ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 69/21

Hogere voorziening ingesteld op 18 december 2008 door SGL Carbon AG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 8 oktober 2008, in zaak T-68/04, SGL Carbon AG/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-564/08 P)

(2009/C 69/38)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: SGL Carbon AG (vertegenwoordigers: M. Klusmann en K. Beckmann, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 8 oktober 2008 in zaak T-68/04 (SGL Carbon AG/Commissie) vernietigen;

— De in artikel 2 van de bestreden beschikking van de Commissie van 3 december 2003 aan rekwirante opgelegde geldboete verlagen;

— Subsidiair, de zaak voor een nieuwe beslissing naar het Gerecht van eerste aanleg verwijzen;

— Verweerster in de kosten verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg waarbij dit heeft afgewezen rekwirantes beroep tegen beschikking 2004/420/EG van de Commissie van 3 december 2003 betreffende een mededingingsregeling op de markt voor elektrische en mechanische koolstof- en grafietproducten.

Rekwirante steunt haar hogere voorziening op twee middelen, schending van het gemeenschapsrecht door het Gerecht en een procedurefout.

Met haar eerste middel komt rekwirante op tegen het verzuim om rekening te houden met het in eerste instantie aangevoerde argument dat ten onrechte niet voor de markt bestemde omzet is meegewogen in de voor de vaststelling van het uitgangsbedrag van de boete gebruikte marktomvang. Zij betoogt voorts dat de materieelrechtelijke verhoging van het ten aanzien van rekwirante vastgestelde uitgangsbedrag in strijd is met het discriminatieverbod en het evenredigheidsbeginsel, alsook artikel 253 EG.

Met haar tweede middel beroept verzoekster zich op een beoordelingsfout bij de vaststelling van het uitgangsbedrag van de geldboete ten aanzien van rekwirante, waarmee het Gerecht de grenzen van zijn beoordelingsruimte heeft overschreden. Het Gerecht heeft hierbij ook gehandeld in strijd met het discriminatieverbod en het evenredigheidsbeginsel. Het zou zonder motivering rechtens, ten nadele van rekwirante van zijn eigen rechtspraak zijn afgeweken op het punt van de toelaatbaarheid van forfaitaire boetes voor categorieën van marktaandelen. Daar waar het Gerecht in vergelijkbare eerdere zaken marktaandeelcategorieën c.q. „bandbreedtes” van 5 % steeds passend heeft geacht, gaat het in de onderhavige zaak om marktaandeelcategorieën van 10 %, hetgeen rekwirante, die in haar categorie van ondernemingen aan de onderkant van de ladder was ingedeeld, op doorslaggevende wijze heeft benadeeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/37

Hogere voorziening ingesteld op 19 december 2008 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 15 oktober 2008 in zaak T-160/04, Potamianos/Commissie

(Zaak C-561/08 P)

(2009/C 44/62)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall en D. Martin, gemachtigden)

Andere partij bij de procedure: Gerasimos Potamianos

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 15 oktober 2008 in zaak T-160/04 vernietigen;

— het beroep van Potamianos niet-ontvankelijk verklaren;

— beslissen dat elke partij de eigen kosten van deze procedure en van die voor het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen zal dragen.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar hogere voorziening betwist de Commissie de kwalificatie die het Gerecht heeft gegeven aan de kennisgeving die aan de verwerende partij is gezonden om haar mee te delen dat haar overeenkomst van tijdelijk functionaris niet zou worden verlengd. Deze kennisgeving is door het Gerecht immers uitgelegd als een afzonderlijk besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag. Uit de rechtspraak van het Hof en, meer bepaald, het arrest van 14 september 2006, Fernández Gómez (C-417/05 P), volgt echter duidelijk dat een dergelijke kennisgeving een louter informatieve waarde heeft, daar alleen de contractuele bepaling die vermeldt dat de overeenkomst bij afloop ervan niet zal worden verlengd, een bezwarend besluit vormt. Daar deze overeenkomst niet binnen de statutaire termijnen is betwist, had het Gerecht het beroep niet-ontvankelijk moeten verklaren.

