CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL K. ROEMER

VAN 29 JUNI 1972 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Verzoeker in dit geding is in 1960 bij de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap in dienst getreden. Hij is ambtenaar in de rang C 3 („beambte”) en was jarenlang als offset-specialist in de drukkerij der Commissie werkzaam. Sinds 1964 is hij blijkbaar lijdende aan aandoeningen van de ademhalingsorganen, waardoor hij veelvuldig verzuimde; hij stelde zich te dier zake onder geneeskundige behandeling. Vanaf februari 1968 was hij geruime tijd niet tot werken in staat. Zelf zoekt hij de oorzaak in de arbeidsvoorwaarden in de drukkerij (waar hij in een sousterrain met prikkelende oplosmiddelen moest werken); per 5 juli 1968 werd hij dan ook overgeplaatst naar het Directoraat-generaal Concurrentie, waar hij ander werk (klasseren van documenten, verdelen van bureaumateriaal e.d.) heeft te verrichten.

Wegens zijn veelvuldig ziekteverzuim (van september 1965 tot september 1968 meer dan 12 maanden) besloot het tot aanstelling bevoegd gezag in de herfst van 1968, gezien artikel 59, lid 1, derde alinea, van het Statuut van de ambtenaren („wanneer het totale ziekteverlof van de ambtenaar over een periode van drie jaar meer dan twaalf maanden bedraagt, kan het tot aanstelling bevoegd gezag dit geval aan de invaliditeitscommissie voorleggen”), verzoekers toestand door een invaliditeitscommissie te doen onderzoeken. De desbetreffende procedure werd ingeleid in een brief aan de President van het Hof van Justitie van 27 september 1968, waarin de President volgens artikel 7 van bijlage II van het Statuut verzocht werd een arts aan te wijzen. Toen de invaliditeitscommissie was samengesteld, werd haar in een brief van de Directeur-generaal Personeel en Administratie van 25 oktober 1968 opgedragen na te gaan „si l'intéressé est atteint d'une invalidité permanente considérée comme totale et Ie mettant dans l'impossibilité d'exercer des fonctions correspondant a un emploi de sa carrière”. Uit de rapporten van de commissie van 5 december 1968 en 13 januari 1969 blijkt dat „l'état de santé actuel de monsieur Vellozzi ne l'empêche pas de travailler”, met dien verstande echter dat hij zijn werk moet kunnen verrichten „a l'abri des intempéries, dans un local salubre et dans une atmosphère exempte de toute substance irritante pour l'appareil respiratoire”. Ten slotte wordt in het rapport het volgende gezegd: „Sans leur attribuer un rôle uni-que, on peut admettre en toute bonne foi que les conditions de travail qu'a connues pendant huit ans monsieur Vellozzi, sont intervenues pour une bonne part comme cause de sa bronchite.”

Verzoeker beroept zich op deze laatste passage ten betoge dat hij lijdende is aan een beroepsziekte, op grond waarvan hij ex artikel 73 van het Statuut aanspraak maakt op een uitkering wegens blijvende gedeeltelijke invaliditeit en volledige vergoeding van hetgeen hij aan geneeskundige hulp en geneesmiddelen heeft uitgegeven (dat wil zeggen ook voor zover deze kosten niet door het ziekenfonds zijn gedekt). Blijkbaar heeft hij zich reeds in een brief van 12 november 1970 aan het Directoraat-generaal Personeel en Administratie op dit standpunt gesteld, doch wij zijn daarover niet nader geïnformeerd. Toen hij hiermede geen succes had, wendde hij zich op 12 februari 1971 met een klacht ex artikel 90 van het Statuut tot de voorzitter van de Commissie, waarin hij met verwijzing naar voormeld rapport van de invaliditeitscommissie van 5 december 1968 betoogde dat hij als gevolg van de zeer slechte arbeidsvoorwaarden een astmatische bronchitis had opgelopen, zodat zijn kwaal als beroepsziekte moest worden erkend en hem alle gemaakte en nog te maken dokterskosten moesten worden vergoed. Bovendien verlangde hij op grond van een attest van het instituut voor gerechtelijke en verzekeringsgeneeskunde van de universiteit van Rome van 15 mei 1970 — volgens hetwelk hij voor 40 % invalide was — erkenning van deze gedeeltelijke invaliditeit.

