ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen — Kwantitatieve beperkingen — Maatregelen van gelijke werking — Nationale regeling die verbiedt dat producten met gehalte aan actief chloor van minder dan 35 gram per liter onder benaming schoonmaakmiddel met bleekwater in handel worden gebracht — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Bescherming van volksgezondheid — Geen — Bescherming van consument — Onevenredigheid — (Art. 28 EG en 30 EG)

Samenvatting

Een lidstaat die weigert producten tot zijn grondgebied toe te laten die in andere lidstaten rechtmatig zijn vervaardigd en in de handel gebracht onder de benaming " schoonmaakmiddel met bleekwater" of een soortgelijke benaming, wanneer hun gehalte aan actief chloor minder dan 35 gram per liter bedraagt, komt de krachtens artikel 28 EG op hem rustende verplichtingen niet na.

De bescherming van de volksgezondheid kan een dergelijke belemmering niet rechtvaardigen in die zin dat hoe minder actief chloor ─ een gevaarlijke stof ─ een product bevat des minder het de volksgezondheid kan schaden. Het risico dat aan een dergelijk product verbonden zou kunnen zijn, houdt veeleer verband met de gevaren die kunnen ontstaan wanneer de consument het product op een ongeschikte wijze gebruikt of voor andere doeleinden dan waarvoor het is gemaakt.

Een dergelijke regeling is onevenredig aan de doelstelling van bescherming van de consument wanneer het aanbrengen van een etiket dat informatie bevat over de aard en de voornaamste kenmerken van het product, met inbegrip van het gehalte daarvan aan actief chloor, voldoende is om de consument te informeren aangaande de eigenschappen en de samenstelling van het product. De omstandigheid dat de consument in een lidstaat welbepaalde opvattingen heeft over de samenstelling of de kenmerken van een bepaald product, kan in beginsel geen rechtvaardiging vormen voor belemmeringen van het vrije verkeer van goederen wanneer de consument de kenmerken van dit product bij lezing van het etiket correct kan beoordelen.

cf. punten 46, 48-50, 52, 54, 61 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring — Voorwerp — Gedeeltelijke nietigverklaring — Voorwaarde — Scheidbaarheid van omstreden bepalingen — Objectief criterium — (Art. 230 EG)

2. Landbouw — Gemeenschappelijke ordening der markten — Rundvlees — Bijzondere ondersteuningsmaatregelen — Artikel 5, lid 5, van verordening nr. 690/2001 — Verplichte medefinanciering door lidstaten — Onwettigheid — (Verordening nr. 690/2001 van de Commissie, art. 5, lid 5)

Samenvatting

1. Een gemeenschapshandeling kan alleen dan ten dele nietig worden verklaard wanneer de elementen waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, kunnen worden gescheiden van de rest van de handeling.

In dit opzicht is het antwoord op de vraag of een gedeeltelijke nietigverklaring van een handeling de kern ervan wijzigt, een objectief criterium, en geen subjectief criterium dat samenhangt met de politieke wil van de autoriteit die de handeling heeft vastgesteld. Bijgevolg kan deze autoriteit niet op goede gronden stellen dat zij zonder het element waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd, de andere bepalingen van de bestreden handeling wellicht niet zou hebben vastgesteld.

cf. punten 33, 36-37

2. Artikel 5, lid 5, van verordening nr. 690/2001 betreffende bijzondere marktondersteuningsmaatregelen in de rundvleessector moet nietig worden verklaard voorzover deze bepaling iedere betrokken lidstaat verplicht om een percentage van de kosten van de in deze verordening bedoelde aankoop van vlees te financieren.

Verordening nr. 1254/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees bevat immers geen enkele bepaling die de Commissie uitdrukkelijk machtigt af te wijken van het uit de basisregeling voortvloeiende beginsel dat alle communautaire marktondersteuningsmaatregelen in de rundvleessector uitsluitend moeten worden gefinancierd door de Gemeenschap. Het feit dat verordening nr. 690/2001 bepaalt dat zij slechts voor een half jaar van toepassing is, is in dit opzicht irrelevant.

cf. punten 73-76 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten — Televisieomroepactiviteiten — Richtlijn 89/552 — Televisiereclame — Frequentie van reclameonderbrekingen tijdens uitzendingen — Versterkte bescherming van audiovisuele producties — Televisiefilms — Begrip — Televisiefilms waarin reeds bij maken ervan in reclameonderbrekingen is voorzien — Daaronder begrepen — (Richtlijn 89/552 van de Raad, art. 11, lid 3)

