ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Clausule 5, punt 1, sub a, van de raamovereenkomst van 18 maart 1999 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, wanneer dit gebruik zijn rechtvaardiging alleen vindt in het feit dat een algemene wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling van een lidstaat daarin voorziet. Het begrip „objectieve redenen” in de zin van die clausule vereist integendeel dat het in de nationale regeling bedoelde gebruik van dit specifieke type arbeidsverhoudingen, zijn rechtvaardiging vindt in concrete elementen die met name verband houden met de betrokken activiteit en de uitoefeningsvoorwaarden ervan.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/29

Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 6 november 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Stahlwerk Ergste Westig GmbH/Finanzamt Düsseldorf-Mettmann

(Zaak C-415/06) (1)

(Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering - Antwoord dat duidelijk uit rechtspraak kan worden afgeleid - Vrij verkeer van kapitaal - Inkomstenbelastingen - Vennootschap met vaste inrichtingen in derde land - Verrekening van verlies van deze inrichtingen)

(2008/C 51/48)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Stahlwerk Ergste Westig GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Düsseldorf-Mettmann

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesfinanzhof — Uitlegging van de artikelen 56 EG, 57, lid 1, EG en 58 EG — Aftrek van de belastbare winst van een nationale vennootschap van de verliezen die een in een derde land gevestigde vaste inrichting lijdt — Weigering van de aftrek op basis van een met dit derde land gesloten bilaterale overeenkomst tot het vermijden van dubbele belasting

Dictum

Een nationale belastingregeling waarbij een vennootschap met zetel in een lidstaat bij de resultatenberekening het verlies van een in een derde land gevestigde inrichting niet kan aftrekken, maakt hoofdzakelijk inbreuk op de uitoefening van de vrijheid van vestiging in de zin van de artikelen 43 EG tot en met 48 EG. Op deze bepalingen kan geen beroep worden gedaan in een situatie betreffende een dergelijke in een derde land gelegen inrichting.

(1) PB C 326 van 30.12.2006.
C 35/17

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 8 december 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luxemburg) — GV / Caisse nationale d'assurance pension

(Zaak C-731/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van personen - Artikel 45 VWEU - Werknemers - Verordening (EU) nr. 492/2011 - Artikel 7, leden 1 en 2 - Gelijke behandeling - Sociale voordelen - Overlevingspensioen - Leden van een geregistreerd partnerschap - Nationale regeling die de toekenning van een overlevingspensioen afhankelijk stelt van de inschrijving in het nationale register van een in een andere lidstaat rechtsgeldig gesloten en geregistreerd partnerschap)

(2023/C 35/19)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: GV

Verwerende partij: Caisse nationale d'assurance pension

Dictum

Artikel 45 VWEU en artikel 7 van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie, zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2016/589 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2016,

moeten aldus worden uitgelegd dat

zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat van ontvangst waarbij de overlevende partner van een in een andere lidstaat rechtsgeldig gesloten en geregistreerd partnerschap slechts een overlevingspensioen wegens de door de overleden partner in de lidstaat van ontvangst uitgeoefende beroepsactiviteit wordt toegekend op voorwaarde dat het partnerschap werd ingeschreven in een door laatstgenoemde lidstaat bijgehouden register.

(1) PB C 73 van 14.2.2022
C 7/6

Arrest van het Hof (vierde kamer) van 10 november 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okrazhen sad — Burgas — Bulgarije) — Strafzaak tegen DELTA STROY 2003

(Zaak C-203/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2005/212/JBZ - Toepasselijkheid - Oplegging van een geldelijke sanctie aan een rechtspersoon wegens niet-betaling van belastingschulden - Begrip “confiscatie” - Artikelen 48, 49 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Strafrechtelijke sancties - Vermoeden van onschuld, legaliteitsbeginsel en beginsel van evenredigheid inzake delicten en straffen - Rechten van de verdediging - Oplegging van een strafrechtelijke sanctie aan een rechtspersoon voor een strafbaar feit dat is begaan door diens vertegenwoordiger - Niet afgesloten parallelle strafprocedure tegen die vertegenwoordiger - Evenredigheid)

(2023/C 7/07)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Okrazhen sad — Burgas

Partij in de strafzaak

DELTA STROY 2003

In tegenwoordigheid van: Okrazhna prokuratura — Burgas

Dictum

Artikel 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan een nationale rechter aan een rechtspersoon een strafrechtelijke sanctie kan opleggen voor een strafbaar feit waarvoor een natuurlijke persoon die bevoegd is om namens deze rechtspersoon verbintenissen aan te gaan of hem te vertegenwoordigen, aansprakelijk zou zijn, wanneer de rechtspersoon niet de mogelijkheid heeft gekregen te betwisten dat dit strafbaar feit is gepleegd.

