ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 106/4

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 januari 2016 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf en het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — CM Eurologistik GmbH/Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14)

(Gevoegde zaken C-283/14 en C-284/14) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 158/2013 - Geldigheid - Antidumpingrecht op de invoer van bepaalde bereide of verduurzaamde citrusvruchten van oorsprong uit de Volksrepubliek China - Uitvoering van een arrest waarbij de ongeldigheid van een eerdere verordening is vastgesteld - Heropening van het oorspronkelijke onderzoek betreffende de vaststelling van de normale waarde - Opnieuw instellen van het antidumpingrecht op basis van dezelfde gegevens - Onderzoekstijdvak dat in aanmerking moet worden genomen])

(2016/C 106/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechters

Finanzgericht Düsseldorf, Finanzgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: CM Eurologistik GmbH (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) (C-284/14)

Verwerende partijen: Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14)

Dictum

Bij het onderzoek van de prejudiciële vragen is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van uitvoeringsverordening (EU) nr. 158/2013 van de Raad van 18 februari 2013 tot hernieuwde instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde bereide of verduurzaamde citrusvruchten (mandarijnen, enz.) van oorsprong uit de Volksrepubliek China.

(1) PB C 315 van 15.9.2014.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 98/9

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 januari 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Vodafone GmbH/Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-395/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten - Richtlijn 2002/21/EG - Artikel 7, lid 3 - Procedure voor de consolidatie van de interne markt voor elektronische communicatie - Richtlijn 2002/19/EG - Artikelen 8 en 13 - Exploitant die is aangewezen als exploitant met een aanmerkelijke marktmacht - Verplichtingen opgelegd door nationale regelgevende instanties - Verplichtingen inzake prijscontrole en kostentoerekening - Tariefvergunning voor mobielegespreksafgifte))

(2016/C 098/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vodafone GmbH

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Artikel 7, lid 3, van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn), moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regelgevende instantie die een exploitant aangewezen als een exploitant met aanzienlijke marktmacht heeft verplicht mobielegespreksafgiftediensten te verrichten en de tarieven voor deze afgiftediensten na de in die bepaling neergelegde procedure aan een vergunningsplicht heeft onderworpen, gehouden is deze procedure bij elke verlening van een tariefvergunning aan die exploitant opnieuw toe te passen indien deze vergunning van invloed kan zijn op de handel tussen de lidstaten in de zin van deze bepaling.

(1) PB C 372 van 20.10.2014.
2)

Artikel 50, lid 1, van verordening nr. 1013/2006, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 669/2008, dat bepaalt dat de sancties die de lidstaten op inbreuken op de bepalingen van deze verordening toepassen doeltreffend moeten zijn, dient aldus te worden uitgelegd dat de oplegging van een geldboete ter bestraffing van de overbrenging van afvalstoffen, zoals die welke in bijlage IV bij deze verordening zijn opgenomen, in het land van doorvoer via een andere grensovergang dan die welke is vermeld in het kennisgevingsdocument waarvoor de bevoegde autoriteiten toestemming hebben verleend, en waarbij het basisbedrag van die boete even hoog is als de boete die wordt toegepast in geval van niet-nakoming van de verplichting om toestemming te verkrijgen en een voorafgaande schriftelijke kennisgeving te verrichten, enkel als evenredig kan worden beschouwd indien uit de omstandigheden waarin de inbreuk is gepleegd kan worden afgeleid dat het om even zware inbreuken gaat. Het staat aan de nationale rechter om, rekening houdend met alle feitelijke en juridische omstandigheden die de bij hem aanhangig gemaakte zaak kenmerken, inzonderheid de gevaren die de inbreuk kan opleveren voor de bescherming van het milieu en de gezondheid van de mens, te beoordelen of het boetebedrag niet verder gaat dan nodig is ter bereiking van de doelstelling een hoog niveau van bescherming van het milieu en de gezondheid van de mens te waarborgen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 48/5

