ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14.

Tot de produkten waarop richtlijn 90/642 van toepassing is, behoren ook de aardappelen die in de bijlage bij deze richtlijn worden genoemd. Richtlijn 90/642 bevatte oorspronkelijk evenwel geen lijst van bestrijdingsmiddelen waarop zij toepassing moest vinden. Volgens artikel 1, lid 1, tweede alinea, moesten deze lijst en de overeenkomstige maximumgehalten worden vastgesteld door de Raad. Zo een lijst werd evenwel eerst in deze richtlijn ingevoegd bij richtlijn 93/58/EEG van de Raad van 29 juni 1993. ( 12 ) Aangezien richtlijn 90/642 enkel geldt voor de in de bijlage vermelde bestrijdingsmiddelen, kon zij pas van kracht worden nadat deze lijst was vastgesteld en in de richtlijn was ingevoegd. Met andere woorden, deze richtlijn bestond bijna drie jaar lang in hoofdzaak slechts op papier. Kanttekeningen bij een dergelijke wetgevingsmethode kunnen hier achterwege blijven. Voor het onderhavige geval is hoe dan ook van doorslaggevend belang, dat op de in 1993 vastgestelde lijst chloorprofam noch profam voorkomt. Zoals de Commissie terecht heeft opgemerkt, vindt derhalve ook richtlijn 90/642 in casu geen toepassing.
Hoofdstuk 17 van het douanetarief betreft „suiker en suikerwerk”; zowel volgens de IDR-nomenclatuur als volgens de GN omvat post 17.04 „suikerwerk zonder cacao”.

De toelichtingen van de Internationale Douaneraad en van het comité voor het geharmoniseerde systeem bij deze post zijn identiek geformuleerd:

„Deze post omvat het grootste deel van de vaste of halfvaste gesuikerde produkten, die in de regel als zodanig worden gebruikt als versnaperingen en die bekend zijn onder de verzamelnaam van suikerwerk of suikergoed.

Als voorbeelden van deze produkten kunnen worden genoemd:

(...) preparaten in de vorm van pastilles of dragees voor de keel of tegen de hoest, hoofdzakelijk samengesteld uit suiker (ook indien daaraan andere voedingsstoffen zoals meel of zetmeel zijn toegevoegd) en aromatiserende middelen (zelfstandigheden zoals benzylalcohol, menthol, eucalyptol en tolubalsem daaronder begrepen). Indien echter een aromatiserend middel, dat tevens geneeskrachtige eigenschappen bezit, per pastille of dragee, in een zodanige hoeveelheid aanwezig is, dat ze daardoor als een therapeutisch of profylactisch middel kunnen gebruikt worden, moet post 30.03 worden toegepast.”

Volgens het comité nomenclatuur omvat post 17.04 onder meer de volgende produkten:

„17.04 : Hoestbonbons, samengesteld uit suiker (ongeveer 99 %) waaraan kleine hoeveelheden van verschillende stoffen zoals menthol, eucalyptol, anijs, tolu, klein hoefblad, malrove, benzoë, enz. zijn toegevoegd, verpakt in een wikkel waarop de handelsnaam van het produkt, de samenstelling en in sommige gevallen een tekening van een hoestende man is aangebracht.”

Volgens verordening (EEG) nr. 717/85 ( 5 ) van de Commissie van 19 maart 1985 ( 6 ), waarop in de vragen van de twee verwijzende rechters wordt gedoeld, bevatten hoest- en keelpastilles aromatiserende middelen die eveneens geneeskrachtige eigenschappen bezitten, maar in te geringe hoeveelheden om ze als geneesmiddelen in de zin van aantekening 1 op hoofdstuk 30 te beschouwen.

Artikel 1 van de verordening luidt als volgt:

„Artikel 1

Hoest- en keelpastilles met de volgende samenstelling (in gewichtspercenten):

— saccharose, glucose en caramel: 99,50; — kamfer: 0,007; — menthol: 0,207; — eucalyptus: 0,069; — tołubalsem: 0,003; — thymol: 0,069; — benzylalcohol: 0,138,

dienen in het gemeenschappelijk douanetarief te worden ingedeeld onder post:

17.04 Suikerwerk zonder cacao (...)”
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 16 november 1994. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland. - Niet-nakoming - Richtlijn 90/425/EEG - Veterinaire controles - Niet-omzetting. - Zaak C-161/94.



