ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die het uitsluitende recht om kansspelen uit te werken, te beheren, te organiseren en te exploiteren aan een enkele instelling verleent, enerzijds, wanneer die regeling niet daadwerkelijk ertoe strekt de gelegenheden tot spelen te verminderen en de activiteiten op dit gebied op samenhangende en stelselmatige wijze te beperken en, anderzijds, wanneer een strikt toezicht door de overheid op de expansie van de kansspelsector, voor zover deze noodzakelijk is voor de bestrijding van aan die spelen verbonden criminaliteit, niet wordt gewaarborgd. Het staat aan de nationale rechter na te gaan of dit het geval is.

Indien een nationale regeling inzake de organisatie van kansspelen onverenigbaar is met de Verdragsbepalingen over de vrijheid van dienstverrichting en de vrijheid van vestiging, mogen de nationale autoriteiten zich tijdens een overgangsperiode niet onthouden van de behandeling van vergunningaanvragen in de kansspelsector.

Indien een nationale regeling onverenigbaar is met de artikelen 43 EG en 49 EG, brengt de weigering van een overgangsperiode voor de betrokken nationale autoriteit, waarin deze bij wijze van overgangsmaatregel geen vergunningaanvragen in de kansspelsector behandelt, niet noodzakelijkerwijs mee dat de betrokken lidstaat de kansspelmarkt moet liberaliseren, als hij van oordeel is dat liberalisering niet verenigbaar is met het niveau van bescherming van de consument en van de maatschappelijke orde dat hij wil waarborgen. In de huidige stand van het Unierecht staat het de lidstaten immers nog vrij een bestaand monopolie te hervormen teneinde het in overeenstemming te brengen met de Verdragsbepalingen, in het bijzonder door het te onderwerpen aan een effectief en strikt toezicht door de overheid.

Hoe dan ook zal de betrokken lidstaat, indien hij van oordeel is dat hervorming van het bestaande monopolie teneinde het in overeenstemming te brengen met de Verdragsbepalingen niet mogelijk is en dat liberalisering van de kansspelmarkt beter voorziet in het niveau van bescherming van de consument en van de maatschappelijke orde dat hij wil waarborgen, de fundamentele regels van de Verdragen in acht moeten nemen, in het bijzonder de artikelen 43 EG en 49 EG en de beginselen van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, alsmede de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting. In dat geval moet de invoering in die lidstaat van een stelsel van voorafgaande administratieve vergunning voor het aanbieden van bepaalde soorten kansspelen gebaseerd zijn op objectieve en niet-discriminerende criteria, zodat de beoordelingsbevoegdheid van de nationale autoriteiten wordt begrensd en niet op willekeurige wijze kan worden gebruikt.

(cf. punten 46-48, dictum 3)
Artikel 23, leden 3 en 4, van richtlijn 2005/85 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat een lidstaat op bepaalde categorieën asielverzoeken die naar de nationaliteit of het land van oorsprong van de verzoeker zijn omschreven, met inachtneming van de uitgangspunten en waarborgen van hoofdstuk II van die richtlijn, een procedure bij voorrang of een versnelde procedure toepast.

De lidstaten beschikken voor de uitvoering van de bepalingen van richtlijn 2005/85 namelijk over een beoordelingsmarge en kunnen daarbij rekening houden met de bijzonderheden van hun nationale recht. Die beoordelingsmarge geldt ook voor de uitvoering van de procedure voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus. Ten eerste kunnen de lidstaten krachtens artikel 23, lid 3, van de richtlijn voorrang verlenen aan een verzoek, dan wel de behandeling ervan versnellen, ook in gevallen waarin dat verzoek mogelijk gegrond is of de asielzoeker bijzondere behoeften heeft. Ten tweede kunnen de lidstaten krachtens artikel 23, lid 4, de procedure bij voorrang of de versnelde procedure toepassen op basis van 15 specifieke gronden die de toepassing van een dergelijke procedure rechtvaardigen. Uit die bepalingen volgt dat de lijst van verzoeken die bij voorrang of versneld kunnen worden behandeld, indicatief en niet exhaustief is en dat de lidstaten dus kunnen besluiten om verzoeken die niet tot een van de in lid 4 genoemde categorieën behoren, bij voorrang of versneld te behandelen, mits zij de uitgangspunten en waarborgen van hoofdstuk II van die richtlijn 2005/85 eerbiedigen.

