ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerken ZIRO en zero [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 20, 21, 23, 36, 46, 50, 55)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven–Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 18, 19)
24

De Commissie heeft ook uiteengezet dat de leveranciers, die goed wisten dat zij hun contacten geheim moesten houden voor hun klanten, middelen gebruikten om met elkaar contact op te nemen die afdoende werden geacht om het gewenste resultaat te bereiken. Zij heeft verduidelijkt dat er in 2003 overigens een poging was geweest om een startvergadering te beleggen om geregelde multilaterale contacten tussen de odd-leveranciers te organiseren, maar dat die was mislukt nadat een klant daarvan op de hoogte was geraakt. Volgens de Commissie zijn er in plaats daarvan bilaterale contacten geweest, hoofdzakelijk in de vorm van telefoongesprekken en soms ook per e mail, mede via privé-e-mailadressen (hotmail) en instant messaging, of via bijeenkomsten, hoofdzakelijk op het niveau van de beheerders van wereldwijde accounts (bestreden besluit, overweging 71).
103

De voor de eerste maal in de repliek verschafte toelichting dat het bij LISCO aangekochte warmgewalst breedband „zwart breedband” is, zoals is aangegeven in bijlage 56 bij het antwoord op de antidumpingvragenlijst, te weten halffabricaten, waarvan de weinige producten die bij de productie van het betrokken product zijn verkocht en niet zijn verbruikt, zijn opgenomen in de tabel in bijlage 6, „Afstemming van de verkopen”, die na de controle is opgesteld, zodat al het andere „zwarte breedband” bij de productie van het betrokken product is verbruikt, moet hoe dan ook van de hand worden gewezen omdat die te laat is verschaft, aangezien de Commissie niet langer in staat was de juistheid van de daarin vervatte gegevens te controleren, terwijl niets verzoekster had belet om deze toelichtingen met name in antwoord op de voorlopige bevindingen of definitieve bevindingen en op de herhaalde verzoeken van de Commissie om nauwkeurige informatie over de verschillende soorten bij de productie van het betrokken product verbruikt warmgewalst breedband, te verschaffen. De Commissie voegt hieraan toe dat de tabellen in bijlage 56 bij het antwoord op de antidumpingvragenlijst geen melding maken van verkoop van „zwart breedband”, aangezien in de regels „Verkopen” het cijfer 0 staat voor de vier kwartalen van 2013, welke conclusie niet kan worden gewijzigd louter door de indiening van de tabel in de bovengenoemde bijlage 6 tijdens de controle, en dat, door de gegevens over verzoeksters totale verbruik van warmgewalst breedband gedurende het onderzoektijdvak die in de tabellen in de hierboven genoemde bijlage 56 zijn opgenomen ([vertrouwelijk] TWD) en de gegevens over het in de hierboven genoemde bijlage 54 gemelde verbruik van warmgewalst breedband ([vertrouwelijk] TWD) met elkaar te vergelijken, het in de eerste tabel opgenomen verbruik aanzienlijk hoger blijkt te zijn dan het in de tweede tabel opgenomen verbruik, wat erop duidt dat het verbruik van warmgewalst breedband niet uitsluitend betrekking had op de productie van het betrokken product en des te meer rechtvaardiging biedt voor het feit dat de Commissie om informatie verzocht over de verbruikte hoeveelheden om de juistheid van de door verzoekster verstrekte informatie te controleren.
191

