ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een lidstaat die de onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerder bij de heffing van rechten voor toegang tot de infrastructuur en de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit niet waarborgt, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 4, lid 1, en 30, lid 3, van richtlijn 2001/14 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur.

Volgens artikel 4, lid 1, van die richtlijn dienen de lidstaten een kaderregeling voor de heffing van gebruiksrechten vast te stellen en kunnen zij ook specifieke tariferingsvoorschriften vaststellen, maar moeten zij in beide gevallen de beheersmatige onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerder eerbiedigen. Overeenkomstig deze bepaling is het aan deze laatste, de rechten voor het gebruik van de infrastructuur vast te stellen en deze te innen.

In dit verband dienen de stelsels van heffing van rechten en toewijzing van capaciteit de spoorweginfrastructuurbeheerders ertoe aan te moedigen het gebruik van de infrastructuur te optimaliseren binnen het door de lidstaten vastgestelde kader. Deze beheerders zouden die optimalisering echter niet met behulp van het stelsel van heffing van gebruiksrechten kunnen verwezenlijken indien hun rol er alleen in zou bestaan, in elk concreet geval het bedrag van het gebruiksrecht te berekenen aan de hand van een vooraf bij ministerieel besluit vastgestelde formule. Die beheerders dienen dus bij de vaststelling van het bedrag van de rechten over een zekere flexibiliteit te beschikken.

(cf. punten 41, 43, 70, dictum 1)
De doelstelling van de bijzondere fiscale regeling voor reisbureaus bestaat in de vereenvoudiging van de regels betreffende de belasting over de toegevoegde waarde voor deze bureaus. Tevens wordt beoogd de inkomsten uit de heffing van deze belasting evenwichtig over de lidstaten te verdelen door ervoor te zorgen dat, ten eerste, de inkomsten uit de belasting over de toegevoegde waarde voor elke individuele dienst toekomen aan de lidstaat waarin het eindverbruik van de dienst heeft plaatsgevonden, en, ten tweede, deze inkomsten over de marge van het reisbureau toekomen aan de lidstaat waarin dat bureau is gevestigd.

Met betrekking tot de belasting over de toegevoegde waarde is het gevaar dat reisbureaus de bijzondere regeling voor reisbureau ook dan toepassen wanneer zij als tussenpersoon handelen, zonder grond aangezien deze mogelijkheid hoe dan ook uitdrukkelijk wordt uitgesloten in artikel 306, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

Door de reisbureaus toe te staan, wanneer een reisdienst ten behoeve van een andere belastingplichtige wordt verricht waarbij uitsluitend diensten op het nationale grondgebied worden verstrekt, op de factuur een totaalbedrag aan belasting over de toegevoegde waarde te vermelden dat geen verband houdt met de aan de klant daadwerkelijk in rekening gebrachte belasting, en door de klant toe te staan, als deze belastingplichtige is, dat totaalbedrag in mindering te brengen op de verschuldigde belasting, komt een lidstaat de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 168 en 226 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

Met het oog op de neutraliteit van deze belasting moet het bedrag aan afgetrokken belasting immers precies overeenstemmen met het bedrag aan betaalde of voldane voorbelasting. Tevens is de vermelding, op de factuur, van een bedrag van een percentage van de in rekening gebrachte totaalprijs niet in lijn met de in artikel 226 van richtlijn 2006/112 vervatte regels inzake de inhoud van de facturen.

Bovendien roept een nationale bepaling volgens welke een eventuele aftrek slechts mogelijk is ingeval de diensten op het nationale grondgebied zijn verricht, discriminatie op grond van nationaliteit in het leven, die evenmin te verzoenen is met het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

(cf. punten 91, 94, 95, 106, dictum 1)
Artikel 27 van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIPs), die als bijlage I C is gehecht aan de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie, die is goedgekeurd bij besluit 94/800 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde voortvloeiende overeenkomsten, valt onder de gemeenschappelijke handelspolitiek.

Artikel 207, lid 1, VWEU verschilt namelijk aanmerkelijk van de bepalingen die het in essentie heeft vervangen, zodat de vraag van de verdeling van de bevoegdheden tussen de Unie en de lidstaten op grond van het thans geldende verdrag moet worden onderzocht.

