ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Uitvoeringsbesluit 2013/763/EU van de Commissie van 12 december 2013 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), wordt nietig verklaard voor zover de Helleense Republiek een forfaitaire correctie wordt opgelegd in verband met de toekenning van rechten uit de nationale reserve en voor zover de Europese Commissie de Helleense Republiek voor het jaar 2008 een financiële correctie ter zake van de randvoorwaarden heeft opgelegd.
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving — Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling — Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen — Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 36)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 17)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving — Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling — Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen — Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 30)
Het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers, dat tot doel heeft de ontwikkeling van een gezonde en daadwerkelijke mededinging tussen de aan een openbare aanbesteding deelnemende ondernemingen te bevorderen, vereist dat alle inschrijvers bij het opstellen van het in hun offertes gedane voorstel dezelfde kansen krijgen, en impliceert dus dat voor deze offertes voor alle mededingers dezelfde voorwaarden moeten gelden. De inschrijvers moeten zich dus in een gelijke positie bevinden, zowel in de fase waarin zij hun offertes voorbereiden als bij de beoordeling ervan door de aanbestedende dienst. Deze moet erop toezien dat alle inschrijvers in elke fase van de procedure gelijk worden behandeld en dus gelijke kansen hebben. Hiertoe moet de aanbestedende dienst nagaan of de offertes overeenstemmen met de vereisten van de opdracht. Hij kan een offerte niet aanvaarden en een contract niet ondertekenen wanneer hij redenen heeft, of redelijkerwijs redenen zou moeten hebben, om aan te nemen dat de offerte die hij onderzoekt of reeds heeft uitgekozen niet overeenstemt met de vereisten van de opdracht.

De indiening van een offerte door een makelaar die optreedt als enig inschrijver die door verzekeraars is gemandateerd, heeft, vanuit het oogpunt van de beoordeling of de offerte aan de regels voldoet, andere gevolgen dan een offerte die wordt ingediend door een verzekeraar die als enig inschrijver optreedt. In beide gevallen moet de aanbestedende dienst zich evenwel ervan vergewissen dat de offerte met het bestek overeenstemt. Hij moet dus in staat zijn zich van deze taak te kwijten.

Wanneer de beoordeling van de selectiecriteria, waaronder de economische en financiële draagkracht, enkel betrekking heeft op de situatie van de makelaar, en niet op die van de verzekeraars die hem hebben gemandateerd, schendt de aanbestedende dienst dus het beginsel ven gelijke behandeling van de inschrijvers. De toelating van een makelaar tot de deelname aan een aanbesteding als enig inschrijver die door verzekeraars is gemandateerd, maakt immers, in de eerste plaats, de evaluatie door het beoordelingscomité in hoeverre een offerte aan de voorwaarden van het bestek voldoet illusoir, verschaft deze makelaar, in de tweede plaats, in voorkomend geval een concurrentievoordeel ten opzichte van de andere inschrijvers en brengt, in de derde plaats, een ongelijke behandeling met zich ten gunste van de makelaar als enig inschrijver ten opzichte van, met name, een concurrent die een gezamenlijke offerte met een of verschillende verzekeraars indient.

(cf. punten 64, 65, 80, 87, 88, 99, 102)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 16‑19, 42)

2. Gemeenschapsmerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken SEQUOIA CAPITAL en SEQUOIA [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)] (cf. punten 22, 23, 34, 43)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 24)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 36, 37)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 18 maart 2014 (zaak R 1457/2013‑4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Sequoia Capital LLP en Sequoia Capital Operations LLC

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Sequoia Capital Operations LLC wordt verwezen in de kosten.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Woordmerken Wine in Black en NOVAL BLACK [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 16, 39, 46)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 20, 21)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Woordmerk DINKOOL en beeldmerk DIN [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 28, 29, 57, 58)
In de tweede plaats wordt, met betrekking tot de toepasselijke methodologie, in het advies van de EFSA gewezen op een aantal zwakke punten in de richtsnoeren over de tot dan toe gebruikte proeven, zowel wat laboratoriumstudies als veldstudies betreft, en wordt hierin gewezen op het ontbreken van richtsnoeren voor de studies naar de effecten op hommels en solitaire bijen. Bijgevolg stelt het agentschap voor, de bestaande richtsnoeren uit te werken om hierin de huidige stand van de wetenschappelijke kennis over bepaalde punten op te nemen, of zelfs nieuwe richtsnoeren te ontwikkelen. Hierin wordt met name vermeld:

„Het wordt aanbevolen om de bestaande richtsnoeren aan te vullen met de huidige stand van de wetenschappelijke kennis op een aantal punten […]

[M]eer werk is nodig voor de ontwikkeling van richtsnoeren, met inbegrip van de minimumoppervlakte van de percelen, het aantal kolonies of broedende vrouwtjes per behandeling, de methode voor het onderzoek van dode bijen en van het foerageren, alsmede de goedkeuring van een passende aanpak om de ontwikkeling van de kolonies (voor hommels) vast te stellen […]

Er worden afzonderlijke stelsels voor risicobeoordeling voorgesteld voor honingbijen enerzijds en solitaire bijen en hommels anderzijds […]

De onderzoeksprotocollen voor hommels en solitaire bijen moeten worden verbeterd, met name om beter te kunnen ingaan op het chronische risico en de identificatie en kwantificering van subletale effecten.”
44

Vervolgens is besluit 2009/336 ten uitvoer gelegd bij besluit C(2009) 3355 definitief van de Commissie delegating powers to the Education, Audiovisual and Culture Executive Agency with a view to the performance of tasks linked to implementation of the Community programmes in the fields of education, audiovisual and culture, comprising in particular implementation of appropriations entered in the Community budget, zoals gewijzigd bij besluit C(2010) 7095 definitief. Het programma MEDIA 2007 wordt ook genoemd in punt 28 van de aanhalingen van besluit C(2009) 3355 definitief. Artikel 5 van dit besluit, over de taken ter uitvoering van de begroting, bepaalt in lid 1, onder a), dat het EACEA subsidies toekent en de bijbehorende overeenkomsten en besluiten beheert, en dat het daartoe door de Commissie wordt belast met bepaalde of alle handelingen die noodzakelijk zijn voor het inleiden en afronden van de subsidieprocedures, waarvan de nadere bijzonderheden in bijlage III zijn opgenomen.
237

Ten tweede voert verzoekster geen specifieke argumenten aan met betrekking tot de procedurele waarborgen die op de litigieuze regeling van toepassing zouden moeten zijn. In ieder geval is de litigieuze regeling, zoals hierboven in punt 232 in herinnering is geroepen, als maatregel van algemene strekking niet gegrond op de individuele toepassing van een bepaald criterium op het specifieke geval van verzoekster of van een andere entiteit. In deze omstandigheden omvatten de juridische waarborgen die zijn vereist krachtens artikel 215, lid 3, VWEU, anders dan de procedure tot vaststelling van individuele beperkende maatregelen, noch de verplichting voor de Raad om voor iedere geraakte persoon of entiteit concrete en specifieke redenen te geven, noch de verplichting toegang tot het dossier te verschaffen of geraakte personen of entiteiten de mogelijkheid te verschaffen opmerkingen in te dienen, noch de verplichting om dergelijke opmerkingen in aanmerking te nemen.
147

