ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/2

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy — Polen) — Strafzaak tegen Łukasz Marcin Bonda

(Zaak C-489/10) (1)

(Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Regeling inzake een enkele areaalbetaling - Verordening (EG) nr. 1973/2004 - Artikel 138, lid 1 - Uitsluiting van steun in geval van onjuiste verklaring over oppervlakte - Bestuurlijke sanctie of strafsanctie - Verbod van dubbele bestraffing - Beginsel ne bis in idem)

2012/C 217/03

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partij in de strafzaak

Łukasz Marcin Bonda

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Sąd Najwyższy — Uitlegging van artikel 138 van verordening (EG) nr. 1973/2004 van de Commissie van 29 oktober 2004 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad met betrekking tot de bij de titels IV en IV bis van die verordening ingestelde steunregelingen en het gebruik van braakgelegde grond voor de productie van grondstoffen (PB L 345, blz. 1) — Enkele areaalbetaling — Uitsluiting van aanspraak op steun in geval van onjuiste verklaring over oppervlakte — Bestuurlijke sanctie of strafsanctie

Dictum

Artikel 138, lid 1, van verordening (EG) nr. 1973/2004 van de Commissie van 29 oktober 2004 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad met betrekking tot de bij de titels IV en IV bis van die verordening ingestelde steunregelingen en het gebruik van braakgelegde grond voor de productie van grondstoffen, moet aldus worden uitgelegd dat de maatregelen waarin is voorzien bij de tweede en de derde alinea van deze bepaling, die daarin bestaan dat de landbouwer van steun wordt uitgesloten voor het jaar waarvoor hij een onjuiste verklaring over de subsidiabele oppervlakte heeft afgelegd, en dat de steun waarop hij voor de drie volgende kalenderjaren aanspraak zou kunnen maken wordt verminderd met een bedrag dat overeenstemt met het verschil tussen de aangegeven oppervlakte en de geconstateerde oppervlakte, geen strafsancties zijn.

(1) PB C 13 van 15.1.2011.
1)

Door op landbouwproducenten een bijzondere regeling toe te passen die niet verenigbaar is met de bij de btw-richtlijn ingevoerde regeling doordat zij die producenten vrijstelt van betaling van btw en voorziet in de toepassing van een forfaitair compensatiepercentage dat op nihil is vastgesteld, is de Portugese Republiek de krachtens de artikelen 296 tot en met 298 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
4)

Artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („richtlijn inzake de elektronische handel”) vindt geen toepassing in een situatie waarin de plaats van vestiging van de aanbieder van diensten van de informatiemaatschappij onbekend is, daar voor toepassing van die bepaling vereist is dat de lidstaat op het grondgebied waarvan de aanbieder van de dienst van de informatiemaatschappij daadwerkelijk gevestigd is, bekend is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 165/4

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — Galina Meister/Speech Design Carrier Systems GmbH

(Zaak C-415/10) (1)

(Richtlijnen 2000/43/EG, 2000/78/EG en 2006/54/EG - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Werknemer die aannemelijk maakt dat hij voldoet aan in vacature vermelde voorwaarden - Recht van deze werknemer om te vernemen of werkgever andere sollicitant in dienst heeft genomen)

2012/C 165/06

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Galina Meister

Verwerende partij: Speech Design Carrier Systems GmbH

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesarbeitsgericht — Uitlegging van artikel 19, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB L 204, blz. 23), artikel 8, lid 1, van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (PB L 180, blz. 22), en artikel 10, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Gelijke behandeling in arbeid en beroep — Bewijslast — Recht van een persoon wiens sollicitatie voor een betrekking in een particuliere onderneming is afgewezen om alle inlichtingen met betrekking tot de selectieprocedure te ontvangen om een eventuele discriminatie te kunnen aantonen

Dictum

Artikel 8, lid 1, van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming, artikel 10, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, en artikel 19, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep, moeten aldus worden uitgelegd dat zij een werknemer die aannemelijk maakt dat hij voldoet aan de voorwaarden van een vacature en die niet is geselecteerd, niet het recht geven om te vernemen of de werkgever aan het einde van de wervingsprocedure een andere sollicitant in dienst heeft genomen.

Toch kan niet worden uitgesloten dat de weigering van een verwerende partij om toegang te verlenen tot informatie, een van de factoren kan vormen waarmee rekening moet worden gehouden in het kader van de vaststelling van feiten die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden. Het staat aan de verwijzende rechter om op grond van alle omstandigheden van het voor hem aanhangige geding na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is.

