ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
59

In het kader van een regeling als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, stemt de bijkomende termijn waarover de belastingautoriteiten van de betrokken lidstaat beschikken om een navorderingsaanslag vast te stellen voor belastbare bestanddelen die in een andere lidstaat zijn aangehouden of opgekomen, bijgevolg niet noodzakelijk overeen met de termijn die deze autoriteiten nodig hebben om bepaalde informatie bij deze andere lidstaat te verifiëren door gebruik te maken van de in richtlijn 77/799 vervatte regeling inzake wederzijdse bijstand of via de in een bilaterale overeenkomst neergelegde regeling voor uitwisseling van inlichtingen.
37

In die omstandigheden heeft de Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante y no 1 de Marca Comunitaria de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Dient artikel 14, lid 3, van verordening nr. 6/2002 […] aldus te worden uitgelegd dat het alleen betrekking heeft op gemeenschapsmodellen die worden ontwikkeld in het kader van een arbeidsverhouding, waarbij de ontwerper gebonden is door een onder het arbeidsrecht vallende overeenkomst en kenmerkend is dat hij voor een ander en onder diens gezag arbeid verricht? of, 2) Moeten de begrippen ‚werknemer’ en ‚werkgever’ in artikel 14, lid 3, [van verordening nr. 6/2002] ruim worden uitgelegd, zodat zij ook gevallen omvatten waarbij het niet om een arbeidsverhouding gaat, zoals verhoudingen waarbij een persoon (de ontwerper) op grond van een civiele of handelsrechtelijke overeenkomst (dat wil zeggen zonder dat hij gewoonlijk voor een ander en onder diens gezag arbeid verricht) zich ertoe verbindt, tegen een bepaalde prijs voor een andere persoon een model te ontwikkelen waarvan het houderschap de opdrachtgever toekomt, tenzij bij de overeenkomst anders is bepaald? 3) Indien het antwoord op de tweede vraag ontkennend luidt, daar het bij de ontwikkeling van modellen binnen een arbeidsverhouding en de ontwikkeling van modellen binnen een andere dan een arbeidsverhouding om verschillende feitelijke situaties gaat, a) moet dan de algemene regel van artikel 14, lid 1, [van verordening nr. 6/2002] worden toegepast, zodat het model moet worden geacht de ontwerper toe te komen, tenzij partijen bij overeenkomst anders overeenkomen? of, b) moet de rechtbank voor het gemeenschapsmodel krachtens artikel 88, lid 2, [van verordening nr. 6/2002] zijn nationale modellenrecht toepassen? 4) Indien een beroep moet worden gedaan op het nationale recht, kan dit nationale recht dan worden toegepast wanneer daarbij (zoals in het Spaanse recht) binnen een arbeidsverhouding ontwikkelde modellen (die behoudens andersluidende overeenkomst de werkgever toekomen) en in opdracht ontwikkelde modellen (die behoudens andersluidende overeenkomst de opdrachtgever toekomen) worden gelijkgesteld? 5) Indien het antwoord op de vierde vraag bevestigend luidt, is die oplossing (de modellen komen behoudens andersluidende overeenkomst de opdrachtgever toe) dan niet in strijd met het ontkennende antwoord op de tweede vraag?”
5

In artikel 4, leden 1 en 2, van die verordening wordt bepaald: „1. Het aanvullende douanerecht is niet van toepassing op in de bijlage genoemde producten waarvoor vóór de datum van inwerkingtreding van deze verordening een invoervergunning met vrijstelling of verlaging van douanerechten is afgegeven. 2. Het aanvullende douanerecht is niet van toepassing op in de bijlage genoemde producten waarvan kan worden aangetoond dat zij op de datum waarop deze verordening in werking treedt, reeds onderweg waren naar de Gemeenschap en waarvan de bestemming niet kan worden gewijzigd.”
27

