ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

schending van het evenredigheids-, het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel: in de punten 19 en 26 van de bestreden beschikking zet de Commissie de twee alternatieve voorwaarden uiteen waaraan moet zijn voldaan om ervan uit te kunnen gaan dat de uitgaven daadwerkelijk voor 31 december 2001 zijn verricht. Deze voorwaarden zijn geformuleerd in de richtsnoeren die tijdens een vergadering van het Comité voor de ontwikkeling en omschakeling van de regio's (COOR) van 29 mei 2002 bekend zijn gemaakt en die na 31 december 2001 aan dit Comité zijn meegedeeld. Verzoekster erkent dat deze richtsnoeren zekerheid kunnen verschaffen over het tijdstip waarop het algemene steunprogramma in het kader waarvan rentesubsidies worden verleend, wordt afgesloten, en over het feit dat de kredietnemer slechts aflossingen hoeft te verrichten onder aftrek van de gesubsidieerde rente. De beschikkingen waarbij deze richtsnoeren worden toegepast en de overeenkomsten die in dit verband zijn gesloten, dienen evenwel in overeenstemming te zijn met de door deze richtsnoeren geboden oplossingen, wat niet het geval is voor de beschikking inzake SGAIA en voor de betrokken overeenkomst. In bovengenoemde richtsnoeren erkent de Commissie dat er andere methoden zijn om de betrokken uitgaven in aanmerking te nemen. Een van deze methoden bestaat erin dat ervan wordt uitgegaan dat de financiering van de subsidies voor rente die na de sluiting van het programma verschuldigd is, volledig ten laste wordt genomen. Verzoekster neemt deze subsidies daadwerkelijk ten laste, aangezien zij van de begunstigden niet kan eisen dat zij haar meer betalen dan de rente onder aftrek van het gesubsidieerde percentage. De bestreden beschikking gaat aldus voorbij aan oplossingen die meer in overeenstemming zijn met SGAIA, gemakkelijker zijn uit te voeren, minder nadelig zijn voor de tussenpersoon en de begunstigden en ook de mogelijkheid bieden om de betrokken belangen te beschermen. Verder mochten de Portugese Republiek en verzoekster erop vertrouwen dat de subsidie zou worden verleend onder andere voorwaarden dan die welke voortvloeien uit bovengenoemde richtsnoeren, die na de afsluiting van het programma bekend zijn gemaakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/15

Beroep ingesteld op 19 juli 2007 — Zhejiang Harmonic Hardware Products/Raad

(Zaak T-274/07)

(2007/C 223/24)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd (Zhejiang, China) (vertegenwoordiger: R. MacLean, Solicitor)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— de artikelen 1 en 2 van Verordening (EG) nr. 452/2007 van de Raad van 23 april 2007 nietig te verklaren, voor zover deze op de verzoekende partij toepasselijk is; en

— de Raad te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster, die in de Volksrepubliek China strijkplanken en de belangrijkste onderdelen daarvan vervaardigt, verzoekt om nietigverklaring van Verordening (EG) nr. 452/2007 van de Raad van 23 april 2007 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op strijkplanken van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Oekraïne (1), voor zover deze maatregelen op haar van toepassing zijn.

Ter ondersteuning van haar verzoek voert verzoekster, ten eerste, aan dat de gemeenschapsinstellingen artikel 2, lid 7, sub b en c, van de basisverordening (2) hebben geschonden doordat de Commissie een voorstel voor antidumpingmaatregelen aan de Raad heeft voorgelegd, dat is gebaseerd op de onjuiste stelling dat verzoekster niet voldoet aan de in artikel 2, lid 7, sub c, uiteengezette criteria inzake het op marktvoorwaarden opereren.

Ten tweede betoogt verzoekster dat de gemeenschapsinstellingen artikel 20, leden 4 en 5, van de basisverordening, alsook haar recht om te worden gehoord hebben geschonden doordat haar slechts een termijn van zes dagen is toegekend om te antwoorden op de herziene tekst van de definitieve kennisgevingsbrief van de Commissie.

Ten derde stelt verzoekster dat de gemeenschapsinstellingen artikel 8 van de basisverordening hebben geschonden doordat zij onvoldoende rekening hebben gehouden met de door verzoekster voorgestelde prijsverbintenissen.

