Ik wil echter het eerste probleem niet onbesproken laten, al was het maar omdat verzoekster er belang bij heeft, de situatie op dit punt per 1 januari 1980 te kennen.

Blijkens het hiervoor gegeven overzicht van verordeningen en richtlijnen, valt de verkoop van melk die wordt aangeboden als melk die een of andere hittebehandeling heeft ondergaan en die over grote afstanden is vervoerd, onder de wettelijke regeling van de Lid-Staat waar zij is geproduceerd, aangezien er op dat gebied geen gemeenschapsregeling — zelfs geen richtlijn — bestaat. Inzonderheid in het Verenigd Koninkrijk bestaan er enkele veterinairrechtelijke hinderpalen, die de invoer in deze staat van gestandaardiseerde volle melk uit andere Lid-Staten verhinderen.

Zijn deze belemmeringen nog gerechtvaardigd in de zin van artikel 36, door de vereisten in verband et de bescherming van de volksgezondheid?

Het staat vast dat nog bijzonder veel infectie met brucellose is waargenomen in grote kudden melkvee en in dicht op elkaar levend rundvee. In Frankrijk is bij voorbeeld nog 25 % van de kudden aangetast.

Vanzelfsprekend moeten de belemmeringen voor het vrije verkeer van goederen worden beperkt en moet in de rest van de Gemeenschap het vrije goederenverkeer worden gehandhaafd door de veterinairrechtlijke maatregelen te beperken tot die gebieden van de Gemeenschap, waar een besmettelijke ziekte voorkomt. Maar door het intensievere verkeer in verband met een steeds sterkere concentratie van de produktie enerzijds en van de distributie anderzijds — waardoor met name melk van verschillende herkomst in verwerkende bedrijven wordt verzameld — alsemede door het toenemende handelsverkeer ten gevolge van het instellen van een gemeenschappelijke markt nemen de gezondheidsrisico's toe.

In elk geval meent de Commissie dat de hittebehandeling volgens de ultrahogetemperatuurmethode het besmettingsgevaar kan voorkomen, zelfs wanneer de melk afkomstig is van eventueel door ziektekiemen besmette bedrijven. Zij merkt op dat voor zover de methoden van behandeling en verpakking van melk in de staat van herkomst identiek zijn aan of gelijkwaardige waarborgen bieden als die welke in de staat van bestemming zijn voorgeschreven, het niet meer gerechtvaardigt is in de zin van artikel 36 van het Verdrag, dat de Lid-Staat van bestemming een tweede hittebehandeling of verpakking van de melk eist.

De vraag is nu juist of deze gelijkheid of gelijkwaardigheid er is, en wie kan zeggen of aan deze voorwaarde is voldaan.

Volgens de Commissie behoeven de autoriteiten van de staat van bestemming hun eigen wettelijke regeling niet toe te passen, indien de veterinaire instanties van de staat van verzending verklaren dat in hun land dezelfde of gelijkwaardige waarborgen bestaan en de veterinaire instanties van de Lid-Staat van bestemming „uitnodigen” dit ter plaatse te controleren, en indien deze controle positief uitvalt.

Het is dus nodig dat:

1) de Franse autoriteiten van oordeel zijn dat de Franse waarborgen herzelfde of gelijkwaardig zijn;

2) dat de Franse autoriteiten de Engelse „uitnodigen” om dit te controleren;

3) dat deze controle positief uitvalt.

De Commissie vertelt er echter niet bij, hoe te handelen wanneer de deskundigen van mening verschillen, noch wie de kosten van het onderzoek moet dragen.

Een dergelijke bilaterale coördinatie is mijns inziens in de praktijk moeilijk te verwezenlijken en een bron van ongelijkheden; het lijkt mij onmogelijk dit over te laten aan de goede wil van de nationale autoriteiten. In elk geval zou men het niet aan de rechtbanken van het land van oorsprong kunnen overlaten uitspraak te doen over het geëigende karakter van de door het land van bestemming genomen maatregelen; het is stellig de rechter van het laatste land die dat dient te beoordelen, want het zijn de autoriteiten van dat land die verantwoordelijk zijn voor de bescherming van leven en gezondheid van personen en niet de exporteur.

