ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 123, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht bepaalt dat wanneer het bij verstek gewezen arrest uitvoerbaar is, het Gerecht de uitvoerbaarheid ervan kan opschorten totdat op het ingevolge artikel 166 van het Reglement voor de procesvoering gedane verzet is beslist. Volgens artikel 1, lid 2, onder a), van het Reglement voor de procesvoering wordt voor de toepassing van dat Reglement onder „Gerecht” verstaan: voor de zaken die aan een kamer zijn toegewezen of daarnaar zijn verwezen, die kamer. Hieruit volgt dat de opschorting van de tenuitvoerlegging van het bij verstek gewezen arrest het voorwerp is van specifieke bepalingen waarbij deze bevoegdheid uitdrukkelijk niet aan de president van het Gerecht, in zijn hoedanigheid van rechter in kort geding, wordt verleend, maar aan het Gerecht. Uit de bewoordingen en de opzet van zowel het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie als het Reglement voor de procesvoering volgt dat de president van het Gerecht niet bevoegd is om te beslissen op een verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van een bij verstek gewezen arrest.

(zie punten 9‑11, 13)
Het Verdrag van Lissabon heeft de Europese Raad verheven tot de rang van instelling van de Unie. In tegenstelling tot hetgeen tevoren door de Unierechter was vastgesteld, vallen de handelingen die door deze instelling – die volgens artikel 15 VEU geen wetgevende taak uitoefent en bestaat uit de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten alsmede uit de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Commissie – worden vastgesteld, dus niet langer buiten de wettigheidstoetsing die is voorzien in artikel 263 VWEU.

De handelingen die zijn vastgesteld door de vertegenwoordigers van de lidstaten van de Unie, fysiek bijeen in het gebouw van een van de instellingen van de Unie en niet handelend in hun hoedanigheid van leden van de Raad of leden van de Europese Raad, maar in hun hoedanigheid van staatshoofden of regeringsleiders van de lidstaten, zijn echter niet onderworpen aan het door de Unierechter uitgeoefende wettigheidstoezicht. In dat verband blijkt uit artikel 263 VWEU dat de Unierechter in het algemeen niet bevoegd is zich uit te spreken over de wettigheid van een handeling van een nationale autoriteit en evenmin over de wettigheid van een handeling die is vastgesteld door de vertegenwoordigers van de nationale instanties van meerdere lidstaten in het kader van een comité waarin een verordening van de Unie voorziet.

Het volstaat evenwel niet dat een handeling door een instelling die als verweerster in een beroep betrokken is, als een „besluit van de lidstaten” van de Unie wordt bestempeld om een dergelijke handeling, in casu handelingen van de Europese Raad, aan het wettigheidstoezicht uit hoofde van artikel 263 VWEU te onttrekken. Daartoe dient namelijk te worden nagegaan of de betrokken handeling, gelet op haar inhoud en op alle omstandigheden waarin zij is genomen, niet in werkelijkheid een besluit van de Europese Raad is.

(zie punten 43‑45)
3)

Cyprus Turkish Chamber of Industry, Animal Breeders and Producers Association, Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd, Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association en Fatma Garanti worden verwezen in hun eigen kosten alsook in die van de Europese Commissie, de kosten betreffende de procedure in kort geding daaronder begrepen.
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven–Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 19)
2)

Brinkmann (Steel Trading) Ltd en de andere in de bijlage vermelde partijen worden verwezen in hun eigen kosten, in die van de Europese Commissie en in die van de Europese Centrale Bank (ECB).
70

Zoals is uiteengezet in de punten 39 en 40 hierboven, zijn de belangen binnen het CCPL‑concern, met name van de coöperatieve verenigingen CMB en CCFS, enerzijds, en van verzoeksters, de moedermaatschappij en de zustercoöperaties, anderzijds, echter niet voldoende gelijkgericht. Het begrip concern, zoals bedoeld in punt 69 hierboven, is bijgevolg niet van toepassing in de context van coöperatieve verenigingen, zodat in de onderhavige context geen rekening kan worden gehouden met de financiële middelen van CMB en CCFS. In die omstandigheden is het niet noodzakelijk te bepalen of een minderheidsdeelneming van slechts 19,42 % van het kapitaal belangrijk genoeg kan worden geacht om aanleiding te geven tot de toepassing van het begrip concern. [omissis]
58

