Zaak T-14/91

G. Weyrich

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Niet-ontvankelijkheid”

Beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 7 juni 1991 238

Samenvatting van de beschikking

De ambtenaar die vernietiging, wijziging of intrekking wil vragen van een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, dat voor hem bezwarend is, kan de precontentieuze fase niet meer beginnen met een verzoek, maar moet rechtstreeks tegen dit besluit een klacht indienen overeenkomstig artikel 90, lid 2, van het Statuut.

Alleen besluiten die de rechtspositie van de betrokkenen rechtstreeks en onmiddellijk raken, kunnen als bezwarende besluiten in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut worden beschouwd. Ten aanzien van de geldelijke gevolgen van een afvloeiingsmaatregel vormt het bericht van vaststelling van de maandelijkse vergoeding het voor belanghebbende bezwarende besluit, dat bepalend is voor het moment waarop de klachttermijn gaat lopen.

Als klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut wordt beschouwd de brief waarin een ambtenaar weliswaar niet uitdrukkelijk de intrekking van het betreffende besluit vraagt, doch waaruit duidelijk blijkt dat hij langs minnelijke weg genoegdoening tracht te verkrijgen, of ook een brief waarin verzoeker duidelijk zijn intentie aangeeft om het bezwarende besluit aan te vechten.

De beroepstermijnen zijn van openbare orde en derhalve kunnen de partijen of de rechter er niet naar believen over beschikken. Dit geldt eveneens voor de termijnen voor het indienen van een klacht, die vanuit procedureel oogpunt bezien aan de beroepstermijnen voorafgaan en van dezelfde aard zijn, aangezien zij bijdragen tot regeling van dezelfde beroepsweg en tot doel hebben de rechtszekerheid te waarborgen. De omstandigheid dat een instelling om redenen van personeelsbeleid een antwoord ten gronde geeft op een te laat ingediende administratieve klacht, betekent niet dat aan het in de artikelen 90 en 91 van het Statuut neergelegde stelsel van dwingende termijnen wordt gederogeerd, noch dat de administratie de mogelijkheid heeft verloren om in de contentieuze procedure een exceptie van niet-ontvankelijkheid wegens te late indiening van de klacht op te werpen.

Ieder uitdrukkelijk of stilzwijgend besluit waarbij een klacht zonder meer wordt afgewezen, vormt enkel een bevestiging van de handeling of het stilzitten waarover de betrokkene zich beklaagt, en vormt op zichzelf geen voor bestrijding vatbare handeling. Een dergelijk besluit, dat ten opzichte van de bestaande feitelijke of juridische situatie geen enkel nieuw feit bevat, kan niet ten gunste van betrokkene een reeds vervallen recht van beroep opnieuw doen ontstaan.

In het kader van de bij artikel 91 van het Statuut opengestelde beroepsweg en in het geval van een handeling van algemene aard, bestemd om ten uitvoer te worden gelegd door middel van een reeks individuele besluiten jegens alle of een groot aantal ambtenaren van een instelling, kan een ambtenaar individueel niet het recht worden ontzegd de onwettigheid dier handeling in te roepen ter betwisting van het individuele besluit teneinde zekerheid te krijgen over de vraag hoe en in hoeverre zijn individuele belangen worden geraakt. Volgens artikel 91, lid 2, van het Statuut dienen in het kader van artikel 179 EEG-Verdrag ingestelde beroepen van ambtenaren te zijn gericht tegen het tot aanstelling bevoegd gezag en betrekking te hebben op handelingen of verzuimen van dit gezag, waardoor verzoeker zich bezwaard acht. Zij kunnen niet strekken tot gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van de regelgevende handeling, aangezien de wettigheid hiervan slechts bij wege van een exceptie van onwettigheid kan worden betwist, in het kader van een beroep tegen de individuele beschikking die er de toepassing van vormt.

Het rechtszekerheidsbeginsel, dat deel uitmaakt van de communautaire rechtsorde, verlangt dat elk besluit van de administratie dat rechtsgevolgen in het leven roept, duidelijk en nauwkeurig is omschreven en de belanghebbende op zodanige manier ter kennis wordt gebracht, dat hij met zekerheid het tijdstip kan kennen van waaraf het besluit bestaat en rechtsgevolgen sorteert, met name ten aanzien van de beroepstermijnen.