Jurisprudentie 1995 bladzijde I-04805



Conclusie van de advocaat generaal

++++

1 In de onderhavige niet-nakomingsprocedure tegen Ierland concludeert de Commissie dat het den Hove behage:

1) vast te stellen dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden, die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zooetechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt(1), de krachtens genoemde richtlijn, inzonderheid artikel 26, en het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2) Ierland te verwijzen in de kosten.

2 Artikel 26 van richtlijn 90/425 bepaalt, dat de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om uiterlijk op 31 december 1991 aan de richtlijn te voldoen.

3 Daar de Commissie geen kennisgeving van een eventuele omzetting door de Lid-Staat had ontvangen, leidde zij bij aanmaningsbrief van 14 oktober 1992 de niet-nakomingsprocedure in. De aanmaningsbrief bleef onbeantwoord. Daarop bracht de Commissie op 11 mei 1993 een met redenen omkleed advies uit. Bij brief van de permanente vertegenwoordiging van Ierland bij de Europese Gemeenschappen van 15 juli 1993 deelde de Ierse regering de Commissie mee, dat een omzettingsprocedure aan de gang was. Daar de Commissie niet van de beëindiging van de procedure op de hoogte was gebracht, stelde zij op 10 juni 1994 beroep in bij het Hof van Justitie. Tot haar verdediging voerde de Ierse regering aan, dat bij verordening (statutory instrument) nr. 289 van 1994, op 21 september 1994 ondertekend door de Ierse minister van Landbouw, een deel van de richtlijn was omgezet, en dat voor het overige de nodige maatregelen in voorbereiding waren.

4 Vaststaat, dat bij het verstrijken van de door de Commissie gestelde termijn, de richtlijn nog niet volledig in nationaal recht was omgezet.

5 Derhalve moet het verzoek van de Commissie betreffende de niet-omzetting binnen de gestelde termijn, worden toegewezen.

6 Overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen.

Conclusie

7 Mitsdien geef ik het Hof in overweging vast te stellen:

1) Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden, die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zooetechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt, is Ierland de krachtens genoemde richtlijn, inzonderheid artikel 26, en het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Ierland wordt verwezen in de kosten.

(1) - PB 1990, L 224, blz. 29.
In het kader van het GATT en op basis van de in artikel 29 van richtlijn 90/531 aangegane verplichting om de daadwerkelijke toegang van de communautaire ondernemingen tot de markten van derde landen te verzekeren, heeft de Gemeenschap in 1993 met de Verenigde Staten een overeenkomst gesloten in de vorm van een verklaring van intentie, goedgekeurd bij besluit 93/323 van de Raad, het besluit dat in casu in geding is. Ingevolge artikel 1 van de overeenkomst is deze van toepassing op opdrachten voor leveringen, werken en andere diensten, die zijn geplaatst door de administratie en andere publiekrechtelijke organen van beide partijen bij de overeenkomst, daaronder begrepen de leveringen en werken betreffende de sector van de produktie, het vervoer en de distributie van elektriciteit.

Artikel 2, lidi, verplicht de Gemeenschap, de procedures die zijn neergelegd in de richtlijnen 77/62/EEG ( 6 ), 92/50/EEG ( 7 ) en 71/305/EEG ( 8 ) voor wat betreft het plaatsen van opdrachten tegen een hoger bedrag dan de daarin bepaalde drempelbedragen, uit te breiden tot de leveranciers, inschrijvers en dienstverrichters uit de Verenigde Staten. Een overeenkomstige verplichting, namelijk de uitbreiding van de procedures van de Buy America Act tot Europese inschrijvers (artikel 2, lid 2), werd aangegaan door de Verenigde Staten. Artikel 2, lid 3, handhaaft de uitzonderingen op de toepasselijkheid van de maatregelen tot liberalisering van de markten, die door beide partijen waren vastgelegd ten tijde van de sluiting, in het kader van het GATT, van de multilaterale overeenkomst inzake overheidsopdrachten van 1979. ( 9 )

