Zaak C‑48/14

Europees Parlement

tegen

Raad van de Europese Unie

„Beroep tot nietigverklaring — Richtlijn 2013/51/Euratom — Keuze van de rechtsgrondslag — EGA-Verdrag — Artikelen 31 EA en 32 EA — VWEU — Artikel 192, lid 1, VWEU — Bescherming van de gezondheid van personen — Radioactieve stoffen in voor menselijke consumptie bestemd water — Rechtszekerheid — Loyale samenwerking tussen de instellingen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 februari 2015

In het kader van het stelsel van bevoegdheden van de Unie moet de keuze van de rechtsgrondslag van een handeling berusten op objectieve gegevens die voor rechterlijke toetsing vatbaar zijn, waaronder het doel en de inhoud van die handeling. In dit verband is de rechtsgrondslag die is gebruikt voor de vaststelling van andere Uniehandelingen, in voorkomend geval met soortgelijke kenmerken, irrelevant, aangezien de rechtsgrondslag van een handeling moet worden bepaald op basis van het doel en de inhoud van de handeling zelf. (cf. punten 29, 30)

Indien er in de Verdragen een specifiekere bepaling bestaat die als rechtsgrondslag voor de betrokken handeling kan dienen, moet de handeling op die bepaling worden gebaseerd. Dienaangaande vormt artikel 31 EA voor de vaststelling van richtlijn 2013/51 een specifiekere rechtsgrondslag voor de bescherming van de volksgezondheid tegen radioactieve stoffen in voor menselijke consumptie bestemd water dan de algemene rechtsgrondslag die voortvloeit uit artikel 192, lid 1, VWEU. Het door deze richtlijn nagestreefde doel stemt immers overeen met het doel van een basisnorm in de zin van artikel 30 EA, dat erin bestaat de bescherming van de gezondheid der bevolking tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren te verzekeren. Wat de inhoud van deze richtlijn betreft, zij voorts opgemerkt dat daarin parameterwaarden, frequenties en methoden voor controle op radioactieve stoffen in voor menselijke consumptie bestemd water worden vastgesteld. De inhoud van de richtlijn stemt dus ook overeen met de inhoud van een basisnorm in de zin van artikel 30 EA, waarin volgens de tweede alinea, onder a) en b) ervan, voor ioniserende straling de met voldoende veiligheid maximaal toelaatbare doses en de maximaal toelaatbare bestraling en besmetting worden vastgesteld. (cf. punten 32, 33, 36, 37)

Het rechtszekerheidsbeginsel, dat deel uitmaakt van de algemene beginselen van het recht van de Unie, vereist dat de rechtsregels duidelijk en nauwkeurig zijn en voorzienbare gevolgen hebben, opdat de belanghebbenden daaraan houvast hebben in door het Unierecht beheerste rechtssituaties en -betrekkingen. Op het gebied van de bescherming van de gezondheid der bevolking, verzekerd door de bepalingen van hoofdstuk 3 van titel II van het EGA-Verdrag, bestaat er geen tegenstrijdigheid in de verhouding tussen richtlijn 2013/51 tot vaststelling van voorschriften voor de bescherming van de volksgezondheid tegen radioactieve stoffen in voor menselijke consumptie bestemd water en richtlijn 98/83 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water. Beide richtlijnen stellen immers dezelfde parameterwaarden vast. Voorts vormt richtlijn 2013/51 ten aanzien van richtlijn 98/83, die in het algemeen betrekking heeft op de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water, een lex specialis voor de bescherming van de gezondheid van de bevolking tegen de aan radioactieve stoffen in dergelijk water verbonden gevaren. Dienaangaande is het beginsel lex specialis derogat legi generali van toepassing, ook al zijn de lex generalis en de lex specialis afkomstig van dezelfde instelling. Daaruit volgt dat in het geval dat de door de twee betrokken richtlijnen vastgestelde regelingen onverenigbaar zouden zijn, de bepalingen van richtlijn 2013/51 voorrang zullen hebben op de bepalingen van richtlijn 98/83, zoals in overweging 5 van richtlijn 2013/51 uitdrukkelijk wordt verklaard, zodat daaruit geen schending van het rechtszekerheidsbeginsel kan voortvloeien. (cf. punten 45, 46, 49‑51)