Het betoog van de Commissie lijkt mij niet te kunnen worden aanvaard.

Ter terechtzitting is gebleken, dat zij — met name op het gebied van de informatica — over middelen beschikte om, zoniet onmiddellijk na de goedkeuring van de betrokken Duitse wet, dan toch in november 1982, een lijst op te stellen van de gemeenschapsgepensioneerden die zich in een zelfde situatie als verzoekster bevonden: het waren er slechts acht. Overigens kon het de Commissie niet onbekend zijn, dat verzoekster bij de BEK was aangesloten: niet enkel had zij in 1976 daarvan kennis gegeven aan de ziektekostenverzekering van de Gemeenschappen, maar zij had later aan dit orgaan ook de afrekening van haar Duitse vergoedingen meegedeeld. Ten slotte kan de Commissie niet in ernst betwisten, dat de voorzorgsmaatregel, die erin bestond dat via de Personeelskoerier van 28 maart 1983 alle betrokkenen tegelijkertijd werden ingelicht, hen in verband met de noodzakelijke tijd van verzending, niet in staat kon stellen om tijdig, dus vóór 31 maart, te verklaren dat zij uittraden uit het Duitse stelsel. Te dien aanzien kan zij zich niet beroepen op de verlenging van termijn, waartoe de BEK bij brief van 6 april 1983 voor een van de betrokken gepensioneerden had besloten: daaruit blijkt immers dat deze laatste vóór bet verstrijken van vorengenoemde termijn voor alle zekerheid een verklaring van uittreding had ingediend, waarvan het ziekenfonds enkel de definitieve uitvoering heeft willen uitstellen om hem wat meer bedenktijd te geven.

Mitsdien heeft de Commissie, door verzoekster niet tegelijk met alle gepensioneerden die haar op hun geval opmerkzaam hadden gemaakt of door een tijdige collectieve mededeling in te lichten, zich schuldig gemaakt aan een verzuim dat des te ernstiger is, omdat in de door haar toedoen ontstane omstandigheden een zeer bijzondere waakzaamheid jegens alle betrokkenen geboden was. Haar — niet perse betwistbaar — besluit, de gepensioneerden die van zich hadden laten horen te adviseren om te wachten op de afloop van haar overleg met de Duitse autoriteiten alvorens individueel hun uittreding aan te kondigen, had voor haar aanleiding moeten zijn om, gezien de vertraging die was ontstaan ten opzichte van de door de Duitse wetgever vastgestelde dwingende termijn, te rechter tijd en voor alle gepensioneerden die zij had geïnventariseerd of had moeten inventariseren, te handelen met de zorgvuldigheid die kan worden verwacht van een administratie die erop bedacht is de geldelijke rechten van haar ambtenaren veilig te stellen.

Bijgevolg moet worden vastgesteld, dat de Commissie is tekort geschoten in de krachtens artikel 24 Ambtenarenstatuut op haar rustende bijstandsverplichting jegens een ambtenaar wiens door de Gemeenschap gewaarborgde geldelijke rechten werden bedreigd door de dubbele bijdrage waartoe de Duitse autoriteiten hadden besloten (zie onder meer het arrest in zaak 140/77, Verhaaf, Jurispr. 1978, blz. 2117, r.o. 12). Meer algemeen heeft de Commissie in strijd gehandeld met het beginsel van behoorlijk bestuur, dat van iedere gemeenschapsinstelling een bijzondere zorg verlangt voor haar gepensioneerde ambtenaren, die door de beëindiging van hun dienst van hun beroepsmilieu zijn afgesneden en daardoor ook van de regelmatige contacten die een behoorlijke informatie mogelijk maken (zie het arrest in de gevoegde zaken 33 en 75/79, Kuhner, Jurispr. 1980, blz. 1677, r. o. 22, en de conclusie van advocaatgeneraal Mayras, inzonderheid blz. 1708).

Verzoekster stelt dus terecht, dat de Commissie haar door haar onrechtmatig verzuim heeft belet, vóór 31 maart 1983 aan de BEK haar uittreding uit het Duitse stelsel aan te kondigen.