In het arrest Associazione italiana del risparmio gestito en Fineco Asset Management/Commissie, punt 89 supra (EU:T:2009:50), heeft het Gerecht bepaalde door Italië vastgestelde fiscale stimuleringsmaatregelen ten gunste van instellingen voor collectieve belegging in effecten (hierna: „ICBE’s”) gespecialiseerd in aandelen in vennootschappen met een kleine of middelgrote beurswaarde, aan de staatssteunregels getoetst. In de litigieuze beschikking had de Commissie vastgesteld dat de betrokken belastingvermindering rechtstreeks ten goede kwam aan de beleggers die deelnemingen in die ICBE’s namen. Niettemin was de Commissie van oordeel dat deze belastingvermindering voor de beleggers niet selectief was, aangezien het een maatregel van algemene strekking was die op elke investeerder van toepassing was. Daarentegen meende de Commissie dat de fiscale stimuleringsmaatregelen in kwestie indirect een selectief voordeel aan de ICBE’s of, in voorkomend geval, de vennootschappen die hen beheerden verleende, aangezien de vermindering van de belasting op investeringen in die ICBE’s de beleggers ertoe aanzette om deelnemingen in die instellingen te verwerven. De Commissie was ook van oordeel dat de betrokken maatregel een indirect selectief voordeel verleende aan de vennootschappen met een kleine of middelgrote beurswaarde waarvan de aandelen door de ICBE’s werden gehouden, zulks in de vorm van een grotere vraag naar hun aandelen en een toename van hun liquide middelen, omdat de belegging aantrekkelijker was geworden. Dat sprake was van een indirect selectief voordeel voor deze drie categorieën van betrokkenen, is door het Gerecht bevestigd in zijn arrest Associazione italiana del risparmio gestito en Fineco Asset Management/Commissie, punt 89 supra (EU:T:2009:50). Hieruit volgt dat in die zaak, zoals in het arrest Duitsland/Commissie, punt 146 supra (EU:C:2000:467, punten 22 en 23), voor de investeerders niet is uitgegaan van selectiviteit, hoewel zij begunstigden van een belastingvermindering waren.
Na opmerkingen te hebben ontvangen van de Spaanse autoriteiten en andere belanghebbenden, heeft de Commissie op 19 juni 2013 besluit 2014/489/EU vastgesteld, betreffende de door het Koninkrijk Spanje ten uitvoer gelegde steunmaatregel SA.28599 [C 23/10 (ex NN 36/10, ex CP 163/09)] voor de ontwikkeling van digitale terrestrische televisie in afgelegen en minder verstedelijkte gebieden (met uitzondering van Castilië-La Mancha) (PB L 217, blz. 52; hierna: „bestreden besluit”), waarvan het dispositief als volgt luidt:

„Artikel 1

De steun die door [het Koninkrijk] Spanje op onrechtmatige wijze en in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU aan de exploitanten van het terrestrische televisieplatform is verleend ten behoeve van de invoering, het onderhoud en de exploitatie van het digitale terrestrische televisienetwerk in zone II, is met uitzondering van de steun die in overeenstemming met het criterium van technologische neutraliteit is toegekend, niet verenigbaar met de interne markt.

Artikel 2

Afzonderlijke steun die in het kader van de in artikel 1 bedoelde maatregel is toegekend, vormt geen steun als op het ogenblik van de toekenning ervan werd voldaan aan de voorwaarden van een op grond van artikel 2 van verordening (EG) nr. 994/98 van de Raad vastgestelde verordening die op het ogenblik van de toekenning van de steun van toepassing was.

Artikel 3

1. [Het Koninkrijk] Spanje vordert de steun die in het kader van de in artikel 1 bedoelde regeling is toegekend, terug van de exploitanten van digitale terrestrische televisie, ongeacht of zij die steun direct of indirect hebben ontvangen.

2. Over de terug te vorderen bedragen is rente verschuldigd van de datum waarop zij aan de begunstigden werden verstrekt tot aan de datum van voldoening.

3. De rente wordt op samengestelde grondslag berekend overeenkomstig hoofdstuk V van verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie.

4. [Het Koninkrijk] Spanje annuleert alle uitstaande betalingen van de in artikel 1 bedoelde steunregeling met ingang van de datum van kennisgeving van dit besluit.

Artikel 4

1. De terugvordering van de steun die in het kader van de in artikel 1 bedoelde regeling is verleend, geschiedt onverwijld en daadwerkelijk.

2. [Het Koninkrijk] Spanje zorgt ervoor dat onderhavig besluit binnen vier maanden na de datum van kennisgeving ervan ten uitvoer wordt gelegd.

3. Binnen twee maanden vanaf de kennisgeving van dit besluit verstrekt [het Koninkrijk] Spanje de volgende informatie aan de Commissie:

a) een lijst van de begunstigden die op grond van de in artikel 1 genoemde regeling steun hebben ontvangen, en het totale bedrag aan steun dat iedere begunstigde in het kader van die regeling heeft ontvangen, uitgesplitst naar de in deel 6.2 omschreven categorieën;

b) het totale bedrag (hoofdsom en rente) dat van elk van de begunstigden moet worden teruggevorderd;

[...]

