ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zo verlangt dit beginsel dat de Commissie, wanneer zij een maatregel als een steunmaatregel aanmerkt, aangeeft waarom de betrokken maatregel volgens haar binnen de werkingssfeer van artikel 87, lid 1, EG valt. Zelfs wanneer reeds uit de omstandigheden waaronder de steun is verleend, duidelijk blijkt dat deze steun het handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig kan beïnvloeden en de mededinging kan vervalsen of dreigt te vervalsen, dient de Commissie in de motivering van haar beschikking deze omstandigheden op zijn minst aan te geven.

De door artikel 253 EG verlangde motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de gelaakte handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens, feitelijk en rechtens, in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de eisen van artikel 253 EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen.

Om een nationale maatregel als staatssteun te kunnen kwalificeren, behoeft niet te worden vastgesteld of de steun het handelsverkeer tussen lidstaten werkelijk beïnvloedt en de mededinging daadwerkelijk vervalst, maar behoeft enkel te worden onderzocht of de steunmaatregelen dat handelsverkeer ongunstig kunnen beïnvloeden en de mededinging kunnen vervalsen. Wat meer in het bijzonder de voorwaarde van ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen lidstaten betreft, moet de toekenning van steun door een lidstaat in de vorm van een belastingverlichting aan bepaalde belastingplichtigen worden geacht het handelsverkeer ongunstig te kunnen beïnvloeden en bijgevolg deze voorwaarde te vervullen, wanneer deze belastingplichtigen een economische activiteit uitoefenen die handelsverkeer tussen de lidstaten meebrengt, of wanneer niet kan worden uitgesloten dat zij concurreren met in een andere lidstaat gevestigde ondernemers. Wanneer steun van een lidstaat de positie van een onderneming ten opzichte van andere concurrerende ondernemingen in het intracommunautaire handelsverkeer versterkt, moet dit handelsverkeer bovendien worden geacht door de steun te worden beïnvloed. Wat dit aangaat, kan de omstandigheid dat een sector van de economie op gemeenschapsniveau is geliberaliseerd, een rol spelen bij de vaststelling van een werkelijke of potentiële weerslag van de steun op de mededinging alsmede van het effect van de steun op het handelsverkeer tussen de lidstaten.

(cf. punten 50-53)
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 september 2008 — Armacell/BHIM

(Zaak C-514/06 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ARMAFOAM — Ouder gemeenschapsmerk NOMAFOAM — Relatieve weigeringsgrond — Overeenstemmende tekens — Bestaan van relatieve weigeringsgrond in deel van grondgebied van Europese Gemeenschap”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Ouder merk dat gemeenschapsmerk is (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b, en 108, lid 2, sub b) (cf. punten 58, 62)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 10 oktober 2006, Armacell/BHIM (T-172/05), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep ingesteld door de aanvrager van het woordmerk„ARMAFOAM” voor waren van klasse 20 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 552/2004-1 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 23 februari 2005 houdende vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling tot afwijzing van de oppositie ingesteld door de houder van het gemeenschapswoordmerk „NOMAFOAM” voor waren van de klassen 11, 19, 20, 27 en 28

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Armacell Enterprise GmbH wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 september 2008 — Armacell/BHIM

(Zaak C-514/06 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ARMAFOAM — Ouder gemeenschapsmerk NOMAFOAM — Relatieve weigeringsgrond — Overeenstemmende tekens — Bestaan van relatieve weigeringsgrond in deel van grondgebied van Europese Gemeenschap”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Ouder merk dat gemeenschapsmerk is (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b, en 108, lid 2, sub b) (cf. punten 58, 62)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 10 oktober 2006, Armacell/BHIM (T-172/05), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep ingesteld door de aanvrager van het woordmerk„ARMAFOAM” voor waren van klasse 20 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 552/2004-1 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 23 februari 2005 houdende vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling tot afwijzing van de oppositie ingesteld door de houder van het gemeenschapswoordmerk „NOMAFOAM” voor waren van de klassen 11, 19, 20, 27 en 28

