ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Moeten — voor zover van toepassing — de artikelen 3 en 5 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in samenhang met het bepaalde in punt 1, sub j, en punt 2, sub b, tweede volzin, van de bijlage bij artikel 3, lid 3, van deze richtlijn, alsmede artikel 3, lid 3, gelezen in samenhang met bijlage A, sub b en/of sub c, bij richtlijn 2003/55/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG, aldus worden uitgelegd dat prijswijzigingsbedingen in aardgasleveringsovereenkomsten met individuele afnemers voldoen aan het vereiste van een duidelijke en begrijpelijke formulering en/of aan het vereiste niveau van transparantie wanneer daarin oorzaak, voorwaarden en omvang van een prijswijziging weliswaar niet worden vermeld, doch wordt gewaarborgd dat de gasleverancier zijn afnemers vooraf binnen een redelijke termijn van elke prijsverhoging op de hoogte brengt en de afnemers het recht hebben de overeenkomst op te zeggen indien zij de hun meegedeelde gewijzigde voorwaarden niet wensen te aanvaarden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 186/11

Beroep ingesteld op 28 februari 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Denemarken

(Zaak C-95/11)

2011/C 186/18

Procestaal: Deens

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, gemachtigde, H. Peytz, advocaat)

Verwerende partij: Koninkrijk Denemarken

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Denemarken, door niet-belastingplichtigen de mogelijkheid te bieden deel uit te maken van een btw-groep, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 9 en 11 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1);

— het Koninkrijk Denemarken verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het oog op bestuurlijke vereenvoudiging en om bepaalde vormen van misbruik te voorkomen geeft de btw-richtlijn de lidstaten de mogelijkheid om twee of meer belastingplichtigen als één enkele belastingplichtige te beschouwen. Volgens de Commissie geeft de richtlijn niet-belastingplichtingen niet de mogelijkheid om deel uit te maken van dergelijke btw-groep en daardoor dezelfde rechten en verplichtingen te krijgen als die welke gelden voor belastingplichtigen. De Deense wettelijke regeling, die niet-belastingplichtingen de mogelijkheid geeft om deel uit te maken van een btw-groep, is bijgevolg niet in overeenstemming met de richtlijn.

(1) PB L 347, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 204/15

Beroep ingesteld op 20 april 2011 — Europese Commissie/Republiek Polen

(Zaak C-193/11)

2011/C 204/28

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Lozano Palacios en K. Herrmann, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen, door overeenkomstig artikel 119, lid 3, van de Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (wet van 11 maart 2004 inzake de belasting op goederen en diensten; hierna: „Poolse btw-wet”) de bijzondere belastingregeling voor reisbureaus toe te passen bij verkoop van toeristische diensten aan personen die geen reizigers zijn, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1);

— de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Commissie is de toepassing door de Republiek Polen, op grond van artikel 119, lid 3, van de Poolse btw-wet, van de bijzondere belastingregeling voor reisbureaus op gevallen waarin de verkrijger van de toeristische diensten geen reiziger is, niet in overeenstemming met de thans geldende artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG.

Hiertoe voert de Commissie aan dat de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG op dezelfde wijze zijn geformuleerd als het vroegere artikel 26 van de Zesde btw-richtlijn. Vijf van de zes toenmalige officiële taalversies (te weten alle taalversies met uitzondering van de Engelse versie) waren volstrekt coherent en hanteerden in de volledige tekst van artikel 26 consequent het begrip „reiziger” („turysta”). Het begrip „verkrijger” („nabywca”) wordt enkel gebruikt in bepaalde op de Engelse versie gesteunde taalversies van artikel 306 van richtlijn 2006/112/EG. Ook in deze gevallen wordt evenwel in de verdere bepalingen van de bijzondere regeling (artikelen 307-310) het begrip „reiziger” („turysta”) gebruikt, hetgeen wijst op een onjuist gebruik van het begrip „nabywca” (verkrijger) in artikel 306.