Ten slotte kunnen de in overweging 129 van het bestreden besluit vermelde rechtvaardigingen, volgens welke meer directe vormen van steun de last voor de begroting van het Koninkrijk Denemarken en het Koninkrijk Zweden, en dus de totale kosten van het project zouden hebben verhoogd, en volgens welke tot dan toe geen enkele garantie was aangesproken, de twijfels niet wegnemen in verband met de vraag of het steunbestanddeel in de staatsgaranties zelf beperkt werd tot het noodzakelijke minimum. Ten eerste komen de „last voor de begroting” van het Koninkrijk Denemarken en het Koninkrijk Zweden en de „totale kosten van het project” niet noodzakelijk overeen met het steunbestanddeel van de garanties. Ten tweede geeft het bestreden besluit onvoldoende aan hoe het steunbestanddeel van de garanties dient te worden berekend, en blijkt uit het voorgaande dat de steun die aan het consortium is verleend onvoldoende beperkt is wat het bedrag en de duur ervan betreft, zelfs wanneer rekening wordt gehouden met de toezeggingen. Hoewel meer directe vormen van steun derhalve mogelijk zouden leiden tot meer omvangrijke steun dan de garanties, blijkt uit het bestreden besluit dus niet dat de steun in de staatsgaranties zelf was beperkt tot het minimum dat noodzakelijk was voor het verwezenlijken van de doelstelling van uitvoering van het project van gemeenschappelijk Europees belang van de vaste verbinding. Ten derde zij eraan herinnerd dat de steun wordt toegekend op het moment dat de garantie wordt verstrekt, en niet op het moment dat zij wordt aangesproken of resulteert in betalingen. Het feit dat tot dan toe geen enkele garantie werd aangesproken, is derhalve niet relevant voor de beoordeling of de steun begrepen in de garanties beperkt is tot het noodzakelijke minimum. Voorts kan een garantie desalniettemin worden aangesproken en resulteren in een daadwerkelijk inkomstenverlies voor de staat, dat des te belangrijker kan zijn nu het gaat om garanties die 100 % dekken van een bedrag aan leningen waarvan de omvang niet is gekend. [omissis]
125

De Raad, daarin ondersteund door de Commissie, is van mening dat het verzoek tot vergoeding van de gestelde immateriële schade hoe dan ook ongegrond moet worden verklaard. In dat verband voert hij aan dat verzoekster in de litigieuze handelingen niet is gebrandmerkt als een organisatie die op zich een bedreiging is voor de internationale vrede en veiligheid en dat zij overigens daarvan geen bewijzen overlegt. Zij is enkel aangewezen als een persoon die vanwege diens activiteiten was betrokken bij de aankoop van meerdere producten die kunnen worden gebruikt voor programma’s waartegen de krachtens resolutie 1737 van de VN‑Veiligheidsraad vastgestelde maatregelen zijn gericht, wat volstond om haar naam op de litigieuze lijsten te plaatsen. Verzoekster legt geen bewijzen over van het feit dat zij immateriële schade heeft geleden vanwege de vaststelling van die handelingen, zoals volgens de rechtspraak van haar wordt verlangd (beschikking van 17 februari 2012, Dagher/Raad, T‑218/11, niet gepubliceerd, EU:T:2012:82, punt 46). Het is niet bewezen dat zij op internationaal niveau een goede reputatie genoot, inkomensverlies heeft geleden vanwege de aantasting van die reputatie en geld heeft uitgegeven aan reclame‑ of andere campagnes om die reputatie te herstellen. Het persartikel in de bijlage bij het verzoekschrift, dat betrekking had op de vermoedelijke kostprijs van een wereldwijde reclamecampagne, is niet relevant, omdat het betrekking heeft op een vennootschap die geen band heeft met verzoekster en een andere activiteit dan zij uitoefent op een ander continent zonder verband met de door de Unie vastgestelde beperkende maatregelen. Verzoeksters stellingen in repliek bewijzen niet dat haar reputatie is aangetast en zij daardoor dus immateriële schade heeft geleden. Hoe dan ook heeft het EHRM in § 22 van het arrest van 19 juli 2011, Uj tegen Hongarije (CE:ECHR:2011:0719JUD 002395410), vastgesteld dat er een onderscheid bestaat tussen de aantasting van de commerciële reputatie van een vennootschap en de aantasting van de reputatie van een persoon met betrekking tot zijn maatschappelijke positie, aangezien in het eerste geval de immateriële dimensie ontbreekt. Het Gerecht heeft zelf naar die rechtspraak verwezen in een zaak betreffende beperkende maatregelen (arrest van 12 februari 2015, Akhras/Raad, T‑579/11, niet gepubliceerd, EU:T:2015:97, punt 152). Verzoekster tracht de op haar rustende verplichting om het bestaan van de door haar aangevoerde schade te bewijzen en deze te begroten, te omzeilen door het Gerecht te verzoeken een deskundige aan te stellen in het kader van een maatregel van instructie. Mocht het Gerecht oordelen dat de Unie niet-contractueel aansprakelijk is, dan moet het overeenkomstig de rechtspraak oordelen dat de nietigverklaring van de litigieuze handelingen een passende vergoeding was van de door verzoekster geleden immateriële schade. In ieder geval is het door verzoekster gevraagde bedrag van 1 miljoen EUR als vergoeding van de immateriële schade die zij stelt te hebben geleden, in het licht van de rechtspraak, buitensporig en niet bewezen.
14

