19

Vervolgens heeft het Gerecht het eerste middel en het eerste onderdeel van het tweede middel, ontleend aan schending van artikel 4 van bijlage V bij het Statuut respectievelijk van artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut, in de punten 38 tot en met 56 van dat arrest op grond van de volgende overwegingen aanvaard: „38 [...] [het Gerecht voor ambtenarenzaken] heeft geoordeeld dat artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut [...] verlangde dat de in het Statuut opgenomen bepalingen betreffende de organisatie van de arbeidstijd en met name, de jaarlijkse vakantie, overeenstemmen met of ten minste gelijkwaardig zijn aan de minimumvoorschriften van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, zoals uitgelegd door de rechtspraak van het Hof en, met name, het reeds aangehaalde arrest Schultz-Hoff e.a. [...] 40 Opgemerkt zij echter dat de richtlijnen gericht zijn tot de lidstaten, en niet tot de instellingen van de Unie. Er kan derhalve niet van worden uitgegaan dat de bepalingen van richtlijn 2003/88 als zodanig de instellingen in de betrekkingen met hun personeel verplichtingen opleggen [...]. [...] 42 Dat een richtlijn de instellingen als zodanig niet bindt en geen grondslag kan vormen voor een exceptie van onwettigheid van een statutaire bepaling sluit echter niet uit dat op de in die richtlijn opgenomen regels of beginselen een beroep kan worden gedaan tegenover de instellingen, wanneer deze op zich slechts de specifieke uitdrukking vormen van de fundamentele regels van het [EG] Verdrag en van de algemene beginselen die voor die instellingen rechtstreeks gelden (zie in die zin arrest Hof van 9 september 2003, Rinke, C-25/02, Jurispr. blz. I-8349, punten 25‑28 [...]). 43 Bovendien kan een richtlijn een instelling binden wanneer zij in het kader van haar organisatievrijheid en binnen de grenzen van het Statuut, uitvoering heeft willen geven aan een bijzondere door een richtlijn genoemde verplichting of ook wanneer een algemene handeling die intern van toepassing is zelf uitdrukkelijk verwijst naar maatregelen die de wetgever van de Unie krachtens de Verdragen heeft vastgesteld (arrest [van het Gerecht voor ambtenarenzaken,] Aayhan e.a./Parlement, [F-65/07, JurAmbt. blz. I-A-1-1054 en II-A-1-567,] punt 116). [...] 45 Bovengenoemde uitzonderingen, volgens welke de bepalingen van een richtlijn een instelling in bepaalde omstandigheden indirect kunnen binden [...], gelden in casu echter niet. 46 Dienaangaande zij ten eerste opgemerkt [...] dat het in artikel 7 van richtlijn 2003/88 bedoelde recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon volgens vaste rechtspraak moet worden beschouwd als een bijzonder belangrijk beginsel van sociaal recht van de Unie, waarvan niet mag worden afgeweken en waaraan de bevoegde nationale autoriteiten slechts uitvoering mogen geven binnen de grenzen die uitdrukkelijk zijn aangegeven in de richtlijn zelf (zie arrest Hof van 24 januari 2012, Dominguez, C‑282/10, punt 16 en aldaar aangehaalde rechtspraak). 47 Ten tweede moet worden opgemerkt dat het recht op jaarlijkse vakantie uitdrukkelijk is neergelegd in artikel 31, lid 2, van het [Handvest], waaraan artikel 6, lid 1, VEU [...] dezelfde juridische waarde toekent als de Verdragen (zie in die zin arresten Hof van 22 november 2011, KHS, C-214/10, Jurispr. blz. I-11757, punt 37, 3 mei 2012, Neidel, C‑337/10, punt 40, en 21 juni 2012 ANGED, C‑78/11, punt 17). 48 Ten derde mag het recht op jaarlijkse vakantie niet restrictief worden uitgelegd (zie arrest ANGED, reeds aangehaald, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak). 49 Maar zelfs al wordt aangenomen dat het recht op jaarlijkse vakantie kan worden opgevat als een algemeen rechtsbeginsel in de zin van de in punt 42 hierboven genoemde rechtspraak, dat voor de instellingen rechtstreeks geldt en aan de hand waarvan de wettigheid van één van hun handelingen kan worden beoordeeld, er kan in geen geval van worden uitgegaan dat artikel 4 van bijlage V bij het Statuut Strack de uitoefening van dit recht heeft ontnomen. 