ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 197/13

Beroep ingesteld op 22 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

(Zaak C-218/08)

(2008/C 197/23)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Schima en D. Recchia, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door geen externe noodplannen op te stellen voor alle inrichtingen waarvoor die plannen zijn vereist, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 11, lid 1, sub c, van richtlijn 96/82/EG (1) van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/105/EG (2);

— de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De richtlijn Seveso II beoogt de preventie van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken en de beperking van de gevolgen daarvan voor mens en milieu. Vanzelfsprekend is het opstellen van de externe noodplannen een fundamentele bepaling van die richtlijn: het maakt het mogelijk, bij een ongeval noodmaatregelen te treffen om de gevolgen ervan te beperken.

Krachtens de verwijzing in artikel 9 en artikel 2 van de richtlijn, is artikel 11 van toepassing op alle inrichtingen waar gevaarlijke stoffen in hoeveelheden gelijk aan of groter dan de in bijlage I, delen 1 en 2, kolom 3, vermelde hoeveelheid aanwezig zijn.

De Italiaanse autoriteiten bevestigen met van hen afkomstige gegevens dat niet alle inrichtingen die externe noodplannen zouden moeten hebben, daadwerkelijk van dergelijke plannen zijn voorzien.

(1) PB 1997, L 10, blz. 13.

(2) PB L 345, blz. 97.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 183/11

Beroep ingesteld op 17 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Polen

(Zaak C-165/08)

(2008/C 183/20)

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Doherty en A. Szmytkowska, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vast te stellen dat de Republiek Polen de krachtens richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad (1), in haar geheel en in het bijzonder de artikelen 22 en 23 ervan, alsmede de krachtens richtlijn 2002/53/EG van de Raad (2), in het bijzonder artikel 4, lid 4, en artikel 16 ervan, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat zij een verbod van vrij verkeer van zaaizaad van genetisch gemodificeerde rassen heeft ingevoerd en de opneming van genetisch gemodificeerde rassen in de nationale rassenlijst verbiedt;

— de Republiek Polen te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De nationale bepaling, volgens welke „zaaizaad van genetisch gemodificeerde rassen […] niet in de handel [mag] worden gebracht op het grondgebied van de Republiek Polen” is in strijd met richtlijn 2001/18/EG, die de beginselen van het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde organismen vastlegt. Artikel 22 van deze richtlijn verbiedt de lidstaten om extra voorwaarden te stellen voor het in de handel brengen van organismen die op gemeenschapsniveau zijn toegelaten, terwijl artikel 23 van de richtlijn enkel voorziet in beperkingen of een verbod die in bijzondere omstandigheden kunnen worden toegepast op specifieke genetisch gemodificeerde organismen. Geen enkel voorschrift van de richtlijn staat een lidstaat toe, op algemene wijze en zonder rechtvaardigingsgrond het in de handel brengen van een volledige categorie van genetisch gemodificeerde organismen, in casu zaaizaad, te verbieden op zijn grondgebied. Bovengenoemde bepaling is tevens in strijd met richtlijn 2002/53/EG, in het bijzonder artikel 16 ervan, aangezien zij een handelsbeperking vormt ten aanzien van het zaad van rassen die in de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen zijn vermeld.

De nationale bepaling, volgens welke „genetisch gemodificeerde rassen […] niet in het nationale register [worden] opgenomen”, is in strijd met richtlijn 2002/53/EG. Artikel 4, lid 4, van deze richtlijn staat lidstaten niet toe om op algemene wijze de opneming van genetisch gemodificeerde rassen in het nationale register te verbieden, maar legt hen enkel de verplichting op, bij de opneming van dergelijke rassen in het nationale register zich ervan te vergewissen dat elk van deze rassen werd toegelaten in overeenstemming met het op genetisch gemodificeerde organismen toepasselijke gemeenschapsrecht.

(1) PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1-39; bijzondere uitgave in het Pools, hoofdstuk 15, deel 6, blz. 77-114.