In dit verband blijkt uit artikel 207, lid 1, VWEU dat de gemeenschappelijke handelspolitiek onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie valt en onder meer ziet op de handelsaspecten van intellectuele eigendom. In deze context wettigt de enkele omstandigheid dat een Uniehandeling, zoals een door de Unie gesloten overeenkomst, bepaalde gevolgen kan hebben voor het internationale handelsverkeer, niet de conclusie dat deze handeling moet worden ingedeeld in de categorie van handelingen die onder de gemeenschappelijke handelspolitiek vallen, maar dat die handeling valt onder die politiek valt wanneer zij specifiek ziet op het internationale handelsverkeer doordat zij in wezen tot doel heeft de handel te bevorderen, te vergemakkelijken of te regelen en daarop een rechtstreeks en onmiddellijk effect heeft. Hieruit volgt dat van Unievoorschriften inzake intellectuele eigendom, alleen die welke een specifieke band hebben met het internationale handelsverkeer, onder het in artikel 207, lid 1, VWEU genoemde begrip handelsaspecten van intellectuele eigendom en bijgevolg onder de gemeenschappelijke handelspolitiek kunnen vallen.

Verder vormt de zienswijze dat de normen van artikel 27 van de TRIPs-overeenkomst inzake het octrooieerbaar onderwerp onder de gemeenschappelijke handelspolitiek en niet onder de interne markt vallen, een correcte weerspiegeling van het feit dat die normen een onderdeel zijn van de context van de liberalisering van de internationale handel en niet van die van de harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten van de Unie.

(cf. punten 46, 48, 49, 51, 52, 60, 61, dictum 1)
Het staat echter aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of de regels inzake honoraria en reclame een beperking in de zin van artikel 56 VWEU vormen en, zo ja, of zij een doel van algemeen belang nastreven, geschikt zijn om de verwezenlijking daarvan te waarborgen en niet verder gaan dan noodzakelijk is om het nagestreefde doel te bereiken.

Bepalingen van de beroepsregeling voor artsen van een deelstaat van een lidstaat volgens welke honoraria gepast moeten zijn en, behoudens andersluidende wettelijke bepalingen, moeten worden berekend op basis van de officiële tariefregeling voor artsen, en voorts artsen geen met de beroepsregels strijdige reclame mogen maken, kunnen onder bepaalde voorwaarden een beperking vormen van het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 56 VWEU.

In dit verband kan het bestaan van een beperking in de zin van het Verdrag weliswaar niet worden afgeleid uit het enkele feit dat in een andere lidstaat dan de ontvangende lidstaat gevestigde artsen zich voor de berekening van hun honoraria voor op het grondgebied van de ontvangende lidstaat verrichte diensten moeten voegen naar de op dat grondgebied geldende regels, maar indien een regeling voor het berekenen van de honoraria niet flexibel is, vormt de toepassing van die regeling, die een afschrikkende werking kan hebben voor artsen uit andere lidstaten, een beperking in de zin van het Verdrag, die eventueel wordt gerechtvaardigd door een doel of een dwingende reden van algemeen belang zoals de bescherming van het leven en de gezondheid van personen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of die regeling daadwerkelijk ertoe strekt het nagestreefde doel op samenhangende en stelselmatige wijze te verwezenlijken. Voor de beoordeling van de evenredigheid moet met name rekening worden gehouden met de zwaarte van de voorgenomen sanctie.

Wat met de beroepsregels strijdige reclame betreft, kan een verbod op een dergelijke reclame dat stellig dubbelzinnig is, een beperking vormen van de betrokken vrijheid om medische diensten te verrichten. De toepassing zonder discriminatie op een in een andere lidstaat gevestigde arts van een nationale of regionale regeling die aan de hand van een criterium betreffende de beroepsethiek de voorwaarden vaststelt waaronder die arts reclame mag maken voor zijn werkzaamheden op het betrokken gebied, kan echter gerechtvaardigd zijn door dwingende overwegingen van algemeen belang inzake de volksgezondheid en de bescherming van de consument, voor zover de eventuele toepassing van sancties op een arts die gebruik maakt van de vrijheid van dienstverrichting evenredig is aan het aan de betrokkene verweten gedrag, hetgeen door de verwijzende rechterlijke instantie moet worden nagegaan.