Zelfs indien wordt aangenomen dat het doel van de bijzondere belastingregeling voor reisbureaus, te weten vereenvoudiging van de heffing, beter zou kunnen worden verwezenlijkt door een uitlegging waarbij de verkrijger in aanmerking wordt genomen, vloeit uit de rechtspraak van het Hof voort dat de toepassing van deze bijzondere regeling niet uitsluitend mag berusten op een teleologische uitlegging die in strijd is met de duidelijke beslissing van de Uniewetgever die blijkt uit de inhoud van de geldende bepalingen.

(1) PB L 347, blz. 1.
1)

Moet richtlijn 2006/112 (1) aldus worden uitgelegd dat een btw-plichtige die aan de in deze richtlijn gestelde materiële voorwaarden voor aftrek van btw voldoet, zijn recht op aftrek kan worden ontnomen door een nationale wettelijke regeling of praktijk die de aftrek van bij aankoop van goederen betaalde btw uitsluit ingeval de factuur het enige authentieke document is tot staving van het feit dat de levering van de goederen daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, en de belastingplichtige niet beschikt over een document van de opsteller van de factuur waaruit blijkt dat deze laatste de goederen in bezit had, de goederen kon leveren en zijn verplichtingen ter zake van belastingaangifte is nagekomen? Mag de lidstaat op grond van artikel 273 van deze richtlijn, ter waarborging van de juiste inning van de btw en ter voorkoming van fraude, verlangen dat de ontvanger van de factuur beschikt over een ander document dat aantoont dat de opsteller van de factuur de goederen in bezit had en dat deze aan de ontvanger van de factuur zijn geleverd of naar hem zijn vervoerd?
2)

Is artikel 3, lid 1, vierde alinea, van koninklijk besluit nr. 38 van 27 juli 1967 houdende inrichting van het sociaal statuut van zelfstandigen, verenigbaar met het recht van de Europese Unie en in het bijzonder met de door artikel 21 van het Verdrag betreffende de werking van de Unie gewaarborgde vrijheid van verkeer en van verblijf, wanneer het een persoon, die in een andere lidstaat woont en vanuit het buitenland een aan de Belgische belasting onderworpen vennootschap bestuurt, niet de mogelijkheid biedt het vermoeden van onderwerping aan het sociaal statuut van zelfstandigen te weerleggen, terwijl de mandataris die in België woont en niet vanuit het buitenland een dergelijke vennootschap bestuurt, wel de mogelijkheid heeft dit vermoeden te weerleggen en het bewijs te leveren dat hij geen werkzaamheid als zelfstandige in de zin van artikel 3, lid 1, eerste alinea, van koninklijk besluit nr. 38 uitoefent?
—

vaststellen dat, door slechts vanaf 1 augustus 2004 een einde te hebben gesteld aan de verblijfsvoorwaarde die een beletsel vormde voor de indexering van pensioenen van Europese burgers en van burgers van de EER die niet verbleven in een land dat een wederkerigheidsovereenkomst met België had gesloten en door geen einde te hebben gesteld aan de discriminatie die dezen hebben geleden aangezien hen gedurende heel de periode voorafgaand aan 1 augustus 2004 een deel van hun pensioen werd ontzegd, het Koninkrijk België de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 4 en 7 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), en krachtens de artikelen 18 en 45 VWEU waarin het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit is neergelegd;
1)

Gaat het bij een in een lidstaat gelegen ambassade van een Staat die niet onder de werkingssfeer van de verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (hierna: „EG-Executieverordening”) valt, om een filiaal, agentschap of andere vestiging in de zin van artikel 18, lid 2, van de EG-Executieverordening?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Wien (Oostenrijk) op 3 februari 2011 — Content Services Ltd/Bundesarbeitskammer

(Zaak C-49/11)

2011/C 145/07

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Wien

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Content Services Ltd

Verwerende partij: Bundesarbeitskammer

Prejudiciële vraag

Is voldaan aan het vereiste van artikel 5, lid 1, van richtlijn 97/7/EG (1), op grond waarvan een consument de bevestiging van de daarin genoemde informatie moet ontvangen op een te zijner beschikking staande duurzame drager, tenzij deze informatie hem reeds vóór de sluiting van de overeenkomst op een te zijner beschikking staande duurzame drager werd verstrekt, indien deze informatie aan de consument via een hyperlink op de website van de ondernemer ter beschikking wordt gesteld, welke link te vinden is in een tekst die de consument door het plaatsen van een vinkje moet markeren als gelezen, alvorens een contractuele relatie tot stand kan komen?