Ten slotte beweert verzoekster dat de gemeenschapsinstellingen artikel 5, lid 2, sub a, van de basisverordening hebben geschonden doordat zij de identiteit van de klager die aan de oorsprong ligt van het onderzoek dat tot de bestreden verordening heeft geleid, niet hebben bekendgemaakt.

(1) PB L 109, blz. 12.

(2) Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996, L 56, blz. 1).
—

door Otis geen immuniteit te verlenen voor de onrechtmatige overeenkomsten in Duitsland, terwijl Ortis de enige onderneming was die bewijsmateriaal en informatie heeft verstrekt over de volledige draagwijdte en duur van de overeenkomsten voor liften en roltrappen; of
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 140/26

Beroep ingesteld op 16 april 2007 — Siemens/Commissie

(Zaak T-110/07)

(2007/C 140/46)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Siemens AG (Berlijn en München, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Brinker, T. Loest en C. Steinle, advocaten)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietig te verklaren krachtens artikel 231, eerste alinea, EG de beschikking van de Commissie van 24 januari 2007 (zaak COMP/F/38.899 — Gasgeïsoleerde schakelapparatuur), voor zover deze betrekking heeft op verzoekster;

— subsidiair, de in artikel 2, sub m, van de beschikking opgelegde geldboete te verlagen;

— overeenkomstig artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster komt op tegen beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in de zaak COMP/F/38.899 — Gasgeïsoleerde schakelapparatuur. In de bestreden beschikking wordt aan verzoekster en andere ondernemingen een geldboete opgelegd wegens schending van artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-Overeenkomst. Volgens de Commissie heeft verzoekster deelgenomen aan een samenstel van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector „Gasgeïsoleerde schakelapparatuur”.

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

In de eerste plaats wordt verweerster verweten dat zij de gelaakte inbreuken niet specifiek en gedetailleerd heeft uiteengezet en bewezen. De Commissie heeft met name niet uiteengezet en bewezen welke gevolgen de verweten inbreuk heeft voor de gemeenschappelijke markt en de EER gedurende de eerste fase van deze inbreuk tot 1999.

In de tweede plaats stelt verzoekster dat de Commissie ten onrechte heeft aangenomen dat er sprake was van één enkele voortdurende inbreuk, en de duur van de inbreuk niet juist heeft bepaald. Volgens verzoekster heeft verweerster niet kunnen bewijzen dat zij na 22 april 1999 bij de verweten inbreuk betrokken was. Bovendien is er sprake van schending van artikel 25 van verordening (EG) nr. 1/2003 (1), aangezien volgens verzoekster haar deelname aan de verweten inbreuk in de eerste fase tot 1999 is verjaard.

Ten slotte heeft de Commissie volgens verzoekster bij de vaststelling van de geldboete in ernstige mate blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Als voorbeeld hiervan wordt aangevoerd dat de Commissie de ernst en de duur van de inbreuk onjuist heeft beoordeeld en op verzoekster kennelijk een verhoogde „afschrikkingsfactor” heeft toegepast. Bovendien heeft verweerster ten onrechte een leidinggevende rol van verzoekster aangenomen en ten onrechte geen rekening gehouden met verzoeksters samenwerking met de Commissie.

(1) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).
—

besluit 2002/848/EG van 28 oktober 2002 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 en tot intrekking van besluit 2002/460/EG, waarbij de Raad een bijgewerkte lijst van personen, groepen en entiteiten waarop deze verordening van toepassing is, heeft opgesteld, en alle in de tussentijd aangenomen besluiten van de Raad van de Europese Unie, met inbegrip van besluit 2006/1008/EG van 21 december 2006 dat tot op heden van kracht is, nietig te verklaren voor zover zij verzoeker betreffen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 20/21

Beroep ingesteld op 5 december 2006 — Dura Vermeer Groep/Commissie

(Zaak T-351/06)

(2007/C 20/30)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Dura Vermeer Groep NV (vertegenwoordigd door: MM. Slotboom, advocaat)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoekende partij

— Artikelen 1, punt d) en 2, punt d) van de beschikking nietig te verklaren wat de aansprakelijkheid van Dura Vermeer Groep betreft; en

— de Commissie te veroordelen in de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster vecht de beschikking aan van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) waarbij verzoekster een geldboete werd opgelegd wegens inbreuk op artikel 81 EG.

