ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak T-318/01

Omar Mohammed Othman

tegen

Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, Al-Qa’ida-netwerk en Taliban — Bevriezing van tegoeden — Beroep tot nietigverklaring — Aanpassing van conclusies — Grondrechten — Recht op eerbiediging van eigendom, recht om te worden gehoord en recht op effectieve rechterlijke controle”

Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 11 juni 2009 II ‐ 1630

Samenvatting van het arrest

Procedure – Beschikking die in loop van geding in plaats komt van bestreden beschikking – Nieuw gegeven – Verruiming van aanvankelijke conclusies en middelen

Wanneer een beslissing in de loop van een procedure wordt vervangen door een andere beslissing met hetzelfde voorwerp, is deze laatste te beschouwen als een nieuw element, zodat de verzoeker zijn conclusies en middelen kan aanpassen. Het zou immers in strijd zijn met een goede rechtsbedeling en met de proceseconomie, de verzoeker te willen verplichten een nieuw beroep in te stellen. Ook zou het onbillijk zijn indien de betrokken instelling, teneinde het hoofd te bieden aan de grieven in een bij de gemeenschapsrechter ingediend verzoekschrift tegen een beslissing, de bestreden beslissing zou kunnen aanpassen of vervangen en hangende het geding van die wijziging of vervanging zou kunnen gebruikmaken om de wederpartij de mogelijkheid te ontnemen haar aanvankelijke middelen en conclusies ook te doen gelden voor de latere beslissing of nadere, tegen de latere beslissing gerichte conclusies en middelen voor te leggen. Die oplossing kan ook worden toegepast op het geval waarin een verordening die een particulier rechtstreeks en individueel raakt, in de loop van de procedure wordt vervangen door een andere verordening met hetzelfde voorwerp. (cf. punten 53-54)

Aangezien de Raad een persoon op geen enkel tijdstip de tegen hem in aanmerking genomen elementen heeft meegedeeld waarop de hem op basis van verordening nr. 881/2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa’ida-netwerk en de Taliban, opgelegde beperkende maatregelen zijn gebaseerd, en hem evenmin het recht heeft verleend om binnen een redelijke termijn na de uitvaardiging van deze maatregelen kennis te nemen van deze elementen, was deze persoon niet in staat om zijn standpunt daarover naar behoren kenbaar te maken. De rechten van de verdediging van deze persoon, in het bijzonder zijn recht om te worden gehoord, zijn dan ook niet geëerbiedigd. Bovendien heeft deze persoon, gelet op het feit dat hij niet is ingelicht over de tegen hem in aanmerking genomen elementen en op het verband tussen de rechten van de verdediging en het recht op een effectief beroep in rechte, zijn rechten dienaangaande evenmin toereikend voor de gemeenschapsrechter kunnen verdedigen, zodat ook een schending van dit recht op een effectief beroep in rechte dient te worden vastgesteld. (cf. punten 85-86)
Zaak T-122/01

Best Buy Concepts Inc.

tegen

Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt(merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

„Gemeenschapsmerk — Beeldmerk met woordteken BEST BUY — Absolute weigeringsgrond — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”

Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 3 juli 2003 II-2237

Samenvatting van het arrest

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Beeldmerk „BEST BUY”

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

Het beeldmerk dat bestaat uit de vorm van een gekleurd etiket dat het woordteken „BEST BUY” en het element „” bevat, en waarvan de inschrijving is gevraagd voor de diensten van raadgeving op het gebied van het beheer van commerciële zaken (klasse 35 van de Overeenkomst van Nice), van installatie en onderhoud van uitrusting (klasse 37) alsook van technische raadgeving en advies in verband met het oprichten van kleinhandelszaken (klasse 42), mist elk onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. Dit woordteken, dat bestaat uit gewone Engelse woorden die op een duidelijke manier een gunstige verhouding tussen de prijs van de in de aanvraag bedoelde diensten en hun marktwaarde aanduiden, wordt door het relevante publiek immers meteen opgevat als een zuiver verkoopbevorderende formule of als een slogan, veeleer dan als een aanduiding van de commerciële herkomst van de diensten. Evenzo worden gekleurde prijsetiketten in de handel veelal gebruikt voor allerlei soorten waren en diensten en volstaat de aanwezigheid van elementen van het type „” naast andere elementen niet om een merk, in zijn geheel beschouwd, onderscheidend vermogen te verlenen. Derhalve lijkt het aangevraagde merk in zijn geheel slechts te bestaan uit elementen die, afzonderlijk beschouwd, onderscheidend vermogen voor de afzet van de betrokken diensten missen, zonder dat er wisselwerking bestaat tussen die verschillende elementen die aan het geheel onderscheidend vermogen zou kunnen verlenen.

