ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
39.

Gelet op het belang van de aangehaalde gemeenschapsverordeningen, die rechtstreeks toepasselijk zijn in de lidstaten, heeft de Rechtbank van Koophandel te Brussel, alvorens ten gronde uitspraak te doen, de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 9, eerste alinea, van verordening nr. 1891/04 zo worden uitgelegd dat het verboden is voor de bevoegde douanedienst of het bevoegde douanekantoor om een kennisgeving, bedoeld in artikel 9, lid 2, van verordening nr. 1383/03, of een inspectie, bedoeld in artikel 9, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 1383/03, te (laten) verrichten, zolang het voor 1 juli 2004 ingediende verzoek om optreden niet is vervolledigd door de in artikel 6 van verordening nr. 1383/03 bedoelde verklaring? Maakt de desbetreffende verklaring m.a.w. een formele vereiste uit opdat het verzoek om optreden effect zou blijven sorteren? 2) Moet artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1383/03 zo worden uitgelegd dat het de Antwerpse douane de mogelijkheid bood om zes stalen van de goederen voor te leggen aan de merkhouder om te kunnen bepalen of het al dan niet om namaakgoederen ging, met dien verstande dat dergelijke kennisgeving van het staal niet gelijk te stellen is met een grondige inspectie in de zin van artikel 9, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 1383/03, waarbij het toegestaan is de oorsprong en de herkomst van de goederen nauwgezet te controleren, of een grondige technische analyse van een genomen monster, bedoeld in artikel 9, lid 3, laatste alinea, van verordening nr. 1383/03? Zo ja, diende deze voorlegging te geschieden binnen de in artikel 4, lid 1, van de verordening bedoelde termijn van drie werkdagen? 3) Verzet verordening nr. 1383/03 er zich tegen dat de Belgische douaneambtenaren informatie, verworven in het kader van de uitvoering van de verordening, verstrekken buiten de door de verordening voorziene kanalen — er weze onder meer gedacht aan artikel 9, lid 2, en artikel 9, lid 3, eerste alinea, van de verordening — om, bijvoorbeeld in het kader van een door Belgische rechtbanken bevolen getuigenverhoor of overlegging van stukken? 4) Verzet verordening nr. 1383/03 er zich tegen dat informatie, verkregen ten gevolge van de toepassing van de artikelen 4, lid 2 (zie vraag nr. 2), en 9, leden 2 en 3, andere dan deze bedoeld in artikel 9, lid 3, eerste alinea, of in uitvoering van een door de Belgische rechter bevolen getuigenverhoor of overlegging van stukken (zie vraag nr. 3), wordt gebruikt in het kader van een procedure die er niet toe strekt om namaak van goederen te doen vaststellen, bijvoorbeeld in het kader van een procedure ter bestrijding van parallelinvoer?”
79.

Om te beginnen de mogelijkheid voor de houder van de exploitatievergunning of zijn erfgenamen om in geval van onbekwaamheid of overlijden van die houder de exploitatie van de apotheek in het kader van een huur- of beheerovereenkomst gedurende een bepaalde tijd voort te zetten. Zoals de Apothekerkammer des Saarlandes aangeeft, heeft de Duitse wetgever met deze regeling getracht het verbod voor niet-apothekers om een apotheek te bezitten en te exploiteren, te verenigen met de noodzaak om de belangen van de familie van de apotheker te beschermen, door deze de tijd te laten om een beslissing over de toekomst van de apotheek te nemen. Volgens mij wordt door deze uitzondering de samenhang van de Duitse wettelijke regeling niet aangetast, aangezien deze uitzondering enerzijds in de tijd is beperkt en anderzijds de apotheek aan een beheerder wordt toevertrouwd die gediplomeerd apotheker moet zijn. Bovendien volgt uit § 9, lid 2, ApoG dat de huurder in het bezit moet zijn van de vergunning van § 1 van die wet en dat de huur/beheerovereenkomst niet in de weg staat aan de beroepsaansprakelijkheid van de huurder noch aan zijn beslissingsvrijheid.
De momslov werd in 1994 opnieuw gewijzigd. De aftrekbeperkingen van § 16, lid 3, werden in essentie ongewijzigd overgenomen in § 42, lid 1, punten 1 en 5, van de wet van 1994. De nieuwe tekst van § 5, leden 2 en 3, bepaalde intussen:

„2. Met een levering onder bezwarende titel wordt gelijkgesteld het door een belastingplichtige aan zijn bedrijf onttrekken van goederen of van diensten voor doeleinden als genoemd in § 42, leden 1 en 2, ingeval met betrekking tot die goederen of diensten bij de inkoop, productie, e.d. daarvan recht op volledige of gedeeltelijke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde is ontstaan.

