ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk – Rechtstreekse verkoop aan consument – Verplichting voor producent om „productboekhouding” te voeren – Omvang

(Verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 7, lid 1, sub f)

Samenvatting

Artikel 7, lid 1, eerste volzin, en sub f, van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten, moet aldus worden uitgelegd dat in de productboekhouding die moet worden gevoerd door de producent die over een referentiehoeveelheid voor rechtstreekse verkoop beschikt, alleen de hoeveelheid, per maand en per product, moet worden vermeld van de melk en/of zuivelproducten die zijn verkocht.

(cf. punt 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Bevoegdheid van lidstaten, verlaagd tarief toe te passen op bepaalde leveringen van goederen en dienstverrichtingen — Toepassing van verlaagd tarief op diensten die muziekensembles voor concertorganisator verrichten, en van normaal tarief op diensten van solisten die voor organisator werken — Ontoelaatbaarheid — (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 12, lid 3, sub a, derde alinea)

Samenvatting

Door een verlaagd tarief voor de belasting over de toegevoegde waarde toe te passen op diensten die muziekensembles rechtstreeks voor het publiek of voor een concertorganisator verrichten, en op diensten die solisten rechtstreeks voor het publiek verrichten, maar op diensten van solisten die voor een organisator werken, het normale tarief toe te passen, komt een lidstaat de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 12, lid 3, sub a, derde alinea, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting.

Bij de uitoefening van de bevoegdheid tot toepassing van een verlaagd tarief dienen de lidstaten namelijk het beginsel van fiscale neutraliteit in acht te nemen. Dit beginsel verzet zich ertegen dat soortgelijke goederen of diensten, die dus met elkaar concurreren, uit het oogpunt van de belasting over de toegevoegde waarde ongelijk worden behandeld, zodat die goederen of diensten aan een uniform tarief moeten worden onderworpen.

cf. punten 19-20, 28 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten — Advocaten — Richtlijn 77/249 — Vergoeding van advocatenkosten door in geding in ongelijk gestelde partij — Rechtspraak volgens welke honoraria van in andere lidstaten gevestigde advocaten slechts moeten worden vergoed tot voor nationale advocaten geldend tarief — Toelaatbaarheid — Uitsluiting van vergoeding van kosten van plaatselijke advocaat in geval van verplichte samenwerking met dergelijke advocaat — Ontoelaatbaarheid — (Art. 49 EG en 50 EG; richtlijn 77/249 van de Raad, art. 4)

Samenvatting

De artikelen 49 EG en 50 EG, alsmede richtlijn 77/249 tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening door advocaten van het vrij verrichten van diensten moeten aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een in de rechtspraak van een lidstaat ontwikkelde regel volgens welke de kosten van de diensten die een in een andere lidstaat gevestigde advocaat heeft verricht, welke door de in een geding in het ongelijk gestelde partij moeten worden vergoed aan de in het gelijk gestelde partij, worden begrensd tot het bedrag van de kosten die bij vertegenwoordiging door een in eerstgenoemde staat gevestigde advocaat zouden zijn ontstaan.

Immers, afgezien van de in artikel 4 van die richtlijn vermelde vereisten inzake woonplaats of lidmaatschap van een beroepsorganisatie, kunnen alle andere in het land van ontvangst geldende voorwaarden en regels op de grensoverschrijdende dienstverrichtingen van advocaten van toepassing zijn, zodat de vergoeding van de kosten van een in een lidstaat gevestigde advocaat dus ook kan worden onderworpen aan de regels die gelden voor in een andere lidstaat gevestigde advocaten.

Artikel 49 EG en richtlijn 77/249 moeten evenwel aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een in de rechtspraak van een lidstaat ontwikkelde regel volgens welke de partij die in het gelijk is gesteld in een geding waarin zij door een in een andere lidstaat gevestigde advocaat is vertegenwoordigd, zich door de in het ongelijk gestelde partij buiten de kosten van deze advocaat niet tevens de kosten kan laten vergoeden van een bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefenende advocaat die ingevolge de betrokken nationale wettelijke regeling met de eerstgenoemde advocaat moest samenwerken.

