Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep wegens niet-nakoming - Recht van beroep van Commissie - Discretionaire uitoefening (EG-Verdrag, art. 169) 2 Beroep wegens niet-nakoming - Recht van beroep van Commissie - Termijn voor uitoefening - Geen - Uitzondering - Buitensporig lange duur van precontentieuze procedure die nadelig is voor recht van verweer - Bewijslast (EG-Verdrag, art. 169) 3 Milieu - Waterverontreiniging - Richtlijn 76/464 - Verplichting om specifieke programma's op te stellen ter vermindering van verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen - Draagwijdte - Begrip programma (Richtlijn 76/464 van de Raad, art. 7, en bijlage, lijsten I en II)

Samenvatting

1 Gelet op haar rol van hoedster van het Verdrag, is de Commissie bij uitsluiting bevoegd te beslissen, of het opportuun is om een niet-nakomingsprocedure in te leiden en of het opportuun is om de precontentieuze procedure voort te zetten door het uitbrengen van een met redenen omkleed advies. Bovendien heeft zij de bevoegdheid, doch niet de verplichting, om na afloop van deze procedure bij het Hof beroep in te stellen teneinde het beweerde verzuim door het Hof te laten vaststellen. 2 De Commissie is niet gehouden een bepaalde termijn in acht te nemen om krachtens artikel 169 van het Verdrag een beroep wegens niet-nakoming tegen een lidstaat in te stellen, behoudens de gevallen waarin een buitensporig lange duur van de precontentieuze procedure als bedoeld in die bepaling, het voor de betrokken lidstaat moeilijker kan maken de argumenten ter ondersteuning van het beroep te weerleggen, en zodoende inbreuk wordt gemaakt op het recht van verweer. Het staat aan de betrokken lidstaat om het bewijs te leveren van een dergelijke nadelige invloed. 3 Met betrekking tot de stoffen die onder lijst I vallen maar concretiserende maatregelen vereisen, zoals de vaststelling van specifieke richtlijnen door de Raad met het oog op de vaststelling van de emissiegrenswaarden ervan, blijkt uit het door de richtlijn ingevoerde stelsel en de bewoordingen van het eerste streepje van lijst II van de bijlage daarbij, dat zolang geen emissiegrenswaarden voor die stoffen zijn vastgesteld, geen verdere concretiserende maatregelen nodig zijn opdat de lidstaten de betrokken stoffen, die geïndividualiseerd zijn, als stoffen van lijst II zouden behandelen. De lidstaten dienen immers de in artikel 7 van de richtlijn bedoelde programma's vast te stellen tot vermindering van de verontreiniging die wordt veroorzaakt althans door die betrokken stoffen die kunnen voorkomen in de op het grondgebied van elke lidstaat verrichte lozingen. Deze programma's dienen specifiek te zijn, dat wil zeggen dat zij een totale en samenhangende benadering moeten inhouden, met het karakter van een concrete en gestructureerde planning die het hele nationale grondgebied omvat en betrekking heeft op de vermindering van de verontreiniging veroorzaakt door alle stoffen van lijst II die in de nationale context van elke lidstaat van belang zijn, gelet op de in diezelfde programma's vastgestelde kwaliteitsdoelstellingen voor de ontvangende wateren. Noch nationale maatregelen die betrekking hebben op slechts een deel van de stoffen welke zijn geïndividualiseerd als behorend tot lijst I, en die geen totaalplanning bevatten van de vermindering van de verontreiniging op basis van voor de ontvangende wateren vastgestelde kwaliteitsdoelstellingen, noch verschillende sectoriële besluiten en gedragscodes inzake landbouwpraktijken die slechts louter concrete maatregelen zijn en niet het resultaat van een algemeen en gestructureerd programma voor de vermindering van de verontreiniging, kunnen derhalve als programma's in de zin van artikel 7 van de richtlijn worden beschouwd.