ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
72

In dit verband zij benadrukt dat de afzonderlijke beoordeling van de betrokken leningen in het bestreden besluit met betrekking tot de geschiktheid van de op die leningen toegepaste rente ten aanzien van een marktrente, ten overvloede is uitgevoerd. Na in overweging 134 van het bestreden besluit te hebben geconcludeerd dat de leningen staatssteun vormden, voor zover zij, samen met de herkapitalisatie en de reddingssteun beoordeeld, de SNCF geen rendement bezorgen dat een particuliere investeerder in een markteconomie zou verlangen, heeft de Commissie in dezelfde overweging immers verklaard dat, „[z]elfs indien het rendement op de twee leningen, afzonderlijk beschouwd, aan de marktvoorwaarden zou voldoen, hetgeen niet het geval is, [...] dit niet voldoende [zou] zijn om de maatregelen in hun geheel in overeenstemming te brengen met het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie”. De Commissie heeft vervolgens in de overwegingen 135 tot en met 141 van het bestreden besluit onderzocht hoeveel de rente op de betrokken afzonderlijk beoordeelde leningen moet bedragen om aan de marktvoorwaarden te voldoen. Uit dat onderzoek heeft zij geconcludeerd dat die rente zo’n 14 % moet bedragen, wat meer is dan de door de Franse autoriteiten voorgestelde rente van 8,5 %.
119

De besluiten die de Commissie aanvoert, die ook in een voetnoot bij overweging 57 van het bestreden besluit worden genoemd, betroffen hoe dan ook geen belastingen die door de luchtvaartmaatschappijen werden gedragen – in tegenstelling tot wat de Commissie beweert –, maar energieheffingen waarbij was voorzien in lagere tarieven of vrijstellingen voor bepaalde groepen ondernemingen. In geen van die zaken was het de bedoeling dat de heffingen door de begunstigde ondernemingen aan hun klanten werden doorberekend. De accijns drukte namelijk op productiemiddelen (in de betrokken gevallen: energie) die zijzelf verbruikten, en niet op producten of diensten die, zoals in het onderhavige geval, aan hun klanten zouden worden verkocht. Ten slotte moet erop worden gewezen dat de Commissie in geen van die zaken terugvordering van de steun bij de begunstigden heeft gelast, maar die steun op grond van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU integendeel verenigbaar heeft verklaard met de interne markt.
97

Anders dan verzoekster in wezen stelt, is dus het feit dat op haar situatie de aanname is toegepast dat zij baat heeft gehad bij het Syrische regime en daarmee was geassocieerd, niet in strijd met de lering die uit het reeds vermelde arrest Tay Za/Raad kan worden getrokken. In dat laatste arrest heeft het Hof immers geoordeeld dat de band tussen een staat jegens dewelke de Raad beperkende maatregelen heeft vastgesteld en een natuurlijke persoon die behoort tot de familie van een bedrijfsleider die wordt geacht met de regering van dat land te zijn geassocieerd, onvoldoende nauw was om bedoelde maatregelen ook voor die persoon te laten gelden (zie in die zin arrest Tay Za/Raad, reeds aangehaald, punten 63‑65). Het Hof heeft evenwel erkend dat de categorie natuurlijke personen die door gerichte beperkende maatregelen kunnen worden getroffen, personen mag omvatten van wie het overduidelijk is dat zij een nauwe band met het betrokken derde land hebben, dat wil zeggen de leiders van derde landen en de personen die met deze leiders worden geassocieerd (zie in die zin arrest Tay Za/Raad, reeds aangehaald, punt 68). Het is evident dat de band die in de onderhavige zaak aan de orde is, die tussen verzoekster en het Syrische regime, veel directer is, zodat daarover niet zo negatief kan worden geoordeeld als het Hof heeft gedaan in het arrest Tay Za/Raad.
Om uit te maken of de betaalde antidumpingrechten tot uitdrukking zijn gebracht in de verkoopprijzen aan de eerste onafhankelijke afnemer in de Unie, overeenkomstig artikel 11, lid 10, van antidumpingbasisverordening nr. 1225/2009, doet toepassing van een analysemethode per productcontrolenummer (PCN-methode) geen afbreuk aan het feit dat het bij het betrokken product om één enkel product gaat, wanneer de Commissie geen dumpingmarge per PCN, maar één enkele dumpingmarge voor het betrokken product heeft bepaald.

