ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 13 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (tradingcurrencyassistant)

(Zaak T-91/19)

(2019/C 139/75)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk tradingcurrencyassistant — inschrijvingsaanvraag nr. 15225238

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 1056/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
Beroep ingesteld op 13 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CKPL)

(Zaak T-92/19)

(2019/C 139/76)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk (CKPL) — inschrijvingsaanvraag nr. 15368897

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 1060/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
Beroep ingesteld op 13 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AI currencypersonalassistant)

(Zaak T-95/19)

(2019/C 139/79)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk AI currencypersonalassistant — inschrijvingsaanvraag nr. 15225097

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 1053/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
—

nietig te verklaren het besluit van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden van 22 maart 2018, waarvan de klager kennis is gegeven via zijn raadsman middels een schrijven dat de raadsman van die Stichting, advocatenkantoor Beauchamps, had opgesteld, voor zover daarbij worden afgewezen zijn klacht over de schending van regels op het gebied van de bescherming van privé- en persoonsgegevens, zijn verzoek om een onderzoek daarnaar in te stellen en zijn verzoek tot schadevergoeding, welke de klager op 2 februari 2018 via zijn raadsman had ingediend;
1.

Eerste middel: de Europese Centrale Bank heeft op onrechtmatige of nalatige wijze gehandeld of verzuimd te handelen. In dit verband wordt het volgende aangevoerd: — schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen, aangezien de ECB, als instelling die verantwoordelijk is voor de uitvoering van het proces voor prudentiële toetsing en evaluatie (SREP), gewettigd vertrouwen heeft gewekt bij de aandeelhouders van Banco Popular Español, S.A., en — schending door de ECB van de zorgvuldigheidsplicht en de verplichting tot behoorlijk bestuur, door voor Banco Popular Español niet de passende vroegtijdige-interventiemaatregelen en/of herstelmaatregelen vast te stellen, hetgeen in strijd is met de richtsnoeren inzake de drempels voor de activering van vroegtijdige-interventiemaatregelen (artikel 27, lid 4, van richtlijn 2014/59).
—

Verzoeker stelt dat de ECB het recht onjuist heeft toegepast door te oordelen dat verzoekers betrekkingen met een derde partij twijfel deden rijzen ten aanzien van zijn integriteit in omstandigheden waarin de ECB erkent dat verzoeker geen kennis had van enig wangedrag van die derde partij op het moment en in omstandigheden waarin verzoeker een onschuldig slachtoffer was van dat wangedrag.
C 54/31

Beroep ingesteld op 12 december 2018 — DQ e.a. / Parlement

(Zaak T-730/18)

(2019/C 54/45)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: DQ en elf andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

— het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

dientengevolge,

— nietig te verklaren het stilzwijgend besluit tot afwijzing van het verzoek tot schadevergoeding („bestreden besluit”) dat de verzoekende partijen op 13 december 2017 uit hoofde van artikel 90, lid 1, van het Statuut hebben ingediend;

— voor zover nodig, nietig te verklaren het besluit van 12 september 2018 tot afwijzing van de klacht die op 23 mei 2018 uit hoofde van artikel 90, lid 2, van het Statuut is ingediend;

— vergoeding te gelasten van de immateriële schade die alle, globaal te beoordelen handelingen en gedragingen van het Parlement hebben veroorzaakt, welke schade door de verzoekende partij, onder voorbehoud van een nieuwe raming, ex aequo et bono wordt geraamd op het bedrag van 192 000 EUR;

— het Parlement te veroordelen tot betaling van de vertragingsrente die inmiddels verschuldigd is;

— de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen onrechtmatigheden van het Parlement in zijn hoedanigheid van werkgever aan, met name schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, niet-nakoming van de zorgplicht, ondermijning van hun waardigheid, schending van hun privé- en gezinsleven, schending van hun recht op bescherming van het medisch geheim en schending van hun recht op arbeidsomstandigheden die hun gezondheid, hun veiligheid en hun waardigheid eerbiedigen.