Ter ondersteuning van haar verzoekschrift roept verzoekster in de eerste plaats in dat de Commissie artikel 81, eerste lid, EG en artikel 23, tweede lid, van Verordening 1/2003 geschonden heeft. Volgens verzoekster is de analyse van de Commissie onjuist inzake de jurisprudentie van het Hof en het Gerecht over de aansprakelijkheid van moedermaatschappijen voor een vermeende inbreuk door dochterondernemingen. Hierdoor zou de Commissie een te strenge toets hebben toegepast op verzoekster. Bovendien zou de Commissie de feitelijke weergave van de toepasselijke verhoudingen binnen het Dura Vermeer concern incorrect hebben weergegeven. Derhalve zou de Commissie niet hebben aangetoond dat verzoekster een beslissende invloed had op het gedrag van Vermeer Infrastructuur BV.

In de tweede plaats roept verzoekster een schending in van de wezenlijke vormvoorschriften van artikel 253 EG en van het motiveringsbeginsel.
—

subsidiair, de in artikel 1 van bovengenoemde beschikking vastgestelde duur van de vermeende inbreukmakende gedraging van verzoeksters in te korten en de in artikel 3 van die beschikking aan verzoeksters opgelegde geldboete in te trekken of te verlagen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 20/24

Beroep ingesteld op 5 december 2006 — Koninklijke Wegenbouw Stevin/Commissie

(Zaak T-357/06)

(2007/C 20/36)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Koninklijke Wegenbouw Stevin BV (vertegenwoordigd door: E.H. Pijnacker Hordijk en Y. de Vries, advocaten)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoekende partij

— Nietigverklaring jegens verzoekster van de Beschikking van de Commissie van 13 september 2006 en waarvan op 25 november 2006 aan Koninklijke Wegenbouw Stevin is kennisgegeven, betreffende een procedure op grond van artikel 81 EG (Zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL — C(2006)4090 definitief);

— Subsidiair, nietig verklaring jegens verzoekster van artikel 2 van de Beschikking, althans een substantiële vermindering van de haar bij artikel 2 van de Beschikking opgelegde boete;

— Veroordeling van de Commissie in de kosten van het geding.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster vecht de beschikking aan van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) waarbij verzoekster een geldboete werd opgelegd wegens inbreuk op artikel 81 EG.

Ter ondersteuning van haar verzoekschrift roept verzoekster in de eerste plaats een onjuiste analyse van de feiten in, die vervolgens geleid heeft tot een onjuiste beoordeling van de gedragingen van de wegenbouwbedrijven in het licht van artikel 81 EG. Volgens verzoekster was er aan de zijde van de leveranciers van Bitumen sprake van een traditionele, zeer ernstige inbreuk op de Europese mededingingsregels. Tegen dit kartel zouden de belangrijkste vijf afnemers van wegenbouwbitumen gepoogd hebben een tegengewicht te vormen met als primair doel voor zichzelf zo gunstig mogelijke collectieve kortingen in de wacht te slepen.

Voorts roept verzoekster een schending in van artikel 81 EG en van artikel 23 van Verordening 1/2003 betreffende de vaststelling van de hoogte van de opgelegde boete. Volgens verzoekster was het basisbedrag van de boete te hoog en waren de verhogingen wegens niet-meewerken en de vermeende rol als aanstichter en kartelleider ongegrond.

Ten slotte roept verzoekster in dat de Commissie geweigerd heeft inzage te geven in de reacties op de punten van bezwaar van alle overige geadresseerden van deze punten van bezwaar. Volgens verzoekster is deze wijze van handelen strijdig met de rechten van verdediging
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 212/45

Beroep ingesteld op 18 juli 2006 — FMC/Commissie

(Zaak T-197/06)

(2006/C 212/76)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekster: FMC Corporation (Philadelphia, USA) (vertegenwoordigers: C. Stanbrook, Q.C., en Y. Virvilis, advocaat)

Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoekster

— nietig te verklaren, beschikking C(2006) 1766 def. van de Commissie van 3 mei 2006, voor zover deze FMC Corporation betreft;

— subsidiair, de aan FMC Corporation opgelegde geldboete te verlagen; en

— de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

FMC Corporation verzoekt om gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 1766 def. van de Commissie van 3 mei 2006 in zaak COMP/F/38.620 — Waterstofperoxide en natriumperboraat, waarbij de Commissie heeft vastgesteld dat verzoekster inbreuk had gemaakt op artikel 81 EG en artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, door deel te nemen aan een kartel, hoofdzakelijk bestaande in de uitwisseling, tussen concurrenten, van informatie over prijzen en verkoopvolumes, overeenkomsten over prijzen, overeenkomsten over de verlaging van de productiecapaciteit in de EER, en toezicht op de mededingingsbelemmerende afspraken.

