ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen

(Art. 234 EG)

2. Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Mozzarella in blokvorm die voor pizza is bestemd en één à twee weken bij lage temperatuur is bewaard – Indeling in postonderverdeling 0406 10 van gecombineerde nomenclatuur

Samenvatting

1. Wanneer het Hof een prejudiciële vraag krijgt voorgelegd op het gebied van de tariefindeling, heeft het veeleer tot taak de nationale rechter de criteria aan te reiken aan de hand waarvan deze de betrokken producten correct in de gecombineerde nomenclatuur kan indelen, dan zelf deze indeling te verrichten, temeer daar het Hof niet altijd over de daarvoor noodzakelijke gegevens beschikt. De nationale rechter lijkt hiertoe in ieder geval beter toegerust.

(cf. punt 19)

2. Postonderverdeling 0406 10 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1832/2002, moet aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing is op voor pizza bestemde mozzarella in blokvorm die na vervaardiging gedurende één à twee weken bij 2 tot 4 °C is bewaard, tenzij die bewaring volstaat opdat de mozzarella een omzettingsproces ondergaat waardoor hij één of meer nieuwe objectieve kenmerken en eigenschappen verkrijgt, met name wat betreft samenstelling, uiterlijk en smaak. Het staat aan de verwijzende rechter om vast te stellen of aan deze voorwaarden is voldaan.

(cf. punt 37 en dictum)
Gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG) nr. 2287/2003 van de Raad van 19 december 2003 tot vaststelling, voor 2004, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Gemeenschap en, voor vaartuigen van de Gemeenschap, in andere wateren met vangstbeperkingen van toepassing zijn, en tot vaststelling van de bij de visserij in acht te nemen voorschriften (PB L 344, blz. 1), voor zover de nieuwe vangstmogelijkheden voor de Noordzee en de Oostzee ondanks het verstrijken van de overgangsregeling zijn toegewezen zonder rekening te houden met de belangen van Spanje – Discriminatie – Toepassing van artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB L 358, blz. 59)
Door geen wettelijke bepalingen vast te stellen die in de Spaanse overheidsdienst expliciet voorzien in de erkenning, wat de geldelijke gevolgen betreft, van door gemeenschapsonderdanen eerder in een andere lidstaat in overheidsdienst vervulde diensttijdvakken, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 39 EG en artikel 7 van verordening (EEG) nr.1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap.
Zaak C‑109/04

Karl Robert Kranemann

tegen

Land Nordrhein-Westfalen

(verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing)

„Artikel 48 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) – Vrij verkeer van werknemers – Ambtenaar die voorbereidende stage loopt – Stage in andere lidstaat – Vergoeding van reiskosten beperkt tot deel van traject dat wordt afgelegd op nationaal grondgebied”

Conclusie van advocaat-generaal L. A. Geelhoed van 27 januari 2005

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 maart 2005.

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Stage die voorbereidt op bepaalde betrekkingen – Vergoeding van reiskosten beperkt tot deel van traject dat wordt afgelegd op nationaal grondgebied – Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 48 (thans, na wijziging, art. 39 EG)]

Artikel 48 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) verzet zich tegen een nationale regeling die, aan een persoon die in het kader van een stage die voorbereidt op bepaalde betrekkingen, reële en daadwerkelijke arbeid in loondienst heeft verricht in een andere lidstaat dan zijn lidstaat van herkomst, slechts recht op vergoeding van zijn reiskosten toekent ter hoogte van het bedrag dat is gemoeid met het deel van de reis dat op nationaal grondgebied is afgelegd, terwijl, indien dergelijke arbeid op nationaal grondgebied was verricht, volgens deze regeling de reiskosten volledig zouden worden vergoed.

(cf. punt 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Economische activiteiten in zin van artikel 4, leden 1 en 2, van Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 4, leden 1 en 2)

Samenvatting

Artikel 4, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat de afgifte, door de nationale regelgevende instantie die verantwoordelijk is voor de toewijzing van het spectrum, van vergunningen zoals vergunningen voor mobiele telecommunicatie van de derde generatie, de zogenaamde „UMTS”-vergunningen, via een veiling van de rechten op het gebruik van telecommunicatieapparatuur, geen economische activiteit in de zin van die bepaling is en dus niet binnen de werkingssfeer van die richtlijn valt.

