ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Ambtenaren - Tuchtregeling - Tuchtprocedure - Samenloop van tuchtprocedure en strafrechtelijke vervolgingen - Verplichting van ambtenaar om bewijsgegevens te verstrekken - Beoordeling door Gerecht - Feitelijke vaststelling - Toetsing in hogere voorziening - Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 88, vijfde alinea)

2 Ambtenaren - Tuchtregeling - Tuchtprocedure - Eerbiediging van rechten van verdediging - Documenten ten aanzien waarvan betrokkene geen standpunt heeft bepaald - Uitsluiting als bewijsmiddel - Grenzen

Samenvatting

1 Het staat aan de ambtenaar tegen wie een tuchtprocedure is ingeleid, en die stelt dat tegen hem ook een op dezelfde feiten gebaseerde strafvervolging in de zin van artikel 88, vijfde alinea, van het Statuut is ingeleid, het tot aanstelling bevoegd gezag en, in voorkomend geval, het Gerecht de gegevens te verstrekken die nodig zijn om te kunnen concluderen, dat tegen hem zowel een tuchtprocedure als een op dezelfde feiten gebaseerde strafrechtelijke procedure is ingeleid.

De vaststelling door het Gerecht, dat de betrokkene de daartoe nodige gegevens niet heeft verstrekt, is een feitelijke vaststelling die tot de uitsluitende bevoegdheid van het Gerecht behoort en niet kan worden betwist in het kader van een hogere voorziening.

2 Volgens het algemene beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging moet een ambtenaar in het kader van een tuchtprocedure de mogelijkheid krijgen, zijn standpunt te bepalen ten aanzien van elk document dat de instelling tegen hem wil gebruiken. Voorzover de ambtenaar die mogelijkheid niet krijgt, kunnen de niet-meegedeelde documenten niet als bewijsmiddelen in aanmerking worden genomen. Deze uitsluiting van een aantal door de instelling gebruikte documenten als bewijsmiddel, is echter alleen van belang, indien de door de instelling geformuleerde grief alleen met deze documenten kan worden bewezen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Harmonisatie van wetgevingen - Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor uitvoering van werken - Richtlijn 93/37 - Gunning van opdrachten - Verplichting om opdracht te gunnen aan enige voor deelneming geschikt bevonden inschrijver - Geen

(Richtlijn 93/37 van de Raad, art. 18, lid 1)

2 Harmonisatie van wetgevingen - Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor uitvoering van werken - Richtlijn 93/37 - Artikel 18, lid 1 - Rechtstreekse werking

(Richtlijn 93/37 van de Raad, art. 18, lid 1)

Samenvatting

1 Artikel 18, lid 1, van richtlijn 93/37 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, in de versie van richtlijn 97/52, moet aldus worden uitgelegd, dat de aanbestedende dienst niet gehouden is, de opdracht te gunnen aan de inschrijver die als enige geschikt is bevonden om daaraan deel te nemen.

Niet alleen bevat de richtlijn geen enkele bepaling die de aanbestedende dienst die een aanbesteding heeft georganiseerd, uitdrukkelijk verplicht, de opdracht te gunnen aan de enige inschrijver, maar de aanbestedende dienst is ook niet gehouden een procedure tot gunning van een overheidsopdracht voor de uitvoering van werken tot het einde te volgen.

2 Aangezien voor de inachtneming van de in artikel 18, lid 1, van richtlijn 93/37 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, in de versie van richtlijn 97/52, gestelde eisen geen bijzondere uitvoeringsmaatregelen nodig zijn, zijn de verplichtingen die er voor de lidstaten uit voortvloeien, onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig, zodat een particulier zich voor de nationale rechter op dit artikel kan beroepen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen - Ambtenaren en overige personeelsleden van Gemeenschappen - Vrijstelling van nationale belastingen op door Gemeenschappen betaalde salarissen - Draagwijdte - Inkomstenbelasting van natuurlijke personen - Toelaatbaarheid

(Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 13)

Samenvatting

$$Artikel 13 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, verzet zich er niet tegen, dat een lidstaat die een belastingverlichting toekent aan gezinnen met één inkomen of met twee inkomens waarvan het tweede lager is dan een bepaald geïndexeerd bedrag, dit voordeel weigert indien één der echtgenoten de hoedanigheid van ambtenaar of ander personeelslid van de Europese Gemeenschappen bezit en een salaris heeft dat hoger is dan genoemd bedrag.