In artikel 3, lid 1, verplicht de Gemeenschap zich ertoe, tot Amerikaanse produkten en inschrijvers uit te breiden haar regeling betreffende de gunning van opdrachten in de in richtlijn 90/531 bedoelde sectoren, met uitzondering van de sector telecommunicatie — voor welke artikel 5 verwijst naar een latere specifieke overeenkomst —, alsook de maatregelen ter verzekering van de daadwerkelijke toepassing daarvan, dat wil zeggen de in richtlijn 92/13/EEG ( 10 ) voorziene middelen. Een overeenkomstige verplichting werd vastgelegd voor de Verenigde Staten (artikel 3, lid 2).

De Gemeenschap en de Verenigde Staten hebben zich voorts verplicht, een gezamenlijk onderzoek te verrichten naar het economisch belang van de markten van goederen en diensten waarvoor liberalisatiemaatregelen waren getroffen, teneinde hun respectieve posities te bepalen in het kader van de GATT-onderhandelingen voor de herziening van de reeds genoemde multilaterale overeenkomst van 1979 (artikel 4).

Ten slotte wordt in artikel 7, lid 1, een afzonderlijke datum vastgesteld waarop de overeenkomst zal gaan gelden voor de levering van diensten.
Zijn de artikelen 5, 30, 37, 85, 86, 90, 92 en 95 EEG-Verdrag, in hun onderlinge samenhang beschouwd, verenigbaar met de aard en de normatieve kenmerken van een nationaal monopolie, zoals het monopolie dat, ook in zijn praktische toepassing, voortvloeit uit de in Italië geldende wettelijke regeling inzake tabaksfabrikaten, met name wat het uitsluitend recht op de produktie, het in de handel brengen, de verkoop en de distributie in het algemeen betreft, welk uitsluitend recht aan het nationale monopolie wordt verleend door een mechanisme dat op zich reeds van dien aard is dat het discriminaties in de zin van artikel 37 EEG-Verdrag kan veroorzaken, kan leiden tot voorkeuren die als ‚maatregelen van gelijke werking’ in de zin van artikel 30 EEG-Verdrag kunnen worden aangemerkt, en kan leiden tot een met de artikelen 86 en 90 EEG-Verdrag strijdig misbruik van machtspositie?

Meer in het bijzonder:

Is artikel 30 EEG-Verdrag verenigbaar met een nationale wettelijke regeling die de distributie in het klein van buitenlandse tabaksfabrikaten voorbehoudt aan een onderneming die een monopolie voor de verkoop van dergelijke produkten bezit, zodat het enige circuit voor het in de handel brengen van buitenlandse tabaksfabrikaten enkel uit de door bedoeld monopolie gemachtigde wederverkopers bestaat; en, ingeval de onverenigbaarheid wordt vastgesteld, vormt de nationale wettelijke regeling dan een met artikel 30 EEG-Verdrag strijdige maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve invoerbeperking?
39.