Op 22 juli 2013 heeft de Raad derhalve op de grondslag van artikel 215 VWEU verordening (EU) nr. 696/2013 tot wijziging van verordening nr. 329/2007 (PB 2013, L 198, blz. 22) vastgesteld. In artikel 6, lid 2, onder b), van verordening nr. 329/2007, zoals gewijzigd bij verordening nr. 696/2013, was voorzien in de bevriezing van alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in het bezit zijn of onder zeggenschap staan van de personen, entiteiten en lichamen die in bijlage V zijn vermeld. Dit artikel verduidelijkte dat bijlage V personen, entiteiten en lichamen omvatte die niet in bijlage IV waren vermeld en die uit hoofde van artikel 15, lid 1, onder b), van besluit 2013/183 door de Raad waren aangemerkt als „personen, entiteiten of lichamen die financiële diensten verlenen of naar, via of vanaf het grondgebied van de Unie, of via onderdanen van de lidstaten of entiteiten onder de jurisdictie daarvan, of via personen of financiële instellingen op het grondgebied van de Unie, tegoeden, andere activa of financiële middelen overdragen die zouden kunnen bijdragen tot de programma’s van Noord-Korea in verband met kernwapens, andere massavernietigingswapens of ballistische raketten, of personen, entiteiten of lichamen die namens hen of in opdracht van hen handelen, of personen, entiteiten, of lichamen die hun eigendom zijn of onder hun zeggenschap staan”.
73

In casu heeft het EMA in het bestreden besluit vermeld dat de onderzoeken zijn ontwikkeld met inachtneming van de internationaal aanvaarde richtsnoeren en aanbevelingen. Het doelt vooral op „de testrichtsnoeren van de OESO voor chemische producten, afdeling 4, gevolgen voor de gezondheid, nr. 410, Toxiciteit (dermaal) bij herhaalde toediening: 21/28 dagen, vastgesteld op 12 mei 1981”, de „International Council for Harmonisation, Topic S 3A Toxicokinetics: A Guidance for Assessing Systemic Exposure in Toxicology Studies (CPMP/ICH/384/95)” [Internationale conferentie tot harmonisatie (ICH) van de technische vereisten voor de registratie van geneesmiddelen voor menselijk gebruik, thema S 3A, toxicokinetiek: richtsnoeren voor de beoordeling van de systemische blootstelling in toxicologische onderzoeken], de „VICH, Guideline 31, Studies to evaluate the Safety of Residues of Veterinary Drugs in Human Food: Repeat-Dose (90 Days) Toxicity Testing, Octobre 2002” [Internationale conferentie tot harmonisatie van de technische vereisten voor de registratie van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (ICHV), richtlijn 31, onderzoeken voor de beoordeling van de veiligheid van residuen van geneesmiddelen in voedsel voor de mens: toxiciteitsonderzoek bij herhaalde toediening (90 dagen), oktober 2002] en de „Guidance for Industry. Bioanalytical Method Validation, U.S. Department of Health and Human Services, Food and Drug Administration, Center for Drug Evaluation and Research (CDER), Center for Veterinary Medicine (CVM), May 2001” [Sectorrichtsnoeren. Validatie van de bioanalytische methode, ministerie van Gezondheid en Sociale dienstverlening van de VS, Voedsel‑ en geneesmiddelenbeheer, centrum voor geneesmiddelenbeoordeling en -onderzoek, centrum voor diergeneeskunde, mei 2001].
89

