ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf (Duitsland) op 4 mei 2012 — Butz, Helmut, Bachman-Butz, Christel, Butz, Frederike/Société Air France SA

(Zaak C-212/12)

2012/C 287/28

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Helmut Butz, Christel Bachman-Butz, Frederike Butz

Verwerende partij: Société Air France SA

Prejudiciële vraag

Heeft een passagier recht op compensatie op grond van artikel 7 van de verordening (1) wanneer de transfervlucht een vertraging heeft opgelopen die kleiner is dan de in artikel 6, lid 1, van de verordening omschreven grenzen, maar de aansluitende vlucht een vertraging heeft opgelopen die groter is dan de in artikel 6, lid 1, van de verordening omschreven grenzen en meer dan drie uur na de geplande aankomsttijd aankomt op de eindbestemming?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 16).
—

de in artikel 14, lid 1, juncto artikel 16, leden 1 en 2, sub b, van verordening (EG) nr. 715/2009 neergelegde verplichting om ten gunste van alle marktdeelnemers te zorgen voor een maximale capaciteit en in het bijzonder voor diensten voor een virtueel gastransport in omgekeerde richting.
3)

Is de enkele strafbaarstelling en bedreiging met gevangenisstraf van homoseksuele activiteiten, welke discriminerend van aard zijn, zoals vermeld in de Code Penal van Senegal, een daad van vervolging, als bedoeld in artikel 9, eerste lid en onder a, gelezen in samenhang met het tweede lid, aanhef en onder c, van de richtlijn? Zo nee, onder welke omstandigheden is hieraan wel voldaan?
2)

Kan het verschil in behandeling van fondsen die zijn gevestigd in een derde land en die welke in een lidstaat van de Europese Unie zijn gevestigd, waarin het nationale recht voorziet ten aanzien van de persoonlijke vrijstelling in de vennootschapsbelasting, in het licht van artikel 58, lid 1, sub a, EG juncto artikel 58, lid 3, EG (thans artikel 65, lid 1, sub a, VWEU juncto artikel 65, lid 3, VWEU) als gerechtvaardigd worden beschouwd?
1)

Kan het grondrecht op informatie en raadpleging van de werknemers, neergelegd in artikel 27 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals gepreciseerd in de bepalingen van richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap (1), in een geding tussen particulieren worden ingeroepen om een nationale maatregel ter uitvoering van de richtlijn te toetsen?
2)

Staan artikel 49 VWUE, artikel 3 VEU, de artikelen 3, 4, 5 en 6 VEU, de artikelen 101 en 102 VWEU alsook verordening (EEG) nr. 2454/1992 en verordening (EG) nr. 12/1998 in de weg aan de toepassing van de artikelen 5 en 10 van wet nr. 58 van de regio Lazio van 26 oktober 1993, waar zij respectievelijk bepalen „(…) De klant stapt op, of de dienst vangt aan, op het grondgebied van de vergunningverlenende gemeente” en „(…) De klant [stapt op], en de dienst [vangt aan], uitsluitend op het grondgebied van de gemeente die de vergunning of machtiging heeft verleend, en de klant [wordt] naar iedere bestemming vervoerd, na voorafgaande instemming van de bestuurder indien de bestemming buiten het grondgebied van de gemeente ligt”?
2)

Moet de uit artikel 66, sub a en b, van richtlijn 2006/112 voortvloeiende regeling aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen de Poolse bepalingen vervat in artikel 19, lid 13, punt 2, sub a en b, van de Poolse wet van 11 maart 2004 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde (ustawa o podatku od towarów i usług, Dz. U. nr. 54, pos. 535, zoals gewijzigd), volgens welke het tijdstip waarop de belastingschuld ontstaat (het feit waardoor de belasting voor bepaalde handelingen verschuldigd wordt) voor vervoer- en verzenddiensten het tijdstip is van ontvangst van de volledige prijs of een deel ervan, maar uiterlijk de dertigste dag vanaf de dag van verrichting van die diensten, zelfs wanneer binnen de 7 dagen na de verrichting van de dienst een factuur is uitgereikt en overhandigd die voorziet in een latere betalingstermijn, en de dienstontvanger recht heeft op aftrek van de voorbelasting in het tijdvak waarin hij de factuur heeft ontvangen, ongeacht of hij al dan niet voor de dienst betaald heeft?
2)

