ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Punt 65 van het arrest van 1 december 2020, Federatie Nederlandse Vakbeweging (C‑815/18, EU:C:2020:976), dient als volgt te worden gerectificeerd: „Bijgevolg moet op de tweede vraag, onder c), worden geantwoord dat artikel 1, leden 1 en 3, en artikel 2, lid 1, van richtlijn 96/71 aldus moeten worden uitgelegd dat een werknemer die als chauffeur werkzaam is in de sector van het wegvervoer en die, in het kader van een charterovereenkomst tussen de in een lidstaat gevestigde onderneming waarbij hij in dienst is en een onderneming die zich bevindt in een andere lidstaat, cabotagevervoer verricht op het grondgebied van een lidstaat die niet de lidstaat is waar die werknemer gewoonlijk werkt, in beginsel moet worden geacht ter beschikking te zijn gesteld op het grondgebied van de lidstaat waar dat vervoer wordt verricht. De duur van het cabotagevervoer is geen relevante factor voor de beoordeling of er sprake is van een dergelijke terbeschikkingstelling, onverminderd de mogelijke toepassing van artikel 3, lid 3, van die richtlijn.”
31

In casu staat vast dat EU als grensarbeider in Luxemburg woont, is aangesloten bij het Luxemburgse socialezekerheidsstelsel en in Luxemburg onderworpen is aan de inkomstenbelasting. Omdat hij vanwege zijn arbeidsovereenkomst in Luxemburg aan de Luxemburgse wetgeving is onderworpen, heeft EU verzocht om kinderbijslag te ontvangen voor zijn kind op basis van artikel 269, eerste alinea, onder b), van het wetboek sociale zekerheid, waarin staat te lezen dat recht heeft op kinderbijslag: „eenieder die op grond van het toepasselijke internationale instrument onderworpen is aan de Luxemburgse wetgeving en valt binnen de werkingssfeer van de communautaire verordeningen of van andere door Luxemburg gesloten bi- of multilaterale instrumenten die de sociale zekerheid betreffen en voorzien in de betaling van de kinderbijslag conform de wetgeving van het land van tewerkstelling, voor de leden van zijn gezin”.
2.

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Kosten gemaakt in het kader van een hogere voorziening – Middelen waarmee vragen worden opgeworpen die niet specifiek van belang zijn voor het Unierecht of geen ongewone moeilijkheden opleveren voor het geding (zie punten 24‑37)
2)

Fred Olsen, S.A. wordt verwezen in haar eigen kosten van de procedure in hogere voorziening en in de kosten van Naviera Armas, S.A.
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 5, 6)
2)

Het Europees Parlement wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten die Strabag Belgium NV in de onderhavige hogere voorziening zijn opgekomen.
16

Artikel 6, leden 1, 3 en 4, van deze richtlijn luidt: „1. De lidstaten treffen voor de speciale beschermingszones de nodige instandhoudingsmaatregelen; deze behelzen zo nodig passende specifieke of van ruimtelijke-ordeningsplannen deel uitmakende beheersplannen en passende wettelijke, bestuursrechtelijke of op een overeenkomst berustende maatregelen, die beantwoorden aan de ecologische vereisten van de typen natuurlijke habitats van bijlage I en de soorten van bijlage II die in die gebieden voorkomen. […] 3. Voor elk plan of project dat niet direct verband houdt met of nodig is voor het beheer van het gebied, maar afzonderlijk of in combinatie met andere plannen of projecten significante gevolgen kan hebben voor zo’n gebied, wordt een passende beoordeling gemaakt van de gevolgen voor het gebied, rekening houdend met de instandhoudingsdoelstellingen van dat gebied. Gelet op de conclusies van de beoordeling van de gevolgen voor het gebied en onder voorbehoud van het bepaalde in het vierde lid, geven de bevoegde nationale instanties slechts toestemming voor dat plan of project nadat zij de zekerheid hebben verkregen dat het de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied niet zal aantasten en nadat zij in voorkomend geval inspraakmogelijkheden hebben geboden. 4. Indien een plan of project, ondanks negatieve conclusies van de beoordeling van de gevolgen voor het gebied, bij ontstentenis van alternatieve oplossingen, om dwingende redenen van groot openbaar belang, met inbegrip van redenen van sociale of economische aard, toch moet worden gerealiseerd, neemt de lidstaat alle nodige compenserende maatregelen om te waarborgen dat de algehele samenhang van Natura 2000 bewaard blijft. De lidstaat stelt de Commissie op de hoogte van de genomen compenserende maatregelen. Wanneer het betrokken gebied een gebied met een prioritair type natuurlijke habitat en/of een prioritaire soort is, kunnen alleen argumenten die verband houden met de menselijke gezondheid, de openbare veiligheid of met voor het milieu wezenlijke gunstige effecten dan wel, na advies van de Commissie, andere dwingende redenen van groot openbaar belang worden aangevoerd.”
15

