ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 95/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 12 januari 2017 — Fédération des entreprises de la beauté/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

(Zaak C-13/17)

(2017/C 095/12)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fédération des entreprises de la beauté

Verwerende partijen: Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

Prejudiciële vragen

1) Heeft de erkenning van gelijkwaardigheid van opleidingen waartoe de lidstaten kunnen overgaan krachtens artikel 10, lid 2, van verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten (1) alleen betrekking op opleidingen in staten die geen lid van de Europese Unie zijn?

2) Staan de bepalingen van artikel 10, lid 2, van die verordening toe dat een lidstaat studierichtingen bepaalt die kunnen worden aangemerkt als „gelijksoortig” aan geneeskunde, farmacie of toxicologie en het niveau van de kwalificatie die aan de vereisten van de verordening voldoet?

3) Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, aan de hand van welke criteria kunnen studierichtingen worden aangemerkt als „gelijksoortig” aan geneeskunde, farmacie of toxicologie?

(1) PB L 342, blz. 59.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/6

Hogere voorziening ingesteld op 28 december 2016 door Meissen Keramik GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 18 oktober 2016 in zaak T-776/15, Meissen Keramik GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

(Zaak C-686/16 P)

(2017/C 161/07)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Meissen Keramik GmbH (vertegenwoordigers: M. Vohwinkel en Dr. M. Bagh, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 18 oktober 2016 (T-776/16);

— vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 28 oktober 2015 (zaak R 531/2015-1);

— vernietiging van de beslissing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 13 januari 2015;

— verwijzing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het middel in hogere voorziening is gebaseerd op artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 (1), juncto artikel 135, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Met de grief betreffende schending van het Reglement voor de procesvoering wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest niet de opvatting van het woordbestanddeel van het merk in aanmerking heeft genomen die in de beslissing van de kamer van beroep was gehanteerd, maar het een eigen benadering van het woordbestanddeel heeft gevolgd, waardoor het voorwerp van het geding is gewijzigd.

Met de grief betreffende onjuiste toepassing van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 wordt aangevoerd dat het Gerecht een aanduiding van de geografische herkomst van een bepaalde soort waren die door hun hoofdcomponent worden aangeduid (Meissen Keramik), ook voor waren die een willekeurige — zelfs onbeduidende — hoeveelheid van deze bouwstof bevatten of die met de betrokken soort waren kunnen worden samengevoegd, als beschrijvend van aard heeft aangemerkt.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 104/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 7 december 2016 — CX

(Zaak C-629/16)

(2017/C 104/38)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker tot „Revision”: CX

Andere deelnemer aan de procedure: Bezirkshauptmannschaft Schärding

Prejudiciële vraag

Staat het Unierecht, en in het bijzonder de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije (64/733/EEG) (PB 217 van 29 december 1964, blz. 3687/64), het Aanvullend Protocol bij de Associatieovereenkomst (PB L 293 van 29 december 1972, blz. 3), alsmede besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije van 22 december 1995 inzake de tenuitvoerlegging van de slotfase van de douane-unie (96/142/EG) (PB L 35 van 13 februari 1996, blz. 1), in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan in de Republiek Turkije gevestigde goederenvervoerders het grensoverschrijdend bedrijfsmatig goederenvervoer met motorvoertuigen naar of door het grondgebied van de Republiek Oostenrijk alleen mogen uitvoeren indien zij voor de motorvoertuigen beschikken over vervoersdocumenten die in het kader van een tussen Oostenrijk en Turkije op grond van een bilaterale overeenkomst vastgesteld contingent worden afgegeven, of indien zij beschikken over een vergunning voor elk afzonderlijk goederenvervoer, waarbij sprake moet zijn van een aanmerkelijk publiek belang bij het afzonderlijke goederenvervoer en de verzoeker aannemelijk moet maken dat de rit niet kan worden voorkomen door organisatorische maatregelen te treffen of door te kiezen voor een ander vervoersmiddel?
2.

a. Indien tegen een exhibitievordering een verweer wordt gevoerd dat inhoudt dat het recht van intellectuele eigendom op grond waarvan de exhibitie wordt verlangd, nietig is (of niet langer bestaat), dient dan de gegrondheid van dat verweer aan de hand van dezelfde maatstaf te worden beoordeeld als die welke geldt voor de vraag naar de aannemelijkheid van de gestelde inbreuk (aangenomen dat het ingeroepen recht van intellectuele eigendom bestaat)? b. Indien het antwoord op deze vraag ontkennend luidt, in welk opzicht verschillen dan die maatstaven? c. Dient bij de beantwoording van vragen 2.a. en 2.b. onderscheid te worden gemaakt al naargelang het betrokken recht van intellectuele eigendom is verleend nadat het op geldigheid is onderzocht (zoals een Europees octrooi), dan wel van rechtswege is ontstaan (zoals een auteursrecht)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 86/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria (Italië) op 16 december 2016 — Fortunata Silvia Fontana/Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria

(Zaak C-648/16)

(2017/C 086/12)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fortunata Silvia Fontana

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria

Prejudiciële vraag

Is de nationale Italiaanse regeling van artikel 62 sexies, lid 3, en artikel 62 bis van decreto legge nr. 331/1993, [omgezet in wet] nr. 427 van 29 oktober 1993, in het licht van de inachtneming van de aftrekregels en de verplichting de btw bij afnemers in rekening te brengen en meer in het algemeen in verband met het beginsel van neutraliteit en doorberekening van de btw, verenigbaar met de artikelen 113 en 114 VWEU en met richtlijn 112/2006/EG (1), voor zover op grond van die nationale regeling de btw kan worden toegepast op een omzet als geheel genomen die inductief is vastgesteld?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
1)

Is een vervaltermijn voor de indiening van verzoeken om betaling door het waarborgfonds van verschuldigd salaris voor de werknemer gunstiger in de zin van artikel 11 van richtlijn 2008/94/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, wanneer de betaling van de salarisvorderingen enkel gewaarborgd is ingeval de vordering bij het waarborgfonds wordt ingediend binnen een jaar te rekenen vanaf de dag volgend op die van beëindiging van de arbeidsovereenkomst of wanneer wordt gerekend vanaf de dag waarop de insolventieprocedure wordt ingeleid, rekening houdend met de omstandigheid dat het waarborgfonds enkel de betaling van vorderingen van de werknemer waarborgt die zijn ontstaan in de zes maanden voorafgaand aan de indiening van het verzoek?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 53/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 10 november 2016 — Stadt Wuppertal/Maria Elisabeth Bauer

(Zaak C-569/16)

(2017/C 053/27)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Stadt Wuppertal

Verwerende partij: Maria Elisabeth Bauer

Prejudiciële vraag

Verleent artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), of artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie de erfgenaam van een tijdens zijn dienstverband overleden werknemer een aanspraak op financiële vergoeding voor de minimale jaarlijkse vakantie waarop de werknemer recht had vóór zijn overlijden, hetgeen volgens § 7, lid 4, van het Bundesurlaubsgesetz (BUrlG) juncto § 1922, lid 1, van het Bürgerliches Gesetzbuch (BGB) is uitgesloten?

(1) PB L 299, blz. 9.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Upper Tribunal (Verenigd Koninkrijk) op 29 november 2016 — Rafal Prefeta/Secretary of State for Work and Pensions

(Zaak C-618/16)

(2017/C 038/18)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Upper Tribunal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Rafal Prefeta

Verwerende partij: Secretary of State for Work and Pensions

Prejudiciële vragen

1) Was het lidstaten op grond van bijlage XII bij het toetredingsverdrag toegestaan om Poolse onderdanen uit te sluiten van de voordelen die aan artikel 7, lid 2, van de werknemersverordening (1) en artikel 7, lid 3, van de burgerschapsrichtlijn (2) worden ontleend, wanneer een werknemer, hoewel hij, zij het te laat, had voldaan aan de nationale eis om zijn tewerkstelling te laten registreren, nog niet gedurende een ononderbroken aangemelde periode van twaalf maanden had gewerkt?

2) Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, kan een werknemer met de Poolse nationaliteit in de omstandigheden als bedoeld in vraag 1 zich dan beroepen op artikel 7, lid 3, van de burgerschapsrichtlijn, dat het behoud van de status van werknemer betreft?

(1) Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2).

(2) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).
4.

Volgt uit het bepaalde in artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32 met betrekking tot het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel dat een „volledig en ex nunc onderzoek van zowel de feitelijke als juridische gronden” omvat, gelezen in samenhang met de artikelen 33 en 34 en artikel 35, tweede alinea, van deze richtlijn en met artikel 21, lid 1, van richtlijn 2011/95, juncto de artikelen 18, 19 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat het op grond daarvan is toegestaan dat in een bij de rechter ingestelde beroepsprocedure tegen een in overeenstemming met artikel 10, lid 2, van richtlijn 2013/32 genomen besluit om geen internationale bescherming toe te kennen: a) de rechter in eerste aanleg voor het eerst beslist over de ontvankelijkheid van het verzoek om internationale bescherming en over het refoulement van de staatloze naar het land waar deze voor indiening van het verzoek om internationale bescherming woonachtig was, nadat de rechter de beslissingsautoriteit ertoe heeft verplicht de hiertoe vereiste stukken over te leggen en de betrokkene in de gelegenheid heeft gesteld opmerkingen te maken over de ontvankelijkheid van diens verzoek; of b) de rechter in eerste aanleg het besluit wegens schending van een wezenlijk vormvoorschrift nietig verklaart en de beslissingsautoriteit ertoe verplicht met inachtneming van de instructies inzake de uitlegging en toepassing van de wet een nieuw besluit over het verzoek om internationale bescherming vast te stellen, en daarbij ook het bij artikel 34 van richtlijn 2013/32 voorgeschreven persoonlijk onderhoud over de ontvankelijkheid te doen plaatsvinden en te bepalen of de staatloze kan worden teruggezonden naar het land waar deze voor indiening van het verzoek om internationale bescherming woonachtig was? c) de rechter in eerste aanleg een beoordeling maakt van de veiligheidssituatie in het land waar de betrokkene woonachtig was ten tijde van de terechtzitting of, indien zich wezenlijke veranderingen hebben voorgedaan die ten gunste van de betrokkene in aanmerking moeten worden genomen, ten tijde van de uitspraak?
1.