Door geen rekening te houden met deze rechtspraak heeft het Gerecht dus een rechtsonzekerheid geschapen, zowel voor het Gerecht voor ambtenarenzaken als voor de Commissie en de andere instellingen die soortgelijke overeenkomsten hebben gesloten als in deze zaak aan de orde is.
1)

Vormen de lessen en examens die een academisch ingenieur verzorgt aan een onderwijsinstelling met de rechtsvorm van een privaatrechtelijke vereniging, in het kader van een vervolgopleiding voor personen die al ten minste in het bezit zijn van een universitair of hogerberoepsonderwijsdiploma van architect of ingenieur dan wel een gelijkwaardige opleiding hebben genoten, waarbij de opleiding wordt afgesloten met een examen, „school- of universitair onderwijs” in de zin van artikel 13, A, lid 1, sub j, van richtlijn 77/388/EEG (1)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/18

Beroep ingesteld op 20 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Malta

(Zaak C-508/08)

(2009/C 32/28)

Procestaal: Maltees

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Aquilina en K. Simonsson, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Malta, door op 16 april 2004 zonder voorafgaande aanbesteding een exclusief openbare-dienstcontract te sluiten met „Gozo Channel Company Ltd” (GCCL), de verplichtingen niet is nagekomen die in het bijzonder krachtens de artikelen 1 en 4 van verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (1) op haar rusten;

— de Republiek Malta verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Om een openbare-dienstcontract voor cabotagediensten tussen Malta en Gozo te kunnen sluiten, moeten de Maltese autoriteiten aantonen dat een dergelijk contract noodzakelijk is om de openbaredienstverplichtingen te kunnen opleggen die zij nodig achten voor een passende dienst op voormelde route, en dat het contract geschikt is in het kader van de doelstellingen ervan.

Hoewel de Commissie het belang van een bevredigende dienst op de route tussen Malta en Gozo zonder aarzeling erkent, stelt zij dat de Maltese autoriteiten dit bewijs geenszins hebben geleverd; zij hebben zelfs niet eens geprobeerd aan te tonen of een of meer particuliere marktdeelnemers deze dienst op dezelfde voorwaarden op zuiver commerciële basis konden verrichten. Bovendien hebben zij niet aangetoond dat de aan GCCL verleende exclusiviteit geschikt en adequaat is om dit doel te bereiken.

De sluiting van dit contract zonder voorafgaande openbare aanbesteding op gemeenschapsniveau zodat alle gemeenschapsreders gelijke toegang hebben, is bovendien in strijd met de vereisten van verordening nr. 3577/92.

(1) PB 1992 L 364, blz. 7.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 19/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Duitsland) op 27 oktober 2008 — Ümit Bekleyen/Land Berlin

(Zaak C-462/08)

(2009/C 19/20)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ümit Bekleyen

Verwerende partij: Land Berlin

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad betreffende de ontwikkeling van de Associatie, aldus worden uitgelegd dat het recht op toegang tot de arbeidsmarkt en het daarmee samenhangend recht van verblijf na voltooiing van een beroepsopleiding in het gastland, ook ontstaat wanneer het in het gastland geboren kind, nadat het met zijn familie naar de gezamenlijke staat van herkomst is teruggekeerd, als meerderjarige voor het volgen van een beroepsopleiding alleen naar de betrokken lidstaat terugkeert op een tijdstip dat zijn in het verleden in loondienst werkzame ouders met de Turkse nationaliteit de lidstaat reeds tien jaar voordien voorgoed had verlaten?
2)