Daarnaast ben ik het niet eens met de Italiaanse regering, dat het verschil in bewoordingen in artikel 69, lid 2, en artikel 25, lid 4, van zuiver terminologische aard is. Doordat het het bevoegde orgaan voor arbeidsbemiddeling op grond van artikel 69, lid 2, is toegestaan de periode voor het zoeken van werk in „buitengewone gevallen” te verlengen, kan het rekening houden met alle omstandigheden van het geval (zie r. o. 9 van het arrest Coccioli, aangehaald in punt 12 hierboven). Bij zijn besluitvorming zal het in het bijzonder moeten beoordelen, mogelijk na raadpleging van de dienst voor arbeidsbemiddeling van de staat waarnaar de betrokkene zich heeft begeven, of diens vooruitzichten op werk in die staat van dien aard zijn, dat hij meer tijd moet krijgen om aldaar werk te vinden. Daarentegen mag de periode van toekenning van ziekteuitkeringen op grond van artikel 25, lid 4, enkel in geval van overmacht worden verlengd. Zoals reeds gezegd, kan het gebruik van dat begrip, dat enger is dan het begrip „buitengewone gevallen” in artikel 69, lid 2, worden verklaard door het feit, dat artikel 25, lid 4, betrekking heeft op een andere situatie. Het omvat enkel gevallen, waarin de periode van door de bevoegde diensten voor arbeidsbemiddeling toegestaan verblijf is verstreken. Bij het nemen van een beslissing overeenkomstig artikel 25, lid 4, is het bevoegde orgaan van de ziekteverzekering niet verplicht, de afweging te maken die op grond van artikel 69, lid 2, van de bevoegde dienst voor arbeidsbemiddeling wordt verlangd. Het gaat er dit orgaan alleen om, dat de betrokkene naar de bevoegde staat terugkeert.
Vaker nog heeft het Hof, inzake maatregelen tot regulering in de verkoop, aan het toepassingsgebied van artikel 30 een ruimere uitlegging gegeven. Het eerste arrest is dat in de zaak Oosthoek's Uitgeversmaatschappij ( 21 ), waarin het ging om een Nederlandse wettelijke regeling die het aanbieden of verstrekken van geschenken in het kader van commerciële activiteiten verbood. Een onderneming die in Nederland en België encyclopedieën op de markt bracht, werd vervolgd omdat zij de kopers van haar encyclopedieën een woordenboek of atlas cadeau gaf. Het Hof overwoog:

„Een wettelijke regeling die bepaalde vormen van reclame of bepaalde methoden van verkoopbevordering beperkt of verbiedt, zou ook zonder rechtstreeks voorwaarden voor de invoer te stellen, de omvang hiervan kunnen beperken doordat zij de verhandelingsmogelijkheden van de ingevoerde produkten ongunstig beïnvloedt. Ook indien een dergelijke regeling zonder onderscheid van toepassing is op nationale en ingevoerde produkten, is het niet uitgesloten dat het feit dat de betrokken onderneming gedwongen is, in de diverse Lid-Staten verschillende methoden van reclame of verkoopbevordering te hanteren of een door haar bijzonder doeltreffend geachte methode op te geven, een invoerbelemmering oplevert.”

Na, zoals in de zaak „Cassis de Dijon” te hebben onderzocht of de invoerbelemmering een rechtvaardiging kon vinden in dwingende behoeften verband houdende met de bescherming van de consument en de eerlijkheid van handelstransacties, kwam het Hof tot de bevinding dat een wettelijke regeling van liet type in geding, op die gronden was gerechtvaardigd.
Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 23 februari 1994. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - NIET-OMZETTING VAN RICHTLIJN. - ZAAK C-260/93.



Jurisprudentie 1994 bladzijde I-01611



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1. Bij een op 27 april 1993 ingediend verzoekschrift heeft de Commissie het Hof verzocht vast te stellen, dat het Koninkrijk België, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 86/278/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende de bescherming van het milieu, in het bijzonder de bodem, bij het gebruik van zuiveringsslib in de landbouw(1), de krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. Dienaangaande behoeft slechts te worden opgemerkt, dat de Belgische regering de haar telastgelegde inbreuk niet betwist. Zij beperkt zich ertoe, de te late omzetting te rechtvaardigen met een beroep op de overgang naar een federale staatsvorm die intussen heeft plaatsgevonden en als gevolg waarvan de bevoegheid ter zake van de door de richtlijn geregelde materie thans is verdeeld over de federale en de gewestelijke instanties; daardoor moesten ter omzetting van de richtlijn zowel op federaal als op gewestelijk niveau maatregelen worden getroffen. Volgens vaste rechtspraak van het Hof kan een Lid-Staat zich evenwel niet op nationale bepalingen, praktijken of situaties beroepen ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door gemeenschapsrichtlijnen opgelegde verplichtingen en termijnen.(2)

3. Ten slotte wordt het probleem niet wezenlijk gewijzigd door het feit dat België zijn verplichtingen ten dele is nagekomen doordat het in de loop van de procedure de door twee gewesten vastgestelde omzettingsbepalingen heeft meegedeeld.

