De bescherming van de volksgezondheid kan in principe stellig een doelstelling zijn die een nationale maatregel inzake een bepaald minimum gehalte droge stof in brood kan rechtvaardigen: met een dergelijke maatregel kan uiteraard worden bereikt dat het brood voldoende voedingsstoffen en niet te veel water bevat. Daarentegen betwist ik dat het een rechtvaardiging kan zijn voor het vaststellen van een maximum gehalte aan droge stof; het lijkt me moeilijk vol te houden dat een brood met een gering vochtgehalte schadelijk is voor de gezondheid. Maar waar het hier om gaat, is ook en vooral het stelsel van naar boven én beneden begrensde waarden, dat, zoals wij zagen, strikt gebonden is aan de bereiding van brood in bepaalde formaten. Een dergelijk stelsel — dat in geen enkel verband staat met de bescherming van de gezondheid — leidt ertoe dat de invoer van brood dat in andere Lid-Staten in andere formaten is vervaardigd, wordt belemmerd, en dit is kennelijk in strijd met artikel 30.

De Nederlandse regering erkent dat het stelsel van naar boven én beneden begrensde waarden de verplichting impliceert het brood in bepaalde formaten te bereiden, maar stelt dat dit bijdraagt tot de eerlijkheid van de handelspraktijken en de bescherming van de consument: omdat brood veelal onverpakt wordt verkocht, zou de consument, in verband met de standaardformaten van de broden, zekerheid hebben over het gewicht ervan. Maar ook als men aanneemt dat dit een redelijke eis is, blijft het de vraag of de verkoop van broden van afwijkend formaat niet zou kunnen worden toegestaan indien men daaraan de verplichting verbindt een verpakking te gebruiken waarop het gewicht is vermeld (in het onderhavige geval werden de brioches juist op die wijze in de handel gebracht).

Ik moge eraan herinneren dat artikel 3 van richtlijn nr. 70/50/EEG van de Commissie van 22 december 1969, gebaseerd op artikel 33, lid 7, EEG-Verdrag, houdende opheffing van de maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve invoerbeperkingen, als dergelijke maatregelen beschouwt „maatregelen die een regeling inhouden voor het in de handel brengen van produkten en met name betrekking hebben op de vorm, de afmetingen, het gewicht, de samenstelling, de presentatie, de identificatie en de verpakking, welke maatregelen zonder onderscheid van toepassing zijn op nationale en op ingevoerde produkten en waarvan de invloed op het vrije goederenverkeer meer beperkend is dan hetgeen in het kader van een handelsregeling is beoogd.” In de tweede alinea wordt hieraan toegevoegd: „ Dit is met name het geval: — wanneer de beperkende invloed op het vrije goederenverkeer in geen verhouding staat tot het nagestreefde doel; — wanneer hetzelfde doel door een ander middel kan worden bereikt dat het handelsverkeer minder belemmert.”

Het lijkt mij onweerlegbaar dat een nationale regeling als die van artikel 10 van het Broodbesluit het vrije goederenverkeer belemmert in een mate die in geen verhouding staat tot het nagestreefde doel, dat ook met andere middelen kan worden bereikt. Indien het erom gaat de consument zekerheid te verschaffen over de aard en het gewicht van het produkt dat hem in een ander dan het traditionele formaat wordt aangeboden, dan kan dat worden bereikt door de handelaars te verplichten de waar te voorzien van een etiket met de nodige informatie.

Tenslotte moet ik nog even ingaan op het argument van de Nederlandse regering, dat de Warenwet de bevoegde minister de bevoegdheid geeft vrijstelling te verlenen van de bepalingen van het Broodbesluit. Ik herinner hier slechts aan hetgeen het Hof heeft overwogen in het arrest van 24 januari 1978 (zaak 82/77, Van Tiggele, Jurispr. 1978, blz. 25, r.o. 19), namelijk dat een maatregel die onder het verbod van artikel 30 van het Verdrag valt, niet enkel deswege aan dat verbod ontsnapt omdat de bevoegde instantie ontheffingen kan verlenen, en dit ook niet wanneer van die mogelijkheid in ruime mate gebruik wordt gemaakt ten gunste van ingevoerde produkten.