ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak T-387/18: Beroep ingesteld op 25 juni 2018 — Delta-Sport/EUIPO — Delta Enterprise (DELTA SPORT)

Beroep ingesteld op 25 juni 2018 — Delta-Sport/EUIPO — Delta Enterprise (DELTA SPORT)

(Zaak T-387/18)

Partijen

Verzoekende partij: Delta-Sport Handelskontor GmbH (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Krogmann, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Delta Enterprise Corp. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk DELTA SPORT — inschrijvingsaanvraag nr. 14 327 911

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 17 april 2018 in zaak R 1894/2017-5

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO verwijzen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor de vijfde kamer van beroep;

— elke andere passende maatregel gelasten.

Aangevoerd middel
2.

Het tweede middel is ontleend aan schending van het beginsel van rechtseenheid, aangezien de Franse situatie geheel vergelijkbaar is met die in Slowakije. Over die Slowaakse situatie heeft het Gerecht geoordeeld dat „het verschaffen van een verplichte ziektekostenverzekering in Slowakije gezien het door de ziektekostenverzekeringsmaatschappijen nagestreefde commerciële doel en de hevige mededinging op het gebied van kwaliteit en aangeboden diensten een economisch karakter heeft” (arrest van 5 februari 2018, Dôvera zdravotná poist’ovňa/Commissie, T-216/15, niet-gepubliceerd, EU:T:2018:64, punt 68). Volgens verzoekster mag het oordeel over Frankrijk dientengevolge niet anders luiden.
—

nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2018) 955 van de Commissie van 27 februari 2018 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), voor zover daarbij door Portugal gedeclareerde uitgaven voor een bedrag van 1052101,05 EUR aan financiering door de Europese Unie worden onttrokken op grond dat het zou gaan om „Vorderingen verkeerd opgegeven in de tabellen van bijlage III, waardoor de 50/50-regel niet is toegepast”,
5.

Dat de situatie door het tijdsverloop is geëvolueerd, is onvoldoende in aanmerking genomen.
—

overeenkomstig artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, het EUIPO en, in voorkomend geval, interveniënte te verwijzen in de kosten van Dentsply in de onderhavige procedure;
1.

Eerste middel: onbevoegdheid van de Commissie en schending van wezenlijke vormvoorschriften, in die zin dat de Commissie haar bevoegdheden heeft overschreden met betrekking tot de associatieovereenkomst tussen Tunesië en de Europese Unie, krachtens welke zij de kwestie had moeten voorleggen aan de Associatieraad om het geschil te beslechten of, subsidiair, partijen de gelegenheid te bieden de noodzakelijke maatregelen te nemen ter bescherming van hun belangen.
—

verzoekster stelt dat verweerster het beginsel van goede trouw heeft geschonden, aangezien de voorgenomen controle onrechtmatig door een derde is verricht, die niet tot het personeel van de door verweerster aangestelde contractant of van diens uitdrukkelijk door verweerster gemachtigde subcontractanten behoort. Met betrekking tot die derde zijn er tijdens het verrichten van de controle twijfels gerezen over zijn onpartijdigheid, terwijl hij onrechtmatig heeft gehandeld.
—

erkennen dat op het Italiaanse stelsel van gezondheidszorg de DAEB-regeling van toepassing is en bijgevolg ook de beginselen die zijn geformuleerd in het arrest van het Hof van Justitie van 24 juli 2003, Altmark Trans en Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00, EU:C:2003:415) met betrekking tot de artikelen 106 en107 VWEU met het oog op de toepassing van staatsteun. Bijgevolg moet het Hof de wijze onderzoeken waarop de regio Lazio openbare instellingen heeft vergoed. Die vergoeding had moeten gebeuren volgens de beginselen die in voornoemde regeling zijn verankerd en had de vergoeding van openbare gezondheidsinstellingen dus moeten beperken tot de geraamde kostenvergoeding op basis van de in het arrest Altmark gestelde criteria met betrekking tot de zogenoemde middelgrote onderneming, en verklaren dat de bovenmatige financiering overcompensatie vormt;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/61

Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kampete / Raad

(Zaak T-164/18)