Gelet op de voorgaande overwegingen heeft de Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag: „Staat het beginsel dat eenieder er recht op heeft dat zijn zaak binnen een redelijke termijn door een onpartijdig gerecht wordt behandeld, zoals verankerd in artikel 47, tweede alinea, van het [Handvest] en in artikel 6, lid 1, Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat in het recht van de Unie is neergelegd in artikel 6, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met het beginsel dat voortvloeit uit artikel 67 VWEU, volgens hetwelk de Unie een gemeenschappelijke ruimte van recht tot stand brengt waarin de grondrechten worden geëerbiedigd, alsook met het beginsel dat voortvloeit uit de artikelen 81 en 82 VWEU, dat de Unie een justitiële samenwerking ontwikkelt in burgerlijke en strafrechtelijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen, die is gebaseerd op het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen en van beslissingen in buitengerechtelijke zaken, in de weg aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling die is vervat in artikel 5 sexies van wet nr. 89/2001, die partijen van wie is erkend dat de Italiaanse Staat hun een ‚billijke vergoeding’ wegens de onredelijke duur van gerechtelijke procedures is verschuldigd, verplicht een reeks voorwaarden te vervullen om betaling daarvan te verkrijgen, alsook het verstrijken van de in artikel 5 sexies, lid 5, van wet nr. 89/2001 bedoelde termijn af te wachten, zonder dat zij in de tussentijd een gerechtelijke executievordering kunnen instellen, en zonder dat zij nadien vergoeding kunnen vorderen van de schade die zij hebben geleden wegens de late betaling, ook wanneer de ‚billijke vergoeding’ is toegekend wegens de onredelijke duur van een burgerrechtelijke procedure met grensoverschrijdende gevolgen of in elk geval in een aangelegenheid die onder de bevoegdheid van de Europese Unie valt en/of in een aangelegenheid waarvoor de Europese Unie in de wederzijdse erkenning van gerechtelijke titels voorziet?”
4.

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Kosten gemaakt in het kader van een hogere voorziening – Advocatenhonoraria – Gevolmachtigde advocaten die zowel in de administratieve procedure bij het EUIPO als in de procedure bij het Gerecht een grondige kennis van de betreffende zaak hebben verworven [Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 144, b), en art. 184, lid 1] (zie punten 29, 30)
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 november 2017 –

Rózsavölgyi

(Zaak C‑259/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Kredietovereenkomst gesteld in vreemde valuta – Onvoldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en over de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Prejudiciële vragen–Ontvankelijkheid–Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken–Vermelding van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94) (zie punten 15‑17)

2. Prejudiciële vragen–Bevoegdheid van het Hof–Grenzen–Algemene of hypothetische vragen–Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (zie punt 23)

