ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 35/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (België) op 14 november 2018 — X tegen Belgische Staat

(Zaak C-706/18)

(2019/C 35/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: X

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Verzet richtlijn 2003/86/EG (1) — met inachtneming van artikel 3, lid 5, alsook de doelstelling ervan, met name het bepalen van de voorwaarden voor de uitoefening van het recht op gezinshereniging — zich tegen een nationale regeling die erin bestaat dat artikel 5, lid 4 van diezelfde richtlijn aldus wordt geïnterpreteerd dat het gevolg van het uitblijven van een beslissing bij het verstrijken van de gestelde termijn bestaat uit een verplichting voor de nationale autoriteiten om ambtshalve een toelating tot verblijf aan de betrokkene te verstrekken, zonder dat eerst wordt vastgesteld dat die persoon daadwerkelijk voldoet aan de voorwaarden om in overeenstemming met het Unierecht in België te verblijven?

(1) Richtlĳn van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB 2003, L 251, blz. 12).
1)

Is de regeling van artikel 44, lid 1, onder b), van wet 4111/2013, zoals van kracht in 2013 (betreffende het fiscale jaar 2012), volgens welke eigenaren of bezitters van een personenauto (met een cilinderinhoud van 1 929 cc of meer) worden uitgezonderd van de heffing van de luxebelasting wanneer de auto meer dan 10 jaar oud is, beoordeeld naar de datum waarop deze in het verkeer werd gebracht in Griekenland en niet naar een eventuele eerdere datum waarop deze in het verkeer werd gebracht in een andere lidstaat van de Europese Unie, aan te merken als heffing van fiscale aard tussen de lidstaten met gelijke werking als een douanerecht, in de zin van de artikelen 28 tot en met 30 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Chambre disciplinaire de première instance de l’ordre des chirurgiens-dentistes de Midi-Pyrénées (Frankrijk) op 24 april 2018 — Conseil départemental de l’ordre des chirurgiens-dentistes de la Haute-Garonne / RG, RG

(Zaak C-296/18)

(2019/C 4/15)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Chambre disciplinaire de première instance de l’ordre des chirurgiens-dentistes de Midi-Pyrénées

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Conseil départemental de l’ordre des chirurgiens-dentistes de la Haute-Garonne

Verwerende partijen: RG, RG

Het Hof (Achtste kamer) heeft bij beschikking van 23 oktober 2018 het volgende beschikt:

Artikel 8 van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („richtlijn inzake elektronische handel”) moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, waarbij alle reclame van de leden van het beroep tandheelkunde op algemene en absolute wijze wordt verboden, voor zover hun daarbij alle gebruik wordt ontzegd van reclamemethoden om hun persoon of hun onderneming via hun website te promoten.
1.

Het Gerecht heeft de vereisten van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) voor de weigering van vrije toegang tot milieu-informatie onjuist beoordeeld. Het heeft de weigeringsgrond in artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (2), gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 te ruim uitgelegd in het licht van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus. Het Gerecht gaat er ten onrechte van uit dat de informatie over de CO2-efficiëntie van een industriële installatie commercieel gevoelige informatie is.
—

vaststellen dat Roemenië, gelet op de systematische en sinds 2007 voortdurende overschrijding van de daggrenswaarden voor concentraties van PM10 in de zone RO32101 Boekarest alsmede gelet op de systematische en van 2007 tot en met 2014 — met uitzondering van 2013 — voortdurende overschrijding van de jaargrenswaarden voor concentraties van PM10 in deze zone, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 13, lid 1, van richtlijn 2008/50/EG (1), gelezen in samenhang met bijlage XI bij deze richtlijn;
1)

Moeten de artikelen 5 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 (1), aldus worden uitgelegd dat luchtreizigers krachtens de verordening voor dezelfde boeking meermaals aanspraak kunnen maken op compensatie, wanneer de vlucht waarop de luchtvaartonderneming de reiziger heeft omgeboekt, wordt geannuleerd of vertraagd met meer dan drie uren, met het gevolg dat de compensatie krachtens artikel 7 van de verordening geen vaste compensatie is, maar afhangt van het aantal annuleringen of van de omvang van de annulering en dus van de vertraging?
1)