(cf. punten 28-30, 33-34, 36, 38)
Bij de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten beschikt het tot sluiten van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag, met name wanneer het te vervullen ambt van een zeer hoog niveau is en gelijk is aan de rang A 1 of A 2, over een ruime beoordelingsvrijheid. De uitoefening van deze ruime beoordelingsvrijheid veronderstelt op zijn minst dat alle relevante regelingen volledig in acht worden genomen, dat wil zeggen niet alleen de kennisgeving van aanwerving, maar ook de eventuele procedureregels die het gezag zich voor de uitoefening van zijn beoordelingsvrijheid heeft gesteld.

De kennisgeving van aanwerving vormt een wettelijk kader dat het tot sluiten van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag zichzelf stelt en waaraan het zich strikt moet houden. Een aanwervingsprocedure waartoe is besloten door een ad hoc commissie, die het tot sluiten van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag heeft ingesteld met de taak om het dossier betreffende de aanwervingsprocedure te onderzoeken, en die op zijn minst stilzwijgend door dat gezag is goedgekeurd, maakt deel uit van het wettelijk kader dat dat gezag bij de uitoefening van zijn ruime beoordelingsvrijheid in acht moet nemen.

(cf. punten 52-56)

Referentie: Hof 18 maart 1993. Parlement/Frederiksen, C-35/92 P, Jurispr. blz. I-991. punten 15 en 16; Gerecht 22 maart 1995. Kotzonis/ESC. T-586/93, Jurispr. blz. II-665. punt 81; Gerecht 19 maart 1997. Giannini/Commissie.T-21/96. JurAmbt. blz. I-A-69en II-211. punt 19; Gerecht 12 mei 1998, Wenk/Commissie. T-159/96. JurAmbt. blz. I-A-193 en II-593. punt 63; Gerecht 6 juli 1999. Forvass/Commissie. T-203/97. JurAmbt. blz. I-A-129 en II-705, punt 45; Gerecht 16 december 1999, Cendrowicz/Commissie. Tl 43/98. JurAmbt. blz. I-A-273 en II-1341. punt 39; Gerecht 20 juli 2001. Brumter/Commissie. T-351/99, JurAmbt. blz. I-A-165en II-757. punt 71; Gerecht 20 september 2001, Coget e.a./Rekenkamer.T-95/01. JurAmbt. blz. I-A-191en II-879. punt 113; Gerecht 9 juli 2002. Tilgenkamp/Commissie, T-158/01. JurAmbt. blz. IAIII en II-595. punten 50 en 51
Ingevolge artikel 73, tweede zin, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk kan een beslissing van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) slechts worden gebaseerd op feiten waartegen de partijen verweer hebben kunnen voeren.

Een billijke procesvoering en het algemene vertrouwensbeginsel vereisen dat deze bepaling aldus wordt uitgelegd dat de kamer van beroep de betrokken partij vooraf moet meedelen dat zij van plan is rekening te houden met een feit dat door de andere partij werd aangevoerd na het verstrijken van de daartoe gestelde termijn in het kader van een oppositieprocedure en dat dus niet in aanmerking is genomen in de beslissing van de oppositieafdeling, zodat de betrokken partij kan nagaan of het nuttig is ten gronde opmerkingen in te dienen over dit feit. Een dergelijke verplichting bestaat ook wanneer de andere partij dit feit opnieuw ter sprake heeft gebracht in haar bij de kamer van beroep ingediende uiteenzetting.

