ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Punt 1 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 12 juli 2018, NKT Verwaltungs en NKT/Commissie (T-447/14, niet gepubliceerd, EU:T:2018:443), wordt vernietigd voor zover het Gerecht daarbij het beroep heeft verworpen dat was ingesteld door NKT Verwaltungs GmbH en NKT A/S strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39610 — Stroomkabels), aangezien die ondernemingen in dat besluit aansprakelijk worden gesteld voor een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, voor zover die inbreuk, ten eerste, betrekking heeft op gedragingen die verband houden met verkopen in landen buiten de Europese Unie of de Europese Economische Ruimte (EER), ten tweede, op een collectieve weigering om accessoires en technische bijstand te leveren aan concurrenten die niet aan het betrokken kartel deelnemen en ten derde, wat de periode van 3 juli 2002 tot 21 november 2002 betreft, op de gunning van projecten voor ondergrondse stroomkabels in de EER.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 maart 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Instrucción n.o 4 de Badalona — Spanje) — Strafzaak tegen VW

(Zaak C-659/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn 2013/48/EU - Artikel 3, lid 2 - Recht op toegang tot een advocaat - Omstandigheden waarin het recht op toegang tot een advocaat moet worden gewaarborgd - Niet-verschijning - Afwijkingen van het recht op toegang tot een advocaat - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Recht op effectieve rechterlijke bescherming)

(2020/C 215/15)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Instrucción n.o 4 de Badalona

Partij in de strafzaak

VW

Dictum

Richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming, in het bijzonder artikel 3, lid 2, gelezen tegen de achtergrond van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling zoals die in de nationale rechtspraak is uitgelegd, op grond waarvan de uitoefening van het recht op toegang tot een advocaat in de fase van het voorbereidende onderzoek vanwege het feit dat de verdachte of beklaagde niet voor een onderzoeksrechter is verschenen na daartoe te zijn opgeroepen, kan worden uitgesteld totdat het tegen de betrokkene uitgevaardigde nationale aanhoudingsbevel ten uitvoer is gelegd.

(1) PB C 35 van 28.1.2019.
2)

Artikel 101, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een overeenkomst tussen banken waarbij hetzelfde tarief wordt bepaald voor de afwikkelingsvergoeding die bij iedere betaling met een betaalkaart toekomt aan de emitterende banken van kaarten die worden aangeboden door de op de betrokken nationale markt actieve ondernemingen voor kaartbetalingsdiensten, niet kan worden aangemerkt als een overeenkomst die “ertoe strek[t]” de mededinging te verhinderen, te beperken of te vervalsen in de zin van die bepaling, tenzij deze overeenkomst, gelet op de bewoordingen, doelstellingen en context ervan, kan worden geacht in voldoende mate schadelijk voor de mededinging te zijn dat zij als zodanig kan worden aangemerkt, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
3)

Richtlijn 93/13, en met name artikel 4, lid 2, en artikel 5 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat een contractueel beding waarin in het kader van een hypotheekovereenkomst een variabele rentevoet wordt vastgesteld, om te voldoen aan het vereiste van transparantie van dat beding, niet alleen formeel en grammaticaal begrijpelijk moet zijn, maar tevens een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument in staat moet stellen om de concrete werking van de berekeningswijze van die rentevoet te begrijpen en om zo op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria de — mogelijk aanzienlijke — economische gevolgen van een dergelijk beding voor zijn financiële verplichtingen in te schatten. Voor de beoordeling die de nationale rechter in dit verband moet verrichten, is bijzonder van belang dat de voornaamste gegevens met betrekking tot de berekening van deze rentevoet gemakkelijk toegankelijk zijn voor eenieder die een hypothecaire lening wil aangaan omdat de berekeningswijze van die rentevoet wordt gepubliceerd, en dat informatie wordt verstrekt over de evolutie in het verleden van de index op basis waarvan die rentevoet is berekend.
2)