3. Met een levering onder bezwarende titel wordt gelijkgesteld het door een belastingplichtige aan zijn bedrijf onttrekken van diensten voor eigen privédoeleinden of voor privédoeleinden van zijn personeel of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrijfsdoeleinden.”
8.

De richtlijn heeft tot doel „een kader te creëren voor de bestrijding van discriminatie op grond van ras of etnische afstamming, zodat in de lidstaten het beginsel van gelijke behandeling toegepast kan worden”. ( 4 ) De richtlijn is zowel in de openbare als in de particuliere sector van toepassing, onder meer met betrekking tot „de voorwaarden voor toegang tot arbeid in loondienst […], met inbegrip van de selectie- en aanstellingscriteria, ongeacht de tak van activiteit en op alle niveaus van de beroepshiërarchie […]”. ( 5 ) Volgens artikel 2, lid 1, van de richtlijn wordt onder het beginsel van gelijke behandeling verstaan „de afwezigheid van elke vorm van directe of indirecte discriminatie op grond van ras of etnische afstamming”. Artikel 2, lid 2, sub a, bepaalt dat er directe discriminatie is „wanneer iemand op grond van ras of etnische afstamming ongunstiger wordt behandeld dan een ander in een vergelijkbare situatie wordt, is of zou worden behandeld”.
37.

Gelet op een en ander, geef ik het Hof in overweging, de prejudiciële vraag te beantwoorden als volgt: „De bijzondere bevoegdheidsregel van artikel 6, sub 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, kan worden toegepast in het kader van afdeling 5, die de bevoegdheidsregels voor individuele verbintenissen uit arbeidsovereenkomst bevat. De toepassing van artikel 6, sub 1, van verordening nr. 44/2001 vereist het bestaan van een samenhang tussen de vorderingen, die waarborgt dat, ongeacht welke rechter wordt geadieerd, deze met de aangebrachte zaak een nauwe band heeft. Bij de beoordeling of op individuele verbintenissen uit arbeidsovereenkomst gebaseerde vorderingen met elkaar samenhangen, zal onder meer rekening kunnen worden gehouden met de volgende factoren: het feit dat de sluiting van de tweede overeenkomst reeds was gepland toen de eerste overeenkomst werd gesloten; het feit dat de eerste overeenkomst is gewijzigd in verband met de sluiting van de tweede overeenkomst; het bestaan van een organieke of economische band tussen beide werkgevers; het feit dat er tussen de twee werkgevers een overeenkomst is die een kader schept voor het naast elkaar bestaan van de twee overeenkomsten; het feit dat de eerste werkgever gezag blijft uitoefenen over de werknemer, of het feit dat de eerste werkgever de duur kan bepalen van de diensttijd van de werknemer bij de tweede werkgever.”
„Uitlegging van artikel 1, lid 3, juncto artikel 2, lid 1, sub b, van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken – Personen voor wie beroepsprocedures toegankelijk zijn – Personen die belang hebben of hadden bij gunning van overheidsopdracht – Persoon die die opdracht niet in zijn geheel kan uitvoeren – Persoon die in vorig stadium van procedure geen beschikbaar beroepsmiddel heeft aangewend”
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 12 december 2002. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Nietnakoming - Nietomzetting van richtlijn 91/439/EEG. - Zaak C-85/02.



Jurisprudentie 2003 bladzijde 00000



Conclusie van de advocaat generaal

1. In casu verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn ter omzetting van punt 12 van bijlage II bij richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs, de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. Richtlijn 91/439 regelt de voorwaarden voor afgifte van een rijbewijs. In bijlage II worden de minimumeisen voor rijexamens geformuleerd. Punt 12 heeft betrekking op de duur van het rijexamen voor verschillende categorieën voertuigen en bepaalt dat voor sommige categorieën (A, B en B + E) [h]et examen met betrekking tot het rijgedrag [...] nooit minder dan 25 minuten [...] [mag] duren".

