Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Procesbelang – Gebeurtenis die na instelling van beroep dat belang kan doen verdwijnen

(Art. 230 EG)

2. Voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen – Leden van Europees Parlement – Immuniteit voor mening of stem die zij in uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht – Immuniteit tijdens zittingsduur

(Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 9 en 10)

3. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Onrechtmatigheid – Verzoek om verdediging van immuniteit van lid van Parlement teneinde schorsing van tegen hem ingestelde vervolging te verkrijgen

(Art. 288, lid 2, EG; Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 10, lid 1, sub a)

Samenvatting

1. Op een vordering tot nietigverklaring behoeft niet meer te worden beslist wanneer de verzoeker zijn belang bij de nietigverklaring van de bestreden handeling heeft verloren als gevolg van een gebeurtenis die in de loop van het geding heeft plaatsgevonden en die tot gevolg heeft dat de nietigverklaring van die handeling op zich geen rechtsgevolgen meer kan hebben.

Een verzoeker kan echter belang behouden bij een vordering tot nietigverklaring van een handeling van een instelling, indien de gestelde onrechtmatigheid zich in de toekomst kan herhalen, onafhankelijk van de omstandigheden van de zaak die aanleiding hebben gegeven tot het door de verzoeker ingestelde beroep.

(cf. punten 61, 68)

2. Ook al hebben de voorrechten en immuniteiten die door het aan het Verdrag gehechte desbetreffende Protocol aan de Europese Gemeenschappen zijn toegekend een functioneel karakter, voor zover zij bedoeld zijn om te voorkomen dat de Gemeenschappen in hun werking en onafhankelijkheid worden belemmerd, neemt dit niet weg dat de voorrechten en immuniteiten uitdrukkelijk zijn toegekend aan de leden van het Parlement alsmede aan de ambtenaren en de overige personeelsleden van de instellingen van de Gemeenschap. Dat in de voorrechten en immuniteiten is voorzien in het openbare communautaire belang, rechtvaardigt de aan de instellingen verleende bevoegdheid om in voorkomend geval de immuniteit op te heffen, maar betekent niet dat deze voorrechten en immuniteiten uitsluitend zijn toegekend aan de Gemeenschap en niet ook rechtstreeks aan haar ambtenaren, overige personeelsleden en de leden van het Parlement. Het Protocol roept dus voor de bedoelde personen een subjectief recht in het leven, waarvan de eerbiediging wordt gewaarborgd door de in het Verdrag neergelegde rechtsgang.

Het Parlement beschikt over een ruime discretionaire bevoegdheid met betrekking tot de richting die het wil geven aan een besluit op een verzoek dat wil bereiken dat het Parlement op grond van artikel 10, eerste alinea, sub a, van het Protocol schorsing van de vervolging zou eisen. Het Parlement heeft echter geen discretionaire bevoegdheid met betrekking tot de vraag of het besluit moet worden genomen op basis van artikel 9 of van artikel 10, eerste alinea, sub a, van het Protocol.

(cf. punten 94, 96, 101‑102)

3. Aangezien artikel 10, eerste alinea, sub a, van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, dat, in samenhang met de bepalingen van nationaal recht waarnaar het verwijst, beoogt de immuniteiten te regelen die de leden van het Parlement gedurende de zitting van het Parlement op hun eigen grondgebied genieten, voor de betrokkenen een subjectief recht schept en bijgevolg een rechtsregel is die beoogt aan de betrokken leden van het Parlement rechten toe te kennen, maakt het Parlement zich schuldig aan een voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die tot doel heeft aan particulieren rechten toe te kennen, door zich te onthouden van een uitspraak op basis van die bepaling met betrekking tot een verzoek dat uitdrukkelijk strekt tot het verkrijgen van de schorsing van een vervolging.

Gezien de ruime beoordelingsmarge die het Parlement op dit gebied moet worden toegekend, is de beslissing om schorsing van de vervolging te vorderen niet het noodzakelijk gevolg van de indiening van een verzoek van die strekking bij het Parlement. Het Parlement kan immers zowel besluiten om te verzoeken om schorsing van de vervolging als om dit niet te doen. Het feit dat het Parlement, zij het op een verkeerde rechtsgrondslag, besluit om het verzoek om schorsing van de vervolging te vorderen, niet in te willigen, kan bijgevolg niet de rechtstreekse en ware oorzaak zijn van de gestelde schade, al aangenomen dat deze is komen vast te staan.

(cf. punten 108, 115‑117)