50 Dit artikel definieert immers slechts de modaliteiten voor de overdracht en de compensatie in het geval jaarlijkse vakantiedagen niet zijn opgenomen, door de automatische overdracht van twaalf niet-opgenomen dagen naar het volgende jaar toe te staan en door te voorzien in een mogelijke overdracht voor dagen boven dat maximumaantal wanneer het vakantieverlof om redenen van dienstbelang niet kon worden opgenomen. Er kan dus niet van worden geoordeeld dat artikel 4 van bijlage V bij het Statuut de toekenning of de uitoefening van het recht op jaarlijkse vakantie afhankelijk stelt van een voorwaarde die deze bepaling haar zin ontneemt of dat het strijdig is met de opzet en het doel van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88. Afgezien daarvan lijkt het zowel door de noodzaak om een ongelimiteerde opeenhoping van niet-opgenomen vakantiedagen te vermijden als door de bescherming van de financiële belangen van de Unie gerechtvaardigd om de overdracht en de compensatie van niet-opgenomen vakantiedagen afhankelijk te stellen van bepaalde voorwaarden. [...] 52 Ten slotte moet worden opgemerkt dat er op grond van de bewoordingen van artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut niet van kan worden uitgegaan dat dit artikel beantwoordt aan de in punt 43 hierboven genoemde situatie, volgens welke de instellingen door de opneming van dit artikel in het Statuut uitvoering hebben willen geven aan een bijzondere in richtlijn 2003/88 genoemde verplichting, of dat de verwijzing in dat artikel naar de minimumvoorschriften die gelden op grond van maatregelen die krachtens de Verdragen op de gebieden van gezondheid en veiligheid zijn vastgesteld, refereert aan artikel 7, lid 1, van die richtlijn, aangezien het voorwerp van de richtlijn anders is dan dat van artikel 1 sexies van het Statuut. 53 Ten eerste zij opgemerkt dat artikel 1 sexies van het Statuut, dat deel uitmaakt van de algemene bepalingen van titel I van het Statuut, verwijst naar de conformiteit van de arbeidsomstandigheden van ambtenaren in actieve dienst, naar de ‚passende veiligheids- en gezondheidsnormen’, hetgeen betrekking lijkt te hebben op de technische minimumvoorschriften voor de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers op de werkplek, welke niet door de andere bepalingen van het Statuut worden geregeld, en niet op de minimumvoorschriften voor de veiligheid en de gezondheid in het algemeen, welke eveneens betrekking hebben op de in richtlijn 2003/88 bedoelde voorschriften voor de organisatie van de arbeidstijd en, met name, de jaarlijkse vakantie. Zoals de Commissie betoogt, zou een dermate ruime uitlegging van artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut indruisen tegen de vrijheid van de wetgever van de Unie op het gebied van de openbare dienst, welke is neergelegd in artikel 336 VWEU. 54 Ten tweede bevat het Statuut in titel IV en in bijlage V specifieke bepalingen voor de organisatie van de arbeidstijd en het verlof. De in deze zaak aan de orde zijnde vraag, namelijk over de modaliteiten voor de overdracht of de compensatie van niet-opgenomen vakantiedagen naar het volgende jaar, wordt specifiek geregeld door artikel 4 van bijlage V bij het Statuut. Aangezien deze bepaling een duidelijke en precieze regel bevat, die het recht op overdracht en compensatie van vakantieverlof aan de hand van het aantal niet-opgenomen vakantiedagen beperkt, kan niet op basis van een redenering die naar analogie wordt ontleend aan het reeds aangehaalde arrest Schultz-Hoff e.a. gebruik worden gemaakt van de bepalingen van richtlijn 2003/88, door zich te baseren op een andere statutaire bepaling zoals artikel 1 sexies als algemeen geldende regel, op grond waarvan kan worden afgeweken van de specifieke bepalingen van het Statuut ter zake. Zoals de Commissie voor het Gerecht voor ambtenarenzaken terecht heeft betoogd, zou dit leiden tot een uitlegging contra legem van het Statuut. 55 Hieruit volgt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut, in plaats van zich te baseren op artikel 4 van bijlage V bij het Statuut. 56 Derhalve moet worden geoordeeld dat het Gerecht voor ambtenarenzaken op twee punten van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan, namelijk door artikel 7 van richtlijn 2003/88 op basis van artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut toe te passen op de situatie van Strack, en wel ondanks de in artikel 4 van bijlage V bij het Statuut opgenomen beperkingen, en door te oordelen dat laatstgenoemd artikel niet van toepassing was op de in die zaak aan de orde gestelde kwestie.”