ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 320/26

Hogere voorziening ingesteld op 17 mei 2021 door Aquind Ltd, Aquind Energy Sàrl, Aquind SAS tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 5 maart 2021 in zaak T-885/19, Aquind e.a. / Commissie

(Zaak C-310/21 P)

(2021/C 320/25)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Aquind Ltd, Aquind Energy Sàrl, Aquind SAS (vertegenwoordigers: S. Goldberg, E. White, C. Davis, Solicitors)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland, Koninkrijk Spanje, Franse Republiek

Conclusies

— de bestreden beschikking te vernietigen;

— vast te stellen dat de vorderingen in eerste aanleg gegrond zijn en gedelegeerde verordening (EU) 2020/389 (1) van de Commissie nietig te verklaren voor zover deze verordening rekwirantes betreft, en

— de Commissie te verwijzen in de kosten van zowel de procedure in hogere voorziening als de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirantes betogen dat de gedelegeerde verordening (EU) 2020/389 van de Commissie als een definitieve handeling had moeten worden beschouwd op de dag waarop zij werd vastgesteld en niet op de dag van haar inwerkingtreding, die afhankelijk was van het ontbreken van bezwaren van het Parlement of de Raad. Deze verordening kon dus reeds vóór de datum van bekendmaking ervan worden aangevochten. Rekwiranten zijn derhalve van oordeel dat het Gerecht de rechtspraak van het Hof inzake niet voor beroep vatbare handelingen onjuist heeft toegepast.

(1) Gedelegeerde verordening (EU) 2020/389 van de Commissie van 31 oktober 2019 tot wijziging van verordening (EU) nr. 347/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de Unielijst van projecten van gemeenschappelijk belang (PB 2020, L 74, blz. 1).
1)

Moet artikel 29 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013 L 180 (1)), aldus worden uitgelegd dat een lopende termijn voor overdracht als bedoeld in artikel 29, eerste en tweede lid, opnieuw gaat lopen op het moment dat de vreemdeling, nadat hij de overdracht door een lidstaat heeft belemmerd door onder te duiken, in een andere (in casu een derde) lidstaat een nieuw verzoek om internationale bescherming indient?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luxemburg) op 10 mei 2021 — État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement, des domaines et de la TVA / Navitours SARL

(Zaak C-294/21)

(2021/C 297/26)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement, des domaines et de la TVA

Verwerende partij: Navitours SARL

Prejudiciële vragen

Zijn/is artikel 2, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgeving der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), dat bepaalt dat ‚[a]an de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen: 1. de leveringen van goederen en de diensten, welke in het binnenland door een als zodanig handelende belastingplichtige onder bezwarende titel worden verricht’

en/of artikel 9, lid 2, onder b), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG)] van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgeving der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, dat bepaalt dat ‚de plaats van vervoersdiensten, de plaats [is] waar het vervoer plaatsvindt, zulks naar verhouding van de afgelegde afstanden’

van toepassing op en leiden/leidt het ene en/of het andere artikel ertoe dat in Luxemburg btw moet worden geheven over personenvervoersdiensten die worden verricht door een in Luxemburg gevestigde dienstverrichter, wanneer deze diensten worden verricht binnen een condominium, zoals dit condominium is gedefinieerd in het verdrag tussen het Groothertogdom Luxemburg en de Bondsrepubliek Duitsland inzake de afbakening van de gemeenschappelijke grens tussen de beide staten, en in de briefwisseling, die op 19 december 1984 te Luxemburg zijn ondertekend, als zijnde een gemeenschappelijk grondgebied onder gezamenlijke soevereiniteit van het Groothertogdom Luxemburg en de Bondsrepubliek Duitsland, en ten aanzien waarvan op het vlak van btw-inning over transportdiensten geen overeenkomst tussen beide staten bestaat zoals was voorzien in artikel 5, lid 1, van het verdrag van 19 december 1984 tussen het Groothertogdom Luxemburg en de Bondsrepubliek Duitsland inzake de afbakening van de gemeenschappelijke grens tussen de beide staten, dat bepaalt dat ‚de verdragsluitende staten de aangelegenheden betreffende het recht dat van toepassing is op het onder de gezamenlijke soevereiniteit vallende gemeenschappelijke grondgebied bij wege van een aanvullende overeenkomst regelen’?

