In de eerste plaats vraagt de Franse rechter of artikel 8 van de zogenoemde Code du Vin, waarin opgenomen het op de wet van 24 juli 1894 gebaseerde decreet van 18 april 1898, volledig gelding kan hebben na de vaststelling van de gemeenschapsverordeningen nrs. 816 en 817/70 betreffende de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt en de toepassingsregelingen daarvan. Het gaat hier natuurlijk niet zozeer om een eventuele uitspraak inzake de verenigbaarheid van een nationale bepaling met het gemeenschapsrecht, maar om uitlegging van dit recht met het oog op het feit dat het voor de nationale rechter noodzakelijk is het toepassingsgebied ervan ten opzichte van de specifieke nationaalrechtelijke bepalingen te kennen. Hij moet met name vaststellen of een Lid-Staat ingevolge de gemeenschapsregeling nog bevoegd is overtreding van het verbod van alcoholtoevoeging te onderzoeken en te vervolgen met behulp van een rechtsvermoeden waarbij wordt uitgegaan van een analysemethode ter bepaling van het gehalte aan droge stof, die afwijkt van de daartoe in de gemeenschapsverordeningen voorgeschreven methode.

Volgens bovengenoemde bepaling van de Franse Code du Vin wordt het alcoholgehalte van wijnen vermoed te zijn verhoogd indien de verhouding alcoholgereduceerd droog extract groter is dan 4,6 (voor rode wijn), respectievelijk 6,5 (voor witte wijn). Dit vermoeden kan evenwel worden weerlegd wanneer op grond van een vergelijkend onderzoek van de bestanddelen van de wijn, de bereidingswijze, de plaats van herkomst of andere factoren aannemelijk is dat het produkt uitsluitend is ontstaan door gisting van verse druiven.

De twijfel van de nationale rechter aan de verenigbaarheid van deze bepaling met de gemeenschapsregeling vindt zijn grond in de omstandigheid dat hierin een andere methode ter bepaling van het gehalte aan droge stof is aangewezen dan in bedoeld artikel 8; deze methode is volgens de derde overweging van verordening (EEG) nr. 1539/71 van de Commissie van 19 juli 1971 dwingend voorgeschreven „voor elke handelstransactie en elke controleverrichting”. Dit zou kunnen betekenen dat bij de bepaling van zo een bestanddeel of groep van bestanddelen van wijn geen nationale methoden mogen worden toegepast, mede met het oog op het eveneens in genoemde verordening van de Commissie vermelde vereiste van uniforme analysemethoden teneinde nauwkeurige en onderling vergelijkbare uitkomsten te verkrijgen.

Zo gezien hangt deze eerste vraag ten nauwste samen met de tweede, namelijk of het voorschrift van artikel 8, om de analysemethode droge stof bij 100o toe te passen, verenigbaar is met het verbod van verordening nr. 1539/71, om andere dan de in de bijlage der verordening vermelde methoden te gebruiken. Deze bijlage schrijft sub 3 voor dat het totale gehalte aan droge stof wordt bepaald door densimetrie en indirect berekend op basis van de dichtheid van het residu zonder alcohol.

Het decreet van de Franse minister van landbouw van 22 januari 1974 vermeldt in artikel 1 de laboratoria die door de dienst fraudebestrijding en kwaliteitscontrole zijn aangewezen voor het verrichten van de analyses bedoeld in artikel 5 van het decreet 73-1067 van 23 november 1973 houdende vaststelling van de produktievoorwaarden van wijn, en bepaalt vervolgens in artikel 2 dat die analyses moeten geschieden volgens de bij verordening nr. 1539/71 van de Commissie voorgeschreven methoden, met als enige uitzondering de bepaling van het gehalte aan droge stof, waarvoor, met het oog op de vaststelling van de verhouding alcoholgereduceerd extract in de zin van artikel 8 van de Code du Vin, de methode bij 100o aangewezen blijft.

In de derde plaats vraagt de Franse rechter of dat artikel 2 niet in strijd is met verordening nr. 1539/71. Deze vraag, die overigens slechts behoeft te worden besproken uitgaande van de interpretatie van de verordening, lijkt niets nieuws toe te voegen aan de eerste twee vragen.

Voor de beantwoording hiervan dienen we met name twee soorten problemen te onderzoeken; onze conclusie valt dienovereenkomstig in twee delen uiteen:

a) in de eerste plaats de vraag wat de betekenis is van het bewijs overeenkomstig de bepalingen van de Franse wettelijke regeling, met name met betrekking tot de mogelijkheid van tegenbewijs dat de schijnbaar positieve aanwijzingen voor een verhoogd alcoholgehalte kan ontzenuwen;