ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ofschoon artikel 24 van het Statuut allereerst de bescherming van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen aanvallen van derden op het oog heeft, geldt de in dit artikel omschreven bijstandsplicht ook voor gevallen waarin de handelingen door een andere ambtenaar van de Gemeenschappen zijn gesteld. Wanneer de administratie wordt geconfronteerd met een incident dat in een ordelijke, serene ambtelijke sfeer geen pas geeft, moet zij met de nodige energie en met de door de omstandigheden van het concrete geval geëiste spoed en zorg optreden teneinde de feiten te achterhalen en er, met kennis van zaken, passende consequenties aan te verbinden.

Daartoe volstaat het dat de ambtenaar die aanspraak maakt op de bescherming door zijn instelling, een begin van bewijs levert van de aanvallen waarvan hij naar zijn zeggen het slachtoffer is geweest. Wanneer dat is gebeurd, moet de betrokken instelling passende maatregelen treffen en met name een onderzoek gelasten om — in samenwerking met de indiener van de klacht — de feiten te achterhalen die aanleiding hebben gegeven tot de klacht.

Volgens de beginselverklaring van 29 februari 1996, die de inhoud van resolutie 90/C 157/02 van de Raad betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk en aanbeveling 92/131 van de Commissie betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk grotendeels overneemt, omvat de bijstandsplicht onder meer de verplichting voor de administratie om klachten inzake seksuele intimidatie ernstig, snel en vertrouwelijk te onderzoeken en aan de klager mee te delen welk gevolg aan zijn klacht is gegeven.

Kan niet worden geacht met bekwame spoed te reageren op een verzoek om bijstand in de zin van artikel 24 van het Statuut — met name gelet op de door de Commissie in haar beginselverklaring van 29 februari 1996 aangegane verplichting om klachten inzake seksuele intimidatie snel te onderzoeken en aan de klager mee te delen welk gevolg aan zijn klacht is gegeven — een administratie die een van haar ambtenaren zonder geldige reden verplicht een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut in te dienen om te weten te komen welk gevolg aan zijn verzoek om bijstand is gegeven, en vervolgens een beroep in rechte in te stellen om het resultaat van het naar aanleiding van die klacht ingestelde onderzoek te vernemen.

Ter zake van seksuele intimidatie tast de onzekerheid over het gevolg dat de administratie aan een klacht zal geven, zowel de waardigheid van de klager als die van de verdachte aan, en moet zij steeds worden vermeden, ook al is het gelaakte gedrag inmiddels stopgezet en gaat het er niet meer om het slachtoffer tegen herhaling daarvan te beschermen.

(cf. punten 41-43, 54 en 55)

Referentie: Hof 14 juni 1979, V/Commissie, 18/78, Jurispr. blz. 2093, punt 15; Hof 26 januari 1989, Koutchoumoff/Commissie, 224/87, Jurispr. blz. 99, punten 15 en 16; Gerecht 21 april 1993, Tallarico/Commissie, T-5/92, Jurispr. blz. II-477, punten 30 en 31
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening waarbij gebruik van drijfnetten voor vangst van bepaalde vissoorten wordt verboden - Beroep van vissers van een van die vissoorten - Niet-ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea (thans, na wijziging, art. 230, vierde alinea, EG), en art. 189, vierde alinea (thans, art. 249, tweede alinea, EG); verordening nr. 1239/98 van de Raad]

Samenvatting

$$Is niet-ontvankelijk het door op het île-d'Yeu gevestigde vissers op witte tonijn ingestelde beroep tot nietigverklaring van verordening nr. 1239/98 tot wijziging van verordening nr. 894/97 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van visbestanden voorzover daarin wordt verboden om vanaf 1 januari 2002 drijfnetten aan boord te hebben of te gebruiken voor de vangst van bepaalde vissoorten waaronder witte tonijn.

Die verordening heeft immers een algemene strekking, want zij is zonder onderscheid van toepassing op elk vaartuig dat de vlag van een lidstaat voert en die activiteit metterdaad of potentieel binnen de aangewezen viszones uitoefent, en niet alleen op de marktdeelnemers die voor de vaststelling ervan konden voorkomen op een lijst van vaartuigen die daartoe van hun vlaggestaat een vergunning hadden gekregen. De verordening kan dus niet worden beschouwd als een bundel van individuele beschikkingen die tot elk op het île-d'Yeu gevestigd visserijbedrijf als lid van een besloten kring van marktdeelnemers zijn gericht.

