ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-103/08

Arthur Gottwald

tegen

Bezirkshauptmannschaft Bregenz

(verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van personen — Burgerschap van Unie — Artikel 12 EG — Terbeschikkingstelling van gratis jaarlijks wegenvignet aan gehandicapten — Bepalingen die toekenning van dit vignet beperken tot gehandicapten die hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats op nationaal grondgebied hebben”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 30 april 2009 I ‐ 9119

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 1 oktober 2009 I ‐ 9134

Samenvatting van het arrest

Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit – Verbod

(Art. 12 EG)

Artikel 12 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die de gratis toekenning van een jaarlijks wegenvignet aan gehandicapten voorbehoudt aan personen die hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats op het grondgebied van de betrokken lidstaat hebben, en daartoe ook die gehandicapten rekent die zich om professionele of persoonlijke redenen regelmatig naar dat land begeven.

Zowel de ondersteuning van de mobiliteit en de integratie van gehandicapten als de wens om het bestaan te verzekeren van een band tussen de samenleving van de betrokken lidstaat en de ontvanger van de betrokken prestatie, kunnen immers worden aangemerkt als objectieve overwegingen van algemeen belang die kunnen rechtvaardigen dat de voorwaarden voor toekenning van een dergelijke prestatie de vrijheid van verkeer van de burgers van de Unie aantasten.

Wat de genoemde maatregel betreft, die is bedoeld om regelmatige verplaatsingen door gehandicapten op het nationale grondgebied te vergemakkelijken met het oog op de integratie van deze personen in de nationale samenleving, lijken de woonplaats of de gewone verblijfplaats geschikte criteria te zijn om het bestaan van een band tussen deze personen en de samenleving van de betrokken lidstaat aan te tonen. Door deze band onderscheiden deze personen zich van andere categorieën van gebruikers die het wegennet van die lidstaat waarschijnlijk slechts eenmalig of tijdelijk gebruiken. Aangaande de vraag of de voorwaarden met betrekking tot woonplaats en gewone verblijfplaats evenredig zijn aan de doelen die met de aan de orde zijnde nationale regeling worden nagestreefd, moet voorts worden vastgesteld dat deze voorwaarden ruim worden uitgelegd, zodat ook andere aanknopingsfactoren een voldoende band met de nationale samenleving kunnen aantonen met het oog op de toekenning van het gratis vignet. In deze omstandigheden moet worden vastgesteld dat een dergelijke nationale regeling niet verder gaat dan nodig is om de door deze regeling nagestreefde doelstellingen te bereiken.

(cf. punten 32, 36, 38, 40-41 en dictum)
De gemeenschapswetgever is voor het bepalen van de specifieke regeling van artikel 14, lid 3, van de verordening immers uitgegaan van een specifieke contractuele verhouding, te weten de arbeidsverhouding, zodat dit lid niet kan worden toegepast op andere contractuele verhoudingen, zoals die welke bestaat bij een in opdracht ontworpen gemeenschapsmodel.

Artikel 14, lid 3, van verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen, volgens hetwelk het recht op het gemeenschapsmodel aan de werkgever toekomt wanneer dit model door een werknemer in de uitoefening van zijn functie of volgens de instructies van zijn werkgever is ontworpen, tenzij bij overeenkomst anders is bepaald of tenzij de toepasselijke nationale wettelijke regeling een andersluidende bepaling bevat, is niet van toepassing op een in opdracht ontworpen gemeenschapsmodel.

Met betrekking tot in opdracht ontworpen gemeenschapsmodellen die niet zijn ingeschreven en bovendien door de nationale wettelijke regeling niet worden gelijkgesteld met in het kader van een arbeidsverhouding ontworpen modellen, moet artikel 14, lid 1, van verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen aldus worden uitgelegd dat het recht op het gemeenschapsmodel toekomt aan de ontwerper, tenzij het bij overeenkomst is overgedragen aan diens rechtverkrijgende.

