ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
49.

De gemeenschapswetgever heeft voorzien in een specifieke regeling ter bescherming van de werkneemster tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, namelijk richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992. ( 37 ) Deze gemeenschapsrichtlijn, die de arbeidsvoorwaarden voor deze categorie van werkneemsters in de Lid-Staten beoogt te coördineren, is op 19 oktober 1994 in werking getreden. Hoewel deze richtlijn in de onderhavige zaak niet van toepassing is, dient erop te worden gewezen, dat de oorspronkelijke tekst inzake de bescherming op het werk van de zwangere en de kortelings bevallen vrouw, zoals de Commissie die op 17 oktober 1990 ( 38 ) als voorstel aan de Raad had voorgelegd, in artikel 5 ( 39 ) voorzag in doorbetaling van het loon gedurende het zwangerschapsverlof (en wel gedurende ten minste veertien weken). Dit voorstel is door de Raad niet overgenomen. In de plaats daarvan bepaalt artikel 11 van richtlijn 92/85: „Rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst Ten einde de werkneemsters in de zin van artikel 2 te waarborgen dat zij de in dit artikel erkende rechten inzake de bescherming van hun veiligheid en gezondheid kunnen doen gelden, wordt het volgende bepaald: (...) 2. in het in artikel 8 bedoelde geval moeten worden gewaarborgd: (...) b) het behoud van een bezoldiging en/of het genot van een adequate uitkering van de werkneemsters in de zin van artikel 2; 3. de in punt 2, onder b, bedoelde uitkering wordt als adequaat beschouwd, wanneer zij een inkomen waarborgt dat gelijk is aan het inkomen dat de betrokken werkneemster zou ontvangen in geval van een onderbreking van haar werkzaamheden om gezondheidsredenen, binnen de grenzen van een eventueel, door de nationale wetten bepaald maximum.”
In dat geval behoeft het Parlement, strikt genomen, dus niet „opnieuw te worden geraadpleegd” (het heeft zijn advies immers nog niet uitgebracht), maar moet het worden geraadpleegd over een gewijzigd voorstel. Dit is precies hetgeen het Parlement voorstelde in zijn resolutie van 21 november 1990 ( 51 ) over de verplichting om in de samenwerkingsprocedure het advies van het Parlement af te wachten:

„(Het Parlement) wijst er echter op dat de procedure welke wordt toegepast met het oog op de onverwijlde totstandbrenging van de interne markt per 1 januari 1993 vaak een vrijwel gelijktijdige behandeling van de wetgevingsvoorstellen door het Parlement en de Raad vereist en verzoekt de Commissie derhalve, ten einde het Parlement in staat te stellen zich over een nog niet achterhaald wetgevingsvoorstel uit te spreken, gebruik te maken van de haar op grond van artikel 149, lid 3, van het EEG-Verdrag toekomende mogelijkheid en voor de eerste lezing door het Parlement officieel een gewijzigd voorstel in te dienen, ten einde rekening te houden met het verloop van de werkzaamheden in de Raad, indien die ertoe leiden dat de Commissie besluit het oorspronkelijke voorstel ingrijpend te wijzigen.”
6.