Dient het begrip „biociden” in artikel 3 van verordening 528/2012 (1) aldus te worden uitgelegd dat het ook ziet op middelen die mede bestaan uit een of meer bacteriesoorten, enzymen of andere bestanddelen, gesteld dat zij vanwege hun specifieke werkingswijze niet direct inwerking hebben op het schadelijke organisme waarvoor zij bestemd zijn, maar op het ontstaan respectievelijk in stand houden van de mogelijke leefomgeving van dat schadelijke organisme, en welke eisen moeten dan in het voorkomend geval aan een dergelijke inwerking worden gesteld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Session, Edinburgh (Verenigd Koninkrijk) op 3 oktober 2018 — Andy Wightman e.a./Secretary of State for Exiting the European Union

(Zaak C-621/18)

(2018/C 445/12)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Session, Edinburgh

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Andy Wightman, Ross Greer, Alyn Smith, David Martin, Catherine Stihler, Jolyon Maugham, Joanna Cherry

Verwerende partij: Secretary of State for Exiting the European Union

Andere partijen in de procedure: Chris Leslie, Tom Brake

Prejudiciële vraag

Indien een lidstaat de Europese Raad krachtens artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie kennis heeft gegeven van zijn voornemen om zich terug te trekken uit de Europese Unie, kan deze kennisgeving dan volgens EU-recht eenzijdig worden herroepen door de kennisgevende lidstaat, en zo ja, onder welke voorwaarden en met welke gevolgen voor het in de Europese Unie blijven van de lidstaat?
1)

Dient, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin een telersvereniging in de zin van artikel 11, lid 1, en artikel 15 van verordening (EG) nr. 2200/96 (1) van de Raad van 28 oktober 1996 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector groenten en fruit, goederen levert aan de bij haar aangesloten telers en daarvoor van de telers een betaling ontvangt die niet de aankoopprijs van die goederen dekt, a) te worden uitgegaan van ruil met bijbetaling, aangezien de telers zich als tegenprestatie voor de handeling ten opzichte van de telersvereniging contractueel hebben verplicht om voor de duur van de oormerkingstermijn groente en fruit aan de telersvereniging te leveren, zodat de maatstaf van heffing van de handeling de door de telersvereniging aan de voorleveranciers betaalde aankoopprijs van de investeringsgoederen is? b) het bedrag voor de prestatie dat feitelijk door het actiefonds aan de telersvereniging wordt betaald, voor het volledige bedrag te worden beschouwd als „subsidie die rechtstreeks verband houdt met de prijs van de handelingen” in de zin van artikel 11, A, lid 1, onder a), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (2) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (Zesde richtlijn), zodat de maatstaf van heffing ook de financiële steun in de zin van artikel 15 van verordening nr. 2200/96 omvat die op basis van een operationeel programma door de bevoegde nationale instanties aan het actiefonds is toegekend?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d'instance d’Épinal (Frankrijk) op 1 oktober 2018 — Cofidis SA / YU, ZT

(Zaak C-616/18)

(2018/C 436/42)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d'instance d’Épinal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cofidis SA

Verwerende partijen: YU, ZT

Prejudiciële vraag

Verzet de door richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (1) verzekerde consumentenbescherming zich tegen een nationale regelgeving die — in het kader van een vordering die door een verkoper is ingesteld tegen een consument en is gebaseerd op een tussen hen gesloten kredietovereenkomst — het de nationale rechter na het verstrijken van een verjaringstermijn van vijf jaar die ingaat op het moment dat de overeenkomst wordt gesloten, verbiedt om, ambtshalve of na een door de consument opgeworpen exceptie, een inbreuk vast te stellen op de in artikel 8 van de richtlijn neergelegde bepalingen inzake de verplichting om de kredietwaardigheid van de consument te beoordelen, op de in de artikelen 10 en volgende van de richtlijn opgenomen bepalingen betreffende de op duidelijke en beknopte wijze in de kredietovereenkomst te vermelden informatie, en meer in het algemeen op alle in die richtlijn neergelegde bepalingen inzake consumentenbescherming, en die inbreuk te bestraffen?