Het is vaste rechtspraak dat de procedure in kort geding louter accessoir is aan de hoofdprocedure waarop zij is geënt, en slechts tot doel heeft de volle werking van de toekomstige beslissing ten gronde te waarborgen (zie beschikkingen van 16 november 2012, Akzo Nobel e.a./Commissie, T‑345/12 R, Jurispr., EU:T:2012:605, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en van 16 juni 2015, Alcogroup en Alcodis/Commissie, T‑274/15 R, EU:T:2015:389, punt 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en dat krachtens artikel 158, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering elke door de rechter in kort geding gegeven voorlopige maatregel automatisch zijn kracht verliest terstond nadat het eindarrest is uitgesproken. Het belang van verzoekster bij tijdelijke ontdooiing van haar tegoeden is dus gericht op een voordeel dat zij zelfs niet met een arrest houdende nietigverklaring zou kunnen krijgen. Een dergelijk arrest zou immers de door verzoekster gewenste praktische gevolgen – te weten schrapping van haar naam van de lijst met entiteiten waarvan de tegoeden zijn bevroren – pas doen intreden op een latere datum dan die van de uitspraak van dat arrest, terwijl op die datum de kortgedingrechter in eerste aanleg niet langer ratione temporis bevoegd is en verzoeksters naam in elk geval op die lijst zou kunnen worden gehandhaafd op grond van een nieuwe beperkende maatregel die, binnen de in artikel 60, tweede alinea, van het Statuut van het Hof gestelde termijn, de nietig verklaarde maatregelen zou hebben vervangen. In die omstandigheden kan verzoeksters belang om in kort geding de tijdelijke ontdooiing van haar tegoeden te verkrijgen niet worden beschermd door de rechter in kort geding (zie in die zin beschikking Iranian Offshore Engineering & Construction/Raad, punt 51 supra, EU:T:2013:118, punt 40).
Beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 14 juli 2016 –

Alcimos Consulting/ECB

(Zaak T‑368/15)

„Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding — Besluiten van de Raad van bestuur van de ECB — Verlening van noodliquiditeitssteun aan de Griekse banken — Plafond — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid — Schending van de vormvereisten”

1. Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Belang dat moet worden beoordeeld op het tijdstip van instelling van het beroep — Beroep gericht tegen een handeling die voor de verzoeker juridisch bindende gevolgen heeft gesorteerd — Opheffing van de bestreden handeling in de loop van het geding — Verklaring van afdoening zonder beslissing — Ontoelaatbaarheid — Behoud van het belang van de verzoeker bij de erkenning van de onrechtmatigheid van de bestreden handeling (Art. 263 VWEU en 266 VWEU) (cf. punten 23, 25)

2. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Rechtstreekse geraaktheid — Criteria — Besluiten van de Europese Centrale Bank betreffende de verlening van noodliquiditeitssteun aan de Griekse banken — Beroep door een onderneming die zich benadeeld acht als gevolg van de vaststelling van nationale maatregelen tot uitvoering van die besluiten — Geen automatisme tussen de nationale maatregelen en de bestreden besluiten — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 29, 33, 36‑38)

3. Gerechtelijke procedure — Inleidend verzoekschrift — Vormvereisten — Vaststelling van het voorwerp van het geschil — Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen — Verzoek tot herstel van de schade die naar verluidt is veroorzaakt door een instelling van de Unie — Onvoldoende nauwkeurigheid omtrent het aan die instelling verweten gedrag, de aard van de schade en het oorzakelijk verband — Niet-ontvankelijkheid — Schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming — Geen [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea, en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, d)] (cf. punten 42, 46)

Voorwerp

Ten eerste een op artikel 263 VWEU gebaseerd verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van bestuur van de ECB van 28 juni 2015 waarbij is besloten om het plafond voor de verlening van noodliquiditeitssteun aan de Griekse banken te handhaven op het niveau dat op 26 juni 2015 was vastgelegd, alsook tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van bestuur van de ECB van 6 juli 2015 waarbij is besloten om het plafond op hetzelfde niveau te handhaven en om de „haircuts” aan te passen die werden toegepast op de in dit verband door de Griekse centrale bank aanvaarde garanties, en ten tweede een op artikel 268 VWEU gebaseerd verzoek om vergoeding van de schade die verzoekster als gevolg van deze besluiten stelt te hebben geleden

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
3.

