ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In het onderhavige geval zijn de betrokken dieren in Oostenrijk gemest noch geslacht; bovendien heeft het verdelen in kwartieren ( 5 ), dat na het verwijderen van de ingewanden en het villen geschiedt, in Hongarije plaatsgevonden. In Oostenrijk werd het vlees in stukken uitgesneden en vervolgens vacuüm verpakt.

Ook indien de bewerking van het vlees ín Oostenrijk „heeft plaatsgevonden in een daartoe ingericht bedrijf” en de uiterlijke verschijning van het produkt met het oog op het gebruik ervan door het uitbenen is beïnvloed, is niettemin van beslissende betekenis, of deze verrichtingen „ingrijpend” waren en hebben „geleid tot de fabricage van een nieuw produkt, hetzij een belangrijke fabricage-fase” uitmaakten in de zin van artikel 5 van verordening nr. 802/68.

De verrichtingen waaraan het vlees in Oostenrijk is onderworpen, zijn evenwel — met uitzondering van het vacuüm verpakken — klassieke en in slagerijen gebruikelijke handelingen, die zelfs op de slagersafdeling van sommige supermarkten worden verricht.

Het betreft hier verrichtingen die weliswaar de uiterlijke verschijning van het produkt met het oog op de detailverkoop beïnvloeden en soms een aanzienlijke winstmarge mogelijk maken, maar die niet leiden tot „een belangrijke wijziging in de specifieke materiële eigenschappen” als bedoeld in 's Hofs arrest van 26 januari 1977 (Gesellschaft für Überseehandel). In dit arrest besliste het Hof dat:

„verrichtingen welke met het oog op het gebruik van het produkt de uiterlijke verschijningsvorm beïnvloeden zonder evenwel de kwalitatieve eigenschappen in belangrijke mate te wijzigen, niet oorsprongbepalend kunnen zijn.” ( 6 )

Wat het vacuüm verpakken betreft meent de nationale rechter, dat dit geen zelfstandige betekenis heeft; inderdaad geschiedt dit enkel ten behoeve van de verhandeling van het vlees en heeft het geen invloed op de wezenlijke eigenschappen ervan ( 7 ).
5.

Mocht het Hof de exceptie van niet-ontvankelijkheid niettemin verwerpen, dient het beroep mijns inziens ongegrond te worden verklaard. Ter ondersteuning van hun beroep hebben verzoekers twee middelen voorgedragen: — zij worden, in strijd met het — hogere — beginsel van gelijke behandeling, gediscrimineerd ten opzichte van ambtenaren van dezelfde categorie die dezelfde werkzaamheden vervullen, of andere tijdelijke functionarissen die niet onder artikel 2, sub d, van de Regeling vallen; — de Commissie heeft haar zorgplicht jegens verzoekers verwaarloosd door niet ervoor te zorgen, dat hun bezoldiging in overeenstemming werd gebracht met die van ambtenaren van de categorieën C en D. De Commissie heeft er terecht op gewezen, dat volgens 's Hofs vaste rechtspraak het gelijk behandelen van ongelijke situaties of het verschillend behandelen van gelijke situaties als discriminatie is te beschouwen ( 3 ). Verzoekers — tijdelijke functionarissen bezoldigd uit de onderzoek- en investeringskredieten — zijn evenwel niet volgens dezelfde criteria aangeworven en worden evenmin bezoldigd uit dezelfde kredieten als de ambtenaren of de andere tijdelijke functionarissen van artikel 2, sub a, b en c, van de Regeling. Zij vallen onder een specifieke regeling. Ofschoon zij in dezelfde categorieën zijn ingedeeld, is hun situatie dus zowel statutair als budgettair niet dezelfde als die van ambtenaren en andere tijdelijke functionarissen. Het middel ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht kan hier redelijkerwijs niet worden aangewend, aangezien de Commissie het beginsel van gelijke behandeling niet heeft geschonden. Zij heeft zich overigens actief ingezet om dit salarisverschil in de toekomst op te heffen en dit initiatief, dat in verzoekers voordeel is, kan niet tegen haar worden ingeroepen. Ik concludeer derhalve tot verwerping van het beroep, met verwijzing van verzoekers in hun eigen kosten.
Eerst zal ik de stelling van verzoeker onderzoeken. Volgens hem kent het onderhavige besluit de gewezen kabinetschef bij beëindiging van zijn detachering een recht op bevordering toe en bepaalt het bovendien binnen welke termijn de instelling tot bevordering moet overgaan. Hiervoor pleit de brief die hij heeft ontvangen, en vooral het tussenzinnetje „où la promotion leur est assurée”. Volgens verzoeker is de weigering om hem te bevorderen derhalve onwettig, en wel op de volgende gronden: a) schending van het vertrouwensbeginsel; b) discriminatie ten opzichte van andere bij de kabinetten gedetacheerde ambtenaren; c) misbruik van bevoegdheid.

