ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De akte van toetreding tot het Verdrag van ’s‑Gravenhage van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, en de verklaring van de aanvaarding van die toetreding, drukken, hoewel zij bij afzonderlijke akte plaatsvinden, in hun geheel een wilsovereenstemming tussen de betrokken staten uit, zodat zij een internationale overeenkomst vormen. Aangezien de door een lidstaat neergelegde verklaring van aanvaarding van toetreding een bestanddeel van een met een derde staat gesloten internationale overeenkomst is, valt zij onder het begrip overeenkomst in de zin van artikel 218, leden 1 en 11, VWEU, vooropgesteld evenwel dat het een door de Unie voorgenomen overeenkomst in de zin van die bepalingen betreft.

In het geval dat de voorwaarden voor deelname aan een internationale overeenkomst uitsluiten dat de Unie zelf tot sluiting overgaat, hoewel deze overeenkomst onder haar externe bevoegdheid valt, kan deze bevoegdheid worden uitgeoefend door tussenkomst van de lidstaten, in de vorm van een optreden in het belang van de Unie.

Krachtens artikel 218, leden 1 en 11, VWEU kan bij het Hof een verzoek om advies worden ingediend in geval van een door de Unie voorgenomen overeenkomst, hetgeen impliceert dat een overeenkomst wordt voorgenomen door een of meerdere instellingen van de Unie die over bevoegdheden in het kader van de procedure van artikel 218 VWEU beschikken.

Voorst is een verzoek om advies met name dan ontvankelijk wanneer de Commissie bij de Raad een voorstel betreffende een overeenkomst heeft ingediend en dit niet is ingetrokken op het moment dat het Hof wordt aangezocht. Daarentegen is het niet noodzakelijk dat de Raad in dat stadium reeds het voornemen te kennen heeft gegeven om een dergelijke overeenkomst te sluiten. In die omstandigheden blijkt het verzoek om advies te zijn ingegeven door de legitieme wens van de betrokken instellingen om de omvang van de respectieve bevoegdheden van de Unie en de lidstaten te kennen alvorens ten aanzien van de betrokken overeenkomst een besluit te nemen.

Daarnaast is de adviesprocedure van artikel 218, lid 11, VWEU bedoeld om de juridische complicaties te voorkomen die zich zouden voordoen wanneer de lidstaten zonder de vereiste machtiging internationale verbintenissen aangaan, terwijl zij naar Unierecht niet meer over de wetgevende bevoegdheid beschikken om die verbintenissen tot uitvoering te brengen.

Tot slot geldt voor de mogelijkheid om een verzoek om advies in te dienen niet de voorafgaande voorwaarde dat de betrokken instellingen van de Unie het definitief eens zijn over de mogelijkheid of de opportuniteit om de externe bevoegdheid van de Unie uit te oefenen.

(cf. punten 45‑47, 49)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen - Verzoek om toestemming tot leggen van derden-beslag onder instelling - Noodzakelijkheid van toestemming van Hof - Omvang van bevoegdheid van Hof - Dwangmaatregelen die weerslag hebben op financiering van gemeenschappelijk beleid of uitvoering van door Gemeenschappen opgestelde actieprogramma's - Risico dat werking van Gemeenschappen wordt geschaad

(Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 1)

Samenvatting

$$Artikel 1 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, volgens hetwelk de eigendommen en bezittingen van de Gemeenschappen zonder toestemming van het Hof niet kunnen worden getroffen door enige dwangmaatregel van bestuursrechtelijke of gerechtelijke aard, dient te voorkomen dat de werking en de onafhankelijkheid van de Gemeenschappen worden geschaad. Het heeft daarentegen niet tot doel of tot gevolg, de controle door het Hof in de plaats te stellen van de controle door de nationale rechter, die bevoegd is om vast te stellen of daadwerkelijk aan alle voorwaarden voor het leggen van derdenbeslag is voldaan. Het is dan ook niet aan het Hof, maar aan de bevoegde nationale rechter om het bestaan van de vordering van de beslagdebiteur op de derde-beslagene te beoordelen.

