In de beide prejudiciële zaken waarin ik thans heb te concluderen, rijzen dezelfde problemen, de uitlegging van artikel 195, id est het bekende verbod van discriminerende nationale belastingen, betreffende. De desbetreffende vragen worden u gesteld door de Corte d'Appello te Milaan, voor welke instantie twee procedures aanhangig zijn, waarin de firma's Essevi te Milaan en Salengo te Genua zich keren tegen de Italiaanse Administratie der Staatsfinanciën; allereerst verlangden zij veroordeling van verweerster tot terugbetaling van de accijnsbedragen, door de firma Salengo tussen 1960 en 1971 en door de firma Essevi tussen 1962 en 1967 voldaan over ingevoerde partijen Franse cognac; hun desbetreffende vorderingen waren door de Milaanse rechtbank bij vonnissen van1 juni en 7 oktober 1978 toegewezen. De Corte d'Appello Milaan had echter in de tweede plaats na te gaan of de regeling inzake de belasting op gedistilleerd, zoals die in — later gewijzigde — Italiaanse wetten uit het jaar 1936 besloten ligt, zich met genoemd artikel 95 verdraagt; dit verklaart dat in casu de procedure van artikel 177 van het EEG-Verdrag is ingeleid.

Met betrekking tot de omstreden fiscale last zij erop gewezen dat het bedrag ervan geëvenredigd was aan de hoeveelheid zuivere alcohol die in de onderscheiden produkten voorkomt en. dat gedistilleerd uit wijn in beginsel niet belast was, terwijl er voor andere soorten gedistilleerd verlaagde tarieven golden. Deze vrijstellingen en verlagingen golden echter alleen voor zover de Administratie der Staatsfinanciën tevoren, in het produktiestadium, had vastgesteld welke grondstoffen er waren gebruikt, waardoor in de praktijk alleen nationaal gedistilleerd voor deze voordelen in aanmerking kwam.

Op 4 november 1965 had de Commissie de Italiaanse regering in kennis gesteld van haar opvatting dat men, door over ingevoerde alcoholhoudende produkten de produktiebelasting en de accijns te heffen onder bezwarender omstandigheden dan voor de overeenkomstige nationale produkten voorzien, met artikel 95 van het EEG-Verdrag in strijd kwam. Nadat de Italiaanse regering in haar antwoord van 12 februari 1966 de belastingdifferentiatie ten aanzien van gedistilleerd had trachten te rechtvaardigen onder inroeping van de bedoeling de afzet van bepaalde agrarische grondstoffen voor de alcoholproduktie te bevorderen, lichtte de Commissie haar standpunt nader toe in een brief van 8 mei 1968. Na de agrarische problemen die zich in Italië ten aanzien van gedistilleerd voordoen, te hebben erkend, gaf de Commissie als haar zienswijze te kennen dat „de gedifferentieerde belastingheffing die in de Italiaanse wetgeving is voorzien en die het gevolg is van de toepassing van de accijns, voorlopig kan blijven bestaan, aangezien de accijns in zekere zin een instrument van het Italiaanse landbouwbeleid in de sector alcohol is, waardoor voor allerlei soorten gedistilleerde dranken, ongeacht de kosten van de grondstof, een afzetmogelijkheid op de markt kan worden gevonden”. De Italiaanse regering werd dan ook verzocht de regeling alleen voor de produktiebelasting te wijzigen. In het met redenen omkleed advies van 28 februari 1969 werd dit standpunt bevestigd: Italië mocht voorshands de gedifferentieerde accijns handhaven en de Italiaanse regering werd slechts in drie gevallen van verlaging der produktiebelasting schending van artikel 95 verweten.

Zes jaar later, namelijk in een brief van 31 juli 1975, vestigde de Commissie opnieuw de aandacht van de Italiaanse regering op de kwestie van de gedifferentieerde belastingheffing op gedistilleerd, stellende dat die differentiatie volgens het arrest van het Hof van 10 december 1974 (zaak 48/74, Charmasson, Jurispr. 1974, blz. 1383) in geen enkel geval door de beugel kon. In bedoeld arrest had het Hof alle belemmeringen van het handelsverkeer, ook voor zover deel uitmakende van een nationale marktordening voor bepaalde landbouwprodukten, na het einde van de overgangsperiode met het Verdrag onverenigbaar verklaard en daarmee de deur geopend voor acties van particulieren die bij verwijdering dier obstakels belang hadden. De Commissie wees er dan ook op, dat alle Lid-Staten gehouden waren maatregelen die zich volgens genoemd arrest niet met het gemeenschapsrecht verdragen, in te trekken.

Bij besluitwet nr. 46 van 18 maart 1976 (artikel 20) werd voor bepaalde soorten geïmporteerd gedistilleerd een nieuwe regeling ingevoerd. Bij brief van 18 juni 1976 wees de Commissie er de Italiaanse regering evenwel op, dat zij, door ingevoerde produkten zwaarder te belasten dan soortgelijke nationale produkten, nog steeds met artikel 95 in strijd handelde. Harerzijds verklaarde de Italiaanse regering, in een brief van 28 juli 1976, bij gebreke van een gemeenschappelijk beleid te dezen de accijns op gedistilleerd te beschouwen als een maatregel ter egalisatie van de ongelijke produktiekosten van uit verschillende grondstoffen verkregen gedistilleerd, dat wil zeggen als een geoorloofd middel van agrarisch beleid. De Commissie verwierp evenwel de in die brief aangedragen argumenten en bracht op 31 juli 1978 een met redenen omkleed advies uit, waarin zij vaststelde dat „de Italiaanse Republiek de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen had geschonden door bij de heffing van de produktiebelasting, van de accijns en van de bijzondere accijns op ingevoerd gedistilleerd van oorsprong uit andere Lid-Staten, fiscale discriminaties te handhaven”.