De verzoekende partijen stellen dat de door hen aan de orde gestelde feiten en gedragingen op het eerste gezicht authentieke of althans aannemelijke feiten en gedragingen vormden die het bestaan van psychisch geweld jegens hen doen vermoeden, en stellen dat het Europees Parlement aansprakelijk is, met name wegens zijn passiviteit bij de behandeling van hun verzoek om bijstand krachtens de artikelen 12 en 24 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie.
—

nietig te verklaren het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 4 oktober 2018, waarvan bij brief D316037 van 10 oktober 2018 kennis is gegeven, dat werd vastgesteld op grond van artikel 68 van besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, zoals gewijzigd, waarbij jegens verzoekster een schuldvordering ten bedrage van 130 339,35 EUR is vastgesteld uit hoofde van bedragen die onverschuldigd zijn uitgekeerd in het kader van parlementaire assistentie, en de terugvordering ervan werd gemotiveerd;
1.

Eerste middel, betreffende schending van verordening nr. 1049/2001, artikel 15, lid 3, VWEU en artikel 42 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Verzoeker betoogt in het bijzonder dat de toegang van het publiek tot documenten van de instellingen het juridische beginsel vormt, en de mogelijkheid tot weigering de uitzondering. De in artikel 4 van verordening nr. 1049/2001 bepaalde uitzonderingen waarop de Europese Dienst voor extern optreden zich beroept, bieden volgens hem geen rechtvaardiging voor de weigering van toegang tot de documenten, aangezien de in dit artikel gestelde voorwaarden niet zijn vervuld.
C 35/30

Beroep ingesteld op 28 november 2018 — Wacker Chemie/Commissie

(Zaak T-704/18)

(2019/C 35/37)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Wacker Chemie AG (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Kachel en D. Fouquet, Rechtsanwälte)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 van verweerster nietig verklaren, voor zover daarbij met betrekking tot de jaren 2012 en 2013 voor basislastafnemers met minstens 7 000 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 20 %, voor basislastafnemers met minstens 7 500 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 15 % en voor basislastafnemers met minstens 8 000 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 10 % van de gepubliceerde netwerktarieven wordt gelast;

— subsidiair, besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 van verweerster volledig nietig verklaren met betrekking tot de jaren 2012 en 2013;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van advocaten- en reiskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan, die in wezen identiek of soortgelijk zijn aan die welke zijn aangevoerd in zaak T-693/18, ZY/Commissie.
—

verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure alsook van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, als zij intervenieert in de procedure.
—

het EUIPO en, in voorkomend geval, de interveniërende partij verwijzen in de kosten van deze procedure en in die van de procedure bij het EUIPO.
1.

Eerste middel: schending van artikel 98 van het Financieel Reglement (1), artikel 60 van het Financieel Reglement van de ESMA (2), artikel 170 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, alsmede van het beginsel van equality of arms van de partijen in een geding, aangezien het beweerdelijk door verzoeker verschuldigde en in de bestreden handelingen vastgelegde bedrag niet overeenkomstig het genoemde artikel 170 door het Gerecht was vastgesteld.
2.

Niet-aanmelding als algemene regel (schending van artikel 3, lid 3, van verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad (1)) In het kader van het tweede middel wordt betoogd dat bij § 7a NNVG sprake is van een autonome regeling inzake financiële compensatie voor openbaredienstverplichtingen waarbij maximumtarieven voor scholieren, studenten, leerlingen en personen met verminderde mobiliteit worden vastgesteld, die volgens het Land Niedersachsen (deelstaat Nedersaksen, Duitsland) buiten het toepassingsgebied van verordening nr. 1370/2007 moet worden gelaten. Hieruit volgt dat § 7a NNVG overeenkomstig artikel 3, lid 3, tweede zin, van deze verordening bij de Commissie had moeten worden aangemeld.
2.

De omstreden uitsluiting waarin het bestreden besluit voorziet, is onrechtmatig, aangezien de Commissie die uitsluiting op grond van de beginselen van loyale samenwerking, evenredigheid, rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen had moeten beperken of ervan had moeten afzien Volgens de verzoekende partij is de omstreden uitsluiting onrechtmatig, aangezien de Commissie die uitsluiting op grond van de beginselen van loyale samenwerking, evenredigheid, rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen had moeten beperken of ervan had moeten afzien, ermee rekening houdend dat de toepasselijke Unierechtelijke bepalingen in verband met de beoordeling van de omstreden nationale regeling en praktijk niet noodzakelijkerwijs duidelijk zijn en ruimte bieden voor de door Hongarije bepleite uitlegging, en dat de Commissie die regeling en praktijk tevoren al kende, zonder er bezwaar tegen te hebben gemaakt.
2.