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
1)

Door niet overeenkomstig de artikelen 2, lid 1, en 4, leden 2 tot en met 4, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk zijn om te verzekeren dat, alvorens een vergunning wordt verleend, projecten die aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben en vallen onder de categorieën projecten bedoeld in bijlage II, punt 1, sub a tot en met c, en f, bij deze richtlijn, worden onderworpen aan een vergunningprocedure en aan een milieueffectbeoordeling overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 10 van deze richtlijn, is Ierland de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Verder omvat het vereiste van onpartijdigheid twee elementen. Om te beginnen dient de rechterlijke instantie onpartijdig te zijn in subjectieve zin, dat wil zeggen dat geen van haar leden blijk mag geven van partijdigheid of persoonlijke vooringenomenheid; deze persoonlijke onpartijdigheid wordt vermoed tot bewijs van het tegendeel. Voorts moet zij onpartijdig zijn in objectieve zin, dat wil zeggen voldoende waarborgen bieden om elke gerechtvaardigde twijfel dienaangaande uit te sluiten. Het feit dat een en dezelfde rechter zitting houdt in twee rechtsprekende formaties die achtereenvolgens kennis hebben genomen van dezelfde zaak, kan op zich, los van elk ander objectief element, geen twijfel over de onpartijdigheid van de rechterlijke instantie doen rijzen.

Wanneer de Commissie in een beschikking tot de conclusie komt dat een door een klager ter discussie gestelde steunmaatregel niet bestaat, is zij hoe dan ook gehouden de klager voldoende duidelijk uiteen te zetten waarom de in zijn klacht aangevoerde gegevens feitelijk en rechtens niet volstonden om staatssteun aan te tonen. De Commissie hoeft evenwel geen standpunt in te nemen over gegevens die kennelijk niet ter zake dienend, zonder betekenis of duidelijk bijkomstig zijn. Verder moet de wettigheid van een beschikking inzake steunmaatregelen worden beoordeeld aan de hand van de gegevens waarover de Commissie kon beschikken op het ogenblik waarop zij deze beschikking gaf.

Het feit dat een beschikking van de Commissie een van de eerste is waarin de complexe staatssteunrechtelijke kwestie wordt behandeld van de berekening van de kosten van de bijstand die een op een gereserveerde markt actieve moedermaatschappij verleent aan haar dochtermaatschappij, die niet op een dergelijke markt opereert, impliceert op zich niet dat in de motivering uitvoerig moet worden ingegaan op de berekening van deze kosten indien de Commissie van mening is dat de argumenten van de klager dienaangaande in beginsel onjuist zijn. Indien deze benadering door de Commissie zelf onjuist was, zou deze omstandigheid invloed kunnen hebben op de juistheid van de litigieuze beschikking, maar niet op de formele regelmatigheid ervan. Het feit dat de motivering van de beschikking van de Commissie op de gronden van de klacht moet zijn afgestemd, kan niet met zich brengen dat deze laatste alle argumenten moet verwerpen die ter ondersteuning van deze gronden zijn aangevoerd. Zij kan volstaan met een uiteenzetting van de feiten en de juridische overwegingen die in het bestek van haar beschikking van wezenlijk belang zijn. Wat de door de Commissie gebruikte economische en boekhoudkundige begrippen, de aard van de onderzochte kosten en de stappen van de gemaakte financiële berekeningen betreft, die ingewikkelde technische beoordelingen betreffen, zou het overdreven zijn voor elke technische keuze of voor elk cijfer waarop deze redenering gebaseerd is, een specifieke motivering te verlangen, wanneer deze beschikking de redenering van de Commissie voldoende duidelijk tot uitdrukking doet komen en dus de mogelijkheid biedt om de juistheid ervan achteraf voor de bevoegde rechter te betwisten.

