ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Tweede kamer)

18 maart 2016

Petrus Kerstens

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Verplichtingen — Handelingen die afbreuk doen aan de waardigheid van de openbare dienst — Beledigende uitlatingen over een andere ambtenaar — Artikel 12 van het Statuut — Tuchtprocedure — Onderzoek in de vorm van een onderzoek van de feiten — Berisping — Artikel 9, lid 1, onder b), van bijlage IX bij het Statuut — Algemene uitvoeringsbepalingen — Procedurele onregelmatigheid — Gevolgen van de onregelmatigheid”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Kerstens in wezen vraagt om nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 15 april 2014 om hem de tuchtmaatregel van een berisping op te leggen.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Kerstens draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

Samenvatting

Ambtenaren — Tuchtregeling — Bij de Commissie geldende regeling — Onderzoek voorafgaande aan de inleiding van de tuchtprocedure — Verplichting om een onderzoek in te stellen alvorens de tuchtprocedure in te leiden — Omvang

In het kader van de bij de Commissie op tuchtrechtelijk gebied geldende procedure volgt het vereiste om een administratief onderzoek in te stellen alvorens een tuchtprocedure in te leiden uit de algemene uitvoeringsbepalingen betreffende administratieve onderzoeken en tuchtprocedures die de Commissie zelf heeft vastgesteld. Wanneer de Commissie een tuchtprocedure inleidt zonder een belastend en ontlastend administratief onderzoek te hebben ingesteld en daaruit conclusies aangaande de betrokkene trekt zonder hem in staat te hebben gesteld zijn mening te geven, handelt zij dus in strijd met haar verplichtingen krachtens de artikelen 3, lid 2, en 4, lid 4, van die algemene uitvoeringsbepalingen. (cf. punten 65 en 82)

Om een nuttige werking te verzekeren aan artikel 10 van bijlage IX bij het Statuut, is het vereiste dat de sanctie in evenredigheid moet zijn met de ernst van de fout niet uitsluitend een bescherming voor de ambtenaar die niet aan zijn verplichtingen heeft voldaan, maar vormt dit eveneens een verplichting voor het tot aanstelling bevoegd gezag om een sanctie op te leggen die op juiste wijze de ernst van de fout weergeeft. Op grond van artikel 24 van het Statuut dient elke instelling haar ambtenaren te beschermen tegen bedreigingen, grove beledigingen, beschimpingen, smaad of vergrijpen tegen persoon of goed waaraan zij bloot kunnen staan, eveneens wanneer die afkomstig zijn van andere ambtenaren, op voorwaarde dat de betrokken feiten zijn vastgesteld. Dit betekent niet alleen dat zij moet handelen wanneer dergelijke gedragingen zijn bewezen, maar eveneens dat zij zo veel mogelijk moet verhinderen dat dergelijke gedragingen zich in de toekomst voordoen, en wel op grond van de zorgplicht die de betrekkingen tussen de instellingen en hun personeel regelen. (cf. punt 105) Referentie: Hof: arrest van 26 januari 1989, Koutchoumoff/Commissie, 224/87, EU:C:1989:38, punt 14 Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 12 mei 2011, Missir Mamachi di Lusignano/Commissie, F‑50/09, EU:F:2011:55, punt 220

Beweringen die afbreuk doen aan de persoonlijke en professionele eerbaarheid van personen, kunnen worden aangemerkt als beschimpingen zonder dat de vorm van die beschimpingen van belang is, daar zowel rechtstreekse aanvallen als beweringen in weifelende, indirecte, verkapte of insinuerende vorm onder dat begrip vallen. (cf. punt 107) Referentie: Gerecht van eerste aanleg: arrest van 12 september 2000, Teixeira Neves/Hof van Justitie, T‑259/97, EU:T:2000:208, punten 29 en 30

Om de evenredigheid van de maatregel ten opzichte van de ernst van de aangenomen feiten te beoordelen, moet de Unierechter rekening houden met het feit dat de vaststelling van de sanctie gebaseerd is op een globale beoordeling door het tot aanstelling bevoegd gezag van alle concrete feiten en omstandigheden van het geval, met dien verstande dat het Statuut niet voorziet in een vaste verhouding tussen de daarin genoemde sancties en de verschillende categorieën inbreuken waaraan ambtenaren zich schuldig kunnen maken, en niet preciseert in welke mate verzwarende of verzachtende omstandigheden een rol moeten spelen bij de keuze van de sanctie. De rechter kan derhalve slechts onderzoeken of dat gezag de verzwarende en verzachtende omstandigheden op evenwichtige wijze heeft afgewogen, en hij mag daarbij niet in de plaats van het tot aanstelling bevoegd gezag treden ter zake van de door dit gezag gevelde waardeoordelen. (cf. punt 109) Referentie: Gerecht van de Europese Unie: arrest van 22 mei 2014, BG/Ombudsman, T‑406/12 P, EU:T:2014:273, punt 64en aldaar aangehaalde rechtspraak

De aan een ambtenaar verweten afbreuk aan de waardigheid van het ambt hangt niet af van de mate van publiciteit die aan de door hem geuite beschimpingen is gegeven. (cf. punt 116) Referentie: Gerecht van eerste aanleg: arrest van 26 november 1991, Williams/Rekenkamer, T‑146/89, EU:T:1991:61, punt 76