NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/9

Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2017 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2016 in zaak T-112/13, Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-95/17 P)

(2017/C 161/12)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

Andere partijen in de procedure: Mondelez UK Holdings & Services Ltd, voorheen Cadbury Holdings Ltd; Société des produits Nestlé SA

Conclusies

— vernietiging van het bestreden arrest;

— verwijzing van Mondelez UK Holdings & Services Ltd in de kosten van het EUIPO.

Middelen en voornaamste argumenten

Schending van artikel 36, eerste volzin, van het Statuut van het Hof van Justitie

Het Gerecht heeft zijn arrest gebaseerd op een tegenstrijdige motivering door enerzijds te aanvaarden dat „bewijs globaal kan worden geleverd voor alle betrokken lidstaten” en anderzijds te vereisen dat het bewijs van de verkrijging van onderscheidend vermogen voor elke lidstaat afzonderlijk wordt geleverd (zie punt 139 van het bestreden arrest).

Schending van artikel 7, lid 3, en artikel 52, lid 2, van verordening nr. 207/2009 (1)

Het Gerecht heeft de nadere aanwijzingen van het Hof van Justitie, zoals uiteengezet in zijn arrest van 24 mei 2012, C-98/11 P, Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli/BHIM (Vorm van een chocolade haas met een rood lint), ECLI:EU:C:2012:307, punten 62 en 63 (hierna: „arrest Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli”) onjuist uitgelegd door te vereisen dat het bewijs van de verkrijging van onderscheidend vermogen voor elke lidstaat afzonderlijk wordt geleverd.

Het Hof had moeten onderzoeken of het door de houder van het Uniemerk verstrekte bewijs de verkrijging van onderscheidend vermogen in de Europese Unie in haar geheel aantoont, zonder rekening te houden met nationale grenzen.

Door zich uitsluitend te richten op nationale markten, is het Gerecht ten onrechte eraan voorbijgegaan dat de territoriale omvang van de bekendheid van het merk slechts één van de relevante factoren is om te bepalen of dit merk door gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen in de Europese Unie. Het Gerecht heeft bijgevolg geen rekening gehouden met criteria die relevant zijn in de context van een „interne markt”, inzonderheid (i) het deel van het publiek waarvan is aangetoond dat het met het merk bekend is, ten aanzien van de Europese consumenten als geheel; (ii) het geografische belang en de geografische verdeling van de gebieden waarin de verkrijging van onderscheidend vermogen is aangetoond; en (iii) het economische belang van de gebieden waarin de verkrijging van onderscheidend vermogen is aangetoond voor de Europese markt voor de betrokken waren en diensten.

De benadering van het bestreden arrest vindt geen rechtvaardiging in het algemeen belang dat aan de betrokken absolute nietigheidsgrond ten grondslag ligt. Er bestaan beschermingsmaatregelen ter compensatie van de mogelijkheid voor de houder van een Uniemerk om zelfs in lidstaten waar het Uniemerk niet hetzelfde niveau van onderscheidend vermogen als in andere lidstaten heeft verkregen, de uitsluitende rechten af te dwingen.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).