De mogelijkheid voor de ontwerper om zijn recht op het gemeenschapsmodel bij overeenkomst over te dragen aan zijn rechtverkrijgende in de zin van artikel 14, lid 1, van de verordening, vloeit immers enerzijds voort uit de bewoordingen van dat artikel en is anderzijds in overeenstemming met de door die verordening nagestreefde doelstellingen. De aanpassing van de bescherming van een gemeenschapsmodel aan de behoeften van de verschillende bedrijfstakken in de Gemeenschap door middel van een contractuele overdracht van het recht op het gemeenschapsmodel kan namelijk bijdragen aan de verwezenlijking van het fundamentele doel van doeltreffende uitoefening van de door een gemeenschapsmodel verleende rechten op het gehele grondgebied van de Gemeenschap. Bovendien bevordert een betere bescherming van industriële vormgeving niet alleen de bijdrage van individuele ontwerpers aan de vooraanstaande rol van de Gemeenschap op dit gebied, maar moedigt zij ook innovatie, ontwikkeling van nieuwe voortbrengselen en investering in de productie ervan aan.

Het is echter de taak van de nationale rechter, de inhoud van een dergelijke overeenkomst te onderzoeken en uit te maken of in het concrete geval het recht op het niet-ingeschreven gemeenschapsmodel daadwerkelijk door de ontwerper aan zijn rechtverkrijgende is overgedragen. In het kader van dat onderzoek dient hij de wettelijke regeling betreffende de overeenkomsten toe te passen om uit te maken aan wie het recht op het niet-ingeschreven gemeenschapsmodel toekomt in de zin van artikel 14, lid 1, van de verordening.

(cf. punten 62, 77-82, dictum 2)
Zaak C-254/08

Futura Immobiliare srl Hotel Futura e.a.

tegen

Comune di Casoria

(verzoek van het Tribunale amministrativo regionale della Campania om een prejudiciële beslissing)

„Verzoek om prejudiciële beslissing — Richtlijn 2006/12/EG — Artikel 15, sub a — Verdeling van kosten voor afvalverwijdering niet op basis van daadwerkelijke afvalproductie — Verenigbaarheid met beginsel dat vervuiler betaalt”

Conclusie van advocaat-generaal J. Kokott van 23 april 2009 I ‐ 6997

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 juli 2009 I ‐ 7011

Samenvatting van het arrest

Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 2006/12

(Richtlijn 2006/12 van het Europees Parlement en de Raad, art. 15, sub a)

Artikel 15, sub a, van richtlijn 2006/12 betreffende afvalstoffen moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de huidige stand van het gemeenschapsrecht niet in de weg staat aan een nationale regeling die ter financiering van het beheer en de verwijdering van stedelijk afval voorziet in een heffing die wordt berekend op basis van een raming van de door de gebruikers van die dienst geproduceerde hoeveelheid afval, en niet op basis van de daadwerkelijk door hen geproduceerde en afgegeven hoeveelheid afval.

Met betrekking tot een situatie waarin de houders van afvalstoffen deze aan een ophaler afgeven, bepaalt voornoemd artikel 15, sub a immers, dat overeenkomstig het beginsel „de vervuiler betaalt” de kosten voor de verwijdering van de afvalstoffen voor rekening komen van die houders. Het is echter vaak moeilijk en zelfs duur om precies vast te stellen hoeveel stedelijk afval iedere houder afgeeft. In die omstandigheden kan het gebruik van criteria die enerzijds zijn gebaseerd op de capaciteit van de houders om afval te produceren, berekend op basis van de oppervlakte van de door hen gebruikte onroerende goederen en van de bestemming van die goederen en/of anderzijds op de aard van de geproduceerde afvalstoffen, het mogelijk maken de kosten voor de verwijdering van die afvalstoffen te berekenen en over de verschillende houders te verdelen, aangezien die twee parameters het bedrag van die kosten rechtstreeks beïnvloeden.

Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om aan de hand van de hem verstrekte feitelijke en juridische gegevens na te gaan, of de heffing voor de verwijdering van vast stedelijk afval niet tot gevolg heeft dat bepaalde houders, in casu hotels, kosten dienen te dragen die kennelijk onevenredig zijn aan de hoeveelheid en de aard van de afvalstoffen die zij kunnen produceren.

