ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 12 mei 2021 — VT/Ministero dell’Interno, Ministero dell’Interno — Dipartimento della Pubblica Sicurezza — Direzione centrale per le risorse umane

(Zaak C-304/21)

(2021/C 297/27)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VT

Verwerende partijen: Ministero dell’Interno, Ministero dell’Interno — Dipartimento della Pubblica Sicurezza — Direzione centrale per le risorse umane

Prejudiciële vraag

Moeten richtlijn 2000/78/EG (1) van de Raad van 27 november 2000, artikel 3 VEU, artikel 10 VWEU en artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de nationale regeling die is vervat in decreto legislativo nr. 334/2000, zoals gewijzigd en aangevuld, en in de door het Ministero dell’Interno (ministerie van Binnenlandse Zaken) vastgestelde regelingen van secundair recht, waarin voor deelname aan een selectieprocedure voor aanstellingen als commissaris in het kader van een loopbaan als ambtenaar van de Polizia di Stato een leeftijdsgrens van 30 jaar is gesteld?

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte d'appello di Venezia (Italië) op 21 mei 2021 — Agecontrol SpA / ZR, Lidl Italia Srl

(Zaak C-319/21)

(2021/C 310/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte d'appello di Venezia

Partijen in het hoofdgeding

Appellante: Agecontrol SpA

Geïntimeerden: ZR, Lidl Italia Srl

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 4, van verordening (EU) nr. 543/2011 van de Commissie (1), gelezen in samenhang met artikel 5, lid 1, en artikel 8 van die verordening en met de artikelen 113 en 113 bis van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 (2), aldus worden uitgelegd dat het verplicht is een begeleidend document op te stellen dat de naam en het land van oorsprong bevat van verse groenten en fruit die in voorverpakte vorm of in de originele verpakking van de producent worden verzonden, wanneer die producten van een distributieplatform van een handelsonderneming naar een van haar verkooppunten worden vervoerd, ongeacht de omstandigheid dat op een van de zijkanten van de verpakking door een directe en onuitwisbare opdruk of door middel van een in de verpakking geïntegreerd of stevig daarop bevestigd etiket de in hoofdstuk I van verordening (EU) nr. 543/2011 bedoelde aanduidingen zijn aangebracht (waaronder de naam en het land van oorsprong van de producten), en dat die gegevens ook worden vermeld op de facturen die zijn uitgereikt door de leverancier bij wie de onderneming die het product in de handel brengt deze producten heeft gekocht en in de boekhoudkantoren van deze onderneming worden bewaard, alsmede voorkomen op een notitie die goed zichtbaar is aangebracht in het vervoermiddel waarmee de producten worden vervoerd?

(1) Uitvoeringsverordening van 7 juni 2011 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad, wat de sectoren groenten en fruit en verwerkte groenten en fruit betreft (PB 2011, L 157, blz. 1).

(2) Verordening houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten (integrale-GMO-verordening) (PB 2007, L 299, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 22 april 2021 — TUIfly GmbH / FI, RE

(Zaak C-253/21)

(2021/C 289/37)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TUIfly GmbH

Verwerende partijen: FI, RE

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 5, lid 1, onder c), iii), artikel 7, lid 1, en artikel 8, lid 3, van verordening (EG) 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat er sprake is van annulering van een vlucht wanneer de vlucht landt op een andere luchthaven van aankomst dan die waarvoor was geboekt, die niet gelegen is in dezelfde stad of regio als die waar zich de luchthaven van bestemming bevindt waarvoor was geboekt en de passagiers vervolgens met een reisbus vanuit die luchthaven worden vervoerd naar de luchthaven van bestemming waarvoor was geboekt, die zij bereiken met een vertraging bij aankomst van minder dan drie uur?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
1)

Kan de nationale rechter wiens beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, in een procedure waarin een partij rechtstreeks schending van de door het Hof van Justitie in diezelfde procedure geformuleerde beginselen aanvoert met het doel het bestreden arrest te laten vernietigen, nagaan of de beginselen die het Hof van Justitie in die procedure heeft geformuleerd in het concrete geval juist zijn toegepast, of staat het aan het Hof van Justitie om dat te beoordelen?
3.

