ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Door de vaststelling van lid 1, tweede alinea, van de Veertiende Functie van de Nationale Commissie voor Energie bedoeld in de elfde aanvullende bepaling, derde deel, punt 1, van wet 34/1998 van 7 oktober 1998 betreffende de sector koolwaterstoffen (Ley 34/1998 del Sector de Hidrocarburos), zoals gewijzigd bij koninklijk wetsdecreet 4/2006 (Real Decreto-Ley 4/2006) van 24 februari 2006, teneinde de verwerving van sommige deelnemingen in ondernemingen die bepaalde gereglementeerde activiteiten in de energiesector uitoefenen, en van de activa die nodig zijn voor de uitoefening van die activiteiten, afhankelijk te stellen van de voorafgaande toestemming van de Nationale Commissie voor Energie, is het Koninkrijk Spanje de krachtens de artikelen 43 EG en 56 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 35-37)
1)

Door niet binnen de gestelde termijnen — de in het besluit van de nationale Commissie voor energie gestelde voorwaarden nrs. 1 tot en met 6, 8 en 17, die onverenigbaar met het gemeenschapsrecht zijn verklaard bij artikel 1 van de beschikking van de Commissie van 26 september 2006 [zaak COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006) 4279 def.], en — de in het besluit van de minister van Industrie, Toerisme en Handel gestelde gewijzigde voorwaarden nrs. 1, 10, 11 en 15, die onverenigbaar met het gemeenschapsrecht zijn verklaard bij artikel 1 van de beschikking van de Commissie van 20 december 2006 [zaak nr. COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006) 7039 def.], in te trekken, is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 2 van elk van deze beschikkingen op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
De omstandigheid alleen dat een ingezeten vennootschap een lening krijgt van een in een andere lidstaat gevestigde gelieerde vennootschap, levert geen algemeen vermoeden van misbruik op en kan geen rechtvaardigingsgrond zijn voor een maatregel die afbreuk doet aan het gebruik van een bij het Verdrag beschermde fundamentele vrijheid. Een nationale maatregel die de vrijheid van vestiging beperkt, kan daarentegen gerechtvaardigd zijn door de strijd tegen misbruik wanneer hij specifiek is gericht op volstrekt kunstmatige constructies die geen verband houden met de economische realiteit en bedoeld zijn om de wetgeving van de betrokken lidstaat te ontwijken en inzonderheid om de belasting te ontwijken die normaliter verschuldigd is over winsten uit activiteiten op het nationale grondgebied.

De artikelen 43 EG en 48 EG verzetten zich tegen een nationale wettelijke regeling waarbij interesten die door een ingezeten vennootschap van een lidstaat worden betaald aan een bestuurder die een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap is, als dividenden worden geherkwalificeerd en als zodanig belastbaar zijn wanneer bij het begin van het belastbare tijdperk het totaalbedrag van de rentegevende voorschotten hoger is dat het gestorte kapitaal verhoogd met de belaste reserves, terwijl deze interesten, wanneer zij worden betaald aan een bestuurder die een in dezelfde lidstaat gevestigde vennootschap is, onder gelijke omstandigheden niet als dividenden worden geherkwalificeerd en als zodanig niet belastbaar zijn.

Een dergelijk verschil in behandeling tussen ingezeten vennootschappen naar gelang van de plaats van vestiging van de vennootschap die hun als bestuurder een lening heeft verstrekt, vormt immers een beperking van de vrijheid van vestiging, aangezien dit het gebruik van deze vrijheid door in andere lidstaten gevestigde vennootschappen minder aantrekkelijk maakt, zodat deze zouden kunnen afzien van het bestuur van een vennootschap in de lidstaat die deze regel heeft vastgesteld, en zelfs van de verkrijging, de oprichting of het behoud van dochterondernemingen in deze lidstaat.

Ook al beoogt de toepassing van een grens als die welke in deze wettelijke regeling is gesteld misbruik te bestrijden, zij gaat in elk geval verder dan noodzakelijk is om dat doel te bereiken, want zij heeft ook betrekking op situaties waarin de betrokken transactie niet als een volstrekt kunstmatige constructie kan worden beschouwd. Wanneer aan een niet-ingezeten vennootschap betaalde interesten als dividenden worden geherkwalificeerd zodra een dergelijke grens is overschreden, valt niet uit te sluiten dat deze herkwalificatie ook geldt voor interesten die worden betaald als vergoeding voor een lening die onder normale commerciële omstandigheden is verstrekt.

