ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/15

Beroep ingesteld op 6 juni 2011 — Europese Commissie/Republiek Polen

(Zaak C-281/11)

2011/C 252/29

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Pignataro-Nolin en M. Owsiany-Hornung, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen, door de artikelen 2, sub a, b, d, e en f, 3, lid 3, 4, lid 3, 6, 7, 8, 9, lid 1 en lid 2, sub a, 10, leden 3 en 4, 18, lid 1, tweede alinea, leden 3 en 4, van, alsmede bijlage V, deel A, vierde streepje, deel B, eerste streepje, en deel C, eerste streepje, bij richtlijn 2009/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake het ingeperkte gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen, niet of niet naar behoren om te zetten in Pools recht, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie verwijt de Republiek Polen dat zij de definities „micro-organisme”, „genetisch gemodificeerd micro-organisme”, „ongeval” en „gebruiker” in artikel 2, sub a, b, d respectievelijk e, van richtlijn 2009/41 niet naar behoren in Pools recht heeft omgezet. Volgens de Commissie is het ook als een inbreuk aan te merken dat het Poolse recht geen definitie van het begrip „kennisgeving” bevat, dat in artikel 2, sub f, van deze richtlijn is gedefinieerd.

De Commissie stelt bovendien dat de artikelen 3, lid 3, 6, 7, 8, 9, lid 1 en lid 2, sub a, en 18, lid 1, tweede alinea, leden 3 en 4, van richtlijn 2009/41, alsmede bijlage V, deel B, eerste streepje, en deel C, eerste streepje, bij die richtlijn niet in Pools recht zijn omgezet.

Volgens de Commissie is artikel 4, lid 3, van richtlijn 2009/41 onjuist omgezet in Pools recht, omdat volgens Pools recht klasse 1 slechts activiteiten omvat die geen risico inhouden, terwijl de richtlijn ook geldt voor activiteiten die een verwaarloosbaar risico inhouden.

De Commissie verwijt de Republiek Polen verder dat zij artikel 10, lid 3, van richtlijn 2009/41 onjuist heeft omgezet in Pools recht door de mogelijkheid tot vaststelling van bijkomende voorwaarden voor een ingeperkt gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen enkel te beperken tot gevallen waarin de bescherming van de menselijke gezondheid of het milieu dit vereist, terwijl in artikel 10, lid 3, van richtlijn 2009/41 geen sprake is van een dergelijke beperking.

Bovendien is artikel 10, lid 4, van richtlijn 2009/41 niet correct in nationaal recht omgezet, omdat daarbij een termijn van dertig dagen wordt ingevoerd die niet in de richtlijn is voorzien.

Ten slotte stelt de Commissie vast dat de Poolse autoriteiten bijlage V, deel A, vierde streepje, bij richtlijn 2009/41 niet volledig hebben omgezet.
1)

Moet artikel 2 van verordening nr. 2042/2003, gelezen in samenhang met artikel M.B. 902, sub b, punt 1, in bijlage I bij deze verordening en gelet op artikel AMC M.B. 102 (c), punt 1 (sub 1.1-1.4, 1.6 en 1.7), in bijlage I bij besluit nr. 2003/19/RM/28.11.2003 van het EASA inzake aanvaardbare wijzen van naleving van verordening nr. 2042/2003, aldus worden uitgelegd dat de nationale wetgever bij de vaststelling van aanvullende maatregelen voor de toepassing van die verordening de vrijheid heeft om de taak van de inspectie van het luchtvaartuig, voor de beoordeling of dit voldoet aan de geldende luchtwaardigheidsvereisten, op te splitsen over meerdere categorieën gespecialiseerde inspecteurs, waarvan elke slechts in een bepaald opzicht de luchtwaardigheid van het toestel controleert? Is meer bepaald met deze verordening verenigbaar een nationale regeling zoals de onderhavige, die voorziet in luchtwaardigheidsinspecteurs (Airworthiness and Avionics Inspectors), vliegdienstinspecteurs (Flight Operations Inspectors), cabineveiligheidsinspecteurs (Cabin Safety Inspectors) en inspecteurs van diploma’s en vergunningen (Licensing Inspectors)?
—