Aan het feit dat verzoeker in het verzoekschrift een dergelijke discriminatie niet heeft aangevoerd, komt in de onderhavige zaak bijzondere betekenis toe. De weigering om de Russische genodigden tot het Parlement toe te laten, kan immers niet los van haar context worden gezien. In het bijzonder blijkt uit het dossier dat verzoeker, toen hij het beroep instelde, in het bezit was van de e-mail van de persdienst waarin het Parlement weigerde om hem de nodige voorzieningen voor zijn eveneens op 16 juni 2015 te houden persconferentie ter beschikking te stellen. Deze weigering berustte op twee gronden. In de eerste plaats volgt uit de antwoorden van het Parlement op de maatregelen tot organisatie van de procesgang bedoeld in punt 13 hierboven, dat de e-mail van de persdienst herinnert aan de toegangsbeperkingen die de instelling had opgelegd aan zowel Russische diplomaten als Russische politici, namelijk meer bepaald aan leden van de Gosudarstvennaya Duma Federal’nogo Sobrania Rossiskoï Federatsii (Doema van de Federale Vergadering van de Russische Federatie) en de Soviet Federatsii Federal’nogo Sobrania Rossiskoï Federatsii (Federale Raad van de Federale Vergadering van de Russische Federatie). In de tweede plaats werd in dezelfde e-mail opgemerkt dat door de aanwezigheid van Petrov en Biryukov de werkzaamheden van de instelling zouden kunnen worden ontregeld. Verder had de bestreden weigering tot doel de Russische genodigden te verbieden de gebouwen van het Parlement, en dus van een politieke instelling, te betreden om daar op uitnodiging van verzoeker, handelend in zijn hoedanigheid van lid, deel te nemen aan een bijeenkomst over een politiek onderwerp, namelijk de „Europese samenwerking”. Bovendien beschikten Petrov en Biryukov over belangrijke verantwoordelijkheden in de Russische politieke partij Rodina en wordt Sotnichenko gepresenteerd als hoogleraar internationale betrekkingen. Voorts was de bijeenkomst in kwestie bedoeld als voortzetting van een politiek symposium, het „Russisch nationaal forum”, waaraan de drie bovengenoemde personen hadden deelgenomen en dat het Parlement kort tevoren in zijn resolutie van 10 juni 2015 had bekritiseerd. Ten slotte heeft verzoeker ter terechtzitting bevestigd dat de evenementen van 16 juni 2015 bedoeld waren om de door hem uitgenodigde betrokkenen in staat te stellen hun politieke denkbeelden omtrent de „Europese samenwerking” uiteen te zetten, teneinde het „Russisch nationaal forum” vanuit een ander gezichtspunt te bezien dan het geval was in de resolutie van 10 juni 2015 en de daar aangevangen werkzaamheden voort te zetten. In die omstandigheden moest een met de politiek vertrouwde en met de gemiddelde doortastendheid handelende verzoeker aandacht hebben voor de politieke context van de bestreden weigering om toegang te verlenen.
1)

Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 van de Commissie van 16 januari 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), wordt nietig verklaard voor zover daarbij alle uitgaven van de Franse Republiek in Haute-Corse in verband met rechtstreekse oppervlaktegebonden steun in het kader van de eerste pijler voor de begrotingsjaren 2011 en 2012 van financiering door de Europese Unie worden uitgesloten.
1)

De artikelen 1 tot en met 4 van het besluit (EU) 2015/2432 van de Commissie van 18 september 2015 inzake de door de Bondsrepubliek Duitsland verleende staatssteun voor melkkwaliteitstests in het kader van de wet melk en vetten – SA.35484 (2013/C) [ex SA.35484 (2012/NN)], worden nietig verklaard voor zover daarin is beslist dat door de Bondsrepubliek Duitsland verleende staatssteun onverenigbaar is met de interne markt wat betreft de melkkwaliteitstests die in Beieren zijn uitgevoerd, en de terugvordering van die steun wordt gelast.
Een model wordt dus geacht voor het publiek beschikbaar te zijn gesteld wanneer de partij die de openbaarmaking aanvoert, het bewijs heeft geleverd van de feiten die deze openbaarmaking opleveren. Voor de weerlegging van dit vermoeden dient echter de partij die de openbaarmaking betwist, rechtens genoegzaam aan te tonen dat de omstandigheden van het concrete geval redelijkerwijs eraan in de weg konden staan dat deze feiten ter kennis zijn gekomen van ingewijden in de betrokken sector bij een normale gang van zaken.