2. Vrij verrichten van diensten — Televisieomroepactiviteiten — Richtlijn 89/552 — Televisiereclame — Frequentie van reclameonderbrekingen tijdens uitzendingen — Versterkte bescherming van audiovisuele producties — Uitzondering voor series — Criteria — (Richtlijn 89/552 van de Raad, art. 11, lid 3)

Samenvatting

1. Films die voor de televisie zijn geproduceerd en waarin reeds bij het maken ervan in reclameonderbrekingen is voorzien, vallen onder het begrip "televisiefilms" van artikel 11, lid 3, van richtlijn 89/552 betreffende de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36.

Zij genieten met betrekking tot de frequentie van de reclameonderbrekingen derhalve de in deze bepaling neergelegde verdergaande bescherming voor audiovisuele producties.

cf. punten 51, 55, 74, dictum 1

2. Het verband dat tussen films moet bestaan opdat deze vallen onder de uitzondering voor "series" in artikel 11, lid 3, van richtlijn 89/552 betreffende de verdergaande bescherming van audiovisuele producties wat de frequentie van de reclameonderbrekingen betreft, moet betrekking hebben op de inhoud van de betrokken films, zoals bijvoorbeeld de ontwikkeling van een zelfde verhaal in opeenvolgende uitzendingen of het opnieuw verschijnen van een of meer personages in de verschillende uitzendingen.

Verbanden van formele aard, zoals een zelfde zendtijd, uitzending onder een zelfde titel of thema, of een presentatie voor of na de uitzendingen, zijn ontoereikend om het begrip "series" in de zin van artikel 11, lid 3, van richtlijn 89/552 te definiëren.

cf. punten 103-104, 108, dictum 2
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen — Kwantitatieve beperkingen — Maatregelen van gelijke werking — Nationale regeling die in handel brengen van met nutriënten verrijkte levensmiddelen afhankelijk stelt van bewijs van voedingsbehoefte van bevolking — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Bescherming van volksgezondheid — Geen — Schending van evenredigheidsbeginsel — (Art. 28 EG en 30 EG)

Samenvatting

Komt de krachtens artikel 28 EG op hem rustende verplichtingen niet na een lidstaat die een bestuurlijke praktijk toepast volgens welke met vitaminen en mineralen verrijkte levensmiddelen die in andere lidstaten rechtmatig zijn vervaardigd of in de handel gebracht, op zijn grondgebied slechts in de handel mogen worden gebracht indien wordt aangetoond dat deze verrijking met nutriënten voorziet in een behoefte van de bevolking van deze lidstaat.

Al staat het gemeenschapsrecht in beginsel niet eraan in de weg dat een lidstaat, behoudens toestemming vooraf, het in de handel brengen verbiedt van levensmiddelen waaraan andere nutriënten zijn toegevoegd dan de vitaminen of mineralen waarvan het gebruik door de gemeenschapsregeling rechtmatig wordt geacht, aangezien het aan de lidstaten staat om, bij gebreke van harmonisatie en gelet op de onzekerheid die bij de actuele stand van het wetenschappelijk onderzoek nog bestaat, te beslissen in welke mate zij de gezondheid en het leven van personen willen beschermen, die bevoegdheid moet worden uitgeoefend met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel. Bovendien moeten de nationale autoriteiten in elk concreet geval tegen de achtergrond van de voedingsgewoonten van de bevolking en de resultaten van het internationale wetenschappelijk onderzoek aantonen dat hun regeling noodzakelijk is voor een bescherming van de volksgezondheid, en met name dat het in de handel brengen van de betrokken producten een reëel gevaar voor de volksgezondheid oplevert.

In dit verband verdraagt het stelselmatige karakter van een verbod op het in de handel brengen van verrijkte producten die niet voorzien in een voedingsbehoefte van de bevolking, zich niet met de in het gemeenschapsrecht inzake de vaststelling en de evaluatie van een reëel gevaar voor de volksgezondheid gestelde eis van een grondige evaluatie in elk concreet geval van de mogelijke gevolgen van de toevoeging van de betrokken mineralen en vitaminen.

