ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

In het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Wat moet worden verstaan onder het begrip „economisch voordeel dat […] niet rechtstreeks uit een strafbaar feit is verkregen” als bedoeld in artikel 2, lid 1, van richtlijn 2014/42, en kan een geldbedrag dat in de woning van de veroordeelde en diens familie en in de personenauto van de veroordeelde in beslag is genomen en is verbeurdverklaard, een dergelijke opbrengst vormen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal d’instance de Rennes (Frankrijk) op 27 november 2019 – Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue/OG

(Zaak C-865/19)

(2020/C 54/37)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d’instance de Rennes

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue

Verwerende partij: OG

Prejudiciële vraag

Indien het jaarlijkse kostenpercentage van een consumentenkrediet 5,364511 % bedraagt, kan een vermeld jaarlijks kostenpercentage van 5,363 % dan als „nauwkeurig” worden beschouwd op grond van de regel die is opgenomen in de richtlijnen 98/7/EG van 16 februari 1998 (1), 2008/48/EG van 23 april 2008 (2) en 2014/17/EU van 4 februari 2014 (3), die volgens de Franse taalversie luidt „[L]e résultat du calcul est exprimé avec une exactitude d’au moins une décimale. Si le chiffre de la décimale suivante est supérieur ou égal à 5, le chiffre de la première décimale sera augmenté de 1” [Nederlandse taalversie: „De uitkomst van de berekening wordt ten minste tot op de eerste decimaal nauwkeurig weergegeven. Als de volgende decimaal groter is dan of gelijk is aan 5, wordt de eerste decimaal met 1 vermeerderd”]?

(1) Richtlijn 98/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 tot wijziging van richtlijn 87/102/EEG betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet (PB 1998, L 101, blz. 17).

(2) Richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PB 2008, L 133, blz. 66).

(3) 2 Richtlijn 2014/17/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van de richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 60, blz. 34).
—

De volgende gegevens vallen onder de verplichting tot gegevensbewaring bij het aanbieden van openbaar beschikbare telefoondiensten – met inbegrip van het verzenden van tekst-, multimedia- of soortgelijke berichten alsook onbeantwoorde telefoonoproepen of niet tot stand gekomen communicaties: — het nummer of een andere identificatie van de oproepende of opgeroepen aansluiting en, in het geval van om- of doorschakeling, het nummer of een andere identificatie van elke verdere bij de communicatie betrokken aansluiting, — datum en tijdstip van het begin en het einde van de verbinding of – in het geval van de verzending van een tekst-, multimedia of soortgelijk bericht – het tijdstip van verzending en ontvangst van het bericht onder vermelding van de toepasselijke tijdzone, — informatie over de gebruikte dienst wanneer in het kader van de telefoondienst verschillende diensten kunnen worden gebruikt, — in het geval van mobiele telefoondiensten voorts: — de internationale identificaties van de mobiele abonnees voor zowel de oproepende als de opgeroepen aansluiting, — de internationale identificatie van het oproepende en het opgeroepen eindtoestel, — in het geval van prepaid diensten de datum en het tijdstip van de eerste activering van de dienst onder vermelding van de toepasselijke tijdzone, — de identificaties van de cellen die bij het begin van de verbinding worden gebruikt door de oproepende en de opgeroepen aansluiting,
1)

Dient artikel 23 van de verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016„betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG” (Algemene verordening gegevens – AVG) (1), in samenhang gelezen met artikel 2, lid 2, d), van die verordening, in die zin te worden geïnterpreteerd dat het van toepassing is op een nationale wetgeving zoals de wet van 25 december 2016„betreffende de verwerking van passagiersgegevens”, die niet enkel de richtlijn (EU) 2016/681 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016„over het gebruik van persoonsgegevens van passagiers (PNR-gegevens) voor het voorkomen, opsporen, onderzoeken en vervolgen van terroristische misdrijven en ernstige criminaliteit” omzet (2), alsook de richtlijn 2004/82/EG van de Raad van 29 april 2004„betreffende de verplichting voor vervoerders om passagiersgegevens door te geven” (3) en de richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010„betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG” (4)?
C 27/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance de Namur (België) op 15 november 2019 – C.J./Waals Gewest

(Zaak C-830/19)

(2020/C 27/32)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de première instance de Namur

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: C.J.

