ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑226/03 P

José Martí Peix SA

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Hogere voorziening – Visserij – Communautaire financiële bijstand – Vermindering van bijstand – Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van Raad – Artikelen 1 en 3 – Verjaring”

Samenvatting van het arrest

1. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Gemeenschap – Voortdurende onregelmatigheid – Verjaringstermijn – Stuitingshandeling

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 1, lid 2, en 3, lid 1, tweede en derde alinea)

2. Hogere voorziening – Middelen – Rechtsoverwegingen van arrest die gemeenschapsrecht schenden – Dictum gebaseerd op andere rechtsoverwegingen – Afwijzing

1. Volgens artikel 1, lid 2, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen vooronderstelt een onregelmatigheid een inbreuk op het gemeenschapsrecht die bestaat in een handeling of een nalaten van een marktdeelnemer.

Wanneer het nalaten dat aan de oorsprong van de inbreuk op het gemeenschapsrecht ligt, voortduurt, is de onregelmatigheid „voortdurend” in de zin van artikel 3, lid 1, tweede alinea, van deze verordening. De verjaringstermijn gaat pas in op de dag waarop de onregelmatigheid is geëindigd.

Deze termijn wordt gestuit door een brief van de Commissie die met name tot doel heeft, de onregelmatigheden te vervolgen en de financiële bijstand te verminderen, aangezien deze brief een onderzoekshandeling is in de zin van artikel 3, lid 1, derde alinea.

(cf. punten 16‑18, 30)

2. Wanneer uit de motivering van een arrest van het Gerecht blijkt van een schending van het gemeenschapsrecht, maar het dictum ervan op andere rechtsgronden gerechtvaardigd voorkomt, moet de hogere voorziening worden afgewezen.

(cf. punt 29)
Zaak C‑169/03

Florian W. Wallentin

tegen

Riksskatteverket

[verzoek van het Regeringsrätt (Zweden) om een prejudiciële beslissing]

„Vrij verkeer van personen – Werknemers – Inkomstenbelasting – Beperkt belastingplichtige die klein deel van inkomsten in lidstaat verwerft en ingezetene van andere lidstaat is”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Beloning – Inkomstenbelasting – Inkomsten van niet-ingezetenen die in woonstaat geen belastbare inkomsten verwerven, waarop bronbelasting wordt geheven zonder dat belastingplichtige recht heeft op belastingvrije som wegens persoonlijke omstandigheden – Ontoelaatbaarheid

(Art. 39 EG)

Artikel 39 EG staat in de weg aan een nationale wettelijke regeling waarbij ten laste van natuurlijke personen die worden geacht hun fiscale woonplaats niet in deze lidstaat te hebben, doch er inkomsten uit arbeid verwerven,

– een bronbelasting wordt geheven zonder dat de belastingplichtige recht heeft op de belastingvrije som of op andere belastingaftrekken of verminderingen wegens persoonlijke omstandigheden,

– terwijl de in diezelfde lidstaat wonende belastingplichtigen wel recht hebben op een dergelijke belastingvrije som of andere belastingaftrekken of verminderingen in het kader van de algemene belasting over hun in deze lidstaat en in het buitenland verworven inkomsten,

– voorzover de niet-ingezetenen van de heffingsstaat in hun eigen woonstaat slechts inkomsten hebben die naar hun aard niet aan de inkomstenbelasting zijn onderworpen.

(cf. punt 24 en dictum)
Zaak C‑404/03

Strafzaak

tegen

Olivier Dupuy en Hervé Rouvre

(verzoek van het Tribunal de grande instance du Mans om prejudiciële beslissing)

„Gevaarlijke stoffen of preparaten – Siccatieven die lood bevatten – Verbod om op markt te brengen – Richtlijnen 76/769/EEG en 94/60/EG”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Beperking van op markt brengen en van gebruik van gevaarlijke stoffen – Richtlijn 76/769, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/60 – Uitzondering voor „kleurstoffen voor kunstenaars” – Toepassing op siccatieven – Daarvan uitgesloten

(Richtlijnen van de Raad 76/769, bijlage I, punt 31, sub e, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/60, en 88/379)

Volgens de bepalingen van gemeenschapsrecht inzake de beperking van het op de markt brengen van gevaarlijke stoffen of preparaten, met name de bepalingen van richtlijn 76/769 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/60, is het verboden siccatieven met loodverbindingen, die als voor de voortplanting giftige stoffen zijn ingedeeld, op de markt te brengen met het oog op verkoop aan het grote publiek.

