In verband met de eerste vraag dient allereerst te worden nagegaan of verordening nr. 2424/76 enigerlei mogelijkheid biedt tot een uitlegging volgens welke een verhoging van de monetaire compenserende bedragen niet voor lopende contracten zou gelden.

De tekst van de verordening doet er het zwijgen toe. De considerans wijst veeleer in tegenovergestelde richting, voor zover daarin wordt overwogen dat de „bevriezings” -maatregel van verordening nr. 2405/76 een conservatoire maatregel was geweest, in afwachting van een spoedbeslissing van de Raad (dat wil zeggen in afwachting van de door de Commissie voorgestelde beslissing tot devaluatie van het groene pond) en dat de monetaire compenserende bedragen, nu die beslissing niet tot stand was gekomen, moesten worden vastgesteld aan de hand van het in de periode van 22 tot en met 28 september 1976 voor het Engelse pond geconstateerde verschil (dat wil zeggen overeenkomstig 's Raads verordening nr. 974/71).

Daarin ligt ten duidelijkste besloten dat de Commissie, waar de ratio der „bevriezing” was komen te vervallen, tot de normale gang van zaken wilde terugkeren, waartoe zij zich ook verplicht achtte. Waar de inwerkingtreding der verordening vervolgens in het dispositief op woensdag 6 oktober wordt bepaald met de nadere clausule dat de verordening „op verzoek van de betrokkene van toepassing [is] met ingang van 4 oktober . . .”, wordt ongetwijfeld van de gewone gang van zaken afgeweken; maar juist ook daarom zou er voor een uitzondering voor lopende contracten, die eveneens een afwijking zou hebben betekend, een uitdrukkelijke bepaling in andere zin nodig zijn geweest. Kortom, artikel 2 der verordening laat er, naar inhoud en in zijn context geplaatst, geen twijfel over bestaan dat zij bedoeld was voor alle na 6 oktober 1976 te verrichten exporten, ook indien de desbetreffende contracten vóór vaststelling der verordening mochten zijn aangegaan.

Vervolgens dient te worden onderzocht of er, bij stilzwijgen der verordening, een algemeen uitleggingsbeginsel bij te pas mag worden gebracht volgens hetwelk nieuwe, ongunstiger regelingen niet voor reeds lopende contracten gelden. Maar het beginsel dat algemeen erkenning heeft gevonden en door Uw Hof geregeld wordt toegepast, luidt heel anders: verordeningen tot wijziging van eerdere voorschriften zijn, zolang niet uitdrukkelijk het tegendeel is bepaald, van toepassing op de toekomstige gevolgen van feitelijke situaties welke onder vigeur van de eerdere regeling zijn ontstaan (vgl. laatstelijk het arrest van 4 juli 1973, gewezen in de zaak 1/73, Westzucker, Jurispr. 1973, blz. 723).

In de formulering van het beginsel ligt mijns inziens stilzwijgend besloten, dat het niet afdoet aan die andere ongeschreven regel welke eerbiediging van verkregen rechten verlangt. Juist in die zin dient mijns inziens 's Hofs arrest van 18 maart 1975, gewezen in de zaak 78/74, Deuka (Jurispr. 1975, blz. 422, inz. blz. 434) te worden opgevat, in welk arrest het ging om de eerbiediging van feitelijke situaties, ontstaan voor de vaststelling van een verordening waarbij de denatureringspremie voor zachte tarwe was verlaagd (vgl. t.d.a. ook de opmerkingen van de advocaat-generaal Trabucchi in zijn conclusie in de zaak 74/74, CNTA, Jurispr. 1975, blz. 557).

In bedoeld geval had de betrokken onderneming voordat tot wijziging werd overgegaan, de beoogde denatureringsverplichtingen — waartoe zij zich had verbonden — bij het bevoegde interventiebureau aangemeld. De aanmelding gaf die verbintenissen een officieel en stellig karakter, zodat het er voor mocht worden gehouden dat de onderneming er met betrekking tot de door het interventiebureau te nemen maatregelen, een aanspraak op toepassing der op dat tijdstip geldende bedragen aan kon ontlenen. Het mocht er in die gedachtengang, gezien het rechtszekerheidsbeginsel, bij stilzwijgen van de wetgever voor worden gehouden dat een wijzigingsverordening niet gold voor degenen die de voorgenomen denaturering tijdig hadden aangemeld; de uitlegger mag er niet van uitgaan dat de wetgever verkregen rechten heeft willen annuleren. Aldus deed men, met handhaving van de wijzigingsverordening, betrokkene recht wedervaren. In dezelfde zin heeft het Hof zich, om soortgelijke redenen en in sterk verwante omstandigheden, nog duidelijker uitgesproken in het arrest van 25 juni 1975, gewezen in de zaak 5/75, Deuka (Jurispr. 1975, blz. 759 e.v.).

In casu kan er evenwel, naar de raadsman van British Beef ook zelf heeft erkend, in het geheel niet van verkregen rechten worden gesproken.

Er bestaat, kortom, geen enkele aanleiding om verordening nr. 2424/76 uit te leggen in de door de Engelse rechter (in de eerste vraag) omschreven zin.