27

In die omstandigheden heeft de Juzgado de Primera Instancia de Jerez de la Frontera de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Is een nationale regeling houdende instelling van een procedure als die van artikel 250, lid 1, punt 7, [van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering], die enerzijds de nationale rechter verplicht te beslissen dat de gehypothekeerde woning in het bezit wordt gesteld van degene aan wie de woning in het kader van een buitengerechtelijke executieprocedure is toegewezen, en anderzijds, overeenkomstig de geldende regeling van artikel 129 van de hypotheekwet […] en de artikelen 234 tot en met 236‑o [van de hypotheekverordening] […], niet voorziet in de mogelijkheid van een ambtshalve rechterlijke toetsing van de oneerlijke bedingen, noch in de mogelijkheid voor de schuldenaar om zich met succes op het bestaan van dergelijke bedingen te beroepen teneinde de executie van de hypotheek te verhinderen, hetzij in het kader van de buitengerechtelijke executie van de hypotheek, hetzij in een afzonderlijke gerechtelijke procedure, in strijd [met artikel 3, leden 1 en 2, artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13] en met de doelstellingen van deze richtlijn? 2) Is een regeling als [die welke voortvloeit uit de wijzigingen die bij wet 1/2013 aan de hypotheekwet zijn aangebracht], die de notaris uitsluitend toestaat een op het tijdstip van de inwerkingtreding van wet 1/2013 reeds aangevangen procedure van buitengerechtelijke executie van de hypotheek te schorsen indien de consument aantoont een rechtsvordering te hebben ingesteld betreffende de oneerlijkheid van een beding in de hypothecaire leningsovereenkomst die de grondslag voor de buitengerechtelijke verkoop vormt, of van een beding waarin bij de executie van de hypotheek het opeisbare bedrag wordt bepaald, en op voorwaarde dat de consument die afzonderlijke rechtsvordering binnen een termijn van een maand te rekenen vanaf de publicatie van wet 1/2013 heeft ingesteld, zonder dat die termijn hem persoonlijk is meegedeeld, en alvorens de notaris een verkrijger heeft aangewezen, in strijd met de hierboven genoemde bepalingen van richtlijn [93/13] en met de doelstellingen van deze richtlijn? 3) Moeten de hierboven genoemde artikelen van richtlijn [93/13], het door de richtlijn nagestreefde doel en de verplichting die de richtlijn de nationale rechters oplegt om het bestaan van oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten ambtshalve te toetsen zonder dat de consument daarom hoeft te verzoeken, aldus worden uitgelegd dat zij de nationale rechter, in procedures als die van artikel 250, lid 1, punt 7, [van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering] of in de procedure van ‚buitengerechtelijke verkoop’ geregeld in artikel 129 [van de hypotheekwet], de mogelijkheid bieden het nationale recht buiten toepassing te laten indien dit recht deze ambtshalve rechterlijke toetsing niet toestaat, gelet op de duidelijkheid van de bepalingen van richtlijn [93/13] en de vaste rechtspraak van het [Hof] inzake de verplichting van de nationale rechter om in gedingen betreffende consumentenovereenkomsten het bestaan van oneerlijke bedingen ambtshalve te onderzoeken? 4) Is een nationale bepaling als artikel 129 [van de hypotheekwet], in de versie voortvloeiend uit wet 1/2013, die, om aan de in richtlijn [93/13] neergelegde consumentenrechten een doeltreffende bescherming te bieden in buitengerechtelijke procedures van executie van hypotheken, alleen voorziet in de mogelijkheid dat de notaris op het bestaan van oneerlijke bedingen attendeert en in de mogelijkheid dat de aan een buitengerechtelijke executie van de hypotheek op zijn woning onderworpen schuldenaar-consument vóór de toewijzing van die woning door de notaris een rechtsvordering instelt in het kader van een afzonderlijke gerechtelijke procedure, in strijd met de hierboven genoemde bepalingen van richtlijn [93/13] en met de doelstellingen ervan? 5) Is een nationale regeling als die van artikel 129 [van de hypotheekwet], in de versie voortvloeiend uit wet 1/2013, en de artikelen 234 tot en met 236 [van de hypotheekverordening], die een procedure van buitengerechtelijke executie van hypothecaire zekerheden in leningsovereenkomsten tussen verkopers en consumenten instelt waarin geen mogelijkheid tot ambtshalve toetsing van oneerlijke bedingen bestaat, in strijd met de hierboven genoemde bepalingen van richtlijn [93/13] en met de doelstellingen van deze richtlijn?”