De reden voor uitsluiting van het voordeel is immers niet gelegen in de hoedanigheid van gemeenschapsambtenaar met een salaris van meer dan bedoeld geïndexeerd bedrag, maar vloeit voort uit de algemene en objectieve voorwaarde ter zake van de hoogte van de inkomsten die bepalend is voor het recht op het betrokken voordeel, welke voorwaarde zonder onderscheid geldt voor gehuwden wier echtgenoot ambtenaar is, en voor iedere andere belastingplichtige.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van goederen - Douanerechten - Heffingen van gelijke werking - Heffing op levering van uit andere lidstaten ingevoerde zendontvangapparaten in burgerband - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 9, 12 en 95)

2 Vrij verkeer van goederen - Handelsverkeer met derde landen - Douanerechten - Heffingen van gelijke werking - Heffing op levering van uit derde landen ingevoerde zendontvangapparaten in burgerband - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 9, 12 en 113)

Samenvatting

1 De artikelen 9 en 12 van het Verdrag verzetten zich tegen een heffing die in rekening wordt gebracht aan fabrikanten, importeurs en anderen die in een lidstaat uit andere lidstaten ingevoerde zendontvangapparaten in de burgerband leveren, zoals de in artikel 302 bis X van de Franse Code général des impôts geregelde heffing.

Een dergelijke heffing is een heffing van gelijke werking als een douanerecht, en geen binnenlandse belasting in de zin van artikel 95 van het Verdrag. Zij behoort immers niet tot een algemeen stelsel van binnenlandse belastingen, waardoor groepen producten stelselmatig worden getroffen volgens objectieve, onafhankelijk van de oorsprong der producten toegepaste criteria, nu de methode van heffing voor CB-apparaten afwijkt van die voor andere apparaten die het radiofrequentiespectrum gebruiken, doordat de levering wordt belast en niet het gebruik.

2 De artikelen 9, 12 en 113 van het Verdrag verzetten zich tegen een heffing die in rekening wordt gebracht aan fabrikanten, importeurs en anderen die in een lidstaat uit derde landen ingevoerde zendontvangapparaten in de burgerband leveren, zoals de in artikel 302 bis X van de Franse Code général des impôts geregelde heffing.

Sedert de instelling van het gemeenschappelijk douanetarief is de heffing van een douanerecht of een heffing van gelijke werking, die door een lidstaat eenzijdig is ingevoerd op de invoer van producten die rechtstreeks afkomstig zijn uit derde landen, immers in strijd met genoemde artikelen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Melk en zuivelproducten - Extra heffing op melk - Toekenning van referentiehoeveelheden die van heffing zijn vrijgesteld - Aanvankelijke toekenning in lidstaat die in 1995 tot Gemeenschappen is toegetreden - Vaststelling op basis van gemiddelde van in jaren 1991 tot en met 1993 verrichte leveringen - Toepassing van verminderingscoëfficiënten op nieuwe producenten en op degenen die hun productie hebben verhoogd - Vereiste van periode van ononderbroken productie - Toelaatbaarheid ten aanzien van verordening nr. 3950/92 en van non-discriminatiebeginsel

[EG-Verdrag, art. 40, lid 3, tweede alinea (thans, na wijziging, art. 34, lid 2, tweede alinea, EG); Toetredingsakte van 1994; verordening nr. 3950/92 van de Raad]

Samenvatting

$$Verordening nr. 3950/92 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, en het inzonderheid in artikel 40, lid 3, tweede alinea, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 34, lid 2, tweede alinea, EG) geformuleerde beginsel van gelijke behandeling moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling inzake de aanvankelijke toekenning van individuele referentiehoeveelheden (melkquota"), die is vastgesteld door een lidstaat die op 1 januari 1995 tot de Europese Gemeenschappen is toegetreden en waarbij

- de individuele referentiehoeveelheden van de producenten die hun productie tussen 1 januari 1991 en 31 december 1994 niet hebben gewijzigd, worden vastgesteld op basis van het gemiddelde van de in de jaren 1991 tot en met 1993 verrichte leveringen;

- voor de berekening van de individuele referentiehoeveelheden die worden toegekend aan de nieuwe producenten die tussen 1 januari 1991 en 31 december 1994 met hun productie zijn begonnen, en aan de producenten met een toenemende productie die in dezelfde periode een reeds bestaande productie hebben verhoogd, anders dan voor de producenten die hun productie tussen 1 januari 1991 en 31 december 1994 niet hebben gewijzigd en voor de ecologische melkproducenten, verminderingscoëfficiënten gelden die bovendien verschillend zijn;

- alleen aan producenten die een ononderbroken productie tussen 1 maart 1994 en 1 januari 1995 aantonen, een individuele referentiehoeveelheid wordt toegekend, tenzij de producent die zijn leveringen in de loop van deze periode buiten zijn wil heeft onderbroken, bijzondere redenen voor de toekenning van een referentiehoeveelheid kan aanvoeren.

