Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Ambtenaren — Aanwerving — Procedures — Overgang van procedure van artikel 29, lid 1, van Statuut naar procedure van artikel 29, lid 2 — Toelaatbaarheid — Discretionaire bevoegdheid van tot aanstelling bevoegde gezag om keuzemogelijkheden te verruimen — (Ambtenarenstatuut, art. 29)

2. Ambtenaren — Aanwerving — Aanwerving op basis van artikel 29, lid 2, van Statuut — Inhoud van sollicitatiedossier — Overlegging ter verweer voor Gerecht van na aanstellingsbesluit opgestelde stukken inzake kundigheden van gekozen sollicitant — Toelaatbaarheid

3. Hogere voorziening — Middelen — Verkeerde beoordeling van feiten — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs — Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting — (Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58)

4. Ambtenaren — Beroep — Middelen — Misbruik van bevoegdheid — Begrip

Samenvatting

1. Aangezien het tot aanstelling bevoegde gezag, wanneer in een vacature moet worden voorzien, over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikt om de kandidaten te zoeken die uit een oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoen, kan het beslissen tot de volgende fase van de aanwervingsprocedure over te gaan, zelfs wanneer het in het kader van de eerste fase over nuttige sollicitaties beschikt.

Door het gebruik van de term "mogelijkheden" in artikel 29, lid 1, van het Statuut wordt overigens duidelijk uitgedrukt dat het tot aanstelling bevoegde gezag niet absoluut verplicht is om tot een bevordering of overplaatsing over te gaan, doch alleen dient na te gaan, of die maatregelen in het concrete geval kunnen leiden tot de aanstelling van een ambtenaar die uit het oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoet.

Bijgevolg kan het tot aanstelling bevoegde gezag ook beslissen tot de aanwervingsprocedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut over te gaan wanneer er een of meer sollicitanten zijn die voldoen aan alle in de kennisgeving van vacature voor het te vervullen ambt gestelde voorwaarden en eisen. Bovendien behoeft dit besluit niet noodzakelijkerwijs te worden genomen op het moment van de bekendmaking van de kennisgeving van vacature, en geldt daarvoor geen enkele publicatievoorwaarde. Het genoemde artikel 29, lid 2, wordt evenmin geschonden doordat degenen die in het kader van de interne aanwervingsprocedure hadden gesolliciteerd, niet ervan op de hoogte werden gebracht dat werd overgegaan tot de tot externe sollicitanten uitgebreide aanwervingsprocedure, wanneer in het kader van deze nieuwe procedure met de interne sollicitanten rekening zal worden gehouden en de in de kennisgeving van vacature gestelde eisen niet worden gewijzigd.

cf. punten 14-17, 19

2. Hoewel de rechtmatigheid van een aanwervingsbesluit moet worden beoordeeld aan de hand van de informatie waarover het tot aanstelling bevoegde gezag op het moment van de vaststelling van dit besluit beschikte, bepaalt artikel 29, lid 2, van het Statuut niet dat sollicitanten documenten die hun kwalificaties staven, of andere rechtvaardigingsstukken moeten overleggen, noch dat het tot aanstelling bevoegde gezag op het ogenblik van de vaststelling van het besluit in het dossier dient te beschikken over de documenten die de informatie in haar bezit bevestigen.

cf. punt 28

3. Blijkens artikel 225 EG en artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie is de hogere voorziening beperkt tot rechtsvragen en is het Gerecht derhalve bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen ─ tenzij de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken ─ en om die feiten te beoordelen. De beoordeling van de feiten levert, behoudens het geval van een onjuiste voorstelling van de aan het Gerecht overgelegde bewijselementen, geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof.

cf. punt 35

4. Het begrip misbruik van bevoegdheid heeft een welbepaalde inhoud en ziet op het geval dat een administratief gezag zijn bevoegdheden gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor zij zijn verleend. Er is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer op grond van objectieve, ter zake dienende en overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat de handeling uitsluitend of althans overwegend is vastgesteld om andere dan de aangegeven doelen te bereiken, dan wel te ontkomen aan de toepassing van een procedure waarin speciaal is voorzien.

cf. punt 46