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 10 december 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Simona Kornhaas/Thomas Dithmar, handelend in de hoedanigheid van curator in het faillissement van Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd

(Zaak C-594/14) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Insolventieprocedures - Verordening (EG) nr. 1346/2000 - Artikel 4, lid 1 - Bepaling van het toepasselijke recht - Regeling van een lidstaat op grond waarvan de bestuurder van een vennootschap verplicht is de betalingen die zijn verricht nadat insolventie is ingetreden, te vergoeden - Toepassing van deze regeling op een in een andere lidstaat opgerichte vennootschap - Artikelen 49 VWEU en 54 VWEU - Beperking van de vrijheid van vestiging - Geen])

(2016/C 048/07)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Simona Kornhaas

Verwerende partij: Thomas Dithmar, handelend in de hoedanigheid van curator in het faillissement van Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd

Dictum

1) Artikel 4 van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat een vordering die op grond van een nationale bepaling als § 64, lid 2, eerste volzin, van de Duitse wet op de vennootschap met beperkte aansprakelijkheid tegen de bestuurder van een vennootschap naar Engels of Welsh recht die in Duitsland voorwerp is van een insolventieprocedure, bij een Duitse rechter is ingesteld door de curator van deze vennootschap ter vergoeding van de betalingen die deze bestuurder heeft verricht voordat de insolventieprocedure was ingeleid, maar nadat de insolventie van deze vennootschap was ingetreden, binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1346/2000 valt.

2) De artikelen 49 VWEU en 54 VWUE staan niet in de weg aan de toepassing van een bepaling als § 64, lid 2, eerste volzin, van de Duitse wet op de vennootschap met beperkte aansprakelijkheid op de bestuurder van een vennootschap naar Engels of Welsh recht die in Duitsland voorwerp is van een insolventieprocedure.

(1) PB C 127 van 20.4.2015.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 429/6

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

(Zaak C-583/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Discriminatieverbod - Artikel 18 VWEU - Burgerschap van de Unie - Artikel 20 VWEU - Vrij verkeer van personen - Artikel 63 VWEU - Vrij verkeer van kapitaal - Wegverkeer - Bestuurders die hun verblijfplaats hebben in de betrokken lidstaat - Verplichting om bij een politiecontrole onmiddellijk het bewijs over te leggen van het wettig gebruik van in een andere lidstaat geregistreerde voertuigen))

(2015/C 429/07)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Benjámin Dávid Nagy

Verwerende partij: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

Dictum

Artikel 63, lid 1, VWEU verzet zich tegen een nationale regeling waarin is bepaald dat aan het wegverkeer in de betrokken lidstaat in beginsel alleen mogen deelnemen voertuigen waarvoor die lidstaat een administratieve vergunning en een kenteken heeft afgegeven, en dat een inwoner die zich wenst te beroepen op een afwijking van dit voorschrift op grond dat hij gebruikmaakt van een voertuig dat de in een andere lidstaat gevestigde houder van voornoemd voertuig hem ter beschikking heeft gesteld, bij een politiecontrole onmiddellijk moet kunnen aantonen dat hij voldoet aan de in de betrokken nationale regeling vastgestelde voorwaarden voor toepassing van deze afwijking, en dat anders onmiddellijk en zonder vrijstellingsmogelijkheid, een geldboete wordt opgelegd die overeenstemt met die welke geldt in geval van schending van de registratieplicht.

