ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 178/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia (Italië) op 27 maart 2013 — SICES e.a./Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

(Zaak C-155/13)

2013/C 178/06

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Società Italiana Commercio e Servizi Srl, in liquidatie (SICES) e.a.

Verwerende partij: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

Prejudiciële vraag

Moet artikel 6 van verordening (EG) nr. 341/2007 van 29 maart 2007 (1) aldus worden uitgelegd dat sprake is van onrechtmatige overdracht van certificaten voor invoer tegen verlaagd tarief in het kader van het GATT-contingent voor Chinese knoflook indien een certificaathouder deze knoflook — na betaling van het verschuldigde douanerecht — op de markt brengt door overdracht aan een andere marktdeelnemer en houder van invoercertificaten, van wie hij deze knoflook vóór invoer had gekocht?

(1) Verordening (EG) nr. 341/2007 van de Commissie van 29 maart 2007 houdende opening en vaststelling van de wijze van beheer van tariefcontingenten en instelling van een stelsel van invoercertificaten en certificaten van oorsprong voor uit derde landen ingevoerde knoflook en bepaalde andere landbouwproducten (PB L 90, blz. 12).
3)

Wat moet, indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord, in artikel 28ter, A, lid 2, (slot van) eerste volzin, van de Zesde richtlijn worden verstaan onder „geheven”: het op de wettelijk voorgeschreven btw-aangifte verantwoorden van de ter zake van de intracommunautaire verwerving in de lidstaat van aankomst verschuldigde btw, of ook het — bij gebreke van een dergelijke verantwoording — door de belastingautoriteiten van de lidstaat van aankomst nemen van maatregelen om dit te regulariseren? Is het voor de beantwoording van deze vraag van belang of de desbetreffende transactie deel uitmaakt van een keten van handelingen die is gericht op btw-fraude in het land van aankomst en de belastingplichtige zich daarvan bewust was of had moeten zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal da Relação de Lisboa (Portugal) op 18 maart 2013 — Cruz & Companhia Lda/IFAP — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP e.a.

(Zaak C-128/13)

2013/C 171/21

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Lisboa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cruz & Companhia Lda

Verwerende partijen: IFAP — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP en Caixa Central — Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL

Prejudiciële vragen

Het Hof van Justitie van de Europese Unie wordt verzocht om een prejudiciële beslissing over hoe artikel 4, lid 1, van verordening (EEG) nr. 3665/87 (1) van de Commissie van 27 november 1987 en artikel 19, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 2220/85 (2) van de Commissie van 22 juli 1985, gelet op de argumenten van partijen, in het kader van de „vrijgave” van de overeenkomstig artikel 22, lid 1, van eerstgenoemde verordening gestelde zekerheid moeten worden uitgelegd.

(1) Verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten (PB L 351, blz. 1).

(2) Verordening (EEG) nr. 2220/85 van de Commissie van 22 juli 1985 tot vaststelling van gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake de regeling voor het stellen van zekerheden voor landbouwproducten (PB L 205, blz. 5).
Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (hierna: „richtlijn”) aldus worden uitgelegd dat, in het geval van een schuld uit een in een vreemde valuta uitgedrukte lening die in feite echter in de nationale valuta wordt uitbetaald en door de consument uitsluitend in de nationale valuta moet worden afgelost, een contractueel beding betreffende de wisselkoers van de vreemde valuta waarover niet afzonderlijk is onderhandeld, deel kan uitmaken van „de bepaling van het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst”?

Zo niet, moet dan op basis van artikel 4, lid 2, tweede tussenzin, van de richtlijn het verschil tussen de aankoopkoers en de verkoopkoers worden geacht een vergoeding te vormen waarvan de gelijkwaardigheid met de verrichte dienst niet kan worden onderzocht om het oneerlijke karakter ervan te toetsen? Is het in dit verband van belang of er tussen de financiële instelling en de consument werkelijk vreemde valuta zijn gewisseld?
3)

Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, de beslissing van de douaneautoriteit die in strijd met deze voorschriften is genomen, geen definitieve beslissing in de zin van deze bepaling is, maar slechts een onderdeel van de procedure aan het einde waarvan de definitieve beslissing wordt vastgesteld? Indien dat niet het geval is, moet deze bepaling in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat rechtstreeks rechterlijk toezicht kan worden uitgeoefend op de beslissing die met voormelde proceduregebreken is vastgesteld en de rechter uitspraak ten gronde moet doen over het tegen deze beslissing ingestelde beroep?
1)

