ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 mei 2012 — Fastweb SpA/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e.a.

(Zaak C-232/12)

2012/C 217/21

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fastweb SpA

Verwerende partijen: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e.a.

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
1)

Wanneer een preparaat in een lidstaat overeenkomstig richtlijn 93/42/EEG (1) is gekwalificeerd als een medisch hulpmiddel met een EG-markering in de zin van deze richtlijn, is het dan uitgesloten dat de bevoegde nationale instantie van een andere lidstaat dit preparaat op basis van het farmacologisch, immunologisch of metabolisch effect ervan kwalificeert als geneesmiddel in de zin van artikel 1, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/83/EG (2)?
2)

Moet artikel 3, lid 2 van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, en met name de voorwaarde dat de uit hoofde van de accijnzen en de btw geldende voorschriften inzake belastingheffing in acht worden genomen wat de vaststelling van de verschuldigdheid betreft, a) aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een niet-geharmoniseerde indirecte belasting (zoals de belasting op bepaalde minerale oliën bij verkoop aan particulieren) die anders dan de geharmoniseerde belasting (belasting op minerale oliën, die verschuldigd wordt wanneer de producten het laatste belastingentrepot verlaten) of de btw (die weliswaar ook verschuldigd wordt bij de verkoop aan de eindverbruiker, maar in elk stadium van het productie- en distributieproces moet worden betaald) verschuldigd wordt bij de verkoop van de brandstof aan de eindverbruiker, nu een dergelijke belasting niet — in de bewoordingen van het arrest EKW en Wein & Co (2) (punt 47) — in overeenstemming is met de algemene opzet van de ene of de andere in de communautaire regeling bepaalde heffingstechniek? b) Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, is dan aan die voorwaarde reeds voldaan, zonder dat er met betrekking tot de verschuldigdheid overeenstemming hoeft te zijn, omdat de niet-geharmoniseerde indirecte belasting (in dit geval de belasting op bepaalde minerale oliën bij verkoop aan particulieren) niet van invloed is op de normale werking van de verschuldigdheid van de accijnzen of de btw, in die zin dat die werking niet wordt belemmerd of bemoeilijkt?
1)

Is een nationale regeling, zoals vervat in het Vlaamse Decreet van 17 juli 2000 houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, zoals uitgevoerd door het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, gewijzigd door het Besluit van de Vlaamse regering van 25 februari 2005 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en het Besluit van de Vlaamse regering van 8 juli 2005 tot wijziging van het besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en van het besluit van de Vlaamse regering van 29 maart 2002 inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik, waarbij — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet de verplichting wordt opgelegd om jaarlijks een bepaald aantal groenestroomcertificaten in te leveren bij de Reguleringsinstatie (artikel 23 van voormeld decreet); — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet een administratieve geldboete wordt opgelegd door de Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), wanneer deze leverancier onvoldoende groenestroomcertificaten heeft ingeleverd ten einde te voldoen aan een opgelegde quotumverplichting inzake groenestroomcertificaten (artikel 37, § 2, van voormeld decreet); — uitdrukkelijk is bepaald dat garanties van oorsprong uit andere landen onder bepaalde voorwaarden kunnen worden aanvaard ter voldoening van de quotumplicht (artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, zoals van toepassing op het onderhavige geding); — de Reguleringsinstantie geen garanties van oorsprong uit Noorwegen en Denemarken/Zweden kan of wil in aanmerking nemen en dit bij gebrek aan uitvoeringsmaatregelen van de Vlaamse regering, die de gelijkheid of gelijkwaardigheid van de aflevering van deze certificaten heeft erkend (artikel 25 van voormeld decreet en artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van 5 maart 2004), zonder dat de gelijkheid of gelijkwaardigheid in concreto werd onderzocht door de Reguleringsinstantie; — in feite gedurende de hele duur van werking van het decreet van 17 juli 2000 enkel certificaten voor de productie van groene stroom opgewekt in het Vlaamse Gewest in aanmerking werden genomen om na te gaan of was voldaan aan de quotumverplichting, terwijl er voor leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet geen enkele mogelijkheid bestond om aan te tonen dat de ingeleverde garanties van oorsprong uit andere lidstaten van Europese Unie voldeden aan de voorwaarde van het bestaan van gelijke of gelijkwaardige garanties inzake de aflevering van dergelijke certificaten, verenigbaar met artikel 34 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie en artikel 11 van de EER-Overeenkomst en/of artikel 36 van dit verdrag en artikel 13 van de EER-Overeenkomst?
6)

Is het volgens artikel 185, lid 1, van richtlijn 2006/112 toegestaan om op grond van een nationale bepaling als die in het hoofdgeding de aftrek van voorbelasting te corrigeren omdat tot de conclusie is gekomen dat het eigendomsrecht van de leverancier van de zaken waarop de levering betrekking heeft, niet is bewezen, wanneer de levering door geen van partijen is geannuleerd, door de ontvanger een daaropvolgende levering van dezelfde zaken is verricht, er geen bewijs is van door derden uitgeoefende eigendomsrechten op deze zaken (identificatieplichtige dieren), geen kwade trouw van de ontvanger van de levering wordt gesteld en naar nationaal recht het eigendomsrecht op dergelijke naar soort bepaalde zaken door levering wordt overgedragen?
3)

Is de enkele strafbaarstelling en bedreiging met gevangenisstraf van homoseksuele activiteiten, zoals vermeld in de Offences against the Person Act uit 1861 van Sierra Leone, een daad van vervolging, als bedoeld in artikel 9, eerste lid en onder a, gelezen in samenhang met het tweede lid, aanhef en onder c, van de richtlijn? Zo nee, onder welke omstandigheden is hieraan wel voldaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 126/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 8 februari 2012 — Leidseplein Beheer BV e.a., andere partijen: Red Bull GmbH e.a.

(Zaak C-65/12)

2012/C 126/10

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers:

Leidseplein Beheer BV

H.J.M. de Vries

Verweersters:

Red Bull GmBH

Red Bull Nederland BV

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 2, van […] richtlijn [nr. 89/104/EEG] (1) aldus worden uitgelegd dat van een geldige reden in de zin van die bepaling ook sprake kan zijn indien het teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het bekende merk reeds te goeder trouw door de desbetreffende derde(n) werd gebruikt voordat dat merk werd gedeponeerd?

(1) Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1).
1)

Moeten de artikelen 3 en 9 van richtlijn 2001/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen (1) aldus worden uitgelegd dat maatregelen tot sanering of liquidatie van een financiële instelling, zoals de maatregelen die voortvloeien uit de IJslandse wet nr. 44/2009 van 15 april 2009, moeten worden beschouwd als door een administratieve of rechterlijke instantie vastgestelde maatregelen in de zin van deze artikelen?
3)

Subsidiair, is artikel 4 van verordening (EG) nr. 968/2006 van de Commissie van 27 juni 2006 ongeldig tegen de achtergrond van de artikelen 3 en 4 van verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad van 20 februari 2006 en de hogere voorschriften en beginselen van primair Europees recht, als het aldus wordt uitgelegd dat de in lid 1, sub a en b, bedoelde installaties ook de installaties omvatten die door suikerproducenten worden gebruikt voor de opslag en de verpakking van suiker met het oog op de verkoop ervan, aangezien de evidente doelstelling van verordening nr. 320/2006 is de productiecapaciteit van de suikerproducent af te bouwen en niet de mogelijkheid uit te sluiten dat de producent actief is in de sector van de verkoop ervan met behulp van suikerquota van andere installaties of ondernemingen?
1)

Moet artikel 889, lid 1, eerste alinea, tweede streepje, CDW-uitvoeringsverordening (1) aldus worden uitgelegd dat het enkel het geval van een verzoek om terugbetaling regelt waarbij een goed aanvankelijk onder toepassing van het voor derde landen geldende tarief in het vrije verkeer werd gebracht en later blijkt dat op het ogenblik van de aanvaarding van de douaneaangifte eigenlijk een verlaagd tarief of een nultarief (hierna: „preferentieel tarief”) gold dat bij de indiening van het verzoek tot terugbetaling echter niet langer bestond, zodat het verstrijken van een in de tijd beperkte preferentiële tariefbehandeling niet kan worden ingebracht tegen een belanghebbende die een verzoek tot terugbetaling indient indien bij de inklaring het preferentieel tarief werd toegepast en de administratie eerst bij een navordering het preferentieel tarief heeft geweigerd en het voor derde landen geldende tarief heeft toegepast?
2)

Staan de artikelen 2, 15 en 16 van richtlijn 2008/115/EG er, in het licht van de beginselen van loyale samenwerking en de nuttige werking van de richtlijn, aan in de weg dat een lidstaat een bepaling vaststelt waarin is voorzien dat een onderdaan van een derde land die illegaal verblijft, wordt bestraft met een geldstraf die vervolgens wordt omgezet in onmiddellijke uitwijzing, die als strafrechtelijke sanctie uitvoerbaar is, zonder eerbiediging van de procedure en de rechten van de vreemdeling als voorzien in de richtlijn?
1)

Moeten de regelingen ingevolge de artikelen 44 en 47 van richtlijn 2006/112 van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), aldus worden uitgelegd dat samengestelde diensten op het gebied van de opslag van goederen, bestaande in de ontvangst van de goederen in een opslagruimte, de plaatsing ervan op geschikte opslagstellingen, het bewaren van deze goederen voor de klant, de afgifte van de goederen, het laden en het lossen, en voor enkele klanten het ompakken in individuele verpakkingen van materialen die in samengestelde verpakkingen worden geleverd, diensten zijn die betrekking hebben op een onroerend goed, die overeenkomstig artikel 47 van richtlijn 2006/112 worden belast op de plaats waar het onroerend goed is gelegen?
1)

Staat artikel 43 EG (c.q. artikel 49 VWEU) in de weg aan een nationale regeling volgens welke bij inbreng van medeondernemersaandelen in een kapitaalvennootschap het ingebrachte bedrijfsvermogen tegen de actuele waarde moet worden gewaardeerd (en voor de inbrenger dus een vermogenswinst ontstaat doordat de stille reserves tot uitdrukking komen), voor zover de Bondsrepubliek Duitsland op het tijdstip van de inbreng in natura geen heffingsbevoegdheid heeft voor de winst uit de overdracht van de nieuwe vennootschapsaandelen die de inbrenger in ruil van zijn inbreng verkrijgt?
Ten tweede voert rekwirante aan dat artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009 is geschonden. Het Gerecht heeft het merk RESTORE in strijd met het recht als louter beschrijvend aangemerkt. Voor de toepassing van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009 is vereist dat het aangevraagde teken in de handel kan dienen tot „aanduiding” van de soort enz. van de waar. Volgens de rechtspraak van het Hof moet de beschrijvende inhoud „duidelijk” uit het aangevraagde teken blijken en dient het woord zelf beschrijvend zijn.

Het werkwoord „restore” bevat op zich geen aanduiding van de soort, de kwaliteit of de bestemming van de aangevraagde waren in. Het werkwoord „restore” verkrijgt slechts een beschrijvende functie wanneer het in constructies met een of meer substantieven wordt gebruikt (bijvoorbeeld „restore one’s health”). Indien wordt aangenomen dat dit betekent dat er een verband met de geneeskunde is, volstaat deze band volgens de rechtspraak van het Hof niet, aangezien een overdracht door het publiek in de vorm van een interpretatie-inspanning noodzakelijk is. Er kan enkel sprake zijn van een medische betekenis wanneer woorden zoals „health” worden toegevoegd. Dit is in casu echter niet gebeurd. Zowel de kamer van beroep als het Gerecht hebben niet het aangevraagde merk RESTORE maar een merk RESTORE SOMEONE’S HEALTH onderzocht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 98/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Badajoz (Spanje) op 23 januari 2012 — Soledad Duarte Hueros/Autociba, S.A. en Automóviles Citroen España, S.A.