De verplichting om gebruik te maken van de diensten van een advocaat die bij het geadieerde gerecht praktijk uitoefent, houdt in dat de daaruit voortvloeiende kosten noodzakelijk zijn voor een passende vertegenwoordiging in rechte. De algemene uitsluiting van die kosten van het door de in het ongelijk gestelde partij te vergoeden bedrag zou de in het gelijk gestelde partij benadelen, hetgeen tot gevolg zou hebben dat de justitiabelen sterk ontmoedigd worden om in andere lidstaten gevestigde advocaten in te schakelen. Daardoor zou het vrij verrichten van diensten van die advocaten worden belemmerd en zou de harmonisatie van de economische sector, waarmee door de richtlijn een begin is gemaakt, worden geschaad.

cf. punten 29-31, 39, 41, dictum 1-2
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen — Afwijkingen — Betrekkingen in overheidsdienst — Begrip — Kapitein van vissersschip — Daaronder begrepen — Voorwaarden — (Art. 39, lid 4, EG)

2. Vrij verkeer van personen — Afwijkingen — Bescherming van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid — Algemene uitsluiting van onderdanen van andere lidstaten van toegang tot betrekkingen van kapitein van vissersschip — Ontoelaatbaarheid — (Art. 39, lid 3, EG)

Samenvatting

1. Artikel 39, lid 4, EG moet aldus worden uitgelegd dat het een lidstaat slechts toestaat de betrekkingen van kapitein op onder zijn vlag varende vissersschepen die voor de kleine visserij op volle zee worden gebruikt, aan eigen onderdanen voor te behouden, wanneer de aan de kapiteins van deze schepen toebedeelde bevoegdheden van openbaar gezag daadwerkelijk regelmatig worden uitgeoefend en niet slechts een zeer gering deel van hun werkzaamheden vormen.

De draagwijdte van deze afwijking van het vrije verkeer van werknemers ter zake betrekkingen in overheidsdienst moet immers beperkt blijven tot hetgeen strikt noodzakelijk is ter bescherming van de algemene belangen van de betrokken lidstaat, welke niet in gevaar worden gebracht wanneer bevoegdheden van openbaar gezag slechts sporadisch of bij hoge uitzondering door onderdanen van andere lidstaten worden uitgeoefend.

cf. punten 63 64, 69 en dictum

2. Een algehele uitsluiting door een lidstaat van de onderdanen van andere lidstaten van de toegang tot de betrekkingen van kapitein op vissersschepen kan niet worden gerechtvaardigd op de in artikel 39, lid 3, EG genoemde gronden van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, aangezien het recht van de lidstaten om het vrije verkeer van personen op deze gronden te beperken, niet is gegeven met het doel, economische sectoren als die van de visserij of beroepen als kapitein op een vissersschip aan de toepassing van dit beginsel te onttrekken wat de toegang tot arbeid betreft, maar het de lidstaten mogelijk moet maken, de toegang tot of het verblijf op hun grondgebied te ontzeggen aan personen wier binnenkomst of verblijf op dit grondgebied op zich genomen een gevaar voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid zou opleveren.

cf. punten 67-68
Zaak C‑495/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Finland

„Niet-nakoming – Richtlijn 77/388/EEG – BTW – Artikel 11, A, lid 1, sub a – Maatstaf van heffing – Subsidie die rechtstreeks verband houdt met prijs – Verordening (EG) nr. 603/95 – Steun in sector gedroogde voedergewassen”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Goederenlevering en dienstverrichting – Subsidies die rechtstreeks verband houden met prijs – Begrip – Steun in sector gedroogde voedergewassen – Daarvan uitgesloten – Nationale regeling waarbij geen belasting over toegevoegde waarde wordt toegepast op steunbedrag – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 11, A, lid 1, sub a)

Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat bepaalt dat de aan de belastingplichtigen betaalde subsidies die rechtstreeks met de prijs van de betrokken handeling verband houden, in de maatstaf van heffing zijn opgenomen, strekt ertoe, de volledige waarde van de goederen of diensten aan de belasting over de toegevoegde waarde te onderwerpen. Een lidstaat die de belasting niet toepast op het steunbedrag dat is uitgekeerd krachtens verordening nr. 603/95 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector gedroogde voedergewassen, komt de krachtens deze bepaling op hem rustende verplichtingen na.

Het begrip „subsidies die rechtstreeks met de prijs verband houden” omvat immers uitsluitend de subsidies die volledig of gedeeltelijk een tegenprestatie vormen voor een goederenlevering of dienstverrichting en die door een derde aan de verkoper of dienstverrichter worden betaald.