In het bijzonder kan op deze producten niet worden toegepast de in punt 31, sub e, van bijlage I bij richtlijn 76/769 voorziene uitzondering op de beperkingen van het op de markt brengen, welke uitzondering ziet op „kleurstoffen voor kunstenaars” als bedoeld in richtlijn 88/379 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke preparaten, aangezien deze uitzondering niet tevens kan worden toegepast op siccatieven die geen kleurende eigenschap hebben.

(cf. punten 31, 34 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Tekens die merk kunnen vormen

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 2)

Samenvatting

Artikel 2 van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) dient aldus te worden uitgelegd dat het voorwerp van een aanvraag tot inschrijving van merken, die betrekking heeft op alle denkbare vormen van een transparante bak of verzamelkamer die deel uitmaakt van de buitenkant van een stofzuiger, geen „teken” in de zin van die bepaling is en derhalve geen merk in de zin daarvan kan vormen.

Het voorwerp van een dergelijke aanvraag, dat in werkelijkheid niet meer dan een eigenschap van de betrokken waar is, kan immers een veelheid aan verschillende verschijningsvormen aannemen en is dus niet bepaald. Gelet op de aan het merk verbonden uitsluitende rechten, zou de houder van een merk voor een dergelijk onbepaald voorwerp een ongerechtvaardigd mededingingsvoordeel verkrijgen in strijd met het door artikel 2 van de richtlijn nagestreefde doel, aangezien hij het recht zou hebben om te beletten dat zijn concurrenten stofzuigers kunnen aanbieden die een of andere soort van transparante verzamelbak aan de buitenkant hebben, ongeacht de vorm ervan.

(cf. punten 37‑40 en dictum)
Zaak C-122/03





Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Franse Republiek





«Niet-nakoming – Maatregelen van gelijke werking – Importeurs en distributeurs van geneesmiddelen – Overlegging van eensluidende kopie of attest van vergunning voor in handel brengen»

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 december 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Verbod op heffing van andere nationale belastingen die karakter van omzetbelasting bezitten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 33, lid 1)

Samenvatting

Artikel 33 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680, staat niet in de weg aan de handhaving van een fiscale heffing met kenmerken als die van de Italiaanse regionale belasting op productieve activiteiten. Een dergelijke heffing verschilt namelijk zodanig van de belasting over de toegevoegde waarde dat zij niet kan worden aangemerkt als een belasting met het karakter van een omzetbelasting in de zin van artikel 33, lid 1, van de richtlijn, aangezien zij niet kan worden geacht evenredig te zijn aan de prijs van de geleverde goederen of diensten, en zij niet bedoeld is om op de eindverbruiker te worden afgewenteld op een wijze die kenmerkend is voor de belasting over de toegevoegde waarde.

(cf. punten 30, 35, 38‑39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Bevoegdheid van lidstaten om vrijstelling te verlenen voor leveringen van goederen die zijn ingevoerd onder regeling voor tijdelijke invoer en voor diensten betreffende deze leveringen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, 5, lid 4, sub c, 12, lid 3, en 16, lid 1)

Samenvatting

Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 2, punt 1, 5, lid 4, sub c, 12, lid 3, en 16, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 99/49, een lidstaat die een verlaagd tarief van de belasting over de toegevoegde waarde toepast op de commissie die veilingmeesters bij de veiling van onder de regeling voor tijdelijke invoer ingevoerde kunstvoorwerpen, voorwerpen voor verzamelingen en antiquiteiten ontvangen.

Zowel voor het belasten van de invoer als voor het belasten van de veiling overeenkomstig artikel 16, lid 1, van de Zesde richtlijn moet namelijk bij de prijs waartegen het goed wordt toegewezen, worden onderscheiden tussen het met de commissie van de veilingmeester overeenkomende deel en het met de douanewaarde van het ingevoerde goed overeenkomende deel. Het eerste vormt de heffingsmaatstaf voor de veiling, berekend volgens artikel 26 bis van de Zesde richtlijn en belast tegen het in artikel 12, lid 3, sub a, van deze richtlijn bepaalde normale tarief. Het tweede komt overeen met de douanewaarde van het goed dat aan belasting over de toegevoegde waarde bij invoer is onderworpen en wordt belast tegen een effectief verlaagd tarief dat krachtens artikel 11, B, lid 6, van deze richtlijn in de betrokken lidstaat van toepassing is.

