Wat de eerste vraag betreft wil ik er nogmaals op wijzen dat het er in artikel 3 van verordening nr. 1196/71 om gaat dat in een op uiterlijk 7 augustus 1971 verzonden aangetekende brief enz. een compenserende vergoeding moest worden aangevraagd, waarbij de op 31 juli 1971 aan de aanvrager behorende voorraden moesten worden opgegeven. Wanneer men bedenkt dat die voorraden pas per 31 juli konden worden vastgesteld en de aanvragen eerst nadien konden worden ingediend, dan blijkt daaruit — en uit het feit dat er een tijdstip is genoemd waarop de verzending uiterlijk diende te geschieden — dat in artikel 3, tweede gedachtenstreep, een bepaald afgebakend tijdvak in de zin van het nationale recht (vgl. Palandt, Kommentar zum Bürgerlichen Gesetzbuch, 32. Aufl. Anmerkung 1 zu § 186), dat wil zeggen een termijn, wordt genoemd. Ten deze kan voorts worden verwezen naar de jurisprudentie betreffende dergelijke regelingen uit vroegere jaren, te weten de arresten in de zaken 32-72 en 52-72, waarin met zoveel woorden van (fatale) termijnen wordt gesproken.

De gestelde vraag is hiermede evenwel niet afgedaan: de verwijzende rechter wil ook weten of wij in artikel 3 van verordening nr. 1196/71 te doen hebben met een termijn in de zin van artikel 3 van verordening nr. 1182/71 van de Raad houdende vaststelling van de regels die van toepassing zijn op termijnen, data en aanvangs-en vervaltijden.

Verordening nr. 1182/71 geeft ten deze geen algemene definitie van hetgeen onder „termijn” is te verstaan. Er is — voor zover ten deze van belang — slechts sprake van een in dagen omschreven termijn, voor welks ingang en afloop artikel 3, lid 1, tweede alinea, en lid 2 b bepaalde regels geeft. Voor de begripsomschrijving is hoogstens artikel 3, lid 4, tweede alinea, van belang voor zover daarin wordt bepaald dat de eerste alinea voor sommige termijnen niet geldt, hetgeen alleen maar kan betekenen dat die termijnen niet als „termijnen in de zin van artikel 3” (om de beschikking van de nationale rechter te citeren) zijn te beschouwen. Het gaat hier — zoals reeds opgemerkt — om termijnen die met terugwerkende kracht vanaf een bepaalde datum of gebeurtenis worden berekend. Uit de tekst van dit voorschrift blijkt echter dat een geval als bedoeld in artikel 3 van verordening nr. 1196/71 er niet onder valt, nu een bepaald tijdvak niet wordt genoemd. Ook is ter bepaling van de termijn geen berekening met terugwerkende kracht vanaf een bepaalde dag nodig; het beginpunt van de termijn staat, ongeacht het tijdstip van afloop, vast, omdat in de aanvragen de voorraden per 31 juli moeten worden opgegeven. — Houdt men zich dus alleen aan artikel 3 van verordening nr. 1182/71, dan valt niet in te zien waarom het geen toepassing zou mogen vinden op de in artikel 3 van verordening nr. 1196/71 genoemde termijn.

Hoewel dus vaststaat dat wij in artikel 3 van verordening nr. 1196/71 met een termijn te doen hebben, kunnen andere gronden aan toepassing van verordening nr. 1182/71 in de weg staan. Dit blijkt uit artikel 1 en uit de zinswending „behoudens andersluidende bepaling, is deze verordening van toepassing …”. Ook de Commissie heeft hierop in haar schriftelijke opmerkingen gewezen en zij schijnt de opvatting te hebben voorgestaan dat verordening nr. 1196/71 als een speciale regeling zou moeten worden beschouwd, waarop de basisverordening nopens de termijnen geen toepassing zou kunnen vinden.

Ik geef toe dat men zou kunnen menen dat het noemen van een bepaald tijdstip als einddatum waarop de aanvragen bedoeld in verordening nr. 1196/71 moeten zijn verzonden aan toepassing van artikel 3, lid 4, eerste alinea, van verordening nr. 1182/71 in de weg zou kunnen staan. Dit kan echter niet generaliserend worden gezegd in die zin dat zulke gevallen principieel niet onder verordening nr. 1182/71 mogen worden gebracht.

In dit verband zij gewezen op twee punten van wezenlijk belang.

Daar is in de eerste plaats het ontwerp ener verordening betreffende de wijze van berekening van termijnen, dat de Commissie op 27 juli 1969 in de vorm van een voorstel bij de Raad heeft ingediend en dat op 22 augustus 1969 (PB nr. C 108 van 22 augustus 1969, blz. 10) in het Publikatieblad is verschenen. Volgens artikel 2 worden niet als termijnen in de zin dezer verordening beschouwd termijnen „uitgedrukt in een bepaalde periode van het kalenderjaar of… gerelateerd aan een ander vast tijdstip”. De Raad heeft dit voorstel niet in zijn verordening overgenomen, waaruit slechts kan worden geconcludeerd dat het in de bedoeling van de wetgever der Gemeenschap heeft gelegen ook de in het voorstel bedoelde termijnen onder verordening nr. 1182/71 te doen vallen. Anderzijds blijkt uit de verordening nopens de termijnen zelf, namelijk uit artikel 4, lid 1 en lid 3, dat de Raad heeft gedacht aan de met vaststelling van een uiterste tijdstip verband houdende problematiek, doch van toepassing van artikel 3, lid 4, alleen niet heeft willen weten bij besluiten van de Raad of van de Commissie welker toepassing, toepassingsduur of inwerkingtreding op een bepaald tijdstip eindigen. — Dit sluit de veronderstelling uit dat termijnen die op een volgens de kalender bepaald tijdstip aflopen in de regel niet onder verordening nr. 1182/71 zouden vallen.

Men kan zich dus hoogstens afvragen of verordening nr. 1196/71 naar doel en strekking medebrengt dat men zich aan de datum, waarop de termijn volgens artikel 3 eindigt, absoluut dient te houden en of in verband daarmede artikel 3, lid 4, van verordening nr. 1182/71 buiten toepassing moet worden gelaten. Opgemerkt zij dat een dergelijke oplossing steun zou kunnen vinden in overwegingen uit vroegere arresten, blijkens welke men bij snelle indiening der aanvragen belang kan hebben omdat ter voorkoming van misbruik op korte termijn de nodige controles moeten plaatshebben. Anderzijds dient echter te worden bedacht dat de hierbedoelde termijnen vroeger (volgens de verordeningen nrs. 602/68 (PB nr. L 114/68), 963/69 (PB nr. L 126/69), 1151/70 (PB nr. L 134/70) in de regel korter waren (zij liepen steeds op 5 augustus af); nu zij bij verordening nr. 1196/71 zijn verlengd, mag dus worden geconcludeerd dat het op een dag meer of minder niet aankomt. Doch vooral dient men te beseffen dat wanneer op 8 juni 1971, enkele dagen nadat de Commissie haar verordening inzake de termijnen (nr. 1182/71) heeft afgekondigd (3 juni 1971), een verordening met een tijdsbepaling het licht ziet, het er voor mag worden gehouden dat de Commissie, indien zij van de basisverordening inzake de termijnen had willen afwijken, zulks ondubbelzinnig zou hebben te kennen gegeven. In het belang van de rechtens noodzakelijke duidelijkheid, waartoe deze verordening een bijdrage heeft willen leveren, had dit van haar mogen worden verlangd. Met de gedachte dat de toepasselijkheid van verordening nr. 1182/71 stilzwijgend zou zijn uitgesloten is, naar de Commissie tijdens de mondelinge behandeling trouwens heeft toegegeven, de uiterste behoedzaamheid geboden. Nu ons bleek dat, voor zover verordening nr. 1196/71 betreft, het belang van betrokkenen niet ondubbelzinnig medebrengt dat voormelde datum, 7 augustus 1971, moet worden aangehouden, mag als vaststaand worden aangenomen dat verordening nr. 1182/71 niet stilzwijgend opzij is gezet.

De eerste vraag van de verwijzende rechter kan dus slechts in die zin worden beantwoord dat artikel 3, laatste gedachtenstreep, van verordening nr. 1196/71 een termijnvoorschrift is in de zin van artikel 3 van verordening nr. 1182/71.