ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Eerste middel: schending van het recht op collectieve actie en van het recht op informatie en raadpleging — zoals deze rechten neergelegd zijn in de artikelen 28 en 27 van het Handvest van de grondrechten en in richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap — Gezamenlĳke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de vertegenwoordiging van de werknemers (PB 2002, L 80, blz. 29) en zowel gepreciseerd als ten uitvoer gelegd zijn door de kaderovereenkomst van 12 juli 1990 tussen het Europees Parlement en de vak- of beroepsorganisaties van het personeel van de instelling — alsook schending van het in artikel 41 van het Handvest neergelegde recht op behoorlijk bestuur
—

verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten (indien die partij zou interveniëren in de onderhavige procedure).
1.

Eerste middel, ontleend aan niet-inachtneming van de procedure. De verzoekende partij meent dat het bepaalde in artikel 11 van de oprichtingsverordening van het Vertaalbureau van toepassing is wanneer zich moeilijkheden tussen het Vertaalbureau en haar klanten voordoen en dat het besluit van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (hierna: „Bureau”) van 26 april 2018 om zich het recht toe te eigenen alle noodzakelijke voorbereidingen te treffen om de continuïteit van zijn vertaaldiensten te verzekeren in strijd is met artikel 11 van de oprichtingsverordening van het Vertaalbureau, doordat de bemiddelingsprocedure in geval van moeilijkheden tussen de twee agentschappen waarin dat artikel voorziet, niet in acht is genomen.
Zaak T-322/18: Beroep ingesteld op 23 mei 2018 — García Ruiz/Parlement

Beroep ingesteld op 23 mei 2018 — García Ruiz/Parlement

(Zaak T-322/18)

Partijen

Verzoekende partij: Faustino-Francisco García Ruiz (Alcorcón, Spanje) (vertegenwoordiger: C. Manzano Ledesma, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— Dit beroep aanmerken als een betwisting van de handeling van de Commissie verzoekschriften en, wanneer het beroep ontvankelijk wordt verklaard, vaststellen dat rechten zijn geschonden en aldus verzoekers belangen voor dit Gerecht waarborgen.

— In voorkomend geval verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep betoogt verzoeker:

Het beroep is ingesteld omdat de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement tot verzoeker geen andere maatregel heeft gericht dan een aanbeveling of een advies, en aldus de rechten van verzoeker niet heeft beschermd, hetgeen overeenkomstig artikel 232, lid 3, VEG en artikel 265, lid 3, VWEU in strijd is met het Verdrag.

De besluiten van de overheidsadministratie van de Comunidad de Madrid en de beslissingen van de rechterlijke instanties schaden zijn rechten en economische belangen, wegens schending van het recht op het ontvangen van de aanvullende pensioenuitkering van het door de Comunidad de Madrid toegekende overheidspensioen.

Het administratieve besluit van de Comunidad de Madrid en de beslissingen van de rechterlijke instanties leiden tot ongelijke behandeling en pensioendiscriminatie tussen andere vrijwillig en verplicht gepensioneerden.

De Europese Unie is bevoegd op het gebied van pensioenen, zodat het aan het Gerecht staat om de rechten van verzoeker te waarborgen wanneer de nationale overheidsadministratie en gerechtelijke instanties het door vaste rechtspraak van de gerechtelijke instanries van de Unie en richtlijnen met betrekking tot pensioengelijkheid verleende recht miskennen zonder dat er sprake is van objectieve feitelijke en juridische ongelijkheid tussen de twee bovengenoemde categorieën pensioengerechtigden.
—

het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 12 april 2018 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2018 (SRB/ES/SRF/2018/03) [„Decision of the Single Resolution Board of 12 April 2018 on the calculation of the 2018 ex ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2018/03)”], met inbegrip van de bijlage, nietig te verklaren, in elk geval voor zover dat besluit, met inbegrip van de bijlage, de door ons te betalen bijdrage betreft, en
1.

Het eerste middel is ontleend aan wezenlijke procedurefouten: — verweerster heeft verzuimd procedurele stappen te nemen die zij had moeten nemen vooraleer het bestreden besluit vast te stellen. Verweerster heeft wezenlijke procedurevoorschriften van artikel 6, lid 7, onder a) en b), van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1062/2014 ( 3 ) van de Commissie geschonden, die tot een andere uitkomst hadden kunnen leiden indien zij in acht genomen waren.
—

besluit (GBVB) 2018/466 van de Raad van 21 maart 2018 tot wijziging van besluit 2011/172/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte, en uitvoeringsverordening (EU) 2018/465 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte nietig verklaren, voor zover zij betrekking hebben op verzoekster;
Zaak T-320/18: Beroep ingesteld op 22 mei 2018 — WD/EFSA

Beroep ingesteld op 22 mei 2018 — WD/EFSA

(Zaak T-320/18)

Partijen

Verzoekende partij: WD (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

Verwerende partij: Europese Autoriteit voor voedselveiligheid

Conclusies

— het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

dientengevolge,

— nietig verklaren het besluit van de uitvoerend directeur van EFSA, genomen in zijn hoedanigheid van TAOBG, van 14 juli 2017 waaruit blijkt dat verzoekster niet behoort tot de functionarissen die in het kader van de herindeling 2017 zijn bevorderd;

— nietig verklaren het besluit van het TAOBG van 9 februari 2018 tot afwijzing van de klacht die verzoekster op 10 oktober 2017 heeft ingediend tegen het besluit van 14 juli 2017;

— nietig verklaren het besluit van de uitvoerend directeur van EFSA, genomen in zijn hoedanigheid van TAOBG, van 9 augustus 2017 (waarvan is kennisgegeven op 10 augustus 2017) om verzoeksters arbeidsovereenkomst niet te verlengen;

— nietig verklaren het besluit van het TAOBG van 12 maart 2018 tot afwijzing van de klacht die verzoekster op 10 november 2017 tegen het besluit van 9 augustus 2017 heeft ingediend;

— een vergoeding voor de geleden schade toekennen;

— de verwerende partij verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

1. Eerste middel, ontleend aan schending van het besluit „Employment contract management” dat EFSA op 8 december 2012 heeft vastgesteld.

2. Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

3. Derde middel, ontleend aan schending van de rechten van de verdediging en met name van het recht om te worden gehoord.

4. Vierde middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht en van de „Work instructions” voor het „Contract of Employment renewal process” dat EFSA heeft vastgesteld.

5. Vijfde middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten en misbruik van bevoegdheid.

6. Zesde middel, ontleend aan schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen.

7. Zevende middel, ontleend aan schending van de „Work instructions” en niet-nakoming van de zorgplicht.

Verzoekster voert een enkel middel aan voor het besluit tot niet-bevordering, ontleend aan schending van het besluit van 22 april 2008, „Career of temporary staff and assignment to a post carrying a higher grade than that at which they were engaged”, een kennelijk onjuiste beoordeling en schending van het verbod van discriminatie.
Zaak T-238/18: Beroep ingesteld op 12 april 2018 — Netflix International en Netflix/Commissie

Beroep ingesteld op 12 april 2018 — Netflix International en Netflix/Commissie

(Zaak T-238/18)

Partijen

Verzoekende partijen: Netflix International BV (Amsterdam, Nederland), Netflix, Inc. (Los Gatos, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: E. Batchelor, solicitor, N. Niejahr, B. Hoorelbeke en A. Patsa, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 8 november 2017 aangaande steunmaatregel SA.48950 (2017/N) betreffende de door Frankrijk aangemelde verlenging van de steunregeling voor de digitalisering van cinematografische erfgoedwerken;

— nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 november 2017 aangaande steunmaatregel SA.48907 (2017/N) betreffende de door Frankrijk aangemelde verlenging van de steunregeling voor audiovisueel werk (speelfilms en creatieve documentaires);

— nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 november 2017 aangaande steunmaatregel SA.48699 (2017/N) betreffende de door Frankrijk aangemelde verlenging van de regeling voor automatische steun voor de productie en voorbereiding van cinematografische werken, en

— verwijzing van de Commissie in haar eigen kosten en die van Netflix in verband met deze procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters één middel aan.

Verzoeksters voeren aan dat de Commissie artikel 108, lid 3, VWEU heeft geschonden door bij haar onderzoek naar de betrokken door Frankrijk aangemelde staatssteunregelingen, waarop de bestreden besluiten betrekking hebben, niet de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden. De Commissie had de formele onderzoeksprocedure moeten inleiden voor elk van de drie staatssteunregelingen, aangezien zij ernstige moeilijkheden ondervond bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de regelingen met de gemeenschappelijke markt. Door na te laten de formele onderzoeksprocedure in te leiden, heeft de Commissie de in Artikel 108, lid 2, VWEU vervatte procedurele rechten van verzoeksters geschonden.

Verzoeksters betogen dat het bestaan van ernstige moeilijkheden blijkt uit:

— de omstandigheden en de lengte van de voorbereidende onderzoeksprocedures die hebben geleid tot de vaststelling van de bestreden besluiten, en
—

krachtens artikel 263 VWEU, besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 48) en uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 5), nietig verklaren voor zover zij verzoeker betreffen;
—

het EUIPO verwijzen in de kosten die de aanvrager heeft moeten maken in verband met deze aanvraag en de procedure voor de kamer van beroep. Subsidiair, als de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep tussenkomt, verweerder en interveniënte hoofdelijk verwijzen in de kosten die de aanvrager heeft moeten maken in verband met deze aanvraag en de procedure voor de kamer van beroep.
3.

Derde middel, ontleend aan schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen en van het eerdere besluit van de Rekenkamer tot vaststelling van haar rechten, aangezien elke administratieve handeling van een instelling het vermoeden van wettigheid geniet en het eerdere besluit van de Rekenkamer in casu bij haar een gewettigd vertrouwen had gewekt in het behoud van de ontheemdingstoelage zolang zij in Luxemburg bleef tewerkgesteld.
2.

Tweede middel, ontleend aan schending van de artikelen 21 bis, 22 ter en 23 van het Statuut, waarvan de bepalingen het verbod van onrechtmatige handelingen verbieden, met name voor zover de verzoekende partij is gedwongen om mee te werken aan de beoordeling over het jaar 2016, terwijl zij wegens arbeidsongeschiktheid en ontslag op staande voet met ingang van 1 augustus 2016 geen enkele arbeidsprestatie had geleverd.
4.

Vierde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel, aangezien het opnemen van BPA in de kandidaatslijst — terwijl het een tussenproduct is — de grenzen overschrijdt van wat passend en noodzakelijk is om de nagestreefde doelstelling te bereiken en niet de minst belastende maatregel is die het agentschap had kunnen toepassen.
—

nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/90 van de Raad van 22 januari 2018 tot wijziging van besluit (GBVB) 2017/2074 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela en uitvoeringsverordening (EU) 2018/88 van 22 januari 2018 tot uitvoering van uitvoeringsverordening (EU) 2017/2063 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela, voor zover de bepalingen ervan verzoeker betreffen; en
3.

Derde middel: artikel 18, lid 6 van de SSM-verordening is onrechtmatig en in strijd met artikel 263, zesde alinea, VWEU, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, aangezien het een plicht tot het publiceren van een administratieve geldelijke sanctie oplegt, ongeacht het feit dat verzoekster voornemens was om beroep in te stellen bij het Gerecht binnen de termijnen van artikel 263, zesde alinea, VWEU. — Door een regel als artikel 18, lid 6, van de SSM-verordening op te stellen, ontneemt de Raad de in artikel 263, zesde alinea, VWEU vastgelegde termijn van twee maanden aan eenieder die beroep zou willen instellen tegen het besluit om een administratieve geldelijke sanctie niet te anonimiseren. — De bestreden bepaling wijkt af van de termijn van twee maanden voor het instellen van een beroep tot nietigverklaring, en kent de ECB de unilaterale bevoegdheid toe om vast te stellen op welk moment een kredietinstelling een vordering moet instellen. — Terwijl de ECB de bevoegdheid heeft om de administratieve geldelijke sanctie te publiceren, moet de betrokken kredietinstelling reeds voordat de ECB hiertoe besluit beroep instellen. Deze situatie brengt een onredelijke rechtsonzekerheid met zich mee voor de kredietinstelling, waardoor uiteindelijk haar mogelijkheid om beroep in te stellen kan worden beperkt en haar fundamentele recht op een doeltreffende voorziening in rechte wordt geschonden. — Dientengevolge is artikel 18, lid 6, van de SSM-verordening in strijd met artikel 263, zesde alinea, VWEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten. — Aangezien de ECB het recht van verzoekster op een doeltreffende voorziening in rechte heeft aangetast, dient het bestreden besluit nietig te worden verklaard.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/64

Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kande Mupompa / Raad

(Zaak T-170/18)

(2018/C 161/78)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Alex Kande Mupompa (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 10 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 10 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.
—

verwerende partijen te veroordelen tot betaling aan verzoekende partijen van de bedragen die zijn opgenomen in de bij het verzoekschrift gevoegde lijst, vermeerderd met rente vanaf 26 maart 2013 tot aan het arrest van het Gerecht, ter vergoeding van de schade die zij hebben geleden als gevolg van de beslissingen van de Eurogroep betreffende de afwikkeling van Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (hierna: „Laiki Bank”), de bail-in van Bank of Cyprus Public Company Limited (hierna: „Bank of Cyprus”) en de verkoop van activa en activiteiten van de genoemde banken in Griekenland, en/of als gevolg van het met toestemming van de Europese Centrale Bank verstrekken van noodliquiditeitssteun aan Laiki Bank, en de daaropvolgende overdracht van de desbetreffende schuld aan Bank of Cyprus op last van de Europese Centrale Bank,
—

verwijzing van het EUIPO en, mocht Solgar Holdings, Inc. in de procedure interveniëren, ook deze partij in de kosten.
—

Volgens verzoekers was de Commissie van oordeel dat de steun ten gunste van banken van verschillende lidstaten aan de voorwaarden van artikel 107, lid 3, onder b), [VWEU] voldeed, en bijgevolg werd de steun rechtmatig geacht. De door Italië voorgenomen maatregelen moeten niet aan de richtlijn of de verordening maar aan deze bepaling — de enige bepaling waarin staatssteun wordt geregeld — worden getoetst. Deze twee rechtshandelingen bevatten geen regeling inzake staatssteun en konden als handelingen van afgeleid recht daarvoor ook niet in aanmerking komen. De steun ten gunste van de Italiaanse banken had ook toegekend moeten worden omdat hij berustte op dezelfde gronden als die waarop volgens de Commissie reeds steun was verleend.
4.

Vierde middel ontleend aan een schending van artikel 21 van verordening (EU) 2016/1036 doordat de antidumpingrechten zijn ingesteld zonder een nieuwe beoordeling van het Uniebelang. Volgens verzoekster zou het in ieder geval kennelijk onjuist zijn om te besluiten dat het instellen van de antidumpingrechten in het belang van de Unie was.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/22

Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Tassi / Hof van Justitie

(Zaak T-50/18)

(2018/C 134/30)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Smaro Tassi (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: E. Kleani, advocaat)

Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 23 november 2017 (referentie 20173192) waarbij de inschrijving van verzoekster met betrekking tot aankondiging van een opdracht voor een overeenkomst voor freelance vertalingen naar de Griekse taal 2017/S 002-001564 is afgewezen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haarberoep voert verzoekster aan dat het betwiste besluit niet vergezeld ging van vastomlijnde criteria die het in de aanbestedingsprocedure verlangde kwaliteitsniveau van de vertalingen vaststelden, noch van enig correctieblad of vergelijkend rapport dat zou kunnen onderbouwen waarom volgens verweerder de door verzoekster ingediende proefvertaling niet het vereiste minimumniveau behaalde. Verzoekster stelt in dit verband dat het betwiste besluit niet correct is gemotiveerd en dat de selectieprocedure niet transparant is verlopen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/22

Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Kleani / Hof van Justitie

(Zaak T-51/18)

(2018/C 134/31)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Efterpi Kleani (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Tassi, advocaat)

Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 23 november 2017 (referentie 20172046) waarbij de inschrijving van verzoekster met betrekking tot aankondiging van een opdracht voor een overeenkomst voor freelance vertalingen naar de Griekse taal 2017/S 002-001564 is afgewezen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat het betwiste besluit niet vergezeld ging van vastomlijnde criteria die het in de aanbestedingsprocedure verlangde kwaliteitsniveau van de vertalingen vaststelden, noch van enig correctieblad of vergelijkend rapport dat zou kunnen onderbouwen waarom volgens verweerder de door verzoekster ingediende proefvertaling niet het vereiste minimumniveau behaalde. Verzoekster stelt in dit verband dat het betwiste besluit niet correct is gemotiveerd en dat de selectieprocedure niet transparant is verlopen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/27

Beroep ingesteld op 13 februari 2018 — Husky CZ/EUIPO — Husky of Tostock (HUSKY)

(Zaak T-82/18)

(2018/C 134/39)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Husky CZ s.r.o. (Praag, Tsjechië) (vertegenwoordiger: L. Lorenc, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Husky of Tostock Ltd (Woodbridge, Verenigd Koninkrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: Uniebeeldmerk HUSKY in de kleuren blauw, zwart en wit — inschrijvingsaanvraag nr. 4 442 431

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 18 januari 2018 in zaak R 812/2017-1

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/46

Beroep ingesteld op 8 januari 2018 — inforsacom Informationssysteme/EUIPO (Business and technology working as one)

(Zaak T-7/18)

(2018/C 072/59)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: inforsacom Informationssysteme GmbH (Neu-Isenburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: Uniewoordmerk „Business and technology working as one” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 272 586

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 20 oktober 2017 in zaak R 808/2017-1

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 7, lid 1, onder c), juncto artikel 7, lid 2, van verordening 2017/1001;
—

overeenkomstig artikel 263 VWEU het besluit van de Raad dat is vastgesteld in de marge van de 3579e bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken van 20 november 2017 betreffende de selectie van de nieuwe vestigingsplaats van het Europees Geneesmiddelenbureau („EMA”), dat openbaar is gemaakt via een perscommuniqué dat de samenvatting ervan bevat [Outcome of the Council Meeting (3579th Council meeting)], het perscommuniqué zelf, Presse 65, provisional version, nietig verklaren, voor zover in dat besluit is vastgesteld dat de nieuwe vestigingsplaats van het Europees Geneesmiddelenbureau Amsterdam is, en
2.

Tweede middel: het bestreden besluit is gebrekkig wegens procedurele tekortkomingen, aangezien de Europese Commissie haar besluit niet op passende wijze heeft gemotiveerd. — De Europese Commissie heeft niet aangegeven van welke prioriteiten zij is uitgegaan bij haar besluit om in de zaak geen verder onderzoek te verrichten en heeft louter verwezen naar de verwachte hoge kosten van verder onderzoek. — De Europese Commissie heeft niet uitgelegd hoe zij het bewijsmateriaal heeft beoordeeld of om welke reden zij geen rekening heeft gehouden met de feitelijke en juridische omstandigheden waarvan verzoekster haar in kennis heeft gesteld, of waarom zij haar besluit om de klacht te af te wijzen uitsluitend heeft gebaseerd op de schriftelijke opmerkingen van de onderneming waartegen de klacht was gericht.”.
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure en in de noodzakelijke kosten die verzoekster heeft gemaakt in de procedure voor de kamer van beroep.