Toen zijn klacht onbeantwoord bleef, stelde hij bij request van 9 juni 1971 het onderhavig beroep in, onder overlegging van een rapport van een Belgische arts van 6 april 1971, dat eindigt met de mededeling dat „le pourcentage d'invalidité actuel peut être évalué a 30 % a titre temporaire”.

In de lijn blijvend van zijn langs administratieve weg ingediende klacht en genoemd attest heeft verzoeker in zijn beroepschrift geconcludeerd dat het den Hove behage:

1. nietig te verklaren het naar aanleiding van zijn administratief beroep van 12 februari 1971 implicite genomen afwijzend besluit;

2. te verklaren voor recht dat hij voor 30 % invalide is:

3. de Commissie op grond van artikel 73 van het Statuut te veroordelen tot vergoeding van de kosten van geneeskundige hulp en geneesmiddelen ad 100000 Bfr;

4. de Commissie te veroordelen de in artikel 73, lid 2, sub c), van het Statuut bedoelde uitkering ad 100000 Bfr te betalen;

5. subsidiair: te verklaren voor recht dat verweerster de samenstelling van een invaliditeitscommissie of van enig ander college van deskundigen dient te bevorderen ter vaststelling van de graad van invaliditeit die door de beroepsziekte is ingetreden.

Gezien de te bespreken medische Kwesties (die volgens de Commissie nog niet voldoende tot klaarheid zijn gebracht) en ook omdat verzoeker inmiddels wederom geruime tijd wegens ziekte niet op zijn werk is verschenen (300 dagen tussen januari 1969 en juni 1971), stelde de Commissie zich na de instelling van het beroep op het standpunt dat er een tweede invaliditeitscommissie moest komen ten einde de opgeworpen vragen te onderzoeken. Daartoe wendde zij zich bij brief van 30 juli 1971 tot de President van het Hof van Justitie, die vervolgens overeenkomstig artikel 7 van bijlage II van het Statuut in een brief van 18 augustus 1971 een arts aanwees. De heer Vel-lozzi ontving een soortgelijk schrijven en wees bij brief van 27 augustus 1971 eveneens een arts aan, evenwel onder opmerking van het volgende: „Je ne peux me déclarer d'accord avec la constitution d'une Commission d'invalidité que si celle-ci a une compétence complète et pourra notamment déterminer le taux de l'invalidité en vue de l'application de l'article 73 du Statut.” Bedoelde artsen kregen in brieven van 29 september 1971 en 15 oktober 1971 van het tot aanstelling bevoegd gezag de opdracht na te gaan of bij verzoeker van blijvende gedeeltelijke invaliditeit gesproken kon worden casu quo de graad dier invaliditeit te bepalen, opdat de uitkering ex artikel 73 van het Statuut zou kunnen worden vastgesteld. Tevens werd de artsen in een brief van de Commissie van 10 januari 1972 verzocht vast te stellen „si les frais médicaux et pharmaceutiques dont le remboursement est demandé doivent être considérés comme conséquence de la maladie professionnelle dont souffre monsieur Vellozzi, et couverts au titre de 1'article 73, lid 3 et, si tel n'est pas le cas procéder à la ventilation de ces frais suivant leur origine (suite de la maladie professionnelle ou non)”.

Toen de invaliditeitscommissie voltallig was geworden (dat wil zeggen nadat beide eerstgenoemde artsen overeenkomstig artikel 7 van bijlage II van het Statuut „in onderlinge overeenstemming” een derde arts hadden aangewezen) zou deze op 23 februari 1972 voor het eerst bijeenkomen. Verzoeker werd bij brief van 18 februari 1972 opgeroepen voor de commissie te verschijnen, doch voldeed daaraan niet, blijkens zijn brief van 21 februari 1972 omdat de zijns inziens niet duidelijk omschreven taak van de invaliditeitscommissie alsnog moest worden vastgesteld in voege als door hem verlangd, dat wil zeggen dat er op grond van een rapport van 5 december 1968 van een beroepsziekte moest worden uitgegaan, zodat alleen nog de graad van invaliditeit diende te worden bepaad met vaststelling van de kosten van geneeskundige hulp en geneesmiddelen. — Ook aan het in een brief van 25 februari 1972 gedane verzoek van het hoofd van de geneeskundige dienst der Commissie om toezending van zijn medisch dossier aan de invaliditeitscommissie, voldeed verzoeker niet; in een brief van 23 maart 1972 motiveerde zijn advocaat deze weigering door te wijzen op het confidentiële karakter van het dossier alsook op artikel 26 van het Statuut en artikel 9 van bijlage II van dat Statuut.