Tweede, subsidiair aangevoerde middel: er bestaat een hoger openbaar belang bij de openbaarmaking van de documenten waartoe bij het bestreden besluit toegang is geweigerd — De documenten waarvan om toegang is gevraagd, zijn van openbaar belang aangezien zij steun kunnen bieden bij de uitlegging van essentiële punten van verordeningen van de Europese Unie betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg, die eerder door de Europese Commissie zijn toegepast. — Ook al zou het Hof oordelen dat er een verband is tussen de hierboven aangehaalde gevoegde zaken C-350/17, Mobit, en C-351/17, Autolinee Toscane, die bij hem aanhangig zijn, en het verzoek om toegang tot documenten, dan nog is de toegang tot documenten overeenkomstig artikel 4, lid 2, in fine, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (3) toegestaan wanneer er een hoger openbaar belang in het spel is. — Het belang van de documenten — niet alleen voor verzoekster maar voor alle autoriteiten of betrokkenen die de verordeningen van de Unie betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg willen toepassen — is een hoger openbaar belang, zodat tot die documenten toegang moet worden verleend.
Het eerste middel berust op schending van het beginsel van nationale solidariteit zoals gedefinieerd door het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: „Hof”), dat een algemeen rechtsbeginsel is. Verzoeker betoogt in dit verband dat het Hof van oordeel is dat een voor een bepaalde categorie van de bevolking of werknemers bestemde regeling geen wettelijke regeling, maar een bedrijfsregeling is. Hij voert aan dat er, gelet op de discriminatie die bestaat tussen de zelfstandigen die verplicht zijn zich aan te sluiten bij de sociale regeling voor zelfstandigen (hierna „SRZ”), zelfs wanneer zij geen omzet realiseren of verlies lijden, en de anderen, zoals „auto-entrepeneurs” (micro-ondernemers), werknemers of ambtenaren, duidelijk geen sprake is van een wettelijke regeling.

Bovendien is verzoeker van mening dat het solidariteitsbeginsel, waarop de SRZ als wettelijk stelsel van sociale zekerheid volgens de Franse staat is gebaseerd, niet wordt geëerbiedigd door de SRZ aangezien verzoeker zelfs bij geringe inkomsten minimum- en forfaitaire bijdragen dient te betalen. Bovendien zou hem, wanneer hij onvoldoende bijdragen betaalt of deze te laat betaalt, zijn ziekte- of pensioenuitkering volledig kunnen worden ontnomen, wat niet het geval is voor andere Franse werknemers die zijn aangesloten bij een ander socialezekerheidsstelsel.
Beroep ingesteld op 31 juli 2018 — Telenet / Commissie

(Zaak T-470/18)

(2018/C 364/18)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Telenet (Mechelen, België) (vertegenwoordigers: Y. Desmedt en E. Monard, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden besluit in zijn geheel nietig verklaren; en

— de Commissie veroordelen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Dit beroep is gericht tegen besluit C(2018) 3410 final van de Commissie van 25 mei 2018 dat is vastgesteld in overeenstemming met artikel 7, lid 3, van richtlijn 2002/21/EC (1) en betrekking heeft op zaken BE/2018/2073: levering van lokale toegang voor grootgebruikers op een vaste locatie in België, BE/2018/2074: levering van centrale toegang voor grootgebruikers op een vaste locatie voor massaproducten in België en BE/2018/2075: televisie-omroepdiensten op grootgebruikersniveau in België.

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

1. Het eerste middel is eraan ontleend dat de Commissie artikel 7, lid 4, van richtlijn 2002/21/EG heeft geschonden en misbruik heeft gemaakt van haar beoordelingsvrijheid door geen Fase II-onderzoek te openen. — In dit verband voert verzoekster aan dat de Commissie de marktdefinitie van de Belgische nationale regelgevende instantie op meerdere punten in twijfel trok. — Verzoekster voert voorts aan dat de Commissie in overeenstemming met artikel 7, lid 4, van richtlijn 2002/21/EG een Fase II-onderzoek moet openen indien zij ernstige twijfels heeft over een voorgestelde regelgevende maatregel.

