ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Het Gerecht was verplicht de aard, de inhoud en de context van de litigieuze handeling te beoordelen om vast te stellen of rekwirantes rechtstreeks werden geraakt. Daarbij moet de inhoud van de handeling worden onderzocht en moet worden vastgesteld of daarbij onafhankelijke wettelijke verplichtingen worden opgelegd aan de lidstaten. Er is sprake van overlapping tussen deze beoordeling en het eerste middel ten gronde betreffende de onbevoegdheid van de Commissie om bijlage I bij de litigieuze handeling vast te stellen. Door zijn beslissing over de exceptie van niet-ontvankelijkheid van de Commissie niet te voegen bij het onderzoek van de argumenten ten gronde, heeft het Gerecht de bepalingen van artikel 130, leden 7 en 8, van zijn Reglement voor de Procesvoering geschonden.
C 171/20

Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2021 door Patrick Breyer tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 25 februari 2022 in zaak T-158/19, Breyer / Europäische Exekutivagentur für die Forschung

(Zaak C-135/22 P)

(2022/C 171/26)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Patrick Breyer (vertegenwoordiger: J. Breyer, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europees Uitvoerend Agentschap onderzoek

Conclusies

1. Het arrest van het Gerecht van 15 december 2021, Breyer/REA (T-158/19) vernietigen en het besluit van het Europees Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) van 17 januari 2019 (ARES [2019] 266593) in zijn geheel nietig verklaren.

2. Verweerder in hogere voorziening verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Samengevat betoogt rekwirant dat hij krachtens artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) recht heeft op volledige toegang tot de documenten betreffende de uitvoering van het Horizon 2020-onderzoeksproject “iBorderCtrl: Intelligent Portable Border Control System”. Het openbaar belang van transparantie bij de met overheidsgeld gefinancierde ontwikkeling van AI-systemen die zijn bedoeld om door grensbewakingsautoriteiten te worden gebruikt als leugendetectoren of om het risico van nieuwkomers te beoordelen, weegt zwaarder dan particuliere commerciële belangen.

Gezien de ethische, sociale en mensenrechtenimplicaties van de risicovolle technologie in kwestie, is er reeds in het begin van de onderzoeksfase sprake van een openbaar belang bij toegang tot informatie, en kan dit belang niet rechtmatig worden verschoven naar de fase na de voltooiing van het onderzoeksproject.

Het in verordening nr. 1290/2013 (2) en de subsidieovereenkomst voorziene systeem voor de verspreiding van de resultaten is niet geschikt om tegemoet te komen aan de wetenschappelijke belangstelling, de belangstelling van de media en de belangstelling van het publiek in het algemeen voor het project.

(1) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europ ees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

(2) Verordening (EU) nr. 1290/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van de regels voor de deelname aan acties en de verspreiding van resultaten in het kader van “Horizon 2020 — het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie (2014-2020)” en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1906/2006 (PB 2013, L 347, blz. 81). .
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de première instance de Liège (België) op 28 januari 2022 — PL / Belgische Staat

(Zaak C-56/22)

(2022/C 148/22)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de première instance de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: PL

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Is het Unierecht, met name de bepalingen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van richtlijn 2008/115/EG (1), van toepassing op een praktijk van een lidstaat op grond waarvan die ter plaatse een vreemdeling kan regulariseren die er illegaal verblijft? Indien het antwoord bevestigend is, moeten de artikelen 5, 6 en 13 van richtlijn 2008/115/EG, gelezen in samenhang met de [overwegingen 6 en 24] daarvan, alsook de artikelen 1, 7, 14, 20, 21, 24 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat wanneer een lidstaat in schrijnende gevallen, om humanitaire of om andere redenen overweegt om aan een illegaal op zijn grondgebied verblijvende derdelander een zelfstandige verblijfsvergunning of een andere vorm van toestemming tot verblijf te geven, enerzijds, die lidstaat van deze derdelander kan eisen dat hij eerst aantoont dat het onmogelijk is om zijn aanvraag in zijn land van herkomst in te dienen en, anderzijds, het toegestaan is dat deze lidstaat in zijn wetgeving geen — a fortiori objectieve — voorwaarden en criteria opneemt aan de hand waarvan deze schrijnende gevallen, humanitaire of andere redenen kunnen worden aangetoond (hetzij wat de ontvankelijkheid betreft, door te eisen dat het bewijs wordt geleverd van buitengewone omstandigheden zonder die te omschrijven, hetzij wat de gegrondheid betreft, door geen enkel objectief criterium vast te stellen op grond waarvan kan worden bepaald welke, met name humanitaire, redenen recht geven op een toestemming tot verblijf), waardoor elke beslissing op een dergelijke aanvraag onvoorzienbaar of zelfs arbitrair is? Indien het toegestaan is dat deze criteria niet in de wetgeving worden vastgelegd, wordt bij weigering het recht op een doeltreffende voorziening in rechte dan niet geschonden doordat beroep enkel mogelijk is op grond van legaliteitsoverwegingen, met uitsluiting van opportuniteitsoverwegingen?