(1) PB C 301 van 6.11.2010.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn alle maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de steun die bij beschikking 2008/723/EG van de Commissie van 18 juli 2007 betreffende staatssteun C 37/05 (ex ΝΝ 11/04) van Griekenland — Belastingvrij reservefonds, onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, met uitzondering van de steun bedoeld in artikel 1, lid 2, en in de artikelen 2 en 3 van deze beschikking, terug te vorderen overeenkomstig artikel 1, lid 1, van deze beschikking, is de Helleense Republiek de krachtens de artikelen 4 tot en met 6 van deze beschikking op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 98/8

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — T.G. van Laarhoven/Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-594/10) (1)

(Zesde btw-richtlijn - Recht op aftrek van voorbelasting - Beperking - Gebruik van voor onderneming bestemd roerend goed voor privédoeleinden van belastingplichtige - Fiscale behandeling van privégebruik van goed dat tot ondernemingsvermogen behoort)

2012/C 98/10

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: T. G. van Laarhoven

Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Aftrek van voorbelasting — Uitsluiting van recht op aftrek — Nationale regeling die de belastingaftrek voor door een ondernemer gebruikte voertuigen voor zowel zakelijk als privégebruik beperkt

Dictum

Artikel 6, lid 2, eerste alinea, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7/EG van de Raad van 10 april 1995, gelezen in samenhang met artikel 11, A, lid 1, sub c, van diezelfde richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale belastingregeling krachtens welke een belastingplichtige wiens auto’s zowel voor bedrijfs- als voor privédoeleinden worden gebruikt, eerst de voorbelasting onmiddellijk en volledig in aftrek mag brengen, maar die vervolgens ter zake van het privégebruik van deze auto’s voorziet in een jaarlijkse belasting die, voor de bepaling van de maatstaf van heffing voor de belasting over de toegevoegde waarde in een bepaald aanslagjaar, gebaseerd is op een forfaitaire berekeningsmethode voor de met een dergelijk gebruik samenhangende uitgaven die niet op proportionele wijze rekening houdt met de daadwerkelijke omvang van dat gebruik.

(1) PB C 80 van 12.3.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/6

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht — Duitsland) — Merck Sharp & Dohme Corporation (voorheen Merck & Co.)/Deutsches Patent- und Markenamt

(Zaak C-125/10) (1)

(Intellectuele en industriële eigendom - Octrooien - Verordening (EEG) nr. 1768/92 - Artikel 13 - Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen - Mogelijkheid om dat certificaat af te geven wanneer periode die is verstreken tussen datum van aanvraag voor basisoctrooi en datum van eerste vergunning voor in handel brengen in Unie minder dan vijf jaar bedraagt - Verordening (EG) nr. 1901/2006 - Artikel 36 - Verlenging van duur van aanvullend beschermingscertificaat)

2012/C 32/10

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundespatentgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Merck Sharp & Dohme Corporation (voorheen Merck & Co.)

Verwerende partij: Deutsches Patent- und Markenamt

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundespatentgericht — Uitlegging van artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Mogelijkheid om een dergelijk certificaat af te geven wanneer de periode tussen de datum van de aanvraag voor het basisoctrooi en de datum van de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap minder dan vijf jaar bedraagt

Dictum

Artikel 13 van verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1901/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006, gelezen in samenhang met artikel 36 van verordening nr. 1901/2006, moet aldus worden uitgelegd dat voor geneesmiddelen een aanvullend beschermingscertificaat kan worden afgegeven wanneer de periode die is verstreken tussen de datum van de aanvraag voor het basisoctrooi en de datum van de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Europese Unie minder dan vijf jaar bedraagt. In dat geval gaat de in verordening nr. 1901/2006 vastgestelde termijn van de pediatrische verlenging in vanaf de datum die wordt berekend door van de vervaldatum van het octrooi het verschil tussen vijf jaar en de duur van de periode tussen de indiening van de octrooiaanvraag en de verkrijging van de eerste vergunning voor het in de handel brengen af te trekken.

(1) PB C 161 van 19.6.2010.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 49/5

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Italië) — ENEL Produzione SpA/Autorità per l’energia elettrica e il gas

(Zaak C-242/10) (1)

(Richtlijn 2003/54/EG - Interne markt voor elektriciteit - Installaties voor elektriciteitsopwekking die van essentieel belang zijn voor werking van elektriciteitssysteem - Verplichting om elektriciteit aan te bieden op nationale elektriciteitsbeurs met inachtneming van beperkingen en criteria die door beheerder van transmissie- en distributiesysteem voor elektrische energie zijn vastgesteld - Systeem- en balanceringsdienst - Openbaredienstverplichtingen)

