In deze prejudiciële zaak heeft het Hof zich uit te spreken over de uitlegging van artikel 21 Executieverdrag. Het moet vaststellen, aan de hand van welke criteria kan worden bepaald bij welk gerecht de zaak het eerst aanhangig is gemaakt, wanneer de partijen zich in een zelfde zaak tot twee gerechten van verschillende Lid-Staten wenden. Meer bepaald wordt gevraagd het in het Executieverdrag gebruikte begrip aanhangigheid te omschrijven en daarmee te kiezen tussen twee mogelijke uitleggingen van artikel 21: die welke daaraan de waarde toekent van een uniforme regel voor de bepaling van de aanhangigheid, en die welke daarin een verwijzingsregel ziet, dat wil zeggen een voorschrift dat naar het recht van het ene of andere forum verwijst voor de bepaling in concreto van het begrip aanhangigheid dat in elk der procedures van toepassing is. Vanzelfsprekend brengt het tweede standpunt mee, dat er evenveel begrippen aanhangigheid zijn als rechtsstelsels van Verdragsluitende Staten.

S. Zeiger, koopman en eigenaar van de onderneming met dezelfde naam te München (Bondsrepubliek Duitsland), daagde S. Salinitri, eveneens koopman en gevestigd te Mascali (Italië), voor het Landgericht München I en vorderde terugbetaling van het restbedrag van een lening uit de jaren 1975 en 1976. De internationale bevoegdheid van het Duitse gerecht berustte volgens hem op het feit dat partijen mondeling waren overeengekomen dat München de plaats van uitvoering van de verbintenis tot terugbetaling zou zijn. Van zijn kant betwistte verweerder zowel de verbintenis als het bestaan van een bevoegdheidsbeding. Het Landgericht verwierp verzoekers stelling en verklaarde zich onbevoegd: bedoeld beding was wel overeengekomen, maar niet in de bij artikel 17 Executieverdrag voorgeschreven schriftelijke vorm, zodat niet van de algemene bevoegdheidscriteria kon worden afgeweken. Nadat zijn beroep bij het Oberlandesgericht München was afgewezen, wendde verzoeker zich tot het Bundesgerichtshof dat na schorsing van de zaak het Hof van Justitie verzocht om vast te stellen of op grond van de artikelen 5, sub 1, en 17 Executieverdrag een overeenkomst inzake de plaats van uitvoering van een verbintenis, die niet aan de vormvereisten van artikel 17 voldoet, volstaat om het gerecht van die plaats relatieve bevoegdheid te verlenen.

Bij arrest van 17 januari 1980 (zaak 56/79, Zeiger, Jurispr. 1980, blz. 89) antwoordde het Hof, dat het ervan afhangt, of de clausule waarbij de partijen de plaats van uitvoering van een contractuele verbintenis zijn overeengekomen, geldig is volgens het nationale recht dat de overeenkomst beheerst. Is zulks het geval, dan is op grond van artikel 5, sub 1, het gerecht van die plaats bevoegd om van het geschil inzake die verbintenis kennis te nemen, onverschillig of de vormvoorschriften van artikel 17 al dan niet in acht zijn genomen. Daar de betwiste clausule naar Duits recht geldig was, impliceerde die uitspraak, dat het gerecht te München bevoegd was voor het hoofdgeding. Het Bundesgerichtshof vernietigde dan ook de uitspraken van de lagere instanties, waarbij de onbevoegdheid was vastgesteld, en verwees de zaak voor verdere behandeling terug.

Hiermee is het verhaal echter niet afgelopen. Op grond van nieuw bewijsmateriaal en van een advies van het Instituut voor rechtsvergelijking van de universiteit te München, verklaarde het Landgericht zich wederom onbevoegd, ditmaal echter op grond van de omstandigheid, dat een vordering met hetzelfde onderwerp was ingesteld en nog aanhangig was bij het Tribunale di Catania, het gerecht van verweerders woonplaats. Volgens het voorrangcriterium immers is bevoegd het gerecht waarbij de zaak het eerst aanhangig is gemaakt. Het lijdt geen twijfel dat, toen de zaak voor het Landgericht kwam, ze reeds bij het Italiaanse gerecht was aangebracht, want de dagvaardingen waren respectievelijk betekend op 13 januari 1977 en 23 september 1976.

Verzoeker nam geen genoegen met deze tweede afwijzing en ging in hoger beroep. Hij wierp op, dat voor de vaststelling van het bevoegde gerecht niet het tijdstip van de betekening van dagvaarding beslissend is, maar het ogenblik waarop de vordering bij het gerecht is aangebracht. Het Oberlandesgericht schorste de behandeling van de zaak om het Hof de volgende vraag te stellen: „Is voor de beantwoording van de vraag bij welk gerecht van een Verdragsluitende Staat een vordering het eerst aanhangig is gemaakt (artikel 21 Executieverdrag), het tijdstip beslissend waarop de zaak voor de rechter is gebracht (‚Anhángig-kei’), dan wel het tijdstip waarop — door betekening van de vordering aan de verweerder — het geding volledig is ingeleid (‚Rechtshängigkeit’)?”