Aangaande het discriminatieverbod in het door de richtlijn ingevoerde stelsel spelen het land van oorsprong en de nationaliteit van de verzoeker een beslissende rol. Uit artikel 8, lid 2, sub b, van die richtlijn volgt namelijk dat het land van oorsprong van de verzoeker invloed heeft op de beslissing van de beslissingsautoriteit, aangezien deze informatie moet inwinnen over de algemene situatie in dat land teneinde te bepalen of de asielzoeker al dan niet gevaar loopt en, in voorkomend geval, of hij internationale bescherming nodig heeft.

Om discriminatie te vermijden tussen de verzoeken van asielzoekers van een welbepaald derde land die bij voorrang worden behandeld en die van staatsburgers van andere derde landen die volgens de gewone procedure worden behandeld, mag deze procedure bij voorrang de asielzoekers van de eerste categorie evenwel niet de waarborgen ontzeggen van artikel 23 van richtlijn 2005/85, die voor alle soorten procedures gelden.

(cf. punten 63, 64, 67, 69-71, 73, 74, 77, dictum 1)
Artikel 11, lid 1, van verordening nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij de verordeningen nr. 2945/94 en nr. 495/97, moet aldus worden uitgelegd dat de in de eerste alinea, sub a, van dat lid 1 bedoelde vermindering, onverminderd de in de derde alinea van dat lid 1 bepaalde vrijstellingen, met name moet worden toegepast wanneer blijkt dat de goederen waarvoor een uitvoerrestitutie is aangevraagd, niet van gezonde handelskwaliteit waren, ook al was de exporteur te goeder trouw en heeft hij de aard en de herkomst van die goederen correct beschreven.

Dit verminderingsmechanisme houdt namelijk in dat een boete wordt opgelegd, waarvan het bedrag wordt bepaald naar rato van het bedrag dat de exporteur ten onrechte zou hebben ontvangen indien hij de gevraagde restitutie zou hebben gekregen. Die sanctie maakt integrerend deel uit van het stelsel van restituties bij uitvoer en is niet strafrechtelijk van aard. De aansprakelijkheid waarop die sanctie is gegrond, is in wezen objectief. De vermindering is dus ook toepasselijk wanneer de exporteur geen fout heeft gemaakt, te goeder trouw was en de aard en de herkomst van de betrokken goederen in zijn uitvoeraangiften correct heeft omschreven.

(cf. punten 25, 26, 28, 37 en dictum)
De door artikel 296 EG vereiste motivering moet de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, opdat de belanghebbende de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregelen kan kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. Aangezien de door artikel 296 VWEU vereiste motivering echter moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en aan de context waarin deze is vastgesteld, is een bezwarende handeling voldoende gemotiveerd, wanneer zij tot stand is gekomen in een context die de betrokkene bekend is, zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen.

Aangaande een besluit tot bevriezing van tegoeden is de nakoming van de motiveringsplicht, aangezien de betrokkene niet het recht heeft om te worden gehoord vóór de vaststelling van het besluit, des te belangrijker omdat zij de enige waarborg vormt die de betrokkene in staat stelt om, althans na de vaststelling van dat besluit, nuttig gebruik te maken van de te zijner beschikking staande rechtsgangen om de rechtmatigheid van dat besluit te betwisten.

In dit verband is, in de hypothese dat de naam van de betrokkene is opgenomen op de lijst van personen voor wie beperkende maatregelen van bevriezing van goederen gelden omdat zij, uit hoofde van haar beweerde functie als directeur van een krant, verantwoordelijk zou zijn voor publieke oproepen tot haat en geweld en voor desinformatiecampagnes, aan de motiveringsplicht voldaan indien de instelling die de handeling heeft verricht, in de motivering van het besluit tot bevriezing van tegoeden gegevens verstrekt op grond waarvan de specifieke en concrete reden kan worden begrepen die haar ertoe heeft gebracht beperkende maatregelen ten aanzien van de betrokkene vast te stellen. Dit is het geval indien de handeling de specifieke en concrete gegevens betreffende de beroepshalve uitgeoefende functie, de uitgeversgroep, de krant en het soort bedoelde activiteiten en perscampagnes vermeldt. Door deze gegevens is de betrokkene in staat de gegrondheid van de handeling te betwisten. Zij kan in voorkomend geval het waarheidsgehalte van de in de handeling vermelde feiten aanvechten of de relevantie van alle of een gedeelte van deze feiten of van de kwalificatie ervan betwisten.

