Beroep ingesteld op 25 mei 2021 — Singapore Airlines Cargo/Commissie

(Zaak T-292/21)

(2021/C 289/59)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Singapore Airlines Cargo Pte Ltd (Singapore, Singapore) (vertegenwoordigers: J. Wileur, J. Poitras, J. Ruiz Calzado en N. Solárová, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het beroep ontvankelijk verklaren;

— de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoekster heeft geleden omdat de Commissie heeft nagelaten overeenkomstig artikel 266 VWEU vertragingsrente te betalen ter uitvoering van het arrest van 16 december 2015 in zaak T-43/11, Singapore Airlines en Singapore Airlines Cargo /Commissie, en dus tot betaling overeenkomstig artikel 340, tweede alinea, VWEU, artikel 268 VWEU en artikel 266, tweede alinea, VWEU van de volgende bedragen: — (i) een bedrag gelijk aan de niet-betaalde vertragingsrente, dat wil zeggen rente over het bedrag van 74 800 000 EUR tegen de rentevoet die de ECB op 1 november 2010 heeft vastgesteld voor haar basisherfinancieringsoperaties (namelijk 1 %) vermeerderd met 3,5 %, voor de periode van 11 februari 2011 tot en met 8 februari 2016, verminderd met het reeds door de Commissie betaalde bedrag (1 635 368 EUR), wat neerkomt op een bedrag van 15 185 410 EUR, dan wel voor de periode en tegen een rentevoet die het Gerecht passend acht; — (ii) een bedrag gelijk aan de rente die is verschuldigd over de niet-betaalde vertragingsrente voor de periode van 9 februari 2016 tot en met 1 februari 2021, berekend op basis van de rentevoet die de ECB op 1 november 2010 heeft vastgesteld voor haar basisherfinancieringsoperaties (namelijk 1 %) vermeerderd met 3,5 %, wat neerkomt op een aanvullend bedrag aan rente van 3 407 356 EUR, dan wel voor de periode en tegen een rentevoet die het Gerecht passend acht, en — (iii) samengestelde rente, dat wil zeggen samengestelde rente (“capitalisation des intérêts”) over het bedrag aan onbetaalde vertragingsrente en het bedrag aan aanvullende rente van in totaal 18 592 766 EUR (of enige ander bedrag dat het Gerecht passend acht), voor de periode van 2 februari 2021 tot de datum waarop de Commissie alle onbetaalde rentebedragen daadwerkelijk zal hebben betaald, tegen de rentevoet die de ECB op 1 november 2010 heeft vastgesteld voor haar basisherfinancieringsoperaties (namelijk 1 %) vermeerderd met 3,5 %, dan wel voor de periode en tegen een rentevoet die het Gerecht passend acht.

— daarnaast, of subsidiair, het besluit van de Europese Commissie van 25 maart 2021, waarbij zij verzoeksters verzoek om schadevergoeding heeft afgewezen, nietig verklaren krachtens artikel 263 VWEU wegens het nalaten om vertragingsrente en samengestelde rente te betalen.

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de vordering tot schadevergoeding voert verzoekster één middel aan. Zij stelt dat de Europese Unie op grond van artikel 266, tweede alinea, artikel 268 en artikel 340, tweede alinea, VWEU niet-contractueel aansprakelijk is en haar om die reden een schadevergoeding verschuldigd is, die de Commissie haar op grond van artikel 266, eerste alinea, VWEU had moeten uitkeren toen zij het hoofdbedrag van de in overeenstemming met het besluit van de Commissie in zaak COMP/39258 — Airfreight voorlopig betaalde boete terugbetaalde nadat dit besluit nietig werd verklaard in het arrest van het Gerecht in zaak T-43/11, Singapore Airlines en Singapore Airlines Cargo/Commissie. Verzoekster verzoekt ook om vergoeding van de rente over het bedrag aan vertragingsrente die de Commissie niet heeft betaald en over het bedrag aan samengestelde rente, vanaf de datum waarop verzoekster de Commissie heeft verzocht de verschuldigde rentebedragen te voldoen.

Ter ondersteuning van het beroep tot nietigverklaring voert verzoekster drie middelen aan.

1. De Europese Commissie heeft in haar besluit van 25 maart 2021 tot afwijzing van verzoeksters verzoek om betaling van rente ten onrechte geoordeeld dat dit verzoek verjaard was. Het oordeel van de Europese Commissie wijkt af van de rechtspraak en wordt niet ondersteund door het arrest van het Hof van 20 januari 2021 in zaak C-301/19, Commissie/Printeos (EU:C:2021:39).

2. De Europese Commissie heeft zich in haar besluit ten onrechte uitsluitend gebaseerd op artikel 85 bis, lid 2, van verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 357, blz. 1) en heeft ten onrechte geen rekening gehouden met artikel 266, eerste alinea, VWEU zoals uitgelegd in het arrest van het Hof van 20 januari 2021 in zaak C-301/19, Commissie/Printeos (EU:C:2021:39).