ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer – uitgebreid) van 18 november 2004, Ferriere Nord/Commissie (T‑176/01), houdende verwerping van een beroep tot nietigverklaring van beschikking 2001/829/EG, EGKS van de Commissie van 28 maart 2001 betreffende door Italië voorgenomen staatssteun aan Ferriere Nord SpA (PB L 310, blz. 22) waarbij de als milieusteun aangemelde steun die de autonome regio Friuli-Venezia Giulia (Italië) voornemens is aan rekwirante toe te kennen in de vorm van een financiële bijdrage voor de aanschaf van een walsband voor gelaste wapeningsnetten die het mogelijk maakt om het geluid en de hoeveelheid in de vorm van ijzeroxide geproduceerde afvalstoffen te verminderen, onverenigbaar met de gemeenschappelijk markt is verklaard, en houdende afwijzing van een vordering tot vergoeding van de schade die rekwirante stelt te hebben geleden ten gevolge van die beschikking
14

Wellcome heeft in een kortgedingprocedure bij het Handelsgericht Wien gevorderd dat Paranova wordt verboden, in het handelsverkeer voor concurrentiedoeleinden in Oostenrijk omgepakte geneesmiddelen, in het bijzonder ZOVIRAX, aan te bieden en/of te verhandelen met vermelding op de verpakking van nieuw aangebrachte of gehandhaafde merken waarvoor Wellcome in Oostenrijk bescherming geniet, wanneer: — de vermelding van de vennootschap die de waar heeft omgepakt, in grotere en duidelijkere letters en/of op een prominentere plaats op de verpakking staat dan de vermelding van de fabrikant; — op de randen van de ompakking gekleurde — in het bijzonder blauwe — strepen met een breedte van ongeveer 5 mm zijn aangebracht, zoals de strepen die vaak worden gebruikt voor de door Paranova in de handel gebrachte waren; — Paranova Wellcome vóór het in de handel brengen van de omgepakte waar niet naar behoren heeft ingelicht over de geplande verhandeling, door in het bijzonder ook de staat van uitvoer en de precieze redenen voor de noodzaak tot ompakking te vermelden.
Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 2000/79/EG van de Raad van 27 november 2000 inzake de inwerkingstelling van de Europese Overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van mobiel personeel in de burgerluchtvaart gesloten door de Association of European Airlines (AEA), de European Transport Workers’ Association (ETF), de European Cockpit Association (ECA), de European Regions Airline Association (ERA) en de International Air Carrier Association (IACA), is Ierland de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Door de termijn van zes maanden voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen niet in acht te nemen is het Groothertogdom Luxemburg de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 7, lid 4, van de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen.
Artikel 28 EG geeft uitdrukking aan de verplichting tot eerbiediging van de beginselen van non-discriminatie en wederzijdse erkenning van producten die in andere lidstaten rechtmatig zijn vervaardigd en in de handel gebracht, alsook aan de verplichting om de communautaire producten vrije toegang tot de nationale markten te verzekeren. Als maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve invoerbeperkingen in de zin van artikel 28 EG moeten worden beschouwd: de maatregelen van een lidstaat die ertoe strekken of tot gevolg hebben dat uit andere lidstaten afkomstige producten minder gunstig worden behandeld, alsmede belemmeringen van het vrije goederenverkeer die, bij ontbreken van harmonisatie van de nationale wettelijke regelingen, voortvloeien uit de toepassing op goederen uit andere lidstaten waarin deze goederen rechtmatig zijn vervaardigd en in de handel gebracht, van voorschriften betreffende de voorwaarden waaraan die goederen moeten voldoen, ook indien die voorschriften zonder onderscheid op alle producten van toepassing zijn. Elke andere maatregel die de toegang tot de markt van een lidstaat voor uit andere lidstaten afkomstige producten belemmert, valt eveneens onder dit begrip.

(cf. punten 34-35, 37)
Het met redenen omkleed advies moet een coherente en gedetailleerde uiteenzetting bevatten van de redenen die de Commissie tot de overtuiging hebben gebracht, dat de betrokken lidstaat een van de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen. Daarentegen kunnen niet dezelfde strenge eisen worden gesteld aan de nauwkeurigheid van de aanmaningsbrief, die noodzakelijkerwijze niet meer kan bevatten dan een eerste beknopte samenvatting van de grieven. Niets belet de Commissie dus om de grieven die zij in de aanmaningsbrief in meer algemene termen heeft geformuleerd, in haar met redenen omkleed advies gedetailleerd uiteen te zetten.

