ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het gemeenschapsrecht bevat in zijn huidige stand geen enkel specifiek voorschrift met betrekking tot de methode van afronding van de bedragen van de belasting over de toegevoegde waarde. Bij gebreke van een specifieke communautaire regeling staat het aan de lidstaten om de regels en methoden voor de afronding van bedragen van de belasting over de toegevoegde waarde vast te stellen. De lidstaten zijn daarbij gehouden om de beginselen waarop het gemeenschappelijke stelsel van deze belasting is gebaseerd, met name het beginsel van fiscale neutraliteit en het evenredigheidsbeginsel, te eerbiedigen. Inzonderheid verzet het gemeenschapsrecht zich, enerzijds, niet tegen de toepassing van een nationale regel die eist dat de bedragen van de belasting over de toegevoegde waarde naar boven worden afgerond wanneer de fractie van de kleinste munteenheid gelijk is aan of groter is dan 0,5, en eist het, anderzijds, niet dat het belastingplichtigen wordt toegestaan het bedrag van de belasting over de toegevoegde waarde naar beneden af te ronden wanneer dat bedrag een fractie van de kleinste nationale munteenheid omvat.

Aangezien marktdeelnemers die de prijzen van hun goederenverkopen of van hun dienstverrichtingen inclusief belasting over de toegevoegde waarde berekenen, zich in een andere situatie bevinden dan degenen die hetzelfde soort transacties verrichten tegen prijzen exclusief belasting over de toegevoegde waarde, kunnen eerstgenoemden niet met een beroep op het beginsel van fiscale neutraliteit eisen dat ook hun wordt toegestaan om de verschuldigde bedragen aan belasting over de toegevoegde waarde op pakket- of transactieniveau naar beneden af te ronden. In het geval van prijzen die worden vastgesteld exclusief belasting over de toegevoegde waarde, geschiedt de afronding immers vóórdat de klant de tegenprestatie van de dienst betaalt, aangezien het door de belastingplichtige van zijn klant geïnde belastingbedrag gelijk is aan het bedrag dat de belastingplichtige vervolgens afdraagt aan de staat, ongeacht welke methode van afronding wordt toegepast. Wanneer de belasting over de toegevoegde waarde daarentegen is inbegrepen in de prijs van een goed of een dienst, leidt de systematische afronding naar beneden in een eerder stadium dan de periodieke aangifte van de belasting over de toegevoegde waarde ertoe dat de belastingplichtige van zijn klant het daadwerkelijk verschuldigde bedrag van de belasting over de toegevoegde waarde ontvangt, terwijl hij aan de staat systematisch een lager bedrag afdraagt, en het verschil in eigen zak steekt, hetgeen in strijd is met het beginsel volgens hetwelk de belasting over de toegevoegde waarde door belastingplichtigen in elke fase van het productie- of distributieproces wordt geïnd voor rekening van de fiscus waaraan zij deze moeten afdragen.

(cf. punten 60-61, 64, dictum 3)
Een ambtenaar die na de instelling van een beroep tegen zijn loopbaanontwikkelingsrapport krachtens de artikelen 53 en 78 van het Statuut wegens volledige en blijvende invaliditeit is gepensioneerd, behoudt een belang om op te komen tegen dat rapport.

In de eerste plaats vormt het loopbaanontwikkelingsrapport, afgezien van zijn toekomstig nut, immers een formeel en schriftelijk bewijs van de kwaliteit van het door de ambtenaar verrichte werk. Een dergelijke beoordeling vormt niet alleen een omschrijving van de gedurende de betrokken periode verrichte taken, maar houdt eveneens een beoordeling in van de menselijke kwaliteiten waarvan de beoordeelde persoon bij de uitoefening van zijn beroepsactiviteit blijk heeft gegeven. Elke ambtenaar heeft er dus recht op dat zijn werk wordt erkend door een beoordeling die op een juiste en billijke wijze is opgesteld. Overeenkomstig het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming moet een ambtenaar dus in elk geval het recht hebben om op te komen tegen een loopbaanontwikkelingsrapport wegens de inhoud ervan of omdat het niet volgens de regels van het Statuut is opgesteld.

In de tweede plaats, is het weliswaar juist dat een ambtenaar van wie de invaliditeitscommissie heeft vastgesteld dat hij blijvend en volledig invalide is, op grond van de artikelen 53 en 78 van het Statuut ambtshalve wordt gepensioneerd, doch de situatie van die ambtenaar verschilt van die van een ambtenaar die de pensioenleeftijd heeft bereikt, ontslag heeft genomen of is ontslagen, aangezien het om een omkeerbare situatie gaat. Gelet op de bewoordingen van artikel 16 van bijlage VIII bij het Statuut, is het immers mogelijk dat de ambtenaar die door een dergelijke invaliditeit is getroffen, op een dag zijn werkzaamheden binnen een gemeenschapsinstelling kan hervatten. In dat verband moet de algemene bepaling van artikel 53 van het Statuut worden gelezen in samenhang met de specifieke bepalingen van de artikelen 13 tot en met 15 van bijlage VIII bij het Statuut. De werkzaamheid van de ambtenaar die invalide is verklaard, wordt slechts tijdelijk gestaakt, daar de ontwikkeling van zijn positie binnen de instellingen afhangt van het voortbestaan van de omstandigheden die zijn invaliditeit hebben gerechtvaardigd, hetgeen regelmatig kan worden gecontroleerd.