2012/C 49/09

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ENEL Produzione SpA

Verwerende partij: Autorità per l’energia elettrica e il gas

In tegenwoordigheid van: Terna rete elettrica nazionale SpA

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Uitlegging van de artikelen 23, 43, 49 en 56 EG en van artikel 11, leden 2 en 6, en artikel 24 van richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van richtlijn 96/92/EG (PB L 176, blz. 37) — Nationale wettelijke regeling die elektriciteitsproducenten verplicht om bij het opstellen van aanbiedingen voor de levering van elektriciteit de voorschriften van de beheerder van het transmissie- en distributiesysteem voor elektrische energie in acht te nemen

Dictum

Richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van richtlijn 96/92/EG, en in het bijzonder de artikelen 3, lid 2, en 11, leden 2 en 6, ervan, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij, met het oog op de verlaging van de elektriciteitsprijs in het belang van de eindafnemers en op de zekerheid van het elektriciteitsnetwerk, aan de exploitanten van installaties of groepen installaties die volgens de door de nationale regelgevende instantie vastgestelde criteria worden geacht van essentieel belang te zijn om te voorzien in de elektriciteitsbehoeften die aan de systeemdiensten verbonden zijn, de verplichting wordt opgelegd om elektriciteit aan te bieden op de nationale elektriciteitsmarkten tegen voorwaarden die vooraf door deze instantie zijn vastgesteld, voor zover deze regeling niet verder gaat dan ter bereiking van het daarmee nagestreefde doel noodzakelijk is. De verwijzende rechter dient na te gaan of in het hoofdgeding aan die voorwaarde is voldaan.

(1) PB C 209 van 31.07.2010.
2)

Productcode 0207 12 90 9990 van bijlage I bij verordening nr. 3846/87, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2765/1999 van de Commissie van 16 december 1999, moet aldus worden uitgelegd dat overeenkomstig het begrip „onregelmatige samenstelling” een heel geslacht dier in totaal maximaal vier van de aldaar genoemde organen, in een of meer exemplaren, mag bevatten.
1)

Artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat de belastingvrijstelling voor luchtvaartbrandstof in de zin van deze bepaling niet van toepassing is op een onderneming als die in het hoofdgeding, die voor haar acquisitie een haar toebehorend vliegtuig gebruikt voor de verplaatsingen van haar personeelsleden naar klanten en beurzen, voor zover deze verplaatsingen niet rechtstreeks dienen tot de verrichting van een luchtvaartdienst onder bezwarende titel door deze onderneming.
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten in eerste aanleg en in die van de hogere voorziening.
1)

Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat de toepassing van de bevoegdheidsregels van die verordening veronderstelt dat de situatie aan de orde in het geding dat aanhangig is bij een gerecht van een lidstaat, vragen doet rijzen over de bepaling van de internationale bevoegdheid van dat gerecht. Een dergelijke situatie doet zich voor in een zaak zoals die van het hoofdgeding, waarin bij een gerecht van een lidstaat een vordering is ingesteld tegen een onderdaan van een andere lidstaat waarvan de woonplaats bij dat gerecht onbekend is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/4

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 6 oktober 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Oostenrijk) — Astrid Preissl KEG/Landeshauptmann von Wien

(Zaak C-381/10) (1)

(Industriebeleid - Levensmiddelenhygiëne - Verordening (EG) nr. 852/2004 - Installatie van wasbak in toiletruimte van etablissement waar levensmiddelen worden verhandeld)

2011/C 347/05

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Astrid Preissl KEG

Verwerende partij: Landeshauptmann von Wien

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Uitlegging van bijlage II, hoofdstuk 1, punt 4, bij verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake levensmiddelenhygiëne (PB L 139, blz. 1), meer in het bijzonder van het woord Handwaschbecken („wasbak voor het reinigen van de handen”) in de Duitse versie van deze bepaling — Bestuurlijk besluit van een lidstaat waarbij wordt gelast in de toiletruimte van een café een wasbak te installeren die is uitgerust met materiaal voor het reinigen en hygiënisch drogen van de handen

Dictum

Bijlage II, hoofdstuk I, punt 4, van verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake levensmiddelenhygiëne, moet aldus worden uitgelegd dat een wasbak in de zin van die bepaling niet uitsluitend bestemd hoeft te zijn voor het reinigen van de handen en dat niet vereist is dat de kraan en het materiaal voor het drogen van de handen zonder handcontact kunnen worden gebruikt.

