ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15.

Omdat de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona twijfels had over de methode die nodig is om de periode vast te stellen die in aanmerking moet worden genomen om te bepalen of beëindigingen van dienstbetrekkingen kunnen worden aangemerkt als een collectief ontslag in de zin van artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 98/59, heeft hij de behandeling van de zaak geschorst en het Hof van Justitie verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moet artikel 1, lid 1, onder a), i) en ii), van [richtlijn 98/59] aldus worden uitgelegd dat de referentieperiode van 30 of 90 dagen die is vastgesteld om te bepalen of er sprake is van collectief ontslag, altijd dient te worden berekend met de datum van het individuele ontslag dat in het geding aan de orde is als einddatum? 2) Kan artikel 1, lid 1, onder a), i) en ii), van [richtlijn 98/59] aldus worden uitgelegd dat de referentieperiode van 30 of 90 dagen die is vastgesteld om te bepalen of er sprake is van collectief ontslag, kan worden berekend vanaf de datum van het individuele ontslag dat in het geding aan de orde is, zonder dat de beëindigingen van arbeidsovereenkomsten die na die datum hebben plaatsgevonden noodzakelijkerwijs in strijd met de wet worden verklaard? 3) Laten de referentieperioden van artikel 1, lid 1, onder a), i) en ii), van [richtlijn 98/59] de uitlegging toe dat ontslagen en beëindigingen van arbeidsovereenkomsten die hebben plaatsgevonden binnen een periode van 30 of 90 dagen waarbinnen het in het geding aan de orde zijnde ontslag valt, worden meegeteld?”
De overeengekomen verklaringen betreffende artikel 15 luiden als volgt:

„Het is wel verstaan dat artikel 15 geen uitputtend antwoord geeft op de vraag in welke omvang rechten van uitzending en mededeling aan het publiek dienen toe te komen aan producenten van fonogrammen en uitvoerende kunstenaars in het digitale tijdperk. De delegaties zijn het niet eens kunnen worden over verschillende voorstellen inzake het verlenen in bepaalde opzichten van exclusiviteit onder zekere omstandigheden of inzake het toekennen van rechten zonder mogelijkheid van voorbehoud, en hebben derhalve dit punt voor later gereserveerd.

Het is wel verstaan dat het bepaalde in artikel 15 er niet aan in de weg staat dat het in dit artikel voorziene recht wordt toegekend aan uitvoerders van folklore en producenten van fonogrammen waarop folklore is opgenomen, wanneer deze fonogrammen niet met winstoogmerk openbaar zijn gemaakt.”
De twaalfde en de dertiende overweging van richtlijn 93/13 luiden als volgt:

„Overwegende evenwel dat bij de huidige stand van de nationale wetgevingen slechts een gedeeltelijke harmonisatie in aanmerking komt; dat met name alleen de bedingen in overeenkomsten waarover niet afzonderlijk is onderhandeld onder deze richtlijn vallen; dat het van belang is de lidstaten de mogelijkheid te geven met inachtneming van het Verdrag in een hoger beschermingsniveau voor de consument te voorzien door middel van nationale voorschriften die strenger zijn dan die van deze richtlijn;

Overwegende dat de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten waarin bedingen van overeenkomsten met consumenten, direct of indirect, worden vastgesteld, worden geacht geen oneerlijke bedingen te bevatten; dat het bijgevolg niet nodig blijkt bedingen waarin dwingende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen zijn overgenomen dan wel beginselen of bepalingen van internationale overeenkomsten waarbij de lidstaten of de Gemeenschap partij zijn, aan de bepalingen van deze richtlijn te onderwerpen; dat in dat verband onder de term ‚dwingende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen’ tevens de regels vallen die volgens de wet van toepassing zijn tussen de overeenkomstsluitende partijen wanneer er geen andere regeling is overeengekomen.”
7.

