ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
85

Meer bepaald moet het volgende worden opgemerkt: — om te beginnen omschrijven meerdere artikelen van verschillende data en uit verschillende bronnen op heldere en concrete wijze welke band verzoeker met het bewind heeft. In de eerste plaats is Hamcho in het boek dat in 2006 is gepubliceerd met de titel Governance in the Middle East and North Africa, in het kader van de sluiting van de particuliere televisiezender „the Cham Satellite channel” namelijk omschreven als „een hechte vriend van de President die op het punt stond om zijn eigen televisiezender te lanceren”. In de tweede plaats is in twee artikelen die in februari 2012 op de website „The Middle East Research and Information Project (MERIP)” zijn gepubliceerd, verklaard dat „Hamcho [...] een zakenman [was] die dicht bij Maher el‑Assad [stond]” en dat „de families die met het bewind geassocieerd [waren], er op de ene of de andere manier in waren geslaagd om de privésector te domineren, naast de aanzienlijk controle die zij over de economische activa van de overheid hadden, en dat één van die clans [werd] gevormd door de familie Hamcho”. In de derde plaats is in een artikel dat in november 2013 is gepubliceerd in het tijdschrift Le Commerce du Levant verklaard dat „de belangen van de machtigste zakenlieden, waaronder Mohammad Hamcho, zodanig van de macht afh[i]ngen dat zij als een integrerend deel van het bestaande systeem w[e]rden beschouwd” en dat „deze zakenlieden, hoewel het er niet veel waren, zeer kapitaalkrachtig [waren]”; — vervolgens zijn de activiteiten van verzoeker als volgt omschreven in een artikel dat op 30 juni 2014 op de website „Woldcrunch” is gepubliceerd: „Hamcho, dienaar van de Syrische oligarch Maher el‑Assad, heeft de zeer winstgevende markt van VOIP (Voice Over Internet Protocol) naar Syrië in handen en hij staat op het punt om zich door de minister van Toerisme van het land een vergunning te laten verlenen voor de ontwikkeling van een project voor de aanleg van een kunstmatig eiland nabij Tartus”; — daarnaast is in twee artikelen die op 3 respectievelijk 30 maart 2014 zijn gepubliceerd op de website „The Syria Report” en „Syriandays” omschreven dat verzoeker was benoemd tot voorzitter voor China van de Syrische bilaterale handelsraden door de minister van Economische Zaken, Khodr Orfali, en dat hij tezamen met de premier, Wael al‑Halqi, en de minister van Economische Zaken had deelgenomen aan onder meer de algemene vergadering van de bilaterale handelsraden van 29 maart 2014; — tot slot is in een artikel dat op 12 januari 2015 is gepubliceerd op de website „The Syria Report” vermeld dat verzoeker begin december 2014 door de minister van Economische Zaken was benoemd tot secretaris-generaal van de kamer van koophandel van Damascus en dat hij dicht bij Maher el‑Assad stond en de belangrijkste aandeelhouder was van Hamcho International, die in de IT‑sector actief was. In het artikel wordt gesteld dat de reden waarom de raad van bestuur van die kamer radicaal was gewijzigd, het gevolg van meerdere factoren was, zoals de politieke houding die bepaalde zakenlieden ten aanzien van het bewind hadden aangenomen.
11

De kamer van beroep heeft daaraan in punt 20 van de bestreden beslissing toegevoegd dat een merk dat bestaat uit klanken die lijken op een belsignaal, slechts een identificatiefunctie kan vervullen wanneer het elementen bevat die het kunnen individualiseren ten opzichte van andere merken. In casu heeft de kamer van beroep in punt 21 van die beslissing echter vastgesteld dat het aangevraagde merk bestond uit de herhaling van een toon die klonk als een in alle opzichten banaal belsignaal, ondanks het feit dat het merk bestond uit een notenbalk in de G‑sleutel in een tempo van 147 kwartnoten per minuut, met de herhaling van twee gissen. De kamer van beroep heeft in punt 22 van de bestreden beslissing overwogen dat dergelijke nuances ten opzichte van de klassieke vorm van een belsignaal niet kunnen volstaan om het bezwaar op grond van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 van de hand te wijzen, omdat zij de betrokken consument kunnen ontgaan, en in punt 23 van die beslissing overwogen dat het ook onjuist is om te stellen dat het aangevraagde merk wordt gekenmerkt door verschillende specifieke elementen, die de betrokken consument onmiddellijk kan waarnemen.
52