Indien de tweede prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord: is dat eveneens het geval wanneer een rechterlijke instantie vóór het uitbreken van de COVID-19-pandemie een verzoek van degene die om bescherming verzoekt om krachtens artikel 27, lid 3, onder c), Dublin III-verordening de uitvoering van het overdrachtsbesluit op te schorten in afwachting van de uitkomst van het beroep, heeft afgewezen?
C 242/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie (Polen) op 9 februari 2021 — B.S., Ł.S./M.

(Zaak C-82/21)

(2021/C 242/06)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: B.S., Ł.S.

Verwerende partij: M.

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, alsmede de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en rechtszekerheid aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een aan de nationale regeling gegeven rechterlijke uitlegging volgens welke een vordering van een consument tot terugbetaling van bedragen die onverschuldigd zijn betaald op grond van een oneerlijk beding in een overeenkomst tussen een ondernemer en een consument, verjaart na verstrijken van een termijn van tien jaar die begint te lopen bij elke betaling van een aflossingstermijn door de consument, ook wanneer de consument niet op de hoogte was van het oneerlijke karakter van dat beding?

(1) PB 1993, L 95, blz. 29.
1.

Moet onder gevangenzetting in de zin van artikel 29, lid 2, tweede volzin, van verordening (EU) nr. 604/2013 (1) ook worden verstaan de door een rechter ontvankelijk verklaarde opname van de betrokkene tegen of buiten zijn wil in de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis (in casu omdat de betrokkene wegens zijn psychische aandoening een gevaar voor zichzelf en voor anderen vormt)?
1)

Moeten de artikelen 184 en 185 van btw-richtlijn 2006 (1) aldus worden uitgelegd dat de belastingplichtige die bij de verwerving van een goed of het afnemen van een dienst heeft nagelaten om de aftrek van voorbelasting (“de initiële aftrek”) binnen de geldende nationale vervaltermijn te effectueren overeenkomstig het voorgenomen gebruik voor belaste doeleinden, het recht heeft om in het kader van herziening — bij gelegenheid van de latere eerste ingebruikneming van dat goed of die dienst — die aftrek te effectueren indien het daadwerkelijke gebruik op dat herzieningstijdstip niet anders is dan het voorgenomen gebruik?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven (Nederland) op 26 maart 2021 — R. en R. tegen Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Zaak C-189/21)

(2021/C 228/31)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: R. en R.

Verweerder: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Prejudiciële vraag

Moet beheerseis (RBE) 10, zoals vastgesteld in bijlage II van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (1), waarin wordt verwezen naar artikel 55, eerste en tweede zin van verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (2), aldus worden uitgelegd dat die beheerseis ook ziet op de situatie waarin een gewasbeschermingsmiddel is gebruikt dat in de betrokken lidstaat niet overeenkomstig laatstgenoemde verordening is toegelaten?

(1) PB 2013, L 347, blz. 549

(2) PB 2009, L 309, blz. 1
3)

kan een schriftelijke overeenkomst tussen twee btw-plichtigen betreffende een levering van goederen of een verrichting van een dienst worden aangemerkt als een factuur in de zin van artikel 203 van de btw-richtlijn indien daaruit uitdrukkelijk en op objectief kenbare wijze blijkt dat de verkoper of dienstverrichter als contractpartij voor een bepaalde handeling een factuur wilde uitreiken op grond waarvan de afnemer redelijkerwijs kon veronderstellen dat hij op basis daarvan de voorbelasting in aftrek kon brengen?
4)