Moet onder een „overheidsopdracht” in de zin van artikel 1, lid 2, sub a, van richtlijn 2004/18/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114), ook worden verstaan een overeenkomst op grond waarvan de opdrachtgever op de opdrachtnemer weliswaar geen toezicht uitoefent zoals op een eigen dienst, doch zowel de opdrachtgever als de opdrachtnemer door dezelfde instantie, die zelf een aanbestedende dienst is in de zin van richtlijn 2004/18, worden gecontroleerd, en opdrachtgever en opdrachtnemer in wezen voor diezelfde instantie werkzaamheden verrichten (horizontale in-house-opdracht)? Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
—

vaststellen dat de Republiek Finland de krachtens artikel 49, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door voor het Finse vasteland niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om artikel 2, leden 1, 2, 5, 7, 8, 9, 11, 13, 14, 17, 18, 19, 21, 22, 24, 28 tot en met 35, artikel 3, lid 5, sub a, en lid 9, sub c, artikel 9, leden 1, 2, 3, 7, 9, 10 en 12, de artikelen 10 en 11, artikel 12, sub d en h, de artikelen 13 en 14, artikel 16, lid 1, tweede en derde volzin, en leden 2 en 3, de artikelen 17 tot en met 23, artikel 25, lid 1, artikel 26, lid 2, sub c, derde en vierde volzin, sub d, tweede en vierde volzin en lid 3, artikel 29, artikel 35, leden 4 en 5, artikel 36, sub a tot en met e, g en h, artikel 37, lid 1, sub b tot en met u, lid 3, lid 4, sub b en d, leden 5 en 9, artikel 38, lid 1, artikel 39, leden 1, 4 en 8, artikel 40, leden 1, 2, 3, 6 en 7, alsmede bijlage I, lid 1, sub a, zesde en achtste streepje, sub d, f en j, van deze richtlijn in nationaal recht om te zetten of deze in elk geval niet aan de Commissie mee te delen en door de provincie Åland niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor de omzetting van de genoemde richtlijn in nationaal recht of in elk geval deze niet aan de Commissie mee te delen;
2)

Onregelmatigheden in de procedure en schending van verordening nr. 1049/2001 (1), de artikelen 6 en 13 EVRM en artikel 47 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsook van het beginsel van een doeltreffende voorziening in rechte, het recht te worden gehoord en het recht op een eerlijk proces en voorts ontoereikende motivering en onjuiste opvatting van de feiten, door: de zaak niet te behandelen volgens de versnelde procedure; onaanvaardbare beperking van rekwirants mogelijkheden om zijn grieven kenbaar te maken en weigering van een verzoekschrift tot rectificatie van het proces-verbaal van terechtzitting; ontoereikende beoordeling van de documenten door het Gerecht en afwijzing van rekwirants verzoek om alle documenten in camera te onderzoeken; onjuiste voorstelling van de feiten, ontoereikende beoordeling en schending van de beginselen inzake de verdeling van de bewijslast en een eerlijk proces wat betreft de vraag of alle documenten zijn meegedeeld en hoeveel confirmatieve verzoeken krachtens verordening nr. 1049/2001 daadwerkelijk zijn ingediend; buitensporig lange procedure en onrechtmatige behandeling van het betreffende verzoek om schadevergoeding.
2)

Dient de uitkering, voorzien door artikel 13, lid 5, van de richtlijn, toegekend te worden vanaf de datum van de asielaanvraag en de vraag tot opvang, dan wel vanaf het verstrijken van de termijn voorzien in artikel 5, lid 1, van de richtlijn, dan wel nog van op een andere datum. Dient de uitkering van die aard te zijn dat zij de asielaanvrager toelaat om, bij afwezigheid van materiële opvang die aangeboden wordt door de lidstaat of door een door de lidstaat aangewezen instelling, op ieder ogenblik zelf in zijn huisvesting te voorzien, desgevallend via hotelopvang, in afwachting dat hem een vaste huisvesting wordt aangeboden of dat hijzelf een meer definitieve huisvesting kan verwerven?
2)

