ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De nationale rechterlijke instanties zijn slechts bevoegd tot verwijzing naar het Hof indien bij hen een geding aanhangig is gemaakt en zij uitspraak moeten doen in een procedure die moet uitmonden in een beslissing die de kenmerken van een rechterlijke uitspraak vertoont. Dat is het geval met de procedure van waarmerking van een gerechtelijke beslissing als Europese executoriale titel. Deze procedure vereist een rechterlijke toetsing van de voorwaarden die zijn gesteld in verordening nr. 805/2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen, teneinde te beoordelen of de minimumnormen ter waarborging van de rechten van verdediging van de schuldenaar zijn geëerbiedigd. Deze verordening verplicht de instantie die een gerechtelijke beslissing als Europese executoriale titel waarmerkt, dus tot een reeks controles betreffende de in het formulier van bijlage I ervan opgesomde gegevens. De toetsing van de regelmatigheid van de gerechtelijke procedure die heeft geleid tot een beslissing waarvan om waarmerking wordt verzocht, die deze rechterlijke instantie verricht in het stadium van deze waarmerking, verschilt niet van de rechterlijke toetsing die deze rechterlijke instantie in andere procedures moet verrichten alvorens een gerechtelijke beslissing te nemen. Bovendien is deze rechterlijke instantie op grond van artikel 6 van deze verordening verplicht om, naast de toetsing van de regelmatigheid van deze vroegere gerechtelijke procedure en de controle van de naleving van de bevoegdheidsregels, met name de uitvoerbaarheid van de genomen beslissing en de aard van de schuldvordering te controleren.

Bovendien lijkt de procedure van waarmerking van een gerechtelijke beslissing als Europese executoriale titel uit functioneel oogpunt geen van de vroegere gerechtelijke procedure gescheiden procedure te zijn, doch vormt zij het sluitstuk van die gerechtelijke procedure dat noodzakelijk is om de doeltreffendheid ervan ten volle te verzekeren doordat de schuldeiser in staat wordt gesteld zijn schuldvordering in te vorderen. Bijgevolg is de waarmerking van een gerechtelijke beslissing als Europese executoriale titel een rechtsprekende handeling en is de nationale rechterlijke instantie bij het nemen van deze beslissing gemachtigd het Hof een prejudiciële vraag te stellen.

(cf. punten 24‑26, 29, 30)
Een uitlegging volgens welke een natuurlijke persoon twee normale verblijfplaatsen in de zin van artikel 3 van verordening nr. 1186/2009 kan cumuleren, één in een derde land en één in een lidstaat, kan niet worden beschouwd in overeenstemming te zijn met de doelstelling, de vestiging van de nieuwe verblijfplaats in een lidstaat te vergemakkelijken.

Artikel 3 van verordening nr. 1186/2009 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen moet in die zin worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon voor de toepassing van dit artikel niet tegelijkertijd zowel in een lidstaat als in een derde land een normale verblijfplaats kan hebben.

In omstandigheden waarin iemand in een derde land zowel persoonlijke als beroepsmatige bindingen heeft en in een lidstaat persoonlijke bindingen heeft, dient, om te bepalen of de belanghebbende zijn normale verblijfplaats in de zin van artikel 3 van verordening nr. 1186/2009 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen in het derde land heeft, bij de algehele afweging van de relevante feitelijke elementen bijzonder belang te worden gehecht aan de duur van het verblijf van de betrokkene in dat derde land.

Als de normale verblijfplaats in de zin van artikel 3 van verordening nr. 1186/2009 moet namelijk worden aangemerkt, de plaats waar de belanghebbende het permanente centrum van zijn belangen heeft gevestigd. Om voor de toepassing van de douanevrijstelling van artikel 3 te bepalen of iemand zijn normale verblijfplaats in een derde land heeft, moeten alle relevante feitelijke elementen in aanmerking worden genomen. In het kader van deze analyse moet worden opgemerkt dat verordening nr. 1186/2009 een bijzonder belang hecht aan de duur van het verblijf van de belanghebbende in het betrokken derde land. Zo komen volgens artikel 5, lid 1, van deze verordening voor de in artikel 3 voorziene douanevrijstelling alleen personen in aanmerking die hun normale verblijfplaats sedert ten minste twaalf opeenvolgende maanden buiten het douanegebied van de Unie hebben gehad.

