ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Met het tweede middel, betreffende de beweerde vertragingen in de terugvorderingsprocedures, klaagt verzoekster dat de oplegging van een correctie voor 2015 voor een gebrekkig controlesysteem in verband met feiten die mede dateren van vóór 2000 — naar aanleiding van onderzoek dat voor het eerst in 2011 is uitgevoerd, een en ander in strijd met de rechten van verweer van de Griekse autoriteiten, en waaraan de Commissie onevenredig groot belang hecht — in strijd is met het algemene beginsel van rechtszekerheid en met het beginsel dat de Commissie tijdig en hoe dan ook binnen een redelijke termijn dient op te treden.
—

Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/2098 van de Commissie van 13 november 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) nietig verklaren voor zover hierbij door de Tsjechische Republiek gemaakte uitgaven van in totaal 584 299,25 EUR zijn uitgesloten, en
2.

Tweede middel: schending van het evenredigheidsbeginsel, omdat uit de diverse verslagen van technische audits telkens is gebleken dat verzoekster de middelen had gebruikt in overeenstemming met de beginselen van zuinigheid, efficiëntie en gezond financieel beheer. Hieruit volgt dat het REA niet kon beweren op goede gronden te hebben vastgesteld dat verzoekster onrechtmatigheden had begaan in het kader van andere subsidies die de beëindiging noch de opschorting van alle betalingen in de litigieuze subsidieovereenkomsten konden rechtvaardigen. Overigens vormt de deelname aan de subsidieovereenkomsten de enige bron van inkomsten voor verzoekster en leidt het uitblijven van nieuwe Europese projecten onvermijdelijk tot haar faillissement.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 95/26

Rectificatie van de bekendmaking in het Publicatieblad in zaak T-695/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 september 2016 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 20 juli 2016 in zaak F-104/15, U (*)/Commissie

( Publicatieblad van de Europese Unie C 441 van 28 november 2016 , zoals heruitgegeven op grond van de bescherming van persoonsgegevens)

(2017/C 095/35)

In de inhoudsopgave en op bladzijde 28 wordt „U (*)” vervangen door „RN (*)”.
—

EASO te verwijzen in de volledige kosten die rekwirant in de procedure in zaak F-113/13 voor het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft gemaakt alsmede in die van de onderhavige procedure.
5.

Vijfde middel, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door haar in eerste aanleg aangevoerde middel betreffende de onregelmatige samenstelling van het selectiecomité en de schending van het verbod van discriminatie op grond van geslacht niet-ontvankelijk te verklaren, op grond dat het niet in de precontentieuze procedure was aangevoerd en niet overeenstemde met de in haar klacht aangevoerde middelen (regel van overeenstemming).
2.

Tweede middel: de bestreden handelingen maken inbreuk op het recht van verdediging en het recht op een eerlijk proces, als neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en in de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM), aangezien zij zijn vastgesteld zonder dat verzoekster de mogelijkheid is geboden het recht van verdediging daadwerkelijk uit te oefenen, in het bijzonder het recht om te worden gehoord en het recht op een procedure die haar in staat stelt om werkelijk om haar schrapping van de lijst van door de beperkende maatregelen getroffen personen te verzoeken.
2.

Tweede middel, inhoudend dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 296, lid 2, VWEU en met de motiveringsplicht doordat de Commissie niet heeft toegelicht hoe zij het zakelijkheidsbeginsel afleidt uit het Unierecht, of wat het beginsel überhaupt inhoudt, en doordat zij de gevolgen van APA op de mededinging oppervlakkig heeft beschreven.
—

Tweede onderdeel, ontleend aan, enerzijds, een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van de door rekwirant aangevoerde middelen, aangezien het GVA heeft vastgesteld dat rekwirant geen exceptie had opgeworpen van de onwettigheid van de algemene uitvoeringsbepalingen (AUB) C(2011) 8190 van artikel 45 van het Statuut die de Commissie heeft vastgesteld op 14 november 2011, daar in het stadium van het paritair bevorderingscomité geen vergelijkende beoordeling is voorzien, en, anderzijds, de onjuiste beoordeling en opvatting van het overgelegde bewijsmateriaal.
—

besluit A(2015)8656 C van het Europees Parlement van 15 september 2015 waarbij verzoeksters confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die betrekking hebben op informatie over reiskosten, verblijfskosten, algemene onkostenvergoedingen en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, is afgewezen, nietig verklaren;
—

nietigverklaring van het gemeenschapsmerk waarvan Alcohol Countermeasure Systems (International), Inc. houder is en dat op naam van Alcohol Countermeasure Systems (International), Inc. is ingeschreven;
—

het besluit van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) betreffende de opname van de in Duitsland gevestigde onderneming Oxea als actieve leverancier van de stof in de lijst als bedoeld in artikel 95, lid 1, van verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden, nietig verklaren;
6.

