Een persoon die zijn volledige beroepswerkzaamheid heeft uitgeoefend in de lidstaat waarvan hij staatsburger is en pas na zijn pensionering gebruik heeft gemaakt van zijn recht om in een andere lidstaat te verblijven zonder de bedoeling te hebben daar een werkzaamheid in loondienst uit te oefenen, kan zich niet beroepen op het vrije verkeer van werknemers.

Een persoon die na zijn pensionering de lidstaat waarvan hij staatsburger is en waarin hij zijn volledige beroepswerkzaamheid heeft uitgeoefend, verlaat om zich in een andere lidstaat te vestigen, heeft de bij artikel 17, lid 1, EG ingevoerde status van burger van de Unie en kan zich dus beroepen op de bij deze status horende rechten. Hij maakt immers gebruik van het in artikel 18, lid 1, EG aan elke burger van de Unie toegekende recht om vrij te reizen en te verblijven op het grondgebied van de lidstaten.

Artikel 18, lid 1, EG staat in de weg aan een regeling van een lidstaat, volgens welke de betaalde ziekteverzekeringspremies slechts in mindering mogen worden gebracht op de inkomstenbelasting indien deze premies in deze lidstaat op basis van het nationale recht werden betaald, en waardoor de toekenning van een dergelijk belastingvoordeel wordt geweigerd wanneer de premies die kunnen worden afgetrokken van de in deze lidstaat verschuldigde inkomstenbelasting, werden betaald in het kader van een wettelijk ziekteverzekeringsstelsel van een andere lidstaat.

Een dergelijke regeling behandelt ingezeten belastingplichtigen verschillend doordat alleen de belastingplichtigen van wie de ziekteverzekeringspremies in de lidstaat van belastingheffing werden betaald, recht hebben op de betrokken belastingvermindering. Wat de heffing van belasting over hun inkomsten in de betrokken lidstaat betreft, bevinden ingezeten belastingplichtigen die premies betalen aan het ziekteverzekeringsstelsel van deze staat, en ingezeten belastingplichtigen die vallen onder een wettelijk ziekteverzekeringsstelsel van een andere lidstaat, zich objectief gezien niet in verschillende situaties die een verklaring kunnen vormen voor een dergelijk verschil in behandeling naar de plaats waar de premies zijn betaald, aangezien zij in de lidstaat van belastingheffing onbeperkt belastingplichtig zijn. Een dergelijke nationale regeling, die de belastingplichtigen benadeelt die hun recht van vrij verkeer hebben uitgeoefend door de lidstaat waarin zij hun volledige beroepswerkzaamheid hebben uitgeoefend, te verlaten om in de betrokken lidstaat te gaan wonen, vormt een beperking van de vrijheden die elke burger van de Unie op grond van artikel 18, lid 1, EG geniet.

De omstandigheid dat het wettelijke verzekeringsorgaan van de andere lidstaat enkel de kosten draagt van de prestaties die daadwerkelijk worden verstrekt aan de ingezeten belastingplichtige die zijn ziekteverzekeringspremies aan dit orgaan betaalt, en dat de premies van deze belastingplichtige niet bijdragen aan de financiering van het ziekteverzekeringsstelsel van de betrokken lidstaat wanneer hem geen gezondheidszorgprestaties worden verstrekt, kan een dergelijke beperking niet rechtvaardigen. Aangezien de regels inzake de aansluiting bij een bepaald stelsel van sociale zekerheid van de burgers met een recht van vrij verblijf alsmede de regels inzake de betaling van de sociale premies aan dit stelsel rechtstreeks zijn vastgesteld door de bepalingen van verordening nr. 1408/71, dient immers te worden geoordeeld dat een lidstaat ingezeten belastingplichtigen die op basis van de bepalingen van deze verordening premies betalen aan een stelsel van sociale zekerheid van een andere lidstaat, op het gebied van verblijf en belastingheffing niet ongunstiger mag behandelen.

(cf. punten 67-69, 72-73, 78, 85, 87 en dictum)