Voor ik op de gestelde vragen inga, zou ik eerst de aandacht van het Hof willen vestigen op de uit het feitelijk overzicht blijkende omstandigheid dat het telexbericht waarmee de Italiaanse regering de Commissie van de vrijwaringsmaatregelen in kennis stelde, anders luidt dat de circulaire waarin die vrijwaringsmaatregelen in Italië' werden voorgeschreven. Terwijl de Italiaanse regering in het telexbericht rundvlees bestemd voor verwerking onder douanetoezicht, uitdrukkelijk van de vrijwaringsmaatregelen uitzondert, wordt in de interne circulaire bepaald dat ook op dergelijk rundvlees een aanvullende heffing moet worden toegepast. De Italiaanse regering voerde dus een vrijwaringsmaatregel in voor bevroren rundvlees, zonder been, ofschoon zij de Commissie daarvan niet in kennis had gesteld; zij had dit vlees zelfs uitdrukkelijk uitgezonderd van de meegedeelde vrijwaringsmaatregelen. Ingevolge artikel 16, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 14/64 had een dergelijke maatregel echter duidelijk bij de inwerkingtreding ervan ter kennis moeten worden gebracht van de andere Lid-Staten en de Commissie.

Indien men deze kennisgeving ziet als een voorwaarde voor de geldigheid van krachtens artikel 16 van verordening nr. 14/64 genomen vrijwaringsmaatregelen, dan moet een niet meegedeelde vrijwaringsmaatregel worden beschouwd als een heffing van gelijke werking als een douanerecht die ingevolge artikel 12, lid 2, van verordening nr. 14/64 onverenigbaar is met de toepassing van deze verordening. In dat geval zouden de betrokkenen zich rechtstreeks kunnen beroepen op artikel 12, lid 2, van verordening nr. 14/64 die ingevolge artikel 189 EEG-Verdrag rechtstreeks toepasselijk is in elke Lid-Staat. De voorgelegde vragen zouden dan voor de beslissing van de zaak niet meer van belang zijn.

De Italiaanse regering is echter van mening, dat het niet meedelen van een krachtens artikel 16 van verordening nr. 14/64 getroffen vrijwaringsmaatregel geen beletsel vormt voor het van kracht worden en de rechtsgeldigheid ervan. Zij meent haar opvatting bevestigd te zien door het arrest van 3 oktober 1978 (zaak 27/78, Rasham). Hierin heeft het Hof met betrekking tot het in dit verband vergelijkbare artikel 115, tweede alinea, EEG-Verdrag verklaard, dat zo de daar bedoelde kennisgeving dwingend is voorgeschreven, de nakoming van deze verplichting echter geen voorwaarde kan vormen voor het van kracht worden van de getroffen vrijwaringsmaatregelen.

Naar mijn mening kan het aangehaalde arrest om verschillende redenen geen oplossing bieden voor het onderhavige geval. Artikel 115, eerste alinea, EEG-Verdrag gaat er namelijk in beginsel van uit, dat bij een dreigende verlegging van het handelsverkeer of bij economische moeilijkheden de Commissie aanbevelingen doet over de wijze waarop de overige Lid-Staten de vereiste medewerking verlenen. Bij gebreke van dien machtigt zij de Lid-Staten de noodzakelijke beschermende maatregelen te treffen, waarvan zij de voorwaarden en de wijze van toepassing vaststelt. Ingevolge de tweede alinea van dit artikel kunnen de Lid-Staten uitsluitend in dringende gevallen gedurende de overgangsperiode de noodzakelijke maatregelen zelf nemen, waarvan zij de andere Lid-Staten en de Commissie kennis moeten geven. Artikel 115, tweede alinea, EEG-Verdrag gaat er dus van uit, dat een dergelijke kennisgeving op zijn vroegst gelijktijdig, doorgaans echter pas achteraf kan plaatsvinden, zonder dat daarbij een termijn voor de kennisgeving wordt genoemd. Consequent heeft het Hof in het arrest in zaak 27/78 ten aanzien van de vraag of de in artikel 115, tweede alinea, voorgeschreven kennisgeving een voorwaarde is voor de geldigheid of toepasbaarheid van een krachtens dit artikel genomen vrijwaringsmaatregel, enkel vastgesteld dat uit deze bepaling niet mag worden afgeleid dat de gelijktijdige of onmiddellijk daaropvolgende kennisgeving voorwaarde is voor het van kracht worden van de genomen maatregelen. Anderzijds heeft het zich niet uitgesproken over de rechtsgevolgen wanneer van een getroffen maatregel in het geheel geen kennis wordt gegeven, doch waar de bepaling geen termijn noemt, daaruit juist afgeleid dat de kennisgeving aan de Commissie en de overige Lid-Staten onverwijld dient plaats te vinden. Advocaat-generaal Warner huldigde in zijn conclusie in deze zaak overigens dezelfde opvatting, waar hij zei, dat uit de duidelijke tekst van artikel 115 volgt dat die kennisgeving moet plaatsvinden „zodra, maar niet (noodzakelijkerwijze) voordat de maatregelen waren ingevoerd”.

