ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/11

Beroep ingesteld op 28 mei 2014 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-263/14)

2014/C 235/16

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: R. Passos, A. Caiola, M. Allik, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit 2014/198/GBVB van de Raad van 10 maart 2014 betreffende de ondertekening en de sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Republiek Tanzania inzake de voorwaarden waaronder piraterijverdachten en in beslag genomen goederen door de door de Europese Unie geleide zeemacht worden overgedragen aan de Verenigde Republiek Tanzania (1), nietig verklaren;

— de gevolgen van besluit 2014/198/GBVB van de Raad van 10 maart 2014 handhaven tot het is vervangen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Europees Parlement is van mening dat besluit 2014/198/GBVB van de Raad van 10 maart 2014 betreffende de ondertekening en de sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Republiek Tanzania inzake de voorwaarden waaronder piraterijverdachten en in beslag genomen goederen door de door de Europese Unie geleide zeemacht worden overgedragen aan de Verenigde Republiek Tanzania, onrechtmatig is omdat het niet uitsluitend betrekking heeft op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, zoals uitdrukkelijk door artikel 218, lid 6, tweede alinea, VWEU is vereist.

Volgens het Europees Parlement betreft de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Tanzania ook de justitiële samenwerking in strafzaken en de politiële samenwerking en derhalve bestrijkt deze domeinen waarvoor de gewone wetgevingsprocedure geldt.

Bijgevolg hadden de artikelen 37 VEU, 82 VWEU en 87 VWEU als materiële rechtsgrondslag voor deze Overeenkomst moeten worden gebruikt, nadat zij overeenkomstig artikel 218, lid 6, sub a, VWEU door het Europees Parlement was goedgekeurd.

Derhalve heeft de Raad de verdragen geschonden door voor het sluiten van de Overeenkomst niet de passende rechtsgrondslag te kiezen.

Voorts is het Europees Parlement van mening dat de Raad artikel 218, lid 10, VWEU heeft geschonden, daar hij het parlement niet in iedere fase van de procedure onverwijld en ten volle heeft geïnformeerd.

Indien het Hof van Justitie het bestreden besluit nietig verklaart, stelt het Europees Parlement echter voor om overeenkomstig artikel 264, tweede alinea, VWEU de gevolgen ervan te handhaven tot dit besluit is vervangen.

(1) PB L 108, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 202/10

Beroep ingesteld op 4 april 2014 — Europese Commissie/Republiek Polen

(Zaak C-162/14)

2014/C 202/11

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Tokár en K. Herrmann, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 45, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1), doordat zij de in artikel 24, lid 1, sub 1 en 1a, van de Prawo zamówień publicznych (wet inzake overheidsopdrachten) vastgestelde gronden voor uitsluiting van marktdeelnemers van een procedure voor het plaatsen van een opdracht, die verder gaan dan de materieelrechtelijke criteria van de limitatieve opsomming van uitsluitingsgronden van artikel 45, lid 2, van deze richtlijn, heeft gehandhaafd;

— de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De in artikel 24, lid 1, sub 1 en 1a, van de wet inzake overheidsopdrachten vastgestelde gronden voor uitsluiting van een marktdeelnemer van een aanbestedingsprocedure, die betrekking hebben op zijn beroepsbekwaamheid — te weten, ten eerste, het feit dat een marktdeelnemer wegens niet-uitvoering of slechte uitvoering van een opdracht schade heeft veroorzaakt die is vastgesteld bij een in kracht van gewijsde gegaan vonnis, en ten tweede, dat een marktdeelnemer partij was bij een overeenkomst die de betrokken aanbestedende dienst heeft ontbonden, opgezegd of herroepen door aan de marktdeelnemer toerekenbare omstandigheden –, gaan het kader van de uitsluitingsgronden van artikel 45, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG, in het bijzonder artikel 45, lid 2, sub d, ervan, te buiten.