Dictum

Het door de Budai Központi Kerületi Bíróság (rechter voor het centrum van Boeda, Hongarije) bij beslissing van 31 maart 2017 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 256 van 7.8.2017.
Met betrekking tot het verzoek om voorlopige maatregelen dat de Commissie in het kader van de inbreukprocedure tegen Polen heeft ingediend, is de voorwaarde inzake spoedeisendheid vervuld, aangezien de verrichtingen van actief bosbeheer in het Białowieżabos, een gebied van communautair belang en een speciaal beschermingsgebied voor vogels, onherstelbare en ernstige schade kunnen toebrengen aan het milieu. Zodra de schade als gevolg van het kappen en verwijderen van bomen zich eenmaal heeft voorgedaan, kan deze schade later namelijk niet meer ongedaan worden gemaakt indien de niet-nakomingen die de Commissie de Republiek Polen verwijt, zouden worden vastgesteld. De ernst van de door de Commissie gestelde schade blijkt verder uit het feit dat deze activiteiten, mede gelet op de omvang en de intensiteit ervan, bij voortzetting ervan de onomkeerbare metamorfose van een natuurlijk bos tot een beheerd bos kunnen teweegbrengen op een niet te verwaarlozen oppervlakte, hetgeen zou kunnen leiden tot het verlies van habitats voor zeldzame soorten.

Het staat aan de partij die een dergelijke schade aanvoert, het bestaan ervan vast te stellen. Hoewel in dit verband niet hoeft te worden aangetoond dat het absoluut zeker is dat die schade zal ontstaan, en een voldoende graad van waarschijnlijkheid volstaat, moet de verzoeker niettemin het bewijs leveren van de feiten op grond waarvan een dergelijke schade kan worden verwacht.

Artikel 279 VWEU verleent het Hof de bevoegdheid om alle voorlopige maatregelen vast te stellen die het noodzakelijk acht om de volledige doeltreffendheid van de eindbeslissing te waarborgen.

In dit verband moet de kortgedingrechter, zodra de zaak aan hem is voorgelegd, ervoor zorgen dat de maatregelen die hij voornemens is te gelasten, voldoende doeltreffend zijn om hun doel te bereiken. Het is juist daartoe dat artikel 279 VWEU een ruime beoordelingsbevoegdheid aan deze rechter verleent bij de uitoefening waarvan deze, rekening houdend met de omstandigheden van elke zaak, het voorwerp en de draagwijdte van de gevraagde voorlopige maatregelen nader kan omschrijven en, indien hij zulks passend acht en in voorkomend geval zelfs ambtshalve, aanvullende maatregelen kan vaststellen om de doeltreffendheid te waarborgen van de voorlopige maatregelen die hij gelast.

De kortgedingrechter moet met name de doeltreffendheid van een krachtens artikel 279 VWEU aan een partij gericht bevel kunnen waarborgen door elke maatregel vast te stellen die tot doel heeft de beschikking in kort geding door deze partij te doen naleven. Een dergelijke maatregel kan met name bestaan in de oplegging van een dwangsom ingeval de betrokken partij dit bevel niet zou eerbiedigen.

De oplegging van een dwangsom om de door de kortgedingrechter opgelegde voorlopige maatregelen door een lidstaat te doen naleven, strekt er bovendien toe de doeltreffende toepassing van het Unierecht te waarborgen, die inherent is aan de in artikel 2 VEU verankerde waarde van de rechtsstaat, waarop de Unie is gegrondvest.

(zie punten 97, 99, 100, 102)
30

Ingevolge artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien rekwirant in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten in hogere voorziening te worden verwezen.
1)

Artikel 34 van verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, gelezen in samenhang met artikel 53 van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden moet aldus worden uitgelegd dat de Europese Commissie niet verplicht is noodmaatregelen in de zin van dit laatste artikel vast te stellen indien een lidstaat haar overeenkomstig artikel 54, lid 1, van deze laatste verordening officieel in kennis stelt van de noodzaak om dergelijke maatregelen te nemen, wanneer niet duidelijk is dat een product waarvoor krachtens of overeenkomstig verordening nr. 1829/2003 een vergunning is verleend, een ernstig risico voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu kan inhouden.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 24 oktober 2017 –

Hitachi Rail Italy Investments en Finmeccanica

(Gevoegde zaken C‑655/16 en C‑656/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vennootschapsrecht – Richtlijn 2004/25/EG – Openbaar overnamebod – Artikel 5, lid 4, tweede alinea – Mogelijkheid om onder welomlijnde omstandigheden en op grond van duidelijk omschreven criteria de biedingsprijs te wijzigen – Nationale regeling die voorziet in de mogelijkheid voor de toezichthoudende autoriteit om de prijs van een openbaar overnamebod te verhogen in geval van samenspanning tussen de bieder en de verkoper”

