ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moet artikel 7, sub f, van richtlijn 95/46/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling die, bij ontbreken van toestemming van de betrokkene, de mogelijkheid tot verwerking van diens persoonsgegevens, die noodzakelijk is voor de behartiging van een gerechtvaardigd belang van de verantwoordelijke of van de derden aan wie de gegevens zullen worden meegedeeld, niet alleen afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de fundamentele rechten en vrijheden van de betrokkene niet worden geschonden, maar ook van het vereiste dat de gegevens in publiekelijk toegankelijke bronnen zijn opgenomen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (België) op 19 oktober 2010 — Vlaamse Oliemaatschappij tegen F.O.D. Financiën

(Zaak C-499/10)

()

2011/C 13/34

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Vlaamse Oliemaatschappij

Verweerster: F.O.D. Financiën

Prejudiciële vragen

Machtigt oud artikel 21, lid 3, van de Zesde richtlijn (77/388) (1), thans vervat in artikel 205 van richtlijn 2006/112/EG (2) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in samenhang met de artikelen 202 en 157, [eerste] lid, b, van dezelfde richtlijn, de lidstaten te bepalen dat de houder van een entrepot ander dan douane-entrepot onvoorwaardelijk hoofdelijk wordt aangesproken voor de belasting die verschuldigd is naar aanleiding van een levering ten bezwarende titel door de belastingplichtige eigenaar van goederen, zelfs indien de entrepothouder ten goeder trouw is of zonder dat hem enige fout of nalatigheid kan worden verweten [artikel 51bis, § 3, van het Wetboek van de belasting over toegevoegde waarde (WBTW)]?

(1) Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid- Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

(2) PB L 347, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 346/34

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Centrale — Sezione di Bologna (Italië) op 19 oktober 2010 — Ufficio IVA di Piacenza/Belvedere Costruzioni Srl

(Zaak C-500/10)

()

2010/C 346/59

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Centrale — Sezione di Bologna

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ufficio IVA di Piacenza

Verwerende partij: Belvedere Costruzioni Srl

Prejudiciële vraag

Staan artikel 10 EG (thans artikel 4 VEU) en de artikelen 2 en 22 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, in de weg aan een regeling van de Italiaanse staat zoals vervat in artikel 3, lid 2, van d.L. nr. 40 van 25 maart 2010, omgezet in wet nr. 73 van 22 mei 2010, die de belastingrechter belet om zich uit te spreken over het bestaan van een belastingvordering die de belastingdienst tijdig heeft doen gelden in een hoger beroep tegen een ongunstige beslissing daarover, en aldus in wezen meebrengt dat volledig wordt afgezien van de betwiste btw-vordering wanneer deze in twee instanties is afgewezen, zonder enige betaling, zelfs niet van een gedeelte van de vordering, door de door dit afzien begunstigde belastingplichtige?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 346/34

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ufficio del Giudice di Pace di Venafro (Italië) op 15 oktober 2010 — Strafzaak tegen Aldo Patriciello

(Zaak C-496/10)

()

2010/C 346/58

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Ufficio del Giudice di Pace di Venafro

Partij in het hoofdgeding

Aldo Patriciello

Prejudiciële vraag

Vormt het strafbare feit dat de europarlementariër Aldo Patriciello in abstracto wordt verweten (en dat is omschreven in de tenlastelegging en reeds voorwerp is van het besluit van het Europees Parlement van 5 mei 2009 tot verdediging van de immuniteit), dat is gekwalificeerd als belediging in de zin van artikel 594 van het Italiaanse wetboek van stafrecht, al dan niet een in de uitoefening van het parlementaire ambt uitgebrachte mening in de zin van artikel 9 van het Protocol [betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen van 8 april 1965]?
—

vaststellen dat het Koninkrijk Zweden de krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 1999/30/EG van de Raad van 22 april 1999 betreffende grenswaarden voor zwaveldioxide, stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en lood in de lucht (1) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat het in 2005, 2006 en 2007 in de zones SW 2 en SW 4 alsook in 2005 en 2006 in de zone SW 5 de PM10-grenswaarden in de lucht heeft overschreden;
1)