Het Gerecht heeft de toets om te bewijzen dat er sprake is van inbreuk „met een mededingingsbeperkende strekking” op artikel 101, lid 1, zoals deze toets is vastgesteld door het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: „Hof”) in het arrest Cartes Bancaires/Commissie, C-67/13 P, ECLI: EU:C:2014:2204 (hierna: „arrest Cartes Bancaires”), verkeerd toegepast. De overeenkomst tussen rekwirantes en H. Lundback A/S (hierna: „Lundbeck”) die in werking trad op 16 juni 2002 (hierna: „overeenkomst”) had naar haar aard geen nadelige invloed op de mededinging. Het doel ervan was allereerst een octrooigeschil tussen rekwirantes en Lundbeck te beslechten. Om te beoordelen of de overeenkomst feitelijk een nadelige invloed op de mededinging had, diende de Commissie de gevolgen ervan te beoordelen.
4.

moeten het Unierecht en de richtlijn betreffende betalingsdiensten in de interne markt in die zin worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat het exploiteren van een pinautomaat strafrechtelijk wordt bestraft in een geval met de bijzonderheden als in casu, wanneer in een groot aantal speelhallen met een door de overheid verleende concessie alsmede in casino’s met een door de overheid verleende concessie die ten dele ook door de overheid worden geëxploiteerd, soortgelijke pinautomaten zonder toestemming worden of werden geëxploiteerd en de voor de toelating en het toezicht bevoegde autoriteit geen bezwaren maakt?
2)

Wanneer artikel 5, punt 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van toepassing is: Dient bij personenvervoer bestaande uit twee vluchten zonder noemenswaardig oponthoud in de overstapluchthaven, de eindbestemming van de passagier ook dan als plaats van uitvoering in de zin van artikel 5, punt 1, onder b), tweede streepje, van verordening (EG) nr. 44/2001 te worden beschouwd, wanneer het met de vordering geldend gemaakte recht op compensatie op grond van artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 wordt gebaseerd op een probleem dat zich tijdens het eerste deeltraject heeft voorgedaan en de vordering wordt gericht tegen de luchtvaartmaatschappij die de eerste vlucht heeft uitgevoerd maar geen partij is bij de vervoerovereenkomst?
—

verklaring dat de Republiek Polen, door projecten die bestaan in de prospectie en exploratie van delfstoffenafzettingen met behulp van boringen op een diepte tot en met 5 000 m (met uitzondering van boringen in wateronttrekkingszones, gebieden met beschermde binnenwateren, zones waarin natuurbeschermingsmaatregelen gelden in de vorm van nationale parken, natuurreservaten, landschapsparken, „Natura 2000”-zones en de buitenste beschermingsranden van deze natuurbeschermingszones, waar diepboringen op een diepte vanaf 1 000 m worden onderworpen aan een verificatie of een milieueffectbeoordeling noodzakelijk is), uit te sluiten van de verificatie of een milieueffectbeoordeling noodzakelijk is, door een drempelwaarde vast te stellen voor boringen buiten wateronttrekkingszones, gebieden met beschermde binnenwateren, zones waarin de genoemde natuurbeschermingsmaatregelen gelden en de buitenste randen van deze natuurbeschermingszones, die de voorwaarde voor deze procedure vormt en waarbij niet alle wezenlijke selectiecriteria in bijlage III bij richtlijn 2011/92 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (1) in aanmerking zijn genomen, de verplichtingen die krachtens artikel 2, lid 1, en artikel 4, leden 2 en 3, in samenhang met de bijlagen II en III bij deze richtlijn op haar rusten, niet is nagekomen;
2)