(cf. punten 43, 51 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Leveringen van goederen welke door als zodanig handelende belastingplichtige worden verricht

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, 4 en 5, lid 1)

Samenvatting

Handelingen waarbij een in een lidstaat gevestigde belastingplichtige goederen koopt bij in deze lidstaat gevestigde ondernemingen en deze doorverkoopt aan in een andere lidstaat gevestigde kopers, die niet zelf het voorwerp van fraude met belasting over de toegevoegde waarde zijn, vormen leveringen van goederen door een als zodanig handelende belastingplichtige en een economische activiteit in de zin van de artikelen 2, punt 1, 4 en 5, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting voorzover zij voldoen aan de objectieve criteria waarop voormelde begrippen zijn gegrond, onafhankelijk van het oogmerk van een andere ondernemer dan de betrokken belastingplichtige die deel uitmaakt van dezelfde keten van leveringen en/of de eventuele frauduleuze aard – waarvan deze belastingplichtige geen weet had en geen weet kon hebben – van een andere handeling uit deze keten, die voorafgaat aan of volgt op de door voormelde belastingplichtige verrichte handeling. Het recht van een belastingplichtige die dergelijke handelingen verricht, op aftrek van de voorbelasting, kan niet worden aangetast door het feit dat er in de keten van leveringen waarvan deze handelingen deel uitmaken, zonder dat deze belastingplichtige dit weet of kan weten, ten aanzien van een andere handeling, die voorafgaat aan of volgt op de door laatstgenoemde verrichte handeling, fraude met belasting over de toegevoegde waarde is of wordt gepleegd.

(cf. punten 51‑52, 55 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen – Erkenning en tenuitvoerlegging – Weigeringsgronden – Ontbreken van regelmatige en tijdige betekening of mededeling van stuk dat geding inleidt, aan verweerder tegen wie verstek is verleend – Begrip regelmatige betekening of kennisgeving – Beoordeling aan hand van bepalingen van internationaal verdrag dat van toepassing is tussen staat van herkomst en aangezochte staat

(Verdrag van 27 september 1968, art. 27, punt 2, en Protocol, art. IV)

Samenvatting

Artikel 27, punt 2 van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij de toetredingsverdragen van 1978, 1982, 1989 en 1996, alsmede artikel IV, eerste alinea, van het Protocol bij dit verdrag moeten aldus worden uitgelegd dat indien tussen de staat van herkomst en de aangezochte staat een internationaal verdrag, zoals het Verdrag van ’s Gravenhage inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of handelszaken van toepassing is, de regelmatigheid van de betekening van het stuk dat het geding inleidt aan een verweerder tegen wie verstek is verleend, moet worden beoordeeld aan de hand van de bepalingen van dit verdrag, onder voorbehoud van toepassing van de in artikel IV, tweede alinea, van het Protocol bedoelde methode van rechtstreekse toezending tussen deurwaarders wanneer de aangezochte staat zich niet officieel daartegen verzet. De twee door artikel IV van het Protocol bij het verdrag voorziene mogelijkheden van toezending zijn immers de enige, in de zin dat alleen indien geen van beide mogelijkheden kan worden aangewend, de toezending mag gebeuren overeenkomstig het recht dat van toepassing is voor de rechter van de staat van herkomst.

(cf. punten 22, 28, 30 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Richtlijn 91/439 – Voorwaarden voor afgifte – Minimumleeftijd – Besturen van zware motorrijwielen van categorie A – Bevoegdheid van lidstaten om hogere minimumleeftijd vast te stellen – Omvang

(Richtlijn 91/439 van de Raad, art. 6, lid 1, sub b, en 2)

2. Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Verordening nr. 3820/85 en richtlijn 91/439 – Voorwaarden voor afgifte – Minimumleeftijd – Besturen van voertuigen van categorieën C 1, C 1 + E – Bevoegdheid van lidstaten om minder hoge minimumleeftijd vast te stellen – Geen

(Verordening nr. 3820/85 van de Raad, art. 5, lid 1, sub b; richtlijn 91/439 van de Raad, art. 6, lid 1, sub b, en 2)

Samenvatting

1. Door te bepalen dat de lidstaten kandidaten van 21 jaar en ouder direct toegang tot een rijbewijs voor het besturen van zware motorrijwielen van categorie A mogen verlenen, beperkt artikel 6, lid 1, sub b, eerste streepje, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs geenszins expliciet de bevoegdheid van de lidstaten om een hogere minimumleeftijd vast te stellen, maar impliceert het integendeel dat de lidstaten een minimumleeftijd mogen vaststellen die hoger is dan 21 jaar.

