ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
140

Dunamenti Erőmű wijst erop dat het Gerecht in punt 185 van het bestreden arrest heeft erkend dat de methode op basis van het verschil in winst de meest geschikte is. Niettemin blijkt uit de punten 184 en 189 van het bestreden arrest dat het Gerecht van oordeel was dat de Commissie geen fout had begaan door voor de benadering op basis van de inkomsten te kiezen, aangezien de benadering op basis van de winst complexer was om in de praktijk te brengen. Het feit dat een methode die te plaatsen is in het kader van een contrafeitelijk scenario te complex is om in de praktijk te brengen, is kennelijk geen relevant gegeven voor de beoordeling van het terug te betalen steunbedrag. In punt 186 van het bestreden arrest heeft het Gerecht het arrest Budapesti Erőmű/Commissie (T‑80/06 en T‑182/09, EU:T:2012:65) aangevoerd ter bevestiging van die benadering. In de zaak die tot dat arrest aanleiding heeft gegeven, waren de volumes in respectievelijk het contrafeitelijke scenario en het feitelijke scenario echter zeer vergelijkbaar.
6

De overwegingen 3 tot en met 5 en 7 tot en met 9 van verordening nr. 469/2009 luiden: „(3) Geneesmiddelen, met name die welke het resultaat van een langdurig en kostbaar onderzoek zijn, kunnen in de Gemeenschap en in Europa slechts verder worden ontwikkeld als zij onder een gunstige regeling vallen die voldoende bescherming biedt om een dergelijk onderzoek aan te moedigen. (4) De periode die verloopt tussen de indiening van een aanvraag voor een octrooi op een nieuw geneesmiddel en de [VHB voor] dit geneesmiddel brengt momenteel de door het octrooi verleende effectieve bescherming terug tot een periode die ontoereikend is om de in het onderzoek gedane investeringen af te schrijven. (5) Deze omstandigheden leiden tot onvoldoende bescherming, zodat het farmaceutisch onderzoek wordt benadeeld. [...] (7) Op communautair niveau moet een uniforme oplossing worden gevonden om zo een heterogene ontwikkeling van de nationale wetgevingen te voorkomen, die uitloopt op nieuwe ongelijkheden die het vrije verkeer van geneesmiddelen in de Gemeenschap zouden kunnen belemmeren en daardoor de werking van de interne markt rechtstreeks zouden kunnen aantasten. (8) Het is derhalve nodig voor geneesmiddelen waarvan het in de handel brengen is toegestaan, te voorzien in een aanvullend beschermingscertificaat dat de houder van een nationaal of een Europees octrooi in elke lidstaat op dezelfde voorwaarden kan verkrijgen. Een verordening is dan ook het aangewezen rechtsinstrument. (9) De duur van de door het certificaat verleende bescherming moet zodanig worden vastgesteld dat daardoor voldoende effectieve bescherming mogelijk wordt. De houder, zowel van een octrooi als van een certificaat, moet daartoe in aanmerking kunnen komen voor een uitsluitend recht van ten hoogste vijftien jaar in totaal vanaf de afgifte van de eerste [VHB voor] het betrokken geneesmiddel in de Gemeenschap.”
71

Aangaande het argument dat de Republiek Letland aan het arrest Colegio de Oficiales de la Marina Mercante Española (C‑405/01, EU:C:2003:515) ontleent in verband met het feit dat in Letland de door de notaris uitgesproken echtscheiding met onderlinge toestemming wordt ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand, blijkt uit punt 42 van dat arrest dat het Hof met zijn oordeel dat de taken van de kapitein en eerste stuurman op onder Spaanse vlag varende koopvaardijschepen de uitoefening van bevoegdheden van het openbaar gezag inhielden, het oog had op alle door die kapitein en die eerste stuurman uitgeoefende functies, daaronder begrepen bevoegdheden in verband met de handhaving van de veiligheid en de uitoefening van politiebevoegdheden, die in voorkomend geval gepaard gaan met bevoegdheid tot het treffen van onderzoeks-, dwang- of strafmaatregelen, en niet enkel de bevoegdheden van die kapitein en eerste stuurman ter zake van de burgerlijke stand.
6