Ierland gelasten aan de Commissie te betalen een forfaitair bedrag van 4 174,80 EUR, vermenigvuldigd met het aantal dagen tussen het arrest in zaak C-66/06 en hetzij uitvoering door Ierland van dat arrest of het in onderhavige zaak uit te spreken arrest, indien die datum eerder valt;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo (Spanje) op 27 april 2011 — Susana Natividad Martínez Álvarez/Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

(Zaak C-194/11)

2011/C 226/19

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso-Administrativo no1 de Oviedo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Susana Natividad Martínez Álvarez

Verwerende partij: Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd, juncto artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling (zoals artikel 502, lid 4, van Ley Orgánica del Poder Judicial 6/1985 de 1 de julio) volgens welke een tijdelijke arbeidsongeschiktheid tijdens een reeds begonnen jaarlijkse vakantie enkel in geval van ziekenhuisopname wordt geacht deze jaarlijkse vakantie te onderbreken, en dus niet in de overige gevallen van tijdelijke arbeidsongeschiktheid, waarin niet het recht bestaat om de jaarlijkse vakantie op een later tijdstip te nemen?

(1) PB L 299, blz. 9.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 16 mei 2011 — Expedia Inc./Autorité de la concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV

(Zaak C-226/11)

2011/C 211/32

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Expedia Inc.

Verwerende partijen: Autorité de la concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 101, lid 1, VWEU en artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1/2003 (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een nationale mededingingsautoriteit op de dubbele grondslag van artikel 101, lid 1, VWEU en het nationale mededingingsrecht optreedt tegen overeenkomsten, besluiten van ondernemersverenigingen of onderling afgestemde feitelijke gedragingen die de handel tussen lidstaten ongunstig kunnen beïnvloeden maar waarbij niet de drempels worden bereikt die de Europese Commissie heeft vastgesteld in haar Bekendmaking van 22 december 2001 inzake overeenkomsten van geringe betekenis die de mededinging niet merkbaar beperken in de zin van artikel 81, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (de minimis) (PB C 368, blz. 13), en daarbij sancties oplegt?

(1) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet alle maatregelen te treffen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof van 14 december 2006, Commissie/Spanje (gevoegde zaken C-485/03–C-490/03, Jurispr. blz. I-11887; hierna: „arrest van 2006”), niet de verplichtingen is nagekomen die op hem rusten krachtens de beschikkingen van de Commissie 2002/820/EG van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Álava in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2002, L 296, blz. 1); 2002/892/EG van 11 juli 2001 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Álava (PB 2002, L 314, blz. 1); 2003/27/EG van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Vizcaya in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2003, L 17, blz. 1); 2002/806/EG van 11 juli 2001 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Vizcaya (PB 2002, L 279, blz. 35); 2002/894/EG van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Guipúzcoa in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2002, L 314, blz. 26), en 2002/540/EG van 11 juli 2001 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Guipúzcoa (PB 2002, L 174, blz. 31) (de „beschikkingen van 2001”); en artikel 260 VWEU;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 204/18

Hogere voorziening ingesteld op 16 mei 2011 door Siemens Transmission & Distribution Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 3 maart 2011 in de gevoegde zaken T-122/07 tot en met T-124/07, Siemens AG Österreich e.a./Commissie

(Zaak C-232/11 P)

2011/C 204/32

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Siemens Transmission & Distribution Ltd (vertegenwoordigers: H. Wollmann, F. Urlesberger, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA, Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt

— punt 3, vierde streepje, van het dictum van het bestreden arrest in die zin te herzien dat de aan Reyrolle opgelegde geldboete met minstens 7 400 000 EUR wordt verlaagd;

— subsidiair, punt 3 van het dictum van het bestreden arrest te vernietigen, voor zover het betrekking heeft op Reyrolle, en de zaak naar het Gerecht te verwijzen;

— hoe dan ook verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt dat het beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties is geschonden. Het Gerecht heeft bij de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 onjuist toegepast, door de aan Rolls-Royce/Reyrolle opgelegde sanctie voor de periode van 1988 tot 1998 niet af te stemmen op de toestand van deze onderneming, maar in plaats daarvan uit te gaan van de economische macht van een economische eenheid die pas vele jaren later (ingevolge de verkoop van Reyrolle aan VA) is ontstaan.

