Het onderzoek van de eerste vraag en het antwoord daarop dat wij zullen voorstellen, maken een bespreking van de twee andere vragen overbodig, ofschoon de verwijzende rechter deze ook heeft willen stellen voor het geval de eerste vraag ontkennend zou worden beantwoord.

Artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1408/71 bepaalt dat de verordening niet van toepassing is „op de regelingen betreffende de prestaties aan slachtoffers van oorlogshandelingen of de gevolgen daarvan”.

Het belangrijkste argument dat de bevoegde Franse instelling aan betrokkene tegenwerpt, is dat de Franse wet van 21 november 1973 onder genoemd artikel 4, lid 4, valt, daar de voorwaarden waaronder de bij die wet voorziene prestaties of voordelen worden toegekend, daaraan het karakter van een schadeloosstelling verlenen die de strikte grenzen van de sociale zekerheid overschrijdt: deze prestaties zouden aan de werknemers die slachtoffers van oorlogshandelingen zijn, niet uitsluitend worden verstrekt voor zover zij door de oorlog zijn benadeeld op het stuk van verkrijging van rechten op ouderdomspensioen (of van overeenkomstige prestaties). De voordelen voorzien bij de Franse wet van 21 november 1973 (vervroegde uitkering, verhoging van het percentage) zouden zodanige, op schadeloosstelling gerichte prestaties vormen.

Uiteraard staat het niet aan Uw Hof deze Franse bepaling aan het communautaire recht te toetsen, noch ook, en met name, te onderzoeken of de wet waarom het hier gaat, van strikt indemniserende aard is en of zij mede ten doel heeft de oud-strijders en krijgsgevangenen schadeloos te stellen voor de „door hen ondergane beproevingen en de door hen aan hun land bewezen diensten.”

Het komt ons evenwel voor dat artikel 51 van het Verdrag en de bepalingen van verordening nr. 1408/71 wel degelijk zien op prestaties van het type van de onderhavige voordelen: het gaat hier immers om het verkrijgen van het recht op uitkeringen alsmede om de berekening daarvan, termen welke in artikel 51 EEG-Verdrag en in de artikelen 45 en 46 van de verordening worden gebezigd.

Zodra een wet met name ten doel heeft een door de oorlog veroorzaakte onderbreking van de verkrijging of het behoud van aanspraken op ouderdomspensioen te neutraliseren, bevinden wij ons inderdaad op het gebied der sociale zekerheid en niet op dat van bijzondere of aan bepaalde personen toekomende voordelen. Het feit dat de bepalingen van de Franse wet zijn ingevoegd in artikel L 332, lid 2, van de Code de la sécurité sociale, vormt het logisch gevolg van deze vaststelling, zonder daarvan evenwel de eerste oorzaak te zijn.

Zo gezien lijkt het ons niet nodig te onderzoeken of bedoelde wet naar haar aard mede verwant is aan regelingen inzake uitkeringen aan slachtoffers van oorlogshandelingen of de gevolgen daarvan, en of zij een uitdrukking is van nationale solidariteit, zoals de uitkeringen aan bejaarde loontrekkenden. Buiten de werkingssfeer van de gemeenschapsverordening vallen uitsluitend regelingen ter vergoeding van door de oorlogsslachtoffers geleden lichamelijke of andere schade, bij voorbeeld die waarop de Franse Code des pensions militaires d'invalidité et des victimes de guerre betrekking heeft.

Bovendien kan in Frankrijk het bij de wet van 21 november 1973 — nadien artikel L 332, lid 2, van de Code de la sécurité sociale — ten behoeve van oudkrijgsgevangenen voorziene aanvullende pensioen cumuleren met bij voorbeeld een militair invaliditeitspensioen dat wegens een in krijgsgevangenschap opgelopen verwonding of aandoening wordt uitgekeerd.

Voorts dient te worden opgemerkt dat men geen beroep behoeft te doen op artikel 13, lid 2, sub d, van verordening nr. 1408/71 om te bereiken dat de in Belgische militaire dienst vervulde tijdvakken in aanmerking worden genomen. Ten overvloede zij nog gezegd dat deze bepaling ons inziens slechts ziet op de prestaties die hun oorzaak vinden in het „onder de wapenen verblijven”, en niet op die waartoe deze situatie alleen de aanleiding vormt en die tot de militaire dienst slechts in verwijderd verband staan.