ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
A)

Verklaren dat de Helleense Republiek: — de verplichting niet is nagekomen die op haar rust krachtens artikel 13 van richtlijn 2008/50/EG (1), gelezen in samenhang met bijlage XI bij deze richtlijn, doordat zij sinds 2010 systematisch en continu de jaarlijkse grenswaarden voor stikstofdioxide in de agglomeratie Athene (EL0003) heeft overschreden; — door niet vanaf 11 juni 2010 de nodige maatregelen vast te stellen om ervoor te zorgen dat de jaarlijkse NO2-grenswaarde in de agglomeratie Athene (EL0003) wordt nageleefd, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 23, lid 1, van richtlijn 2008/50 (juncto bijlage XV, punt A, bij deze richtlijn), en in het bijzonder de in artikel 23, lid 1, tweede alinea, van deze richtlijn neergelegde verplichting om passende maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de periode van overschrijding zo kort mogelijk is.
1)

Kan artikel 14, lid 1, onder a), eerste zin, van richtlijn 2003/96/EG (1), voor zover het bepaalt dat elektriciteit die wordt gebruikt voor de productie van elektriciteit is vrijgesteld van belasting, gelet op artikel 21, lid 3, tweede volzin, van richtlijn 2003/96 aldus worden uitgelegd dat deze vrijstelling ook geldt voor handelingen waarbij energieproducten in dagbouwmijnen worden gewonnen en in elektriciteitscentrales geschikt worden gemaakt voor gebruik in elektriciteitscentrales, zoals het breken, verwijderen van vreemde bestanddelen en vergruizen tot de voor de werking van de ketel vereiste grootte?
—

verklaring dat de Republiek Polen, 1) door te vereisen dat uiterlijk op 18 juli 2024 actieplannen worden opgesteld voor gebieden waar de toelaatbare grenswaarden voor geluid niet worden overschreden, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2002/49 van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai (1); 2) door niet te vereisen dat de actieplannen een overzicht bevatten van de overeenkomstig artikel 8, lid 7, van richtlijn 2002/49 georganiseerde openbare raadplegingen en van de maatregelen die de bevoegde instanties in de eerstvolgende vijf jaar voornemens zijn te nemen om stille gebieden te beschermen, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens punt 1, zevende en negende streepje, van bijlage V bij deze richtlijn op haar rusten; 3) door geen actieplannen op te stellen voor de 20 belangrijke spoorwegen die in bijlage A.3 bij het beroepschrift worden beschreven, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 8, lid 2, van richtlijn 2002/49 op haar rusten; 4) door geen actieplannen op te stellen voor de 290 belangrijke wegen die in bijlage A.4 bij het beroepschrift worden beschreven, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 8, lid 2, van richtlijn 2002/49 op haar rusten, en 5) door geen samenvattingen van de actieplannen in te dienen voor de 20 belangrijke spoorwegen die in bijlage A.3 bij het beroepschrift worden beschreven en de 290 belangrijke wegen die in bijlage A.4 bij het beroepschrift worden beschreven, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 10, lid 2, van richtlijn 2002/49, gelezen in samenhang met bijlage VI daarbij, op haar rusten;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 5 augustus 2021 — Euler Hermes SA Magyarországi Fióktelepe / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Zaak C-482/21)

(2021/C 471/28)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Euler Hermes SA Magyarországi Fióktelepe

Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Prejudiciële vraag

Verzetten de beginselen van evenredigheid, fiscale neutraliteit en doeltreffendheid — met name gelet op het feit dat lidstaten geen hogere btw mogen heffen dan het bedrag dat de leverancier of dienstverrichter voor de betrokken handeling daadwerkelijk heeft ontvangen –, alsmede de in artikel 135, lid 1, onder a), van de btw-richtlijn (1) gewaarborgde vrijstelling — gelet in het bijzonder op het vereiste om deze handeling als één enkele vrijgestelde handeling te behandelen, onder verwijzing naar de uitgangspunten die advocaat-generaal P. Mengozzi in de punten 35, 37 en 53 van zijn conclusie in zaak C-242/08, Swiss Re, heeft uiteengezet –, alsook het vereiste om het vrije verkeer van diensten en kapitaal binnen de interne markt te waarborgen, zich tegen een praktijk van een lidstaat volgens welke de verlaging van de maatstaf van heffing die artikel 90, lid 1, van de btw-richtlijn voorschrijft in geval van definitieve niet-betaling, niet van toepassing is op de verzekeraar die in het kader van de verzekering van schuldvorderingen de verzekerde bij het intreden van het risico (niet-betaling door de klant van de verzekerde) een vergoeding, mede omvattende de maatstaf van heffing en de verschuldigde btw, heeft betaald, als gevolg waarvan de vordering met alle daaraan verbonden executoire rechten krachtens de verzekeringsovereenkomst op de verzekeraar is overgegaan, in de volgende omstandigheden:

(i) op het moment dat de betrokken vorderingen oninbaar zijn geworden, stond de nationale wetgeving een verlaging van de maatstaf van heffing voor oninbare vorderingen in het geheel niet toe, en

(ii) vanaf het moment dat duidelijk werd dat dit verbod in strijd is met het Unierecht en tot op heden sluit het nationale positieve recht de verrichter van de oorspronkelijke levering (de verzekerde) stelselmatig uit van de teruggaaf van btw over de oninbare vordering op grond dat hij dat bedrag reeds van de verzekeraar heeft teruggekregen, en

(iii) de verzekeraar kan aantonen dat zijn vordering op de schuldenaar definitief oninbaar is geworden?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
3)

Moet in een dergelijk geval de indeling van het product als geneesmiddel of als medisch hulpmiddel geschieden op basis van een algehele beoordeling waarbij ook de andere eigenschappen van het product en alle overige omstandigheden in aanmerking worden genomen, of moet het product, indien het bestemd is om te worden aangewend voor preventie, behandeling of verlichting van ziekten, worden beschouwd als een geneesmiddel naar aandiening in de zin van artikel 1, punt 2, onder a), van richtlijn 2001/83/EG (2), ongeacht of al dan niet een specifieke geneeskrachtige werking wordt geclaimd?
2)

Indien ook het Hof van Justitie zou oordelen dat het Terugtrekkingsakkoord een internationale handeling is, heeft het Gerecht geen rekening gehouden met artikel 275 VWEU waarin de bevoegdheid van het Hof slechts wordt uitgesloten voor bepaalde handelingen die verband houden met “de bepalingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid”. Het Gerecht heeft dus de artikelen 263 en 275 VWEU op een onjuiste manier samen gelezen. Uit de gecombineerde lezing van die artikelen volgt namelijk dat het Hof bevoegd is voor alle regelgevingshandelingen die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen behalve die handelingen die zijn vastgesteld op grond van de bepalingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Uit de artikelen 23 en 26 VWEU volgt dat het Terugtrekkingsakkoord noch wat de inhoud, noch wat de procedure betreft, valt onder het gemeenschappelijk buitenlands of veiligheidsbeleid.
C 462/24

Hogere voorziening ingesteld op 31 maart 2021 door 12seasons GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 20 januari 2021 in zaak T-329/19, 12seasons / EUIPO — Société immobilière et mobilière de Montagny (BE EDGY BERLIN)

(Zaak C-211/21 P)

(2021/C 462/26)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: 12seasons GmbH (vertegenwoordiger: M. Gail, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Société immobilière et mobilière de Montagny

Bij beschikking van 1 september 2021 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) geoordeeld dat de hogere voorziening niet toegelaten is en dat 12seasons GmbH haar eigen kosten zal dragen.
1)

Hebben artikel 18, lid 1, artikel 26, lid 1, en artikel 46 van richtlijn 2007/46/EG (1) junctis de artikelen 4, 5 en 13, van verordening (EG) nr. 715/2007 (2) ook tot doel de belangen van individuele kopers van motorvoertuigen en hun vermogen te beschermen? Behoort daartoe ook het belang van een individuele koper van een voertuig dat hij geen voertuig koopt dat niet in overeenstemming is met de vereisten van het Unierecht, in het bijzonder een voertuig dat is uitgerust met een verboden manipulatie-instrument als bedoeld in artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007?
1)