(cf. punten 46, 48-51)
Er is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid indien bewezen is dat de instelling met de vaststelling van het litigieuze besluit een ander doel heeft nagestreefd dan de betrokken regeling beoogde of wanneer op grond van objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat het betrokken besluit is genomen om andere dan de aangegeven doelen te bereiken.

(cf. punt 40)

Referentie: Gerecht 18 maart 1997, Rasmussen/Commissie, T-35/96, JurAmbt. blz. I-A-61 en II-187, punt 70
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Visserij - Gemeenschappelijk structuurbeleid - Verbetering en aanpassing van structuur - Communautaire financiële bijstand - Procedure tot schorsing, vermindering of intrekking van financiële bijstand toegekend aan gemengde visserijvennootschappen - Verzoek om advies van Permanent Comité voor visserijstructuur - Noodzaak voor Commissie om vooraf te voldoen aan meldings- en raadplegingsplicht van artikel 7 van verordening nr. 1116/88

(Verordening nr. 4028/86 van de Raad, art. 44; verordening nr. 1116/88 van de Commissie, art. 7)

Samenvatting

$$Voor de naleving van artikel 7 van verordening nr. 1116/88 inzake de wijze van uitvoering van de bijstandsbeschikkingen voor projecten betreffende communautaire acties voor verbetering en aanpassing van de structuur van de visserij en de aquicultuur en voor de inrichting van beschermde kustzones, moet de Commissie, alvorens overeenkomstig artikel 44 van verordening nr. 4028/86 inzake communautaire acties voor verbetering en aanpassing van de structuur van de visserij en de aquicultuur het Permanent Comité voor de visserijstructuur eventueel te verzoeken om advies over haar voorgenomen maatregelen tot schorsing, vermindering of intrekking van de financiële bijstand toegekend aan projecten van gemengde visserijvennootschappen, voldoen aan de in het genoemde artikel 7 gestelde verplichtingen, door het project te melden bij de lidstaat op het grondgebied waarvan het zou moeten worden uitgevoerd, door de met het verstrekken van de bewijsstukken belaste bevoegde autoriteit te raadplegen en door de begunstigden te verzoeken om haar door tussenkomst van de autoriteit of de instantie mee te delen om welke redenen niet aan de gestelde voorwaarden is voldaan.

( cf. punten 52-53 )
ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

12 november 2002

Zaak T-271/01

José Manuel López Cejudo

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Bezoldiging — Kindertoelage en schooltoelage betaald aan ouder die hoederecht over kind heeft — Weigering, voordeel van die toelagen aan andere ouder toe kennen voor berekening van belastingaftrek en ontheemdingstoelage — Moratoire interessen”

Volledige Franse tekst II - 1109

Betreft:

Beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker over de periode van oktober 2000 tot juli 2001 het voordeel van de kindertoelage en de schooltoelage voor de berekening van de belastingaftrek en de ontheemdingstoelage te onthouden, en anderzijds betaling van moratoire interessen over de ten onrechte ingehouden of niet-betaalde bedragen.

Beslissing:

Het in verzoekers salarisafrekening voor oktober 2000 besloten liggende besluit van de Commissie om hem vanaf juli 1999 het recht op de kindertoelage en de schooltoelage voor de berekening van de belastingaftrek en de ontheemdingstoelage te ontzeggen, zoals gewijzigd bij het besluit van de Commissie van 16 juli 2001, wordt nietig verklaard voorzover de verdeling van het recht op die toelagen en van de voordelen die daaruit voortvloeien, in laatstgenoemd besluit slechts voor de toekomst wordt erkend. De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van: moratoire interessen over een bedrag van 1193,85 euro vanaf november 2000 en, vanaf elke maand sedert december 2000 tot september 2001, over elke termijn van 1200 euro tot op het ogenblik waarop die bedragen zijn betaald; moratoire interessen over verzoekers aandeel in de voordelen die uit de omstreden toelagen voortvloeien, vanaf elke maand sedert oktober 2000 tot op de datum van inwerkingtreding van het besluit van 16 juli 2001, totdat de verschuldigde bedragen volledig zijn betaald. De moratoire interessen moeten worden berekend op de voet van het tarief dat door de Europese Centrale Bank voor de basisherfinancieringstransacties was vastgesteld en tijdens de betrokken periode gold, vermeerderd met twee procentpunten.