Voorts stelt rekwirante dat het gelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel, die een vaste plaats hebben binnen de rechtspraak van het Hof, zijn geschonden. Het Gerecht heeft bij de toepassing van artikel 31 van verordening nr. 1/2003 stelselmatig verschillende berekeningsmethoden toegepast, waardoor rekwirante aanmerkelijk is benadeeld ten opzichte van de andere ondernemingen waaraan een geldboete is opgelegd, zonder dat er een objectieve rechtvaardiging voor deze ongelijke behandeling blijkt te zijn.
1)

Moet de regeling inzake de aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/115/EG (2) van de Raad van 20 december 2001 (hierna: „Zesde richtlijn”), of van richtlijn 2006/112/EG (3) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, die van toepassing was in 2007, aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst — op grond van objectieve aansprakelijkheid — het recht op aftrek dat de belastingplichtige wil uitoefenen, kan beperken of hem dit kan ontzeggen indien de opsteller van de factuur niet kan aantonen dat het beroep op de overige onderaannemers rechtsgeldig is gebeurd?
1)

Moet artikel 3, sub d, van verordening (EEG) nr. 1768/92 (1) [nu verordening (EG) nr. 469/2009 (2)] (hierna: „ABC-verordening”) aldus worden uitgelegd dat, wanneer voor een geneesmiddel met een bepaalde werkzame stof een vergunning voor het in de handel brengen (A) is verleend, geen aanvullend beschermingscertificaat (hierna: „ABC”) kan worden verleend op basis van een latere vergunning voor het in de handel brengen (B) van een ander geneesmiddel met dezelfde werkzame stof, wanneer de door het basisoctrooi verleende bescherming zich niet uitstrekt tot het in de handel brengen van het product dat het voorwerp uitmaakt van de eerdere vergunning voor het in de handel brengen, in de zin van artikel 4?
1)

Moet artikel 288 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie juncto artikel 58 van de Toetredingsakte in het licht van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (arresten van 11 december 2007, Skoma-Lux, C-161/06, Jurispr. blz. I-10841; 4 juni 2009, Balbiino, C-560/07, Jurispr. blz. I-4447, en 29 oktober 2009, Rakvere Lihakombinaat, C-140/08, Jurispr. blz. I-10533) aldus worden uitgelegd dat van een particulier de nakoming van de uit verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Europese Commissie van 10 november 2003 (1) voortvloeiende verplichting kan worden geëist, a) niettegenstaande dat voormelde verordening op 1 mei 2004 niet in de Estse taal was bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie b) en de wetgever van de betrokken lidstaat de in de verordening opgenomen definitie van landbouwproducten niet in een nationale handeling heeft overgenomen, maar enkel heeft verwezen naar artikel 4, lid 5, van voormelde, niet regelmatig bekendgemaakte verordening, c) wanneer de particulier evenwel een uit deze verordening voortvloeiende verplichting is nagekomen (hij heeft de voorraad met de juiste warencode aangegeven) en deze verplichting niet heeft aangevochten d) en de hem opgelegde belasting door de bevoegde instantie van de lidstaat is vastgesteld op een tijdstip waarop verordening nr. 1972/2003 reeds in de Estse taal was bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 173/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht (Duitsland) op 25 februari 2011 — Alfred Strigl/Deutsches Patent- und Markenamt

(Zaak C-90/11)

2011/C 173/05

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundespatentgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Alfred Strigl

Verwerende partij: Deutsches Patent- und Markenamt

Prejudiciële vraag

Geldt de weigeringsgrond van artikel 3, lid 1, sub b en/of sub c, van richtlijn 2008/95/EG (1) ook voor een woordteken dat wordt gevormd door nevenschikking van een beschrijvende woordcombinatie en een niet-beschrijvende lettercombinatie, wanneer de lettercombinatie door het relevante publiek wordt waargenomen als de afkorting van de beschrijvende woorden daar deze afkorting uit de beginletters van deze woorden bestaat en het merk in zijn geheel daardoor kan worden opgevat als de combinatie van beschrijvende benamingen of afkortingen die elkaars betekenis verduidelijken?