Derhalve moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat artikel 1, punt 2, van richtlijn 2001/83 in die zin moet worden uitgelegd dat een product dat een substantie bevat die een fysiologisch effect heeft wanneer zij in een bepaalde dosis wordt gebruikt, geen geneesmiddel naar werking is, wanneer het gezien de dosering aan werkzame stoffen en bij normaal gebruik een gezondheidsrisico oplevert, zonder echter fysiologische functies bij de mens te kunnen herstellen, verbeteren of wijzigen.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn een extern noodplan op te stellen voor de maatregelen die moeten worden genomen buiten de inrichtingen die vallen onder artikel 9 van richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens artikel 11, lid 1, sub c, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Artikel 12 van het Verdrag van ’s Gravenhage van 1980 is als volgt verwoord:

„Wanneer een kind ongeoorloofd is overgebracht of wordt vastgehouden in de zin van artikel 3 en er minder dan één jaar is verstreken tussen de overbrenging of het niet doen terugkeren en het tijdstip van de indiening van het verzoek bij de rechterlijke of administratieve autoriteit van de verdragsluitende staat waar het kind zich bevindt, gelast de betrokken autoriteit de onmiddellijke terugkeer van het kind.

De rechterlijke of administratieve autoriteit gelast, zelfs in het geval dat het verzoek tot haar wordt gericht nadat de in het vorige lid bedoelde termijn van één jaar is verstreken, eveneens de terugkeer van het kind, tenzij wordt aangetoond dat het kind inmiddels is geworteld in zijn nieuwe omgeving.

Wanneer de rechterlijke of administratieve autoriteit van de aangezochte staat redenen heeft om aan te nemen dat het kind naar een andere staat is meegenomen, kan zij de procedure schorsen of het verzoek tot terugkeer van het kind afwijzen.”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Voorwerp van geschil – Vaststelling tijdens precontentieuze procedure – Verduidelijking van aanvankelijke grieven in geding inleidend verzoekschrift – Toelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Bouwsector

(Art. 49 EG)

Samenvatting

1. Door het feit dat de Commissie in haar verzoekschrift de argumenten ter onderbouwing van haar conclusie betreffende de gestelde niet-nakoming, die zij in de aanmaningsbrief en het met redenen omkleed advies reeds in meer algemene termen heeft geformuleerd, nauwkeuriger omschrijft door nader aan te geven waarom zij van mening is dat deze regeling onverenigbaar is met het vrij verrichten van diensten, wordt het voorwerp van deze niet-nakoming niet gewijzigd en de omvang van het geschil dus niet beïnvloed.

(cf. punt 47)

2. Een lidstaat komt de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet na door van in een andere lidstaat gevestigde dienstverleners in de bouwsector te eisen dat zij voldoen aan alle voorwaarden die de nationale regeling van de betrokken lidstaat voor het verkrijgen van een vergunning voor de uitoefening van activiteiten in de bouwsector oplegt, en aldus uit te sluiten dat naar behoren rekening wordt gehouden met gelijkwaardige verplichtingen waaraan deze dienstverleners in hun lidstaat van vestiging zijn onderworpen, alsook met de verificaties die ter zake reeds door de autoriteiten van deze lidstaat zijn verricht.

Een beperking van artikel 49 EG kan slechts worden gerechtvaardigd voor zover het door de nationale wettelijke regeling beschermde algemene belang niet wordt gewaarborgd door de regels waaraan de dienstverlener in zijn lidstaat van vestiging is onderworpen.

(cf. punten 100, 108 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Visserij – Instandhouding van rijkdommen van zee – Technische instandhoudingsmaatregelen – Visserij in Middellandse Zee – Verordening nr. 1626/94

(Verordening nr. 1626/94 van de Raad, art. 1, leden 2 en 3)

Samenvatting

Artikel 1, leden 2 en 3, van verordening nr. 1626/94 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden in de Middellandse Zee, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2550/2000, moet aldus worden uitgelegd dat de inwerkingtreding van deze verordening de geldigheid van een vóór deze inwerkingtreding vastgestelde aanvullende nationale verbodsmaatregel onverlet laat, en dat deze bepaling zich niet tegen een dergelijke maatregel verzet op voorwaarde dat dit verbod in overeenstemming is met het gemeenschappelijk visserijbeleid en dat deze maatregel niet verder gaat dan noodzakelijk is om het nagestreefde doel te bereiken en geen afbreuk doet aan het beginsel van gelijke behandeling.