Deze uitlegging mist echter elke grondslag. Zoals verweerster opmerkt, is het doel van het besluit van 28 juli 1981 een wijziging van een eerder besluit van de Commissie van 20 juni 1979 dat eveneens betrekking had op de herplaatsing van bij een kabinet gedetacheerde ambtenaren na bevordering. De nieuwe maatregel is er vooral op gericht, de termijnen die in de oude maatregel voor de plaatsing in de nieuwe dienst waren vastgesteld, te verkorten. De thans gestelde maximumtermijn van 3 maanden bij een bevordering tot de rangen A 1, A2 en A 3 wil twee belangrijke eisen verzoenen: leidinggevende functies met hoge verantwoordelijkheid moeten snel worden bezet en de kabinetten moeten in staat worden gesteld om zich te reorganiseren en nieuw personeel te selecteren.

De zienswijze van de Commissie vindt steun in de ontstaansgeschiedenis van het besluit (doc. PERS (81) 171) en, alles wel beschouwd, in de tekst zelf van het besluit. Dat deze slecht is opgesteld staat buiten kijf (het tussenzinnetje waarop verzoeker zich beroept en dat zo onbegrijpelijk is dat men een drukfout vermoedt, toont dit per tabulas aan). De interpretatie van Steinfort — volgens welke een tijdens zijn detachering bevorderde ambtenaar na zijn herplaatsing een „tweede” bevordering dient te krijgen, welke de instelling hem „garandeert” — is ongerijmd en flagrant in strijd met het Statuut. Leest men het minder haastig, dan zal men merken dat de woorden „dans un certain délai” en „réintégreront leur service” een duidelijke samenhang vertonen; de termijn van drie maanden kan dan ook enkel slaan op de periode waarbinnen de ambtenaar zijn nieuw ambt moet bekleden. Vaststaat in ieder geval dat het betrokken besluit uitdrukkelijk betrekking heeft op tijdens bun detachering bij een kabinet bevorderde ambtenaren van de categorie A. Welnu, zoals bekend, is Steinfort nadien bevorderd, zodat hij uit dit besluit, zelfs indien zijn uitlegging ervan juist zou zijn, geen enkel voordeel Kan halen.
Vooraf doet zich evenwel een probleem voor inzake de ontvankelijkheid van het beroep.

Zonder uitdrukkelijk een exceptie van niet-ontvankelijkheid op te werpen, meent de Commissie immers dat het beroep tardief is, omdat verzoeker al in zijn brief van 5 maart 1982 had laten blijken dat hij bekend was met het hem betreffende besluit tot afwijzing van 1 maart 1982, het besluit van 28 mei slechts een bevestiging is van het vorige en het op 25 augustus 1982 ingeschreven beroep derhalve te laat is ingesteld.

Het Hof zal dit betoog niet kunnen volgen: toen hem op 26 maart 1982 werd meegedeeld dat zijn bewijsstukken nogmaals zouden worden onderzocht, mocht verzoeker ervan uitgaan — de Commissie is het daarmee eens — dat de termijn van artikel 91, lid 3, Ambtenarenstatuut eerst zou ingaan op het ogenblik dat hem een nieuw, gunstig dan wel ongunstig, besluit zou worden meegedeeld.