3. Tussen partijen wordt niet betwist, dat de Franse bepalingen betreffende rijexamens een gemiddelde duur van het examen van 22 minuten voorschrijven. De Franse Republiek erkent in haar verweerschrift, dat zij de eisen van punt 12 van bijlage II nog niet in haar nationale rechtsorde heeft omgezet en zet uiteen, op welke moeilijkheden zij bij de omzetting is gestuit. Voorts verklaart zij al het nodige in het werk te zullen stellen om de bepalingen zo spoedig mogelijk om te zetten.

4. Hieruit volgt dat het beroep van de Commissie gegrond is.

Conclusie

5. Op grond van het voorgaande geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn ter omzetting van punt 12 van bijlage II bij richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs, de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Franse Republiek in te kosten te verwijzen.
„BTW – Artikel 13, A, lid 1, sub b en c, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG – Vrijstelling – Psychotherapeutische behandelingen verstrekt in een polikliniek van een privaatrechtelijke stichting (van algemeen nut) door gediplomeerde, niet als arts erkende psychologen – Rechtstreekse werking”
7.

Ter terechtzitting heeft de Franse regering er vooral op gewezen dat de tijd van de opleiding aan de École nationale de la santé publique (hierna: „ENSP”) vergelijkbaar is met een proeftijd bij een werkgever. In de overheidsdienst staat dit systeem naast de mogelijkheid om de proeftijd rechtstreeks in de betrokken dienst als „stage” te vervullen. Deze omstandigheid, die enkel een organisatorisch aspect van het nationaal recht is, is evenwel irrelevant voor een gemeenschapsrechtelijke beoordeling van de rechtsvragen. Een arbeidsverhouding valt namelijk niet reeds buiten de toepassing van het gemeenschapsrecht omdat zij tegelijk als opleiding dient.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 25 april 2002. - Peter Hirschfeldt tegen Europees Milieuagentschap. - Hogere voorziening - Ambtenaren - Intern vergelijkend onderzoek - Intrekking - Overgang - Bevordering - Artikel 8 Statuut. - Zaak C-184/01 P.



Jurisprudentie 2002 bladzijde I-10173



Conclusie van de advocaat generaal

Conclusie

53. Ik geef het Hof dan ook in overweging:

1. de hogere voorziening af te wijzen;

2. rekwirant in de kosten te verwijzen.
5.

De Helleense Republiek concludeert tot verwerping van het beroep, en met verwijzing van de Commissie in de kosten. Zij vermeldt dat de omzetting van de richtlijn in nationaal recht in twee etappes plaatsvindt. Om te beginnen wordt een interministerieel besluit vastgesteld waarbij de artikelen 1 tot en met 3, 7,11,15,16,18 en 20 van de richtlijn worden omgezet. Het definitieve ontwerp van dit besluit zal in de loop van april 2001 naar de Commissie worden gezonden. De overige artikelen van de richtlijn, die verband houden met richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/337ÆEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten ( 3 ), zullen worden omgezet in de loop van een tweede etappe die vóór eind 2001 moet zijn afgerond.
29.

Deze uitsluiting betreft echter alleen de in een bepaalde economische sector gebruikte „algemene voorwaarden”. Dit begrip wordt in de tekst van de richtlijn niet nader toegelicht, noch in de overweging in kwestie, noch in andere bepalingen. In zoverre staat de betekenis van dit begrip niet met volledige zekerheid vast. Het lijkt er echter op dat het geen betrekking heeft op specifiek geformuleerde bedingen. Anders zou het immers voor de hand hebben gelegen deze laatstgenoemde uitdrukking, die ook elders in de considerans — bijvoorbeeld in de tweede, de achtste en de twaalfde overweging — evenals in het normatieve gedeelte van de richtlijn — zie artikel 1, lid 2, en artikel 2, sub a — voorkomt, ook in de voorlaatste overweging te bezigen. Voorts betekent een „voorafgaande toetsing” ook niet per se het toelaten van een preventief rechtsmiddel tegen het aanbevelen van het gebruik van bepaalde oneerlijke bedingen. Een voorafgaande toetsing zou ook een systeem van voorafgaande goedkeuring kunnen zijn. Derhalve moet ervan worden uitgegaan dat de voorlaatste overweging van de considerans van de richtlijn een uitlegging van artikel 7, lid 3, in de zin dat in preventieve rechtsmiddelen moet worden voorzien, niet in de weg staat. Deze conclusie strookt met het obiter dictum in het arrest van het Hof van 27 juni 2000 in de gevoegde zaken C-240/98 tot en met C-244/98. ( 9 ) De vraag of het oneerlijke beding daadwerkelijk wordt gebruikt, doet niet ter zake.
85.