( cf. punten 41, 61 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Bedrijfsbelasting - Nationale regeling volgens welk bepaalde elementen weer in belastinggrondslag worden opgenomen bij ondernemingen die goederen huren van verhuurders waarvan de meesten buiten nationaal grondgebied zijn gevestigd - Ontoelaatbaarheid - Rechtvaardiging uit hoofde van redenen van algemeen belang - Geen

[EG-Verdrag, art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG)]

Samenvatting

$$Artikel 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) verzet zich tegen een nationale wettelijke regeling inzake bedrijfsbelasting van industriële en commerciële bedrijven volgens welke enerzijds een deel van de huur- of pachtprijs voor het gebruik en het genot van economische goederen die eigendom zijn van een derde, en anderzijds de waarde van deze goederen weer in de belastinggrondslag worden opgenomen, voorzover de huur- en pachtprijs of de goederen niet reeds bij de verhuurder of de verpachter aan de bedrijfsbelasting zijn onderworpen.

Een dergelijke regeling die het fiscaal voordeel, namelijk het ontbreken van de verplichting tot bovengenoemde wederopneming, voorbehoudt aan de meeste ondernemingen die goederen van in het eigen land gevestigde verhuurders huren, doch dit steeds onthoudt aan de ondernemingen die goederen van in een andere lidstaat gevestigde verhuurders huren, houdt namelijk een verschil in behandeling op grond van de woonplaats van de dienstverrichter in en kan niet worden gerechtvaardigd door redenen verband houdend met de samenhang van het belastingstelsel, noch door het feit, dat de in een andere lidstaat gevestigde verhuurder in geringere mate wordt belast.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschapsrecht - Uitlegging - Nuttige werking

2 Gemeenschapsrecht - Uitlegging - Meertalige teksten - Divergentie tussen verschillende taalversies

3 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Accijns - Richtlijnen 92/12 en 92/83 - Alcohol en alcoholhoudende dranken - Indirecte belastingen met specifiek doel - Toepassingsmodaliteiten

(Richtlijnen van de Raad 92/12, art. 3, lid 2, en 92/83)

Samenvatting

1 Wanneer een gemeenschapsrechtelijke bepaling voor verschillende uitleggingen vatbaar is, moet de voorkeur moet worden gegeven aan de uitlegging die de nuttige werking van de bepaling kan verzekeren.

(cf. punt 21)

5 Wanneer er verschillen zijn tussen de taalversies van een communautaire tekst, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punt 22)

6 Artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, die de lidstaten de mogelijkheid beoogt te bieden, naast de minimumaccijns vastgesteld bij richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, andere indirecte belastingen in te voeren waarmee een specifiek, dat wil zeggen niet louter begrotingstechnisch, doel wordt nagestreefd, verlangt van de lidstaten niet dat zij alle voorschriften betreffende de accijnzen of de belasting over de toegevoegde waarde ter zake van de vaststelling van de maatstaf van heffing, de berekening, de verschuldigdheid en de controle van de belasting in acht nemen. Het is voldoende dat de indirecte belastingen met specifieke doeleinden op deze punten in overeenstemming zijn met de algemene opzet van de ene of de andere in de communautaire regeling bepaalde heffingstechniek.

(cf. punten 19, 27)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Onderzoek van verenigbaarheid van steunmaatregel met gemeenschappelijke markt - Daarvan uitgesloten

[EG-Verdrag, art. 93 en 177 (thans art. 88 EG en 234 EG)]

2 Steunmaatregelen van de staten - Begrip - Betalingsfaciliteiten, door met inning van socialezekerheidsbijdragen belast orgaan op discretionaire wijze aan onderneming toegekend - Daaronder begrepen - Voorwaarden

[EG-Verdrag, art. 92, lid 1 (thans, na wijziging, art. 87, lid 1, EG)]

Samenvatting

1 Waar artikel 93 EG-Verdrag (thans artikel 88 EG) voorziet in het voortdurend onderzoek van en het toezicht op steunmaatregelen door de Commissie, betekent zulks, dat de eventuele onverenigbaarheid van een steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt wordt vastgesteld door middel van een geëigende procedure, voor de toepassing waarvan alleen de Commissie verantwoordelijk is, onder toezicht van het Hof van Justitie. Hieruit volgt, dat het Hof niet bevoegd is om te antwoorden op een prejudiciële vraag waarmee de verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt aan de orde wordt gesteld van een steunmaatregel in een zaak die bij de nationale rechter aanhangig is.

