Artikel 18, lid 10, tweede alinea, van richtlijn 2003/96 voorzag echter in een overgangsperiode die liep tot 1 januari 2009, zodat de Franse Republiek haar stelsel voor de belasting van elektriciteit aan deze richtlijn kon aanpassen. Deze bepaling hield in dat de Franse Republiek tot aan die datum „het algemene gemiddelde van het huidige plaatselijke belastingniveau voor elektriciteit” in aanmerking moest nemen ter beoordeling van de naleving van de in deze richtlijn vastgestelde minimumbelastingniveaus. Op 1 januari 2009 moest de Franse Republiek derhalve haar stelsel van de belasting van elektriciteit aan de bepalingen van richtlijn 2003/96 hebben aangepast.

Bij artikel 3 van richtlijn 2003/96 is de werkingssfeer van richtlijn 92/12 uitgebreid tot elektriciteit. Uit hoofde van artikel 28, leden 1 en 2, van richtlijn 2003/96 is de termijn voor omzetting van deze richtlijn in nationaal recht op 31 december 2003 afgelopen en is deze richtlijn in werking getreden op 1 januari 2004.

Artikel 18, lid 10, tweede alinea, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat de naleving van de in deze richtlijn neergelegde minimumbelastingniveaus tot 1 januari 2009 de enige Unierechtelijke regel inzake de belasting van elektriciteit was die de Franse Republiek in acht moest nemen.

Artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop moet aldus worden uitgelegd dat de invoering van een geharmoniseerde accijns geen voorwaarde is voor de instelling van een andere indirecte belasting op elektriciteit en dat een belasting als die in het hoofdgeding geen zodanige accijns vormt, zodat de verenigbaarheid ervan met de richtlijnen 92/12 en 2003/96 moet worden beoordeeld ten aanzien van de voorwaarden in artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 voor andere indirecte belastingen met specifieke doeleinden.

Artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 moet aldus worden uitgelegd dat een belasting als in het hoofdgeding aan de orde kan worden gekwalificeerd als een „andere indirecte belasting” op grond van het milieudoeleinde ervan, namelijk de meerkosten financieren die voortvloeien uit de verplichting tot afname van groene energie, maar niet op grond van de doeleinden van territoriale en sociale cohesie, zoals invoering van geografisch gelijke tarieven en verlaging van de elektriciteitsprijs voor huishoudens in behoeftige omstandigheden, noch op grond van zuiver administratieve doeleinden, met name de financiering van de administratieve kosten van autoriteiten of overheidsinstellingen zoals de nationale ombudsman voor energie en de deposito- en consignatiekas, onder voorbehoud van toetsing door de verwijzende rechter of de uit hoofde van de accijnzen geldende voorschriften inzake belastingheffing in acht zijn genomen.

In dat verband dient eraan te worden herinnerd dat artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 de lidstaten de mogelijkheid biedt een andere indirecte belasting in te voeren of te handhaven dan de accijns die door deze richtlijn is ingesteld, als deze belasting een specifiek doeleinde nastreeft en als de uit hoofde van de accijnzen en de btw geldende voorschriften inzake belastingheffing in acht worden genomen wat betreft de vaststelling van de maatstaf van heffing en de berekening, de verschuldigdheid en de controle van de belasting (zie in die zin arrest van 27 februari 2014, Transportes Jordi Besora, C‑82/12, EU:C:2014:108, punt 21).

In dat verband dient te worden opgemerkt dat deze bepaling niet van de lidstaten verlangt dat zij alle voorschriften betreffende de accijnzen of de btw ter zake van de vaststelling van de maatstaf van heffing, de berekening, de verschuldigdheid en de controle van de belasting in acht nemen. Het is namelijk voldoende dat de indirecte belastingen met specifieke doeleinden op deze punten in overeenstemming zijn met de algemene opzet van een van deze twee in de Unieregeling neergelegde heffingstechnieken (arrest van 24 februari 2000, Commissie/Frankrijk, C‑434/97, EU:C:2000:98, punt 27).

Met betrekking tot de eerste voorwaarde blijkt uit de rechtspraak van het Hof dat een specifiek doeleinde in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 een ander dan een louter begrotingstechnisch doel is (arresten van 24 februari 2000, Commissie/Frankrijk, C‑434/97, EU:C:2000:98, punt 19; 9 maart 2000, EKW en Wein & Co, C‑437/97, EU:C:2000:110, punt 31, en 27 februari 2014, Transportes Jordi Besora, C‑82/12, EU:C:2014:108, punt 23).

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat de betrokken belastingplichtigen aanspraak kunnen maken op een gedeeltelijke terugbetaling van een belasting als in het hoofdgeding aan de orde, die evenredig is aan het deel van de opbrengst van die belasting dat bestemd is voor niet-specifieke doeleinden, mits deze belasting door de belastingplichtigen niet is afgewenteld op hun eigen afnemers, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

(zie punten 35, 37, 48, 54, 60, dictum 3 en 4)