De Commissie voert om te beginnen aan dat de verspreiding van het eindverslag van OLAF te wijten is aan een niet-geautoriseerd lek, waarnaar een onderzoek is geopend. Een dergelijk niet-geautoriseerd lek is een feitelijk element dat geen invloed heeft op de beoordeling van het bestaan van een hoger openbaar belang dat de openbaarmaking van de gevraagde documenten gebiedt. De Commissie voert vervolgens aan dat het belang van verzoekster bij de openbaarmaking, als persoon betrokken bij het onderzoek van OLAF, louter particulier is. Een dergelijk particulier belang, dat niet door andere burgers wordt gedeeld, kan geen hoger openbaar belang zijn als bedoeld in verordening nr. 1049/2001. Ten slotte herinnert de Commissie eraan dat het aan verzoekster staat om het bestaan aan te tonen van een hoger openbaar belang dat de openbaarmaking van de gevraagde documenten gebiedt. Het confirmatief verzoek vermeldt echter bijna niets inzake het bestaan van een hoger openbaar belang dat de openbaarmaking gebiedt, wat de algemene aanname van niet-toegankelijkheid buiten toepassing kan stellen, behalve een vage en algemene verwijzing naar verzoeksters recht van verweer. De Commissie voegt daar in haar dupliek aan toe dat de noodzaak om zich te verdedigen tegen „zware beschuldigingen” van de pers ook een louter particulier belang is en geen hoger openbaar belang.
18

In de eerste plaats dient in herinnering te worden gebracht dat uit overweging 10 van verordening nr. 207/2009 volgt dat de wetgever van mening was dat de bescherming van een ouder merk enkel gerechtvaardigd is voor zover dit merk daadwerkelijk wordt gebruikt. Aldus bepaalt artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009 dat op verzoek van de aanvrager de houder van een ouder Uniemerk of – overeenkomstig lid 3 van dit artikel – van een ouder nationaal merk die oppositie heeft ingesteld, het bewijs moet leveren dat in de vijf jaar vóór de publicatie van de Uniemerkaanvraag het oudere merk in de Unie of in de lidstaat waar het beschermd wordt, normaal is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en waarop de oppositie gebaseerd is, of dat er een geldige reden is voor het niet gebruiken, voor zover het oudere merk op die datum sinds ten minste vijf jaar ingeschreven was. Kan dat bewijs niet worden geleverd, dan wordt de oppositie afgewezen.
1.

Mededinging – Geldboeten – Bedrag – Vaststelling – Clementieregels – Niet-oplegging of vermindering van de geldboete in ruil voor de medewerking van de betrokken onderneming – In aanmerking nemen van de chronologische volgorde waarin medewerking is verleend – Omvang [Art. 101, lid 1, VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 23, lid 2; mededeling 2006/C 298/11 van de Commissie, punt 8, a)] (zie punten 26‑28)
7.

Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Voldoende gekwalificeerde schending van rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen – Bewijsvoering – Nietigverklaring van een of meerdere handelingen van de Raad die aan de basis liggen van de door de verzoeker aangevoerde schade, daaronder begrepen de nietigverklaring waartoe is beslist bij een arrest van het Gerecht dat is uitgesproken voorafgaand aan het instellen van het beroep tot schadevergoeding – Geen onweerlegbaar bewijs (zie punt 54)
Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 20 juni 2018 –

KV/EACEA

(Gevoegde zaken T‑306/15 en T‑484/15)

„Arbitragebeding – Subsidieovereenkomsten gesloten in het kader van het actieprogramma voor een leven lang leren (2007‑2013) – Projecten NEST en ‚This is IT’ – Niet-subsidiabele kosten – Herkwalificatie van de beroepen”

1. Gerechtelijke procedure–Rechtsgrondslag van een beroep–Keuze die aan de verzoeker en niet aan de Unierechter toekomt (zie punt 31)

2. Beroep tot nietigverklaring–Beroep dat in werkelijkheid een geschil inzake een overeenkomst betreft–Beroep tegen een besluit van een agentschap van de Unie dat onlosmakelijk is verbonden met de contractuele verhouding tussen dat agentschap en de verzoeker–Onbevoegdheid van de Unierechter–Niet-ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU) (zie punten 36, 43)