Deze activiteit is een noodzakelijke en voorafgaande voorwaarde voor de toegang van marktdeelnemers tot de mobieletelecommunicatiemarkt en kan zelf geen deelneming van de bevoegde nationale instantie aan die markt vormen. Alleen de marktdeelnemers die houder zijn van de toegewezen rechten, zijn immers actief op de betrokken markt door exploitatie van de betrokken zaak om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen.

Wanneer een bevoegde nationale instantie dergelijke vergunningen verleent, neemt zij dus niet deel aan de exploitatie van een goed bestaande uit bedoelde gebruiksrechten om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen. Met deze gunningsprocedure oefent deze instantie uitsluitend een haar uitdrukkelijk opgedragen toezichthoudende en regelgevende activiteit met betrekking tot het gebruik van het elektromagnetische spectrum uit.

Overigens laat de omstandigheid dat naar aanleiding van de toekenning van de betrokken vergunningen een heffing wordt betaald, de juridische kwalificatie van deze activiteit onverlet.

(cf. punten 36, 38-39, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk

(Verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 7)

2. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk

(Verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 7)

Samenvatting

1. Artikel 7, lid 1, eerste volzin, van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling een lidstaat ruimte laat om, voor zover nodig, een regeling vast te stellen die aan de op zijn grondgebied gevestigde zuivelproducenten aanvullende boekhoudverplichtingen oplegt die verder gaan dan die welke voortvloeien uit artikel 7, lid 1, sub f, van deze verordening. Bij de uitoefening van deze bevoegdheid dient de lidstaat de algemene beginselen van gemeenschapsrecht te eerbiedigen.

(cf. punt 42, dictum 1)

2. In het kader van de extra heffing op melk waarin is voorzien bij verordeningen nrs. 3950/92 en 536/93, verzet het gemeenschapsrecht zich niet tegen een regeling die de zuivelproducenten verplicht om een register bij te houden van de geproduceerde hoeveelheden boter en de bestemming die daaraan is gegeven, ook indien de boter is vernietigd of vervoederd, wanneer in de betrokken lidstaat een doeltreffende controle van de juistheid van de door de producenten opgestelde gegevens over de rechtstreekse verkoop op basis van de communautaire voorschriften alleen, moeilijk blijkt.

(cf. punt 49, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen

(Verordening nr. 1768/92 van de Raad, art. 1, sub b)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen

(Verordening nr. 1768/92 van de Raad, art. 1, sub b)

Samenvatting

1. Bij gebreke van enige definitie van het begrip „werkzame stof” van een geneesmiddel in verordening nr. 1768/92 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moeten de betekenis en de draagwijdte van deze woorden worden bepaald met inachtneming van de algemene context waarin zij worden gebruikt en in overeenstemming met hun in de omgangstaal gebruikelijke betekenis.

(cf. punt 17)

2. Artikel 1, sub b, van verordening nr. 1768/92 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „samenstelling van werkzame stoffen van een geneesmiddel” niet een samenstelling van twee stoffen omvat waarvan er slechts één eigen therapeutische effecten heeft voor een bepaalde indicatie, en de andere een farmaceutische vorm van het geneesmiddel mogelijk maakt die noodzakelijk is voor de therapeutische werking van de eerste stof voor die indicatie.

(cf. punt 31 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat wanneer een arbeidsovereenkomst verwijst naar een collectieve overeenkomst die de vervreemder bindt, de verkrijger die geen partij is bij een dergelijke overeenkomst, niet gebonden is aan collectieve overeenkomsten die tot stand komen na die welke van kracht was op het moment van de overgang van de onderneming.