Zo ja: a) moeten de lidstaten, die zich bij de vaststelling van die maximumhoeveelheden dienen te houden aan de uitgangspunten van de artikelen 28 en 20 van het EG-Verdrag, tevens uitgaan van de in artikel 5 van de richtlijn gedefinieerde criteria, met inbegrip van de eis van een risicobeoordeling op basis van algemeen aanvaarde wetenschappelijke gegevens, in een branche die nog wordt gekenmerkt door betrekkelijke onzekerheid? b) Mag een lidstaat maxima vaststellen wanneer het, zoals in het geval van fluor, onmogelijk is om de inname van vitaminen en mineralen uit andere voedingsbronnen, met name drinkwater, nauwkeurig te berekenen per groep consumenten en per regio? Mag de lidstaat in dat geval bij gebleken risico's het maximum op nul stellen zonder de vrijwaringsprocedure van artikel 12 van de richtlijn van 10 juni 2002 te volgen? c) Indien het bij de vaststelling van maximumgehalten mogelijk is om rekening te houden met de variërende mate van gevoeligheid van verschillende groepen consumenten in de zin van artikel 5, lid 1, sub a, van de richtlijn, mag een lidstaat dan in zijn beslissing betrekken dat een uitsluitend op het specifieke risicopubliek gerichte maatregel, bijvoorbeeld aangepaste etikettering, deze groep ervan zou kunnen weerhouden om een nutriënt te kiezen dat voor dit publiek in geringe doses een gunstige werking heeft? Mag deze verdiscontering van de variërende mate van gevoeligheid tot gevolg hebben dat het maximumgehalte dat geschikt is voor een kwetsbaar publiek, bijvoorbeeld kinderen, wordt toegepast op de gehele bevolking? d) In hoeverre mogen er maxima worden vastgesteld, wanneer er geen veiligheidslimieten zijn omdat er geen gevaar voor de gezondheid is aangetoond? Meer in het algemeen, in hoeverre en onder welke voorwaarden mag de weging van de te hanteren criteria leiden tot de vaststelling van maxima die aanzienlijk lager liggen dan de voor die nutriënten toegestane veiligheidslimieten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 6/15

Beroep ingesteld op 12 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-490/08)

(2009/C 6/25)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: N. Yerrell, gemachtigde)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2005 betreffende herverzekering en houdende wijziging van richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG van de Raad en van richtlijnen 98/78/EG en 2002/83/EG (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2005/68/EG in nationaal recht is op 10 december 2007 verstreken. Op het tijdstip waarop het onderhavige beroep werd ingesteld had verweerder evenwel nog niet de maatregelen getroffen die noodzakelijk zijn om de richtlijn om te zetten in nationaal recht, of had hij deze hoe dan ook nog niet meegedeeld aan de Commissie.

(1) PB L 323, blz. 1.
1)

Na de bepalingen in de artikelen 2 en 3 (1) [van richtlijn 89/105] waarbij de betrekking tussen de overheidsorganen van een lidstaat en farmaceutische ondernemingen worden gewijzigd — in de zin dat de vaststelling van de prijs van een geneesmiddel of de verhoging ervan wordt toevertrouwd aan de aanwijzingen van eerstgenoemde, maar binnen de grenzen die door de bevoegde autoriteit worden bepaald, dus op basis van overleg tussen de ondernemingen en de autoriteiten die belast zijn met de beheersing van de geneesmiddelenuitgaven — geeft artikel 4, lid 1, [van de richtlijn] een regeling voor „een prijsblokkering […] voor geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen” als middel van algemene strekking dat, om van kracht te blijven, ten minste eenmaal per jaar aan de macro-economische omstandigheden in de lidstaat moet worden getoetst. De bepaling gunt de bevoegde autoriteiten daarvoor een termijn van 90 dagen. Na verstrijken van deze termijn moeten zij aankondigen welke prijsverhogingen of -verminderingen eventueel worden aangebracht. Moet het deel van deze bepaling waarin wordt verwezen naar „verminderingen [die] eventueel worden aangebracht” aldus worden uitgelegd dat, naast het algemene middel dat wordt gevormd door de prijsblokkering van geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen, ook een ander algemeen middel is voorzien, namelijk een verlaging van de prijzen van geneesmiddelen en bepaalde categorieën geneesmiddelen? Met andere woorden: moet de term „verminderingen” enkel worden opgevat als een verwijzing naar de geneesmiddelen waarvoor al een prijsblokkering geldt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 285/17

