ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET HOF (Eerste kamer)

29 januari 2004

„Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering – Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Groenten en fruit – Telersverenigingen – Algemeenverbindendverklaring van regels inzake productie en in de handel brengen – Verplichte bijdragebetaling – Niet-aangesloten telers”

en

geeft

HET HOF VAN JUSTITIE (Eerste kamer),

na de verwijzende rechterlijke instantie ervan in kennis te hebben gesteld dat het Hof voornemens is, overeenkomstig artikel 104, lid 3, van zijn Reglement voor de procesvoering te beslissen bij met redenen omklede beschikking, na de in artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie bedoelde belanghebbenden te hebben verzocht hun eventuele opmerkingen dienaangaande in te dienen, de navolgende

Beschikking

1

2

Rechtskader

3

─ een telersvereniging of

─ een groepering van telersverenigingen met dezelfde regels,

a)

b)

c)

d)

4

5

─ de administratiekosten in verband met de toepassing van de in lid 1 bedoelde regeling,

─ de kosten voor acties inzake onderzoek, marktstudie en verkoopbevordering die door de vereniging of groepering worden ondernomen en die aan de gehele productie van de regio ten goede komen.

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

─ Een lidstaat die voormeld lid 1 heeft toegepast door bepaalde door een telersvereniging vastgestelde regels voor de productie en commercialisatie verplicht te stellen voor de telers die in de regio van deze vereniging gevestigd zijn en die daarbij niet zijn aangesloten, kan niet, zonder het non-discriminatiebeginsel te schenden, lid 8 van deze bepaling toepassen door hen te verplichten tot betaling van het volle bedrag of een deel van de bijdragen die door de aangesloten telers worden betaald, zonder na te gaan of de niet-aangesloten telers zich al dan niet in een situatie bevinden die objectief verschilt van die van de aangesloten telers;

─ de niet-aangesloten telers bevinden zich in een situatie welke objectief verschilt van die van aangesloten telers, wanneer de door genoemde vereniging vastgestelde regels niet of slechts marginaal van toepassing zijn op hun producten en de acties van de vereniging niet of slechts marginaal ten goede komen aan deze producten;

─ het staat aan de nationale rechterlijke instanties om de daartoe overgelegde bewijsmiddelen te beoordelen.

31

HET HOF VAN JUSTITIE (Eerste kamer),

─

─

─

De griffier De president van de Eerste kamer
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen — Merken — Richtlijn 89/104 — Redenen voor verval van merk — Ontbreken van normaal gebruik van merk — Begrip — (Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 10, lid 1, en 12, lid 1)

2. Harmonisatie van wetgevingen — Merken — Richtlijn 89/104 — Redenen voor verval van merk — Ontbreken van normaal gebruik van merk — Inaanmerkingneming van omstandigheden die zich na instellen van vordering tot vervallenverklaring hebben voorgedaan — Toelaatbaarheid — Conclusie door nationale rechter te trekken — (Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 12, lid 1)

Samenvatting

1. De artikelen 10, lid 1, en 12, lid 1, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) moeten aldus worden uitgelegd dat van een merk een " normaal gebruik" wordt gemaakt wanneer het wordt gebruikt overeenkomstig zijn voornaamste functie, namelijk als garantie van de identiteit van de oorsprong van de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, om voor deze waren of diensten een afzet te vinden of te behouden, met uitsluiting van symbolisch gebruik dat alleen strekt tot het behoud van de merkrechten. Ter beoordeling of het gebruik van het merk normaal is, moet rekening worden gehouden met alle feiten en omstandigheden die de werkelijkheid van de commerciële exploitatie ervan in het zakenleven kunnen aantonen, in het bijzonder het gebruik dat in de betrokken economische sector gerechtvaardigd wordt geacht om voor de door het merk beschermde waren of diensten marktaandelen te behouden of te verkrijgen, de aard van deze waren of diensten, de kenmerken van de markt, en de omvang en de frequentie van het gebruik van dit merk. Wanneer het gebruik commercieel echt gerechtvaardigd is, kan in bovengenoemde omstandigheden zelfs een gering gebruik van het merk of een gebruik door slechts één importeur in de betrokken lidstaat volstaan om aan te tonen dat van het merk normaal gebruik is gemaakt in de zin van de richtlijn.