Aan de voorwaarden voor onderwerping van deze steun aan de belasting is echter niet voldaan bij de verkoop door een verwerkingsbedrijf, na droging, van voedergewassen die het bij de producenten van groenvoedergewassen heeft gekocht, aangezien de steun in dit geval niet specifiek aan het verwerkingsbedrijf wordt betaald om gedroogde voedergewassen aan een koper te leveren tegen een lagere prijs dan de prijs op de wereldmarkt. Aan deze voorwaarden is evenmin voldaan bij een door een dergelijk bedrijf met een producent van groenvoedergewassen gesloten loonwerkcontract, aangezien de door het verwerkingsbedrijf ontvangen steun in dat geval niet ten goede komt aan dat bedrijf en dat bedrijf slechts de rol vervult van tussenpersoon tussen het orgaan dat de steun uitkeert, en de producent van voedergewassen.

(cf. punten 27‑28, 32‑33, 37, 39, 43, 46)
Zaak C‑240/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Bondsrepubliek Duitsland

„Niet-nakoming – Accijns op minerale oliën – Richtlijn 92/81/EEG – Minerale oliën die als brandstof worden gebruikt”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Structuur van accijns op minerale oliën – Richtlijn 92/81 – Minerale oliën die aan accijns zijn onderworpen – Minerale oliën die „als brandstof worden gebruikt” – Begrip – Autonome uitlegging – Begrip dat alle gevallen van gebruik van olie omvat – Nationale regeling die niet alle minerale oliën die onder dit begrip vallen, aan accijns onderwerpt – Niet-nakoming

(Richtlijn 92/81 van de Raad, art. 2, lid 2, eerste volzin)

Op grond van artikel 2, lid 2, eerste volzin, van richtlijn 92/81 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën, zijn de niet in richtlijn 92/82 bedoelde minerale oliën aan accijns onderworpen indien zij zijn bestemd voor gebruik „als brandstof voor verwarming of als motorbrandstof”.

In dit verband kan uit het feit dat de gemeenschapswetgever geen definitie heeft gegeven van deze vormen van gebruik, niet worden afgeleid dat hij die definitie aan de lidstaten heeft willen overlaten. Dit zou immers het gevaar van verschillende definities inhouden, hetgeen afbreuk zou doen aan de uniforme bepaling van het belastbare feit van de accijns door het betrokken artikel. Hieruit volgt dat de uitdrukking „gebruikt als brandstof voor verwarming” autonoom moet worden uitgelegd.

Wat deze uitlegging betreft, volgt uit de opzet van richtlijn 92/81 en uit het doel van de accijns op minerale oliën als verbruiksbelasting dat de betrokken uitdrukking niet alleen betrekking heeft op gevallen waarin de door de verbranding van minerale olie geproduceerde thermische energie voor verwarming wordt gebruikt, maar eveneens op gevallen waarin de aldus geproduceerde thermische energie voor andere doeleinden wordt gebruikt. Zij heeft daarom betrekking op alle gevallen waarin minerale oliën worden verbrand en de aldus geproduceerde thermische energie dient als verwarming, ongeacht het doel ervan, daaronder begrepen de verwerking of vernietiging van de stof die deze thermische energie bij een chemisch of industrieel proces absorbeert. In al deze gevallen worden de minerale oliën verbruikt en moeten zij dus aan de accijns worden onderworpen.

Een lidstaat die in zijn nationale regeling „gebruik als brandstof” zo restrictief definieert dat van de accijns worden uitgesloten, gevallen waarin de verbranding van de minerale olie in het kader van een homogeen proces samenvalt met de verwerking of de vernietiging van de stof die de thermische energie absorbeert die door de verbranding vrijkomt, en die daardoor niet alle minerale oliën die voor gebruik als brandstof zijn bestemd, aan de accijns onderwerpt, komt dus de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 2, lid 2, eerste volzin, van richtlijn 92/81.