(cf. punten 44, 49-51, 56-57 en dictum)
Zaak C-173/08

Kloosterboer Services BV

tegen

Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam

(verzoek van het Gerechtshof te Amsterdam om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk douanetarief — Tariefposten — Koelsystemen voor computers samengesteld uit ‚heatsink’ en ventilator — Indeling in gecombineerde nomenclatuur”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 18 juni 2009 I ‐ 5349

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Koelsystemen voor computers samengesteld uit „heatsink” en ventilator

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad; verordening nr. 1789/2003 van de Commissie)

Verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1789/2003, moet aldus worden uitgelegd dat producten die zijn samengesteld uit een heatsink en een ventilator en die uitsluitend bestemd zijn om te worden ingebouwd in computers, moeten worden ingedeeld in postonderverdeling 84733090 van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij die verordening.

Aangezien die producten zijn samengesteld uit twee afzonderlijke elementen, te weten een heatsink en een ventilator, en geen van de twee postonderverdelingen waaronder die twee elementen zouden kunnen worden ingedeeld, specifieker is dan de andere, dient voor de indeling van die producten een beroep te worden gedaan op punt 3, sub b, van de algemene regels en moet worden vastgesteld aan welke van de stoffen waaruit zij zijn samengesteld, zij hun wezenlijke karakter ontlenen. Aangezien de voornaamste functie van die producten is dat zij de warmte van de processor opvangen en afvoeren, en het element waarmee deze functie kan worden vervuld en dat daartoe speciaal is ontworpen, de heatsink is, verleent deze laatste en niet de ventilator de producten hun wezenlijk karakter.

(cf. punten 29-34, 37-38 en dictum)
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk om de artikelen 2, punten 3 en 4, en 4, punt 4, van richtlijn 1999/13/EG van de Raad van 11 maart 1999 inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties correct in nationaal recht om te zetten, is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.
Niet-nakoming – Artikelen 3, leden 1 en 2, 5, leden 1, 2, 3, en 5, en bijlage II bij richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, blz. 40) – Nalaten om bepaalde gebieden aan te wijzen die als voor eutrofiëring kwetsbare gebieden hadden moeten worden aangewezen, alsook om te voorzien in ingrijpender zuivering van stedelijk afvalwater van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10 000 dat wordt geloosd in kwetsbare gebieden of in gebieden die als kwetsbaar hadden moeten worden aangewezen
Daarop heeft het Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vraag gesteld:

„[…] [vormt] [de] exclusiviteitsregeling ten gunste van Santa Casa voor [Bwin], dat wil zeggen een dienstverrichter die is gevestigd in een andere lidstaat, waar hij rechtmatig soortgelijke diensten verricht, zonder dat hij in Portugal over een fysieke vestiging beschikt, een belemmering voor het vrij verrichten van diensten, in strijd met de beginselen van vrije dienstverrichting, vrijheid van vestiging en vrij verkeer van kapitaal, zoals neergelegd in de artikelen 49 [EG], 43 [EG] en 56 [EG][?]

[…] [staan] het gemeenschapsrecht en, meer in het bijzonder, de genoemde beginselen in de weg aan een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij aan één enkele entiteit het exclusieve recht wordt verleend om loterij- en totospelen te exploiteren, en deze exclusiviteitsregeling wordt uitgebreid tot ‚het gehele nationale grondgebied, met inbegrip van […] internet’[?]”
27