(2018/C 161/72)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ilunga Kampete (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 1 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 1 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.
—

artikel 9 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 van de ECB van 19 december 2017 gedeeltelijk nietig te verklaren — met name de leden 1, 2 en 3 van dat artikel — voor zover daarin is voorzien in een mindering van de onherroepelijke betalingstoezeggingen die op individuele, gesubconsolideerde of geconsolideerde basis zijn gedaan aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds, de nationale afwikkelingsfondsen en de nationale depositogarantiestelsels voor tier 1-kernkapitaal;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/62

Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Ilunga Luyoyo / Raad

(Zaak T-166/18)

(2018/C 161/74)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 3 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 3 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG, vaststellen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.
—

vaststellen en verklaren, als herziening van de bestreden beslissing, dat het merk EU’159 in de betrokken periode binnen de Europese Unie normaal is gebruikt overeenkomstig artikel 58, lid 1, UMV voor waren/diensten van de klassen 8 (handgereedschappen en -instrumenten, met de hand te bedienen, meer bepaald keukengereedschappen), 16 (papier, karton, indrukkers, boeken, tijdschriften, materiaal voor kunstenaars, kantoorbehoeften, onderwijsbenodigdheden), 21 (gereedschappen en houders voor huis en keuken, potten, eetborden, drinkbekers, glas, porselein en majolika), 29 (levensmiddelen van dierlijke oorsprong, geconserveerde, gedroogde en gekookte groenten en fruit; geleien, jams, compotes; eieren, melk en zuivelproducten; eetbare oliën en vetten), 30 (koffie en surrogaten, thee, cacao, suiker, rijst, bloem, brood, deeg, gebak, ijs, smaakversterkers), 33 (alcoholhoudende dranken), en voor waren/diensten van de klassen 30 (koffie), 41 (educatieve en opleidingsactiviteiten, opleidingscursussen), 43 (serveren van voedsel en drank, diensten van ondernemingen die voedsel en dranken verstrekken voor consumptie in bars, restaurants, self service, kantines);
4.

Vierde middel: Frontex heeft artikel 4, lid 1, onder a), eerste streepje, van deze verordening, dat betrekking heeft op de openbare veiligheid, geschonden, door niet in aanmerking te nemen — en niet te antwoorden op het argument van verzoekers — dat een deel van de gevraagde informatie reeds was bekendgemaakt op Twitter voor bepaalde schepen die in het kader van gezamenlijke operatie Triton in 2017 werden ingezet en vergelijkbare informatie over schepen die in het kader van gezamenlijke operatie Triton in 2016 werden ingezet, reeds openbaar was gemaakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/25

Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — Tsapakidou / Hof van Justitie

(Zaak T-66/18)

(2018/C 134/35)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Argyro Tsapakidou (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: E. Kleani, advocaat)

Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 23 november 2017 (referentie 20173939) waarbij de inschrijving van verzoekster met betrekking tot aankondiging van een opdracht voor een overeenkomst voor freelance vertalingen naar de Griekse taal 2017/S 002-001564 is afgewezen.

— verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat het betwiste besluit de algemene beginselen van EU-recht schendt, op grond waarvan administratieve handelingen voldoende moeten worden gemotiveerd en moeten aanduiden op welke beginselen zij zijn gebaseerd. Het voldoet niet aan deze criteria. Verzoekster stelt in het bijzonder dat de door verweerder gegeven motivering ontoereikend was in de zin van artikel 4.3.1 van de aanbestedingsspecificaties. Bovendien maakte de aan verzoekster verstrekte informatie het niet mogelijk om het behaalde resultaat van haar proefvertaling te beoordelen. Het ontbrak haar aan informatie betreffende de beoordelingsrichtlijnen of -criteria op grond waarvan het betwiste besluit is genomen.
1.