Zesde middel, ontleend aan een schending van artikel 107, lid 1, en artikel 108, lid 2, VWEU aangezien een beoordelingsfout is gemaakt en het recht onjuist is opgevat door vast te stellen dat de steun aan verzoekende partij gelijk was aan de gecumuleerde verliezen voor de luchthaven van Pau in de periode 2006 tot 2009, terwijl er eigenlijk had moeten worden nagaan welk voordeel verzoekende partij in de praktijk heeft genoten.
1.

Schending en/of onjuiste toepassing van artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001. — Volgens verzoekster is in de onderhavige zaak de beperking van de uitzondering waarop de Commissie zich heeft gebaseerd om de toegang te weigeren tot de documenten betreffende inbreukprocedure nr. 2009/4426 en die daarin bestaat dat „een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt” in de zin van artikel 4, lid 2, laatste zin, van verordening nr. 1049/2001, niet juist beoordeeld. — Het saneringsproject waarvoor een vergunning was verleend en dat intussen is volbracht, via de rechtstreekse uitvoering door Syndial (eigenaar van het gebied) op de site van Cengio, is volkomen in overeenstemming met de communautaire beginselen betreffende de herbestemming en sanering van historisch vervuilde gebieden. — Het standpunt dat de Italiaanse Republiek heeft ingenomen in procedure nr. 2009/4426 lijkt het op nationaal vlak nagestreefde openbaar belang onverwacht op te geven door zich zonder meer aan te sluiten bij de grieven van de Commissie, daarbij voorbijgaand aan het feit dat de procedure die geleid heeft tot de vergunning voor het saneringsproject van de site het op nationaal vlak voorziene traject heeft gevolgd bij hetzelfde ministerie dat thans de geldigheid van die procedure wil betwisten. Er bestaat dus een relevant en hoger openbaar belang in de zin van art. 4, lid 2, om Syndial toestemming te verlenen om na te gaan of de beoordeling van de verenigbaarheid met de communautaire beginselen concreet wordt voortgezet. — De verzoeken van Syndial zijn niet ingegeven door een — overigens legitiem — privébelang, maar omvatten het belangrijkere openbaar belang dat gericht is op de daadwerkelijke bescherming van het belang van billijkheid en van het goede verloop van de aan de orde zijnde communautaire procedure en van de nationale bestuurlijke procedure (uitdrukkelijk beschermd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, wat eerstgenoemd belang betreft, en in artikel 97 van de grondwet van de Italiaanse Republiek, wat laatstgenoemd belang betreft), en dat niet alleen verband houdt met het recht van verdediging van particulieren (die rechtstreeks belang hebben bij de gevolgen van de besluiten die in het kader van de inbreukprocedure worden vastgesteld) maar, meer in het bijzonder, met het grondrecht op milieu-informatie dat door de Unierechtelijke beginselen wordt bevestigd (artikel 191, leden 2 en 3, eerste alinea, gelezen in samenhang met het beginsel van artikel 11 VWEU, waaraan met name uitvoering is gegeven door de toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag van Aarhus van 27 juni 1998).
—

uitvoeringsbesluit C(2015) 4076 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) nietig te verklaren, voor zover in het geval van Hongarije in het kader van de beoordeling van de randvoorwaarden een bedrag van 6 3 24 349,33 EUR van financiering door de Unie is uitgesloten;
—

vast te stellen dat artikel 7, lid 1, onder b) en c), en lid 2, van de merkenverordening is geschonden en onjuist is toegepast;
—

het besluit van de Raad in de brief van 26 juni 2015 aan verzoeksters advocaten betreffende herziening van de lijst van aangewezen personen en entiteiten in bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB (1) van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Iran, zoals gewijzigd bij besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012, en in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 (2) van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran, zoals uitgevoerd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 945/2012 van de Raad van 15 oktober 2012, nietig verklaren, voor zover daarbij wordt geweigerd verzoeksters naam te verwijderen van de lijst van personen en entiteiten voor wie beperkende maatregelen gelden;
—

de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep verwijzen in de kosten van de procedure, daaronder begrepen verzoekers kosten voor de kamer van beroep, mocht zij in deze zaak interveniëren.
4.