De Commissie meent nu dat verzoeker, gezien zijn houding, geen belang meer heeft bij het proces; het beroep is volgens de Commissie zonder voorwerp geraakt en moet, als niet ontvankelijk en ongegrond, geheel worden afgewezen.

Ik wil thans ten deze mijn standpunt bepalen.

1. In de eerste plaats hebben wij stil te staan bij de verlangde nietigverklaring van de impliciete afwijzing van verzoekers klacht van 12 februari 1971. Het petitum valt in zoverre uiteen in meerdere delen, die overeenkomen met de verschillende wensen die hij in zijn klacht reeds onder woorden bracht. a) Kennelijk is het hem allereerst begonnen om de erkenning van een beroepsziekte die door de arbeidsomstandigheden in de drukkerij der Commissie zou zijn veroorzaakt. Verzoeker meent dat van bedoelde beroepsziekte voldoende blijkt uit het rapport van 5 december 1968; de Commissie is het hiermede niet eens en heeft daarom een nieuw onderzoek uitgelokt. Ter oplossing van het geschil dient in de eerste plaats te worden nagegaan onder welke voorwaarden er volgens het ambtenarenrecht der Gemeenschappen sprake kan zijn van een beroepsziekte. Dit is geen eenvoudig probleem, omdat het Statuut geen definitie geeft en voorschriften ter uitvoering van artikel 73 — die ons dienaangaande wijzer zouden moeten maken — nog ontbreken. Derhalve kunnen wij — zoals steeds wanneer een leemte in het Gemeenschapsrecht aan den dag treedt — slechts nader houvast zoeken in de terminologie van het Gemeenschapsrecht, waarbij zowel met het nationale recht als — in casu — met enige door de Commissie gedane aanbevelingen te rade moet worden gegaan. Nationale systemen met lijsten van beroepsziekten die geacht mogen worden met de uitoefening van het beroep in causaal verband te staan, komen hier echter stellig niet in aanmerking; in zulke stelsels heeft men namelijk zeer bepaalde situaties op het oog en zij zijn bovendien onderling sterk afwijkend. Afgezien daarvan kunnen wij echter met de Commissie het volgende vooropstellen (verzoeker heeft zich aan een definitie zelfs niet gewaagd): beroepsziekten (en met name beroepsziekten van overheidspersoneel) zijn ziekten die tijdens en ten gevolge van de vervulling van de ambtstaak optreden, terwijl bovendien vaststaat dat het vervullen van de dienst de voornaamste of hoofdoorzaak van het ontstaan van de ziekte of van de verergering van een bestaande ziekte is geweest. In ieder geval moet terdege worden aangetoond dat de uitoefening van de dienst als oorzaak in aanmerking komt; en dit kan uit den aard der zaak slechts door gespecialiseerde medici worden beoordeeld. Men kan te dien aanzien — met de Commissie — verwijzen naar de nationale wetgeving en rechtspraak betreffende de beroepsziekten in overheidsdienst (voor zover er niet — zoals in het Duitse ambtenarenrecht — een bijzonder systeem geldt), alsook naar de aanbevelingen der Commissie betreffende de vaststelling van een Europese lijst van beroepsziekten (PB 1962, blz. 2188) en met betrekking tot de voorwaarden voor schadeloosstelling van door beroepsziekten getroffenen (PB 1966, blz. 2696) — waaruit eveneens blijkt dat er sprake moet zijn van ziekten bij de uitoefening van het beroep opgedaan en aannemelijk moet zijn dat de ziekte door het beroep is veroorzaakt. Ten slotte is interessant dat men in het ontwerp ener regeling ter uitvoering van artikel 73 van het Statuut dezelfde richting schijnt in te slaan. Past men evenwel de aldus verkregen stelregels in casu toe, dan kunnen tegen verzoekers stelling dat reeds op grond van het rapport uit het jaar 1968 een oorzakelijk verband tussen zijn aandoening