Samenvatting

Ambtenaren – Bezoldiging – Gezinstoelagen – Kind van twee gescheiden ambtenaren dat daadwerkelijk door beiden wordt onderhouden – Gelijktijdig recht van beide ambtenaren op toelagen en daaruit voortvloeiende voordelen – Verdeling tussen voormalige echtgenoten (Ambtenarenstatuut, art. 67, lid 1; bijlage VII, art. 1, lid 2, sub b, 2, leden 1, 2 en 6, en 3, eerste alinea; verordening nr. 260/68 van de Raad, art. 3, leden 3 en 4) Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Vordering van moratoire interessen voor het eerst geformuleerd voor Gerecht voor geval van nietigverklaring van bestreden besluit – Ontvankelijkheid (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) Ambtenaren – Terugvordering van onverschuldigd betaalde – Onrechtmatige terugvordering – Terugbetaling – Recht op moratoire interessen – Aanvang
31

Op 8 november 1999 stuurde de directeur Externe betrekkingen van de ECB verzoeker een brief, door hem ontvangen op 13 november 1999, met de volgende inhoud: „Onze dank voor uw brief waarin u verzoekt om toegang tot het ‚Basel-Nyborg’-akkoord van september 1987; tot onze spijt heeft de beantwoording daarvan enige vertraging opgelopen, doordat uw verzoek hier is binnengekomen in de zomer, wanneer er geen vergaderingen van de raad van bestuur worden gehouden. Uw specifieke verzoek om toegang tot het archief van het comité van presidenten is door de raad van bestuur van de ECB nader onderzocht. Daarbij is overwogen dat het ‚Basel-Nyborg’-akkoord eigenlijk niet één document is, in de vorm van een akkoord tussen de partijen, maar bestaat uit verslagen en notulen, opgesteld door zowel het comité van presidenten als het monetair comité. De raad van bestuur heeft tevens opgemerkt dat een zeer uitvoerig perscommuniqué ter zake is uitgegaan op 18 september 1987 en dat dit communiqué u is toegezonden als bijlage bij de brief van 6 juli 1999. In dit communiqué werden alle punten van het tussen de presidenten van de centrale banken bereikte akkoord uitvoerig uiteengezet. De aldus in het akkoord inzake het EMS van 13 maart 1979 aangebrachte wijzigingen (zie de laatste alinea van het perscommuniqué) zijn uitgewerkt in het Instrument van 10 november 1987, waarvan kopie bij deze brief is gevoegd. Op grond van deze overwegingen heeft de raad van bestuur besloten, geen toegang te verlenen tot het archief van het comité van presidenten. Aangezien u reeds over alle essentiële informatie over het ‚Basel-Nyborg’-akkoord beschikt, ben ik ervan overtuigd dat uw onderzoek desondanks voorspoedig zal kunnen verlopen en worden afgerond.”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten – Beschikking van Commissie houdende vaststelling dat steun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt en houdende bevel tot terugvordering ervan – Verplichting tot motivering van wijze waarop terug te betalen bedrag wordt berekend

(Art. 253 EG)

Samenvatting

Voldoet niet aan het motiveringsvereiste van artikel 253 EG een beschikking van de Commissie waarbij de terugvordering wordt gelast van onrechtmatig verklaarde staatssteun die is verleend in de vorm van de overdracht van een bouwrijp gemaakt terrein tegen een voorkeursprijs, wanneer de adressaat en de rechter geen controle kunnen uitoefenen doordat de beschikking onvoldoende informatie bevat over de wijze waarop de Commissie het terug te vorderen bedrag heeft berekend, en meer bepaald niet wordt gepreciseerd dat samengestelde rente is toegepast, hoewel geen enkele tekst in deze mogelijkheid voorziet en deze aanpak niet overeenstemt met de vroegere praktijk van de Commissie, terwijl de keuze voor samengestelde rente in casu een belangrijke weerslag heeft op het terug te vorderen bedrag, en verder niet duidelijk wordt gemaakt waarom voor de toegepaste rente is geopteerd en wat het verband is tussen het voordeel dat de begunstigde heeft ontvangen en het bedrag dat hij moet terugbetalen en, ten slotte, de beschikking een incoherentie bevat, voor zover het terug te vorderen bedrag bij de vaststelling van deze beschikking is berekend op basis van een samengestelde rente, terwijl voor de periode vanaf de vaststelling van de beschikking tot de daadwerkelijke terugbetaling is geopteerd voor een enkelvoudige rente.

