ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 354/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 17 juli 2015 — Denis Malcorp e.a. tegen Vlaams Gewest, andere partij; Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

(Zaak C-388/15)

(2015/C 354/21)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: Denis Malcorps, Myriam Rijssens, Guido Van De Walle

Verweerder: Vlaams Gewest

Tussenkomende partij: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

Prejudiciële vraag

Het gewestelijk RUP [ruimtelijk uitvoeringsplan] bevat stedenbouwkundige voorschriften waarin verordenend wordt vastgesteld dat de ontwikkeling van gebieden (meer bepaald voor zeehaven- en watergebonden bedrijven, voor logistiek park, voor waterweginfrastructuur en voor verkeers- en vervoersinfrastructuur) waarin zich natuurwaarden (areaal van een natuurlijk habitattype of leefgebied van een soort waarvoor de betrokken speciale beschermingszone is aangewezen) bevinden die een bijdrage leveren aan de instandhoudingsdoelstellingen voor de betrokken speciale beschermingszones, pas mogelijk is na de inrichting van duurzaam leefgebied in natuurkerngebieden (aangeduid binnen natura 2000-gebied) en na een beslissing van de Vlaamse regering met voorafgaand advies van de Vlaamse administratie bevoegd voor het natuurbehoud — die deel dient uit te maken van een aanvraag voor het bekomen van een stedenbouwkundige vergunning met het oog op de realisatie van de voormelde bestemmingen — dat de duurzame inrichting van de natuurkerngebieden geslaagd is.

Kunnen deze stedenbouwkundige voorschriften met de erin vooropgestelde positieve ontwikkelingen van het natuurkerngebied, in aanmerking worden genomen bij het in artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn (1) bedoelde bepalen van de mogelijke significante gevolgen en/of het maken van een passende beoordeling, of kunnen deze stedenbouwkundige voorschriften slechts als „compenserende maatregelen” in de zin van het vierde lid van artikel 6 van de Habitatrichtlijn worden aangemerkt, voor zover de bij deze bepaling gestelde voorwaarden vervuld zijn?

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7).
1)

Moet artikel 107 VWEU aldus worden uitgelegd dat de verplichting tot afname van elektrische energie die bij gelijktijdige warmtewinning wordt geproduceerd, in de zin van artikel 9a, lid 8, van de energiewet van 10 april 1997, in de in 2006 op basis van artikel 1, nr. 13, van de wet van 4 maart 2005 tot wijziging van de energiewet en van de milieuwet (Dz. U. 2005, nr. 62, volgnummer 552) geldende versie, staatssteun vormt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Italië) op 26 juni 2015 — Tecnoedi Costruzioni Srl/Comune di Fossano

(Zaak C-318/15)

(2015/C 311/29)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Tecnoedi Costruzioni Srl

Verwerende partij: Comune di Fossano

Prejudiciële vraag

Dienen de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU en de beginselen van vrijheid van vestiging en vrije dienstverrichting, het beginsel van gelijke behandeling, het discriminatieverbod en het evenredigheidsbeginsel aldus te worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling zoals die welke thans van kracht is in Italië, namelijk de artikelen 122, lid 9, en 253, lid 20-bis, van Decreto legislativo nr. 163 van 2006, betreffende de automatische uitsluiting van abnormaal lage inschrijvingen in aanbestedingsprocedures voor de toewijzing van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken met een geraamde waarde die onder de drempel ligt maar welke opdrachten een grensoverschrijdend belang hebben?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/14

Hogere voorziening ingesteld op 20 maart 2015 door Mohammad Makhlouf tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 21 januari 2015 in zaak T-509/11, Makhlouf/Raad

(Zaak C-136/15 P)

(2015/C 311/19)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Mohammad Makhlouf (vertegenwoordiger: G. Karouni, advocaat)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen;

— de besluiten en verordeningen van de Raad van de Europese Unie waarop het onderhavige beroep ziet, nietig verklaren voor zover zij betrekking hebben op rekwirant, en

— de Raad verwijzen in de kosten die rekwirant heeft gemaakt zowel voor de hogere voorziening als in de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant één enkel middel aan: onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht bij de toepassing van de regels met betrekking tot de op de Raad rustende verplichting.

