktober 1996 legt de adjunct-griffier de griffier zijn conclusies over het onderzoek voor. Daarin oordeelt hij, dat „alles erop wijst, dat [verzoekster] de handelingen heeft gesteld waarover onze collega's klagen”. Dezelfde dag zendt hij verzoekster een memorandum waarin hij de uitkomst van dit onderzoek uiteenzet. Hij voegt daarbij een kopie van de belangrijkste daarop betrekking hebbende stukken. Als bijlage bij een memorandum van 10 december 1996 deelt verzoekster al deze stukken aan het klachtencomité mee met de precisering, dat dit de stukken zijn die zij in haar klacht als „parallel dossier” had aangemerkt.

Bij besluit van 10 december 1996 wijst het klachtencomité verzoeksters klacht af op grond dat, enerzijds, het TABG, dat niet verplicht is op een kennisgeving van vacature een aanstelling te verrichten, a fortiori het recht heeft een procedure van voorziening in een ambt te schorsen wanneer een onderzoek naar het gedrag van de betrokkene aan de gang is, en anderzijds het in de klacht bedoelde dossier het dossier over het onderzoek naar de door niet geïdentificeerde personen verrichte handelingen is, en niet een dossier dat onder artikel 26 van het Statuut valt.

Op 7 maart 1997 vraagt de griffier het administratief comité van het Hof om in zijn hoedanigheid van TABG een tuchtprocedure in te leiden tegen verzoekster. Na de instelling van het onderhavige beroep beslist het administratief comité van verweerder op 14 juli 1997 in zijn hoedanigheid van TABG, jegens verzoekster de in artikel 86, lid 2, sub a, van het Statuut bedoelde tuchtmaatregel van schriftelijke waarschuwing te treffen. Op 22 oktober 1997 dient verzoekster krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut een klacht in tegen dit besluit.

De ontvankelijkheid

Een door een ambtenaar tegen een bevestigend besluit ingesteld beroep tot nietigverklaring is alleen dan niet-ontvankelijk, wanneer het bevestigde besluit voor de betrokkene onherroepelijk is geworden doordat er niet tijdig beroep tegen is ingesteld. Wanneer het bevestigde besluit niet onherroepelijk is geworden, kan de betrokkene evenwel het bevestigde besluit, het bevestigende besluit of beide besluiten aanvechten (punt 21).

Referentie: Hof 11 januari 1996, Zunis Holding e.a./Commissie, C-480/93 P, Jurispr. blz. I-1, punt 14; Gerecht 27 oktober 1994, Chavane de Dalmassy e.a./Commissie, T-64/92, JurAmbt. blz. II-723, punt 25

In het onderhavige geval dient verzoekster op 12 september 1996 een klacht in tegen het besluit van 11 juli 1996. Aangezien de in artikel 90, lid 2, van het Statuut bepaalde termijn van drie maanden voor het indienen van een klacht tegen het besluit van 28 juni 1996 op 12 september 1996 nog niet is verstreken, kan verzoekster haar klacht richten tegen het bevestigende besluit van 11 juli 1996 of tegen het besluit van 28 juni 1996. Aangezien bovendien overeenkomstig artikel 91, lid 3, van het Statuut binnen een termijn van drie maanden na de officiële kennisgeving aan verzoekster van het uitdrukkelijke besluit tot afwijzing van haar klacht een beroep bij het Gerecht is ingesteld, is de vordering tot nietigverklaring ontvankelijk (punt 22).

Ook verweerders argument, dat het beroep te vroeg is ingesteld, moet worden afgewezen (punten 23 en 24).

Ten gronde: de vordering tot nietigverklaring

Het eerste middel: schending van artikel 26 van het Statuut

Artikel 26 van het Statuut, betreffende het persoonsdossier, strekt ertoe, te voorkomen dat het TABG de ambtelijke positie en de loopbaan van een ambtenaar rakende besluiten neemt op grond van gegevens betreffende zijn gedrag die niet aan zijn persoonsdossier zijn toegevoegd en waarvan de betrokkene niet in kennis is gesteld (punt 33).