Aangezien de vaststelling van een minimumleeftijd die hoger is dan die waarin de laatste zin van dit artikel voorziet voor de directe toegang tot het besturen van dergelijke motorrijwielen, kan bijdragen tot de verbetering van de verkeersveiligheid, die, zoals uit de considerans van genoemde richtlijn blijkt, een hoofddoel ervan is, maakt een dergelijke vaststelling geen inbreuk op deze bepaling, voorzover het evenredigheidsbeginsel wordt nageleefd.

(cf. punten 27‑28)

2. Noch richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, noch verordening nr. 3820/85 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer voorziet in de mogelijkheid om af te wijken van de minimumleeftijd van 18 jaar voor afgifte van een rijbewijs voor voertuigen van de categorieën C 1 en C 1 + E. Enerzijds maken de in artikel 6, lid 2, van richtlijn 91/439 neergelegde uitzonderingen geen melding van voertuigen van de categorieën C 1 en C 1 + E. Anderzijds kan het feit dat artikel 5, lid 1, sub b, tweede streepje, van verordening nr. 3820/85 zich niet ertegen verzet dat een persoon die de vereiste minimumleeftijd nog niet heeft bereikt, rijervaring kan opdoen, niet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling de lidstaten machtigt aan een dergelijke persoon een rijbewijs voor voertuigen van die categorieën af te geven. De mogelijkheid om een dergelijke rijervaring te verwerven, impliceert immers geenszins de afgifte aan de betrokken kandidaat van een rijbewijs op grond waarvan hij een voertuig van deze categorieën mag besturen zonder begeleiding van een met zijn opleiding belaste persoon.

(cf. punten 38‑41)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Voorwerp – Gedeeltelijke nietigverklaring – Voorwaarde – Scheidbaarheid van bestreden bepalingen – Objectief criterium – Voorwaarde niet vervuld – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230 EG; richtlijn 2003/15 van het Parlement en de Raad, art. 1, punten 1 en 2)

Samenvatting

De gedeeltelijke nietigverklaring van een communautaire handeling is alleen dan mogelijk wanneer de elementen waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, kunnen worden gescheiden van de rest van de handeling. Aan dit vereiste van scheidbaarheid is niet voldaan wanneer de gedeeltelijke nietigverklaring van een handeling tot gevolg zou hebben dat de kern van die handeling wordt gewijzigd. De vraag of een gedeeltelijke nietigverklaring dit effect heeft, is een objectief criterium, en geen subjectief criterium dat samenhangt met de politieke wil van de autoriteit die de bestreden handeling heeft vastgesteld.

Bijgevolg moet niet-ontvankelijk worden verklaard het beroep van een lidstaat strekkende tot nietigverklaring van artikel 1, punt 2, van richtlijn 2003/15, waarbij richtlijn 76/768 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten in die zin is gewijzigd dat daarin een artikel 4 bis is ingevoegd dat met name tot doel heeft de voorwaarden vast te leggen voor het verbod op het in de handel brengen van cosmetische producten met ingrediënten of een combinatie van ingrediënten waarvoor een dierproef is verricht, terwijl artikel 1, punt 1, van richtlijn 2003/15 blijft bestaan, daar de lidstaat daarvan niet, zelfs niet subsidiair, de nietigverklaring heeft gevorderd, en waarin wordt bepaald dat artikel 4, lid 1, sub i, van richtlijn 76/768 – dat een vergelijkbaar doel had en waarvoor volgens de achttiende overweging van de considerans van richtlijn 2003/15 het ingevoegde artikel 4 bis in de plaats zou moeten komen –, komt te vervallen.

Daar artikel 1, punt 1, en artikel 1, punt 2, van richtlijn 2003/15 niet van elkaar kunnen worden gescheiden, zou de door de lidstaat gevorderde gedeeltelijke nietigverklaring de kern van de bepalingen die door de communautaire wetgever zijn vastgesteld met betrekking tot dierproeven voor de vervaardiging van cosmetische producten, objectief wijzigen.