(cf. punten 35‑53)
Aangezien in vaste ambten die worden bezoldigd uit de onderzoek- en investeringskredieten en zijn opgenomen in de lijst van het aantal ambten, gevoegd bij de begroting van de Commissie, kan worden voorzien door de aanstelling van een ambtenaar uit hoofde van de artikelen 4 en 29 van het Statuut of door de aanstelling van een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, sub d, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, kan de Commissie ambtenaren en tijdelijk functionarissen in een en dezelfde kennisgeving van vacature vragen, hun sollicitaties in te dienen.

De Commissie kan zich niet beroepen op haar besluit betreffende het nieuwe onderzoekspersoneelsbeleid om een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, sub d, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden met een contract van drie jaar te verbieden, te solliciteren naar aanleiding van een kennisgeving van vacature betreffende een vast ambt dat wordt bezoldigd uit de onderzoek- en investeringskredieten, alleen omdat zijn aanstelling, in strijd met de in dat besluit vastgestelde richtsnoeren, een verlenging van zijn contract zou inhouden of de verlening van een nieuw contract waardoor de grens van drie jaar wordt overschreden. Een interne richtsnoer heeft immers niet de waarde van een rechtstekst en kan alleen worden toegepast met inachtneming van de beginselen neergelegd in het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, welke in casu geen enkele rechtsgrondslag voor een dergelijk verbod bieden.

Artikel 8, vierde en vijfde alinea, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden bepaalt immers dat een functionaris van categorie A, belast met een functie waarvoor wetenschappelijke en technische bekwaamheid vereist is, wordt aangesteld voor ten hoogste vijf jaar en dat deze aanstelling slechts eenmaal voor bepaalde tijd kan worden verlengd en dat elke latere verlenging voor onbepaalde tijd is, zodat een interne richtsnoer geen grens van drie jaar kan stellen. Voorts kunnen de door de in artikel 2, sub d, bedoelde functionarissen uitgeoefende functies van wetenschappelijke en technische aard de noodzaak van een vast ambt meebrengen, teneinde de verwezenlijking van meerjarige onderzoeksprogramma's mogelijk te maken, hetgeen moeilijker zou zijn indien de tijdelijk functionaris die zich daarmee bezighoudt op een gegeven moment zijn functie moest beëindigen, terwijl dit, wat de in artikel 2, sub b, van de voormelde regeling bedoelde personeelsleden betreft, niet geldt voor administratieve functies.

(cf.. punten 58, 59, 61 en 62)

Referentie: Hof 1 december 1983, Blomefield/Commissie, 190/82, Jurispr. blz, 3981, punt 21; Gerecht 5 oktober 1995, Alexopoulou/Commissie, T-17/95, JurAmbt. blz. I-A-227 en II-683, punt 24
Het algemeen beginsel van gelijke behandeling vereist dat vergelijkbare situaties niet verschillend worden behandeld, tenzij een verschil objectief gerechtvaardigd is. Het verschil in levensomstandigheden in de verschillende landen binnen de Gemeenschap vormt een objectief gegeven dat een essentieel verschil meebrengt in de situatie van voormalige ambtenaren die een voor de Gemeenschappen in alle opzichten (rang, anciënniteit etc.) gelijkwaardige dienst hebben verricht en uit dien hoofde dezelfde pensioenrechten hebben verworven, maar die in verschillende landen wonen. Dit rechtvaardigt het verschil in behandeling dat voor de pensioengerechtigden bij de betaling van de uitkeringen voortvloeit uit de toepassing van aanpassingscoëfficiënten op het nominale bedrag van hun ouderdomspensioen, zoals voorzien in artikel 82, lid 1, tweede alinea, van het Statuut. Het beginsel van gelijke behandeling wordt jegens de pensioengerechtigden juist gewaarborgd door de aanpassingscoëfficiënten, die alle voormalige ambtenaren uitkeringen beogen te waarborgen die, ongeacht hun woonplaats, dezelfde koopkracht bieden.