Referentie: Hof 12 november 1996, Ojha/Commissie.C-294/95 P, Jurispr. blz. I-5863, punt 57

Artikel 26 van het Statuut staat evenwel niet eraan in de weg, dat een instelling een onderzoek instelt en daartoe een dossier samenstelt. De enige stukken van een onderzoek die belang hebben voor de ambtelijke positie van een ambtenaar en derhalve aan diens persoonsdossier moeten worden toegevoegd, zijn de tuchtmaatregelen die in voorkomend geval op basis van het onderzoeksdossier zijn genomen (punt 36).

Het tweede middel: schending van de artikelen 6 en 10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de i-echten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM)

In het kader van een tuchtprocedure kan geen beroep worden gedaan op artikel 6 EVRM. Dit klemt te meer wanneer, zoals in het onderhavige geval, het besluit zelfs niet als een tuchtmaatregel kan worden aangemerkt. Verzoeksters argument inzake schending van artikel 6 EVRM moet derhalve worden afgewezen (punt 45).

Referentie: Gerecht 17 oktober 1991, de Compte/Parlement, T-26/89, Jurispr. blz. II-781, punt 94; Gerecht 15 mei 1997, N/Commissie, T-273/94, JurAmbt. blz. II-289, punt 95

Het argument, dat artikel 10 EVRM is geschonden doordat verzoekster geen toegang heeft gekregen tot het gestelde parallelle dossier, moet eveneens worden afgewezen daar verweerder de gegevens uit het onderzoeksdossier slechts in het kader van de tuchtprocedure aan verzoekster moest meedelen en niet in het kader van de vaststelling van het bestreden besluit, dat overigens niet als een tuchtmaatregel kan worden aangemerkt (punt 46).

Ten slotte is er ook geen sprake van schending van het beginsel dat de verdachte voor onschuldig wordt gehouden, daar het bestreden besluit niet meer inhoudt dan de opschorting van de beslissing over de eventuele bevordering van verzoekster in afwachting van de uitkomst van een onderzoek naar het bestaan van de door een aantal ambtenaren aan het licht gebrachte feiten en verzoeksters betrokkenheid daarbij (punt 47).

Het derde middel: ontbreken van rechtsgrondslag voor het besluit van 11 juli 1996 en schending van het beginsel van gelijke behandeling

Aangezien de procedure van bevordering van een ambtenaar deel uitmaakt van een procedure van voorziening in een vacant verklaard ambt, en het TABG niet verplicht is een procedure van voorziening in een dergelijk ambt ten einde te voeren wanneer daarvoor objectieve gronden aanwezig zijn, moet worden aangenomen, dat het TABG ook bevoegd is een dergelijke procedure om objectieve redenen te schorsen (punt 54).

Referentie:Gerecht 19 oktober l995, Obst/Commissie, T-562/93, JurAmbt. blz. II-737, punt 35; Gerecht 21 juni 1996, Moat/Commissie, T-41/95, JurAmbt. blz. II-939, punt 38; Gerecht 18 maart 1997, Rasmussen/Commissie, T-35/96, JurAmbt. biz. II-187, punt 60

Het besluit van het TABG om de procedure van voorziening in het derde ambt te schorsen, berustte op een objectieve grond: het TABG wilde namelijk een onderzoek instellen naar de feiten die zich in de instelling hadden voorgedaan en waarvoor verzoekster in opspraak was gebracht (punt 59).

Het beginsel van gelijke behandeling wordt geschonden wanneer twee categorieën van personen waarvan de rechtspositie en de feitelijke situatie niet wezenlijk verschillen, verschillend worden behandeld of wanneer ongelijke situaties gelijk worden behandeld (punt 61).

Referentie: Gerecht 7 februari 1991, Tagaras/Hof van Justitie, T-18/89 en T-24/89, Jurispr. blz. II-53, punt 68; Gerecht 5 februari 1997, Ibarra Gill/Commissie, T-207/95, JurAmbt. blz. II-31, punt 68

Er bestaat een objectief verschil tussen verzoeksters situatie en die van de twee ten vervolge op het besluit van 28 juni 1996 bevorderde ambtenaren dat het verschil in behandeling kan rechtvaardigen. Anders dan verzoekster zijn de twee bevorderde ambtenaren immers niet in opspraak gebracht naar aanleiding van de feiten waaromtrent op 5 oktober 1995 een onderzoek is ingesteld (punt 62).