cf. punt 27, dictum 1

2. Ofschoon volgens de Eerste merkenrichtlijn (89/104) voor de kwalificatie van " normaal gebruik" van het merk in de zin van artikel 12, lid 1, alleen rekening mag worden gehouden met omstandigheden die zich voordoen in de relevante periode en dateren van vóór de instelling van de vordering tot vervallenverklaring, belet zij niet dat bij de beoordeling van het normaal gebruik van het merk voor de relevante periode in voorkomend geval rekening wordt gehouden met eventuele omstandigheden die zich na die instelling hebben voorgedaan. Het is de taak van de nationale rechter, na te gaan of die omstandigheden het normale gebruik van het merk gedurende de relevante periode bevestigen dan wel de wil van de houder aantonen, deze vordering te frustreren.

cf. punt 33, dictum 2
10

Anders dan het geval is met artikel 234 EG, dat in casu niet van toepassing is, kunnen volgens het protocol alleen bepaalde rechterlijke instanties, die in artikel 2 worden genoemd, het Hof verzoeken, bij wijze van prejudiciële beslissing, een uitspraak te doen over een vraagstuk van uitlegging van het verdrag, zodat in dit opzicht moet worden nagegaan of het Hof bevoegd is om de gestelde vragen te beantwoorden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Beoefenaars van tandheelkunde - Erkenning van diploma's en titels - Richtlijn 78/686 - Overgangsmaatregelen betreffende Oostenrijk - Erkenning van artsendiploma gecombineerd met diploma waarmee specialistenopleiding in tandheelkunde wordt afgesloten - Draagwijdte - Recht van houder van titel van arts die niet in Oostenrijk is verleend, om tot genoemde opleiding te worden toegelaten - Geen

(Richtlijn 78/686 van de Raad, art. 19 ter)

Samenvatting

$$Artikel 19 ter van richtlijn 78/686 inzake de onderlinge erkenning van de diploma's, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, voorziet in het kader van de specifieke voor de Republiek Oostenrijk bij haar toetreding tot de Europese Unie gecreëerde overgangsregeling in de erkenning van een basisartsendiploma gecombineerd met een diploma waarmee een specialistenopleiding in de tandheelkunde wordt afgesloten, ten behoeve van de uitoefening van de werkzaamheden van beoefenaar der tandheelkunde in de andere lidstaten.

Deze bepaling moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een titel van doctor in de algemene geneeskunde die hem niet door een Oostenrijkse universiteit is verleend, niet kan worden toegelaten tot de in die lidstaat verstrekte specialistenopleiding tandheelkunde, welke opleiding zou worden afgeschaft en die slechts openbleef om degenen die hieraan reeds waren begonnen, in staat te stellen deze te voltooien.

( cf. punten 34-35, 41 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging - Administratieve procedure - Onderzoek van klachten - Buitensporig lange duur - Gevolgen

2. Hogere voorziening - Middelen - Verkeerde beoordeling van feiten - Niet-ontvankelijkheid - Toetsing door Hof van beoordeling van aan Gerecht voorgelegde bewijzen - Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51)

3. Hogere voorziening - Middelen - Ontvankelijkheid - Voorwaarden

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea)

Samenvatting

1. Een buitensporig lange duur van de behandeling van een klacht over een schending van de mededingingsregels kan in beginsel geen invloed hebben op de inhoud van de uiteindelijke beschikking van de Commissie. Behalve in uitzonderlijke omstandigheden kan dit namelijk geen wijziging brengen in de materiële elementen die, naar gelang van het geval, al dan niet een inbreuk op de mededingingsregels aantonen dan wel rechtvaardigen dat de Commissie geen onderzoek instelt.

( cf. punt 34 )

2. Het Gerecht is bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen - voorzover uit de hem overgelegde processtukken niet blijkt dat zijn bevindingen feitelijk onjuist zijn - en om deze feiten te waarderen. De waardering van de feiten levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof in het kader van een hogere voorziening, behoudens in geval van verkeerde voorstelling van de aan het Gerecht voorgelegde bewijsmiddelen.

( cf. punt 41 )

3. Een hogere voorziening moet niet alleen nauwkeurig de gewraakte onderdelen aangeven van het arrest waarvan vernietiging wordt gevorderd, maar ook de juridische argumenten die specifiek aan die vordering ten grondslag liggen.