Vrijheid van vestiging–Vennootschappen–Richtlijn 2004/15–Openbaar overnamebod–Bescherming van minderheidsaandeelhouders, verplicht bod en billijke prijs–Mogelijkheid voor de lidstaten om hun toezichthoudende autoriteiten ertoe te machtigen om onder welomlijnde omstandigheden en op grond van duidelijk omschreven criteria de biedingsprijs te wijzigen–Nationale regeling op grond waarvan de prijs van een openbaar overnamebod mag worden verhoogd in geval van samenspanning tussen de bieder of de in onderling overleg met hem handelende personen en een of meer verkopers–Geen nadere bepaling van de specifieke gedragingen die kenmerkend zijn voor het begrip samenspanning–Toelaatbaarheid–Voorwaarde–Begrip dat op voldoende duidelijke, nauwkeurige en voorspelbare wijze uit die regeling kan worden afgeleid

(Richtlijn 2004/25 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, lid 4, tweede alinea)

(zie punt 23 en dictum)

Dictum

Artikel 5, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, op grond waarvan de nationale toezichthoudende autoriteit de prijs van een openbaar overnamebod mag verhogen in geval van „samenspanning”, zonder dat daarin de specifieke gedragingen worden genoemd die kenmerkend zijn voor dat begrip, voor zover de uitlegging van dat begrip op voldoende duidelijke, nauwkeurige en voorspelbare wijze uit die regeling kan worden afgeleid door middel van de door het nationale recht erkende uitleggingsmethoden.

( 1 ) PB C 121 van 18.4.2017.
Zaak C‑497/16

Strafzaak

tegen

Juraj Sokáč

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Nejvyšší soud)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Drugsprecursoren – Verordening (EG) nr. 273/2004 – Artikel 2, onder a) – Begrip ‚geregistreerde stof’ – Uitsluiting van geneesmiddelen – Richtlijn 2001/83/EG – Artikel 1, punt 2 – Begrip ‚geneesmiddel’ – Geneesmiddel dat efedrine of pseudo-efedrine bevat – Verordening (EG) nr. 111/2005 – Artikel 2, onder a) – Begrip ‚geregistreerde stof’ – Bijlage – Opneming van geneesmiddelen die efedrine of pseudo-efedrine bevatten – Geen invloed op de werkingssfeer van verordening (EG) nr. 273/2004”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 2 maart 2017

Harmonisatie van de wetgevingen – Controle op de handel in drugsprecursoren – Verordeningen nr. 273/2004 en nr. 111/2005 – Werkingssfeer – Geregistreerde stoffen – Begrip – Geneesmiddelen in de zin van richtlijn 2001/83 – Daarvan uitgesloten

[Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 273/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1258/2013, art. 2, a), en nr. 1259/2013; richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, art. 1, punt 2]

„Geneesmiddelen” in de zin van artikel 1, punt 2, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004, die bestaan uit „geregistreerde stoffen” in de zin van artikel 2, onder a), van verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1258/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013, zoals efedrine en pseudo-efedrine, blijven buiten de werkingssfeer van verordening nr. 273/2004 vallen na de inwerkingtreding van verordening nr. 1258/2013 en van verordening (EU) nr. 1259/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Gemeenschap en derde landen in drugsprecursoren.

