ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

De Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van CWS Powder Coatings GmbH, Billions Europe Ltd en de andere interveniënten wier namen zijn opgenomen in de bijlage, Ettengruber GmbH Abbruch und Tiefbau, Ettengruber GmbH, Ettengruber GmbH Recycling und Verwertung en TIGER Coatings GmbH & Co. KG in zaak T‑279/20, in die van Billions Europe en de andere verzoeksters wier namen zijn opgenomen in de bijlage, de Conseil européen de l’industrie chimique – European Chemical Industry Council (Cefic), de Conseil européen de l’industrie des peintures, des encres d’imprimerie et des couleurs d’art (CEPE), de British Coatings Federation Ltd (BCF), de American Coatings Association, Inc. (ACA), Mytilineos SA en Delfi-Distomon Anonymos Metalleftiki Etaireia in zaak T‑283/20, en die van par Brillux GmbH & Co. KG, Daw SE, Billions Europe en de andere interveniënten wier namen zijn opgenomen in de bijlage, Sto SE & Co. KGaA en Rembrandtin Coatings GmbH in zaak T‑288/20.
Ten slotte staat in artikel 17, leden 1 tot en met 4, van die verordening te lezen:

„1. De lidstaten zijn verplicht alle nodige maatregelen te treffen opdat de bedragen van de overeenkomstig artikel 2 vastgestelde rechten ter beschikking van de Commissie worden gesteld op de in deze verordening vastgestelde wijze.

2. De lidstaten behoeven de bedragen van de vastgestelde rechten niet ter beschikking van de Commissie te stellen als zij niet kunnen worden geïnd:

a) hetzij door overmacht, of

b) hetzij om andere redenen die niet aan hen te wijten zijn.

De bedragen van de vastgestelde rechten worden oninbaar verklaard bij een besluit van de bevoegde administratieve autoriteit.

De bedragen van de vastgestelde rechten worden geacht oninbaar te zijn uiterlijk na een periode van vijf jaar te rekenen vanaf de datum waarop het bedrag overeenkomstig artikel 2 is vastgesteld of, in geval van een administratief of gerechtelijk beroep, de vaststelling, kennisgeving of bekendmaking van het definitieve besluit heeft plaatsgevonden.

[…]

De oninbaar verklaarde of geachte bedragen worden definitief afgeboekt uit de in artikel 6, lid 3, onder b), bedoelde specifieke boekhouding. Zij worden opgenomen in een bijlage bij het in lid 4, onder b), van hetzelfde artikel bedoelde kwartaaloverzicht en, eventueel, in het in lid 5 van dit artikel bedoelde kwartaaloverzicht.

3. Binnen drie maanden na het in lid 2 genoemde administratieve besluit of de in hetzelfde lid bedoelde vervaldag delen de lidstaten de Commissie de gegevens mede betreffende de gevallen van toepassing van het genoemde lid 2, voor zover het bedrag van de vastgestelde rechten meer bedraagt dan 50000 EUR.

[…]

Deze mededeling, gedaan op een model dat door de Commissie wordt vastgesteld na raadpleging van het in artikel 20 bedoelde comité, moet de Commissie in staat stellen de in lid 2, onder a) en b), bedoelde redenen te beoordelen waarom de betrokken lidstaat het betrokken bedrag niet ter beschikking heeft kunnen stellen, alsmede de maatregelen die hij heeft genomen om de invordering te bewerkstelligen.

4. De Commissie zendt binnen zes maanden na de ontvangst van de in lid 3 bedoelde mededeling haar opmerkingen aan de betrokken lidstaat toe.

[…]”
43

In de tweede plaats voert verzoekster aan dat het feit dat de betrokken waren geen rijst bevatten, niet doorslaggevend is. Volgens haar is, voor zover het relevante publiek ertoe wordt gebracht te geloven dat de genoemde waren op basis van basmatirijst zijn gemaakt, terwijl dat niet het geval is, voldaan aan de voorwaarde van misleidende presentatie. De aan de term „basmati” verbonden goodwill slaat niet alleen op basmatirijst maar ook op waren die deze rijst bevatten of op basis ervan zijn bereid en aldus worden geëtiketteerd, hetgeen ook blijkt uit de beslissing van het United Kingdom Intellectual Property Office (merkenbureau, Verenigd Koninkrijk) van 9 augustus 2016 in oppositieprocedure O-378‑16 (hierna: „beslissing Basmati Bus”). De minimale kenmerken van basmatirijst, waardoor het een duidelijk onderscheiden klasse is, blijven in beide gevallen aanwezig. Het relevante publiek verwacht bij aankoop van een waar die is aangeduid als zijnde op basis van basmatirijst of basmatirijst bevattend, dat het die rijst inderdaad bevat. Uit het arrest van de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [rechter in tweede aanleg in civielrechtelijke zaken in Engeland en Wales, Verenigd Koninkrijk], Taittinger SA v ALLBEV LTD (1993) F.S.R. 641 (hierna: „arrest Taittinger”), en de beslissing Basmati Bus blijkt dat de voorwaarde inzake een misleidende presentatie vervuld kan worden voor waren van uiteenlopende aard. Volgens de rechtspraak van het Verenigd Koninkrijk is het namelijk een van de voornaamste kenmerken van de wetgeving betreffende misleidende benaming dat het voor een misleidende presentatie die aanleiding kan geven tot een beroep of die schade kan veroorzaken, niet nodig is dat de waren identiek zijn of een bekendheid of goodwill van dezelfde omvang hebben.
100