(1) PB L 133, blz. 66.
2.

In de tweede plaats is de bestreden richtlijn volgens de Hongaarse regering in strijd met artikel 153, lid 5, VWEU, dat de wetgevingsbevoegdheid van de Unie uitsluit wat de regeling van de beloning voor werk betreft, voor zover de Uniewegever heeft vastgesteld dat de beloning van werknemers moet overeenstemmen met de regeling die geldt in de lidstaat op wiens grondgebied de werknemer is gedetacheerd en dus een bepaling heeft vastgesteld die in wezen betrekking heeft op de beloning. Om deze reden heeft de Uniewetgever de in de bestreden richtlijn vermelde rechtsgrondslagen gekozen, aangezien het bij gebreke van bevoegdheid van de Unie de enige mogelijkheid was om de kwestie van de beloning te regelen, die een van de centrale elementen van de richtlijn is. Bijgevolg is sprake van misbruik van bevoegdheid (tweede middel).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 7 september 2018 — Coty Germany GmbH / Amazon Services Europe Sàrl e.a.

(Zaak C-567/18)

(2018/C 427/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Coty Germany GmbH

Verwerende partijen: Amazon Services Europe Sàrl, Amazon FC Graben GmbH, Amazon Europe Core Sàrl, Amazon EU Sàrl

Prejudiciële vraag

Heeft een persoon die voor een derde waren opslaat die het merkenrecht schenden, zonder van deze inbreuk op de hoogte te zijn, deze waren in voorraad met het oogmerk deze aan te bieden of in de handel te brengen, wanneer hij niet zelf maar alleen de derde voornemens is de waren aan te bieden of in de handel te brengen (1)?

(1) Uitlegging van artikel 9, lid 2, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1) en van artikel 9, lid 3, onder b), van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Opolu (Polen) op 24 juli 2018 — Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej / OH

(Zaak C-483/18)

(2018/C 427/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Opolu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej

Verwerende partij: OH

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), zoals gewijzigd, inzonderheid artikel 3, lid 1 en lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, alsmede de bepalingen van richtlijn 2008/48/EG van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG (2) van de Raad, zoals gewijzigd, met name artikel 22, lid 3, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een uitlegging van artikel 10 juncto artikel 17 van de Poolse wet van 28 april 1936 op wisselbrieven en orderbriefjes (prawo wekslowe), volgens welke een rechter niet ambtshalve mag optreden wanneer hij op grond van documenten die niet afkomstig zijn van de partijen in de zaak, tot de stellige en gegronde overtuiging is gekomen dat de overeenkomst waarop de onderliggende verbintenis berust, op zijn minst deels ongeldig is, en de verzoekende partij haar recht uit hoofde van een blanco uitgegeven orderbriefje uitoefent terwijl de verwerende partij geen verweermiddelen aanvoert en inactief blijft?

(1) PB L 95, blz. 29.

(2) PB L 133, blz. 66.
5)

Dient artikel 3, lid 6, van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen aldus te worden uitgelegd dat sprake is van een gebrek aan overeenstemming van niet geringe betekenis wanneer een koopovereenkomst over een voertuig werd gesloten op grond waarvan een voertuig moet worden geleverd dat aan de wettelijke (Unierechtelijke) bepalingen beantwoordt, en in het voertuig een omschakellogica is ingebouwd die derwijze is geregeld dat wanneer het voertuig in gebruik wordt genomen, het zich in een modus 1 bevindt en wanneer de software de testomgeving — dat wil zeggen de werking van het voertuig in het kader van de [New European Drive Cycle (NEDC)] — herkent, het voertuig in modus 1 (NEDC) blijft maar wanneer de software vaststelt dat het voertuig buiten de NEDC-toleranties (afwijkingen van het snelheidsprofiel van +/- 2 km/u respectievelijk +/- 1 seconde) wordt voortbewogen, het voertuig naar modus 0 (rijmodus) wordt omgeschakeld waarbij de uitlaatgasrecirculatieklep derwijze wordt geregeld dat de grenswaarden van verordening nr. 715/2007 niet meer kunnen worden nageleefd, waarbij deze regeling zodanig snel plaatsvindt dat het voertuig uiteindelijk haast uitsluitend in modus 0 wordt voortbewogen?
—