[Verzet] artikel 110, eerste alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (oud artikel 90 EG), zich […] tegen de heffing van een nationale belasting die wordt toegepast bij de eerste inschrijving in Roemenië van reeds in een andere lidstaat van de Europese Unie ingeschreven auto’s, in omstandigheden dat auto’s die reeds in Roemenië zijn ingeschreven voorwerp van transacties kunnen zijn waarbij deze belasting niet wordt geïnd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Bergen op 13 september 2010 — Belgische Staat/BLM SA

(Zaak C-436/10)

()

2010/C 328/22

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van Beroep te Bergen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Belgische Staat — FOD Financiën

Verwerende partij: BLM SA

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 6, lid 2, eerste alinea, sub a, en 13, B, sub b, van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wetgeving die het gebruik voor de privé-doeleinden van de bedrijfsleider en zijn gezin van een gedeelte van een gebouw dat de belastingplichtige rechtspersoon krachtens een zakelijk onroerend recht heeft gebouwd of bezit, behandelt als een vrijgestelde dienst als verpachting en verhuur van onroerende goederen in de zin van artikel 13, B, sub b, wanneer voor dit investeringsgoed recht op aftrek van voorbelasting is ontstaan?

(1) PB L 145, blz. 1.
Het eerste misbruik van een machtspositie, met betrekking tot aanvullende beschermingscertificaten. De middelen met betrekking tot het eerste misbruik kunnen in twee grote categorieën worden ingedeeld. Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van wat concurrentie op basis van verdiensten vormt. Het Gerecht is er bij de beoordeling van de vraag of de verklaringen die rekwiranten voor de octrooibureaus hebben afgelegd objectief misleidend waren, ten onrechte van uitgegaan dat het antwoord op de vraag of rekwiranten er redelijkerwijs en te goeder trouw van konden uitgaan dat zij aanspraak konden maken op een aanvullend beschermingscertificaat, in dit verband irrelevant is. Gebrek aan transparantie volstaat niet om te kunnen spreken van misbruik van de regels, daarvoor is welbewust bedrog of misleiding vereist. Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtopvatting bij de beoordeling van wat mededingingsverstorend gedrag vormt. Het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat het loutere verzoek tot verlening van intellectuele-eigendomsrechten die 5 tot 6 jaar later in werking kunnen treden, mededingingsverstorend gedrag kan worden genoemd, ongeacht of deze rechten uiteindelijk worden verleend en/of uitgeoefend. Er is immers geen voldoende sterk en rechtstreeks verband tussen dit gedrag en de markt die zou zijn getroffen.
—

Het Gerecht heeft verordening nr. 68/2001, het voormalige artikel 87, lid 3, sub c, EG en het gelijkheidsbeginsel geschonden omdat ten onrechte de noodzaak van de steun is onderzocht. De schending van verordening (EG) nr. 68/2001 blijkt uit het feit dat niet de in die verordening vastgestelde inhoudelijke criteria zijn gehanteerd, wat slechts is toegestaan in uitzonderlijke gevallen waarin de bijzonderheden van het concrete geval dit rechtvaardigen. Het voormalige artikel 87, lid 3, EG is geschonden omdat het Gerecht ten onrechte niet heeft aanvaard dat opleidingssteun de doelstellingen van het voormalige artikel 87, lid 3, sub c, EG diende of kon dienen, en dat de Commissie daarmee rekening dient te houden bij de afweging die zij op grond van artikel 87, lid 3, EG verricht. Ten slotte is het gelijkheidsbeginsel geschonden omdat de Commissie in eerdere beschikkingen met betrekking tot vergelijkbare feiten de noodzaak van opleidingssteun niet heeft onderzocht of vastgesteld. Een objectieve rechtvaardigingsgrond voor deze ongelijke behandeling valt niet te ontwaren.
1)

Staan het doeltreffendheidsbeginsel, het discriminatieverbod en het beginsel van fiscale neutraliteit ter zake van belasting over de toegevoegde waarde in de weg aan een nationale regeling of praktijk die het recht van de ontvanger van de goederen/opdrachtgever op teruggaaf van ten onrechte betaalde btw, anders dan het overeenkomstige recht van de hoofdschuldenaar (leverancier of dienstverrichter), onder de rechtsfiguur van de objectieve onverschuldigde betaling naar gemeen recht brengt, met als gevolg dat voor de eerste een veel langere termijn voor uitoefening geldt dan voor de tweede, zodat ingeval de eerste om teruggaaf verzoekt op een tijdstip waarop de termijn voor de tweede reeds is verstreken, deze laatste tot teruggaaf kan worden veroordeeld zonder dat hij zelf de belastingadministratie om teruggaaf kan verzoeken, en die geen enkele maatregel bevat die conflicten of tegenstrijdigheid tussen de voor de verschillende rechterlijke instanties ingestelde of in te stellen procedures kan voorkomen?
3.

