In het kader van de eerste voorwaarde die in artikel 58, lid 2, van verordening nr. 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen („REACH”), wordt gesteld aan de toekenning van een vrijstelling van een autorisatieplicht voor een vorm van gebruik of een gebruikscategorie, namelijk het bestaan van specifieke Gemeenschapswetgeving die minimumeisen aan het gebruik van de stof stelt in verband met de bescherming van de gezondheid van de mens of het milieu, is Gemeenschapswetgeving in de zin van deze bepaling een rechtsregel die is vastgesteld door een entiteit binnen de Unie en tot doel heeft bindende gevolgen teweeg te brengen. Hieruit volgt dat de regels die afkomstig zijn uit verschillende nationale rechtsordes alsmede uit een op basis van vrijwilligheid uitgevoerde praktijk niet voldoen aan de eerste voorwaarde uit deze bepaling. Zo kan een mededeling van de Commissie die informatie bevat over de beoordeling van de risico’s van een stof en over de strategieën ter beperking ervan, aangezien deze geen bindende bepalingen bevat en ieder normatief karakter ontbeert, niet worden beschouwd als „Gemeenschapswetgeving”.

Daarenboven moet het begrip minimumeis aldus worden uitgelegd, dat deze eis ten eerste een minumumnorm vormt in het belang van de werknemers of andere betrokkenen en het ten tweede mogelijk maakt op nationaal niveau nog strengere maatregelen te treffen of op te leggen in het kader van een strengere wetgeving dan degene die, op het niveau van de Unie, de minimumeis stelt. Het loutere feit dat grenswaarden aan beroepsmatige blootstelling worden gesteld, houdt dus niet in dat daarbij een maximumeis wordt toegepast, maar dat een mogelijke minimumeis in de zin van artikel 58, lid 2, van verordening nr. 1907/2006 wordt gesteld.

Onder deze omstandigheden kan richtlijn 98/24 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico’s van chemische agentia op het werk, aangezien zij niet verwijst naar een bepaalde stof zoals het geval is voor de genoemde stoffen die in bijlage I bij die richtlijn staan vermeld, niet als specifiek worden beschouwd, omdat zij algemeen van toepassing is op alle chemische stoffen, en evenmin worden geacht minimumvereisten op te leggen, omdat zij geen algemeen kader vaststelt voor de verplichtingen van werkgevers die hun werknemers blootstellen aan de risico’s die het gebruik van chemische stoffen meebrengt. Aangezien richtlijn 2004/37 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico’s van blootstelling aan carcinogene of mutagene agentia op het werk, enkel verwijst naar de stoffen benzeen, vinylchloridemonomeer en stof van hardhout, kan zij noch als specifiek worden beschouwd, noch worden geacht minimumeisen te stellen.

Dit geldt tevens voor richtlijn 2012/18 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, die niet is gericht op specifieke vormen van gebruik van gevaarlijke stoffen in het kader van de normale industriële activiteiten van een onderneming als zodanig, en evenmin op de bescherming van de mens tegen een te hoge blootstelling aan gevaarlijke stoffen op de werkplek. Ofschoon het geen twijfel lijdt dat richtlijn 2010/75 inzake industriële emissies, algemeen van toepassing kan zijn op industriële uitstoot die afkomstig is van gebruik van chroomtrioxide, bevat deze richtlijn evenmin een specifieke bepaling betreffende deze stof.

(cf. punten 31, 33, 34, 40, 44, 45, 47, 59, 62, 63)