(cf. punten 48‑52, 56‑58, dictum 1)
Het vereiste van de artikel 10 bis, vijfde alinea, van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten en artikel 15 bis, vijfde alinea, van richtlijn 96/61 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35, dat de gerechtelijke procedure niet buitensporig kostbaar is, impliceert dat de in deze artikelen bedoelde personen er niet van worden weerhouden om een binnen de werkingssfeer van deze artikelen vallend beroep in rechte in te stellen of voort te zetten wegens de financiële last die hieruit kan voortvloeien, rekening houdend met alle door de betrokken partij gedragen kosten.

Dat vereiste maakt op milieugebied deel uit van de eerbiediging van het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte en van het doeltreffendheidsbeginsel, volgens hetwelk de procedureregels voor beroepen die worden ingesteld ter bescherming van de rechten die de justitiabelen aan het recht van de Unie ontlenen, de uitoefening van de door de rechtsorde van de Unie verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk mogen maken.

(cf. punten 33, 35 en dictum)
Richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een regeling van een lidstaat waarbij in een procedure van hypothecaire executie geen gronden van bezwaar betreffende het oneerlijke karakter van een aan de executoriale titel ten grondslag liggend contractueel beding kunnen worden aangevoerd en de rechter ten gronde, die bevoegd is om te oordelen of dat beding oneerlijk is, geen voorlopige maatregelen waaronder met name de schorsing van de executieprocedure kan opleggen wanneer deze maatregelen noodzakelijk zijn ter verzekering van de volle werking van zijn einduitspraak.

Zonder die mogelijkheid kan met de uitspraak van de rechter ten gronde waarbij het oneerlijke karakter van het aan de hypotheek ten grondslag liggende contractueel beding wordt vastgesteld en de executieprocedure dus nietig wordt verklaard, in alle gevallen waarin de executie van de met hypotheek bezwaarde onroerende zaak reeds vóór deze uitspraak heeft plaatsgevonden, aan de consument immers slechts bescherming achteraf worden geboden die uitsluitend in schadevergoeding bestaat en die onvolledig en ontoereikend is en geen geschikt en doeltreffend middel vormt om een einde te maken aan het gebruik van dat beding, hetgeen in strijd is met artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13. Dit geldt des te meer wanneer de zaak waarop de hypothecaire zekerheid betrekking heeft, de woning is van de gelaedeerde consument en zijn gezin, aangezien met een dergelijke consumentenbescherming die zich beperkt tot betaling van schadevergoeding, niet kan worden voorkomen dat die woning definitief en onomkeerbaar verloren gaat. Een dergelijke procedure doet afbreuk aan de doeltreffendheid van de door de richtlijn nagestreefde bescherming

(cf. punten 59-61, 64, dictum 1)
Het Hof kan ambtshalve onderzoeken of de in artikel 258 VWEU gestelde voorwaarden voor de instelling van een beroep wegens niet-nakoming zijn vervuld.

Volgens met name artikel 38, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof moet in dat verband elk inleidend verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Deze aanduidingen moeten zo duidelijk en nauwkeurig zijn dat de verweerder zijn verweer kan voorbereiden en het Hof zijn toezicht kan uitoefenen. Daaruit volgt dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop een beroep is gebaseerd, coherent en begrijpelijk moeten worden weergegeven in de tekst van het verzoekschrift zelf en dat het petitum op ondubbelzinnige wijze moet zijn geformuleerd, teneinde te vermijden dat het Hof ultra petita recht doet of nalaat op een van de grieven recht te doen.

Bij een beroep wegens niet-nakoming beantwoordt het ontbreken van een onmisbaar gegeven in het inleidend verzoekschrift, zoals, in voorkomend geval, het tijdvak waarin de lidstaat volgens de beweringen van de Commissie het Unierecht heeft geschonden, niet aan de vereisten van coherentie, duidelijkheid en nauwkeurigheid. In een dergelijk geval mag de Commissie zich niet ertoe beperken aan te voeren dat het een actuele niet-nakoming betreft en dat het Hof moet beslissen voor het heden en niet voor het verleden, zonder de geviseerde periode te preciseren.