(cf. punten 45‑46, 50, 52, 56‑58 en dictum)
Zaak C‑396/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Ierland

„Niet-nakoming – Richtlijn 91/676/EEG – Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen – Vaststelling van wateren die door verontreiniging worden beïnvloed of zouden kunnen worden beïnvloed – Aanwijzing van kwetsbare zones die bijdragen tot verontreiniging – Vaststelling van actieprogramma’s voor aangewezen kwetsbare zones – Controle en nieuw onderzoek”

Samenvatting van het arrest

Milieu – Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen – Richtlijn 91/676 – Vaststelling van wateren die door verontreiniging worden beïnvloed of zouden kunnen worden beïnvloed – Verplichtingen van lidstaten – Draagwijdte

(Richtlijn 91/676 van de Raad, art. 3, lid 1, en 5, en bijlage I, A, punten 1, 2 en 3)

Overeenkomstig artikel 3, lid 1, van richtlijn 91/676 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen, juncto bijlage I, A, punten 1 en 2, moeten de lidstaten niet alleen het water dat voor menselijke consumptie is bestemd, maar ook alle zoet oppervlaktewater en grondwater dat meer dan 50 mg nitraat per liter bevat of zou kunnen bevatten, vaststellen als wateren die door verontreiniging beïnvloed worden of zouden kunnen worden.

Verder moeten de lidstaten overeenkomstig dat artikel, juncto bijlage I, A, punt 3, bij richtlijn 91/676 de zoetwatermeren en andere zoetwatermassa’s vaststellen die eutroof blijken te zijn of in de nabije toekomst eutroof zouden kunnen worden indien de maatregelen bedoeld in artikel 5 van de richtlijn achterwege blijven.

(cf. punten 25, 43)
«Aanvullende pensioenverzekering via kapitalisatie – Afsluiting bij in andere lidstaat gevestigde maatschappij – Verschil in fiscale behandeling – Verenigbaarheid met artikel 49 EG»
Zaak C-438/01





Design Concept SA

tegen

Flanders Expo NV





[verzoek van de Cour de cassation (Luxemburg) om een prejudiciële beslissing]

«Zesde BTW-richtlijn – Artikel 9, lid 2, sub e – Plaats van belastbare handelingen – Fiscaal aanknopingspunt – Diensten op gebied van reclame»

Conclusie van advocaat-generaal F. G. Jacobs van 12 december 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 juni 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschappen – Richtlijn 84/253 – Toelating van personen belast met wettelijke controle van boekhoudbescheiden – Overgangsbepalingen – Toelating van bepaalde categorieën beroepsbeoefenaren zonder vakbekwaamheidsexamen (artikel 15) – Voorwaarden – Termijn voor uitoefening van dergelijke bevoegdheid tot toelating

(Richtlijn 84/253 van de Raad, art. 15)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschappen – Richtlijn 84/253 – Toelating van personen belast met wettelijke controle van boekhoudbescheiden – Toelating van personen die hun bekwaamheid geheel of gedeeltelijk in andere lidstaat hebben verworven (artikel 11) – Voorwaarden

(Richtlijn 84/253 van de Raad, art. 11)

Samenvatting

1. Ingevolge artikel 15 van de Achtste richtlijn (84/253), op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag, inzake de toelating van personen belast met de wettelijke controle van boekhoudbescheiden, mogen alle lidstaten de personen die aan de voorwaarden van dit artikel voldoen, dat wil zeggen degenen die in de betrokken lidstaat bevoegd zijn om de wettelijke controle van de in artikel 1, lid 1, bedoelde stukken uit te oefenen en deze controle tot een jaar na de datum van toepassing van de nationale maatregelen ter implementatie van de Achtste richtlijn hebben verricht, toelaten zonder hen te verplichten vooraf met goed gevolg een vakbekwaamheidsexamen af te leggen, en zonder dat behoeft te worden onderzocht in hoeverre de nationale regeling van vóór de vaststelling van de Achtste richtlijn al dan niet voor een bepaalde categorie van beroepsbeoefenaren een verplichting kende om een examen af te leggen.

Artikel 15 verzet zich er evenwel tegen dat een lidstaat van de daarin geboden mogelijkheid gebruik maakt na de termijn van een jaar die ingaat op de datum waarop de nationale bepalingen ter implementatie van de richtlijn van toepassing zijn geworden, welke datum in elk geval niet na 1 januari 1990 mag liggen.

(cf. punten 35, 37, 44, 52‑53, dictum 1)

2. Ingevolge artikel 11 van de Achtste richtlijn (84/253), op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag, inzake de toelating van personen belast met de wettelijke controle van boekhoudbescheiden, mag de lidstaat van ontvangst de beroepsbeoefenaren die reeds in een andere lidstaat zijn toegelaten, tot het verrichten van de wettelijke controle van boekhoudbescheiden toelaten zonder hen aan een vakbekwaamheidsexamen te onderwerpen, indien de bevoegde autoriteiten van die lidstaat van ontvangst, overeenkomstig deze richtlijn, hun bekwaamheden gelijkwaardig achten aan die welke de nationale regeling van hun staat vereist.

