Zaak C-376/10 P

Pye Phyo Tay Za

tegen

Raad van de Europese Unie

„Hogere voorziening — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Republiek van Unie van Myanmar — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten en lichamen — Rechtsgrondslag”

Samenvatting van het arrest

Handelingen van de instellingen — Keuze van rechtsgrondslag — Verordening tot verlenging en verscherping van beperkende maatregelen tegen derde land — Maatregelen tot bevriezing van tegoeden van bepaalde personen en entiteiten die banden onderhouden met leiders van dit land of door hen worden gecontroleerd

(Art. 60 EG en 301 EG; verordening nr. 194/2008 van de Raad; gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750 van de Raad)

Weliswaar heeft het Hof de artikelen 60 EG en 301 EG ruim uitgelegd, aangezien het heeft geoordeeld dat het in deze artikelen gebruikte begrip „derde landen” tevens de leiders van deze landen omvat, alsook personen en entiteiten die banden met hen onderhouden of door hen rechtstreeks of indirect worden gecontroleerd, maar dit neemt niet weg dat het een dergelijke uitlegging afhankelijk heeft gesteld van bepaalde voorwaarden ter verzekering dat de artikelen 60 EG en 301 EG conform de doelstellingen van deze artikelen worden toegepast. In dit verband zou een uitlegging van de artikelen 60 EG en 301 EG volgens welke het volstaat dat de betrokken beperkende maatregelen zijn gericht tegen personen of entiteiten die zich in een derde land bevinden of daar anderszins een band mee hebben, om deze maatregelen als tegen dit land genomen maatregelen in de zin van de artikelen 60 EG en 301 EG te kunnen beschouwen, een veel te ruime draagwijdte hebben en zou geenszins rekening worden gehouden met het uit de bewoordingen van deze artikelen voortvloeiende vereiste dat de op basis van die bepalingen vastgestelde maatregelen tegen derde landen worden genomen.

Hieruit volgt dat, teneinde als krachtens de artikelen 60 EG en 301 EG getroffen beperkende maatregelen tegen derde landen te kunnen worden vastgesteld, de ten aanzien van natuurlijke personen genomen maatregelen uitsluitend tegen de leiders van deze landen en de met deze leiders geassocieerde personen dienen te zijn gericht. Dit vereiste waarborgt dat er een voldoende band bestaat tussen de betrokken personen en het derde land waartegen de door de Unie vastgestelde beperkende maatregelen zijn gericht, waardoor wordt belet dat de artikelen 60 EG en 301 EG te ruim worden uitgelegd.

Door te oordelen dat kan worden vermoed dat ook de familieleden van de belangrijke bedrijfsleiders van een derde land profijt trekken uit het economisch beleid van de regering van dit land, heeft het Gerecht de categorie natuurlijke personen tegen wie gerichte beperkende maatregelen kunnen worden ingesteld, uitgebreid. Dat dergelijke maatregelen op natuurlijke personen worden toegepast om de enkele reden dat dezen deel uitmaken van de familie van personen die banden onderhouden met de leiders van het betrokken derde land, ongeacht hun persoonlijk gedrag, strookt niet met de uitlegging die het Hof geeft aan de artikelen 60 EG en 301 EG. Voorts heeft het Hof, door te oordelen dat de tegen een derde land genomen beperkende maatregelen niet konden zijn gericht tegen personen die „anderszins” een band met dit land hadden, de categorie natuurlijke personen die door gerichte beperkende maatregelen kunnen worden getroffen, willen beperken tot personen van wie het overduidelijk is dat zij een nauwe band met het betrokken land hebben, dat wil zeggen de leiders van derde landen en de individuen die met deze leiders worden geassocieerd.

Het door het Gerecht gehanteerde criterium op basis waarvan ook de familieleden van bedrijfsleiders onder de maatregelen te laten vallen, berust bovendien op een vermoeden waarvan geen sprake is in verordening nr. 194/2008 tot verlenging en verscherping van de beperkende maatregelen tegen Birma/Myanmar, en evenmin in de gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750 waarnaar deze verordening verwijst, en dat niet aan de doelstelling van deze regeling beantwoordt. Derhalve had, in het kader van een verordening die ertoe strekt een derde land sancties op te leggen krachtens de artikelen 60 EG en 301 EG, een maatregel houdende bevriezing van de tegoeden en de economische middelen van rekwirant alleen kunnen worden vastgesteld op basis van duidelijke en concrete gegevens waaruit bleek dat deze rekwirant profijt trok uit het economisch beleid van de leiders van de Republiek van de Unie van Myanmar.

Bijgevolg heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat kan worden vermoed dat de familieleden van belangrijke bedrijfsleiders van een derde land profijt trekken uit de door deze bedrijfsleiders uitgeoefende functie, zodat ook zij profijt trekken uit het economisch beleid van de regering, en er voor de toepassing van de artikelen 60 EG en 301 EG een voldoende nauwe band tussen rekwirant en het militaire regime te Myanmar bestaat.