In deze omstandigheden heeft het Oberlandesgericht Frankfurt am Main het Hof de vier navolgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 3, lid 2, van verordening (EEG) nr. 3201/90 aldus worden uitgelegd, dat het verboden is op de etikettering van ‚Qualitätsweine mit Prädikat’ (kwaliteitswijnen met aanduiding) de aanduidingen ‚Kabinett’, ‚Spätlese’ of ‚Auslese’, behalve op de voorgeschreven wijze (in letters van hetzelfde type en dezelfde hoogte als de naam van het bepaalde gebied of de naam van de kleinere geografische eenheid dan het bepaalde gebied), ook nog in een ander lettertype en in grotere letters, met name op in het oog springende wijze als deel van een merk, op het etiket te vermelden? 2) Indien vraag 1 bevestigend moet worden beantwoord: kan het door ongestoord, in het oog springend en merkenmatig gebruik van aanduidingen op de etikettering van ‚Qualitätsweine mit Prädikat’ te goeder trouw verkregen en aangetoonde waardevolle bezit van een merk —zoals dat bij voorbeeld voor merken met een geografische aanduiding in artikel 40, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2392/89 is geregeld— aan een verbod als bedoeld in vraag 1 in de weg staan? 3) Moet artikel 3, lid 3, eerste alinea, sub a, eerste streepje, juncto artikel 3, lid 3, tweede alinea, van verordening (EEG) nr. 3201/90 aldus worden uitgelegd, dat het verboden is bij in bepaalde gebieden voortgebrachte Duitse kwaliteitswijnen de aanduiding ‚Weißherbst’, behalve in letters die even groot zijn als of kleiner zijn dan die waarmee het bepaalde gebied is aangeduid, ook nog in grotere letters, met name op in het oog springende wijze als deel van een merk, op het etiket te vermelden? 4) Indien vraag 3 bevestigend moet worden beantwoord: kan het door ongestoord, in het oog springend en merkenmatig gebruik van de aanduiding ‚Weißherbst’ op de etikettering van overeenkomstige wijnen te goeder trouw verkregen en aangetoonde waardevolle bezit van een merk — zoals dat bij voorbeeld voor merken met een geografische aanduiding in artikel 40, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2392/89 is geregeld — aan het in vraag 3 bedoelde verbod in de weg staan?”
33.

De toelichting onderscheidt goederen die „niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van het contract” van beschadigde goederen en bepaalt, dat in deze laatste categorie, wanneer de goederen slechts gedeeltelijk zijn beschadigd, „als transactiewaarde kan worden aangehouden de prijs bestaande in het percentage van de totale prijs, dat overeenkomt met de hoeveelheid onbeschadigde goederen in verhouding tot de totale aangekochte hoeveelheid”. Ook daar wordt geen onderscheid gemaakt naar gelang van de datum waarop de schade is ontstaan, zij het vóór of na de overgang van het risico op de koper.
3.

Volgens vaste rechtspraak van het Hof zijn eenvoudige administratieve praktijken niet te beschouwen als een geldige uitvoering van de verplichtingen die krachtens het gemeenschapsrecht rusten op de Lid-Staten tot wie de richtlijnen zijn gericht. ( 2 ) Dergelijke praktijken kunnen immers naar goeddunken van de administratie worden gewijzigd en genieten onvoldoende bekendheid. Onder administratieve praktijken dienen ook interne nota's en circulaires te worden verstaan. ( 3 ) Eveneens volgens vaste rechtspraak van het Hof is voor de omzetting van een richtlijn in intern recht weliswaar niet vereist, dat de bepalingen ervan formeel en letterlijk in een uitdrukkelijke, specifieke wettelijke bepaling worden overgenomen, en kan naar gelang van de inhoud van de richtlijn een algemene juridische context daartoe voldoende zijn. Voorwaarde daarbij is echter dat deze context daadwerkelijk de volledige toepassing van de richtlijn op voldoende bepaalde en duidelijke wijze verzekert, zodat, ingeval de richtlijn rechten voor particulieren in het leven beoogt te roepen, de begunstigden al hun rechten kunnen kennen en ze zo nodig voor de nationale rechterlijke instanties kunnen doen gelden. ( 4 ) Om de volledige toepassing van richtlijnen rechtens en niet alleen feitelijk te verzekeren, moeten de Lid-Staten immers voor een duidelijk wettelijk kader op het betrokken gebied zorgen. ( 5 )
In de zaak Töpfer ( 27 ) ging het om graan dat was geladen in Denemarken voor levering in de Bondsrepubliek Duitsland. De exporteur had geregeld, dat er gedurende het vervoer werd aangelegd in Groot-Brittannië, uitsluitend om het monetair compenserend bedrag toetreding op te strijken, aangezien er in die nieuwe Lid-Staat lagere prijzen golden. Het Hof verklaarde, dat

„(...) een exporteur die landbouwprodukten verzendt naar een nieuwe Lid-Staat vanuit een Lid-Staat die hogere prijzen toepast, geen aanspraak kan maken op compenserende bedragen toetreding, indien de produkten na het vervullen van de douaneformaliteiten in de Lid-Staat die aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van uitvoer als staat van bestemming is opgegeven, niet metterdaad op de markt van die staat in de bandel worden gebracht”. ( 28 )
22.