Verwerende partij: Waals Gewest

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 2, 5 en 19 van verordening (EU) nr. 1305/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad, gelezen in samenhang met artikel 2 van verordening (EU) nr. 807/2014 van de Commissie van 11 maart 2014 tot aanvulling van verordening (EU) nr. 1305/2013 van het Europees Parlement en de Raad inzake bijstand voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) en tot invoering van overgangsbepalingen, zich ertegen dat de lidstaten bij de omzetting van deze bepalingen rekening houden met het gehele bedrijf en niet enkel met het deel van de jonge landbouwer in het bedrijf en/of met de arbeidseenheden bij de bepaling van de boven- en benedengrens wanneer het landbouwbedrijf georganiseerd is als een feitelijke vereniging waarvan een jonge landbouwer een onverdeeld aandeel heeft overgenomen en bedrijfshoofd wordt, maar niet het enige bedrijfshoofd?
1)

Moet artikel 59 bis, onder b), van richtlijn 2006/112/EG (1), zoals gewijzigd bij artikel 2 van richtlijn 2008/8/EG (2), aldus worden uitgelegd dat de afname van roamingdiensten in een lidstaat in de vorm van toegang tot het binnenlandse mobieletelefonienetwerk voor het tot stand brengen van in- en uitgaande verbindingen door een „niet-belastingplichtige eindafnemer” die tijdelijk op het grondgebied van deze lidstaat verblijft, moet worden aangemerkt als „een werkelijk gebruik en een werkelijke exploitatie” op het grondgebied van deze lidstaat, zodat de verlegging van de plaats van de dienst vanuit het derde land naar deze lidstaat gerechtvaardigd is, hoewel de dienstverlenende mobieletelefonieprovider noch de eindafnemer op het grondgebied van de Gemeenschap is gevestigd en de woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats van de eindafnemer zich evenmin op het grondgebied van de Gemeenschap bevindt?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Slovenië) op 22 oktober 2019 – A. B. en B. B./Personal Exchange International Limited

(Zaak C-774/19)

(2020/C 19/23)

Procestaal: Sloveens

Verwijzende rechter

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A. B. en B. B.

Verwerende partij: Personal Exchange International Limited

Prejudiciële vraag

Moet artikel 15, lid 1, van verordening nr. 44/2001 (1) aldus worden uitgelegd dat ook een overeenkomst om online poker te spelen, die een individu op afstand via internet met een buitenlandse exploitant van onlinespellen heeft gesloten en waarop de algemene contractvoorwaarden van die exploitant van toepassing zijn, kan worden aangemerkt als een overeenkomst gesloten door een consument voor een gebruik dat als niet bedrijfs- of beroepsmatig kan worden beschouwd, indien dit individu jarenlang met de aldus verkregen inkomsten of de met poker gewonnen prijzen in zijn onderhoud heeft voorzien, ondanks dat hij niet beschikt over een formele registratie voor dit soort activiteit, en deze activiteit hoe dan ook niet op de markt als betaalde dienst aan derden aanbiedt?

(1) Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugal) op 15 oktober 2019 – Ramada Storax, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-756/19)

(2020/C 19/17)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ramada Storax, S.A.

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Kunnen de artikelen 90 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 (btw-richtlijn) (1), de beginselen van btw-neutraliteit en evenredigheid, alsmede de economische fundamentele vrijheden aldus worden uitgelegd dat zij er niet aan in de weg staan dat de Portugese wetgever krachtens artikel 78, lid 7, onder b), van het bij wetsbesluit nr. 394-B van 26 december 1984 goedgekeurde wetboek inzake de belasting over de toegevoegde waarde btw-correcties voor vorderingen die oninbaar worden geacht in een insolventieprocedure, beperkt tot de in dat artikel genoemde gevallen (namelijk wanneer de insolventie vereenvoudigd wordt afgewikkeld, nadat de in het wetboek inzake insolventie en herstel van ondernemingen, goedgekeurd bij wetsbesluit nr. 53 van 18 maart 2004, bedoelde beslissing over de toelating van vorderingen tot de verificatie en hun rangorde onherroepelijk is geworden of nadat, indien van toepassing, het overeenkomstig artikel 156 van dat wetboek overeengekomen akkoord is gehomologeerd), met als gevolg dat beslissingen van rechterlijke instanties van andere lidstaten waarbij in insolventieprocedures ingediende vorderingen oninbaar zijn verklaard, niet worden erkend?

(1) Richtlijn betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
4.

Moet de nationale rechter, als voornaamste sanctie, de geldboete en, in ernstige gevallen, de verwijderingsmaatregel blijven opleggen, of is hij daarentegen onherroepelijk verplicht om in alle gevallen de verwijdering te gelasten, behalve in de gevallen die bij richtlijn 2008/115 uitdrukkelijk zijn uitgesloten?
2)

Dient de in de metatags opgenomen informatie die in de zoekmachine van de verwerende partij wordt getoond aldus te worden uitgelegd dat die valt onder de definitie van „opvraging” van artikel 7, lid 2, onder a), van de richtlijn van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken, meer in het bijzonder onder het permanent of tijdelijk overbrengen van de inhoud van een databank of een substantieel deel ervan op een andere drager, ongeacht op welke wijze en in welke vorm?
1)