Aangezien een herplaatsing in de instellingen mogelijk is, beschikt een ambtenaar die volledig en blijvend invalide is, over een aan dat van een ambtenaar in actieve dienst gelijkwaardig recht op een loopbaanontwikkelingsrapport dat op billijke en objectieve wijze en in overeenstemming met de regels voor een regelmatige beoordeling is vastgesteld. In geval van herplaatsing is dat rapport immers van belang voor de ontwikkeling van de loopbaan van de ambtenaar binnen zijn dienst of de gemeenschapsinstellingen. Het vormt een concreet en formeel bewijs van zijn bekwaamheid en zijn ervaring binnen de instelling, waarop hij zich kan beroepen. Het biedt het hiërarchisch gezag eveneens de mogelijkheid om de verdiensten van de kandidaten voor een eventuele bevordering of overplaatsing te vergelijken.

(cf. punten 44-51)
1)

Door richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn) en met name artikel 2, sub k, ervan betreffende de definitie van het begrip „abonnee”, niet correct uit te voeren, is de Republiek Polen de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
De bewoordingen van artikel 10 van het Statuut, dat voorziet in de oprichting van een comité voor het Statuut dat moet worden geraadpleegd over elk voorstel tot herziening van het Statuut en dat in het kader van die herziening suggesties kan doen, zijn duidelijk onverenigbaar met een enge uitlegging. De Commissie is verplicht om, voordat de Raad de betrokken voorschriften vaststelt, dit comité opnieuw te raadplegen wanneer wijzigingen in een voorstel voor het Statuut de opzet van het voorstel aanzienlijk beïnvloeden, maar die verplichting geldt niet voor specifieke wijzigingen met een beperkt gevolg. Het substantiële karakter van een wijziging moet worden beoordeeld vanuit het oogpunt van het doel van de gewijzigde bepalingen en de plaats daarvan in het volledige besluit, en niet vanuit het oogpunt van de individuele gevolgen die zij kunnen hebben voor de betrokken ambtenaren.

De uit de door de gemeenschapswetgever per 1 mei 2004 ingevoerde loopbaanhervorming voortvloeiende vervanging van de rang A 7 door de rang A*6, welke aanvankelijk was voorzien in de bepaling die artikel 12, lid 3, van bijlage XIII bij het Statuut is geworden, is niet substantieel, aangezien zij een bijkomend element van de hervorming vormt dat past in de volledige opzet en het algemene perspectief van een progressieve herstructurering van de loopbanen. Daar deze wijziging niet substantieel afwijkt van de tekst die is voorgelegd aan het comité voor het Statuut, dat dus een advies heeft kunnen uitbrengen over de mogelijkheid om verschillende rangen van aanwerving te voorzien voor ambtenaren die waren geslaagd voor vergelijkende onderzoeken die vóór de hervorming hadden plaatsgevonden en die vóór die datum waren aangeworven, en voor ambtenaren die na die datum waren aangeworven, was hiervoor geen nieuwe raadpleging van dit comité nodig.

(cf. punten 50-53)
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Zaak C-203/07 P

Helleense Republiek

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Hogere voorziening — Project van vestiging van gemeenschappelijke diplomatieke vertegenwoordiging te Abuja (Nigeria) — Terugbetaling van door Helleense Republiek verschuldigde bedragen — Verrekening met door Commissie in kader van regionaal operationeel programma voor continentaal Griekenland te betalen bedrag”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 8 mei 2008 I ‐ 8163

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 6 november 2008 I ‐ 8191

Samenvatting van het arrest

Hogere voorziening – Middelen – Middelen die analyse vergen van rechtshandelingen waartegen geen beroep bij Gerecht kan worden ingesteld – Ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58)

Artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie, volgens hetwelk het verzoek in hogere voorziening kan zijn gebaseerd op middelen ontleend aan onbevoegdheid van het Gerecht, onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht waardoor aan de belangen van de verzoekende partij afbreuk is gedaan, dan wel schending van het gemeenschapsrecht door het Gerecht, staat niet eraan in de weg dat, ter onderbouwing van het verzoek tot vernietiging van het arrest van het Gerecht, de aangevoerde middelen meebrengen dat de draagwijdte wordt geanalyseerd van rechtshandelingen waartegen geen beroep bij het Gerecht kan worden ingesteld.

