Zaak C‑87/13

Staatssecretaris van Financiën

tegen

X

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Vrijheid van vestiging — Belastingwetgeving — Inkomstenbelasting — Niet-ingezeten belastingplichtige — Aftrekbaarheid van de kosten van een historisch monument dat door de eigenaar ervan wordt bewoond — Niet-aftrekbaarheid voor een monument op de enkele grond dat het niet is geregistreerd in de staat van belastingheffing, terwijl het wél is geregistreerd in de staat van de woonplaats”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 december 2014

Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Nationale regeling die de aftrek toestaat van de kosten van een historisch monument dat wordt bewoond door de eigenaar ervan – Mogelijkheid voor niet-ingezeten belastingplichtigen om te kiezen voor de regels voor ingezeten belastingplichtigen – Verschil in behandeling – Niet-vergelijkbare situaties – Geen discriminatie

(Art. 49 VWEU)

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die, teneinde het nationaal cultuurhistorisch erfgoed te beschermen, de aftrek van de kosten van monumentenpanden enkel mogelijk maakt voor eigenaren van monumenten die op zijn grondgebied zijn gelegen, voor zover deze mogelijkheid openstaat voor eigenaren van monumenten die, ondanks het feit dat zij op het grondgebied van een andere lidstaat zijn gelegen, verband kunnen houden met het cultuurhistorisch erfgoed van eerstbedoelde lidstaat.

Het feit dat een belastingvoordeel waarvan het doel bestaat in de bescherming van het cultuurhistorisch erfgoed in die staat, enkel wordt toegekend aan eigenaren van monumentenpanden die op het grondgebied van de lidstaat van belastingheffing zijn gelegen, is immers inherent aan de door de nationale wetgever nagestreefde doelstelling. Het hieruit voortvloeiende verschil in behandeling is dus van toepassing op categorieën van belastingplichtigen die zich niet in objectief vergelijkbare situaties bevinden.

Dit zou slechts anders zijn indien de belastingplichtige aantoont dat het monument waarvan hij de eigenaar is, ondanks het feit dat het is gelegen op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat van belastingheffing, toch een element van het cultuurhistorisch erfgoed van laatstgenoemde staat vormt, en een dergelijke omstandigheid dit monument, indien het niet extraterritoriaal zou zijn, in aanmerking zou doen komen voor bescherming op grond van de monumentenwet van deze lidstaat.

(cf. punten 31‑34 en dictum)

Zaak C‑87/13

Staatssecretaris van Financiën

tegen

X

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Vrijheid van vestiging — Belastingwetgeving — Inkomstenbelasting — Niet-ingezeten belastingplichtige — Aftrekbaarheid van de kosten van een historisch monument dat door de eigenaar ervan wordt bewoond — Niet-aftrekbaarheid voor een monument op de enkele grond dat het niet is geregistreerd in de staat van belastingheffing, terwijl het wél is geregistreerd in de staat van de woonplaats”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 december 2014

Vrijheid van vestiging — Belastingwetgeving — Inkomstenbelasting — Nationale regeling die de aftrek toestaat van de kosten van een historisch monument dat wordt bewoond door de eigenaar ervan — Mogelijkheid voor niet-ingezeten belastingplichtigen om te kiezen voor de regels voor ingezeten belastingplichtigen — Verschil in behandeling — Niet-vergelijkbare situaties — Geen discriminatie

(Art. 49 VWEU)

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die, teneinde het nationaal cultuurhistorisch erfgoed te beschermen, de aftrek van de kosten van monumentenpanden enkel mogelijk maakt voor eigenaren van monumenten die op zijn grondgebied zijn gelegen, voor zover deze mogelijkheid openstaat voor eigenaren van monumenten die, ondanks het feit dat zij op het grondgebied van een andere lidstaat zijn gelegen, verband kunnen houden met het cultuurhistorisch erfgoed van eerstbedoelde lidstaat.

Het feit dat een belastingvoordeel waarvan het doel bestaat in de bescherming van het cultuurhistorisch erfgoed in die staat, enkel wordt toegekend aan eigenaren van monumentenpanden die op het grondgebied van de lidstaat van belastingheffing zijn gelegen, is immers inherent aan de door de nationale wetgever nagestreefde doelstelling. Het hieruit voortvloeiende verschil in behandeling is dus van toepassing op categorieën van belastingplichtigen die zich niet in objectief vergelijkbare situaties bevinden.

Dit zou slechts anders zijn indien de belastingplichtige aantoont dat het monument waarvan hij de eigenaar is, ondanks het feit dat het is gelegen op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat van belastingheffing, toch een element van het cultuurhistorisch erfgoed van laatstgenoemde staat vormt, en een dergelijke omstandigheid dit monument, indien het niet extraterritoriaal zou zijn, in aanmerking zou doen komen voor bescherming op grond van de monumentenwet van deze lidstaat.

(cf. punten 31‑34 en dictum)