Op haar zittingen van 26 maart en 3 juni 1982 heeft de jury de dossiers van de 818 sollicitanten die aanvankelijk niet tot het examen waren toegelaten, opnieuw onderzocht. Na dit onderzoek werd een andere sollicitant, die voor hetzelfde werkgebied als verzoeker had geopteerd, wel tot het schriftelijk examen toegelaten. Hieruit blijkt, dat het besluit van 28 mei 1982 niet eenvoudig een bevestiging is van dat van 1 maart, maar ervoor in de plaats komt.
In de onderhavige zaak heeft de Commissie krachtens artikel 169, tweede alinea, EEG-Verdrag beroep ingesteld tegen Ierland wegens schending van artikel 30 EEG-Verdrag door bepaalde initiatieven, voornamelijk het voeren van reclame, ter bevordering van de verkoop van Ierse produkten. In wezen moet dus worden vastgesteld of deze initiatieven onder het begrip „maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve invoerbeperkingen” vallen.

De feiten zijn de volgende. De Commissie heeft bij brief van 28 mei 1979 de procedure van artikel 169, eerste alinea, EEG-Verdrag, ingeleid en de Ierse regering verzocht opmerkingen te maken over de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van een aantal maatregelen die zij had genomen in het kader van het in januari 1978 aangekondigde driejarenprogramma ter bevordering van de afzet van Ierse produkten. In deze brief (met name bladzijden 3 en 4) werd gepreciseerd, dat de Commissie de volgende maatregelen in strijd achtte met voornoemd artikel 30:

a) de invoering van een fabrieksmerk „Guaranteed Irish” en de mogelijkheid voor de verbruiker zich met eventuele klachten over van dit merk voorziene produkten te wenden tot de „Irish Goods Council” — een door de Ierse regering gefinancierde en gecontroleerde vereniging;

b) de oprichting van de „Shoplink Service”, bestemd om de verbruikers te informeren over produkten van Iers fabrikaat, en wel via vijf centra, gevestigd te Dublin, Cork, Limerick, Waterford en Galway;

c) het voeren van verschillende vormen van reclame voor Ierse produkten door middel van de „Irish Goods Council”;

d) het alleen aan Ierse produkten ter beschikking stellen van de tentoonstellingsfaciliteiten van het „Ireland House Trade Centre” te Dublin, welke instelling over een infrastructuur van meer dan 2000 m2 beschikt en door de „Irish Goods Council” wordt beheerd.

Bij brief van 20 juli 1979 erkende de Ierse regering in 1978 een driejarenprogramma ter bevordering van de verkoop van Ierse produkten te hebben opgesteld, en deelde zij de Commissie mee dat zij op het punt stond de tentoonstellingsfaciliteiten van het „Ireland House Trade Centre” en de voordelen van de „Shoplink Service” ook te laten gelden voor ingevoerde communautaire produkten. Van deze voornemens kwam evenwel niets terecht. Daarop stelde de Commissie bij met redenen omkleed advies van 25 februari 1981 vast dat de Ierse overheid geen der voornoemde maatregelen had opgeheven, en herhaalde zij haar beschuldiging dat Ierland artikel 30 EEG-Verdrag niet was nagekomen.

Tijdens een vergadering van ambtenaren van de Commissie en Ierse ambtenaren op 5 mei 1981 maakten deze laatsten bekend dat de Ierse regering had besloten het systeem van de „Shoplink Service” alsmede de tentoonstellingsfaciliteiten in het „Ireland House Trade Centre” af te schaffen. Met betrekking tot de twee andere groepen maatregelen kwamen er evenwel geen nieuwe toezeggingen of inlichtingen van de Ierse regering. Daarom besloot de Commissie op 15 september 1981 het beroep in te stellen dat ik nu zal onderzoeken.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

SIR GORDON SLYNN

VAN22 JUNI 1982 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de onderhavige zaak verzoekt de Commissie het Hof krachtens artikel 169 EEG-Verdrag, vast te stellen dat het Koninkrijk België zijn verdragsverplichtingen niet is nagekomen door niet binnen de in artikel 43 gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan de Tweede richtlijn van de Raad van 13 december 1976 (nr. 77/91/EEG) strekkende tot de harmonisatie van het vennootschapsrecht (PB L 26 van 1977, blz. 1). Die termijn is verstreken op 16 december 1978, twee jaar na kennisgeving van deze richtlijn aan de Lid-Staten.