Bovendien impliceert de mogelijkheid om het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten waarop een maatregel van toepassing is, min of meer nauwkeurig te bepalen, geenszins dat die subjecten moeten worden geacht door die maatregel individueel te worden geraakt, zolang vaststaat dat die toepassing voortvloeit uit een objectieve situatie, feitelijk of rechtens, die in de betrokken handeling wordt omschreven.

De bestreden verordening raakt verzoeksters echter alleen in hun objectieve hoedanigheid van witte tonijnvissers die in een bepaalde zone een bepaalde vangstmethode gebruiken, op gelijke wijze als elke andere marktdeelnemer die zich in een identieke situatie bevindt, en zij bevat geen concreet element dat de conclusie rechtvaardigt dat zij is vastgesteld met het oog op hun bijzondere situatie. De omstandigheid dat een normatieve handeling uiteenlopende concrete gevolgen kan hebben voor de verschillende rechtssubjecten waarop zij van toepassing is, karakteriseert hen niet ten opzichte van alle andere betrokken marktdeelnemers, wanneer die handeling wordt toegepast uit hoofde van een objectief bepaalde situatie.

(cf. punten 50-51, 64-66)
Artikel 88 van het Statuut bepaalt niet uitdrukkelijk dat het tot aanstelling bevoegd gezag de ambtenaar moet horen alvorens een schorsingsbesluit te nemen. De eerbiediging van de rechten van de verdediging in elke tegen een persoon ingeleide procedure die tot een voor deze bezwarend besluit kan leiden, vormt evenwel een grondbeginsel van het gemeenschapsrecht, dat zelfs bij ontbreken van enige regeling inzake de betrokken procedure in acht moet worden genomen.

Een krachtens artikel 88 van het Statuut genomen besluit tot schorsing van een ambtenaar vormt een bezwarend besluit. Al is dit slechts een voorlopig besluit, de betrokken ambtenaar wordt daarin immers noodzakelijkerwijs grove schuld in de zin van artikel 88, eerste alinea, ten laste gelegd, en het kan voor de betrokkene aanzienlijke gevolgen hebben, zowel wat zijn beroepsleven als wat zijn privéleven betreft.

Bij de vaststelling van een dergelijk besluit moeten derhalve steeds de rechten van de verdediging in acht worden genomen, waarbij niet uit het oog mag worden verloren dat in geval van tenlastelegging van grove schuld de vaststelling van een schorsingsbesluit normaliter spoedeisend is. Behoudens in bijzondere omstandigheden die naar behoren zijn aangetoond, kan een ambtenaar derhalve slechts worden geschorst nadat hij de gelegenheid heeft gekregen nuttig verweer te voeren met betrekking tot de handelingen die hem ten laste worden gelegd en waarop het tot aanstelling bevoegd gezag zijn schorsingsbesluit denkt te baseren.

Slechts in bijzondere omstandigheden kan het in de praktijk onmogelijk zijn, of kan het belang van de dienst zich ertegen verzetten, dat de ambtenaar wordt gehoord alvorens een schorsingsbesluit wordt vastgesteld. In die omstandigheden worden de rechten van de verdediging in acht genomen wanneer de betrokken ambtenaar zo spoedig mogelijk na het schorsingsbesluit wordt gehoord.

(cf. punten 27, 28, 30-32 en 34)

Referentie: Hof 5 mei 1966, Gutmann/Commissie, 18/65 en 35/65, Jurispr. blz. 149, 169; Gerecht 6 mei 1997 , Quijano/Commissie, T-169/95, JurAmbt. blz. I-A-91 en II-273, punt 44; Gerecht 10 juli 1997, Gaspari/Parlement, T-36/96, JurAmbt. blz. I-A-201 en II-595, punt 32; Gerecht 19 mei 1999, Connolly/Commissie, T-203/95, JurAmbt. blz. I-A-83 en II-443, punt 33
ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

7 oktober 1999

Zaak T-42/98

M. P. Sabbatucci

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst — Beroep tot nietigverklaring van besluiten van college van stemopnemers — Uitlegging van kiesreglement van Europees Parlement — Uitsluiting van verzoekster van voor personeelscomité verkozen personen”