cf. punten 42, 44-46, 56-57 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen — Binnenlandse belastingen — Belasting op registratie van nieuwe motorvoertuigen wanneer gelijksoortige of concurrerende binnenlandse productie ontbreekt — Toetsing aan artikel 90 EG — Voorwaarden — Overeenstemming met deze bepaling — Beoordeling van belasting op basis van artikelen 28 EG en volgende — Daarvan uitgesloten bij ontbreken van gegevens die vaststelling van inbreuk op vrij verkeer van goederen mogelijk maken — (Art. 28 EG en 90 EG)

Samenvatting

Een door een lidstaat zonder binnenlandse productie van motorvoertuigen ingestelde belasting op de registratie van nieuwe motorvoertuigen is, wanneer zij behoort tot een algemeen stelsel van binnenlandse belastingen waardoor groepen voertuigen stelselmatig worden getroffen volgens objectieve criteria die los van de oorsprong van producten worden toegepast, een binnenlandse belasting waarvan de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht aan artikel 90 EG moet worden getoetst. Deze bepaling moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een dergelijke belasting wanneer er in de betrokken lidstaat geen binnenlandse productie van auto's en evenmin van producten die met auto's kunnen concurreren, is.

Ofschoon de lidstaten op producten die aldus aan de toepassing van de verbodsbepalingen van artikel 90 EG ontsnappen, niet zo hoge belastingen mogen heffen dat het vrije verkeer van goederen binnen de gemeenschappelijke markt met betrekking tot die producten in gevaar wordt gebracht, is er geen reden om de genoemde belasting niet langer als een binnenlandse belasting te beschouwen, maar ze als een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking in de zin van artikel 28 EG aan te merken, wanneer uit de cijfers over het aantal in de betrokken lidstaat geregistreerde nieuwe voertuigen, en dus in die lidstaat ingevoerde voertuigen, geenszins kan worden afgeleid dat het vrije verkeer van deze soort goederen tussen deze lidstaat en andere lidstaten in gevaar wordt gebracht.

cf. punten 35, 39-43 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu — Vrije toegang tot informatie — Richtlijn 90/313 — Milieu-informatie — Begrip — Informatie met betrekking tot regels inzake etikettering van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen — Daarvan uitgesloten — (Verordening nr. 1139/98 van de Raad; richtlijn 90/313 van de Raad, art. 2, sub a)

Samenvatting

Richtlijn 90/313 inzake de vrije toegang tot milieu-informatie heeft niet tot doel te voorzien in een algemeen en onbeperkt toegangsrecht tot alle informatie in het bezit van de overheid die, zij het in geringe mate, betrekking heeft op één van de milieu-elementen bedoeld in artikel 2, sub a, ervan. Zij bepaalt immers dat dergelijke informatie slechts onder het daarin vastgestelde toegangsrecht valt indien zij in één of meer van de drie in die bepaling genoemde categorieën kan worden ondergebracht. Zo moet artikel 2, sub a, aldus worden uitgelegd dat de naam van de producent en de productaanduiding van levensmiddelen die onderworpen zijn geweest aan bestuurlijke controle om de inachtneming na te gaan van verordening nr. 1139/98 betreffende de verplichte opneming in de etikettering van bepaalde met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen, van andere gegevens dan die waarin richtlijn 79/112 inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen voorziet, het aantal ten vervolge op die controle opgelegde administratieve sancties alsook de producten en producenten waarop die sancties betrekking hebben, geen milieu-informatie in de zin van die bepaling zijn. Verordening nr. 1139/98 beoogt immers extra informatie toe te voegen aan die waarvan de vermelding op de etikettering van bepaalde levensmiddelen reeds verplicht is krachtens richtlijn 79/112, die niet als een maatregel ter bescherming van het milieu is opgevat.

cf. punten 25, 33, 35 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening - Middelen - Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening - Niet-ontvankelijkheid

(Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51)

2. Hogere voorziening - Middelen - Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs - Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea)

3. Hogere voorziening - Middelen - Toetsing door Hof van beoordeling van informatie - Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 66, lid 1)

Samenvatting

$$1. Een voor het eerst in hogere voorziening voor het Hof voorgedragen middel moet niet-ontvankelijk worden verklaard. Zou een partij een middel dat zij niet voor het Gerecht heeft aangevoerd, voor het eerst voor het Hof mogen aanvoeren, dan zou zij in feite bij het Hof, waarvan de bevoegdheid ter zake van hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig kunnen maken met een ruimere strekking dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. In hogere voorziening is het Hof enkel bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen die voor de rechter in eerste aanleg zijn aangevoerd.

