ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

19 september 1996

Zaak T-158/94

F. Brunagel

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Aanwervingsprocedure — Toepassing van artikel 29, lid 2, Statuut — Beoordeling van beroepsbekwaamheid van kandidaten — Misbruik van bevoegdheid — Non-discriminatie — Motivering”

Volledige Franse tekst II-1131

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 19 juli 1993 houdende weigering om verzoeker aan te stellen als chef van het protocol, en bijgevolg van het besluit om de heer B. in dat ambt aan te stellen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoeker, ambtenaar van de rang A 4 bij het directoraatgeneraal Voorlichting en public relations van het Europees Parlement (Parlement), waar hij de functie van hoofd van de dienst Publikaties/activiteiten uitoefent, solliciteert naar het ambt van chef van het protocol. Dit ambt van de rang A 3 was het onderwerp van een kennisgeving van vacature van 13 april 1992. Op 29 september 1992 wordt zijn sollicitatie afgewezen. Geen enkele van de andere sollicitanten wordt aangesteld.

Op voorstel van de directeurgeneraal Administratie en na het advies van de paritaire commissie te hebben ingewonnen, heropent het tot aanstelling bevoegd gezag de procedure van voorziening in dat ambt overeenkomstig artikel 29, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut). Op 29 september 1992 wordt een selectiecomité ingesteld.

Verzoeker solliciteert opnieuw. Op 3 maart 1993 wordt hem meegedeeld, dat hij samen met andere kandidaten op de lijst van geschikte kandidaten is geplaatst. Bij nota van 22 april 1993 laat de kabinetschef van de voorzitter van de Parlement de secretarisgeneraal weten, dat de voorzitter, na een individueel onderhoud met de door het selectiecomité voorgestelde kandidaten, van oordeel is, dat de heer B. het meest geschikt is voor het vacante ambt. Bij besluit van 15 juli 1993 wordt de heer B. aangesteld en bij brief van 19 juli 1993 wordt dit aan verzoeker meegedeeld. Op 19 oktober 1993 dient verzoeker een klacht in. Deze wordt stilzwijgend afgewezen.

Ten gronde

Het middel inzake schending van de artikelen 27, 29 en 30, van het Statuut

Het eerste onderdeel: ongeldigheid van het besluit om de procedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut toe te passen

Het Gerecht herinnert er allereerst aan, dat de procedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut slechts in twee gevallen mag worden toegepast, namelijk voor de aanwerving van ambtenaren in de rangen A 1 en A 2 en voor de aanwerving van andere ambtenaren „in buitengewone gevallen voor het vervullen van ambten waarvoor bijzondere kundigheden vereist zijn” (r.o. 34 en 35).

Volgens de rechtspraak moet het begrip „buitengewone gevallen” strikt worden uitgelegd. Wanneer de procedures van artikel 29, lid 1, van het Statuut sollicitanten met de vereiste bijzondere kundigheden opleveren, kan de bijzondere aard van het ambt geenszins een rechtvaardiging vormen om het geval als een buitengewoon geval in de zin van artikel 29, lid 2, van het Statuut te beschouwen. Bijgevolg moeten de gemeenschapsinstellingen, alvorens de procedure van artikel 29, lid 2, toe te passen, in elk concreet geval beoordelen, of de in lid 1 van dit artikel genoemde aanwervingsprocedures kumien leiden tot aanstelling van een persoon die uit een oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoet. Dit betekent evenwel niet, dat zij alle aldaar genoemde maatregelen moeten treffen (r.o. 36).

Referentie: Hof 5 december 1974, Van Belle/Raad, 176/73. Jurispr. blz. 1361, r.o. 14; Hof 7 oktober 1985, Van der Stijl/Commissie, 128/84, Jurispr. blz. 3281, r.o. 22; Gerecht 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, JurAmbt. blz. II-203, r.o. 94

Met betrekking tot de vraag, of de gewone procedure een sollicitant met de vereiste kundigheden heeft opgeleverd, is het vaste rechtspraak, dat het tot aanstelling bevoegd gezag dient te beoordelen, of de sollicitant aan de in de kennisgeving van vacature gestelde voorwaarden voldoet, en dat die beoordeling slechts in geval van kennelijke dwaling kan worden aangevochten (r.o. 38).

Referentie: Hof 30 mei 1984, Picciolo/Parlement, 111/83, Jurispr. blz. 2323, r.o. 16

Het Gerecht maakt uit de stukken op, dat het tot aanstelling bevoegd gezag heeft geoordeeld dat de bij de gewone procedure van artikel 29, lidi, suba, in aanmerking genomen interne sollicitanten niet de in de kennisgeving van vacature geëiste bijzondere kundigheden bezaten. Integendeel, volgens de directeurgeneraal Administratie hadden zij niet voldoende ervaring voor die kundigheden (r.o. 39-41).