3. Beroep tot nietigverklaring–Beroep dat in werkelijkheid een geschil inzake een overeenkomst betreft–Herkwalificatie van het beroep–Voorwaarden [Art. 263 VWEU en 272 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, d)] (zie punten 44, 45, 47, 49)

4. Begroting van de Europese Unie–Financiële bijstand van de Unie–Verplichting voor de ontvanger om de voorwaarden voor toekenning van de bijstand in acht te nemen–Financiering uitsluitend voor daadwerkelijk gedane uitgaven–Bewijs dat de gedeclareerde kosten daadwerkelijk zijn gemaakt–Geen–Niet-subsidiabele kosten–Goede technische uitvoering van de projecten waarvoor financiële bijstand van de Unie is toegekend–Geen invloed (Art. 317 VWEU) (zie punten 57, 58)

5. Nationaal recht–Verwijzing naar het nationale recht–Grieks recht–Arbeidsrecht–Bepaling van het bestaan van een arbeidsovereenkomst (zie punten 69, 70, 89‑91)

Voorwerp

Verzoeken krachtens artikel 272 VWEU tot vaststelling dat het EACEA door bepaalde personeelskosten van verzoekster in het kader van de projecten „Network of Staff and Teachers in childcare services” (NEST) en „Facilitating and fostering digital competence through volunteers – This is IT” (This is IT) als niet subsidiabel aan te merken, de contractsbepalingen met betrekking tot deze projecten onjuist heeft uitgelegd

Dictum

1) De zaken T‑306/15 en T‑484/15 worden gevoegd voor de beslissing die een einde maakt aan het geding.

2) De beroepen worden verworpen.
Het is niet noodzakelijk dat alle relevante feitelijke en juridische gegevens in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de beoordeling van de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 296 VWEU voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen. In dit verband kan een motivering in de vorm van een verwijzing volstaan. Voorts moet de verwijzing in een handeling naar een afzonderlijke handeling worden beoordeeld in het licht van artikel 296 VWEU en levert deze verwijzing geen niet-nakoming op van de op de instellingen van de Unie rustende motiveringsplicht.

De gedeeltelijke verwijzing, in een besluit waarbij de toegang tot documenten wordt geweigerd, naar de motivering van het bevestigende besluit na een eerder verzoek om toegang tot documenten, kan niet worden beschouwd als een niet-nakoming van de motiveringsplicht, aangezien het oorspronkelijke besluit en het bevestigende besluit in de eerste procedure vastgesteld zijn in een context die verzoeker bekend was, het bevestigende besluit in de eerste procedure reeds ter kennis van verzoeker was gebracht vóór de indiening van haar verzoek om toegang in de tweede procedure, en verzoeker de gelegenheid had om kennis te nemen van de redenen voor de weigering van toegang waarmee zij werd geconfronteerd en om deze op zinvolle wijze aan te vechten bij de Unierechter.

(zie punten 31, 32, 35, 37, 38, 41)
Evenwel dient het EIT, zelfs wanneer het zorgt voor medewerking van externe deskundigen, in zoverre nog steeds hun werkzaamheden te beoordelen. In dit verband oefent de raad van het bestuur van het EIT in strijd met de bepalingen van artikel 4 van verordening nr. 294/2008 niet volledig zijn bevoegdheden met betrekking tot de selectie van de voorstellen uit, wanneer hij een deel van die bevoegdheden aan deskundigen delegeert zonder op enig moment een nuttig oordeel te hebben kunnen vellen over hun werkzaamheden met betrekking tot de voorstellen die niet onder de eerste drie zijn gerangschikt. Aan deze vaststelling wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat de raad van bestuur de tekst van de uitnodiging tot het indienen van voorstellen, de criteria voor de selectie van de kennis‑ en innovatiegemeenschappen en de criteria voor de selectie van de deskundigen die zijn belast met de evaluatie van de voorstellen, vaststelt en dat hij de gehele procedure volgt die tot hun selectie leidt.

