ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24

In die omstandigheden heeft de Administrativen sad Sofia-grad de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Staat artikel 243, lid 1, van het [douanewetboek], wanneer het wordt uitgelegd in samenhang met artikel 245 van [dit wetboek] en met de beginselen van het recht van verweer en het kracht van gewijsde, een nationale regeling zoals die van de artikelen 220 en 211a van de [ZM] toe, op basis waarvan beroep kan worden ingesteld tegen verschillende besluiten van een douaneautoriteit waarbij een extra douaneschuld is vastgesteld om deze later in te vorderen, ook wanneer in de omstandigheden van het hoofdgeding een definitieve beslissing in de zin van artikel 181 bis, lid 2, van [verordening nr. 2454/93] zou kunnen worden genomen om deze douaneschuld vast te stellen? 2) Moet artikel 243, lid 2, van het [douanewetboek] over het recht om beroep in te stellen aldus worden uitgelegd dat het niet bepaalt dat een definitieve beslissing in de zin van artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 eerst administratief moet worden bestreden alvorens beroep in rechte kan worden ingesteld? 3) Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, het besluit van de douaneautoriteit dat in strijd met deze voorschriften is genomen, geen definitieve beslissing in de zin van deze bepaling is, maar slechts een onderdeel van de procedure aan het einde waarvan de definitieve beslissing wordt vastgesteld? Indien dat niet het geval is, moet deze bepaling in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat rechtstreeks rechterlijk toezicht kan worden uitgeoefend op het besluit dat met voormelde proceduregebreken is vastgesteld en de rechter uitspraak ten gronde moet doen over het tegen dat besluit ingestelde beroep? 4) Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding en gelet op het legaliteitsbeginsel aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, het besluit van de douaneautoriteit dat in strijd met deze voorschriften is genomen, nietig is omdat een wezenlijke procedurefout is gemaakt, die gelijkstaat met een schending van een wezenlijk vormvoorschrift, waarvan de niet-naleving ongeacht de concrete gevolgen van de schending tot nietigheid van de rechtshandeling leidt, zodat de rechter uitspraak moet doen over een daartegen ingesteld beroep zonder dat hij de zaak kan terugverwijzen naar de bestuursinstantie om de procedure rechtmatig te beëindigen?”
De op het Gerecht rustende verplichting om de arresten te motiveren kan in beginsel niet zo ver gaan dat het Gerecht de in een zaak gekozen oplossing moet rechtvaardigen tegen de achtergrond van de oplossing waarvoor het heeft gekozen in een andere zaak die hem is voorgelegd, ook al heeft deze betrekking op hetzelfde besluit van de Commissie inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU.

Een onderneming die aan een enkele en complexe inbreuk op de mededingingsregels heeft deelgenomen door middel van specifieke gedragingen die een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging met een de mededinging beperkend doel in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU vormden en een bijdrage aan de verwezenlijking van de inbreuk in zijn geheel beoogden te leveren, kan aldus voor de gehele duur van haar deelneming aan die inbreuk eveneens aansprakelijk zijn voor de gedragingen van andere ondernemingen in het kader van diezelfde inbreuk. Dat is het geval wanneer vaststaat dat deze onderneming door haar eigen gedrag wilde bijdragen aan de door alle deelnemers nagestreefde gemeenschappelijke doelstellingen en dat zij kennis had van de inbreuk makende gedragingen die door andere ondernemingen werden overwogen of verricht in hun streven naar dezelfde doelstellingen, of dat zij deze redelijkerwijze kon voorzien en bereid was het risico daarvan te aanvaarden.

Om verschillende handelingen als één enkele voortdurende inbreuk te kunnen aanmerken hoeft bovendien niet te worden nagegaan of zij complementair zijn, in die zin dat elk ervan is bedoeld om het hoofd te bieden aan een of meer gevolgen van de normale mededinging, en dat zij door hun wisselwerking bijdragen tot de verwezenlijking van het geheel van de de mededinging beperkende gevolgen dat de daders beogen, en dit in het kader van een globaal plan met één enkel doel.

Bovendien verwijst de tekst van artikel 101, lid 1, VWEU algemeen naar alle overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die, hetzij in horizontale hetzij in verticale betrekkingen, de mededinging op de interne markt vervalsen, ongeacht de markt waarop de partijen werkzaam zijn en ongeacht het feit dat slechts het commerciële gedrag van een van die partijen door de termen van de betrokken afspraken wordt geraakt.