(cf. punten 23, 32-34 en dictum)
Artikel 4 van de habitatrichtlijn bepaalt:

„1. Op basis van de criteria van bijlage III (fase 1) en van de relevante wetenschappelijke gegevens stelt elke lidstaat een lijst van gebieden voor, waarop staat aangegeven welke typen natuurlijke habitats van bijlage I en welke inheemse soorten van bijlage II in die gebieden voorkomen. Voor diersoorten met een zeer groot territorium komen deze gebieden overeen met de plaatsen, binnen het natuurlijke verspreidingsgebied van die soorten, die de fysische en biologische elementen vertonen welke voor hun leven en voortplanting essentieel zijn. […]

De lijst wordt binnen drie jaar na kennisgeving van de richtlijn aan de Commissie toegezonden met informatie over elk gebied. Deze informatie omvat een kaart, de naam, de ligging en de oppervlakte van het gebied, alsmede de gegevens die zijn verkregen uit toepassing van de in bijlage III (fase 1) vermelde criteria, en wordt verstrekt op basis van een door de Commissie volgens de procedure van artikel 21 opgesteld formulier.

2. Op basis van de in bijlage III (fase 2) vermelde criteria werkt de Commissie met instemming van iedere lidstaat voor elk van de vijf in artikel 1, letter c onder iii, genoemde biogeografische regio’s en voor het gehele in artikel 2, lid 1, bedoelde grondgebied aan de hand van de lijsten van de lidstaten een ontwerp-lijst van de gebieden van communautair belang uit, waarop staat aangegeven in welke gebieden een of meer prioritaire typen natuurlijke habitats of een of meer prioritaire soorten voorkomen.

[…]

De lijst van gebieden van communautair belang, waarop de gebieden met een of meer prioritaire typen natuurlijke habitats of een of meer prioritaire soorten staan aangegeven, wordt door de Commissie vastgesteld volgens de procedure van artikel 21.

3. De in lid 2 genoemde lijst wordt binnen zes jaar na de kennisgeving van deze richtlijn vastgesteld.

4. Wanneer een gebied volgens de procedure van lid 2 tot een gebied van communautair belang is verklaard, wijst de betrokken lidstaat dat gebied zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen zes jaar, aan als specialebeschermingszone en stelt hij tevens de prioriteiten vast gelet op het belang van de gebieden voor het in een gunstige staat van instandhouding behouden of herstellen van een type natuurlijke habitat van bijlage I of van een soort van bijlage II alsmede voor de coherentie van Natura 2000 en gelet op de voor dat gebied bestaande dreiging van achteruitgang en vernietiging.

5. Zodra een gebied op de in lid 2, derde alinea, bedoelde lijst is geplaatst, gelden voor dat gebied de bepalingen van artikel 6, leden 2, 3 en 4.”
47

Met zijn verzoek om een prejudiciële beslissing wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen, in de eerste plaats of een Turks staatsburger als Sahin in de gastlidstaat in een legale situatie verkeert die meebrengt dat hij binnen de werkingssfeer van artikel 13 van besluit nr. 1/80 valt. In de tweede plaats vraagt de verwijzende rechter het Hof of de standstillbepaling in dat artikel eraan in de weg staat dat in de wetgeving van die staat een verplichting voor een dergelijke staatsburger wordt opgenomen om voor de behandeling van zijn aanvraag om verlening of verlenging van een verblijfsvergunning leges te betalen, in het bijzonder wanneer het legesbedrag veel hoger is dan de heffing die in een vergelijkbare situatie van communautaire burgers wordt gevraagd.
a)

diploma: alle diploma’s, certificaten en andere titels dan wel elk geheel van dergelijke diploma’s, certificaten en andere titels: — afgegeven door een bevoegde autoriteit in een lidstaat die is aangewezen overeenkomstig zijn wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, — waaruit blijkt dat de houder met succes een postsecundaire studiecyclus van ten minste drie jaar of een gelijkwaardige deeltijdstudie heeft gevolgd aan een universiteit of een instelling voor hoger onderwijs of een andere instelling van gelijkwaardig opleidingsniveau en, in voorkomend geval, dat hij met succes de beroepsopleiding heeft gevolgd die in aanvulling op de postsecundaire studiecyclus wordt vereist, en — waaruit blijkt dat de houder de vereiste beroepskwalificaties bezit om tot een gereglementeerd beroep in die lidstaat te worden toegelaten of om dat uit te oefenen, wanneer de met het diploma, het certificaat of de andere titel afgesloten opleiding overwegend in de Gemeenschap is genoten of wanneer de houder ervan een driejarige beroepservaring heeft opgedaan, gewaarmerkt door de lidstaat die een diploma, een certificaat of een andere titel van een derde land heeft erkend. Alle diploma’s, certificaten en andere titels, dan wel elk geheel van dergelijke diploma’s, certificaten en andere titels die door een bevoegde autoriteit in een lidstaat zijn afgegeven, worden gelijkgesteld met een diploma in de zin van de eerste alinea, indien daarmee een in de Gemeenschap gevolgde opleiding wordt afgesloten welke door een bevoegde autoriteit in die lidstaat als gelijkwaardig wordt erkend, en daaraan dezelfde rechten inzake toegang tot of uitoefening van een gereglementeerd beroep zijn verbonden.”
56