De Commissie en de twee regeringen die in deze zaak opmerkingen hebben ingediend, wijzen erop, dat 's Hofs benadering in het arrest De Peijper mogelijk was dank zij de toen reeds geboekte vooruitgang bij de harmonisatie van de gencesmiddelenwetgeving ( 12 ), en dank zij de samenwerking in deze sector tussen de administraties van de Lid-Staten. ( 13 ) In dit verband is eveneens verwezen naar de mededeling van de Commissie over de parallelle invoer van farmaceutische specialiteiten ( 14 ), gepubliceerd naar aanleiding van het arrest De Peijper, waarin met name werd gewezen op het belang van de samenwerking tussen de administratieve autoriteiten van de Lid-Staten voor een efficiënte controle op parallel geïmporteerde geneesmiddelen. Juist op grond van deze overwegingen nu zijn de Commissie en de interveniërende regeringen van mening, dat het niet mogelijk is om deze rechtspraak toe te passen in het kader van een vrijhandelsovereenkomst, die niet voorziet in enige harmonisatie van wetgeving noch in een specifieke verplichting tot samenwerking in deze sector door de administratieve autoriteiten van de partijen bij de Overeenkomst.
Ik begin met een onderzoek naar de gebruikelijke betekenis. De vraag is of „Erlöschen” (zoals gebruikt voor een mandaat) een algemene, neutrale term is, dan wel of het een notie impliceert van afloop, dit is passieve, automatische beëindiging, die niet te wijten is aan een initiatief of keuze van de mandaathouder. In zijn memorie van antwoord voor het Hof, stelt het Parlement dat „Erlöschen” enkel op een passieve, automatische afloop kan slaan (het einde van de vijfjarige termijn), in tegenstelling tot de meer neutrale term „Beendigung”. Dit overtuigt niet echt. „Erlöschen” lijkt mij als term even goed aan te sluiten bij neutrale termen zoals„Beendigung” of „Ende”, als bij een uitsluitend passieve term zoals „Ablauf”. ( 13 )

De door het Parlement gemaakte tegenstelling met „Beendigung” overtuigt zeker niet in het licht van de Nederlandse versie van de Regeling, waar precies het overeenstemmende woord „beëindiging” wordt gebruikt (en niet, bij voorbeeld, „afloop”). Welnu, het is vaste rechtspraak van het Hof dat een in verschillende talen geredigeerde tekst moet geïnterpreteerd worden in het licht van alle taalversies. ( 14 ) Uit een vergelijking met andere versies blijkt overigens dat de neutrale, algemene formulering niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Frans („à partir de la fin de leur mandat”), het Engels („from the end of their term of office”; „end of service” in de titel van de Regeling), het Italiaans („a partire del termine del loro mandato”; „fine” in de titel), en het Spaans („a partir del fin de su mandato”) wordt gebruikt. De Franse en Italiaanse versies zijn van bijzonder belang aangezien uit de door het Parlement voorgelegde stukken blijkt dat de Regeling door het Bureau werd aangenomen in de Franse versie, op basis van een eerder ontwerp in het Italiaans.

Ik besluit uit het voorgaande dat het woordgebruik in de Regeling geen steun biedt voor de restrictieve interpretatie die door het Europees Parlement wordt verdedigd, maar veeleer in de richting wijst van de algemene betekenis waarop Weber zich beroept. Laat mij nu onderzoeken of de interpretatie van het Parlement toch zou kunnen gevolgd worden, op basis van de algemene context van de Regeling. Ik beschouw daarbij achtereenvolgens de doelstelling van de Regeling, en de samenhang van de gehele tekst.
18.

