CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

A. DUTHEILLET DE LAMOTHE

VAN 28 APRIL 1971 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

De heer Bode, een ambtenaar van Duitse nationaliteit, trad in 1956 in dienst van de Hoge Autoriteit van de EGKS.

Van 1956 tot 1963 was hij eerst werkzaam bij de voorlichtingsdienst van de Hoge Autoriteit en vervolgens bij het „Verbindingsbureau” van de Gemeenschappen te Bonn; dit bureau is een soort voelspriet van de Voorlichtingsdienst en heeft in hoofdzaak ten doel enerzijds de Duitse pers desgevraagd informatie te verschaffen over het beleid van de gemeenschapsautoriteiten, en anderzijds deze autoriteiten in te lichten over de belangrijkste facetten van het politieke, economische en sociale leven in de Bondsrepubliek.

In 1963 werd bij overgeplaatst naar Luxemburg waar hij, na enkele maanden geen welomschreven functie te hebben vervuld, achtereenvolgens tewerk werd gesteld op de afdeling Documentatie van het Directoraat-generaal „Arbeidsvraagstukken, sanering en omschakeling”, en sedert 11 juni 1969 bij de afdeling „Vraagstukken betreffende de veiligheid in de kolen- en staalsector” van het Directoraat-generaal Sociale Zaken. Hij is ambtenaar in de rang A 4.

In 1969 werd bij het Verbindingsbureau van de Gemeenschappen te Bonn een post in de rang A 4 of A 5 vacant verklaard, die naar verzoekers mening veel overeenkomst vertoonde niet zijn vroegere post; ik zal op de omschrijving daarvan aanstonds ingaan.

Aangezien verzoeker graag naar Bonn wilde terugkeren, solliciteerde hij, tegelijk met vijf andere ambtenaren, naar deze post.

De Commissie was van mening dat geen van de sollicitanten aan de gestelde eisen voldeed; zij volgde daarna echter niet de normale procedure van artikel 29, lid 1, van het Statuut, dus een intern vergelijkend onderzoek en zo nodig een algemeen vergelijkend onderzoek, maar besloot bij een en hetzelfde besluit enerzijds alle sollicitaties af te wijzen en anderzijds de in artikel 29, lid 2, voorziene uitzonderingsprocedure toe te passen, dat wil zeggen met gebruikmaking van haar discretionaire bevoegdheid en zonder vergelijkend onderzoek in de vacature te voorzien, en ten slotte de heer Heinrich — tot dan toe werkzaam bij de fractie van een grote Duitse politieke partij in de Bundestag — in de vacature te benoemen.

De heer Bode diende een klacht in bij de voorzitter van de Commissie.

Bij verzoekschrift nr. 45-70 kwam hij in beroep tegen het implicite genomen besluit tot afwijzing van zijn klacht.

Toen de voorzitter van de Commissie vervolgens een uitdrukkelijk afwijzend besluit nam, wendde verzoeker zich tot het Hof met verzoekschrift nr. 49-70, waarin hij om nietigverklaring van dit besluit verzocht.

In beide zaken moet in de eerste plaats worden ingegaan op de door de Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid, die overigens in de zaak 45-70 anders is geformuleerd dan in de zaak 49-70.

A — Vooreerst beroep nr. 45-70

Daarin vraagt verzoeker vernietiging van

1. het implicite genomen besluit tot afwijzing van zijn klacht;

2. het hem op 19 februari 1970 medegedeelde besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie;

3. de benoeming van de heer Heinrich.

Ten slotte vraagt verzoeker de kennisgeving van vacature waarmee de aanwervingsprocedure is aangevangen onrechtmatig te verklaren.

De Commissie betoogt in de eerste plaats dat de vorderingen sub 1 tot 3 niet-ontvankelijk zijn wegens de wijze waarop de klacht van de heer Bode was geformuleerd.

