In het licht van het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen als volgt te beantwoorden:

Een aan een vluchteling verleende verblijfstitel mag worden ingetrokken wanneer er sprake is van dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde in de zin van artikel 24, lid 1, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 (inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming) of wanneer er gronden zijn voor de toepassing van de uitzondering op het beginsel van non-refoulement van artikel 21, lid 2, van die richtlijn.

De woorden „dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde” van artikel 24, lid 1, van richtlijn 2004/83 betekenen dat er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat de nationale veiligheid of openbare orde worden bedreigd. Deze bewoordingen hebben een ruimere strekking dan de voorwaarde van artikel 21, lid 2, van die richtlijn, namelijk dat „redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de betrokken vluchteling een gevaar vormt voor de veiligheid van de betrokken lidstaat (in de zin van artikel 21, lid 2, onder a), of wanneer hij, omdat hij definitief veroordeeld is voor een bijzonder ernstig misdrijf een gevaar vormt voor de gemeenschap van die lidstaat (in de zin van artikel 21, lid 2, onder b).

Voordat een aan een vluchteling verleende verblijfsvergunning kan worden ingetrokken overeenkomstig artikel 24, lid 1, van richtlijn 2004/83, op grond dat hij een verboden organisatie steunt, moet er een individueel onderzoek van de specifieke feiten plaatsvinden. De volgende elementen zijn relevant voor dat onderzoek: (i) de handelingen van de vluchteling zelf, (ii) de handelingen van de organisatie die hij beweerdelijk heeft gesteund, en (iii) eventuele andere elementen of omstandigheden die een verhoogde bedreiging voor de nationale veiligheid of openbare orde aannemelijk maken. Het staat aan de bevoegde nationale autoriteiten van de lidstaat, onder rechterlijk toezicht van de nationale rechterlijke instanties, de precieze feiten in elk individueel geval te beoordelen.

In omstandigheden waarin een lidstaat een vluchteling uitzet maar de uitvoering van dat besluit opschort, is het onverenigbaar met richtlijn 2004/83 om die persoon de toegang tot de door hoofdstuk VII ervan gegarandeerde voorzieningen te ontzeggen, tenzij een uitdrukkelijke uitzondering van toepassing is, en de maatregelen die een lidstaat neemt ter verwezenlijking van de doelstellingen van die richtlijn moeten evenredig zijn.

Iemands vluchtelingenstatus kan slechts worden ingetrokken overeenkomstig de uitdrukkelijke bepalingen van richtlijn 2004/83. Wanneer een vluchteling derhalve zijn status overeenkomstig die richtlijn behoudt maar nationale bepalingen tot gevolg hebben dat hem de voorzieningen worden onthouden waarop hij als vluchteling recht heeft krachtens die richtlijn, zijn die bepalingen onverenigbaar met richtlijn 2004/83. Wanneer het nationale recht onverenigbaar is met een richtlijn, is een nationale rechter die in het kader van de uitoefening van zijn bevoegdheden Uniebepalingen moet toepassen, verplicht zorg te dragen voor de volle werking van deze normen, en moet hij daarbij zo nodig, op eigen gezag, elke strijdige bepaling van de – zelfs latere – nationale wetgeving buiten toepassing laten.