ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (hierna: Executieverdrag), bepaalt zoals bekend in artikel 31: „De beslissingen welke in een verdragsluitende staat zijn gegeven en aldaar uitvoerbaar zijn, kunnen in een andere... staat ten uitvoer worden gelegd, nadat zij aldaar, ten verzoeke van iedere belanghebbende partij, van het verlof tot tenuitvoerlegging zijn voorzien.” Artikel 33 bepaalt vervolgens in zijn eerste alinea, dat „de vereisten waaraan het verzoek moet voldoen, worden vastgesteld door de wet van de aangezochte staat”, waaraan in de tweede alinea wordt toegevoegd: „De verzoeker moet binnen het rechtsgebied van het gerecht van de aangezochte staat woonplaats kiezen. Kent echter de wetgeving van de aangezochte staat geen woonplaatskeuze, dan kan de verzoeker een procesgemachtigde aanwijzen.”

In een geschil over de toepassing van dit laatste voorschrift heeft het Belgische Hof van Cassatie verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: a) hangt het van het recht van de aangezochte staat af, wanneer en hoe de woonplaatskeuze, bedoeld in artikel 33, tweede alinea, moet geschieden en welke sanctie er op het niet nakomen van die verplichting moet worden gesteld ? ; b) zo neen, wanneer en hoe moet de woonplaatskeuze dan geschieden en welke is dan de eventuele sanctie ?

Voor de in het hoofdgeding relevante feiten moeten wij teruggaan tot 27 juli 1982. Op die dag verleende de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen verlof tot tenuitvoerlegging van een vonnis van het Landgericht Duisburg, waarbij de Belg F. Carrón was veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van 5240000 DM aan de Bondsrepubliek Duitsland. Na tevergeefs verzet te hebben gedaan, stelde de schuldenaar beroep tot cassatie in, aanvoerende dat de procedure nietig was. Zijns inziens verlangen de eerste en tweede alinea van artikel 33, dat de woonplaatskeuze plaatsvindt op het moment waarop het verzoekschrift wordt ingediend, dus voordat het exequatur wordt verleend. De Bondsrepubliek had in het rechtsgebied van de Antwerpse rechtbank echter pas woonplaats gekozen in de akte van betekening van de exequaturbeschikking.

Vandaar dus de vragen die ik hiervoor heb weergegeven.
Eind 1977 stelde de Commissie vast, dat België en Nederland nog niet de nodige maatregelen hadden genomen om de overdracht van de pensioenrechten van ambtenaren die daarom verzochten, mogelijk te maken. In verband daarmee besloot zij de procedure van artikel 169 EEG-Verdrag tegen deze twee staten in te leiden. Wat België betreft, leidde deze in de zomer van 1979 ingeleide procedure tot het arrest van 20 oktober 1981 in zaak 137/80 (Jurispr. 1981, blz. 2393), waarin het Hof constateerde dat België zijn verplichtingen krachtens het EEG-Verdrag niet was nagekomen. In het geval van Nederland werd de precontentieuze procedure, die tot 's Hofs arrest in de zaak tegen België was opgeschort, op 12 oktober 1983 hervat met een brief waarin de Nederlandse regering werd uitgenodigd om in het licht van de door het Hof ontwikkelde beginselen schriftelijke opmerkingen te maken over haar aanhoudende weigering om te voldoen aan de krachtens het Ambtenarenstatuut op Nederland rustende verplichtingen. Bij brief van 21 november 1983 antwoordde de Nederlandse regering de Commissie, dat ter uitvoering van artikel 11, lid 2, een wijziging van de Algemene burgerlijke pensioenwet noodzakelijk was, dat die wijziging slechts mogelijk was door middel van een gewone wet en dat met de invoering van deze wet — hoewel die zich reeds in het ontwerpstadium bevond — nog ongeveer twee jaar gemoeid zou zijn.

Daar de Commissie geen genoegen wenste te nemen met dit antwoord, en vooral omdat zij de genoemde termijn onaanvaardbaar vond, deed zij bij brief van 14 augustus 1984 Nederland een met redenen omkleed advies toekomen, waarin dit land werd uitgenodigd om binnen twee maanden de nodige maatregelen te nemen. De Nederlandse regering erkende bij brief van 12 oktober 1984 weliswaar het bestaan van haar gemeenschapsverplichtingen, doch herhaalde nogmaals dat zij wegens de lange en moeizame wetgevingsprocedure niet onmiddellijk uitvoering kon geven aan het in 's Hofs arrest van 20 oktober 1981 neergelegde beginsel. Daarop stelde de Commissie op 8 maart 1985 beroep in bij het Hof.
2.