(zie punten 48, 50, 51)
Artikel 23 van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat aan het in die bepaling gestelde vereiste van een geschrift, in het geval van een forumkeuzebeding dat is opgenomen in een prospectus voor de uitgifte van obligaties, slechts is voldaan indien de door partijen bij de uitgifte van de effecten op de primaire markt gesloten overeenkomst vermeldt dat dat beding is aanvaard of uitdrukkelijk naar dat prospectus verwijst.

De daadwerkelijke instemming van de belanghebbenden is immers een van de doelstellingen van artikel 23, lid 1, van verordening nr. 44/2001 en die bepaling verplicht de geadieerde rechter te onderzoeken of het betrokken beding daadwerkelijk het voorwerp is geweest van wilsovereenstemming tussen partijen, die duidelijk en nauwkeurig tot uiting komt.

Voorts moet artikel 23 van verordening nr. 44/2001 aldus worden uitgelegd dat een forumkeuzebeding in een prospectus voor de uitgifte van obligaties dat is opgesteld door de emittent van die effecten, kan worden tegengeworpen aan de derde die die effecten bij een financieel tussenpersoon heeft verkregen, indien komt vast te staan, in de eerste plaats, dat het beding geldig is in de betrekkingen tussen die emittent en die financieel tussenpersoon, vervolgens, dat bedoelde derde, door op de secundaire markt op die effecten in te schrijven, krachtens het toepasselijke nationale recht die tussenpersoon is opgevolgd in de aan diezelfde effecten verbonden rechten en verplichtingen, en, tot slot, dat de betrokken derde de mogelijkheid heeft gehad kennis te nemen van het prospectus waarin dat beding is opgenomen. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie te verifiëren dat aan die voorwaarden is voldaan.

(cf. punten 27, 29, 36, 37, 51, dictum 1)
Ofschoon het in strijd zou zijn met de doelstelling van het beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU om de voorwaarden voor ontvankelijkheid van het beroep restrictief uit te leggen door de draagwijdte hiervan te beperken tot alleen de categorieën van handelingen bedoeld in artikel 288 VWEU, blijft het een feit dat die bevoegdheid van de Unierechter om de Verdragsbepalingen uit te leggen en toe te passen, geen toepassing vindt wanneer de rechtspositie van de verzoekende partij wordt vastgelegd door contractuele betrekkingen waarop het door de contractpartijen aangewezen nationale recht van toepassing is.

Zou immers de Unierechter zich bevoegd verklaren om uitspraak te doen over beroepen tot nietigverklaring van handelingen die deel uitmaken van een zuiver contractuele context, dan zou niet enkel het gevaar bestaan, dat hij artikel 272 VWEU zou uithollen, welke bepaling het mogelijk maakt de rechterlijke bevoegdheid van de Unie op grond van een arbitragebeding toe te wijzen, maar ook, indien de overeenkomst geen dergelijk beding zou bevatten, dat hij zijn rechterlijke bevoegdheid zou uitbreiden en daarmee de grenzen zou overschrijden die zijn getrokken door artikel 274 VWEU, dat de gemeenrechtelijke bevoegdheid inzake geschillen waarin de Unie partij is, aan de nationale rechterlijke instanties voorbehoudt. Daaruit volgt, dat wanneer er sprake is van een overeenkomst tussen de verzoekende partij en een van de instellingen, slechts een beroep op grond van artikel 263 VWEU bij de rechterlijke instanties van de Unie aanhangig kan worden gemaakt, indien de bestreden handeling beoogt bindende rechtsgevolgen teweeg te brengen die de contractuele verhouding tussen de partijen te buiten gaan en de uitoefening impliceren van bevoegdheden van openbaar gezag die aan de contracterende instelling handelend als bestuursorgaan zijn toegekend.

In dat verband hangt een door de Commissie in het kader van communautaire financiële bijstand opgestelde debetnota samen met een contractuele verhouding, aangezien het voorwerp ervan bestaat in de invordering van een schuldvordering die haar oorsprong vindt in de bepalingen van een overeenkomst tussen die instelling en de ontvanger van die financiële bijstand. Deze debetnota moet immers worden opgevat als een aanmaning met vermelding van de vervaldatum en de betalingsvoorwaarden, die niet mag worden gelijkgesteld met een executoriale titel, ook al verwijst zij naar de executieprocedure van artikel 299 VWEU als één van de mogelijkheden waarover de Commissie beschikt in het geval dat de schuldenaar op de vastgestelde vervaldatum niet aan zijn verplichtingen voldoet. Bovendien is een instelling, en meer bepaald de Commissie, wanneer zij ervoor kiest om financiële bijdragen bij overeenkomst in het kader van artikel 272 VWEU toe te kennen, verplicht binnen dat kader te blijven. Bijgevolg dient zij met name in het kader van de betrekkingen met haar medecontractanten het gebruik te vermijden van dubbelzinnige formuleringen die door de medecontractanten kunnen worden opgevat als de uitdrukking van eenzijdige beslissingsbevoegdheden die de contractuele bepalingen te buiten gaan.

