BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Derde kamer)

12 mei 2016

Zlata Chatel

tegen

Raad van de Europese Unie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut — Pensioenrechten die vóór de indiensttreding van de Unie zijn verworven in een nationale pensioenregeling — Overdracht aan de pensioenregeling van de Unie — Door de betrokkene aanvaard voorstel voor extra pensioenjaren op basis van nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen — Begrip bezwarend besluit — Kennelijke niet-ontvankelijkheid — Artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Chatel en Piessevaux vragen om nietigverklaring van, respectievelijk, het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van de Raad van de Europese Unie (hierna: „TABG”) van 26 november 2013, waarbij dat gezag in het kader van de pensioenregeling van de Europese Unie definitief de pensioenrechten heeft vastgesteld die Chatel vóór haar indiensttreding bij de Unie had verworven, en van het besluit van het TABG van 6 januari 2014, waarbij dat gezag in het kader van de pensioenregeling van de Europese Unie definitief de pensioenrechten heeft vastgesteld die Piessevaux heeft verworven na de overdracht van de rechten die hij in nationale pensioenregelingen had verworven.

Beslissing:

De beroepen worden kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Bezwarend besluit – Begrip – Voorstel voor extra pensioenjaren met het oog op de overdracht aan de regeling van de Unie van vóór de indiensttreding bij de Unie verworven pensioenrechten – Daarvan uitgesloten – Besluit tot toekenning van pensioenjaren vastgesteld na de overdracht van het kapitaal dat de verworven pensioenrechten vertegenwoordigt – Daaronder begrepen

(Ambtenarenstatuut, art. 91, lid 1, en bijlage VIII, art. 11, lid 2)

Wat de overdracht van pensioenrechten betreft, kunnen de betrokkene geen extra pensioenjaren worden toegekend zolang het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die hij in een andere regeling heeft verworven, niet aan de pensioenregeling van de Unie is overgedragen. In het stadium van het voorstel voor extra pensioenjaren verplicht de betrokken instelling zich slechts ertoe artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut en de algemene uitvoeringsbepalingen correct op de situatie van de betrokkene toe te passen. Uit een dergelijke verbintenis die in een voorstel voor extra pensioenjaren tot uiting komt, volgt noch een nieuwe verplichting voor de betrokken instelling noch, dientengevolge, een wijziging van de rechtspositie van de betrokkene, met name omdat, zelfs wanneer de betrokkene zijn toestemming geeft om de pensioenrechten die hij in een andere regeling heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, de instelling die het voorstel heeft gedaan, niet verplicht is om, nadat de door het nationale fonds aangekondigde overdracht van het kapitaal heeft plaatsgevonden, de betrokkene automatisch het aantal pensioenjaren toe te kennen zoals aangegeven in het oorspronkelijke voorstel, op basis waarvan de ambtenaar zijn wil heeft bevestigd om dat kapitaal over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie. In het kader van de procedure voor de overdracht van pensioenrechten zoals voorzien in artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, vormt het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag dat is genomen na de overdracht van het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die de betrokkene vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven, het bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut. Daarentegen is een voorstel voor extra pensioenjaren, ook al is het door de betrokkene aanvaard, geen bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut.

(cf. punten 31‑35)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 50, 52, 53 en 74; Commissie/Cocchi en Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, punt 66, en Teughels/Commissie, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, punten 37, 46, 48, 49, 58 en 70