ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In artikel 3 van richtlijn 2010/64, met als opschrift „Recht op vertaling van essentiële processtukken”, wordt bepaald:

„1. De lidstaten zorgen ervoor dat een verdachte of beklaagde die de taal van de strafprocedure niet verstaat, binnen een redelijke termijn een schriftelijke vertaling ontvangt van alle processtukken die essentieel zijn om te garanderen dat hij zijn recht van verdediging kan uitoefenen en om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen.

2. De essentiële processtukken omvatten beslissingen tot vrijheidsbeneming, de tenlastelegging of dagvaarding en vonnissen.

3. De bevoegde autoriteiten besluiten per geval of andere processtukken essentieel zijn. De verdachte of beklaagde of zijn raadsman kan een met redenen omkleed verzoek met deze strekking indienen.

4. Onderdelen van essentiële processtukken die niet relevant zijn om de verdachte of beklaagde in staat te stellen van de zaak tegen hem kennis te […] nemen, hoeven niet te worden vertaald.

5. De lidstaten zorgen ervoor dat de verdachte of beklaagde, overeenkomstig de procedures in het nationale recht, het recht heeft een besluit aan te vechten waarbij wordt vastgesteld dat er geen vertaling van processtukken of onderdelen daarvan nodig is en, wanneer een vertaling is verstrekt, de mogelijkheid om een klacht te formuleren dat de kwaliteit ervan onvoldoende is om het eerlijke verloop van de procedure te garanderen.

[…]

9. [Een] [v]ertaling die overeenkomstig dit artikel wordt verstrekt, is van voldoende kwaliteit om het eerlijke verloop van de procedure te waarborgen, met name door ervoor te zorgen dat de verdachte of beklaagde geïnformeerd is over de zaak tegen hem en in staat is zijn recht van verdediging uit te oefenen.”
39.

Van doorslaggevend belang is of het naar nationaal recht (in casu op grond van de publiekrechtelijke overeenkomst) in het kader van een publiekrechtelijke belastingheffing de partijen is toegestaan om – net als bij een aankoop – onderling overeenstemming te bereiken over het over te dragen goed en de prijs. Zolang dit niet het geval is, handelt de btw-plichtige bij de aanzuivering van zijn belastingschuld niet in het kader van zijn economische activiteit. Hij handelt dan niet „als zodanig” in de zin van artikel 2, lid 1, onder a), van de btw-richtlijn. Dit geldt ook dan wanneer de btw-plichtige een handelaar in onroerend goed is en in plaats van met geld betaling verricht door overdracht van een perceel grond.
Het Algemeen Reglement is opgenomen in een bijlage bij beschikking 2003/564/EG van de Commissie. ( 6 ) Artikel 3 van het Algemeen Reglement betreft de behandeling van de schade-eisen. Het bepaalt dat:

„1. Wanneer een bureau verneemt dat er zich een ongeval heeft voorgedaan op het grondgebied van het land waarvoor het bevoegd is, waarin een uit een ander land afkomstig voertuig betrokken is, moet het overgaan tot een onderzoek zonder te wachten op een formele schade-eis. Het deelt, binnen de kortst mogelijke termijn, deze informatie mee aan de verzekeraar die de groene kaart of verzekeringspolis heeft uitgereikt, of bij gebreke daaraan, aan het betrokken bureau. Om het even welke nalatigheid van het bureau kan in dit opzicht er evenwel niet tegen worden ingeroepen.

[...]

4. Elke schade-eis moet door het bureau behandeld worden in volstrekte autonomie en overeenkomstig de wettelijke en reglementaire beschikkingen, die van kracht zijn in het land van het ongeval en die betrekking hebben op de aansprakelijkheid, de vergoeding van de benadeelden en de verplichte motorrijtuigenverzekering, en, in zijn optreden, moet het bureau de belangen van de verzekeraar die de groene kaart of verzekeringspolis heeft uitgereikt of, bij ontstentenis, van het betrokken bureau, zo goed mogelijk behartigen.