(cf. punten 17‑21, 23)
Richtlijn 2004/83 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, moet in die zin worden uitgelegd dat een verblijfstitel, wanneer deze eenmaal aan een vluchteling is verleend, kan worden ingetrokken, hetzij krachtens artikel 24, lid 1, van deze richtlijn, wanneer er dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde in de zin van die bepaling bestaan, hetzij ingevolgde artikel 21, lid 3, van die richtlijn, wanneer er redenen bestaan om de uitzondering op het beginsel van non-refoulement als bedoeld in artikel 21, lid 2, van deze richtlijn toe te passen.

Deze uitlegging is coherent met de opzet van richtlijn 2004/83. Artikel 24, lid 1, van deze richtlijn vult artikel 21, lid 3, daarvan aan door de betrokken lidstaat impliciet maar noodzakelijkerwijs toe te staan om – ook indien de voorwaarden van artikel 21, lid 2, van die richtlijn niet zijn vervuld – een verblijfstitel in te trekken of te beëindigen, wanneer dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde in de zin van artikel 24 van die richtlijn dat rechtvaardigen.

Voorts beantwoordt de mogelijkheid voor een lidstaat om de voordien aan een vluchteling toegekende verblijfstitel in te trekken, aan evidente logische vereisten. Het kan immers niet worden uitgesloten dat een lidstaat die een verblijfstitel heeft toegekend aan een vluchteling, om een louter toevallige reden nadien wordt geïnformeerd over het bestaan van door die vluchteling vóór de verstrekking van de verblijfstitel begane feiten, die, indien die lidstaat daar tijdig mee bekend was geweest, om dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde in de weg zouden hebben gestaan aan de verstrekking van die titel. Het zou onverenigbaar zijn met het doel van richtlijn 2004/83 dat er in die situatie geen enkele mogelijkheid zou bestaan om een dergelijke reeds verleende verblijfstitel in te trekken. Deze slotsom geldt a fortiori wanneer de aan de betrokken vluchteling ten laste gelegde daden na de verlening van de betrokken verblijfstitel zijn gesteld.

(cf. punten 50, 54, 55, dictum 1)
Artikel 8, lid 3, onder e), van richtlijn 2004/48 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling op grond waarvan een bankinstelling zich onbeperkt en onvoorwaardelijk mag beroepen op het bankgeheim om niet over te gaan tot het verstrekken, uit hoofde van artikel 8, lid 1, onder c), van die richtlijn, van informatie over de naam en het adres van een rekeninghouder.

Het zich onbeperkt en onvoorwaardelijk kunnen beroepen op het bankgeheim kan immers beletten dat er bij de procedures van richtlijn 2004/48 en de maatregelen van de bevoegde nationale autoriteiten, met name wanneer deze autoriteiten het verstrekken van de nodige informatie op grond van artikel 8, lid 1, van de richtlijn willen gelasten, naar behoren rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van elk intellectuele-eigendomsrecht en in voorkomend geval met de opzettelijke of onopzettelijke aard van de inbreuk. Hierdoor kan er in de context van artikel 8 van richtlijn 2004/48 sprake zijn van een ernstige aantasting van het ten volle uitoefenen van het grondrecht op intellectuele eigendom – ten gunste van het recht van de in artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 bedoelde personen op bescherming van hun persoonsgegevens – als gevolg van de voor bankinstellingen geldende verplichting om het bankgeheim in acht te nemen. Een dergelijke nationale bepaling kan, op zichzelf bezien, leiden tot ernstige aantasting van het grondrecht op een doeltreffende voorziening in rechte en uiteindelijk ook van het grondrecht op intellectuele eigendom, waarop houders van intellectuele-eigendomsrechten aanspraak hebben, zodat zij niet voldoet aan het vereiste dat een juist evenwicht wordt verzekerd tussen de verschillende in artikel 8 van richtlijn 2004/48 tegen elkaar afgewogen grondrechten.