(1) Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten — Verklaring van de Raad en van het Parlement ad artikel 6, lid 1 — Verklaring van de Commissie ad artikel 3, lid 1, eerste streepje (PB L 144, blz. 19).
1)

Kan een nationale regel die als de 67-jaarregel leidt tot een rechtstreeks verschil in behandeling op grond van leeftijd, ook gerechtvaardigd zijn wanneer uit de context waarin de regel is ontstaan of uit andere inlichtingen niet duidelijk blijkt wat strekking en doel van de regel zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Hongarije) op 21 januari 2011 — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft. en Paragon-Alkusz Zrt. (rechtsopvolgster van Magyar Opelkereskedők Bróker Kft.)/Gazdasági Versenyhivatal

(Zaak C-32/11)

2011/C 145/04

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft. en Paragon-Alkusz Zrt. (rechtsopvolgster van Magyar Opelkereskedők Bróker Kft.)

Verwerende partij: Gazdasági Versenyhivatal

Prejudiciële vraag

Kunnen bilaterale overeenkomsten tussen een verzekeringsonderneming en bepaalde autoreparateurs of tussen een verzekeringsonderneming en een vereniging van autoreparateurs, krachtens welke het door de verzekeringsonderneming aan de reparateur betaalde uurtarief voor reparaties aan bij haar verzekerde voertuigen onder meer afhankelijk is van het aantal en het percentage verzekeringsovereenkomsten dat de verzekeringsonderneming door bemiddeling van de als haar verzekeringsagent handelende reparateur afsluit, worden beschouwd als met artikel 101, lid 1, VWEU strijdige overeenkomsten (die ertoe strekken of ten gevolge hebben dat de mededinging binnen de interne markt wordt verhinderd, beperkt of vervalst)?
—

de door Allergan, Inc. ingestelde beroepen tegen de beslissingen van de nietigheidsafdeling van het Bureau van 28 maart 2007 in zaak 1118 C (Helena Rubinstein SNC, BOTOLIST) en van 4 april 2007 in zaak 1120 C (L'Oréal SA, BOTOCYL) verwerpen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 120/7

Beroep ingesteld op 22 februari 2011 — Raad van de Europese Unie/Europees Parlement

(Zaak C-77/11)

2011/C 120/12

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: G. Maganza en M. Vitsentzatos, gemachtigden)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— nietig verklaren de handeling van de voorzitter van het Parlement van 14 december 2010 houdende constatering dat de begroting van de Unie voor het jaar 2011 definitief is vastgesteld, voor zover die handeling samenvalt met de handeling houdende vaststelling van die begroting;

— of, voor het geval dat het zou gaan om een handeling die verschilt van de eerste handeling, nietig verklaren de handeling van de voorzitter van het Parlement van diezelfde datum die wordt geacht de begroting van de Unie voor het jaar 2011 vast te stellen en daaraan verbindende kracht te verlenen ten aanzien van de instellingen en de lidstaten;

— subsidiair, nietig verklaren de handeling van de voorzitter van het Europees Parlement houdende constatering dat de begroting van de Europese Unie voor het jaar 2011 definitief is vastgesteld, voor zover deze constatering heeft plaatsgevonden voor de begrotingsprocedure 2010 (begroting 2011) was afgesloten;

— oordelen dat de gevolgen van de begroting 2011 worden gehandhaafd totdat deze begroting wordt vastgesteld bij een wetgevingshandeling die in overeenstemming is met de Verdragen;

— verwerende partij verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep betoogt de Raad dat, ten gevolge van de invoering van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) op 1 december 2009, de jaarlijkse begroting van de Europese Unie alsmede de gewijzigde begrotingen thans moeten worden vastgesteld bij een gemeenschappelijke wetgevingshandeling van de twee instellingen die er de auteurs van zijn, te weten het Europees Parlement en de Raad. Deze handeling dient overeenkomstig artikel 297, lid 1, tweede alinea, VWEU te worden ondertekend door de voorzitters van deze twee instellingen.

