Heeft een regeling als de vorenomschrevene nu gelijke werking als een kwantitatieve invoerbeperking of niet? Het lijkt mij onbetwistbaar dat zij een belemmering vormt van het handelsverkeer in produkten waarop edel metaal is aangebracht, indien men aanneemt dat voor dergelijke produkten (zoals bij voorbeeld verzilverde bestekken) de verplichting om een waarmerk van een bepaalde vorm aan te brengen geen uitzondering lijdt, in die zin dat de importeur en de handelaar altijd zijn gehouden om het stempelmerk aan te brengen bij dit soort uit het buitenland afkomstige artikelen (zoals het geval is in België).

Wat daarentegen de produkten betreft die geheel en al uit edel metaal zijn vervaardigd, is de belemmering van de internationale handel minder duidelijk, wanneer de nationale wetgeving de mogelijkheid biedt om dit soort artikelen die in het land van herkomst reeds van een Staatscontrolemerk zijn voorzien, vrij in het verkeer te brengen. Ook bij die produkten kan zich evenwel soms de noodzaak voordoen om het stempelmerk te eisen: dit zal het geval zijn wanneer het merk in het herkomstland beknopter is (bij voorbeeld uitsluitend het gehalte aangeeft). En het behoeft wel geen betoog dat produkten die in het land van herkomst niet (of zonder staatscontrole) zijn gewaarmerkt, in elk geval een stempelmerk moeten krijgen.

Zoals ook tijdens de mondelinge behandeling is gebleken, vormt het waarmerken van ingevoerde artikelen een bijkomende belasting voor de importeur. In een systeem als het Belgische moet hij vooraf de merktekens bij de staatsautoriteiten laten registreren en vervolgens op alle artikelen het stempelmerk laten aanbrengen alvorens ze in de handel te brengen. Deze handelingen belemmeren het handelsverkeer merkbaar, hetzij omdat zij tijd vergen en daarmee het in de handel brengen vertragen, hetzij omdat zij bijkomende kosten meebrengen.

Een regeling als de onderhavige lijkt derhalve in strijd te zijn met genoemd artikel 30 EEG-Verdrag. Het is immers bekend dat de uitdrukking „maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen” volgens de vaste rechtspraak van uw Hof omvat „iedere handelsregeling der Lid-Staten die de intercommunautaire handel al dan niet rechtstreeks, daadwerkelijk of potentieel, kan belemmeren” (vgl. arresten van 11 juli 1974 in zaak 8/74, Dassonville, Jurispr. 1974, blz. 837; 15 december 1976, zaak 41/76, Donckerwolcke, Jurispr. 1976, blz. 1921; 13 maart 1979, zaak 119/78, SA des Grandes Distilleries Peureux, Jurispr. 1979, blz. 975, met name overweging 22). Welnu, een wettelijke regeling als hier omschreven vormt zeker een daadwerkelijke, zij het ook niet rechtstreekse, belemmering van de intracommunautaire handel, en valt derhalve bij ontbreken van passende rechtvaardigingsgronden onder het verbod van artikel 30.

De Belgische regering heeft harerzijds de aandacht gevestigd op het feit dat het volgens de wetgeving van haar land toegelaten is, voorwerpen die in het land van herkomst reeds onder staatscontrole van een gehaltemerk en een fabrieksmerk zijn voorzien, in de handel te brengen. Ik heb dit aspect van de Belgische regeling reeds gemeld en opgemerkt dat voor een groot aantal produkten in elk geval waarmerking vereist blijft — ik verwijs naar verzilverde voorwerpen — en dat ook de bepalingen betreffende de voorwerpen die volledig uit edel metaal bestaan niet beletten dat een waarmerk veelal noodzakelijk is. Die bepalingen volstaan dan ook stellig niet om het probleem op te lossen.