Bijgevolg is de bevoegdheid van het Hof met betrekking tot een verzoek om derden-beslag beperkt tot het onderzoek van de vraag, of een dergelijke maatregel, gelet op de gevolgen die het toepasselijke nationale recht eraan verbindt, de goede werking en de onafhankelijkheid van de Europese Gemeenschappen kan belemmeren. In dit verband kan de werking van de Gemeenschappen worden gehinderd door dwangmaatregelen die een weerslag hebben op de financiering van het gemeenschappelijk beleid of op de uitvoering van door de Gemeenschappen opgestelde actieprogramma's.

( cf. punten 12-15 )
45.

Mijns inziens zou het Hof moeten vaststellen dat de vereisten die in het arrest Brady met betrekking tot het gebruik van over landbouwgrond te verdelen materiaal zijn ontwikkeld, van toepassing zijn op een zaak betreffende afgegraven grond zoals in het hoofdgeding. Dan zou meer in het bijzonder kunnen worden beoordeeld of het gebruik van dit materiaal voldoende zeker was zoals bedoeld in artikel 5, lid 1, onder a), van richtlijn 2008/98. Ik wil er overigens op wijzen dat de informatie die de verwijzende rechter in de verwijzingsbeslissing deelt, erop lijkt te wijzen dat in het hoofdgeding aan de eerste drie voorwaarden is voldaan. De verwijzingsbeslissing geeft daarentegen geen antwoord op de vraag of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde afgegraven grond al dan niet onmiddellijk is geleverd, zodat de vraag rijst of de voorwaarde met betrekking tot de opslag van dit materiaal überhaupt van toepassing was. Hoe dan ook moet ik nogmaals benadrukken dat het aan de verwijzende rechter staat om deze beoordeling te verrichten en uiteindelijk vast te stellen of de voorwaarde van artikel 5, lid 1, onder a), van richtlijn 2008/98 als vervuld moet worden beschouwd.
12.

De bijlage bij de SE-richtlijn bevat de referentievoorschriften als bedoeld in artikel 7 ervan. Deel 3 van deze bijlage, met als opschrift „Referentievoorschriften voor medezeggenschap”, luidt als volgt: „Voor de medezeggenschap van de werknemers in de SE gelden de volgende voorschriften. a) Indien in het geval van een SE opgericht door omzetting de regels van een lidstaat betreffende de medezeggenschap van de werknemers in het toezichthoudend of het bestuursorgaan vóór de inschrijving van toepassing waren, blijven alle elementen van de werknemersmedezeggenschap op de SE van toepassing. Daartoe is punt b) van overeenkomstige toepassing. b) In de andere gevallen van oprichting van een SE hebben de werknemers van de SE en van haar dochterondernemingen en vestigingen en/of hun vertegenwoordigingsorgaan het recht om leden van het toezichthoudend of het bestuursorgaan van de vennootschap te kiezen of te benoemen, of om met betrekking tot die benoeming aanbevelingen te doen of bezwaar te maken, voor een aantal dat gelijk is aan het hoogste van de aantallen dat vóór de inschrijving van de SE in de betrokken deelnemende vennootschappen van toepassing was. Indien er vóór de inschrijving van de SE voor geen van de deelnemende vennootschappen medezeggenschapsregels golden, hoeft de SE geen voorschriften voor medezeggenschap van de werknemers in te voeren. Het vertegenwoordigingsorgaan besluit over de verdeling van de zetels in het toezichthoudend of het bestuursorgaan onder de leden die de werknemers van de onderscheiden lidstaten vertegenwoordigen, of over de wijze waarop de werknemers van de SE met betrekking tot de benoeming van de leden van het toezichthoudend of het bestuursorgaan aanbevelingen kunnen doen of bezwaar kunnen maken, naar verhouding van het aantal werknemers dat in elke lidstaat in dienst van de SE is. Indien die verhoudingsgewijze verdeling meebrengt dat de werknemers van een of meer lidstaten niet vertegenwoordigd worden, benoemt het vertegenwoordigingsorgaan een lid dat afkomstig is uit een van die lidstaten, met name uit de lidstaat waar de SE haar statutaire zetel heeft indien zulks nodig is. Elke lidstaat kan bepalen hoe de aan hem toegewezen zetels in het toezichthoudend of het bestuursorgaan worden verdeeld. […]”
79.