(1) PB 1977, L 145, blz. 1.
Moet artikel 27 van verordening nr. 604/2013, gelezen in samenhang met artikel 18, lid 1, onder a), of met artikel 18, lid 2, onder b), c) en d), en artikel 20, lid 5, van de Dublin III-verordening, aldus worden uitgelegd dat daarin verschillende maatregelen worden genoemd waartegen het rechtsmiddel is gericht, waarbij in rechte verschillende grieven moeten worden aangevoerd alsook verschillende soorten inbreuken op de informatieverplichtingen en de verplichtingen inzake het persoonlijk onderhoud in de zin van de artikelen 4 en 5 van verordening nr. 604/2013?

Indien het antwoord op de tweede vraag bevestigend luidt, moeten de artikelen 4 en 5 van verordening nr. 604/2013 dan aldus worden uitgelegd dat de daarin neergelegde rechten op informatie alleen gelden in het in artikel 18, lid 1, onder a), bedoelde geval en niet ook in de terugnameprocedure? Of moeten zij aldus worden uitgelegd dat in laatstgenoemde procedure ten minste informatieverplichtingen bestaan met betrekking tot de beëindiging van de verantwoordelijkheid krachtens artikel 19 of tot systeemfouten in de asielprocedure en in de opvangvoorzieningen voor verzoekers waarbij ernstig moet worden gevreesd dat die resulteren in onmenselijke of vernederende behandelingen in de zin van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals bedoeld in artikel 3, lid 2, van de verordening?
1)

Moet punt 20.309, onder h), van bijlage A bij verordening nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Europese Unie (1) aldus worden uitgelegd dat een regeling waarbij een overheid die bevoegd is op het gebied van onderwijsactiviteiten: — de studieprogramma’s goedkeurt; — regels vaststelt voor de structuur van de studies alsmede voor de prioritaire en bijzondere opdrachten, voorziet in een controle van de inschrijving- en uitsluitingsvoorwaarden, van de besluiten van de klassenraden en van de financiële bijdrage, de hergroeperingen van de schoolinrichtingen binnen de gestructureerde netten regelt en vereist dat opvoedkundige, pedagogische en inrichtingsprojecten worden ontwikkeld; — controles en inspecties uitvoert die in het bijzonder betrekking hebben op de onderwezen vakken, het onderwijspeil en de van toepassing zijnde taalwetten, met uitzondering van de opvoedkundige methoden, en — per klas, afdeling, niveau of andere onderverdelingen, behoudens ministeriële vrijstelling, een minimumaantal leerlingen oplegt, als “buitensporig” in de zin van deze bepaling worden aangemerkt, en wel dermate dat deze regeling het algemene beleid of programma van de instellingen die de betrokken activiteiten uitoefenen, feitelijk dicteert of bindt?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: moet worden aangenomen dat de handelaar die uit hoofde van richtlijn 2005/29/EG aansprakelijk is voor de oneerlijke marktpraktijk de handelaar is die aansprakelijk is voor het formuleren van de misleidende modelovereenkomst of is dat de handelaar die het product op grond van deze modelovereenkomst aan de consument presenteert en rechtstreeks aansprakelijk is voor het in de handel brengen ervan, of kunnen beide handelaren uit hoofde van richtlijn 2005/29/EG aansprakelijk worden gesteld?
1)

Moet artikel 3, lid 1, onder a), van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (hierna: “richtlijn beroepskwalificaties”), zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/55/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013, aldus worden uitgelegd dat als een gereglementeerd beroep moet worden aangemerkt een beroep waarvoor enerzijds de bekwaamheidseisen zijn vastgelegd in een door de minister van onderwijs van een lidstaat vastgestelde verordening en de inhoud van de voor een kleuterleider vereiste pedagogische vaardigheden is geregeld in een beroepsnorm en in verband waarmee de lidstaat het beroep van kleuterleider heeft laten opnemen in de bij de Commissie ingestelde databank van gereglementeerde beroepen, maar waarbij, anderzijds, volgens de bewoordingen van de verordening betreffende de bekwaamheidseisen van dat beroep, de werkgever over een beoordelingsmarge beschikt om te beoordelen of aan de bekwaamheidseisen is voldaan, in het bijzonder wat het vereiste van pedagogische vaardigheden betreft, en de aard van het bewijs van het bestaan van pedagogische vaardigheden noch in de betrokken verordening noch in andere wetten, verordeningen of bestuursrechtelijke bepalingen is geregeld?
2)