en de vervulling van zijn ambtstaak aanwezig zou mogen worden geacht, een reeks argumenten worden ingebracht. Van belang is allereerst dat de invaliditeitscommissie destijds tot taak had na te gaan of verzoeker blijvend invalide was in de zin van artikel 78 van het Statuut, waarbij een onderzoek naar zijn toenmalige gezondheidstoestand (in december 1968) de doorslag moest geven; het ging echter niet om de oorzaken van een eventuele aandoening. Deze commissie heeft verzoeker dan ook niet systematisch op allergie getest en evenmin de oplosmiddelen waarmede verzoeker moest werken onderzocht, doch slechts naar tests uit de jaren 1964 en 1966 verwezen (de resultaten van de eerste tests waren echter niet bekend en de test uit 1966 heeft blijkbaar tot de conclusie geleid dat er bij verzoeker van bijzondere gevoeligheid geen sprake was). Zo wordt bovendien duidelijk, dat de invaliditeitscommissie niet heeft onderzocht of reeds verzoekers werkzaamheden als chauffeur (uit de jaren 1952 tot en met 1958), waarbij hij eveneens met prikkelende stoffen in contact kwam, de aandoening van zijn ademhalingsorganen kunnen hebben veroorzaakt. En tegen deze achtergrond wordt vooral begrijpelijk dat de invaliditeitscommissie zich in haar rapport over de oorzaken der geconstateerde ziekte slechts en passant, vaag en heel voorzichtig heeft uitgedrukt; zo wordt bij voorbeeld gezegd: „quant a l'étiologie de cette bronchite, il est malaisé de la déterminer”. Naar aanleiding van het standpunt van andere artsen die „mettent en cause les produits à base de sol-vants utilisés dans son travail par monsieur Vellozzi pendant plusieurs années” wordt opgemerkt dat „cette hypothèse ne peut être écartée”, terwijl elders in het rapport wordt gezegd: „D'autre part, d'après les déclarations de l'intéressé, son travail s'effectuait dans un local humide et mal ventilé, ce qui peut avoir contribué à l'éclosion de la bronchite dont il souffre.” De door verzoeker geciteerde conclusie van het rapport en de betekenis van de zin „sans leur attribuer un rôle unique, on peut admettre en route bonne foi, que les conditions de travail qu'a connues pendant huit ans monsieur Vellozzi, sont intervenues pour une bonne part comme cause de sa bronchite” komen hiermede in het juiste licht te staan; houdt men de samenhang voor ogen, dan valt in het rapport niet te lezen dat verzoekers aandoening hoofdzakelijk door zijn ambtelijke werkzaamheden is veroorzaakt. Bovendien was volgens het rapport een behoorlijk onderzoek soms op verzoekers „manque de collaboration” afgestuit en wordt met zoveel woorden gezegd dat het rapport is opgemaakt „sans que les médecins soussignés aient pu prendre connaissance du dossier médical de l'intéressé a la CEE”. Hieruit mag men concluderen dat het onderzoek niet zo grondig is geweest als voor een verantwoorde uitspraak over de oorzaak van een aandoening nodig voorkomt. Ten slotte is wellicht van belang dat in het door verzoeker zelf bij zijn beroepschrift overgelegde rapport van een andere arts van 6 april 1971 slechts heel algemeen van „probabilités d'allergie” wordt gesproken en gezegd dat zich bij verzoeker „un syndrome obstructif de nature allergique” voordoet, „très vraisemblablement en rapport avec ses antécédents professionnels entre 1960 et 1968”. Ook in dit rapport wordt dan ook ten slotte de suggestie gedaan dat „investigations plus fines seraient peut-être a même de préciser la nature exacte du mode de déclenchement de l'affection actuelle”. Het rapport van 5 december 1968 wettigt dus niet de uitspraak dat verzoeker aan een beroepsziekte lijdt; de