4. Mitsdien geef ik het Hof in overweging, de vordering toe te wijzen en verweerder te verwijzen in de kosten van de procedure.

(*) Oorspronkelijke taal: Italiaans.

(1) - PB 1986, L 181, blz. 6.

(2) - Zie laatstelijk het arrest van 2 augustus 1993, zaak C-303/92, Commissie/Nederland, Jurispr. 1993, blz. I-4739.
Inderdaad heeft de Commissie voor het eerst in het inleidend verzoekschrift gesteld, dat het verzuim de bedoelde richtlijnen vóór 31 december 1992 om te zetten, de totstandkoming van de interne markt in gevaar kan brengen en in casu schending kan opleveren van artikel 8 A juncto artikel 5, EEG-Verdrag, maar zoals zijzelf bij repliek verklaart, had zij niet de bedoeling, ter ondersteuning van haar vordering achteraf nog een middel aan te voeren of hoe dan ook een nieuwe grief naar voren te brengen: zij heeft alleen willen beklemtonen, dat de omzetting van de betrokken richtlijnen inmiddels meer urgentie had verkregen.

Het is trouwens duidelijk, dat nu de schriftelijke procedure vóór 31 december 1992 was beëindigd, de Commissie de Nederlandse regering in geen geval het verwijt had kunnen maken, een verplichting te hebben geschonden die toen nog niet bestond.
„1)

Artikel 14, eerste alinea, van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen is van toepassing op de gemeenschapsambtenaar wiens uit hoofde van het Statuut verplichte vestiging in de staat van de zetel van de instelling waarbij hij gaat werken, samenvalt met de aanvaarding van zijn ambt. Het voornemen (of de voornemens) van de betrokkene bij de wijziging van zijn woonplaats is (zijn) niet van belang.
Dat betoog kan mij niet overtuigen. In de eerste plaats merk ik op, dat overeenkomstig artikel 4, lid 1, van de verordening, dat de takken van sociale zekerheid preciseert waarop de verordening van toepassing is, ouderdomsuitkeringen binnen de werkingssfeer van deze bepalingen vallen (artikel 4, lid 1, sub c). Volgens artikel 4, lid 2, is de verordening van toepassing op alle algemene en bijzondere stelsels van sociale zekerheid, welke al of niet op premie-of bijdragebetaling berusten. De verordening is daarentegen niet van toepassing op de sociale bijstand (artikel 4, lid 4). Zoals ik reeds vermeldde, verklaarde het Hof in het arrest Frilli, dat het gewaarborgd inkomen, dat een niet op premie-of bijdragebetaling berustende uitkering met een gemengd karakter is (dat wil zeggen een uitkering die kenmerken zowel van sociale zekerheid als van bijstand vertoont), moet worden beschouwd als een uitkering bij ouderdom in de zin van verordening nr. 3 van de Raad, waarvoor verordening nr. 1408/71 in de plaats is gekomen. Het Hof verklaarde in het eerste punt van het dictum van zijn arrest:

„Het ‚gewaarborgd inkomen’, toegekend bij algemene wetgeving van een Lid-Staat, op grond waarvan bejaarden, in die staat woonachtig, recht hebben op een minimumpensioen, moet ten aanzien van werknemers in loondienst (...) in de zin van verordening nr. 3, die in die staat pensioengerechtigd zijn, worden beschouwd als een ‚uitkering bij ouderdom’ in de zin van artikel 2, lid 1, sub c, dezer verordening (...)”