Volstrekt anders echter is de regeling van artikel 16 van verordening nr. 14/64, zowel ten aanzien van de voorwaarden als van de te volgen procedure. Terecht gaan zowel de Commissie als de Italiaanse regering ervan uit, dat de krachtens artikel 16 van verordening nr. 14/64 genomen vrijwarinsmaatregelen in werking treden op grond van een autonome beslissing van de Lid-Staten en dat deze niet de uitslag van gemeenschapsrechtelijke procedures behoeven af te wachten alvorens dergelijke maatregelen te treffen. Volgens deze bepaling kunnen de Lid-Staten bovendien niet enkel optreden in dringende gevallen, doch telkens wanneer aan de feitelijke voorwaarden van artikel 16 is voldaan. Aangezien op grond van deze bepaling de tot in details geregelde marktordening voor rundvlees tijdelijk buiten werking kan worden gesteld, zijn die voorwaarden strikt omschreven. Artikel 16, lid 2, bepaalt derhalve, dat de belanghebbende Lid-Staten deze maatregelen zo mogelijk van tevoren, doch uiterlijk bij de inwerkingtreding ervan ter kennis moeten brengen van de andere Lid-Staten en de Commissie. Eerst door deze kennisgeving kan de Commissie na raadpleging van de Lid-Staten in een spoedprocedure nagaan of aan de voorwaarden van artikel 16, lid 1, is voldaan. In het belang van de Gemeenschap, de Lid-Staten en het betrokken bedrijfsleven moet de Commissie in de voorgeschreven procedure binnen de zeer korte termijn van uiterlijk vier werkdagen te rekenen vanaf de kennisgeving beslissen of dat het geval is en of de maatregelen nodig zijn. De beslissing van de Commissie moet dan, eveneens in het belang van alle betrokkenen, krachtens artikel 16, lid 2, vierde alinea, onverwijld worden uitgevoerd. Eerst door de kennisgeving kan de Commissie dus kennis nemen van de genomen vrijwaringsmaatregelen en de spoedprocedure binnen de genoemde termijnen inleiden. Het argument van de Commissie, dat de overeenkomstig artikel 16, lid 2, voorgeschreven kennisgeving uiterlijk op het tijdstip van inwerkingtreding van een vrijwaringsmaatregel zinloos zou zijn wanneer de Lid-Staten door deze niet mee te delen juridische en economische toetsing van de genomen maatregelen zouden kunnen voorkomen en daarmee het functioneren van de landbouwmarkt in gevaar zouden kunnen brengen, komt mij overtuigend voor. Als consequentie van het arrest in zaak 27/78 kan, anders dan bij artikel 115, tweede alinea, EEG-Verdrag een krachtens artikel 16 van verordening nr. 14/64 getroffen vrijwaringsmaatregel derhalve juist niet zonder voorafgaande kennisgeving rechtsgeldig en met rechtsgevolg worden toegepast. Niet aangemelde heffingen die niet bij verordening nr. 14/64 zijn voorzien, vormen mitsdien heffingen van gelijke werking als douanerechten als bedoeld in artikel 12, lid 2, van deze verordening, die rechtstreeks toepasselijk is en op dit punt ten gevolge heeft dat de betrokken nationale bepalingen niet kunnen worden toegepast.