(cf. punten 89-90, 94, 96, 108)
Zaak C-207/06

Schwaninger Martin Viehhandel — Viehexport

tegen

Zollamt Salzburg, Erstattungen

(verzoek van de Unabhängige Finanzsenat Salzburg-Aigen om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EG) nr. 615/98 — Restituties bij uitvoer — Welzijn van levende runderen tijdens vervoer — Richtlijn 91/628/EEG — Toepasselijkheid van voorschriften inzake bescherming van dieren tijdens vervoer — Voorschriften betreffende reis- en rusttijden alsmede betreffende zeevervoer van runderen naar plaats buiten Gemeenschap — Voederen en drenken van dieren tijdens vervoer”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 28 februari 2008 I - 5564

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 juli 2008 I - 5582

Samenvatting van het arrest

Artikel 1 van verordening nr. 615/98 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan, mag niet in die zin worden uitgelegd dat punt 48, sub 7-b, van de bijlage bij richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425 en 91/496, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, moet worden toegepast op het geval van zeevervoer waarbij een verbinding wordt verzorgd tussen een plaats in de Europese Gemeenschap en een plaats in een derde land, middels voertuigen die worden ingescheept zonder dat de dieren worden gelost. Genoemd punt 48, punt 7-b, is immers van toepassing op vervoer per veerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Gemeenschap, welk vervoer per definitie in staat moet zijn om aan de bij dit punt opgelegde voorwaarden te voldoen. (cf. punten 24, 26, dictum 1)

Punt 48, sub 7-a, van de bijlage bij richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425 en 91/496, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, moet aldus worden uitgelegd dat in het geval van zeevervoer waarbij een verbinding wordt verzorgd tussen een plaats in de Europese Gemeenschap en een plaats in een derde land, middels voertuigen die worden ingescheept zonder dat de dieren worden gelost, de duur van het vervoer niet in aanmerking hoeft te worden genomen indien de dieren worden vervoerd overeenkomstig de voorwaarden sub 3 en 4 van dat punt 48, met uitzondering van de reistijden en rusttijden. Indien dat het geval is, kan een nieuw tijdvak van vervoer over de weg onmiddellijk na de ontscheping van het voertuig in de haven van het derde land van bestemming ingaan, overeenkomstig het bepaalde sub 4-d, van dat punt 48. (cf. punt 35, dictum 2)
Gevoegde zaken C-147/06 en C-148/06

SECAP SpA

en

Santorso Soc. coop. arl

tegen

Comune di Torino

(verzoeken van de Consiglio di Stato om een prejudiciële beslissing)

„Overheidsopdrachten voor uitvoering van werken — Gunning van opdrachten — Abnormaal lage inschrijvingen — Regels voor uitsluiting — Opdrachten voor werken die onder drempels van richtlijnen 93/37/EEG en 2004/18/EG blijven — Verplichtingen van aanbestedende dienst die voortvloeien uit fundamentele beginselen van gemeenschapsrecht”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 27 november 2007 I - 3567

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 15 mei 2008 I - 3583

Samenvatting van het arrest

Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit

(Art. 12 EG, 43 EG en 49 EG)

De fundamentele regels van het EG-Verdrag inzake de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten alsmede het algemene verbod van discriminatie verzetten zich tegen een nationale regeling die de aanbestedende diensten, wat opdrachten betreft met een waarde beneden de drempel van artikel 6, lid 1, sub a, van richtlijn 93/37, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/52, en met een duidelijk grensoverschrijdend belang, dwingend ertoe verplicht om ingeval meer dan vijf geldige inschrijvingen zijn ingediend, automatisch de inschrijvingen uit te sluiten die volgens een in deze regeling vastgelegd mathematisch criterium in verhouding tot het uit te voeren werk abnormaal laag worden geacht, zonder dat die aanbestedende diensten een mogelijkheid wordt gelaten om de samenstelling van deze inschrijvingen te onderzoeken door de betrokken inschrijvers om preciseringen daarover te verzoeken. Dit zou niet het geval zijn indien in een nationale of lokale regeling dan wel door de betrokken aanbestedende dienst, op grond van een excessief groot aantal inschrijvingen waardoor de aanbestedende dienst zou kunnen worden gedwongen tot een contradictoire verificatie van een dusdanig groot aantal inschrijvingen dat dit zijn administratieve mogelijkheden te buiten zou gaan, of de verwezenlijking van het project in gevaar zou kunnen komen wegens de vertraging die deze verificatie met zich zou kunnen brengen, een redelijke drempel zou worden vastgesteld waarboven abnormaal lage inschrijvingen automatisch zouden worden uitgesloten.