Koninkrijk België heeft noch in zijn schriftelijke noch in zijn mondelinge opmerkingen betwist dat het de richtlijn niet is nagekomen. Het heeft uitgelegd dat de vertraging enerzijds te wijten is aan de specifieke moeilijkheden die voortvloeien uit de door de Belgische wetgever toegepaste procedures, gepaard met de politieke crisis, en anderzijds aan het feit dat de termijnen die in de richtlijn zijn vastgesteld, althans volgens de Belgische regering, te kort zijn. Op15 september 1978 keurde de Ministerraad een voorontwerp van wet tot omzetting van de richtlijn in het nationaal recht goed. Vervolgens is het aan de Raad van State voorgelegd, die op 29 januari 1979 advies heeft uitgebracht. Het ontwerp werd aangepast, opnieuw aan de Ministerraad voorgelegd en op 5 december 1979 op het bureau van de Kamer van Volksvertegenwoordigers neergelegd. Ofschoon de regering op een dringende behandeling van de zaak had aangedrongen, is het nog steeds in beraad bij de bijzondere Kamercommissie tot wier bevoegdheid het vennootschapsrecht behoort. Naar het Hof ter terechtzitting is medegedeeld, kon de goedkeuring van het ontwerp door één van de Kamers eerst binnen zes weken of twee maanden worden verwacht en zal het pas eind dit jaar wet zijn geworden.

Het is vaste rechtspraak van het Hof, dat een Lid-Staat zich niet kan beroepen op omstandigheden of praktijken in zijn nationale rechtsorde ter rechtvaardiging van zijn verzuim om de hem door een richtlijn opgelegde verplichtingen na te komen.

Mitsdien concludeer ik in deze zaak tot toewijzing van het beroep van de Commissie en tot verwijzing van het Koninkrijk België in de kosten van de procedure.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

P. VERLOREN VAN THEMAAT

VAN 17 DECEMBER 1981

Mijnheer de president,

mijne beren rechters,

In de zaak 55/81 zou ik in hoofdzaak het illustere voorbeeld van advocaat-generaal Warner in de zaak 69/79, Jor-dens-Vosters/Bedrijfsvereniging voor de Leder- en Lederverwerkende Industrie (Jurispr. 1980, blz. 88) willen volgen. In beginsel onderschrijf ik in de onderhavige zaak eveneens zo volkomen de opmerkingen van de Commissie, dat ik ermee kan volstaan ze tot de mijne te maken. De vragen die de Arbeidsrechtbank (Zevende kamer) in Luik aan het Hof heeft gesteld, dienen naar mijn oordeel dan ook te worden beantwoord als door de Commissie in deze zaak voorgesteld.

Ik voeg hieraan slechts toe, dat het Office national des pensions pour travailleurs salariés (ONPTS) tijdens de mondelinge behandeling de juistheid van de opmerkingen van de Commissie met betrekking tot het belang van de werkperioden in het buitenland voor de toepassing van artikel 13, §2, letter d) van verordening nr. 1408/71 (memorie blz. 6-7) heeft erkend.

De door dit artikel in combinatie met de Belgische wetgeving terzake voor de periode van militane dienst en krijgsgevangenschap voorziene bonusregeling heeft inmiddels reeds tot verhoging van het pensioen van de heer Vermaut geleid. De vragen van de Arbeidsrechtbank hadden echter niet op dit punt betrekking. Het zonder voorwerp geraakt zijn van dit aanvankelijke geschilpunt behoeft dus geen gevolgen te hebben voor de door de Commissie voorgestelde en door mij overgenomen formulering van de antwoorden op de gestelde vragen.
In zijn arrest van 27 juni 1973, gewezen in de zaak 35/72 (Kley t. Commissie, Jurispr. 1973, blz. 679) heeft het Hof dit standpunt evenwel kennelijk verlaten. De heer Kley vorderde nietigverklaring van het afwijzend besluit, stilzwijgend genomen naar aanleiding van zijn beklag over een besluit van de directeur-generaal van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek, waarbij hij van de leiding van de natuurkundige groep van de reactor te Ispra was ontheven en tot adviseur van de wetenschappelijke directie der instelling was benoemd. Zich onder meer beroepend op het arrest-Reinarz (Jurispr. 1970, blz. 275), betoogde de Commissie dat de vordering tegen een verzoeker niet bezwarende maatregel gericht zou zijn, zodat verzoeker er niet in zou kunnen worden ontvangen. De overplaatsing zou noch aan zijn materiële belangen afbreuk doen noch ten koste gaan van zijn positie binnen de hiërarchie, zodat zijn rechtspositie niet in het geding zou zijn (r.o. 2 en 3).