Hieruit volgt, dat voor een persoon die in dezelfde situatie verkeert als Milazzo, het gewaarborgd inkomen ter fine van de toepassing van de verordening een ouderdomsuitkering is. Bijgevolg zijn de bepalingen van de verordening in beginsel van toepassing op het gewaarborgd inkomen, tenzij uit een of meer bijzondere bepalingen expliciet of impliciet blijkt, dat het gewaarborgd inkomen niet binnen hun werkingssfeer valt.
In een derde groep arresten, betreffende het verbod van verkoop op zondag ( 11 ), lijkt het Hof op het eerste gezicht definitief te hebben aanvaard, dat het beginsel van het arrest Dassonville ook van toepassing is op handelsregelingen van het in die arresten bedoelde type, met als gevolg dat hun verenigbaarheid met artikel 30 ondergeschikt is aan een dubbele voorwaarde: a) dat de betrokken wettelijke regeling een vanuit communautair gezichtspunt legitiem doel nastreeft, en b) dat de beperkende gevolgen die eruit voortvloeien, niet verder gaan dan wat nodig is om het gestelde doel te bereiken, of ook, naar de formulering in de genoemde arresten, niet verder gaan dan de gevolgen die inherent zijn aan een handelsregeling.

Het is juist, dat het Hof in dezelfde arresten, na de legitimiteit naar gemeenschapsrecht te hebben vastgesteld van een doel bestaande in het verzekeren van een verdeling van werken rusttijden die overeenkomt met het bijzondere nationale of regionale sociaal-culturele karakter, enkel heeft verklaard, dat de beperkingen van het handelsverkeer die eventueel uit een dergelijke regeling kunnen voortvloeien, niet buitensporig zijn ten opzichte van het nagestreefde doel ( 12 ), en vervolgens in het meest recente arrest in deze materie heeft gepreciseerd, dat om vast te stellen of de (eventuele) beperkende gevolgen van een dergelijke regeling niet verder gaan dan wat nodig is ter bereiking van het gestelde doel, onderzocht moet worden of het daarbij gaat om „directe, indirecte of enkel hypothetische gevolgen en of de verhandeling van ingevoerde produkten er niet sterker door wordt belemmerd dan die van binnenlandse produkten”. ( 13 )

Welbeschouwd heeft het Hof zich dus beperkt tot een marginale toetsing van de redelijkheid van de betrokken maatregel, meer bepaald van haar opportuniteit in verband met (eventuele) restrictieve effecten. Maar afgezien van de diverse gebruikte formuleringen en het meer of minder diepgaand onderzoek van de in geding zijnde regelingen, lijkt het ons niet mogelijk te ontkennen, dat het Hof altijd een onderzoek instelt naar het te bereiken doel en de daartoe door de nationale wetgever getroffen regelingen.
6.

In zaak C-11/92 vraagt de High Court of Justice, hoe de bepalingen van de richtlijn inzake het oppervlak dat de vermelding van het teer- en nicotinegehalte (artikel 3, lid 3, van de richtlijn) en de waarschuwingen (artikel 4, lid 4, van de richtlijn) op pakjes sigaretten moeten beslaan, dienen te worden uitgelegd. De regeling die met het oog op de omzetting van de richtlijn in het Verenigd Koninkrijk is vastgesteld, de Tobacco Products Labeling (Safety) Regulation 1991, voorziet op dit punt, dat de verschillende vermeldingen elk „ten minste 6 %” van de oppervlakte van de zijkant moeten beslaan. In het geval dat sigaretten van welk merk ook uit een andere Lid-Staat worden ingevoerd om in het Verenigd Koninkrijk in de handel te worden gebracht, worden de voorwaarden van de Britse regeling geacht te zijn vervuld, indien op het pakje in de Engelse taal waarschuwingen staan die in overeenstemming zijn met de door die andere Lid-Staat in het kader van de omzetting van de richtlijn gestelde eisen. De verwijzende rechter is van mening, dat volgens deze bepalingen de sigaretten die volgens de wetgeving van een Lid-Staat zijn geëtiketteerd en qua oppervlak voldoen aan de 4 %-eis, uit die andere Lid-Staat kunnen worden ingevoerd en in het Verenigd Koninkrijk in de handel kunnen worden gebracht. In het binnenland vervaardigde sigaretten zouden daarentegen slechts kunnen worden verkocht, indien hun etikettering voldoet aan de door de Britse regeling voorgeschreven eis van 6 %.