In dat opzicht kan het nuttig zijn om vanuit comparatief perspectief op voedingssupplementen te wijzen, waarvoor mijns inziens de informatiebehoeften van consumenten een andere uitlegging wettigen van de werkingssfeer van artikel 18, lid 2, van verordening nr. 1169/2011, gelezen in combinatie met richtlijn 2002/46. Uit artikel 2, onder a), van die richtlijn volgt per slot van rekening dat voedingssupplementen een geconcentreerde bron van nutriënten of andere stoffen, waaronder vitaminen, met een nutritioneel of fysiologisch effect vormen, en in voorgedoseerde vormen worden gecommercialiseerd, namelijk als pillen, tabletten, capsules of vloeistoffen in afgemeten doseringen. Het doel van deze supplementen is om de normale voeding aan te vullen en met name om voedingstekorten te verhelpen, de voldoende inname van bepaalde nutriënten zeker te stellen of ondersteuning te bieden voor specifieke fysiologische functies.
101.

In dit verband moet worden opgemerkt dat in artikel 9, lid 3, van de basisverordening uitdrukkelijk het woord „normaal” is gebruikt. Uit het gebruik van dit woord blijkt mijns inziens uitdrukkelijk dat de wetgever de Commissie een zekere beoordelingsmarge wilde laten bij de beoordeling van de vraag of de potentiële schade van invoer die deze drempel benadert al dan niet te verwaarlozen is. Deze beoordelingsmarge, die ook in overeenstemming is met de beoordelingsmarge van de instellingen in het kader van beschermende maatregelen in de handelspolitiek ( 37 ), geldt in beide richtingen. Dit houdt in dat de Commissie in voorkomend geval kan oordelen dat de schade die wordt berokkend door invoervolumes die weliswaar zeer dicht bij deze drempel liggen maar deze toch overschrijden, te verwaarlozen is, maar dat zij ook kan oordelen dat invoervolumes die iets onder deze drempel blijven, schade berokkenen die niet te verwaarlozen is.
27.

Ten slotte heeft het Gerecht vastgesteld dat rekwirante kennis had gekregen van het bestaan van het eerste litigieuze besluit door de ontvangst van de eerste heffingsnota op 25 april 2016. Deze nota had zij gevoegd bij haar verzoek tot inzage van haar dossier bij de FMSA, dat zij had ingediend op 22 augustus 2016, dat wil zeggen bijna vier maanden na de dag waarop zij deze nota had ontvangen. Het Gerecht heeft daaraan toegevoegd dat er, gelet op de wijze waarop de FMSA aan de litigieuze besluiten uitvoering had gegeven, geen reden bestond om aan te nemen dat het tweede litigieuze besluit in de plaats was gekomen van het eerste litigieuze besluit. Verondersteld dat rekwirante bij ontvangst van de brief van 23 mei 2016 waarin de FMSA het Bundesverband Öffentlicher Banken Deutschlands e.V. (bondsvereniging van publiekrechtelijke banken, Duitsland) aankondigde dat er een nieuwe heffingsnota zou worden vastgesteld, had kunnen vermoeden dat deze brief tot doel had de eerste heffingsnota in te trekken en door een nieuwe te vervangen, en dat er daarom een reden bestond om de vaststelling van deze nieuwe heffingsnota af te wachten, had zij met name uiterlijk op 13 juni 2016, de datum van ontvangst van de tweede heffingsnota, moeten beseffen dat dit vermoeden niet juist was. Rekwirante heeft echter nog twee maanden laten verstrijken alvorens om mededeling van het eerste litigieuze besluit te verzoeken. Het Gerecht heeft ook overwogen dat het tweede litigieuze besluit het eerste litigieuze besluit niet had ingetrokken maar dat hiermee enkel de bij het eerste litigieuze besluit vastgestelde bijdragebedragen waren aangepast. Aangezien rekwirante niet om mededeling van dit besluit had verzocht en niet had aangevoerd of aangetoond dat er sprake was van toeval of overmacht op grond waarvan van de beroepstermijn kon worden afgeweken, heeft het Gerecht geconcludeerd dat het op 23 augustus 2016 ingestelde beroep tardief was wat het eerste litigieuze besluit betrof.
5.