Artikel 3 van richtlijn 2008/95, met als opschrift „Gronden voor weigering of nietigheid”, dat zonder wezenlijke wijziging de inhoud van artikel 3 van richtlijn 89/104 overneemt, bepaalt: „1. Niet ingeschreven worden of, indien ingeschreven, nietig verklaard kunnen worden: [...] b) merken die elk onderscheidend vermogen missen; [...] e) tekens die uitsluitend bestaan uit: i) de vorm die door de aard van de waar bepaald wordt, of ii) de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen, of iii) de vorm die een wezenlijke waarde aan de waar geeft; [...] 3. Een merk wordt niet geweigerd of kan, indien ingeschreven, niet worden nietig verklaard overeenkomstig lid 1, onder b), c) of d), indien het merk, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, vóór de datum van de aanvrage om inschrijving onderscheidend vermogen heeft verkregen. De lidstaten kunnen voorts bepalen, dat deze bepaling ook van toepassing is, wanneer het onderscheidend vermogen verkregen is na de aanvrage om inschrijving of na de inschrijving. [...]”
1) Artikel 17, leden 2 en 5, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/69/EG van de Raad van 24 juli 2006, moet aldus worden uitgelegd dat: — de kosten in verband met de verwerving van deelnemingen in dochterondernemingen, gemaakt door een holding die aan het beheer van die dochterondernemingen deelneemt en aldus een economische activiteit uitoefent, moeten worden geacht deel uit te maken van haar algemene kosten en de over die kosten voldane belasting over de toegevoegde waarde in beginsel volledig moet worden afgetrokken, tenzij bepaalde in een later stadium verrichte economische handelingen op grond van de Zesde richtlijn (77/388), zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/69, zijn vrijgesteld van belasting over de toegevoegde waarde, in welk geval het recht op aftrek enkel kan worden uitgeoefend volgens de regels van artikel 17, lid 5, van deze richtlijn; — ingeval een holding kosten heeft gemaakt voor de verwerving van deelnemingen in dochterondernemingen en zij slechts aan het beheer van bepaalde van deze dochterondernemingen deelneemt en met betrekking tot de andere dochterondernemingen geen economische activiteiten verricht, deze kosten slechts voor een deel kunnen worden geacht deel uit te maken van haar algemene kosten, zodat enkel de belasting over de toegevoegde waarde die is voldaan over kosten die inherent zijn aan de economische activiteit kan worden afgetrokken. Welk gedeelte van de totale kosten inherent is aan de economische activiteit, wordt bepaald aan de hand van verdeelcriteria die worden vastgelegd door de lidstaten, die bij de uitoefening van die bevoegdheid rekening moeten houden met het doel en de opzet van de Zesde richtlijn – waarbij het aan de nationale rechter staat om dit te verifiëren – en derhalve in een berekeningsmethode moeten voorzien die objectief weergeeft welk deel van de in een eerder stadium gemaakte kosten werkelijk toe te rekenen is aan de economische activiteit en welk deel aan de niet-economische activiteit.
7

Artikel 2, leden 1 en 2, van wet 193/2000 betreffende oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen verkopers en consumenten, zoals die gold op de datum waarop de in het hoofdgeding aan de orde zijnde kredietovereenkomst werd gesloten, luidt: „1. Onder consument wordt verstaan iedere natuurlijke persoon of vereniging van natuurlijke personen die op grond van een binnen de werkingssfeer van deze wet vallende overeenkomst handelt voor doeleinden buiten zijn industriële, handels‑ of productieactiviteit, ongeacht of het om een artisanale activiteit dan wel om een activiteit in het kader van een vrij beroep gaat. 2. Onder verkoper wordt verstaan, iedere natuurlijke of erkende rechtspersoon die op grond van een binnen de werkingssfeer van deze wet vallende overeenkomst handelt in het kader van zijn industriële, handels‑ of productieactiviteit, ongeacht of het om een artisanale activiteit dan wel om een activiteit in het kader van een vrij beroep gaat, alsmede iedere andere persoon die met hetzelfde oogmerk in naam en voor rekening van een dergelijke persoon handelt.”
12