Volgens de Commissie heeft hij in deze klacht slechts vernietiging van het besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie gevraagd. Aangezien dit besluit slechts één der onderdelen van de aanwervingsprocedure vormt, kan daartegen op zichzelf geen beroep worden ingesteld; verder is het beroep tegen de benoeming van de heer Heinrich tardief, aangezien de heer Bode hiertegen in zijn aanvankelijke klacht niet was opgekomen. Op deze drie punten concludeert de Commissie derhalve tot de niet-ontvankelijkheid van het beroep, waartoe zij juridisch balanceert tussen de begrippen „te vroeg ingesteld beroep” enerzijds en „te laat ingesteld beroep” anderzijds.

Ik moge U voorstellen de redenering van de Commissie niet te volgen.

Het besluit de sollicitatie van de heer .ode af te wijzen, is een voor hem bezwarend besluit. Hij had derhalve de keuze hetzij rechtstreeks nietigverklaring daarvan te vorderen, hetzij de onrechtmatigheid daarvan in te roepen via een tegen de benoeming van de heer Heinrich gerichte klacht, hetzij beide mogelijkheden gelijktijdig te gebruiken.

Wil men de ambtenaar de mogelijkheid geven zijn rechten te doen gelden, dan moet hij bij iedere aanwervingsprocedure met meerdere fasen, dus met een ingewikkeld karakter, de mogelijkheid behouden de rechtsmiddelen te kiezen waaraan hij de voorkeur geeft.

In de zaken Ley van 31 maart 1965 en Alfieri van 7 april 1965 hebt Gij met betrekking tot handelingen, verricht in de loop van aanwervingsprocedures, met inbegrip van een vergelijkend onderzoek, uitdrukkelijk in die zin beslist. Dit behoeft te meer bevestiging wanneer de administratie zich bij wijze van uitzondering bedient van een procedure, waarin zij discretionair kan oordelen, aangezien de ambtenaar daarbij niet meer de aan het stelsel van vergelijkende onderzoeken verbonden waarborgen heeft.

Mij dunkt dat ook het tweede argument van de Commissie bij een nauwkeurig onderzoek van verzoekers klacht geen stand houdt.

Klachten van ambtenaren moeten naar ik meen niet te formalistisch worden benaderd, wanneer deze binnen de voor het beroep in rechte geldende termijn tot de bevoegde autoriteit zijn gericht, hetgeen in casu het geval is.

Wij moeten niet vergeten dat deze klachten doorgaans worden opgesteld zonder hulp van een raadsman en dat daarin bovendien rekening moet worden gehouden met factoren zoals hoffelijkheid, achting en een goede verstandhouding, die zolang mogelijk bewaard moeten blijven, in ieder geval zolang de zaak niet voor het Hof is gebracht.

Al heeft de Commissie gelijk wanneer zij stelt dat de heer Bode niet uitdrukkelijk om nietigverklaring van de benoeming van de heer Heinrich verzoekt, toch is zijn gehele klacht daarop gericht.

Met zijn gehele betoog wil de heer Bode immers aantonen dat hij moet worden benoemd op de aan de heer Heinrich toegekende post. Had de Commissie hem in het gelijk gesteld, dan zou zij onvermijdelijk de benoeming van de heer Heinrich ongedaan hebben moeten maken. Ik meen dan ook dat de klacht onder deze omstandigheden de termijn voor het beroep tegen de benoeming van de heer Heinrich open heeft gelaten.

Opgemerkt zij overigens dat deze benoeming die blijkbaar nooit is bekendgemaakt of medegedeeld, in beginsel reeds op 22 oktober 1969 vaststond, doch niet voor januari 1970 en eerst vanaf een onbekende datum van kracht is geworden. Het is derhalve moeilijk de aanvangsdatum van de beroepstermijn vast te stellen, wanneer men tegen het beroep een exceptie van niet-ontvankelijkheid wil opwerpen wegens overschrijding van de termijn.

