ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 225/7

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 4 juni 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — ZZ/Secretary of State for the Home Department

(Zaak C-300/11) (1)

(Vrij verkeer van personen - Richtlijn 2004/38/EG - Besluit waarbij burger van de Unie toegang tot grondgebied van lidstaat wordt ontzegd om redenen van openbare veiligheid - Artikel 30, lid 2, van die richtlijn - Verplichting om betrokken burger te informeren over redenen van dat besluit - Bekendmaking in strijd met belangen van staatsveiligheid - Grondrecht op doeltreffende rechterlijke bescherming)

2013/C 225/10

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ZZ

Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) — Uitlegging van artikel 30, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77) in het licht van artikel 346, lid 1, sub a, VWEU — Recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming — Besluit om een burger van een lidstaat van het grondgebied van een andere lidstaat uit te sluiten om redenen van openbare veiligheid — Verplichting om de betrokken burger in kennis te stellen van de gronden van zijn uitsluiting ondanks het feit dat de bevoegde autoriteiten van mening zijn dat redenen van staatsveiligheid zich tegen een dergelijke bekendmaking verzetten

Dictum

De artikelen 30, lid 2, en 31 van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG, gelezen in het licht van met name artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij vereisen dat de bevoegde nationale rechter erop toeziet dat ingeval de redenen die ten grondslag liggen aan een uit hoofde van artikel 27 van deze richtlijn genomen besluit, en het daarop betrekking hebbende bewijsmateriaal, door de bevoegde nationale autoriteit aan de betrokkene niet nauwkeurig en volledig bekend worden gemaakt, dit beperkt blijft tot het strikt noodzakelijke, en dat aan de betrokkene hoe dan ook de essentie van die redenen op zodanige wijze wordt meegedeeld dat naar behoren rekening wordt gehouden met de noodzakelijke vertrouwelijkheid van het bewijsmateriaal.

(1) PB C 252 van 27.8.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 156/7

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 april 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechische Republiek) — Blanka Soukupová/Ministerstvo zemědělství

(Zaak C-401/11) (1)

(Landbouw - EOGFL - Verordening (EG) nr. 1257/1999 - Steun voor plattelandsontwikkeling - Steun voor vervroegde uittreding - Cedent van ten minste 55 jaar zonder op tijdstip van overdracht normale pensioengerechtigde leeftijd te hebben bereikt - Begrip „normale pensioengerechtigde leeftijd” - Nationale wetgeving die variabele pensioengerechtigde leeftijd op grond van geslacht alsook, voor vrouwen, van aantal opgevoede kinderen vaststelt - Beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie)

2013/C 156/10

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší správní soud

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Blanka Soukupová

Verwerende partij: Ministerstvo zemědělství

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Nejvyšší správní soud — Uitlegging van artikel 11 van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en instelling van een aantal verordeningen (PB L 160, blz. 80), alsook van de algemene beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie — Steun voor vervroegde uittreding in de landbouw, die kan worden verleend aan cedent die ten minste 55 jaar oud is zonder evenwel de normale pensioengerechtigde leeftijd bij uittreding te hebben bereikt — Begrip „normale pensioengerechtigde leeftijd” — Nationale wettelijke regeling waarin de pensioenleeftijd verschilt afhankelijk van geslacht en voor vrouwen van het aantal kinderen dat zij hebben opgevoed

Dictum

Het is niet in overeenstemming met het Unierecht en de algemene beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie ervan dat de „normale pensioengerechtigde leeftijd” in de zin van artikel 11, lid 1, tweede streepje, van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen, krachtens de bepalingen van de nationale pensioenregeling van de betrokken lidstaat inzake de vereiste leeftijd voor het recht op ouderdomspensioen anders wordt vastgesteld op grond van het geslacht van de aanvrager van steun bij vervroegde uittreding van landbouwers en, wat vrouwelijke aanvragers betreft, afhankelijk van het aantal door de betrokkene opgevoede kinderen

(1) PB C 311 van 22.10.2011.
1)