Meer in het bijzonder verwijt rekwirant het Gerecht zich te hebben verlaten op een onvolledige en niet-uitgewerkte motivering van de Raad, waardoor het niet de specifieke en concrete redenen kon vaststellen waarom rekwirant op de lijst was geplaatst. Hierdoor was rekwirant niet in staat zich adequaat te verdedigen, aangezien hem niet bekend was dat hem het onderdrukken van betogers, het verstrekken van steun aan het regime of zelfs het plukken van voordeel van het regime werd verweten.

Daarnaast heeft het Gerecht de aard van zijn motiveringsplicht kennelijk gewijzigd door te proberen het tekortschieten van de Raad te verhelpen door ten onrechte en voor het eerst in zijn arrest aan te voeren dat rekwirant „voordeel trekt van het door het regime gevoerde beleid”.

Door het ontbreken van een duidelijke en nauwkeurige vermelding in de motivering van de Raad van het feit waarvan hij wordt beschuldigd en dat resulteerde in een beperkende maatregel, is aldus ernstig afbreuk gedaan aan de uitoefening van de rechten van verdediging van rekwirant.
a)

Kan het in de laatste zin van [lid 1] en in [lid 2] van artikel 3 van [verordening (EG) nr.] 1346/2000 (1) bedoelde vermoeden, ingeval er geen sprake is van een vestiging in een andere lidstaat, door degene die de bevoegdheid betwist, worden weerlegd door middel van het bewijs dat het centrum van de voornaamste belangen in een andere lidstaat is gelegen dan de lidstaat waarin de vennootschap haar statutaire zetel heeft?
2)

Is het verenigbaar met de voornoemde bepaling dat de bekentenis van de schuldenaar dat hij in staat van insolventie verkeert en een verzoek tot surseance van betaling „onder voorbehoud” (waarvan de kenmerken hierboven zijn beschreven) wil indienen, wordt aangemerkt als grond voor uitsluiting van de aanbesteding van de overheidsopdracht, waarmee het begrip „aanhangige” procedure als bedoeld in de communautaire (artikel 45 van de richtlijn) en nationale (artikel 38 D.Lgs. nr. 163/2006) regeling ruim wordt uitgelegd?
—

zelf definitief uitspraak doen over het geschil door nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2013/123/EU van de Commissie van 26 februari 2013 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1) voor zover daarbij bepaalde door de Franse Republiek verrichte uitgaven betreffende de tweede pijler van het programma van landelijke plattelandsontwikkeling uit hoofde van de begrotingsjaren 2008 en 2009 zijn uitgesloten, of de zaak terugverwijzen naar het gerecht voor uitspraak over het geschil;
1)

Moeten de artikelen 5 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, aldus worden uitgelegd dat luchtreizigers krachtens de verordening voor dezelfde boeking meermaals aanspraak kunnen maken op compensatie, wanneer de vlucht waarop de luchtvaartonderneming de reiziger heeft omgeboekt, wordt geannuleerd of vertraagd met meer dan drie uren, met het gevolg dat de compensatie krachtens artikel 7 van de verordening geen vaste compensatie is, maar afhangt van het aantal annuleringen of van de omvang van de annulering en dus van de vertraging?
2.

Ingeval vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: a) Dient bij de beoordeling van de mogelijkheid om op het grondgebied van een land een echtscheiding te erkennen ook artikel 10 van verordening (EU) nr. 1259/2010 te worden toegepast? b) Ingeval vraag 2 a) bevestigend wordt beantwoord: (1) Gaat het er in abstracte zin om dat uit een vergelijking blijkt dat het recht van de aangezochte staat weliswaar ook aan de ene echtgenoot toegang tot echtscheiding verleent, maar deze echtscheiding vanwege zijn geslacht afhankelijk stelt van andere procedurele en materiële voorwaarden dan bij de andere echtgenoot, of (2) Is het voor de toepasselijkheid van die bepaling nodig dat de toepassing van het in abstracte zin discriminatoire buitenlandse recht ook in het specifieke geval — in concrete zin — discrimineert? c) Ingeval vraag b) (2) bevestigend wordt beantwoord: Vormt instemming van de gediscrimineerde echtgenoot met de echtscheiding — ook bij wijze van aanvaarding van compensatiebetalingen — reeds aanleiding om die bepaling niet toe te passen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 294/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 19 mei 2015 — Minister Finansów/Jan Mateusiak