Bovendien gaf het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting door in het geheel niet in te gaan op de verschillende middelen in de punten 93 tot en met 96 en 121 tot en met 129 van het verzoekschrift, betreffende de beoordeling van de verenigbaarheid van de Italiaanse wet met artikel 107, lid 3, sub c, VWEU. In dat verband gaf het Gerecht ook geen toereikende motivering. Voorts gaf het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU door als gevolg daarvan de Italiaanse wet onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt te verklaren, louter wegens een gestelde niet-eerbiediging van het beginsel van technologische neutraliteit ten gevolge van de gestelde uitsluiting van satellietdecoders van het voordeel daarvan, quod non; en door zijn goedkeuring te verlenen aan verweersters verzuim om de mededingingsverstorende gevolgen van de maatregel op de betaaltelevisiemarkt in rechte te beoordelen, door een eigen juridische en economische afweging van a) de specifieke verstoring van de mededinging op de betaaltelevisiemarkt, en b) de gestelde efficiëntiewinst die uit het economisch voordeel voortvloeide. Het laatstgenoemde werd sowieso slechts vermoed en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt geacht omdat het niet technologisch neutraal zou zijn. Verder gaf het Gerecht bij de afwijzing van het derde middel blijk van een onjuiste rechtsopvatting en gaf het een onjuiste motivering. Niet alleen stelde het Gerecht de betrokken middelen en argumenten betreffende de tegenstrijdige redenering in de bestreden beschikking onjuist voor en gaf het een onjuiste lezing daarvan, maar het verzuimde ook die argumenten te onderzoeken, ten gevolge waarvan het ze ten onrechte als ongegrond afwees.
1)

Zijn de in eerste aanleg bestreden circulaire en de daarin genoemde nationale regelingen [dat wil zeggen circulaire nr. 4853 van het ministerie van Binnenlandse Zaken van 18 mei 2009 en met name wetgevend decreet nr. 152 van 2 april 2006] al dan niet verenigbaar met het gemeenschapsrecht en de hierna specifiek vermelde bepalingen? Maken voormelde circulaire en nationale regelingen in het bijzonder inbreuk op de beginselen en regels van richtlijn 89/106/EEG (1) betreffende voor de bouw bestemde producten, die het aanbrengen van het EG-merkteken niet verplicht stelt, maar (in artikel 6, leden 1 en 2) integendeel bepaalt dat de lidstaten „het vrije verkeer, het in de handel brengen en het gebruik van producten die in overeenstemming zijn met deze richtlijn, op hun grondgebied niet [mogen] belemmeren”, zorg ervoor dragen dat „het gebruik van deze producten voor het doel waarvoor ze bestemd zijn, niet wordt belemmerd door regelingen of voorwaarden die worden opgelegd door overheidsorganen of particuliere instellingen die als overheidsbedrijf of op grond van een monopoliepositie als overheidsorgaan optreden” en „toestemming [mogen] geven voor het op hun grondgebied in de handel brengen van producten die niet onder artikel 4, lid 2, vallen, indien deze in overeenstemming zijn met de nationale bepalingen welke conform het Verdrag zijn, tenzij dit door de in de hoofdstukken II en III bedoelde Europese technische specificaties anders wordt bepaald”?
1)