De uitlegging van laatstgenoemde grond was aan de orde in het arrest van het Hof in zaak C-465/11, Forposta en ABC Direct Contact. Het Hof oordeelde dat het begrip „fout bij de beroepsuitoefening” als bedoeld in artikel 45, lid 2, sub d, van richtlijn 2004/18/EG elk onrechtmatig gedrag omvat dat invloed heeft op de professionele geloofwaardigheid van de betrokken marktdeelnemer. De in de Poolse wet vastgestelde uitsluitingsgronden beperken zich evenwel niet louter tot het gedrag van een marktdeelnemer dat wijst op kwaad opzet of nalatigheid van een zekere ernst, en verplichten de aanbestedende dienst tot automatische uitsluiting van de betrokken marktdeelnemer zonder voorafgaande beoordeling van de hem ten laste gelegde foutieve gedraging.

(1) PB L 134, blz. 114.
—

vaststellen dat Ierland, door niet de bepalingen vast te stellen ter omzetting in nationaal recht van de definities van artikel 2, sub f, h, m, n en o, en van de vereisten van artikel 3, leden 2 en 4, artikel 5, artikel 13, lid 1, sub a tot en met e, artikel 15, lid 6, sub e, artikel 16, leden 1, 3, 5, 6 en 7, tweede volzin, en 8, artikel 17, leden 1 tot en met 5, artikel 17, lid 6, betreffende vloeibare biomassa, artikel 17, lid 8, artikel 18, leden 1 en 3, betreffende vloeibare biomassa, artikel 18, lid 7, artikel 19, leden 1 en 3, artikel 21, lid 1, tweede volzin, en bijlagen II tot en met V en VII van richtlijn 2009/28/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 27, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—

De eerste grond heeft betrekking op het nieuwe gunningscriterium dat tijdens de aanbesteding is toegevoegd, hoewel het in de technische specificaties niet was opgenomen. In dit verband voeren verzoeksters aan dat de vernietigingsgrond en de argumenten die zij in hun memories hadden aangevoerd, zijn verdraaid en de motivering ontoereikend is.
1)

Moet artikel 1 van verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat dit voorschrift zich verzet tegen de vordering die verzoeker voor het Landgericht Aachen heeft ingesteld tegen de Helleense Republiek (verweerster) en waarmee hij van verweerster rente voor de jaren 2011/12 verlangt op door verweerster uitgegeven en door verzoeker in juli 2011 verworven schuldinstrumenten (staatsleningen), waarvoor eind februari 2012 een ruilaanbod is uitgebracht dat verzoeker ter kennis is gebracht en door hem is afgewezen, waarna verweerster de door verzoeker aangehouden schuldinstrumenten (staatsleningen) toch voor nieuwe schuldinstrumenten heeft omgeruild?
1)

Moet artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat de macht om als een eigenaar over een lichamelijke zaak te beschikken, ook het recht inhoudt om een vrachtvervoerder op te dragen de goederen te leveren aan een derde, die iemand anders is dan de in de factuur vermelde ontvanger, en dat alleen al de ontvangst van de goederen door deze derde voorafgaande goederenleveringen bewijst?
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door zones die worden gekenmerkt door de aanwezigheid van grond- of oppervlaktewater en aangetast zijn of het risico lopen te worden aangetast door een excessief nitraatgehalte en/of door eutrofiëring, niet aan te wijzen als „voor nitraatverontreiniging kwetsbare zones” (KGN), hetgeen op basis van de beschikbare gegevens noodzakelijk is, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens richtlijn 91/676/EEG (1) van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen, op haar rusten, en bovendien, dat de Helleense Republiek, door niet binnen een jaar na de in artikel 3, lid 4, van de richtlijn bedoelde aanwijzingen de actieprogramma’s op te stellen waarnaar in artikel 5 van deze richtlijn wordt verwezen, daarnaast het bepaalde in artikel 5, lid 1, van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen, niet is nagekomen;
—

vaststellen dat bij de functies van de notaris zoals deze thans zijn geregeld in het Letse recht, geen sprake is van uitoefening van het openbaar gezag in de lidstaat als bedoeld in de uitzondering van artikel 51, eerste alinea, VWEU, zodat de regelgeving van de Republiek Letland waarin een nationaliteitsvereiste geldt om tot notaris te worden benoemd, een overeenkomstig artikel 49 VWEU verboden discriminatie op grond van nationaliteit oplevert;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 159/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena (Spanje) op 14 maart 2014 — Aktiv Kapital Portfolio Investments/Ángel Luis Egea Torregrosa