Is het verenigbaar met het [Unie]recht, en in het bijzonder met bijlage IV bij de Zesde btw-richtlijn, dat die bepaling van het btw-wetboek aldus wordt toegepast dat er ook rekening wordt gehouden met andere bepalingen van nationaal recht, namelijk artikel 1207, artikel 204, lid 1, onder e), en lid 3, en artikel 1421, lid 2, onder b), van het burgerlijk wetboek (bepalingen die zien op de overeenkomst tot aanneming van werk, onroerend goed en de omstandigheid dat er bij liften van wordt uitgegaan dat er sprake is van gemeenschappelijk ruimten van gebouwen in mede-eigendom)?
2.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 2, lid 1, onder g), van de Aarhus-verordening (1), waarin het begrip “administratieve handeling” wordt gedefinieerd. Dit middel bestaat uit drie onderdelen: — Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het begrip “wetgeving” dat is opgenomen in artikel 2, lid 1, onder f), van de Aarhus-verordening (dit onderdeel van het tweede middel betreft de punten 121 tot en met 124 van het bestreden arrest). — Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het begrip “maatregel van een individuele strekking” in de zin van artikel 2, lid 1, onder g), van de Aarhus-verordening (dit onderdeel van het tweede middel ziet op de punten 126 tot en met 142 van het bestreden arrest). — Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de in diezelfde bepaling gebezigde woorden “juridisch bindende en externe werking” (dit onderdeel van het tweede middel heeft betrekking op de punten 149 tot en met 173 van het bestreden arrest).
1)

Moet artikel 58, lid 4, van richtlijn 2014/24/EU (1) aldus worden uitgelegd dat de in de selectiecriteria gestelde eisen aan de beroepsbekwaamheid van het personeel van een ondernemer die inschrijft op een gespecialiseerde opdracht in de bouwsector, strenger mogen zijn dan de minimumeisen inzake opleiding en vakbekwaamheid waarin de bijzondere nationale wet (artikel 163a, lid 4, ZUT) voorziet, zonder dat de opgelegde voorwaarden op het eerste gezicht mededingingsbeperkend zijn, en meer concreet: verlangt het in die bepaling neergelegde vereiste dat de opgelegde voorwaarden voor deelname “in verhouding staan” tot het voorwerp van de opdracht a) dat de nationale rechter een evenredigheidstoets toepast op basis van het verkregen bewijsmateriaal en de specifieke parameters van de opdracht, zelfs in die gevallen waarin het nationale recht refereert aan het grote aantal vakmensen dat in beginsel gekwalificeerd is voor de activiteiten in het kader van de opdracht, of b) staat dit vereiste toe dat de rechterlijke toetsing louter het onderzoek betreft of de voorwaarden voor deelname te streng zijn in vergelijking met de voorwaarden waarin de bijzondere nationale wet in beginsel voorziet?
3)

Moet het Unierecht, met name het beginsel van voorrang van het Unierecht en het doeltreffendheidsbeginsel, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de toepassing van een nationaalrechtelijke uitsluitingsbepaling als § 34, tweede alinea, van de wet inzake arbitrageprocedures, indien deze toepassing ertoe leidt dat het een partij in de vernietigingsprocedure niet is toegestaan aan te voeren dat er geen sprake is van een geldige arbitrageovereenkomst, op grond dat de in artikel 26 van het Verdrag inzake het Energiehandvest vervatte bepaling inzake arbitrage of het overeenkomstig deze bepaling gedane aanbod ongeldig of niet van toepassing is wegens strijdigheid met het Unierecht?
2)