Ten eerste is de motivering van het bestreden arrest in se tegenstrijdig. Het Gerecht heeft enerzijds erkend dat de kamer van beroep alleen heeft onderzocht welke soort ondernemingen de betrokken diensten en waren aanbiedt en daardoor de kring van ondernemingen mogelijk ten gevolge van een te enge uitlegging van de lijst van waren en diensten van de oudere merken onjuist heeft beoordeeld. Anderzijds kan de vraag of de kamer van beroep beoordelingsfouten heeft gemaakt eerst worden beantwoord na een beoordeling van „de door de kamer van beroep indertijd gedane beoordeling van elk van de in de aanvraag opgegeven waren en diensten”, waarbij het Gerecht zelf deze — niet door de kamer van beroep gedane — afzonderlijke beoordelingen uitvoert teneinde tot het besluit te komen dat de kamer van beroep blijkbaar geen fouten heeft gemaakt. Deze inconsequentie speelt in het nadeel van rekwirante, aangezien in het kader van de door het Gerecht uitgevoerde afzonderlijke vergelijkingen steeds wordt verwezen naar de door de kamer van beroep uitgevoerde „globale vergelijking” op basis van de sectoren, zodat de enge uitlegging van de lijst van waren en diensten waarop de oudere merken betrekking hebben, ook in dit opzicht haar neerslag vindt.
—

vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2007 tot oprichting van een infrastructuur voor ruimtelijke informatie in de Gemeenschap (Inspire) (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Wordt een „onregelmatige samenstelling” in de zin van productcode 0207 12 90 9990 gekenmerkt door de omstandigheid dat aan het hele geslachte dier in totaal maximaal 4 van de aldaar genoemde organen — in een of meer exemplaren — mogen worden toegevoegd?
1.

Vormt het feit dat de Portugese rechterlijke instanties zich op grond van nationaliteit onbevoegd hebben verklaard om kennis te nemen van een vordering met betrekking tot een schuldvordering, een belemmering voor de in de artikelen 6, punt 1, en [28] van verordening nr. 44/2001 (1) bedoelde samenhang tussen vorderingen, wanneer bij de Portugese rechterlijke instanties nog een vordering is ingesteld, met een beroep op de actio pauliana, waarbij zowel de schuldenaar als de derde-verkrijger — in casu van een schuldvordering — alsook de in Portugal gevestigde depositarissen van de aan de derde-verkrijger overgedragen schuldvordering zijn opgeroepen, zodat de gegeven beslissing ten aanzien van hen allen geldt?
1.

onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen door onjuiste voorstelling van de feitelijke verklaringen van rekwirante met betrekking tot de lijst van waren van het aan de orde zijnde gemeenschapsmerk, aangezien is geoordeeld dat „in de onderhavige zaak [niet werd betwist] dat de waren waarvoor het aan de orde zijnde merk was ingeschreven, in het bijzonder geheugenspelen omvatten”.
6.

Kan op basis van de verordening, en in het bijzonder op grond van artikel 3, sub b, ervan een aanvullend beschermingscertificaat worden afgegeven voor een afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen indien: a) een van kracht zijn basisoctrooi die afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen beschermt in de zin van artikel 3, sub a, van de verordening, en b) voor een geneesmiddel waarin de afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen tezamen met een of meer andere werkzame stoffen is opgenomen, een geldige vergunning is afgegeven in overeenstemming met de richtlijnen 2001/83/EG (2) of 2001/82/EG (3) die de eerste vergunning voor het in de handel brengen is waarmee de afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen op de markt wordt gebracht?
a)

Moeten artikel 3, lid 1, van de Eerste richtlijn (72/166/EEG) (1), artikel 2, lid 1, van de Tweede richtlijn (84/5/EEG) (2) en de artikelen 1 en 1 bis van de Derde richtlijn (90/232/EEG) (3) aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat het nationale burgerlijk recht (inzonderheid de artikelen 503, lid 1, 504, 505 en 570 Código civil) erin voorziet dat in geval van een aanrijding tussen voertuigen waaraan geen van de bestuurders schuld heeft en een inzittende van een van de voertuigen lichamelijk letsel heeft overgehouden (de benadeelde die schadevergoeding vordert), de aan die inzittende verschuldigde schadevergoeding moet worden geweigerd of beperkt, op grond dat hij aan het ontstaan van de schade heeft bijgedragen, aangezien hij naast de bestuurder zat en geen autogordel droeg, hoewel het nationale recht dat voorschrijft,
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 246/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 8 juli 2010 — A. Salemink tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)