Daarenboven voert de Republiek Finland drie hoofdredenen aan ter rechtvaardiging van haar praktijk waarbij de noodzaak tot vermindering van de stikstofbelasting per geval wordt beoordeeld voor elke waterzuiveringsinstallatie waarvoor overeenkomstig de nationale regeling een milieuvergunning is vereist. Deze lidstaat betoogt in de eerste plaats dat de vermindering van de stikstofbelasting in het stedelijke afvalwater in bepaalde gevallen geen invloed op de eutrofiëring van de Oostzee heeft omdat er retentie van stikstof door de meren en rivieren plaatsvindt. In de tweede plaats is niet uitgesloten dat de vermindering van de stikstofbelasting in bepaalde omstandigheden schadelijke gevolgen voor de toestand van de wateren heeft, in het bijzonder doordat bepaalde schadelijke algen daardoor gaan bloeien. De Republiek Finland merkt in de derde plaats op dat de geringe migratie van stikstof van de Botnische Baai, die geen tekenen van eutrofiëring vertoont en waarin stikstof niet het beperkende nutriënt is, naar andere maritieme gebieden, niet kan worden geacht schade in de zin van richtlijn 91/271 te veroorzaken in de betrokken gebieden.
58

Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter, met het oog op het geval waarin verstrekkingen voor personen die zijn verzekerd als gezinsleden van een werknemer of een zelfstandige die zich in een situatie van hulpbehoevendheid bevinden, zoals mevrouw von Chamier-Glisczinski, wel zijn voorzien in het socialezekerheidsstelsel van de bevoegde staat maar niet in dat van de woonstaat, te vernemen of de artikelen 18 EG, 39 EG of 49 EG zich in omstandigheden zoals die van het hoofdgeding verzetten tegen een regeling zoals die welke is ingesteld bij § 34 SGB XI, op basis waarvan een bevoegd orgaan weigert om onafhankelijk van de bij de artikelen 19 of eventueel 22, lid 1, sub b, van verordening no 1408/71 ingestelde mechanismen en voor onbepaalde tijd de kosten in verband met een verblijf in een verpleeghuis in de woonstaat te betalen ten belope van een bedrag van de prestaties waarop de betrokken persoon recht zou hebben indien hem dezelfde hulp zou zijn verleend in een aangesloten instelling in de bevoegde staat.
In de eerste tot en met de vierde en de zesde tot en met de negende overweging van de considerans van verordening nr. 1768/92 staat te lezen dat:

„[…] het onderzoek op farmaceutisch gebied op beslissende wijze bijdraagt tot de voortdurende verbetering van de volksgezondheid;

[…] geneesmiddelen, met name die welke het resultaat van een langdurig en kostbaar onderzoek zijn, in de Gemeenschap en in Europa slechts verder kunnen worden ontwikkeld als zij onder een gunstige regeling vallen die voldoende bescherming biedt om een dergelijk onderzoek aan te moedigen;

[…] de periode die verloopt tussen de indiening van een aanvraag voor een octrooi op een nieuw geneesmiddel en de vergunning voor het in de handel brengen van dit geneesmiddel momenteel de door het octrooi verleende effectieve bescherming terugbrengt tot een periode die ontoereikend is om de in het onderzoek gedane investeringen af te schrijven;

[…] deze omstandigheden leiden tot onvoldoende bescherming, zodat het farmaceutisch onderzoek wordt benadeeld;

[…]

[…] op communautair niveau een uniforme oplossing moet worden gevonden om zo een heterogene ontwikkeling van de nationale wetgevingen te voorkomen, die uitloopt op nieuwe ongelijkheden die het vrije verkeer van geneesmiddelen in de Gemeenschap zouden kunnen belemmeren en daardoor de instelling en de werking van de interne markt rechtstreeks zouden kunnen aantasten;

[…] het derhalve nodig is voor geneesmiddelen waarvan het in de handel brengen is toegestaan, te voorzien in de invoering van een [ABC] dat de houder van een nationaal of een Europees octrooi in elke lidstaat op dezelfde voorwaarden kan verkrijgen […];

[…] de duur van de door het certificaat verleende bescherming zodanig moet worden vastgesteld dat daardoor voldoende effectieve bescherming mogelijk wordt; […] de houder zowel van een octrooi als van een certificaat daartoe in aanmerking moet kunnen komen voor een uitsluitend recht van ten hoogste vijftien jaar in totaal vanaf de afgifte van de eerste vergunning voor het in de handel brengen van het betrokken geneesmiddel in de Gemeenschap;