Verder dient het tot aanstelling bevoegd gezag onder toezicht van de gemeenschapsrechter te beoordelen, of het gaat om een buitengewoon geval waarin voor het vervullen van het ambt bijzondere kundigheden zijn vereist, een beoordeling die slechts in geval van kennelijke dwaling kan worden aangevochten (r.o. 45).

Referentie: Hof 29 oktober 1975, Marenco e.a./Commissie, 81/74-88/74, Jurispr. blz. 1247, r.o. 27

Het Parlement betoogt, dat voor de taken van chef van het protocol bijzondere kundigheden zijn vereist. Volgens het Gerecht zijn er geen redenen om deze beoordeling in twijfel te trekken (r.o. 46-48).

Met betrekking tot de vraag, of het hier gaat om een buitengewoon geval, dient te worden opgemerkt, dat het Parlement in antwoord op de door het Gerecht ter terechtzitting gestelde vragen heeft verklaard, dat wij thans een buitengewone geopolitieke situatie kennen en dat daarom voor het ambt van chef van het protocol een nieuw profiel moest worden ontworpen. Volgens het Gerecht zijn er ook geen redenen voor twijfel aan deze uitleg van het Parlement, die door verzoeker overigens niet worden betwist (r.o. 49 en 50).

Ten slotte volgt uit bovengenoemde overwegingen, dat verzoeker niet kan worden bijgetreden waar hij aanvoert dat het tot aanstelling bevoegd gezag een vergelijkend onderzoek had kunnen organiseren. Ingeval de gewone procedure valabele sollicitanten oplevert, doch de instelling over een grotere keus wenst te beschikken, kan deze laatste inderdaad gebruik maken van de door artikel 29, lid 1, van het Statuut geboden mogelijkheid om een algemeen vergelijkend onderzoek te organiseren waaraan alle potentiële kandidaten, zowel van binnen als van buiten de instelling, kunnen deelnemen. Wanneer de voorwaarden van artikel 29, lid 2, van het Statuut zijn vervuld, heeft de instelling evenwel het recht, een andere procedure toe te passen om in het ambt te voorzien (r.o. 51).

Referentie: Van der Stijl/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 23; Kotzonis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 94

Het tweede onderdeel: niet-inachtneming van de regels betreffende de aanwerving (artikelen 27 en 30 van het Statuut)

Volgens artikel 30 van het Statuut „kiest” het tot aanstelling bevoegd gezag uit de na afloop van het vergelijkend onderzoek opgestelde lijst de kandidaten die het in de vacante ambten aanstelt; het heeft het recht om bij die keuze om hem moverende en in voorkomend geval voor de gemeenschapsrechter uiteen te zetten redenen af te wijken van de volgorde waartoe het vergelijkend onderzoek heeft geleid, op voorwaarde dat het het begrip vergelijkend onderzoek niet van zijn inhoud berooft door zonder ernstige redenen aanzienlijk af te wijken van het resultaat ervan. Volgens het Gerecht geldt deze rechtspraak ook voor een procedure als de onderhavige (r.o. 67 en 68).

Referentie:Hof 15 decemberl966, Serio/Commissie, 62/65, Jurispr.blz. 813; Hof 18 december 1986, Kotsonis/Raad, 246/84, Jurispr. blz. 3989, r.o. 9

Voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een ruime beoordelingsvrijheid. Het Gerecht dient zijn toezicht derhalve te beperken tot de vraag, of de administratie, gelet op de gegevens waarop zij haar oordeel heeft gebaseerd, aan het einde van een regelmatige procedure binnen redelijke grenzen is gebleven en haar bevoegdheid niet kennelijk verkeerd of oneigenlijk heeft gebruikt (r.o. 69).

Referentie: Kotzonis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 81

Uit het betoog van het Parlement blijkt, dat het vooral belang heeft gehecht aan de persoonlijkheid van de gekozen kandidaat en dat het een nieuw profiel heeft willen geven aan het ambt van chef van het protocol. Aangezien het dossier geen elementen bevat op basis waarvan zou kunnen worden aangenomen, dat de beoordeling van de verdiensten van de kandidaten is aangetast door een dwaling omtrent de feiten of omtrent het recht, moet het tweede onderdeel van dit middel worden afgewezen (r.o. 70-74).

De middelen inzake misbruik van bevoegdheid en schending van het non-discriminatiebeginsel

Het begrip misbruik van bevoegdheid ziet op het feit dat een administratief gezag zijn bevoegdheden heeft gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor zij zijn verleend. Volgens vaste rechtspraak is bij een besluit slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen zijn, dat het is genomen ter bereiking van een ander doel dan wordt aangevoerd (r.o. 86).

Referentie: Kotzonis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 73; Gerecht 23 november 1995. Benecos/Commissie, T-64/94, JurAmbt. blz. II-769, r.o. 76

Blijkens de vaststellingen die het Gerecht in het kader van het middel inzake schending van de artikelen 27, 29 en 30, van het Statuut heeft gedaan, heeft het tot aanstelling bevoegd gezag geen kennelijke beoordelingsfout begaan door gebruik te maken van de procedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut en is er geen enkele aanwijzing, dat de sollicitatie van de heer B. aan andere dan de in de kennisgeving van aanwerving genoemde maatstaven is getoetst (r.o. 88).

