Wij beginnen met de uitlegging van artikel 26 van verordening nr. 2727/75 van de Raad. De strekking van deze vraag (de vierde) lijkt ons veel verder te gaan dan het geval dat de nationale rechter heeft te beslissen, want het gebeurt vaak dat comités van beheer „geen advies uitbrengen” (te denken valt bij voorbeeld aan de verordeningen van de Commissie nrs. 722/75 van 19 maart 1975, 1051/77 van 18 mei 1977, 1123/77 van 27 mei 1977, 2657/77 van 30 november 1977).

In onze conclusie van 26 januari 1978 in de zaak-An Bord Bainne (arrest van 23 februari 1978, Jurispr. 1978, blz. 498) merkten wij op dat „waar het comité van beheer geen advies had uitgebracht binnen de door zijn voorzitter bepaalde termijn — een eufemisme, want het betekent dat er geen voldoende meerderheid voor goedkeuring van het voorstel der Commissie kon worden gevonden —, de door de Commissie vastgestelde maatregelen terstond ter kennis van de Raad moesten worden gebracht”. In werkelijkheid gebiedt het in casu relevante artikel 30 van verordening nr. 804/68, evenmin als artikel 26 van verordening nr. 2727/75, niet — zulks in tegenstelling tot bij voorbeeld artikel 9, sub 4, en artikel 10, sub 4, van richtlijn nr. 74/63 inzake veevoeder — dat de Commissie bij gebrek van een advies van het Permanent comité (dat dezelfde taak heeft in het besluitvormingsproces als de comité's van beheer) alsook bij een afwijkend advies terstond een voorstel doet aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen. Volgens artikel 26 van verordening nr. 2727/75 van de Raad, evenals trouwens de overeenkomstige bepalingen van de andere verordeningen houdende een gemeenschappelijke ordening der markten, moeten de door de Commissie vastgetelde maatregelen enkel ter kennis van de Raad worden gebracht wanneer zij niet in overeenstemming zijn met het advies van het comité.

De reden van dit verschil is ons niet geheel duidelijk, maar wij kunnen slechts constateren dat het ontbreken van een advies op dit gebied niet op één lijn mag worden gesteld met een negatief advies.

Hieraan zij toegevoegd dat het ons onwaarschijnlijk lijkt dat de Raad geen kennis zou hebben genomen van de door de Commissie vastgestelde maatregelen vóór de publikatie daarvan in het Publikatie-blad van 12 juni 1976 of vóór hun inwerkingtreding op 14 juni, terwijl het Nederlandse interventiebureau en de handelaren zelf wél van die maatregelen op de hoogte waren, getuige de circulaire van 10 juni 1976 en de op 11 juni door verzoekster in het hoofdgeding ingediende klacht, dus nog voordat de verordening op diezelfde dag formeel door de Commissie was vastgesteld. Wij zijn ervan overtuigd dat de Raad in feite al op 9 juni bekend was met de uitslag van de stemming in het „horizontale comité van beheer”.

Eveneens lijkt het ons onwaarschijnlijk dat de Raad niet op de hoogte is geweest van de maatregel inzake de monetaire compenserende bedragen die moeten worden toegepast op grond van de ontwikkeling van de Franse frank, vastgesteld bij verordening nr. 283/78 van de Commissie van 10 februari 1978, hoewel ook in dit geval de betrokken comités van beheer geen „advies hebben uitgebracht binnen de door hun voorzitters vastgestelde termijn.”

Hoe dit ook zij, zelfs in het geval dat het comité een ongunstig advies uitbrengt, kan de Commissie maatregelen vaststellen die onmiddellijk van toepassing zijn: zij herkrijgt dan haar volledige beslissingsbevoegdheid. De enige manier om dat te verhinderen — buiten het geval dat zijzelf besluit de toepassing van de door haar vastgestelde maatregelen uit te stellen — is dat de Raad binnen een maand na de hem gedane mededeling een ander besluit neemt. Dit moet a fortiori het geval zijn bij het ontbreken van een advies van het comité.

Ook hier geldt dus ten volle hetgeen het Hof heeft overwogen in het eerdergenoemde arrest van 23 februari 1978 (r.o. 32 en 33, Jurispr. 1978, blz. 516) met betrekking tot het bedrag van de voor de particuliere opslag van boter verleende steun: volgens artikel 6, sub 1 en 2, van verordening nr. 974/71 worden de uitvoeringsbepalingen van deze verordening en met name het bedrag van de monetaire compenserende bedragen vastgesteld volgens de zogenaamde procedure der comités van beheer; in het kader van deze procedure „beschikt de Commissie over een verordenende bevoegdheid” krachtens welke zij maatregelen van regelgevende aard mag vaststellen die andere afwijkingen van de verordeningen betreffende het gemeenschappelijk landbouwbeleid met zich mee kunnen brengen. Aangezien verordening nr. 1356/76 juist betrekking heeft op het stelsel der monetaire compenserende bedragen, is het in casu aangevoerde middel van onbevoegdheid juridisch ongegrond.