(cf. punt 58 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Mogelijkheid voor lidstaten om verlaagd tarief toe te passen op bepaalde leveringen van goederen en dienstverrichtingen

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 96 en 98, lid 2, en bijlage III, punt 15)

Samenvatting

Door een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde toe te passen op diensten van advocaten, van advocaten bij de Conseil d’État en bij de Cour de cassation en van procureurs waarvoor dezen door de staat geheel of gedeeltelijk worden vergoed in het kader van de rechtsbijstandsregeling, komt een lidstaat de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 96 en 98, lid 2, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

Op basis van punt 15 van bijlage III bij richtlijn 2006/112, waarnaar wordt verwezen in artikel 98, lid 2, van diezelfde richtlijn, is het de lidstaten immers toegestaan een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde toe te passen, niet op alle diensten met een liefdadige strekking, maar alleen op de diensten die worden verricht door organisaties die voldoen aan de tweevoudige voorwaarde dat zij zelf als liefdadige instelling zijn erkend en dat zij betrokken zijn bij activiteiten op het gebied van bijstand en sociale zekerheid. Bijgevolg mag een lidstaat, wil hij de bewoordingen van dit punt 15 eerbiedigen, geen verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde toepassen op diensten die worden verricht door particuliere entiteiten met winstoogmerk, uitsluitend op basis van een beoordeling van de aard van deze diensten, zonder rekening te houden met, met name, de doelstellingen die deze entiteiten, globaal beschouwd, nastreven, en met de duurzaamheid van hun sociaal engagement.

De beroepsgroep van advocaten en procureurs in het algemeen kan niet worden beschouwd als een liefdadige instelling, gelet op haar algemene doelstellingen en het ontbreken van enige duurzaamheid in haar eventueel sociaal engagement. Zelfs al zouden de diensten die advocaten en procureurs in het kader van de rechtsbijstandsregeling verrichten, een liefdadige strekking hebben en kunnen worden beschouwd als een betrokkenheid „op het gebied van bijstand en sociale zekerheid”, kan op basis van deze omstandigheid bijgevolg niet worden geconcludeerd dat deze advocaten en procureurs kunnen worden aangemerkt als „liefdadige instellingen [...] die betrokken zijn bij activiteiten op het gebied van bijstand en sociale zekerheid” in de zin van punt 15 van bijlage III bij richtlijn 2006/112.

(cf. punten 43, 45‑47, 49 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefpost – Adapter met memory-chip die bestemd is om verbinding tussen automatische gegevensverwerkende machine en te programmeren afzonderlijke elektronische eenheden tot stand te brengen

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordening nr. 1810/2004 van de Commissie)

Samenvatting

Een adapter waarmee de elektrische verbinding tussen de gegevensverwerkende machine en de te programmeren eenheden tot stand wordt gebracht en het programmeringsproces, dat later kan worden opgeroepen, wordt opgeslagen, voldoet aan de voorwaarde van aantekening 5 B, sub c, bij hoofdstuk 84 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1810/2004, en moet als „eenheid” van een automatische gegevensverwerkende machine onder post 8471 van de gecombineerde nomenclatuur worden ingedeeld, voor zover de hoofdfunctie van deze adapter gegevensverwerking is. Bij gebreke van die functie moet een dergelijke adapter onder post 8473 van de gecombineerde nomenclatuur worden ingedeeld als „deel” of als „toebehoren” van een machine indien hij, respectievelijk, onmisbaar is voor de werking daarvan dan wel kan worden aangemerkt als een uitrusting waardoor deze machine voor speciale werkzaamheden kan worden aangepast of als een mechanisme dat deze machine geschikt maakt voor bijzondere werkzaamheden die verband houden met de hoofdfunctie ervan, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan. Voor zover deze adapter onder geen van beide genoemde posten kan worden ingedeeld, moet hij worden aangemerkt als „apparatuur voor het aansluiten van elektrische stroom” en valt hij bijgevolg onder post 8536 van de gecombineerde nomenclatuur.

