In het kader van de regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen vereist de aan de medische commissie opgedragen taak om geheel objectief en onafhankelijk een oordeel te geven over vragen van medische aard, enerzijds dat deze commissie over alle gegevens beschikt die voor haar nuttig kunnen zijn en anderzijds dat haar beoordelingsvrijheid volledig is. De strikt medische beoordelingen moeten als definitief worden beschouwd wanneer zij in regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen. De rechter kan uitsluitend nagaan of de samenstelling en de werking van de medische commissie regelmatig is geweest en of haar advies regelmatig is geweest, met name of het een motivering bevat aan de hand waarvan kan worden beoordeeld op welke overwegingen het berust en of daarin een logische band wordt gelegd tussen de medische vaststellingen en de conclusies waartoe zij komt. Wanneer aan de medische commissie ingewikkelde vragen van medische aard zijn voorgelegd betreffende, met name, een moeilijke diagnose of een causaal verband tussen de aandoeningen van de betrokken ambtenaar en de uitoefening van zijn beroepsactiviteit bij een gemeenschapsinstelling, dient zij in haar advies aan te geven op welke gegevens zij zich baseert en, in geval van aanzienlijk afwijking, te preciseren waarom zij afwijkt van bepaalde voorheen relevante medische rapporten die voor de betrokkene gunstiger zijn.

Voorzover een ziekte wordt geacht het gevolg te zijn van diverse factoren (door meerdere factoren veroorzaakte ziekte) veronderstelt de erkenning dat de ziekte van een ambtenaar het gevolg is van het beroep niet, dat de uitoefening van de werkzaamheden in dienst van de Gemeenschappen de wezenlijke of belangrijkste oorzaak van de ziekte is. Wanneer de ziekte verschillende, met het beroepsleven samenhangende of daarvan losstaande, oorzaken heeft, die alle tot het ontstaan ervan hebben bijgedragen, staat het aan de medische commissie, te bepalen of de uitoefening van de werkzaamheden — welk belang aan deze factor overigens ook wordt toegeschreven ten opzichte van factoren die losstaan van het beroepsleven — rechtstreeks verband houdt met de ziekte van de ambtenaar.

Wanneer er sprake is van een door meerdere factoren veroorzaakte ziekte, waarvan het in een concreet geval moeilijk of — behoudens bijzondere omstandigheden — zelfs onmogelijk kan zijn om aan te tonen dat zij door het beroep is ontstaan, mag de medische commissie, indien nodig, rekening houden met de uitkomsten van een epidemiologische studie die op basis van statistische gegevens kan aangeven of en in welke mate er in het algemeen sprake is van een causaal verband tussen de uitoefening van een beroepsactiviteit en het ontstaan, de verergering of de bespoediging van deze ziekte. De medische commissie kan zich, indien nodig, op goede gronden baseren op de uitkomsten van een dergelijke, volgens een nauwkeurige methode verrichte studie om in een concreet geval te concluderen dat er naar alle waarschijnlijkheid sprake is van dit causale verband.

Een dergelijke vaststelling van medische aard volstaat om rechtens genoegzaam aan te tonen dat er sprake is van een causaal verband, overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid 2, van de Regeling. Volgens het gemene bewijsrecht kan dit bewijs immers worden geleverd door alle middelen, met name door ernstige, nauwkeurige en overeenstemmende aanwijzingen die aantonen dat het in het betrokken geval objectief gezien waarschijnlijk is en in alle redelijkheid mag worden aangenomen dat de letsels door het beroep zijn veroorzaakt.

(cf. punten 50-52)

Referentie: Gerecht 9 juli 1997. S/Hof van Justitie, T-4/96. Jurispr. blz. II-1125. punten 79 en 80