(cf. punt 35 en dictum)
In het kader van de door de Raad op basis van artikel 202, derde streepje, EG aan de Commissie verleende bevoegdheden, waarvan de grenzen met name worden beoordeeld aan de hand van de algemene hoofddoelen van de betrokken regeling, is de Commissie bevoegd alle maatregelen te treffen die nodig of nuttig zijn voor de uitvoering van de basisregeling, voor zover deze niet in strijd zijn met de basisregeling.

Beschikking 2005/717 van de Commissie tot wijziging, met het oog op aanpassing aan de technische vooruitgang, van de bijlage bij richtlijn 2002/95 betreffende beperking van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur, die met name vrijstelling heeft verleend voor alle polymeertoepassingen van decabromodifenylether (deca-BDE), is gebaseerd op deze richtlijn en met name op artikel 5, lid 1, sub b, ervan, dat de voorwaarden voor ontheffing van bepaalde stoffen en onderdelen, waaronder deca-BDE, van genoemde apparatuur, van het door artikel 4, lid 1, van deze richtlijn geformuleerde verbod preciseert en derhalve strikt moet worden uitgelegd.

Genoemde beschikking, die neerkomt op een algemene ontheffing voor het gebruik van deca-BDE in elektrische en elektronische apparatuur, is vastgesteld zonder inachtneming van de door de gemeenschapswetgever in genoemd artikel 5, lid 1, van richtlijn 2002/95 gestelde voorwaarden, en gaat in tegen de door genoemde wetgever beoogde doelstelling, namelijk een principieel verbod op de in deze richtlijn vermelde onderdelen. Aldus heeft de Commissie met de vaststelling van genoemde beschikking, voor zover deze betrekking heeft op de ontheffing voor deca-BDE, genoemd artikel 5, lid 1, geschonden.

(cf. punten 52-53, 56, 71, 76, 78)
Artikel 23, lid 1, van verordening nr. 4253/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van verordening nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2082/93, schept voor de lidstaten, zonder dat een bevoegdheidsattributie naar nationaal recht noodzakelijk is, een verplichting om als gevolg van misbruik of nalatigheid verloren middelen terug te vorderen.

De terugvordering van als gevolg van misbruik of nalatigheid verloren middelen moet geschieden op grond van artikel 23, lid 1, van verordening nr. 4253/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van verordening nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2082/93, en volgens de modaliteiten van het nationale recht, mits de toepassing van dit recht geen afbreuk doet aan de toepassing en de werkzaamheid van het gemeenschapsrecht en niet tot gevolg heeft dat de terugvordering van de op onregelmatige wijze toegekende gelden nagenoeg onmogelijk wordt gemaakt. Het staat aan de nationale rechter om de toepassing van het gemeenschapsrecht ten volle te verzekeren door indien nodig een nationale bepaling die hieraan in de weg staat, buiten toepassing te laten of uit te leggen. De nationale rechter kan de gemeenschapsrechtelijke beginselen van rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen toepassen bij de beoordeling van het gedrag van zowel de begunstigde van de verloren middelen als de betrokken bestuursorganen, op voorwaarde dat ten volle rekening wordt gehouden met het belang van de Europese Gemeenschap. Het feit dat de begunstigde van de middelen een publiekrechtelijke rechtspersoon is, is daarbij irrelevant.