Het bureau is als enige bevoegd voor alle vragen aangaande de interpretatie van de in het land van ongeval toepasselijke wetgeving, ook als deze verwijst naar wetsbepalingen van een ander land, en de afwikkeling van de schade-eis. Onder voorbehoud van laatstgenoemde beschikking, en zo het daartoe uitdrukkelijk wordt uitgenodigd, licht het bureau de verzekeraar of het aanbelangende bureau in, alvorens een definitieve beslissing te nemen.”
48.

De belangrijkste zaak in dit verband is de zaak X. ( 12 ) Deze had betrekking op de toepassing van de vrijstelling voor duaal gebruik als bedoeld in artikel 2, lid 4, onder b), tweede streepje. Verzoekster in dat geding produceerde suiker en maakte daarbij gebruik van verwarmingsbrandstof. Tevens gebruikte zij het bij de verbranding van die brandstof geproduceerde kooldioxide voor twee doeleinden: ten eerste gebruikte zij kooldioxide bij de productie van de suiker zelf (kooldioxide is een essentiële input), ten tweede onttrok zij kooldioxide aan dat productieproces om het voor de productie van meststoffen te gebruiken. De nationale rechter vroeg of deze toepassingen als duaal gebruik konden worden beschouwd en in aanmerking kwamen voor de desbetreffende vrijstelling. Het Hof bepaalde dat er sprake was van duaal gebruik wanneer het kooldioxide als input bij de suikerproductie werd gebruikt, maar dat er geen sprake was van duaal gebruik wanneer het kooldioxide aan dat productieproces werd onttrokken.
Artikel 13 van richtlijn 2005/60 (de enige bepaling van hoofdstuk II, deel 3, van die richtlijn, met het opschrift „Verscherpt klantenonderzoek”) bepaalt:

„1. De lidstaten vereisen dat de onder deze richtlijn vallende instellingen en personen al naargelang de risicogevoeligheid, bovenop de in artikel 7, artikel 8 en artikel 9, lid 6, omschreven maatregelen, verscherpte klantenonderzoeksmaatregelen treffen in situaties die omwille van hun aard een hoger risico op witwassen of financiering van terrorisme kunnen vertegenwoordigen en ten minste voor de situaties bepaald in de leden 2, 3, 4 en voor iedere andere situatie die volgens de overeenkomstig artikel 40, lid 1, onder c), vastgestelde technische criteria een hoog risico op witwassen van geld of financiering van terrorisme meebrengt.

2. Wanneer de cliënt niet fysiek aanwezig was voor de identificatie, vereisen de lidstaten dat voornoemde instellingen en personen specifieke en adequate maatregelen nemen om het hogere risico te compenseren, door bijvoorbeeld een of meer van de volgende maatregelen toe te passen:

a) het waarborgen dat de identiteit van de cliënt aan de hand van aanvullende documenten, gegevens of informatie wordt vastgesteld;

b) aanvullende maatregelen om de overgelegde documenten te verifiëren of te certificeren, dan wel vereisen van een tot bevestiging strekkende certificatie van een onder deze richtlijn vallende kredietinstelling of financiële instelling;

c) waarborgen dat de eerste betaling van de verrichting geschiedt via een rekening die op naam van de cliënt bij een kredietinstelling is geopend.

[…]

4. Wat de transacties of zakelijke relaties met politiek prominente personen betreft, die in een andere lidstaat of in een derde land wonen, vereisen de lidstaten van de onder deze richtlijn vallende instellingen en personen dat zij:

a) over passende op risico gebaseerde procedures beschikken om uit te maken of een cliënt een politiek prominente persoon is;

b) toestemming hebben van de hoge bedrijfsleiding om zakelijke relaties met dergelijke cliënten aan te gaan;

c) adequate maatregelen nemen om de bron van het vermogen en van de fondsen vast te stellen die bij de zakelijke relatie of transactie worden gebruikt;

d) de zakelijke relatie doorlopend verscherpt controleren.