Commissie heeft dan ook het gelijk aan haar zijde wanneer zij een nader onderzoek nodig acht (waarbij natuurlijk ook alle vroegere geneeskundige bescheiden voor het onderzoek naar de causaliteitsvraag van belang zijn). Daarmede is echter duidelijk dat de afwijzing van het eerste punt van verzoekers klacht niet onjuist kan worden genoemd. b) In de tweede plaats verlangde verzoeker in zijn klacht vergoeding van alle reeds gemaakte en nog te maken dokterskosten, op grond dat hij wegens een beroepsziekte medische behandeling behoefde — en behoeft —. Dienovereenkomstig vordert hij thans sub 3 veroordeling van de Commissie tot betaling van kosten van geneeskundige hulp en geneesmiddelen ad 100000 Bf r. Vergoeding van nog te maken kosten verlangt hii blijkbaar niet meer. Bij nader onderzoek blijkt echter al heel gauw dat deze vordering, ook in de aldus gewijzigde vorm, niet kan worden toegewezen. Wij kunnen volstaan met te verwijzen naar hetgeen hiervoor reeds werd betoogd: eerst moet voldoende tot klaarheid worden gebracht of verzoeker wel aan een beroepsziekte lijdt, immers daarvan hangt af of artikel 73 van het Statuut van toepassing is, volgens welk artikel aan een ambtenaar die aan een beroepsziekte lijdt ook de niet onder artikel 72 van het Statuut vallende kosten moeten worden vergoed. Bovendien is ook bij erkenning van een beroepsziekte niet zeker dat alle door verzoeker gedeclareerde kosten met die ziekte samenhangen. Ook bij erkenning van een beroepsziekte moet dus in ieder geval door deskundigen worden onderzocht, in hoeverre bedoelde kosten op de behandeling van die ziekte betrekking hebben. Pas daarna kan de omvang van verzoekers aansprak worden bepaald. Derhalve staat vast dat de Commissie ook in zoverre aan verzoekers klacht terecht geen gevolg heeft gegeven en een nieuw onderzoek heeft gelast, dat een behoorlijke oplossing van het opgeworpen probleem mogelijk moet maken. c) In de derde plaats wilde verzoeker op grond van een attest van een te Rome gevestigd instituut te zien uitgemaakt dat hij voor 40 % invalide is. Hiermede correspondeert weer het onderdeel van het petitum waarin hij het Hof verzoekt hem invalide te verklaren, thans — op grond van een ander attest — nog slechts voor 30 %. Wederom kan gemakkelijk worden aangetoond dat ook de aldus gewijzigde vordering niet kan worden toegewezen. Het tot aanstelling bevoegd gezag is niet verplicht ambtenaren alleen op grond van door hen overgelegde geneeskundige verklaringen invalide te verklaren; volgens het Statuut (bijlage II, artikelen 7 en 9) moet er een invaliditeitscommissie — van drie artsen — worden gevormd, waardoor een oordeel op bredere basis, dat wil zeggen een objectiever oordeel, wordt gewaarborgd. Deze commissie heeft ook niet alleen vast te stellen of er van blijvende algehele invaliditeit sprake is; volgens de geheel algemeen gehouden bewoordingen van artikel 59 van het Statuut kan haar het geval worden voorgelegd van een ambtenaar wiens „totale ziekteverlof … over een periode van 3 jaar meer dan 12 maanden bedraagt”. De Commissie heeft er dan ook terecht niet van willen weten verzoeker alleen op grond van de overgelegde attesten gedeeltelijk invalide te verklaren en — niet in de laatste plaats omdat in het rapport van de invaliditeitscommissie van 5 december 1968 slechts van „signes discrets de bronchite” sprake was — een nieuwe invaliditeitsprocedure aanhangig gemaakt. d) Mijn conclusie luidt dus dat de vordering, wat betreft het eerste gedeelte van het petitum — nietigverklaring van de afwijzing van verzoekers klacht —, ongegrond moet worden verklaard.