De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU verzetten zich in de omstandigheden van het hoofdgeding niet tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke het voor een moedermaatschappij die fuseert met een in een andere lidstaat gevestigde dochteronderneming die haar activiteit heeft stopgezet, niet mogelijk is om het verlies dat deze dochteronderneming in de belastingjaren vóór de fusie heeft geleden, van haar belastbaar inkomen af te trekken, terwijl deze aftrekmogelijkheid volgens deze nationale wettelijke regeling wel bestaat wanneer de fusie met een ingezeten dochteronderneming wordt aangegaan. Een dergelijke nationale wettelijke regeling is niettemin onverenigbaar met het recht van de Unie wanneer de moedermaatschappij de mogelijkheid wordt ontzegd om aan te tonen dat haar niet-ingezeten dochteronderneming alle mogelijkheden tot verrekening van dat verlies heeft uitgeput, en dat zijzelf noch een derde dat verlies in haar lidstaat van vestiging kan verrekenen in toekomstige belastingjaren.
1)

De artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter die ambtshalve heeft vastgesteld dat een beding van een overeenkomst oneerlijk is, hieruit de consequenties mag trekken zonder te moeten wachten tot de consument die van zijn rechten in kennis is gesteld, opmerkingen indient waarmee hij om nietigverklaring van dit beding verzoekt. Het beginsel van hoor en wederhoor verplicht evenwel in de regel de nationale rechter die ambtshalve heeft vastgesteld dat een beding van een overeenkomst oneerlijk is, om de procespartijen daarvan te informeren en hun de mogelijkheid te bieden hierover op tegenspraak hun standpunt kenbaar te maken overeenkomstig de naar nationaal recht geldende procesregels.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/6

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Jutta Leth/Republik Österreich, Land Niederösterreich

(Zaak C-420/11) (1)

(Milieu - Richtlijn 85/337/EEG - Milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten - Vergunning voor dergelijk project zonder passende beoordeling - Doelstellingen van deze beoordeling - Voorwaarden voor recht op schadevergoeding - Bescherming van particulieren tegen vermogensschade al dan niet daaronder begrepen)

2013/C 141/09

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberste Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jutta Leth

Verwerende partijen: Republik Österreich, Land Niederösterreich

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberste Gerichtshof — Uitlegging van artikel 3 van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40), zoals gewijzigd bij richtlijnen 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 (PB L 73, blz. 5) en 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 (PB L 156) — Vergunning voor een project zonder passende milieueffectbeoordeling — Beroep van een particulier inzake een vergoeding voor de waardevermindering van zijn onroerende zaak door dat project — Doelstellingen van de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten — Bescherming van particulieren tegen vermogensschade al dan niet daaronder begrepen

Dictum

Artikel 3 van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijnen 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 en 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 moet aldus worden uitgelegd dat de in dit artikel bedoelde milieueffectbeoordeling niet de beoordeling van de effecten van het betrokken project op de waarde van materiële goederen omvat. Vermogensschade valt evenwel onder de beschermingsdoelstelling van deze richtlijn voor zover deze schade het rechtstreekse economische gevolg van de milieueffecten van een openbaar of particulier project is.

Volgens het Unierecht en onverminderd minder beperkende nationaalrechtelijke regels ter zake van de aansprakelijkheid van de staat, verleent de omstandigheid dat in strijd met de vereisten van deze richtlijn geen milieueffectbeoordeling werd uitgevoerd particulieren in beginsel niet als zodanig recht op vergoeding van zuivere vermogensschade die voortvloeit uit de waardevermindering van hun onroerende zaken als gevolg van de milieueffecten van dit project. Het staat evenwel aan de nationale rechter om na te gaan of is voldaan aan de Unierechtelijke vereisten voor het recht op schadevergoeding, met name het bestaan van een rechtstreeks causaal verband tussen de aangevoerde schending en de geleden schade.

