ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

17 december 1997

Zaak T-166/95

M. Karagiozopoulou

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Intern vergelijkend onderzoek voor overgang van categorie C naar categorie B — Besluit van jury houdende vaststelling dat kandidaten niet zijn geslaagd voor mondeling examen — Beginsel van gelijke behandeling — Beoordeling door jury”

Volledige Franse tekst II-1065

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de jury van intern vergelijkend onderzoek COM/B/9/93 om verzoekster voor het mondeling examen een cijfer beneden het vereiste minimum toe te kennen en haar niet op de lijst van geschikte kandidaten te plaatsen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster, ambtenaar van de Commissie in categorie C, meldt zich aan voor intern vergelijkend onderzoek COM/B/9/93, dat wordt georganiseerd voor de overgang van categorie C naar categorie B en met oog op de opstelling van een lijst van geschikte kandidaten voor ambten van adjunct-assistent in de rangen 5 en 4 van categorie B voor het onder toezicht vervullen van uitvoerende taken bestaande in courant kantoorwerk als adjunct-assistent, adjunct-secretariaatsassistent en adjunct-technisch assistent.

Verzoekster, die voor de voorafgaande selectieproef en voor het opstel een voldoende had behaald, wordt toegelaten tot het mondeling examen, dat plaatsvindt op 17 oktober 1994.

Bij brief van 18 november 1994 wordt aan verzoekster meegedeeld, dat zij niet op de lijst van geschikte kandidaten is geplaatst omdat zij voor het mondeling examen niet het vereiste minimumaantal punten heeft behaald.

Op 13 december 1994 dient verzoekster krachtens artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een verzoek in waarin zij om wijziging van het negatieve besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek vraagt. Dit verzoek wordt later als klacht gekwalificeerd en vervolledigd bij een aanvullende nota van 28 februari 1995. Het wordt door de Commissie uitdrukkelijk afgewezen bij een op 27 juni 1995 aan verzoekster officieel ter kennis gebracht besluit.

Ten gronde

Het eerste middel: kennelijk verkeerde beoordeling en schending van het beginsel van gelijke behandeling en non-discriminatie

Om overeenkomstig de bepalingen van het Statuut en van artikel 3 van bijlage III bij het Statuut te zijn ingesteld, moet de jury van een vergelijkend onderzoek aldus zijn samengesteld, dat een objectieve beoordeling van de examenprestatie van de kandidaten is gewaarborgd. De bekwaamheidsvereisten waaraan de leden van de jury moeten voldoen, verschillen evenwel naar gelang van de specifieke omstandigheden van elk vergelijkend onderzoek (r.o. 34).

Referentie: Gerecht 22 juni 1990, Marcopoulos/Hof van Justitie, T-32/89 en T-39/89, Jurispr. blz. II-281, r.o. 37; Gerecht 27 juni 1991, Valverde Mordt/Hof van Justitie, T-156/89, Jurispr. blz. II-407, r.o. 106

De door de leden van een jury te vervullen vereisten inzake talenkennis verschillen naar gelang van het belang dat het beheersen van een taal voor het te vervullen ambt heeft. Bij een vergelijkend onderzoek voor conferentietolken is het beheersen van talen uiteraard een fundamenteel vereiste en moet de jury dienovereenkomstig zijn samengesteld. Voor een dergelijk vergelijkend onderzoek eist de rechtspraak, dat ten minste een stemgerechtigd lid van de jury voldoet aan de dubbele voorwaarde van beheersing van de taal waarnaar de kandidaat werkt, en daadwerkelijke uitoefening van het beroep van conferentietolk (r.o. 35).

Referentie: Marcopoulos/Hof van Justitie, reeds aangehaald; Gerecht 17 maart 1994, Hoyer/Commissie, T-43/91, JurAmbt. blz. II-297, r.o. 51 e.v.