(cf. punten 12‑16, 20-21)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 1999/31 – Storten van afvalstoffen – Nationale regeling die strengere normen bevat – Verenigbaarheid

(Art. 176 EG; richtlijn 1999/31 van de Raad, art. 5, leden 1 en 2)

2. Milieu – Verdergaande beschermingsmaatregelen – Verenigbaarheid met Verdrag – Voorwaarde – Eerbiediging van evenredigheidsbeginsel – Daarvan uitgesloten

(Art. 176 EG; richtlijn 1999/31 van de Raad)

Samenvatting

1. Artikel 5, leden 1 en 2, van richtlijn 1999/31/EG betreffende het storten van afvalstoffen, staat niet in de weg aan een nationale regeling die

- voor het storten van biologisch afbreekbaar afval lagere maximumwaarden stelt dan de richtlijn, zelfs indien deze maximumwaarden zo laag zijn dat vóór storting een mechanisch-biologische behandeling of verbranding van dergelijk afval nodig is om aan die waarden te voldoen,

- voor het verminderen van de hoeveelheid naar stortplaatsen over te brengen afval kortere termijnen stelt dan de richtlijn,

- niet alleen op biologisch afbreekbaar afval, maar tevens op niet biologisch afbreekbare organische stoffen van toepassing is, en

- niet alleen op stedelijk afval, maar tevens op afval dat als stedelijk afval kan worden verwijderd, van toepassing is.

(cf. punten 43‑44, 49, 52, 55‑56, dictum 1)

2. In het kader van het gemeenschappelijk milieubeleid is – voorzover een nationale maatregel dezelfde doelstellingen nastreeft als een richtlijn – het stellen van strengere eisen dan de in de richtlijn neergelegde minimumeisen, in artikel 176 EG voorzien en op grond van dit artikel toegestaan. Bijgevolg is het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel niet van toepassing op krachtens artikel 176 EG getroffen verdergaande nationale beschermingsmaatregelen die strengere eisen stellen dan de in een communautaire milieurichtlijn genoemde minimumeisen, voorzover geen andere bepalingen van het Verdrag in het geding zijn.

(cf. punten 58, 64, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Precontentieuze procedure – Buitensporig lange duur – Omstandigheid die ontvankelijkheid van beroep slechts aantast wanneer inbreuk wordt gemaakt op rechten van verdediging – Bewijslast

(Art. 226 EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie – Vermoedens – Ontoelaatbaarheid – Beroep dat niet tegen inhoud doch tegen toepassing van nationale bepaling is gericht – Specifieke bewijsvereisten

(Art. 226 EG)

Samenvatting

1. Hoewel een niet-nakomingsberoep wegens de buitensporig lange duur van de precontentieuze procedure niet-ontvankelijk kan zijn, is dit alleen het geval wanneer het gedrag van de Commissie het moeilijker maakt haar argumenten te weerleggen, zodat inbreuk wordt gemaakt op de rechten van de verdediging. Het staat aan de betrokken lidstaat om een dergelijke moeilijkheid te bewijzen.

(cf. punt 14)

2. In een niet-nakomingsprocedure moet de Commissie de gestelde niet-nakoming aantonen en de feiten en omstandigheden aandragen die het Hof nodig heeft om uit te maken of er sprake is van niet-nakoming, en zij kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

Met betrekking tot inzonderheid een tegen de toepassing van een nationale bepaling gericht beroep is voor het bewijs van een niet-nakoming vereist dat bewijzen worden overgelegd die specifieker zijn dan die welke gewoonlijk in aanmerking worden genomen in het kader van een beroep wegens niet-nakoming dat uitsluitend tegen de inhoud van een nationale bepaling is gericht. In deze omstandigheden kan de niet-nakoming alleen worden aangetoond door een voldoende omstandig en gedocumenteerd bewijs van de aan de nationale bestuurlijke en/of rechterlijke instanties verweten praktijk die aan de betrokken lidstaat kan worden toegerekend.

Bovendien kan de gedraging van een staat bestaande in een administratieve praktijk die niet voldoet aan de vereisten van het gemeenschapsrecht, weliswaar een niet-nakoming in de zin van artikel 226 EG opleveren, doch alleen wanneer deze administratieve praktijk in zekere mate constant en algemeen is.

(cf. punten 27‑29)