ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
45

Weliswaar hebben de instellingen van de Unie wat betreft de oprichting van gemeenschappelijke ondernemingen, zoals ook blijkt uit de toelichting bij het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening nr. 219/2007 [COM(2008) 483 definitief], in het kader van de uitvoering in de jaren 2007 tot en met 2013 van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling een nieuwe aanpak gekozen waarbij deze ondernemingen voortaan worden erkend als „organen van de Unie” die beschikken over de voorrechten en immuniteiten van de Unie. Bijgevolg gelden het statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie voor de personeelsleden van die organen, en is het Protocol inzake de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie van toepassing op die organen en de leden van hun personeel. Evenwel moet erop worden gewezen dat in elk geval pas in 2007, dus na het stopzetten van de activiteiten van Galileo, is gekozen voor die nieuwe aanpak, die met name wordt gehanteerd in het kader van de verordeningen betreffende de gemeenschappelijke ondernemingen Clean Sky, ENIAC, IMI en Artemis, waarin uitdrukkelijk is bepaald dat het statuut van de ambtenaren en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen „gelden” voor het personeel van deze organen van de Gemeenschap.
Artikel 56 van de verordening, „Plaatsing van het kind in een andere lidstaat”, luidt:

„1. Indien het ingevolge de artikelen 8 tot en met 15 bevoegde gerecht overweegt het kind te plaatsen in een instelling of in een pleeggezin, en indien deze plaatsing zal geschieden in een andere lidstaat, pleegt het eerst overleg met de centrale autoriteit of een andere bevoegde autoriteit van die lidstaat, indien voor interne plaatsingen van kinderen in die lidstaat de tussenkomst van een overheidsinstantie is voorzien.

2. De in lid 1 bedoelde beslissing over de plaatsing mag in de verzoekende lidstaat slechts worden genomen indien de bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat heeft ingestemd met de plaatsing.

3. De nadere regeling van de in de leden 1 en 2 bedoelde raadpleging of goedkeuring wordt aan het nationale recht van de aangezochte lidstaat overgelaten.

4. Indien het ingevolge de artikelen 8 tot en met 15 bevoegde gerecht besluit het kind te plaatsen in een pleeggezin en die plaatsing in een andere lidstaat geschiedt, en indien voor interne plaatsingen van kinderen in die lidstaat geen tussenkomst van een overheidsinstantie is voorzien, stelt zij de centrale autoriteit of een bevoegde autoriteit van die lidstaat daarvan in kennis.”
Krachtens artikel 40 van het Statuut van het Hof van Justitie mag een partij die is toegelaten tot interventie in een bij het Hof van Justitie aanhangig geding het voorwerp van dat geding, zoals dat is omschreven in de conclusies en de middelen van de hoofdpartijen, niet wijzigen. Bijgevolg zijn enkel de argumenten van een interveniënt die passen binnen het door die conclusies en die middelen vastgestelde kader, ontvankelijk.

Hoewel de Unie geen partij is bij het op 3 april 2001 gesloten Verdrag tot oprichting van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV-Verdrag), is zij gemachtigd om het standpunt te bepalen dat namens haar moet worden ingenomen over aanbevelingen van de OIV waarover op de algemene vergadering van deze organisatie moet worden gestemd, die betrekking hebben op nieuwe oenologische procedés, analysemethoden waarmee de samenstelling van de wijnbouwproducten kan worden bepaald, of specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van de bij die procedés gebruikte stoffen, en die beslissende invloed hebben op de inhoud van de regeling die de wetgever van de Unie vaststelt op het gebied van de gemeenschappelijke ordening van de wijnbouwmarkten.

Allereerst staat de tekst van artikel 218, lid 9, VWEU er niet aan in de weg dat de Unie een besluit aanneemt houdende bepaling van een standpunt dat namens haar moet worden ingenomen in een lichaam dat is opgericht krachtens een internationale overeenkomst waarbij zij geen partij is.