Het staat evenwel aan de nationale rechterlijke instantie om na te gaan of er in het betrokken nationale recht eventueel andere voorzieningen of rechtsmiddelen zijn op grond waarvan de bevoegde rechterlijke instanties overeenkomstig overweging 17 van richtlijn 2004/48, met inachtneming van de specifieke kenmerken van elk geval, kunnen gelasten dat de nodige informatie over de identiteit van onder artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 vallende personen wordt verstrekt.

(cf. punten 39‑43 en dictum)
Artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat degene die met betrekking tot een beschermd werk het uitsluitende distributierecht heeft, zich er op grond van die bepaling tegen kan verzetten dat voor het origineel of voor een kopie van dat werk een verkoopaanbod wordt gedaan of gerichte reclame wordt gemaakt, zelfs indien niet zou vaststaan dat een zich in de Unie bevindende koper het beschermde object op grond van deze reclame heeft gekocht, voor zover die reclame consumenten die zich bevinden in een lidstaat waarin dat werk auteursrechtelijk is beschermd, uitnodigt tot koop ervan over te gaan.

Er kan immers sprake zijn van een inbreuk op het uitsluitende distributierecht als bedoeld in artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/29 wanneer een handelaar die geen houder is van het auteursrecht, beschermde werken of kopieën daarvan te koop aanbiedt en via zijn website, door middel van een mailing of in de pers tot consumenten op het grondgebied van de lidstaat waarin deze werken zijn beschermd, gerichte reclame maakt teneinde hen aan te zetten tot aankoop ervan.

Deze uitlegging strookt met de doelstellingen van genoemde richtlijn zoals deze blijken uit overwegingen 9 tot en met 11 ervan, volgens welke bij de harmonisatie van het auteursrecht steeds van een hoog beschermingsniveau moet worden uitgegaan, de auteurs een passende beloning voor het gebruik van hun werk moeten ontvangen en het systeem tot bescherming van het auteursrecht strikt en doelmatig moet zijn.

(cf. punten 31, 34, 35 en dictum)
In dit verband verbiedt artikel 21, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie met name elke discriminatie op grond van seksuele oriëntatie. Deze bepaling vormt een bijzondere uitdrukking van het beginsel van gelijke behandeling, dat een algemeen beginsel van Unierecht vormt en in artikel 20 van het Handvest is neergelegd.

De vereisten die voortvloeien uit de bescherming van de grondrechten binden de lidstaten bij de uitvoering van de Unieregeling, zodat zij gehouden zijn die regeling toe te passen in overeenstemming met die vereisten. In dit kader moeten de lidstaten er met name op toezien dat zij zich niet baseren op een uitlegging van een tekst van afgeleid recht die in conflict zou komen met deze grondrechten.

Punt 2.1 van bijlage III bij richtlijn 2004/33 tot uitvoering van richtlijn 2002/98 met betrekking tot bepaalde technische voorschriften voor bloed en bloedbestanddelen moet aldus worden uitgelegd dat het in die bepaling bedoelde criterium van permanente uitsluiting van bloeddonatie met betrekking tot seksueel gedrag ook betrekking heeft op het geval waarin een lidstaat, gezien de aldaar heersende situatie, een permanente contra-indicatie voor bloeddonatie vaststelt voor mannen die seksuele betrekkingen hebben gehad met mannen, wanneer op basis van de huidige medische, wetenschappelijke en epidemiologische kennis en gegevens vaststaat, dat deze personen als gevolg van een dergelijk seksueel gedrag een groot risico hebben om ernstige via bloed overdraagbare infectieziekten op te lopen en dat er, in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, geen efficiënte technieken bestaan voor de detectie van die infectieziekten of, bij gebrek aan dergelijke technieken, methoden die minder belastend zijn dan een dergelijke contra-indicatie om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de ontvangers te waarborgen. De nationale rechterlijke instantie dient na te gaan of in de betrokken lidstaat is voldaan aan deze voorwaarden.

In dit opzicht dient de nationale rechterlijke instantie met name na te gaan of met behulp van de vragenlijst en het persoonlijke gesprek met een bevoegde gezondheidswerker, waarin is voorzien in bijlage II, deel B, punt 2, bij richtlijn 2004/33, de gedragingen die een risico vormen voor de gezondheid van de ontvangers, nauwkeuriger kunnen worden geïdentificeerd teneinde een contra-indicatie vast te stellen die minder belastend is dan een permanente contra-indicatie voor de totale groep van mannen die seksuele betrekkingen hebben gehad met een man.