De bepaling van de analysemethoden voor de controle op de samenstelling van de betrokken melk en de omstandigheden bij de bereiding ervan, alsmede het vaststellen van de wijze waarop monsters moeten worden getrokken, zijn technische uitvoeringsmaatregelen die ter vereenvoudiging en versnelling van de procedure aan de Commissie moeten worden toevertrouwd.

Zoals het Hof in zijn arrest van 15 oktober 1977 .(zaak 5/77, Tedeschi, Jurispr. 1977, blz. 1555, inz. blz. 1576) heeft verklaard, vormen de gemeenschapsharmonisatiemaatregelen het kader waarbinnen de geëigende controles moeten worden uitgevoerd en de beschermende maatregelen moeten worden getroffen. Zolang de maatregelen die nodig zijn ter bescherming van de gezondheid van mens en dier, niet op gemeenschapsniveau zijn georganiseerd en gemeenschappelijke procedures zijn ingesteld voor het toezicht op de naleving ervan, blijft het beroep op artikel 36 gerechtvaardigd en zijn de nationale autoriteiten van de staat van bestemming verplicht hun eigen wettelijke regeling toe te passen.

In hoofdzaak komt de opvatting van de Commissie hierop neer, dat de voorstellen die zijzelf in 1971 en 1972 bij de wetgever heeft ingediend, in belangrijke mate zinloos worden. Deze voorstellen zijn goedgekeurd door het Parlement, dat „erop wijst dat de steeds strengere eisen op gezondheids- en veterinairrechtelijk gebied en op dat van de bescherming van de verbruiker een bijzonder strikte en moderne regeling vergen”; „dat gezondheidsvoorschriften vooral een preventief karakter hebben en bijgevolg alle stadia van de zuivelprodukten moeten begeleiden, van dier tot consument”; in deze resolutie „verheugt” het Parlement „zich er derhalve over dat strenge hygiënische voorschriften zijn gekozen, waarbij is uitgegaan van de op gezondheidsgebied het verst gevorderde nationale wetgevingen, voor alle produktie-omstandigheden van door verhitting verkregen consumptiemelk”.

Volgens die voorstellen kan de bewerking slechts geschieden in erkende en gecontroleerde bedrijven; de voorwaarden voor erkenning zijn omschreven in bijlagen. De produkten moeten tijdens het vervoer naar een andere Lid-Staat vergezeld gaan van een officiële, communautaire verklaring; het is mogelijk het advies van een deskundige in te winnen wanneer er bezwaar bestaat tegen een verzending. De deskundigen mogen niet de nationaliteit van de betrokken Lid-Staten hebben.

Ook hier kan het Hof zich niet in de plaats stellen van de communautaire wetgever.

Zoals het Hof in het arrest van 5 april jongstleden (zaak 148/78, Ratti, nog niet gepubliceerd) nogmaals heeft verklaard, is een beroep op artikel 36 niet meer gerechtvaardigd, wanneer met toepassing van artikel 100 EEG-Verdrag communautaire richtlijnen de harmonisatie voorschrijven van maatregelen die noodzakelijk zijn om de bescherming van de gezondheid van personen en dieren te waarborgen, en communautaire procedures instellen voor het toezicht op de naleving ervan, aangezien de uitvoering van de geëigende controles en het treffen van beschermingsmaatregelen voortaan binnen het kader van de harmonisatierichtlijn moet geschieden.

In het Verenigd Koninkrijk worden de veterinaire acties (zuivelcontrole, enz.) dikwijls regionaal uitgevoerd door de Milk Marketing Boards, die de producenten veterinaire diensten verlenen. Het is dan ook niet uitgesloten dat door de omstandigheid dat deze Boards zowel deze technische als ook commerciële activiteiten uitoefenen (exclusief aankooprecht van melk en verevening van de prijzen) — door 's Raads verordening nr. 1421/78 is deze combinatie na afloop van de overgangsperiode toegestaan —, de voorrechten die zij genieten distorsies opleveren voor het vrije verkeer van zuivelprodukten in de Gemeenschap.

Dat is echter niet het probleem: bij gebreke van communautaire harmonisatiemaatregelen blijft de veterinairrechtelijke controle in het Verenigd Koninkrijk wettig, zelfs indien deze zou bijdragen tot afscherming van de markten.