(cf. punten 39‑41, dictum 2)
Het Hof van Justitie is bevoegd om kennis te nemen van een verzoek om een prejudiciële beslissing, ook al is dat ingediend door de verwijzende rechterlijke instantie tijdens het niet-contradictoire onderzoek van de toelaatbaarheid van het bij hem ingediende verzoek tot inleiding van een procedure van preventief akkoord, dat tot doel heeft, als het toelaatbaar is, tot een rechterlijke beslissing te leiden, genomen in aanwezigheid van het openbaar ministerie, nadat de rechterlijke instantie zich desgevallend over het verzet van de minderheidsschuldeisers heeft uitgesproken. De nationale rechterlijke instanties zijn immers bevoegd tot verwijzing naar het Hof indien bij hen een geding aanhangig is gemaakt en zij uitspraak moeten doen in het kader van een procedure die moet leiden tot een rechterlijke beslissing, en zij zijn uitsluitend bevoegd om het gunstigste moment te kiezen voor het stellen van een prejudiciële vraag aan het Hof.

(cf. punten 16, 17)
Verordening nr. 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), in de versie van verordening nr. 552/2009, dient aldus te worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale regeling die een importeur van chemische stoffen verplicht die stoffen bij een bevoegde nationale instantie te registreren, terwijl die importeur krachtens die verordening reeds verplicht is die stoffen bij het Europees Agentschap voor chemische stoffen te registreren, op voorwaarde dat die registratie bij de bevoegde nationale instantie geen voorafgaande vereist vormt voor het in de handel brengen van deze stoffen, ziet op informatie die verschillend is van de door deze verordening vereiste informatie en bijdraagt tot het bereiken van de door deze verordening nagestreefde doelstellingen, inzonderheid het waarborgen van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu en het vrije verkeer van dergelijke stoffen op de interne markt, met name door de invoering van een systeem van controles van het veilige beheer van dergelijke stoffen in de betrokken lidstaat en door de beoordeling van dat beheer, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan.

De harmonisatie die de bepalingen van de REACH-verordening inzake de aangifte‑ en registratieplicht voor chemische stoffen tot stand brengen, hoe ruim zij ook is met het oog op het instellen van een geïntegreerd systeem van controles van die stoffen op het grondgebied van de Unie teneinde een veilig beheer ervan te verzekeren, is immers geen beletsel voor een andere registratie die in wezen tot doel heeft, de nationale instanties te laten beschikken over een gegevensbank die nodig is voor het toezicht op de chemische stoffen op het grondgebied van de betrokken lidstaat en met name bijdraagt tot de invoering van een systeem van controles van dat beheer in de betrokken lidstaat en tot de beoordeling van dat beheer, meer bepaald met het oog op het voorstellen, op het niveau van de Unie, van alle nuttige verbeteringen.

(cf. punten 34, 38, 41, dictum 1)
Artikel 39 van richtlijn 2005/85 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, gelezen tegen de achtergrond van de artikelen 19, lid 2, en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling die geen schorsende werking verleent aan een beroep tegen een beslissing om een hernieuwd asielverzoek niet opnieuw te behandelen.

Een tweede asielaanvraag moet inderdaad worden beschouwd als een „volgend verzoek” in de zin van artikel 32 van richtlijn 2005/85 en de weigering van een bevoegde autoriteit om dat verzoek in overweging te nemen, is een „beslissing om het hernieuwde verzoek niet opnieuw te behandelen” in de zin van artikel 39, lid 1, onder c), van deze richtlijn.

In dit verband volgt uit artikel 39, lid l, onder c), van die richtlijn dat de lidstaten ervoor zorgen dat voor asielzoekers een daadwerkelijk rechtsmiddel openstaat tegen een beslissing om het hernieuwde verzoek niet opnieuw te behandelen overeenkomstig de artikelen 32 en 34 van die richtlijn. Indien een asielzoeker een volgend verzoek indient zonder nieuwe bewijzen of argumenten voor te leggen, zou het onevenredig zijn de lidstaten te verplichten een volledige nieuwe onderzoeksprocedure te volgen, en de lidstaten moeten kunnen kiezen uit procedures die uitzonderingen bevatten op de waarborgen waarop de asielzoeker gewoonlijk recht heeft.

Dat een beroep tegen een dergelijke beslissing geen schorsende werking heeft, is in beginsel dus in overeenstemming met de artikelen 19, lid 2, en 47 van het Handvest. Hoewel een dergelijke beslissing belet dat een derdelander internationale bescherming verkrijgt, kan de uitvoering ervan op zich namelijk niet leiden tot verwijdering van die derdelander. Dat tegen een dergelijke beslissing, waarvan de tenuitvoerlegging voor de betrokken derdelander geen risico inhoudt op een met artikel 3 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens strijdige behandeling, geen schorsend beroep kan worden ingesteld, is dus niet in strijd met het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel, als bepaald in artikel 39 van richtlijn 2005/85, gelezen tegen de achtergrond van de artikelen 19, lid 2, en 47 van het Handvest.