Aangezien het gaat om een beroep dat was ingesteld door een consortium tegen een besluit van het Europees Instituut voor innovatie en technologie (EIT) houdende afwijzing van het voorstel van dit consortium ingediend in het kader van een uitnodiging tot het indienen van voorstellen voor de selectie van een nieuwe kennis‑ en innovatiegemeenschap, kan het feit dat de leden van dit consortium de voorwaarden van de uitnodiging tot het indienen van voorstellen vóór de sluitingsdatum van deze uitnodiging niet ter discussie hebben gesteld, hun niet de mogelijkheid ontnemen om ter gelegenheid van hun beroep de onregelmatigheid aan te voeren van de selectieprocedure als omschreven in die uitnodiging tot het indienen van voorstellen. Aangezien een aanbestedingsdocument, zoals de uitnodiging tot het indienen van voorstellen, geen handeling is waartegen een beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld op grond van artikel 263, vierde alinea, VWEU, is het litigieuze besluit dus de eerste handeling waartegen de verzoekende partij kan opkomen, en daarmee de eerste handeling die haar in staat stelt om incidenteel op te komen tegen de rechtmatigheid van de door het EIT vastgestelde procedure voor de selectie van de kennis‑ en innovatiegemeenschap. Bijgevolg kan het EIT niet met succes betogen dat de uitsluiting van het consortium voortvloeit uit de strikte toepassing van de door zijn raad van bestuur bepaalde procedure voor het indienen van voorstellen.

(zie punt 66)
Voor het bewijs van het houderschap van een niet-ingeschreven merk gelden bijzondere voorwaarden. De opposant kan in geen geval door overlegging van een indienings- of inschrijvingsbewijs voor het merk waarop de oppositie gebaseerd is, bewijzen dat hij de houder is van dat merk. Hij moet aantonen dat hij door het gebruik van het niet-ingeschreven oudere merk rechten daarop heeft verworven.

Uit geen enkele bepaling volgt dat de opposant die oppositie instelt op grond van artikel 8, lid 2, onder c), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk, moet bewijzen dat hij de „exclusieve” houder is van het algemeen bekende niet-ingeschreven oudere merk waarop hij zijn oppositie baseert. Blijkens artikel 41 van verordening nr. 207/2009 alsook regel 19, lid 2, en regel 20, lid 1, van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk moet de opposant het bewijs leveren dat hij met betrekking tot het algemeen bekende niet-ingeschreven oudere merk in de zin van artikel 8, lid 2, onder c), van verordening nr. 207/2009 voldoende rechten heeft verworven om te kunnen worden aangemerkt als de houder van dat merk, hetgeen niet impliceert dat hij moet aantonen er de exclusieve houder van te zijn.

Regel 15, lid 1, van verordening nr. 2868/95 bepaalt overigens dat „[i]ndien een ouder merk of ouder recht meer dan één eigenaar heeft (mede-eigendom), [...] de oppositie [mag] geschieden door één of meer of door alle eigenaren”, wat elk van de medehouders van een ouder merk de mogelijkheid biedt zich tegen de inschrijving van een aangevraagd merk te verzetten.

(zie punten 46, 47)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 25‑27)
4.

Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Omvang–Besluit om een offerte niet te kiezen, genomen in het kader van de procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor diensten–Verplichting van de aanbestedende dienst om naar aanleiding van een schriftelijk verzoek kennis te geven van de kenmerken en de relatieve voordelen van de gekozen inschrijving en de naam van degene aan wie de opdracht werd gegund–Verplichting om een nauwkeurige samenvatting te verstrekken van de wijze waarop elk detail van de afgewezen offerte bij de evaluatie ervan in aanmerking is genomen, of een zorgvuldige vergelijkende analyse van de gekozen offerte en de offerte van de afgewezen inschrijver–Geen (Art. 296 VWEU; verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 113, lid 2; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 161) (zie punten 37‑39, 58‑60, 69)
Aangaande de eerste voorwaarde voor toepassing van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk zij eraan herinnerd dat volgens de rechtspraak een teken in het economisch verkeer wordt gebruikt wanneer dit teken wordt gebruikt in het kader van een handelsactiviteit waarmee een economisch voordeel wordt nagestreefd, en niet in een privécontext.

Aangaande de periode die relevant is voor de beoordeling of aan deze voorwaarde is voldaan, blijkt uit de rechtspraak dat degene die nietigverklaring vordert moet bewijzen dat het aangevoerde teken in het economisch verkeer werd gebruikt vóór indiening van de betrokken Uniemerkaanvraag. Bovendien moet dit teken volgens de rechtspraak nog worden gebruikt op het tijdstip waarop de vordering tot nietigverklaring is ingediend. Met andere woorden, er moet zijn aangetoond dat het aangevoerde teken niet alleen op de datum van indiening van de Uniemerkaanvraag maar ook op de datum van indiening van de vordering tot nietigverklaring werd gebruikt, waarbij – zo dat bewijs is geleverd – rechtmatig kan worden aangenomen dat dit teken „nog werd gebruikt” op die laatste datum in de zin van deze rechtspraak.

