ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

6 juni 1996

Zaak T-391/94

J. Baiwir

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Bezwarend besluit — Statutaire termijnen — Niet-ontvankelijkheid — Beroep tot schadevergoeding”

Volledige Franse tekst II-787

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van de nota van het hoofd van eenheid IX. A.6 van de Commissie van 12 februari 1993 waaruit blijkt dat verzoeker voor de bevorderingen binnen de loopbaan in 1993 als „transcategoriaal” is ingedeeld, en anderzijds, reconstructie van zijn loopbaan als ambtenaar van de rang B 4, salaristrap 2, met terugwerkende kracht tot 1 januari 1993, en vergoeding van de morele schade die hij heeft geleden.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoeker wordt op 1 mei 1988 aangesteld als ambtenaar van de rang C 5 bij de Commissie en op 27 februari 1992, nadat hij voor een extern vergelijkend onderzoek is geslaagd, als ambtenaar van de rang B 5, salaristrap 1, met ingang van 1 maart 1992.

Op 9 juli 1992 stelt de Commissie een „Nieuwe berekeningsmethode voor de loopbaanprofielen - Categorieën B, C en D - Huishoudelijke begroting” vast. Volgens punt 1, sub b, van dit besluit wordt een aantal punten voor de leeftijd toegekend aan, enerzijds, de voor bevordering in aanmerking komende niet-transcategoriale ambtenaren van dezelfde rang, die hun gehele loopbaan in dezelfde categorie B, C of D hebben doorgebracht, en anderzijds de voor bevordering in aanmerking komende transcategoriale ambtenaren van dezelfde rang, die een gedeelte van hun loopbaan in een lagere categorie hebben doorgebracht. Door middel van het aldus gemaakte onderscheid tussen twee categorieën ambtenaren kan rekening worden gehouden met het verschillend leeftijdsprofiel van deze twee groepen.

Bij nota van 12 februari 1993 laat het hoofd van eenheid 6 („Personeelszaken B, C en D”) van directoraat A („Personeelszaken”) van directoraatgeneraal IX (Personeelszaken en algemeen beheer) (eenheid IX.A.6) van de Commissie verzoeker weten, dat voor de bevorderingsronde 1993 een nieuwe methode voor de berekening van de loopbaanprofielen in werking treedt, en dat die op hem zal worden toegepast. Uit die nota blijkt, dat verzoeker voor de berekening van de punten voor de leeftijd als transcategoriaal is ingedeeld.

Op 22 november 1993 vraagt verzoeker de Commissie krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) om correctie met terugwerkende kracht van zijn loopbaanprofiel, en voor het geval dat na het nieuwe onderzoek nog steeds het transcategoriale loopbaanprofiel op hem zou worden toegepast, om een omstandig antwoord op die vraag. Het voorwerp van dit verzoek wordt als „verzoek om annulering van het loopbaanprofiel van 12.02.93” omschreven.

Op 18 mei 1994 dient verzoeker krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut een klacht in tegen de stilzwijgende afwijzing van zijn verzoek als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Statuut. Bij besluit van 12 september 1994 wijst de Commissie deze klacht af.

De vordering tot nietigverklaring

De ontvankelijkheid

Ofschoon het verzoek krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut is ingediend, strekt het in feite tot intrekking of correctie van verzoekers loopbaanprofiel, zoals dat in de nota van 12 februari 1993 was aangekondigd. Net als artikel 175 EG-Verdrag ziet artikel 90, lid 1, van het Statuut evenwel op de situatie waarin er geen besluit of handeling is tot stand gekomen en „niet op het verrichten van een andere handeling dan die welke de betrokkenen wensten of noodzakelijk achtten”. Het verzoek moet derhalve worden aangemerkt als een krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht waarbij verzoeker om intrekking van de nota van 12 februari 1993 verzoekt (r.o. 33).

Referentie: Gerecht 13 november 1995, Dumez/Commissie, T-126/95, Jurispr. blz. II-2863, r.o. 43

Het bestaan van een bezwarend besluit als bedoeld in de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Statuut is een noodzakelijke voorwaarde voor de ontvankelijkheid van een door een ambtenaar tegen zijn instelling ingesteld beroep (r.o. 34).