Ten slotte moet worden opgemerkt, dat artikel 4 van de richtlijn de Lid-Staten toestaat een onderneming een tijdelijke (en in uitzonderlijke omstandigheden een definitieve) ontheffing van het vereiste van artikel 3, lid 1, te geven „in geval van overlijden of lichamelijke of wettelijke onbekwaamheid van de natuurlijke persoon die de werkzaamheden van vervoerder verricht of van de natuurlijke persoon die voldoet aan het bepaalde in artikel 3, lid 1, sub a) en c)”. Uit de schriftelijke opmerkingen van de Nederlandse regering blijkt dat Van Docsselaars oorspronkelijke verzoek om ontheffing was ingediend op grond van dit artikel, en niet op grond van artikel 5. Het is echter duidelijk, dat artikel 4 niet bedoeld is om te gelden in het geval van overlijden of onbekwaamheid van een vennoot in een onderneming die recentelijk niet met de zakelijke leiding van de onderneming belast is geweest.
17.

Verzoekster verzoekt de bestreden beschikking nietig te verklaren, voor zover deze een bedrag van 869296279 DR uit hoofde van uitvoerrestituties voor veevoeders niet als komende ten laste van het EOGFL erkent. De Commissie beroept zich voor deze weigering op de arresten van het Hof in de zaken C-35/88 (Commissie/Griekenland, Jurispr. 1990, blz. I-3125) en C-32/89 (Griekenland/Commissie, Jurispr. 1991, blz. I-1321). In zaak C-35/88 stelde het Hof op grond van door de Commissie overgelegde doorslaggevende bewijzen vast, dat het KYDEP (Centraal beheerskantoor voor nationale produkten) tussen 1981 en 1984 als orgaan van de staat had geïntervenieerd in de sector granen en dat de staat in strijd met het gemeenschapsrecht de tekorten van het KYDEP had gedekt. In zaak C-32/89 stelde het Hof vast, dat de Griekse Staat de operaties van het KYDEP controleerde en ook zijn tekorten voor het begrotingsjaar 1986 had gedekt. De Commissie betoogt, dat verzoekster niets heeft aangevoerd waaruit blijkt, dat er een wijziging is gekomen in de relatie tussen de staat en het KYDEP. In tegendeel, volgens een rapport van de Griekse Landbouwbank van 26 januari 1990 over de zaken van het KYDEP vertoonden de rekeningen van KYDEP in 1988 door zijn interventie in de sector veevoeders een tekort (zoals ook tijdens de begrotingsjaren 1985 tot 1987). Dit tekort komt in de rekeningen van het KYDEP voor als „vorderingen op de staat”. De Commissie stelt eveneens, dat de Griekse regering de herhaalde verzoeken van de Commissie om tot administratieve en financiële controle van het KYDEP over te gaan, heeft verworpen. De Commissie betoogt, dat zij, daar zij niet kon verifiëren of de uitvoerrestituties voor veevoeders in aanmerking kwamen voor financiering door het EOGFL, de communautaire financiering van het totale bedrag voor 1988 enkel kon weigeren.
2.

Caves Neto Costa SA (hierna: „verzoekster”) stelde administratief beroep in tegen het besluit van 24 november 1987 waarbij de directeur-generaal Buitenlandse handel had geweigerd, haar een vergunning af te geven voor de invoer uit Frankrijk van een partij ethylalcohol. Tegen het stilzwijgend genomen afwijzend besluit van de minister van Handel en Toerisme en de staatssecretaris van Buitenlandse handel stelde verzoekster beroep in bij het Supremo Tribunal Administrativo. Dit Tribunal heeft de zaak naar het Hof verwezen ten einde te vernemen, of de Portugese Republiek vanaf 1 januari 1986 invoercontingenten moest openen dan wel of dit op een latere datum moest geschieden, alsmede of de in de aanbeveling van de Commissie van 8 oktober 1987 vastgestelde contingenten juist zijn te achten.
22.