(Zaak C-229/15)

(2015/C 294/23)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Minister Finansów

Verwerende partij: Jan Mateusiak

Prejudiciële vraag

Moet artikel 18, aanhef en onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd dat vaste activa van de belastingplichtige, voor de verwerving waarvan hij voorbelasting heeft afgetrokken, op het moment van beëindiging van zijn activiteit na het verstrijken van de herzieningsperiode als bedoeld in artikel 187 van de richtlijn niet worden belast en niet worden opgenomen in de liquidatie-inventaris, als de bij wet vastgelegde periode voor de herziening van de voorbelasting voor de verwerving, die zich richt naar de verwachte gebruiksduur van deze activa in de economische activiteit van de belastingplichtige, is verstreken, of aldus dat deze vaste activa, ongeacht de herzieningsperiode op het moment van beëindiging van de economische activiteit van de belastingplichtige wel aan belasting worden onderworpen?

(1) PB C 347, blz. 1.
Zaak C-234/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanţa (Roemenië) op 21 mei 2015 — SC Doris Spedition SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanţa (Roemenië) op 21 mei 2015 — SC Doris Spedition SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați

(Zaak C-234/15)

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Constanţa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Doris Spedition SRL

Verwerende partijen: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați — Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța — Serviciul fiscal orășenesc Hârșova

Interveniërende partij: Administrația Fondului pentru Mediu București

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 110 VWEU zich tegen de invoering op grond van artikel 4, onder a), van Legea nr. 9/2012 van een heffing op verontreinigende emissies van uit de Gemeenschap afkomstige tweedehands motorvoertuigen die moet worden betaald bij de inschrijving volgens de wet, in de registers van de bevoegde autoriteit, van de verkrijging van het eigendomsrecht op een motorvoertuig als eerste eigenaar in Roemenië en de toekenning van een kentekenbewijs en een kentekennummer, alsook bij de overdracht van het eigendomsrecht op binnenlandse motorvoertuigen, tenzij een dergelijke heffing of een gelijksoortige heffing reeds is betaald?
2)

Mocht het Hof van Justitie vraag 1 bevestigend beantwoorden: moeten de buitengewone omstandigheden zich op dezelfde dag, de dag ervoor, of in algemene zin slechts in het kader van het geplande vluchtrooster hebben voorgedaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 254/13

Hogere voorziening ingesteld op 1 juni 2015 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, City Cycle Industries/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-260/15 P)

(2015/C 254/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert, gemachtigde, R. Bierwagen, C. Hipp, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: City Cycle Industries, Europese Commissie, Maxcom Ltd

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, City Cycle Industries/Raad van de Europese Unie, meegedeeld aan de Raad op 23 maart 2015, vernietigen;

— het verzoek in eerste aanleg van City Cycle Industries tot nietigverklaring van de bestreden verordening (1) afwijzen, en

— City Cycle Industries verwijzen in de kosten van de Raad van beide instanties.

Subsidiair,

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor herbeoordeling;

— de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: het Gerecht heeft artikel 13, lid 1, van de basisverordening (2) verkeerd uitgelegd door te oordelen dat de Raad onvoldoende bewijs had om te besluiten dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading. De uitlegging die het Gerecht heeft gegeven van de voorwaarden die individuele ondernemingen moeten vervullen om te worden vrijgesteld van de uitgebreide maatregelen is tegenstrijdig met de structuur van artikel 13 van de basisverordening.

Tweede middel: de vaststelling van het Gerecht dat de Raad op basis van het dossier geen bewijs had op basis waarvan hij in de bestreden verordening uitdrukkelijk kon besluiten dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading, is onvoldoende gemotiveerd. Voorts was de enige conclusie die door de Raad, en dus ook door het Gerecht, uit de feiten kon worden getrokken, anders dan volgt uit het arrest waartegen wordt opgekomen, dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading, aangezien het bestaan van overlading correct was aangetoond op nationaal niveau en het verzoek van verzoekster in eerste aanleg om vrijstelling niet gerechtvaardigd was. Door tot een ander oordeel te komen, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten.