De Estse apothekersvereniging is bevoegd om nietigverklaring te vorderen van besluit SA.42028 (2017/NN) van de Commissie. — In overeenstemming met het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-313/90 (2), kunnen door de Commissie aan het einde van de vooronderzoeksprocedure genomen besluiten om geen bezwaar te maken, in rechte worden getoetst. — De Estse apothekersvereniging is bevoegd om bij het Gerecht de nietigverklaring te vorderen van besluit SA.42028 (2017/NN) van de Commissie als belanghebbende in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 1, onder h), van verordening nr. 2015/1589 (3).
—

Als gevolg van die onjuistheden bevat die beschikking de onjuiste conclusie dat op de markt voor brandstofassemblages voor reactoren van het type drukwaterreactor geen gescheiden markt voor brandstofassemblages voor Europese reactoren van het type drukwaterreactoren bestaat. Als gevolg van de onjuistheden in de marktdefinitie worden in de bestreden beschikking de gevolgen van de verwerving door EDF van de activiteiten van de Areva-groep op het gebied van kernreactoren (hierna: „transactie”) voor de betrokken beperktere productmarkt niet in de beschouwing betrokken.
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten, alsook verwijzing van AXA Banque SA in de kosten indien zij in de procedure zou tussenkomen.
1.

Eerste middel, ontleend aan de onwettigheid van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek. Artikel 6.4 van bijlage III, dat uitsluit dat verzoeken om heroverweging die zijn ingediend wegens betwisting van de beoordeling door de jury van het vergelijkend onderzoek, tot een positief resultaat leiden, is onwettig wegens strijdigheid met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte voorzien in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten. Het bestreden besluit, dat op die bepaling is gebaseerd, is derhalve eveneens onwettig.
2.

Het tweede middel is ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en schending van het recht doordat handelsbeschermende maatregelen tegen Servië — zelfs zonder dat andere import in aanmerking werd genomen — als „onnodig” in de zin van artikel 9, lid 2, van de basisverordening zijn aangemerkt.
2.

Tweede middel: schending van het VWEU en van de bij de uitvoering daarvan toepasselijke bepalingen, te weten artikel 107, lid 3, onder a), VWEU, artikel 109 VWEU juncto artikel 58, lid 1, van verordening (EU) 651/2014 en artikel 108, lid 2, VWEU juncto artikel 4, lid 4, van verordening (EU) 2015/1589 — Verweerster is van mening dat haar discretionaire onderzoeksbevoegdheid met betrekking tot op verordening (EU) 651/2014 gebaseerde steun is beperkt tot het onderzoek van de voorwaarden voor vrijstelling van die verordening. Deze opvatting geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting, daar volgens de rechtspraak van de rechters van de Unie het voldoen aan de voorwaarden van verordening (EU) 651/2014, er enkel toe leidt dat een vermoeden van verenigbaarheid voorrang heeft op een individueel onderzoek per geval. Deze voorrang is in gevallen als het onderhavige, waarin aan de steun op het eerste gezicht, wat de gevolgen ervan voor de mededinging betreft, een bijzonder belang moet worden toegekend, niet van toepassing. In dergelijke gevallen is verweerster, onder eerbiediging van het primaire recht en de algemene beginselen van het Unierecht, bevoegd tot een individuele beoordeling buiten het kader van verordening (EU) 651/2014 om. Door deze bevoegdheid niet uit te oefenen heeft verweerster artikel 107, lid 3, onder a), VWEU geschonden. — Voorts heeft verweerster artikel 109 VWEU juncto artikel 58, lid 1, van verordening (EU) 651/2014 geschonden, daar zij die verordening met terugwerkende kracht heeft toegepast op het onderhavige geval, hoewel aan de voorwaarden daarvoor niet was voldaan. De steun is ad hoc steun voor een grote onderneming. Het stimulerend effect van dergelijke steun is overeenkomstig artikel 6, lid 3, onder a), van verordening (EU) 651/2014 aan zeer strenge voorwaarden onderworpen. Het noodzakelijke bewijs dat de Slowaakse autoriteiten zich, alvorens de steun goed te keuren, er aan de hand van documenten van de steunontvanger van hebben verzekerd dat aan deze voorwaarden was voldaan, is niet geleverd. — Tot slot heeft verweerster artikel 108, lid 2, VWEU juncto artikel 4, lid 4, van verordening (EU) 2015/1589 geschonden, daar zij niet de formele onderzoeksprocedure heeft ingeleid. Tijdens het meer dan drieënenhalf jaar durende onderzoek heeft verweerster onvoldoende en onvolledig onderzocht of de steunontvanger de KMO-status had. Bovendien heeft verweerster in een onderhoud uitdrukkelijk melding gemaakt van moeilijkheden met betrekking tot de beoordeling of de betrokken steun was toegekend op basis van een steunregeling, dan wel of hier sprake was van ad hoc steun. Verweerster kon die vraag enkel openlaten indien zij de KMO-status van de steunontvanger afdoende had onderzocht en terecht had vastgesteld. Dit laatste was evenwel niet het geval. Bovendien heeft verweerster pas in het bestreden besluit erkend dat er van verenigbaarheid overeenkomstig verordening (EG) 800/2008 (3) geen sprake is, nadat zij gedurende meerdere jaren het tegenovergestelde had beweerd.
2.

