Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Procedure – Adiëring van Hof op basis van arbitragebeding – Bevoegdheid van Hof van Justitie als instelling die Hof en Gerecht omvat – Noodzaak om in arbitragebeding bevoegde gemeenschapsrechter aan te wijzen – Geen

(Art. 238 EG)

2. Procedure – Adiëring van Hof op basis van arbitragebeding – Beroep ingesteld door gemeenschapsinstelling tegen onderneming tegen wie insolventieprocedure loopt – Ontbreken van gemeenschapsbepalingen ter zake – Verwijzing naar procedurele beginselen welke lidstaten gemeen hebben – Beginselen die voorzien in niet-ontvankelijkheid van dergelijk beroep

(Art. 238 EG; verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 4, lid 2, sub f, 16 en 17)

3. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Voorwerp van geschil – Omschrijving – Wijziging in loop van geding – Verbod

(Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 38 en 42)

Samenvatting

1. Aangezien het gebruik van de woorden „Hof van Justitie” in het Verdrag niet naar een bepaalde communautaire rechterlijke instantie verwijst, maar naar de gemeenschapsinstelling die het Hof en het Gerecht omvat, moet de verwijzing in artikel 238 EG naar het „Hof van Justitie” worden opgevat als een verwijzing naar die instelling, en het is die instelling die in een overeenkomst moet worden aangewezen opdat bevoegdheid zou kunnen worden toegekend aan de ene of de andere communautaire rechterlijke instantie.

Nu het Verdrag het gebruik van een specifieke formule voor het arbitragebeding niet voorschrijft, moet elke clausule waaruit blijkt dat de partijen de bedoeling hebben hun eventuele geschillen aan de nationale rechter te onttrekken om ze aan de communautaire rechterlijke instanties voor te leggen, worden geacht te volstaan om op grond van artikel 238 EG tot de bevoegdheid van bedoelde instanties te leiden.

(cf. punten 49‑50)

2. Het door de Commissie bij de communautaire rechterlijke instanties ingestelde beroep tegen ondernemingen tegen wie in een lidstaat een insolventieprocedure loopt, is niet-ontvankelijk.

Uit de procedurele beginselen welke de lidstaten gemeen hebben, waaruit bij gebreke van bepalingen van gemeenschapsrecht ter zake de toepasselijke regels moeten worden afgeleid, blijkt immers dat een schuldeiser geen afzonderlijke vordering kan instellen tegen een persoon tegen wie een insolventieprocedure loopt, maar de desbetreffende procedure in acht dient te nemen.

Overigens blijkt uit verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures, dat de lidstaten verplicht zijn de in een andere staat lopende procedures onderling te eerbiedigen en dat de inleiding van een insolventieprocedure in een lidstaat in alle andere lidstaten wordt erkend, en er de gevolgen heeft die het recht van de staat van inleiding daaraan verbindt.

Bijgevolg zouden de gemeenschapsinstellingen een ongerechtvaardigd voordeel genieten ten opzichte van de andere schuldeisers indien zij hun schuldvorderingen geldend konden maken in het kader van procedures voor de gemeenschapsrechter, terwijl zulks voor de nationale rechterlijke instanties onmogelijk is.

(cf. punten 68‑70)

3. Volgens artikel 38 van het Reglement voor de procesvoering zijn de partijen verplicht het voorwerp van het geschil in het inleidend verzoekschrift te omschrijven. Hoewel artikel 42 van het Reglement onder bepaalde voorwaarden de mogelijkheid openlaat om nieuwe middelen voor te dragen, kan een partij het voorwerp zelf van een geschil in de loop van het geding niet wijzigen. Nieuwe conclusies kunnen niet voor het eerst ter terechtzitting worden ingediend, daar de verwerende partijen dan niet de mogelijkheid zouden hebben om een antwoord voor te bereiden, waardoor de rechten van de verdediging zouden worden geschonden.

(cf. punt 75)