(cf. punten 50, 51, 53, 54, 56, 57, 59)
Clausule 4 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling die volledig uitsluit dat een overheidsdienst die een werknemer met een overeenkomst voor bepaalde tijd in vaste dienst aanstelt als statutair ambtenaar in het kader van een specifieke procedure voor consolidering van de arbeidsverhouding van die werknemer, voor de vaststelling van diens anciënniteit rekening houdt met tijdvakken waarin deze bij die dienst op basis van een overeenkomst voor bepaalde tijd in dienst is geweest, tenzij die uitsluiting gerechtvaardigd is om „objectieve redenen” in de zin van de punten 1 en/of 4 van die clausule. Het enkele feit dat de werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd gedurende die tijdvakken in dienst is geweest op basis van een arbeidsovereenkomst of -verhouding voor bepaalde tijd, vormt geen dergelijke objectieve reden.

Voorts kan het doel om omgekeerde discriminatie van statutaire ambtenaren die zijn aangesteld na te zijn geslaagd voor een algemeen vergelijkend onderzoek te vermijden, weliswaar een „objectieve reden” in de zin van clausule 4, punten 1 en/of 4, van de raamovereenkomst zijn, maar kan een dergelijk doel hoe dan ook geen rechtvaardiging vormen voor een onevenredige nationale regeling die volledig en in alle omstandigheden uitsluit dat de tijdvakken waarin werknemers in dienst zijn geweest in het kader van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, in aanmerking worden genomen voor de bepaling van hun anciënniteit bij hun aanstelling in vaste dienst en daarmee van de hoogte van hun bezoldiging. Die volledige en absolute uitsluiting berust immers wezenlijk op de algemene premisse dat het feit dat bepaalde overheidsdienaren een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd hebben, op zich een verschil in behandeling ten opzichte van voor bepaalde tijd aangeworven overheidsdienaren rechtvaardigt, waardoor de doelstellingen van richtlijn 1999/70 en van de raamovereenkomst zinledig worden.

Aangaande de omstandigheid dat de consolideringsprocedure naar nationaal recht tot een nieuwe arbeidsverhouding leidt, zou het in clausule 4 van de raamovereenkomst neergelegde non-discriminatiebeginsel geheel inhoudsloos worden indien dat enkele feit een „objectieve reden” in de zin van die clausule kan vormen, die rechtvaardigt dat wanneer een overheidsdienst werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd in vaste dienst aanstelt, zij een verschil in behandeling toepast bij de inaanmerkingneming van de anciënniteit die deze werknemers bij diezelfde dienst in het kader van hun arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd hebben opgebouwd.

(cf. punten 62, 63, 65, 71 en dictum)
Zaak C-31/11

Marianne Scheunemann

tegen

Finanzamt Bremerhaven

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Vrijheid van vestiging — Vrij verkeer van kapitaal — Directe belastingen — Successiebelasting — Wijze van berekening van belasting — Verkrijging door erfopvolging van deelneming, als enig vennoot, in kapitaalvennootschap gevestigd in derde staat — Nationale wettelijke regeling die belastingvoordelen voor deelneming in dergelijke vennootschappen uitsluit”

Samenvatting van het arrest

Vrijheid van vestiging — Verdragsbepalingen — Werkingssfeer — Nationale wettelijke regeling die, voor berekening van successierechten, toepassing van bepaalde belastingvoordelen op nalatenschap in vorm van deelneming in kapitaalvennootschap die in derde staat is gevestigd, uitsluit — Inroepbaarheid van de artikelen 49 VWEU en volgende — Geen — Niet-toepasselijkheid van bepalingen betreffende vrij verkeer van kapitaal

(Art. 49 VWEU)

Wettelijke bepalingen van een lidstaat die voor de berekening van de successierechten de toepassing van bepaalde belastingvoordelen op een nalatenschap in de vorm van een deelneming in een kapitaalvennootschap die in een derde staat is gevestigd, uitsluiten, terwijl die voordelen wel worden toegekend op de nalatenschap van een dergelijke deelneming wanneer de vennootschap in een lidstaat gevestigd is, raken overwegend de uitoefening van de vrijheid van vestiging in de zin van de artikelen 49 VWEU en volgende, aangezien de houder van de deelneming daardoor een duidelijke invloed op de besluitvorming van de onderneming kan uitoefenen en de activiteiten ervan kan bepalen. Zo een dergelijke nationale maatregel restrictieve gevolgen mocht hebben voor het vrije kapitaalverkeer, moeten die gevolgen worden beschouwd als de onvermijdelijke consequentie van een eventuele belemmering van de vrijheid van vestiging en vormen zij geen rechtvaardiging voor een toetsing van bedoelde maatregel aan de verdragsbepalingen betreffende het vrije kapitaalverkeer.