(zie punt 35 en dictum)
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 27 april 2017 – Bachman

(Zaak C‑535/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Bescherming van de consument – Richtlijn 93/13/EEG – Artikel 2, onder b) – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Begrip ‚consument’ – Natuurlijke persoon die met een kredietinstelling een schuldvernieuwingsovereenkomst sluit om te voldoen aan de verplichtingen tot aflossing van de kredieten die door een handelsvennootschap bij die kredietinstelling zijn aangegaan”

Bescherming van de consument–Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten–Richtlijn 93/13–Begrip consument–Natuurlijke persoon die met een kredietinstelling een schuldvernieuwingsovereenkomst sluit om te voldoen aan de verplichtingen tot aflossing van de kredieten die door een handelsvennootschap bij die kredietinstelling zijn aangegaan–Daaronder begrepen–Voorwaarden

[Richtlijn 93/13 van de Raad, tiende overweging en art. 2, b)]

(zie punten 32‑38, 41 en dictum)

Dictum

Artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon die zich bij een schuldvernieuwing jegens een kredietinstelling contractueel ertoe heeft verbonden om kredieten af te lossen die oorspronkelijk aan een handelsvennootschap voor haar activiteit waren verleend, als een consument in de zin van die bepaling kan worden aangemerkt wanneer die natuurlijke persoon geen duidelijke band heeft met die vennootschap en op die manier heeft gehandeld voor doeleinden die buiten zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit vallen, maar op grond van zijn banden met de persoon die de zeggenschap over die vennootschap had, en met de persoon die aan de oorspronkelijke kredietovereenkomsten accessoire overeenkomsten (borgtochtovereenkomsten of hypotheekovereenkomsten) had gesloten.

( 1 ) PB C 38 van 6.2.2017.
1)

Artikel 107, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een door de eindverbruikers gefinancierde regeling waarbij elektriciteit die is opgewekt door installaties die gebruikmaken van zonne-energie, moet worden afgenomen tegen een hogere prijs dan de marktprijs, zoals die welke is ingevoerd bij de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling, als een maatregel van de staat of als een met staatsmiddelen bekostigde maatregel moet worden aangemerkt.
25

In casu wijst de verwijzende rechter erop dat tegen Adelsmayr tijdens zijn proces in de Verenigde Arabische Emiraten door het openbaar ministerie de doodstraf is geëist. Hij voegt hieraan toe dat de betrokkene bij verstek is veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf, doch enkel in een tussentijdse procedure, en dat, wanneer de strafprocedure na zijn uitlevering wordt hervat, de doodstraf alsnog kan worden opgelegd.
Clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding, op grond waarvan de vernieuwing van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de overheidssector om „objectieve redenen” in de zin van die clausule is gerechtvaardigd op de enkele grond dat de controletaken van het veterinaire personeel een niet‑permanent karakter hebben wegens de veranderingen in de omvang van de activiteiten van de te controleren ondernemingen, tenzij – hetgeen de nationale rechter dient na te gaan – met de vernieuwing van de overeenkomsten werkelijk wordt beoogd te voorzien in een specifieke behoefte in de betrokken sector, echter zonder dat budgettaire overwegingen aan de basis van die vernieuwing mogen liggen. De omstandigheid dat opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd worden vernieuwd in afwachting van de afronding van vergelijkende onderzoeken, volstaat bovendien niet om die regeling in overeenstemming te brengen met die clausule, indien de concrete toepassing van die regeling in feite leidt tot misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, hetgeen de nationale rechter eveneens dient na te gaan.
10

M. is de directeur van een ziekenhuis dat is ingeschreven als handelsvennootschap met beperkte aansprakelijkheid, waarvan het kapitaal volledig in handen is van een privépersoon die ook de hoedanigheid van handelaar heeft. Ter gelegenheid van een inspectie op de activiteiten van dit ziekenhuis door een ambtenaar van de bevoegde inspectiedienst is op basis van facturen van verschillende leveranciers vastgesteld dat dit ziekenhuis in de loop van de periode van 10 januari 2012 tot en met 19 december 2012 leveringen van medische verbruiksartikelen had ontvangen voor een totaal van 339052,76 Bulgaarse lev (BGN) exclusief belasting over de toegevoegde waarde, terwijl het betrokken ziekenhuis, dat in het register overheidsopdrachten niet was ingeschreven als aanbestedende dienst, gedurende heel 2012 geen procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten had gevoerd. Tevens is vastgesteld dat in 2011 66,27 % van de inkomsten van dit ziekenhuis afkomstig was van betalingen door de nationale ziektekostenverzekering, die een aanbestedende dienst is in de zin van de wet inzake overheidsopdrachten.