Zaak C‑282/13

T-Mobile Austria GmbH

tegen

Telekom-Control-Kommission

(verzoek van het Verwaltungsgerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/20/EG — Artikel 5, lid 6 — Gebruiksrechten voor radiofrequenties en nummers — Richtlijn 2002/21/EG — Artikel 4, lid 1 — Recht om beroep in te stellen tegen een beslissing van een nationale regelgevende instantie — Begrip ,onderneming die wordt getroffen door een beslissing van een nationale regelgevende instantie' — Artikel 9 ter — Overdracht van individuele gebruiksrechten voor radiofrequenties — Hernieuwde toewijzing van gebruiksrechten voor radiofrequenties na de fusie van twee ondernemingen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 januari 2015

Harmonisatie van de wetgevingen – Telecommunicatiesector – Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten – Regelgevingskader – Richtlijn 2002/21 – Recht om beroep in te stellen tegen een beslissing van de nationale regelgevende instantie – Verplichtingen van de lidstaten – Erkenning van een recht om beroep in te stellen voor ondernemingen die concurreren met de adressaat van de beslissing van de nationale regelgevende instantie

(Richtlijn 2002/20 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, art. 5, lid 6, en richtlijn 2002/21 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, art. 4, lid 1, 8, lid 2, en 9 ter)

De artikelen 4, lid 1, en 9 ter van richtlijn 2002/21 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten en artikel 5, lid 6, van richtlijn 2002/20 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, beiden zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat een onderneming kan worden gekwalificeerd als een getroffen persoon in de zin van artikel 4, lid 1, van richtlijn 2002/21, indien deze onderneming, die elektronischecommunicatienetwerken of ‑diensten aanbiedt, concurreert met de onderneming of ondernemingen die partij zijn bij een procedure voor machtiging voor de wijziging van de eigendomsstructuur en adressaat zijn van de beslissing van de nationale regelgevende instantie, en deze beslissing de marktpositie van deze eerste onderneming kan beïnvloeden.

In het in artikel 4 van richtlijn 2002/21 bedoelde geval moeten de lidstaten ter bescherming van de rechten die de gebruikers en de ondernemingen aan de rechtsorde van de Unie ontlenen, voorzien in de mogelijkheid om beroep in te stellen bij een rechterlijke instantie. Hieruit volgt dat het vereiste van effectieve rechterlijke bescherming, waarvan dit artikel 4 uitgaat, ook moet gelden voor gebruikers en ondernemingen die aan de rechtsorde van de Unie, met name aan de elektronischecommunicatierichtlijnen, rechten kunnen ontlenen en die door een beslissing van een nationale regelgevende instantie in die rechten worden aangetast. Daarnaast legt artikel 8, lid 2, van richtlijn 2002/21 de lidstaten de verplichting op, ervoor te zorgen dat de nationale regelgevende instanties alle redelijke maatregelen treffen die gericht zijn op het bevorderen van de mededinging bij het aanbieden van elektronischecommunicatiediensten, door erop toe te zien dat er in de sector elektronische communicatie geen verstoring of beperking van de mededinging is, en door de resterende belemmeringen voor het aanbieden van deze diensten op te heffen.

(cf. punten 34, 38, 48)

Zaak C‑282/13

T-Mobile Austria GmbH

tegen

Telekom-Control-Kommission

(verzoek van het Verwaltungsgerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/20/EG — Artikel 5, lid 6 — Gebruiksrechten voor radiofrequenties en nummers — Richtlijn 2002/21/EG — Artikel 4, lid 1 — Recht om beroep in te stellen tegen een beslissing van een nationale regelgevende instantie — Begrip ,onderneming die wordt getroffen door een beslissing van een nationale regelgevende instantie' — Artikel 9 ter — Overdracht van individuele gebruiksrechten voor radiofrequenties — Hernieuwde toewijzing van gebruiksrechten voor radiofrequenties na de fusie van twee ondernemingen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 januari 2015

Harmonisatie van de wetgevingen – Telecommunicatiesector – Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten – Regelgevingskader – Richtlijn 2002/21 – Recht om beroep in te stellen tegen een beslissing van de nationale regelgevende instantie – Verplichtingen van de lidstaten – Erkenning van een recht om beroep in te stellen voor ondernemingen die concurreren met de adressaat van de beslissing van de nationale regelgevende instantie

(Richtlijn 2002/20 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, art. 5, lid 6, en richtlijn 2002/21 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, art. 4, lid 1, 8, lid 2, en 9 ter)

De artikelen 4, lid 1, en 9 ter van richtlijn 2002/21 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten en artikel 5, lid 6, van richtlijn 2002/20 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, beiden zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat een onderneming kan worden gekwalificeerd als een getroffen persoon in de zin van artikel 4, lid 1, van richtlijn 2002/21, indien deze onderneming, die elektronischecommunicatienetwerken of ‑diensten aanbiedt, concurreert met de onderneming of ondernemingen die partij zijn bij een procedure voor machtiging voor de wijziging van de eigendomsstructuur en adressaat zijn van de beslissing van de nationale regelgevende instantie, en deze beslissing de marktpositie van deze eerste onderneming kan beïnvloeden.

In het in artikel 4 van richtlijn 2002/21 bedoelde geval moeten de lidstaten ter bescherming van de rechten die de gebruikers en de ondernemingen aan de rechtsorde van de Unie ontlenen, voorzien in de mogelijkheid om beroep in te stellen bij een rechterlijke instantie. Hieruit volgt dat het vereiste van effectieve rechterlijke bescherming, waarvan dit artikel 4 uitgaat, ook moet gelden voor gebruikers en ondernemingen die aan de rechtsorde van de Unie, met name aan de elektronischecommunicatierichtlijnen, rechten kunnen ontlenen en die door een beslissing van een nationale regelgevende instantie in die rechten worden aangetast. Daarnaast legt artikel 8, lid 2, van richtlijn 2002/21 de lidstaten de verplichting op, ervoor te zorgen dat de nationale regelgevende instanties alle redelijke maatregelen treffen die gericht zijn op het bevorderen van de mededinging bij het aanbieden van elektronischecommunicatiediensten, door erop toe te zien dat er in de sector elektronische communicatie geen verstoring of beperking van de mededinging is, en door de resterende belemmeringen voor het aanbieden van deze diensten op te heffen.

(cf. punten 34, 38, 48)