Met betrekking tot de eventuele mogelijkheid voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit om te toetsen of de grondrechten van de gezochte persoon in de uitvaardigende staat worden nageleefd: 4.1. Kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit krachtens kaderbesluit 2002/584/JBZ de overlevering van de gezochte persoon weigeren omdat zij op basis van het verslag van een werkgroep dat door de gezochte persoon zelf aan haar is voorgelegd, van oordeel is dat er een gevaar bestaat dat diens grondrechten zullen worden geschonden in de uitvaardigende lidstaat? 4.2. Gelet op de vorige vraag: Vormt een dergelijk verslag een objectief, betrouwbaar, nauwkeurig en voldoende actueel gegeven dat in het licht van de rechtspraak van het Hof van Justitie kan dienen ter rechtvaardiging van de weigering van de overlevering van de gezochte persoon op grond van een ernstig gevaar dat diens grondrechten zullen worden geschonden? 4.3. Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord: Welke criteria zijn op grond van het Unierecht vereist, wil een lidstaat tot de conclusie kunnen komen dat er in de uitvaardigende lidstaat sprake is van het door de gezochte persoon gestelde gevaar van schending van grondrechten en dat dit de weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel rechtvaardigt?
2)

Houdt de omstandigheid in artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 en artikel 63, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001 dat een vordering tot vervallenverklaring van een Uniemerk wegens niet-gebruik kan worden ingesteld door iedere natuurlijke of rechtspersoon, alsmede iedere belangengroepering die bevoegd is in eigen naam in rechte op te treden, in dat een onherroepelijk vonnis van een rechterlijke instantie van een lidstaat waarbij de verweerder wordt gelast de door hemzelf of namens hem ingestelde vordering tot vervallenverklaring van een Uniemerk wegens niet-gebruik in te trekken, in een procedure tot vervallenverklaring bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie en de Unierechter buiten beschouwing moet worden gelaten?
1)

Dient artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) aldus te worden uitgelegd dat in procedures waarbij de schuldenaar tot aan de uitvaardiging van een rechterlijk betalingsbevel geen partij is de rechter ambtshalve moet onderzoeken of een contractueel beding oneerlijk is, en indien hij vermoedt dat dit het geval is, dit beding buiten toepassing moet laten?
2)

Zijn de regeling in § 50, lid 2, punt 2, onder c), aa), van de Rechtsanwaltsordnung (2) (Oostenrijks reglement betreffende het beroep van advocaat) en de daarop gebaseerde regeling in § 26, lid 1, punt 8, van de statuten van 2018 betreffende deel A van de socialezekerheidsregelingen volgens het Unierecht geoorloofd of zijn zij in strijd met zowel het Unierecht als de door het Unierecht gewaarborgde rechten, voor zover daarbij de toekenning van een ouderdomspensioen afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de betrokkene heeft afgezien van de uitoefening van het beroep van advocaat in binnen- en buitenland [§ 50, lid 2, onder c), aa), Rechtsanwaltsordnung] of om het even waar (§ 26, lid 1, punt 8, van de statuten van 2018 betreffende deel A van de socialezekerheidsregelingen)?
2)

Is het bepalen van een vaste termijn waarbinnen de gevolgen van het uitblijven van een medische behandeling zich moeten verwezenlijken om medische beletselen voor een terugkeerplicht die voortvloeit uit de Terugkeerrichtlijn aan te moeten nemen verenigbaar met artikel 4 Handvest gelezen in samenhang met artikel 1 Handvest? Indien het bepalen van een vaste termijn niet in strijd is met het recht van de Unie, is het een lidstaat dan toegestaan een algemene termijn te bepalen die voor alle mogelijke medische aandoeningen en alle mogelijke medische gevolgen gelijkluidend is?
2)

Kan onderverdeling 4418 20 van de gecombineerde nomenclatuur, gelezen in het licht van regel 2, onder a), eerste volzin, van de algemene regels voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I, eerste deel, titel I, onder A, bij verordening (EU) nr. 1006/2011 van de Commissie van 27 september 2011 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, ook deurkozijnen en deurlijsten, deurpanelen en drempels in niet-afgewerkte staat omvatten voor zover deze de essentiële kenmerken van deurkozijnen, deurlijsten en drempels in complete of in afgewerkte staat vertonen?
—

vaststellen dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie (1), of in ieder geval door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 29, leden 1 en 2, van dat kaderbesluit op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1.