(cf. punt 40)
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 november 2008 — Commissie/Alexiadou

(Zaak C-436/07 P)

„Hogere voorziening — Arbitragebeding — Overeenkomst betreffende project voor ontwikkeling van technologie voor vervaardiging van waterdicht leder — Terugbetaling van voorschotten — Rente”

Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste uitlegging en toepassing van bedingen van overeenkomst die arbitragebeding bevat (Art. 238 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 56; beschikking 1999/169 van de Raad) (cf. punten 18-26)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 12 juli 2007 in zaak T-312/05, Commissie/ Alexiadou, houdende verwerping door het Gerecht van een op een arbitragebeding gebaseerd beroep dat ertoe strekte verweerster te doen veroordelen tot terugbetaling van het voorschot dat de Commissie had toegekend in het kader van een overeenkomst betreffende de ontwikkeling van een technologie voor de vervaardiging van waterdicht leder (overeenkomst G1ST-CT 2002-50227)

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 12 juli 2007, Commissie/Alexiadou (T-312/05), wordt vernietigd.

2) De zaak wordt teruggewezen naar het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen.

3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 november 2008 — Commissie/Alexiadou

(Zaak C-436/07 P)

„Hogere voorziening — Arbitragebeding — Overeenkomst betreffende project voor ontwikkeling van technologie voor vervaardiging van waterdicht leder — Terugbetaling van voorschotten — Rente”

Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste uitlegging en toepassing van bedingen van overeenkomst die arbitragebeding bevat (Art. 238 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 56; beschikking 1999/169 van de Raad) (cf. punten 18-26)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 12 juli 2007 in zaak T-312/05, Commissie/ Alexiadou, houdende verwerping door het Gerecht van een op een arbitragebeding gebaseerd beroep dat ertoe strekte verweerster te doen veroordelen tot terugbetaling van het voorschot dat de Commissie had toegekend in het kader van een overeenkomst betreffende de ontwikkeling van een technologie voor de vervaardiging van waterdicht leder (overeenkomst G1ST-CT 2002-50227)

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 12 juli 2007, Commissie/Alexiadou (T-312/05), wordt vernietigd.

2) De zaak wordt teruggewezen naar het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen.
Zaak C-411/07

X BV

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Tariefindeling — Posten 8541, 8542 en 8543 — Optocouplers”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 2 oktober 2008 I ‐ 7421

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Optocouplers

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I, posten 8541, 8542 en 8543; verordening nr. 1832/2002 van de Commissie)

De gecombineerde nomenclatuur opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1832/2002, moet aldus worden uitgelegd dat een optocoupler onder post 8541 valt, ongeacht of hij een versterkerschakeling omvat. De tariefindeling van optocouplers kan immers niet verschillen naargelang al dan niet een geïntegreerde versterkerschakeling aanwezig is, aangezien deze alleen dient om de goede transmissie van de signalen te verzekeren en in wezen niets wijzigt aan de eigenschappen en de kenmerken van de optocoupler als lichtgevoelig halfgeleiderelement. Deze indeling lijkt bijgevolg specifiek en adequaat.

(cf. punten 23-25 en dictum)
Zaak C-71/07 P

Franco Campoli

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Hogere voorziening — Ambtenaren — Bezoldiging — Pensioen — Toepassing van aanpassingscoëfficiënt berekend op basis van gemiddelde kosten van levensonderhoud in woonland — Overgangsregeling vastgesteld bij verordening tot wijziging van Ambtenarenstatuut — Exceptie van onwettigheid”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 8 april 2008 I - 5890

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 juli 2008 I - 5913

Samenvatting van het arrest

Uit artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie blijkt dat elke hogere voorziening moet strekken tot volledige of gedeeltelijke vernietiging van een arrest van het Gerecht, en het Hof kan, in geval van vernietiging, de zaak zelf afdoen wanneer deze in staat van wijzen is, dan wel haar voor afdoening verwijzen naar het Gerecht. Een incidentele hogere voorziening die niet strekt tot vernietiging van het bestreden arrest, maar tot niet-ontvankelijkverklaring van de principale hogere voorziening, is dus niet-ontvankelijk. (cf. punten 40-43)

