De kortgedingprocedure heeft niet tot doel herstel van schade te waarborgen, maar de volle werking van het arrest in de hoofdzaak. Om dit laatstgenoemde doel te bereiken, dienen de gevorderde maatregelen spoedeisend te zijn in die zin dat zij noodzakelijk zijn om ernstige en onherstelbare schade voor de belangen van de verzoeker te voorkomen en derhalve al vóór de uitspraak in de hoofdzaak effect moeten sorteren.

In casu moet worden opgemerkt dat, met name gelet op de middelen die ter onderbouwing van de vordering tot nietigverklaring zijn aangevoerd en die beogen te doen vaststellen dat de instelling het beginsel „le pénal tient le disciplinaire en l’état” en het vermoeden van onschuld heeft geschonden, de voorlopige maatregel die is gevraagd met het oog op de opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden ontslagbesluit hetzelfde resultaat beoogt te verkrijgen als dat van het beroep in de hoofdzaak, zodat het accessoire karakter van de procedure in kort geding ten opzichte van de procedure in de hoofdzaak waarop zij is geënt en, dientengevolge, het voorlopige karakter ervan ontbreekt, hetgeen als zodanig de afwijzing van het verzoek om opschorting zou kunnen rechtvaardigen.

Als gevolg van de door verzoeker aangevoerde argumenten feitelijk en rechtens is er echter twijfel over de rechtmatigheid van het bestreden besluit, met name gelet op het beginsel „le pénal tient le disciplinaire en l’état”. In deze omstandigheden kan de kortgedingrechter, zonder dat hem op zijn beurt de schending van dat beginsel wordt verweten, niet wegens het ontbreken van spoedeisendheid een verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit afwijzen, welk verzoek nu juist samenvalt met de uitvoering van dat beginsel, althans tot de beslissing van het Gerecht over het beroep in de hoofdzaak. Dat beginsel vloeit voort uit het fundamentele recht op een eerlijk proces, dat wordt beschermd door zowel de bepalingen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie als door die van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden waarnaar het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in zijn preambule verwijst.

Met andere woorden, wanneer het op het eerste gezicht geschonden lijkt, kan de bescherming van het beginsel „le pénal tient le disciplinaire en l’état” niet worden uitgesteld, zelfs niet voorlopig in afwachting van het oordeel van de rechter in de hoofdzaak, zonder ernstige en onherstelbare schade voor de verzoeker te veroorzaken, aangezien de uitkomst van de strafprocedure hypothetisch sterk kan worden beïnvloed door het standpunt van het administratief gezag over de echtheid van de feiten die aan die procedure ten grondslag liggen.

(cf. punten 57‑60)

Referentie:

Hof: 25 maart 1999, Willeme/Commissie, C‑65/99 P(R), punt 62; 26 juni 2003, België en Forum 187/Commissie, C‑182/03 R en C‑217/03 R, punt 142

Gerecht van eerste aanleg: 29 juni 1994, Williams/Rekenkamer, T‑146/94 R, punt 23; 10 september 1999, Elkaïm en Mazuel/Commissie, T‑173/99 R, punt 25; 16 november 2012, Akzo Nobel e.a./Commissie, T‑345/12 R, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 februari 2014, CX/Commissie, F‑5/14 R, punt 80