Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Handelingen van de instellingen - Toepassing ratione temporis - Procedureregels - Toepassing op geschillen die aanhangig zijn bij hun inwerkingtreding

2 Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Navordering van rechten bij invoer of bij uitvoer - Voorlegging aan Commissie - Omvang van beslissingsbevoegdheid van Commissie

(Verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 871 en 873)

3 Oorsprong van goederen - Preferentiële tariefregelingen - Controle a posteriori van oorsprong van producten - Onmogelijkheid om oorsprong vast te stellen - Gevolgen

(Verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 871)

4 Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Navordering van rechten bij invoer of bij uitvoer - Voorwaarden voor afzien van navordering, gesteld in artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79 - "Vergissing van bevoegde autoriteiten zelf" - Begrip

(Verordening nr. 1697/79 van de Raad, art. 5, lid 2)

Samenvatting

5 Procedureregels worden in het algemeen geacht te gelden voor alle bij hun inwerkingtreding aanhangige geschillen, in tegenstelling tot materiële regels, die doorgaans worden geacht niet te gelden ten aanzien van vóór hun inwerkingtreding verworven rechtsposities.

6 De artikelen 871 en 873 van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, verlenen de Commissie een beslissingsbevoegdheid, inzonderheid ingeval de bevoegde autoriteiten van mening zijn, dat is voldaan aan de voorwaarden om niet tot navordering van douanerechten over te gaan. Deze beslissingsbevoegdheid heeft tot doel, de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht te verzekeren. De mogelijkheid van voorlegging aan de Commissie zou worden uitgehold, indien deze het advies moest opvolgen dat de douaneautoriteiten in het aan haar gezonden verzoek hadden geformuleerd. De Commissie kan evenwel niet op grond van deze beslissingsbevoegdheid handelen in strijd met het recht van de belastingplichtige op niet-navordering van de douanerechten, wanneer zij na afloop van haar onderzoek concludeert, dat de onderneming voldoet aan de voorwaarden voor niet-navordering.

7 Wanneer bij een controle a posteriori van invoer die heeft plaatsgevonden in het kader van een preferentiële regeling, de in het certificaat EUR. 1 vermelde oorsprong niet kan worden bevestigd, moet worden geconcludeerd dat het goed van onbekende oorsprong is en dat het certificaat EUR. 1 en het preferentieel tarief derhalve ten onrechte zijn toegekend.

Hieruit volgt dat de Commissie, waaraan het verzoek wordt voorgelegd om vast te stellen, of de douaneautoriteiten van een lidstaat verplicht zijn om tot navordering van de invoerrechten over te gaan, tot de conclusie mag komen, dat het haar toegezonden dossier volledig is en dat er voor haar geen reden is om, alvorens uitspraak te doen, om aanvullende informatie te verzoeken, wanneer de autoriteiten van de staat van uitvoer aan de autoriteiten van de staat van invoer hebben meegedeeld, dat de exporteur niet kon aantonen, dat de betrokken producten van oorsprong uit dat gebied waren, en de autoriteiten van de staat van invoer noch de importeurs de conclusie hebben aangevochten, dat die producten van onbekende oorsprong waren.

8 Op grond van de tekst zelf van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79 inzake navordering van de rechten bij invoer of bij uitvoer, komt het gewettigd vertrouwen van de belastingplichtige slechts voor de in dat artikel bedoelde bescherming in aanmerking, indien het de bevoegde autoriteiten "zelf" zijn die de grondslag hebben gecreëerd waarop het gewettigd vertrouwen berustte. Dus geven enkel de vergissingen die aan een actieve gedraging van de bevoegde autoriteiten zijn toe te schrijven, recht op niet-navordering van douanerechten. Deze voorwaarde kan niet vervuld worden geacht, wanneer de bevoegde autoriteiten zijn misleid, inzonderheid met betrekking tot de oorsprong van de goederen, door onjuiste verklaringen van de exporteur waarvan zij de geldigheid niet behoeven te controleren of beoordelen. Bovendien kan de belastingplichtige een gewettigd vertrouwen in de geldigheid van certificaten EUR. 1 niet baseren op het feit dat de douaneautoriteiten van een lidstaat ze voorshands hebben aanvaard: de rol van die autoriteiten bij de eerste aanvaarding van een aangifte vormt immers geen beletsel voor latere controles.