Moet artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon — een in hydraulische en pneumatische machines gespecialiseerde werktuigbouwkundig ingenieur (die beroepsmatig geen handelsactiviteiten verricht en met name niet de activiteit van het aankopen van goederen en diensten om deze weder te verkopen of een bemiddelingsactiviteit verricht) — die met een handelsonderneming (een verkoper) een toetredingsovereenkomst heeft gesloten, uit hoofde waarvan deze natuurlijke persoon het recht heeft om deel te nemen aan de door deze handelsonderneming opgezette inkooporganisatie in de vorm van het Lyoness-systeem (een systeem dat inkomsten in de vorm van inkoopkortingen, commissies en andere gunstige voordelen in het vooruitzicht stelt), goederen en diensten aan te kopen bij handelaren die een contractuele relatie met die onderneming hebben (zogenoemde handelspartners van Lyoness), en bij andere personen (zogeheten potentiële vaste klanten) aan bemiddeling te doen in het kader van het Lyoness-systeem, in weerwil van een contractueel beding volgens hetwelk op de contractuele relatie tussen Lyoness en de klant, ongeacht de woonplaats van de klant, uitsluitend het Zwitserse recht van toepassing is, als een “consument” in de zin van die bepaling kan worden beschouwd ten behoeve van een doeltreffende bescherming van de consument?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Bremen (Duitsland) op 15 juli 2021 — X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen

(Zaak C-431/21)

(2021/C 401/06)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Bremen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: X GmbH & Co. KG

Verwerende partij: Finanzamt Bremen

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 43 VEG en artikel 49 VWEU, waarin de vrijheid van vestiging wordt gewaarborgd (of artikel 49 VEG en artikel 56 VWEU, waarin de vrijheid van dienstverrichting wordt gewaarborgd), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling volgens welke de belastingplichtige in situaties die verband houden met grensoverschrijdende transacties verplicht is om gegevens betreffende de aard en inhoud van zijn commerciële relaties met nauw verbonden personen te registreren, met inbegrip van de economische en juridische gronden voor een met de nauw verbonden personen in overeenstemming met het arm’s-length-beginsel gesloten overeenkomst over prijzen en andere commerciële voorwaarden, en die erin voorziet dat, wanneer de belastingplichtige bedoelde geregistreerde gegevens niet overlegt wanneer de belastingadministratie daarom verzoekt of wanneer de overgelegde geregistreerde gegevens in wezen onbruikbaar zijn, niet alleen het weerlegbare vermoeden bestaat dat zijn in Duitsland belastbare inkomen, dat aan de hand van deze geregistreerde gegevens moet worden vastgesteld, hoger is dan het door hem aangegeven inkomen en, indien de belastingdienst in dergelijke gevallen een raming moet maken en dit inkomen slechts binnen een bepaald kader en met name alleen aan de hand van prijsklassen kan worden vastgesteld, dit kader ten nadele van de belastingplichtige kan worden benut, maar bovendien een toeslag moet worden vastgesteld die ten minste 5 percent en ten hoogste 10 percent van het vastgestelde extra bedrag aan inkomen doch ten minste 5 000 EUR en in het geval van te late overlegging van bruikbare geregistreerde gegevens maximaal 1 000 000 EUR en ten minste 100 EUR voor elke volledige dag vertraging bedraagt, waarbij van de vaststelling van een toeslag alleen kan worden afgezien wanneer de niet-nakoming van de registratieverplichtingen verschoonbaar is of wanneer de fout slechts gering is?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Moeten de in artikel 160, lid 1, van verordening 2018/1046 en in artikel 102, lid 1, van verordening nr. 966/2012 verankerde beginselen van transparantie, evenredigheid, gelijke behandeling en non-discriminatie aldus worden uitgelegd dat deze bij de aanbesteding van een overheidsopdracht niet in de weg staan aan een volledige beperking van de mededinging door een onderhandelingsprocedure zonder voorafgaande bekendmaking, wanneer het voorwerp van de overheidsopdracht geen specifieke kenmerken heeft die objectief gezien ertoe nopen dat deze alleen wordt uitgevoerd door de ondernemer die is uitgenodigd voor onderhandelingen? Moeten met name artikel 160, leden 1 en 2, juncto artikel 164, lid 1, onder d), van verordening 2018/1046 en artikel 102, leden 1 en 2, juncto artikel 104, lid 1, onder d), van verordening nr. 966/2012 aldus worden uitgelegd dat deze niet in de weg staan aan een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, die inhoudt dat de aanbestedende dienst na de stopzetting van een aanbestedingsprocedure op grond dat de enige ingediende inschrijving ongeschikt is, slechts één ondernemer tot deelneming aan een onderhandelingsprocedure zonder voorafgaande bekendmaking kan uitnodigen, wanneer het voorwerp van de overheidsopdracht geen specifieke kenmerken heeft die objectief gezien ertoe nopen dat deze alleen wordt uitgevoerd door de ondernemer die is uitgenodigd voor de onderhandelingen?
Hogere voorziening ingesteld op 15 juli 2021 door ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S, Danske Fragtmænd A/S tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 5 mei 2021 in zaak T-561/18, ITD en Danske Fragtmænd / Commissie