Ten slotte wordt het argument van de Commissie dat verzoeker geen belang heeft bij het bestrijden van de kennisgeving van vacature, gebaseerd op het feit dat in deze kennisgeving niet behoefde te worden vermeld dat eventueel in de vacature zou worden voorzien volgens de bijzondere procedure van artikel 29, lid 1. Deze vraag heeft echter niet betrekking op de ontvankelijkheid, maar op de hoofdzaak, waarop ik aanstonds zal ingaan.

Het in verzoekschrift 45-70 gevorderde acht ik derhalve in alle onderdelen ontvankelijk.

B — Beroep nr. 49-70

De Commissie betoogt dat dit beroep niet-ontvankelijk is, nu het bestreden uitdrukkelijke besluit niet meer is dan een bevestiging van het in beroep 45-70 bestreden stilzwijgende besluit.

Ik geloof echter dat de Commissie hier een onjuiste uitlegging aan Uw jurisprudentie geeft.

Weliswaar hebt Gij, met name in Uw arrest-Nebe van 14 april 1970, Jurisprudentie, Deel XVI, blz. 145, en Uw arrest-Kschwendt van 17 maart 1971, beslist dat wanneer tegen een implicite genomen besluit niet binnen de voor een beroep in rechte geldende termijn wordt opgekomen, het beroep tegen het explicite genomen besluit waarin dit implicite besluit slechts wordt bevestigd, niet-ontvankelijk is.

U heeft namelijk niet gewild dat een verlate beantwoording van verzoeken door de administratie opnieuw een beroepstermijn doet ingaan tegen een implicite genomen besluit dat definitief is geworden.

Met het onderhavige geval is het echter geheel anders gesteld, nu verzoeker zowel tegen het implicite als tegen het explicite genomen besluit tijdig is opgekomen.

Ik zal U met een voorbeeld aantonen dat het vreemde consequenties heeft, wanneer hem het recht wordt ontzegd tegen dit explicite genomen besluit op te komen.

Zelfs indien Gij het door Bode ingestelde beroep nr. 45-70 toewijst en het implicite genomen besluit vernietigt, dient Gij volgens de Commissie toch in ieder geval het beroep nr. 49-70 tegen het explicite genomen besluit af te wijzen.

Dit zou ertoe leiden dat dit explicite genomen besluit blijft bestaan, al vormt het slechts een bevestiging van een door het Hof vernietigd implicite genomen besluit; alleen op de Commissie zou dan de taak rusten zorg te dragen voor de in artikel 176 van het Verdrag voor dergelijke gevallen voorziene „restitutio in integrum”, door eigener beweging naar aanleiding van Uw arrest dit besluit in te trekken.

Ik kan daarom niet wel inzien waarom verzoeker geen vernietiging van dit besluit kan vorderen.

Ik meen dan ook dat een verzoeker die binnen de beroepstermijn vernietiging van een implicite genomen besluit vordert, naderhand ook gerechtigd is vernietiging te vorderen van het explicite genomen besluit waarin dit besluit wordt bevestigd, wanneer dit tweede beroep eveneens tijdig wordt ingesteld.

II

Laten wij thans ingaan op de hoofdzaak. Het belang van deze is niet beperkt tot het geval zelve maar heeft een principiële zijde, aangezien het naar ik meen de eerste keer is dat U ertoe wordt gebracht uitspraak te doen over de voorwaarden voor toepassing van een zeer bijzondere bepaling van het Statuut, namelijk artikel 29, lid 2.

Eerst een enkel woord over deze bepaling.

Artikel 29, lid 1, legt de algemene regels bij aanwerving vast.

Telkens wanneer het tot aanstelling bevoegde gezag besluit in een vacature te voorzien, onderzoekt het achtereenvolgens

1. de mogelijkheden tot bevordering en tot overplaatsing binnen de instelling;

2. de mogelijkheden tot het organiseren van een vergelijkend onderzoek binnen de instelling op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken of van een examen;

3. de mogelijkheden tot overgang van ambtenaren van andere Instellingen.