Daarbij komt dat, wanneer het betrokken product een samengesteld product is, waarvan de verschillende modellen niet dezelfde technische kenmerken hebben en zeer uiteenlopende prijzen kunnen hebben, de PCN-methode, die PCN met gelijkaardige kenmerken en wederverkoopprijzen beoogt te vergelijken, geschikter is om de evolutie van de wederverkoopprijs van het betrokken product tussen het aanvankelijke onderzoektijdvak en het onderzoektijdvak voor terugbetaling vast te stellen. Met de op de globale stijging van de omzet gebaseerde onderzoeksmethode kan daarentegen niet worden uitgemaakt of de verbonden importeur zijn marktgedrag daadwerkelijk heeft gewijzigd, dan wel een prijsbeleid heeft gevoerd dat hem in staat stelt de minst verkochte modellen met de meest verkochte modellen te compenseren door de winstmarges dienovereenkomstig aan te passen.

Bovendien moet volgens een letterlijke uitlegging van overweging 20 en artikel 11, lid 10, van de antidumpingbasisverordening het tot uitdrukking brengen van de betaalde antidumpingrechten voor elke verkoopprijs, en dus veeleer volgens een methode per transactie of zelfs, in voorkomend geval, volgens een methode per model of per PCN worden onderzocht.

In deze context houdt het hanteren van de PCN-methode, voor zover deze coherent wordt toegepast in alle stadia van het onderzoek van een verzoek tot terugbetaling, niet in dat bijkomende voorwaarden worden gesteld voor de volledige terugbetaling van de betaalde antidumpingrechten, maar alleen dat op het niveau van de individuele PCN in de plaats van op het niveau van het betrokken product in zijn geheel wordt nagegaan of de voorwaarden van artikel 11, lid 10, van de antidumpingbasisverordening in acht zijn genomen.

Het feit dat de modus operandi per PCN in de antidumpingbasisverordening niet wordt vermeld, betekent overigens niet dat hij onrechtmatig of kennelijk onjuist is.

(cf. punten 75‑77, 79, 99, 117)
In het Unierecht bestaan geen bepalingen waarin is opgenomen dat de Commissie niet het recht heeft om informatie of bewijs te gebruiken dat haar door een onderneming is verstrekt in een verzoek om immuniteit, wanneer de advocaat die deze onderneming heeft bijgestaan, het verbod van dubbele vertegenwoordiging heeft geschonden of zijn verplichting tot loyaliteit niet is nagekomen jegens zijn voormalige cliënten die aan een mededingingsregeling hebben deelgenomen.

Niettemin moet de Commissie ook tijdens de eerste onderzoeksfasen en in het kader van de informatievergaring de grondrechten en algemene beginselen van Unierecht in acht nemen.

Zelfs gesteld dat de gedragsregels inzake een verbod van dubbele vertegenwoordiging en een loyaliteitsverplichting moeten worden geacht de uitdrukking van gemeenschappelijke algemene beginselen te zijn waarmee rekening moet worden gehouden in het kader van de procedure bij de Commissie en dat het gedrag van de advocaat in kwestie niet met die regels in overeenstemming was, begaat de Commissie geen fout door tot de conclusie te komen dat zij het recht had om de informatie en het bewijs in het verzoek om immuniteit te gebruiken, wanneer al deze informatie en het bewijs ter beschikking stond van de onderneming die het verzoek om immuniteit heeft ingediend, los van enige schending van het beroepsgeheim door de advocaat ten opzichte van een van zijn voormalige cliënten. Bovendien is er voor een onderneming geen verplichting om zich door een advocaat te laten bijstaan of vertegenwoordigen bij de voorbereiding en de indiening van een verzoek om immuniteit. Tot slot kan schending van de op hem toepasselijke nationale gedragsregels door een advocaat op grond van het nationale recht worden bestraft.

(cf. punten 48, 52, 53, 55, 56)
Volgens artikel 8, lid 2, van besluit 2011/695 betreffende de functie en het mandaat van de raadadviseur-auditeur in bepaalde mededingingsprocedures mag de raadadviseur-auditeur vaststellen dat bepaalde informatie kan worden vrijgegeven omdat zij geen zakengeheimen bevat en evenmin anderszins vertrouwelijk is of omdat een hoger belang de vrijgave van die informatie gebiedt. Het besluit dat de betwiste informatie openbaar mag worden gemaakt, moet derhalve worden gemotiveerd onder verwijzing naar de overwegingen op grond waarvan de raadadviseur-auditeur tot de conclusie is gekomen dat deze informatie geen zakengeheimen bevat en evenmin anderszins vertrouwelijk is, dan wel dat zij – indien dit wel het geval is – op grond van een hoger belang openbaar dient te worden gemaakt.