[…]

6. De lidstaten zien erop toe dat de onder deze richtlijn vallende instellingen en personen bijzonder waakzaam zijn voor elke dreiging van witwassen of financiering van terrorisme die kan voortvloeien [uit] producten of transacties die anonimiteit in de hand kunnen werken, en indien nodig maatregelen nemen om te voorkomen dat van deze producten of transacties gebruik wordt gemaakt voor witwas- of terrorismefinancieringsdoeleinden.”
37.

De rechtspraak op wat thans artikel 3, lid 1, onder b) en c), van richtlijn 2011/64 is, met betrekking tot „een eenvoudige niet-industriële handeling”, kan daarom als inspiratiebron dienen voor het Hof. In het arrest Commissie/Duitsland heeft het geoordeeld dat het inschuiven van rolletjes tabak van fijne snede, individueel in een huls van aluminiumfolie gewikkeld die aan beide uiteinden open is en de juiste maat heeft om in hulzen van sigarettenpapier met een filter te worden geschoven, en vervolgens verwijderen van deze verpakking met behulp van een apparaat ter grote van een balpen waardoor de tabak in de huls achterblijft, „een eenvoudige niet-industriële handeling” is. Deze rolletjes tabak zijn daarom te beschouwen als sigaretten in de zin van het huidige artikel 2, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/64 in plaats van als tabak van fijne snede voor het rollen van sigaretten, of in meer idiomatische bewoordingen, het rollen van tabak, in de zin van artikel 2, lid 1, onder c), i), daarvan. ( 13 ) Advocaat-generaal Jacobs heeft „een eenvoudige niet-industriële handeling” omschreven als „nagenoeg ieder procedé waarbij een roker zelf zijn sigaretten maakt uit geprefabriceerde bestanddelen”. Hij voegde daaraan toe dat „[w]anneer het procedé niet na een beetje oefening door de gemiddelde roker betrekkelijk eenvoudig en zonder al te veel vaardigheid zou kunnen worden uitgevoerd zodat een acceptabele sigaret wordt verkregen, […] het onwaarschijnlijk [is] dat de bestanddelen aftrek zouden vinden”. ( 14 )
Artikel 22 van richtlijn 2008/50 omvat een procedure die de lidstaten de mogelijkheid biedt om onder bepaalde voorwaarden uiterlijk tot 11 juni 2011 tijdelijk vrijgesteld te worden van de verplichting om de grenswaarden voor PM10 toe te passen:

„1. Wanneer in een bepaalde zone of agglomeratie, overeenstemming met de grenswaarden voor stikstofdioxide of benzeen niet kan worden bereikt op de in bijlage XI genoemde uiterste tijdstippen, mag een lidstaat deze tijdstippen voor die specifieke zone of agglomeratie met ten hoogste vijf jaar uitstellen, mits voldaan is aan de voorwaarde dat voor de zone of agglomeratie waarvoor het uitstel zou gaan gelden, een luchtkwaliteitsplan wordt opgesteld overeenkomstig artikel 23; een dergelijk luchtkwaliteitsplan wordt aangevuld met de in bijlage XV, deel B, opgesomde gegevens die verband houden met de betrokken verontreinigende stoffen en toont aan hoe overeenstemming met de grenswaarden vóór het nieuwe uiterste tijdstip kan worden bereikt.

2. Wanneer in een bepaalde zone of agglomeratie overeenstemming met de in bijlage XI genoemde grenswaarden voor PM10 niet kan worden bereikt wegens locatiespecifieke dispersiekarakteristieken, ongunstige klimaatomstandigheden of grensoverschrijdende bijdragen, is de lidstaat uiterlijk tot 11 juni 2011 vrijgesteld van de verplichting om die grenswaarden toe te passen, mits aan de voorwaarden van lid 1 is voldaan en de betreffende lidstaat aantoont dat op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau alle passende maatregelen genomen zijn om de uiterste tijdstippen na te leven.