( cf. punten 62-63 )

2. Blijkens artikel 225 EG en artikel 51, eerste alinea, van het Statuut-EG van het Hof van Justitie is het Hof niet bevoegd om in hogere voorziening de feiten vast te stellen noch, in beginsel, om de bewijzen te onderzoeken op basis waarvan het Gerecht deze feiten heeft vastgesteld. Wanneer deze bewijzen regelmatig zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en de procedureregels inzake de bewijslast en de bewijsvoering zijn gerespecteerd, staat het alleen aan het Gerecht te beoordelen, welke waarde moet worden gehecht aan de hem voorgelegde bewijzen. Deze beoordeling levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een verkeerde opvatting van dit bewijs.

( cf. punt 65 )

3. Het Gerecht is niet verplicht, ambtshalve getuigen op te roepen, aangezien het krachtens artikel 66, lid 1, van zijn Reglement voor de procesvoering de nodig geachte maatregelen van instructie bepaalt in een beschikking die de te bewijzen feiten omschrijft. Het staat daarmee uitsluitend ter beoordeling van het Gerecht, of de gegevens waarover het beschikt betreffende de aan hem voorgelegde zaken, eventueel aanvulling behoeven.

De waardering van de bewijskracht van de processtukken maakt deel uit van de soevereine beoordeling van de feiten, die door het Hof in hogere voorziening niet wordt getoetst, behoudens in geval van een verkeerde opvatting van het aan het Gerecht voorgelegde bewijsmateriaal of wanneer de materiële onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, uit de processtukken volgt.

( cf. punten 77-78 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening - Middelen - Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs - Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51)

2. Ambtenaren - Beroep - Voorafgaande administratieve klacht - Identiteit van voorwerp en grond - Middelen en argumenten niet vermeld in, doch nauw aansluitend bij klacht - Ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

3. Ambtenaren - Beroep - Voorafgaande administratieve klacht - Nieuwe schadevordering die verschilt van in klacht geformuleerde schadevordering - Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Samenvatting

1. In beroepen tot schadevergoeding beoordeelt het Gerecht overeenkomstig artikel 225 EG en artikel 51 van het Statuut van het Hof van Justitie soeverein of er sprake is van schade en van een causaal verband tussen deze schade en het schadeveroorzakend feit, behoudens in geval van een verkeerde opvatting van de bewijsmiddelen. Wanneer het Gerecht, zonder blijk te geven van een verkeerde opvatting, gebruik heeft gemaakt van alle, overigens overeenstemmende, bewijsmiddelen die het heeft kunnen vinden, moet het onderdeel van een middel dat er uiteindelijk toe strekt dat het Hof zijn beoordeling van de bewijsmiddelen in de plaats stelt van die van het Gerecht, overeenkomstig deze bepalingen niet-ontvankelijk worden verklaard.

( cf. punt 24 )

2. Hoewel in ambtenarenberoepen de voor de gemeenschapsrechter geformuleerde conclusies hetzelfde voorwerp moeten hebben als de in de klacht geformuleerde vorderingen en zij slechts bezwaren kunnen bevatten die op dezelfde grond berusten als de in de klacht geformuleerde bezwaren, kunnen deze bezwaren in de contentieuze fase worden gepreciseerd door middelen en argumenten die niet noodzakelijkerwijs in de klacht voorkomen, doch er wel nauw bij aansluiten.

( cf. punt 34 )

3. De inhoud van de klacht strekt er niet toe de contentieuze fase nauwkeurig en definitief af te bakenen, mits het beroep in rechte de grond of het voorwerp van de klacht niet wijzigt. Wanneer een ambtenaar in zijn klacht verzoekt om nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van zijn verzoek om bijstand, moet dus worden aangenomen dat hij tevens heeft verzocht om vergoeding van de schade die hij eventueel als gevolg van dit besluit heeft geleden. Wanneer hij daarentegen een nieuwe schadevordering indient die is gebaseerd op schade die het gevolg is van de na de indiening van de klacht tegen hem genomen represailles en deze represailles niet het gevolg zijn van het stilzwijgend genomen besluit van de administratie tot afwijzing van zijn verzoek om bijstand, gaat het om een andere schadevordering dan die van de klacht en moet deze worden aangemerkt als een nieuwe vordering die uit dien hoofde niet-ontvankelijk is.