Volledige Italiaanse tekst II-1029

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van de besluiten van het college van stemopnemers van 27 januari en 17 februari 1998 voor zover die tot gevolg hebben gehad dat verzoekster wordt uitgesloten van de voor het personeelscomité verkozen personen.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Vertegenwoordiging – Personeelscomité – Verkiezing – Personeel in verschillende standplaatsen – Verplichting om comité in plaatselijke afdelingen te verdelen – Geen – Keuze van kiesstelsel door algemene vergadering van ambtenaren – Uitsluiting van kandidaat om evenwichtige vertegenwoordiging van verschillende standplaatsen te verzekeren – Toelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 9; bijlage II, art. I)

Geen enkele bepaling van het Statuut en geen enkel algemeen beginsel van gemeenschapsrecht beperkt de bevoegdheid van de algemene vergadering om het personeelscomité niet in plaatselijke afdelingen te verdelen, ook al heeft de betrokken instelling ambtenaren in verschillende standplaatsen. Geen enkel voorschrift verbiedt de algemene vergadering een reglement betreffende de vertegenwoordiging van het personeel vast te stellen waarin een minimale vertegenwoordiging van de ambtenaren en personeelsleden van een bepaalde standplaats wordt geëist om een evenwichtige vertegenwoordiging van de verschillende standplaatsen van de betrokken instelling te verzekeren. Ten slotte staat geen enkele rechtsregel in de weg aan de toepassing van een bepaling van een reglement dat een dergelijke vertegenwoordiging eist, volgens welke de kandidaat die de meeste stemmen heeft behaald op een lijst die recht heeft op zetels, ook al gaat het om de lijst die het grootste aantal stemmen heeft behaald, zijn plaats afstaat aan een in een andere standplaats tewerkgestelde kandidaat van die lijst.

(punt 36)
De omstandigheid dat de motivering van de afwijzing van een sollicitatie verschilt van de motivering van de afwijzing van de door de betrokkene ingediende klacht, levert geen schending van die verplichting op wanneer de bij de tweede afwijzing verstrekte uitleg de eigenlijke motivering van de eerste afwijzing is en is gegeven vóór het beroep werd ingesteld. De betrokkene beschikt dan immers over voldoende gegevens om te beoordelen, of de afwijzing van zijn sollicitatie gegrond is, en of het zin heeft beroep in te stellen.

De uit artikel 25, tweede alinea, van het Statuut voortvloeiende motiveringsplicht heeft tot doel, enerzijds de betrokkene voldoende gegevens te verstrekken om te beoordelen of het voor hem bezwarende besluit gegrond is, en of het zin heeft bij het Gerecht beroep in te stellen, en anderzijds het Gerecht in staat te stellen zijn toetsing te verrichten.

Het Statuut staat weliswaar niet toe, dat een ambtenaar in actieve dienst in de zin van artikel 35 daarnaast een overeenkomst van tijdelijke functionaris uitvoert in de instelling waarbij hij is tewerkgesteld, of in een andere instelling, doch bepaalt nergens, dat de positie van ambtenaar in beginsel onverenigbaar is met de hoedanigheid van tijdelijke functionaris bij dezelfde of een andere instelling.

Uit de artikelen 35 en 40 van het Statuut volgt immers onder meer, dat een onder het Statuut vallende ambtenaar met verlof om redenen van persoonlijke aard andere beroepswerkzaamheden kan verrichten zonder daartoe het recht op herplaatsing te verliezen. Het Statuut bevat met name geen omschrijving van het begrip verlof om redenen van persoonlijke aard die als zodanig de uitvoering van een overeenkomst van tijdelijke functionaris uitsluit.

Daarbij komt, dat volgens artikel 12 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, de aanstelling van tijdelijke functionarissen erop gericht dient te zijn, de instelling de medewerking te verzekeren van personen die uit het oogpunt van vakbekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoen. Het valt niet zonder meer uit te sluiten, dat de aanstelling van een ambtenaar in een ambt van tijdelijke functionaris in het belang van de Gemeenschap is.

Een ambtenaar die naar een ambt van tijdelijke functionaris solliciteert, heeft trouwens volgens artikel 48 van het Statuut het recht om als ambtenaar om ontslag te verzoeken teneinde dat ambt te kunnen uitoefenen. De in dat artikel gebruikte uitdrukking „zijn werkzaamheden bij de instelling definitief (...) beëindigen” betekent geenszins, dat een ambtenaar die op verzoek ontslag heeft gekregen, later niet als tijdelijke functionaris binnen zijn instelling kan werken, maar enkel dat de ambtenaar die om ontslag verzoekt, zijn werkzaamheden als ambtenaar - in de zin van artikel 35 van het Statuut - bij de instelling beëindigt.