In dit verband doet het feit dat één of meer overwegingen die ten grondslag liggen aan de weigering om de informatie als vertrouwelijk aan te merken, zijn aangevoerd met betrekking tot een reeks inlichtingen die – naar het oordeel van de raadadviseur-auditeur – gemeenschappelijke kenmerken hebben, niets af aan de volledigheid van de motivering, voor zover uit het bestreden besluit kan worden opgemaakt waarop de conclusies van de raadadviseur-auditeur zijn gebaseerd. Indien de overwegingen in kwestie niet gelden ten aanzien van één of meer welbepaalde inlichtingen, wordt hierdoor de gegrondheid van de motivering in het geding gebracht en niet de toereikendheid ervan als wezenlijk vormvoorschrift.

Bovendien betekent het feit dat de raadadviseur-auditeur niet elke in het verzoek aangehaalde overweging van de beschikking afzonderlijk heeft beoordeeld, niet dat het bestreden besluit gebrekkig is gemotiveerd, indien de betrokkene in staat is gesteld de rechtmatigheid van de analyse van de raadadviseur-auditeur te betwisten en de Unierechter beschikt over de gegevens die hij nodig heeft om deze kwestie te kunnen beoordelen.

(cf. punten 22, 23, 27)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 17, 46, 56)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 50‑53)
7.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 64, 65, 144)
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 74)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Procedurevoorschriften – Motivering van de beslissingen – Artikel 75, eerste volzin, van verordening nr. 207/2009 – Zelfde draagwijdte als artikel 296 VWEU (Art. 296, tweede alinea, VWEU; verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 75, eerste volzin) (cf. punten 18, 19)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 28, 29, 50)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken METABOL en METABOL-MG (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 30, 41, 46‑48, 51)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 19 juli 2012 (zaak R 1901/2011‑1) inzake een oppositieprocedure tussen Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA en Sofia Golam

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Sofia Golam wordt verwezen in de kosten.
9.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie — Beperking van het eigendomsrecht — Schending van het evenredigheidsbeginsel — Geen (Besluiten van de Raad 2010/413/GBVB, art. 20, lid 1, sub c, en 2012/635/GBVB, art. 1, lid 8, sub a; verordening nr. 267/2012 van de Raad, art. 23, lid 2, sub d) (cf. punten 127, 128)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 30)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 19, 20)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken JUNGBORN en BORN (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 22‑24, 30, 35, 36)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 25‑27)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 9 juli 2012 (zaak R 936/2011‑4) inzake een oppositieprocedure tussen Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG en Robert Klingel OHG

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Robert Klingel OHG wordt verwezen in de kosten.
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 70)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 57, 58, 60, 77)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum

Trefwoorden Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep tegen beslissing van in eerste aanleg uitspraak doende instantie van het Bureau dat wordt verwezen naar kamer van beroep – Functionele continuïteit tussen deze twee instanties – Onderzoek van beroep door kamer van beroep – Omvang (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 64, lid 1) (cf. punten 18-20) 2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Tekens die merk kunnen vormen – Kleuren of kleurencombinaties – Voorwaarde – Onderscheidend vermogen (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b, en 3) (cf. punten 24-30) Onderwerp Voorwerp Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 1 maart 2012 (zaak R 260/2011-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gamesa Eólica SL en Enercon GmbH Dictum Dictum 1) De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 1 maart 2012 (zaak R 260/2011-1) wordt vernietigd. 2) Het BHIM draagt zijn eigen kosten en die van Gamesa Eólica, SL.

Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 november 2013 – Gamesa Eólica/BHIM – Enercon (Uitvloeiende groentinten)

(zaak T-245/12)

„Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Absolute weigeringsgrond — Aanvraag voor gemeenschapsmerk dat bestaat in uitvloeiende groentinten — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Kwade trouw — Artikel 52, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 — Artikel 62 van verordening nr. 207/2009”

1. Gemeenschapsmerk — Beroepsprocedure — Beroep tegen beslissing van in eerste aanleg uitspraak doende instantie van het Bureau dat wordt verwezen naar kamer van beroep — Functionele continuïteit tussen deze twee instanties — Onderzoek van beroep door kamer van beroep — Omvang (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 64, lid 1) (cf. punten 18-20)

2. Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Tekens die merk kunnen vormen — Kleuren of kleurencombinaties — Voorwaarde — Onderscheidend vermogen (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b, en 3) (cf. punten 24-30)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 1 maart 2012 (zaak R 260/2011-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gamesa Eólica SL en Enercon GmbH