Artikel 5

Dit besluit is gericht tot het Koninkrijk Spanje.”
100

Artikel 12, lid 3, van de uitvoeringsvoorschriften van verordening nr. 45/2001 bepaalt dat, wanneer het verzoek wordt ingewilligd, het onverwijld wordt uitgevoerd. Die bepaling ziet dus op de situaties waarin het verzoek wordt ingewilligd omdat het gegrond is, te weten omdat de verwerking onrechtmatig is. In die omstandigheden is het logisch dat het onverwijld moet worden uitgevoerd. Wanneer echter, zoals in de onderhavige zaak, het verzoek niet gegrond is, maar beleefdheidshalve wordt ingewilligd, is er geen reden om te verplichten dat het verzoek „onverwijld” wordt uitgevoerd. In dat geval is het Parlement enkel gehouden om zijn verbintenis binnen een redelijke termijn na te komen. In het licht van de door het Parlement verstrekte toelichtingen is het Gerecht van oordeel dat in de onderhavige zaak geen onrechtmatigheid is begaan bij de verwerking van het verzoek tot gegevenswissing of bij de uitvoering daarvan.
80

Volgens verzoekster wordt haar keurmerk door de niet-moslimconsument als een kwaliteitssymbool en niet enkel als een symbool van conformiteit met de sharia opgevat. Zij verwijst dienaangaande naar reclameslogans in een krant, zoals „The mark of Quality, Hygiene & Safety”, „Peace of mind for non-Muslims too” en „Besides the Brand, There’s One Symbol You Can Trust”. Ter terechtzitting heeft zij gepreciseerd dat deze krant in de hele wereld beschikbaar was, in gedrukte en in digitale vorm, en niet alleen door de abonnees kon worden gelezen, zoals de kamer van beroep in punt 38 van de bestreden beslissing onjuist heeft geoordeeld. Bijgevolg is deze kamer ten onrechte tot de slotsom gekomen dat het oudere merk onbekend was bij de consumenten die zich niet aan de halal-voorschriften houden en dat het daardoor moeilijker was om de goodwill ervan aan te tonen. Verzoekster verwijst ook naar talrijke krantenartikelen en naar verschillende internetsites. Ten slotte geeft zij te kennen dat zij in het Verenigd Koninkrijk heeft deelgenomen aan twee evenementen waar zij reclame voor haar certificeringsmerk heeft gemaakt.
87

Dienaangaande zij opgemerkt dat verzoeker het enkel heeft over de aankoop van staatsobligaties in het kader van het OMT-programma zoals beschreven in het perscommuniqué van de ECB van 6 september 2012. De hierboven in punt 80 genoemde overwegingen van de ECB zijn evenwel niet beperkt tot de aankoop van staatsobligaties in het kader van het OMT-programma, maar hebben betrekking op alle interventiemaatregelen die hetzelfde of een soortgelijk doel hebben als het SMP. In dit verband zij eraan herinnerd dat de ECB over een zeer ruime beoordelingsmarge beschikt bij de keuze en de vaststelling van de maatregelen die zij treft in het kader van de uitvoering van haar taken. Zij mocht dus bij de beoordeling van de vraag of de toegang tot de bijlagen A en B het monetaire beleid van de Unie kon ondermijnen en haar interne financiën of die van de NCB’s van het Eurosysteem kon aantasten, rekening houden met alle maatregelen die zij in de toekomst zou kunnen vaststellen. Zij hoefde niet enkel rekening te houden met de maatregelen die waren onderworpen aan de in het perscommuniqué van de ECB van 6 september 2012 betreffende de OMT’s vastgestelde voorwaarde dat in het kader van dat programma slechts staatsobligaties kunnen worden aangekocht indien de betrokken lidstaat met het ESM over een saneringsprogramma onderhandelt.
8