De zaak ligt evenwel anders wanneer, zoals in het onderhavige geval, het vergelijkend onderzoek wordt georganiseerd voor de overgang van categorie C naar categorie B en met het oog op de opstelling van een lijst van geschikte kandidaten voor ambten van adjunct-assistent. In dat geval speelt het beheersen van de taal van de kandidaten geen zeer bijzondere rol zoals bij een vergelijkend onderzoek voor tolken. Tegen deze achtergrond moet de passage van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek worden begrepen, volgens welke het onderhoud van de jury met de kandidaten erop gericht was, „aan de hand van de gegevens die het schriftelijk examen had opgeleverd, de spreekvaardigheid van de kandidaten en hun geschiktheid om een functie van categorie B uit te oefenen” te beoordelen. Het oordeel dat in de mondelinge fase van de selectieprocedure over de geschiktheid van de kandidaten wordt uitgesproken, is vooral gebaseerd op de inhoud van hun antwoorden, op hun redeneervermogen en op de logische aanpak die uit die antwoorden blijkt. Het is overigens op die manier dat de jury haar oordeel over de voor het schriftelijk examen geslaagde kandidaten heeft kunnen vervolledigen op basis van andere elementen dan de theoretische kennis en het opstel, en derhalve hun algemene geschiktheid voor de uitoefening van een functie van categorie B heeft kunnen beoordelen (r.o. 36).

In die omstandigheden moet het streven van de jury naar een absoluut gelijke behandeling van de kandidaten worden verzoend met de eisen van goed bestuur. Eisen dat in een geval als het onderhavige ten minste een lid van de jury de door ieder van de kandidaten gebruikte taal beheerst, zou de aanwervingsprocedure immers op overdreven wijze verzwaren. Hieruit volgt, dat de uitlegging volgens welke alle kandidaten zich in hun moedertaal mogen uitdrukken, de gelijke behandeling van de kandidaten op voldoende wijze waarborgt (r.o. 37).

Met betrekking tot verzoeksters stelling, dat zij van haar hiërarchieke meerderen uitstekende beoordelingen heeft gekregen, dient te worden opgemerkt, dat het in casu ging om een vergelijkend onderzoek op de grondslag van een examen en dat de jury verzoekster voor het mondeling examen niet het vereiste minimumaantal punten heeft toegekend (r.o. 42).

Een dergelijk besluit van de jury vormt een waardeoordeel over de prestatie van een kandidaat op het mondeling examen en valt onder de ruime beoordelingsvrijheid waarover de jury beschikt. Een dergelijk besluit kan door de gemeenschapsrechter slechts worden getoetst in geval van kennelijke schending van de regels die de jury bij haar werkzaamheden in acht moet nemen (r.o. 43).

Referentie: Gerecht 1 december 1994, Michaël-Chiou/Commissie, T-46/93, JurAmbt. blz. II-929, r.o. 48; Gerecht 14 juli 1995, Pimley-Smith/Commissie, T-291/94, JurAmbt. blz. II-637, r.o. 63; Gerecht 21 mei 1996, Kaps/Hof van Justitie, T-153/95, JurAmbt. blz. II-663, r.o. 38

Hieruit volgt, dat verzoeksters verdiensten, hoe groot zij ook mogen zijn, geen voldoende aanwijzing kunnen vormen, dat de jury verzoeksters prestatie op het mondeling examen kennelijk verkeerd heeft beoordeeld (r.o. 44).

Het tweede middel: schending van artikel 5, vijfde alinea, van bijlage Ul bij het Statuut

In de aankondiging van het vergelijkend onderzoek wordt bepaald: „De jury stelt de lijst van geschikte kandidaten op; op die lijst worden maximaal de 60 kandidaten geplaatst die voor de onderdelen a, b en c tezamen de beste cijfers hebben behaald. ” Aangezien de jury gebonden was aan de bewoordingen van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek, had zij niet het recht een lijst met meer dan 60 kandidaten op te stellen (r.o. 54).

Referentie: Gerecht 28 november 1991, Van Hecken/ESC, T-158/89, Jurispr. blz. II-1341, r.o. 23

Artikel 5, vijfde alinea, van bijlage III bij het Statuut bepaalt weliswaar, dat op de door de jury opgestelde lijst van geschikte kandidaten zo mogelijk ten minste tweemaal zoveel kandidaten als het aantal te vervullen ambten moeten worden geplaatst, doch dit is slechts een aanbeveling aan de jury, die tot doel heeft de besluitvorming van het tot aanstelling bevoegd gezag te vergemakkelijken, en de jury derhalve niet kan machtigen, het kader te overschrijden dat haar door de aankondiging van het vergelijkend onderzoek is opgelegd (r.o. 55).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.