Publication nr. 60 gaat vrij uitvoerig in op de wijze waarop de ICRP limietdoses vaststelt. Paragraaf 150 zegt daarover: „The [ICRP] has found it useful to use three words to indicate the degree of tolerability of an exposure (or risk). They are necessarily subjective in character and must be interpreted in relation to the type and source of the exposure under consideration. The first word is ‚unacceptable’, which is used to indicate that the exposure would, in the [ICRP's] view, not be acceptable on any reasonable basis in the normal operation of any practice of which the use was a matter of choice. Such exposures might have to be accepted in abnormal situations, such as those during accidents. Exposures that are not unacceptable are then subdivided into those that are ‚tolerable’, meaning that they are not welcome but can reasonably be tolerated, and acceptable, meaning that they can be accepted without further improvement i. e. when the protection has been optimised. In this framework, a dose limit represents a selected boundary in the region between unacceptable and ‚tolerable’ for the situation to which the dose limit is to apply (...).” De door de ICRP gekozen limietdoses vertegenwoordigen de dosiswaarde die „give rise to a combination of consequences that is judged to be just short of unacceptable, i. e. just tolerable” (ibid., paragraaf 153).
Dit probleem rijst reeds in het kader van artikel 3 bis, lid 1, van verordening nr. 857/84. Wanneer men de eerste en de tweede alinea van dat lid met elkaar vergelijkt, kan immers de indruk ontstaan, dat enkel die producent aanspraak kan maken op een specifieke referentiehoeveelheid, die zelf een omschakelings- of niet-leveringsverbintenis is nagekomen. Het hieraan verbonden gevolg, te weten dat bij de overdracht van een bedrijf, ongeacht in welke rechtvorm, na afloop van de omschakelings- of niet-leveringsperiode, wanneer op de overnemer logischerwijs niet meer een dergelijke verplichting kan rusten, de overnemer van toekenning van een specifieke referentiehoeveelheid wordt uitgesloten, kan worden geacht indirect te worden bevestigd door artikel 3 bis, lid 2, derde alinea. Het Hof heeft zich hierover uitgesproken in de zaak Rauh ( 26 ), waarin de eigenaar zijn bedrijf na afloop van de niet-leveringsperiode op een met vererving vergelijkbare wijze had overgedragen. Het Hof beschouwde het als een met het vertrouwensbeginsel onverenigbare beperking voor de oorspronkelijke producent, dat hij na afloop van zijn niet-leveringsverbintenis het voordeel van de toekenning van een referentiehoeveelheid (in het kader van een met vererving vergelijkbare overgave) niet kon overdragen (r. o. 18). In r. o. 19 overwoog het in dat verband:

„Deze beperkingen zouden worden gehandhaafd, indien artikel 3 bis van verordening nr. 857/84 aldus zou worden uitgelegd, dat op grond van deze bepaling aan deze erfgenaam of rechtsopvolger, zoals ook het geval is met betrekking tot de producent zelf, niet een specifieke referentiehoeveelheid kan worden toegekend onder de in de bepalingen van dit artikel bedoelde voorwaarden.”
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 9 juli 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING VAN EEN RICHTLIJN - ETIKETTERING VAN EN RECLAME VOOR LEVENSMIDDELEN. - ZAAK C-32/90.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-04189

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal J. Mischo heeft op 9 juli 1991 conclusie genomen. (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven:

1. vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door de fabrikanten van levensmiddelen met draadstructuur te verplichten de datum van vervaardiging alsmede de plaats van herkomst of oorsprong van het produkt op het etiket te vermelden, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 3, lid 1, sub 4 en 7, van richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame (PB 1979, L 33, blz. 1);

2. de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van de procedure.