Om te beginnen moet erop worden gewezen dat de vraag betreffende de bevoegdheden van de Europese Unie zich anders voordoet wanneer reeds is erkend dat de bevoegdheid in kwestie toekomt aan de Europese Unie in ruime zin, dan wanneer dat niet zo is. In het eerste geval moet uitspraak worden gedaan over de bevoegdheidsverdeling binnen de Unie, en inzonderheid over de vraag of moet worden gehandeld bij een richtlijn op grond van het EG-Verdrag of bij een kaderbesluit op grond van het EU-Verdrag. In het tweede geval moet daarentegen uitspraak worden gedaan over de verdeling van bevoegdheden tussen de Unie en de lidstaten, en inzonderheid over de vraag of de Unie inbreuk heeft gemaakt op de bevoegdheden van laatstgenoemden. De onderhavige zaak valt onder de eerste hypothese.
18

Het heeft vervolgens in de punten 29 tot en met 31 van de bestreden beschikking geoordeeld: „29 In casu heeft de [litigieuze] brief, die enkel was gericht tot [Athinaïki Techniki], haar overeenkomstig artikel 20 van verordening nr. 659/1999 ervan op de hoogte gesteld dat de Commissie op basis van de informatie waarover zij beschikte, van mening was dat er onvoldoende gronden waren om zich uit te spreken over de zaak die in de klacht aan haar was voorgelegd. In de [litigieuze] brief heeft de Commissie vervolgens verklaard dat, aangezien zij geen aanvullende informatie had ontvangen die de voortzetting van het onderzoek rechtvaardigde, zij op 2 juni 2004 had besloten de klacht [van Athinaïki Techniki] administratief niet verder te behandelen. De Commissie heeft dus geen definitief standpunt ingenomen ten aanzien van de kwalificatie en de verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt van de maatregel waarop de klacht [van Athinaïki Techniki] betrekking heeft. 30 Hieruit volgt dat de [litigieuze] brief geen beschikking vormt in de zin van artikel 25 van verordening nr. 659/1999 en dat deze geen rechtsgevolg in het leven roept. Deze brief is dus niet vatbaar voor beroep in de zin van artikel 230 EG. 31 Opgemerkt zij [dat Athinaïki Techniki] niet kan stellen dat het feit dat niet kan worden opgekomen tegen een brief waarin een klacht wordt afgewezen, tot gevolg heeft dat burgers de toegang tot de gemeenschapsrechter wordt ontzegd, aangezien de klager aanvullende informatie kan verstrekken teneinde zijn klacht te staven. Wanneer deze informatie toereikend is, is de Commissie immers gehouden een standpunt in te nemen over de betrokken overheidsmaatregel middels een beschikking in de zin van artikel 4 van verordening nr. 659/1999, en wordt de klager aldus de mogelijkheid geboden overeenkomstig artikel 230, vierde alinea, EG een beroep tot nietigverklaring in te stellen. Bovendien heeft, zoals de Commissie opmerkt, de klager ook de mogelijkheid om krachtens artikel 232, derde alinea, EG een beroep wegens nalaten in te stellen.”
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 september 2008 – Armacell / BHIM

(Zaak C‑514/06 P)

„Hogere voorziening – Gemeenschapsmerk – Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ARMAFOAM – Ouder gemeenschapsmerk NOMAFOAM – Relatieve weigeringsgrond – Overeenstemmende tekens – Bestaan van relatieve weigeringsgrond in deel van grondgebied van Europese Gemeenschap”