Ik ben het in beginsel met dat standpunt eens, hoewel het niet moet worden opgevat alsof het noodzakelijkerwijs een rechtstreeks of exact verband tussen de standaardbrandstofverbruiksbelasting en de duur of de omvang van het milieubelastend gebruik van auto's in Oostenrijk impliceert. Vereist is dat de maatregel het vrij verrichten van diensten niet beperkt doordat hij verder gaat dan noodzakelijk is om een rechtmatig doel te bereiken. In casu lijkt de belasting tot doel te hebben de aankoop of het bezit van auto's met een hoog brandstofverbruik te ontmoedigen in plaats van het gebruik ervan (dat effectiever kan worden ontmoedigd door een belasting op de brandstof zelf). Die doelstelling zou evenwel zonder discriminatie van buitenlandse autoleaseondernemingen kunnen worden bereikt door bijvoorbeeld de belasting periodiek al naargelang de duur van de registratie op te leggen. Ongeacht of deze dan wel een andere methode wordt gekozen, deze belasting is alleen maar gerechtvaardigd wanneer zij op zodanige wijze wordt geheven dat zij in andere lidstaten geleasde voertuigen niet zwaarder belast dan in Oostenrijk geleasde voertuigen, waarbij de duur van het gebruik van ieder voertuig in Oostenrijk in aanmerking wordt genomen.
Omdat deze omstandigheden hierboven zijn uiteengezet, kom ik daar niet op terug; ik stel alleen vast dat de exporten van British Sugar vóór 7 januari 1993 absoluut niet als exporten van C-suiker konden worden beschouwd, ongeacht wat op de bijbehorende documenten daaromtrent stond vermeld, en ik wijs in dit verband op een brief van British Sugar aan Commissaris Liikanen van 30 mei 1997, die zich in het dossier bevindt van de zaak voor de nationale rechter en waarin de onderneming het volgende stelt:

„To date, we have not met anyone in a position of responsibility who disagrees with the following key points:

The classification of this particular sugar was a mistake which should not have been made by a company of our size and experience”.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 22 februari 2001. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 94/56/EG. - Zaak C-494/99.



Jurisprudentie 2001 bladzijde I-02761



Conclusie van de advocaat generaal

1. In de onderhavige zaak beoogt de Commissie, overeenkomstig artikel 226 EG te doen vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en, subsidiair, binnen de gestelde termijn aan de Commissie mee te delen, die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 94/56/EG van 21 november 1994 houdende vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen en incidenten in de burgerluchtvaart, de krachtens het Verdrag en de richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. Luidens artikel 1 beoogt de richtlijn de veiligheid in de luchtvaart te verbeteren door de snelle uitvoering te bevorderen van technisch onderzoek dat uitsluitend ten doel heeft toekomstige ongevallen of incidenten te voorkomen". De richtlijn legt de basisregels betreffende dergelijk onderzoek vast.

3. Artikel 12, lid 1, van de richtlijn bepaalt:

De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 21 november 1996 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis."

4. De Helleense Republiek erkent, dat zij de bepalingen van de richtlijn nog niet in Grieks recht heeft omgezet, maar voert tot haar verdediging aan, dat binnenkort een wetsontwerp bij het Parlement zal worden ingediend. In haar dupliek verklaart zij, dat het wetsontwerp aan de Raad van State is voorgelegd.

