U hebt reeds vaak uitgemaakt (laatstelijk op 29 juni 1978 in de zaak Dechmann, overweging nr. 8), dat het niet aan het Hof staat zich in het kader van een krachtens artikel 177 van het Verdrag aanhangig gemaakte procedure uit te spreken over de verenigbaarheid van nationale rechtsvoorschriften met bepalingen van gemeenschapsrecht, maar dat het Hof in dit verband wel bevoegd is de nationale rechter alle uitleggingsgegevens betreffende het gemeenschapsrecht te verschaffen welke die rechterlijke instantie in staat stellen de verenigbaarheid van die voorschriften met de ingeroepen regel van gemeenschapsrecht te beoordelen.

De onderhavige verwijzingsbeschikking plaatst U opnieuw voor deze moeilijke taak. Om de nationale rechter zo goed mogelijk in staat te stellen het Verdrag — in casu de artikelen 30 tot 36 en, subsidiair, 86 en 90 — volledig toe te passen, kunnen wij niet buiten een analyse van bepaalde voorschriften van de nationale regeling en van de potentiële, zo niet reële gevolgen daarvan. U hebt ons zelf de weg gewezen door partijen in het hoofdgeding zeer gedetailleerde vragen te stellen en de regering van de Bondsrepubliek Duitsland en de Commissie te verzoeken, bepaalde documenten over te leggen die veel lijken op de aan een procedure wegens niet-nakoming van verdragsverplichtingen voorafgaande briefwisseling.

Na te hebben verklaard dat zij de „mogelijkheid” van een beroep op artikel 169 onderzocht, welke mogelijkheid zij naar het schijnt reeds in mei 1971 overwoog, zond de Commissie de Bondsregering ten langen leste, op 3 juli 1978, een door haar vice-voorzitter ondertekende brief waarin zij constateerde dat de Bondsregering door de vaststelling van de in de hoofdzaak omstreden bepalingen de voor haar uit artikel 30 van het Verdrag voortvloeiende verplichtingen niet was nagekomen. Zij behield zich het recht voor om, na kennisneming van de opmerkingen die deze regering binnen een maand kon maken, eventueel het in artikel 169 van het Verdrag bedoeld met redenen omkleed advies uit te brengen. Op dit uiterste, altijd delicate middel behoeft zij wellicht geen beroep te doen, indien U, zoals gewoonlijk in prejudiciële zaken, snel uitspraak doet.

De feiten zijn als volgt:

Verzoekster, een Duitse firma te Bremen, vervaardigt brandewijn (Branntwein) die zij onder haar eigen merken verkoopt. Hiertoe koopt zij het voor haar produktie noodzakelijke wijndestillaat, want zij heeft geen eigen destilleerderij. Haar produkt wordt in de handel gebracht zonder andere bewerkingen te hebben ondergaan dan rijping, versnijding, dat wil zeggen de toevoeging aan natuurlijke brandewijn van ethylalcohol, afkomstig uit de grondstof waaruit ook de natuurlijke brandewijn wordt gemaakt, de verlaging van het alcoholpercentage en de etikettering.

Begin 1976 voerde zij een bepaalde hoeveelheid kersvers Frans wijndestillaat (Weindestillat) in, sloeg het destillaat in haar bedrijf onder douanegarantie minstens 6 maanden op in eikehouten vaten en verwerkte het vervolgens tot brandewijn uit wijn (Branntwein aus Wein). De wijnkelders van de stad Bremen zijn vermaard om hun rijpingsproces.

Zij wilde haar produkt in Duitsland of in het buitenland verkopen onder de benaming „Qualitatsbranntwein aus Wein” of „Weinbrand”, zonder verdere herkomstaanduiding, om precies te zijn onder de benaming „Qualitatsbranntwein aus Wein, Weinbrand (Anno 1773, Prominent Dreistern Royal)”. Volgens paragraaf 40, lid 1, sub 8, van het Duitse Weingesetz van 14 juli 1971 mocht zij deze benaming slechts voeren indien de bevoegde nationale instantie haar een controle-nummer had verleend voor de aldus vervaardigde brandewijn.

In januari 1977 vroeg verzoekster de bevoegde instantie te Bremen derhalve om een controle-nummer voor haar brandewijn. De betrokken instantie verstrekte haar het gevraagde nummer.

Nadat deze echter had ontdekt dat verzoekster het Franse wijndestillaat enkel 6 maanden lang in eikehouten vaten had opgeslagen alvorens het „Qualitatsbranntwein aus Wein” of „Weinbrand” te noemen, trok zij haar beslissing in april 1977 in, op grond dat niet voldaan was aan de in paragraaf 40, lid 1, sub 1 en 4, van de Duitse wet genoemde voorwaarden voor het gebruik van deze benaming.

Verzoekster diende toen tegen deze beslissing een bezwaarschrift in, op grond dat de aldus gestelde voorwaarden onverenigbaar waren met de artikelen 30 e.v. van het Verdrag.

De bevoegde instantie wees verzoeksters bezwaarschrift in juni 1977 af.

Daarop stelde verzoekster tegen deze beschikking beroep in bij het Verwaltungsgericht van de Freie Hansestadt Bremen, dat U de in de verwijzingsbeschikking genoemde vragen voorlegt.