In afwijking van eerdere arresten overwoog het Hof nu dat „een overplaatsingsbesluit, zelfs wanneer het de materiële belangen of de rang van een ambtenaar niet raakt, nochtans — in verband met de aard van de functie en de omstandigheden in aanmerking genomen — aan de immateriële belangen en toekomstverwachtingen van het betrokken personeelslid afbreuk kan doen; dat het derhalve niet a priori als voor betrokkene niet bezwarend mag worden beschouwd” (r.o. 4 en 5).

Voor zover men mocht willen tegenwerpen dat dit arrest, waarin het om een overplaatsing ging, niet kan worden toegepast op het onderhavige geval, waarin hoogstens kan worden gezegd dat een ambtenaar die zijn ambt behoudt, met een andere taak is belast, stel ik vast dat de term „overplaatsing” in voormelde zaak door het Hof, zoals trouwens ook door de Commissie, in ruime zin en niet in strikt statutaire zin werd gebruikt (vgl. mijn conclusies van 12 februari 1981 in de gevoegde zaken 161 en 162/80, Carbognani en Coda Zabetta, blz. 15 van de getypte tekst, en het nog niet gepubliceerde arrest van ‚s Hofs Tweede kamer de dato 24 februari 1981, r.o. 19 en 20). Uit de stukken in de zaak-Kley blijkt dat ook hij met behoud van zijn ambt ander werk te doen kreeg, waarmede ik, ter weerlegging van het betoog der Commissie, meen te kunnen volstaan.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J.-P. WARNER

VAN 18 DECEMBER 1980 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne beren Rechters,

Ik kan dit niet anders zien dan als een zeer eenvoudige zaak, waarin ik terstond conclusie kan nemen.

Ik ben het volstrekt eens met de conclusie van de Commissie. De kern van de zaak is mijns inziens, dat er hier niets is wat zou kunnen worden beschouwd als „bezwarende titel” in de zin van artikel 2, sub a, van de richtlijn, niets wat kan worden aangeduid als de „tegenwaarde” in de zin van artikel 8 — namelijk de tegenwaarde van de ten behoeve van de leden der coöperatie verrichte dienst —, en niets waarvan men kan zeggen dat het door de coöperatie is „ontvangen” in de zin van punt 13 van bijlage A. In elk geval kan de waardedaling van de aandelen, die de leden voor lief hebben moeten nemen, niet als zodanig worden omschreven. Mijns inziens kan men enkel maar vaststellen dat de leden niets hebben betaald en dat de coöperatie dus niets heeft ontvangen. Een casuspositie zoals de onderhavige zou enkel kunnen vallen onder een bepaling die berust op de fictie, dat er een tegenprestatie is waar er geen is.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J.-P. WARNER

VAN 3 MEI 1979 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

U hebt zojuist de vragen en antwoorden gehoord van aan de ene kant rechter O'Keeffe en mijzelf en aan de andere kant de geleerde gemachtigde van de Commissie. Daarvóór hebt u zeer uitvoerige pleidooien beluisterd. Het lijkt mij weinig zinvol u te vragen de behandeling te verdagen om mij gelegenheid te geven mijn conclusie voor te bereiden.

Ik geloof dat de wijze waarop de zaak moet worden opgelost, door die laatste vragen en antwoorden volledig duidelijk is geworden. Gebleken is immers dat er geen enkele gemeenschapsbepaling bestaat die de douane-instanties verplicht of machtigt de monetaire compenserende bedragen in de drie verschillende gevallen die ik heb genoemd, aan te passen of niet aan te passen, dat wil zeggen, een extra monetair compenserend bedrag te heffen in een geval als het onderhavige — zoals de Commissie wil —, geen extra monetair compenserend bedrag te heffen in een geval van overmacht, en, bij invoer in een land met een gedevalueerde munt, geen aanvullend monetair compenserend bedrag toe te kennen.