Voorts wordt in punt 3 van het bestreden besluit weliswaar specifiek melding gemaakt van reisbeperkingen en -adviezen die het Koninkrijk Denemarken, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk Noorwegen in april en mei 2020 hebben vastgesteld, maar moet er ten eerste op worden gewezen dat de betrokken maatregel, zoals vermeld in punt 5 van dat besluit, ertoe strekt om SAS gedeeltelijk te vergoeden voor de schade die voortvloeit uit de annulering of omboeking van haar vluchten na de invoering van reisbeperkingen in het kader van de COVID-19-pandemie, zonder dat deze beperkingen precies zijn aangegeven. Bijgevolg blijkt uit het bestreden besluit niet dat de door SAS geleden schade beperkt is tot de schade die voortvloeit uit de in punt 3 ervan genoemde beperkingen, en niet tot eventuele beperkingen die in het kader van de COVID-19-pandemie ook na dat besluit hadden kunnen worden vastgesteld. Ten tweede moet worden vastgesteld dat in het bestreden besluit niet wordt uitgesloten dat de in punt 3 genoemde beperkingen volgens de prognoses van de Commissie die in punt 31 hierboven zijn vermeld, ook na de opheffing ervan nog kunnen doorwerken op het luchtverkeer. Derhalve moet worden opgemerkt dat er geen sprake is van tegenstrijdigheden tussen de vaststelling dat de door SAS geleden schade voortvloeit uit reisbeperkingen in het kader van de COVID-19-pandemie en de vaststelling dat die schade zich tot in 2021 kan voordoen.
8.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie – Begrip – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 82, 85, 126)
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een ouder gelijk of overeenstemmend merk dat bekend is – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie – Begrip – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5, en 53, lid 1, a)] (zie punten 38‑40)
2)

Jindal Saw Ltd en Jindal Saw Italia SpA worden verwezen in de kosten.
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken MAIMAI MADE IN ITALY en YAMAMAY [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 116, 133, 140)
9.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die betrokken zijn geweest bij het beramen, aansturen of plegen van handelingen die ernstige schendingen of misbruik van de mensenrechten inhouden – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2016/2231 en bij besluit (GBVB) 2019/2109, art. 3, lid 2, b), en bijlage II; verordening nr. 1183/2005 van de Raad, art. 2 ter, lid 1, b), en verordening nr. 2019/2101 van de Raad, bijlage] (zie punt 168)
1.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 19‑21, 58)
2.

Ambtenaren – Geaccrediteerde parlementaire medewerkers – Aanwerving – Aanstellingsvoorwaarden – Waarborgen in zedelijk opzicht – Omvang – Verificatie – Beoordelingsbevoegdheid van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag [Regeling andere personeelsleden, art. 2, c), en 128, lid 2, c)] (zie punten 23‑25, 29, 31)
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken – Gebruik van het teken in het economische verkeer – Begrip – Gebruik in het kader van een handelsactiviteit waarmee een economisch voordeel wordt nagestreefd [Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 4, en 52, lid 1, c)] (zie punten 17, 30)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerken Strong like nature en STRONG NATURE [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 29‑32, 48, 51‑54, 58, 66‑68, 70)
3)

M/S. Indeutsch International en het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) dragen hun eigen kosten en de kosten van 135 Kirkstall, Inc., voorheen Crafts Americana Group, Inc., in verband met het incidentele beroep en de procedure voor de kamer van beroep.
6.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Geen toestemming van de merkhouder met de inschrijving die door een gemachtigde of een vertegenwoordiger in eigen naam is aangevraagd – Gemachtigde of vertegenwoordiger – Doel [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 3, en 53, lid 1, a)] (zie punten 60, 61)
1)