(cf. punten 43‑45 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten – Richtlijn 85/577

(Richtlijn 85/577 van de Raad, art. 1, lid 1, tweede streepje, en 2)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten – Richtlijn 85/577

(Richtlijn 85/577 van de Raad, art. 5, lid 2)

Samenvatting

1. Richtlijn 85/577 betreffende de bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten is van toepassing op een overeenkomst gesloten tussen een handelaar en een consument tijdens een ongevraagd huisbezoek en betreffende de toetreding van die consument tot een gesloten vastgoedfonds met de vorm van een personenvennootschap, wanneer het doel van die toetreding prioritair niet is om lid van de vennootschap te worden maar om geld te beleggen.

(cf. punten 28, 34, dictum 1)

2. Artikel 5, lid 2, van richtlijn 85/577 betreffende de bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten staat niet in de weg aan een nationale regel die inhoudt dat in geval van herroeping van de toetreding tot een gesloten vastgoedfonds met de vorm van een personenvennootschap, welke toetreding heeft plaatsgevonden na ongevraagde huis-aan-huisverkoop, de consument jegens de vennootschap een naar rato van zijn deelneming op het tijdstip van zijn terugtrekking uit dit fonds berekend recht op het saldo van de scheiding en deling kan doen gelden, en aldus wellicht een lager bedrag terugkrijgt dan zijn inleg of gehouden is deel te nemen in het verlies van dit fonds.

Het lijdt immers weliswaar geen twijfel dat de richtlijn de bescherming van de consument tot doel heeft, maar dit betekent niet dat deze bescherming absoluut is. Zo blijkt zowel uit de algehele opzet als uit de bewoordingen van verschillende bepalingen van deze richtlijn dat deze bescherming zekere beperkingen kent. Wat meer speciaal de consequenties van de uitoefening van het recht van afstand betreft, heeft de kennisgeving van de herroeping zowel voor de consument als voor de handelaar herstel in de oorspronkelijke toestand tot gevolg. Dit neemt niet weg dat in de richtlijn nergens wordt uitgesloten dat de consument in bepaalde specifieke gevallen verplichtingen kan hebben jegens de handelaar en eventueel bepaalde consequenties van de uitoefening van zijn recht van afstand zal moeten dragen.

(cf. punten 44‑45, 50, dictum 2)
Zaak C-229/08

Colin Wolf

tegen

Stadt Frankfurt am Main

(verzoek van het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2000/78/EG — Artikel 4, lid 1 — Verbod van discriminatie op grond van leeftijd — Nationale bepaling die voorziet in maximumleeftijd van 30 jaar voor aanwerving van ambtenaren bij brandweer — Nagestreefd doel — Begrip,wezenlijk en bepalend beroepsvereiste’”

Conclusie van advocaat-generaal Y. Bot van 3 september 2009 I ‐ 3

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 12 januari 2010 I ‐ 18

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78 – Verbod van discriminatie op grond van leeftijd

(Richtlijn 2000/78 van de Raad, art. 2, lid 2, sub a, en 4, lid 1)

Moet artikel 4, lid 1, van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling waarbij voor aanwerving bij het middenkader van de brandweertechnische dienst een maximumleeftijd van 30 jaar wordt vastgesteld.

Ofschoon namelijk een verschil in behandeling op grond van leeftijd in de zin van artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2000/78 wordt vastgesteld, is deze nationale regeling enerzijds geschikt voor de verwezenlijking van het beoogde doel bestaande in de waarborging van de operationaliteit en de goede werking van de dienst van de beroepsbrandweer, hetgeen een legitieme doelstelling in de zin van artikel 4, lid 1, van de richtlijn is, en gaat zij anderzijds niet verder dan nodig om deze doelstelling te verwezenlijken, daar de omstandigheid fysieke capaciteiten van een bijzonder hoog niveau te hebben in de zin van deze bepaling kan worden beschouwd als een wezenlijk en bepalend beroepsvereiste voor de uitoefening van het beroep van brandweerman bij het middenkader van de brandweertechnische dienst, en de noodzaak al zijn fysieke capaciteiten te hebben om dit beroep uit te oefenen verbonden is met de leeftijd van de leden van deze dienst.