(punten 32, 36, 48, 52 en 55)

Referentie: Hof 16 december 1976, Mascetti/Commissie, 2/76, Jurispr. blz. 1975, punt 6
Wanneer een verzoeker de hoedanigheid van ambtenaar of tijdelijk functionaris claimt, kan zijn met inachtneming van de artikelen 90 en 91 van het Statuut ingestelde beroep tot nietigverklaring van het besluit waarbij is geweigerd het Statuut of de Regeling andere personeelsleden op hem toe te passen, ontvankelijk worden geacht.

Wanneer de uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring bijzondere moeilijkheden oplevert, kan de betrokken instelling aan de verplichting van artikel 176 van het Verdrag (thans artikel 233 EG) voldoen door een beslissing te nemen welke de belanghebbenden een billijke compensatie kan bieden voor het nadeel dat voor hen uit het nietig verklaarde besluit is voortgevloeid. In dit verband kan het tot aanstelling bevoegd gezag contact met hen opnemen om te proberen tot een oplossing te komen die hun een billijke compensatie biedt voor de onwettigheid waarvan zij het slachtoffer zijn geweest.

Uit de artikelen 1 en 6 van de Regeling andere personeelsleden volgt dat de hoedanigheid van personeelslid van de Gemeenschappen niet kan worden toegekend aan een persoon wiens werkgever geen instelling van de Gemeenschappen is, maar een onder het recht van een lidstaat vallende rechtspersoon die niet kan worden gelijkgesteld met een administratieve eenheid van een instelling.

In dit verband is niet ter zake dienend de omstandigheid dat de aanstelling van de betrokkene vooraf moet worden goedgekeurd door de instelling en dat de betrokken rechtspersoon nauwe betrekkingen onderhoudt met de instelling en grotendeels afhankelijk is van deze laatste. Ook op grond van de feiten die zijn aangevoerd ten bewijze dat de arbeidsomstandigheden en de bezoldiging dezelfde zijn, kan niet worden voorbijgegaan aan het verschil tussen de rechtspositie van personeelsleden die door een civielrechtelijke vereniging in dienst zijn genomen, en die van ambtenaren en personeelsleden die overeenkomstig de bepalingen van het Statuut zijn aangesteld.

Ten slotte is het uitgesloten dat de totstandkoming van een overeenkomst van personeelslid van een instelling voortvloeit uit een beslissing van een nationale rechter in plaats van uit een besluit van het daartoe bevoegde gezag.

(cf. punt 38, 43-45)

Referentie: Hof 11 maart 1975, Porrini e.a., 65/74, Jurispr. blz. 319, punt 15; Salerno e.a./Commissie en Raad, reeds aangehaald, punten 43 en 50; Alexis e.a./Commissie, reeds aangehaald, punt 11; Hof 3 oktober 1985, Tordeur e.a., 232/84, Jurispr. blz. 3223
Om te voorzien in een vacature dient de instelling volgens artikel 29, lid 1, van het Statuut eerst de mogelijkheden tot bevordering en/of overplaatsing, vervolgens de mogelijkheden tot het organiseren van een intern vergelijkend onderzoek en ten slotte de verzoeken tot overgang van ambtenaren van andere instellingen te onderzoeken. Pas wanneer die mogelijkheden ontoereikend blijken te zijn, organiseert de instelling een vergelijkend onderzoek.

Door het gebruik van de term „mogelijkheden” in artikel 29, lid 1, van het Statuut wordt uitgedrukt, dat het tot aanstelling bevoegd gezag niet verplicht is om ter voorziening in een vacature over te gaan tot een bevordering of een overplaatsing of een intern vergelijkend onderzoek te organiseren. Het dient evenwel in elk geval na te gaan, of die maatregelen kunnen leiden tot de benoeming van een ambtenaar die uit het oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoet.

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag oordeelt, dat een sollicitatie ter zake van bevordering of overplaatsing niet voldoet, is het verplicht die sollicitatie af te wijzen en de door artikel 29, lid 1, sub b en c, van het Statuut geboden mogelijkheden te onderzoeken alvorens de aanwervingsprocedure voort te zetten. Daarbij komt, dat wanneer dit gezag ter voorziening in het betrokken ambt een reservelijst van onderdanen van de nieuwe lidstaten wil consulteren, het de ingeleide procedure dient te annuleren en nieuwe voorwaarden voor voorziening in dat ambt dient vast te stellen.

(punten 27, 28 en 42)

Referentie: Hof 31 maart 1965, Ley/Commissie, 12/64 en 29/64, Jurispr. blz. 141; Hof 5 december 1974, Van Belle/Raad, 176/73, Jurispr. blz. 1361, punten 5 en 6; Gerecht 12 februari 1992, Volger/Parlement, T-52/90, Jurispr. blz. II-121, punten 19 en 20; Gerecht 18 april 1996, Kyrpitsis/ESC, T-13/95, JurAmbt. blz. II-503, punt 31; Gerecht 22 mei 1996, Gutiérrezde Quijanoy Llorens/Paiiement.T-140/94, JurAmbt. blz. II-689, punt 41; Gerecht 18 maart 1997, Rasmussen/Commissie, T-35/96, JurAmbt. blz. II-187, punt 62
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Onrechtmatigheid - Schade - Causaal verband - Ontbreken van een van voorwaarden - Volledige verwerping van beroep tot schadevergoeding

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG)]

2. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Onrechtmatigheid - Schade - Causaal verband - Bewijslast

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG); verordening nr. 2340/90, art. 2, leden 2 en 3]

3. Gemeenschappelijke handelspolitiek - Handelsembargo tegen Irak - Verordening nr. 2340/90 - Werkingssfeer - Grenzen

(Verordening nr. 2340/90 van de Raad, art. 2, leden 2 en 3)

Samenvatting

1. De niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap in de zin van artikel 215, tweede alinea, van het Verdrag (thans artikel 288, tweede alinea, EG) kan slechts ontstaan indien is voldaan aan een aantal voorwaarden: onrechtmatigheid van de aan de gemeenschapsinstellingen verweten gedraging, werkelijk geleden schade en een causaal verband tussen die gedraging en de gestelde schade. Aangezien het gaat om drie cumulatieve voorwaarden, moet het beroep in zijn geheel worden verworpen zodra aan één van die voorwaarden niet is voldaan, en behoeven de andere voorwaarden niet te worden onderzocht.

( cf. punt 39 )

2. Een causaal verband in de zin van artikel 215, tweede alinea, van het Verdrag (thans artikel 288, tweede alinea, EG) wordt aangenomen, wanneer tussen de onrechtmatige handeling van de instelling en de gestelde schade een - door de verzoeker te bewijzen - rechtstreeks causaal verband bestaat.

Een dergelijk verband tussen de vaststelling van verordening nr. 2340/90 waarbij het handelsverkeer van de Gemeenschap betreffende Irak en Koeweit wordt verhinderd, en de schade doordat een in een lidstaat gevestigde onderneming haar schuldvorderingen op de Iraakse regering niet kan innen, is niet bewezen wanneer enerzijds het onbetaald blijven van de vordering niet het gevolg is van de vaststelling van enigerlei represaillemaatregel van de Iraakse regering tegen deze verordening en tegen de handhaving van het embargo door de Gemeenschap, en anderzijds de aan de betrokken schuldvordering ten grondslag liggende transactie niet binnen de werkingssfeer van deze verordening valt.

( cf. punten 41, 43-44, 46 )

3. Het verbod van artikel 2, leden 2 en 3, van verordening nr. 2340/90 waarbij het handelsverkeer van de Gemeenschap betreffende Irak en Koeweit wordt verhinderd, geldt niet voor financiële verrichtingen in verband met leveringen die meer dan een jaar vóór de inwerkingtreding van de verordening hebben plaatsgevonden en niet ten doel of ten gevolge hebben dat leveringen na die datum worden bevorderd.

( cf. punt 44 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Ambtenaren - Regeling welke van toepassing is op andere personeelsleden - Werkingssfeer - Freelanceconferentietolken - Daarvan uitgesloten - Onderwerping aan gemeenschapsbelasting - Onwettigheid

(Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 13)

Samenvatting

De hulptolken die door de Commissie zijn aangesteld op grond van overeenkomsten van korte duur die worden beheerst door de regeling betreffende freelanceconferentietolken, kunnen niet worden aangemerkt als ambtenaren of functionarissen van de Gemeenschappen in de zin van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, maar moeten als medecontractanten van de Commissie volgens de regels van het privaatrecht worden beschouwd.

Derhalve kunnen de door de Commissie aan freelanceconferentietolken betaalde bezoldigingen niet worden onderworpen aan de bij artikel 13 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen ingestelde gemeenschapsbelasting, maar ressorteren zij onder de fiscale soevereiniteit van de lidstaten.