2. Hetzelfde geldt dan voor het tweede gedeelte van het petitum — verklaring voor recht dat verzoeker voor 30 % invalide is —. Wanneer namelijk vaststaat dat het tot aanstelling bevoegd gezag op grond van de door verzoeker overgelegde attesten tot zodanige verklaring niet gehouden is, dan is duidelijk dat het Hof van Justitie zich — op grond van onvoldoende be scheiden — al evenmin in die zin kan uitspreken.

3. Ook het derde gedeelte van het petitum — veroordeling der Commissie ex artikel 73 van het Statuut tot betaling van kosten van geneeskundige hulp en geneesmiddelen ad 100000 Bfr — vergt geen lange bespreking meer. Zoals wij zagen, zou hiervan slechts sprake kunnen zijn wanneer verzoeker aan een beroepsziekte lijdt. Een beroepsziekte kan echter op grond van de overgelegde stukken niet worden vastgesteld door het Hof van Justitie, doch alleen door een invaliditeitscommissie zoals die op instigatie van de Commissie opnieuw is gevormd. Bovendien is in ieder geval een specificatie van de kosten noodzakelijk en moet precies worden vastgesteld of ze geheel dan wel slechts ten dele op een eventuele beroepsziekte betrekking hebben. Ook dit kan niet in rechte geschieden; hier ligt een taak voor de gespecialiseerde leden van de invaliditeitscommissie. Uok wat het derde gedeelte van het petitum betreft zal de vordering derhalve ongegrond moeten worden verklaard.

4. En kennelijk geldt hetzelfde voor de in de vierde plaats gevorderde veroordeling der Commissie tot betaling van een uitkering van 100000 Bfr ex artikel 73 van het Statuut. Omdat ook daartoe moet worden vastgesteld dat — en in hoeverre — verzoeker aan een beroepsziekte lijdende is — hetgeen niet in rechte, doch slechts in de invaliditeitsprocedure kan geschieden —, moet ook hier ongegrondverklaring volgen.

5. Alleen de subsidiaire vordering — gericht op de samenstelling van een invaliditeitscommissie ter bepaling van de mate van invaliditeit veroorzaakt door de beroepsziekte waaraan verzoeker lijdende zou zijn — behoeft nog bespreking. Wij vernamen dat er een invaliditeitscommissie is gevormd, zodat in rechte alleen nog behoeft te worden nagegaan of haar taak moet worden omschreven in voege als verzoeker verlangt, dan wel of de Commissie haar terecht de sub fac tis omschreven verdergaande opdracht heeft gegeven. Na al hetgeen hiervoor reeds is overwogen kan ook hierop met een enkel woord worden geantwoord. Voor de door verzoeker verlangde oplossing zou ondubbelzinnig moeten vaststaan dat er van een beroepsziekte sprake is; wij zagen echter dat juist dit punt principieel nog tot klaarheid moet worden gebracht en kunnen dus slechts constateren dat verzoeker ook hier het gelijk niet aan zijn zijde heeft.

6. Hij moet dan ook volledig in het ongelijk worden gesteld. Ten slotte zij opgemerkt dat dit resultaat (waarbij in verband met het standpunt dat verzoeker in rechte heeft ingenomen, ook niet een gedeelte van zijn kosten ten laste van de Commissie kan worden gebracht) aan een invaliditeitsprocedure zoals de Commissie die heeft gelast, niet in de weg staat, vooral niet omdat na beëindiging van de eerste invaliditeitsprocedure ten aanzien van verzoeker werderom aan de voorwaarden van artikel 59 van het Statuut schijnt te zijn voldaan. Hij heeft dus alle aanleiding gevolg te geven aan een oproeping van een nieuwe invaliditeitscommissie. Daarbij is hij ook niet gerechtigd zijn toestemming aan overlegging van zijn medisch dossier te onthouden. Het is zonder meer duidelijk, dat hij daartoe geen beroep kan doen op artikel 26 van het Statuut, dat een ander geval betreft. Geheimhouding van het dossier is in het kader van de invaliditeitsprocedure reeds verzekerd door de desbetreffende bijzondere voorschriften (artikel 9 van bijlage II van het Statuut), volgens welke de werkzaamheden der commissie geheim zijn. Anderzijds bleek ons dat de commissie over alle gegevens moet beschikken die zij voor een behoorlijke vervulling van haar taak behoeft. Daartoe behoren — met het oog op de vraag of van een beroepsziekte sprake is en de in verband daarmede eventueel nodige splitsing der dokterskosten — niet in de laatste plaats ook de stukken van verzoekers medisch dossier. In zijn eigen belang dient hij derhalve in het kader van de nog te voeren procedure alles te vermijden wat als een schending zou kunnen worden beschouwd van zijn plicht tot loyale medewerking, waarop in de rechtspraak reeds meermalen fbij voorbeeld in de zaak 3-66 (Jurisprudentie, Deel XII. blz. 631)] is gewezen.

7. Mijn standpunt laat zich op grond van een en ander als volgt samenvatten: De vordering van de heer Vellozzi moet in volle omvang ongegrond worden verklaard. Overeenkomstig artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering heeft derhalve elk van beide partijen de eigen kosten te dragen.

( 1 ) Procestaai: Duits.