[…] er niettemin rekening moet worden gehouden met alle belangen, inclusief die van de volksgezondheid, die op het spel staan in een zo complexe en gevoelige sector als de farmaceutische sector; […] met het oog hierop het certificaat niet voor een langere periode dan vijf jaar zou mogen worden afgegeven; […]”
Artikel 6, lid 3, van verordening nr. 60/2004 bepaalt:

„Voor de toepassing van lid 2 beschikken de bevoegde autoriteiten van de nieuwe lidstaten op 1 mei 2004 over een systeem voor de identificatie, op het niveau van de belangrijkste betrokken marktdeelnemers, van de verhandelde of geproduceerde overtollige hoeveelheden suiker als zodanig of in verwerkte producten, isoglucose of fructose. Dit systeem kan met name steunen op het volgen van de invoer, fiscale controle en onderzoek op basis van de boekhouding en de fysieke voorraden van de marktdeelnemers en kan maatregelen zoals risicogaranties omvatten. Het identificatiesysteem wordt gebaseerd op een risicobeoordeling waarbij met name de volgende criteria terdege in aanmerking worden genomen:

— type activiteit van de betrokken marktdeelnemers,

— capaciteit van de opslagvoorzieningen,

— omvang van de activiteiten.

De nieuwe lidstaat gebruikt dit systeem om de betrokken marktdeelnemers ertoe te dwingen een hoeveelheid suiker of isoglucose die overeenstemt met hun individuele overtollige hoeveelheid zoals deze is bepaald, op eigen kosten van de markt weg te werken. De betrokken marktdeelnemers bewijzen ten genoegen van de nieuwe lidstaat dat de nodige producten uiterlijk op 30 april 2005 van de markt zijn weggewerkt.

Indien dit bewijs niet wordt geleverd, heft de nieuwe lidstaat een bedrag dat gelijk is aan de betrokken hoeveelheid, vermenigvuldigd met de hoogste invoerbelastingen die in de periode van 1 mei 2004 tot en met 30 april 2005 voor het betrokken product hebben gegolden, verhoogd met 1,21 EUR/100 kg wittesuiker- of drogestofequivalent.

Het in de derde alinea bedoelde bedrag wordt toegewezen aan de nationale begroting van de nieuwe lidstaat.”
10

De wet betreffende belastingheffing op inkomsten uit een bedrijfsactiviteit [Laki elinkeinotulon verottamisesta (360/1968)] van 24 juni 1968, die fiscale regels bevat inzake dividenden die worden ontvangen door in Finland gevestigde naamloze vennootschappen, bepaalt in § 6a, in de versie van de wet van 30 juli 2004: „Door een vennootschap ontvangen dividenden vormen geen belastbaar inkomen. Onder voorbehoud van het bepaalde in de tweede alinea worden zij niettemin voor 75% belast en voor 25% van belasting vrijgesteld indien: 1) het dividend is ontvangen op basis van een deelneming in activa en de vennootschap die dit dividend uitkeert, geen buitenlandse vennootschap is in de zin van artikel 2 van richtlijn [90/435] waarvan op het ogenblik van de dividenduitkering ten minste 10% van het maatschappelijk kapitaal rechtstreeks in handen is van de dividendgerechtigde; 2) de vennootschap die het dividend uitkeert, geen Finse vennootschap of een in een lidstaat van de Europese Unie gevestigde vennootschap, zoals bedoeld in punt 1, is of 3) de vennootschap die het dividend uitkeert, een beursgenoteerde vennootschap is in de zin van § 33a, tweede alinea, van de wet inzake inkomstenbelasting, en de dividendgerechtigde een niet-beursgenoteerde vennootschap is die op het ogenblik van de dividenduitkering niet ten minste 10% van het maatschappelijk kapitaal van de dividend uitkerende vennootschap rechtstreeks in handen heeft. Indien tussen de staat waar de buitenlandse vennootschap is gevestigd die het in de eerste alinea, punt 2, bedoelde dividend uitkeert, en [de Republiek] Finland geen overeenkomst ter vermijding van dubbele belasting is gesloten die van toepassing is op het gedurende het betrokken belastingjaar uitgekeerde dividend, vormt dit dividend volledig belastbaar inkomen. […]”
24