(1) PB C 228 van 14.6.2021.
2)

Artikel 6, lid 1, onder e), en artikel 58 van verordening 2016/679, moeten aldus worden uitgelegd dat: zij zich niet ertegen verzetten dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat een bestuursbesluit met algemene strekking vaststellen waarbij de mogelijkheid om tijdens de verkiezingen in die lidstaat video-opnamen te maken van het tellen van de stemmen in de stembureaus wordt beperkt of, in voorkomend geval, wordt uitgesloten.
—

wanneer een overeenkomst voor het beheer en het onderhoud van de gemeenschappelijke ruimten van een gebouw in mede-eigendom wordt gesloten tussen de beheerder en de algemene vergadering van mede-eigenaren of de vereniging van eigenaren van dit gebouw in mede-eigendom, kan een natuurlijke persoon die eigenaar is van een appartement in dit gebouw in mede-eigendom worden beschouwd als een “consument”, in de zin van richtlijn 93/13, mits hij kan worden aangemerkt als “partij” bij die overeenkomst en dat appartement niet uitsluitend gebruikt voor doeleinden die verband houden met zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit.
1)

Artikel 2, punt 83, van verordening (EU) nr. 651/2014 van de Commissie van 17 juni 2014 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 107 en 108 VWEU met de interne markt verenigbaar worden verklaard, moet aldus worden uitgelegd dat: een privaatrechtelijke entiteit die verschillende activiteiten verricht, waaronder onderzoek, maar waarvan het merendeel van de inkomsten wordt verkregen uit economische activiteiten, zoals het tegen betaling verrichten van onderwijsdiensten, kan worden beschouwd als een “organisatie voor onderzoek en kennisverspreiding” in de zin van die bepaling, mits, rekening houdend met alle relevante omstandigheden van het geval, kan worden vastgesteld dat haar hoofddoel bestaat in het onafhankelijk verrichten van fundamenteel onderzoek, industrieel onderzoek of experimentele ontwikkeling, eventueel aangevuld met activiteiten ter verspreiding van de resultaten van dat onderzoek door middel van onderwijs, publicaties of kennisoverdracht. In dit verband kan van een dergelijke entiteit niet worden verlangd dat zij een bepaald aandeel van haar inkomsten haalt uit niet-economische activiteiten op het gebied van onderzoek en kennisverspreiding.
C 463/6

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy — Polen) — Rigall Arteria Management sp. z o.o. sp.k. / Bank Handlowy w Warszawie S.A.

(Zaak C-64/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 86/653/EEG - Artikel 7, lid 1, onder b) - Zelfstandige handelsagenten - Transactie met een derde die in een eerder stadium door de handelsagent als klant was aangebracht - Beloning - Dwingend of aanvullend karakter van het recht van de agent op de provisie)

(2022/C 463/07)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Rigall Arteria Management sp. z o.o. sp.k.

Verwerende partij: Bank Handlowy w Warszawie S.A.

Dictum

Artikel 7, lid 1, onder b), van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten,

moet aldus worden uitgelegd dat:

van het door deze bepaling aan de zelfstandige handelsagent toegekende recht om provisie te ontvangen voor een transactie die tijdens de looptijd van de agentuurovereenkomst is gesloten met een derde die door deze agent in een eerder stadium als klant was aangebracht voor een dergelijke transactie, bij overeenkomst kan worden afgeweken.

(1) PB C 182 van 10.5.2021.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 15 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen DD

(Zaak C-347/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn - Artikel 8, lid 1 - Recht van een beklaagde om aanwezig te zijn bij zijn terechtzitting - Verhoor van een getuige à charge in afwezigheid van de beklaagde - Mogelijkheid om de schending van een recht ongedaan te maken in een latere fase van de procedure - Aanvullend verhoor van dezelfde getuige - Richtlijn 2013/48/EU - Recht op toegang tot een advocaat in een strafprocedure - Artikel 3, lid 1 - Verhoor van een getuige à charge in afwezigheid van de advocaat van de beklaagde)

(2022/C 418/13)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partij in de strafzaak

DD

In tegenwoordigheid van: Spetsializirana prokuratura

Dictum

Artikel 8, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, en artikel 3, lid 1, van richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

wanneer de nationale rechter, om te verzekeren dat het recht van de beklaagde om aanwezig te zijn bij zijn terechtzitting en diens recht op toegang tot een advocaat worden geëerbiedigd, een aanvullend verhoor van een getuige à charge afneemt, aangezien de beklaagde en zijn advocaat om redenen buiten hun wil niet aanwezig konden zijn bij het vorige verhoor van deze getuige, het volstaat dat de beklaagde en zijn advocaat die getuige vrij kunnen ondervragen, mits de beklaagde en zijn advocaat vóór dat aanvullende verhoor een afschrift hebben ontvangen van het proces-verbaal van het vorige verhoor van dezelfde getuige. In die omstandigheden hoeft het verhoor dat in afwezigheid van de beklaagde en zijn advocaat heeft plaatsgevonden, niet in zijn geheel te worden herhaald met ongeldigverklaring van de tijdens dat verhoor verrichte procedurehandelingen.