Uit de bewoordingen van de richtlijn volgt immers geenszins dat de communautaire wetgever de verkrijger heeft willen binden aan andere collectieve overeenkomsten dan die welke van kracht was op het tijdstip van de overgang, en hem bijgevolg heeft willen verplichten de arbeidsvoorwaarden naderhand te wijzigen door de toepassing van een nieuwe, na de overgang gesloten overeenkomst waarbij de verkrijger geen partij is. Een en ander is in overeenstemming met het doel van de richtlijn, die enkel ertoe strekt de op de dag van overgang bestaande rechten en verplichtingen van de werknemers te handhaven en die niet de bescherming beoogt van loutere verwachtingen en derhalve hypothetische voordelen ten gevolge van toekomstige ontwikkelingen van collectieve overeenkomsten met voorbijgaan aan de belangen van de verkrijger, die de aanpassingen en veranderingen moet kunnen doorvoeren waartoe de voortzetting van zijn activiteiten noopt.

(cf. punten 29, 31, 37 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Zelfstandige handelsagenten – Richtlijn 86/653

(Richtlijn 86/653 van de Raad, art. 17, lid 2, en 19)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Zelfstandige handelsagenten – Richtlijn 86/653

(Richtlijn 86/653 van de Raad, art. 17, lid 2)

Samenvatting

1. Artikel 19 van richtlijn 86/653 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten, moet aldus worden uitgelegd dat de uit de toepassing van artikel 17, lid 2, van deze richtlijn voortvloeiende vergoeding wegens beëindiging van de overeenkomst niet bij een collectieve overeenkomst kan worden vervangen door een vergoeding die wordt bepaald aan de hand van andere criteria dan die welke in laatstgenoemde bepaling zijn vastgesteld, tenzij is bewezen dat een dergelijke overeenkomst de handelsagent in elk geval een vergoeding garandeert die gelijk is aan of groter is dan de uit de toepassing van deze bepaling voortvloeiende vergoeding.

(cf. punten 25, 27, 36, dictum 1)

2. Hoewel de regeling ingevoerd bij artikel 17 van richtlijn 86/653 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten dwingend is en een kader definieert, geeft zij geen nadere aanwijzingen omtrent de methode voor de berekening van de vergoeding wegens beëindiging van de overeenkomst waarop de handelsagent recht kan hebben.

Binnen het in genoemd artikel 17, lid 2, gedefinieerde kader beschikken de lidstaten over een beoordelingsmarge die zij met name met inachtneming van het criterium van de billijkheid kunnen gebruiken.

(cf. punten 34, 36, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, C)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub b, en C, sub a)

Samenvatting

1. Wanneer de lidstaten hun belastingplichtigen het in artikel 13, C, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting voorziene recht toekennen om voor belastingheffing te kiezen, mogen zij een onderscheid maken naar de soort van verrichtingen of naar de groepen van belastingplichtigen, mits zij de doelstellingen en algemene beginselen van de Zesde richtlijn eerbiedigen, met name het beginsel van fiscale neutraliteit en de noodzaak van een juiste, eenvoudige en uniforme toepassing van de voorziene vrijstellingen.

(cf. punt 35, dictum 1)

2. De nationale rechter dient te bepalen of een nationale regel die handelingen van sportverenigingen zonder winstoogmerk algemeen vrijstelt en daarbij het recht van deze verenigingen om voor belastingheffing op verhuur en verpachting te kiezen beperkt, de grenzen van de beoordelingsvrijheid van de lidstaten overschrijdt, rekening houdend met onder meer het beginsel van fiscale neutraliteit en de noodzaak van een juiste, eenvoudige en uniforme toepassing van de voorziene vrijstellingen.

In de mate waarin immers artikel 13, C, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting niet verduidelijkt onder welke voorwaarden en op welke wijze de omvang van het recht van keuze voor belastingheffing op handelingen van verhuur en verpachting van onroerend goed kan worden beperkt, staat het aan elke lidstaat om in zijn nationale recht de omvang van het keuzerecht te preciseren en om regels vast te stellen op grond waarvan bepaalde belastingplichtigen in aanmerking komen voor dat recht. Artikel 13, C, van de Zesde richtlijn verleent de lidstaten echter niet het recht de in deel B van dit artikel 13 voorziene vrijstellingen op enigerlei wijze aan voorwaarden te onderwerpen of te beperken, maar het behoudt hen eenvoudigweg de mogelijkheid voor om de belastingplichtigen die voor deze vrijstellingen in aanmerking komen, in meer of minder ruime mate de mogelijkheid te bieden zelf voor belastingheffing te kiezen indien zij menen dat dit in hun belang is.