Voorts is de OIV actief op het gebied van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en meer in het bijzonder de gemeenschappelijke ordening van de wijnbouwmarkten, een gebied dat de wetgever van de Unie krachtens zijn op artikel 43 VWEU gebaseerde bevoegdheid in verregaande mate heeft gereguleerd. Wanneer het betrokken gebied onder een dergelijke bevoegdheid van de Unie valt, belet het feit dat de Unie geen partij is bij de betrokken internationale overeenkomst, haar niet om die bevoegdheid uit te oefenen door in het kader van haar instellingen een standpunt te bepalen dat namens haar in het bij die overeenkomst opgerichte lichaam moet worden ingenomen, met name door de lidstaten die partij zijn bij die overeenkomst en gezamenlijk in het belang van de Unie optreden.

Tot slot zijn dergelijke aanbevelingen „handelingen met rechtsgevolgen” in de zin van artikel 218, lid 9, VWEU.

(cf. punten 50‑52, 63, 64)
Krachtens artikel 300, lid 7, EG (thans artikel 216, lid 2, VWEU) zijn de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten verbindend voor de instellingen van de Unie, en hebben deze overeenkomsten bijgevolg voorrang boven de handelingen die deze instellingen uitvaardigen. De bepalingen van een internationale overeenkomst waarbij de Unie partij is, kunnen evenwel slechts worden ingeroepen ter ondersteuning van een beroep tot nietigverklaring van een handeling van afgeleid Unierecht of van een exceptie van onwettigheid van een dergelijke handeling, op voorwaarde, enerzijds, dat de aard en de opzet van die overeenkomst hier niet aan in de weg staan, en, anderzijds, dat die bepalingen inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig zijn.

Artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden bevat geen enkele onvoorwaardelijke en voldoende nauwkeurig omschreven verplichting die de rechtspositie van particulieren rechtstreeks kan regelen, en voldoet derhalve niet aan deze voorwaarden. Hieruit volgt dat deze bepaling voor de Unierechter niet kan worden ingeroepen ter beoordeling van de wettigheid van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus op de communautaire instellingen en organen.

Weliswaar heeft het Hof eveneens geoordeeld dat het, wanneer de Unie uitvoering heeft willen geven aan een bijzondere verplichting die is aangegaan binnen de context van de overeenkomsten die zijn gesloten in het kader van de Wereldhandelsorganisatie of indien de Uniehandeling uitdrukkelijk verwijst naar specifieke bepalingen van deze overeenkomsten, verplicht is de betrokken handeling en de voor de toepassing daarvan uitgevaardigde handelingen te toetsen aan de regels van die overeenkomsten, doch deze twee uitzonderingen worden enkel gerechtvaardigd door de bijzonderheden van de overeenkomsten die hebben geleid tot de toepassing ervan, en zijn, wanneer die bijzonderheden zich niet voordoen, niet relevant voor de beantwoording van de vraag of artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus voor de Unierechter kan worden ingeroepen ter beoordeling van de wettigheid van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1367/2006.

(cf. punten 52, 54‑58, 68)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging – Openbare bedrijven en ondernemingen waaraan lidstaten bijzondere of uitsluitende rechten verlenen – Machtspositie – Overheidsmaatregel die bedoelde ondernemingen ertoe kan brengen om misbruik van machtspositie te maken – Ontoelaatbaarheid los van enig daadwerkelijk misbruik

(Art. 82 EG en 86, lid 1, EG)

2. Mededinging – Openbare bedrijven en ondernemingen waaraan lidstaten bijzondere of uitsluitende rechten verlenen – Machtspositie – Uitbreiding, zonder objectieve rechtvaardiging, van een machtspositie als gevolg van een overheidsmaatregel – Onverenigbaarheid per se met artikel 86, lid 1, EG juncto artikel 82 EG

(Art. 82 EG en 86, lid 1, EG)

Samenvatting

1. Volgens artikel 86, lid 1, EG mogen de lidstaten met betrekking tot de openbare bedrijven en de ondernemingen waaraan zij bijzondere of uitsluitende rechten verlenen, geen maatregelen nemen of handhaven welke in strijd zijn met de regels van het EG-Verdrag, met name die bedoeld in artikel 82 EG. Die laatste bepaling verbiedt misbruik van een machtspositie op de gemeenschappelijke markt of op een wezenlijk deel daarvan, voor zover de handel tussen lidstaten daardoor ongunstig kan worden beïnvloed.