De Commissie heeft de formele onderzoeksprocedure evenwel niet afgesloten ten aanzien van de verwerving van deelnemingen buiten de Europese Unie, in afwachting van nadere informatie die de Spaanse autoriteiten hadden beloofd te verstrekken. Dit deel van de procedure is afgesloten met de vaststelling van het litigieuze besluit. In artikel 1, lid 1, van dat besluit is de steunregeling die op onrechtmatige wijze door Spanje op grond van de omstreden maatregel ten uitvoer is gelegd, onverenigbaar met de interne markt verklaard „ten aanzien van de aan de begunstigden voor het verrichten van verwervingen buiten de Unie verleende steun”. ( 9 ) In lid 4 van dat artikel is bepaald dat „belastingaftrek die de begunstigden overeenkomstig artikel 12, lid 5, van de TRLIS op de datum van publicatie van dit besluit in het Publicatieblad van de Europese Unie hebben genoten in het kader van verwervingen buiten de Unie, die verband houden met directe of indirecte meerderheidsdeelnemingen in buitenlandse ondernemingen welke zijn gevestigd in China, India of andere landen waar het bestaan van expliciete juridische hinderpalen voor grensoverschrijdende bedrijfscombinaties is aangetoond of kan worden aangetoond, gedurende de gehele in de steunregeling vastgelegde afschrijvingsperiode verder [kan] worden toegepast.” Ingevolge artikel 4, lid 1, van het litigieuze besluit wordt „de met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun die uit hoofde van de in artikel 1, lid 1, bedoelde regeling in de vorm van belastingvermindering is verleend, terug[gevorderd] van de begunstigden van wie de in het kader van verwervingen buiten de Unie verkregen deelnemingen in buitenlandse ondernemingen niet aan de in artikel 1, leden 2 tot en met [...] 5, bedoelde voorwaarden voldoen”.
Artikel 2 („Jonge landbouwer”) van deze verordening bepaalt:

„1. De lidstaten stellen voor een jonge landbouwer als gedefinieerd in artikel 2, lid 1, onder n), van [verordening nr. 1305/2013], die zich niet als enig bedrijfshoofd vestigt, specifieke voorwaarden voor diens toegang tot bijstand vast en passen deze toe, ongeacht de rechtsvorm van het desbetreffende bedrijf. Deze voorwaarden zijn gelijkwaardig aan die welke gelden voor een jonge landbouwer die zich als enig bedrijfshoofd vestigt. In alle gevallen behoudt een jonge landbouwer de zeggenschap over het bedrijf.

2. Wanneer de bijstandsaanvraag betrekking heeft op een bedrijf dat in handen van een rechtspersoon is, heeft een jonge landbouwer in de zin van artikel 2, lid 1, onder n), van [verordening nr. 1305/2013] daadwerkelijke, langdurige zeggenschap over de rechtspersoon wat betreft de beslissingen die op het gebied van het beheer, de voordelen en de financiële risico’s worden genomen. Indien meerdere natuurlijke personen, met inbegrip van personen die geen jonge landbouwer zijn, in het kapitaal of het beheer van de rechtspersoon deelnemen, moet de jonge landbouwer hetzij alleen hetzij gezamenlijk met andere landbouwers een dergelijke daadwerkelijke, langdurige zeggenschap kunnen uitoefenen.

Indien over een rechtspersoon alleen of gezamenlijk zeggenschap wordt uitgeoefend door een andere rechtspersoon, zijn de in de eerste alinea vastgestelde eisen van toepassing op om het even welke natuurlijke persoon die zeggenschap heeft over die andere rechtspersoon.

[...]”
102.