Slechts wanneer op geen dezer wijzen in de vacature kan worden voorzien, kan het bevoegd gezag besluiten over te gaan tot hetzij een interinstitutioneel vergelijkend onderzoek waaraan de ambtenaren van de verschillende instellingen kunnen deelnemen, hetzij een „algemeen vergelijkend onderzoek”, zoals dit doorgaans wordt genoemd en waaraan zowel gemeenschapsambtenaren als buitenstaanders kunnen deelnemen.

Het tweede lid van dit artikel bevat een uitzondering op de algemene regeling van het eerste lid.

Het bepaalt dat het tot aanstelling bevoegd gezag in twee gevallen een andere procedure dan die van het vergelijkend onderzoek kan volgen:

— voor het aanwerven van ambtenaren in de rangen A 1 en A 2;

— voor het aanwerven van andere ambtenaren, doch „in buitengewone gevallen en voor het vervullen van ambten waarvoor bijzondere kundigheden vereist zijn”.

Zoals U ziet, worden deze twee gevallen in het Statuut verschillend behandeld.

Het tot aanstelling bevoegd gezag heeft een praktisch discretionaire bevoegdheid om bij de aanwerving voor ambten in de rangen A 1 en A 2 af te wijken van de procedure van het vergelijkend onderzoek, aangezien geen voorwaarden zijn gesteld aan de uitoefening van die bevoegdheid.

Ten aanzien van ambten in lagere rangen stelt het Statuut wel voorwaarden.

Naar de letter van het Statuut zijn dit er twee:

— het dient een buitengewoon geval te betreffen,

— het dient een ambt te betreffen waarvoor bijzondere kundigheden vereist zijn.

Volgens mij zijn dit eigenlijk niet twee afzonderlijke voorwaarden, waarvan de eerste trouwens moeilijk is te beoordelen, maar moeten de twee zinsneden worden samengebracht en gecombineerd en in werkelijkheid slechts als één en dezelfde voorwaarde worden gezien.

Mijns inziens stelt de tekst in feite als voorwaarde dat voor de vacature zodanige bijzondere kundigheden vereist zijn, dat slechts door een buitengewone procedure in de vacature kan worden voorzien.

Reeds uit het feit dat deze voorwaarde in het Statuut is gesteld, terwijl dit niet het geval is bij de toepassing van dit artikel op ambtenaren in de rangen A 1 en A 2, blijkt voldoende dat men de ambtenaren een garantie heeft willen bieden tegen misbruik van deze bepaling welke ertoe zou kunnen leiden dat het normaliter geldende artikel 29, lid 1, van zijn inhoud wordt beroofd.

Gij dient derhalve bijzonder waakzaam toe te zien op de naleving van de voorwaarden voor toepassing van deze bepaling ten einde U ervan te verzekeren dat daarbij geen inbreuk wordt gemaakt op de rechten van de ambtenaren.

De heer Bode betoogt dat deze rechten bij de in casu gevolgde procedure niet zijn geëerbiedigd en hij voert hiertoe drie argumenten aan, die mij — om het maar meteen te zeggen — alle gegrond voorkomen.

Het eerste argument is ontleend aan het feit dat de Commissie niet zoals in casu is geschied, bij één en hetzelfde besluit artikel 29, lid 2, mocht toepassen en de heer Heinrich benoemen, terwijl in de kennisgeving van vacature niet werd vermeld dat voor de vacant verklaarde post bijzondere kundigheden vereist waren en evenmin dat de in artikel 29, lid 2, voorziene procedure mogelijkerwijze toepassing zou vinden.