Vierde middel: onjuiste toepassing van artikel 107, lid 3, onder c, VWEU — geen doelstelling van gemeenschappelijk belang Verzoekster voert in dit verband aan dat het bestreden besluit ook voor nietigverklaring in aanmerking komt doordat — anders dan de Commissie meent — geen sprake is van een voor de goedkeuring van de steun noodzakelijk gemeenschappelijk belang in de zin van artikel 107, lid 3, onder c, VWEU.
3.

Geen van verzoekster terug te vorderen bedrag Verzoekster betoogt in dit verband dat verweerster de toewijzing van de betrokken infrastructuurkosten niet zelf heeft onderzocht. Voorts is de toerekening van die kosten door de Commissie aan de door verzoekster in 2006 gesloten overeenkomst onwettig, aangezien zij in strijd is met de bestaande beschikkingspraktijk van de Commissie en de Commissie de algemeen bekende feiten niet in aanmerking heeft genomen. Subsidiair wordt in dit verband betoogd dat die toegerekende kosten aanzienlijk lager hadden moeten zijn.
—

dientengevolge, indien de hogere voorziening wordt toegewezen: — het bestreden besluit van 24 februari 2012 nietig te verklaren; — ECDC te veroordelen tot betaling van een ex aequo et bono op 80 000 EUR begrote vergoeding voor de immateriële schade die rekwirant heeft geleden en welke is opgenomen in de eerste vordering in zaak F-161/12; — ECDC te veroordelen tot betaling van een ex aequo et bono op 56 800 EUR begrote vergoeding voor de immateriële schade die rekwirant heeft geleden en welke is aangevoerd in de bijkomende vorderingen tot schadevergoeding welke tijdens de terechtzitting in eerste aanleg zijn aangevoerd;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 302/66

Beroep ingesteld op 17 juli 2015 — Aldi/BHIM — Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (ALDIANO)

(Zaak T-391/15)

(2015/C 302/82)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen en N. Bertram, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (Tollo, Italië)

Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

Aanvrager: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „ALDIANO” — inschrijvingsaanvraag nr. 10 942 274

Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 13 mei 2015 in zaak R 1612/2014-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het BHIM in de kosten.

Aangevoerd middel
1.

Eerste middel: de beschikking van de Europese Commissie is onwettig doordat zij de exclusiviteitsrechten van Novartis Europharm Ltd. op het weesgeneesmiddel voor haar product TOBI Podhaler krachtens artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 141/2000 (1) schendt, daar de periode van exclusiviteit van het weesgeneesmiddel nog niet is verstreken terwijl niet is voldaan aan de voorwaarden voor de verlening van een afwijking van de exclusiviteit overeenkomstig artikel 8, lid 3, van deze verordening.
1.

Het eerste middel betreft schending van artikel 89 van verordening nr. 1268/2012 ( 1 ) en van de motiveringsplicht (artikel 296 VWEU). Verzoekster betoogt dat in het bestreden besluit niet voldoende, niet specifiek en niet nauwkeurig is gemotiveerd waarom haar verzoek betreffende de terugbetaling van haar schuld in het kader van een akkoord over de schuldregeling gespreid over zeven jaar, voor de projecten PlayMancer en MOBISERV, was afgewezen. Ook voor het project PowerUp wijst het bestreden besluit haar verzoek betreffende de terugbetaling van het verschuldigde bedrag gespreid over drie jaar, impliciet af.
2.