Het tweede middel is eraan ontleend dat het agentschap kennelijke beoordelingsfouten heeft begaan door het verzuim om alle relevante feiten en omstandigheden te beoordelen, door tot de conclusie te komen dat de indiener van het bezwaar meer inspanningen had geleverd dan verzoekster en door het verzuim om artikel 25 van de REACH-verordening (1) in aanmerking te nemen. — Verzoekster voert aan dat het agentschap een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan door het verzuim om alle relevante feiten en omstandigheden in aanmerking te nemen voor zover het de situatie die het bestreden besluit zou moeten regelen betreft, door tot de conclusie te komen dat de indiener van het bezwaar meer inspanningen had geleverd dan verzoekster en door het verzuim om de zorgen van verzoekster ten aanzien van de herhaling van testen met gewervelde dieren door de indiener van het bezwaar in aanmerking te nemen, hetgeen in strijd is met artikel 25 van de REACH-verordening.
—

Verzoekster voert aan dat de gevraagde documenten niet onder een of ander algemeen vermoeden vallen. De stelling van de Commissie dat de kennisgevingsprocedure en de inbreukprocedure „onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden”, is feitelijk onjuist en te vaag. Hoe dan ook kan de Commissie niet aantonen dat voor de documenten een algemeen vermoeden geldt aangezien dit uitsluitend afhangt van het antwoord op de vraag of zij deel uitmaken van het inbreukdossier. Het passende criterium om uit te maken of een document deel uitmaakt van het inbreukdossier bestaat in de vraag of de Commissie in het kader van een voorgenomen of lopende inbreukprocedure in het bezit is gekomen van het document, met andere woorden of de Commissie in het kader van een dergelijke procedure of met het oog op het inleiden ervan het document heeft opgesteld, ontvangen, aangevraagd, enz. Volgens verzoekster is in casu niet aan dat criterium voldaan.
—

vaststellen dat de materiële en immateriële schade volledig dient te worden vergoed die aan de verzoeker is berokkend door de gekwalificeerde schending van het recht op behoorlijk bestuur, bestaande in de vaststelling van het niet-gedateerde besluit dat op 3 augustus 2017 elektronisch is ondertekend, met het opschrift: „verzoek tot vervanging van de hoofddeskundige nr. 3 van het contract ENPI/2016/381-920 SOFRECO, aanwerving van technische bijstand voor het steunprogramma voor de uitvoering van de associatieovereenkomst (P3A III)’”;
—

Verzoekster wijst in dit verband naar de richtsnoeren van de Commissie voor reddings- en herstructureringssteun aan niet-financiële ondernemingen in moeilijkheden, die vereisen dat het herstructureringsplan de levensvatbaarheid op lange termijn van de begunstigde onderneming binnen een redelijk tijdsbestek herstelt en dat het gebaseerd is op realistische veronderstellingen. (2)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 382/60

Beroep ingesteld op 26 september 2017 — Haven van Brussel en Brussels Hoofdstedelijk Gewest/Commissie

(Zaak T-674/17)

(2017/C 382/74)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Haven van Brussel (Brussel, België), Brussels Hoofdstedelijk Gewest (Brussel) (vertegenwoordiger: J. Vanden Eynde, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het verzoek ten aanzien van elk van de verzoekende partijen ontvankelijk verklaren en dientengevolge het besluit van de Commissie met als referentie SA.38393 (2016CP, ex 2015/E) — Fiscaliteit van de havens in België [C(2017)5174 final] nietig verklaren;

— het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

— bijgevolg het besluit van de Europese Commissie waarbij het feit dat de economische activiteiten van de Belgische havens, met name van de Waalse havens, niet aan de vennootschapsbelasting zijn onderworpen, wordt aangemerkt als met de interne markt onverenigbare staatssteun, nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen in wezen één middel aan, dat in essentie gelijk is aan of overeenstemt met het in het kader van zaak T-673/17, Port autonome du Centre et de l’Ouest e.a./Commissie, aangevoerde middel.
2.