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Individueel geraakt — Criteria — Besluit van de Commissie betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van de bacterie Xylella fastidiosa te voorkomen — Beroep ingesteld door in de boomkwekerij actieve ondernemingen die deel uitmaken van het geheel van marktdeelnemers waarop het besluit betrekking heeft, zonder evenwel geïndividualiseerd te zijn doordat de betrokken bepalingen jegens hen toepassing vinden — Niet individueel geraakt — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit 2015/789 van de Commissie, art. 9 en bijlage I) (cf. punten 35, 36)
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 19 april 2016 –

Portugal/Commissie

(Zaak T‑551/15)

„Beroep tot nietigverklaring — ELGF en ELFPO — Beroepstermijn — Aanvang — Tardiviteit — Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Termijnen van openbare orde — Aanvang — Kennisgeving — Besluit van de Commissie waarbij bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het EOGFL, het ELGF en het ELFPO hebben gedaan, aan financiering door de Europese Unie worden onttrokken — Latere publicatie van het besluit in het Publicatieblad — Geen invloed (Art. 263, zesde alinea, VWEU en 297, lid 2, derde alinea, VWEU) (cf. punten 20‑23, 25‑28, 31‑33, 36‑38, 40)

2. Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Kennisgeving — Begrip (Art. 263, zesde alinea, VWEU en 297, lid 2, derde alinea, VWEU) (cf. punt 24)

3. Handelingen van de instellingen — Algemene verplichting om de adressaten te informeren over de rechtsmiddelen en de termijnen — Geen (Art. 263, vierde en zesde alinea, VWEU en 275, tweede alinea, VWEU) (cf. punt 39)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1119 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB L 182, blz. 39), voor zover daarbij bepaalde door de Portugese Republiek verrichte uitgaven worden uitgesloten

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2)

Berry Investments, Inc. wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.
23

Los van de vraag of de in die brief door rekwirante aangevoerde redenen voldoen aan het vereiste van een voldoende omstandige en specifieke motivering die een afwijking kan rechtvaardigen van de taal waarvoor zij oorspronkelijk had gekozen in de procedure bij het Gerecht voor ambtenarenzaken, zij erop gewezen dat een verzoek tot afwijking van de regeling van het taalgebruik dat is ingediend na het verstrijken van de termijn voor het instellen van een hogere voorziening, en dat – zoals het in casu door verzoekster ingediende verzoek – juist betrekking heeft op het in een andere taal dan de procestaal opgesteld verzoekschrift in hogere voorziening, er niet toe kan leiden dat met terugwerkende kracht toestemming wordt verleend voor het gebruik van die andere taal in het verzoekschrift, en dus niet tot gevolg kan hebben dat de hogere voorziening achteraf in overeenstemming wordt gebracht met de in het Reglement voor de procesvoering voorziene regeling van het taalgebruik.
De mededeling aan de interveniënt, vóór de indiening van het verzoek om begroting van de proceskosten, door de partij die in de kosten van de interveniënt is verwezen, dat het voor haar onmogelijk is om in te stemmen met welk bedrag dan ook aan invorderbare kosten en een betaling te verrichten zonder formele beslissing van het Gerecht, moet worden uitgelegd als een betwisting van de invorderbare kosten in de zin van artikel 170, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Voorts kan uit het feit dat de partij die in deze kosten is verwezen het Gerecht na de indiening van het verzoek om begroting van de proceskosten heeft medegedeeld dat zij niet voornemens was om over dit verzoek opmerkingen in te dienen, niet worden afgeleid dat zij heeft ingestemd met het bedrag van de kosten waarom wordt verzocht of met de afwikkeling van de invorderbare kosten.

(zie punt 8)
2.

Overeenkomstig artikel 263, vierde alinea, VWEU, kan iedere natuurlijke of rechtspersoon, onder de in de eerste en tweede alinea van deze bepaling vastgestelde voorwaarden, in twee alternatieve hypotheses beroep instellen tegen een handeling die niet tot hem is gericht, namelijk enerzijds wanneer de betrokken handeling hem rechtstreeks en individueel raakt, en anderzijds wanneer het een regelgevingshandeling is die hem rechtstreeks raakt en die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt. De twee hypotheses vooronderstellen elk dat de verzoekende partij door de bestreden handeling rechtstreeks wordt geraakt. Het begrip rechtstreekse geraaktheid dat deel uitmaakt van de tweede hypothese kan in dat verband niet strikter worden uitgelegd dan het begrip dat deel uitmaakt van de eerste hypothese. Bovendien kan uit niets worden afgeleid dat de vereiste van rechtstreekse geraaktheid minder eng moet worden uitgelegd wanneer de bestreden handeling een regelgevingshandeling zou uitmaken die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt. Een natuurlijke of rechtspersoon wordt in dit kader door een handeling van de Unie slechts rechtstreeks geraakt als de omstreden handeling rechtstreeks gevolgen heeft voor de rechtspositie van de particulier, en aan degenen tot wie hij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsbevoegdheid laat, omdat de uitvoering ervan zuiver automatisch geschiedt en alleen uit de regelgeving van de Unie voortvloeit zonder dat andere uitvoeringsbepalingen worden toegepast. Hetzelfde geldt wanneer de mogelijkheid dat degenen tot wie de maatregel is gericht, geen gevolg zullen geven aan een handeling van de Unie, louter theoretisch is, omdat buiten twijfel staat dat zij vastbesloten zijn daaraan consequenties te verbinden. (cf. punten 16‑18, 20‑21)
Beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 14 september 2015 – Roemenië/Commissie