Valt de uitzendheffing die verzoekster de adverteerders in rekening brengt op basis van belastingsubstitutie en die in de boekhouding op een rekening van een ander wordt geboekt, onder het begrip „door een belastingplichtige van de koper of de ontvanger als terugbetaling van in naam en voor rekening van laatstgenoemden gemaakte kosten ontvangen bedragen die in de boekhouding van de belastingplichtige als doorlopende posten voorkomen” in de zin van artikel 11, A, lid 3, sub c, van richtlijn 77/388 (thans artikel 79, eerste alinea, sub c, van richtlijn 2006/112 van de Raad van 28 november 2006)?
3)

Indien het eerste onderdeel van vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: welke maatregelen moet de luchtvaartmaatschappij nemen om te voorkomen dat zij krachtens artikel 5, lid 3, van de verordening compensatie verschuldigd is? — Kan van de luchtvaartmaatschappij worden verlangd — en zo ja, onder welke voorwaarden en in hoeverre — dat zij extra middelen beschikbaar houdt, bijvoorbeeld vliegtuigen of bemanning, om een vlucht uit te voeren die anders geannuleerd had moeten worden, of om een vervangende vlucht uit te voeren? — Kan van een luchtvaartmaatschappij worden verlangd dat zij passagiers overeenkomstig artikel 8, lid 1, sub b, [van de verordening] een andere vlucht aanbiedt? Welke eisen gelden in dat geval voor het vervoer, bijvoorbeeld met betrekking tot de vertrektijd en het gebruik van andere luchtvaartmaatschappijen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 184/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 8 maart 2012 — Brück Edgar/Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

(Zaak C-126/12)

2012/C 184/03

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Brück Edgar

Verwerende partij: Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

Prejudiciële vraag

Moet artikel 13, leden 1 en 2, sub a, van verordening nr. 1408/71 (1) aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen toekenning van (het verschil in) gezinsbijslag door de woonstaat, wanneer een gerechtigde op Duitse gezinsbijslag — evenals de andere ouder — in Zwitserland als grensarbeider in loondienst is en aldaar gezinsbijslag voor zijn in de woonstaat wonende kinderen ontvangt die geringer is dan de in de woonstaat toegekende gezinsbijslag?

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad betreffende de toepassing van de sociale- zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L149, blz. 2), in de versie van verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB 1997 L 28, blz. 1) en van verordening (EG) nr. 647/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005 (PB L 117, blz. 1).
4)

Met het vierde middel voert Kendrion aan dat het Gerecht ten onrechte als „niet ter zake doend” verwerpt het door Kendrion aangevoerde argument dat de procedure bij het Gerecht buitensporig lang heeft geduurd. Het Gerecht lijkt aldus van mening te zijn dat het niet bevoegd is een oordeel te vellen over onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht. Ook al zou juist zijn dat het Gerecht niet zelf bevoegd is tot boetematiging wegens een te lange duur van de eigen procedure, in elk geval is het Hof gehouden op dit voor de rechtszekerheid wezenlijke punt een oordeel te vellen en daar de nodige consequenties uit te trekken.
3)

Wanneer een marktdeelnemer niet heeft voldaan aan de verplichtingen die zijn opgelegd in een sectorale gemeenschapsverordening, zoals verordening nr. 1059/83, noch aan de daarin gestelde voorwaarden om in aanmerking te komen voor communautaire steun, en deze sectorale verordening, zoals het geval is met artikel 17 van verordening nr. 1059/83, voorziet in een regeling van maatregelen of sancties, is deze regeling dan van toepassing met uitsluiting van iedere andere Unierechtelijke regeling, ook al brengt de betrokken niet-nakoming nadeel toe aan de financiële belangen van de Europese Unie? Of is in geval van een dergelijke niet-nakoming alleen de bij verordening nr. 2988/95 ingestelde regeling van administratieve maatregelen en sancties van toepassing? Of zijn beide verordeningen dan van toepassing?
1)

Kan de overdracht van 30 percent van de aandelen in een vennootschap — voor welke degene die deze aandelen overdraagt aan de btw onderworpen diensten verricht — worden gelijkgesteld met de overgang van (een gedeelte van) een algemeenheid van goederen in de zin van artikel 5, lid 8, en/of van diensten in de zin van artikel 6, lid 5, van de Zesde richtlijn? (1)
1)