Het doeltreffendheidsbeginsel moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat bepaalt dat een vervaltermijn van twee maanden voor de indiening van een verzoek om vergoeding van de schade die voortvloeit uit een maatregel die discriminatie op grond van leeftijd inhoudt, ingaat op de dag waarop het Hof een arrest heeft gewezen waarin is geoordeeld dat een soortgelijke maatregel een discriminerend karakter heeft, indien het gevaar bestaat dat de betrokken personen niet binnen die termijn ermee bekend kunnen raken of en in welke mate zij het slachtoffer waren van discriminatie. Dit kan met name het geval zijn wanneer in die lidstaat onenigheid bestaat over de vraag of hetgeen in dat arrest is beslist, ook geldt voor de betrokken maatregel.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 december 2019 – Patrick Grégor Puppinck e.a./Republiek Polen, Europese Commissie, Europees Parlement, Raad van de Europese Unie, European Citizens’ Initiative One of Us

(Zaak C-418/18 P) (1)

(Hogere voorziening - Institutioneel recht - Burgerinitiatief „Eén van ons” - Mededeling van de Europese Commissie waarin zij haar conclusies formuleert en uiteenzet waarom zij de in het burgerinitiatief gevraagde maatregelen niet neemt)

(2020/C 68/06)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Patrick Grégor Puppinck, Filippo Vari, Josephine Quintavalle, Edith Frivaldszky, Jakub Baltroszewicz, Alicia Latorre Canizares, Manfred Liebner (vertegenwoordigers: R. Kiska, Solicitor, P. Diamond, Barrister)

Andere partijen in de procedure: European Citizens’ Initiative One of Us, Europese Commissie (vertegenwoordiger: H. Krämer, gemachtigde), Republiek Polen, Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Patrick Grégor Puppinck, Filippo Vari, Jakub Baltroszewicz, Manfred Liebner, Josephine Quintavalle, Edith Frivaldszky en Alicia Latorre Canizares worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

(1) PB C 341 van 24.9.2018.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 januari 2020 – MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV/Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

(Zaak C-178/18 P) (1)

(Hogere voorziening - Toegang tot documenten van de instellingen, organen of instanties van de Unie - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Artikel 4, lid 2, eerste streepje - Uitzondering betreffende de bescherming van commerciële belangen - Artikel 4, lid 3 - Bescherming van het besluitvormingsproces - Documenten die bij het Europees Geneesmiddelenbureau zijn ingediend in het kader van een aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik - Besluit om een derde toegang tot de documenten te verlenen - Algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid - Geen verplichting voor een instelling, orgaan of instantie van de Europese Unie om een algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid toe te passen)

(2020/C 77/05)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV (vertegenwoordigers: C. Thomas, Barrister, J. Stratford QC, B. Kelly, Solicitor en P. Bogaert, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europees Geneesmiddelenbureau (vertegenwoordigers: aanvankelijk T. Jabłoński, S. Marino, S. Drosos en A. Rusanov, vervolgens T. Jabłoński, S. Marino en S. Drosos, gemachtigden)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) MSD Animal Health Innovation GmbH en Intervet International BV worden, behalve in hun eigen kosten, verwezen in de kosten van het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA).

(1) PB C 231 van 02.7.2018.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 19 december 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof - Duitsland) – Segler-Vereinigung Cuxhaven eV/Finanzamt Cuxhaven

(Zaak C-715/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 98 - Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd btw-tarief toe te passen op bepaalde leveringen van goederen en diensten - Bijlage III, punt 12 - Verlaagd btw-tarief van toepassing op de verhuur van percelen op kampeerterreinen en in caravanparken - Kwestie van de toepassing van dit verlaagde tarief op de verhuur van ligplaatsen voor schepen in een jachthaven - Vergelijking met de verhuur van parkeerruimte voor voertuigen - Gelijke behandeling - Beginsel van fiscale neutraliteit)

(2020/C 61/19)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Segler-Vereinigung Cuxhaven eV

Verwerende partij: Finanzamt Cuxhaven

Dictum

Artikel 98, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met bijlage III, punt 12, bij deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling bedoelde verlaagde btw-tarief voor de verhuur van percelen op kampeerterreinen en in caravanparken niet van toepassing is op de verhuur van ligplaatsen voor schepen.

