Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsrecht - Rechten toegekend aan particulieren - Schending door lidstaat - Verplichting om door publiekrechtelijk lichaam aan particulieren berokkende schade te vergoeden - Aansprakelijkheid van dit lichaam naast aansprakelijkheid van lidstaat

2. Gemeenschapsrecht - Rechten toegekend aan particulieren - Schending door lidstaat - Verplichting om aan particulieren berokkende schade te vergoeden - Voorwaarden - Voldoende gekwalificeerde schending - Begrip

3. Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Beoefenaars van tandheelkunde - Tariefovereenkomst met onderdaan van andere lidstaat - Vereiste van talenkennis - Toelaatbaarheid - Grenzen

[EG-Verdrag, art. 52 (thans, na wijziging, art. 43 EG); richtlijn 78/686 van de Raad, art. 3]

Samenvatting

1. Iedere lidstaat dient ervoor te zorgen dat de schade wordt vergoed die aan particulieren wordt berokkend door schending van het gemeenschapsrecht, ongeacht welk overheidsorgaan dit recht heeft geschonden en welk overheidsorgaan in beginsel volgens het recht van de betrokken lidstaat deze schade dient te vergoeden.

Het is evenwel niet zo dat de lidstaat zijn gemeenschapsrechtelijke verplichtingen alleen nakomt indien hij de schade die aan particulieren is toegebracht door nationale maatregelen die in strijd met het gemeenschapsrecht zijn vastgesteld, zelf vergoedt. Aldus kan in lidstaten waar bepaalde wetgevende of bestuursrechtelijke taken op gedecentraliseerde wijze worden waargenomen door territoriale overheden met een zekere autonomie of door een ander publiekrechtelijk lichaam dat juridisch gescheiden is van de staat, schade veroorzaakt door maatregelen die door een publiekrechtelijk lichaam zijn vastgesteld, door dat lichaam worden vergoed.

Het gemeenschapsrecht staat evenmin eraan in de weg dat naast de lidstaat zelf ook een publiekrechtelijk lichaam aansprakelijk kan zijn voor de schade die particulieren hebben geleden door maatregelen die dat lichaam in strijd met het gemeenschapsrecht heeft genomen.

( cf. punten 27, 29, 31-32, 34, dictum 1 )

2. Om te bepalen of er al dan niet sprake is van een gekwalificeerde schending van het gemeenschapsrecht, een van de voorwaarden voor vergoeding door een lidstaat van de schade die particulieren wegens aan hem toe te rekenen schendingen van het gemeenschapsrecht lijden, moet rekening worden gehouden met de beoordelingsmarge waarover de betrokken lidstaat beschikt. Het bestaan en de omvang van die marge moeten worden bepaald aan de hand van het gemeenschapsrecht en niet van het nationale recht. De beoordelingsmarge die de ambtenaar of het lichaam dat het gemeenschapsrecht heeft geschonden, eventueel aan het nationale recht ontleent, is hier dus van geen belang.

Om te bepalen of een gewone inbreuk op het gemeenschapsrecht door een lidstaat een voldoende gekwalificeerde schending vormt, dient de nationale rechter bij wie de schadevordering aanhangig is, rekening te houden met alle elementen die de aan hem voorgelegde situatie kenmerken. Die elementen zijn onder meer de mate van duidelijkheid en nauwkeurigheid van de geschonden regel, de vraag of al dan niet opzettelijk een schending is begaan of schade is veroorzaakt, de vraag of een eventuele rechtsdwaling al dan niet verschoonbaar is, en de vraag of de handelwijze van een gemeenschapsinstelling heeft kunnen bijdragen tot de vaststelling of de instandhouding van met het gemeenschapsrecht strijdige nationale maatregelen of praktijken.

( cf. punten 36, 40, 41-43, 49, dictum 2 )

3. De bevoegde autoriteiten van een lidstaat mogen voor de toelating als ziekenfondstandarts van een beoefenaar van de tandheelkunde die onderdaan is van een andere lidstaat, in eerstgenoemde lidstaat is gevestigd en daar zijn beroep mag uitoefenen, maar niet in het bezit is van een diploma genoemd in artikel 3 van richtlijn 78/686 inzake de onderlinge erkenning van de diploma's, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, als voorwaarde stellen dat de betrokken tandarts over de talenkennis beschikt die hij voor de uitoefening van zijn beroepsactiviteit in de lidstaat van vestiging nodig heeft.

De betrouwbaarheid van de communicatie van de tandarts met zijn patiënt en met de administratieve autoriteiten en beroepsorganisaties vormt immers een dwingende reden van algemeen belang die rechtvaardigt dat de toelating als ziekenfondstandarts aan taalvereisten wordt onderworpen. Dergelijke taalvereisten mogen evenwel niet verder gaan dan ter bereiking van dat doel noodzakelijk is. Dienaangaande is het in het belang van de patiënten wier moedertaal niet de officiële taal is, dat een aantal tandartsen met die personen ook in hun eigen taal kan communiceren.

( cf. punten 59-61, dictum 3 )