(cf. punten 29, 39-41, 44, 46 en dictum)
Hoewel het Hof niet bevoegd is om in het kader van een prejudiciële procedure uitspraak te doen over de verenigbaarheid van bepalingen van nationaal recht met het recht van de Unie, is het bevoegd is om de verwijzende rechter alle uitleggingsgegevens met betrekking tot dit recht te verschaffen die deze in staat kunnen stellen die verenigbaarheid te beoordelen bij de beslechting van het bij hem aanhangige geding.

In dit verband is de omstandigheid dat de regels van nationaal recht waarvan de nationale rechter tegen de achtergrond van de door het Hof verstrekte uitleggingsgegevens de verenigbaarheid met het recht van de Unie moet beoordelen, teruggaan op de wetgeving, de regelgeving of de rechtspraak, niet van invloed op de bevoegdheid van het Hof om uitspraak te doen op het verzoek om een prejudiciële beslissing.

(cf. punten 23-24)
Zaak C-433/08

Yaesu Europe BV

tegen

Bundeszentralamt für Steuern

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Achtste btw-richtlijn — Regeling voor teruggaaf van btw aan niet in binnenland gevestigde belastingplichtigen — Bijlage A — Verzoek om teruggaaf — Begrip ‚handtekening’ in dat verzoek — Nationale wettelijke regeling waarbij eigenhandig geplaatste handtekening van belastingplichtige of van zijn wettelijke vertegenwoordiger is vereist en die van gevolmachtigde is uitgesloten”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 3 december 2009 I ‐ 11489

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Teruggaaf van belasting aan niet in binnenland gevestigde belastingplichtigen

(Richtlijn 79/1072 van de Raad, bijlage A)

Het begrip „handtekening” in het model voor een verzoek om teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde in bijlage A bij de Achtste richtlijn (79/1072) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen, vormt een gemeenschapsrechtelijk begrip dat uniform moet worden uitgelegd in die zin dat een dergelijk verzoek om teruggaaf niet verplicht door de belastingplichtige zelf moet worden ondertekend, maar dat het in dit verband volstaat dat het door een gevolmachtigde wordt ondertekend.

(cf. punt 29 en dictum)
Zaak C-586/08

Angelo Rubino

tegen

Ministero dell’Università e della Ricerca

(verzoek van het Tribunale amministrativo regionale del Lazio om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2005/36/EG — Erkenning van diploma’s — Begrip ‚gereglementeerd beroep’ — Selectie van vooraf bepaald aantal personen op basis van vergelijkend onderzoek dat leidt tot toekenning van titel waarvan geldigheid in tijd is beperkt — Nationale wetenschappelijke bekwaamheid — Hoogleraar en universitair hoofddocent”

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 17 december 2009 I ‐ 12015

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van beroepskwalificaties – Werkingssfeer van richtlijn 2005/36

(Art. 39 EG en 43 EG; richtlijn 2005/36 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, sub a)

Het feit dat de toegang tot een beroep is voorbehouden aan kandidaten die zijn gekozen volgens een procedure die erop is gericht een vooraf bepaald aantal personen te selecteren op basis van een vergelijkend onderzoek van de kandidaten, en niet op basis van absolute criteria, en die leidt tot het verkrijgen van een titel waarvan de geldigheid strikt beperkt is in de tijd, heeft niet tot gevolg dat dit beroep een gereglementeerd beroep is in de zin van artikel 3, lid 1, sub a, van richtlijn 2005/36 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties.

Niettemin gebieden de artikelen 39 EG en 43 EG, die de staatsburgers van de lidstaten de toegang tot werkzaamheden in loondienst en anders dan in loondienst zonder discriminatie op grond van nationaliteit waarborgen, dat in het kader van een dergelijke selectieprocedure de in andere lidstaten verworven kwalificaties op hun juiste waarde worden geschat en dat er naar behoren rekening mee wordt gehouden.

(cf. punten 34-36 en dictum)