Tweede middel: de Raad heeft niet aangetoond dat verzoekster voldeed aan het plaatsingscriterium betreffende de verstrekking van financiële en logistieke steun aan de Iraanse regering. Het Gerecht heeft in de zaak NITC/Raad de bewering dat sprake was van financiële steun afgewezen. Verzoekster levert de Iraanse regering geen winst op en de Iraanse regering haalt geen winst uit verzoekster via verzoeksters aandeelhouders of anderszins. Zoals het Gerecht heeft geoordeeld in NITC/Raad volstaat indirecte financiële steun niet om te voldoen aan dit criterium. De aantijging inzake logistieke steun is slechts een herformulering van aantijgingen die reeds in NITC/Raad werden aangevoerd. Hoe dan ook ontbreekt het vereiste oorzakelijke verband tussen verzoeksters activiteiten en nucleaire proliferatie, en is mogelijke steun door verzoekster hoogstens indirecte logistieke steun.
—

nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 van de Commissie van 16 januari 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2015) 53) voor zover daarbij door de Tsjechische Republiek verrichte uitgaven ten belope van 2 1 23 199,04 EUR worden onttrokken aan financiering;
—

in overeenstemming met de artikelen 263 en 264 VWEU het gedeelte van besluit SA.34646 (2014/NN) (ex 2012/CP) — The Netherlands E-procurement platform TenderNed van de Europese Commissie van 18 december 2014, waarin wordt vastgesteld dat de activiteiten van TenderNed diensten van (niet-economisch) algemeen belang vormen en het uitvoeren en financieren van TenderNed daarom geen staatssteun is, nietig verklaren;
—

overeenkomstig de artikelen 263 VWEU en 264 VWEU verklaren dat het besluit van de Europese Commissie van 19 januari 2015 inzake staatssteun SA.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (voor een bedrag van 4 9 51 838,00 EUR) nietig is aangezien daarin wordt geoordeeld dat de bedragen die zijn erkend als compensatie voor openbaredienstverplichtingen in de zin van verordening (EEG) nr. 1191/69 — compensatie ingevolge artikel 11 op grond van de tariefverplichting in de sector plaatselijk openbaar vervoer — zijn te beschouwen als een niet-aangemelde maatregel die met de interne markt onverenigbare staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag vormt;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 178/21

Beroep ingesteld op 1 april 2015 — Abertis Infraestructuras en Abertis Telecom Satélites/Commissie

(Zaak T-158/15)

(2015/C 178/21)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partijen: Abertis Infraestructuras, S.A. (Barcelona, Spanje) en Abertis Telecom Satélites, S.A. (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, M. Maragall de Gispert, M. Santa María Fernández, J. Panero Rivas en A. Balcells Cartagena, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de aangevoerde nietigheidsgronden ontvankelijk en gegrond verklaren;

— artikel 1 van het besluit nietig verklaren voor zover daarin wordt vastgesteld dat de nieuwe interpretatie die de Spaanse overheid geeft aan artikel 12 TRLIS [texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (gecodificeerde versie van de wet op de vennootschapsbelasting)], moet worden aangemerkt als met de interne markt onverenigbare staatssteun;

— artikel 4, lid 1, van het besluit nietig verklaren voor zover van het Koninkrijk Spanje wordt verlangd dat het een einde maakt aan de in artikel 1 omschreven vermeende steunregeling;

— artikel 4, leden 2, 3, 4 en 5, van het besluit nietig verklaren voor zover van het Koninkrijk Spanje wordt verlangd dat het de door de Commissie als staatssteun beschouwde bedragen terugvordert;

— subsidiair, de omvang van de in artikel 4, lid 2, van het besluit aan het Koninkrijk Spanje opgelegde terugvorderingsverplichting op dezelfde manier beperken als in het eerste en het tweede besluit, en

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten vertonen gelijkenis met die welke in de zaken T-826/14, Spanje/Commissie, en T-12/15, Banco de Santander en Santusa/Commissie, zijn aangevoerd.