verklaring dat Roemenië, door niet uiterlijk op 26 juni 2017 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2015/849/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (1), of, hoe dan ook, door deze maatregelen niet mede te delen aan de Commissie, de krachtens artikel 67 van die richtlijn op Roemenië rustende verplichtingen niet is nagekomen;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresní soud v Českých Budějovicích (Tsjechië) op 7 augustus 2018 — RD/SC

(Zaak C-518/18)

(2018/C 392/12)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Okresní soud v Českých Budějovicích

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RD

Verwerende partij: SC

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 805/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen aldus worden uitgelegd dat een schuldvordering waarover een beslissing is gegeven na de bewijsverkrijging, als niet-betwist kan worden beschouwd wanneer noch verweerster, die haar schuld had erkend vóór de start van de procedure, noch haar mandataris heeft deelgenomen aan de gerechtelijke procedure of enig punt van bezwaar heeft opgeworpen in de loop van de procedure?

(1) PB 2004, L 143, blz. 15.
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Gelden in dit geval, wanneer het gaat om de wijziging van een tijdige mededeling die op grond van vaststellingen in het kader van controles is verricht, de in het arrest van het Hof van 10 januari 2002 in de zaak British Sugar (C-101/99, ECLI:EU:C:2002:7) vermelde voorwaarden voor een overschrijding van de mededelingstermijn volgens artikel 3, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2670/81, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3559/91 (3), ook voor een overschrijding van de mededelingstermijn overeenkomstig artikel 3, lid 2, van verordening nr. 967/2006?
—

de zaak zelf afdoen en de in eerste aanleg door rekwirant ingestelde vorderingen toewijzen, waaronder de vordering tot verwijzing van verweerster in de kosten; of, bij gebreke daarvan,
1)

Moet artikel 4, lid 1, onder a), van het kaderbesluit (1) aldus worden uitgelegd dat aan de daarin vastgelegde criteria slechts is voldaan indien de gevonniste persoon in de lidstaat waarvan hij de nationaliteit heeft, familiale, sociale, arbeidsgerelateerde of andere banden heeft, op grond waarvan met recht kan worden verondersteld dat de tenuitvoerlegging van de sanctie in deze staat zijn reclassering kan bevorderen, en dat deze bepaling derhalve in de weg staat aan een bepaling van nationaal recht als artikel 4, lid 1, onder a), van wet nr. 549/2011, volgens welke een vonnis in dergelijke gevallen kan worden erkend en ten uitvoer gelegd op grond van louter de gewone verblijfplaats die formeel in de tenuitvoerleggingsstaat is geregistreerd, zonder in aanmerking te nemen of de gevonniste persoon in deze staat werkelijk banden heeft die zijn reclassering kunnen bevorderen?
—

het arrest van 11 april 2018 in zaak T-271/10 RENV, H / Raad van de Europese Unie, vernietigen voor zover daarbij rekwirantes beroep is afgewezen dat strekt tot nietigverklaring van het besluit van 7 april 2010, dat is ondertekend door het hoofd personeelszaken van de politiemissie van de Europese Unie en waarbij rekwirante is aangesteld in een nieuwe functie, te weten die van „Criminal Justice Adviser — Prosecutor” bij het regionale bureau te Banja Luka (Bosnië en Herzegovina), en subsidiair tot nietigverklaring van het besluit van 30 april 2010, dat is ondertekend door het hoofd van de missie als bedoeld in artikel 6 van besluit 2009/906/GBVB (1) van de Raad van 8 december 2009 inzake de politiemissie van de Europese Unie (EUPM) in Bosnië en Herzegovina (BiH), en voor zover bij dat arrest het verzoek om vergoeding van de door de onwettigheid van de bovengenoemde besluiten veroorzaakte schade is afgewezen;
2)