Hogere voorziening ingesteld op 21 juli 2008 door Transports Schiocchet — Excursions SARL tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 19 mei 2008 in zaak T-220/07, Transports Schiocchet — Excursions/Commissie

(Zaak C-335/08 P)

(2008/C 285/28)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Transports Schiocchet — Excursions SARL (vertegenwoordiger: D. Schönberger, advocaat)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— vernietiging van de beschikking van het Gerecht van 19 mei 2008;

— toewijzing van het in eerste aanleg gevorderde en daarmee afdoening van de zaak;

— subsidiair, verwijzing van de zaak naar het Gerecht;

— verwijzing van de Commissie in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante roept drie middelen in ter ondersteuning van haar hogere voorziening.

Met haar eerste middel stelt zij dat het Gerecht het met beslissingen van de communautaire rechtsorde samenhangende rechtszekerheidsbeginsel, de artikelen 235 EG en 288, tweede alinea, EG en artikel 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden heeft geschonden, nu het Gerecht in punt 39 van de bestreden beschikking heeft geoordeeld dat de instelling van de beroepen bij de nationale rechterlijke instanties door rekwirante geen schorsende of stuitende werking heeft, terwijl het Gerecht in zijn eerdere beslissingen, die inmiddels kracht van gewijsde hebben gekregen, de voortzetting van de procedure bij de nationale rechterlijke instanties juist had aangemoedigd.

Met haar tweede middel wijst rekwirante op meerdere beoordelingsfouten van het Gerecht ten aanzien van de voorwaarden waaronder de niet-contractuele aansprakelijkheid intreedt, welke fouten verband houden met de verdraaiing van de feiten en de conclusies van haar verzoekschrift, van artikel 288, tweede alinea, EG en van artikel 230 EG, met name wat betreft de bewering dat de nationale gerechtelijke instanties het standpunt van de Commissie zouden hebben bevestigd en de beoordeling van de periode waarin de schade is geleden.

Met haar derde en laatste middel roept rekwirante een schending van artikel 4, lid 2, en artikel 2, punt 1.3, van verordening 684/92 (1) in, doordat het Gerecht, door de door de Commissie gegeven uitlegging te volgen, de activiteit van haar concurrenten onjuist heeft gekwalificeerd als „bijzonder vervoer” (artikel 4, lid 2), dat van vergunning is vrijgesteld, terwijl het in werkelijkheid om parallel of tijdelijk vervoer (artikel 2, punt 1.3) gaat, dat aan dezelfde regels is onderworpen als het geregelde vervoer van rekwirante.

(1) PB L 74, blz. 1.
2)

Moeten de artikelen 49 en volgende van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale norm volgens welke een in een andere lidstaat gevestigde en volgens het recht van deze lidstaat erkende houder van een vergunning voor het uitvoeren van commerciële luchtballonvaarten, voor het uitvoeren van luchtballonvaarten in een andere lidstaat een andere vergunning moet aanvragen, met dien verstande dat de voor deze vergunning gestelde keuringsvereisten in wezen inhoudelijk gelijk zijn aan die van de hem reeds in zijn land van oorsprong verleende vergunning, doch dat als bijkomende voorwaarde wordt opgelegd dat de aanvrager van de vergunning zijn zetel of woonplaats in het binnenland (in casu Oostenrijk) heeft?
1)

Moet de verwijzing in artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) naar artikel 9, lid 1, sub b, van deze verordening aldus worden begrepen, dat een socialezekerheidsorgaan dat bij wet (§ 332 ASVG [Allgemeines Sozialversicherungsgesetz]) in de rechten van de rechtstreeks getroffene is gesubrogeerd, bij het gerecht van zijn vestigingsplaats in een lidstaat rechtstreeks tegen de verzekeraar een vordering kan instellen, indien een dergelijke rechtstreekse vordering mogelijk is en de verzekeraar op het grondgebied van een lidstaat is gevestigd?
2)