(*) Oorspronkelijke taal: Frans.
61990C0168

Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 23 april 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN GROOT-HERTOGDOM LUXEMBURG. - NIET-TOEPASSING VAN RICHTLIJN - ONDERLINGE ERKENNING VAN DIPLOMA'S EN COORDINATIE OP FARMACEUTISCH GEBIED. - ZAAK C-168/90.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-02539

Pub.RJ bladzijde Pub somm
Ingevolge die aanbeveling werd in elk land een nationaal bureau van verzekeraars opgericht, waarbij de verzekeringsmaatschappijen waren aangesloten die in het betrokken land waren toegelaten als verzekeraars van de wettelijke aansprakelijkheid inzake motorrijtuigen. De verzekeringsmaatschappijen werden gemachtigd om namens het nationaal bureau aan hun verzekerden een internationaal verzekeringsbewijs, de zogeheten „groene kaart”, te verstrekken. De groene kaart was het bewijs, dat de wagen behoorlijk verzekerd was wat aansprakelijkheid jegens derden betreft. Het stelsel vergemakkelijkte ongetwijfeld aanzienlijk het internationale wegverkeer, omdat het de grenscontroles ter voorkoming van de binnenkomst van niet-verzekerde voertuigen vereenvoudigde. Het maakte die controles evenwel niet geheel overbodig, omdat het telkens nodig bleef na te gaan of een voertuig wel door een groene kaart was gedekt. In 1972 besloot de Raad, dat die controles moesten worden opgeheven, omdat zij het vrije verkeer van motorrijtuigen en personen binnen de Gemeenschap belemmerden en de werking van de gemeenschappelijke markt dus nadelig beïnvloedden (zie de eerste drie overwegingen van de considerans van richtlijn 72/166). Artikel 2, lid 1, van richtlijn 72/166 bepaalt dan ook:

„Elke Lid-Staat ziet er van af, controle uit te oefenen op de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van voertuigen aanleiding kan geven, wanneer deze gewoonlijk zijn gestald op het grondgebied van een andere Lid-Staat.

Elke Lid-Staat ziet er tevens van af, op deze verzekering controle uit te oefenen wanneer voertuigen, komend uit het grondgebied van een andere Lid-Staat, die gewoonlijk gestald zijn op het grondgebied van een derde land, zijn grondgebied binnenkomen. Hij kan evenwel een controle door middel van steekproeven uitoefenen. ”

Maar dergelijke grenscontroles konden slechts worden opgeheven, indien de controleurs ervan konden uitgaan, dat elk voertuig dat ogenschijnlijk in een Lid-Staat was geregistreerd, naar behoren was verzekerd. Daarom bepaalt artikel 3 van richtlijn 72/166:

„1. Iedere Lid-Staat treft, onverminderd de toepassing van artikel 4, de nodige maatregelen opdat de wettelijke aansprakelijkheid met betrekking tot de deelneming aan het verkeer van voertuigen die gewoonlijk op zijn grondgebied zijn gestald, door een verzekering is gedekt. De dekking van de schade alsmede de voorwaarden van deze verzekering worden in deze maatregelen vastgesteld.

2. Iedere Lid-Staat treft de nodige maatregelen opdat door de verzekeringsovereenkomst eveneens worden gedekt: — de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van de andere Lid-Staten, overeenkomstig de in deze Staten geldende wettelijke regelingen,

(...)”
Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 24 januari 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - NIET-UITVOERING VAN ARREST 5/86. - ZAAK C-375/89.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-00383

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal G . Tesauro heeft op 24 januari 1991 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven het beroep van de Commissie toe te wijzen, met veroordeling van het Koninkrijk België in de kosten .

(*) Oorspronkelijke taal : Italiaans .
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 23 oktober 1990. - HANIEL SPEDITION GMBH TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - VERORDENING (EEG) NR. 2200/87 VAN DE COMMISSIE - INHOUDING OP BETALINGEN TER ZAKE VAN VOEDSELHULP. - ZAAK C-226/89.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-01599

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal F . G . Jacobs heeft op 23 oktober 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft geconcludeerd dat het den Hove behage :

1 ) nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 8 mei 1989 om een inhouding van 55 451,50 ECU toe te passen op het ter zake van de aanbesteding verschuldigde bedrag;

2 ) de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure .

(*) Oorspronkelijke taal : Engels .