2 Het begrip staatssteun omvat niet alleen positieve prestaties, zoals subsidies, maar ook maatregelen die, in verschillende vormen, de lasten verlichten die normaliter op het budget van een onderneming drukken en die weliswaar niet als subsidies stricto sensu zijn aan te merken, maar toch van dezelfde aard zijn en identieke gevolgen teweegbrengen. De houding van een openbare instelling, die bevoegd is voor het innen van de socialezekerheidsbijdragen en die toestaat, dat die bijdragen met vertraging worden betaald, verleent de begunstigde onderneming dus een aanzienlijk commercieel voordeel, door voor die onderneming de lasten te verminderen welke voortvloeien uit de normale toepassing van het socialezekerheidsstelsel.

Overigens volgt uit de tekst van artikel 92, lid 1, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87, lid 1, EG), dat algemene maatregelen die niet uitsluitend bepaalde ondernemingen of bepaalde producties begunstigen, niet onder die bepaling vallen. Wanneer daarentegen het orgaan dat de financiële voordelen toekent, over een discretionaire bevoegdheid beschikt op grond waarvan het de begunstigden kan kiezen of de voorwaarden kan bepalen waaronder de maatregel wordt toegekend, kan deze maatregel niet als een algemene maatregel worden aangemerkt.

Hieruit volgt, dat inzake socialezekerheidsbijdragen door het met de inning van die bijdragen belaste orgaan op discretionaire wijze aan een onderneming toegekende betalingsfaciliteiten zijn aan te merken als staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag, indien gelet op de omvang van het aldus verleende economische voordeel, de onderneming kennelijk geen vergelijkbare faciliteiten zou hebben gekregen van een particuliere schuldeiser die zich ten aanzien van de onderneming in dezelfde situatie bevindt als het met de inning van de bijdragen belaste orgaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Arrest houdende nietigverklaring - Draagwijdte - Verplichting tot heronderzoek van beschikking die gelijksoortig is aan nietig verklaarde handeling, doch waartegen geen beroep is ingesteld - Geen

[EG-Verdrag, art. 176 (thans art. 233 EG)]

2 Beroep tot nietigverklaring - Termijnen - Niet binnen termijn bestreden beschikking - Rechtszekerheid - Op instelling rustende verplichting tot heronderzoek bij nietigverklaring van gelijksoortige beschikkingen - Geen

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG)]

Samenvatting

1 Ofschoon artikel 176 van het Verdrag (thans artikel 233 EG) de instelling waarvan een handeling door de gemeenschapsrechter nietig is verklaard, verplicht ervoor te zorgen, dat een ter vervanging van de nietig verklaarde handeling verrichte handeling niet dezelfde onregelmatigheden vertoont als in het nietigverklaringsarrest zijn vastgesteld, houdt het daarentegen niet in, dat die instelling op verzoek van adressaten van identieke of gelijksoortige beschikkingen die zelf geen beroep hebben ingesteld, moet overgaan tot heronderzoek van deze beschikkingen die beweerdelijk dezelfde onregelmatigheid vertonen.

De draagwijdte van een arrest houdende nietigverklaring is namelijk in tweeërlei opzicht beperkt:

- in de eerste plaats, mag de gemeenschapsrechter bij de beoordeling van misbruik van bevoegdheid niet ultra petita beslissen en kan de door hem uitgesproken nietigverklaring derhalve niet verder gaan dan wat de verzoeker heeft gevorderd;

- in de tweede plaats, ook al heeft een nietigverklaringsarrest van een gemeenschapsrechter zowel wat het dictum als wat de tot staving daarvan noodzakelijke rechtsoverwegingen betreft, absoluut gezag, kan dit niet betekenen dat een niet aan de controle van de gemeenschapsrechter onderworpen handeling die dezelfde onwettigheid vertoont, nietig is.