Vindt de oplossing die in aanmerking is genomen in het arrest van 24 januari 2019, Morgan Stanley & Co International plc [(C-165/17, EU:C:2019:58)], toepassing ingeval een filiaal in een lidstaat handelingen verricht die zijn onderworpen aan de btw en tevens prestaties verricht ten behoeve van zijn hoofdhuis en filialen die in een derde land zijn gevestigd?
1)

Moeten artikel 1, artikel 2, lid 2, onder b), en artikel 3 van richtlijn 2000/78 (1) [en] clausule 4 van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, ten uitvoer gelegd bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (2), aldus worden uitgelegd dat er sprake is van discriminatie in de zin van die bepalingen in geval van een maatregel als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de werkgever de mogelijkheid biedt te bepalen dat personen die de leeftijd van 65 jaar hebben bereikt uitsluitend in vaste dienst kunnen blijven met behoud van de rechten van voor de pensionering indien zij begeleider van promovendi zijn, ten nadele van de andere personen die zich in dezelfde situatie bevinden en die aanspraak op die rechten konden maken indien er vacante functies waren en zij voldeden aan de beroepsvereisten, en met degenen die geen promovendi begeleiden voor dezelfde universitaire werkzaamheden opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd te sluiten met een beloningssysteem op basis van betaling per uur dat inferieur is aan dat van een universitair docent met een vaste aanstelling?
1.

Eerste middel – Onjuiste rechtsopvatting en ontbrekende of ontoereikende motivering ten aanzien van de grieven betreffende de zogeheten „parental liability” („aansprakelijkheid van de moedermaatschappij”). Met het eerste middel merken rekwirantes op dat het bestreden arrest blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting en niet of ontoereikend is gemotiveerd, voor zover de holdingmaatschappij van de groep daarbij aansprakelijk werd gesteld, terwijl de tussenliggende vennootschap – via welke de holdingmaatschappij de bij de inbreuk betrokken vennootschappen in handen had – niet aansprakelijk werd gesteld.
1)

Kan een officier van justitie die deelneemt aan de rechtsbedeling in de uitvaardigende lidstaat, die in de uitoefening van zijn met de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel inherent verbonden taken op onafhankelijke wijze optreedt en die een EAB heeft uitgevaardigd als een uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, eerste lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ (1) worden aangemerkt, indien een rechter in de uitvaardigende lidstaat de voorwaarden voor het uitvaardigen van een EAB en, met name, de evenredigheid daarvan heeft beoordeeld voorafgaand aan de daadwerkelijke beslissing van die officier van justitie om het EAB uit te vaardigen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Spanje) op 25 juli 2019 – LP/Subdelegación del Gobierno en Toledo

(Zaak C-567/19)

(2019/C 372/18)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

Partijen in het hoofdgeding

Eisende partij in hoger beroep: LP

Gedaagde partij in hoger beroep: Subdelegación del Gobierno en Toledo

Prejudiciële vraag

Is een uitlegging als vervat in de arresten van de Spaanse Tribunal Supremo nr. 191/2019 van 19 februari 2019, cassatieberoep 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), en nr. 257/2019 van 27 februari 2019, cassatieberoep 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), volgens welke middels een aan richtlijn 2001/40/EG (1) gegeven uitlegging kan worden geconcludeerd dat een derdelander met een vergunning tot langdurig verblijf die een strafbaar feit heeft gepleegd waarvoor een vrijheidsstraf van ten minste één jaar geldt „automatisch” kan en moet worden verwijderd, dus zonder dat zijn persoonlijke, gezins-, sociale of professionele omstandigheden in aanmerking worden genomen, verenigbaar met artikel 12 van richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (2) en met onder meer de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 7 december 2017 (zaak C-636/16 (3)) en 8 december 2011 (zaak C-371/08 (4))?

(1) Richtlijn van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwijdering van onderdanen van derde landen (PB 2001, L 149, blz. 34).

(2) PB 2004, L 16, blz. 44.

(3) Arrest van 7 december 2017, López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

(4) Arrest van 8 december 2011, Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).
3)

Moet artikel 6, lid 1, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat volgens een nationale regeling de status van langdurig ingezetene, in de zin van artikel 4, kan worden geweigerd om redenen van openbare orde en openbare veiligheid, zonder de in artikel 6, lid 1, en artikel 17 neergelegde beoordelingscriteria vast te stellen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Spanje) op 11 juli 2019 – SR/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

(Zaak C-534/19)

(2019/C 372/12)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

Partijen in het hoofdgeding

Eisende partij in hoger beroep: SR

Gedaagde partij in hoger beroep: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

Prejudiciële vraag

Is een uitlegging als vervat in de arresten van de Spaanse Tribunal Supremo nr. 191/2019 van 19 februari 2019, cassatieberoep 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), en nr. 257/2019 van 27 februari 2019, cassatieberoep 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), volgens welke middels een aan richtlijn 2001/40/EG (1) gegeven uitlegging kan worden geconcludeerd dat een derdelander met een vergunning tot langdurig verblijf die een strafbaar feit heeft gepleegd waarvoor een vrijheidsstraf van ten minste één jaar geldt „automatisch” kan en moet worden verwijderd, dus zonder dat zijn persoonlijke, gezins-, sociale of professionele omstandigheden in aanmerking worden genomen, verenigbaar met artikel 12 van richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (2) en met onder meer de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 7 december 2017 (zaak C-636/16 (3)) en 8 december 2011 (zaak C-371/08 (4))?