(1) PB C 96 van 23.3.2015.
1)

De artikelen 1 tot en met 3 van richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures, moeten in die zin worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, die, in het kader van een strafprocedure, degene jegens wie een strafbeschikking is gegeven niet toestaat om tegen deze beschikking schriftelijk verzet in te stellen in een andere taal dan de taal van de procedure, ofschoon deze persoon deze laatste taal niet beheerst, op voorwaarde dat de bevoegde autoriteiten, overeenkomstig artikel 3, lid 3, van deze richtlijn, een dergelijk verzet, gelet op de betreffende procedure en de omstandigheden van het geval, niet beschouwen als een essentieel processtuk.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 381/4

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 1 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék — Hongarije) — ERSTE Bank Hungary Zrt/Attila Sugár

(Zaak C-32/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Hypothecaire leningsovereenkomst - Artikel 7, lid 1 - Beëindiging van het gebruik van oneerlijke bedingen - Passende en doeltreffende middelen - Schuldverklaring - Notariële akte - Aanbrengen van de formule van tenuitvoerlegging door een notaris - Executoriale titel - Verplichtingen van de notaris - Ambtshalve toetsing van oneerlijke bedingen - Rechterlijke toetsing - Beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid))

(2015/C 381/04)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ERSTE Bank Hungary Zrt

Verwerende partij: Attila Sugár

Dictum

De artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een notaris die met inachtneming van de vormvoorschriften een authentieke akte betreffende een consumentenovereenkomst heeft verleden, de formule van tenuitvoerlegging op die akte kan aanbrengen of kan weigeren die formule door te halen, hoewel noch in het ene, noch in het andere stadium is getoetst of de bedingen van die overeenkomst mogelijkerwijs oneerlijk zijn.

(1) PB C 102 van 7.4.2014.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 389/6

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Sibiu — Roemenië) — Dragoș Constantin Târșia/Statul român, Serviciul public comunitar regim permise de conducere și înmatriculare a autovehiculelor

(Zaak C-69/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid - Gezag van gewijsde - Terugbetaling van het onverschuldigd betaalde - Terugbetaling van belastingen die door een lidstaat in strijd met het Unierecht zijn geheven - Definitieve rechterlijke beslissing houdende oplegging van betaling van een belasting die onverenigbaar is met het recht van de Unie - Verzoek tot herziening van een dergelijke rechterlijke beslissing - Nationale wettelijke regeling die herziening van definitieve rechterlijke beslissingen naar aanleiding van latere arresten van het Hof in prejudiciële zaken enkel toestaat in bestuurszaken))

(2015/C 389/06)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Sibiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dragoș Constantin Târșia

Verwerende partijen: Statul român, Serviciul public comunitar regim permise de conducere și înmatriculare a autovehiculelor

Dictum

Het recht van de Unie, met name het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel, moet aldus worden uitgelegd dat het zich er, in omstandigheden als in het hoofdgeding, niet tegen verzet dat een nationale rechter niet de mogelijkheid heeft een definitieve rechterlijke beslissing op een beroep in een civiele zaak te herzien wanneer deze beslissing onverenigbaar blijkt met het recht van de Unie zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie na de datum waarop deze beslissing definitief is geworden, terwijl zulks wel mogelijk is voor definitieve rechterlijke beslissingen op beroepen in bestuurszaken die onverenigbaar zijn met het recht van de Unie.

(1) PB C 142 van 12.5.2014.
1)

De bepalingen van hoofdstuk II, afdeling 5 (artikelen 18-21), van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in een situatie zoals in het hoofdgeding, waarin een vennootschap een persoon die de functies van directeur en van bestuurder van die vennootschap heeft bekleed in rechte aanspreekt om de door die persoon in de uitoefening van die functies gemaakte fouten te doen vaststellen en schadevergoeding te verkrijgen, eraan in de weg staan dat artikel 5, punten 1 en 3, van die verordening wordt toegepast, mits die persoon — het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om dit te verifiëren — in zijn hoedanigheid van directeur en van bestuurder gedurende bepaalde tijd voor en onder het gezag van die vennootschap prestaties heeft verricht tegen beloning.
2)