Artikel 152 van het belastingwetboek, zoals gewijzigd bij wet nr. 343/2006, luidt: „(1) Een in Roemenië gevestigde belastingplichtige met een verklaarde of verwezenlijkte omzet op jaarbasis die lager is dan 35000 EUR [...] kan verzoeken om vrijstelling van de belasting, verder te noemen de bijzondere vrijstellingsregeling, voor de in artikel 126, lid 1, genoemde handelingen [...]. [...] (6) Een belastingplichtige die de bijzondere vrijstellingsregeling toepast en wiens omzet als bedoeld in lid 2 hoger is dan of gelijk is aan de vrijstellingsdrempel voor een kalenderjaar, verzoekt binnen 10 dagen na de datum waarop hij de vrijgestelde omzet heeft behaald of overschreden om registratie als btw-plichtige overeenkomstig artikel 153. [...] De bijzondere vrijstellingsregeling is van toepassing tot en met de datum van registratie voor de btw overeenkomstig artikel 153. Indien de belastingplichtige niet of te laat om registratie verzoekt, kunnen de bevoegde belastingautoriteiten vaststellen dat hij verplicht is tot voldoening van de belasting en tot nakoming van de accessoire verplichtingen vanaf de datum waarop hij zich overeenkomstig artikel 153 voor de btw had moeten registreren. [...]”
49

Aangaande de vraag of de aandrijvingen in kwestie „grote, niet-verplaatsbare industriële installaties” vormen die van de categorie „elektrisch en elektronisch gereedschap” in de zin van de richtlijnen 2002/96 en 2012/19 zijn uitgesloten, moet in de eerste plaats worden benadrukt dat de eerste richtlijn het begrip „grote, niet-verplaatsbare industriële installaties” niet definieert. Volgens de hierboven in punt 46 aangehaalde rechtspraak moet er evenwel op worden gewezen dat dit begrip gewoonlijk wordt gebruikt ter aanduiding van gereedschap of machines van grote omvang die in het kader van een productieproces of de industriële bewerking van producten worden gebruikt, vast worden geïnstalleerd en normaliter niet kunnen worden verplaatst of verwijderd. Daaruit volgt dat de aandrijvingen in kwestie hoe dan ook niet als „industriële installaties” kunnen worden gekwalificeerd, aangezien deze aandrijvingen niet worden gebruikt in het kader van een productieproces of om producten industrieel te bewerken. In de tweede plaats voldoen genoemde aandrijvingen ook niet aan de definitie van „grote, niet-verplaatsbare industriële installaties” in artikel 3, lid 1, onder b), van richtlijn 2012/19, aangezien zij niet hoofdzakelijk „door vakmensen worden gebruikt en onderhouden in een industriële productieomgeving of een centrum voor onderzoek en ontwikkeling”.
28

In de eerste plaats zou, zoals de advocaat-generaal in punt 39 van zijn conclusie opmerkte, de aanspraak in rechte in de zin van artikel 94 van verordening nr. 2100/94 namelijk nuttige werking missen als een landbouwer die door aanplanting verkregen teeltmateriaal van een beschermd plantenras (zaaigoed) heeft gebruikt, de verplichting tot betaling van de uit hoofde van afwijking verschuldigde billijke vergoeding zonder tijdslimiet kon nakomen en zich dus voor onbepaalde tijd op de in artikel 14 van deze verordening vervatte afwijking kon beroepen. Bovendien verzet artikel 94, door te bepalen dat elke inbreukmaker die deze verplichting tot betaling niet is nagekomen in rechte kan worden aangesproken, zich ertegen dat deze laatste zijn situatie na ontdekking door de houder van een verheeld gebruik van het beschermde ras alsnog kan regulariseren. Bijgevolg wordt alleen doordat een betalingstermijn wordt gesteld, gewaarborgd dat daadwerkelijk aanspraken in rechte worden gemaakt.
Punt 7.4, vijfde en zesde alinea, van beschikking 2004/156/EG van de Commissie van 29 januari 2004 tot vaststelling van richtsnoeren voor de bewaking en rapportage van de emissies van broeikasgassen overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG (PB L 59, blz. 1; hierna: „richtsnoeren”) luidt:

„Aan het einde van het verificatieproces moet de verificateur tot een oordeel komen over de vraag of het emissieverslag een beduidende onjuiste opgave bevat. Indien de verificateur tot de conclusie komt dat het emissieverslag geen beduidende onjuiste opgave bevat, kan de exploitant het emissieverslag voorleggen aan de bevoegde autoriteit in overeenstemming met artikel 14, lid 3, van [richtlijn 2003/87]. Indien de verificateur tot de conclusie komt dat het emissieverslag wel een beduidende onjuiste opgave bevat, is het verslag van de exploitant niet geverifieerd als bevredigend. In overeenstemming met artikel 15 van [richtlijn 2003/87] moeten lidstaten erop toezien dat een exploitant wiens verslag per 31 maart van elk jaar voor emissies in het voorgaande jaar niet als bevredigend is geverifieerd, geen emissierechten meer mag overdragen totdat een verslag van die exploitant als bevredigend is geverifieerd. Lidstaten moeten passende sancties opleggen in overeenstemming met artikel 16 van [richtlijn 2003/87].

De waarde van de totale emissies van een installatie in een emissieverslag dat als bevredigend is geverifieerd, moet door de bevoegde autoriteit worden gebruikt om te controleren of de exploitant voor die installatie voldoende emissierechten heeft ingeleverd.”
26

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
7

Artikel 23 van deze richtlijn bepaalt: „[...] 2. De technische specificaties moeten de inschrijvers gelijke toegang bieden en mogen niet tot gevolg hebben dat ongerechtvaardigde belemmeringen voor de openstelling van overheidsopdrachten voor mededinging worden geschapen. 3. Onverminderd verplichte nationale technische voorschriften, voor zover verenigbaar met het gemeenschapsrecht, worden de technische specificaties als volgt aangegeven: a) hetzij door verwijzing naar de technische specificaties van bijlage VI en – in volgorde van voorkeur – naar de nationale normen waarin Europese normen zijn omgezet, de Europese technische goedkeuringen, de gemeenschappelijke technische specificaties, internationale normen, andere door de Europese normalisatie-instellingen opgestelde technische referentiesystemen, of, bij ontstentenis daarvan, de nationale normen, de nationale technische goedkeuringen dan wel de nationale technische specificaties inzake het ontwerpen, het berekenen en het uitvoeren van werken en het gebruik van producten. Iedere referentie gaat vergezeld van de woorden ‚of gelijkwaardig’; b) hetzij in termen van prestatie-eisen en functionele eisen; deze kunnen milieukenmerken bevatten. Zij moeten echter zo nauwkeurig zijn dat de inschrijvers het voorwerp van de opdracht kunnen bepalen en de aanbestedende diensten de opdracht kunnen gunnen; c) hetzij in de onder b) bedoelde termen van prestatie-eisen en functionele eisen, waarbij onder vermoeden van overeenstemming met deze prestatie-eisen en functionele eisen wordt verwezen naar de onder a) bedoelde specificaties; d) hetzij door verwijzing naar de onder a) bedoelde specificaties voor bepaalde kenmerken, en naar de onder b) bedoelde prestatie-eisen en functionele eisen voor andere kenmerken. [...] 8. Behalve indien dit door het voorwerp van de opdracht gerechtvaardigd is, mag in de technische specificaties geen melding worden gemaakt van een bepaald fabricaat of een bepaalde herkomst of van een bijzondere werkwijze, noch mogen deze een verwijzing bevatten naar een merk, een octrooi of een type, een bepaalde oorsprong of een bepaalde productie, waardoor bepaalde ondernemingen of bepaalde producten worden bevoordeeld of geëlimineerd. Deze vermelding of verwijzing is bij wijze van uitzondering toegestaan wanneer een voldoende nauwkeurige en begrijpelijke beschrijving van het voorwerp van de opdracht niet mogelijk is door toepassing van de leden 3 en 4; deze vermelding of verwijzing moet vergezeld gaan van de woorden ‚of gelijkwaardig’.”
2

Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2), waarnaar wordt verwezen in de aanmaningsbrief en het met redenen omkleed advies van de Commissie in de onderhavige zaak, is met ingang van 16 juni 2011, dat wil zeggen na het verstrijken van de in het met redenen omkleed advies bedoelde termijn, ingetrokken bij en vervangen door verordening nr. 492/2011. Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 492/2011 neemt het bepaalde in artikel 3 van verordening nr. 1612/68 echter woordelijk over en luidt: „In het kader van deze verordening zijn niet van toepassing de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen of de administratieve handelwijzen van een lidstaat: a) die aanbiedingen van en aanvragen om werk, de toegang tot arbeid in loondienst en de uitoefening daarvan door vreemdelingen beperken of aan voorwaarden onderwerpen die niet voor eigen onderdanen gelden, of b) die, hoewel van toepassing zonder onderscheid naar nationaliteit, tot enig of voornaamste doel of gevolg hebben dat de onderdanen van de andere lidstaten van de aangeboden arbeid geweerd worden. De eerste alinea heeft geen betrekking op de voorwaarden betreffende de wegens de aard van de te verrichten arbeid vereiste talenkennis.”
Bij de vaststelling van beperkende maatregelen is de Raad verplicht de grondrechten die behoren tot de rechtsorde van de Unie, te eerbiedigen, waartoe met name de eerbiediging van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte behoren.

De Raad dient derhalve na te gaan of een beslissing van een instantie van een derde staat met inachtneming van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte is genomen, alvorens zich op die beslissing te baseren.

De noodzaak om tot eerdergenoemd onderzoek over te gaan, vloeit met name voort uit de doelstelling van het vereiste in artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, dat inhoudt dat de aanvankelijke plaatsing van een persoon of entiteit op een lijst van bevriezing van tegoeden moet zijn gebaseerd op een beslissing die door een bevoegde instantie is genomen. Dit vereiste heeft namelijk tot doel om de betrokken personen of entiteiten te beschermen door te verzekeren dat zij slechts op de die lijst kunnen worden geplaatst indien daarvoor een voldoende solide feitelijke grondslag bestaat. Deze doelstelling kan alleen worden bereikt indien de beslissingen van derde staten waarop de Raad zich baseert voor de aanvankelijke plaatsing van personen of entiteiten op genoemde lijst, met inachtneming van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte zijn genomen.

Gelet op de doelstelling van het vereiste dat de aanvankelijke plaatsing van een persoon of entiteit op een lijst van bevriezing van tegoeden is gebaseerd op een beslissing die door een bevoegde instantie is genomen, is, wanneer de Raad zich op een beslissing van een derde staat baseert, de waarborg dat die beslissing met inachtneming van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte is genomen, van wezenlijk belang in het bestek van die plaatsing op de lijst en de daarop volgende bevriezing van tegoeden. De Raad is derhalve verplicht om in de motivering van die besluiten aanwijzingen op te nemen waaruit kan worden opgemaakt dat de eerbiediging van die rechten is nagegaan.