Daarom heeft het Verwaltungsgerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de hierna volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Is de Zesde richtlijn […], inzonderheid artikel 17 ervan, in strijd met gemeenschapsrechtelijke grondrechten (het gemeenschapsrechtelijk gelijkheidsbeginsel) omdat dit artikel ertoe leidt dat belastingplichtigen ongeveer 5% goedkoper dan andere burgers van de Europese Unie woningen voor persoonlijke bewoning (verbruik) in eigendom kunnen verwerven, waarbij het absolute bedrag van dit voordeel onbeperkt stijgt naarmate de aanschaffings- en bouwkosten van de woning stijgen? Volgt een dergelijke strijdigheid ook uit de omstandigheid dat belastingplichtigen een woning voor persoonlijke bewoning die zij zelfs maar minimaal bedrijfsmatig gebruiken, ongeveer 5% voordeliger in eigendom kunnen verwerven dan andere belastingplichtigen die hun privéwoning niet, zelfs niet minimaal, bedrijfsmatig gebruiken? 2) Is een nationale maatregel tot uitvoering van de Zesde richtlijn, inzonderheid artikel 17 ervan, in strijd met artikel 87 EG omdat deze maatregel het in de eerste vraag bedoelde voordeel voor woningen die de belastingplichtige voor persoonlijke bewoning gebruikt, wel toekent aan belastingplichtigen die belaste handelingen verrichten, maar niet aan belastingplichtigen die vrijgestelde handelingen verrichten? 3) Is artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn nog steeds toepasselijk wanneer de nationale wetgever een nationale wetsbepaling die de aftrek van voorbelasting uitsluit (in casu § 12, lid 2, punt 1, UStG 1994) en gebaseerd is op artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn, wijzigt met de uitdrukkelijke bedoeling, deze uitsluiting van voorbelastingaftrek te handhaven, en handhaving van deze uitsluiting ook uit het nationale UStG zou volgen, maar de nationale wetgever op basis van een pas naderhand gebleken vergissing bij de uitlegging van het gemeenschapsrecht (in casu artikel 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn) een regeling heeft vastgesteld die — op zichzelf beschouwd — in overeenstemming met het gemeenschapsrecht (artikel 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn zoals uitgelegd in het [reeds aangehaalde] arrest Seeling) aftrek van voorbelasting toestaat? 4) Indien de derde vraag ontkennend wordt beantwoord: Kan de op de,stand still’-clausule van artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn gebaseerde gelding van een bepaling die aftrek van voorbelasting uitsluit (in casu § 12, lid 2, nr. 2, sub a, UStG 1994), in het gedrang worden gebracht doordat de nationale wetgever van twee elkaar overlappende nationale wetsbepalingen die aftrek van voorbelasting uitsluiten (in casu § 12, lid 2, nr. 2, sub a, UStG 1994 en § 12, lid 2, nr. 1, UStG 1994), één bepaling wijzigt en de daarin vervatte uitsluiting uiteindelijk opheft op grond dat hij van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan?”
50

Ofschoon het petitum van het verzoekschrift in beginsel niet meer mag omvatten dan de in het dispositief van het met redenen omkleed advies en in de aanmaningsbrief gestelde niet-nakomingen, kan de Commissie verzoeken om de niet-nakoming vast te stellen van verplichtingen die voortvloeien uit de oorspronkelijke versie van een naderhand gewijzigde of afgeschafte gemeenschapshandeling, die in nieuwe bepalingen zijn gehandhaafd. Daarentegen mag het voorwerp van het geding niet worden uitgebreid tot verplichtingen die voortvloeien uit nieuwe bepalingen en die niet hun tegenhanger vinden in de oorspronkelijke versie van de betrokken handeling, daar dit een schending zou opleveren van de wezenlijke vormvoorschriften waaraan de niet-nakomingsprocedure dient te voldoen (zie in die zin arrest van 12 juni 2003, Commissie/Italië, C-363/00, Jurispr. blz. I-5767, punt 22, en arrest Commissie/België, reeds aangehaald, punt 35).