(Zaak C-122/14)

2014/C 159/19

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Aktiv Kapital Portfolio Investments AG

Verwerende partij: Ángel Luis Egea Torregrosa

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 93/13/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling zoals de Spaanse regeling waarbij geen ambtshalve toetsing [in] limine litis van de gerechtelijke executoriale titel, namelijk de beschikking van de rechter waarmee vanwege het ontbreken van verzet een einde is gemaakt aan de betalingsbevelprocedure, mogelijk is in de daaropvolgende executieprocedure, een en ander in verband met het bestaan van oneerlijke bedingen in de overeenkomst die ten grondslag heeft gelegen aan het geven van [de] genoemde [beschikking] waarvan de tenuitvoerlegging wordt verzocht, aangezien naar nationaal recht sprake is van kracht van gewijsde (artikelen 551 en 552 in samenhang met artikel 816, lid 2, van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering)?

(1) Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 6 maart 2014 — FCD — Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB — Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison/Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie

(Zaak C-106/14)

2014/C 142/35

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: FCD — Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB — Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison

Verwerende partij: Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie

Prejudiciële vraag

Gelden, wanneer een „voorwerp” in de zin van verordening nr. 1907/2006 (Reach) (1) is samengesteld uit meerdere bestanddelen die zelf beantwoorden aan de in deze verordening gegeven definitie van „voorwerp”, de verplichtingen van de artikelen 7, lid 2, en 33 van deze verordening alleen ten aanzien van het samengestelde voorwerp of ten aanzien van elk bestanddeel ervan dat aan de definitie van „voorwerp” beantwoordt?

(1) Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1).
2)

Is een bestuurlijke praktijk als die van de Natsionalna agentsia po prihodite (nationaal agentschap voor belastinginkomsten) in overeenstemming met deze richtlijn en de rechtspraak betreffende de uitlegging ervan, wanneer volgens die bestuurspraktijk belastingplichtigen in de zin van de Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (wet op de belasting over de toegevoegde waarde) het recht op aftrek van de voorbelasting wordt geweigerd op grond dat geen bewijs van de herkomst van de goederen bestaat, zonder dat het vermoeden dat aan belastingfraude wordt meegewerkt wordt geuit en/of objectieve gegevens worden verstrekt op basis waarvan kan worden vastgesteld dat de belastingplichtige wist of had moeten weten dat de handeling waarvoor aanspraak op recht op aftrek van de voorbelasting wordt gemaakt, deel uitmaakte van belastingfraude?
1)

Dient de nationale rechter die vaststelt dat een beding betreffende moratoire rente in hypothecaire leningsovereenkomsten oneerlijk is, krachtens richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, meer bepaald artikel 6, lid 1, van de richtlijn, met het oog op de bescherming van de belangen van consumenten en gebruikers overeenkomstig de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid, het beding ongeldig en onverbindend te verklaren of dient hij daarentegen het rentebeding te matigen en de executant of kredietverstrekker te gelasten de rente te herberekenen?
2)

Voor zover het antwoord op de eerste vraag luidt dat de verjaringstermijn pas begint op het moment dat het nadeel is opgetreden: is er — in verband met de terugvordering van een definitief toegekende uitvoerrestitutie — reeds sprake van een benadeling in de zin van artikel 1, lid 2, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 als aan een uitvoerder een bedrag dat gelijk is aan de uitvoerrestitutie in de zin van artikel 5, lid 1, van verordening (EEG) nr. 565/80, is uitbetaald, zonder dat de zekerheid als bedoeld in artikel 6 van verordening (EEG) nr. 565/80 reeds is vrijgegeven, of is er pas sprake van een benadeling op het moment dat de zekerheid is vrijgegeven respectievelijk de uitvoerrestitutie definitief is toegekend?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 129/14

Hogere voorziening ingesteld op 18 februari 2014 door Forgital Italy SpA tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 4 december 2013 in zaak T-438/10, Forgital Italy SpA/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-84/14 P)