Verzoekster voert twee middelen aan tot staving van haar beroep en stelt op algemene wijze dat zij niet aansprakelijk is voor de inbreuken van haar dochteronderneming Foret, daar zij op laatstgenoemde onderneming geen beslissende invloed uitoefende.

Ten eerste betoogt verzoekster dat de bestreden beschikking ontoereikend is gemotiveerd.

Ten tweede stelt verzoekster dat de bestreden beschikking dwaalt zowel ten aanzien van de feiten als ten aanzien van het recht omdat:

a) de conclusies van de Commissie berusten op een onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen, op onwettige discriminatie, waarbij aan verschillende bronnen van mondeling bewijsmateriaal een verschillend gewicht wordt toegekend, en in het algemeen, op een kennelijke beoordelingsfout;

b) de Commissie verkeerde juridische criteria heeft gebruikt om uit te maken of verzoekster al dan niet aansprakelijk was voor de inbreuk van Foret;

c) de Commissie zich heeft gebaseerd op bewijsmateriaal dat geen verband hield met de periode waarin de gestelde inbreuk heeft plaatsgevonden; en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 60/50

Beroep ingesteld op 24 januari 2006 — Alliance One International tegen Commissie

(Zaak T-25/06)

(2006/C 60/93)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekster: Alliance One International, Inc. (Danville, VS) (vertegenwoordigers: C. Osti en A. Prastaro, advocaten)

Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

— Nietig te verklaren artikel 1, lid 1, sub a, van beschikking C(2005) 4012 def. van de Commissie van 20 oktober 2005 betreffende een procedure op grond van artikel 81, lid 1, EG (zaak COMP/C.38.281/B.2 — Ruwe tabak — Italië) voorzover het SCC, Dimon Inc. en Alliance One betreft;

— Dienovereenkomstig de aan Transcatab en Dimon Italia-Mindo opgelegde geldboetes in dier voege te verlagen dat zij niet meer bedragen dan 10 % van hun omzet in het laatste boekjaar;

— Subsidiair, de aan Transcatab en Dimon Italia-Mindo opgelegde geldboetes in dier voege te verlagen dat de vermenigvuldigingsfactor niet wordt toegepast;

— verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

In de bestreden beschikking constateert de Commissie dat diverse ondernemingen, waaronder verzoekster en haar dochtermaatschappijen Transcatab en Dimon Italia, nadien genaamd Mindo, inbreuk hebben gemaakt op artikel 81, lid 1, EG door overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector ruwe tabak in Italië.

Verzoeksters vorderen gedeeltelijke nietigverklaring van deze beschikking met het betoog dat de Commissie, door haar hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de door haar dochterondernemingen begane overtredingen, de regels inzake de aansprakelijkheid van moedermaatschappijen heeft geschonden. In dit verband bestrijdt verzoekster de door de Commissie tot staving van haar vaststellingen aangevoerde argumenten en bewijzen.

Verzoekster betoogt voorts dat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 (1) door geldboetes op te leggen die meer dan 10 % van de totale omzet van haar dochtermaatschappijen bedragen.

Tot slot betoogt verzoekster dat de Commissie op haar dochtermaatschappijen geen vermenigvuldigingsfactor had moeten toepassen, daar dit niet gerechtvaardigd was op grond van de omzetten van de betrokkenen en de beschikkingspraktijk van de Commissie. De op verzoekster toegepaste vermenigvuldigingsfactor is hoger dan die welke is toegepast op een andere onderneming, waardoor de Commissie het evenredigheidsbeginsel en de motiveringsplicht schendt. De redenering waarmee op Mindo een vermenigvuldigingsfactor wordt toegepast is inconsistent en voor de oplegging van dezelfde geldboete worden niet dezelfde criteria gehanteerd.

