12

De door de Commissie tegen het arrest van 29 maart 2011, Portugal/Commissie (T‑33/09, EU:T:2011:127), ingestelde hogere voorziening is afgewezen. In het arrest van 15 januari 2014, Commissie/Portugal (C‑292/11 P, EU:C:2014:3), heeft het Hof immers met name het volgende geoordeeld: „37 Volgens artikel 260, lid 1, VWEU is, indien het Hof vaststelt dat een lidstaat een der krachtens de Verdragen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, deze staat gehouden de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof. 38 Lid 2 van dat artikel bepaalt dat, indien de Commissie van oordeel is dat de betrokken lidstaat niet het nodige heeft gedaan om gevolg te geven aan het arrest van het Hof, zij de zaak voor het Hof kan brengen opdat het die staat zou veroordelen tot betaling van een forfaitaire som en/of een dwangsom. 39 Anders dan de in artikel 258 VWEU vastgestelde procedure, die ertoe strekt te doen vaststellen dat een gedraging van een lidstaat in strijd is met het recht van de Europese Unie en die gedraging te doen ophouden (zie arresten van 7 februari 1979, Frankrijk/Commissie, 15/76 en 16/76, Jurispr. blz. 321, punt 27, en 6 december 2007, Commissie/Duitsland, C‑456/05, Jurispr. blz. I‑10517, punt 25), heeft de procedure van artikel 260 VWEU een veel beperkter doel, aangezien zij enkel beoogt een in gebreke gebleven lidstaat ertoe te brengen een niet-nakomingsarrest uit te voeren (arresten van 12 juli 2005, Commissie/Frankrijk, C‑304/02, Jurispr. blz. I‑6263, punt 80, en 21 september 2010, Zweden e.a./API en Commissie, C‑514/07 P, C‑528/07 P en C‑532/07 P, Jurispr. blz. I‑8533, punt 119). 40 Laatstgenoemde procedure moet dus worden beschouwd als een bijzondere gerechtelijke procedure om de uitvoering van arresten van het Hof af te dwingen, en met andere woorden als een executiemiddel (arrest Commissie/Frankrijk, reeds aangehaald, punt 92). Een dergelijke procedure kan bijgevolg alleen betrekking hebben op de niet-nakoming van krachtens het VWEU op de lidstaat rustende verplichtingen die het Hof krachtens artikel 258 VWEU heeft vastgesteld (arrest van 10 september 2009, Commissie/Portugal, Jurispr. blz. I‑8091, punt 47). 41 A fortiori moet de Commissie, wanneer het Hof de betrokken lidstaat veroordeelt tot betaling van een dwangsom, bij de toetsing van de door die lidstaat ter nakoming van een dergelijk arrest genomen maatregelen en bij de inning van de op grond van de opgelegde sancties verschuldigde bedragen, rekening houden met de wijze waarop het Hof de niet-nakoming heeft afgebakend in zijn krachtens de artikelen 258 VWEU en 260 VWEU gewezen arresten. 42 In de onderhavige zaak volgt zowel uit het dictum van het arrest van [14 oktober 2004, Commissie/Portugal (C‑275/03, niet gepubliceerd, EU:C:2004:632),] als uit dat van het arrest [van 10 januari 2008, Commissie/Portugal (C‑70/06, EU:C:2008:3),] dat de door het Hof vastgestelde niet-nakoming verband houdt met de niet-intrekking van wetsdecreet nr. 48051, waarbij de toekenning van een financiële vergoeding aan gelaedeerden van een schending van het Unierecht inzake overheidsopdrachten afhankelijk werd gesteld van het bewijs van schuld of opzet. 43 Ter uitvoering van het arrest van [14 oktober 2004, Commissie/Portugal (C‑275/03, niet gepubliceerd, EU:C:2004:632)], heeft de Portugese Republiek wet nr. 67/2007 aangenomen. Die wet, die enkele dagen na de uitspraak van het arrest van [10 januari 2008, Commissie/Portugal (C‑70/06, EU:C:2008:3),] in werking is getreden, heeft wetsdecreet nr. 48051 ingetrokken. 44 Na genoemde wet te hebben onderzocht, heeft de Commissie echter vastgesteld dat deze niet in overeenstemming was met het Unierecht en daarom dus geen passende uitvoering aan het arrest van [14 oktober 2004, Commissie/Portugal (C‑275/03, niet gepubliceerd, EU:C:2004:632),] gaf. 45 Dientengevolge is tussen die instelling en de Portugese Republiek een meningsverschil ontstaan betreffende de juridische draagwijdte en de uitlegging van wet nr. 67/2007, dat heeft geleid tot de vaststelling van het litigieuze besluit, waarin de Commissie het bedrag van de door het Hof opgelegde dwangsom juist op basis van haar eigen uitlegging van de gevolgen van die wet heeft berekend. 46 Aldus heeft de Commissie zich uitgesproken over de vraag inzake de verenigbaarheid van wet nr. 67/2007 met richtlijn 89/665, hoewel die wet, zoals het Gerecht in de punten 83 tot en met 85 van het [arrest van 29 maart 2011, Portugal/Commissie (T‑33/09, EU:T:2011:127),] terecht heeft vastgesteld, een aansprakelijkheidsregeling heeft ingevoerd die verschilde van die welke bij wetsdecreet nr. 48051 was ingevoerd en die niet eerder door het Hof kon zijn onderzocht. 47 Zoals het Gerecht in punt 81 van het [arrest van 29 maart 2011, Portugal/Commissie (T‑33/09, EU:T:2011:127),] in wezen heeft opgemerkt, moet de Commissie in het kader van de uitvoering van een arrest van het Hof waarbij aan een lidstaat een dwangsom wordt opgelegd, inderdaad de maatregelen kunnen toetsen die deze lidstaat heeft genomen ter nakoming van het arrest van veroordeling. 48 Zoals het Gerecht in punt 82 van het [arrest van 29 maart 2011, Portugal/Commissie (T‑33/09, EU:T:2011:127),] terecht heeft geoordeeld, mag bij de uitoefening van die beoordelingsbevoegdheid echter niet worden geraakt aan de uitsluitende bevoegdheid van het Hof om uitspraak te doen over de verenigbaarheid van een nationale wettelijke regeling met het Unierecht. [...] 52 Daaruit volgt dat de Commissie, wanneer in het kader van de toetsing van de uitvoering van een krachtens artikel 260 VWEU door het Hof gewezen arrest tussen haarzelf en de betrokken lidstaat een meningsverschil bestaat over de vraag of een nationale praktijk of regeling die niet eerder door het Hof is onderzocht, passend is om een dergelijk arrest uit te voeren, niet door een besluit vast te stellen zelf een dergelijk meningsverschil mag beslechten en er de nodige gevolgen aan mag verbinden voor de berekening van de dwangsom.”