(2) PB L 193 van 20.7.2002, blz. 1-11; bijzondere uitgave in het Pools, hoofdstuk 3, deel 36, blz. 281-291.
1)

Wanneer een onderdaan van een lidstaat op grond van een opleidingstitel die als zodanig valt binnen het toepassingsgebied van richtlijn 89/48, in dienst is genomen van een publiekrechtelijke rechtspersoon en in het land van ontvangst een wettelijk gereglementeerd beroep uitoefent op basis van een privaatrechtelijke arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, en hij zich ambtelijk en naar salariëring heeft ontwikkeld in overeenstemming met deze titel, kunnen de bevoegde instanties hem vervolgens, gelet op de artikelen 1, 2, 3 en 4 van genoemde richtlijn, uitgelegd in het licht van de artikelen 149 en 150 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, uitsluiten van de uitoefening van de aan zijn beroep verbonden rechten omdat de academische gelijkwaardigheid van het voorgelegde diploma niet kan worden erkend voor de indeling in een ermee overeenkomende functiegroep en salarisschaal, om de enkele reden dat het weliswaar is afgegeven door een instantie van de lidstaat van herkomst, maar dat een deel van de eraan voorafgaande opleiding, uit hoofde van een franchise-overeenkomst, is genoten in de lidstaat van ontvangst aan een instelling die weliswaar onbelemmerd in de lidstaat van ontvangst werkzaam is, maar op grond van een desbetreffende algemene wettelijke bepaling in die lidstaat niet als onderwijsinstelling wordt erkend?
e)

Moet de uitzondering in de tweede zin van het vijfde lid van artikel 4 EVO aldus worden uitgelegd dat de vermoedens van het tweede, derde en vierde lid van artikel 4 EVO eerst dan niet gelden indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de daarin bedoelde aanknopingscriteria geen reële aanknopingswaarde hebben, of ook reeds indien daaruit blijkt dat sprake is van een aanknopingsoverwicht met een ander land?
1.

Is te aanzien als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt het financieel voordeel, verstrekt aan de NV. Metafox door het Vlaamse Gewest/de Vlaamse Gemeenschap langs het kanaal om van het gedecentraliseerd overheidsorgaan, te weten de W.V.I., in de vorm van de voorkeursprijs voor aankoop van een terrein nijverheidsgrond van 1 ha 82 a 74 ca, en die het W.V.I. tot uitvoering heeft gebracht voor een in de akte verkoop „pro fisco” vermeld bedrag van 294 394,14 euro ten aanzien van de in werkelijkheid betaalde voorkeursprijs van 91 720,60 euro, dit alles mede in de wetenschap dat de kostprijs voor aankoop van dergelijke industrie-nijverheidsgrond in normale omstandigheden en op basis van gemiddelde waarden voor industrie- en nijverheidsgrond aldaar 1 007 926,40 euro bedraagt ?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie van België op 25 maart 2008 — I. Distillerie Smeets Hasselt NV tegen 1. Belgische Staat, 2. L.S.C. De Vos, 3. Bollen, Mathay & Co. BVBA, vereffenaar van Transterminal Logistics NV, 4. D. Van den Langenbergh en 5. Firma De Vos NV, II. Belgische Staat tegen Bollen, Mathay & Co. BVBA, vereffenaar van Transterminal Logistics NV en III. L.S.C. De Vos tegen Belgische Staat

(Zaak C-126/08)

(2008/C 142/25)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie van België

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers:

I. Distillerie Smeets Hasselt NV

II. Belgische Staat

III. L.S.C. De Vos

Verweerders:

I. 1. Belgische Staat 2. L.S.C. De Vos 3. Bollen, Mathay & Co. BVBA, vereffenaar van Transterminal Logistics NV 4. D. Van den Langenbergh 5. Firma De Vos NV

II. Bollen, Mathay, & Co. BVBA, vereffenaar van Transterminal Logistics NV

III. Belgische Staat

Prejudiciële vragen

Dienen de artikelen 217.1 en 221.1 van het communautair douanewetboek (CDW) (1), alzo te worden begrepen dat de voorgeschreven boeking van een douaneschuld ook rechtsgeldig kan geschieden door het bedrag op te nemen in een proces-verbaal overeenkomstig de AWDA (2), opgesteld door verbalisanten en niet door personen die bevoegd zijn dergelijk bedrag op te nemen in de boekhouding en dergelijk proces-verbaal beschouwd kan worden als een boekhouding of iedere andere drager die als zodanig dienst doet in de zin van artikel 217.1 CDW?

(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).