(1) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 van de Raad van 29 mei 2013 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 990/2011 is ingesteld op de invoer van rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië (PB L 153, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51).
1)

Moet artikel 4, leden 1 en 2, onder f) en k), van verordening nr. 1346/2000 (1) aldus worden uitgelegd dat de gevolgen van de insolventieprocedure die worden beheerst door het recht van de staat waar de insolventieprocedure is geopend, kunnen meebrengen dat het vorderingsrecht van een schuldeiser die niet heeft deelgenomen aan de insolventieprocedure, in een andere lidstaat vervalt of dat de gedwongen tenuitvoerlegging van die vordering in een andere lidstaat wordt opgeschort?
I.

Met betrekking tot verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) (1) [hierna: „Rome I-verordening”]: 1) Kan de nationale rechter de in artikel 10, lid 2, van de Rome I-verordening gebruikte woorden „uit de omstandigheden blijkt” aldus uitleggen dat bij de beoordeling van de omstandigheden waarmee rekening moet worden gehouden om te bepalen of het redelijk is dat geen toestemming is verleend volgens het recht van het land waar een partij haar gewone verblijfplaats heeft, dient te worden gekeken naar de omstandigheden van de sluiting, het onderwerp en de uitvoering van de overeenkomst? 1.1) Moeten de in artikel 10, lid 2, bedoelde gevolgen van de in punt 1 beschreven situatie aldus worden uitgelegd dat wanneer, op basis van het door een partij gedane beroep [op het recht van het land waar zij haar gewone verblijfplaats heeft], uit de in aanmerking te nemen omstandigheden blijkt dat het verlenen van toestemming met betrekking tot het ingevolge artikel 10, lid 1, toepasselijke recht niet redelijkerwijs voortvloeit uit het gedrag van die partij, de rechter het bestaan en de geldigheid van de contractsbepaling dient te beoordelen volgens het recht van het land waar de partij die dat beroep heeft gedaan haar gewone verblijfplaats heeft? 2) Kan de nationale rechter artikel 10, lid 2, van de Rome I-verordening aldus uitleggen dat hij de discretionaire bevoegdheid heeft om — rekening houdend met alle omstandigheden van het geval — te beoordelen of het verlenen van toestemming met betrekking tot het ingevolge artikel 10, lid 1, toepasselijke recht, in het licht van de in aanmerking te nemen omstandigheden, niet redelijkerwijs voortvloeit uit het gedrag van de betrokken partij? 3) Indien een partij zich, voor het bewijs dat zij haar toestemming niet heeft verleend, krachtens artikel 10, lid 2, van de Rome I-verordening beroept op het recht van het land waar zij haar gewone verblijfplaats heeft, moet de nationale rechter dan rekening houden met dat recht voor zover op grond daarvan het door die partij verlenen van toestemming met betrekking tot het krachtens de overeenkomst toepasselijke recht, gelet op de genoemde omstandigheden, niet is aan te merken als redelijk gedrag? 3.1) Verzet het [Unierecht] zich er in dat geval tegen dat de nationale rechter een zodanige uitlegging geeft dat bij de beoordeling van de omstandigheden om te bepalen of het redelijk is dat geen toestemming is verleend, dient te worden gekeken naar de omstandigheden van de sluiting, het onderwerp en de uitvoering van de overeenkomst?
1)

Moet het begrip tegenvordering in de zin van artikel 6, punt 3, van verordening [OMISSIS] nr. 44/2001 (1) aldus worden uitgelegd dat daaronder mede valt de vordering die naar nationaal recht als tegenvordering is ingediend nadat in de herzieningsprocedure een definitief en uitvoerbaar geworden beslissing op de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij is vernietigd en dezelfde zaak voor nieuw onderzoek is terugverwezen naar de rechter in eerste aanleg, maar de verzoekende partij in haar op ongerechtvaardigde verrijking gebaseerde tegenvordering terugbetaling vordert van het bedrag dat zij heeft moeten betalen krachtens de — vernietigde — beslissing, uitgesproken in de procedure over de oorspronkelijke vordering van de verwerende partij?
2)