De Commissie is van mening dat de voorwaarde in de aankondiging volgens welke de inschrijvers ervaring moeten hebben met de verwezenlijking van het geïntegreerde informatiesysteem voor een socialezekerheidsinstelling in Griekenland, een geografische voorwaarde vormt die in strijd is met de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, die in de artikelen 2, 44, lid 2, en 48 van richtlijn 2004/18 zijn verankerd.
1)

Is de nationale rechter die zich dient uit te spreken over het bedrag van de staatssteun waarvan de Europese Commissie de terugvordering heeft gelast, betreffende zowel de vraag of de staatssteun moet worden teruggevorderd als het bedrag daarvan gebonden door beschikking 2007/374/EG van de Commissie van 24 januari 2007 die aan het einde van de procedure betreffende staatssteun C 52/2005 is vastgesteld, zoals deze beschikking nadien door de Europese Commissie nader is gespecificeerd bij kennisgevingen van 11 juni 2008 COMP/H4/EK/cd D(2008) 127 en 23 oktober 2009 COMP/H4/CN/si D(2009) 230 en door het Gerecht van de Europese Unie is bevestigd bij arrest van 15 juni 2010 in zaak T-177/07? Zo neen:
2)

Moet artikel 13, lid 1, sub c en d, van richtlijn 95/46/EG (2) aldus worden uitgelegd dat het recht van een natuurlijke persoon op wie een gegevensbewaring in de zin van richtlijn 2006/24/EG betrekking heeft, om op grond van artikel 12, sub a, van eerstgenoemde richtlijn van de aanbieder van een openbare communicatiedienst of de exploitant van een openbaar communicatienetwerk inlichtingen te verkrijgen over zijn eigen gegevens, kan worden uitgesloten of beperkt?
3)

Moet artikel 66 van verordening nr. 2913/92 (3) van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek, juncto artikel 251 van verordening nr. 2454/93 (4) van de Commissie en de andere procedurevoorschriften betreffende nadien aan de douaneaangifte aangebrachte wijzigingen, aldus worden uitgelegd dat wanneer bij de invoer van goederen niet de juiste ontvanger in de aangifte is vermeld, de aangifte op verzoek ook ná de vrijgave van de goederen ongeldig moet kunnen worden gemaakt en de vermelding van de ontvanger moet kunnen worden verbeterd, ingeval de in artikel 3, lid 1, van verordening nr. 661/2008 van de Raad bedoelde vrijstelling had moeten worden toegepast indien de juiste ontvanger zou zijn vermeld, of dient artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek in die omstandigheden aldus te worden uitgelegd dat de douaneautoriteiten in dat geval niet tot boeking achteraf mogen overgaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 86/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 14 januari 2013 — Alpina River Cruises GmbH en Nicko Tours GmbH/Ministero delle infrastrutture e dei trasporti — Capitaneria di Porto di Chioggia

(Zaak C-17/13)

2013/C 86/17

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Alpina River Cruises GmbH, Nicko Tours GmbH

Verwerende partij: Ministero delle infrastrutture e dei trasporti — Capitaneria di Porto di Chioggia

Prejudiciële vraag

Moet verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 (1) aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing is op cruises tussen havens in een lidstaat die beginnen en eindigen met het inschepen en uitschepen van dezelfde passagiers in dezelfde haven van de lidstaat, waarbij de passagiers die in deze havens worden in- en uitgescheept dus niet van elkaar verschillen?

(1) Verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (PB L 364, blz. 7).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 2 januari 2013 — Cartier Parfums — Lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA/Ziegler France SA, Montgomery Transports Sàrl, Inko Trade SRO, Jaroslave Mateja, Groupama Transport

(Zaak C-1/13)

2013/C 63/22

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Cartier Parfums — Lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA

Verwerende partijen: Ziegler France SA, Montgomery Transports Sàrl, Inko Trade SRO, Jaroslave Mateja, Groupama Transport

Prejudiciële vraag

Moet artikel 27, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, aldus worden uitgelegd dat de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht, vaststaat wanneer geen enkele partij zich op de onbevoegdheid van dit gerecht heeft beroepen dan wel dit gerecht zich bevoegd heeft verklaard bij een beslissing die onherroepelijk is om welke reden dan ook, met name omdat de mogelijkheden om beroep in rechte in te stellen zijn uitgeput?