Een lidstaat die op grond van zijn wettelijke regeling de in een andere lidstaat gelegen woningen uitsluit van de eigenwoningsubsidie voor onbeperkt inkomstenbelastingplichtigen, komt de krachtens de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG op hem rustende verplichtingen niet na.

Deze wettelijke regeling heeft immers een ontmoedigende werking voor de in genoemde lidstaat onbeperkt inkomstenbelastingplichtigen die het uit de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG voortvloeiende recht op vrij verkeer genieten en in een andere lidstaat een woning willen bouwen of verwerven om er zelf in te gaan wonen. Een dergelijke beperking wordt niet gerechtvaardigd door het doel om het bouwen van woningen op het grondgebied van genoemde lidstaat aan te moedigen teneinde aldus een toereikend immobiliënaanbod te verzekeren, aangezien zij verder gaat dan noodzakelijk is om dit doel te bereiken.

(cf. punten 24, 27, 31, dictum 1)
Bijgevolg is het Hof bevoegd om het door een gemeenschapsinstelling krachtens artikel 230 EG ingestelde beroep tot nietigverklaring van een in het kader van titel V van het EU-Verdrag vastgestelde handeling te behandelen en in het kader daarvan de middelen te onderzoeken die overeenkomstig artikel 241 EG zijn aangevoerd, voor zover zij zijn ontleend aan schending van artikel 47 EU.

Een in het kader van titel V van het EU-Verdrag vastgestelde handeling die rechtsgevolgen sorteert, doet afbreuk aan de bepalingen van het EG-Verdrag in de zin van artikel 47 EU indien zij had kunnen worden vastgesteld op grond van dit laatste Verdrag, zonder dat behoeft te worden onderzocht of die handeling de uitoefening door de Gemeenschap van haar bevoegdheden belet of beperkt. Wanneer blijkt dat de bepalingen van een in het kader van de titels V of VI van het EU-Verdrag vastgestelde handeling wegens het doel en de inhoud ervan als hoofddoel hebben, uitvoering te geven aan een bij het EG-Verdrag aan de Gemeenschap toegewezen beleid, en zij dus geldig hadden kunnen worden vastgesteld op basis van dat Verdrag, zijn die bepalingen aangenomen met schending van artikel 47 EU.

Aangezien artikel 47 EU wordt geschonden doordat een op grond van het EU-Verdrag vastgestelde handeling van de Unie die rechtsgevolgen sorteert, had kunnen worden vastgesteld door de Gemeenschap, is het evenmin relevant of op een gebied dat niet tot de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap behoort, en waarop bijgevolg niets de lidstaten belet collectief of individueel hun bevoegdheden uit te oefenen, een dergelijke handeling door de lidstaten met uitoefening van hun eigen bevoegdheden had kunnen worden aangenomen.

Bovendien betreft de vraag of de bepalingen van een dergelijke handeling van de Unie onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen, de toekenning en dus het bestaan zelf van die bevoegdheid, en niet de exclusieve of gedeelde aard ervan.

(cf. punten 60-62)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12 – Accijnsproducten – Vaststelling van lidstaat waar recht verschuldigd is

(Richtlijn 92/12 van de Raad, art. 9, lid 3)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12 – Accijnsproducten – Vaststelling van lidstaat waar recht verschuldigd is

(Richtlijn 92/12 van de Raad, art. 9, lid 3)

3. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12 – Accijnsproducten – Vaststelling van lidstaat waar recht verschuldigd is

(Richtlijn 92/12 van de Raad, art. 7, lid 4, en 9, lid 3)

Samenvatting

1. Artikel 9, lid 3, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop biedt de lidstaat van verbruik niet de mogelijkheid, huisbrandolie die een particulier voor eigen behoefte in een andere lidstaat heeft verkregen en zelf naar deze lidstaat van verbruik heeft vervoerd, in het algemeen aan de betaling van accijns te onderwerpen, ongeacht de wijze waarop deze particulier de huisbrandolie heeft vervoerd.

Een lidstaat kan immers slechts gebruik maken van de in deze bepaling geboden mogelijkheid wanneer de producten door de particulier worden vervoerd op een wijze die „atypsich” is zoals gedefinieerd in deze bepaling.