Is de verschillende behandeling op grond van geslacht onder het stelsel van arbeidsongeschiktheidsuitkeringen noodzakelijk en objectief verbonden met het verschil in pensioenleeftijd, zodat zij binnen de werkingssfeer valt van de afwijkingsmogelijkheid neergelegd in artikel 7, lid 1, sub a, van richtlijn 79/7 (1), indien een aanvrager: a) een vrouw is; b) ziek wordt voor zij de pensioenleeftijd heeft bereikt (voor een vrouw: 60 jaar); c) gedurende 28 weken en tot na het bereiken van de pensioenleeftijd wettelijk ziekengeld (hierna: „WZG”) van haar werkgever heeft ontvangen; d) na het bereiken van de pensioenleeftijd een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering heeft aangevraagd; e) heeft voldaan aan de premievoorwaarden om recht te hebben op de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering; f) een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering is geweigerd omdat haar „periode van arbeidsongeschiktheid” volgens de wet is begonnen nadat zij de pensioenleeftijd had bereikt (omdat de wetgeving bepaalt dat een periode waarin iemand aanspraak heeft op WZG niet als periode van arbeidsongeschiktheid wordt gerekend),
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 73/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 5 december 2011 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: Pactor Vastgoed BV

(Zaak C-622/11)

2012/C 73/27

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: Pactor Vastgoed BV

Prejudiciële vraag

Laat de Zesde richtlijn (1) toe dat, ingeval de oorspronkelijk toegepaste aftrek van BTW overeenkomstig artikel 20 van de Zesde richtlijn wordt herzien in die zin dat het bedrag van de aftrek geheel of gedeeltelijk moet worden terugbetaald, dit bedrag wordt geheven van een ander dan de belastingplichtige die de aftrek in het verleden heeft toegepast, in het bijzonder — zoals bij de toepassing van artikel 12a van de Wet (op de omzetbelasting 1968) — van degene die een goed van die belastingplichtige geleverd heeft gekregen?

(1) Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).
2)

Is artikel 16, lid 6, sub c, CIVA, zoals uitgelegd in de bestreden beslissing (in die zin dat de heffing voor de uitzending van commerciële reclame niet een bedrag is dat namens en voor rekening van de ontvanger van de dienst wordt betaald, ook al wordt zij boekhoudkundig als doorlopende post geboekt en is zij bestemd om te worden afgedragen aan openbare lichamen, zodat zij voor de btw-heffing niet moet worden uitgesloten van de belastbare grondslag), verenigbaar met artikel 11, A, lid 3, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388) van de Raad (thans artikel 79, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006), inzonderheid met het begrip „door een belastingplichtige van de afnemer als terugbetaling van in naam en voor rekening van laatstgenoemden gemaakte kosten ontvangen bedragen die in de boekhouding van de belastingplichtige als doorlopende posten voorkomen”?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 58/6

Beroep ingesteld op 21 december 2011 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-658/11)

2012/C 58/08

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: R. Passos, A. Caiola en M. Allik, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

Verzoeker verzoekt het Hof:

— besluit 2011/640/GBVB van de Raad van 12 juli 2011 betreffende de ondertekening en de sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Mauritius inzake de voorwaarden waaronder piraterijverdachten en in beslag genomen goederen door de door de Europese Unie geleide zeemacht worden overgedragen aan de Republiek Mauritius, en inzake de positie van de verdachten na de overdracht (1), nietig te verklaren;

— de gevolgen van besluit 2011/640/GBVB van 12 juli 2011 te handhaven totdat het is vervangen;

— de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Europees Parlement betoogt dat besluit 2011/640/GBVB van de Raad van 12 juli 2011 betreffende de ondertekening en de sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Mauritius inzake de voorwaarden waaronder piraterijverdachten en in beslag genomen goederen door de door de Europese Unie geleide zeemacht worden overgedragen aan de Republiek Mauritius, en inzake de positie van de verdachten na de overdracht, ongeldig is omdat het niet uitsluitend betrekking heeft op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, zoals bepaald in artikel 218, lid 6, tweede alinea, VWEU.

Het Europees Parlement voert aan dat de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Mauritius ook betrekking heeft op justitiële samenwerking in strafzaken, politiële samenwerking en ontwikkelingssamenwerking en dus gebieden betreft waarop de gewone wetgevingsprocedure van toepassing is.

Om die reden had deze Overeenkomst moeten zijn gesloten na goedkeuring door het Europees Parlement overeenkomstig artikel 218, lid 6, sub a-v, VWEU.

