Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Toegang tot arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden – Gelijke behandeling – Bewijslast in geval van discriminatie

(Richtlijn 97/80 van de Raad, art. 4, lid 1)

2. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Toegang tot arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden – Gelijke behandeling

(Richtlijn 2002/73 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1, punt 3; richtlijn 76/207 van de Raad, art. 4)

3. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Toegang tot arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden – Gelijke behandeling – Bewijslast in geval van discriminatie

(Richtlijnen 95/46 en 2002/58 van het Europees Parlement en de Raad; richtlijn 97/80 van de Raad)

4. Prejudiciële vragen – Voorlegging aan Hof – Verplichting tot verwijzing

(Art. 267, derde alinea,VWEU)

Samenvatting

1. Artikel 4, lid 1, van richtlijn 97/80 inzake de bewijslast in gevallen van discriminatie op grond van het geslacht moet aldus worden uitgelegd dat het een kandidaat voor een beroepsopleiding die meent dat de weigering om hem tot deze opleiding toe te laten in strijd is met het gelijkheidsbeginsel, niet het recht op toegang tot de door de aanbieder van de opleiding bijgehouden informatie over de kwalificaties van de andere kandidaten voor diezelfde opleiding verleent teneinde deze kandidaat overeenkomstig voornoemde bepaling in staat te stellen het bewijs te leveren van de „feiten [...] die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden”.

Toch kan niet worden uitgesloten dat wanneer de verwerende partij in het kader van de vaststelling van dergelijke feiten weigert om informatie te verstrekken, dit de verwezenlijking van het door deze richtlijn nagestreefde doel in gevaar kan brengen en met name artikel 4, lid 1, ervan zijn nuttig effect kan ontnemen. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dit het geval is.

(cf. punten 38‑39, dictum 1)

2. Artikel 4 van richtlijn 76/207 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, of artikel 1, punt 3, van richtlijn 2002/73 tot wijziging van richtlijn 76/207, moet aldus worden uitgelegd dat het een kandidaat voor een beroepsopleiding niet het recht verleent op toegang tot door de aanbieder van deze opleiding bijgehouden informatie over de kwalificaties van de andere kandidaten voor diezelfde opleiding, wanneer die kandidaat meent dat hij niet overeenkomstig dezelfde criteria als de andere kandidaten toegang tot deze opleiding heeft gekregen en dat hij het slachtoffer is geworden van discriminatie op grond van het geslacht, zoals bedoeld in voornoemd artikel 4, of wanneer die kandidaat stelt het slachtoffer te zijn van de in voornoemd artikel 1, punt 3, bedoelde discriminatie op grond van het geslacht, wat de toegang tot die beroepsopleiding betreft.

(cf. punt 48, dictum 2)

3. Ingeval een kandidaat voor een beroepsopleiding zich op richtlijn 97/80 inzake de bewijslast in gevallen van discriminatie op grond van het geslacht kan beroepen om toegang te verkrijgen tot door de aanbieder van deze opleiding bijgehouden informatie inzake de kwalificaties van de andere kandidaten bij deze opleiding, kan dit recht op toegang worden aangetast door de regels van het recht van de Unie inzake vertrouwelijkheid.

Bijgevolg moeten de nationale rechterlijke instanties of de andere bevoegde instanties, wanneer zij beoordelen of de weigering van de verwerende partij om informatie te verstrekken in het kader van de vaststelling van feiten die discriminatie kunnen doen vermoeden, de verwezenlijking van het door richtlijn 97/80 nagestreefde doel in gevaar kan brengen en aldus met name artikel 4, lid 1, ervan zijn nuttig effect kan ontnemen, rekening houden met de regels inzake vertrouwelijkheid die voortvloeien uit de handelingen van het recht van de Unie, zoals richtlijn 95/46 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en richtlijn 2002/58 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn privacy en elektronische communicatie). Ook artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie voorziet in de bescherming van persoonsgegevens.

(cf. punten 54‑56, dictum 3)

4. De in artikel 267, derde alinea, VWEU neergelegde verplichting verschilt niet naargelang er in de betrokken lidstaat een accusatoir of een inquisitoir rechtsstelsel geldt.

Artikel 267 VWEU verleent de nationale rechterlijke instanties de bevoegdheid, en legt hun in voorkomend geval de verplichting op, om een prejudiciële vraag te stellen, zodra de rechter ambtshalve of op verzoek van partijen vaststelt dat in het geding ten gronde een in de eerste alinea van dit artikel bedoelde vraag rijst. Hieruit volgt dat de nationale rechterlijke instanties de meest uitgebreide bevoegdheid bezitten om zich tot het Hof te wenden, indien zij menen dat een bij hen aanhangig geding vragen doet rijzen die een uitlegging of een beoordeling van de geldigheid van bepalingen van recht van de Unie verlangen en ter zake waarvan zij een beslissing moeten nemen.

Bovendien berust de prejudiciële verwijzing op een dialoog van rechter tot rechter, waarvan het initiatief volledig afhankelijk is van de beoordeling door de nationale rechter van de relevantie en de noodzaak van deze verwijzing. Bijgevolg is de nationale rechter dus niet alleen bevoegd om te beoordelen of hij de uitlegging van een regel van het recht van de Unie noodzakelijk acht voor de beslechting van het aan hem voorgelegde geschil, maar, gelet op het mechanisme van de regeling van artikel 267 VWEU, eveneens om te beslissen hoe deze vragen moeten worden geformuleerd. De nationale rechter mag de partijen bij het bij hem aanhangige geding weliswaar uitnodigen mogelijke formuleringen van deze prejudiciële vragen voor te stellen, maar uiteindelijk blijft hij zelf uitsluitend bevoegd om zowel over de vorm als de inhoud van deze vragen te beslissen.

(cf. punten 61, 63‑66, dictum 4)