(1) PB C 338 van 23.8.2021.
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 29 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court — Ierland) — FS/ The Chief Appeals Officer, The Social Welfare Appeals Office, The Minister for Employment Affairs, The Minister for Social Protection

(Zaak C-3/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Coördinatie van de socialezekerheidsstelsels - Gezinsbijslagen - Uitbetaling met terugwerkende kracht - Verhuizing van de ontvanger naar een andere lidstaat - Artikel 81 - Begrip “aanvraag” - Artikel 76, lid 4 - Verplichting om elkaar inlichtingen te verstrekken en samen te werken - Niet-naleving - Verjaringstermijn van twaalf maanden - Doeltreffendheidsbeginsel)

(2022/C 432/04)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court (Ierland)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FS

Verwerende partijen: The Chief Appeals Officer, The Social Welfare Appeals Office, The Minister for Employment Affairs, The Minister for Social Protection

Dictum

1) Artikel 81 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels moet aldus worden uitgelegd dat: het begrip “aanvraag” in de zin van dat artikel alleen ziet op de aanvraag die door een persoon die gebruik heeft gemaakt van zijn recht van vrij verkeer is ingediend bij de autoriteiten van een lidstaat die krachtens de in deze verordening vastgestelde collisieregels niet bevoegd is. Bijgevolg omvat dit begrip niet de oorspronkelijke aanvraag die overeenkomstig de wettelijke regeling van een lidstaat is ingediend door een persoon die nog geen gebruik heeft gemaakt van zijn recht van vrij verkeer, en ook niet de periodieke betaling door de autoriteiten van deze lidstaat van een uitkering die op het tijdstip van die betaling normaliter verschuldigd is door een andere lidstaat.

2) Het Unierecht, en met name het doeltreffendheidsbeginsel, verzet zich niet tegen de toepassing van een nationale regeling waarin er voor een aanvraag van kinderbijslag met terugwerkende kracht een verjaringstermijn van twaalf maanden geldt, aangezien deze termijn het voor de betrokken migrerende werknemers in de praktijk niet onmogelijk of buitengewoon moeilijk maakt om de door verordening nr. 883/2004 verleende rechten uit te oefenen.

(1) PB C 138 van 19.4.2021.
1)

Artikel 2, lid 4, en artikel 4, punt 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat de in deze bepalingen neergelegde voorwaarde van dubbele strafbaarheid van het feit is vervuld in de situatie waarin een Europees aanhoudingsbevel wordt uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf die is opgelegd wegens feiten die in de uitvaardigende lidstaat een strafbaar feit opleveren waarvoor deze feiten een in deze lidstaat beschermd juridisch belang moeten schenden, wanneer dergelijke feiten naar het recht van de uitvoerende lidstaat eveneens een strafbaar feit vormen waarvan schending van dit beschermde juridische belang geen bestanddeel vormt.
2)

Artikel 20, leden 4 en 5, van richtlijn 2013/33 moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat aan een persoon die om internationale bescherming verzoekt en die zich schuldig heeft gemaakt aan bijzonder gewelddadig gedrag jegens overheidsambtenaren, een sanctie wordt opgelegd bestaande in de intrekking van materiële opvangvoorzieningen in de zin van artikel 2, onder f) en g), van deze richtlijn die betrekking hebben op huisvesting, voedsel of kleding, wanneer dit tot gevolg zou hebben dat die asielzoeker de mogelijkheid wordt ontnomen om in zijn meest elementaire behoeften te voorzien. Bij het opleggen van andere sancties uit hoofde van genoemd artikel 20, lid 4, moet onder alle omstandigheden worden voldaan aan de voorwaarden van lid 5 van dat artikel, met name die betreffende de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel en de menselijke waardigheid.
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 30 juni 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Spanje) — Clemente / Comunidad de Castilla y León (Dirección General de la Función Pública)