3. […]

4. Wanneer lid 1 of lid 2 volgens een lidstaat van toepassing is, stelt hij de Commissie daarvan in kennis en deelt hij het in lid 1 bedoelde luchtkwaliteitsplan mede, met inbegrip van alle relevante gegevens die de Commissie nodig heeft om te beoordelen of aan de desbetreffende voorwaarden is voldaan. Bij haar beoordeling houdt de Commissie rekening met de geraamde effecten op de luchtkwaliteit in de lidstaten, nu en in de toekomst, van door de lidstaten genomen maatregelen en met de geraamde effecten op de luchtkwaliteit van bestaande communautaire maatregelen en van toekomstige communautaire maatregelen die door de Commissie worden voorgesteld.

Wanneer de Commissie binnen negen maanden na de ontvangst van de kennisgeving geen bezwaren heeft gemaakt, wordt aan de desbetreffende voorwaarden voor toepassing van lid 1 of lid 2 geacht te zijn voldaan.

Indien bezwaren worden gemaakt, kan de Commissie van lidstaten verlangen dat luchtkwaliteitsplannen worden aangepast of vervangen door nieuwe.”
99.

Partijen zijn het er in beginsel over eens dat de mededingingsbeperkende strekking van een gedraging in het kader van artikel 101 VWEU onder meer dient te worden beoordeeld met het oog op de economische en juridische context waarvan deze gedraging deel uitmaakt. ( 65 ) In de procedure voor het Hof is enkel in geschil of het Gerecht in het onderhavige geval voldoende rekening heeft gehouden met juist deze economische en juridische context.
56.

Een andere denkbare oplossing voor de berekening van de winstmarge kan bestaan in een totalisering. Artikel 318 van richtlijn 2006/112, omgezet in § 70, lid 5, van de btw-wet van 2013, bepaalt dat de lidstaten kunnen bepalen dat de maatstaf van heffing niet individueel wordt vastgesteld voor elke goederenlevering, maar in het totaal voor een bepaald belastingtijdvak. In dat geval is de maatstaf van heffing, in elk referentietijdvak, gelijk aan het verschil tussen het totale bedrag van de aan de winstmargeregeling onderworpen goederenleveringen die door de belastingplichtige zijn verricht gedurende het belastingtijdvak waarvoor aangifte wordt gedaan, dit wil zeggen de som van de verkoopprijzen, en het totale bedrag van de in artikel 314 van richtlijn 2006/112 bedoelde goederenaankopen die door de belastingplichtige wederverkoper zijn verricht gedurende het belastingtijdvak waarvoor aangifte wordt gedaan, dit wil zeggen de som van de aankoopprijzen.
34.

Als ik de opmerkingen van verzoekster in het hoofdgeding juist begrijp, voert zij tevens aan dat de in artikel 13, onder d), van het Verdrag van Rome vastgestelde beperking van de werkingssfeer van het recht van omroeporganisaties om te beslissen over de mededeling van hun uitzendingen aan het publiek, het gevolg was van de technische context en de marktomstandigheden die golden toen het verdrag werd gesloten, en die thans volledig anders zijn. Zij wijst in het bijzonder erop dat het bezit van een televisietoestel thuis in die tijd veel minder gebruikelijk was dan nu het geval is, en in hotelkamers geen of slechts zelden televisietoestellen beschikbaar waren. Volgens haar was het bijgevolg een wijdverbreide praktijk, publieke vertoningen van televisie-uitzendingen tegen betaling te organiseren. Dit rechtvaardigde de invoering, in het Verdrag van Rome, van het recht van omroeporganisaties met een formulering die deze realiteit weergaf. Thans evenwel, gelet op de gewijzigde omstandigheden, vereist volgens verzoekster in het hoofdgeding de hoge mate van bescherming van het auteursrecht en de naburige rechten waarvoor richtlijn 2006/115 dient te zorgen, een andere uitlegging van artikel 8, lid 3, van deze richtlijn.
10.