Moet het tweede microbiologische criterium “afwezig in 25 g” dat wordt genoemd in artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 2073/2005 (1) en in rij 1.2 van de tabel in hoofdstuk 1 van bijlage I daarbij, in het licht van het bepaalde in deze verordening, de bescherming van de volksgezondheid en de doelstellingen van verordeningen nr. 178/2002 (2) en nr. 882/2004 (3) aldus worden uitgelegd dat wanneer de exploitant van een levensmiddelenbedrijf tegenover de bevoegde autoriteit niet afdoende heeft kunnen aantonen dat kant-en-klare levensmiddelen die als voedingsbodem voor L. monocytogenes kunnen dienen, met uitzondering van zuigelingenvoeding en voeding voor medisch gebruik, de grenswaarde van 100 kve/g gedurende de houdbaarheidstermijn niet zullen overschrijden, het microbiologische criterium “afwezig in 25 g” in dat geval hoe dan ook geldt voor producten die in de handel zijn gebracht voor de duur van de houdbaarheidstermijn?
4)

Indien uit het antwoord op de eerste en de tweede vraag blijkt dat de aan de elektriciteitsproducenten toegekende steun wél een maatregel van de staat is in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, moet dan de vordering van verzoekster tot vergoeding van de schade die zij heeft geleden omdat haar wettelijke recht op een hogere betaling voor de opgewekte elektriciteit niet volledig is geëerbiedigd, in het kader van het toezicht op staatssteun waarin voornoemde bepaling voorziet worden aangemerkt als een verzoek om nieuwe steun of als een verzoek om betaling van het deel van steun dat zij nog niet heeft ontvangen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 11 november 2020 — NT, RV, BS, ER / British Airways plc

(Zaak C-592/20)

(2021/C 228/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: NT, RV, BS, ER

Verwerende partij: British Airways plc

Het Hof van Justitie (Negende kamer) heeft bij beschikking van 22 april 2021 voor recht verklaard dat artikel 2, onder b), en artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) aldus moeten worden uitgelegd dat bij rechtstreeks aansluitende vluchten bestaande uit twee vluchten die in het kader van één enkele boeking zijn aangekocht, een passagier die op de eindbestemming aankomt met een vertraging van drie uur of meer, die is veroorzaakt door de annulering van de tweede vlucht, welke had moeten worden uitgevoerd door een andere luchtvaartmaatschappij dan die waarmee die passagier de vervoersovereenkomst heeft gesloten, zijn vordering tot schadevergoeding krachtens artikel 7, lid 1, van deze verordening tegen die luchtvaartmaatschappij kan instellen en van haar betaling kan vorderen van de in die bepaling bedoelde compensatie, die wordt bepaald op basis van de totale afstand van de rechtstreeks aansluitende vluchten vanaf het punt van vertrek van de eerste vlucht tot het punt van aankomst van de tweede vlucht.

(1) PB 2004, L 46, blz. 1.
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 21 december 2020 — Orde van Vlaamse Balies, IG, Belgian Association of Tax Layers, CD, JU tegen Vlaamse Regering

(Zaak C-694/20)

(2021/C 128/13)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Grondwettelijk Hof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: Orde van Vlaamse Balies, IG, Belgian Association of Tax Layers, CD, JU

Verweerster: Vlaamse Regering

Prejudiciële vraag

Schendt artikel 1, punt 2), van richtlijn (EU) 2018/822 (1) van de Raad van 25 mei 2018 tot wijziging van richtlijn 2011/16/EU, wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied met betrekking tot meldingsplichtige grensoverschrijdende constructies het recht op een eerlijk proces zoals gewaarborgd bij artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het recht op eerbiediging van het privéleven zoals gewaarborgd bij artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese [Unie] in zoverre het nieuwe artikel 8bis ter, lid 5, dat het heeft ingevoegd in richtlijn 2011/16/EU (2) van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van richtlijn 77/799/EEG, erin voorziet dat indien een lidstaat de noodzakelijke maatregelen neemt om intermediairs het recht op ontheffing van de verplichting tot het verstrekken van inlichtingen over een meldingsplichtige grensoverschrijdende constructie te verlenen wanneer de meldingsplicht een inbreuk zou vormen op het wettelijke verschoningsrecht conform het nationale recht van die lidstaat, die lidstaat gehouden is de intermediairs te verplichten iedere andere intermediair of, bij gebreke daarvan, de relevante belastingplichtige onverwijld in kennis te stellen van zijn meldingsverplichtingen, in zoverre die verplichting tot gevolg heeft dat een advocaat die optreedt als intermediair verplicht wordt gegevens die hij verneemt tijdens de uitoefening van de wezenlijke activiteiten van zijn beroep, namelijk het verdedigen of vertegenwoordigen in rechte van de cliënt en het verlenen van juridisch advies, zelfs buiten elk rechtsgeding, te delen met een andere intermediair die niet zijn cliënt is?