Aangezien de andere door verzoeker in het kader van deze middelen aangevoerde argumenten niet als ter zake dienende aanwijzingen van misbruik van bevoegdheid door het tot aanstelling bevoegd gezag kunnen worden beschouwd, stelt het Gerecht vast, dat dit gezag zijn bevoegdheden niet heeft gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor zij zijn verleend (r.o. 89-91).

Het non-discriminatiebeginsel is niet geschonden, daar het tot aanstelling bevoegd gezag in het kader van de uitoefening van zijn discretionaire bevoegdheid verzoekers sollicitatie regelmatig in de vergelijking heeft betrokken (r.o. 92).

Referentie: Gerecht 12 februari 1992, Volger/Parlement, T-52/90, Jurispr. blz. II-121. r.o. 24 e.v.

Het middel inzake geheel of gedeeltelijk ontbreken van motivering

De verplichting om een besluit te motiveren heeft tot doel, de gemeenschapsrechter in staat te stellen toezicht uit te oefenen op de wettigheid van het besluit en de belanghebbende voldoende gegevens te verschaffen om vast te stellen, of het besluit gegrond is dan wel een gebrek vertoont op grond waarvan de wettigheid ervan kan worden betwist. Dit beginsel is herhaald met betrekking tot artikel 29, lid 2, van het Statuut. Aan deze verplichting is voldaan wanneer het omstreden besluit is genomen in een context die de betrokken ambtenaar kent, zodat hij in staat is de draagwijdte van de jegens hem getroffen maatregel te begrijpen (r.o. 106).

Referentie: Hof 26 november 1981, Michel/Parlement, 195/80, Jurispr. blz. 2861, r.o. 22; Hof 7 maart 1990, Hecq/Commissie, C-116/88 en C-149/88, Jurispr. blz. I-599, r.o. 26 en 27; Gerecht 13 december 1990, Kalavros/Hof van Justitie, T-160/89 en T-161/89, Jurispr. blz. II-871, r.o. 64; Gerecht 16 december 1993, Turner/Commissie, T-80/92, Jurispr. blz. II-1465, r.o. 62

In geval van afwijzing van een sollicitatie naar een vacant ambt is het tot aanstelling bevoegd gezag gehouden, althans het besluit houdende afwijzing van de klacht van de belanghebbende te motiveren. Het volstaat, dat de motivering steunt op het vervuld zijn van de wettelijke voorwaarden waarvan de regelmatigheid van de procedure volgens het Statuut afhangt. Een algemene en zuiver procedurele motivering kan niet voldoende worden geacht wanneer de betrokkene niet is meegedeeld, om welke individuele en ter zake dienende reden zijn sollicitatie is afgewezen. Aangezien verzoeker in het onderhavige geval niet in kennis is gesteld van de ter zake dienend gebleken redenen voor de afwijzing van zijn sollicitatie, voldoet de bondige formulering van de redenen in het bestreden besluit niet aan de motiveringsplicht. Dienaangaande heeft verzoeker in zijn klacht duidelijk te kennen gegeven, dat hij de individuele en ter zake dienende redenen voor de afwijzing van zijn sollicitatie wenst te vernemen (r.o. 107-109).

Referentie: Volger/Parlement, reeds aangehaald, r.o. 36; Gerecht 24 februari 1994, Caló/Commissie, T-108/92, JurAmbt. blz. II-213, r.o. 34; Gerecht 17 mei 1995, Benecos/Commissie, T-16/94, JurAmbt. blz. II-335, r.o. 35

Volgens het Gerecht gaat het hier evenwel niet om een volledig ontbreken van motivering. Opgemerkt zij met name, dat verzoekers sollicitatie in de eindfase van de procedure is afgewezen. Verzoeker had dus kunnen weten, dat het ging om een discretionaire keuze van het tot aanstelling bevoegd gezag, die was ingegeven door de persoonlijkheid van de op de lijst voorkomende kandidaten. Daarbij komt, dat het Parlement hem in de loop van de procedure op de hoogte heeft gebracht van de redenen die hem persoonlijk betroffen, zodat het middel inzake ontoereikende motivering zonder voorwerp is (r.o. 113-115).

Referentie: Gerecht 3 maart 1993. Vela Palacios/ESC, Jurispr. blz. II-201, r.o. 27; Benecos/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 38

Kosten

Het Gerecht is van oordeel, dat aangezien het bestreden besluit bij de afwijzing van de klacht nog steeds ontoereikend was gemotiveerd en dit pas in het kader van de procedure in rechte is verholpen, het Parlement in de kosten van verzoeker moet worden verwezen (r.o. 119).

Dictum:

1) Het beroep wordt verworpen.