(cf. punten 39, 47 en 48)

Referentie: Hof 19 oktober 1977, Ruckdeschel en Hansa-Lagerhaus Ströh. 117/76 en 16/77. Jurispr. blz. 1753. punt 7; Hof 8 oktober 1980. Überschär. 810/79. Jurispr. blz. 2747. punt 16: Hof 16 oktober 1980. Hochstrass/Hof van Justitie. 147/79. Jurispr. blz. 3005. punt 7; Gerecht 26 september 1990. Beltrante e.a./Raad, T-48/89. Jurispr. blz. II-493. punt 34: Gerecht 7 juli 1998. Mongelli e.a./Commissie, T-238/95—T-242/95, JurAmbt. blz. I-A-319 en II-925. punt 41: Gerecht 7 juli 1998. Telchini e.a./Commissie. T-116/96. T-212/96 en T-215/96. JurAmbt. blz. I-A-327 en II-947. punt 101
Kleuren of kleurencombinaties als zodanig kunnen gemeenschapsmerken vormen in de zin van verordening nr. 40/94 voorzover zij geschikt zijn om de waren of diensten van een onderneming te onderscheiden. Dat een categorie tekens algemeen geschikt is om een merk te vormen, impliceert evenwel niet dat deze tekens noodzakelijkerwijs onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van deze verordening hebben voor een bepaalde waar of dienst.

Het is waar dat artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, volgens hetwelk de inschrijving wordt geweigerd van „merken die elk onderscheidend vermogen missen”, geen onderscheid maakt tussen de verschillende types tekens. Niettemin is de perceptie van het relevante publiek in het geval van een teken bestaande uit een kleur of een kleurencombinatie als zodanig, niet noodzakelijkerwijs dezelfde als in het geval van een woordmerk of een beeldmerk bestaande uit een teken dat losstaat van het voorkomen van de erdoor aangeduide waren. Terwijl het publiek de gewoonte heeft, woordmerken of beeldmerken onmiddellijk als identificatietekens van de commerciële herkomst van de waar op te vatten, is dit immers niet noodzakelijkerwijs het geval wanneer het teken samenvalt met het voorkomen van de waar waarvoor het teken is aangevraagd.

(cf. punt 27)
De bij verordening nr. 2688/95 toegestane maatregelen tot definitieve beëindiging van de dienst vinden hun wettelijke grondslag niet in het Statuut en zijn dus geen gewoon bestanddeel van de loopbaan van de betrokkenen. Dergelijke „afvloeiingsmaatregelen” moeten integendeel worden beschouwd als een praktijk die de Gemeenschap bij gelegenheid toepast om de goede werking van haar instellingen te verzekeren. Daaruit volgt dat de betrokken instelling niet verplicht is de bij haar ingediende verzoeken in te willigen of, zelfs gedeeltelijk, gebruik te maken van de haar geboden mogelijkheid om tot definitieve beëindiging van de dienst van een deel van haar ambtenaren te besluiten.

De betrokken instelling heeft dus een ruime beoordelingsvrijheid bij de toepassing van de in artikel 3 van die verordening genoemde criteria. De rechterlijke toetsing van die beoordeling moet derhalve beperkt blijven tot de vraag, of de procedureregels in acht zijn genomen, of de aan de omstreden keuze ten grondslag liggende feiten juist zijn, of er geen sprake is van kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en of er geen sprake is van misbruik van bevoegdheid.

(cf. punten 36 en 37)

Referentie: Hof 5 oktober 2000, Raad/Chvatal e.a., C-432/98 P en C-433/98 P, Jurispr. blz. I-8535, punten 28 en 29