(1) Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (PB L 299, blz. 25).
2)

Moet artikel 27 van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures, aldus worden uitgelegd, dat de nationale rechter waaraan het verzoek om opening van de secundaire insolventieprocedure is voorgelegd, nooit de insolventie van de schuldenaar mag onderzoeken tegen wie in een andere lidstaat een hoofdinsolventieprocedure is geopend, ofwel aldus dat de nationale rechter in bepaalde gevallen het bestaan van de insolventie van de schuldenaar kan onderzoeken, met name wanneer de hoofdprocedure een vrijwaringsprocedure is, waarin de rechter heeft vastgesteld dat de schuldenaar niet insolvent is (Franse sauvegarde-procedure)?
a)

verordening nr. 1612/68 (1) van toepassing is, junctis de argumentatie van het Europees Hof van Justitie in Baumbast en R/Secretary of State for the Home Department (C-413/99, Jurispr. blz. I-7091), London Borough of Harrow/Ibrahim (C-310/08) en Teixeira/London Borough of Lambeth (C-480/08);
1)

Welke specifieke factoren dient de verwijzende rechterlijke instantie in aanmerking te nemen om uit te maken of, in omstandigheden zoals die in de onderhavige zaak, een belastingplichtige één enkele belastbare parkeerdienst verstrekt dan wel twee afzonderlijke diensten, te weten de terbeschikkingstelling van een parkeerplaats naast het vervoer van personen? Inzonderheid: a) kan op de onderhavige zaak de redenering worden toegepast die het Hof heeft ontwikkeld in het arrest van 25 februari 1999, Card Protection Plan Ltd (CPP) (C-349/96, Jurispr. blz. I-973)? Kan met andere woorden de betrokken vervoerdienst worden geacht van bijkomende aard te zijn ten opzichte van de parkeerdienst, of zo nauw daarmee verbonden te zijn dat zij objectief gezien één economische, niet te splitsen prestatie vormen, waarvan het kunstmatig zou zijn deze uit elkaar te halen? b) in welke mate dient de verwijzende rechterlijke instantie met betrekking tot de vraag sub a) rekening te houden met de kosten van de verstrekking van de vervoerdienst ten opzichte van die van de parkeerdienst, rekening houdend met de overwegingen van het Hof in het arrest van 22 oktober 1998, Madgett en Baldwin (gevoegde zaken C-308/96 en C-94/97, Jurispr. blz. I-6229, leden 24 tot en met 26), om uit te maken of de vervoerdienst al dan niet ondergeschikt is aan de parkeerdienst? c) dient de verwijzende rechterlijke instantie bij de beantwoording van de vraag sub a), gelet op de uitspraak van het Hof in het arrest 11 juni 2009, Tellmer (C-572/07, Jurispr. blz. I-4983, inzonderheid de punten 21 tot en met 24), rekening te houden met het feit dat het vervoerbestanddeel van de dienstverrichtingen op verschillende wijze zou kunnen worden verstrekt (hetgeen hier in werkelijkheid evenwel niet het geval is) (zo zou de belastingplichtige de vervoerdienst bijvoorbeeld kunnen aanbieden door een beroep te doen op een derde die voor hem — als verstrekker van de dienst — het voor dit vervoer door de afnemer te betalen bedrag int, dan wel via de tussenkomst van een derde die contractueel rechtstreeks jegens de afnemer optreedt en het vervoer afzonderlijk in rekening brengt)? Zo ja, in welke mate is het dan van belang of de overeenkomst de afnemer van de dienst al dan niet het recht verleent om te kiezen tussen de verschillende wijzen waarop het vervoerbestanddeel kan worden verstrekt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/10

Beroep ingesteld op 24 februari 2011 — Europese Commissie/Ierland

(Zaak C-85/11)

2011/C 145/14

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: R. Lyal, gemachtigde)

Verwerende partij: Ierland

Conclusies

— vaststellen dat Ierland, door toe te staan dat niet-belastingplichtigen lid zijn van een btw-groep (een enkele belastingplichtige voor de toepassing van de btw), de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 9 en 11 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde;

— Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het oog op vereenvoudiging en op bestrijding van eventueel misbruik is het de lidstaten op grond van de btw-richtlijn toegestaan twee of meer belastingplichtigen te behandelen als een enkele btw-plichtige. Het is de lidstaten evenwel niet toegestaan niet-belastingplichtigen in een dergelijke groep op te nemen, waardoor de rechten en plichten van btw-plichtigen tot niet-btw-plichtigen worden uitgebreid. De Ierse wettelijke regeling, op grond waarvan het is toegestaan niet-belastingplichtigen in een btw-groep op te nemen, is dus in strijd met deze richtlijn.