(zie punten 47, 48)
3.

Mededinging – Machtspositie – Misbruik – Weigering van een onderneming met een machtspositie om een andere onderneming toegang te geven tot een product dat of een dienst die noodzakelijk is voor haar activiteit – Beoordeling van de noodzakelijkheid van het betrokken product of de betrokken dienst – Criteria (Art. 102 VWEU) (zie punten 156, 160, 161)
Arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 11 mei 2017 – KK/EASME

(Zaak T‑376/15)

„Kaderprogramma voor onderzoek en innovatie ‚Horizon 2020’ – Oproepen tot het indienen van voorstellen in het kader van het werkprogramma 2014‑2015 – Programma voor steun bij innovatie in KMO’s – Besluit van EASME waarbij is verklaard dat een voorstel niet in aanmerking komt – Regel van ‚één indiening’ – Procedure voor toetsing van de beoordeling – Tijdelijke niet-beschikbaarheid van het toegangspunt voor het indienen van voorstellen – Beoordelingsfout – Schending van procedurevoorschriften – Niet‑contractuele aansprakelijkheid”

1. Industrie – Maatregelen die nodig zijn om het concurrentievermogen van de industrie te verzekeren – Onderzoek en technologische ontwikkeling – Kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” – Evaluatie van de projecten die zijn ingediend na de oproep tot het indienen van voorstellen – Permanente open oproep – Regel van één indiening (Verordening nr. 1291/2013 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punten 58, 59)

2. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Onrechtmatigheid – Schade – Causaal verband – Ontbreken van een van de voorwaarden – Volledige verwerping van het beroep tot schadevergoeding (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punten 71‑77)

Voorwerp

Ten eerste, verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit van 15 juni 2015 waarbij EASME het voorstel heeft afgewezen van de verzoekende partij in antwoord op de oproep tot het indienen van voorstellen en daarmee samenhangende activiteiten in het kader van het werkprogramma 2014‑2015 dat deel uitmaakt van het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie (2014‑2020) – Horizon 2020 en in het kader van het programma voor onderzoek en opleiding van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (2014‑2018) ter aanvulling van Horizon 2020 (PB 2013, C 361, blz. 9) en, ten tweede, een vordering krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van die afwijzing

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Ouder merk bestaande in een Uniemerk – Weigering van inschrijving wegens het bestaan van een zelfs tot een deel van de Unie beperkte relatieve weigeringsgrond [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 18, 79)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 49)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Woordmerk J AND JOY en beeldmerk SPORTSWEAR [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 21, 22, 29, 96, 97)
Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie is verplicht verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk aldus toe te passen dat geen afbreuk wordt gedaan aan de bescherming die aan beschermde geografische aanduidingen wordt verleend door verordening nr. 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen. In het bijzonder moet het Bureau krachtens artikel 14, lid 1, van verordening nr. 2081/92 de inschrijving weigeren van elk merk dat zich in een van de in artikel 13 van deze verordening vermelde situaties bevindt en dat hetzelfde type product betreft, en een dergelijk merk nietig verklaren indien het reeds werd ingeschreven.

(zie punt 29)
5.

Steunmaatregelen van de staten–Begrip–Maatregelen ter compensatie van de kosten van de openbaredienstverplichtingen van een onderneming–Eerste voorwaarde uiteengezet in het arrest Altmark–Duidelijk omschreven openbaredienstverplichtingen–Geen begunstigde onderneming die daadwerkelijk belast is met de uitvoering van openbaredienstverplichtingen–In het begrip daaronder begrepen–Marktfalen–Omstandigheid ontoereikend voor de vaststelling dat er sprake is van een dienst van algemeen economisch belang (Art. 14 VWEU, 106, lid 2, VWEU en 107 VWEU; protocol nr. 26 bij het VEU en het VWEU) (zie punten 96, 103‑105, 108, 109)
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Elementen van een merk dat beschrijvend is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 28)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 28‑30)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk — Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten — Voorwaarden — Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie — Begrip — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (cf. punten 19‑22)