De artikelen 49 en volgende VWEU vinden echter geen toepassing in een situatie van deelneming in een vennootschap die in een derde staat gevestigd is. Het hoofdstuk van het Verdrag betreffende de vrijheid van vestiging bevat namelijk geen enkele bepaling op grond waarvan de voorschriften ervan ook voor een dergelijke situatie gelden.

(cf. punten 30, 33-35 en dictum)
De artikelen 3 en 4 van verordening nr. 469/2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moeten aldus worden uitgelegd dat het enkele bestaan van een vergunning voor het in de handel brengen die eerder voor het geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik is verkregen, er niet aan in de weg staat dat een aanvullend beschermingscertificaat wordt afgegeven voor een andere toepassing van hetzelfde product waarvoor een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven, mits deze toepassing binnen de beschermingssfeer valt van het basisoctrooi waarop de aanvraag voor een aanvullend beschermingscertificaat is gebaseerd.

Onder deze voorwaarden moet artikel 13, lid 1, van die verordening aldus worden uitgelegd dat deze bepaling verwijst naar de vergunning voor het in de handel brengen van een product dat binnen de beschermingssfeer valt van het basisoctrooi waarop de aanvraag voor een aanvullend beschermingscertificaat is gebaseerd.

Voornoemde bepalingen dienen op dezelfde wijze te worden uitgelegd indien, in een situatie waarin twee geneesmiddelen waarvoor opeenvolgende vergunningen voor het in de handel brengen zijn verkregen, dezelfde werkzame stof bevatten, voor de tweede vergunning voor het in de handel brengen een volledige aanvraag vereist was overeenkomstig artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, of indien het product waarop de eerste vergunning voor het in de handel brengen van het desbetreffende geneesmiddel betrekking had, binnen de beschermingssfeer viel van een ander octrooi, dat toebehoorde aan een andere houder dan de aanvrager van het aanvullende beschermingscertificaat.

(cf. punten 27, 31, 35, dictum 1-3)
Zaak C-259/11

DTZ Zadelhoff vof

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Zesde btw-richtlijn — Artikelen 5, lid 3, sub c, en 13, B, sub d, punt 5 — Bemiddeling bij overdracht van aandelen in vennootschapen — Handeling die tevens overdracht van eigendom van onroerende zaken van deze vennootschappen inhoudt — Vrijstelling”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn — Handelingen inzake waardepapieren in zin van artikel 13, B, sub d, punt 5 — Handelingen inzake aandelen in vennootschappen die tevens overdracht van door deze vennootschappen gehouden onroerende zaken inhouden — Daaronder begrepen — Voorwaarde — Lidstaat heeft geen gebruikgemaakt van mogelijkheid om deelbewijzen en aandelen waarvan bezit rechtens of in feite recht geeft op eigendom of genot van een onroerende zaak als lichamelijke zaken aan te merken

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 5, lid 3, sub c, en 13, B, sub d, punt 5)

Artikel 13, B, sub d, punt 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat onder deze vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde handelingen vallen, die erop zijn gericht en tot het resultaat hebben geleid dat de aandelen in de desbetreffende vennootschappen zijn overgedragen, maar die in wezen door deze vennootschappen gehouden onroerende zaken en de (indirecte) overdracht daarvan betreffen. De uitzondering op die vrijstelling in datzelfde punt 5, tweede gedachtestreepje, is niet van toepassing indien de lidstaat geen gebruik heeft gemaakt van de in artikel 5, lid 3, sub c, van die richtlijn geboden mogelijkheid om de deelbewijzen en aandelen waarvan het bezit rechtens of in feite recht geeft op de eigendom of het genot van een onroerende zaak als lichamelijke zaken aan te merken.