(cf. punten 49-54)
De Commissie, die handelt in samenwerking met de douanedeskundigen van de lidstaten, beschikt over een ruime beoordelingsbevoegdheid bij de verduidelijking van de inhoud van de posten die voor de indeling van een bepaald goed in aanmerking komen. De bevoegdheid van de Commissie om de maatregelen vast te stellen die zijn bedoeld in artikel 9, lid 1, sub a, b, d en e, van verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals aanvullende aantekeningen, machtigt haar echter niet om de inhoud te wijzigen van de tariefposten die zijn vastgesteld op basis van het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, dat is opgesteld door de Internationale Douaneraad, thans de Werelddouaneorganisatie, en ingevoerd bij het Internationaal Verdrag betreffende het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, en evenmin om zelfstandig de tarieven van de douanerechten te wijzigen.

Om uit te maken of de Commissie haar beoordelingsbevoegdheid heeft overschreden door een tariefpost te wijzigen, moet de indeling van de relevante producten worden onderzocht op de datum waarop de wijziging van de indeling in werking is getreden. In dit verband moet worden vastgesteld dat de Commissie de grenzen van de haar bij artikel 9 van verordening nr. 2658/87 verleende bevoegdheden niet heeft overschreden door de multifunctionele printers bij verordening nr. 1031/2008 tot wijziging van bijlage I bij verordening nr. 2658/87 in te delen onder postonderverdeling 8443 31 91 van de gecombineerde nomenclatuur en daarop het douanerecht van 6 % toe te passen. Vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 1031/2008 vielen die multifunctionele printers, die zijn vervaardigd door samenvoeging van een laserprint- en een scanmodule en beschikken over een kopieerfunctie, immers onder postonderverdeling 9009 12 00 van de gecombineerde nomenclatuur en was daarop hetzelfde douanerecht van toepassing.

(cf. punten 39, 40, 49, 50)
Wil het recht van werknemers om zonder discriminatie te worden tewerkgesteld als bepaald in artikel 45 VWEU, doeltreffend en zinvol zijn, dan moet dit noodzakelijkerwijs het recht van de werkgevers om werknemers met inachtneming van de regels betreffende het vrije verkeer in dienst te nemen als complement hebben. Hoewel vaststaat dat de in artikel 45 VWEU bedoelde rechten van vrij verkeer gelden voor werknemers, waaronder werkzoekenden, wijst niets in de bewoordingen van genoemd artikel erop dat deze rechten niet kunnen worden ingeroepen door anderen. In die omstandigheden kan een werkgever van een grensarbeider die binnen de werkingssfeer van genoemd artikel valt, zich beroepen op de rechten die werknemers rechtstreeks daaraan ontlenen.

Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die de toekenning aan de werkgevers van een subsidie voor de aanstelling van werklozen van ouder dan 45 jaar, ervan afhankelijk stelt dat de werkloze in diezelfde lidstaat als werkzoekende is ingeschreven, indien voor een dergelijke inschrijving een woonplaats op het nationale grondgebied is vereist. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dit laatste het geval is.

De beoordelingsmarge waarover de lidstaten inzake sociaal beleid beschikken, kan immers niet rechtvaardigen dat de rechten die particulieren ontlenen aan de bepalingen van het Verdrag waarin hun fundamentele vrijheden zijn verankerd, worden aangetast.

In dat verband is een woonplaatsvereiste in beginsel ongeschikt voor migrerende werknemers en grensarbeiders, aangezien dezen, nadat zij tot de arbeidsmarkt van een lidstaat zijn toegetreden, in beginsel voldoende in de samenleving van die lidstaat zijn geïntegreerd, zodat zij daar het voordeel van het beginsel van gelijke behandeling ten opzichte van, respectievelijk, nationale werknemers en ingezeten werknemers kunnen genieten. De integratie is onder meer het gevolg van het feit dat de migrerende werknemers en grensarbeiders met de fiscale bijdragen die zij in het gastland betalen uit hoofde van de arbeid in loondienst die zij daar verrichten, ook bijdragen aan de financiering van de sociale regelingen in die staat.

(cf. punten 42, 52, 53, 55, dictum)
Postonderverdeling 5607 49 11 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1549/2006, moet aldus worden uitgelegd dat kabels die zijn samengesteld uit zowel polypropyleen als met zink beklede staaldraden, wanneer deze twee materialen zodanig zijn verbonden dat zij samen de betrokken kabels vormen, niet onder deze postonderverdeling vallen.