( cf. punt 44 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Ambtenaren - Sociale zekerheid - Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten - Ongeval - Begrip - Fout of aanvaarding van risico - Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 73; Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 2, lid 1)

Samenvatting

$$De begrippen aanvaarding van risico of fout komen niet voor in de omschrijving van ongeval in artikel 2, lid 1, van de regeling voor de verzekering van de ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten. De toepassing ervan op een concreet geval kan dus niet verhinderen dat een van buiten komende gebeurtenis of inwerking als ongeval wordt beschouwd, maar sluit alleen uit dat het gaat om een ongeval in de zin van de verzekeringsregeling bedoeld in artikel 73 van het Statuut.

( cf. punt 21 )
Beschikking van de president van het Hof van 21 maart 2002. - Anklagemyndigheden tegen Tonny Haugsted Hansen. - Verzoek om een prejudiciële beslissing: Københavns Byret - Denemarken. - Doorhaling. - Zaak C-233/99.



Jurisprudentie 2002 bladzijde I-03107



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

In zaak C-233/99,

betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Københavns Byret (Denemarken), in de aldaar dienende strafzaak tegen

Tonny Haugsted Hansen,

om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 5, 7 en 18 van richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (PB L 365, blz. 10), en van artikel 30 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG),

geeft

DE PRESIDENT VAN HET HOF,

advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer gehoord,

de navolgende

Beschikking

Overwegingen van het arrest

1 Bij beschikking van 17 juni 1999, ingekomen ter griffie van het Hof op 21 juni daaraanvolgend, heeft het Københavns Byret krachtens artikel 234 EG drie prejudiciële vragen gesteld over de uitlegging van de artikelen 5, 7, 9 en 18 van richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (PB L 365, blz. 10), alsmede van artikel 30 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG).

2 Bij brief van 14 februari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof op 20 februari daaraanvolgend, heeft het Københavns Byret het Hof meegedeeld, zijn verzoek in te trekken.

3 Bijgevolg moet de doorhaling van de onderhavige zaak worden gelast.

4 De kosten door de Deense en de Nederlandse regering, de regering van het Verenigd Koninkrijk en de Commissie van de Europese Gemeenschappen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakt, kunnen niet voor vergoeding in aanmerking komen. Ten aanzien van partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen.

Dictum

DE PRESIDENT VAN HET HOF

beschikt:

Zaak C-233/99 wordt in het register van het Hof doorgehaald.
61999O0021

Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 19 oktober 1999. - N tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Hogere voorziening - Gewezen ambtenaren - Beoordelingsrapport - Procesbelang - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak C-21/99 P.



Jurisprudentie 1999 bladzijde I-07163
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van verplichting om bankgarantie te stellen als voorwaarde voor niet onmiddellijk invorderen van geldboete - Voorwaarden - Uitzonderlijke omstandigheden

(Art. 242 EG)

2 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van verplichting om bankgarantie te stellen als voorwaarde voor niet onmiddellijk invorderen van geldboete - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Inaanmerkingneming van financiële situatie van groep waartoe onderneming behoort

(Art. 242 EG)

3 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorwaarden - Cumulatieve voorwaarden

(Art. 242 EG)

Samenvatting

1 In een verzoek in kort geding om ontheffing van de door de Commissie aan een onderneming opgelegde verplichting een bankgarantie te stellen als voorwaarde voor uitstel van de inning van een geldboete, kan slechts onder uitzonderlijke omstandigheden worden bewilligd.

De mogelijkheid om het stellen van een waarborg te eisen, voor de kortgedingprocedure uitdrukkelijk geregeld in de reglementen voor de procesvoering van het Hof en het Gerecht, sluit aan bij een redelijke algemene praktijk van de Commissie.

2 Bij de vraag of een onderneming in staat is een bankgarantie te stellen, dient de kortgedingrechter de groep waarvan die onderneming deel uitmaakt, en in het bijzonder de middelen waarover de groep in zijn geheel beschikt, in aanmerking nemen.

Deze benadering berust op de gedachte, dat de objectieve belangen van de betrokken onderneming geen zelfstandig karakter hebben ten opzichte van het belang van de natuurlijke of rechtspersonen die de onderneming controleren, en dat het ernstig en onherstelbaar karakter van de gestelde schade derhalve moet worden beoordeeld op het niveau van de groep waartoe die personen behoren. Een dergelijke verstrengeling van belangen rechtvaardigt in het bijzonder, dat het belang van de onderneming bij haar voortbestaan, niet los wordt gezien van het belang dat degenen die haar controleren, aan haar voortbestaan hechten.