Bij ontbreken van specifieke bepalingen inzake het onderzoek van de gelijkwaardigheid, staat het aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten om bij dit onderzoek de verplichtingen na te komen die de verdragsbepalingen, en in het bijzonder de regels betreffende de vrijheid van vestiging, aan de lidstaten opleggen.

(cf. punten 62, 67, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Bijzondere afwijkende maatregelen – Beschikking 2000/186 waarin machtiging wordt verleend voor forfaitaire beperking van recht op aftrek – Schending van procedure tot vaststelling of van inhoudelijke eisen – Geen – Toepassing met terugwerkende kracht – Schending van vertrouwensbeginsel

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 27; beschikking 2000/186 van de Raad, art. 2 en 3)

Samenvatting

Beschikking 2000/186, waarbij de Bondsrepubliek Duitsland wordt gemachtigd af te wijken van de artikelen 6 en 17 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, die krachtens artikel 27 van die richtlijn is gegeven, beoogt onder meer het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde die is begrepen in uitgaven voor voertuigen die niet uitsluitend voor bedrijfsdoeleinden worden gebruikt, tot 50 % te beperken.

Het feit dat deze beschikking is vastgesteld nadat de Duitse autoriteiten afwijkende maatregelen hadden vastgesteld, dat de Duitse Bondsrepubliek haar verzoek om machtiging om dergelijke maatregelen te treffen niet heeft bekendgemaakt en dat de Raad uit de tekst van dat verzoek om machtiging heeft afgeleid dat het nagestreefde doel erin bestond, de heffing van de belasting te vereenvoudigen, zonder dat deze doelstelling uitdrukkelijk in het verzoek werd ingeroepen, impliceert niet dat de procedure die tot de vaststelling van de beschikking heeft geleid, onregelmatig is.

Artikel 2 van genoemde beschikking, waarin machtiging wordt verleend voor een forfaitaire beperking van de toegestane aftrek tot 50 % van de betaalde voorbelasting over de toegevoegde waarde, voldoet overigens aan de inhoudelijke eisen van artikel 27, lid 1, van de Zesde richtlijn. In het bijzonder mocht de Raad zich op het standpunt stellen dat deze beperking een noodzakelijk en geschikt middel was om belastingfraude en ‑ontwijking tegen te gaan en om de heffing van de belasting over de toegevoegde waarde te vereenvoudigen.

Artikel 3 van beschikking 2000/186 is daarentegen in strijd met het vertrouwensbeginsel voorzover daarin wordt bepaald dat de door de Raad aan de Bondsrepubliek Duitsland verleende machtiging met terugwerkende kracht van toepassing is, en is derhalve ongeldig. De genoemde bepaling verleent immers machtiging voor het vaststellen van een afwijkende nationale maatregel die in een beperking van de aftrek van de belasting voorziet, voordat de Raad daartoe machtiging had verleend, op een moment waarop de betrokkenen in redelijkheid mochten blijven aannemen dat het beginsel van de volledige aftrek van de belasting van toepassing was.

(cf. punten 23, 25, 30‑31, 39‑41, 43, 60, 70, dictum 1‑3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu – Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen – Richtlijn 91/676 – Vaststelling van wateren die door verontreiniging worden beïnvloed of zouden kunnen worden beïnvloed – Verplichtingen van lidstaten – Draagwijdte

(Richtlijn 91/676 van de Raad, art. 3, lid 1, en 5, en bijlage I, A, punten 1, 2 en 3)

Samenvatting

Overeenkomstig artikel 3, lid 1, van richtlijn 91/676 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen, juncto bijlage I, A, punten 1 en 2, moeten de lidstaten niet alleen het water dat voor menselijke consumptie is bestemd, maar ook alle zoet oppervlaktewater en grondwater dat meer dan 50 mg nitraat per liter bevat of zou kunnen bevatten, vaststellen als wateren die door verontreiniging beïnvloed worden of zouden kunnen worden.

Verder moeten de lidstaten overeenkomstig dat artikel, juncto bijlage I, A, punt 3, bij richtlijn 91/676 de zoetwatermeren en andere zoetwatermassa’s vaststellen die eutroof blijken te zijn of in de nabije toekomst eutroof zouden kunnen worden indien de maatregelen bedoeld in artikel 5 van de richtlijn achterwege blijven.

(cf. punten 25, 43)