Indien het antwoord op de vorige vraag ontkennend luidt, moet dan het beginsel van gelijkwaardigheid aldus worden uitgelegd, dat de nationale rechter kan oordelen dat beide situaties, te weten die van personeel dat door de overheid in dienst wordt genomen via een arbeidsovereenkomst voor bepaalde duur en die van statutair personeel met een tijdelijke aanstelling op oproepbasis, gelijkwaardig zijn wanneer zich misbruik van arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd voordoet, of moet dit beginsel aldus worden uitgelegd, dat de nationale rechter bij de vorming van zijn oordeel over die gelijkwaardigheid, afgezien van de identiteit van de werkgever en de vraag of de verleende diensten en de bepaalde duur van de arbeidsovereenkomst identiek of vergelijkbaar zijn, ook rekening dient te houden met andere criteria, zoals, bij wijze van voorbeeld, de specifieke aard van de arbeidsovereenkomst of de statutaire aanstelling, of de bevoegdheid van de overheid om zichzelf te organiseren, die een verschillende behandeling van de twee situaties kunnen rechtvaardigen?
1)

Valt het door een voor de verwerking verantwoordelijke, als bedoeld in artikel 2, aanhef en onder d, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281, blz. 31), buiten de EU opdrachtgeven aan een recherchebureau gevestigd binnen de EU om middelen in te zetten voor de verwerking van persoonsgegevens op het grondgebied van een lidstaat onder het gebruik maken van middelen als bedoeld in artikel 4, eerste lid, aanhef en onder c, van die richtlijn?
1)

Zijn als gedistilleerde dranken aangeduide vloeistoffen met een alcoholgehalte van 27 volumeprocent die via apotheken in druppelbuisjes met een inhoud van 10 of 20 ml en als vernevelaar worden verkocht, dranken met een alcoholgehalte van meer dan 1,2 volumeprocent als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006 (1), wanneer volgens de aanwijzingen voor de dosering op hun verpakking a) vier druppels van de vloeistof in een glas water dienen te worden gedaan en over de dag verspreid dienen te worden gedronken, of indien nodig, vier druppels onverdund dienen te worden ingenomen, respectievelijk b) twee pufjes van de als vernevelaar verkochte vloeistof op de tong dienen te worden aangebracht?
1)

Is de beschermingstermijn genoemd in artikel 10 in verbinding met artikel 13, lid 1, van de Beschermingstermijnrichtlijn (1) van toepassing op auteursrechten die aanvankelijk beschermd werden door de nationale wetgeving op het gebied van het auteursrecht, maar vóór 1 juli 1995 zijn vervallen wegens het niet (tijdig) voldoen aan een formeel vereiste, meer in het bijzonder het niet (tijdig) afleggen van een instandhoudingsverklaring als bedoeld in artikel 21, lid 3, BTMW [Eenvormige Beneluxwet inzake tekeningen en modellen] (oud)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 205/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2015 — Provincia di Bari/Edilizia Mastrodonato srl

(Zaak C-147/15)

(2015/C 205/21)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Provincia di Bari

Verwerende partij: Edilizia Mastrodonato srl

Prejudiciële vraag

Moet artikel 10, lid 2, van de communautaire richtlijn 2006/21/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de activiteit bestaande in het opvullen van de stortplaats — wanneer daarbij andere afvalstoffen dan winningsafval worden gebruikt — nog steeds onderworpen is aan de afvalstoffenregeling van richtlijn 1999/31/EG (2), ook al is er geen sprake van handelingen van verwijdering van afvalstoffen, maar van nuttige toepassing daarvan?

(1) Richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën en houdende wijziging van richtlijn 2004/35/EG (PB L 102, blz. 15).

(2) Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (PB L 182, blz. 1).
1.

Is een incassobureau dat in het kader van de bedrijfsmatige inning van vorderingen namens zijn opdrachtgevers overeenkomsten inzake termijnbetaling aanbiedt aan de schuldenaren van deze opdrachtgevers, waarbij het voor zijn werkzaamheden kosten in rekening brengt die uiteindelijk door de schuldenaren dienen te worden betaald, aan te merken als „kredietbemiddelaar” in de zin van artikel 3, onder f), van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (1)?