(cf. punten 31‑32, dictum 1)

2. Het vervoer door een particulier van 3 000 l huisbrandolie in drie zogeheten „intermediate bulk containers” aan boord van een bestelwagen is een vorm van „atypisch vervoer” in de zin van artikel 9, lid 3, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop.

(cf. punt 41, dictum 2)

3. Artikel 7, lid 4, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop verzet zich niet tegen de wettelijke regeling van een lidstaat van bestemming waarin de accijns verschuldigd is ingevolge de mogelijkheid van artikel 9, lid 3, van deze richtlijn, krachtens welke een particulier die zelf en voor eigen behoefte huisbrandolie heeft gekocht in een andere lidstaat waar dat goed tot verbruik is uitgeslagen, en dat goed zelf „op een atypische wijze” in de zin van genoemd artikel 9, lid 3, naar deze lidstaat van bestemming vervoert, een zekerheid moet stellen om de betaling van de accijns te waarborgen en in het bezit moet zijn van een geleidedocument en van een document waaruit blijkt dat deze zekerheid is gesteld.

Zoals blijkt uit de dertiende overweging van de considerans en uit artikel 18 van de richtlijn, bestaat het doel van het geleidedocument er immers in, de vervoerde goederen te identificeren en de situatie ervan ten aanzien van de belastingschuld die erop rust, vast te stellen. Derhalve kan niet worden uitgesloten dat een lidstaat van bestemming in het geval van atypisch vervoer van huisbrandolie door een particulier het recht heeft, te eisen dat deze particulier in het bezit is van deze documenten.

(cf. punten 54‑56, dictum 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Vennootschapsrecht

(Art. 56, lid 1, EG)

Samenvatting

Een lidstaat komt de krachtens artikel 56, lid 1, EG op hem rustende verplichtingen niet na wanneer hij een regeling handhaaft die, in afwijking van het gemene vennootschapsrecht, een beperking van het stemrecht van iedere aandeelhouder van een bepaalde vennootschap tot 20 % van het maatschappelijk kapitaal van deze vennootschap koppelt aan een verhoging van de vereiste meerderheid tot meer dan 80 % van het maatschappelijk kapitaal voor bepaalde besluiten van de algemene vergadering, en in afwijking van het gemene recht een lidstaat en een territoriaal lichaam van deze lidstaat het recht toekent om elk twee vertegenwoordigers in de raad van commissarissen van die vennootschap aan te wijzen.

De vaststelling van een meerderheidsdrempel van meer dan 80 % van het maatschappelijk kapitaal, die afwijkt van het gemene recht en bij wege van een specifieke wettelijke regeling is opgelegd, biedt aldus aan iedere aandeelhouder die 20 % van het maatschappelijk kapitaal bezit, de mogelijkheid om een blokkeringsminderheid te vormen, en creëert een instrument dat publieke investeerders de mogelijkheid biedt om met een investering die geringer is dan die welke het gemene recht vereist, een blokkeringsminderheid te verwerven waarmee zij zich tegen belangrijke besluiten kunnen verzetten. Doordat zij de stemrechten beperkt tot dezelfde hoogte, namelijk 20 %, vormt deze specifieke wettelijke regeling het sluitstuk van een rechtskader dat de genoemde publieke investeerders de mogelijkheid biedt om met een dergelijke – geringere – investering een aanzienlijke invloed uit te oefenen. Doordat deze situatie voor de overige aandeelhouders de mogelijkheid beperkt om een deelneming in de vennootschap te verwerven teneinde met deze vennootschap duurzame en directe economische betrekkingen te vestigen of te handhaven die de mogelijkheid bieden, daadwerkelijk deel te hebben in het bestuur van of de zeggenschap over de betrokken vennootschap, kan zij rechtstreekse investeerders uit andere lidstaten ontmoedigen, aangezien zij het verwerven van een deelneming in het kapitaal van die vennootschap minder aantrekkelijk maakt, en vormt zij derhalve een beperking van het kapitaalverkeer.

Dit geldt ook voor het recht om twee vertegenwoordigers in de raad van commissarissen aan te wijzen, aangezien het gaat om een bijzonder, van het gemene vennootschapsrecht afwijkend recht, dat uitsluitend ten gunste van de publieke investeerders is ingevoerd door middel van een nationale wettelijke maatregel. Door hun de mogelijkheid te bieden om in het kader van de werkzaamheden van de raad van commissarissen meer gewicht in de schaal te werpen dan in normale omstandigheden op grond van hun hoedanigheid van aandeelhouder mogelijk zou zijn, creëert die maatregel aldus een instrument dat deze publieke investeerders de mogelijkheid biedt om een grotere invloed uit te oefenen dan op basis van hun investeringen mogelijk is.