(cf. punten 60-66, 68-71)

Zaak C-376/10 P

Pye Phyo Tay Za

tegen

Raad van de Europese Unie

„Hogere voorziening — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Republiek van Unie van Myanmar — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten en lichamen — Rechtsgrondslag”

Samenvatting van het arrest

Handelingen van de instellingen – Keuze van rechtsgrondslag – Verordening tot verlenging en verscherping van beperkende maatregelen tegen derde land – Maatregelen tot bevriezing van tegoeden van bepaalde personen en entiteiten die banden onderhouden met leiders van dit land of door hen worden gecontroleerd

(Art. 60 EG en 301 EG; verordening nr. 194/2008 van de Raad; gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750 van de Raad)

Weliswaar heeft het Hof de artikelen 60 EG en 301 EG ruim uitgelegd, aangezien het heeft geoordeeld dat het in deze artikelen gebruikte begrip „derde landen” tevens de leiders van deze landen omvat, alsook personen en entiteiten die banden met hen onderhouden of door hen rechtstreeks of indirect worden gecontroleerd, maar dit neemt niet weg dat het een dergelijke uitlegging afhankelijk heeft gesteld van bepaalde voorwaarden ter verzekering dat de artikelen 60 EG en 301 EG conform de doelstellingen van deze artikelen worden toegepast. In dit verband zou een uitlegging van de artikelen 60 EG en 301 EG volgens welke het volstaat dat de betrokken beperkende maatregelen zijn gericht tegen personen of entiteiten die zich in een derde land bevinden of daar anderszins een band mee hebben, om deze maatregelen als tegen dit land genomen maatregelen in de zin van de artikelen 60 EG en 301 EG te kunnen beschouwen, een veel te ruime draagwijdte hebben en zou geenszins rekening worden gehouden met het uit de bewoordingen van deze artikelen voortvloeiende vereiste dat de op basis van die bepalingen vastgestelde maatregelen tegen derde landen worden genomen.

Hieruit volgt dat, teneinde als krachtens de artikelen 60 EG en 301 EG getroffen beperkende maatregelen tegen derde landen te kunnen worden vastgesteld, de ten aanzien van natuurlijke personen genomen maatregelen uitsluitend tegen de leiders van deze landen en de met deze leiders geassocieerde personen dienen te zijn gericht. Dit vereiste waarborgt dat er een voldoende band bestaat tussen de betrokken personen en het derde land waartegen de door de Unie vastgestelde beperkende maatregelen zijn gericht, waardoor wordt belet dat de artikelen 60 EG en 301 EG te ruim worden uitgelegd.

Door te oordelen dat kan worden vermoed dat ook de familieleden van de belangrijke bedrijfsleiders van een derde land profijt trekken uit het economisch beleid van de regering van dit land, heeft het Gerecht de categorie natuurlijke personen tegen wie gerichte beperkende maatregelen kunnen worden ingesteld, uitgebreid. Dat dergelijke maatregelen op natuurlijke personen worden toegepast om de enkele reden dat dezen deel uitmaken van de familie van personen die banden onderhouden met de leiders van het betrokken derde land, ongeacht hun persoonlijk gedrag, strookt niet met de uitlegging die het Hof geeft aan de artikelen 60 EG en 301 EG. Voorts heeft het Hof, door te oordelen dat de tegen een derde land genomen beperkende maatregelen niet konden zijn gericht tegen personen die „anderszins” een band met dit land hadden, de categorie natuurlijke personen die door gerichte beperkende maatregelen kunnen worden getroffen, willen beperken tot personen van wie het overduidelijk is dat zij een nauwe band met het betrokken land hebben, dat wil zeggen de leiders van derde landen en de individuen die met deze leiders worden geassocieerd.

Het door het Gerecht gehanteerde criterium op basis waarvan ook de familieleden van bedrijfsleiders onder de maatregelen te laten vallen, berust bovendien op een vermoeden waarvan geen sprake is in verordening nr. 194/2008 tot verlenging en verscherping van de beperkende maatregelen tegen Birma/Myanmar, en evenmin in de gemeenschappelijke standpunten 2006/318 en 2007/750 waarnaar deze verordening verwijst, en dat niet aan de doelstelling van deze regeling beantwoordt. Derhalve had, in het kader van een verordening die ertoe strekt een derde land sancties op te leggen krachtens de artikelen 60 EG en 301 EG, een maatregel houdende bevriezing van de tegoeden en de economische middelen van rekwirant alleen kunnen worden vastgesteld op basis van duidelijke en concrete gegevens waaruit bleek dat deze rekwirant profijt trok uit het economisch beleid van de leiders van de Republiek van de Unie van Myanmar.

Bijgevolg heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat kan worden vermoed dat de familieleden van belangrijke bedrijfsleiders van een derde land profijt trekken uit de door deze bedrijfsleiders uitgeoefende functie, zodat ook zij profijt trekken uit het economisch beleid van de regering, en er voor de toepassing van de artikelen 60 EG en 301 EG een voldoende nauwe band tussen rekwirant en het militaire regime te Myanmar bestaat.

(cf. punten 60-66, 68-71)