Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de vragen van de Tribunal de grande instance de Perpignan (arrondissementsrechtbank Perpignan, Frankrijk) te beantwoorden als volgt:

„Eerste vraag

Artikel 34 VWEU en het beginsel van wederzijdse erkenning, beschouwd in het licht van richtlijn 2002/46 van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen, staan in de weg aan een nationale regel waarbij de invoer van in een andere lidstaat rechtmatig vervaardigde of in de handel gebrachte voedingssupplementen wordt verboden op grond dat deze een nutriënt bevatten in hoeveelheden die een bepaald maximum overschrijden, wanneer dit maximum is vastgesteld zonder dat daaraan een wetenschappelijke risicobeoordeling is voorafgegaan die met name beantwoordt aan de in artikel 5, leden 1 en 2, van die richtlijn neergelegde criteria. Indien een dergelijke voorafgaande risicobeoordeling is verricht, vereisen artikel 34 VWEU en het beginsel van wederzijdse erkenning, beschouwd in het licht van richtlijn 2002/46, dat de lidstaten importeurs de mogelijkheid bieden te verzoeken om een herziening van de eerdere risicobeoordeling op basis van wetenschappelijk bewijs dat door de betrokken lidstaat nog niet in aanmerking is genomen. Procedures voor de toetsing van dergelijk nieuw wetenschappelijk bewijs moeten gemakkelijk toegankelijk zijn en binnen een redelijke termijn worden afgesloten, en tegen de hieruit voortvloeiende besluiten moet beroep openstaan bij de nationale rechterlijke instanties.

Tweede vraag

Artikel 34 VWEU en het beginsel van wederzijdse erkenning, beschouwd in het licht van richtlijn 2002/46, staan in de weg aan een nationale regel waarbij de invoer van in een andere lidstaat rechtmatig vervaardigde of in de handel gebrachte voedingssupplementen wordt verboden op grond dat deze een nutriënt bevatten in hoeveelheden die een bepaald maximum overschrijden, wanneer dit maximum is vastgesteld zonder dat daaraan een wetenschappelijke risicobeoordeling is voorafgegaan die met name beantwoordt aan de in artikel 5, leden 1 en 2, van die richtlijn neergelegde criteria. Indien een dergelijke voorafgaande risicobeoordeling is verricht, staan die Unierechtelijke beginselen en bepalingen er niet aan in de weg dat de daaruit voortvloeiende maxima worden uitgedrukt (a) per groep van twee of meer nutriënten, dan wel (b) als een veelvoud van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheden.

Derde vraag

Artikel 34 VWEU en richtlijn 2002/46 staan in beginsel niet in de weg aan een nationale wettelijke regeling waarbij louter op basis van nationale wetenschappelijke adviezen maximumhoeveelheden voor vitaminen en mineralen in voedingssupplementen worden vastgesteld. Artikel 34 VWEU en richtlijn 2002/46 vereisen niet dat de lidstaten deze maximumhoeveelheden in overeenstemming brengen met recente internationale wetenschappelijke adviezen, louter omdat de in deze adviezen vermelde veilige maxima hoger zijn dan die welke in nationale wetenschappelijke adviezen voor dezelfde gebruiksomstandigheden worden vermeld. Het staat aan de nationale rechter om op basis van de feiten van het geding vast te stellen of de litigieuze nationale maatregel gebaseerd is op een volledige risicobeoordeling die steunt op de meest recente en relevante wetenschappelijke gegevens die beschikbaar zijn, ongeacht of deze gegevens van nationale dan wel van internationale oorsprong zijn.”