Indien de eerste vraag aldus dient te worden beantwoord dat de bevoegde autoriteit van de lidstaat geen autonome bevoegdheid bezit om bij de afgifte van de nationale vergunning voor het in de handel brengen de aanvangsdatum van de gegevensbeschermingsperiode van het referentiegeneesmiddel te onderzoeken: — Moet een rechter van deze lidstaat, nadat bij hem beroep is ingesteld door de houder van de vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel, niettemin de aanvangsdatum van de gegevensbeschermingsperiode onderzoeken, of geldt voor de rechter dezelfde beperking als voor de autoriteit van de lidstaat? — Hoe wordt in dat geval bij de betrokken rechter van de lidstaat, wat de gegevensbescherming betreft, het recht gegarandeerd van de houder van de vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel op een doeltreffende voorziening in rechte als bedoeld in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 10 van richtlijn 2001/83? — Impliceert de voorziening in rechte met het oog op een doeltreffende rechtsbescherming de verplichting voor de rechter van de lidstaat om na te gaan of de in andere lidstaten afgegeven oorspronkelijke vergunning voor het in de handel brengen verleend werd in overeenstemming met de bepalingen van richtlijn 2001/83?
3)

Voor het geval dat onder bepaalde voorwaarden de bindende kracht van documenten in de zin van artikel 19, lid 2, van verordening (EG) nr. 987/2009 beperkt is: Is het in strijd met het vervangingsverbod van artikel 12, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004, als de vervanging plaatsvindt in de vorm van detachering, niet door dezelfde werkgever, maar door een andere werkgever? Is het daarbij van belang a) of deze werkgever in dezelfde lidstaat als de eerste werkgever is gevestigd, dan wel b) of de eerste en de tweede detacherende werkgever op personeel en/of organisatorisch vlak met elkaar zijn verweven?
2)

Dient artikel 16 van verordening (EG) nr. 44/2001 aldus te worden uitgelegd dat een consument in een lidstaat tezamen met zijn eigen rechten uit een consumententransactie bij het forum actoris ook gelijklopende rechten van andere consumenten met woonplaats a. in dezelfde lidstaat, b. in een andere lidstaat, of c. in een derde land, geldend kan maken, indien deze uit consumententransacties met dezelfde verwerende partij in dezelfde juridische context voortvloeiende rechten aan hem werden gecedeerd, en de cessietransactie geen deel uitmaakt van een handels- of beroepsactiviteit van verzoeker maar de gezamenlijke uitoefening van de rechten tot doel heeft?
I.4.

Indien de prejudiciële vragen I.1., I.2. of I.3. ontkennend worden beantwoord: Moet verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („Integrale-GMO-verordening”), in het bijzonder bijlage I, deel IX („Groenten en fruit”, met name bij „GN code KN ex 0709 […] Andere groenten, vers of gekoeld […]”) en deel X („Verwerkte groenten en fruit”, bij „GN code ex 0710 Groenten, […], bevroren”), aldus worden uitgelegd dat producten van groenten die door alle van de na de oogst verrichte procedés van het schoonmaken, hakken, blancheren en invriezen ontstaan, niet als producten in de zin van deel IX van bijlage I moeten worden aangemerkt, maar als producten in de zin van deel X van bijlage I?
1)

Moeten de artikelen 2 tot en met 5 van [de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen] (1) juncto artikel 17, leden 2 en 3, onder a), [van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag] (2) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een praktijk van de nationale belastingdienst volgens welke er geen objectieve gegevens zijn die het door de belastingplichtige uitgesproken voornemen bevestigen om de ingevoerde goederen in het kader van zijn economische activiteit te gebruiken, indien de overeenkomst voor de uitvoering waarvan de belastingplichtige de goederen heeft gekocht of ingevoerd, op de datum van de daadwerkelijke invoer was geschorst, met het ernstige risico dat de daaropvolgende levering/handeling waarvoor de ingevoerde goederen bestemd waren, niet meer wordt verricht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 428/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Taranto (Italië) op 18 september 2016 — Strafzaak tegen Antonio Semeraro

(Zaak C-484/16)

(2016/C 428/12)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Giudice di pace di Taranto

Partij in de strafzaak

Antonio Semeraro

Prejudiciële vraag

Staat richtlijn 2012/29/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 (1) tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van strafbare feiten, en ter vervanging van kaderbesluit 2001/220/JBZ, waaraan in Italië uitvoering is gegeven bij decreto legislativo nr. 212 van 15 december 2015 (GURI, algemeen gedeelte, nr. 3 van 5 januari 2016), in het bijzonder de overwegingen 9, 66 en 67 alsook artikel 2, lid 1, onder a), van die richtlijn — gelet op artikel 83 VWEU, de artikelen 2 en 3 van de Italiaanse grondwet en de artikelen 49, 51, 53 en 54 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — in de weg aan de decriminalisering van het in artikel 594 van het [Italiaanse] wetboek van strafrecht bedoelde delict, zoals die is geregeld in de artikelen [1] e.v. van decreto legislativo nr. 7 van 15 januari 2016?

(1) PB L 315, blz. 57.