Het vierde middel: tegenspraak in de motivering van het besluit van 10 december 1996 houdende afwijzing van de klacht

Het besluit houdende afwijzing van de klacht, heeft de door niet geïdentificeerde personen binnen de verwerende instelling verrichte handelingen niet ten laste van verzoekster gelegd. Integendeel, omdat de verklaringen van de slachtoffers van deze handelingen in de richting van verzoekster wijzen, beslist het TABG de procedure van voorziening in het betrokken ambt te schorsen in afwachting van de uitkomst van een onderzoek naar de reële betrokkenheid van verzoekster (punt 67).

Verzoeksters argument, dat de motivering van het besluit houdende afwijzing van de Macht, een tegenstrijdigheid bevat doordat de handelingen die tot het onderzoek hebben geleid en waarvan wordt aangenomen dat zij door niet geïdentificeerde personen zijn verricht, aan verzoekster ten laste worden gelegd om de schorsing van de procedure van voorziening in het derde ambt te rechtvaardigen, moet derhalve worden afgewezen (punt 68).

Het vijfde middel: ontoereikende motivering van het besluit van 11 juli 1996

De verplichting om een besluit te motiveren heeft tot doel, enerzijds, de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om vast te stellen of het besluit gegrond is, en anderzijds, de gemeenschapsrechter in staat te stellen toezicht uit te oefenen op de wettigheid van het besluit. Om uit te maken of de motivering van een besluit voldoende is, moet dit besluit worden bezien in de context waarin het is genomen (punt 73).

Referentie: Hof 14 februari 1990, Delacre e.a./Commissie, C-350/88, Jurispr. blz. I-395, punt 16; Gerecht 5 juni 1992, Finsider/Commissie, T-26/90, Jurispr. blz. II-1789, punt 72; Gerecht 17 mei 1995, Benecos/Commissie, T-16/94, JurAmbt. blz. II-335, punt 33; Gerecht 19 september 1996, Brunagel/Parlement, T-158/94, JurAmbt. blz. II-1131, punt 106; Gerecht 18 maart 1997, Picciolo en Caló/Comite van de regio's, T-178/95 en T-179/95, JurAmbt. blz. II-155, punt 33

De verwijzing in het besluit van 11 juli 1996 naar het onderhoud van 3 juli 1996 verstrekt verzoekster voldoende gegevens om vast te stellen, of het besluit van het TABG houdende schorsing van de procedure van voorziening in het derde ambt, gegrond is. Het Gerecht stelt overigens vast, dat de motivering is aangevuld in het uitdrukkelijke besluit tot afwijzing van de klacht (punt 76).

Het zesde middel: misbruik van procedure en van bevoegdheid

Van misbruik van bevoegdheid - misbruik van procedure is slechts een vorm daarvan - is slechts sprake wanneer wordt aangetoond, dat het TABG met het omstreden besluit een ander dan het in de betrokken regeling beoogde doel heeft nagestreefd, of wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan, dat het betrokken besluit is genomen ter bereiking van een ander doel dan is aangevoerd (punt 84).

Referentie: Gerecht 26 september 1996, Maurissen/Rekenkamer, T-192/94, JurAmbt. blz. II-1229, punt 75; Rasmussen/Commissie, reeds aangehaald, punt 70

Uit de stukken blijkt niet dat verweerder zijn bevoegdheid heeft misbruikt (punt 85).

Het zevende middel: kennelijk verkeerde beoordeling

Dit middel valt samen met het eerste, het derde en het zesde middel en moet derhalve om dezelfde redenen worden afgewezen (punt 90).

De vordering tot vernietiging van de stukken die het parallelle dossier vormen

De gemeenschapsrechter is niet bevoegd om in het kader van de wettigheidscontrole op grond van artikel 91 van het Statuut bevelen te geven aan de administratie. Een vordering die ertoe strekt, dat de rechter de vernietiging gelast van de stukken die een „parallel dossier” zouden vormen, moet derhalve niet-ontvankelijk worden verklaard (punten 92 en 93).

Referentie: Gerecht 9 februari 1994, Latham/Commissie, T-3/92, JurAmbt. blz. II-83, punt 27

De vordering tot vergoeding van de morele schade

Het onderzoek van de tot staving van de vordering tot nietigverklaring van de besluiten van 11 juli en 10 december 1996 aangevoerde middelen heeft geen enkele onrechtmatigheid aan het licht gebracht. In die omstandigheden moet de vordering tot schadevergoeding worden afgewezen (punt 96).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.