(1) Richtlijn van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwijdering van onderdanen van derde landen (PB 2001, L 149, blz. 34).

(2) PB 2004, L 16, blz. 44.

(3) Arrest van 7 december 2017, López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

(4) Arrest van 8 december 2011, Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).
1)

Dient artikel 54 SUO (1) juncto artikel 50 van het Handvest aldus te worden uitgelegd dat het reeds verboden is in alle overeenkomstsluitende staten een strafprocedure in te leiden ter zake van eenzelfde feit wanneer een Duits openbaar ministerie een ingeleide strafprocedure beëindigt nadat de verdachte heeft voldaan aan bepaalde voorwaarden en met name een bepaald, door het openbaar ministerie vastgesteld geldbedrag heeft betaald?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 8 juli 2019 – CB/Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia

(Zaak C-521/19)

(2019/C 363/11)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CB

Verwerende partij: Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 73 en 78 van de btw-richtlijn (1) in het licht van de beginselen van neutraliteit, verbod op belastingfraude, rechtsmisbruik en verbod op onrechtmatige verstoring van de mededinging aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling en de rechtspraak ter uitlegging daarvan volgens welke moet worden aangenomen dat, wanneer de belastingdienst verborgen btw-plichtige handelingen aan het licht brengt waarvoor geen factuur is uitgereikt, de btw in de door de partijen overeengekomen prijs voor die handelingen is begrepen?

Kan dus in gevallen van fraude waarin de handeling is verborgen voor de belastingdienst, worden aangenomen, zoals kan worden afgeleid uit de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 28 juli 2016 (zaak C-332/15, Astone (2)), 5 oktober 2016 (zaak C-576/15, Marinova (3)) en 7 maart 2018, Dobre (4) (C-159/17, EU:C:2018:161), dat geen btw is begrepen in de betaalde en ontvangen bedragen, zodat de juiste aanslag kan worden vastgesteld en de desbetreffende sanctie kan worden opgelegd?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).

(2) Arrest van 28 juli 2016, Astone (C-332/15, EU:C:2016:614).

(3) Arrest van 5 oktober 2016, Maya Marinova (C-576/15, EU:C:2016:740).

(4) Arrest van 7 maart 2018, Dobre (C-159/17, EU:C:2018:161).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 3 juli 2019 – Go Sun Srl, Malby Energy 4/Ministero dello Sviluppo Economico e.a.

(Zaak C-512/19)

(2019/C 357/19)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale amministrativo regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl

Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente, Gestore dei Servizi Energetici SpA - GSE

Prejudiciële vraag

Verzet het Unierecht zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 26, lid 3, van decreto legge nr. 91/2014, zoals in wet omgezet bij wet nr. 116/2014, die de betaling van reeds bij wet toegekende en in bijzondere overeenkomsten tussen producenten van elektriciteit uit fotovoltaïsche energieomzetting en de Gestore dei servizi energetici s.p.a., een met die taak belaste publiekrechtelijke vennootschap, neergelegde aanmoedigingsbedragen aanzienlijk vermindert?

In het bijzonder, is een dergelijke nationale bepaling verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht inzake gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, loyale samenwerking en nuttig effect, met de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met richtlijn 2009/28/EG (1) en de daarin vervatte voorschriften inzake steunregelingen, en met artikel 216, lid 2, VWEU, met name in verband met het Verdrag inzake het Europees Energiehandvest?

(1) Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel (Luxemburg) op 25 juli 2019 – Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg/JR

(Zaak C-566/19)

(2019/C 337/09)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d'appel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg

Verwerende partij: JR

Prejudiciële vraag

Kan het Franse openbaar ministerie bij de onderzoeks- of vonnisrechter, dat in Frankrijk krachtens het recht van die staat bevoegd is om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, worden beschouwd als een uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de autonome betekenis bedoeld in artikel 6, lid 1, van kaderbesluit nr. 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 (1), wanneer deze autoriteit, die de naleving van de voor de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel noodzakelijke voorwaarden dient te controleren en de evenredigheid ervan aan de omstandigheden van de strafzaak dient te toetsen, tegelijkertijd in dezelfde zaak de met de strafvervolging belaste instantie is?

(1) Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten – Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB 2002, L 190, blz. 1).