Met haar eerste middel stelt verzoekster, dat de Commissie haar een onredelijk klein leveringsquotum heeft toegekend. De Commissie zou in twee opzichten onrechtmatig hebben gehandeld: door te beslissen dat Sideradria slechts de helft van haar produktie mag leveren, zou zij die onderneming beletten meer dan 25% van haar capaciteit te benutten; en door haar deze „abnormale beperking” op te leggen, zou zij haar discrimineren ten opzichte van een groot aantal Europese ondernemingen die nagenoeg hun totale produktie mogen leveren. Deze laatste bewering wordt door niets gestaafd (de Commissie heeft aan de hand van cijfermateriaal aangetoond, dat wat de verhouding produktie — levering betreft, verzoekster op zijn minst op gelijke voet is behandeld als vele andere ondernemingen), terwijl het eerste punt zeker niet volstaat om tot onwettigheid van de bestreden beschikking te concluderen. Sideradria betwist weliswaar niet, dat de Commissie zich bij de vaststelling van het litigieuze quotum strikt aan de ter zake geldende regels heeft gehouden, doch betoogt dat, gelet op de kennelijk onrechtvaardige situatie waarin zij zich bevindt, de Commissie zich niet achter de onvoorwaardelijke toepassing van de geldende regeling kan verschuilen. Dit argument is niet steekhoudend. Het is immers duidelijk, dat de Commissie bij de bepaling van de omvang van de quota slechts het geldende recht kon toepassen; anders zou zij zich immers schuldig hebben gemaakt aan misbruik van bevoegdheid ten gunste van Sideradria. Hieraan wordt niets veranderd, wanneer het door Sideradria aangevoerde middel in die zin wordt verstaan, dat Sideradria niet in eerste instantie de omvang van het leveringsquotum betwist, doch veeleer de wijze waarop het is berekend of, nog fundamenteler, de criteria die dienen ter bepaling van de referentiegegevens op basis waarvan beide soorten quota worden vastgesteld. Deze berekeningswijze en criteria zijn immers vastgelegd in algemene beschikkingen, die sedert lang definitief zijn geworden en waarvan de wettigheid bijgevolg niet meer rechtstreeks kan worden betwist. Tot besluit kan worden gesteld, dat het eerste middel van Sideradria geen betrekking heeft op de gewraakte beschikking en in ieder geval niet afdoend is geargumenteerd. Bijgevolg moet het worden verworpen.
Men zou geneigd kunnen zijn de door het Europees Parlement opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid te aanvaarden, voor zover zij is gebaseerd op het tardief karakter van de op 11 juli 1983 ingediende klacht. Men zou immers kunnen oordelen, dat het verzoek op 22 november 1982 op 21 februari 1983 is afgewezen en dat de klacht tegen dit afwijzende besluit uiterlijk op 22 mei 1983 moest worden ingediend.

Opgemerkt zij echter, dat K. het Europees Parlement vòòr die datum heeft geschreven. Gelet op zijn brief van 25 februari 1983, waarin hij verzocht om een bijzonder en met redenen omkleed besluit tegen uiterlijk 22 maart daaraanvolgend, op welke datum de termijn van vier maanden voor een stilzwijgende afwijzing verstreek, kan worden aangenomen dat hij meende dat te zijnen opzichte nog geen definitief besluit was genomen. Misschien dacht hij dat dit definitieve besluit pas op 21 april 1983 was getroffen. Men kan natuurlijk zeggen dat hij zich heeft vergist, maar in dat geval is die vergissing in de hand gewerkt door het Parlement zelf, dat er in zijn brief van 21 april niet op heeft gewezen dat, gelet op het uitdrukkelijke afwijzende besluit van 21 februari 1983, de door K. genoemde termijn van 22 maart volkomen irrelevant was en dat hij zijn klacht vòòr 23 mei 1983 moest indienen.