De Raad heeft bijgevolg de Verdragen geschonden door niet de geschikte rechtsgrondslag te kiezen voor het sluiten van de Overeenkomst.

Voorts is het Europees Parlement van mening dat de Raad artikel 218, lid 10, VWEU heeft geschonden door het Parlement niet volledig en onmiddellijk op de hoogte te brengen in de stadia van onderhandeling en sluiting van de Overeenkomst.

Indien het Hof van Justitie het bestreden besluit nietigverklaart, verzoekt het Europees Parlement desalniettemin het Hof om zijn beoordelingsbevoegdheid uit te oefenen en de gevolgen van het bestreden besluit te handhaven, overeenkomstig artikel 264, lid 2, VWEU, totdat dit besluit is vervangen.

(1) PB L 254, blz. 1.
2)

Verzetten richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt of een andere bepaling van EU-recht zoals o.m. artikel 34 of 35 VWEU of artikel 49 of 56 VWEU zich tegen een nationale bepaling, zoals die van de artikelen 8 tot en met 14 van de Wet van 10 november 2006 die — behoudens enkele uitzonderingen opgesomd in de Wet — de handelaar verplichten om een wekelijkse sluitingsdag voor de winkel te kiezen, gelet op het feit dat de handelaar zonder meer wordt verboden zeven dagen op zeven zijn winkel te openen en dit ongeacht de invloed die dit heeft of kan hebben op de gemiddelde consument en ongeacht of deze handeling in de concrete omstandigheden als strijdig met de professionele toewijding of de eerlijke handelsgebruiken kan beschouwd worden, en ook ongeacht het feit dat los van deze wet, de arbeidsrechtelijke rust van werknemers gewaarborgd is door andere wetgeving?
Valt een product dat is vervaardigd op basis van suiker door gisting met behulp van Corynebacterium glutamicum en — als nader omschreven in bijlage 1 bij de verwijzingsbeslissing — bestaat uit ongeveer 65 % lysinesulfaat en uit onzuiverheden uit het gistingsproces (ongetransformeerde basisstoffen, reagentia die zijn gebruikt in het gistingsproces, en bijproducten), onder post 2309, post 2922 of post 3824 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EG) nr. 1719/2005 (1) van de Commissie van 27 oktober 2005 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief?

Is het dienaangaande van belang dat de onzuiverheden behouden blijven juist om het product speciaal geschikt te maken of de geschiktheid ervan te verbeteren voor voederproductie, of dat de onzuiverheden worden behouden omdat verwijdering ervan niet noodzakelijk of nuttig is? Volgens welke richtsnoeren moet zulks in een gegeven geval worden beoordeeld?

Is het voor het antwoord van belang dat het mogelijk is andere producten met lysine, waaronder „zuivere” lysine (>98 %) en lysine-HCl-producten met een hoger lysinegehalte, dan het hiervoor omschreven lysinesulfaatproduct te vervaardigen en is het dienaangaande van belang dat het lysinesulfaatgehalte en de onzuiverheden in het hiervoor omschreven lysinesulfaatproduct beantwoorden aan wat geldt voor de lysinesulfaatproducten van andere fabrikanten? Volgens welke richtsnoeren moet zulks in een gegeven geval worden beoordeeld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo de Valladolid (Spanje) op 3 november 2011 — María Jesús Lorenzo Martínez/Dirección Provincial de Educación Valladolid

(Zaak C-556/11)

(2012/C 25/62)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso-Administrativo de Valladolid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: María Jesús Lorenzo Martínez

Verwerende partij: Dirección Provincial de Educación de Valladolid

Prejudiciële vraag

Is het feit dat een persoon ambtenaar in vaste dienst is en dus het feit dat hij of zij behoort tot een van de categorieën waarin het onderwijzend overheidspersoneel is ingedeeld, een objectieve reden die kan rechtvaardigen dat het individuele deel van de specifieke toelage voor „permanente educatie” (in de alledaagse taal ook „zesjaarlijkse toelage” genoemd) uitsluitend wordt betaald aan ambtenaren in vaste dienst die behoren tot het onderwijzend overheidspersoneel en aantonen dat zij voldoen aan de gestelde voorwaarden?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Comercial Cluj (Roemenië) op 14 november 2011 — SC Volksbank România SA/Andreia Câmpan en Ioan Dan Câmpan