Het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 17 december 2019 betreffende de terugvordering bij Robert Rochefort van een in het kader van parlementaire assistentie onverschuldigd uitgekeerd bedrag van 61423,40 EUR en de daarop betrekking hebbende debetnota van 22 januari 2020 worden nietig verklaard voor zover zij betrekking hebben op bedragen die zijn uitgekeerd in de periode van april tot en met juni 2010, in februari, juni en juli 2011 en ten slotte in de periode van 21 mei tot en met 27 juli 2012.
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Merk bestaande uit verschillende elementen – Mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit om elk bestanddeel van het merk te onderzoeken – Noodzaak om de globale perceptie van de combinatie door het relevante publiek in aanmerking te nemen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 26, 32)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren – Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 60)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Overeenstemming van de betrokken merken – Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren – Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 70)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 38, 39)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 29, 40)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 41-44)
124

In die brief van 25 juli 2014 ging het namelijk om de twee hierboven in punt 122 genoemde besluiten, die zowel in de uitnodiging om opmerkingen te maken op grond van artikel 108, lid 2, VWEU als in het bestreden besluit opnieuw zijn vermeld. Bovendien is de lijst van begunstigden van de bestreden maatregelen nooit beperkt tot Sogia Ellas, aangezien de Commissie reeds in de brief tot inleiding van de procedure aan de Helleense Republiek heeft gevraagd of die maatregelen ook aan andere ondernemingen ten goede waren gekomen, en in de uitnodiging om opmerkingen te maken overeenkomstig artikel 108, lid 2, VWEU werd verwezen naar andere potentiële begunstigden in de landbouw- en de bosbouwsector.
76

In dit verband wijzen drie elementen op het belang van punt 2 van het dispositief van het certificeringsbesluit. Ten eerste heeft de voorzitter van de Poolse toezichthouder in het kader van de in de procedure in zaak AT.39816 georganiseerde marktconsultatie benadrukt dat geen uitvoering is gegeven aan de in dit punt vereiste overdracht. Ten tweede heeft de Russische minister van Energie bij brief van 30 augustus 2016 gedreigd de gasleveringen van Gazprom te verminderen of stop te zetten indien dat besluit volledig ten uitvoer zou worden gelegd. Ten derde heeft de Commissie zelf in twee adviezen van 2014 en 2015 over twee aan het certificeringsbesluit voorafgaande ontwerpbesluiten gewezen op het belang van een overdracht van de dagelijkse exploitatie van de compressor- en meetinstallaties aan Gaz‑System. Zij heeft meer in het bijzonder gewezen op het risico dat EuRoPol Gaz zonder die overdracht ongerechtvaardigde toegang zou hebben tot vertrouwelijke informatie en discriminerende praktijken zou toepassen jegens de concurrenten van haar aandeelhouders, te weten verzoekster en Gazprom. Bijgevolg kan het certificeringsbesluit niet los worden gezien van de in die adviezen geformuleerde bedenkingen.
70

Wanneer de handhaving van de naam van de betrokken persoon of entiteit op een lijst van personen of entiteiten die zijn onderworpen aan beperkende maatregelen, is gebaseerd op dezelfde gronden als die welke de vaststelling van de oorspronkelijke handeling hebben gerechtvaardigd, zonder dat jegens hem of haar nieuwe elementen in aanmerking zijn genomen, is de Raad echter niet verplicht om de betrokken persoon of entiteit, teneinde zijn of haar recht om te worden gehoord te eerbiedigen, de tegen hem of haar in aanmerking genomen belastende elementen opnieuw mee te delen (zie in die zin arrest van 7 april 2016, Central Bank of Iran/Raad, C‑266/15 P, EU:C:2016:208, punten 32 en 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Daarentegen moeten de belastende elementen worden meegedeeld wanneer er sprake is van nieuwe gegevens die de Raad gebruikt voor het bijwerken van de informatie over de individuele situatie van de betrokken persoon of entiteit, of over de politieke en veiligheidssituatie van het land ten aanzien waarvan het stelsel van beperkende maatregelen is vastgesteld (zie in die zin arrest van 12 februari 2020, Kande Mupompa/Raad, T‑170/18, EU:T:2020:60, punt 72).
123

Gelet op de door artikel 6, lid 1, eerste volzin, van verordening nr. 1367/2006 nagestreefde doelstelling om principieel toegang te bieden tot „informatie [die] betrekking heeft op uitstoot in het milieu”, moet dat begrip aldus worden opgevat dat het met name de gegevens omvat die het publiek in staat stellen te weten wat daadwerkelijk in het milieu wordt uitgestoten, dan wel voorzienbaar in het milieu zal worden uitgestoten bij normaal of realistisch gebruik van het betrokken product, of de betrokken stof, in overeenstemming met de toelating voor het op de markt brengen die voor het product of de stof in kwestie is afgegeven en overeenkomstig de omstandigheden in het gebied waarvoor het product of de stof is bestemd. Bijgevolg moet dat begrip aldus worden uitgelegd dat het met name de inlichtingen omvat betreffende de aard, de samenstelling, de hoeveelheid, de datum en de plaats van de daadwerkelijke of voorzienbare emissies in dergelijke omstandigheden, van het product of de stof in kwestie (arrest van 23 november 2016, Commissie/Stichting Greenpeace Nederland en PAN Europe, C‑673/13 P, EU:C:2016:889, punt 79).
391