Ik meen dat dit argument om twee redenen moet worden aanvaard:

a) Allereerst een reden van zuiver juridische aard. De volgens artikel 4 van het Statuut verplichte kennisgeving van een vacature door het bevoegde gezag is een intern document van de Gemeenschappen. In een eerste fase van de procedure wordt slechts kennisgeving gedaan aan het personeel van de instelling en pas in een volgende fase aan het personeel der andere instellingen. Behoudens bijzondere vermeldingen kunnen dus slechts ambtenaren van de Gemeenschappen naar aanleiding van deze kennisgeving van vacature solliciteren. Daarentegen mag men eerst overgaan tot bekendmaking buiten de Gemeenschappen, wanneer is besloten een vergelijkend onderzoek te houden. Indien dit namelijk een zogenaamd algemeen vergelijkend onderzoek is, dus een onderzoek waaraan zowel ambtenaren van de Gemeenschappen als anderen kunnen deelnemen, dient de aankondiging van dit onderzoek door bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen aan alle onderdanen van de Lid-Staten ter kennis te worden gebracht. Mijns inziens blijkt hieruit dat — wanneer wordt besloten geen vergelijkend onderzoek te houden — de noodzakelijke publiciteit met het oog op externe sollicitaties moet bestaan in een vermelding in de kennisgeving van vacature dat eventueel artikel 29, lid 2, kan worden toegepast, en in opneming van deze kennisgeving in het Publikatieblad der Gemeenschappen. De onderhavige zaak vormt een uitstekend voorbeeld van de noodzaak van deze bekendmaking. Het is namelijk onmogelijk vast te stellen hoe de diensten van de Commissie konden weten dat de heer Heinrich kandidaat was voor de vacature. Niemand kan zeggen of wellicht andere, externe gegadigden zouden hebben gesolliciteerd, wanneer zij — zoals het geval zou zijn geweest bij een algemeen vergelijkend onderzoek — hadden geweten dat hun de mogelijkheid tot solliciteren openstond. Volgens mij dient de administratie in de kennisgeving van vacature dan ook te vermelden dat artikel 29, lid 2, gezien de aard van het ambt toepassing kan vinden en dient deze kennisgeving in het Publikatieblad te worden opgenomen, wanneer men zich wil houden aan het voorschrift van artikel 27 van het Statuut: „de aanwerving dient erop gericht te zijn de instelling de medewerking te verzekeren van ambtenaren die uit een oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoen en die uit de onderdanen van de Lid-Staten der Gemeenschappen zijn aangeworven met inachtneming van een zo breed mogelijke aardrijkskundige spreiding”.