(1) PB C 319 van 29.10.2011.
1)

De dienst bestaande in de verzekering van het geleasede goed en de dienst bestaande in de leasing zelf moeten voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde in beginsel worden beschouwd als onderscheiden en zelfstandige diensten. Het is de taak van de verwijzende rechter om, rekening houdend met de bijzondere omstandigheden van het hoofdgeding, uit te maken of de betrokken handelingen in die mate onderling verbonden zijn dat zij moeten worden beschouwd als één enkele prestatie dan wel als zelfstandige prestaties.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 86/5

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 29 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța — Roemenië) — Ministerul Public — Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Constanța/tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen tegen Ciprian Vasile Radu

(Zaak C-396/11) (1)

(Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Europees aanhoudingsbevel en procedures van overlevering tussen lidstaten - Met oog op strafvervolging uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel - Gronden tot weigering van tenuitvoerlegging)

2013/C 86/07

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Constanța

Partij in het hoofdgeding

Ciprian Vasile Radu

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Curtea de Apel Constanța — Uitlegging van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB L 190, blz. 1), artikel 6 VEU en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name de artikelen 6, 48 en 52 ervan — Met het oog op strafvervolging uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel — Mogelijkheid voor de lidstaat die het aanhoudingsbevel ten uitvoer moet leggen om de overlevering van de gezochte persoon te weigeren op grond dat het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn geschonden en op grond dat de lidstaat die het aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd kaderbesluit 2002/584/JBZ niet of niet volledig heeft uitgevoerd

Dictum

Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet aldus worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit niet mag weigeren een Europees aanhoudingsbevel dat met het oog op strafvervolging is uitgevaardigd, ten uitvoer te leggen op grond dat de gezochte persoon in de uitvaardigende lidstaat niet is gehoord alvorens dat bevel is uitgevaardigd.

(1) PB C 282 van 24.9.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/7

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 december 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative — Luxemburg) — Caves Krier Frères Sàrl/Directeur de l’Administration de l’emploi

(Zaak C-379/11) (1)

(Vrij verkeer van werknemers - Artikel 45 VWEU - Aanstellingssubsidie voor oudere of langdurige werklozen - Voorwaarde van inschrijving bij bemiddelingsbureau van nationale dienst voor arbeidsbemiddeling - Woonplaatsvereiste - Beperking - Rechtvaardiging)

2013/C 38/07

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caves Krier Frères Sàrl

Verwerende partij: Directeur de l’Administration de l’emploi

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour administrative — Uitlegging van de artikelen 21 en 45 VWEU — Nationale regeling die de terugbetaling van socialezekerheidsbijdragen aan de werkgevers in de particuliere sector die werklozen in dienst nemen die de leeftijd van vijfenveertig jaar hebben bereikt, ervan afhankelijk stelt dat de werklozen sinds ten minste een maand moeten zijn ingeschreven bij een bureau voor arbeidsbemiddeling van het Luxemburgse arbeidsbureau — Inschrijvingsvereiste onderworpen aan woonplaatsvereiste — Belemmering van het vrij verkeer van werknemers — Schending van het beginsel van gelijke behandeling

Dictum

Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die de toekenning aan de werkgever van een subsidie voor de aanstelling van werklozen van ouder dan 45 jaar, ervan afhankelijk stelt dat de werkloze in diezelfde lidstaat als werkzoekende is ingeschreven, indien voor een dergelijke inschrijving een woonplaats op het nationale grondgebied is vereist. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dit laatste het geval is.

(1) PB C 298 van 8.10.2011.
1)

Artikel 8, lid 2, juncto bijlage II, deel II, van verordening (EG) nr. 1371/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer, moet aldus worden uitgelegd dat de informatie over de belangrijkste aansluitende diensten, naast de normale vertrektijden, ook de vertragingen of het uitvallen van deze aansluitende treinen dient te omvatten, ongeacht de spoorwegonderneming die deze diensten verstrekt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/5

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 december 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland/Karen Dittrich (C-124/11), Bundesrepublik Deutschland/Robert Klinke (C-125/11) en Jörg-Detlef Müller/Bundesrepublik Deutschland (C-143/11)

(Gevoegde zaken C-124/11, C-125/11 en C-143/11) (1)

(Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Nationale regeling - Toelage voor ambtenaren in geval van ziekte - Richtlijn 2000/78/EG - Artikel 3 - Werkingssfeer - Begrip „beloning”)

2013/C 26/08

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in de hoofdgedingen

Verzoekende partijen: Bundesrepublik Deutschland (C-124/11 en C-125/11), Jörg-Detlef Müller (C-143/11)