Met name wordt betoogd dat blijk is gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij het kwalificeren van de maatregel als staatssteun, het bepalen van wie door de maatregel wordt begunstigd en het aanmerken van de door de overheid gegeven interpretatie als andere staatssteun dan de in de besluiten van de Commissie onderzochte staatssteun, alsmede dat sprake is van schending van het vertrouwensbeginsel, het estoppelbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel
—

nietigverklaring van het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 16 december 2014, waarbij het bezwaar is verworpen dat verzoekster op 23 oktober 2014 tegen het besluit van het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur van 23 september 2014 heeft aangetekend teneinde te wettigheid daarvan te laten nagaan, en waarbij dat besluit is gehandhaafd. Laatstgenoemd besluit betreft de niet-subsidiabiliteit van vergoedingen die als personeelskosten zijn betaald aan vennoten/aandeelhouders van verzoekster in het kader van twee door verzoekster met succes doorgevoerde projecten, te weten het project „Go Green — Green Business is smart Business” (overeenkomst nr. 510424-LLP-1-2010-1-GR-LEONARDO-LMP) en het project „LadybizIT” (overeenkomst nr. 2011-3052-518310-LLP-1-2011-1-GR-LEONARDO-LAM). Voorts bepalen dat de relevante kosten in verband met de „aanvullende diensten” zoals verleend door O. Stavropoulou, P. Aravantinos en F. Karamanlis, in het kader van het betrokken project subsidiabel zijn als personeelskosten, of, subsidiair, bepalen dat enkel de kosten in verband met de „aanvullende diensten” die in het kader van de twee projecten in kwestie zijn verleend door Stavropoulou en Aravantinos, subsidiabel zijn op grond van artikel II.14 van de subsidieovereenkomst en bijlage III daarbij, en aan verzoekster dienen te worden vergoed;
—

subsidiair, artikel 2 van dat besluit op grond van de volledige rechtsmacht die krachtens artikel 261 VWEU in artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 aan het Gerecht wordt verleend in die zin wijzigen dat (i) de aan TOMPLA opgelegde geldboete ten minste 55 % — dan wel het percentage dat het Gerecht passend oordeelt — minder dan het wettelijke maximum komt te bedragen (artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003) om die geldboete zo in evenwicht te brengen met de boeten die aan Bong en Hamelin zijn opgelegd, en (ii) de aanvullende geldboete wordt verlaagd met ten minste 33 % of met het percentage dat het Gerecht passend oordeelt, om zo rekening te houden met de boete die door de Comisión Nacional de la Competencia (CNC; Spaanse mededingingsautoriteit) is opgelegd bij besluit van 25 maart 2013 in zaak 5/0316/10, Papieren enveloppen, alsook
—

verwijzing van verweerder en — in geval van interventie — ook de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten van de procedure, daaronder begrepen verzoeksters kosten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 81/24

Beroep ingesteld op 13 januari 2015 — Banco Santander en Santusa/Commissie

(Zaak T-12/15)

(2015/C 081/32)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partijen: Banco Santander, S.A. (Santander, Spanje) en Santusa Holding, S.L. (Boadilla del Monte, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en J. Panero Rivas, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de aangevoerde nietigheidsgronden ontvankelijk en gegrond verklaren;

— artikel 1 van het besluit nietig verklaren voor zover daarin wordt vastgesteld dat de nieuwe interpretatie die de Spaanse overheid geeft aan artikel 12 TRLIS [texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (gecodificeerde versie van de wet op de vennootschapsbelasting)], moet worden aangemerkt als met de interne markt onverenigbare staatssteun;

— artikel 4, lid 1, van het besluit nietig verklaren voor zover van het Koninkrijk Spanje wordt verlangd dat het een einde maakt aan de in artikel 1 omschreven vermeende steunregeling;

— artikel 4, leden 2, 3, 4 en 5, van het besluit nietig verklaren voor zover van het Koninkrijk Spanje wordt verlangd dat het de door de Commissie als staatssteun beschouwde bedragen terugvordert;

— subsidiair, de omvang van de in artikel 4, lid 2, van het besluit aan het Koninkrijk Spanje opgelegde terugvorderingsverplichting op dezelfde manier beperken als in het eerste en het tweede besluit, en

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten vertonen gelijkenis met die welke in zaak T-826/14, Spanje/Commissie, zijn aangevoerd.

Met name wordt betoogd dat blijk is gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij het kwalificeren van de maatregel als staatssteun, het bepalen van wie door de maatregel wordt begunstigd en het aanmerken van de door de overheid gegeven interpretatie als andere staatssteun dan de in de besluiten van de Commissie onderzochte staatssteun, alsmede dat sprake is van schending van het vertrouwensbeginsel, het estoppelbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel.