ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschappelijk douanetarief - Douanewaarde - Transactiewaarde - Vaststelling - Inkoopcommissie die niet is afgetrokken van aangegeven waarde en in invoeraangifte niet is onderscheiden van verkoopprijs van goederen - Daaronder begrepen

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 29, 32 en 33)

2. Douane-unie - Douaneaangiften - Controle a posteriori - Onvolledige invoeraangifte wegens onbedoelde vergissing van aangever - Herziening door douaneautoriteiten - Definitief

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 78, lid 3)

Samenvatting

$$1. De artikelen 29, 32 en 33 van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, moeten aldus worden uitgelegd dat een inkoopcommissie die is opgenomen in de aangegeven douanewaarde en in de invoeraangifte niet is onderscheiden van de verkoopprijs van de goederen, deel uitmaakt van de transactiewaarde als bedoeld in artikel 29 van het douanewetboek, en bijgevolg belastbaar is.

( cf. punten 17, 25, dictum 1 )

2. Wanneer de douaneautoriteiten bereid zijn een invoeraangifte te herzien en een beschikking vaststellen om een en ander recht te zetten" in de zin van artikel 78, lid 3, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, op grond dat de aangifte onvolledig was wegens een onbedoelde vergissing van de aangever, mogen deze autoriteiten niet van die beschikking terugkomen.

( cf. punten 24-25, dictum 2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek - Mannelijke en vrouwelijke werknemers - Gelijke beloning - Beloning - Begrip - Regeling inzake ouderdomspensioenen die aan ambtenaren worden uitgekeerd op grond van arbeidsverhouding - Daaronder begrepen

[EG-Verdrag, art. 119 (de art. 117 EG-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de art. 136 EG-143 EG)]

2. Sociale politiek - Mannelijke en vrouwelijke werknemers - Gelijke beloning - Artikel 119 van Verdrag (de artikelen 117-120 van het Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) - Toepassing in Finland - Beperking van werking in tijd - Inaanmerkingneming van alleen tijdvakken van arbeid na 1 januari 1994

[EG-Verdrag, art. 119 (de artikelen 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG); EER-Overeenkomst, art. 6 en 69]

Samenvatting

1. Een pensioen uit hoofde van een regeling als die van de in Finland vigerende Valtion eläkelaki (pensioenwet voor overheidspersoneel), valt binnen de werkingssfeer van artikel 119 van het Verdrag (de artikelen 117-120 van het Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG).

Aangezien het immers slechts geldt voor een bijzondere categorie van werknemers, het rechtstreeks afhankelijk is van het aantal dienstjaren en het bedrag ervan wordt berekend op basis van het laatste salaris van de ambtenaar, voldoet het uit hoofde van die regeling uitgekeerde pensioen aan de drie criteria die kenmerkend zijn voor de arbeidsverhouding welke het Hof in de arresten van 28 september 1994, Beune, C-7/93, en 29 november 2001, Griesmar, C-366/99, beslissend heeft geacht om uitkeringen uit hoofde van een pensioenregeling voor ambtenaren te kwalificeren voor de toepassing van artikel 119 van het Verdrag.

( cf. punten 47, 52 en dictum )

2. Ingevolge artikel 69 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, is het beginsel van gelijke beloning van mannelijke en vrouwelijke werknemers voor gelijke arbeid, dat is neergelegd in artikel 119 van het Verdrag (de artikelen 117-120 van het Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) op de Finse Republiek van toepassing sinds 1 januari 1994. Krachtens artikel 6 van deze Overeenkomst moet genoemd artikel 69 voor de toepasselijkheid ervan in de tijd op een pensioenregeling als die van de in Finland vigerende Valtion eläkelaki (pensioenwet voor overheidspersoneel), worden uitgelegd overeenkomstig het arrest van 17 mei 1990, Barber, C-262/88.

Hieruit volgt dat, wat de Republiek Finland betreft, op het beginsel van gelijke beloning van mannen en vrouwen geen beroep kan worden gedaan voor pensioenuitkeringen met betrekking tot vóór 1 januari 1994 vervulde tijdvakken van arbeid.

( cf. punten 54-55 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen - Voorbereiding van beschikkingen - Schriftelijke mededeling door Commissie aan lidstaten van resultaten van verificaties - Inhoud - Voorwaarden - Niet-inachtneming - Gevolg

(Verordening nr. 729/70 van de Raad, art. 5, lid 2, sub c; verordening nr. 1663/95 van de Commissie, art. 8, lid 1, eerste alinea)

Samenvatting

$$Volgens artikel 8, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1663/95 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 729/70 aangaande de procedure inzake de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL, afdeling Garantie, moet de Commissie, indien zij van mening is dat bepaalde uitgaven niet overeenkomstig de communautaire voorschriften zijn gedaan, de betrokken lidstaat van haar bevindingen in kennis stellen. Die kennisgeving moet aangeven welke correctiemaatregelen moeten worden genomen om naleving van de betrokken voorschriften in de toekomst te garanderen, dient een raming te bevatten van de uitgaven die de Commissie overweegt van financiering uit te sluiten, en moet een verwijzing bevatten naar verordening nr. 1663/95. De lidstaat moet over twee maanden beschikken om op die kennisgeving te antwoorden. Dienaangaande is de Commissie gehouden om in haar relaties met de lidstaten de voorwaarden in acht te nemen die zij zichzelf in uitvoeringsverordeningen heeft opgelegd. Al naar gelang van het belang van de niet-inachtneming van die voorwaarden kan daardoor immers de procedurele waarborg worden uitgehold, die artikel 5, lid 2, sub c, van verordening nr. 729/70 aan de lidstaten toekent, en die inhoudt dat het EOGFL de financiering slechts kan weigeren wanneer de uitgaven binnen een bepaalde periode zijn gedaan.

Voldoet niet aan de voorwaarden van artikel 8, lid 1, van verordening nr. 1663/95 een brief van de Commissie die niet naar die verordening verwijst, geen enkele raming bevat van de uitgaven waarvan de financiering kan worden geweigerd, en in een antwoordtermijn van zes weken voorziet. Door die drie onregelmatigheden heeft de Commissie de regels van artikel 8, lid 1, van deze verordening op aanmerkelijke wijze heeft geschonden en inbreuk gemaakt op de bij artikel 5, lid 2, sub c, vijfde alinea, van verordening nr. 729/70 aan de lidstaten toegekende procedurele waarborg. Een dergelijke brief kan derhalve geen kennisgeving krachtens artikel 8 vormen en niet het vertrekpunt zijn voor de in verordening nr. 729/70 bedoelde termijn van vierentwintig maanden.

( cf. punten 23-24, 26-27 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Uniforme wettelijke regelingen - Maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong - Vaststellingsprocedure - Verordening nr. 2377/90 - Mogelijkheid voor Commissie om daarin vermeldingen op te nemen betreffende voor clenbuterol toegestane therapeutische indicaties

(Verordening nr. 2377/90 van de Raad, bijlage III; verordening nr. 1312/96 van de Commissie; richtlijn 96/22 van de Raad)

Samenvatting

$$De vermeldingen betreffende voor clenbuterol toegestane therapeutische indicaties, opgenomen in bijlage III bij verordening nr. 2377/90 houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1312/96, moeten worden aangemerkt als vermeldingen die slechts een declaratoire waarde en niet een normatieve waarde hebben. In de eerste plaats kunnen deze vermeldingen immers niet aldus worden opgevat dat zij tot doel of gevolg hebben, een verbod uit te vaardigen op het op de markt brengen en het gebruik van clenbuterol, onder voorbehoud van de daarin genoemde therapeutische indicaties, dat zelfstandig zou zijn ten opzichte van het verbod van richtlijn 96/22. Voorts kunnen deze vermeldingen evenmin aldus worden opgevat dat zij tot doel of gevolg hebben dat de geldigheid wordt beperkt van de maximumwaarden voor residuen (MRL) die in het kader van verordening nr. 2377/90 voor clenbuterol zijn vastgesteld. Het was dus niet nodig dat verordening nr. 2377/90 de Commissie machtigt om in bijlage III bij die verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1312/96, vermeldingen betreffende de voor clenbuterol toegestane therapeutische indicaties op te nemen teneinde de relevante bepalingen van richtlijn 96/22 opnieuw onder de aandacht te brengen.

Hieruit volgt dat het Gerecht van een verkeerde rechtsopvatting blijk heeft gegeven door te oordelen dat de Commissie de beperking van de geldigheid van de MRL voor clenbuterol niet wettig kon baseren op de bepalingen van richtlijn 96/22, terwijl, enerzijds, de vermeldingen betreffende de voor clenbuterol toegestane therapeutische indicaties niet tot doel of gevolg hadden de geldigheid van de bij verordening nr. 1312/96 vastgestelde MRL te beperken, en anderzijds, geen enkele bepaling de Commissie verbood om in bijlage III bij verordening nr. 2377/90, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1312/96, te herinneren aan de gevolgen van de bepalingen van richtlijn 96/22, wat het voor clenbuterol toegestane therapeutische gebruik betreft.

( cf. punten 53-57 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief - Tariefposten - Inktcartridge zonder geïntegreerde printkop die alleen kan worden gebruikt in printer van bepaald type - Indeling onder postonderverdeling 3215 90 80 van gecombineerde nomenclatuur

Samenvatting

$$Bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1734/96, moet aldus worden uitgelegd dat een inktcartridge zonder geïntegreerde printkop die is samengesteld uit een kunststofbehuizing, schuimstof, een metaalzeef, dichtingen, een zegelfolie, een etiket, inkt en verpakkingsmateriaal op grond van algemene regel 3 b voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur moet worden ingedeeld onder de postonderverdeling 3215 90 80 van de gecombineerde nomenclatuur. Het bestanddeel waaraan de cartridge haar wezenlijk karakter ontleent, is immers de inkt in deze cartridge.

Voorts kan de omstandigheid dat het betrokken goed, zowel wat de cartridge als wat de inkt betreft, alleen kan worden gebruikt in een printer van een bepaald type, het goed niet het karakter van deel" of toebehoren" van een printer in de zin van post 8473 van de gecombineerde nomenclatuur verlenen, voorzover de cartridge geen bijzondere rol speelt bij de eigenlijke mechanische werking van de printer en het enkel mogelijk maakt dat de printer zijn normale functie vervult.

( cf. punten 27, 31-32, 35 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn - Bankverrichtingen bedoeld in artikel 13, B, sub d, punt 5 - Handelingen, bemiddeling daaronder begrepen, inzake waardepapieren - Begrip

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub d, punt 5)

Samenvatting

$$Artikel 13, B, sub d, punt 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat de bewoordingen handelingen inzake waardepapieren" doelen op handelingen die de rechten en verplichtingen van de partijen op waardepapieren kunnen doen ontstaan, wijzigen of tenietgaan, met uitzondering van de verrichting van een gewone materiële, technische of administratieve dienst die geen juridische en financiële wijzigingen meebrengt.

Anderzijds doelen de bewoordingen bemiddeling inzake waardepapieren" niet op diensten waarmee een onderaannemer wordt belast door een partij bij een contract aangaande een financieel product, waarbij enkel informatie over dat product wordt verstrekt en in voorkomend geval de verzoeken om inschrijving op de betrokken waardepapieren in ontvangst worden genomen en verwerkt, zonder dat zij ook de uitgifte ervan omvatten. Deze bewoordingen doelen integendeel op een afzonderlijke activiteit van een tussenpersoon ten behoeve van een partij bij een dergelijk contract, die onder meer kan inhouden dat wordt gewezen op gelegenheden om een dergelijk contract te sluiten, dat contact met de wederpartij wordt gelegd, en dat in naam en voor rekening van de cliënt wordt onderhandeld over de details van de wederzijdse prestaties.

( cf. punten 28, 33, 39-41 en dictum )
1)

Bij beoordeling of het verenigbaar is met de artikelen 59 en 60 van het Verdrag, wanneer de ontvangende lidstaat op in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters een nationale regeling toepast die een minimumloon voorschrijft, dienen de nationale autoriteiten of in voorkomend geval de nationale rechterlijke instanties na te gaan of deze regeling objectief gezien de bescherming van de ter beschikking gestelde werknemers waarborgt. Dienaangaande is de uitdrukkelijke bedoeling van de wetgever weliswaar niet beslissend, maar zij kan wel een aanwijzing vormen voor het met deze regeling nagestreefde doel.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Handelingen van de instellingen — Motivering — Verplichting — Omvang — EGKS-beschikking — (Art. 15 KS)

2. Procedure — Motivering van arresten — Draagwijdte

3. EGKS — Steun aan ijzer- en staalindustrie — Beschikking van Commissie — Beoordeling van wettigheid aan hand van gegevens die beschikbaar waren op ogenblik van vaststelling van beschikking — Verplichting van steunverlenende lidstaat en steunontvanger om met bekwame spoed alle relevante gegevens mee te delen — (Algemene beschikking nr. 3855/91, art. 6, lid 4)

4. Hogere voorziening — Middelen — Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs — Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting

Samenvatting

1. De door artikel 15 KS vereiste motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, opdat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens feitelijk of rechtens in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 15 KS voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen.

cf. punt 72

2. De op het Gerecht rustende verplichting om zijn beslissingen te motiveren houdt niet in, dat het op elk argument van de verzoeker in detail moet antwoorden, met name wanneer het argument niet voldoende duidelijk en nauwkeurig is en niet wordt gestaafd door een omstandig bewijs.

cf. punt 81

3. De wettigheid van een beschikking inzake staatssteun moet worden beoordeeld aan de hand van de gegevens waarover de Commissie kon beschikken op het ogenblik waarop zij haar beschikking gaf.

Een lidstaat kan de wettigheid van een dergelijke beschikking niet betwisten met een beroep op gegevens waarvan hij de Commissie gedurende de administratieve procedure niet in kennis heeft gesteld.

Aangezien aan de beslissing om de procedure van artikel 6, lid 4, van de vijfde staalsteuncode in te leiden een afdoend onderzoek van de Commissie voorafgaat, waarin de redenen worden uiteengezet waarom zij twijfelt aan de verenigbaarheid van de betrokken steunmaatregelen met de gemeenschappelijke markt, staat het aan de betrokken lidstaat en in voorkomend geval aan de begunstigde van de steun om het bewijs te leveren dat deze steun verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

cf. punt 86-88

4. Hoewel het alleen aan het Gerecht staat te beoordelen welke waarde moet worden gehecht aan de bewijselementen, is een middel ontleend aan een onjuiste opvatting van deze bewijselementen ontvankelijk in het kader van een hogere voorziening.

cf. punt 121
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Administratieve praktijk om bepaalde vitaminepreparaten die meer dan drievoudige van aanbevolen dagelijkse dosis bevatten, als geneesmiddel aan te merken – Rechtvaardiging – Bescherming van volksgezondheid – Geen – Noodzaak van grondige evaluatie van geval tot geval

[EG-Verdrag, art. 30 en 36 (thans, na wijziging, art. 28 EG en 30 EG; richtlijn 65/65 van de Raad, art. 1)]

Samenvatting

Een lidstaat die in andere lidstaten rechtmatig als voedingssupplement vervaardigde en in de handel gebrachte vitaminepreparaten systematisch als geneesmiddel indeelt wanneer zij meer dan het drievoudige van de door de nationale vereniging voor voedingsmiddelen aanbevolen dagelijkse dosis aan vitamines, andere dan de vitamines A en D, bevatten, komt de krachtens artikel 30 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG) op hem rustende verplichtingen niet na.

Wanneer een dergelijke indeling op basis van uitsluitend de aanbevolen dagelijkse dosis niet volledig voldoet aan de eis van indeling van elk vitaminepreparaat op basis van de farmacologische eigenschappen ervan en daaruit dus nog niet noodzakelijk volgt dat elk betrokken vitaminepreparaat binnen de definitie van geneesmiddel „naar werking” in de zin van richtlijn 65/65 inzake geneesmiddelen valt, belemmert deze praktijk het handelsverkeer, aangezien in andere lidstaten rechtmatig als voedingssupplement in de handel gebrachte of vervaardigde vitaminepreparaten in de betrokken lidstaat pas mogen worden verkocht nadat een vergunning voor het in de handel brengen als geneesmiddel is verkregen.

Deze praktijk kan niet worden gerechtvaardigd uit hoofde van de bescherming van de gezondheid en het leven van personen in de zin van artikel 36 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 30 EG), wanneer daarbij niet naar de verschillende toegevoegde vitamines, en met name naar de omvang van het eventuele risico van deze toevoeging voor de volksgezondheid, wordt onderscheiden, en door het stelselmatige karakter van deze praktijk geen identificatie en evaluatie van een reëel gevaar voor de volksgezondheid mogelijk is, waartoe een grondige evaluatie per geval van de mogelijke gevolgen van de toevoeging van deze vitamines zou zijn vereist.

(cf. punten 62, 65, 78‑79, 83 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening - Richtlijn 92/50 - Gunning van opdrachten - Economisch voordeligste aanbieding - Criteria - Milieubescherming - Toelaatbaarheid - Voorwaarden - Criterium waaraan slechts kan worden voldaan door enkele ondernemingen, waaronder onderneming die toebehoort aan aanbestedende dienst - Geen invloed - Zelfde oplossing indien richtlijn 93/38 van toepassing is

(Richtlijnen van de Raad 92/50, art. 36, lid 1, sub a, en 93/38, art. 34, lid 1, sub a)

Samenvatting

$$Artikel 36, lid 1, sub a, van richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening moet aldus worden uitgelegd dat de aanbestedende dienst, wanneer hij in het kader van een overheidsopdracht voor de exploitatie van het gemeentelijk busvervoer besluit een opdracht te gunnen aan de inschrijver met de economisch voordeligste aanbieding, rekening mag houden met milieucriteria zoals het niveau van de stikstofmonoxyde-emissies en het geluidsniveau van de bussen, voorzover deze criteria verband houden met het voorwerp van de opdracht, de aanbestedende dienst geen onvoorwaardelijke keuzevrijheid geven, uitdrukkelijke vermeld zijn in het bestek of in de aankondiging van de opdracht, en alle fundamentele beginselen van gemeenschapsrecht, en met name het discriminatieverbod, eerbiedigen.

Bovendien verzet het beginsel van gelijke behandeling zich er niet tegen dat dergelijke criteria worden gehanteerd louter omdat het eigen vervoerbedrijf van de aanbestedende dienst een van de weinige ondernemingen is die materieel kunnen aanbieden dat aan die criteria voldoet.

Dit zou niet anders zijn indien de betrokken procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten binnen de werkingssfeer zou vallen van richtlijn 93/38 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie. Aangezien de richtlijnen inzake overheidsopdrachten, waarvan de bepalingen inzake de gunningscriteria grotendeels in identieke bewoordingen zijn gesteld, in hun respectieve werkingssferen vergelijkbare doelen willen bereiken, en aangezien de eerbiediging van het gelijkheidsbeginsel de essentie vormt van die richtlijnen, bestaat er geen enkele reden om deze verschillend uit te leggen.

( cf. punten 69, 86, 88-93, dictum 1-3 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Handelingen van de instellingen - Richtlijnen - Uitvoering door lidstaten - Noodzakelijkheid van volledige uitvoering - Lijst in bijlage bij richtlijn, volledig overgenomen in voorstukken van uitvoeringswet - Toelaatbaarheid

(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 3, lid 3)

Samenvatting

$$Elke lidstaat waarvoor een richtlijn bestemd is, is verplicht om in zijn nationale rechtsorde alle maatregelen te treffen die nodig zijn om de volle werking van die richtlijn overeenkomstig het ermee beoogde doel te verzekeren. Het is onontbeerlijk dat de uit de nationale omzettingsmaatregelen voortvloeiende rechtssituatie voldoende bepaald en duidelijk is en dat de begunstigden in staat zijn kennis te nemen van al hun rechten en deze zo nodig geldend kunnen maken voor de nationale rechterlijke instanties.

Deze laatste voorwaarde is van bijzonder groot belang wanneer de betrokken richtlijn rechten toekent aan onderdanen van andere lidstaten, zoals het geval is met richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten. De bijlage bedoeld in artikel 3, lid 3, van de richtlijn bevat volgens de bewoordingen van die bepaling een indicatieve en niet-uitputtende lijst van bedingen die als oneerlijk kunnen worden aangemerkt. Vaststaat dat een erin voorkomend beding niet noodzakelijkerwijs als oneerlijk moet worden aangemerkt en dat omgekeerd een beding dat er niet in voorkomt, nochtans oneerlijk kan worden bevonden. Aangezien de lijst in de bijlage bij de richtlijn geen beperking aanbrengt in de vrijheid van de nationale autoriteiten bij de beoordeling of een beding oneerlijk is, wordt daarmee niet beoogd de consumenten verdergaande rechten toe te kennen dan uit de artikelen 3 tot en met 7 van de richtlijn voortvloeien. Zij brengt geen enkele wijziging in het door de richtlijn nagestreefde resultaat, dat als zodanig van de lidstaten wordt verlangd.

Daaruit volgt dat de volle werking van de richtlijn kan worden verzekerd in een voldoende nauwkeurig en duidelijk wettelijk kader zonder dat de lijst in de bijlage bij de richtlijn wordt opgenomen in de bepalingen ter omzetting van de richtlijn. Aangezien de lijst in de bijlage bij de richtlijn een indicatieve en illustratieve waarde heeft, dient zij als informatiebron zowel voor de nationale autoriteiten die belast zijn met de toepassing van de omzettingsmaatregelen als voor de particulieren die belang hebben bij die maatregelen. De lidstaten moeten ter bereiking van het resultaat van de richtlijn een vorm kiezen en middelen inzetten die in voldoende mate verzekeren dat het publiek kennis kan nemen van deze lijst.

( cf. punten 15, 18, 20-22 )