De openbaarmaking van een ouder model kan niet door waarschijnlijkheden of vermoedens worden aangetoond, maar moet berusten op concrete en objectieve gegevens die een daadwerkelijke openbaarmaking van het oudere model op de markt bewijzen.

De door de verzoeker tot nietigverklaring aangeleverde bewijsstukken moeten in hun onderling verband worden beoordeeld. Hoewel bepaalde bewijzen op zich onvoldoende kunnen zijn om de openbaarmaking van een ouder model aan te tonen, sluit dit echter niet uit dat zij, wanneer zij samen worden gebracht of in samenhang worden gelezen met andere documenten of informatie, kunnen bijdragen tot het bewijs van de openbaarmaking.

Bovendien moet bij de beoordeling van de bewijswaarde van een document worden gekeken naar de waarschijnlijkheid en de waarachtigheid van de erin vervatte informatie. Daarbij dient met name rekening te worden gehouden met de herkomst van het document, de omstandigheden waarin het tot stand is gekomen en degene tot wie het is gericht, en voorts moet worden onderzocht of het document, gelet op zijn inhoud, redelijk en geloofwaardig overkomt.

Uit de geldende, op gemeenschapsmodellen toepasselijke Unieregelgeving volgt ten eerste dat de verzoeker tot nietigverklaring vrij kan kiezen welk bewijs tot staving van zijn vordering tot nietigverklaring hij dienstig acht om aan het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) over te leggen, en ten tweede dat het Bureau gehouden is om alle overgelegde bewijzen te analyseren om vast te stellen of zij daadwerkelijk de openbaarmaking van het oudere model bewijzen.

(zie punten 22‑26)
5.

Instellingen van de Europese Unie–Recht van toegang van het publiek tot documenten–Besluit 2004/258 van de Europese Centrale Bank–Uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten–Bescherming van het openbaar belang betreffende het financieel, monetair of economisch beleid van de Unie of van een lidstaat of van de financiële toestand van de Bank of de nationale centrale banken–Bescherming van het openbaar belang betreffende de stabiliteit van het financiële stelsel in de Unie of in een lidstaat–Beoordelingsmarge van de Europese Centrale Bank [Art. 296, tweede alinea, VWEU; besluit 2004/258 van de Europese Centrale Bank, art. 4, lid 1, a)] (zie punten 90,187)
3.

Landbouw–Eenvormige wettelijke regelingen–Bescherming van de geografische aanduidingen en de oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen–Verordening nr. 1151/2012–Registratieprocedure–Verplichting voor de Commissie om te onderzoeken of is voldaan aan de registratievoorwaarden–Omvang–Geen beoordeling van de gevolgen van nietigverklaring door een nationale rechterlijke instantie van het productdossier dat bij een registratieaanvraag is gevoegd–Ontoelaatbaarheid–Niet-nakoming van de onderzoeksplicht en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur (Verordening nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 58 en art. 50, lid 1) (zie punten 67, 73‑75, 85‑88, 91)
1)

Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1119 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) wordt nietig verklaard voor zover daarbij een financiële correctie is toegepast wegens de non-conformiteit – met betrekking tot de vereisten van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, en van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector – van de door Hongarije uitgevoerde controles om te verzekeren dat landbouwbedrijven voldoen aan de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 4 en 5 van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen.
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 33, 38, 44)
8.

Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Omvang–Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië–Bevriezing van tegoeden van personen die betrokken zijn bij het verduisteren van overheidsmiddelen en van de met hen geassocieerde natuurlijke personen, rechtspersonen, entiteiten of lichamen–Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen–Toelaatbaarheid van een beknopte motivering–Grenzen–Motivering die niet mag bestaan in een algemene en stereotiepe formulering [Art. 296 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 2, c); besluiten 2011/72/GBVB en (GBVB) 2015/157 van de Raad; verordeningen nrs. 101/2011 en 2015/147 van de Raad] (zie punten 90‑92)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 27)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken voor wijnen of spiritualiën die bestaan uit een geografische aanduiding ter benoeming van wijnen of spiritualiën die niet deze oorsprong hebben, of een dergelijke aanduiding bevatten–Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, j)] (zie punt 20)