Referentie: Gerecht 13 juli 1993, Moat/Commissie, T-20/92, Jurispr. blz. II-799, r.o. 39

De nota van 12 februari 1993 schaadt verzoekers belangen niet rechtstreeks en onmiddellijk door een duidelijke wijziging te brengen in diens rechtspositie, aangezien de toepassing van de in deze nota uiteengezette nieuwe methode voor de berekening van zijn loopbaanprofiel hem geen kans op bevordering ontneemt. Het uiteindelijke bevorderingsbesluit wordt immers overeenkomstig artikel 45 van het Statuut vastgesteld op basis van een beoordeling van de verdiensten. Het loopbaanprofiel is slechts één van de elementen die het tot aanstelling bevoegd gezag in aanmerking neemt, en kan in geen geval belangrijker zijn dan de verdiensten van de kandidaten. De nota van 12 februari 1993 vormt dus een voorbereidende handeling die als zodanig verzoekers statutaire positie niet ongunstig kan beïnvloeden en hem derhalve niet kan bezwaren (r.o. 35).

Referentie: Hof 17 januari 1989, Vainker/Parlement, 293/87, Jurispr. blz. 23, r.o. 16; Gerecht 25 november 1993, X/Commissie, T-89/91, T-21/92 en T-89/92, Jurispr. blz. II-1235, r.o. 34

Bovendien kan het ontbreken van een antwoord op een krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediend verzoek betreffende een voorbereidende handeling geen grond vormen voor het indienen van een klacht als bedoeld in artikel 90, lid 2, van het Statuut (r.o. 38).

Het is immers duidelijk, dat indien de handeling waarover de ambtenaar klaagt, een voorbereidende handeling is, die als zodanig niet het voorwerp kan zijn van een klacht, de afwijzing van een krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediend verzoek die handeling niet tot een bezwarend besluit kan maken. Evenmin kan de afwijzing van het verzoek worden aangemerkt als een bezwarend besluit dat het voorwerp kan zijn van een klacht als bedoeld in artikel 90, lid 2, van het Statuut, zonder in misbruik van procedure te vervallen. Ingeval de omstreden handeling een voorbereidende handeling is, zou het immers mogelijk zijn een verzoek als bedoeld in artikel 90, lid 1, en vervolgens een klacht als bedoeld in artikel 90, lid 2, tegen de uitdrukkelijke of stilzwijgende van dat verzoek in te dienen (r.o. 39).

De vordering tot nietigverklaring

Wanneer er geen nauw verband bestaat tussen de vordering tot nietigverklaring en de vordering tot schadevergoeding, moet de ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding los van die van de vordering tot nietigverklaring worden beoordeeld. In dat geval hangt de ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding af van het regelmatig verloop van de voorafgaande administratieve procedure waarin de artikelen 90 en 91 van het Statuut voorzien. Wanneer het beroep tot schadevergoeding, zoals in casu, strekt tot vergoeding van de schade die beweerdelijk is veroorzaakt door gedragingen die, omdat rechtsgevolgen ontbreken, niet als bezwarende besluiten kunnen worden aangemerkt, dient de administratieve procedure overeenkomstig artikel 90, lid 1, van het Statuut te beginnen met een verzoek van de belanghebbende aan het tot aanstelling bevoegd gezag om die schade te vergoeden. Slechts tegen het besluit waarbij dit verzoek wordt afgewezen, kan de belanghebbende bij de administratie een klacht indienen overeenkomstig artikel 90, lid 2, van het Statuut (r.o. 46).

Referentie: Gerecht 25 september 1991, Marcato/Commissie, T-5/90, Jurispr. blz. II-731, r.o. 49 en 50

In het onderhavige geval heeft verzoeker zich evenwel niet tot het tot aanstelling bevoegd gezag gewend met een verzoek om vergoeding van de door hem gestelde schade (r.o. 47).

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.