Blijkens de door de Belgische regering verstrekte informatie bepaalt de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel ( 7 ) in artikel 32 ( 8 ): „§ 1. Indien grond bestaat te denken dat een persoon gezocht met het oog op strafvervolging zich op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie bevindt, vaardigt de onderzoeksrechter, of de procureur des Konings ter uitvoering van een bevel tot aanhouding uitgevaardigd, naargelang van het geval, door de rechtbank of het hof, een [EAB] uit in de vormen en onder de voorwaarden omschreven in de artikelen 2 en 3. Het [EAB] uitgevaardigd met het oog op strafvervolging kan enkel worden uitgevaardigd onder de voorwaarden bepaald in de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis. [...] § 2. Indien grond bestaat te denken dat een persoon gezocht met het oog op de tenuitvoerlegging van een straf of van een veiligheidsmaatregel zich op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie bevindt, vaardigt de procureur des Konings een [EAB] uit in de vormen en onder de voorwaarden omschreven in de artikelen 2 en 3. Indien in dit geval de straf of de veiligheidsmaatregel is uitgesproken bij wege van een bij verstek gewezen beslissing en de gezochte persoon niet persoonlijk is gedagvaard of op een andere wijze in kennis is gesteld van de datum en de plaats van de terechtzitting waarop voornoemde beslissing is gewezen, wordt in het [EAB] vermeld dat de gezochte persoon in België verzet kan doen tegen de beslissing en in zijn aanwezigheid kan worden berecht. [...]”
Overweging 10 van de richtlijn openbare sector luidt als volgt:

„De begrippen ‚aanbestedende diensten’ en met name ‚publiekrechtelijke instellingen’ zijn regelmatig aan de orde geweest in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie. [...] [B]epaald [moet worden] dat een instelling die onder normale marktvoorwaarden opereert, winst nastreeft, en de verliezen draagt die voortvloeien uit haar activiteiten, niet als een ‚publiekrechtelijke instelling’ mag worden beschouwd, aangezien de behoeften van algemeen belang – en zij is nu juist opgericht of heeft tot taak gekregen in die behoeften te voorzien – kunnen worden geacht een industrieel of commercieel karakter te hebben.

Ook de voorwaarde met betrekking tot de oorsprong van de financiering van de bedoelde instelling is in rechtspraak aan de orde gekomen, onder meer in die zin dat onder ‚grotendeels’ financiering van meer dan de helft wordt verstaan, die ook betalingen van gebruikers kan omvatten welke volgens publiekrechtelijke regels worden opgelegd, berekend en geïnd.”
Uit de aan het Hof overgelegde stukken blijkt dat het arrêté du 28 novembre 2016 de la ministre des Affaires sociales et de la Santé relatif aux bonnes pratiques de dispensation des médicaments dans les pharmacies d’officine, les pharmacies mutualistes et les pharmacies de secours minières, mentionnées à l’article L. 5121‑5 du code de la santé publique (besluit van 28 november 2016 van de Franse minister van Sociale Zaken en Gezondheid betreffende de in artikel L. 5121‑5 van het wetboek volksgezondheid vermelde goede praktijken inzake de verstrekking van geneesmiddelen in apotheken, apotheken voor ziekenfondspatiënten en mijnbouwnoodapotheken; hierna: „besluit betreffende goede praktijken inzake de verstrekking van geneesmiddelen”) (JORF van 1 december 2016, tekst nr. 25) een bijlage bevat waarin in punt 7, met het opschrift „Aanvullende regels voor de elektronische handel in geneesmiddelen”, met name in punt 7.1, met het opschrift „Farmaceutisch advies”, het volgende is bepaald:

„Een website voor de elektronische handel in geneesmiddelen is zodanig ontworpen dat geen enkel geneesmiddel kan worden verstrekt wanneer er vóór de validering van de bestelling geen interactieve uitwisseling tussen de patiënt en de apotheker van de betrokken apotheek mogelijk is. Een geautomatiseerd antwoord op een vraag van de patiënt volstaat dus niet om informatie en advies te verstrekken die aan het specifieke geval van de patiënt zijn aangepast.