2014/C 129/17

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Forgital Italy SpA (vertegenwoordigers: R. Mastroianni, V. Turinetti di Priero, avvocati)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

Conclusies

— de beschikking van 4 december 2013 in zaak T-438/10 vernietigen waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot nietigverklaring van verordening (EU) nr. 566/2010 van de Raad van 29 juni 2010 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1255/96 houdende tijdelijke schorsing van de autonome rechten van het gemeenschappelijk douanetarief voor bepaalde industrie-, landbouw- en visserijproducten (PB L 163, blz. 4), voor zover deze verordening de omschrijving van bepaalde producten waarvoor de autonome rechten van het gemeenschappelijk douanetarief zijn geschorst, wijzigt;

— zaak T-438/10 overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie terugverwijzen naar het Gerecht voor een beslissing ten gronde;

— de Raad en de Commissie verwijzen in de kosten die in de hogere voorziening en in eerste aanleg zijn gemaakt.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert schending aan van artikel 113 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte in de zin van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, van het algemene beginsel van doeltreffende bescherming van rechten door de rechter alsmede schending van het recht van verweer. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door ambtshalve een exceptie van niet-ontvankelijkheid van het door rekwirante in zaak T-438/10 ingestelde beroep op te werpen, zonder de redenen, rechtens en feitelijk, uiteen te zetten waarop deze exceptie was gebaseerd en zonder partijen de gelegenheid te bieden hun standpunt daarover te geven, zoals artikel 113 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht vereist. Daarbij doet het niet ter zake dat het Gerecht partijen een vraag heeft gesteld over de invloed van zijn beschikking van 5 februari 2013 (zaak T-551/11, BSI/Raad) op zaak T-438/10, omdat partijen, anders dan het Gerecht stelt, daaruit niet hadden moeten afleiden dat het Gerecht voornemens was ambtshalve een exceptie van niet-ontvankelijkheid op te werpen.

In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 263, vierde alinea, laatste volzin, VWEU gelezen in samenhang met het algemene beginsel van een doeltreffende voorziening in rechte in de zin van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Verordening (EU) nr. 566/2010 van de Raad van 29 juni 2010 vormt geen regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 135/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 22 januari 2014 — Ryanair Ltd, andere partij: PR Aviation BV

(Zaak C-30/14)

2014/C 135/20

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Ryanair Ltd

Andere partij: PR Aviation BV

Prejudiciële vraag

Strekt de werking van de DbRl [Datenbankenrichtlijn] (1) zich mede uit tot online databanken die niet, op de voet van hoofdstuk II van de richtlijn, worden beschermd door het auteursrecht en ook niet, op de voet van hoofdstuk III, door een recht sui generis, en wel in die zin dat ook in zoverre de vrijheid om gebruik te maken van dergelijke databanken met (al dan niet overeenkomstige) toepassing van de artikelen 6, lid 1, en 8, in verbinding met artikel 15 DbRl, niet contractueel mag worden beperkt?

(1) Richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (PB L 77, blz. 20).
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn alle maatregelen te nemen die nodig zijn om de steun terug te vorderen die bij artikel 1 van C(2011) 4916 van de Commissie van 13 juli 2011 betreffende steunmaatregel SA.26117 — C 2/10 (ex NN 62/09) die door Griekenland ten uitvoer is gelegd ten gunste van Aluminium of Greece SA (1), onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, of althans de Commissie onvoldoende in te lichten over de maatregelen die zij overeenkomstig artikel 4 van dit besluit heeft genomen, de krachtens de artikelen 2, 3 en 4 van dit besluit en het VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Kan een rechter van een lidstaat op grond van artikel 267, tweede zin, juncto eerste zin, sub (b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het Hof van Justitie van de Europese Unie ook dan verzoeken uitspraak te doen over vragen betreffende de uitlegging van Unierecht die hem in verband met de rechtmatigheid van een nationale wet zijn voorgelegd, als deze rechter niet alleen twijfelt aan de overeenstemming van die wet met het Unierecht, maar bovendien tot de overtuiging is gekomen dat die nationale wet in strijd is met de nationale grondwet en hij deze kwestie daarom in een parallelle zaak reeds heeft voorgelegd aan het Bundesverfassungsgericht (federaal constitutioneel hof), dat krachtens het nationale recht bij uitsluiting bevoegd is de grondwettigheid van wetten te toetsen maar nog geen uitspraak in die zaak heeft gedaan? Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
2)