In dat kader kan sprake zijn van schending van artikel 86, lid 1, EG juncto artikel 82 EG, ongeacht of ook daadwerkelijk misbruik plaatsvindt. Van belang is alleen of de Commissie een mogelijk of reëel de mededinging verstorend gevolg vaststelt dat uit de betrokken overheidsmaatregel kan resulteren. Een dergelijke schending kan dus worden vastgesteld wanneer de betrokken overheidsmaatregelen de marktstructuur aantasten door ongelijke mededingingsvoorwaarden voor de ondernemingen te scheppen, door het voor het overheidsbedrijf of voor de onderneming waaraan bijzondere of uitsluitende rechten zijn toegekend, mogelijk te maken om haar machtspositie op een andere markt in stand te houden, bijvoorbeeld door nieuwe toetredingen daarop te belemmeren, te versterken of uit te breiden, waardoor de mededinging wordt beperkt, en zulks zonder dat hoeft te worden bewezen dat daadwerkelijk sprake is van misbruik.

(cf. punten 39, 40, 46)

2. De uitbreiding, zonder objectieve rechtvaardiging, door overheidsbedrijven of ondernemingen waaraan de lidstaten bijzondere of uitsluitende rechten verlenen, van een machtspositie is „als zodanig” in strijd met artikel 86, lid 1, EG juncto artikel 82 EG, wanneer zij het gevolg is van een overheidsmaatregel. Aangezien de mededinging niet op die manier mag worden uitgeschakeld, mag zij evenmin op die manier worden vervalst.

(cf. punt 67)
Het door artikel 45, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde recht van iedere burger van de Unie om zich vrij op het grondgebied van de lidstaten te verplaatsen en er vrij te verblijven is het door artikel 20, lid 2, eerste alinea, sub a, VWEU gewaarborgde recht dat overeenkomstig artikel 20, lid 2, tweede alinea, VWEU wordt uitgeoefend onder de voorwaarden en binnen de grenzen welke bij de Verdragen en de maatregelen ter uitvoering daarvan zijn vastgesteld. Richtlijn 91/477 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, die betrekking heeft op het vrije verkeer van personen die wapens voorhanden hebben, met name jagers en sportschutters, vormt een dergelijke maatregel.

Richtlijn 91/477 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/51, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling volgens welke een Europese vuurwapenpas slechts mag worden afgegeven aan personen die een vuurwapen voorhanden hebben voor jacht- of sportdoeleinden.

In de eerste plaats sluit in dit verband artikel 3 van deze richtlijn uitdrukkelijk uit dat als gevolg van het gebruik dat de lidstaten maken van de mogelijkheid om in om in hun wettelijke regeling strengere bepalingen op te nemen dan die waarin die richtlijn voorziet, de rechten worden beperkt die artikel 12, lid 2, van deze richtlijn aan ingezetenen van de lidstaten, te weten de jagers en sportschutters, toekent wanneer deze houder zijn van een Europese vuurwapenpas en zich dus in afwijking van de bij artikel 12, lid 1, van die richtlijn ingestelde procedure onder bepaalde voorwaarden zonder verdere bestuurlijke formaliteiten met de op die pas vermelde wapens mogen verplaatsen.

In de tweede plaats laat de omstandigheid dat deze vuurwapenpas wordt afgegeven aan personen die reeds krachtens nationale bepalingen rechtmatig een wapen voorhanden hebben, vermoeden dat deze pas de nationale vergunning voor het verwerven en voorhanden hebben van wapens niet vervangt.

In de derde plaats verwijst artikel 1, lid 4, van deze richtlijn naar bijlage II ervan, die ter zake van de vermeldingen die op die pas moeten staan, juist verwijst het beoefenen van de jacht en het deelnemen aan schietwedstrijden. Hieruit volgt dat artikel 1, lid 4, van die richtlijn, gelezen in samenhang met artikel 12, lid 2, ervan, in hoofdzaak beoogt het verkeer van voor de jacht- of sportdoeleinden bestemde wapens te vergemakkelijken.

(cf. punten 47, 48, 51, 52, 60 en dictum)
In het kader van een vordering tot nietigverklaring van een gemeenschapsmerk op grond van een nationaalrechtelijk beschermd ouder recht moet het toezicht dat door het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en door het Gerecht wordt uitgeoefend, voldoen aan het vereiste dat de nuttige werking van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk – de bescherming van het gemeenschapsmerk – wordt gewaarborgd.