(Zaak C-32/12)

2012/C 98/28

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia de Badajoz

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Soledad Duarte Hueros

Verwerende partijen: Autociba, S.A. en Automóviles Citroen España, S.A.

Prejudiciële vraag

Indien een consument, wanneer een product nog steeds niet conform is omdat de reparatie ondanks herhaaldelijke verzoeken niet is uitgevoerd, in rechte uitsluitend de ontbinding van de overeenkomst vordert, maar ontbinding van de overeenkomst niet toelaatbaar is omdat de non-conformiteit van geringe betekenis is, kan de rechter dan ambtshalve een passende prijsvermindering aan de consument verlenen?
—

de in het kader van deze hogere voorziening en in eerste aanleg door rekwirante ingestelde vorderingen in hun geheel toewijzen;
—

vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen niet in werking heeft doen treden respectievelijk de Commissie niet heeft meegedeeld, die noodzakelijk zijn tot omzetting van artikel 1, artikel 2, artikel 4, lid 2, artikel 5, leden 2, 5, 6 en 8, artikel 6, leden 1, 2, 3, 9 en 10, artikel 7, 8 en 9, artikel 11, leden 4 en 5, artikel 12, artikel 13, lid 5, artikel 15, 16 en 17, artikel 18, leden 1, 2, 4 en 5, artikel 19, lid 3, artikel 20 tot en met 27, artikel 28, leden 4 en 6, artikel 32 tot en met 35 alsook de bijlagen I tot en met IX van richtlijn 2008/57/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 betreffende de interoperabiliteit van het spoorwegsysteem in de Gemeenschap (1);
1)

Moet artikel 199, lid 1, sub g, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, dat bepaalt dat de „lidstaten kunnen bepalen dat de tot voldoening van de belasting gehouden persoon degene is voor wie de volgende goederenleveringen of diensten worden verricht: […] de levering van onroerend goed dat in een openbare verkoop op grond van een executoriale titel door de executieschuldenaar aan een andere persoon wordt verkocht”, wanneer de gerechtelijke procedure een faillissement is dat ontstond door de insolventieverklaring van deze schuldenaar, aldus worden uitgelegd dat het enkel betrekking heeft op overdrachten die het loutere gevolg zijn van de aard van een liquidatie van de procedure of van de liquidatiefase waarin deze procedure zich bevindt, zodat de vervreemding van deze onroerende goederen moet plaatsvinden ten gevolge van de algemene liquidatie van zijn vermogen, of omvat het, aangezien een faillissementsprocedure onder meer kan eindigen met de liquidatie van de onderneming in staat van faillissement, ook elke overdracht van onroerende goederen door de gefailleerde schuldenaar los van een faillissementsprocedure?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 184/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 15 februari 2012 — Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

(Zaak C-80/12)

2012/C 184/02

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc

Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

Prejudiciële vragen

1) Verzetten in omstandigheden waarin: 1) de voorschriften van een lidstaat (zoals het Verenigd Koninkrijk) bepalen dat een vennootschap („verzoekende vennootschap”) aanspraak kan maken op groepsaftrek voor de verliezen van een vennootschap die eigendom is van een consortium („consortiumvennootschap”), mits een vennootschap die tot dezelfde groep vennootschappen als de verzoekende vennootschap behoort eveneens lid is van het consortium („schakelvennootschap”), en 2) de moedermaatschappij van de groep vennootschappen (die niet zelf de verzoekende vennootschap, de consortiumvennootschap of de schakelvennootschap is) geen vennootschap naar het recht van het Verenigd Koninkrijk of van een andere lidstaat is, de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU zich tegen het vereiste dat de „schakelvennootschap” ofwel in het Verenigd Koninkrijk is gevestigd of in het Verenigd Koninkrijk een handelsactiviteit verricht via een vaste inrichting aldaar?
2)