Bij beslissing van 29 januari 2013 (hierna: „bestreden beslissing”) heeft de vierde kamer van beroep van het BHIM het beroep verworpen. Zij heeft met name geoordeeld dat verzoekster niet specifiek gerechtigd was om zich op het betrokken merk te beroepen voor de betrokken waren en diensten. Het was enkel van belang of dat merk kon worden ingeschreven in de zin van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009. Zij heeft haar weigering allereerst gebaseerd op artikel 7, lid 1, onder c), van die verordening, dat in de weg staat aan inschrijving van beschrijvende merken zoals die welke uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de plaats van herkomst. Dienaangaande heeft zij herinnerd aan de rechtspraak volgens dewelke tussen dergelijke tekens en de door genoemde merken aangeduide waren of diensten een voldoende rechtstreeks en concreet verband moet bestaan. Volgens haar was die rechtspraak in casu toepasselijk, aangezien de term „monaco” het gelijknamige gebied aanduidt en bijgevolg in het om even welke taal binnen de Unie kan worden opgevat als de aanduiding van de plaats van herkomst of bestemming van de betrokken waren en diensten. Vervolgens heeft zij geoordeeld dat het betrokken merk voor de betrokken waren en diensten duidelijk niet beschikte over onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009. Tot slot heeft zij gepreciseerd dat die redenen eveneens golden op basis van artikel 7, lid 2, van die verordening.
De globale beoordeling van het verwarringsgevaar dient, wat de visuele, fonetische of begripsmatige overeenstemming van de conflicterende tekens betreft, te berusten op de totaalindruk die door deze tekens wordt opgeroepen, waarbij in het bijzonder rekening dient te worden gehouden met hun onderscheidende en dominerende bestanddelen. De wijze waarop de gemiddelde consument van de betrokken waren of diensten de merken waarneemt, speelt een beslissende rol bij de globale beoordeling van dit gevaar. In dit verband neemt de gemiddelde consument een merk gewoonlijk waar als een geheel en let hij niet op de verschillende details ervan.

Bovendien mag bij de beoordeling van de overeenstemming van twee merken niet slechts één bestanddeel van een samengesteld merk in overweging worden genomen en worden vergeleken met een ander merk. Bij een dergelijke vergelijking moeten de conflicterende merken juist elk in hun geheel worden onderzocht, hetgeen niet uitsluit dat de totaalindruk die een samengesteld merk bij het relevante publiek nalaat, in bepaalde omstandigheden door een of meerdere bestanddelen ervan kan worden gedomineerd. Alleen wanneer alle andere bestanddelen van het merk te verwaarlozen zijn, kan de overeenstemming op basis van enkel het dominerende bestanddeel worden beoordeeld. Dit kan met name het geval zijn wanneer dit bestanddeel op zichzelf het beeld van dit merk dat bij het relevante publiek in herinnering blijft, kan domineren, zodat alle andere bestanddelen van het merk verwaarloosbaar zijn voor de totaalindruk die door dat merk wordt opgeroepen.

(zie punten 23, 24)
De Unierechter is bevoegd om kennis te nemen van een beroep tegen een besluit van het Europees agentschap voor chemische stoffen (ECHA) dat is vastgesteld op grond van artikel 13, lid 4, van verordening nr. 340/2008 betreffende de aan ECHA te betalen vergoedingen krachtens verordening nr. 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), waarbij is vastgesteld dat verzoekende partij niet voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor de lagere vergoeding voor middelgrote ondernemingen en haar een vergoeding voor administratieve kosten is opgelegd, ondanks het feit dat een door verzoekende partij tegen het besteden besluit ingesteld beroep bij de kamer van beroep van ECHA aanhangig is.

Artikel 94, lid 1, van verordening nr. 1907/2006 bepaalt namelijk dat tegen beslissingen van de kamer van beroep of, bij ontbreken van recht op beroep bij de kamer van beroep, tegen beslissingen van ECHA, bij het Gerecht of het Hof van Justitie beroep kan worden ingesteld overeenkomstig artikel 263 VWEU. In dat verband bepaalt artikel 91, lid 1, van die verordening dat tegen de besluiten van ECHA overeenkomstig artikel 9, artikel 20, artikel 27, lid 6, artikel 30, leden 2 en 3, en artikel 51 van die verordening beroep kan worden ingesteld bij de kamer van beroep. Deze bepalingen houden geen verband met de vergoeding die door registranten moet worden betaald.

(zie punten 18, 19, 21, 23)