(1) Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Oostenrijk) op 26 januari 2022 — BF / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

(Zaak C-52/22)

(2022/C 158/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BF

Verwerende instantie: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 2, lid 1 en lid 2, onder a), en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG (1) alsook het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van eerbiediging van verworven rechten en het beginsel van de doeltreffendheid van het Unierecht aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling — als die welke in het hoofdgeding aan de orde is — volgens welke het ouderdomspensioen van de groep ambtenaren die uiterlijk met ingang van 1 december 2021 recht op een ouderdomspensioen [een totaal pensioen overeenkomstig het Pensionsgesetz (pensioenwet) 1965] had, pas voor het eerst moet worden aangepast met ingang van 1 januari van het tweede kalenderjaar volgend op het ontstaan van het recht op het ouderdomspensioen, terwijl het ouderdomspensioen van de groep ambtenaren die pas met ingang van 1 januari 2022 recht op een ouderdomspensioen (een totaal pensioen overeenkomstig het Pensionsgesetz 1965) had of zal hebben, reeds voor het eerst moet worden aangepast met ingang van 1 januari van het kalenderjaar volgend op het ontstaan van het recht op het ouderdomspensioen?

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 5 januari 2022 — Liberi editori e autori (LEA)/Jamendo

(Zaak C-10/22)

(2022/C 119/36)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Roma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Liberi editori e autori (LEA)

Verwerende partij: Jamendo SA

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 2014/26/EU (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling die de toegang tot de markt voor de bemiddeling van auteursrechten, althans de verlening van licenties aan gebruikers, voorbehoudt aan organisaties die volgens de definitie van deze richtlijn kunnen worden gekwalificeerd als collectieve beheerorganisaties, met uitsluiting van organisaties die kunnen worden gekwalificeerd als onafhankelijke beheerentiteiten die in dezelfde staat of in andere lidstaten zijn opgericht?

(1) Richtlijn 2014/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor het online gebruik ervan op de interne markt Voor de EER relevante tekst (PB 2014, L 84, blz. 72).
—

vaststelling dat de Tsjechische Republiek, door artikel 3, lid 1, onder g) en h), artikel 6, onder b), artikel 7, lid 3, artikel 21, lid 6, artikel 31, lid 3, artikel 45, lid 2, onder c), f), en ten dele onder e), artikel 45, lid 3, artikel 50, lid 1, gelezen in samenhang met punt 1, onder d) en e), van bijlage VII, en artikel 51, lid 1, van richtlijn 2005/36/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, gewijzigd bij richtlijn 2013/55/EU van het Europees Parlement en de Raad (2) niet correct om te zetten, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens deze bepalingen van de richtlijn op haar rusten;
1)

Is het in overeenstemming met het rechtszekerheidsbeginsel om artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus uit te leggen dat de verjaringstermijn van de vordering tot restitutie van op grond van een oneerlijk beding betaalde bedragen pas begint te lopen nadat dat beding bij in kracht van gewijsde gegane uitspraak nietig is verklaard?
Hogere voorziening ingesteld op 28 december 2021 door Fachverband Spielhallen eV en LM tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 22 oktober 2021 in zaak T-510/20, Fachverband Spielhallen eV en LM / Europese Commissie

(Zaak C-831/21 P P)

(2022/C 198/26)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwiranten: Fachverband Spielhallen eV, LM (vertegenwoordigers: A. Bartosch en R. Schmidt, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-510/20 vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

— de beslissing omtrent de kosten aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwiranten voeren één enkel middel aan, dat is ontleend aan schending van artikel 107, lid 1, VWEU.

Het Gerecht heeft het beroep in zaak T-510/20 verworpen op de enkele grond dat de litigieuze maatregel geen economisch voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU kon opleveren. Volgens vaste rechtspraak van de rechterlijke instanties van de Unie in belastingzaken moeten de criteria voordeel en selectiviteit echter altijd gezamenlijk worden onderzocht. Om de selectiviteit te kunnen vaststellen, moet vooraf steeds een normale belastingregeling worden bepaald. Zonder de bepaling daarvan kan dan ook niet worden vastgesteld of er sprake is van een economisch voordeel. Het Gerecht heeft de normale belastingregeling echter niet onderzocht en kon dan ook niet tot de slotsom komen dat de litigieuze maatregel geen economisch voordeel opleverde. Bijgevolg geeft de bestreden beschikking blijk van een ernstige onjuiste rechtsopvatting.
Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn [93/13/EEG] (1) dat voor het instellen van een terugbetalingsvordering in het kader van de ongedaanmaking van de gevolgen van een nietig verklaard beding dat de kredietnemer verplicht de kosten voor het sluiten van de overeenkomst te dragen, een verjaringstermijn van tien jaar geldt die begint te lopen vanaf het tijdstip waarop het beding geen werking meer heeft omdat de laatste op die kosten betrekking hebbende betaling is verricht en de consument op dat moment kennis heeft gekregen van de feiten op grond waarvan het beding oneerlijk is, of is het noodzakelijk dat de consument over nadere informatie beschikt omtrent de juridische beoordeling van de feiten?