b) Er is echter nog een tweede reden, enerzijds van juridische aard an anderzijds verband houdend met overwegingen van gezond personeelsbeleid. Wanneer, zoals in casu, het tot aanstelling bevoegd gezag na de kennisgeving van een vacature, waaruit niet kon worden afgeleid dat zij betrekking had op een post waarin niet op de gewone wijze zou worden voorzien, plotseling bij één en dezelfde handeling besluit alle deugdelijk ingediende sollicitaties ter zijde te stellen, artikel 29, lid 2, toe te passen en een buitenstaander te benoemen, die — gezien de interne kennisgeving van vacature — volkomen onverwacht als gegadigde kwam opdoemen, dan rijst bij alle betrokken ambtenaren onvermijdelijk enige twijfel over de werkelijke motieven van het tot aanstelling bevoegd gezag. De heer Bode aarzelt in casu dan ook niet te betogen dat de Commissie zich bij het nemen van het bestreden besluit schuldig heeft gemaakt aan misbruik van bevoegdheid, aangezien zij artikel 29, lid 2, uitsluitend te baat heeft genomen om de heer Heinrich te benoemen, hetgeen vanaf het begin haar voornemen was. Om redenen waarop ik aanstonds zal ingaan schijnt mij het bewijs van misbruik van bevoegdheid niet geleverd, doch dit neemt niet weg dat de gevolgde procedure klaarblijkelijk aanleiding kon geven tot wantrouwen en twijfel. Tegen het betoog dat de kennisgeving van vacature moet aangeven dat in de post kan worden voorzien op de wijze, bepaald in artikel 29, lid 2, voert de Commissie een argument van praktische aard aan. Volgens haar is het niet mogelijk vast te stellen of artikel 29, lid 2, moet worden toegepast, voordat de sollicitaties van de ambtenaren van de instelling en eventueel van andere instellingen, zijn onderzocht. Deze redenering stuit echter al dadelijk af op een zeer ernstig juridisch bezwaar. De Commissie gaat namelijk uit van een onjuiste interpretatie van artikel 29, lid 2, van het Statuut. Volgens dit artikel is namelijk de mogelijkheid af te zien van de procedure van het vergelijkend onderzoek voor ambten van andere rangen dan de rangen A 1 en A 2 niet afhankelijk van de bekwaamheid der kandidaten voor de vacante post, doch van de voor het vervullen van het ambt vereiste bijzondere kundigheden. Het feit dat de sollicitanten die reeds werkzaam zijn bij de Gemeenschappen niet de vereiste bekwaamheid hebben, kan het openstellen van een algemeen vergelijkend onderzoek rechtvaardigen. Maar alleen de vereiste bijzondere kundigheden voor het vervullen van het ambt kunnen aanwerving anders dan door een vergelijkend onderzoek rechtvaardigen. Het is echter duidelijk dat deze bijzondere kundigheden voor een ambt bekend zijn zonder dat men de persoonlijke hoedanigheden van de kandidaten behoeft te kennen. Naar mijn mening zouden de letter en de geest van deze bepaling worden geschonden, wanneer men de toepasselijkheid van artikel 29, lid 2, afhankelijk stelt van de bekwaamheid der kandidaten en niet van de voor het vervullen van het ambt vereiste kundigheden. Laat ik daaraan overigens toevoegen dat vermelding in de kennisgeving van vacature dat artikel 29, lid 2, toepassing kan vinden, in de praktijk geen ernstige moeilijkheden geeft, aangezien dit al gebeurt in tal van kennisgevingen, de zogenaamde „kennisgevingen van vacature/ vergelijkend onderzoek”, waarin de autoriteiten uitdrukkelijk vermelden dat zij hebben besloten een intern vergelijkend onderzoek te zullen houden indien niet door bevordering of overplaatsing in de vacature kan worden voorzien.

Men mag zich mijns inziens dan ook uitsluitend van artikel 29, lid 2, bedienen wanneer deze mogelijkheid in de kennisgeving van vacature of in ieder geval in een latere aankondiging is voorzien.

Dit is in casu niet het geval en dit is het eerste vormverzuim dat naar mijn mening moet leiden tot nietigverklaring der bestreden besluiten.

Daarnaast zie ik echter nog een andere vorm- of procedurefout.

Ik meen namelijk dat de heer Bode met recht stelt dat het besluit van de Commissie om artikel 29, lid 2, toe te passen onvoldoende is gemotiveerd.

Een zo verreikend besluit moet gemotiveerd en voldoende gemotiveerd zijn, met name om de rechter in staat te stellen de wettigheid van dit besluit te beoordelen.

Het moet in elk geval een beknopte uiteenzetting bevatten van de redenen waarom het bevoegd gezag van oordeel is dat het ambt bijzondere kundigheden vereist, ten einde bij uitzondering artikel 29, lid 2, te kunnen toepassen.

Dit is in casu geenszins het geval. De Commissie heeft in de passage van haar besluit voorafgaand aan die betreffende de benoeming van de heer Heinrich, slechts in het kort overwogen dat „het tot aanstelling bevoegde gezag constateert dat voor het vervullen van de aan de vacante post verbonden werkzaamheden bijzondere kundigheden in de zin van artikel 29, lid 2, van het Statuut vereist zijn, en dat het bij de aanwerving van een geschikte ambtenaar om bedoelde werkzaamheden te vervullen, staat voor een buitengewoon geval in de zin van genoemd artikel”.