De motiveringsplicht heeft in dat verband tot doel de betrokkene in staat te stellen om met volledige kennis van zaken te beslissen of het dienstig is om zich tot de bevoegde rechter te wenden. Daartoe volstaat het dat de Raad in de motivering van een besluit tot bevriezing van tegoeden beknopt de redenen vermeldt waarom hij van mening is dat de beslissing van de derde staat waarop hij zich wil baseren, met inachtneming van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte is genomen.

Een dergelijke motivering kan geen inmenging in de interne aangelegenheden van de betrokken derde staat vormen.

(zie punten 24‑26, 31, 33, 34)
Artikel 18, lid 1, onder b), van verordening nr. 1223/2009 betreffende cosmetische producten moet aldus worden uitgelegd dat het een verbod kan inhouden om in de Europese Unie cosmetische producten op de markt te brengen met bepaalde ingrediënten waarvoor dierproeven buiten de Unie zijn verricht met het oog op het in de handel brengen van cosmetische producten in derde landen, indien de daaruit voortvloeiende resultaten worden gebruikt om de veiligheid van deze producten te bewijzen om ze in de Unie op de markt te kunnen brengen.

In dat verband moet de omstandigheid dat in het productveiligheidsrapport resultaten van dierproeven betreffende een ingrediënt voor cosmetisch gebruik worden vermeld om de veiligheid van dit ingrediënt voor de volksgezondheid aan te tonen, worden geacht te volstaan om te bewijzen dat die proeven zijn verricht om te voldoen aan de voorschriften van verordening nr. 1223/2009 met het oog op toegang tot de markt van de Unie. Het is niet relevant dat de dierproeven noodzakelijk waren om cosmetische producten in derde landen in de handel te brengen. Artikel 18, lid 1, onder b), van verordening nr. 1223/2009 maakt immers geen onderscheid naargelang de plaats waar de betrokken dierproef is verricht. Bij wege van uitlegging een dergelijk onderscheid invoeren, zou indruisen tegen de doelstelling van dierenbescherming die wordt nagestreefd door verordening nr. 1223/2009 in het algemeen en artikel 18 daarvan in het bijzonder.

(cf. punten 39‑41, 45 en dictum)
Artikel 167, artikel 178, onder a), artikel 179 en artikel 226, punt 3, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling volgens welke de rectificatie van een verplichte vermelding op een factuur, te weten het identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde (btw), geen terugwerkende kracht heeft, waardoor het recht op aftrek van deze belasting voor de gerectificeerde factuur geen betrekking heeft op het jaar waarin deze factuur oorspronkelijk was opgesteld, maar op het jaar waarin zij is gerectificeerd.

Artikel 179, eerste alinea, van richtlijn 2006/112 bepaalt immers dat de aftrek wordt toegepast door op het totale bedrag van de over een belastingtijdvak verschuldigde belasting het totale bedrag van de btw in mindering te brengen „waarvoor in hetzelfde tijdvak het recht op aftrek is ontstaan en krachtens artikel 178 wordt uitgeoefend”. Hieruit volgt dat het recht op btw-aftrek in principe moet worden uitgeoefend tijdens de periode waarin, enerzijds, dit recht is ontstaan, en anderzijds, de belastingplichtige in het bezit is van een factuur.

Het recht op aftrek waarin de artikelen 167 en volgende van richtlijn 2006/112 voorzien, is in dat verband een integrerend deel van de btw‑regeling en kan in beginsel niet worden beperkt. Het wordt onmiddellijk uitgeoefend voor alle belasting die op in eerdere stadia verrichte handelingen heeft gedrukt. Bovendien eist het fundamentele beginsel van btw-neutraliteit dat aftrek van voorbelasting wordt toegestaan indien de materiële voorwaarden daarvoor zijn vervuld, ook wanneer een belastingplichtige niet voldoet aan bepaalde formele voorwaarden. In dat kader is het bezit van een factuur die de in artikel 226 van richtlijn 2006/112 bedoelde vermeldingen bevat, een formele en geen materiële voorwaarde voor het recht op btw-aftrek.

(cf. punten 35, 37, 38, 43 en dictum)