ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

18 december 1997

Zaak T-90/95

W. Gill

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Medische onderzoeken — Niet-mededeling van gegevens over gezondheidstoestand — Recht om zijn gezondheidstoestand te verzwijgen”

Volledige Franse tekst II-1231

Betreft:

Beroep tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden door de dienstfouten die verweersters administratie zou hebben gemaakt.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Van 1948 tot in de jaren zeventig werkt verzoeker in de mijnen, eerst als mijnwerker en daarna als directeur en inspecteur van de mijnen.

In 1974 wordt verzoeker door de Commissie aangeworven als hoofdadministrateur bij de afdeling „Veiligheid in de kolen- en staalsector” van het directoraatgeneraal Sociale zaken. In het kader van die functie verricht hij ongeveer 25 mijninspecties.

Vóór zijn aanwerving en tijdens zijn loopbaan bij de Commissie ondergaat verzoeker de medische onderzoeken waarin het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) voorziet.

In 1981 vraagt verzoeker, die aan chronische broncho-pneumopathie lijdt, de Commissie om op invaliditeitspensioen te worden gesteld wegens een beroepsziekte in de zin van artikel 78 van het Statuut.

In 1987 wordt dat verzoek afgewezen. De tegen dat besluit ingediende klacht wordt door de Commissie afgewezen bij besluit van 20 mei 1988. Dit laatste besluit wordt door het Gerecht nietig verklaard (arrest van 6 april 1990, Gill/Commissie, T-43/89, Jurispr. blz. II-173). Het arrest van het Gerecht wordt door het Hof evenwel vernietigd (arrest van 4 oktober 1991, Commissie/Gill, C-185/90 P, Jurispr. blz. I-4779) en na verwijzing verwerpt het Gerecht verzoekers beroep opnieuw (arrest van 23 maart 1993, Gill/Commissie, T-43/89 RV, Jurispr. blz. II-303).

Op 10 mei 1994 dient verzoeker bij het tot aanstelling bevoegd gezag een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut in. Daarin vordert hij vergoeding van de schade die hij zou hebben geleden door het feit dat de administratie van de Commissie hem naar aanleiding van het medisch onderzoek bij zijn indiensttreding en van de uit hoofde van artikel 59, lid 4, van het Statuut ondergane jaarlijkse medische onderzoeken niet heeft meegedeeld dat hij aan een longziekte lijdt, en hem werkzaamheden heeft laten verrichten die niet verenigbaar waren met zijn gezondheidstoestand, zonder hem op de hoogte te stellen van de gevaren die de uitoefening van zijn functie voor het verdere verloop van zijn ziekte kon hebben.

Het verzoek gaat vergezeld van een brief waarin verzoekers raadsman erop wijst, dat aangezien het verzoek betrekking heeft op verzoekers gezondheid, onder meer krachtens artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), alle maatregelen moeten worden getroffen die nodig zijn om verzoekers privéleven te beschermen, en dat hij op de hoogte wenst te worden gebracht van de praktische maatregelen die daartoe worden getroffen.

Bij brief van 20 mei 1994 deelt de Commissie verzoekers raadsman mee, dat zijn verzoek is ingeschreven en dat het „onmiddellijk aan de bevoegde diensten is voorgelegd opdat hij zo spoedig mogelijk een antwoord zou krijgen”.

Op 26 september 1994 wijst de Commissie het verzoek van verzoeker af. Op 28 december 1994 wijst de Commissie de door verzoeker tegen het besluit van 26 september 1994 ingediende klacht af.

De aansprakelijkheidsvorderingen

De Gemeenschap kan pas aansprakelijk worden gesteld als tegelijkertijd is voldaan aan een aantal voorwaarden, namelijk dat het aan de instellingen verweten gedrag onwettig is, dat er werkelijk schade is geleden, en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen het gedrag en de gestelde schade. Derhalve moet eerst worden nagegaan, of de Commissie, door de wijze waarop zij verzoekers medisch dossier heeft beheerd, haar plichten heeft verzuimd en met name de fouten heeft begaan die verzoeker haar verwijt (r.o. 33).