(cf. punten 43‑46, 50-52, 54, 56, 59, 61-62, 64, 66, 68, 82 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Maatregelen ter verwezenlijking van interne markt – Invoering van afwijkende nieuwe nationale bepalingen

(Art. 95, leden 4 en 5, EG)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Maatregelen ter verwezenlijking van interne markt – Invoering van afwijkende nieuwe nationale bepalingen

(Art. 95, lid 5, EG)

Samenvatting

1. Gelet op het specifieke karakter van de procedure van artikel 95, lid 5, EG, op de overeenkomsten tussen deze procedure en de procedure van lid 4 van dit artikel, en op het doel dat deze twee leden delen, namelijk het de lidstaten mogelijk maken om een afwijking van de harmonisatiemaatregelen te verkrijgen, is de Commissie niet gehouden het beginsel van hoor en wederhoor te eerbiedigen alvorens zij haar besluit op grond van artikel 95, lid 5, EG vaststelt.

Om te beginnen volgt uit de bewoordingen van artikel 95, lid 5, EG immers niet dat de Commissie verplicht is om de aanmeldende lidstaat te horen vooraleer zij de betrokken nationale bepalingen goedkeurt of afwijst. Rekening houdend met het specifieke karakter van deze procedure hebben de opstellers van het Verdrag in artikel 95 EG slechts de voorwaarden voor een besluit van de Commissie, de termijnen waarbinnen zij haar besluit tot goedkeuring of afwijzing dient te nemen en de eventuele verlengingen van de termijn vastgesteld.

Voorts wordt de procedure van artikel 95, lid 5, EG, overigens net zoals die van artikel 95, lid 4, EG, niet ingeleid door een communautaire of nationale instelling, maar door een lidstaat, en is de beschikking van de Commissie slechts een reactie op dat initiatief. Bij wege van zijn verzoek heeft de lidstaat alle vrijheid zich uit te laten over de nationale bepalingen waarvan hij de vaststelling wil laten goedkeuren, zoals met zoveel woorden blijkt uit artikel 95, lid 5, EG, op grond waarvan de lidstaat verplicht is de redenen te geven die zijn verzoek rechtvaardigen.

(cf. punten 37‑38, 43)

2. De rechtmatigheid van de overeenkomstig artikel 95, lid 5, EG aangemelde nationale maatregelen houdt nauw verband met de beoordeling van de door de aanmeldende lidstaat aangedragen wetenschappelijke gegevens.

Die bepaling vereist immers dat de invoering van nationale bepalingen die afwijken van een harmonisatiemaatregel, wordt gebaseerd op nieuwe wetenschappelijke gegevens die verband houden met de bescherming van het milieu of het arbeidsmilieu, welke bescherming noodzakelijk is vanwege een specifiek probleem dat zich in die lidstaat heeft aangediend nadat de harmonisatiemaatregel is genomen, en dat de Commissie van de voorgenomen bepalingen alsmede van de redenen voor de vaststelling ervan in kennis wordt gesteld.

Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat elk van hen moet zijn vervuld op straffe van afwijzing van de afwijkende nationale bepalingen door de Commissie.

(cf. punten 56‑58)
Zaak C-424/05 P

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Sonja Hosman-Chevalier

„Hogere voorziening — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Voorwaarde van artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut — Begrip ‚diensten, verricht voor een andere staat’”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 15 maart 2007 I-5029

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 21 juni 2007 I-5051

Samenvatting van het arrest

Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden voor toekenning

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, lid 1, sub a)

Het begrip „staat” in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut omvat noodzakelijkerwijs de Permanente Vertegenwoordiging van een lidstaat bij de Europese Unie. Het personeel van een dergelijke Permanente Vertegenwoordiging, met inbegrip van het administratieve en technische personeel ervan, moet dus worden geacht in dienst van de betrokken lidstaat te zijn, en derhalve in een situatie van „ontheemding” in de zin van deze bepaling te verkeren, doordat het deel uitmaakt van de structuren van deze vertegenwoordiging, ongeacht de bijzondere en specifieke werkzaamheden die het binnen dit lichaam uitoefent. Het bestaan van een rechtstreekse juridische band tussen de betrokkene en de staat in kwestie is immers geen voorwaarde voor het recht op een ontheemdingstoelage. Deze uitlegging strookt overigens met de autonomie waarover de lidstaten moeten beschikken bij de interne organisatie van hun permanente vertegenwoordigingen. Het is immers aan elke lidstaat om te bepalen welke organen daarvan deel zullen uitmaken en welke openbare belangen de verschillende organen binnen de Permanente Vertegenwoordiging moeten bevorderen in de betrekkingen met de gemeenschapsinstellingen.