Artikel 109 van de verordening inzake het gemeenschapsmerk luidt: „1. Wanneer voor rechterlijke instanties van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen met betrekking tot dezelfde handelingen vorderingen wegens inbreuk worden ingesteld, en de ene rechterlijke instantie op grond van een gemeenschapsmerk en de andere rechterlijke instantie op grond van een nationaal merk wordt aangezocht: a) moet de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, ook ambtshalve, de partijen verwijzen naar de rechterlijke instantie waarbij de zaak het eerst aanhangig is gemaakt indien de betrokken merken gelijk zijn en voor dezelfde waren of diensten gelden. De rechterlijke instantie die tot verwijzing zou moeten overgaan, kan zijn uitspraak aanhouden indien de bevoegdheid van de andere rechterlijke instantie wordt aangevochten; b) kan de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, haar uitspraak aanhouden indien de betrokken merken dezelfde zijn en gelden voor soortgelijke waren of diensten en ook indien de betrokken merken overeenstemmen en voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten gelden. 2. De rechterlijke instantie waarbij op grond van een gemeenschapsmerk een vordering wegens inbreuk is ingesteld, wijst de vordering af indien tussen dezelfde partijen met betrekking tot dezelfde handelingen een onherroepelijke beslissing over het bodemgeschil is gegeven op grond van een [gelijk] nationaal merk dat voor dezelfde waren of diensten geldt. 3. De rechterlijke instantie waarbij op grond van een nationaal merk een vordering wegens inbreuk is ingesteld, wijst de vordering af indien tussen dezelfde partijen met betrekking tot dezelfde handelingen een onherroepelijke beslissing over het bodemgeschil is gegeven op grond van een [gelijk] gemeenschapsmerk dat voor dezelfde waren of diensten geldt.”
27.

In het bijzonder bepaalt artikel 17 van voornoemde wet dat pensioengerechtigden die onder het openbare pensioenstelsel of onder andere, niet in het openbare stelsel geïntegreerde stelsels vallen en overeenkomstig de wet loon of, in voorkomend geval, met loon gelijkgestelde inkomsten ontvangen voor een activiteit die op basis van een individuele arbeidsovereenkomst, een overeenkomst tot het verrichten van diensten of een aanstellingsbesluit wordt uitgeoefend bij een centrale of lokale overheidsinstantie of ‑instelling (ongeacht de wijze van financiering en haar plaats in de overheidsorganisatie), een zelfstandig overheidsbedrijf, een staats‑ of nationaal bedrijf of een handelsonderneming waarvan het maatschappelijk kapitaal geheel of in meerderheid toebehoort aan de staat of een bestuurlijke of territoriale entiteit, naast hun nettopensioen dat loon of die inkomsten mogen ontvangen, indien dat nettopensioen niet meer bedraagt dan het nationale gemiddelde brutoloon dat is gehanteerd als grondslag voor de vaststelling van de staatsbegroting voor de sociale zekerheid en bij de desbetreffende begrotingswet is goedgekeurd.
In een eerste fase voorzag het besluit van de Vlaamse regering van 28 september 2001 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen ( 14 ) in de kosteloze distributie van elektriciteit die was opgewekt in een ander gewest dan het Vlaamse Gewest of in het buitenland. Artikel 14 van dit besluit luidde als volgt:

„[...]

De netbeheerder voert de taken, genoemd in artikel 15 van het elektriciteitsdecreet, kosteloos uit [...]

Voor elektriciteit die niet opgewekt wordt in het Vlaamse Gewest levert de instantie, bevoegd voor het afleveren van groenestroomcertificaten voor de betrokken productieplaats, aan de reguleringsinstantie een attest af dat garandeert dat deze elektriciteit werd opgewekt uit een hernieuwbare energiebron [...] en bestemd is voor een eindafnemer in Vlaanderen.

[...]”
34.