(1) PB L 12, 2001, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 101/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hannover (Duitsland) op 21 december 2012 — Pia Braun/Region Hannover

(Zaak C-603/12)

2013/C 101/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Hannover

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pia Braun

Verwerende partij: Region Hannover

Prejudiciële vraag

Staat het bij de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU aan een burger van de Unie toegekende recht om vrij in de lidstaten te reizen en te verblijven, in een geval als het onderhavige, dat zich kenmerkt door het feit dat een studerende die nog woont bij haar ouders, die wonen in een EU-buurland van Duitsland en als grensarbeiders in Duitsland werken, studiefinanciering wenst te verkrijgen voor een opleiding in een derde land in de EU, in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan aan Duitse staatsburgers met een vaste woonplaats buiten de Bondsrepubliek Duitsland voor het volgen van een opleiding aan een in een lidstaat van de Europese Unie gelegen opleidingsinstelling slechts studiefinanciering kan worden toegekend indien bijzondere omstandigheden van het individuele geval de studiefinanciering rechtvaardigen, en op grond waarvan de toekenning van studiefinanciering voor het overige aan het discretionaire oordeel van de bevoegde autoriteiten is overgelaten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/12

Hogere voorziening ingesteld op 27 december 2012 door Greinwald GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 10 oktober 2012 in zaak T-333/11, Nicolas Wessang/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-608/12 P)

2013/C 63/20

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Greinwald GmbH (vertegenwoordiger: C. Onken, advocate)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Nicolas Wessang

Conclusies

I. vernietiging van het arrest van het Gerecht van 10 oktober 2012 in zaak T-333/11, voor zover daarbij het beroep gegrond is verklaard,

II. herziening van het arrest van het Gerecht van 10 oktober 2012 in zaak T-333/11, zodat het beroep in zijn geheel wordt toegewezen,

III. verwijzing van verzoeker in eerste aanleg in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In het bestreden arrest is de in artikel 7, lid 1, sub b en c, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) vervatte rechtsopvatting onjuist toegepast doordat op basis van de conceptuele overeenstemming van de woorden „foods” en „snacks” is geoordeeld dat een groter verwarringsgevaar dreigt. Ingevolge artikel 7, lid 1, sub b en c, van deze verordening wordt de inschrijving geweigerd van beschrijvende tekens zonder onderscheidend vermogen. Wanneer beschrijvende elementen van een teken zonder onderscheidend vermogen overeenstemmen, is er derhalve geen sprake van verwarringsgevaar of van een groter verwarringsgevaar.

Daaruit volgt dat slechts sprake is van verwarringsgevaar wanneer afbreuk wordt gedaan aan de herkomstaanduidende functie van een merk. Alleen tekens en elementen van tekens die onderscheidend vermogen bezitten, vervullen een herkomstaanduidende functie. Vervult een element van een teken geen herkomstaanduidende functie, dan kan daaraan ook geen afbreuk worden gedaan door het gebruik van een overeenstemmend element van een jonger merk.

Het beginsel dat elementen van een teken zonder onderscheidend vermogen geen verwarringsgevaar in het leven kunnen roepen, komt ten slotte ook tot uitdrukking in de rechtspraak van het Hof, volgens welke het publiek een beschrijvend element van een samengesteld merk doorgaans niet waarneemt als het onderscheidende en dominerende bestanddeel in de totaalindruk van een samengesteld merk.

(1) PB 2009, L 78, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/14

Hogere voorziening ingesteld op 10 december 2012 door Ivan Jurašinović tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 3 oktober 2012 in zaak T-465/09, Jurašinović/Raad

(Zaak C-576/12 P)

2013/C 32/19

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Ivan Jurašinović (vertegenwoordiger: N. Amara-Lebret, avocate)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen, de zaak naar het Gerecht verwijzen of anders

— het besluit van 22 september 2009 nietig verklaren waarbij rekwirant slechts gedeeltelijke toegang is verleend tot de volgende documenten: rapporten van de waarnemers van de Europese Unie die van 1 augustus tot 31 augustus 1995 aanwezig waren in Kroatië, in de regio Knin;

— de Raad van de Europese Unie gelasten elektronische toegang te verlenen tot alle gevraagde documenten;

— de Raad van de Europese Unie veroordelen tot betaling aan rekwirant van 8 000 EUR exclusief belasting als proceskosten vermeerderd met rente tegen het tarief van de Europese Centrale op de dag waarop het verzoekschrift is ingeschreven.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van zijn hogere voorziening voert rekwirant drie middelen aan.