(Zaak T‑784/14)

„Beroep tot nietigverklaring — Eigen middelen van de Unie — Financiële aansprakelijkheid van de lidstaten — Verplichting om aan de Commissie het bedrag te betalen dat overeenkomt met een verlies van eigen middelen — Brief van de Commissie — Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld — Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Begrip — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Brief van de Commissie waarbij een lidstaat informeel wordt verzocht de traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen van de begroting van de Unie — Daarvan uitgesloten — Brief die geen bindende rechtsgevolgen sorteert — Niet-ontvankelijkheid van het beroep (Art. 263 VWEU; verordening nr. 1150/2000 van de Raad; besluit 2007/436 van de Raad) (cf. punten 20‑22, 31‑44, 54, 57)

2. Eigen middelen van de Europese Unie — Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten — Aansprakelijkheid van de lidstaten — Omvang [Verordening nr. 1150/2000 van de Raad, art. 2, lid 1, 9, lid 1, en 17, leden 1 en 2; besluit 2007/436 van de Raad, art. 2, lid 1, a), en 8, lid 1] (cf. punten 24‑30)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van het directoraat-generaal Begroting van de Commissie dat zou zijn vervat in de brief met het kenmerk BUDG/B/03MV D(2014) 3079038 van 19 september 2014, waarbij de Commissie Roemenië zou hebben aangemaand om haar het brutobedrag van 14883,79 EUR over te maken (te verminderen met 25 % ter dekking van de inningskosten), hetgeen overeenstemt met het verlies aan traditionele eigen middelen, en om uiterlijk aan die verplichting te voldoen op de eerste werkdag na de negentiende dag van de tweede maand die op de verzending van die brief volgde

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Op de verzoeken van de Slowaakse Republiek en de Bondsrepubliek Duitsland om toelating tot interventie behoeft geen uitspraak te worden gedaan.

3) Roemenië wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van de Europese Commissie.

4) Roemenië, de Commissie, de Slowaakse Republiek en de Bondsrepubliek Duitsland dragen elk hun eigen kosten in verband met de verzoeken tot interventie.
Indien een partij een middel dat zij voor de rechter in eerste aanleg niet heeft aangevoerd, voor het eerst voor de rechter in hogere voorziening zou mogen aanvoeren, zou zij in feite bij laatstgenoemde rechter, wiens bevoegdheid in hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig mogen maken met een ruimere strekking dan het geschil waarvan de rechter in eerste aanleg kennis heeft genomen. De rechter in hogere voorziening is alleen bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen en argumenten die voor de rechter in eerste aanleg zijn aangevoerd.

(cf. punt 41)

Hof: arrest van 1 februari 2007, Sison/Raad, C‑266/05 P, Jurispr., EU:C:2007:75, punt 95 en aldaar aangehaalde rechtspraak
1)

De tenuitvoerlegging van besluit AFA‑C‑0000004274‑77‑09/F van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) van 24 januari 2014 wordt opgeschort voor zover daarbij krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie aan een derde toegang wordt verleend tot een versie van het chemischeveiligheidsrapport en van de analyse van de alternatieven voor de stof bis(2-ethylhexyl)ftalaat (DEHP) die gedetailleerder is dan de versie met de onleesbaar gemaakte passages die nader zijn beschreven in het verzoek in kort geding en zijn opgenomen in de bijlagen A .4.5 en A.4.6 bij dat verzoek, met uitzondering van, enerzijds, de informatie betreffende de indeling en de etikettering van de stoffen en, anderzijds, de gegevens die specifiek en uitsluitend betrekking hebben op Arkema France, Grupa Azoty Zakłady Azotowe Kędzierzyn S.A. en Vinyloop Ferrara S.p.A.
8

De procedure voor de toekenning van stabiliteitssteun aan een ESM-lid wordt in artikel 13 van het ESM-verdrag als volgt beschreven: „1. Een ESM-lid kan tot de voorzitter van de raad van gouverneurs een verzoek om stabiliteitssteun richten. In een dergelijk verzoek word(t)(en) de [(het)] te overwegen financiëlebijstandinstrument(en) aangegeven. Na ontvangst van een dergelijk verzoek vertrouwt de voorzitter van de raad van gouverneurs de Europese Commissie toe om, in overleg met de [Europese Centrale Bank]: a) te onderzoeken of er een risico voor de financiële stabiliteit van de eurozone als geheel of van de lidstaten ervan bestaat, tenzij de [Europese Centrale Bank] reeds een analyse overeenkomstig artikel 18, lid 2, heeft voorgelegd; b) te onderzoeken of de overheidsschuld houdbaar is. Verwacht wordt dat een dergelijk onderzoek, steeds als dit passend en mogelijk is, samen met het [Internationaal Monetair Fonds] wordt verricht; c) de reële of potentiële financieringsbehoeften van het betrokken ESM-lid [te onderzoeken]. 2. Op grond van het verzoek van het ESM-lid en de in lid 1 bedoelde beoordeling kan de raad van gouverneurs besluiten om, in beginsel, stabiliteitssteun aan het betrokken ESM-lid toe te kennen in de vorm van een financiëlebijstandfaciliteit. 3. Indien een besluit overeenkomstig lid 2 wordt vastgesteld, draagt de raad van gouverneurs de Europese Commissie op om – in overleg met de [Europese Centrale Bank] en, steeds als dit mogelijk is, samen met het [Internationaal Monetair Fonds] – met het betrokken ESM-lid te onderhandelen over een memorandum van overeenstemming waarin de aan de financiëlebijstandfaciliteit verbonden voorwaarden worden beschreven. In de inhoud van het memorandum van overeenstemming worden de ernst van de aan te pakken zwakke punten en het gekozen financiëlebijstandinstrument aangegeven. Tegelijkertijd stelt de directeur van het ESM een door de raad van gouverneurs aan te nemen voorstel voor een akkoord over een financiëlebijstandfaciliteit op waarin de financiële en andere voorwaarden en de keuze van instrumenten zijn vastgelegd. Het memorandum van overeenstemming is volledig consistent met de maatregelen tot coördinatie van het economische beleid waarin het VWEU voorziet, in het bijzonder met alle rechtsbesluiten van de Europese Unie, met inbegrip van adviezen, waarschuwingen, aanbevelingen of besluiten die tot het betrokken ESM-lid worden gericht. 4. De Europese Commissie ondertekent het memorandum van overeenstemming namens het ESM, mits vooraf aan de voorwaarden van lid 3 is voldaan en de raad van gouverneurs daarmee instemt. 5. De raad van bewind hecht zijn goedkeuring aan het akkoord over de financiëlebijstandfaciliteit, dat de financiële aspecten van de toe te kennen stabiliteitssteun bevat, en, in voorkomend geval, aan de uitbetaling van de eerste tranche van de bijstand. [...] 7. De Europese Commissie wordt ermee belast om – in overleg met de [Europese Centrale Bank] en, steeds als dit mogelijk is, samen met het [Internationaal Monetair Fonds] – toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden die aan de financiëlebijstandfaciliteit verbonden zijn.”
13

In de eerste plaats is verzoeker, hoewel hij toegeeft dat hij in geen enkele lidstaat van de Europese Unie is geregistreerd, van mening dat moet worden aangenomen dat hij, aangezien hij hoofdzakelijk in Ierland is gevestigd, krachtens Iers recht rechtspersoonlijkheid heeft, nu dit recht niet in een registratieplicht bij de nationale autoriteiten voorziet. Hij verwijst in dit verband naar de bepalingen van section 37, lid 4, sub c tot en met e, van de Planning and Development Act 2000 (wet van 2000 inzake ruimtelijke ordening en ontwikkeling), zoals gewijzigd bij de Planning and Development (Strategic Infrastructure) Act 2006 [wet van 2006 inzake ruimtelijke ordening en ontwikkeling (strategische infrastructuur)] (hierna: „gewijzigde wet inzake ruimtelijke orde en ontwikkeling van 2000”). Verzoeker preciseert bovendien dat zijn zetel zich niet op het in het verzoekschrift opgegeven adres, maar de facto in Ierland bevindt. De vermelding in het verzoekschrift van een adres in Frankrijk is onjuist aangezien dit adres overeenstemt met dat van zijn president en met de zetel van een in Frankrijk geregistreerde niet-gouvernementele organisatie die deel uitmaakt van zijn leden.