Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Aanvoering, tijdens procedure voor Hof, van andere feiten dan in verwijzingsvonnis zijn beschreven - Verplichting van Hof, zich te houden aan in verwijzingsvonnis weergegeven feiten

(EG-Verdrag, art. 177; 's Hofs Statuut-EG, art. 20)

2 Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever - Richtlijn 80/987 - Mogelijkheid voor lidstaten om plafond vast te stellen voor waarborg voor honoreren van onvervulde aanspraken van werknemers - Verplichting om Commissie op dat gebied vastgestelde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen mee te delen - Draagwijdte - Schending - Gevolgen

(Richtlijn 80/987 van de Raad, art. 4, lid 3, en 11)

Samenvatting

3 Krachtens artikel 177 van het Verdrag, dat op een duidelijke afbakening van de taken van de nationale rechterlijke instanties en van het Hof berust, behoort elke waardering van de feiten van de zaak tot de bevoegdheid van de nationale rechter. Het Hof is dus uitsluitend bevoegd, zich op basis van de door de nationale rechterlijke instantie vermelde feiten over de uitlegging of rechtsgeldigheid van een communautair rechtsvoorschrift uit te spreken. Bovendien zou een substantiële wijziging van de prejudiciële vragen onverenigbaar zijn met de rol die het Hof bij artikel 177 van het Verdrag is toebedeeld, alsook met zijn verplichting, de regeringen van de lidstaten en de andere belanghebbende partijen in staat te stellen opmerkingen in te dienen overeenkomstig artikel 20 van 's Hofs Statuut, aangezien ingevolge deze bepaling alleen de verwijzingsbeschikkingen ter kennis van de belanghebbende partijen worden gebracht.

4 De artikelen 4, lid 3, en 11 van richtlijn 80/987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, staan niet in de weg aan de toepassing van nationale bepalingen die een plafond vaststellen voor de waarborg voor het honoreren van onvervulde aanspraken van de werknemers, wanneer de lidstaat de voor de vaststelling van het plafond gehanteerde methode niet aan de Commissie heeft meegedeeld.

Uit artikel 4, lid 3, tweede alinea, van richtlijn 80/987, dat de lidstaten die een plafond hebben vastgesteld voor de waarborg voor het honoreren van onvervulde aanspraken van de werknemers - waartoe de eerste alinea hen machtigt - verplicht om aan de Commissie mee te delen welke methoden zij hebben gehanteerd om het plafond vast te stellen, blijkt niet, dat deze verplichting aanleiding geeft tot een procedure waarbij de door de lidstaat gekozen methoden op communautair niveau wordt gecontroleerd, noch dat de toepassing van de aan de lidstaten geboden mogelijkheid om een plafond vast te stellen, afhankelijk is van de uitdrukkelijke of stilzwijgende goedkeuring van de Commissie. Overigens kan uit de tekst noch uit het doel van de hierbedoelde bepaling worden afgeleid, dat wanneer de lidstaten hun verplichting om vooraf mededeling te doen, niet nakomen, dit automatisch tot onwettigheid van de vastgestelde plafonds leidt.

De mededelingsplicht van artikel 4, lid 3, tweede alinea, van de richtlijn heeft derhalve enkel tot doel, de Commissie te laten weten of, en zo ja, hoe de lidstaten van de in de voorgaande alinea geboden mogelijkheid gebruik hebben gemaakt.

Uit artikel 11, lid 2, van de richtlijn, dat de lidstaten verplicht om de Commissie de tekst mee te delen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het onder de richtlijn vallende gebied vaststellen, blijkt duidelijk, dat het de betrekkingen tussen de lidstaten en de Commissie regelt, en dat het voor particulieren geen enkel recht doet ontstaan, dat zou kunnen worden geschonden indien een lidstaat de verplichting niet nakomt om de Commissie vooraf mee te delen welke methoden hij hanteert om het in artikel 4, lid 3, van de richtlijn bedoelde plafond vast te stellen.