De Raad betoogt dan ook dat de handeling houdende vaststelling van de jaarlijkse begroting 2011 — ongeacht of zij samenvalt met de constatering door de voorzitter van het Europees Parlement dat de begroting definitief is vastgesteld, dan wel als een afzonderlijke handeling wordt beschouwd — onrechtmatig is voor zover zij een atypische niet-wetgevingshandeling vormt die, in strijd met artikel 314 VWEU, de artikelen 288, 289, lid 2, en 296, eerste en derde alinea, van het Verdrag, en artikel 13, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, door de voorzitter van het Europees Parlement alleen is vastgesteld en ondertekend. Subsidiair voert de Raad aan dat deze handeling onrechtmatig is wegens schending van wezenlijke vormvoorschriften en van artikel 314, lid 9, VWEU.

Ten slotte verzoekt de Raad het Hof, in voorkomend geval de gevolgen van de begroting zoals die in het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt, te handhaven tot op de datum waarop deze begroting overeenkomstig bovengenoemde artikelen van het Verdrag zal worden vastgesteld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 130/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 28 januari 2011 — Amorim Energia BV/Ministério das Finanças e da Administração Pública

(Zaak C-38/11)

2011/C 130/16

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Amorim Energia BV

Verwerende partij: Ministério das Finanças e da Administração Pública

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 63 VWEU en 65 VWEU (voorheen de artikelen 56 EG en 58 EG) zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als die vervat in de artikelen 46, lid 1, 96, leden 2 en 3, 14, lid 3, en 89 CIRC [Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas], volgens welke in het kader van voorkoming van economische dubbele belasting over winstuitkeringen weliswaar in overeenstemming met richtlijn 90/435/EEG (1) van de Raad van 23 juli 1990 een vennootschap-aandeelhouder die ingezetene van een andere lidstaat is, niet in dezelfde omstandigheden als een vennootschap-aandeelhouder die ingezetene van Portugal is, terugbetaling van de bronbelasting kan verkrijgen doordat daartoe een langere minimumparticipatieduur en een meer aanmerkelijke minimumparticipatie worden vereist zodat voorkoming van de economische dubbele belasting wordt vertraagd of onmogelijk wordt gemaakt?

(1) Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (PB L 225, blz. 6).
—

en hij vaststelt dat dit besluit is vastgesteld zonder inachtneming van de procedure die wordt voorgeschreven door richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (1), en bijgevolg in strijd is met het recht van de Europese Unie en nietig moet worden verklaard,
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland op 20 januari 2011 — Marianne Scheunemann/Finanzamt Bremerhaven

(Zaak C-31/11)

2011/C 113/10

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Marianne Scheunemann

Verwerende partij: Finanzamt Bremerhaven

Prejudiciële vraag

Moet artikel 56, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap juncto artikel 58 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een lidstaat, welke regeling voor de berekening van de successiebelasting over een nalatenschap bepaalt dat de tot het privé-vermogen behorende deelneming als enige vennoot in een kapitaalvennootschap die in Canada is gevestigd en daar wordt bestuurd, tegen de volledige waarde wordt vastgesteld, terwijl bij de verwerving van een dergelijk aandeel in een kapitaalvennootschap die in het binnenland is gevestigd of daar wordt bestuurd, een belastingvrij bedrag voor specifieke zaken wordt verleend en de resterende waarde uitsluitend ten belope van 65 % in aanmerking wordt genomen?
3)