(cf. punten 40-41, 44-46)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Teruggaaf van belasting aan niet op grondgebied van Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen

(Richtlijn 86/560 van de Raad, art. 2, lid 2)

Samenvatting

Artikel 2, lid 2, van de Dertiende richtlijn (86/560) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen, op basis waarvan de lidstaten de teruggaaf van de belasting afhankelijk kunnen stellen van de toekenning door de derde staten van vergelijkbare voordelen op het gebied van de omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat de uitdrukking „derde staten” alle derde staten omvat, en dat deze bepaling niet belet dat de lidstaten de verplichtingen die krachtens internationale overeenkomsten zoals de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten op hen rusten, kunnen nakomen en daarvoor de verantwoordelijkheid dragen.

Artikel 2, lid 2, van de Dertiende richtlijn, evenals de overige bepalingen van deze richtlijn, verwijzen immers duidelijk naar alle derde staten zonder onderscheid.

Aangezien die bepaling elke lidstaat vrijlaat om ten aanzien van elke derde staat te beoordelen of al dan niet wederkerigheid moet worden geëist, stelt zij de lidstaten bovendien in staat om, naarmate overeenkomsten met bepaalde derde staten deze beoordelingsmarge beperken, hun wetgeving af te stemmen op die overeenkomsten. In die omstandigheden verlangt het vereiste dat het afgeleide gemeenschapsrecht zo veel mogelijk in overeenstemming met de door de Gemeenschap gesloten internationale overeenkomsten wordt uitgelegd, niet dat de in die bepaling gebruikte uitdrukking „derde staten” aldus wordt uitgelegd dat zij enkel betrekking heeft op derde staten die zich niet op de in artikel II, lid 1, van de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten opgenomen meestbegunstigingsclausule kunnen beroepen.

(cf. punten 15, 18‑21 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, A, lid 1, sub j)

Samenvatting

De activiteiten van een particulier met de status van freelancer, die bestaan in het geven van huiswerkbegeleiding en keramiek‑ en pottenbakkerscursussen in onderwijscentra voor volwassenen, komen alleen in aanmerking voor de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voorzien in artikel 13, A, lid 1, sub j, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, indien die activiteiten lessen vormen die een docent voor eigen rekening en op eigen verantwoordelijkheid geeft en betrekking hebben op school‑ of universitair onderwijs. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is.

(cf. punt 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving

[EG-Verdrag, art. 52 (thans, na wijziging, art. 43 EG)]

Samenvatting

Artikel 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) staat in de weg aan de regeling van een lidstaat inzake inkomstenbelasting, die in het kader van de raming van de belastbare grondslag bij gebreke van bewijskrachtige gegevens verstrekt door de belanghebbende of door de administratie, alleen voor niet-ingezeten belastingplichtigen voorziet in minimummaatstaven van heffing.

Het inkomen dat, hetzij door een ingezeten belastingplichtige, hetzij door een niet-ingezeten belastingplichtige in het kader van een op het grondgebied van de betrokken lidstaat anders dan in loondienst uitgeoefende werkzaamheid wordt ontvangen, valt immers onder dezelfde categorie van inkomsten. Bovendien leveren de situatie van een ingezeten belastingplichtige en de situatie van een niet-ingezeten belastingplichtige, gesteld dat een deel van hun belastbare handelingen wordt verricht op het grondgebied van een andere lidstaat, voor de betrokken belastingdiensten dezelfde moeilijkheden op, zodat beide categorieën belastingplichtigen zich in een objectief vergelijkbare situatie bevinden. In deze omstandigheden vormt het onderscheid aan de hand van het woonplaatscriterium een indirecte discriminatie aangezien het in het nadeel kan werken van hoofdzakelijk onderdanen van andere lidstaten, aangezien de niet-ingezetenen in de meeste gevallen buitenlanders zijn.

(cf. punten 26, 28, 32, 38 en dictum)