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Ouder merk dat gemeenschapsmerk is (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b, en 108, lid 2, sub b) (cf. punten 58, 62)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 10 oktober 2006, Armacell / BHIM (T‑172/05), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep ingesteld door de aanvrager van het woordmerk „ARMAFOAM” voor waren van klasse 20 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 552/2004‑1 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 23 februari 2005 houdende vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling tot afwijzing van de oppositie ingesteld door de houder van het gemeenschapswoordmerk „NOMAFOAM” voor waren van de klassen 11, 19, 20, 27 en 28

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 juni 2008 – Commissie / Frankrijk

(Zaak C‑226/06)

„Niet-nakoming – Richtlijn 89/391/EEG – Maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk – Artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4 – Niet-conforme uitvoering”

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk (Richtlijn 89/391 van de Raad, art. 9, lid 1, sub c, 10, leden 1 en 3, sub b, 13, lid 2, sub a, c, e en f) (cf. punten 44‑46, 48-54, 58)

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB L 183, blz. 1)

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2, 10, lid 1, en 12, leden 3 en 4, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Artikel 3 van de kaderwet van 1 maart 1976 tot reglementering van de bescherming van de beroepstitel en van de uitoefening van de dienstverlenende intellectuele beroepen (Belgisch Staatsblad van 27 maart 1976, blz. 3604), zoals gewijzigd bij de programmawet van 10 februari 1998 (Belgisch Staatsblad van 21 februari 1998, blz. 4889; hierna: „kaderwet”), bepaalt:

„Niemand mag in de hoedanigheid van zelfstandige, als hoofd- of bijberoep een ter uitvoering van deze wet gereglementeerd beroep uitoefenen of er de beroepstitel van voeren, indien hij niet is ingeschreven op het tableau van de beoefenaars van het beroep of op de lijst van de stagiairs of, indien hij gevestigd is in het buitenland, niet de toelating heeft bekomen om het beroep occasioneel uit te oefenen.

Wanneer het gereglementeerd beroep wordt uitgeoefend in het kader van een rechtspersoon, is het voorgaande lid enkel van toepassing op diegene of diegenen van haar bestuurders, zaakvoerders of werkende vennoten, die persoonlijk de gereglementeerde activiteit uitoefenen of die de daadwerkelijke leiding waarnemen van de diensten waar het beroep wordt uitgeoefend. Bij ontstentenis van deze personen is de bepaling van het eerste lid van toepassing op een bestuurder, zaakvoerder of werkend vennoot van de rechtspersoon, die daartoe wordt aangewezen.

[…]”
42

In elk geval is de bevoegde autoriteit gehouden, haar beslissing te motiveren door de redenen aan te geven waarom zij heeft geoordeeld dat op basis van de door de exporteur overgelegde bewijsstukken niet kan worden geconcludeerd dat richtlijn 91/628 is nageleefd. Hiertoe dient deze autoriteit met name de bij haar ingediende documenten objectief te beoordelen en aan te tonen dat zij over deugdelijke gegevens beschikt ten bewijze dat de bij de uitvoerrestitutieaanvraag gevoegde documenten niet het bewijs leveren van de naleving van de relevante bepalingen van richtlijn 91/628. Een dergelijke gemotiveerde beslissing is voor de exporteur met name absoluut noodzakelijk om beroep te kunnen instellen tegen de beschikking houdende volledige of gedeeltelijke afwijzing van zijn aanvraag om uitvoerrestitutie.
§ 270 BGB luidt als volgt:

„(1) In geval van twijfel moet de schuldenaar het geld op eigen risico en op eigen kosten op de woonplaats van de schuldeiser doen toekomen.

(2) Wanneer de schuldvordering in het kader van een handelsactiviteit of een industriële activiteit van de schuldeiser is ontstaan en de handelszaak of het bedrijf van de schuldeiser niet in diens woonplaats is gelegen, komt de plaats waar de handelszaak of het bedrijf van de schuldeiser is gelegen, in de plaats van diens woonplaats.

(3) Wanneer ten gevolge van een verandering van woonplaats of van de plaats van de handelszaak of het bedrijf van de schuldeiser na het ontstaan van de schuld de kosten of het risico van de verzending toenemen, draagt de schuldeiser de extra kosten in het eerste geval en het risico in het tweede geval.