(Zaak C-442/21 P)

(2021/C 382/25)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S, Danske Fragtmænd A/S (vertegenwoordiger: L. Sandberg-Mørch, advokat)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Jørgen Jensen Distribution A/S, Dansk Distribution A/S, Koninkrijk Denemarken

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van 5 mei 2021 in zaak T-561/18, voor zover het Gerecht daarbij de middelen van rekwirantes heeft afgewezen dat de Commissie ernstige moeilijkheden had ondervonden om tot de conclusie te komen dat de compensatie voor de universeledienstverplichting in de postsector (hierna: “UDV”) verenigbare steun vormde; dat de Commissie ernstige moeilijkheden had ondervonden om vast te stellen dat de staatsgarantie bestaande steun was, en dat de Commissie ook ernstige moeilijkheden had ondervonden met betrekking tot haar beoordeling van de verkeerde toewijzing van kosten;

— verwijzing van verweerster in hogere voorziening in haar eigen kosten en in die van rekwirantes.

Middelen en voornaamste argumenten

1. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en heeft de feiten onjuist opgevat door te oordelen dat de Commissie geen ernstige moeilijkheden had ondervonden voor de uitsluiting van de immateriële voordelen (bestaande in de reputatie van de onderneming en de alomtegenwoordigheid) die Post Danmark als gevolg van de UDV genoot, van de Net Avoided Cost-methode.

2. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie geen ernstige moeilijkheden had ondervonden toen zij de steun verenigbaar verklaarde op grond van de DAEB-kaderregeling voor het uitvoeren van de verplichting tot het verrichten van de UDV, maar vervolgens de steun voor de kosten van het ontslaan van werknemers in het kader van de omvorming/herstructurering van Post Danmark goedkeurde.
2)

Indien die eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord: dient artikel 12, lid 3, van richtlijn 2014/24/EU aldus te worden uitgelegd dat aan de voorwaarde dat een aanbestedende dienst, in casu een openbare huisvestingsmaatschappij, is vertegenwoordigd in de besluitvormingsorganen van de gecontroleerde rechtspersoon, in casu een intercommunale coöperatieve vennootschap, is voldaan louter op grond dat een persoon die in zijn hoedanigheid van gemeenteraadslid van een andere deelnemende aanbestedende dienst, in casu een gemeente, zitting heeft in de raad van bestuur van die intercommunale coöperatieve vennootschap, vanwege uitsluitend feitelijke omstandigheden en zonder juridisch gegarandeerde vertegenwoordiging ook bestuurder blijkt te zijn van de openbare huisvestingsmaatschappij, terwijl de gemeente (niet-exclusieve) aandeelhouder is van zowel de gecontroleerde entiteit (intercommunale coöperatieve vennootschap) als van de openbare huisvestingsmaatschappij?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 7 juli 2021 — VP Capital NV tegen Belgische Staat, andere partijen: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

(Zaak C-414/21)

(2021/C 368/10)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: VP Capital NV