(1) PB C 82 van 4.3.2019.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 december 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank Den Haag - Nederland) – Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers/Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV

(Zaak C-263/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij - Richtlijn 2001/29/EG - Artikel 3, lid 1 - Recht op mededeling aan het publiek - Beschikbaarstelling - Artikel 4 - Distributierecht - Uitputting - E-books - Virtuele marktplaats voor “tweedehands” e-books)

(2020/C 61/05)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Den Haag

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers

Verwerende partijen: Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV

Dictum

De levering aan het publiek van een voor onbeperkte tijd te gebruiken e-book via een downloadlink valt onder het begrip “mededeling […] aan het publiek” en, meer in het bijzonder, onder het begrip “beschikbaarstelling van […] werken [van auteurs] voor het publiek op zodanige wijze dat deze voor leden van het publiek op een door hen individueel gekozen plaats en tijd toegankelijk zijn” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij.

(1) PB C 276 van 6.8.2018.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 december 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no3 de Gerona - Spanje) – WA/Instituto Nacional de la Seguridad Social

(Zaak C-450/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociaal beleid - Richtlijn 79/7/EEG - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid - Artikel 4, leden 1 en 2 - Artikel 7, lid 1 - Berekening van de prestaties - Richtlijn 2006/54/EG - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep - Nationale wettelijke regeling die voorziet in het recht op een pensioentoeslag voor vrouwen die ten minste twee biologische of geadopteerde kinderen hebben en die een op premie- of bijdragebetaling berustend pensioen voor duurzame arbeidsongeschiktheid ontvangen - Niet-toekenning van dit recht aan mannen die zich in dezelfde situatie bevinden - Vergelijkbare situatie - Directe discriminatie op grond van geslacht - Uitzonderingen - Geen)

(2020/C 54/08)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no3 de Gerona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WA

Verwerende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social

Dictum

Richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, die voorziet in het recht op een pensioentoeslag voor vrouwen die ten minste twee biologische of geadopteerde kinderen hebben en een op premie- of bijdragebetaling berustend pensioen voor duurzame arbeidsongeschiktheid ontvangen krachtens een regeling uit hoofde van het nationale socialezekerheidsstelsel, terwijl mannen in dezelfde situatie geen recht hebben op een dergelijke pensioentoeslag.

(1) PB C 399 van 05.11.2018.
1)

Het beginsel van non-discriminatie, zoals het in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG is neergelegd, dient aldus te worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling waarbij belastingen op de productie en de opslag van splijtstoffen en kernafval worden ingesteld, zoals de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde belastingen, waaraan enkel ondernemingen die elektriciteit uit kernenergie produceren zijn onderworpen en waarvan het hoofddoel niet bestaat in de bescherming van het milieu, maar in het verhogen van de inkomsten van het financieringssysteem voor elektriciteit.
1)

Artikel 7, punt 1, artikel 67 en artikel 71, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, en artikel 33 van het op 28 mei 1999 te Montreal gesloten Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer, dat namens de Europese Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 2001/539/EG van de Raad van 5 april 2001, dienen aldus te worden uitgelegd dat de rechter van een lidstaat bij wie een vordering is ingesteld teneinde zowel de forfaitaire en gestandaardiseerde rechten te doen eerbiedigen die zijn vastgelegd in verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, als de verdere compensatie te verkrijgen die valt binnen de werkingssfeer van dat verdrag, zijn bevoegdheid wat het eerste onderdeel van de vordering betreft, moet beoordelen in het licht van artikel 7, punt 1, van verordening nr. 1215/2012 en zijn bevoegdheid wat het tweede onderdeel ervan betreft, in het licht van artikel 33 van dat verdrag.
3)

Artikel 107, lid 1, VWEU dient aldus te worden uitgelegd dat de omstandigheid dat de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde heffing op het gebruik van binnenwateren voor de productie van elektriciteit niet verschuldigd is door producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in stroomgebieden op het grondgebied van één autonome gemeenschap, noch door producenten van elektriciteit uit andere bronnen dan waterkracht, geen staatssteun in de zin van deze bepaling vormt ten gunste van deze producenten, aangezien zij, gelet op het relevante referentiekader en het met deze heffing nagestreefde doel, zich niet in een vergelijkbare situatie bevinden als producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in stroomgebieden die zich uitstrekken over het grondgebied van meer dan één autonome gemeenschap, die aan deze heffing onderworpen zijn, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 3 oktober 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State - Nederland) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/A, B, P