De omstandigheid dat de hoofdaandeelhouder van de onderneming eenzijdig elke hulp zonder meer weigert, is onvoldoende om het in aanmerking nemen van de financiële situatie van de gehele groep uit te sluiten. De omvang van de gestelde schade kan immers niet afhangen van de eenzijdige wil van de hoofdaandeelhouder van de onderneming.

3 De voorwaarden waaronder in een kort geding opschorting van tenuitvoerlegging kan worden gelast, zijn cumulatief, zodat wanneer aan een van de voorwaarden niet is voldaan, het desbetreffende verzoek moet worden afgewezen.

Wanneer er naar het oordeel van de kortgedingrechter geen bewijs is voor het bestaan of voor onmiddellijke dreiging van ernstige en onherstelbare schade, behoeft hij niet meer tot afweging van de betrokken belangen over te gaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Opschorting van uitvoering - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Schending van hogere rechtsnorm door bestreden richtlijn - Voorwaarde niet automatisch vervuld

(Art. 242 EG)

2. Kort geding - Opschorting van uitvoering - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Bewijslast

(Art. 242 EG)

Samenvatting

1. Alhoewel een eventuele schending van een hogere rechtsnorm door een richtlijn de geldigheid van deze richtlijn kan aantasten, is zij in beginsel op zichzelf niet voldoende om aan te nemen dat de eventuele schade ernstig en onherstelbaar is en dat derhalve aan een van de voorwaarden voor opschorting van de uitvoering van de richtlijn is voldaan. In abstracto stellen dat fundamentele rechten zijn geschonden, volstaat niet als bewijs dat de schade die uit deze schending zou voortvloeien, noodzakelijkerwijs onherstelbaar is.

( cf. punt 45 )

2. Alhoewel voor het bestaan van ernstige en onherstelbare schade in een kortgedingprocedure niet moet worden aangetoond dat het absoluut zeker is dat die schade zal intreden, en een voldoende graad van waarschijnlijkheid volstaat, toch moet de verzoeker het bewijs leveren van de feiten waarop de verwachting van een dergelijke ernstige en onherstelbare schade berust.

( cf. punt 51 )
Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 12 november 1998. - Beroep tegen een administratieve boete, ingesteld door Hans-Jürgen Hartmann. - Verzoek om een prejudiciële beslissing: Oberlandesgericht Köln - Duitsland. - Verzoek om uitlegging van verdrag gesloten tussen sommige lidstaten in het kader van artikel 8 van richtlijn 93/89/EEG - Onbevoegdheid van het Hof. - Zaak C-162/98.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-07083



Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Verdrag inzake rechten voor gebruik van wegen, gesloten tussen sommige lidstaten - Uitsluiting - Gemeenschapsrichtlijn die sluiten van verdrag toestaat - Geen invloed - Verwijzing in verdrag naar in richtlijn gegeven definities - Geen invloed wanneer verzoek betrekking heeft op uitlegging van niet daarin gedefinieerd begrip

(EG-Verdrag, art. 177; richtlijn 93/89 van de Raad)

Samenvatting

Het Hof is kennelijk onbevoegd in te gaan op een prejudicieel verzoek betreffende de uitlegging van het tussen de regeringen van sommige lidstaten gesloten verdrag van 9 februari 1994 inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens, aangezien de gestelde vraag noch de uitlegging van het EG-Verdrag, noch de geldigheid of de uitlegging van een handeling van een instelling van de Gemeenschap betreft.

Wat dit betreft is het niet van belang dat de preambule van het verdrag verwijst naar richtlijn 93/89 betreffende de belastingen op sommige voor het goederenvervoer over de weg gebruikte voertuigen en de wegenbelastingen voor het gebruik van sommige infrastructuurvoorzieningen, die twee of meer lidstaten toestaat bij de invoering van een gemeenschappelijk stelsel van gebruiksrechten samen te werken mits voldaan is aan bepaalde aanvullende voorwaarden naast die waaraan de toepassing van die rechten onderworpen is wanneer de lidstaten individueel optreden. Het enkele feit dat die bepaling een dergelijke samenwerking tussen de lidstaten toelaat, volstaat namelijk niet om een daartoe gesloten verdrag te beschouwen als deel uitmakend van het gemeenschapsrecht, voor de uitlegging waarvan het Hof bevoegd is.