Algemene regel 3 b voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1549/2006, moet aldus worden uitgelegd dat kabels die zijn samengesteld uit zowel polypropyleen als met zink beklede staaldraden niet met toepassing van deze regel moeten worden ingedeeld in het gemeenschappelijk douanetarief, onder voorbehoud van verificatie door de nationale rechter, rekening houdend met alle hem voorgelegde feitelijke gegevens, dat deze kabels aan geen van beide materialen waaruit zij zijn samengesteld op zichzelf beschouwd hun wezenlijke karakter ontlenen.

Indien de kabels aan geen van beide materialen waaruit zij zijn samengesteld op zichzelf beschouwd hun wezenlijke karakter ontlenen, moeten zij met toepassing van algemene regel 3 c voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur in het gemeenschappelijk douanetarief worden ingedeeld. Krachtens deze laatste regel moeten deze kabels worden ingedeeld onder de post van de gecombineerde nomenclatuur die van de verschillende in aanmerking komende posten in volgorde van nummering het laatst is geplaatst.

(cf. punten 40, 42, dictum 2)
Artikel 22, lid 2, van het op 28 mei 1999 te Montreal gesloten Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 3, van dit verdrag, moet aldus worden uitgelegd dat het recht op schadevergoeding en de beperking van de aansprakelijkheid van de vervoerder in geval van verlies van bagage eveneens gelden voor de passagier die deze schadevergoeding vordert voor verlies van bagage die is geregistreerd op naam van een andere passagier wanneer deze verloren bagage daadwerkelijk voorwerpen van eerstgenoemde passagier bevatte.

Bijgevolg heeft volgens het verdrag van Montreal niet alleen de passagier die zijn eigen bagage persoonlijk heeft geregistreerd, maar ook degene wiens voorwerpen zich bevonden in bagage die een andere passagier van dezelfde vlucht heeft aangegeven, in geval van verlies van deze voorwerpen een individueel recht op schadevergoeding overeenkomstig de regels van artikel 17, lid 2, eerste zin, van dit verdrag en binnen de grenzen van artikel 22, lid 2, ervan.

Voor de toekenning van de in dat artikel 22, lid 2, bedoelde vergoeding staat het echter aan de betrokken passagiers om onder toezicht van de nationale rechter rechtens genoegzaam het bewijs te leveren van de inhoud van de verloren bagage en van het feit dat de op naam van een andere passagier geregistreerde bagage effectief voorwerpen bevatte van een andere passagier van diezelfde vlucht. In dit verband kan de nationale rechter rekening houden met het feit dat deze passagiers tot hetzelfde gezin behoren, hun tickets samen hebben gekocht of op hetzelfde moment hebben ingecheckt.

(cf. punten 27, 35, 36 en dictum)
Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een vordering tot verkrijging van een negatieve verklaring voor recht die ertoe strekt het bestaan van aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad te ontkennen, binnen de werkingssfeer van deze bepaling valt.

Die vordering houdt weliswaar een omkering van de traditionele procesverhoudingen bij een vordering uit onrechtmatige daad in, aangezien de eiser de potentiële schuldenaar van een op een onrechtmatige daad gebaseerde vordering is, terwijl de verweerder de vermeende benadeelde van die daad is, maar die omkering van de rollen sluit een vordering tot verkrijging van een negatieve verklaring voor recht niet uit van de werkingssfeer van artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001. De door die bepaling nagestreefde doelstellingen van voorzienbaarheid van het bevoegde gerecht en rechtszekerheid hebben immers geen betrekking op de verdeling van de respectieve rollen van eiser en verweerder, noch op de bescherming van een van beiden. Voorts verschillen de belangen van de verzoeker om een negatieve verklaring voor recht weliswaar van die van degene die een vordering instelt tot vaststelling dat de verweerder aansprakelijk is voor bepaalde schade en tot veroordeling van die verweerder tot betaling van een schadevergoeding, maar in beide gevallen heeft de beoordeling door de aangezochte rechter in wezen betrekking op dezelfde gegevens, feitelijk en rechtens.

(cf. punten 43-45, 48, 55 en dictum)