Het Gerecht neemt in punt 87 van het bestreden arrest in principe terecht aan dat de nationale autoriteiten niet mogen beschikken over een „beoordelingsmarge” en dat hun bevoegdheid zich daarentegen moet beperken tot een technische toepassing. Alleen op deze wijze is het uitgesloten dat er sprake is van verdere uitvoeringsmaatregelen. Het is derhalve belangrijk of de autoriteiten over een echte beslissingsmarge beschikken of alleen over een gebonden beslissingsbevoegdheid. Dat een verzoek van de belastingplichtige noodzakelijk is, is voor de behoefte aan verdere uitvoeringsmaatregelen niet van belang. Het Gerecht wijst daar terecht op in punt 100 van het bestreden arrest.
97.

In het tweede onderdeel van het derde middel betwist de Commissie de vaststelling van het Gerecht dat bepaalde voorwaarden in het litigieuze besluit erop wezen dat de in artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening bedoelde beoordeling van het ontbreken van alternatieven niet was afgerond. Volgens de Commissie is het mogelijk de omvang van de autorisatie te beperken door middel van objectieve criteria en de geautoriseerde toepassingen te beschrijven door te verwijzen naar de nagestreefde functionaliteiten, zoals in artikel 1, leden 1 en 2, van het litigieuze besluit is gebeurd. Volgens de Commissie waren de voorwaarden die in artikel 1, lid 3, onder d) en e), van dat besluit waren uiteengezet met betrekking tot de rapportagevereisten voor de autorisatiehouder en zijn downstreamgebruikers bedoeld om de informatie die in de beoordelingsfase of zelfs eerder voor ECHA en de Commissie beschikbaar was te verbeteren. Ook voert zij aan dat zij de discretionaire taak van het beoordelen van alternatieven overeenkomstig artikel 3, onder b), van het litigieuze besluit niet heeft overgedragen aan de bevoegde instanties van de lidstaat. Gelet op de bepalingen van de Reach-verordening betreffende de rol van de lidstaten bij de tenuitvoerlegging en handhaving van die verordening, zoals de artikelen 122, 125 en 126 en de overwegingen 119 tot en met 121 daarvan, is de Commissie van mening dat het in strijd is met de in die verordening vastgelegde verdeling van bevoegdheden als het de lidstaten niet wordt toegestaan toezicht op de naleving te houden en controletaken te verrichten in het kader van autorisatie, en dat dit nadelige gevolgen kan hebben voor de gezondheid van de mens en het milieu.
8.

Artikel 4 septies van richtlijn 2005/36, dat is ingevoegd bij richtlijn 2013/55 en als opschrift „Gedeeltelijke toegang” heeft, luidt als volgt: „1. De bevoegde autoriteit van de ontvangende lidstaat verleent per geval gedeeltelijke toegang tot een beroepsactiviteit op zijn grondgebied, doch alleen indien aan alle volgende voorwaarden is voldaan: a) de beroepsbeoefenaar is in zijn lidstaat van oorsprong volledig gekwalificeerd om de beroepsactiviteit uit te oefenen waarvoor in de ontvangende lidstaat gedeeltelijke toegang wordt aangevraagd; b) de verschillen tussen de in de lidstaat van oorsprong legaal verrichte beroepsactiviteiten en het gereglementeerde beroep in de ontvangende lidstaat zijn zo groot dat de toepassing van compenserende maatregelen erop zou neerkomen dat de aanvrager het volledige onderwijs- en opleidingsprogramma in de ontvangende lidstaat zou moeten doorlopen om tot het volledige gereglementeerde beroep in de ontvangende lidstaat toegelaten te worden; c) de beroepsactiviteit kan objectief worden gescheiden van andere activiteiten die het gereglementeerde beroep in de ontvangende lidstaat omvat. Voor de toepassing van punt c) dient de bevoegde autoriteit van de ontvangende lidstaat rekening te houden met de vraag of de beroepsactiviteit autonoom in de lidstaat van oorsprong kan worden uitgeoefend. 2. Gedeeltelijke toegang kan worden afgewezen indien deze afwijzing door een dwingende reden van algemeen belang gerechtvaardigd is, indien zulks passend is ter verwezenlijking van het nagestreefde doel en het niet verder gaat dan wat noodzakelijk is om dat doel te bereiken. 3. Aanvragen bedoeld voor vestiging in een ontvangende lidstaat worden overeenkomstig titel III, hoofdstukken I en IV onderzocht. 4. Aanvragen bedoeld voor het tijdelijk en incidenteel verrichten van diensten in de ontvangende lidstaat die betrekking hebben op beroepsactiviteiten met implicaties voor de volksgezondheid of de openbare veiligheid, worden overeenkomstig titel II onderzocht. 5. In afwijking van artikel 7, lid 4, zesde alinea, en artikel 52, lid 1, wordt de beroepsactiviteit uitgeoefend onder de beroepstitel van de lidstaat van oorsprong zodra gedeeltelijke toegang is verleend. De ontvangende lidstaat kan het gebruik van die beroepstitel in de talen van de ontvangende lidstaat voorschrijven. Beroepsbeoefenaren aan wie gedeeltelijke toegang is verleend, maken de ontvangers van de diensten duidelijk kenbaar tot welke gebieden hun beroepsactiviteiten zich uitstrekken. 6. Dit artikel is niet van toepassing op beroepsbeoefenaren wier beroepskwalificaties automatisch worden erkend uit hoofde van titel III, hoofdstukken II, III en III bis.”
Onder het opschrift „Bescherming van minderheidsaandeelhouders, verplicht bod en billijke prijs” bepaalt artikel 5 van dezelfde richtlijn het volgende:

„1. De lidstaten dragen er zorg voor dat een natuurlijke of rechtspersoon die, ten gevolge van eigen verwerving of verwerving door in onderling overleg met hem handelende personen, effecten van een vennootschap […] in zijn bezit krijgt welke […] een bepaald percentage van de stemrechten in de vennootschap vertegenwoordigen waarmee de zeggenschap over de vennootschap wordt verkregen, verplicht is een bod uit te brengen ter bescherming van de minderheidsaandeelhouders van de vennootschap. Dat bod wordt zo spoedig mogelijk gedaan aan alle houders van effecten, voor al hun effecten en tegen de in lid 4 bepaalde billijke prijs.

[…]

4. De hoogste prijs die tijdens een door de lidstaten te bepalen periode van niet minder dan zes en niet meer dan twaalf maanden vóór het bod als bedoeld in lid 1 door de bieder of door in onderling overleg met hem handelende personen voor dezelfde effecten is betaald, geldt als de billijke prijs. Indien na openbaarmaking van het bod en vóór sluiting van het bod voor aanvaarding de bieder of in onderling overleg met hem handelende personen effecten aankopen boven de biedingsprijs, verhoogt de bieder zijn bod tot ten minste de hoogste prijs die is betaald voor de aldus verworven effecten.

Op voorwaarde dat de algemene beginselen van artikel 3, lid 1, worden nageleefd, mogen de lidstaten de toezichthoudende autoriteiten ertoe machtigen om onder welomlijnde omstandigheden en op grond van duidelijk omschreven criteria de in de eerste alinea bedoelde prijs te wijzigen. Daartoe kunnen zij een lijst opstellen van de omstandigheden waaronder de hoogste prijs zowel opwaarts als neerwaarts kan worden bijgesteld, zoals bijvoorbeeld wanneer de hoogste prijs bij overeenkomst tussen de koper en een verkoper werd vastgesteld, wanneer de marktprijzen van de effecten in kwestie zijn gemanipuleerd, wanneer de marktprijzen in het algemeen of bepaalde marktprijzen in het bijzonder door uitzonderlijke gebeurtenissen zijn beïnvloed of om de redding van een onderneming in moeilijkheden mogelijk te maken. Zij kunnen tevens de in dergelijke gevallen te hanteren criteria vaststellen, zoals bijvoorbeeld de gemiddelde marktwaarde over een bepaalde periode, de liquidatiewaarde van de vennootschap of andere objectieve waarderingscriteria die gewoonlijk bij de financiële analyse worden toegepast.

Elk besluit van de toezichthoudende autoriteit tot wijziging van de billijke prijs moet met redenen worden omkleed en openbaar worden gemaakt.

[…]”