Indien kennis van de juridische beoordeling van de feiten noodzakelijk is, moet de aanvang van de verjaringstermijn dan afhankelijk worden gesteld van het bestaan van vaste rechtspraak over de nietigheid van het beding of mag de nationale rechter ook rekening houden met andere omstandigheden?
1)

Wanneer een partij, onder uitdrukkelijke of impliciete verwijzing naar een bepaald instrument van het Unierecht, de geldigheid van een bestuurshandeling in rechte bestrijdt, echter zonder te specificeren welke bepalingen van dat instrument van het Unierecht precies zijn geschonden, of volgens welke uitlegging dat het geval is, brengt het algemene beginsel van de voorrang van het Unierecht en/of van loyale samenwerking dan mee, in het algemeen of in de specifieke context van het milieurecht, dat de nationale rechter bij wie de zaak is aangebracht dit bezwaar moet of mag onderzoeken, niettegenstaande nationaalrechtelijke procedurele regels die vereisen dat het verzoekschrift van die partij de specifieke geschonden bepalingen vermeldt?
2)

Staat artikel 3 van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij in de weg aan een nationale regeling waarin een weerlegbaar vermoeden van mededeling aan het publiek is neergelegd dat is gebaseerd op de aanwezigheid van geluidsinstallaties indien die installaties verplicht zijn uit hoofde van andere wettelijke bepalingen inzake de activiteit van de vervoerder?
—

Met het eerste middel betoogt verzoekster dat het bestreden arrest artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie schendt, voor zover (i) het niet mogelijk is om in het kader van zaak T-628/17 om toegang tot de gevraagde documenten te verzoeken, en ii) het verzoekster belet om haar recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit te oefenen en de ongelijke behandeling van de partijen vergroot. In ieder geval is deze beperking van artikel 47 van het Handvest niet gerechtvaardigd op grond van artikel 52, lid 1, van het Handvest.
6)

Is een nationale regeling als die van artikel 4, lid 11, van decreto legge nr. 44/2021 (2) — op grond waarvan een gezondheidswerker die is vrijgesteld van de vaccinatieplicht zijn werkzaamheden in contact met patiënten mag verrichten mits hij de wettelijk voorgeschreven veiligheidsmaatregelen in acht neemt, terwijl een zorgmedewerker als verzoekster, die zich zonder grondig medisch onderzoek niet wil laten vaccineren omdat zij door besmetting op natuurlijke wijze immuniteit heeft verworven, automatisch wordt geschorst zonder salaris — rechtmatig in het licht van verordening nr. 2021/953, die elke discriminatie verbiedt tussen gevaccineerde personen en personen die zich om medische redenen niet hebben willen of kunnen laten vaccineren?
3)

[I]ndien vraag [1] bevestigend en vraag [2] ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 18 juncto artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de verzekeringsonderneming waarbij de eigenaar van een voertuig dat is beschadigd naar aanleiding van deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen een verzoek heeft ingediend tot betaling van hypothetische kosten die hij niet heeft gedragen maar die hij had moeten dragen indien hij ervoor had gekozen het voertuig terug te brengen in de staat waarin het zich bevond vóór het ongeval, de mogelijkheid heeft: a. deze betaling afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat de persoon die materiële schade heeft geleden aannemelijk maakt dat hij werkelijk van plan is het voertuig op een bepaalde manier, bij een bepaalde monteur, tegen een bepaalde prijs voor de onderdelen en de dienst te herstellen, en om deze middelen rechtstreeks over te dragen aan die monteur (of aan de verkoper van de voor de herstelling benodigde onderdelen) onder voorbehoud van terugbetaling indien het doel waarvoor het geld is betaald, niet wordt bereikt; zo niet: b. deze betaling afhankelijk te stellen van de verplichting van de consument om binnen de overeengekomen termijn aan te tonen dat hij de betaalde middelen heeft gebruikt voor de herstelling van het voertuig of om deze aan de verzekeringsonderneming terug te betalen; zo niet: c. na betaling van die middelen met vermelding van het doel (de gebruikswijze) ervan en na het verstrijken van de tijd die de persoon die materiële schade heeft geleden, nodig heeft om het voertuig te laten herstellen, van hem te eisen dat hij aantoont hoe die middelen voor de herstelling zijn besteed, of dat hij ze terugbetaalt — om de mogelijkheid uit te sluiten dat de persoon die materiële schade heeft geleden door die schade verrijkt wordt?
Hogere voorziening ingesteld op 16 december 2021 door de Bondsrepubliek Duitsland tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 oktober 2021 in de gevoegde zaken T-233/19 en T-234/19, Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG en Infineon Technologies AG / Europese Commissie

