De verordeningen van de Raad, waarvan de geldigheid in geding is, bepalen, dat schepen die onder Spaanse vlag varen, voor de visserij in de wateren van de Lid-Staten binnen een straal van 200 zeemijl vanaf de kust in het bezit moeten zijn van een door de Commissie van de Europese Gemeenschappen afgegeven vergunning en zich tot de toegestane vangst moeten beperken. De betrokken verordeningen hebben alle een beperkte geldigheidsduur, met het gevolg dat in de verschillende zaken verschillende verordeningen van toepassing zijn, afhankelijk van het moment waarop de ten laste gelegde feiten hebben plaatsgevonden. Inhoudelijk vertonen de litigieuze verordeningen echter geen voor de onderhavige prejudiciële zaken significante verschillen; bovendien dient te worden bedacht, dat de vraag van de Franse rechters betrekking heeft op het geheel van communautaire overgangsmaatregelen voor de instandhouding en het beheer van de visstand. In de laatste in aanmerking komende verordening (verordening nr. 1569 van 1 juni 1981) komen overigens veel verschillende elementen voor: ik kom hier nog op terug.

Wat de „eerdere internationale verbintenissen” betreft, met de inhoud waarvan voornoemde verordeningen in strijd zouden zijn, noemt het Tribunal de grande instance te Bayonne in de motivering van zijn verwijzingsbeschikkingen het verdrag van Genève van 29 april 1958 inzake de visserij en de instandhouding van de levende rijkdommen van de volle zee, het JLondense visserijverdrag van 9 maart 1964 en de visserijovereenkomst tussen Frankrijk en Spanje van 20 maart 1967, precies dezelfde bronnen dus als waarop in de eerdere zaken beroep is gedaan en waarover het Hof zich reeds heeft kunnen uitspreken in genoemde arresten van 8 december 1981:

Ik moge eraan herinneren, dat het Hof in genoemde arresten overwoog, dat „niet [behoeft] te worden onderzocht of het Verdrag van Londen, dat luidens zijn bewoordingen slechts van toepassing is in de zone tot 12 mijl uit de basislijnen, eventueel van toepassing kon worden geacht in de zone van 12 tot 200 mijl; [en evenmin] of de door de Gemeenschap vastgestelde overgangsregeling voor de instandhouding van de visbestanden voldeed aan de in het Verdrag van Genève gestelde voorwaarden, zoals het plegen van vooroverleg.” Deze opvatting berustte op de overweging, dat „de door de Gemeenschap volgens haar eigen voorschriften getroffen overgangsregelingen ... passen in het kader van de betrekkingen die de Gemeenschap en Spanje zijn aangegaan om de problemen in verband met de instandhoudingsmaatregelen en de uitbreiding van exclusieve visserijzones op te lossen en de vissers wederzijds toegang te verlenen tot de wateren waarvoor deze maatregelen golden. Deze betrekkingen zijn in de plaats getreden van de voordien in deze zones geldende regeling, teneinde rekening te houden met de algemene ontwikkeling van het volkenrecht op het gebied van de visserij in volle zee en met de steeds dringender noodzaak van het behoud van de biologische rijkdommen van de zee.” Het Hof leidde hieruit af, dat de door de Gemeenschap vastgestelde overgangsregeling paste „in de geleidelijke totstandbrenging van nieuwe wederzijdse betrekkingen tussen de Gemeenschap en Spanje op het gebied van de zeevisserij, die in de plaats zijn getreden van de voorheen geldende regeling van de visserij in volle zee”, met als, gevolg dat „Spaanse vissers zich, ingeval eerdere internationale verbintenissen tussen Frankrijk en Spanje onverenigbaar zijn met de door de Gemeenschap getroffen overgangsregeling, niet met een beroep op bedoelde verbintenissen aan de toepassing van die overgangsregeling kunnen onttrekken” (zie r. o. 17-20 van het arrest-Crujeiras Tome; in gelijke zin arrest-Arbelaiz-Emazabei, r. o. 29-31).

Gezien deze rechtspraak die, hoewel ze naar bepaalde verordeningen verwijst, in feite betrekking heeft op de gehele overgangsregeling voor de visserij, die de Gemeenschap sinds 1977 voor Spaanse schepen heeft vastgesteld, lijkt het mij niet nodig het betoog te herhalen dat ik in mijn conclusie van 15 september 1981 in de zaken 180, 181 en 266/80 heb ontwikkeld (Jurispr. 1981, blz. 2984) en later in mijn conclusie van 27 mei 1982 in de zaken 137-140/81 heb herhaald. Bovendien zitten de twee arresten van het Hofvan 8 december 1981 goed in elkaar en heeft de verwijzende rechter geen enkel nieuw element aangedragen met betrekking tot de verhouding tussen de communautaire visserijregeling in de betroKKen penoae en ae „eeraere internationale verbintenissen”. Dit brengt mij tot de overtuiging, dat bij de beslissingen in de onderhavige zaken, zowel met betrekking tot de geldigheid van de verordeningen als tot de vraag of zij aan Spaanse vissers kunnen worden tegengeworpen, de lijn van de bestaande rechtspraak van het Hof moet worden doorgetrokken.