Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Ziekteverzekering – Verstrekkingen verleend in andere lidstaat – Artikelen 22, lid 1, sub c, en 36 van verordening nr. 1408/71

(Art. 49 EG; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, leden 1, sub c, en 2, en 36)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Ziekteverzekering – Verstrekkingen verleend in andere lidstaat

(Art. 10 EG; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, lid 1, sub a en c)

3. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen

(Art. 234 EG)

Samenvatting

1. Artikel 22, leden 1, sub c, en 2, alsmede artikel 36 van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, moeten aldus worden uitgelegd dat zij de aangeslotene die van het bevoegde orgaan toestemming heeft gekregen om zich naar een andere lidstaat te begeven teneinde aldaar een voor zijn gezondheidstoestand passende ziekenhuisbehandeling te ondergaan, geen recht geven op vergoeding door dat orgaan van de reis‑, verblijf‑ en maaltijdkosten die door hemzelf en de persoon die hem heeft begeleid, op het grondgebied van die lidstaat zijn gemaakt, met uitzondering van de verblijf‑ en maaltijdkosten van de aangeslotene in het ziekenhuis.

Enerzijds ziet de krachtens artikel 22, lid 1, sub c‑i, van verordening nr. 1408/71 op het bevoegde orgaan rustende verplichting, wat verstrekkingen betreft, immers uitsluitend op de kosten voor de gezondheidszorg die de aangeslotene in de verblijfstaat krijgt, te weten, wanneer het zorg betreft die in een ziekenhuisbehandeling bestaat, de kosten van de medische verstrekkingen in eigenlijke zin en de daarmee onlosmakelijk verbonden kosten van het verblijf en maaltijden in het ziekenhuis. Voorts ziet het begrip „uitkeringen” in de zin van dit artikel niet op de vergoeding van reeds gemaakte kosten, zoals bijkomende komsten als reis‑, verblijf‑ en maaltijdkosten die de aangeslotene en de persoon die hem heeft begeleid, op het grondgebied van die lidstaat heeft gemaakt.

Anderzijds betreft artikel 36 van verordening nr. 1408/71 uitsluitend de kwestie van vergoedingen tussen organen onderling en verleent het de aangeslotenen geen rechten.

Deze uitlegging doet niet af aan de oplossing die zou voortvloeien uit de eventuele toepasselijkheid van artikel 49 EG, dat zich verzet tegen een nationale regeling die vergoeding uitsluit van de bijkomende kosten van een patiënt aan wie toestemming is verleend om in een andere lidstaat een ziekenhuisbehandeling te ondergaan, terwijl deze kosten volgens die regeling wel worden vergoed wanneer de behandeling wordt ondergaan in een ziekenhuis dat onder het nationale stelsel valt.

(cf. punten 28, 33, 36, 38‑39, dictum 1)

2. Een nationale regeling die in het geval van artikel 22, lid 1, sub a, maar niet in het geval van artikel 22, lid 1, sub c, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, voorziet in een recht op verstrekkingen in aanvulling op die waarin dit artikel voorziet, doet geen afbreuk aan de rechtstreekse werking van deze bepaling en is niet in strijd met het uit artikel 10 EG voortvloeiende beginsel van loyale samenwerking.

(cf. punt 45, dictum 2)

3. Het is uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis te beoordelen, als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt.

Niettemin kan het Hof geen uitspraak doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de door die rechter gestelde vraag over de uitlegging of de geldigheid van een communautair voorschrift geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is. De reden voor een prejudiciële vraag is niet het formuleren van rechtsgeleerde adviezen over algemene of hypothetische vraagstukken, maar de behoefte aan werkelijke beslechting van een geschil.

(cf. punten 47‑49)