Alles wijst erop, dat het Europees Parlement dit toen niet aan K. heeft duidelijk gemaakt omdat het, evenals K. zelf, van oordeel was, dat 21 februari 1983 niet als de begindatum van de klachttermijn was te beschouwen.

De daaropvolgende briefwisseling bewijst dit.Wanneer het Europees Parlement het in zijn brief van 2 augustus 1983 heeft over het besluit waarbij het K.'s verzoek afwees, vermeldt het als datum niet 21 februari, maar 21 april 1983. En wanneer het Parlement in zijn brief van 12 augustus 1983 zegt nota te nemen van de intrekking van het door K. op 11 juli 1983 ingestelde beroep, als voorwaarde waarvoor was gesteld dat het besluit van 21 april zou worden aangemerkt niet als een besluit op een klacht, maar als een besluit op een verzoek, dan neemt het deze laatste kwalificatie stilzwijgend, maar noodzakelijkerwijze over.

K.mocht dus aannemen, dat het besluit tot afwijzing van zijn verzoek van 22 november 1982 op 21 april 1983 was genomen. Hij beschikte dus over een termijn van drie maanden om een klacht tegen dit besluit in te dienen. Deze termijn verstreek op 21 juli 1983. Zijn op 11 juli ingediende klacht kan derhalve niet tardief worden verklaard.
Voor een goed begrip van de strekking en de logische volgorde van de vier vragen, zal ik eerst moeten ingaan op de nationale wettelijke regeling die in de twee zaken aan de orde is en die wij ons voor ogen zullen moeten houden bij de uitlegging van de gemeenschapsbepalingen waarnaar de Nederlandse rechter verwijst.

De stedelijke gebieden van westelijk Nederland, bekend als de „Randstad”, zijn overbevolkt en overgeïndustrialiseerd. Om de congestie te verminderen, diende de Nederlandse regeling in 1972 een ontwerp van wet Selectieve Investeringsregeling (SIR) in, waarbij een heffing werd ingevoerd op het merendeel van de nieuwe investeringen in dat gebied. De wet werd aangenomen in 1974, maar de toepassing ervan werd twee jaar later weer opgeschort. Vervolgens diende de Nederlandse regering in 1977 een tweede ontwerp van wet in (Wet Investeringsrekening ofwel WIR), volgens welke voor nieuwe investeringen overheidsbijdragen in de vorm van belastingvermindering zouden worden toegekend. Die bijdragen bestonden uit een basispremie, toegekend voor iedere soort van investering, en selectieve premie, waaronder een „algemene regionale toeslag” (ART), die enkel gold voor investeringen buiten de Randstad.

De selectieve premieregeling, en inzonderheid de ART, werden door de Commissie (waaraan de Nederlandse regering het ontwerp-WIR overeenkomstig artikel 93 EEG-Verdrag had meegedeeld) onverenigbaar geacht met artikel 92, onder meer — aldus de Commissie — omdat zij neerkwam op een regionale steun, die als zodanig had moeten worden beperkt tot de gebieden die door de Commissie zelf in het kader van haar eigen beleid waren aangewezen. Na deze aanmerkingen wijzigde de Nederlandse regering de WIR-bepalingen in die zin, dat de belastingverminderingen die eerst als selectieve premies waren voorzien, werden ondergebracht in de basispremie; op die wijze werden de steunmaatregelen algemeen gemaakt en werd de klip van artikel 92 omzeild.

Tijdens de behandeling van het ontwerp-WIR in het parlement werd ook het in 1974 ingevoerde en in 1976 opgeschorte heffingstelsel van de SIR weer ter sprake gebracht, en in de WIR werden enkele bepalingen tot wijziging van de SIR ingevoegd, met de bedoeling de twee steunregelingen te coördineren. In het bijzonder werd tijdelijk de omvang van de steun in de vorm van belastingvermindering gedifferentieerd door de vaststelling van een lager percentage voor investeringen in de Randstad en een hoger percentage voor die in andere gebieden (artikel 36).

Het is juist deze combinatie van de WIR en de SIR, die de aanleiding is geweest voor de gedingen a quo. Volgens Heineken immers is de gedifferentieerde belastingvermindering een steunmaatregel ten gunste van ondernemingen die buiten de Randstad investeren: in zoverre zou er dus geen verschil zijn met de regeling van het ontwerp-WIR, die door de Commissie wegens strijd met artikel 92 was afgewezen.
In de eerste plaats moet worden onderzocht of de prejudiciële verwijzing ontvankelijk is.

Artikel 20 van's Hofs Statuut bepaalt dat in de in artikel 177 EEG-Verdrag bedoelde gevallen de griffier van het Hof aan de betrokken partijen kennis geeft van de beslissing van de nationale rechterlijke instantie die de procedure schorst en een beroep doet op het Hof.

In casu heeft K., verweerster in het hoofdgeding, geen kennisgeving van deze beslissing ontvangen. Men meende immers dat zij geen „betrokken partij” in de zin van artikel 20 was, zolang de verwijzende rechter haar buiten de bij hem aanhangige procedure hield.

Deze opvatting wordt door de Commissie gedeeld. Ook ik onderschrijf haar, omdat de vraag van het Oberlandesgericht juist is, of verweerster in het hoofdgeding al dan niet moet worden opgeroepen aldaar te verschijnen, en of zij dus al dan niet „betrokken partij” is. Door K. in kennis te stellen van de verwijzingsbeschikking zou men derhalve zijn vooruitgelopen op's Hofs uitspraak, of in elk geval aan de beslissing van het Oberlandesgericht iedere zin hebben ontnomen.

De laatste opmerking die ik over dit punt wil maken, is dat de verwijzende rechter uitspraak moet doen op het beroep van P. tegen de afwijzende beschikking van het Landgericht van 10 januari 1983. Het Oberlandesgericht doet derhalve uitspraak in hoger beroep, zodat het verzoek aan het Hof berust op de artikelen 2, punt 2 (en niet 3), en 3, lid 2, van het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging van het Verdrag door het Hof van Justitie.
Op deze grondslag werd, zoals gezegd, op 29 juni 1983 de thans in geding zijnde beschikking inzake de steun die de Luxemburgse regering voornemens is aan de ijzer- en staalindustrie te verlenen, vastgesteld (PB L 227 van 1983, blz. 29). In de considerans wordt uiteengezet, wat aan de vaststelling van de beschikking voorafging. In januari 1981 stelde de Luxemburgse regering de Commissie in kennis van haar voornemen, steun te verlenen aan haar staalindustrie; na onderzoek kwam de Commissie tot de conclusie, dat de voorgestelde capaciteitsvermindering ontoereikend was; daarop wijzigde de Luxemburgse regering haar herstructureringsplan en bood zij een aanzienlijker vermindering van de capaciteit aan warmgewalste produkten aan; in juli 1982 tenslotte keurde de Commissie onder bepaalde voorwaarden toekenning van een gedeelte van de steun goed, waarna de Luxemburgse regering in augustus 1982 verklaarde, met die voorwaarden in te stemmen.

Nog steeds volgens de considerans meldde de Luxemburgse regering in september 1982 aanvullende steunmaatregelen ten behoeve van haar staalindustrie aan; na onderzoek kwam de Commissie tot de conclusie, dat het gewijzigde herstructureringsplan geen nieuwe tegenprestaties inhield die de goedkeuring van extra steunmaatregelen konden rechtvaardigen; daarop paste de Luxemburgse regering in maart 1983 haar aanmelding van september 1982 in dier voege aan, dat zij als tegenprestatie voor een reeks maatregelen betreffende investerings- en bedrijfssteun een nieuwe nettocapaciteitsvermindering van 60000 ton warmgewalste produkten aanbood; de Commissie was echter van oordeel, dat naast die capaciteitsvermindering de capaciteiten voor warmgewalste produkten nog eens met 410000 ton moesten worden verminderd.

Van de eigenlijke bepalingen van de beschikking, die volgens artikel 8 tot het Groothertogdom Luxemburg is gericht, moet met name artikel 1 worden aangehaald, dat bepaalt dat de daarin met name genoemde investerings- en bedrijfssteun verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, voor zover aan de voorwaarden en modaliteiten van de artikelen 2 tot en met 5 wordt voldaan. Artikel 2 bepaalt, dat de begunstigde ondernemingen naast de reeds voorgestelde capaciteitsvermindering van 60000 ton een bijkomende vermindering van ten minste 410000 ton warmgewalste produkten ten uitvoer moeten brengen, dat zij de lijst van de te sluiten installaties met de sluitingsdata vóór 31 januari 1984 ter kennis van de Commissie moesten brengen en dat de capaciteitsverminderingen vóór 31 december 1985 moeten plaatsvinden. Volgens artikel 4 tenslotte mag de steun eerst worden uitgevoerd, nadat de Commissie heeft vastgesteld dat aan de voorwaarden van de artikelen 2 en 3, of aan een toereikend gedeelte ervan, is voldaan.
Adam Buick, verzoeker in deze ambtenarenzaak, beoogt met zijn beroep een indeling in een betere aanvangsrang. In januari 1974 trad hij in dienst van de Commissie als ambtenaar op proef in de rang A 7/3 en in januari 1978 werd hij bevorderd naar de rang A 6.

Bij brief van 27 april 1981 verzocht hij op grond van het in maart 1981 door het directoraatgeneraal Personeelszaken en algemeen beheer bekendgemaakte „besluit inzake de criteria voor de indeling in rang en salaristrap bij aanwerving” van juli 1973 (hierna: de indelingscriteria), met terugwerkende kracht te worden ingedeeld in de rang A 6/1. Hij stelde de voor zo'n hogere indeling vereiste beroepservaring van ten minste acht jaar te hebben. In juni 1965, vier jaar na het behalen van zijn middelbaar-onderwijsdiploma, behaalde hij een academische graad. Sinds september 1965 oefende hij een relevante beroepsactiviteit uit. Bij zijn indiensttreding bij de Commissie kon hij dan ook terugblikken op acht jaar beroepservaring.

Op 11 mei 1981 deelde het indelingscomité van de Commissie verzoeker mee, dat bij korte, driejarige universitaire studies zoals hij had gevolgd, het eerste jaar beroepservaring na het behalen van het diploma als een vierde studiejaar wordt beschouwd. Derhalve kon slechts de periode van juni 1966 tot begin 1974 — dus zeveneneenhalf jaar — als beroepservaring in aanmerking worden genomen. Er was dan ook geen reden om een nieuwe indeling voor te stellen.

Verzoeker diende daarop binnen de gestelde termijn en in de vereiste vorm een administratieve klacht in. Hij stelde dat hij het middelbaar onderwijs in december 1961 had afgesloten met het toelatingsexamen voor de universiteit te Oxford en in oktober 1962 met zijn universitaire studie te zijn begonnen. Derhalve zou zijn werkzaamheid vanaf december 1965 als beroepservaring moeten meetellen.

Op 16 februari 1982 heeft verzoeker beroep ingesteld tegen het afwijzend besluit van de administratie van 23 november 1982. Hij concludeert tot nietigverklaring van dit besluit en tot veroordeling van de Commissie om zijn dossier in het licht van het te wijzen arrest opnieuw te onderzoeken. Subsidiair concludeert hij tot verwijzing van verweerster in de kosten.
1.

Naar aanleiding van een prejudicieel geschil over de uitkeringen voor werklozen in verband met ziekte en moederschap wordt het Hof om uitlegging verzocht van verordening nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 inzake de sociale zekerheidsregelingen welke van toepassing zijn op migrerende werknemers (PB L 149 van 1971, blz. 2). Op 30 juni 1977 zegde de Duitse Antje Guyot haar betrekking in de Bondsrepubliek Duitsland op; op 1 augustus liet zij zich als werkzoekende inschrijven bij het Duitse arbeidsbureau. Een maand later verstigde zij zich in Frankrijk teneinde zich bij haar Franse echtgenoot te voegen en op 5 september van hetzelfde jaar liet zij zich inschrijven bij de Agence nationale pour l'emploi, aangezien zij nog steeds werkloos was. Drie maanden lang, dat wil zeggen tot 1 december, ontving Guyot een werkloosheidsuitkering van de Duitse sociale-zekerheidsinstelling; maar daarna werd de uitkering gedaan door de Association pour l'emploi dans les industries et le commerce (ASSEDIC) op grond van een regeling die gunstiger is dan de gemeenschapsregeling omdat zij niet het criterium hanteert van de staat waar de laatste werkzaamheden zíjn verricht (zie circulaire nr. 73-8 van 19. 3. 1973 van de Union nationale interprofessionnelle pour l'emploi dans l'industrie et le commerce — UNEDIC). Op 21 maart 1980 wees de Caisse primaire d'assurance maladie Guyots verzoek om terugbetaling van in de maanden januari tot en met maart 1978 gemaakte ziektekosten en betaling van een dagvergoeding krachtens de ziekte- en moederschapsverzekering af. Van deze beslissing kwam Guyot in beroep bij de Commission de première instance de sécurité sociale te Rouen, die bij uitspraak van 28 april 1981 de Caisse veroordeelde tot betaling van deze prestaties. De Caisse kwam van deze uitspraak in hoger beroep. Bij arrest van 30 juni 1983 schorste de aangezochte rechter (Cour d'appel te Rouen) de behandeling van díe zaak en legde het Hof krachtens artikel 177 EEG-Verdrag de volgende prejudiciële vraag voor: „Is de verkrijging van de in artikel 71 van verordening nr. 1408/71 ... bedoelde uitkeringen in het door lid 1, sub b-ii, van dit artikel voorziene geval mede afhankelijk van de voorwaarde, dat de betrokkene in de bevoegde Lid-Staat woonde vóór het einde van het laatste tijdvak van arbeid in een andere dan de bevoegde Lid-Staat?”
Door het onderhavige geschil worden een ambtenaar en de administratie van de Gemeenschap verdeeld gehouden: de eerste maakt aanspraak op betaling van een kostwinnersvergoeding, die de tweede niet wenst uit te keren. Het gaat in wezen om een uitleggingsprobleem, namelijk om de vraag of een ambtenaar aan wie de in artikel 2, lid 4, van bijlage VII van het Statuut bedoelde toelage is toegekend voor een persoon die met een te zijnen laste komend kind is „gelijkgesteld”, ook voor de in artikel 1, lid 2, sub c, omschreven toelage in aanmerking kan worden gebracht. Het geval is zo interessant, omdat er geen precedenten bestaan.

De feiten. Als ambtenaar van de Raad wendde mevrouw G. Erdini zich op 23 juli 1981 tot de directeur Administratie, met het verzoek haar de kostwinnersvergoeding van artikel 1, lid 2, sub c, toe te kennen, stellende dat haar moeder, die voor de desbetreffende toelage per 1 november 1978 reeds met een te laste komend kind was gelijkgesteld, niet alleen in financieel opzicht van haar afhankelijk was, maar ook bij haar inwoonde, zodat zij, Erdini, in feite gezinshoofd was. Bij nota van 25 september 1981 deelde de directeur Administratie haar mede dat haar verzoek niet in behandeling kon worden genomen:

a) het feit dat een familielid voor de toelage van artikel 2 met een te laste komend kind is gelijkgesteld, wil niet zonder meer zeggen dat men ook aanspraak op de kostwinnerstoelage kan maken;

b) de toelage voor haar moeder was haar bij wijze van uitzondering toegekend, en die toekenning kon niet wederom door een uitzonderingsbesluit als de toewijzing van een kostwinnerstoelage krachtens artikel 1, lid 2, sub c, worden gevolgd.

In een tweede nota, gedagtekend 5 juli 1982, handhaafde de directeur zijn afwijzend standpunt. Verzoekster wendde zich toen (22 september 1982) met een beroep krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut tot de administratie, met verzoek haar de kostwinnerstoelage toe te kennen, maar bij nota van 17 februari 1983 beschikte de secretaris-generaal van de Raad afwijzend op grond dat betrokkenes moeder eigen inkomsten had en toewijzing van haar verzoek tot ongelijke behandeling van verschillende ambtenaren zou leiden. Zij wendde zich toen in beroep tot het Hof van Justitie (22 april 1983), met vordering dat het de afwijzende besluiten van 5 juli 1982 en 17 februari 1983 zou nietigverklaren en haar met ingang van de dag van indiening van haar verzoekschrift de kostwinnerstoelage zou toekennen, omdat te haren aanzien aan de voorwaarden van artikel 1, lid 2, sub c, der bijlage zou zijn voldaan, met veroordeling van de wederpartij in de kosten. De Raad concludeert tot afwijzing en veroordeling van verzoekster in de kosten.