(Zaak C-192/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociaal beleid - Richtlijn 1999/70/EG - Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Clausule 4, lid 1 - Non-discriminatiebeginsel - Omstandigheid dat de prestaties van een ambtenaar in tijdelijke dienst die in vaste dienst is getreden niet in aanmerking worden genomen voor de consolidatie van zijn rang - Gelijkstelling van deze prestaties met die welke door een ambtenaar in vaste dienst worden verricht - Begrip “objectieve redenen” - Inaanmerkingneming van de diensttijd voor de verkrijging van de status van ambtenaar in vaste dienst - In het nationale recht neergelegde structuur van de verticale loopbaanontwikkeling van ambtenaren in vaste dienst)

(2022/C 318/17)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Clemente

Verwerende partij: Comunidad de Castilla y León (Dirección General de la Función Pública)

Dictum

Clausule 4, lid 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, verzet zich tegen een nationale regeling op grond waarvan er voor de consolidatie van de rang geen rekening wordt gehouden met de prestaties die een ambtenaar in vaste dienst, alvorens die status te verkrijgen, als ambtenaar in tijdelijke dienst heeft verricht.

(1) PB C 263 van 5.7.2021.
C 340/12

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 14 juli 2022 — Universität Bremen/Europees Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA)

(Zaak C-110/21 P) (1)

(Hogere voorziening - Beroep tot nietigverklaring - Artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie - Vertegenwoordiging van niet-bevoorrechte partijen in het kader van een rechtstreeks beroep bij de rechterlijke instanties van de Europese Unie - Hoogleraar - Hoogleraar die lesgeeft aan de in het kader van dit beroep vertegenwoordigde universiteit en die tevens werkzaam is als coördinator en teamleider van het project waarop het geding betrekking heeft - Voorwaarde van onafhankelijkheid - Bestaan van een rechtstreeks en persoonlijk belang bij de uitkomst van het geding)

(2022/C 340/13)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Universität Bremen (vertegenwoordiger: C. Schmid)

Andere partij in de procedure: Europees Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) (vertegenwoordigers: V. Canetti en S. Payan-Lagrou, gemachtigden, bijgestaan door R. van der Hout, advocaat, en C. Wagner, Rechtsanwalt)

Dictum

1) De beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 16 december 2020, Universität Bremen/REA (T-660/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:633), wordt vernietigd.

2) Zaak T-660/19 wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 182 van 10.5.2021.
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 19 mei 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC

(Zaak C-33/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Migrerende werknemers - Sociale zekerheid - Toepasselijke wetgeving - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikel 14, punt 2, onder a), i) en ii) - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Artikel 11, lid 5 - Artikel 13, lid 1, onder a) en b) - Begrip “thuisbasis” - Vliegend personeel - Werknemers die hun werkzaamheden in loondienst op het grondgebied van twee of meer lidstaten uitoefenen - Aanknopingscriteria)

(2022/C 266/08)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Verwerende partij: Ryanair DAC

Dictum

Artikel 14, punt 2, onder a), i), van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 631/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004, artikel 13, lid 1, onder a), en artikel 87, lid 8, van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, en vervolgens bij verordening (EU) nr. 465/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012, alsook artikel 11, lid 5, van verordening nr. 883/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 465/2012, moeten aldus worden uitgelegd dat de socialezekerheidswetgeving die van toepassing is op het vliegend personeel van een in een lidstaat gevestigde luchtvaartmaatschappij dat niet is gedekt door E101-formulieren, gedurende 45 minuten per dag werkt in een voor de bemanning bestemde ruimte, “crew room” genoemd, waarover deze luchtvaartmaatschappij beschikt op het grondgebied van een andere lidstaat, waar dit vliegend personeel woont, en zich de rest van de arbeidstijd aan boord van de vliegtuigen van deze luchtvaartmaatschappij bevindt, de wetgeving van laatstgenoemde lidstaat is.

(1) PB C 110 van 29.3.2021.
2)

SGL Carbon SE, Química del Nalón SA, Deza a.s. en Bilbaína de Alquitranes SA worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 31 maart 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — IA / Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

(Zaak C-231/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Dublin-systeem - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Artikel 29, lid 2 - Overdracht van een asielzoeker aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming - Overdrachtstermijn van zes maanden - Mogelijkheid van verlenging van deze termijn tot maximaal één jaar in geval van gevangenzetting - Begrip “gevangenzetting” - Gedwongen opname van de asielzoeker in de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis met rechterlijke toestemming)

(2022/C 207/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: IA

Verwerende partij: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

Dictum

Artikel 29, lid 2, tweede volzin, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, moet aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling bedoelde begrip “gevangenzetting” niet ziet op de gedwongen opname van een asielzoeker in een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis die bij een rechterlijke beslissing is toegestaan omdat die persoon wegens een psychische aandoening een ernstig gevaar voor zichzelf of voor de samenleving vormt.

(1) PB C 242 van 21.6.2021.