In de eerste plaats is rekwirant van mening dat het Gerecht het algemene beginsel van recht op een eerlijk proces heeft geschonden, aangezien het geen uitspraak kon doen over het verzoekschrift zonder eerst de documenten waartoe toegang werd gevraagd te onderzoeken.

In de tweede plaats meent rekwirant dat de artikelen 9, lid 1, en 4, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (1), zijn geschonden, aangezien artikel 4, lid 1, sub a, weliswaar bepaalt dat de toegang tot een document kan worden geweigerd wanneer daardoor het openbaar belang wat betreft de internationale betrekkingen wordt ondermijnd, maar die weigering niet kan worden gebaseerd op het feit dat documenten gevoelig zijn wanneer deze documenten niet zijn gerubriceerd en dus niet onder de bescherming van artikel 9, lid 1, vallen.

In de derde plaats stelt rekwirant dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ter zake van het bestaan van een eerdere openbaarmaking van de documenten. Aangezien de plaatsgevonden communicatie tussen de Raad en het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië slechts verordening nr. 1049/2001 als grondslag kan hebben, betekende het feit dat de documenten eerder waren openbaargemaakt ten behoeve van een verwerende partij, die het Europees burgerschap bezit, in het kader van een bij het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië aanhangige strafprocedure, dat het verzoek moest worden ingewilligd.

(1) PB L 145, blz. 43.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/7

Hogere voorziening ingesteld op 18 december 2012 door Lancôme parfums et beauté & Cie tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 5 oktober 2012 in zaak T-204/10, Lancôme parfums et beauté & Cie/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-593/12 P)

2013/C 55/10

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Lancôme parfums et beauté & Cie (vertegenwoordiger: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen); Focus Magazin Verlag GmbH

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van 5 oktober 2012 in zaak T-204/10;

— verwijzing van het Bureau verwijzen in de kosten van de procedure voor het Hof en het Gerecht, alsmede in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt dat het bestreden arrest om de volgende redenen moet worden vernietigd:

Ten eerste heeft het Gerecht artikel 53, lid 1, juncto artikel 8, lid 1, sub b, van de gemeenschapsmerkverordening (1) geschonden door te oordelen dat het Bureau terecht heeft geconcludeerd dat COLOR FOCUS wegens verwarringsgevaar nietig moest worden verklaard.

Ten tweede heeft het Gerecht blijk van een herstelbare verkeerde rechtsopvatting gegeven door rekwirantes stelling dat de uitoefening van het merkrecht FOCUS rechtsmisbruik opleverde, van de hand te wijzen.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
—

het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 27 september 2012 in zaak T-160/10 in zijn geheel vernietigen met de volgende beslissing: „Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 27 september 2012 in zaak T-160/10, J/Europees Parlement, wordt in zijn geheel vernietigd. Het Europees Parlement wordt in de kosten verwezen.”
3)

schending van een algemeen rechtsbeginsel dat is opgenomen in een arrest van de rechter van de Unie, namelijk het arrest van het Hof van 13 oktober 1977 in zaak 56/75 REV, Elz/Commissie;
V.

Met zijn vijfde middel in hogere voorziening betwist rekwirant de vaststelling van het Gerecht dat in het kader van de beoordeling van de onderscheidbaarheid van het ras de eigenschap „houding van de stengels” van een Osteospermumras niet dan wel niet naar behoren in aanmerking was genomen. Dat is een schending van de artikelen 7 en 20 van de verordening (1), een ontoelaatbare uitbreiding van het voorwerp van het geding, en een inbreuk op het verbod om bij verrassing beslissingen te nemen. Bovendien voert hij aan dat hem het recht om te worden gehoord is ontzegd.