Tweede middel: artikel 85 van het Statuut van de ambtenaren, waarop het TABG zich heeft gebaseerd, is in casu kennelijk niet van toepassing. Volgens verzoekende partij moet voor de terugvordering van een onverschuldigd bedrag aan twee cumulatieve voorwaarden zijn voldaan. Ten eerste moet de betaling die de administratie wil terugvorderen, onregelmatig zijn. Ten tweede moet de ambtenaar kennis dragen van deze onregelmatigheid of moet de onregelmatigheid in kwestie zo voor de hand liggen dat de ambtenaar daarvan kennis had moeten dragen, hetgeen in de onderhavige zaak duidelijk niet het geval is.
1.

Eerste middel: artikel 18 van de GAM-verordening is onwettig, aangezien de daarin voorgeschreven procedure de aandeelhouders niet de gelegenheid biedt om te worden gehoord en niet voorziet in de mogelijkheid van toetsing door de rechter, hetgeen in strijd is met a) de artikelen 41, 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en b) het evenredigheidsbeginsel.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 369/33

Beroep ingesteld op 30 augustus 2017 — EIB/Syrië

(Zaak T-589/17)

(2017/C 369/46)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Investeringsbank (vertegenwoordigers: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran en F. de Borja Oxangoiti Briones, gemachtigden, D. Arts, advocaat, en T. Cusworth, solicitor)

Verwerende partij: Arabische Republiek Syrië

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht, Syrië te gelasten:

— alle bedragen te betalen die aan haar verschuldigd zijn overeenkomstig de artikelen 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 en 9.02 van de Aleppo — Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement (leningsovereenkomst voor het wegenproject Aleppo — Tall Kojak met een specifieke looptijd), te weten: — 820 451,35 EUR, het bedrag dat aan haar verschuldigd is op 25 augustus 2017, bestaande uit de hoofdsom, rente en contractuele vertragingsrente (vanaf de vervaldag tot 25 augustus 2017); — verdere contractuele vertragingsrente, tegen het jaarlijkse tarief van 3,5 % (350 basispunten), tot de datum van betaling; — alle toepasselijke juridische kosten, lasten en uitgaven die verband houden met de sluiting en de uitvoering van de leningsovereenkomst, kosten van de onderhavige procedure daaronder begrepen.

— in elk geval, het bedrag te betalen dat aan haar verschuldigd is voor termijnen die vervallen na de datum van dit verzoekschrift en waarvoor Syrië niet overgaat tot betaling, te weten: — de hoofdsom en de rente voor elke termijn; — contractuele vertragingsrente, tegen het jaarlijkse tarief van 3,5 % (350 basispunten), vanaf de vervaldag van elke termijn tot de datum van betaling door Syrië.

— alle kosten van de onderhavige procedure te betalen overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert verzoekster één middel aan.

Volgens dit enige middel is Syrië zijn contractuele verplichtingen niet nagekomen die voortvloeien uit de artikelen 3.01 en 4.01 van de Aleppo — Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement, te weten betaling van de in de Aleppo — Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement vastgestelde termijnen op de vervaldag, alsmede uit artikel 3.02 van de Aleppo — Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement, te weten betaling van de vertragingsrente voor elke op de vervaldag niet-betaalde termijn, tegen het vastgestelde jaarlijkse tarief. Bijgevolg is Syrië verplicht om alle bedragen te betalen die verschuldigd zijn overeenkomstig de artikelen 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 en 9.02 van de Aleppo — Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement.
3.

Derde middel, ontleend aan ultra vires vaststelling van de bestreden verordening. Verweerster heeft bij de vaststelling van de bestreden verordening ultra vires gehandeld, aangezien het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) de enige autoriteit is die wettelijk verantwoordelijk is voor de indeling of herindeling van stoffen overeenkomstig verordening nr. 1272/2008 (2), en niet verweerster.