Zo ja, is het in strijd met de artikelen 49, 52 en 54 VWEU dat het op grond van de nationale wetgeving niet is toegestaan dat een entiteit uit een andere lidstaat, wanneer de zakelijke activiteiten of plaats van beheer van die entiteit naar de Tsjechische Republiek zijn verplaatst, een in die andere lidstaat geleden fiscaal verlies opvoert?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Milano (Italië) op 28 juni 2018 — FR / Ministero dell’interno — Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

(Zaak C-422/18)

(2018/C 311/10)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Milano

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FR

Verwerende partij: Ministero dell’interno — Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

Prejudiciële vraag

Moeten het beginsel van loyale samenwerking en het beginsel van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid van de rechterlijke bescherming als bedoeld in artikel 4, lid 3, en artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede richtlijn 2013/32/EU (1) (inzonderheid de artikelen 22 en 46) aldus worden uitgelegd dat: a) het Unierecht gebiedt dat een rechtsmiddel, voor zover het nationale recht daarin voorziet voor procedures inzake de afwijzing van een verzoek om internationale bescherming, automatisch schorsende werking heeft?; b) zij in de weg staan aan een procedure als de Italiaanse (artikel 35 bis, lid 13, van wetsbesluit 25/2008, zoals gewijzigd bij wetgevend besluit 13/17, omgezet in wet 46/17), waarin de rechterlijke autoriteit die is aangezocht door de asielzoeker — wiens verzoek is afgewezen door de met het onderzoek van asielverzoeken belaste bestuursinstantie en door de rechter in eerste aanleg — voor de afwijzing van het verzoek tot opschorting van de negatieve beslissing uitsluitend rekening mag houden met de gegrondheid van de in cassatie aangevoerde middelen tegen de beslissing die is gegeven door dezelfde rechter als degene aan wie wordt verzocht om over de opschorting te beslissen, en niet met ernstige en onherstelbare schade?

(1) Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 60).
3)

Volgens artikel 12, [lid 1,] tweede volzin, „[kan] [d]e uit hoofde van deze verordening toegekende compensatie […] op eventuele verdere compensatie in mindering worden gebracht”. Moet dit artikel van de verordening aldus worden uitgelegd dat het aan de nationale rechter wordt overgelaten of het op grond van artikel 7, lid 1, onder b), toegekende bedrag in mindering wordt gebracht op de verdere compensatie of is deze aftrek verplicht?
Zaak C-348/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 29 mei 2018 — Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 29 mei 2018 — Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

(Zaak C-348/18)

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice

Verwerende partij: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

Prejudiciële vraag

Dient artikel 2, lid 1, van verordening nr. 3950/92 ( 1 ) — ook in het licht van hetgeen het Hof van Justitie in zijn arrest van 5 mei 2011 in de gevoegde zaken C-230/09 en C-231/09 reeds heeft vastgesteld in verband met artikel 10, lid 3, van verordening (EG) nr. 17[8]8/2003 ( 2 ) — aldus te worden uitgelegd dat de hertoewijzing van het ongebruikte deel van de nationale referentiehoeveelheid bestemd voor leveringen kan plaatsvinden volgens door de lidstaten vastgestelde objectieve prioriteitscriteria, of dient het aldus te worden uitgelegd dat die fase van de verevening uitsluitend door een exclusief evenredigheidscriterium moet worden beheerst?

( 1 ) Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 405, blz. 1).

( 2 ) Verordening (EG) nr. 1788/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van een heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 270, blz. 123).
2)

Verplicht het vereiste dat is neergelegd in artikel 6 van verordening nr. 852/2004 ( 3 ) en in artikel 31 van verordening nr. 882/2004 ( 4 ), inzake de registratie van een levensmiddelenbedrijf, wanneer dit wordt uitgelegd in het licht van artikel 168, onder a), van richtlijn 2006/112/EG, ertoe dat de met dit bedrijf contracterende partij controleert of dat bedrijf is geregistreerd, en is die controle relevant om te bepalen of die partij, rekening gehouden met de bijzonderheden van de transactie, wist of had moeten weten dat zij betrokken was bij een transactie met een fictieve onderneming?