2 Een beschikking die niet binnen de in artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) bepaalde termijn is aangevochten door degene tot wie zij is gericht, wordt te diens aanzien definitief. De beroepstermijnen beogen de rechtszekerheid te waarborgen door te voorkomen dat gemeenschapshandelingen die rechtsgevolgen teweegbrengen, onbeperkt in het geding kunnen worden gebracht. Het rechtszekerheidsbeginsel verzet zich ertegen, dat in het geval waarin in het kader van een gezamenlijke procedure verscheidene gelijksoortige individuele beschikkingen houdende oplegging van geldboeten zijn vastgesteld en alleen bepaalde adressaten in rechte nietigverklaring van de hen betreffende beschikkingen hebben gevraagd en verkregen, de instelling die die beschikkingen heeft gegeven, op verzoek van de andere adressaten de wettigheid van de niet aangevochten beschikkingen opnieuw zou moeten onderzoeken in het licht van de rechtsoverwegingen van het nietigverklaringsarrest en zou moeten beoordelen, of op basis van dit onderzoek de betaalde geldboeten moeten worden terugbetaald.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag inzake de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen - Tenuitvoerlegging van authentieke akten, verleden en uitvoerbaar in verdragsluitende staat - Begrip "authentieke akten" - Zonder tussenkomst van bevoegde autoriteit opgemaakte akte - Daarvan uitgesloten

(EG-Executieverdrag van 27 september 1968, art. 50)

Samenvatting

$$Een naar het recht van de staat van herkomst uitvoerbare schuldbekentenis waarvan de echtheid niet door een overheidsorgaan of een andere daartoe bevoegde autoriteit van deze staat is vastgesteld, is geen authentieke akte in de zin van artikel 50 van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken.

Het authentieke karakter van deze akten dient namelijk onomstotelijk vast te staan, zodat de aangezochte rechten zich op de echtheid ervan kan verlaten, aangezien akten als bedoeld in genoemd artikel op dezelfde wijze ten uitvoer worden gelegd als rechterlijke beslissingen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen - Tenuitvoerlegging - Beslissingen die "uitvoerbaar" zijn in staat van herkomst - Begrip - Formele uitvoerbaarheid - Tenuitvoerlegging in aangezochte staat - Gevolgen van latere beslissing die niet onder werkingssfeer van verdrag valt en die in staat van herkomst immuniteit van tenuitvoerlegging verleent - Beoordeling door rechter van aangezochte staat

(Verdrag van 27 september 1968, art. 31, eerste alinea, en 36)

Samenvatting

Het begrip "uitvoerbaar" in artikel 31, eerste alinea, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd, dat het uitsluitend ziet op de formele uitvoerbaarheid van in het buitenland gegeven beslissingen en niet op de voorwaarden waaronder die beslissingen in de staat van herkomst ten uitvoer kunnen worden gelegd. Het staat aan de rechter van de aangezochte staat om in het kader van een overeenkomstig artikel 36 van het Executieverdrag ingediend verzet volgens zijn eigen recht, daaronder begrepen de regels van internationaal privaatrecht, te bepalen, wat de rechtsgevolgen zijn van een beslissing die in de staat van herkomst in het kader van een faillissementsprocedure is gegeven, een onderwerp dat van de toepassing van het Executieverdrag is uitgesloten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Informatieprocedure op gebied van normen en technische voorschriften - Technische voorschriften in zin van richtlijn 83/189 - Begrip - Nationale regeling die stoffen met groeibevorderende werking verbiedt - Daaronder begrepen - Verplichting van lidstaten om Commissie ieder ontwerp van technisch voorschrift mee te delen - Vrijstelling - Uitvoering van uit communautaire richtlijnen en verordeningen voortvloeiende verplichtingen

(Richtlijnen van de Raad 83/189, art. 1, punten 1 en 5, 8 en 10, en 86/469)

Samenvatting

Een nationale regeling die verbiedt stoffen met sympathico-mimetische werking aan mestrunderen van ouder dan 14 weken toe te dienen en die runderen waaraan die stoffen zijn toegediend, voorhanden of in voorraad te hebben, te kopen of te verkopen, is een technische specificatie in de zin van artikel 1, punt 1, van richtlijn 83/189 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften. Die regeling geeft namelijk een definitie van de productiemethodes en -procédés voor landbouwproducten, die bestemd zijn voor menselijke voeding. Zij is derhalve een technisch voorschrift in de zin van artikel 1, punt 5, van deze richtlijn, ten aanzien waarvan de lidstaat die het heeft vastgesteld, ingevolge artikel 10 van deze richtlijn is vrijgesteld van de in artikel 8 van deze richtlijn neergelegde verplichting tot mededeling aan de Commissie, aangezien de lidstaat met de vaststelling van die regeling heeft voldaan aan de verplichtingen welke voortvloeien uit richtlijn 86/649 inzake het onderzoek van dieren en vers vlees op de aanwezigheid van residuen.