( cf. punten 35, 37-38 )
«Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Artikelen 32 EG – 38 EG – Verordening (EEG) nr. 804/68 – Gemeenschappelijke ordening der markten in sector melk en zuivelproducten – Richtprijs voor melk – Verordening nr. 26 – Toepassing van bepaalde mededingingsregels op productie van en handel in landbouwproducten – Mogelijkheid voor lidstaten om nationale mededingingsregels toe te passen op melkproducenten die zich in coöperaties hebben georganiseerd en machtspositie bezitten op markt»
Zaak C-214/00





Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk Spanje





«Niet-nakoming – Richtlijn 89/665/EEG – Beroepsprocedures inzake overheidsopdrachten – Omzetting – Begrip aanbestedende dienst – Publiekrechtelijke instelling – Voor beroep vatbare handelingen – Voorlopige maatregelen»

Conclusie van advocaat-generaal P. Léger van 13 juni 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 mei 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Aanbestedende diensten – Publiekrechtelijke instelling – Begrip – Nationale regeling die onder overheidscontrole staande handelsvennootschappen uitsluit – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 89/665, art. 1, lid 1, sub b, 92/50, art. 1, sub b, tweede alinea, 93/36, art. 1, sub b, tweede alinea, en 93/37, art. 1, sub b, tweede alinea)

2.. Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Voor beroep vatbare beslissingen – Nationale regeling die, uitzonderingen daargelaten, procedurehandelingen uitsluit – Toelaatbaarheid – Criteria

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 1)

3.. Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Voorlopige maatregelen – Verplichting om vooraf beroep ten gronde in te stellen – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 2, lid 1, sub a)

1.

2.

3.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Recht van houder van ingeschreven merk om zich tegen onrechtmatig gebruik van zijn merk te verzetten - Teken dat gelijk is aan merk - Teken dat zonder wijziging of toevoeging alle bestanddelen van merk afbeeldt of, in zijn geheel beschouwd, verschillen vertoont die dermate onbeduidend zijn dat zij aan aandacht van gemiddelde consument kunnen ontsnappen - Uitlegging die zowel voor artikel 5, lid 1, sub a, als voor artikel 4, lid 1, sub a, van richtlijn geldt

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 4, lid 1, sub a, en 5, lid 1, sub a en b)

Samenvatting

$$Artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste richtlijn (89/104) inzake merken, dat bepaalt in welke gevallen de houder van een merk derden het gebruik mag verbieden van tekens die gelijk zijn aan zijn merk, moet aldus worden uitgelegd dat een teken gelijk is aan een merk wanneer het zonder wijziging of toevoeging alle bestanddelen van het merk afbeeldt, of wanneer het, in zijn geheel beschouwd, verschillen vertoont die dermate onbeduidend zijn dat zij aan de aandacht van de gemiddelde normaal geïnformeerde, oplettende en omzichtige consument kunnen ontsnappen.

Immers, anders dan artikel 5, lid 1, sub b, van deze richtlijn, dat slechts toepassing kan vinden indien wegens de gelijkheid of overeenstemming tussen de tekens en de merken en tussen de aangeduide waren of diensten, bij het publiek verwarring kan ontstaan, verlangt artikel 5, lid 1, sub a, van de richtlijn niet het bewijs van een dergelijk gevaar om absolute bescherming te verlenen wanneer het teken en het merk, alsook de waren of diensten, gelijk zijn. Het criterium van gelijkheid tussen teken en merk moet derhalve strikt worden uitgelegd. De definitie van het begrip gelijkheid houdt immers als zodanig in dat de twee vergeleken bestanddelen in elk opzicht overeenstemmen. De absolute bescherming die lid 1, sub a, van dit artikel verleent wanneer een teken dat gelijk is aan het merk, wordt gebruikt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven, kan overigens niet worden uitgebreid tot situaties waarvoor zij niet is bedoeld, in het bijzonder niet tot die situaties waarin een specifieke bescherming geldt op grond van lid 1, sub b, van hetzelfde artikel.

Voor het overige kan, nu de voorwaarden voor de toepassing van artikel 5, lid 1, sub a, in wezen overeenstemmen met die welke gelden voor artikel 4, lid 1, sub a, van de richtlijn, de aldus gegeven uitlegging van artikel 5, lid 1, sub a, mutatis mutandis worden toegepast op artikel 4, lid 1, sub a, volgens hetwelk een ingeschreven merk nietig kan worden verklaard wanneer het gelijk is aan een ouder merk en wanneer de waren of diensten waarvoor het merk is ingeschreven, dezelfde zijn als de waren of diensten waarvoor het oudere merk is ingeschreven.

( cf. punten 40-41, 43, 48-54 en dictum )