(2) Koninklijk besluit van 18 juli 1997 tot coördinatie van de algemene bepalingen inzake douane en accijnzen.
1)

Moet artikel 11, lid 1, tweede alinea, tweede zin, van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2945/94 van de Commissie van 2 december 1994 (1), op grond waarvan voor de berekening van de gevraagde restitutie in het geval van een gedifferentieerde restitutie „het gedifferentieerde gedeelte van de gevraagde restitutie [wordt] berekend aan de hand van de op grond van artikel 47 verstrekte gegevens over hoeveelheid, gewicht en bestemming”, aldus worden uitgelegd, dat de woorden „op grond van artikel 47 verstrekte gegevens over hoeveelheid, gewicht en bestemming” verwijzen naar de gegevens in het uitdrukkelijke verzoek overeenkomstig artikel 47, lid 1, en het gedifferentieerde gedeelte van de restitutie dus pas bij de indiening van het verzoek in de zin van artikel 47, lid 1, wordt gevraagd?
3)

Is het verenigbaar met de gemeenschapsrechtelijke beginselen, en met name de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid, om op de niet-vervulde aanspraken van werknemers met betrekking tot het loon over de krachtens artikel 4 van richtlijn 80/987 vastgestelde periode een verjaringsregeling toe te passen die minder gunstig is dan die welke voor aanspraken van soortgelijke aard geldt?
2)

Moet artikel 7, lid 1, van deze richtlijn aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van toestemming van de merkhouder wanneer de licentiehouder in de Europese Economische Ruimte waren in de handel brengt onder het betreffende merk en daarbij in strijd handelt met een bepaling van de licentieovereenkomst die de verkoop aan discounters om prestigeredenen verbiedt?
1)

Zijn artikel 40, lid 3, sub b, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) en artikel 93 van de gecoördineerde wet van 14 juli 1994 betreffende de verplichte verzekering voor geneeskundige verzorging en uitkeringen, in strijd met artikel 18 EG voor zover zij, in het geval van een werknemer die verblijft en werkt in een land van het type A (in casu België) en die zich vestigt in een land van het type B (in casu het Groothertogdom Luxemburg), tot gevolg hebben dat gedurende het eerste jaar van arbeidsongeschiktheid geen uitkering voor het tijdvak van arbeid en bijdragebetaling in het land van het type A (België) kan worden toegekend?
2)

Voor het geval dat, zoals de verwijzende rechter meent, de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, eist (1) of verbiedt (2) artikel 13 van die richtlijn, inzonderheid deel B, sub b, daarvan, dat btw wordt geheven over het bedrag dat voor het schoonmaken van de gemeenschappelijke delen van een verhuurd appartementsgebouw wordt betaald, of wordt dit aan de lidstaat overgelaten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/36

Beroep ingesteld op 11 december 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Ierland

(Zaak C-554/07)

(2008/C 51/59)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en M. Afonso, gemachtigden)

Verwerende partij: Ierland

Conclusies

— vast te stellen dat Ierland, door artikel 13 van richtlijn 2006/112 (bijlage I bij de richtlijn daaronder begrepen) niet correct om te zetten in Iers recht en daardoor alle door de staat, de gemeenten en andere publiekrechtelijke lichamen verrichte economische activiteiten, met een aantal beperkte uitzonderingen, uit te sluiten van de werkingssfeer van de belasting, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2, 9 en 13 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1);

— Ierland te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In Ierland worden de staat en de gemeenten enkel als belastingplichtigen aangemerkt indien de minister van Financiën een specifiek besluit daartoe heeft vastgesteld. Volgens de Commissie is deze situatie in meerdere opzichten in strijd met de regeling van artikel 13 van de btw-richtlijn. In de eerste plaats is geen regeling vastgesteld voor de belastingheffing ten aanzien van publiekrechtelijke lichamen wanneer deze niet als publiekrechtelijke autoriteiten handelen. In de tweede plaats is geen algemene regeling vastgesteld voor de belastingheffing ten aanzien van publiekrechtelijke lichamen wanneer deze als publiekrechtelijke autoriteiten handelen, maar economische activiteiten verrichten waarvan de vrijstelling tot een significante verstoring van de mededinging zou leiden. De belasting van publiekrechtelijke lichamen behoort volledig tot de discretionaire bevoegdheid van de minister van Financiën en de ter zake relevante bepalingen bevatten geen criteria voor zijn beslissingen. In de derde plaats is geen regeling vastgesteld voor de heffing van belasting op de in bijlage I bij de btw-richtlijn genoemde werkzaamheden.