(cf. punt 59, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Motorvoertuig van type „pick-up”

Samenvatting

Pick-ups die bestaan uit enerzijds een gesloten cabine die dienstdoet als passagiersruimte waarbij zich achter de zitplaats of ‑bank van de bestuurder opklapbare of uitneembare zetels met driepuntsgordels bevinden, en anderzijds uit een van de cabine afgescheiden laadbak die niet hoger is dan 50 centimeter, die alleen aan de achterzijde kan worden opengemaakt en die geen voorzieningen heeft voor het vasthechten van een lading, die zijn voorzien van een zeer luxueus interieur met vele opties (met name elektrisch verstelbare lederen zetels, elektrisch bedienbare spiegels en ramen en een stereo-installatie met CD-speler), een ABS-remsysteem, een automatische versnelling en een benzinemotor met een cilinderinhoud van 4 tot 8 liter met een zeer hoog brandstofverbruik, vierwielaandrijving en luxueuze „sport”-velgen, volgens het algemene aanzien en de algemene kenmerken ervan moeten worden ingedeeld onder post 8703 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij de verordeningen nrs. 3115/94, 3009/95 en 1734/96.

(cf. punt 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub b)

Samenvatting

Artikel 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat een rechtsbetrekking, in het kader waarvan aan een subject voor een bepaalde tijd en tegen betaling het al dan niet exclusieve recht wordt verleend op het gebruik van een openbaar goed, namelijk gebieden van het maritieme domein, onder het begrip „verhuur van onroerende goederen” in de zin van dat artikel valt. Het fundamentele kenmerk van die rechtsbetrekking, die zij gemeen heeft met de verhuur van een onroerend goed, bestaat immers in het tegen betaling ter beschikking stellen van oppervlakte, namelijk een deel van het maritieme domein, waarbij de medecontractant het recht wordt gegarandeerd om het te gebruiken en om elke andere persoon van dat recht uit te sluiten. Met het oog op de eerbiediging van het beginsel van neutraliteit van de belasting over de toegevoegde waarde alsmede van het vereiste van een coherente toepassing van de bepalingen van de Zesde richtlijn, met name die betreffende de vrijstellingen, moet die betrekking dus worden gelijkgesteld met een verhuur van onroerende goederen in de zin van artikel 13, B, sub b, van die richtlijn.

(cf. punten 34‑36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking

(Art. 28 EG en 30 EG; richtlijn 91/414 van de Raad)

Samenvatting

Een lidstaat mag de parallelinvoer van een gewasbeschermingsmiddel uit een andere lidstaat, waar voor het product reeds een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven, aan een vereenvoudigde procedure voor een vergunning voor het in de handel brengen onderwerpen, wanneer een landbouwer het product alleen invoert voor de behoeften van zijn bedrijf, waarbij de aldus afgegeven vergunning voor het in de handel brengen gebonden is aan de persoon van de betrokken marktdeelnemer.

Ter bescherming van het vrije verkeer van goederen vereist het evenredigheidsbeginsel evenwel dat de regelgeving inzake het in de handel brengen van gewasbeschermingsmiddelen slechts wordt toegepast voor zover zulks noodzakelijk is ter verwezenlijking van het rechtmatige streven, het milieu en de gezondheid van mens en dier te beschermen. Aan deze vergunning voor het in de handel brengen kan niet de voorwaarde worden verbonden dat het ingevoerde product wordt aangeduid met het eigen merk van de betrokken marktdeelnemer, wanneer deze laatste een landbouwer is die alleen voor de behoeften van zijn eigen bedrijf tot de parallelinvoer overgaat. Voor deze toelating mag voorts geen heffing worden geïnd die niet in verhouding staat tot de kosten van de voor het onderzoek van de vergunningaanvraag noodzakelijke controle en administratieve stappen. Een forfaitaire berekening van die kosten is evenwel toegestaan mits het evenredigheidsbeginsel in acht wordt genomen.

(cf. punten 37, 50 en dictum)