(Zaak C-794/21 P)

(2022/C 73/30)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: J. Möller en R. Kanitz, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Infineon Technologies Dresden GmbH & Co, KG, Infineon Technologies AG, Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 6 oktober 2021 in de gevoegde zaken T-233/19 en T-234/19 vernietigen voor zover de beroepen daarbij ongegrond zijn verklaard,

— het besluit van de Commissie van 28 mei 2018 betreffende steunmaatregel SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van Duitsland voor bandlastverbruikers volgens artikel 19 StromNEV, C(2018) 3166 final, voor de jaren 2012 en 2013 overeenkomstig artikel 61, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie nietig verklaren,

— de Commissie verwijzen in de kosten die voor het Gerecht en voor het Hof van Justitie zijn opgekomen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert rekwirante één enkel middel aan, dat is ontleend aan schending van artikel 107, lid 1, VWEU. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het bij de regeling in artikel 19, lid 2, van de Duitse Stromnetzentgeltverordnung (federaal besluit betreffende de nettarieven; hierna: “StromNEV”) om staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU gaat.

Ten eerste heeft het Gerecht in het kader van de beoordeling of de nettarieven staatsmiddelen zijn ten onrechte vastgesteld dat het bestaan van een verplichte heffing ten laste van de eindverbruikers of eindafnemers en de controle van de staat over de middelen of de beheerders van deze middelen twee middelen vormen die “twee alternatieve voorwaarden” zijn.

Ten tweede is het Gerecht in het kader van de beoordeling of er sprake is van een “verplichte heffing ten laste van de eindverbruikers of eindafnemers” ten onrechte ervan uitgegaan dat de relatie tussen de elektriciteitsleverancier en de eindverbruikers niet van belang is. Voorts heeft het Gerecht ten onrechte de verplichting tot inning van de heffing in aanmerking genomen, en niet de wettelijke verplichting tot betaling van de nettarieven.

Ten derde heeft het Gerecht in het kader van de beoordeling of er sprake is van staatscontrole of beschikkingsbevoegdheid van de staat ten onrechte geoordeeld dat de doelbinding van de geïnde nettarieven niet uitsluit dat de staat over die middelen kon beschikken.
—

Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout bij zijn uitleg van artikel 9, lid 4, van de basisverordening en door niet in te gaan op wezenlijke argumenten dan wel geen motivering te verstrekken. De Commissie heeft, onder bescherming van het Gerecht, de termijnen van de onderzoeksperiode ruim overschreven, door 2008 te kiezen als “het meest recente representatieve jaar” dat niet werd beïnvloed door de financiële crisis. In dat verband betoogt rekwirante ook dat de vaststelling in het bestreden arrest dat sprake is van schade gebrekkig is, omdat deze vaststelling niet voortvloeit uit een afweging van zowel positieve als negatieve relevante factoren. In deze context heeft rekwirante aangevoerd dat een vermindering van de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie, naast andere factoren, ook in verband moet worden gebracht met de situatie van de bedrijfstak van de Unie na de wereldwijde financiële crisis van 2012. Het Gerecht heeft echter geweigerd om überhaupt te overwegen of de financiële crisis ook van invloed zou zijn geweest op de schadeketen.
1.

Wat de afwijzing van het eerste onderdeel van het eerste middel van het beroep tot nietigverklaring betreft: Het door het Gerecht gehanteerde begrip “klokkenluider” is niet opgenomen in het statuut van de ambtenaren en impliceert een eenzijdige en negatieve beoordeling. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en heeft gehandeld in strijd met de lessen uit zaak T-689/16 door het noodzakelijk te achten dat het bestaan van een band tussen de betwiste beoordeling en rekwirants meldingen bij OLAF wordt aangetoond. Het Gerecht heeft geen rekening gehouden met de inhoud van de processtukken en de omvang van de aan de status van melder verbonden bescherming en heeft de last van de verplichtingen en de bewijslast op onwettige wijze omgekeerd. Het Gerecht heeft ook blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en heeft ultra petita uitspraak gedaan door te oordelen dat rekwirant de secretaris-generaal niet had gevraagd om als beoordelaar in beroep op te treden, noch het beoordelingscomité had verzocht om bijeen te komen.