(1) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1 van 4.1.2003, blz. 1)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 296/26

Beroep ingesteld op 5 september 2005 — Sorensen/Commissie

(Zaak T-335/05)

(2005/C 296/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij(en): Suzanne Sorensen (Brussel, België) [vertegenwoordiger(s): S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, advocaten]

Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

— nietig te verklaren het besluit om verzoekster aan te stellen in het ambt van assistent, voorzover zij daarbij is ingedeeld in de rang B*3, salaristrap 2;

— nietig te verklaren het besluit om alle punten van verzoeksters „rugzak” te schrappen;

— de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster, ambtenaar van de Commissie, was aanvankelijk ingedeeld in de rang C 2. Nadat zij op de lijst van geschikte kandidaten van extern vergelijkend onderzoek COM/B/1/02 (niveau B5/B4) was geplaatst, werd zij bij het bestreden besluit van 6 augustus 2004 aangesteld in de rang B*3, salaristrap 2. Ter ondersteuning van haar beroep stelt zij schending van de aankondiging van vergelijkend onderzoek en van de kennisgeving van vacature, voorzover in beide een indeling in de rang B5 of B4 in het vooruitzicht was gesteld. In dezelfde context stelt zij schending van de artikelen 4, 5, 29 en 31 van het Statuut. Onder verwijzing naar het feit dat een aantal geschikte kandidaten van hetzelfde vergelijkend onderzoek vóór 1 mei 2004 (datum van inwerkingtreding van de wijzigingen van het Statuut) in de rangen B5 of B4, die overeenkomen met de nieuwe rangen B*5 of B*6, zijn aangesteld, stelt zij tevens schending van het gelijkheidsbeginsel en van het non-discriminatiebeginsel. Verder is zij van mening dat het recht op ontwikkeling van een loopbaan en het vertrouwensbeginsel zijn geschonden, aangezien zij mocht verwachten in de rang B*5 of B*4 te worden aangesteld. In hetzelfde verband stelt zij onwettigheid van artikel 12 van bijlage XIII bij het Statuut, dat ook in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel.
Mijns inziens zijn beide argumenten ongegrond. Toen de directeurgeneraal Concurrentie zijn brief van 8 mei 1990 schreef, leek hij probleemloos de brief van 21 november 1989 als een aanmaningsbrief aan te merken. Evenmin leek hij in twijfel te verkeren omtrent de maatregelen die verzoekers van de Commissie verwachtten. In feite citeert de Commissie in haar eigen exceptie van niet-ontvankelijkheid, nadat zij twee pagina's lang de regelmatigheid van de aanmaningsbrief heeft gekritiseerd, onder een ander kopje de passage van de brief van verzoekers (aangehaald in punt 57 hiervoor), waarin specifiek wordt verwezen naar de artikelen 5, 30 en 85 EEG-Verdrag. Vervolgens verklaart de Commissie:

„Niet in geschil is, dat de Commissie een onderzoek heeft ingeleid op het moment waarop zij die aanmaningsbrief ontving en dat dat onderzoek nog niet is afgerond.”

Dat de Commissie onmiddellijk na ontvangst van de brief van 21 november 1989 die maatregel trof, is moeilijk te rijmen met het feit, dat zij in twijfel zou verkeren omtrent de bedoeling van de brief.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Verordeningen waarbij een standaard aanvaardingsperiode van 270 dagen wordt vastgesteld voor vaccinatiecertificaten waaruit blijkt dat de primaire vaccinatiereeks tegen COVID-19 is voltooid – Beroep dat is ingesteld door particulieren – Niet rechtstreeks geraakt – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU; verordeningen 2021/2288 en 2022/503 van de Commissie) (zie punten 4‑16)
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Verordening waarbij de aanvaardingsperiode voor COVID-19-vaccinatiecertificaten wordt gelijkgeschakeld in de verschillende lidstaten – Beroep dat is ingesteld door een particulier – Niet rechtstreeks geraakt – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU; verordening 2021/2288 van de Commissie) (zie punten 4‑18)
58

Wat het besluit tot afwijzing van de klacht betreft kan hoe dan ook, gesteld zelfs dat verzoekster haar beroep tegen dat besluit in de onderhavige zaak beoogde in te stellen op grond van artikel 263 VWEU en zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de vraag of een dergelijk beroep ontvankelijk is, om dezelfde redenen als die welke in de punten 35 tot en met 54 hierboven zijn uiteengezet, worden volstaan met de vaststelling dat het TABG van de Raad niet bevoegd was om kennis te nemen van de door verzoekster op grond van artikel 90 van het Statuut ingediende klacht en dat het deze klacht dus terecht heeft verworpen. Het beroep is in dit opzicht dus hoe dan ook kennelijk ongegrond.
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 38, 39)