(cf. punten 42‑43, 49, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Associatieraad ingesteld bij associatieovereenkomst EEG-Turkije – Besluit nr. 1/80 – Gezinshereniging – Gezinsleden van Turks werknemer die tot legale arbeidsmarkt van lidstaat behoort

(Besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije, art. 7, tweede alinea, en 14, lid 1)

Samenvatting

Het meerderjarige kind van een sinds meer dan drie jaar legaal in een lidstaat werkzame Turkse migrerende werknemer, dat in die staat een beroepsopleiding heeft voltooid en de voorwaarden vervult van artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije, verliest het verblijfsrecht dat wordt afgeleid van het door die bepaling toegekende recht te reageren op ieder arbeidsaanbod slechts in de gevallen van artikel 14, lid 1, van dit besluit, namelijk om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, of wanneer het de lidstaat van ontvangst gedurende langere tijd zonder gegronde redenen verlaat.

(cf. punten 21, 29 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Voorlegging aan Hof – Overeenstemming van verwijzingsbeslissing met nationale regels betreffende rechterlijke organisatie en procesvoering, met inbegrip van regels betreffende internationale bevoegdheid – Toetsing niet aan Hof

(Art. 234 EG; EEG-Executieverdrag)

2. Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen van eigendomsverkrijging van onroerende goederen – Regeling van verklaring van eigendomsverkrijging van onroerende goederen – Nietigheid ex tunc van transactie in geval van niet-tijdige verklaring – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen – Schending van evenredigheidsbeginsel

(Art. 56, lid 1, EG)

Samenvatting

1. In het kader van de procedure van artikel 234 EG staat het niet aan het Hof te toetsen of de verwijzingsbeslissing overeenkomstig de nationale regels betreffende de rechterlijke organisatie en de procesvoering is gegeven.

Het Hof is evenmin bevoegd, te onderzoeken of het hoofdgeding voor de verwijzende rechter is gebracht met inachtneming van de regels inzake rechterlijke bevoegdheid die zijn geformuleerd in het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, tenzij de toepassingsvoorwaarden van deze regels zelf het onderwerp van de prejudiciële verwijzing zijn.

Het Hof dient zich te houden aan de door een rechterlijke instantie van een lidstaat gegeven verwijzingsbeslissing zolang deze beslissing niet in het kader van de eventueel in het nationale recht bestaande rechtsmiddelen is ingetrokken.

(cf. punten 30‑32)

2. Artikel 56, lid 1, EG verzet zich tegen de toepassing van een nationale regeling inzake de verkrijging van onroerende goederen die de werking van de transactie afhankelijk stelt van de overlegging door de koper van een verklaring, en volgens welke regeling het laattijdig overleggen van de verklaring van verkrijging op zichzelf de nietigheid ex tunc van de betrokken grondtransactie meebrengt.

Een regeling van voorafgaande verklaring, mits voorzien van adequate rechtsinstrumenten, kan daadwerkelijk een maatregel zijn die evenredig is aan het nagestreefde doel van algemeen belang, teneinde met het oog op de ruimtelijke ordening een permanente bewoning en een van de toeristische sector onafhankelijke activiteit te handhaven door de invoering van beperkingen op de vestiging van tweede woningen in een bepaalde geografische zone. De nietigverklaring ex tunc van de grondtransactie is evenwel geen evenredige sanctie, aangezien zij automatisch intreedt door het verstrijken van de voor de overlegging van de vereiste verklaring gestelde termijn, ongeacht de redenen voor het laattijdig overleggen van de verklaring, en zij, zonder op een schending van materieel recht te berusten, een overeenkomst waarin de wilsuitingen van de partijen tot uitdrukking zijn gebracht, volledig op losse schroeven stelt, en daardoor niet beantwoordt aan de eisen van rechtszekerheid, die van bijzonder belang zijn op het gebied van de verkrijging van onroerende goederen.