Wanneer de toepassing van het nationaal recht ertoe kan leiden dat het bestaan van een grond voor nietigverklaring van een regelmatig ingeschreven gemeenschapsmerk wordt erkend, lijkt het uit dat oogpunt noodzakelijk dat het Bureau en het Gerecht de mogelijkheid hebben om, alvorens de vordering tot nietigverklaring van dat merk gegrond te verklaren, te controleren of de door de verzoeker aangedragen gegevens relevant zijn voor het door de verzoeker te leveren bewijs van de inhoud van dat nationaal recht.

Het door de bevoegde instanties van het Bureau en door het Gerecht uitgeoefende toezicht moet tevens beantwoorden aan de vereisten van het ambt dat zij uitoefenen in geschillen inzake gemeenschapsmerken.

Wanneer de bevoegde instanties van het Bureau wordt verzocht om in eerste instantie uitspraak te doen over een vordering tot nietigverklaring van een gemeenschapsmerk op grond van een nationaalrechtelijk beschermd ouder recht, kan hun beslissing ertoe leiden dat de houder van het merk een hem toegekend recht wordt ontzegd. De draagwijdte van een dergelijke beslissing impliceert noodzakelijkerwijs dat de rol van de instantie die deze beslissing neemt, niet beperkt is tot een loutere validatie van het nationale recht waarop de verzoeker tot nietigverklaring zich heeft beroepen.

Het rechterlijke toezicht dat het Gerecht in tweede instantie uitoefent, moet voldoen aan de vereisten van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming. Aangezien de toepassing van het nationale recht, in de betrokken procedurele context, ertoe kan leiden dat de houder van een gemeenschapsmerk zijn recht verliest, is het absoluut noodzakelijk dat het Gerecht niet wegens eventuele hiaten in de ter staving van het toepasselijke nationaal recht overgelegde documenten de effectieve mogelijkheid wordt ontnomen om daadwerkelijk toezicht uit te oefenen. Daartoe moet het Gerecht dus niet uitsluitend op basis van de overgelegde documenten kunnen nagaan wat de inhoud, de toepassingsvoorwaarden en de draagwijdte zijn van de rechtsregels waarop de verzoeker tot nietigverklaring zich beroept.

In omstandigheden waarin het Bureau mogelijkerwijs rekening moet houden met met name het nationaal recht van de lidstaat waarin een ouder recht waarop de vordering tot nietigverklaring steunt, wordt beschermd, moet het bijgevolg ambtshalve, met de middelen die hem nuttig lijken, inlichtingen inwinnen over het nationale recht van de betrokken lidstaat, wanneer deze inlichtingen nodig zijn voor de beoordeling van de voorwaarden voor toepassing van de betrokken nietigheidsgrond, en in het bijzonder voor de beoordeling van de realiteit van de aangevoerde feiten of van de bewijskracht van de overgelegde stukken.

(cf. punten 40‑45)
Wanneer een nationale regeling binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt, moet het Hof in het geval van een verzoek om een prejudiciële beslissing de uitlegging verschaffen die de nationale rechterlijke instantie nodig heeft om te kunnen beoordelen of deze regeling verenigbaar is met de grondrechten waarvan het de eerbiediging verzekert.

In dat verband moet, wanneer een lidstaat zich beroept op dwingende vereisten van algemeen belang ter rechtvaardiging van een regeling die het vrij verrichten van diensten kan belemmeren, deze door het Unierecht geboden rechtvaardigingsgrond worden uitgelegd tegen de achtergrond van de algemene rechtsbeginselen van het Unierecht en met name van de inmiddels in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde grondrechten. De betrokken nationale regeling kan dus slechts rechtvaardiging vinden in de voorziene uitzonderingen wanneer zij in overeenstemming is met de grondrechten waarvan het Hof de eerbiediging verzekert.

Een nationale regeling die de uitoefening van een of meerdere door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden blijkt te belemmeren, kan slechts in aanmerking komen voor de in het Unierecht neergelegde uitzonderingen om die belemmering te rechtvaardigen voor zover dat in overeenstemming is met de grondrechten waarvan het Hof de eerbiediging verzekert. Die verplichting om de grondrechten in acht te nemen, valt duidelijk binnen de werkingssfeer van het Unierecht en dus van het Handvest. Het gebruik door een lidstaat van de in het Unierecht neergelegde uitzonderingen om een belemmering van een door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheid te rechtvaardigen, moet dus worden geacht „het recht van de Unie ten uitvoer [te] brengen” in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest.