De Commissie geeft dus in het geheel geen verklaring waarom de vacante post bijzondere kundigheden vereist en waarom het hier een buitengewoon geval betreft.

Dit zou nog te rechtvaardigen en te verklaren zijn indien de kennisgeving van vacature deze bijzondere kundigheden vermeldde, doch niets hiervan — en dit brengt ons tot het door de heer Bode in de derde plaats aangevoerde argument, hetwelk ik eveneens gegrond acht.

De heer Bode stelt namelijk dat voor het vervullen van de vacature geen bijzondere kundigheden in de zin van artikel 29, lid 2, vereist waren.

Waar juist deze bijzondere kundigheden één der statutaire voorwaarden zijn voor toepassing van artikel 29, lid 2, heeft het Hof hierop toe te zien, en zelfs streng toe te zien, omdat — zoals gezegd — iedere uitbreiding van dit begrip de normale aanwervingsregels van artikel 29, lid 1, anders van hun inhoud dreigt te beroven.

Ik ben ervan overtuigd dat in het Statuut met de woorden „ambt waarvoor bijzondere kundigheden vereist zijn” de daar genoemde „buitengewone” gevallen zijn bedoeld, waarin een zeer technisch of bijzonder ambt slechts openstaat voor een beperkt aantal reeds sterk gespecialiseerde personen met een ongemene kennis en ervaring, waaruit het tot aanstelling bevoegd gezag vrijelijk zijn keuze moet kunnen doen.

Het in de kennisgeving van vacature omschreven ambt valt mijns inziens echter niet onder deze categorie. De vereiste bekwaamheden zijn namelijk (ik citeer): „met een diploma afgesloten universitaire opleiding of gelijkwaardige beroepservaring; grondige kennis van de taken en de werkzaamheden van de Europese Gemeenschappen; uitgebreide ervaring op voorlichtingsgebied; ervaring in het opstellen van rapporten en perscommuniqués”.

Stellig is dit een belangrijke post, waarvoor de ervaring en de kundigheid van een goede medewerker van een voorlichtingsdienst vereist zijn.

Wanneer men echter aanneemt dat deze kundigheden in artikel 29, lid 2, van het Statuut bedoeld zijn, valt niet wel in te zien waar de grens ligt en waarom bij voorbeeld niet hetzelfde zou gelden voor de bekwaamheden die worden geëist van alle medewerkers, van de juridische en economische diensten van de Gemeenschappen.

Nu in het dossier iedere toelichting op dit punt ontbreekt, meen ik dat de vacante post niet van dien aard is dat het tot aanstelling bevoegd gezag artikel 29, lid 2, mocht toepassen.

Ik meen derhalve dat drie der door de heer Bode aangevoerde argumenten gegrond zijn en de nietigverklaring van de bestreden besluiten voldoende rechtvaardigen.

Ik zal niet lang uitweiden over de andere middelen. De heer Bode betoogt dat de Commissie hem ten onrechte niet geschikt heeft geacht voor de vacante post, doch het Hof onderzoekt een dergelijk oordeel slechts wanneer het gegrond is op dwaling ten aanzien van de feiten of op misbruik van bevoegdheid; in casu is noch het een noch het ander bewezen.

Weliswaar stelt verzoeker dat hij slechts is geëlimineerd om de benoeming van de heer Heinrich mogelijk te maken.

Ik heb er reeds op gewezen dat de gevolgde procedure stellig dergelijke verdenkingen bij de gepasseerde kandidaten kan wekken, doch uit geen enkel stuk in het dossier blijkt dat de Commissie een ander belang dan dat van de dienst op het oog had.

Uitsluitend wegens onregelmatigheden in de procedure concludeer ik derhalve:

1. tot nietigverklaring van de benoeming van de heer Heinrich en van alle andere verrichtingen in de aanwervingsprocedure die tot deze benoeming hebben geleid;

2. tot verwijzing van de Commissie in de kosten van beide beroepen.

( 1 ) Vertaald uit het Frans.