Artikel 20 van verordening nr. 1259/72 en artikel 20 van verordening nr. 232/75 is ten deze volstrekt neutraal. Het bepaalt enkel dat de monetaire compenserende bedragen zullen worden vermenigvuldigd met de coëfficiënt 0,3.

Ik heb volledig begrip voor het betoog van de Commissie, dat wanneer het produkt niet is gebruikt overeenkomstig de in de verordeningen nrs. 1259/72 of 232/75 voorgeschreven bestemming, niet meer de uitzonderingsbepaling van artikel 20 van toepassing is, maar de algemene regel vervat in de verordeningen van de Commissie waarin de monetaire compenserende bedragen voor het betrokken tijdvak algemeen worden vastgesteld. Maar dit betoog bewijst te veel, want zou het juist zijn, dan zou in alle gevallen een aanpassing moeten plaatsvinden. Wellicht zouden de verordeningen van de Commissie moeten voorzien in een aanpassing in een geval als het onderhavige. Doch in werkelijkheid doen zij dat niet. Zij laten deze materie eenvoudig ongeregeld, en het Hof kan mijns inziens in die verordeningen geen bepalingen lezen die er niet in staan.

Ik zou derhalve willen concluderen dat op de eerste vraag die het Finanzgericht in beide zaken heeft gesteld, worde geantwoord dat artikel 20 van verordening nr. 1259/72, respectievelijk van verordening nr. 232/75, aldus moet worden uitgelegd, dat de verlaging van het monetaire compenserende bedrag enkel afhankelijk is van de voorwaarde dat het produkt is verkocht overeenkomstig de artikelen 1 tot 19 van de verordening, en dat het niet tevens noodzakelijk is dat het overeenkomstig de voorschriften van de verordening is gebruikt. Daarmee komt de tweede vraag niet meer aan de orde.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
De prejudiciële vraag die in de drie gevoegde zaken 233-235/78 aan het Hof is voorgelegd, is duidelijk: gevraagd wordt om uitlegging van de uitdrukking „plaats van opslag” in de artikelen 4, lid 2, sub c, en 14, sub a, van verordening nr. 2015/76 van de Commissie van 13 augustus 1976 betreffende de opslagcontracten voor tafelwijn, druivemost en geconcentreerde druivemost.

Ten aanzien van de feiten kan ik volstaan met te zeggen dat verzoekers in de hoofdgedingen wijnproducenten zijn, die het bevoegde Duitse interventiebureau hebben verzocht een opslagcontract voor tafelwijn te mogen sluiten, waarvoor gemeenschapssubsidie wordt toegekend. Om evenwel de in artikel 5 van verordening nr. 2015/76 voorgeschreven minimumhoeveelheid van 100 hl te bereiken, moesten de door iedere verzoeker in zijn eigen kelder opgeslagen hoeveelheden worden samengeteld. Het interventiebureau weigerde het opslagcontract te sluiten, omdat de totale hoeveelheid van 100 hl niet op één plaats was opgeslagen.

Toen de verzoeken om herziening van de bedoelde besluiten waren afgewezen, gingen verzoekers in de hoofdgedingen in beroep bij het Verwaltungsgericht Frankfurt/Main. In het kader van deze beroepen legde het Verwaltungsgericht bij drie afzonderlijke, doch naar letter en inhoud gelijke verwijzingsbeschikkingen het Hof van Justitie de volgende vraag voor:

„Dient verordening (EEG) nr. 2015/76 van de Commissie van 13 augustus 1976 betreffende de opslagcontracten voor tafelwijn, druivemost en geconcentreerde druivemost (PB L 221 van 1976, blz. 20), inzonderheid wegens de in artikel 4, lid 2, sub c, en in artikel 14, sub a, van deze verordening gebezigde formulering, plaats van opslag' en wegens de in artikel 5 van de verordening genoemde regeling betreffende een minimumhoeveelheid van 100 hl voor wijn en most, aldus te worden verstaan, dat de voor een minimumhoeveelheid van 100 hl voor wijn en most te sluiten contracten (artikel 5) — voor het geval het contract wordt gesloten met producentengroeperingen (artikel 2, lid 1, eerste alinea) — slechts kunnen worden gesloten, wanneer de totale minimumhoeveelheid van 100 hl in één kelder of in kelders op één perceel wordt opgeslagen?”