(Zaak C-347/10)

()

2010/C 246/53

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: A. Salemink

Verweerder: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)

Prejudiciële vraag

Staan de van het Europese gemeenschapsrecht deel uitmakende regels, die ertoe strekken het vrije verkeer van werknemers tot stand te brengen, inzonderheid de regels die zijn neergelegd in de Titels I en II van verordening nr. 1408/71 (1), alsmede de artikelen 39 en 299 van het EG-Verdrag (thans respectievelijk artikel 45 VWEU en 52 VEU juncto 355 VWEU), eraan in de weg dat de werknemer die werkzaam is buiten het Nederlandse grondgebied op een vaste installatie op het Nederlandse deel van het continentaal plat, voor een in Nederland gevestigde werkgever, niet verzekerd is ingevolge de nationale wettelijke werknemersverzekeringen, uitsluitend omdat hij niet woonachtig is in Nederland, maar in een andere lidstaat (in casu: Spanje), ook indien hij in het bezit is van de Nederlandse nationaliteit en ook indien hem de mogelijkheid van een vrijwillige verzekering is geboden tegen in essentie dezelfde voorwaarden als die welke gelden voor de verplichte verzekering?

(1) Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 234/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 20 mei 2010 — Haltergemeinschaft LBL GbR/Hauptzollamt Düsseldorf

(Zaak C-250/10)

()

2010/C 234/34

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Haltergemeinschaft LBL GbR

Verwerende partij: Hauptzollamt Düsseldorf

Prejudiciële vraag:

Kan — onder voorbehoud van een bevestigend antwoord op de eerste vraag in de beslissing van het Bundesfinanzhof van 1 december 2009 (VII R 9, 10/09) in de reeds bij het Hof van Justitie van de Europese Unie aanhangige prejudiciële procedure C-79/10 — ook een verhuurder of vervrachter die zijn luchtvaartuig met inbegrip van de door hem te leveren reactiemotorbrandstof verhuurt of vervracht, aanspraak maken op de vrijstelling van belasting waarin is voorzien bij artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1)?

(1) PB L 283, blz. 51.
3.

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, moet richtlijn 2003/10/EG dan aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regel of rechtspraktijk volgens welke de onderneming de financiële vergoeding niet hoeft te betalen die in beginsel moet worden betaald aan werknemers die dagelijks worden blootgesteld aan lawaai boven de 85 dB(A), omdat zij deze werknemers gehoorbeschermers verstrekt waarvan de dempende werking ervoor zorgt dat de waarde van de dagelijkse blootstelling onder de 80 dB(A) blijft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 19 april 2010 — KMB Europe BV/Hauptzollamt Duisburg

(Zaak C-193/10)

()

2010/C 209/17

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: KMB Europe BV

Verwerende partij: Hauptzollamt Duisburg

Prejudiciële vraag

Moet post 8521 van de Gecombineerde Nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006 (2) (PB L 301, blz. 1), aldus worden uitgelegd dat daaronder niet vallen apparaten als de hieronder beschreven MP3-spelers, op grond dat de hoofdfunctie van de apparaten het weergeven van geluid is of op grond dat de mogelijkheden om met de apparaten foto’s weer te geven en filmpjes af te spelen beperkt zijn wegens de geringe schermgrootte en de lage resolutie?

(1) PB L 256, blz. 1.

(2) Verordening (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 301, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 195/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 16 april 2010 — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)/Boys Toys S.A., Administración del Estado

(Zaak C-190/10)

2010/C 195/04

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)

Verwerende partij: Boys Toys S.A., Administración del Estado

Prejudiciële vraag

Kan artikel 27 van verordening nr. 40/94 (1) van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk aldus worden uitgelegd, dat behalve met de dag, ook rekening mag worden gehouden met het uur en de minuut van indiening van de aanvraag om inschrijving van een gemeenschapsmerk bij het BHIM (voor zover dat gegeven is vastgelegd) voor de vaststelling van de temporele voorrang ten opzichte van een nationaal merk dat op dezelfde datum is aangevraagd, wanneer het tijdstip van indiening een relevante omstandigheid is volgens de nationale wetgeving die de inschrijving van het nationale merk regelt?

(1) PB 1994, L 11, blz. 1.