(1) PB 2018, L 139, blz. 1

(2) PB 2011, L 64, blz. 1
3)

Vormt een wettelijke regeling als de bepalingen inzake overdrachten binnen een groep, die een onmiddellijke belasting heft over een overdracht van activa door een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde vennootschap aan een in Zwitserland gevestigde zustervennootschap (die in het Verenigd Koninkrijk geen bedrijf uitoefent door middel van een vaste inrichting), wanneer beide vennootschappen 100 %-dochterondernemingen zijn van een gemeenschappelijke moedervennootschap die in een andere lidstaat is gevestigd, in omstandigheden waarin een dergelijke overdracht belastingneutraal zou zijn indien de zustervennootschap ook in het Verenigd Koninkrijk was gevestigd (of in het Verenigd Koninkrijk een bedrijf uitoefende door middel van een vaste inrichting), een beperking van de vrijheid van vestiging van de moedervennootschap in de zin van artikel 49 VWEU of, in voorkomend geval, een beperking van het vrije verkeer van kapitaal in de zin van artikel 63 VWEU?
C 88/12

Hogere voorziening, ingesteld op 17 augustus 2020 door HZ in zijn hoedanigheid van vereffenaar van etc-gaming GmbH en door OX in zijn hoedanigheid van vereffenaar van Casino-Equipment Vermietungs GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 juni 2020 in zaak T-803/19, etc-gaming GmbH en Casino-Equipment Vermietungs GmbH / Europese Commissie

(Zaak C-390/20 P)

(2021/C 88/14)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwiranten: HZ in zijn hoedanigheid van vereffenaar van etc-gaming GmbH, OX in zijn hoedanigheid van vereffenaar van Casino-Equipment Vermietungs GmbH (vertegenwoordiger: A. Schuster, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Bij beschikking van 28 januari 2021 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening kennelijk ongegrond verklaard en rekwiranten verwezen in hun eigen kosten.
—

verweerster te verwijzen in de kosten van zaak C-111/20 P en in alle andere proceskosten in de zaken T-786/16, T-224/18, T-224/18 R1 en T-224/18 R2.
2)

Moet artikel 5, lid 3, van verordening nr. 261/2004 aldus worden uitgelegd dat een luchtvaartmaatschappij niet verplicht is compensatie te betalen als bedoeld in artikel 7 van verordening nr. 261/2004, wanneer deze de eindbestemming van de passagier met een vertraging van 8:19 uur bereikt, omdat tijdens de op twee na laatste vlucht het vliegtuig werd beschadigd door een blikseminslag, de na de landing geraadpleegde technicus van een door de luchtvaartmaatschappij ingeschakeld onderhoudsbedrijf alleen geringe beschadigingen aantrof, die echter geen gevolgen hadden voor het goed functioneren van het vliegtuig (“some minor findings”), de voorlaatste vlucht werd uitgevoerd, maar tijdens de pre-flight-checks voor de uitvoering van de laatste vlucht is gebleken dat het vliegtuig voorlopig niet meer kon worden ingezet, en de luchtvaartmaatschappij derhalve in plaats van het oorspronkelijk geplande, beschadigde vliegtuig een vervangend vliegtuig heeft ingezet, dat de laatste vlucht heeft uitgevoerd met een vertraging bij vertrek van 7:40 uur?