(cf. punten 66, 69 en dictum)
Zaak C‑51/13

Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV

tegen

Hubertus Wilhelmus van Leeuwen

(verzoek van de Rechtbank Rotterdam om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Directe levensverzekering — Richtlijn 92/96/EEG — Artikel 31, lid 3 — Informatie die aan de verzekeringnemer moet worden verstrekt — Verplichting van de verzekeraar op grond van algemene beginselen van nationaal recht aanvullende informatie over de kosten en de premies te verstrekken”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 29 april 2015

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe levensverzekering – Richtlijn 92/96 – Informatie die aan de verzekeringnemer moet worden verstrekt – Nationale algemene beginselen die de mededeling aan de verzekeringnemer van aanvullende informatie, naast die bedoeld in bijlage II bij de richtlijn, verlangen – Toelaatbaarheid – Voorwaarden – Beoordeling door de nationale rechterlijke instantie – Gevolgen naar nationaal recht van de niet-mededeling van die aanvullende informatie – Geen invloed

(Richtlijn 92/96 van de Raad, art. 31, lid 3)

Artikel 31, lid 3, van richtlijn 92/96 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (derde levensrichtlijn) moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat een verzekeraar op grond van algemene beginselen van intern recht, zoals „open en/of ongeschreven regels”, gehouden is de verzekeringnemer bepaalde informatie te verstrekken in aanvulling op die vermeld in bijlage II bij die richtlijn, mits – en het is aan de nationale rechterlijke instantie om dit te verifiëren – de verlangde informatie duidelijk en nauwkeurig is en noodzakelijk is voor een goed begrip door de verzekeringnemer van de wezenlijke bestanddelen van de verbintenis en voldoende rechtszekerheid waarborgt.

De rechtsgrondslag van een dergelijke verplichting tot het verstrekken van aanvullende informatie, meer in het bijzonder het antwoord op de vraag of die verplichting voortvloeit uit algemene beginselen van intern recht, zoals „open en/of ongeschreven regels”, is in beginsel irrelevant voor het antwoord op de vraag of deze strookt met de richtlijn, mits die verplichting voldoet aan de vereisten van artikel 31, lid 3, van richtlijn 92/96. Hieruit volgt dat de rechtsgrondslag op basis waarvan de betrokken lidstaat gebruik wil maken van de mogelijkheid die dat artikel 31, lid 3, biedt, overeenkomstig het beginsel van rechtszekerheid de verzekeraar in staat moet stellen met een voldoende mate van voorspelbaarheid vast te stellen welke aanvullende informatie hij dient te verstrekken en de verzekeringnemer kan verwachten.

Hetgeen naar nationaal recht het gevolg is van het niet verstrekken van die informatie, is bovendien in beginsel irrelevant voor het antwoord op de vraag of de informatieplicht in overeenstemming is met artikel 31, lid 3, van richtlijn 92/96.

(cf. punten 28, 29, 34, 36, dictum 1, 2)
Punt 14 van bijlage I bij richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/31, moet aldus worden uitgelegd dat een exploratieboring waarbij een testproductie van aardgas en aardolie is gepland ter vaststelling van de commerciële ontginbaarheid van een vindplaats, niet binnen de werkingssfeer van die bepaling valt.

Een dergelijke boring wordt weliswaar per definitie voor commerciële doeleinden verricht, maar uit de context en de doelstelling van dat punt 14 volgt dat die bepaling niet van toepassing is op exploratieboringen. Die bepaling ziet immers op projecten van een bepaalde duur die het mogelijk maken om onafgebroken vrij grote hoeveelheden koolwaterstof te winnen. In dit verband zou de toepassing van de criteria van dat punt 14 op exploratieboringen op zich slechts weinig zin hebben, aangezien die bepaling in vaste drempelwaarden voor de winning per dag voorziet waarmee de voor een exploratieboring vastgestelde beperking geen verband houdt. Voorts kan voorafgaand aan een exploratieboring niet met zekerheid worden vastgesteld dat er daadwerkelijk koolwaterstof aanwezig is. Derhalve kan alleen aan de hand van een dergelijke boring de hoeveelheid koolwaterstof worden bepaald die per dag kan worden gewonnen. Bovendien zijn de hoeveelheid koolwaterstof waarvan de winning bij een dergelijke testproductie is gepland en de duur van die testproductie beperkt tot wat technisch noodzakelijk is om de ontginbaarheid van een vindplaats aan te tonen.

Die uitlegging vindt steun in de systematiek van richtlijn 85/337. Punt 2, onder d), van bijlage II bij die richtlijn kan immers van toepassing zijn op exploratieboringen, zodat niet alle exploratieboringen zonder meer buiten de werkingssfeer van die richtlijn vallen.

(cf. punten 22‑26, 32, dictum 1)