Uit een en ander vloeit voort dat de Raad bij de vaststelling van het bestreden besluit niet voldoende rekening heeft gehouden met alle relevante elementen in verband met de situatie in de Westelijke Sahara en ten onrechte van mening was dat hij over een beoordelingsmarge beschikte om te beslissen of moest worden voldaan aan het vereiste, overeenkomstig de uitlegging die het Hof heeft gegeven aan het beginsel van de relatieve werking van verdragen in samenhang met het zelfbeschikkingsbeginsel, dat het volk van dat gebied, in zijn hoedanigheid van derde ten aanzien van de litigieuze overeenkomst, zijn instemming betuigt met de toepassing van die overeenkomst op het betrokken gebied. Ten eerste hebben de Raad en de Commissie met name ten onrechte aangenomen dat het op grond van de huidige situatie van dat gebied niet mogelijk was om zich met name via verzoeker te vergewissen van de instemming van dat volk. Ten tweede heeft de Raad, door aan te nemen dat hij op grond van de door de Commissie en de EDEO gehouden raadplegingen, die niet tot doel hadden een dergelijke instemming te verkrijgen noch waren bedoeld om voor dat volk „representatieve instanties” aan te spreken, aan het beginsel van de relatieve werking van verdragen, zoals uitgelegd door het Hof in punt 106 van het arrest Raad/Front Polisario, heeft kunnen voldoen, zich vergist met betrekking tot de draagwijdte van die raadplegingen en die van het in dat punt geformuleerde vereiste. Ten derde was de Raad ten onrechte van mening dat hij zich op de door de juridisch adviseur van de VN opgestelde brief van 29 januari 2002 kon baseren door dat vereiste te vervangen door de criteria die beweerdelijk in die brief zijn opgenomen. Het onderhavige onderdeel van het derde middel is derhalve gegrond en brengt nietigverklaring van het bestreden besluit met zich mee.
42

Bovendien beperkt het EUIPO zijn onderzoek in nietigheidsprocedures op basis van een absolute weigeringsgrond weliswaar tot de door de partijen aangevoerde gronden en argumenten, maar betekent dit niet dat de kamer van beroep, in het kader van haar eigen beoordeling van de door de verzoeker tot nietigverklaring aangevoerde feiten, argumenten en bewijzen, niet tot een andere conclusie kan komen dan die welke door laatstgenoemde is voorgesteld [zie in die zin arrest van 24 oktober 2019, Rubik’s Brand/EUIPO – Simba Toys (Vorm van een kubus met vlakken die een roosterstructuur hebben), T‑601/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:765, punt 82]. Overigens vloeit uit artikel 71, lid 1, van verordening 2017/1001 voort dat de kamer van beroep, wanneer bij haar beroep is ingesteld, de bevoegdheden kan uitoefenen van de instantie die de bestreden beslissing heeft genomen en in dit kader het beroep dus opnieuw volledig ten gronde dient te onderzoeken, zowel rechtens als feitelijk [zie in die zin arresten van 13 maart 2007, BHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, punt 57; 4 maart 2020, Tulliallan Burlington/EUIPO, C‑155/18 P–C‑158/18 P, EU:C:2020:151, punt 97, en 28 maart 2019, Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.), T‑251/17 en T‑252/17, EU:T:2019:202, punt 27].
Om de werkingssfeer van de vergunning voor een geneesmiddel in de Unie te bepalen, dient om te beginnen te worden herinnerd aan de bewoordingen van artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB 2001, L 311, blz. 67): „[e]en geneesmiddel mag in een lidstaat slechts in de handel worden gebracht wanneer door de bevoegde autoriteiten van die lidstaat een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven overeenkomstig [de] richtlijn of wanneer een vergunning is afgegeven overeenkomstig verordening [nr. 726/2004]”. Artikel 6, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2001/83 bepaalt dat wanneer voor een geneesmiddel oorspronkelijk een vergunning voor het in de handel brengen overeenkomstig de eerste alinea is verleend,

„voor bijkomende concentraties, farmaceutische vormen, toedieningswijzen en aandieningsvormen ervan, alsmede voor iedere wijziging en uitbreiding die wordt aangebracht, eveneens een vergunning overeenkomstig de eerste alinea [wordt] verleend of [...] deze [worden] toegelaten op grond van de oorspronkelijke vergunning voor het in de handel brengen. Al deze vergunningen voor het in de handel brengen worden geacht deel uit te maken van dezelfde vergunning, met name voor de toepassing van artikel 10, lid 1.”