Verwerende partijen: Karen Dittrich (C-124/11), Robert Klinke (C-125/11), Bundesrepublik Deutschland (C-143/11)

Voorwerp

Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Bundesverwaltungsgericht — Uitlegging van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Nationale regeling waarin wordt voorzien in een toelage voor ambtenaren in geval van ziekte, en die geregistreerde partners uitsluit als gezinsleden die de toelage kunnen ontvangen — Gelijke behandeling van werknemers die een levenspartner hebben ten opzichte van getrouwde werknemers — Werkingssfeer van richtlijn 2000/78/EG — Begrip „beloning”

Dictum

Artikel 3, lid 1, sub c, en lid 3, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet in die zin worden uitgelegd dat een in geval van ziekte aan ambtenaren betaalde toelage, zoals die welke aan de ambtenaren van de Bundesrepublik Deutschland wordt toegekend uit hoofde van het Bundesbeamtengesetz (wet op de federale ambtenaren), binnen de werkingssfeer van deze richtlijn valt indien deze toelage wordt gefinancierd door de staat als publiekrechtelijke werkgever, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechter staat.

(1) PB C 269 van 10.09.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/14

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 november 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeitsgericht Passau — Duitsland) — Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11)/Kaiser GmbH

(Gevoegde zaken C-229/11 en C-230/11) (1)

(Sociale politiek - Richtlijn 2003/88/EG - Werktijdverkorting („Kurzarbeit”) - Vermindering van recht op jaarlijks betaald verlof in verhouding tot werktijdverkorting - Financiële vergoeding)

2013/C 9/21

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Arbeitsgericht Passau

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11)

Verwerende partij: Kaiser GmbH

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Arbeitsgericht Passau — Uitlegging van artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten (PB C 83, blz. 389) en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9) — Vermindering van het gebruikelijke aantal in de onderneming te presteren arbeidsdagen als gevolg van gedeeltelijke werkloosheid („Kurzarbeit”) — Nationale regeling volgens welke het recht op jaarlijks betaald verlof wordt verminderd in verhouding tot de vermindering van het aantal arbeidsdagen van de gedeeltelijk werkloze

Dictum

Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan nationale bepalingen of gebruiken zoals een tussen een onderneming en de ondernemingsraad ervan overeengekomen sociaal plan krachtens hetwelk het recht op jaarlijks betaald verlof van een werknemer met werktijdverkorting wordt berekend volgens de pro rata temporisregel.

(1) PB C 269 van 10.9.2011.
2)

Artikel 14, lid 3, zesde streepje, van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht, gelezen in samenhang met artikel 9 van verordening nr. 1768/95, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2605/98, moet aldus worden uitgelegd dat bij het informatieverzoek van de houder van een communautair kwekersrecht aan een loonwerker geen bewijs tot staving van de daarin gegeven aanwijzingen dient te worden geleverd. Dat een landbouwer een contractteelt van een beschermd ras verricht, kan bovendien op zich alleen geen aanwijzing vormen dat een loonwerker het oogstproduct dat is verkregen door aanplanting van teeltmateriaal van dit ras, voor aanplanting heeft verwerkt of voornemens is te verwerken. Dat feit kan evenwel naargelang van de overige omstandigheden van de zaak de conclusie wettigen dat sprake is van een dergelijke aanwijzing, hetgeen de verwijzende rechter in het voor hem aanhangige geding dient na te gaan.
1)

Door niet de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om het stelsel van belasting van elektriciteit aan te passen aan het bepaalde in richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, ondanks het verstrijken van de in artikel 18, lid 10, tweede alinea, bepaalde overgangsperiode, is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
2)

Artikel 1, punt 2, sub b, van richtlijn 2001/83, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, moet aldus worden uitgelegd dat, om te kunnen stellen dat een stof een „farmacologisch effect” teweegbrengt in de zin van deze bepaling, een interactie tussen de moleculen waaruit zij bestaat en een cellulair bestanddeel van het lichaam van de gebruiker niet noodzakelijk is, aangezien een interactie tussen deze stof en enig in het lichaam van de gebruiker aanwezig cellulair bestanddeel kan volstaan.