Tot staving van haar vordering voert verzoekster aan, dat het huren van opslagruimte voor haar meubilair in Brussel een „logische consequentie” was van haar detachering in Yaoende. Na haar verhuizing was er immers geen enkele goede reden meer geweest om har woning in Brussel aan te houden, temeer daar zij nog steeds een woning in haar plaats van herkomst in Zuid-Frankrijk bezat en zij deze plaats ook als het centrum van haar belangen beschouwde. Daar zij haar meubilair niet naar Kameroen mocht meenemen, was de enige oplossing, het in een meubelopslagplaats onder te brengen. Bijgevolg zouden de kosten van deze opslag zijn te beschouwen als uit de detachering voortvloeiende extra kosten, die krachtens artikel 38, sub d, van het Statuut moeten worden vergoed.

De Commissie stelt zich daarentegen op het standpunt, dat deze kosten noch een rechtstreeks gevolg van de detachering zijn, noch als extra kosten in de zin van de betrokken bepaling kunnen worden beschouwd. Zou men deze opvatting niet volgen dan zou men er in ieder geval van moeten uitgaan, dat die, kosten zijn vergoed met de aan verzoekster betaalde toelagen voor dienst overzee en de buitenlandtoelage, alsmede met de inrich-tings- en de herinrichtingsvergoeding van in totaal BFR 266 307.

Om het maar aanstonds te zeggen, ik meen dat wij ons bij de primaire stelling van de Commissie moeten aansluiten. Los van de vraag of verzoekster, gelet op voornoemde contractuele bepalingen, aan artikel 38 enige aanspraak tegenover de Commissie kan ontlenen, volgt namelijk reeds ondubbelzinnig uit de tekst van deze bepaling, dat uitsluitend die kosten moeten worden vergoed, die extra kosten zijn welke voor de ambtenaar uit de detachering voortvloeien.

Van extra kosten kan pas sprake zijn wanneer de ambtenaar dergelijke kosten vóór zijn detachering niet had. Alleen uit een objectieve vergelijking van verzoeksters financiële situatie vóór haar detachering met die tijdens haar detachering kan dan ook blijken of aan dat criterium is voldaan. Maar zoals verzoekster terecht opmerkt kan het daarbij niet de bedoeling zijn, de afzonderlijke elementen waaruit de totale bezoldiging is opgebouwd tot één pakket te bundelen en dan te vergelijken wat onder de streep overblijft; wil men het goed doen, dan mag men alleen díe elementen van de bezoldiging in de vergelijking betrekken, die gezien hun doel ook vergelijkbaar zijn.

Bij een dergelijke vergelijking blijkt, dat wat het basissalaris, de kostwinners- en kindertoelage betreft, de contractuele rechten van verzoekster tegenover de Europese Associatie voor Samenwerking overeenkomen met de door het Ambtenarenstatuut toegekende rechten. Daarenboven had verzoekster bij de Europese Associatie voor Samenwerking contractueel aanspraak op een toelage voor dienst overzee, op een in de plaatselijke valuta uit te betalen buitenlandtoelage alsmede op het kosteloos gebruik van een gemeubileerde woning en zelfs op overneming van de elektriciteitskosten.

Het Ambtenarenstatuut kent daarentegen geen bijzondere compensatie voor de kosten van de woning die een ambtenaar ingevolge artikel 20 van het Statuut in zijn standplaats moet betrekken. Wanneer verzoekster haar woning in Brussel op economisch zonder meer goede gronden heeft opgegeven om haar meubilair, dat zij niet naar Kameroen kon meenemen, tegen lagere kosten op te slaan in een meubelopslagplaats, kan men niet zeggen, dat daaruit voor haar extra woonkosten zijn voortgevloeid. Hierbij dient met name te worden bedacht, dat haar tegelijkertijd in haar nieuwe standplaats kosteloos een gemeubileerde woning ter beschikking werd gesteld. Uiteindelijk heeft zij dus door haar woning op te geven een financieel voordeel behaald, gelijk aan het verschil tussen de huurprijs van die woning en de opslagkosten. Zoals reeds uit de tekst ervan blijkt, is het echter niet de bedoeling van de litigieuze bepaling, een gedetacheerd ambtenaar financieel in een betere positie te brengen dan waarin hij zich voorheen bevond. Het enige wat moet worden voorkomen, is dat hij er door de detachering financieel op achteruit gaat.

Anders dan verzoekster meent, wordt tenslotte bedoeld voordeel ook niet ongedaan gemaakt door het wegvallen van de ontheemdingstoelage. Nog daargelaten dat ter terechtzitting geen absolute duidelijkheid kon worden verkregen over de vraag of verzoekster, die de Franse nationaliteit bezit, tot haar detachering die toelage ontving, kan worden volstaan met de opmerking dat, gelijk het Hof heeft overwogen in de arresten van 20 februari 1975 (zaak 21/74, Airola, Jurispr. 1975, blz. 221) en 16 oktober 1980 (zaak 147/79, Hochstrass, Jurispr. 1980, blz. 3005), de ontheemdingstoelage bedoeld is om de bijzondere lasten en nadelen te compenseren, die aan de indiensttreding bij de Gemeenschappen zijn verbonden voor ambtenaren die niet de nationaliteit van het land van hun standplaats bezitten en die wegens die indiensttreding genoodzaakt zijn van woonplaats te veranderen. Uit deze omschrijving van het doel van de ontheemdingstoelage, die niet moet worden verward met een huisvestingstoelage, volgt dat voor de toekenning van deze toelage geen aanleiding meer bestond toen verzoekster haar woning in de standplaats had opgegeven en de bijzondere lasten van de dienst overzee gecompenseerd werden door een reeks andere bijzondere toelagen, die tezamen in ieder geval hoger waren dan de ontheemdingstoelage.

Uit het voorgaande volgt verder, om nog een argument tegen de gegrondheid van de vordering te noemen, dat de kosten van de meubelopslag niet door de detachering, doch enkel naar aanleiding van de detachering zijn ontstaan. De ingeroepen bepaling kan echter niet tot doel hebben, alle kosten die op een of-andere wijze meer of minder nauw verband houden met een detachering te vergoeden. Om de werkingssfeer van de bepaling te begrenzen, moet worden verlangd dat de kosten het gevolg van de detachering zijn en in het belang van de dienst noodzakelijk zijn. Uitgaven die uitsluitend zijn gedaan om verzoekster grotere besparingen mogelijk te maken, voldoen echter niet aan deze eisen.