5. Bijgevolg moet het Hof de door de Commissie gestelde niet-nakoming vaststellen.

Conclusie

6. Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 94/56/EG van 21 november 1994 houdende vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen en incidenten in de burgerluchtvaart, de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
Conclusie van advocaat-generaal La Pergola van 18 juni 1998. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijn 95/23/EG - Geen uitvoering binnen gestelde termijn. - Zaak C-386/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-06127



Conclusie van de advocaat generaal

1 Bij op 12 november 1997 ingediend verzoekschrift heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen het Hof verzocht vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 95/23/EG van de Raad van 22 juni 1995 tot wijziging van richtlijn 64/433/EEG betreffende de gezondheidsvoorschriften voor de productie en het in de handel brengen van vers vlees(1), de op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 De verwerende lidstaat heeft de door verzoekster tegen hem ingebrachte grief niet betwist, maar zich ertoe beperkt erop te wijzen, dat een presidentieel decreet dat de uitvoering van de betrokken richtlijn verzekert, in voorbereiding was. Deze laatste omstandigheid kan echter, volgens vaste rechtspraak van het Hof(2), de niet-nakoming niet rechtvaardigen.

3 Mitsdien geeft ik het Hof in overweging, het beroep van de Commissie gegrond te verklaren en de Helleense Republiek overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering in de kosten te verwijzen.

(1) - PB L 243, blz. 7.

(2) - Zie, onder meer, arresten van 6 april 1995, Commissie/Spanje (C-147/94, Jurispr. blz. I-1015), en 20 maart 1997, Commissie/België (C-294/96, Jurispr. blz. I-1781).
Conclusie van advocaat-generaal Léger van 16 december 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijn 90/434/EEG - Niet-omzetting. - Zaak C-8/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-00823



Conclusie van de advocaat generaal

1 Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 15 januari 1997, heeft de Commissie het Hof verzocht vast te stellen "dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en, subsidiair, aan de Commissie mee te delen, die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten(1), de krachtens het EG-Verdrag en genoemde richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen".

2 De richtlijn bepaalt in artikel 12, lid 1, dat de lidstaten de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden die nodig zijn om vóór 1 januari 1992 aan deze richtlijn te voldoen, en de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen.

3 De Helleense Republiek betwist niet, dat zij de nodige bepalingen tot op heden niet heeft vastgesteld. Zij wijst er echter op, dat het wetsontwerp dat de omzetting van de bepalingen van de richtlijn in Grieks recht moet verzekeren, momenteel bij het Griekse parlement in behandeling is.

4 Daar de omzetting van de richtlijn niet binnen de daarin gestelde termijn heeft plaatsgevonden, moet het beroep van de Commissie gegrond worden geacht(2), en moet de Helleense Republiek overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering in de kosten worden verwezen.

Conclusie

5 Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en, subsidiair, aan de Commissie mee te delen, die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten, de krachtens artikel 12, lid 1, van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.

(1) - PB L 225, blz. 1 (hierna: "richtlijn").

(2) - Zie, bijvoorbeeld, arrest van 16 september 1997, Commissie/Duitsland (C-139/96, Jurispr. blz. I-4845).
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 6 maart 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijn 93/36/EEG - Niet-omzetting binnen de gestelde termijn. - Zaak C-312/96.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-02947



Conclusie van de advocaat generaal

1 In de onderhavige niet-nakomingsprocedure verwijt de Commissie de Franse Republiek, dat zij de krachtens richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen(1), inzonderheid artikel 34, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om die richtlijn om te zetten. Subsidiair concludeert zij dat het den Hove behage, vast te stellen dat de Franse Republiek de krachtens genoemde bepalingen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door te verzuimen de Commissie onverwijld van dergelijke maatregelen in kennis te stellen.

2 Artikel 34 van genoemde richtlijn verplicht de Lid-Staten, alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden, die nodig zijn om vóór 14 juni 1994 aan deze richtlijn te voldoen, en de Commissie daarvan onverwijld in kennis te stellen.

3 Verweerster betwist niet, dat zij de richtlijn niet binnen de gestelde termijnen in nationaal recht heeft omgezet. Zij wijst er enkel op, dat het ontwerp van de betrokken wet op de agenda van de parlementszitting 1996/1997 staat.

4 Aangezien dus vaststaat, dat de betrokken richtlijn niet tijdig is omgezet, behoeft op de subsidiaire vordering van de Commissie niet meer te worden ingegaan.

5 Mitsdien geef ik in overweging, vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, de krachtens die richtlijn, inzonderheid artikel 34, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Voorts dient de Franse Republiek in de kosten te worden verwezen.

(1) - PB 1993, L 199, blz. 1.