In deze omstandigheden heeft het Hof de verwijzende rechter verzocht met name te verduidelijken om welke redenen hij van oordeel was dat een antwoord op de verschillende gestelde vragen nog van invloed kon zijn op de beslechting van het hoofdgeding. In zijn antwoord heeft de verwijzende rechter bevestigd dat de term zwangerschapsverlof in Spanje meestal wordt gebruikt om het in clausule 2 van de herziene raamovereenkomst bedoelde ouderschapsverlof aan te duiden en dat dit zwangerschapsverlof een vorm van „ouderschapsverlof” is, dat wordt beschouwd als een oorzaak voor opschorting van de overeenkomst met handhaving van de werkplek, die in casu wordt beheerst door artikel 48, lid 4, van het werknemersstatuut, betreffende bevallingen. ( 5 ) Hij voegt hieraan toe dat daar waar in de verwijzingsbeslissing wordt verwezen naar het zwangerschapsverlof, dit, volgens de terminologie van het Unierecht, dus moet worden gelezen als ouderschapsverlof. De verwijzende rechter komt aldus tot de slotsom dat de situatie die in het hoofdgeding aan de orde is samenvalt met het geval van de terugkeer naar het werk na het „ouderschapsverlof” als bedoeld in clausule 6, punt 1, van de herziene raamovereenkomst, zodat een antwoord op de gestelde prejudiciële vragen, en met name de eerste drie, om de redenen die in de verwijzingsbeslissing zijn uiteengezet, noodzakelijk is om in het hoofdgeding uitspraak te doen.
29.

Of het nu gaat om de beginfase waarin wordt gecontroleerd of de minimumnormen zijn geëerbiedigd, dan wel om de latere fase waarin wordt gecontroleerd of is voldaan aan de voorwaarden om de niet-naleving ervan te herstellen, verordening nr. 805/2004 verplicht dus tot een reeks controles betreffende met name de wijzen van betekening of kennisgeving van het gedinginleidende stuk of van de gerechtelijke beslissing, de beoordeling van het gedrag van de schuldenaar tijdens het proces en de hoeveelheid informatie die hij heeft ontvangen in verband met de mogelijkheid van een rechtsmiddel en de voorwaarden waaronder hij dat kan aanwenden. Het gerecht van oorsprong moet per slot van rekening overgaan tot een rechterlijke toetsing van de regelmatigheid van de eerdere gerechtelijke procedure, aangezien de onregelmatigheid van deze procedure de rechten van de schuldenaar kan aantasten. De controle die dat gerecht in het stadium van de waarmerking moet uitvoeren, verschilt per slot van rekening niet van de rechterlijke toetsing die het vóór zijn beslissing moet uitvoeren meer bepaald om overeenkomstig het beginsel van de procedurele autonomie volgens de regels van zijn nationaal recht na te gaan of de schuldenaar op regelmatige wijze kennis heeft gekregen van het gedinginleidende stuk.
87.

Naar mijn mening houdt artikel 7, lid 1, onder c), van richtlijn 2004/38 geen harmonisatie in van het begrip „student” of van de specifieke voorwaarden waaronder een lidstaat iemand als student kan inschrijven. De inschrijving hangt namelijk af van de wetgeving of de administratieve praktijk van de gastlidstaat. Het gaat erom dat een burger van de Unie het recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend om in een andere lidstaat te verblijven, en zich heeft ingeschreven aan een door het gastland erkende of gefinancierde particuliere dan wel openbare instelling teneinde er een opleiding te volgen. Artikel 7, lid 1, onder c), van richtlijn 2004/38 verlangt niet dat de student bij die instelling is ingeschreven met als doel er een diploma of academische kwalificatie te behalen, hoewel dat doorgaans wel het geval zal zijn. Van belang is dat het doel van de inschrijving in de gastlidstaat is „om er als hoofdbezigheid een studie [...] te volgen”, en dat die inschrijving een burger van de Unie dus toegang geeft tot de studie. Het feit dat Erasmusstudenten officieel ingeschreven blijven staan bij een instelling in een andere lidstaat, betekent niet dat zij niet ook elders kunnen zijn „ingeschreven” in de zin van artikel 7, lid 1, onder c).