Moet artikel 9, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd dat aan de expediteur die een waar voorzien van een aan een merk gelijk teken zonder toestemming van de merkhouder in het economische verkeer brengt door deze waar te verzenden naar de eindverbruiker, alleen dan het gebruik van dit teken kan worden toegerekend indien hij daadwerkelijk ervan op de hoogte is dat dit teken op de waar is aangebracht? Maakt een dergelijke expediteur gebruik van het betrokken teken wanneer hijzelf of een economisch verbonden entiteit aan de eindverbruiker heeft gemeld dat hij deze verzending op zich zal nemen, nadat hijzelf of een economisch verbonden entiteit de waar met het oog daarop in voorraad heeft gehad? Maakt een dergelijke expediteur gebruik van het betrokken teken wanneer hijzelf of een economisch verbonden entiteit eerst actief heeft bijgedragen aan het tonen, in het economische verkeer, van een verkoopaanbieding voor de waar voorzien van dit teken, of de bestelling heeft geregistreerd die de eindverbruiker heeft geplaatst op basis van deze verkoopaanbieding?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door tribunal administratif (Luxemburg) op 5 maart 2021 — A, B en C, wettelijk vertegenwoordigd door zijn ouders / Ministre de l’Immigration et de l'Asile

(Zaak C-153/21)

(2021/C 189/15)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal administratif

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: A, B en C, wettelijk vertegenwoordigd door zijn ouders

Verwerende partij: Ministre de l’Immigration et de l'Asile

Prejudiciële vraag

Kan artikel 33, lid 2, onder a), van richtlijn 2013/32/EU [van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013] betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (1), gelezen in samenhang met artikel 23 van richtlijn 2011/95/EU [van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011] inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (2), en met artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in die zin worden uitgelegd dat het verzoek om internationale bescherming dat de ouders namens hun minderjarige kind hebben ingediend in een andere lidstaat (in casu Luxemburg) dan de lidstaat die eerder alleen aan de ouders en broers en zusters van het kind internationale bescherming heeft verleend (in casu Griekenland), niet-ontvankelijk mag worden verklaard op grond dat de autoriteiten van het land dat aan die ouders, broers en zusters, vóór hun vertrek en vóór de geboorte van het kind, internationale bescherming heeft verleend, verzekeren dat dit kind bij zijn aankomst en bij de terugkeer van de overige gezinsleden, een verblijfstitel en dezelfde voordelen zal kunnen verkrijgen als die welke worden toegekend aan personen die internationale bescherming genieten, maar zij echter niet stellen dat aan het kind een eigen status van internationale bescherming zal worden toegekend?

(1) PB 2013, L 180, blz. 60.

(2) PB 2011, L 337, blz. 9.
1)

Moeten in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding, artikel 168, onder a), juncto artikel 167 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, aldus worden uitgelegd dat een bestuursholding, die voor dochterondernemingen belaste handelingen in een later stadium verricht, eveneens recht heeft op aftrek van voorbelasting over diensten die zij van derden afneemt en in ruil voor een deelneming in de algemene winst inbrengt in de dochterondernemingen, hoewel de in een eerder stadium afgenomen diensten niet rechtstreeks en onmiddellijk verband houden met de eigen handelingen van de holding, maar met de (in hoge mate) vrijgestelde activiteiten van de dochterondernemingen, en de in een eerder stadium afgenomen diensten niet zijn opgenomen in de prijs van de (voor de dochterondernemingen verrichte) belaste handelingen en niet behoren tot de algemene kosten van de eigen bedrijfsuitoefening van de holding?
1.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Raad het vermoeden dat de betrokkene de status heeft van vooraanstaand zakenman die in Syrië actief is, juist heeft toegepast, hoewel er voor dit vermoeden geen rechtsgrondslag is en het onevenredig is in het licht van het doel waarin de wet voorziet.
3)

a. Staat artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2004/81/EG eraan in de weg om tijdens de bedenktijd, gegarandeerd in het eerste lid van dat artikel, een overdrachtsbesluit te nemen? b. Staat artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2004/81/EG eraan in de weg om tijdens de bedenktijd, gegarandeerd in het eerste lid van dat artikel, een al genomen overdrachtsbesluit uit te voeren of de uitvoering ervan voor te bereiden?
Hogere voorziening ingesteld op 2 februari 2021 door SGL Carbon SE tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer — uitgebreid) van 16 december 2020 in zaak T-639/18, SGL Carbon SE/Commissie