Referentie: Gerecht 9 februari 1994, Latham/Commissie, T-82/91, JurAmbt. blz. II-61, r.o. 72; Gerecht 11 oktober 1995, Baltsavias/Commissie, T-39/93 en T-553/93, JurAmbt. blz. II-695, r.o. 80

Schending van de zorgplicht

De medische dienst van de instelling dient de ambtenaar in te lichten over het bestaan van de ziekten waarvan uit zijn dossier blijkt, en hem te waarschuwen voor gedragingen die zijn gezondheid kunnen bedreigen. Dit vereist dat alle daarvoor relevante gegevens en aanwijzingen hem worden meegedeeld. De medische dienst dient de ambtenaar ook in te lichten over het bestaan van risicofactoren die tot het ontstaan van een ziekte kunnen leiden (r.o. 34).

Referentie: Gerecht 25 september 1991, Nijman/Commissie, T-36/89, Jurispr. blz. II-699, r.o. 37

Na onderzoek van de verslagen van de verschillende onderzoeken die verzoeker tijdens de relevante periode bij de medische dienst van de Commissie heeft ondergaan, heeft de door het Gerecht aangewezen deskundige geconcludeerd, dat noch het verslag van het medisch onderzoek bij de indiensttreding noch de verslagen van de jaarlijkse medische onderzoeken „een longziekte of risicofactoren die tot het ontstaan van een longziekte kunnen leiden”, aan het licht hadden gebracht. In die omstandigheden kan niet worden geconcludeerd, dat de medische dienst van de Commissie tijdens die periode bij verzoeker een longziekte of risicofactoren die tot het ontstaan van een longziekte kunnen leiden, had vastgesteld. Bijgevolg moet het eerste argument waarmee verzoeker een fout van de Commissie tracht aan te tonen, worden afgewezen (r.o. 36 en 37).

Schending van artikel 8 EVRM

Het in artikel 8 EVRM geformuleerde recht op eerbiediging van het privéleven is een van de door de communautaire rechtsorde beschermde grondrechten. Het houdt onder meer in, dat eenieder het recht heeft zijn gezondheidstoestand geheim te houden. Een ambtenaar kan zich evenwel niet op dit recht beroepen ten aanzien van de personen die zijn belast met het onderzoek van een verzoek en een klacht waarin hijzelf bepaalde gegevens en oordelen over zijn gezondheidstoestand verstrekt. Het is evenmin redelijk, te eisen dat deze personen anonieme versies van het verzoek, van de klacht en van de tot staving daarvan overgelegde documenten samenstellen. Ingevolge de artikelen 214 van het Verdrag en 17 van het Statuut is iedere ambtenaar en ieder personeelslid van de Gemeenschap, zelfs na beëindiging van de dienst, gehouden de inlichtingen die naar hun aard onder de geheimhoudingsplicht vallen, niet openbaar te maken. Deze bepalingen vormen in beginsel een voldoende garantie, dat in een verzoek of een klacht voorkomende gegevens betreffende het privéleven van een ambtenaar niet buiten de beperkte kring van de met het onderzoek daarvan belaste personen worden verspreid. Verzoeker heeft overigens niet aangetoond, dat zijn verzoek en zijn klacht aan andere dan de met het onderzoek daarvan belaste personen openbaar waren gemaakt. Bijgevolg moet ook het argument inzake schending van artikel 8 EVRM worden afgewezen (r.o. 38 en 40).

Referentie: Hof 8 april 1992, Commissie/Duitsland, C-62/90, Jurispr. blz. I-2575, r.o. 23; Gerecht 15 mei 1997, N/Commissie, T-273/94, JurAmbt. blz. II-289, r.o. 72; Gerecht 13 juli 1995, K/Commissie. T-176/94, JurAmbt. blz. II-621, r.o. 31, 39 en 42

De vorderingen tot nietigverklaring

Het besluit waarbij een instelling een vordering tot schadevergoeding afwijst, vormt een integrerend deel van de administratieve procedure die een bij het Gerecht ingesteld beroep tot schadevergoeding voorafgaat, en bijgevolg kunnen dergelijke vorderingen niet los van de vorderingen tot schadevergoeding worden beoordeeld. De handeling waarbij de instelling tijdens de precontentieuze fase haar standpunt bepaalt, heeft immers enkel tot doel, degene die schade zou hebben geleden, in staat te stellen een vordering tot schadevergoeding bij het Gerecht in te stellen (r.o. 45).

Referentie: Gerecht25 februari 1992, Marcato/Commissie, T-64/91, Jurispr. blz. II-243, r.o. 33

In het onderhavige geval omvat de afwijzing van verzoekers vorderingen tot schadevergoeding de afwijzing van zijn vorderingen tot nietigverklaring (r.o. 46).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.