(1) PB L 347, blz. 1.
i)

Het Gerecht heeft een onjuist criterium toegepast bij het onderzoek of de vergeleken modellen een andere algemene indruk wekken bij de geïnformeerde gebruiker. Het heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting van het recht doordat het heeft onderzocht of de gelijkenissen en verschillen de geïnformeerde gebruiker „in het geheugen blijven” (zie de punten 22 en 23 van het bestreden arrest). De vergelijking kan echter niet worden gebaseerd op het geheugen van de gebruiker. Met betrekking tot modellen — en niet merken — is het juiste criterium, te bepalen of de bestaande gelijkenissen en verschillen tussen de modellen tot een andere algemene indruk leiden wanneer de geïnformeerde gebruiker de modellen rechtstreeks vergelijkt.
2)

Moeten artikel 5, eerste volzin, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, en artikel 3, lid 3, vierde volzin van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 (2) betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas, aldus worden uitgelegd dat van een „duidelijk en begrijpelijk” beding geen sprake is, respectievelijk geen „hoog niveau van consumentenbescherming, met name met betrekking tot de transparantie van algemene contractvoorwaarden” gewaarborgd is wanneer een verkoper ter rechtvaardiging van een recht op eenzijdige wijziging van de prijs wil aanvoeren dat hij in zijn algemene verkoopvoorwaarden globaal verwijst naar een verordening die is vastgesteld voor een andere verbruikersgroep en een ander type overeenkomst en waarvan bovendien de relevante norm voor het recht op prijswijziging niet aan het transparantiegebod voldoet?
3)

Schending van de termijn van 24 maanden waarin is voorzien bij artikel 5, lid 2, sub c, van verordening nr. 729/70, en artikel 7 van verordening nr. 1258/1999: — in de eerste plaats door deze termijn te berekenen vanaf de datum van brief AGR 16844, hoewel daarin niet alle gronden voor de financiële correctie waren vermeld; — in de tweede plaats door de opvatting dat het relevante tijdstip voor de berekening van deze termijn van 24 maanden het tijdstip van de betaling van het saldo is, en niet het tijdstip van de betaling van het voorschot, te baseren op een arrest van het Hof van Justitie (5) dat geen toepassing vindt op een sector zoals die van de olijfolieproductie.
2)

[…] Is het beginsel van de tenuitvoerlegging in nationaal recht van de in artikel 4, lid 6, van het kaderbesluit (1) bedoelde grond van niet-overlevering, aan de beoordeling van de lidstaten overgelaten of heeft het een verplichtend karakter, en, meer bepaald, mag een lidstaat een maatregel aannemen, die een discriminatie op grond van nationaliteit inhoudt?
4)

Moet de in artikelen 5 en 9 neergelegde verplichting aldus worden uitgelegd dat zij impliciete beperkingen, als tijdelijke en/of financiële beperkingen, inhoudt van de verplichting om verzorging te verstrekken in gevallen waarin de annulering het gevolg is van „buitengewone omstandigheden”?
4)

Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt, vereist dan het in het Unierecht neergelegde doeltreffendheidsbeginsel dat een lidstaat nationaalrechtelijke beperkingen (zoals Sections 78 en 80 van de Value Added Tax Act 1994) buiten toepassing laat bij om het even welke nationale vorderingen of genoegdoeningen die de belastingplichtige anders ter beschikking zouden staan om de unierechtelijke rechten te doen gelden waarvan het bestaan is vastgesteld in het antwoord van het Hof van Justitie op de eerste drie vragen, of is het voldoende dat de nationale rechter dergelijke beperkingen enkel met betrekking tot één van die nationale vorderingen of genoegdoeningen buiten toepassing laat? Welke andere beginselen moeten de nationale rechter tot richtsnoer dienen bij de toepassing van dit unierechtelijke recht, teneinde deze toepassing in overeenstemming te brengen met het unierechtelijke doeltreffendheidsbeginsel?