(Zaak C-65/21 P)

(2021/C 128/32)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: SGL Carbon SE (vertegenwoordigers: P. Sellar, advocaat, K. Van Maldegem, avocat, M. Grunchard, avocate)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk Spanje en Europees Agentschap voor chemische stoffen

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen;

— de zaak voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht, en

— de beslissing omtrent de kosten aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: Het oordeel van het Gerecht dat rekwirantes argument dat de Commissie een kennelijke fout had begaan niet noodzakelijkerwijs ook het argument impliceerde dat de Commissie haar zorgvuldigheidsplicht niet was nagekomen, is rechtens onjuist.

Tweede middel: Het Gerecht heeft ten onrechte de vermeende juridische onduidelijkheid van punt 4.1.3.5.5 van bijlage I bij verordening nr. 1272/2008 (1) gebruikt als grond voor de afwijzing van het juridische argument dat rekwirante daadwerkelijk had aangevoerd.

Derde middel: het Gerecht kon het feit dat de Commissie de geringe oplosbaarheid van CTPHT (pek, koolteer, hoge temperatuur) niet in aanmerking had genomen niet rechtvaardigen met een beroep op de complexiteit van het regelgevingskader. Het Gerecht heeft in een eerdere verwante procedure (zaak T-689/13 DEP, Bilbaína de Alquitranes e.a./Commissie) juist het tegenovergestelde geoordeeld. Zonder uitleg waarom in casu het tegenovergestelde is geoordeeld, geeft het Gerecht blijk van een ontoereikende en tegenstrijdige motivering.

Vierde middel: het Gerecht heeft de test inzake een normaal voorzichtige en zorgvuldige overheid onjuist toegepast. Door te oordelen dat de Commissie had gehandeld zoals elke normaal zorgvuldige overheid zou hebben gedaan, heeft het Gerecht een onjuist en ongeschikt vergelijkingspunt gehanteerd voor de beoordeling van wat zorgvuldig en normaal is voor de Commissie.

Vijfde middel: De motivering van het Gerecht is ontoereikend en tegenstrijdig voor zover het heeft geoordeeld, zonder enig bewijs aan te voeren en door zich enkel te baseren op de conclusie van de advocaat-generaal, dat de Commissie moeilijkheden heeft kunnen ervaren bij het corrigeren van haar kennelijke beoordelingsfout, waarbij het de suggestie wekt dat de benadering van de Commissie verschoonbaar was.

Zesde middel: het Gerecht heeft ten onrechte verwezen naar het voorzorgbeginsel om tot de slotsom te komen dat de fout van de Commissie verschoonbaar was, aangezien dat beginsel volgens vaste rechtspraak niet kan worden ingeroepen bij de indeling van een stof.

(1) Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels tot wijziging en intrekking van de richtlijnen 67/548/EEG en 1999/45/EG en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1907/2006 (PB 2008, L 353, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 18 januari 2021 — Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC

(Zaak C-33/21)

(2021/C 110/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

Verwerende partij: Ryanair DAC

Prejudiciële vraag

Kan het begrip “degene die in hoofdzaak werkzaam is op het grondgebied van de lidstaat waar hij woont” als bedoeld in artikel 14, lid 2, onder a), ii), [van verordening nr. 1408/71 (1), zoals gewijzigd], op grond van de in de motivering [van de onderhavige prejudiciële verwijzing] aangehaalde rechtspraak van het [Hof van Justitie van de Europese Unie], worden uitgelegd naar analogie van het begrip “plaats waar de werknemer gewoonlijk werkt” als bedoeld in artikel 19, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 44/2001 (2) (met betrekking tot justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, de rechterlijke bevoegdheid en individuele arbeidsovereenkomsten), ook hier met betrekking tot de luchtvaartsector en het vliegend personeel [verordening (EEG) nr. 3922/91] (3)?

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 1971, L 149, blz. 2).

(2) Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1).

(3) Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991 inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart (PB 1991, L 373, blz. 4).