Een dergelijke bevoegdheid kan evenmin worden afgeleid uit de verwijzing, in het verdrag, naar bepaalde in de richtlijn gegeven definities, voor zover het begrip waarop het verzoek betrekking heeft, daarin niet wordt gedefinieerd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Procedure - Interventie - Ambtenarenrechtspraak - Interventie van ambtenaar in kader van door andere ambtenaar ingesteld beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Voorwaarden

('s Hofs Statuut-EG, art. 37, tweede alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 93 en 123)

2 Procedure - Interventie - Belanghebbende personen - Voorwerp van geding vergelijkbaar met dat van ander, bij Gerecht aanhangig geding - Weigering van toelating tot interventie - Schending van rechten van verdediging - Afwezigheid

('s Hofs Statuut-EG, art. 37, tweede alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 93 en 123)

Samenvatting

3 Wanneer het gaat om een verzoek tot tussenkomst van een ambtenaar in een door een andere ambtenaar ingesteld beroep tot nietigverklaring, moet onder "belang bij de beslissing van het rechtsgeding" in de zin van artikel 37, tweede alinea, van 's Hofs Statuut worden verstaan een rechtstreeks belang bij hetgeen wordt beslist op de conclusies die specifiek betrekking hebben op de handeling waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd.

Niet ontvankelijk is bijgevolg het verzoek tot tussenkomst van een ambtenaar in een door een andere ambtenaar ingesteld beroep tot nietigverklaring van het te zijnen aanzien genomen indelingsbesluit.

4 Wanneer een verzoeker tot tussenkomst zelf partij is in een bij het Gerecht aanhangig geding, waarvan de behandeling is geschorst in afwachting van de eindbeslissing van het Hof in het geding waarin hij wenst te interveniëren, wordt aan zijn recht van verweer geen afbreuk gedaan indien hij niet wordt toegelaten tot tussenkomst in laatstbedoelde zaak, waarin het gaat om een situatie of om stellingen overeenkomend met die in zijn eigen zaak.

De beslissing van het Hof in het aldaar aanhangige geding zal immers geen invloed hebben op de rechten die de verzoeker tot tussenkomst kan doen gelden in het geding waarin hij de verzoekende partij is en waarin hij alle door hem nuttig geachte argumenten tot staving van de in zijn verzoekschrift aangevoerde middelen kan uiteenzetten.
Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 25 mei 1998. - Rouhollah Nour tegen Burgenländische Gebietskrankenkasse. - Verzoek om een prejudiciële beslissing: ASVG-Landesberufungskommission für das Burgenland - Autriche. - Prejudiciële verwijzing - Onbevoegdheid van het Hof. - Zaak C-361/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-03101



Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten - Vragen zonder verband met voorwerp van hoofdgeding - Geen bevoegdheid van Hof

(EG-Verdrag, art. 177)

Samenvatting

Het Hof kan geen uitspraak doen op een prejudiciële vraag wanneer duidelijk blijkt, dat de door een nationale rechterlijke instantie gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is en het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk of rechtens, die het nodig heeft om een nuttig antwoord op de gestelde vragen te kunnen geven.

Dit is het geval wanneer prejudiciële vragen over de uitlegging van algemene beginselen van het gemeenschapsrecht geen verband houden met het voorwerp van het hoofdgeding.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Hogere voorziening - Middelen - Loutere herhaling van reeds voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - Niet-ontvankelijkheid - Afwijzing

('s Hofs Statuut-EG, art. 49 en 51; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

Samenvatting

Uit artikel 51, eerste alinea, van 's Hofs Statuut, juncto artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering volgt, dat een hogere voorziening nauwkeurig de bestreden elementen van de beschikking moet aangeven, alsmede de argumenten rechtens tot staving van de vordering tot vernietiging daarvan.

Een hogere voorziening die slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - met inbegrip van die welke zijn gebaseerd op door het Gerecht uitdrukkelijk verworpen feiten - herhaalt of letterlijk overneemt, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof op grond van artikel 49 van zijn Statuut niet bevoegd is.