Is het voor de beantwoording van de tweede vraag van belang dat de eigenares van de luchtvaartuigen het gebruik van de luchtvaartuigen in rekening brengt aan een particulier die haar aandeelhouder is en die de verworven luchtvaartuigen hoofdzakelijk gebruikt voor zijn eigen zakelijke en/of particuliere doeleinden, in aanmerking genomen dat de luchtvaartmaatschappij de luchtvaartuigen ook kan inzetten voor andere vluchten?
—

vaststellen dat de Portugese Republiek, door niet ervoor te zorgen dat de niveaus van PM10 in de lucht lager zijn dan de grenswaarden vastgesteld in artikel 13 van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (1), de krachtens dit artikel 13 van richtlijn 2008/50/EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—

vaststellen dat het Koninkrijk Zweden, door niet de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (1) of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, toezien dat de bestaande installaties uiterlijk op 30 oktober 2007 worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, artikel 14, sub a en b, en artikel 15, lid 2, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 103/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 23 december 2010 — Waldemar Hudzinski/Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse

(Zaak C-611/10)

2011/C 103/19

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Waldemar Hudzinski

Verwerende partij: Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse

Prejudiciële vraag

Moet artikel 14 bis, lid 1, sub a, van verordening nr. 1408/71 (1) aldus worden uitgelegd dat het de overeenkomstig deze bepaling niet bevoegde lidstaat hoe dan ook de bevoegdheid ontneemt om overeenkomstig zijn nationale recht gezinsbijslagen toe te kennen aan de slechts tijdelijk op zijn grondgebied tewerkgestelde werknemer, wanneer noch de werknemer zelf, noch zijn kinderen in de niet bevoegde staat wonen of daar hun gewone verblijfplaats hebben?

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
5)

Het Zweedse stelsel van oplegging van een belastingtoeslag en onderzoek van de aansprakelijkheid wegens belastingfraude in afzonderlijke procedures is gemotiveerd door een aantal redenen van algemeen belang, waarop hierna nader wordt ingegaan. Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, is dan een stelsel als het Zweedse verenigbaar met het ne bis in idem-beginsel, wanneer een stelsel zou kunnen worden ingevoerd, dat niet onder het ne bis in idem-beginsel zou vallen, zonder noodzaak af te zien van de oplegging van een belastingtoeslag of van een beslissing over de aansprakelijkheid voor belastingfraude door, indien de aansprakelijkheid wegens belastingfraude relevant is, de beslissing over de oplegging van een belastingtoeslag van het Skatteverk en in voorkomend geval van rechters in bestuurszaken over te dragen aan gewone rechters bij het onderzoek van de aanklacht van belastingfraude?
4)

in geval van een positief antwoord op de eerste vraag en van een negatief antwoord op de tweede en de derde vraag, kan tegen de voorschriften van de voormelde artikels alleen worden opgekomen voor zover zij de daardoor teweeggebrachte discriminatie betreffen of brengt dit de onmogelijkheid mee voor de ambtenaren van beide geslachten om voor de toepassing ervan in aanmerking te komen?
iv)

het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en heeft zijn onderzoek of overeenkomsten waarin de rekwirantes voorkeurleverancier, hoofdleverancier of eerste leverancier worden genoemd, als exclusiviteitsovereenkomsten kunnen worden aangemerkt, niet passend onderbouwd door niet na te gaan en vast te stellen of alle betrokken overeenkomsten stimuli bevatten die uitsluitend van rekwirantes uitgingen, nadat het afwijzend had beslist op het argument van rekwirantes dat het er bij zijn beoordeling rekening mee dient te houden of de overeenkomsten naar nationaal recht verbindende exclusiviteitsovereenkomsten waren; en
—

Het Gerecht heeft de woorden „Archer Maclean's”, die een duidelijk secundaire of marginale plaats innemen in het aangevraagde merk in zijn geheel beschouwd, in die mate dat zij haast onleesbaar zijn, ten onrechte hetzelfde onderscheidende vermogen toegekend als het woord „MERCURY”, dat het onderscheidende en dominerende bestanddeel is, bij de beoordeling dat er geen gevaar voor verwarring met het conflicterende merk „MERKUR” bestaat.