In het bijzonder: — moet de controleperiode in alle gevallen — op straffe van onregelmatigheid van de controle, waarop de gecontroleerde zich zou kunnen beroepen tegen de beslissing die de gevolgen trekt uit deze controle — aflopen tijdens de periode van twaalf maanden aan het begin van de periode, de zogenaamde „controleperiode”, waarin de controleverrichtingen plaatsvinden? — indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, hoe moet de uitdrukkelijk door de verordening verleende mogelijkheid om de controleperiode „van twaalf maanden […] aan [het] einde” te verlengen met perioden, worden begrepen? — indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, moet de controleperiode — op straffe van onregelmatigheid van de controle, waarop de gecontroleerde zich zou kunnen beroepen tegen de beslissing die de gevolgen trekt uit deze controle — niettemin een periode van twaalf maanden inhouden die afloopt tijdens de controleperiode aan het begin van die waarin de controle plaatsvindt of dient de controle slechts een periode te bestrijken die afloopt vóór het begin van de vorige controleperiode?
4)

Schendt een belastingpraktijk zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding — volgens welke de verkrijger van een belastbare levering of de ontvanger van een belastbare dienst het recht op aftrek wordt ontzegd wegens „het ontbreken van het bewijs dat de handeling is verricht”, zonder dat in aanmerking wordt genomen dat eerder is erkend dat een belastingschuld tot stand is gekomen voor de leverancier of de dienstverrichter en dat deze de belasting hoe dan ook verschuldigd is, alsook rekening ermee houdend dat tot op het tijdstip van de beoordeling van het ontstaan van het recht op aftrek de betrokken navorderingsaanslag noch is gewijzigd, noch zich een reden heeft voorgedaan of beslist werd om deze aanslag op de door de staat voorgeschreven wijze te wijzigen — de niet-cumuleerbaarheid op het gebied van btw, en is deze belastingpraktijk in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van fiscale neutraliteit?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 19 december 2011 — MA, BT, DA/Secretary of State for the Home Department

(Zaak C-648/11)

2012/C 65/12

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: MA, BT, DA

Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

Interveniënte: Aire Centre

Prejudiciële vraag

Welke lidstaat is op basis van de tweede alinea van artikel 6 van verordening (EG) nr. 343/2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 50 van 25.2.2003, blz. 1) verantwoordelijk voor het behandelen van het asielverzoek, indien een niet-begeleide minderjarige asielzoeker in verschillende lidstaten asielaanvragen heeft ingediend en geen van zijn gezinsleden zich wettig in een andere lidstaat ophoudt?
—

het bestreden arrest (arrest van het Gerecht van 27 september 2011 in zaak T-199/04) te vernietigen voor zover het Gerecht daarin (i) verordening (EG) nr. 397/2004 (1) tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van katoenhoudend beddenlinnen uit Pakistan (bestreden verordening) nietig heeft verklaard, en (ii) de Raad heeft verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van verzoekster);
1)

Welke uitlegging moet worden gegeven aan artikel 22, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 1698/2005 (1) van de Raad („zich voor het eerst als bedrijfshoofd op een landbouwbedrijf vestigen”) en artikel 13, leden 4 en 6, van de verordening (EG) nr. 1974/2006 (2) van de Commissie, wanneer de landbouwactiviteiten worden uitgeoefend in het kader van een vennootschap? Wanneer het erom gaat te bepalen of een persoon zich voor de eerste keer vestigt als bedrijfshoofd op een landbouwbedrijf, is het dan voor de beoordeling van de vroegere activiteiten doorslaggevend of de persoon op grond van zijn deelneming zeggenschap in de vennootschap had of hoe hoog zijn inkomen uit de landbouw was, dan wel of zijn activiteiten in de vennootschap te onderscheiden zijn als een in functioneel en financieel opzicht onafhankelijke productie-eenheid? Of dient de hoedanigheid van bedrijfshoofd in algemene zin te worden beoordeeld, met inachtneming van naast de bovengenoemde factoren de positie van de betrokkene in de vennootschap en de vraag of hij feitelijk ondernemersrisico draagt?