Eén aanpassingscoëfficiënt per land die op de pensioenen van ambtenaren wordt toegepast, kan een geschikte indicator zijn om, noodzakelijkerwijs bij wijze van benadering, de kosten van levensonderhoud binnen een lidstaat weer te geven. Gezien het noodzakelijkerwijs benaderende karakter van één aanpassingscoëfficiënt per land, moet worden aangenomen dat het doel, een zekere gelijkwaardigheid van koopkracht te garanderen tussen de voormalige ambtenaren die in verschillende lidstaten wonen, is geëerbiedigd wanneer die ene aanpassingscoëfficiënt wordt vastgesteld volgens criteria die garanderen dat hij representatief is. Het mechanisme om die aanpassingscoëfficiënten te berekenen volgens de verhouding tussen de kosten van levensonderhoud in de lidstaat waar de gepensioneerde woonachtig is, en die in België („landmethode”), is ten minste even representatief voor de kosten van levensonderhoud in een staat als de berekening van die aanpassingscoëfficiënten volgens de verhouding tussen de kosten van levensonderhoud in de hoofdstad van de woonstaat en die te Brussel („hoofdstadmethode”). Daar de „landmethode” dus een geschikte berekeningsmethode vormt om zo veel mogelijk de gelijkwaardigheid van koopkracht tussen de gepensioneerden te verzekeren, heeft de gemeenschapswetgever het beginsel van gelijke behandeling niet geschonden door bij de vaststelling van verordening nr. 723/2004 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren en van de regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden, voor de bepaling van de aanpassingscoëfficiënten in het kader van de overgangsregeling voor pensioenen de „hoofdstadmethode” te vervangen door de „landmethode”. (cf. punten 52, 54-55)
Een rechtspersoon die sportwedstrijden organiseert en in dat kader sponsor-, reclame- en verzekeringsovereenkomsten sluit teneinde deze wedstrijden commercieel te exploiteren, waarbij deze activiteiten voor die rechtspersoon een bron van inkomsten vormen, moet worden gekwalificeerd als een onderneming in de zin van het mededingingsrecht van de Gemeenschap. De omstandigheid dat een economische activiteit met sport te maken heeft, staat niet in de weg aan de toepassing van de regels van het Verdrag, waaronder die welke de mededinging regelen.

De omstandigheid dat deze rechtspersoon bevoegd is om gunstig advies te verlenen over vergunningaanvragen die met het oog op de organisatie van wedstrijden bij de overheid worden ingediend, doet niet af aan deze conclusie, daar de betrokkenheid van deze rechtspersoon bij het besluitvormingsproces van de overheid moet worden onderscheiden van de economische activiteiten die hij uitoefent, zoals de organisatie en de commerciële exploitatie van wedstrijden. Het ontbreken van een winstoogmerk bij de rechtspersoon doet evenmin af aan deze conclusie, aangezien zijn aanbod van goederen en diensten concurreert met dat van andere marktdeelnemers. In dit verband kunnen verenigingen zonder winstoogmerk die goederen of diensten op een bepaalde markt aanbieden, in onderlinge concurrentie staan. Op lange termijn hangt het succes of het economische overleven van zulke organisaties immers af van hun vermogen, de prestaties die zij aanbieden op de betreffende markt te verkopen, ten koste van de prestaties die de andere marktdeelnemers aanbieden.

(cf. punten 22-23, 26-28)
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2008 — Commissie/Italië

(Zaak C-69/07)

„Niet-nakoming — Richtlijn 2003/35/EG — Milieu — Inspraak van publiek in opstelling van bepaalde plannen en programma’s — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn”

Beroep wegens niet-nakoming — Onderzoek van gegrondheid door Hof — In aanmerking te nemen situatie — Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 9)

Voorwerp

Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen in werking te doen treden die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad (PB L 156, blz. 17)

Dictum

1) Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 6 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2008 — Commissie/Italië

(Zaak C-69/07)

„Niet-nakoming — Richtlijn 2003/35/EG — Milieu — Inspraak van publiek in opstelling van bepaalde plannen en programma’s — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn”

Beroep wegens niet-nakoming — Onderzoek van gegrondheid door Hof — In aanmerking te nemen situatie — Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 9)

Voorwerp

Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen in werking te doen treden die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad (PB L 156, blz. 17)

Dictum

1) Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 6 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Indien een tussen de overheid, een ontwikkelingsmaatschappij voor een luchthaven en een luchtvrachtbedrijf gesloten overeenkomst die een aantal werkzaamheden tot wijziging van de infrastructuur van deze luchthaven vaststelt, waardoor deze 24 uur per dag en 365 dagen per jaar kan worden gebruikt, geen project is in de zin van de richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, moet de verwijzende rechter op basis van de toepasselijke nationale regeling vaststellen of een dergelijke overeenkomst een vergunning in de zin van artikel 1, lid 2, van die richtlijn bevat. In dat verband moet worden onderzocht of deze vergunning is afgegeven in een procedure in verschillende fasen, die een basisbesluit en uitvoeringsbesluiten omvat, en of rekening moet worden gehouden met het cumulatieve effect van verschillende projecten, waarvan de milieueffecten in onderlinge samenhang moeten worden beoordeeld.

(cf. punt 28, dictum 1)