(cf. punt 42 en dictum)
Zaak C-176/11

HIT hoteli, igralnice, turizem dd Nova Gorica en HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na srečo in turizem dd

tegen

Bundesminister für Finanzen

[verzoek van het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Artikel 56 VWEU — Beperking van vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Regeling van lidstaat die reclame voor in andere staten gelegen casino’s verbiedt, wanneer niveau van wettelijke bescherming van spelers in deze staten niet overeenstemt met op nationaal vlak gewaarborgd niveau — Rechtvaardiging — Dwingende redenen van algemeen belang — Evenredigheid”

Samenvatting van het arrest

Vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Kansspelen — Nationale regeling die reclame voor in andere lidstaat gelegen casino’s slechts toestaat indien die staat niveau van wettelijke bescherming van spelers waarborgt dat gelijkwaardig is aan door nationale regeling gewaarborgd niveau — Toelaatbaarheid

(Art. 56 VWEU)

Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de regeling van een lidstaat die reclame in deze lidstaat voor in een andere lidstaat gelegen casino’s slechts toestaat wanneer de wettelijke bepalingen inzake spelersbescherming van die andere lidstaat waarborgen bieden die in wezen gelijkwaardig zijn aan die van de overeenkomstige wettelijke bepalingen van de eerste lidstaat.

Een dergelijke regeling vormt een beperking van het in artikel 56 VWEU gewaarborgde vrij verrichten van diensten, maar kan worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang, zoals de bescherming van de consument, fraudebestrijding en het doel te voorkomen dat burgers tot geldverkwisting door gokken worden aangespoord. De door de lidstaten opgelegde beperkingen moeten evenwel voldoen aan het evenredigheidsbeginsel. Bij gebreke van harmonisatie ter zake zijn de lidstaten vrij om hun beleidsdoelstellingen op het gebied van kansspelen te bepalen en om het gewenste beschermingsniveau nauwkeurig te omlijnen. Bijgevolg gaat de betrokken regeling niet verder dan nodig is, wanneer zij de verkrijging van de vergunning om reclame te maken enkel afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de bescherming die tegen de gevaren van het spel wordt geboden, van een in wezen gelijkwaardig niveau is als de bescherming die zij zelf biedt.

Dit zou anders zijn – zodat die regeling als onevenredig zou moeten worden beschouwd – indien zij eiste dat in de andere lidstaat identieke regels gelden, of indien zij regels bevatte zonder rechtstreeks verband met de bescherming tegen de gevaren van het spel.

(cf. punten 19-22, 24, 31-32, 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Mededinging — Mededingingsregelingen — Verbod — Groepsvrijstelling — Overeenkomsten in motorvoertuigensector — Verordening nr. 1400/2002 — Stelsel van kwantitatieve selectieve distributie — Selectie van distributeurs of herstellers aan hand van „gespecificeerde criteria” — Begrip

(Art. 101 VWEU; verordening nr. 1400/2002 van de Commissie, art. 1, lid 1, sub f)

Samenvatting

In het kader van een stelsel van kwantitatieve selectieve distributie in de zin van verordening (EG) nr. 1400/2002 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelĳke gedragingen in de motorvoertuigensector moeten onder de term „gespecificeerde criteria” in artikel 1, lid 1, sub f, van deze verordening criteria worden verstaan waarvan de precieze inhoud kan worden vastgesteld. Om de in deze verordening neergelegde vrijstelling te genieten, hoeft een dergelijk stelsel niet te berusten op objectief gerechtvaardigde criteria die eenvormig en zonder onderscheid worden toegepast op eenieder die om erkenning verzoekt.

Uit de opzet van verordening nr. 1400/2002 blijkt niet dat de wetgever voor stelsels van kwantitatieve selectieve distributie in dezelfde vrijstellingsvoorwaarden heeft willen voorzien als voor stelsels van kwalitatieve selectieve distributie. Integendeel, aangezien de verordening voor „kwantitatieve” selectieve distributie andere vrijstellingsvoorwaarden stelt dan voor „kwalitatieve” selectieve distributie, mag de toepassing van de elementen die alleen in artikel 1, lid 1, sub h, van de verordening voorkomen, niet worden uitgebreid tot lid 1, sub g, van deze bepaling, aangezien deze twee soorten selectieve distributie dan zouden worden vermengd.

(cf. punten 36, 39 en dictum)