(cf. punten 40, 45, 46, 56, 59, 60 en dictum)
Artikel 6, punt 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het toepassingsgebied ervan zich uitstrekt tot een door een derde in overeenstemming met de bepalingen van nationaal recht tegen de verweerder in de oorspronkelijke procedure ingediende vordering waarmee een met de oorspronkelijke vordering nauw samenhangende aanspraak geldend wordt gemaakt die strekt tot vergoeding van door die derde aan de verzoeker in die oorspronkelijke procedure uitgekeerde schadeloosstellingen, op voorwaarde dat die vordering er niet enkel toe strekt de verweerder af te trekken van zijn gerecht.

In overweging 15 van die verordening wordt immers verklaard dat met het oog op een harmonische rechtsbedeling parallel lopende processen zoveel mogelijk moeten worden beperkt en moet worden voorkomen dat in twee lidstaten onverenigbare beslissingen worden gegeven, terwijl in overweging 12 van deze verordening eraan wordt herinnerd dat naast de woonplaats van de verweerder alternatieve bevoegdheidsgronden mogelijk moeten zijn, gebaseerd op de nauwe band tussen het gerecht en de vordering of de noodzaak een goede rechtsbedeling te vergemakkelijken. Wanneer de oorspronkelijke vordering en een door een derde tegen een der partijen bij de oorspronkelijke procedure gerichte vordering die nauw samenhangt met de eerste vordering, worden behandeld in het kader van dezelfde procedure, is dat in het belang van bovengenoemde doelstellingen in een situatie waarin door de gelaedeerde een vordering is ingediend tegen de verzekeraar van de persoon die aansprakelijk is voor de schade, en een andere verzekeraar, die deze persoon reeds gedeeltelijk schadeloos heeft gesteld, die schadeloosstelling op de eerste verzekeraar tracht te verhalen. Indien die mogelijkheid niet bestond, zou immers het gevaar bestaan dat twee gerechten in een zelfde zaak tot divergerende oplossingen komen, waarvan de erkenning en de tenuitvoerlegging dan onzeker zouden zijn.

(cf. punten 38‑40, 47 en dictum)
Artikel 23 van verordening nr. 1122/2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 73/2009 wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening nr. 1234/2007 wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, gelezen in samenhang met verordening nr. 1698/2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling, zoals gewijzigd bij verordening nr. 473/2009, en verordening nr. 1975/2006 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1698/2005 met betrekking tot de toepassing van controleprocedures en van de randvoorwaarden in het kader van de steunmaatregelen voor plattelandsontwikkeling, zoals gewijzigd bij verordening nr. 484/2009, moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat een nationale regeling verlangt dat de aanvrager van agromilieusteun bij de indiening van zijn steunaanvraag aan het betaalorgaan een verklaring met betrekking tot de zeldzame gewassoort overlegt, op grond waarvan hij recht heeft op betaling van die steun, mits die regeling de betrokken ondernemers in staat heeft gesteld onder redelijke voorwaarden te voldoen aan de daarin gestelde eisen, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechter staat.

Een dergelijke nationale regeling valt immers binnen de beoordelingsmarge waarover de lidstaten beschikken uit hoofde van de artikelen 5, 10 en 11 van verordening nr. 1975/2006 en draagt bij tot de door die bepalingen nagestreefde doelstelling, namelijk de doeltreffendheid van de controles te waarborgen. De door de lidstaten in het kader van hun beoordelingsmarge genomen maatregelen mogen evenwel niet afdoen aan het nuttig effect van de bepalingen van de verordeningen nr. 1698/2005, nr. 1975/2006 en nr. 1122/2009, en evenmin aan de algemene beginselen van het Unierecht, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel. In dat verband staat het aan de nationale rechter om te beoordelen of de modaliteiten van inwerkingtreding van de nationale regeling het de betrokken ondernemers mogelijk maken onder redelijke voorwaarden te voldoen aan de daarin gestelde eisen, en in het bijzonder of zij de aanvragers van steun in staat stellen, binnen de in die nationale regeling gestelde termijn, de betrokken verklaring aan te vragen, te verkrijgen en in te dienen. Bovendien staat het aan die rechter om na te gaan of het vereiste van een verklaring voor zeldzame gewassoorten niet nieuw is, en of de regeling geen dwingende uiterste datum voorziet voor het aanvragen van de verklaring bij de bevoegde autoriteiten, en om in voorkomend geval met die elementen rekening te houden in het kader van zijn beoordeling.