2. Het tweede middel is eraan ontleend dat de Commissie geen motivering heeft gegeven voor haar conclusie dat de gekozen marktdefinitie er niet toe noopt andere regelgeving vast te stellen. — In dit verband stelt verzoekster dat de Commissie het recht verkeerd heeft toegepast doordat de Commissie van mening was dat zij geen Fase II-onderzoek hoefde te openen omdat met de marktdefinitie die zij passender achtte vermoedelijk dezelfde regelgeving zou worden vastgesteld als in de ontwerpmaatregel was voorgesteld. De juiste marktdefinitie zou de rechtspositie van verzoekster noodzakelijkerwijs hebben gewijzigd.

3. Het derde middel is eraan ontleend dat de Commissie de procedurele waarborgen van richtlijn 2002/21/EG niet in acht heeft genomen. — In dit verband voert verzoekster aan dat de ontwerpmaatregel die de Belgische nationale regelgevende instantie aan de Commissie heeft overgelegd een marktdefinitie bevatte waarover de op grond van de artikelen 6 en 16, lid 6, van richtlijn 2002/21/EG vereiste openbare raadpleging niet had plaatsgevonden. Verzoekster voert voorts aan dat de Commissie procedurele vereisten heeft geschonden door haar mening te geven over een voorstel waarover geen openbare raadpleging had plaatsgevonden.

(1) Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (PB 2002 L 108, blz. 33).
1.

Schending van het gelijkheidsbeginsel Met het eerste middel wordt bekritiseerd dat verweerster slechts in beperkte mate rekening heeft gehouden met de relevante beroepservaring van interne sollicitanten, anders dan het geval was toen het ging om externe sollicitanten die zich bij een identieke selectieprocedure in een vergelijkbare situatie bevonden.
1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat door de publicatie van gegevens over handelstransacties van verzoeksters die dateren van vóór de inbreukperiode het vermoeden van onschuld wordt geschonden. In dit verband heeft de Commissie niet het recht om een besluit met toespelingen op inbreukmakend gedrag te publiceren waartegen verzoeksters niet kunnen opkomen. Door verzoeksters verzoeken om vertrouwelijke behandeling van deze gegevens te verwerpen, wordt in het bestreden besluit het recht dus verkeerd toegepast.
1.

Schending van wezenlijke rechten van verdediging en procedurele beginselen Met het eerste middel stellen verzoeksters met name dat het Bundeskartellamt aan de Commissie informatie heeft doorgegeven die verzoeksters in de loop van de sinds 2014 aanhangige nationale procedure bij het Bundeskartellamt in het kader van hun samenwerking ter beschikking hadden gesteld en die daarom overeenkomstig de regeling van uitwisseling van informatie op grond van artikel 12 van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad ( 1 ) niet had mogen worden doorgegeven.
Zaak T-385/18: Beroep ingesteld op 25 juni 2018 — Aldi/EUIPO — Crone (CRONE)

Beroep ingesteld op 25 juni 2018 — Aldi/EUIPO — Crone (CRONE)

(Zaak T-385/18)

Partijen

Verzoekende partij: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen en M. Minkner, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Christoph Michael Crone (Krefeld, Duitsland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag nr. 14 854 533 voor Uniebeeldmerk CRONE

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 in zaak R 1100/2017-1

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
3.

De Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling bij de berekening van de nettokosten en de verificatie of er geen sprake was van overcompensatie. — De Commissie is ten onrechte tot de slotsom gekomen dat de kosten die Česká pošta in het kader van de universele dienst en daarbuiten had gemaakt, waren toegekend in overeenstemming met punt 31 van de DAEB-kaderregeling van 2012. ( 1 ) — De Commissie heeft haar besluit in dat verband gebaseerd op een kennelijk onrealistisch contrafeitelijk scenario. — Het door de Commissie aanvaarde contrafeitelijke scenario hield geen rekening met het feit dat op grond van de Tsjechische postwet is vereist dat de prijzen alle gemaakte kosten weerspiegelen. — De nettokosten zijn berekend in schending van punt 32 van de DAEB-kaderregeling van 2012, aangezien bij die berekening relevante inkomstenbronnen niet in aanmerking werden genomen, ook al hadden deze betrekking op andere activiteiten dan DAEB.