(4) De bepalingen betreffende de plaats van presteren blijven onverlet.”
48

Tot de fundamentele rechten die voor deze bescherming in aanmerking komen behoort het recht op eerbiediging van het privéleven, verankerd in artikel 8 van het EVRM, dat voortvloeit uit de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben en is bevestigd in artikel 7 van het op 7 december 2000 te Nice uitgeroepen Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB C 364, blz. 1) (zie in het bijzonder arresten van 8 april 1992, Commissie/Duitsland, C-62/90, Jurispr. blz. I-2575, punt 23, en 5 oktober 1994, X/Commissie, C-404/92 P, Jurispr. blz. I-4737, punt 17). Blijkens de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens mag het begrip privéleven niet in die zin worden uitgelegd dat de beroeps- of handelsactiviteiten van een natuurlijke persoon of een rechtspersoon zouden zijn uitgesloten (zie Europees Hof voor de rechten van de mens, arresten van 16 december 1992, Niemietz v Duitsland, série A, nr. 251-B, § 29; 16 april 2002, Société Colas Est e.a. v Frankrijk, Recueil des arrêts et décisions 2002-III, § 41, en 28 januari 2003, Peck v Verenigd Koninkrijk, Recueil des arrêts et décisions 2003-I, § 57). Deze activiteiten kunnen de deelname aan een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht omvatten.
47

Dienaangaande heeft de Nederlandse regering in haar schriftelijke opmerkingen benadrukt dat niets eraan in de weg staat dat de nationale autoriteiten afwijken van met name de voorwaarde dat vier maanden moet worden gezoogd op grond van natuurlijke omstandigheden in de zin van artikel 41 van verordening nr. 2419/2001, of van buitengewone omstandigheden in de zin van artikel 48 van deze verordening.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 oktober 2007 – Griekenland / Commissie

(Zaak C‑332/06 P)

„Hogere voorziening – EOGFL – Uitgaven die van financiering zijn uitgesloten wegens onverenigbaarheid met gemeenschapsvoorschriften”

1. Landbouw – EOGFL – Goedkeuring van rekeningen (Verordeningen nr. 729/70 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1287/95, art. 5, lid 2, sub c, vijfde alinea, en nr. 1258/1999, art. 7, lid 4, sub a; verordening nr. 1663/95 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2245/1999, art. 8, lid 1, eerste alinea) (cf. punten 46‑48, 52)

2. Hogere voorziening – Middelen – Toezicht door Hof op juridische kwalificatie van feiten – Toelaatbaarheid (Art. 225 EG) (cf. punt 59)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 20 juni 2006, Griekenland/Commissie (zaak T‑251/04), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep tot nietigverklaring van beschikking 2004/457/EG van de Commissie van 29 april 2004 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie‑ en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht [Kennisgeving geschied onder nummer C(2004) 1706] (PB L 156, blz. 48)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.
Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 tot wijziging van richtlijn 89/655/EEG van de Raad betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (tweede bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) wat Burgenland en Kärnten betreft, en door, wat Niederösterreich betreft, in ieder geval die bepalingen niet binnen die termijn ter kennis van de Commissie te brengen, is de Republiek Oostenrijk de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Hoewel het aan de lidstaten staat de geschikte maatregelen te nemen om hun binnenlandse en buitenlandse veiligheid te verzekeren, volgt daaruit niet dat dergelijke maatregelen volledig aan de toepassing van het gemeenschapsrecht zijn onttrokken. Het Verdrag bevat enkel in de artikelen 30 EG, 39 EG, 46 EG, 58 EG, 64 EG, 296 EG en 297 EG uitdrukkelijke afwijkingen voor situaties waarin de openbare veiligheid op het spel kan staan; deze artikelen betreffen nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen. Daaruit kan geen aan het Verdrag inherent algemeen voorbehoud worden afgeleid op grond waarvan elke uit hoofde van de openbare veiligheid genomen maatregel buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht zou vallen. Erkenning van het bestaan van een dergelijk voorbehoud, los van de specifieke voorwaarden die in de verdragsbepalingen zijn gesteld, zou afbreuk kunnen doen aan de bindende kracht en de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht.

Bovendien moeten de afwijkingen die zijn voorzien in de artikelen 296 EG en 297 EG, net als de afwijkingen van de fundamentele vrijheden, eng worden uitgelegd. Wat meer in het bijzonder artikel 296 EG betreft, ook al maakt dit artikel gewag van maatregelen die een lidstaat noodzakelijk kan achten voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid of van inlichtingen waarvan de verbreiding naar zijn mening strijdig is met die belangen, toch kan het niet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten de bevoegdheid verleent om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken door zich louter op die belangen te beroepen. De lidstaat die artikel 296 EG inroept, moet dus bewijzen dat het voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid noodzakelijk is om gebruik te maken van de in dat artikel voorziene afwijking.

(cf. punten 46-48, 50)