Tweede middel in hogere voorziening: onjuiste toepassing van artikel 4, lid 1, sub b, van verordening nr. 1049/2001 (2) en artikel 8, sub b, van verordening nr. 45/2001 wat betreft de werkingssfeer, de procedure en de inhoud ervan, in het bijzonder omdat geen rekening is gehouden met alle door die maatregelen beschermde belangen en daartussen geen afweging is gemaakt. Het Gerecht heeft niet alle aspecten onderzocht van de toepasselijke bepalingen, te weten artikel 4, lid 1, sub b, van verordening nr. 1049/2001 en artikel 8, sub b, van verordening nr. 45/2001. Het heeft geen rekening gehouden met de verschillende belangen die door die maatregelen worden beschermd.
1)

Is bij een overheidsgarantie die vóór de toetreding van Hongarije tot de Europese Unie is verleend bij regeringsbesluit nr. 12/2001 van 31 januari 2001, sprake van staatssteun, en zo ja, is deze verenigbaar met de interne markt?
1)

Voorziet de Italiaanse legge notarile nr. 89/1913 (Italiaanse wet nr. 89/1913 betreffende het notariaat) in de artikelen 51 en volgende ervan, gelezen in samenhang met de artikelen 1350 en 2657 van het Italiaanse burgerlijk wetboek, in een werkelijke monopoliesituatie ten aanzien van notarissen wat betreft het leveren van diensten met betrekking tot het opstellen en het voor authentiek verklaren van akten van verkoop van onroerend goed in Italië, en dit duidelijk in strijd met de bepalingen en de beginselen van de Verdragen van de Europese Unie (artikel 49 VEU) die voorzien in het vrije verkeer van diensten binnen de lidstaten van de Unie, en in het bijzonder met richtlijn 2006/123/EG (1) van 12 december 2006 (de zogeheten Bolkestein-richtlijn), die in Italiaans recht is omgezet door decreto legislativo nr. 59 van 26 maart 2010 (gepubliceerd in de Gazzetta Ufficiale nr. 94 van 23 april 2010)?
1)

Berokkent de gerechtelijke procedure de consument nadeel wanneer een andere rechtbank, de algemene rechtbank (törvényszék), tot kennisneming bevoegd wordt, indien hij in een geding tot nietigverklaring van een overeenkomst (algemene contractvoorwaarden) voor de lokale rechtbank ook verzoekt om vast te stellen dat een beding van de in geding zijnde overeenkomst oneerlijk is? De consument kan zich in het door zijn medecontractant ingestelde geding voor de lokale rechtbank immers beroepen op oneerlijkheid van een contractueel beding, maar moet door de verwijzing naar de algemene rechtbank hogere kosten dragen. (1)
4)

Wat het tweede middel betreft, is de Raad van mening dat de handelwijze van de Commissie het beginsel van loyale samenwerking op vier punten heeft geschonden: 1) door bewust inbreuk te maken op de bevoegdheden die op grond van artikel 16 VEU aan de Raad toekomen, en bijgevolg te handelen in strijd met het beginsel van verdeling van bevoegdheden van artikel 13, lid 2, VEU en dus met het beginsel van het institutionele evenwicht; 2) door bewust en eenzijdig voorbij te gaan aan de rol van de lidstaten op dat gebied, wat in strijd is met het beginsel van bevoegdheidstoebedeling van artikel 4, lid 1, VEU; 3) door opzettelijk aldus te handelen dat de inspanningen van de Raad om de door de Commissie gecreëerde situatie recht te zetten, geen resultaat hadden, en 4) door bewust te handelen op een wijze die het beginsel van eenheid in de externe vertegenwoordiging van de Unie in het gedrang heeft gebracht.