Verweerder: Belgische Staat

Andere partijen: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

Prejudiciële vraag

Wordt de vrijheid van vestiging zoals gewaarborgd door artikel 49 VWEU geschonden door een nationale regeling zoals hier aan de orde in die mate dat zij tot gevolg heeft dat een Luxemburgse vennootschap die in Luxemburg waardeverminderingen op aandelen boekt en deze waardeverminderingen weliswaar principieel in mindering van haar fiscaal resultaat brengt, maar niet daadwerkelijk van haar fiscaal resultaat kan aftrekken wegens het bestaan van een fiscale verliespositie, na verplaatsing van haar statutaire zetel naar België, op de terugname van die waardeverminderingen in België wordt belast, tenzij de waardestijgingen die achter die terugname schuil gaan op een onbeschikbare rekening van het passief worden geboekt, terwijl een Belgische vennootschap die in België waardeverminderingen op aandelen heeft geboekt, op de terugname van die waardeverminderingen niet wordt belast, op voorwaarde dat de waardeverminderingen voorheen niet in mindering van het Belgisch fiscaal resultaat werden gebracht, zonder dat de waardestijgingen die achter die terugname schuil gaan op een onbeschikbare rekening van het passief moeten worden geboekt?
C 349/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Roemenië) op 23 april 2021 — Uniqa Asigurări SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

(Zaak C-267/21)

(2021/C 349/19)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Uniqa Asigurări SA

Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

Prejudiciële vraag

Kunnen diensten ter zake van de behandeling en afwikkeling van schadegevallen die corresponderende vennootschappen in naam en voor rekening van een verzekeringsmaatschappij verrichten volgens artikel 59 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde worden ingedeeld in de categorie van diensten verricht door raadgevende personen, ingenieurs, adviesbureaus, advocaten, accountants en andere soortgelijke diensten, alsmede informatieverwerking en informatieverschaffing?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. l).
2)

Kan aan het criterium dat tegen een beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, beroep openstaat bij een “in strafzaken bevoegde rechter”, geacht worden te zijn voldaan wanneer een beroep bij een rechtbank pas in een later stadium van de procedure mogelijk is, dat wil zeggen nadat het beroep door het Openbaar Ministerie is afgewezen, en bovendien in bepaalde gevallen de betaling van een vergoeding meebrengt die overeenkomt met de opgelegde sanctie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Bucureşti (Roemenië) op 31 maart 2021 — TU, SU / BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited

(Zaak C-200/21)

(2021/C 320/15)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Bucureşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: TU, SU

Verwerende partijen: BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited

Prejudiciële vraag

Verzet richtlijn 93/13 (1) zich tegen een bepaling van nationaal recht zoals die welke voortvloeit uit artikel 712 en volgende van hoofdstuk VI van het Roemeense wetboek van burgerlijke rechtsvordering, waarbij een termijn van 15 dagen wordt bepaald waarbinnen een debiteur in verzet tegen een gedwongen tenuitvoerlegging kan aanvoeren dat een beding in de executoriale titel oneerlijk is, terwijl een beroep tot vaststelling van het bestaan van oneerlijke bedingen in de executoriale titel niet aan enige termijn is onderworpen en daarbij om opschorting van de gedwongen tenuitvoerlegging van de titel kan worden verzocht, overeenkomstig artikel 638, lid 2, van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993 L 95, blz. 29).
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Moet het begrip “mededeling aan het publiek” in artikel 1, lid 2, onder a) en c), van richtlijn 93/83 en in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht dat van toepassing is op de satellietomroep en de doorgifte via de kabel (2) aldus worden uitgelegd dat de aanbieder van een satellietboeket die tijdens een mededeling aan het publiek per satelliet als andere actor optreedt, verschillende gecodeerde hogedefinitiesignalen van gratis televisieprogramma’s en betaaltelevisieprogramma’s van verschillende omroeporganisaties naar eigen inzicht bundelt tot een pakket en het aldus ontstane zelfstandige audiovisuele product tegen betaling aan zijn klanten aanbiedt, ook voor de beschermde inhoud van de in het programmapakket opgenomen gratis televisieprogramma’s afzonderlijke toestemming van de houder van de betrokken rechten nodig heeft, hoewel hij zijn klanten in dit opzicht sowieso enkel toegang verschaft tot werken die in het omroepgebied reeds gratis toegankelijk zijn voor eenieder, zij het in een lagere standaarddefinitiekwaliteit?