Het probleem dat tot die vragen aanleiding heeft gegeven, betreft, zoals wij zullen zien, de betaling krachtens de Britse wetgeving van kinderbijslag voor kinderen wier ouders van echt gescheiden zijn en in verschillende Lid-Staten wonen.

De feiten kunnen als volgt worden samengevat.

Stephanie Robards, verzoekster in het hoofdgeding, die de Britse nationaliteit bezit, huwde op 7 januari 1967 met Hugh John Robards, eveneens van Britse nationaliteit. Uit het huwelijk zijn drie kinderen geboren, Tamzin, Jason en Robin, alle thans jonger dan 16 jaar. Tot 1970 woonde het gezin Robards in het Verenigd Koninkrijk, daarna verhuisde het naar Ierland. In 1978 gingen de echtgenoten gescheiden leven: mevrouw Robards keerde samen met haar twee jongste kinderen, Jason en Robin, naar het Verenigd Koninkrijk terug, terwijl de heer Robards met het oudste kind, Tamzin, in Ierland bleef. Bij voogdijbeschikking van de Engelse High Court van 4 februari 1980 werd de voogdij over de twee jongste kinderen aan de moeder, en die over het oudste aan de vader opgedragen. Deze laatste werd verplicht tot betaling van een alimentatie van 9 UKL per week voor elk van de twee andere kinderen. De voogdijbeschikking werd gevolgd door echtscheiding, uitgesproken door dezelfde rechterlijke instantie op 3 juni 1980. Sedert haar terugkeer naar het Verenigd Koninkrijk ontving mevrouw Robards tot 5 juli 1980 als loontrekkende krachtens de Britse wetgeving kinderbijslag voor de twee bij haar wonende kinderen. Bovendien ontving zij als alleenwonende ouder de toeslag voor kinderen ten laste; het ging hier dus om wat men in Engeland gemeenzaam een „one-parent family” noemt.

Na de echtscheiding vroeg de heer Robards als loontrekkende in Ierland bij het Ierse sociale-zekerheidsorgaan kinderbijslag aan voor de drie kinderen. Vaststaat dat deze hem op grond van de Ierse wettelijke regeling per 1 juli 1980 werd toegekend voor het kind waarover hij de voogdij heeft, en op grond van artikel 73, lid 1, van verordening nr. 1408/71 voor de twee kinderen waarover de moeder de voogdij heeft en die bij haar in het Verenigd Koninkrijk wonen. In december 1980 onderzocht het Engelse sociale-zekerheidsorgaan (de Insurance Officer) opnieuw de situatie van mevrouw Robards en besloot haar per 5 juli 1980 geen bijslagen meer te verlenen voor de kinderen waarover zij de voogdij heeft; immers, enerzijds werden in Ierland bijslagen betaald voor dezelfde kinderen — aldus de motivering van de beslissing — en anderzijds is de uitzondering van artikel 10, lid 1, sub a, tweede zin, van verordening nr. 574/72 niet van toepassing op mevrouw Robards, aangezien zij na de echtscheiding niet meer als echtgenote van haar gewezen huwelijkspartner kan worden beschouwd.

Van deze beslissing kwam de betrokkene in beroep bij het Local Tribunal te Hastings, dat de negatieve beslissing van de Insurance Officer bevestigde. Deze laatste gaf overigens toe, dat mevrouw Robards, volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (met name het arrest van 19 februari 1981, zaak 104/80, Beeck, Jurispr. 1981, blz. 503, en het arrest van 6 maart 1979, zaak 100/78, Rossi, Jurispr. 1979, blz. 831), recht had op het verschil tussen de hogere Britse uitkering en de kinderbijslag die haar gewezen echtgenoot in Ierland ontving. Mevrouw Robards stelde niettemin hoger beroep in bij de Social Security Commissioner. Bij beschikking van 5 mei 1982 hield deze rechterlijke instantie haar uitspraak aan en legde zij het Hof een reeks prejudiciële vragen voor. Deze betreffen de uitlegging van het begrip „gezinslid” in verordening nr. 1408/71 met betrekking tot kinderen van van echt gescheiden ouders, en de toepasselijkheid van de anti-cumulatiebepalingen, met name van artikel 76 van dezelfde verordening en artikel 10 van verordening nr. 574/72. Meer bepaald wil zij te weten komen of deze laatste bepaling toelaat dat een van echt gescheiden ouder met een echtgenoot wordt gelijkgesteld, en of zij, gelet op artikel 51 EEG-Verdrag, als geldig kan worden beschouwd.