(1) PB C 274 van 9.10.2010.
1)

een lidstaat zich kan verzetten tegen een verzoek om teruggaaf van een onverschuldigd betaalde heffing dat is ingediend door de afnemer waarop deze is afgewenteld, op grond dat het niet genoemde afnemer is die haar aan de belastingdienst heeft afgedragen, mits deze krachtens het nationale recht langs civielrechtelijke weg het onverschuldigd betaalde van de belastingplichtige kan terugvorderen en dat de terugbetaling van de onverschuldigd betaalde heffing door deze laatste in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk is;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/11

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 september 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Isernia — Italië) — Strafzaak tegen Aldo Patriciello

(Zaak C-163/10) (1)

(Lid van Europees Parlement - Protocol betreffende voorrechten en immuniteiten - Artikel 8 - Strafvervolging wegens lasterlijke aanklacht - Buiten gebouw van Parlement afgelegde verklaringen - Begrip „in uitoefening van ambt uitgebrachte mening” - Immuniteit - Voorwaarden)

2011/C 311/14

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Isernia

Partij in de strafzaak

Aldo Patriciello

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale di Isernia — Uitlegging van artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen (PB 1967, 152, blz. 13) — Lid van het Europees Parlement, beschuldigd van laster na valse beschuldiging van politiebeambte — Begrip „in de uitoefening van het parlementaire ambt uitgebrachte mening”

Dictum

Artikel 8 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, gevoegd bij het VEU, het VWEU en het Euratom-Verdrag, moet aldus worden uitgelegd dat een door een Europees afgevaardigde buiten het Europees Parlement afgelegde verklaring die in zijn lidstaat van herkomst heeft geleid tot strafvervolging wegens lasterlijke aanklacht, slechts een in de uitoefening van zijn parlementair ambt uitgebrachte mening vormt die onder de in die bepaling neergelegde immuniteit valt, indien die verklaring een subjectieve beoordeling weergeeft die een rechtstreeks en voor de hand liggend verband vertoont met de uitoefening van dat ambt. De nationale rechter dient te beoordelen of die voorwaarden in de hoofdzaak vervuld zijn.

(1) PB C 161 van 19.6.2010.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 319/6

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 15 september 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Leuven — België) — Olivier Halley, Julie Halley, Marie Halley/Belgische Staat

(Zaak C-132/10) (1)

(Directe belastingen - Vrij verkeer van kapitaal - Artikel 63 VWEU - Successierechten over aandelen op naam - Verjaringstermijn voor waardering van aandelen in niet-ingezeten vennootschappen die langer is dan voor aandelen in ingezeten vennootschappen - Beperking - Rechtvaardiging)

2011/C 319/09

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Leuven

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Olivier Halley, Julie Halley, Marie Halley

Verwerende partij: Belgische Staat

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Leuven — Uitlegging van de artikelen 26, 49, 63 en 65 VWEU — Nationale wettelijke regeling die voor successierechten verschuldigd over aandelen op naam voorziet in een verjaringstermijn van twee jaar wanneer de zetel van de werkelijke leiding van de vennootschap die de aandelen heeft uitgegeven, zich in de betrokken lidstaat bevindt en in een verjaringstermijn van tien jaar in de andere gevallen

Dictum

Artikel 63 VWEU dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de wettelijke regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke inzake successierechten een verjaringstermijn van tien jaar geldt voor de waardering van aandelen op naam in een vennootschap waarvan de overledene aandeelhouder was en waarvan de zetel van de werkelijke leiding in een andere lidstaat is gelegen, terwijl diezelfde termijn twee jaar bedraagt wanneer de zetel van de werkelijke leiding in eerstgenoemde lidstaat is gelegen.

(1) PB C 134 van 22.5.2010.
3)

De artikelen 26, lid 1, en 27 van verordening (EG) nr. 968/2006 van de Commissie van 27 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen voor verordening nr. 320/2006, en artikel 15 van verordening (EG) nr. 318/2006 van de Raad van 20 februari 2006 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, moeten aldus worden uitgelegd dat een productie als die van het hoofdgeding aanleiding kan geven tot terugvordering van de steun, oplegging van een sanctie en inning van een overschotheffing, als bedoeld in die respectieve bepalingen, indien zij indruist tegen de in artikel 3, lid 1, sub b, van verordening nr. 320/2006 bedoelde verbintenis om af te zien van het quotum voor de productie van suiker, isoglucose en inulinestroop dat aan een onderneming is toegekend en door haar aan een of meer van haar fabrieken is toegewezen. Wat de in artikel 27, lid 3, van verordening nr. 968/2006 vastgestelde sanctie betreft, staat het aan de verwijzende rechter om na te gaan of de niet-nakoming, gelet op alle omstandigheden van de zaak, kan worden aangemerkt als opzettelijk of kan worden beschouwd als het gevolg van grove nalatigheid. Het beginsel ne bis in idem, het evenredigheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een cumulatieve toepassing van deze maatregelen.