(Zaak C-70/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Besluit nr. 2/76 - Artikel 7 - Besluit nr. 1/80 - Artikel 13 - Standstillbepalingen - Nieuwe beperking - Afname, vastlegging en bewaring van biometrische gegevens van Turkse onderdanen in een centraal bestand - Dwingende redenen van algemeen belang - Doelstelling van voorkoming en bestrijding van identiteits- en documentfraude - Artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Recht op eerbiediging van het privéleven - Recht op bescherming van persoonsgegevens - Evenredigheid)

(2019/C 413/07)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Verwerende partijen: A, B, P

Dictum

Artikel 13 van besluit nr. 1/80 van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie, dat is vastgesteld door de Associatieraad die is ingesteld bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, die op 12 september 1963 te Ankara is ondertekend door de Republiek Turkije enerzijds en de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap anderzijds, en die namens laatstgenoemde is gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963, moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de afgifte van een machtiging tot voorlopig verblijf aan onderdanen van derde landen, waaronder Turkse onderdanen, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat hun biometrische gegevens worden afgenomen, vastgelegd en bewaard in een centraal bestand, een „nieuwe beperking” in de zin van die bepaling vormt. Die beperking wordt echter gerechtvaardigd door het doel om identiteits- en documentfraude te voorkomen en te bestrijden.

(1) PB C 161 van 7.5.2018.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 16 oktober 2019 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof - Duitsland) – Michael Winterhoff, optredend als curator van DIREKTexpress Holding AG/Finanzamt Ulm (C-4/18), en Jochen Eisenbeis, optredend als curator van JUREX GmbH/Bundeszentralamt für Steuern (C-5/18)

(Gevoegde zaken C-4/18 en C-5/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 132, lid 1, onder a) - Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang - Openbare postdiensten - Richtlijn 97/67/EG - Aanbieder van de universele postdienst - Particuliere marktdeelnemer die een dienst verricht op het gebied van de betekening van stukken van rechterlijke of administratieve instanties)

(2019/C 423/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Michael Winterhoff, optredend als curator van DIREKTexpress Holding AG (C-4/18), en Jochen Eisenbeis, optredend als curator van JUREX GmbH (C-5/18)

Verwerende partijen: Finanzamt Ulm (C-4/18), Bundeszentralamt für Steuern (C-5/18)

Dictum

Artikel 2, punt 13, en artikel 3 van richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008, dienen aldus te worden uitgelegd dat aanbieders van postbezorgingsdiensten als die welke in de hoofdgedingen aan de orde zijn, die in hun hoedanigheid van houders van een nationale vergunning voor het aanbieden van deze diensten, overeenkomstig de nationaalrechtelijke bepalingen verplicht zijn diensten op het gebied van de betekening van stukken van rechterlijke of administratieve instanties te verrichten, moeten worden beschouwd als „aanbieders van de universele dienst” in de zin van die bepalingen, zodat de betrokken diensten als door „openbare postdiensten” verrichte diensten van belasting over de toegevoegde waarde moeten worden vrijgesteld krachtens artikel 132, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

(1) PB C 123 van 9.4.2018.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 september 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank Noord-Holland - Nederland) – Trace Sport/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

(Zaak C-251/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Handelsbeleid - Antidumpingrechten - Invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië - Uitbreiding tot die landen van het definitieve antidumpingrecht dat is ingesteld op de invoer van rijwielen van oorsprong uit China - Uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 - Geldigheid - Ontvankelijkheid - Geen indiening van een beroep tot nietigverklaring door verzoekster in het hoofdgeding - Geassocieerd importeur - Bevoegdheid om beroep tot nietigverklaring in te stellen - Verordening (EG) nr. 1225/2009 - Artikel 13 - Ontwijking - Artikel 18 - Niet-medewerking - Bewijs - Bundel van aanwijzingen)

(2019/C 399/13)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Noord-Holland

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Trace Sport

Verwerende partij: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

Dictum

Uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 van de Raad van 29 mei 2013 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 990/2011 is ingesteld op de invoer van rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, is ongeldig voor zover zij van toepassing is op de invoer van vanuit Sri Lanka verzonden rijwielen, ongeacht of deze al dan niet als van oorsprong uit Sri Lanka zijn aangegeven.

(1) PB C 276 van 6.8.2018.