19

Daarop heeft het Tribunale amministrativo regionale per la Toscana de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moeten de artikelen 43 EG en 49 EG aldus worden uitgelegd dat zij zich in beginsel verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als die van artikel 88 van [het koninklijk besluit], volgens welke ‚de vergunning voor de exploitatie van weddenschappen uitsluitend kan worden verleend aan personen die houder zijn van een concessie of van een vergunning die is verleend door het ministerie of een andere entiteit waaraan de bevoegdheid voor de organisatie en het beheer van weddenschappen krachtens de wet is voorbehouden, alsook aan personen die door de concessie- of vergunninghouder daarmee zijn belast op grond van die concessie of die vergunning’, en van artikel 2, lid 2 ter, van decreto legge nr. 40 van 25 maart 2010, omgezet bij wet nr. 73/2010, waarin is bepaald dat ‚artikel 88 van de gecoördineerde tekst van de wetten inzake openbare veiligheid, zoals opgenomen in [het] koninklijk besluit [...] aldus wordt uitgelegd dat de erin bedoelde vergunning, wanneer zij wordt afgegeven voor commerciële bedrijven waarin openbare kansspelen met geldwinst worden geëxploiteerd en ingezameld, slechts rechtgevolgen heeft wanneer voordien aan de eigenaars van dergelijke bedrijven door het ministerie van Economie en Financiën – [AAMS] een concessie voor de exploitatie en de inzameling van dergelijke kansspelen is verleend’? 2) Moeten de artikelen 43 EG en 49 EG aldus worden uitgelegd dat zij zich in beginsel verzetten tegen een nationale regeling als die van artikel 38, lid 2, van [het decreet Bersani], volgens welke ‚artikel 1, lid 287, van wet nr. 311 van 30 december 2004 [(begrotingswet 2005)], wordt vervangen door het hiernavolgende: „287. Met de maatregelen van het ministerie van Economie en Financiën – [AAMS] wordt de nieuwe wijze van aanbieding van kansspelen betreffende andere evenementen dan paardenrennen geregeld onder de hierna volgende voorwaarden: a) als kansspelen betreffende andere evenementen dan paardenrennen worden tevens beschouwd: totalisatorweddenschappen en weddenschappen tegen vaste notering op andere evenementen dan paardenrennen, sportprijsvragen, de totalisator ‚totip’, de in lid 498 bedoelde weddenschappen op paardenrennen en elk ander openbaar kansspel betreffende andere evenementen dan paardenrennen; b) marktdeelnemers die kansspelen inzamelen bij een lidstaat van de Europese Unie, marktdeelnemers van lidstaten van de Europese Vrijhandelsassociatie alsook marktdeelnemers van andere staten kunnen enkel kansspelen betreffende andere evenementen dan paardenrennen inzamelen wanneer zij voldoen aan de door de [AAMS] vastgestelde vereisten van betrouwbaarheid; c) inzameling door middel van verkooppunten die de verkoop van openbare kansspelen als hoofdactiviteit hebben en verkooppunten die de verkoop van openbare kansspelen als nevenactiviteit hebben; het aanbieden van bepaalde soorten weddenschappen kan worden voorbehouden aan verkooppunten die de verkoop van openbare kansspelen als hoofdactiviteit hebben; d) voornemen om ten minste 7000 nieuwe verkooppunten te openen, waarvan ten minste 30 % de verkoop van openbare kansspelen als hoofdactiviteit hebben; e) het maximumaantal verkooppunten per gemeente wordt bepaald in verhouding tot het aantal inwoners en rekening houdend met de reeds bestaande verkooppunten; f) voor verkooppunten waar de verkoop van openbare kansspelen een hoofdactiviteit is, moet in gemeenten van meer dan 200000 inwoners een afstand van minstens 800 meter tot de reeds bestaande verkooppunten in acht worden genomen en in gemeenten van minder dan 200000 inwoners een afstand van minstens 1600 meter tot de reeds bestaande verkooppunten; g) voor verkooppunten waar de verkoop van openbare kansspelen slechts een nevenactiviteit is, moet in gemeenten van meer dan 200000 inwoners een afstand van minstens 400 meter tot de reeds bestaande verkooppunten in acht worden genomen en in gemeenten van minder dan 200000 inwoners een afstand van minstens 800 meter tot de reeds bestaande verkooppunten, onverminderd die verkooppunten waar op 30 juni 2006 sportprijsvragen werden ingezameld; h) verkooppunten worden gegund na het doorlopen van een of meer procedures die voor alle marktdeelnemers openstaan, met een basisbedrag van ten minste 25000 EUR voor elk verkooppunt waar de verkoop van openbare kansspelen een hoofdactiviteit is en van ten minste 7500 EUR voor elk verkooppunt waar de verkoop van openbare kansspelen slechts een nevenactiviteit is; i) mogelijkheid om kansspelen op afstand in te zamelen, met inbegrip van behendigheidsspelen voor geldwinst, na betaling van een bedrag van ten minste 200000 EUR; [...] l) bepaling van de wijze waarop de concessiehouders voor het inzamelen van weddenschappen tegen vaste notering betreffende andere evenementen dan paardenrennen – geregeld bij het reglement bedoeld in decreet nr. 111 van 1 maart 2006 van de minister van Economische Zaken en Financiën – worden beschermd.”’ De vraag betreffende de verenigbaarheid met bovenvermelde gemeenschapsrechtelijke beginselen van [...] artikel 38, lid 2, [van het decreet Bersani] betreft enkel die zinsneden van deze bepaling waarin: a) een algemene tendens is vervat om houders van vóór de wijziging van de regelgeving verleende concessies te beschermen; b) verplichtingen voor de opening van nieuwe verkooppunten worden ingevoerd betreffende de eerbiediging van een bepaalde afstand tot de reeds bestaande verkooppunten, hetgeen de facto tot gevolg kan hebben dat de reeds bestaande handelsposities in stand worden gehouden. Voorts betreft de vraag de algemene uitlegging die de [AAMS] aan [...] artikel 38, lid 2, [van het decreet Bersani] heeft gegeven door in de concessieovereenkomsten (artikel 23, lid 3) de reeds vermelde vervalclausule op te nemen voor het geval van directe of indirecte uitoefening van soortgelijke grensoverschrijdende activiteiten. 3) Indien dit bevestigend wordt beantwoord, dat wil zeggen indien de in vorige punten vermelde nationale bepalingen verenigbaar worden geacht met het gemeenschapsrecht, moet artikel 49 EG dan aldus worden uitgelegd dat, wanneer het vrij verrichten van diensten wordt beperkt om redenen van algemeen belang, vooraf dient te worden nagegaan of dit algemene belang niet reeds voldoende in aanmerking is genomen door de voorschriften, controles en onderzoeken waaraan de dienstverrichter in zijn staat van vestiging is onderworpen? 4) Indien de vraag bevestigend wordt beantwoord, in de in het vorige punt aangehaalde bewoordingen, moet de verwijzende rechter er dan – in het kader van de toetsing van de evenredigheid van een dergelijke beperking – rekening mee houden dat de betrokken voorschriften in de staat waar de dienstverrichter is gevestigd, voorzien in controles die even streng zijn of zelfs verder gaan dan de controles van de staat waar de dienst wordt verricht?”