Bijlage II B, punt 2, eerste alinea, onder i), bij richtlijn 1999/13 moet in die zin worden uitgelegd dat voor het krijgen van extra tijd voor de uitvoering van een programma ter beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen toestemming van de bevoegde autoriteiten vereist is, hetgeen veronderstelt dat de betrokken exploitant daartoe eerst een verzoek indient. Bij de bepaling of een exploitant extra tijd moet krijgen voor de uitvoering van een reductieprogramma en bij de vaststelling van de lengte van de eventueel verkregen extra tijd, dienen die bevoegde autoriteiten in het kader van de beoordelingsmarge waarover zij beschikken met name na te gaan of de vervangingsproducten die geschikt zijn om in de betrokken installaties te worden gebruikt en om de emissie van vluchtige organische stoffen te verminderen, daadwerkelijk in ontwikkeling zijn, of de lopende werkzaamheden, gelet op de verstrekte gegevens, in de totstandkoming van dergelijke producten kunnen uitmonden en of er geen alternatieve maatregel is waarmee met minder kosten tot een vergelijkbare of zelfs grotere emissiebeperking kan worden gekomen, en met name of er niet reeds andere vervangingsproducten beschikbaar zijn. Voorts dient rekening te worden gehouden met de verhouding tussen enerzijds de emissiebeperkingen die mogelijk worden gemaakt door de vervangingsproducten, en de kosten van die producten, en anderzijds de door de extra tijd teweeggebrachte extra emissie en de kosten van eventuele alternatieve maatregelen. De lengte van de extra tijd mag niet uitgaan boven hetgeen noodzakelijk is voor de ontwikkeling van de vervangingsproducten. Dit moet worden beoordeeld in het licht van alle relevante gegevens en met name van de omvang van de door de extra tijd teweeggebrachte extra emissie en van de kosten van eventuele alternatieve maatregelen in verhouding tot de omvang van de emissiebeperkingen die mogelijk worden gemaakt door de in ontwikkeling zijnde vervangingsproducten en van de kosten van die producten.
2)

Artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 98/59 dient aldus te worden uitgelegd dat een persoon, zoals die in het hoofdgeding, die zonder een vergoeding van zijn werkgever te ontvangen, maar met financiële steun van en erkenning door de voor de bevordering van de werkgelegenheid bevoegde overheidsinstantie, in de praktijk in de onderneming werkzaam is in de vorm van een stage om kennis op te doen of te verdiepen of om een beroepsopleiding te voltooien, moet worden beschouwd als werknemer in de zin van die bepaling.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 302/11

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof Den Haag — Nederland) — TOP Logistics BV, Van Caem International BV/Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd en Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd/TOP Logistics BV, Van Caem International BV

(Zaak C-379/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Merken - Richtlijn 89/104/EEG - Artikel 5 - Merkgoederen die zonder de toestemming van de merkhouder in het vrije verkeer zijn gebracht en onder de accijnsschorsingsregeling zijn geplaatst - Recht van die houder, zich tegen die plaatsing te verzetten - Begrip „gebruik in het economisch verkeer”))

(2015/C 302/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Gerechtshof Den Haag

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: TOP Logistics BV, Van Caem International BV, Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd

Verwerende partijen: Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd, TOP Logistics BV, Van Caem International BV

Dictum

Artikel 5 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een in een of meerdere lidstaten ingeschreven merk zich ertegen kan verzetten dat een derde van dat merk voorziene goederen onder de accijnsschorsingsregeling laat plaatsen na ze, zonder toestemming van die houder, de Europese Economische Ruimte te hebben doen binnenbrengen en in het vrije verkeer te hebben doen brengen.

