Alvorens deze prejudiciële vraag te beantwoorden, dienen de volgende opmerkingen te worden gemaakt.

Gelijk de Commissie heeft opgemerkt, heeft de door de Duitse rechterlijke instantie aangehaalde verordening van de Raad enkel betrekking op de vrijstelling van rechten van het gemeenschappelijk douanetarief voor „goederen die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers die uit derde landen komen...” (artikel 1, lid 1, van de verordening). Blijkens de verwijzingsbeschikking gaat het in het onderhavige geval evenwel om de invoer van goederen die verzoeker in Nederland had gekocht.

In dat geval zijn niet de communautaire bepalingen van voornoemde verordening relevant, maar die van richtlijn nr. 69/169 van de Raad van 28 mei 1969 (PB 1969, L 133, biz. 6) inzake „de vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen die bij invoer worden geheven in het internationale reizigersverkeer”. Artikel 2, lid 1, van deze richtlijn (zoals gewijzigd bij richtlijn nr. 78/1032 van 19 december 1978, PB 1978, L 366, biz. 28) bepaalt dat „goederen die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van reizigers afkomstig uit Lid-Staten van de Gemeenschap zijn vrijgesteld van de omzetbelastingen en accijnzen die bij invoer worden geheven...”

De bepaling waarvan, volgens de rechtspraak van het Hof, de uitlegging de verwijzende rechter een zinvol antwoord kan verschaffen, is derhalve artikel 5, leden 1 en 5, van richtlijn nr. 69/169 (zoals gewijzigd bij richtlijn nr. 72/230 van 12 juni 1972, PB 1972, L 139, biz. 28). Daarin is bepaald:

„1) De Lid-Staten kunnen de waarde en/of de hoeveelheid van de voor vrijstelling in aanmerking komende goederen beperken ... wanneer de goederen uit een andere Lid-Staat worden ingevoerd door personen die hun verblijfplaats hebben in het grensgebied van de Lid-Staat van invoer of in dat van de aangrenzende Lid-Staat, door grensarbeiders of door het personeel van de in het internationale verkeer gebruikte vervoermiddelen.

...

5) Voor de toepassing van de in de leden 1, 2 en 4 bedoelde bepalingen dient te worden verstaan onder: — grensgebied, een gebied waarvan de breedte maximaal vijftien km in rechte lijn, gemeten vanaf de grens van een Lid-Staat, mag bedragen. Elke Lid-Staat moet evenwel gemeenten welke gedeeltelijk binnen het grensgebied vallen, in hun geheel tot dat gebied rekenen; ...”

In elk geval wil ik er terloops evenals de Commissie op wijzen, dat bij artikel 140, lid 1, sub a, van verordening nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen (PB 1983, L 105, biz. 1), die sedert 1 juli 1984 van toepassing is, verordening nr. 1544/69 is ingetrokken. Artikel 49, lid 2, van verordening nr. 918/83 neemt in wezen artikel 5, lid 5, van richtlijn nr. 69/169 over. Vermits hier de definitie van de term grensgebied aan de orde is, zal de uitlegging van het Hof voor al deze bepalingen van belang zijn en mitsdien het concrete geval aanzienlijk overstijgen.

Samenvattend geef ik het Hof derhalve in overweging, de voorgelegde vraag als volgt te herformuleren:

„Moet het begrip, grensgebied... waarvan de breedte maximaal vijftien km in rechte lijn, gemeten vanaf de grens van een Lid-Staat, mag bedragen' in artikel 5, lid 5, van richtlijn nr. 69/169, zoals gewijzigd bij richtlijn nr. 72/230 van 12 juni 1972 (PB 1972, L 139, biz. 28), aldus worden uitgelegd, dat de voor vrijstelling in aanmerking komende invoer mag worden beperkt voor inwoners van grensgemeenten die zich aantoonbaar niet verder dan 15 km van de grens op naburig buitenlands douanegebied hebben begeven, ongeacht of zij ter hoogte van hun grensgemeente dan wel op een andere, verder verwijderde plaats de grens zijn overgestoken ?”