(1) PB L 347, blz. 1.
2)

Wanneer „de plaats van introductie van genetisch gemodificeerde organismen” moet worden opgevat als het kadastrale perceel, kan dan op basis van artikel 95 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap (thans Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap) of richtlijn 2003/4/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie of een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht, een voorbehoud verband houdend met de bescherming van de openbare orde of van andere wettelijk beschermde belangen worden aangevoerd tegen de mededeling van de kadastrale gegevens van de plaats van de introductie?
1)

Wanneer een geneesmiddel dat niet onder de bijlage bij verordening (EEG) nr. 2309/93 (1) valt, in een lidstaat (Oostenrijk) op basis van een nationale toelatingsprocedure in het verkeer is gebracht vóór de toetreding van die staat tot de EER of de Europese Gemeenschap en: a) die lidstaat vervolgens tot de EER en daarna tot de Europese Gemeenschap is toegetreden en overeenkomstig de voorwaarden voor zijn toetreding de toelatingsvoorschriften van richtlijn 65/65/EEG (thans richtlijn 2001/83/EG) (2) in zijn nationale recht heeft omgezet, zonder overgangsregeling; b) het betrokken geneesmiddel in die lidstaat na diens toetreding tot de EER en de Europese Gemeenschap gedurende een aantal jaren in het verkeer is gebleven; c) na de toetreding van die lidstaat tot de EER en de Europese Gemeenschap, de vergunning voor het in de handel brengen van het betrokken geneesmiddel is gewijzigd door de toevoeging van een nieuwe indicatie, en deze wijziging door de autoriteiten van die lidstaat in overeenstemming is geacht met de communautaire voorschriften; d) het dossier van het betrokken geneesmiddel niet is bijgewerkt overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG (thans richtlijn 2001/83/EG) nadat die lidstaat tot de EER en de Europese Gemeenschap is toegetreden, en e) vervolgens een geneesmiddel met hetzelfde werkzame bestanddeel is toegelaten krachtens artikel 6 van richtlijn 2001/83/EG en in het communautaire handelsverkeer gebracht, moet dat geneesmiddel dan worden aangemerkt als een „referentiegeneesmiddel waarvoor […] in een lidstaat […] een vergunning in de zin van artikel 6 is verleend” in de zin van artikel 10, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG, en zo ja, welke van de bovenstaande voorwaarden is/zijn in zoverre doorslaggevend?
5)

Is voor de beantwoording van de vorige vragen van belang dat in verordening (EEG) nr. 1768/92 niet is bepaald op welke termijn de bevoegde autoriteit als bedoeld in artikel 9, lid 1 van die verordening de aanvraag voor een certificaat in behandeling moet nemen en uiteindelijk verlenen, waardoor een verschil in behandelingssnelheid van de betreffende autoriteiten in de lidstaten tot onderlinge verschillen kan leiden in de mogelijkheid tot verlening van een certificaat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 8/6

Beroep ingesteld op 22 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-469/07)

(2008/C 8/10)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: H. Kraemer, gemachtigde)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door aan de Commissie geen lijst van rechtbanken voor het gemeenschapsmodel mee te delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 80, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (1);

— het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Groothertogdom Luxemburg is de verplichting niet nagekomen die is neergelegd in artikel 80, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002, dat bepaalt dat elke lidstaat uiterlijk 6 maart 2005 aan de Commissie een lijst meedeelt van rechtbanken voor het gemeenschapsmodel met hun naam en territoriale bevoegdheid.

(1) PB 2002, L 3, blz. 1.
Artikel 4.17a van het Vb 2000 is als volgt verwoord:

„1. De bevoegdheid, bedoeld in artikel 50, eerste lid, van de Wet, om ter bestrijding van illegaal verblijf na grensoverschrijding personen staande te houden ter vaststelling van hun identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie, wordt uitsluitend uitgeoefend in het kader van toezicht op vreemdelingen:

a. op luchthavens bij de aankomst van vluchten vanuit het Schengengebied;

b. in treinen gedurende ten hoogste dertig minuten na het passeren van de gemeenschappelijke landgrens met België of Duitsland of, als binnen deze periode het tweede station na het passeren van de grens nog niet is bereikt, tot uiterlijk het tweede station na het passeren van de grens;

c. op wegen en vaarwegen in een gebied tot twintig kilometer vanaf de gemeenschappelijke landgrens met België of Duitsland.

2. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, wordt uitgevoerd op basis van informatie of ervaringsgegevens over illegaal verblijf na grensoverschrijding. Het toezicht kan daarnaast in beperkte mate worden uitgevoerd met het oog op het verkrijgen van informatie over dergelijk illegaal verblijf.

3. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, wordt ten hoogste zeven keer per week uitgevoerd ten aanzien van vluchten op eenzelfde vliegroute, met een maximum van een derde van het totale aantal geplande vluchten per maand op die vliegroute. In het kader van dit toezicht wordt slechts een deel van de passagiers op een vlucht staande gehouden.

4. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, wordt per dag in ten hoogste twee treinen per traject en ten hoogste acht treinen in totaal uitgevoerd, en per trein in ten hoogste twee treincoupés.

5. Het toezicht, bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, wordt op eenzelfde weg of vaarweg ten hoogste negentig uur per maand en ten hoogste zes uur per dag uitgevoerd. In het kader van dit toezicht wordt slechts een deel van de passerende vervoermiddelen stilgehouden.”
Deze doelstelling is inderdaad niet expliciet in het kaderbesluit opgenomen, terwijl zij zeer duidelijk in het voorstel van de Commissie van de Europese Gemeenschappen was vermeld. ( 14 ) Zo werd hierin voorgesteld om in het hoofdstuk dat gewijd was aan de gronden tot weigering van de overlevering, een artikel 33 op te nemen met het opschrift „Beginsel van re-integratie”, waarvan lid 1 als volgt was geformuleerd:

„De tenuitvoerlegging van een Europees arrestatiebevel kan worden geweigerd, indien de gezochte persoon op wie het betrekking heeft, waarschijnlijk betere kansen op re-integratie heeft in de uitvoerende lidstaat en indien hij of zij ermee instemt zijn of haar straf in deze lidstaat te vervullen.

In dit geval vervult de betrokkene de straf die hem of haar in de verzoekende lidstaat is opgelegd, in de uitvoerende lidstaat, overeenkomstig de wetgeving van deze laatste lidstaat. De in de verzoekende lidstaat opgelegde straf kan niet worden vervangen door een straf die bij de wetgeving van de uitvoerende lidstaat op hetzelfde feit is gesteld.”
De heroverweging zal betrekking hebben op de vraag of, gelet op met name het algemeen rechtszekerheidsbeginsel, het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juli 2018, HG/Commissie (T‑693/16 P, niet gepubliceerd, EU:T:2018:492), een aantasting vormt van de eenheid of de samenhang van het recht van de Unie, voor zover dat Gerecht op hogere voorziening heeft geoordeeld dat de samenstelling van de rechtsprekende formatie die het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 19 juli 2016, HG/Commissie (F‑149/15, EU:F:2016:155), heeft gewezen, onregelmatig was wegens een onregelmatigheid in de procedure tot benoeming van één van de leden van deze formatie, met als gevolg schending van het beginsel van het recht op een bij wet aangewezen rechter, zoals neergelegd in artikel 47, tweede alinea, eerste zin, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

De heroverweging zal in het bijzonder betrekking hebben op de vraag of, net als de in artikel 277 VWEU bedoelde handelingen, de benoeming van een rechter het voorwerp kan vormen van een incidentele wettigheidscontrole dan wel of een dergelijke incidentele wettigheidscontrole – in beginsel of na het verstrijken van een bepaalde termijn – uitgesloten is of beperkt is tot bepaalde onregelmatigheden teneinde de stabiliteit van het recht en het gezag van gewijsde te verzekeren.
23

Vervolgens betoogt het Koninkrijk België dat het ontwerp voor een gemoderniseerd EHV een „voorgenomen” overeenkomst is in de zin van de rechtspraak van het Hof. In dit verband voert het ten eerste aan dat dit ontwerp nog niet is afgerond, zodat de preventieve rol van de adviesprocedure in acht is genomen. Ten tweede doet de omstandigheid dat het besluit van de Raad houdende machtiging om de onderhandelingen te openen en de onderhandelingsrichtsnoeren zich niet uitlaten over de kwestie van de toepasselijkheid van het EHV op intra-EU-geschillen in het algemeen en meer bepaald over het in artikel 26 bedoelde mechanisme voor geschillenbeslechting er niet aan af dat het onderhavige verzoek om advies ontvankelijk is. Uit de rechtspraak die met name voortvloeit uit het arrest van 5 november 2002, Commissie/Denemarken (C‑467/98, EU:C:2002:625, punt 39), volgt immers dat partijen tijdens een heronderhandeling over een overeenkomst in haar geheel de verbintenissen bevestigen die uit het oorspronkelijke verdrag voortvloeien en geen deel uitmaken van de heronderhandeling of slechts marginaal worden gewijzigd. De huidige heronderhandelingen over het EHV hebben dus betrekking op dit verdrag in zijn geheel en impliceren de bevestiging van artikel 26 daarvan. Hoe dan ook heeft het onderhavige verzoek om advies eveneens betrekking op de definities van „investeerders” en „investering” in artikel 1 EHV, die overeenkomstig de lijst van voor onderhandelingen openstaande onderwerpen uitdrukkelijk het voorwerp van wijziging zijn.