Dictum

1) De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 1 maart 2012 (zaak R 260/2011-1) wordt vernietigd.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 42, 43, 81)
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van betrokken waren of diensten — Complementariteit van waren (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 52, 57)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van betrokken waren of diensten — Complementariteit van waren of diensten (Verordening nr. 207/2009, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 48)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria — Complementariteit van waren (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 40, 46)
Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 4 juli 2012 — Laboratoires CTRS/Commissie

(Zaak T-12/12)

„Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Vergunning voor in handel brengen van geneesmiddel Orphacol — Brief waarbij verzoekster in kennis wordt gesteld van voornemen van Commissie om vergunning te weigeren — Vordering wegens nalaten — Standpuntbepaling van Commissie — Niet-ontvankelijkheid — Verzoek tot nietigverklaring — Vaststelling van nieuwe beschikking — Afdoening zonder beslissing”

1. Beroep wegens nalaten — Ingebrekestelling van instelling — Voorwaarden — Uitdrukkelijk en duidelijk verzoek — Geen bijzondere vormvoorschriften — Brief die betrokken instelling in staat stelt concreet kennis te nemen van inhoud van gevraagde beslissing (Art. 265, tweede alinea, VWEU) (cf. punten 38, 40)

2. Beroep wegens nalaten — Standpuntbepaling in zin van artikel 265, tweede alinea, VWEU vóór instelling van beroep — Niet-ontvankelijkheid (Art. 265, tweede alinea, VWEU) (cf. punten 41-44)

3. Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Noodzaak van bestaan van procesbelang in stadium van instelling van beroep tot aan uitspraak van bestreden beschikking — Beschikking die in loop van geding in plaats komt van bestreden beschikking — Beroep dat zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing bij gebreke van belang van verzoeker bij uitspraak houdende nietigverklaring (Art. 263 VWEU) (cf. punten 52-55)

Voorwerp

Verzoek tot vaststelling van een verzuim van de Commissie aangezien zij onrechtmatig heeft nagelaten een definitieve beschikking vast te stellen aangaande de aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Orphacol en, subsidiair, een verzoek tot nietigverklaring van de beschikking om verzoekster bedoelde vergunning niet te verlenen, die in de brief van de Commissie van 5 december 2011 zou zijn vervat

Dictum

1) De vordering wegens nalaten wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Er behoeft niet meer te worden beslist over de subsidiaire vordering tot nietigverklaring.

3) De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in die van Laboratoires CTRS.
252

Dienaangaande zij erop gewezen dat het EUIPO in antwoord op een mondelinge vraag van het Gerecht ter terechtzitting niet heeft ontkend dat het punten had toegekend op basis van de verschillende subcriteria of subelementen, maar alleen heeft verklaard dat eerste verzoekster niet het recht had om de gedetailleerde berekeningswijze en verdeling van die punten te kennen, aangezien de mededeling van de definitieve globale score voor elk van de drie technische of kwaliteitscriteria volstond. Uit de in de punten 14 en 249 supra bedoelde tabellen, gelezen in hun samenhang, blijkt immers dat voor de inschrijving van eerste verzoekster 6,79 nettopunten werden afgetrokken voor kwaliteitscriterium nr. 1 (65 – 58,21 = 6,79), 2 nettopunten voor kwaliteitscriterium nr. 2 (20 – 18 = 2) en 3,31 nettopunten voor kwaliteitscriterium nr. 3 (15 – 11,69 = 3,31), dit wil zeggen met inbegrip van de aftrek van delen van punten met twee cijfers na de komma. Daaruit volgt dat het beoordelingscomité voor de beoordeling van de inschrijvingen aan de hand van deze verschillende kwaliteitscriteria een wiskundige formule heeft gebruikt, of minstens delen van punten per subcriterium of per subelement heeft toegekend. Zowel voor verzoeksters als voor het Gerecht is het echter onmogelijk om de berekening of de juiste verdeling van de voor elk subcriterium, of elk subelement, afgetrokken punten te begrijpen, met name voor kwaliteitscriterium nr. 1, waarvoor in het beoordelingsverslag specifieke negatieve beoordelingen waren geformuleerd ten aanzien van de inschrijving van eerste verzoekster. In deze omstandigheden is het evenmin mogelijk om na te gaan of en in welke mate deze aftrekken daadwerkelijk overeenstemmen met deze beoordelingen, en bijgevolg of deze al dan niet gerechtvaardigd of op zijn minst voldoende plausibel zijn.