(cf. punten 33, 35, 36)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Hogere voorziening – Procesbelang – Voorwaarde – Hogere voorziening die rekwirant voordeel kan opleveren – Besluit van de Commissie om klacht betreffende inbreuk op mededingingsregels in kader van antidopingregeling, ad acta te leggen – Tennisspeler die niet langer beroepstennisspeler is – Verlies van procesbelang – Reëel en actueel belang dat grondslag voor eventueel beroep wegens aansprakelijkheid kan vormen – Geen (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 56, lid 2) (cf. punten 15-18)

2. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Ontbreken van aanwijzing van gestelde onjuiste rechtsopvatting – Niet-ontvankelijkheid (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 56 en 58, lid 1; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 168, lid 1, sub d, en 169) (cf. punten 22-25)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 26 maart 2012, Cañas/Commissie (T-508/09), houdende afwijzing van het verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2009) 7809 van de Commissie van 12 oktober 2009 in zaak COMP/39471 waarbij is afgewezen een klacht over een vermeende inbreuk op de artikelen 81 EG en 82 EG door het Wereldantidopingagentschap, ATP Tour Inc. en de International Council of Arbitration for Sport (ICAS; internationale arbitrageraad voor de sport) – Mededinging – Antidopingregeling – Onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het begrip procesbelang – Wegvallen van procesbelang in de loop van het geding

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Guillermo Cañas wordt verwezen in de kosten.

3) Het Wereldantidopingagentschap draagt zijn eigen kosten.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Recht van de Europese Unie – VWEU – Algemene en slotbepalingen – Bevoegdheid van lidstaten tot vaststelling van maatregelen die nationale veiligheid beogen te verzekeren – Productie van en handel in wapens – Specifieke procedure ingevoerd bij artikel 348 VWEU – Aantasting van mededinging door regeling van steun voor niet-militaire activiteiten – Niet-toepasselijkheid (Art. 107 VWEU, 346, lid 1, sub b, VWEU en 348 VWEU) (cf. punten 16-22, 40-42)

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door het Hof van beoordeling van feiten en bewijsmateriaal – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punten 28, 29)

3. Steunmaatregelen van de staten – Administratieve procedure – Verplichting van de Commissie om belanghebbenden aan te manen hun opmerkingen in te dienen – Belanghebbenden uitgesloten van rechten van verdediging (Art. 108, lid 2, VWEU) (cf. punten 54, 55)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 15 maart 2012, Ellinika Nafpigeia/Commissie (T-391/08), houdende verwerping van het beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2008) 3118 definitief van de Commissie van 2 juli 2008, waarbij de steunmaatregelen van de Griekse autoriteiten ten gunste van Ellinika Nafpigeia (Hellenic Shipyards „HSY”) in het kader van wijzigingen van het oorspronkelijke investeringsplan voor de herstructurering van deze scheepswerf onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt zijn verklaard [steunmaatregel C 16/2004 (ex NN 29/2004, CP 71/2002 en CP 133/2005)]

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Ellinika Nafpigeia AE wordt verwezen in de kosten.
Artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat een persoon die zonder toestemming van de rechthebbende op een website beschermde werken voor het publiek beschikbaar stelt in de zin artikel 3, lid 2, van deze richtlijn, gebruikmaakt van de diensten van de als tussenpersoon in de zin van artikel 8, lid 3, van die richtlijn aan te merken internetprovider van de personen die zich toegang tot deze werken verschaffen.

Een internetprovider die zijn klanten toegang verschaft tot door een derde op internet voor het publiek beschikbaar gestelde beschermde werken, kan immers worden aangemerkt als een tussenpersoon wiens diensten worden gebruikt om inbreuk te maken op een auteursrecht of een naburig recht in de zin van artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29. Een dergelijke opvatting vindt steun in de door richtlijn 2001/29 nagestreefde doelstelling. Zouden internetproviders worden uitgesloten van de werkingssfeer van artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29, dan zou de door deze richtlijn beoogde bescherming van de rechthebbenden aanzienlijk worden verminderd.

(cf. punten 32, 33, 40, dictum 1)