(Zaak C-571/11)

(2012/C 25/68)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunal Comercial Cluj

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Volksbank România SA

Verwerende partijen: Andreia Câmpan en Ioan Dan Câmpan

Prejudiciële vraag

Kunnen de begrippen „voorwerp” en/of „prijs” in artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1),

gelet op het feit dat volgens deze bepaling de beoordeling van het oneerlijke karakter van bedingen betrekking mag hebben noch op de bepaling van het voorwerp van de overeenkomst, noch op de gelijkwaardigheid van enerzijds de prijs of vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten, voor zover die bedingen duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd,

en

aangezien overeenkomstig artikel 2, lid [2], sub a, van richtlijn 2008/48/EG (2), de in artikel 3, sub g, van deze richtlijn vervatte definitie van de totale kosten van het krediet voor de consument, die alle commissielonen omvatten die de consument in verband met de kredietovereenkomst moet betalen, niet van toepassing is om het voorwerp van een door een hypotheek gewaarborgde kredietovereenkomst te bepalen,

aldus worden uitgelegd dat een commissieloon waarin een door een hypotheek gewaarborgde kredietovereenkomst voorziet, dat door partijen als „commissieloon voor risico” wordt aangemerkt, volgens de formule „0,22 % van het kredietsaldo” wordt berekend en gedurende de volledige looptijd van de kredietovereenkomst maandelijks op de vervaldata moet worden betaald, onder het „voorwerp” en/of de „prijs” van die door een hypotheek gewaarborgde kredietovereenkomst valt?

(1) Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).

(2) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PB L 133, blz. 66).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vrhovno Sodišče Republike Slovenije (Republiek Slovenie) op 25 oktober 2011 — Jožef Grilc/Slovensko zavarovalno združenje GIZ

(Zaak C-541/11)

(2012/C 25/54)

Procestaal: Sloveens

Verwijzende rechter

Vrhovno Sodišče Republike Slovenije

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jožef Grilc

Verwerende partij: Slovensko zavarovalno združenje GIZ

Prejudiciële vraag

Moet artikel 6, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2000/26/EG (1) aldus worden uitgelegd dat het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van woonplaats van een benadeelde, in materieel opzicht passieve legitimatie heeft in een gerechtelijke procedure die door de benadeelde persoon — die schade heeft geleden door een verkeersongeval dat zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat dan de lidstaat van woonplaats en dat is veroorzaakt door het gebruik van een motorrijtuig dat is verzekerd en gewoonlijk is gestald in een lidstaat — wordt ingesteld teneinde betaling van een schadevergoeding te verkrijgen, in het geval dat binnen drie maanden na de datum waarop die benadeelde persoon het verzoek tot schadevergoeding aan de verzekeringsonderneming van het motorrijtuig dat aansprakelijk is voor het ongeval, of aan de schaderegelaar van die onderneming heeft verstuurd, die onderneming of die schaderegelaar geen met redenen omkleed antwoord op het betrokken verzoek heeft gegeven?

(1) PB L 181, blz. 65.
1)

Dient artikel 17, lid 2, sub a, van de Zesde btw-richtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat een belastingplichtige, die voldoet aan alle wezenlijke voorwaarden voor aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde op de aankoop van producten, zonder dat misbruik is vastgesteld, het recht op deze aftrek kan worden geweigerd wanneer de medecontractant wegens feitelijke of juridische omstandigheden niet in staat is de producten te leveren (de medecontractant is fictief of de bedrijfsleider ervan sluit het bestaan van een economische activiteit of van een werkelijke transactie uit of kan het contract niet uitvoeren)?
2)

Verzet het Unierecht zich tegen een dergelijke nationale bepaling, wanneer deze weliswaar in gelijke mate voor een zuiver nationale kartelzaak geldt en ook geen speciale regeling voor door clementieverzoekers ter beschikking gestelde stukken kent, maar vergelijkbare nationale bepalingen voor andere soorten gedingen, in het bijzonder het contentieuze en niet-contentieuze civiele geding en het strafgeding, voorzien in de verlening van inzage van gerechtelijke dossiers ook zonder de toestemming van de partijen, mits de derde die geen partij is in het geding, zijn rechtsbelang bij de inzage van het dossier aannemelijk maakt en zwaarder wegende belangen van een ander of een hoger algemeen belang in het concrete geval niet in de weg staan aan de inzage van het dossier?