(cf. punten 41, 42, 49‑51, dictum 1)
Wanneer de bestreden handeling gedurende de procedure heeft opgehouden effect te sorteren, is het derhalve aan het Hof om in concreto te beoordelen of de verzoeker nog procesbelang heeft, rekening houdend met onder meer de gevolgen van de gestelde onrechtmatigheid en de aard van de beweerdelijk geleden schade.

De intrekking van een bestreden handeling in het kader van een beroep tot nietigverklaring, die heeft plaatsgevonden na de instelling van dat beroep, brengt op zich niet mee dat de rechter moet constateren dat op het beroep niet hoeft te worden beslist omdat het zonder voorwerp is geraakt of wegens het ontbreken van procesbelang op de datum van uitspraak van het arrest. Niettemin moet het procesbelang van de verzoeker, gelet op het voorwerp van het beroep, op straffe van niet-ontvankelijkheid bestaan in het stadium van de instelling van het beroep. Dat voorwerp van het geschil moet, evenals het procesbelang, op straffe van afdoening zonder beslissing, blijven bestaan tot de uitspraak van de rechterlijke beslissing, hetgeen veronderstelt dat de uitkomst van het beroep in het voordeel kan zijn van de partij die het heeft ingesteld.

Het in artikel 263, tweede alinea, VWEU neergelegde recht van het Europees Parlement om beroep in te stellen, kan, evenals het in dezelfde bepaling neergelegde recht van de lidstaten, worden uitgeoefend zonder dat procesbelang hoeft te worden aangetoond Hieruit volgt dat voor de beslissing van het Hof om in een zaak uitspraak te doen of daarentegen vast te stellen dat op het beroep niet hoeft te worden beslist, logischerwijs niet hoeft te worden nagegaan of het Parlement na de vaststelling van het besluit waarvan beroep nog procesbelang heeft. Anderzijds kan het Hof vaststellen dat op door lidstaten ingestelde beroepen niet meer hoeft te worden beslist wanneer die staten, nadat de bestreden handeling nietig is verklaard of is ingetrokken, het met hun beroep beoogde resultaat hebben bereikt.

Een beroep gericht tegen besluit 2014/688 houdende onderwerping van bepaalde psychoactieve stoffen aan controlemaatregelen is dus ontvankelijk, aangezien de vervanging van dat besluit door besluit 2015/1875 houdende onderwerping van bepaalde psychoactieve stoffen aan controlemaatregelen de gevolgen van het bestreden besluit in het verleden heeft laten bestaan en dus niet dezelfde werking heeft gehad als nietigverklaring van dat besluit in beginsel zou hebben gehad. In dit verband volgt uit overweging 35 en artikel 2 van besluit 2015/1875 dat dit besluit geldt onverminderd de verplichtingen die uit besluit 2014/688 voortvloeien met betrekking tot de termijn om de betrokken psychoactieve stoffen aan controlemaatregelen en strafrechtelijke sancties te onderwerpen, te weten uiterlijk 2 oktober 2015. De Raad heeft dan ook noch de geldigheid van die verplichtingen zoals zij voortvloeien uit het bestreden besluit opnieuw aan de orde willen stellen, noch met terugwerkende kracht de geldigheid van die verplichtingen vastgesteld op de grondslag van besluit 2015/1875.

(cf. punten 20‑23, 26)
Artikel 13 van die verordening heeft namelijk tot doel het gewettigd vertrouwen van degene die voordeel heeft gehad bij een voor het geheel van schuldeisers nadelige handeling, te beschermen door te bepalen dat deze handeling, zelfs nadat een insolventieprocedure is geopend, nog steeds wordt beheerst door het recht dat hierop van toepassing was op de datum waarop zij is verricht, namelijk de lex causae. Uit deze doelstelling blijkt duidelijk dat voor toepassing van dat artikel is vereist dat alle omstandigheden van het geval in aanmerking worden genomen Het is namelijk onmogelijk gewettigd vertrouwen te hebben in het feit dat deze omstandigheden bij de toetsing van de geldigheid van een handeling niet in aanmerking worden genomen nadat een insolventieprocedure is geopend, maar wel in aanmerking zouden moeten worden genomen wanneer een dergelijke procedure niet is geopend.

Artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat de toepassing ervan is onderworpen aan de voorwaarde dat de betrokken handeling niet kan worden bestreden op grond van het recht dat op deze handeling van toepassing is (lex causae), gelet op alle omstandigheden van het geval.

Voor de toepassing van artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures, en ingeval degene die verweer voert tegen een vordering tot nietigheid, vernietiging of niet-tegenwerpbaarheid van een handeling een bepaling van het recht dat op deze handeling van toepassing is (lex causae), aanvoert op grond waarvan deze handeling slechts kan worden bestreden in de in deze bepaling vastgestelde omstandigheden, is het aan deze verweerder om aan te voeren dat van deze omstandigheden geen sprake is en hiervan het bewijs te leveren.

Uit de bewoordingen van artikel 13 van deze verordening blijkt immers dat degene tegen wie een vordering tot nietigheid, vernietiging of niet-tegenwerpbaarheid van een handeling is gericht, moet aantonen dat deze handeling op grond van de lex causae niet kan worden bestreden. Voorts bepaalt dit artikel 13 dat deze verweerder moet bewijzen dat niet is voorzien in de mogelijkheid om de betrokken handeling te bestrijden en wel gelet op alle omstandigheden van het geval, zodat deze verweerder, ten minste impliciet, ook verplicht is het bewijs aan te dragen van feitelijke gegevens op basis waarvan kan worden vastgesteld dat de betrokken handeling niet kan worden bestreden, alsook van het ontbreken van elk gegeven dat zich tegen deze vaststelling verzet.

(cf. punten 25, 31, dictum 2)
Artikel 335 VWEU, hoewel dit volgens de bewoordingen ervan beperkt is tot de lidstaten, vormt de uitdrukking van een algemeen beginsel volgens hetwelk de Unie handelingsbevoegdheid bezit en met het oog hierop door de Commissie wordt vertegenwoordigd. Hieruit volgt dat die bepaling de Commissie een grondslag biedt om de Unie te vertegenwoordigen voor het Internationaal Zeerechttribunaal.

In dit verband heeft de Commissie, door namens de Unie een schriftelijke uiteenzetting in te dienen waarvan de inhoud niet was goedgekeurd door de Raad, niet de bevoegdheden geschonden die de Raad ontleent aan artikel 218, lid 9, VWEU en artikel 16, lid 1, tweede zin, VEU. In de eerste plaats betekent de verwijzing in artikel 218, lid 9, VWEU naar de standpunten die namens de Unie worden ingenomen „in” een krachtens een internationale overeenkomst opgericht lichaam dat handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, immers dat de toepassing van die bepaling betrekking heeft op standpunten die namens de Unie worden ingenomen in het kader van de deelneming van de Unie – door haar instellingen of, in voorkomend geval, door tussenkomst van haar lidstaten die gezamenlijk in haar belang optreden – aan de vaststelling van dergelijke handelingen binnen het betrokken internationale lichaam. De Unie wordt evenwel verzocht om, als partij, een standpunt in te nemen „voor” – en niet „in” – een internationale rechterlijke instantie.

Wat, in de tweede plaats, artikel 16, tweede zin, VEU betreft, bestaat het voorwerp van een schriftelijke uiteenzetting die suggesties bevat voor antwoorden op de in een zaak gestelde vragen, door aan te geven hoe de Europese Unie zich de uitlegging en toepassing van bepaalde relevante internationale bepalingen en van de relevante Unieregeling met betrekking tot de visserij voorstelt, niet in het definiëren van een beleid op dat gebied, in de zin van die bepaling, maar in het indienen bij het Internationaal Zeerechttribunaal van een aantal juridische opmerkingen die die rechterlijke instantie in staat moeten stellen, in voorkomend geval, met kennis van zaken een advies uit te brengen over de aan haar gestelde vragen. In dit verband zijn de overwegingen in die uiteenzetting met betrekking tot de bevoegdheid van dat tribunaal om te antwoorden op het verzoek om advies, alsmede met betrekking tot de ontvankelijkheid van de gestelde vragen, net als de opmerkingen ten gronde aangaande de betrokken zaak, kenmerkend voor de deelneming aan een procedure voor een rechterlijke instantie. Zij kunnen in deze omstandigheden niet worden geacht overeen te komen met de definitie van een beleid, in de zin van artikel 16, lid 1, VEU.

(cf. punten 58, 59, 62, 63, 70‑73)