(1) PB C 388 van 3.11.2014.
1)

Een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, waarbij zonder overgangsperiode een forfaitaire belasting op de exploitatie van speelautomaten in speelzalen wordt vervijfvoudigd en bovendien een percentsgewijze belasting op diezelfde activiteit wordt ingevoerd, vormt een beperking van de door artikel 56 VWEU gewaarborgde vrijheid van dienstverrichting, voor zover zij het vrij verrichten van de exploitatie van speelautomaten in speelzalen verbiedt, belemmert of minder aantrekkelijk maakt, hetgeen aan de nationale rechter staat om na te gaan.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 294/8

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 9 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Minister van Buitenlandse Zaken/K, A

(Zaak C-153/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2003/86/EG - Artikel 7, lid 2 - Gezinshereniging - Integratievoorwaarden - Nationale regeling op grond waarvan gezinsleden van een derdelander die rechtmatig in de betrokken lidstaat verblijft, met goed gevolg een inburgeringsexamen moeten afleggen om te kunnen binnenkomen op het grondgebied van die lidstaat - Kosten van een dergelijk examen - Verenigbaarheid))

(2015/C 294/10)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Minister van Buitenlandse Zaken

Verwerende partijen: K, A

Dictum

Artikel 7, lid 2, eerste alinea, van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging moet in die zin worden uitgelegd dat de lidstaten van derdelanders mogen verlangen dat zij, voordat hun toestemming voor toegang tot en verblijf op hun grondgebied wordt verleend uit hoofde van gezinshereniging, met goed gevolg een inburgeringsexamen als aan de orde in de hoofdgedingen afleggen, dat de beoordeling omvat van basiskennis van zowel de taal als de samenleving van de betrokken lidstaat en waarvoor verschillende kosten moeten worden voldaan, mits de toepassingsvoorwaarden voor een dergelijke verplichting de uitoefening van het recht op gezinshereniging niet onmogelijk of uiterst moeilijk maken. In omstandigheden als die van de hoofdgedingen maken deze voorwaarden de uitoefening van het recht op gezinshereniging onmogelijk of uiterst moeilijk, daar zij niet toelaten dat rekening wordt gehouden met bijzondere omstandigheden die er objectief aan in de weg staan dat de belanghebbenden dat examen met goed gevolg kunnen afleggen, en daar zij het bedrag van de kosten in verband met een dergelijk examen te hoog vaststellen.

(1) PB C 194 van 24.6.2014.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 236/17

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 21 mei 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Neamț — Roemenië) — Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD)/Ministerul Finanțelor Publice

(Zaak C-262/14) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Richtlijn 2000/78/EG - Artikelen 2, 3, lid 1, en 6 - Verbod van discriminatie op grond van leeftijd - Discriminatie op grond van beroepsgroep of arbeidsplaats - Nationale wettelijke regeling die binnen bepaalde grenzen verbiedt om naast een ouderdomspensioen loon te ontvangen voor de uitoefening van een beroepsactiviteit in de overheidssector - Ambtshalve beëindiging van de arbeidsverhouding of de dienstbetrekking))

(2015/C 236/23)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Neamț

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD)

Verwerende partij: Ministerul Finanțelor Publice

Dictum

De artikelen 2, lid 2, en 3, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep zijn niet van toepassing op een nationale wettelijke regeling als in het hoofdgeding, die voorziet in de beëindiging van rechtswege van de arbeidsverhouding of de dienstbetrekking van overheidspersoneel dat een ouderdomspensioen ontvangt dat hoger is dan het gemiddelde brutoloon en niet binnen een bepaalde termijn ervoor heeft gekozen om die arbeidsverhouding of die dienstbetrekking voort te zetten.

(1) PB C 315 van 15.9.2014.
1)

Artikel 267 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat een incidentele procedure voor grondwettigheidstoetsing van een nationale wettelijke regeling aanhangig is bij de nationale rechterlijke instantie die met die toetsing is belast, er niet toe leidt dat een nationale rechter die zowel twijfel koestert over de verenigbaarheid van die regeling met het Unierecht als over de verenigbaarheid ervan met de grondwet van de betrokken lidstaat, de mogelijkheid verliest of in voorkomend geval van de verplichting wordt ontheven om aan het Hof van Justitie van de Europese Unie vragen te stellen over de uitlegging of de geldigheid van het Unierecht.