(cf. punten 46, 52‑56, 62 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Intrekking van aanbesteding – Verplichting voor lidstaten om te voorzien in procedure van beroep – Ontbreken van dergelijke procedure in nationaal recht – Ontoelaatbaarheid – Rechtstreekse werking van artikelen 1, lid 1, en 2, lid 1, sub b, van richtlijn – Verplichtingen van nationale rechterlijke instanties

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 1, lid 1, en 2, lid 1, b)

Samenvatting

De artikelen 1, lid 1, en 2, lid 1, sub b, van richtlijn 89/665 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken vereisen dat tegen een besluit van de aanbestedende dienst tot intrekking van een openbare aanbesteding beroep openstaat, en dat een dergelijk besluit zo nodig nietig kan worden verklaard wegens schending van het gemeenschapsrecht inzake overheidsopdrachten of van de desbetreffende nationale omzettingsbepalingen.

Aangezien het volgens het nationale recht – ook wanneer dit wordt uitgelegd in overeenstemming met de eisen van het gemeenschapsrecht – voor een inschrijver niet mogelijk is, een besluit tot intrekking van een aanbesteding aan te vechten op grond van strijdigheid met het gemeenschapsrecht, en op deze grond nietigverklaring te vorderen, voldoet het nationale recht niet aan de vereisten van de artikelen 1, lid 1, en 2, lid 1, sub b, van richtlijn 89/665.

In deze omstandigheden is de bevoegde rechter gehouden de nationale bepalingen buiten toepassing te laten die hem beletten aan de uit de gemeenschapsbepalingen voortvloeiende verplichting te voldoen.

Deze bepalingen zijn namelijk onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig om voor een particulier een recht te doen ontstaan waarop deze zich in voorkomend geval kan beroepen jegens een aanbestedende dienst.

(cf. punten 30‑31, 38-39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Biologische productiemethode van landbouwproducten en aanduidingen dienaangaande op landbouwproducten en levensmiddelen – Verordening nr. 2029/91 – Aanduidingen die verwijzen naar deze productiemethode – Gebruik van deze aanduidingen en afgeleide vormen ervan voor producten die niet volgens deze productiemethode zijn verkregen – Gebruik van termen „biológico” en „bio” in Spanje – Toelaatbaarheid volgens versie zoals gewijzigd bij verordening nr. 1804/1999 – Ontoelaatbaarheid volgens versie zoals gewijzigd bij verordening nr. 392/2004

(Verordening nr. 2092/91 van de Raad, zoals gewijzigd bij de verordeningen van de Raad nr. 1804/1999 en nr. 392/2004, art. 2)

Samenvatting

Artikel 2 van verordening nr. 2092/91 inzake de biologische productiemethode en aanduidingen dienaangaande op landbouwproducten en levensmiddelen, zoals ter aanvulling met betrekking tot de dierlijke productie gewijzigd bij verordening nr. 1804/1999, moet aldus worden uitgelegd dat het niet verbood dat op producten die niet volgens de biologische productiemethode zijn verkregen, in Spanje de aanduiding „biológico” of het voorvoegsel „bio” ervan voorkomt in de etikettering, de reclame of de handelsdocumenten.

Dit artikel 2, zoals gewijzigd bij verordening nr. 392/2004, moet aldus worden uitgelegd dat het thans verbiedt dat op dergelijke producten in Spanje de aanduiding „biológico” of het voorvoegsel „bio” ervan voorkomt in de etikettering, de reclame of de handelsdocumenten. Deze laatste bepaling verduidelijkt dat de termen die erin in de verschillende taalversies zijn opgenomen, voor de lidstaten geen exclusief karakter hebben, maar een indicatieve waarde, die ook de vertalingen in andere officiële talen van de Gemeenschap omvat.

(cf. punten 19, 22, dictum 1‑2)