Verzet het feit dat de in de eerste vraag genoemde activiteiten een „weerslag” hebben op de afdeling van de partij op deelstaatniveau en dientengevolge ook aan haar ten goede komen, zich ertegen dat de betrokken activiteiten worden aangemerkt als „economische activiteit” in de zin van artikel 4, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn? Het ligt in de aard van de zaak dat in het kader van deze activiteiten automatisch ook bekendheid wordt gegeven aan de partij zelf, alsmede aan haar politieke doelstellingen en denkbeelden, ook al is dit niet het voornaamste streven.
3)

In geval van een bevestigend antwoord op de eerste en de tweede vraag, moet artikel 29 van het Verdrag van Warschau in verband met verordening (EG) nr. 2027/97 dan aldus worden uitgelegd, dat de daarin vastgelegde termijn van twee jaar kan worden geschorst of gestuit of dat de vervoerder of zijn verzekeraar van de termijn afstand kan doen door een handeling die door de nationale rechter wordt beschouwd als een erkenning van aansprakelijkheid?
3.

In de onderhavige zaak bepaald artikel 3, lid 1, van Richtlijn 97/11/EG dat de lidstaten de nodige bepalingen in werking doen treden om uiterlijk op 14 maart 1999 aan deze richtlijn te voldoen en dat zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen. Nederland heeft hier evenwel niet aan voldaan.
—

vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door geen extern noodplan op te stellen voor de maatregelen die moeten worden genomen buiten de inrichtingen die vallen onder artikel 9 van richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (1), de krachtens artikel 11, lid 1, sub c, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/33

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Murcia (Spanje) op 19 juni 2008 — María Julia Zurita García/Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

(Zaak C-261/08)

(2008/C 209/49)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Murcia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: María Julia Zurita García

Verwerende partij: Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

Prejudiciële vraag

„Moeten het EG-Verdrag, meer bepaald artikel 62, punten 1 en 2, sub a, en verordening nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 (1) tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), meer bepaald de artikelen 5, 11 en 13, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling zoals de nationale regeling en de rechtspraak die deze uitlegt, volgens welke een 'onderdaan van een derde land' die niet over documenten beschikt die de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de Europese Unie toestaan, in de plaats van te worden uitgezet, een geldboete kan krijgen?”

(1) PB L 105, blz. 1.
1)

Dient artikel 5, punt 1, sub b, tweede streepje, van verordening (EG) nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus te worden uitgelegd, dat er ook bij vliegreizen van een lidstaat van de Gemeenschap naar een andere lidstaat sprake is van een uniforme plaats van uitvoering van alle verbintenissen uit overeenkomst, namelijk de aan de hand van economische criteria vast te stellen plaats van de voornaamste dienstverrichting?
1)

Moeten artikel 5, lid 1, sub a en b, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (1) en artikel 9, lid 1, sub a en b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (2) aldus worden uitgelegd dat de verlener van een betalende dienst van vermelding die de adverteerders zoekwoorden ter beschikking stelt die ingeschreven merken reproduceren of nabootsen, en die in het kader van de overeenkomst tot vermelding op basis van deze zoekwoorden zorgt voor het creëren en het bevoorrecht verschijnen van commerciële links naar sites waarop inbreukmakende waren worden aangeboden, een gebruik maakt van deze merken dat de houder ervan kan verbieden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 197/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven (Nederland) op 23 april 2008 — H.J. Nijemeisland tegen Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Zaak C-170/08)

(2008/C 197/03)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: H.J. Nijemeisland

Verweerder: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3 bis van Verordening (EG) nr. 795/2004 (1) gelezen in samenhang met artikel 2 onder r) en s) van Verordening (EG) nr. 2419/2001 (2) zo worden uitgelegd, dat daarmee alleen voorkomen wordt dat een korting of uitsluiting opgelegd op grond van het bepaalde in Verordening (EG) nr. 2419/2001 een permanent karakter krijgt, of is deze bepaling ook van toepassing als het gaat om kortingen of uitsluitingen opgelegd op grond van andere verordeningen?

(1) Verordening (EG) nr. 795/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin in voorzien bij Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB L 41, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 2419/2001 van de Commissie van 11 december 2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij Verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (PB L 327, blz. 11).