Bepaalde persoonsgegevens van de patiënt zijn voor de apotheker noodzakelijk om zich ervan te vergewissen dat de bestelling in overeenstemming is met de gezondheidstoestand van de patiënt en om eventuele contra-indicaties te ontdekken. Derhalve plaatst de apotheker alvorens de eerste bestelling te valideren een vragenlijst online waarin de patiënt wordt verzocht om informatie te verstrekken over leeftijd, gewicht, lengte, geslacht, huidige behandelingen, allergische voorgeschiedenis, contra-indicaties en, in voorkomend geval, zwangerschap of borstvoeding. De patiënt moet de juistheid van die informatie bevestigen.

De vragenlijst wordt ingevuld bij de eerste bestelling tijdens het ordervalidatieproces. Zolang de vragenlijst niet is ingevuld, kunnen er geen geneesmiddelen worden verstrekt. De apotheker valideert dan de vragenlijst, waarbij hij bevestigt dat hij kennis heeft genomen van de door de patiënt verstrekte informatie, en valideert vervolgens de bestelling.

Bij elke bestelling wordt gevraagd de vragenlijst te updaten.

[...]”
Artikel 5 betreft de procesbevoegdheid en bepaalt het volgende:

„1. Vakbonden, verenigingen en organisaties die de geschonden rechten of belangen vertegenwoordigen krachtens een volmacht, op straffe van nietigheid afgegeven bij authentieke of gewaarmerkte onderhandse akte, hebben krachtens artikel 4 procesbevoegdheid. Aldus kunnen zij, namens of ter ondersteuning van een persoon die stelt gediscrimineerd te zijn, in rechte optreden tegen de natuurlijke persoon of rechtspersoon aan wie discriminerend gedrag of een discriminerende handeling kan worden verweten.

2. De in lid 1 bedoelde personen zijn tevens bevoegd om op te treden in gevallen van collectieve discriminatie wanneer de personen die door de discriminatie zijn getroffen niet direct of onmiddellijk identificeerbaar zijn.”
34.

Zo doen bepaalde taalversies van artikel 30, lid 1, van de afvalstoffenrichtlijn inderdaad vermoeden dat de termijn van zes jaar alleen betrekking heeft op de evaluatie, terwijl die niet noodzakelijkerwijs geldt voor de herziening. Dit volgt grammaticaal gezien uit de woordvolgorde in bijvoorbeeld het Frans („que les programmes de prévention des déchets soient évalués au moins tous les six ans et révisés, s’il y a lieu,”), het Engels („the waste management plans and waste prevention programmes are evaluated at least every sixth year and revised as appropriate”), het Italiaans („i piani di gestione e i programmi di prevenzione dei rifiuti siano valutati almeno ogni sei anni e, se opportuno, riesaminati”) en het Spaans („los planes de gestión de residuos y los programas de prevención de residuos se evalúen, como mínimo, cada seis años y se revisen en la forma apropiada”).
25.

§ 11, lid 1, van het Lebensmittel, Bedarfsgegenstände und Futtermittelgesetzbuch (wet op voedingsmiddelen, niet-duurzame consumptiegoederen en diervoeders, hierna: „LFGB”) ( 8 ) bepaalt dat „het verboden [is] om levensmiddelen onder een misleidende naam of met misleidende informatie in de handel te brengen, of om er in het algemeen of in een bepaald geval reclame voor te maken door middel van verkeerde voorstellingen of andere misleidende informatie. Van misleiding is met name sprake wanneer: 1) voor levensmiddelen mogelijk misleidende benamingen, aanwijzingen, presentaties, beschrijvingen of andere beweringen worden gebruikt met betrekking tot de eigenschappen daarvan, met name met betrekking tot het type, de toestand, de samenstelling, de hoeveelheid, de houdbaarheidsdatum, de oorsprong, de herkomst of de vervaardigings‑ of winningsmethode”.
In het licht van het bovenstaande geef ik het Hof in overweging de door het Arbeitsgericht Cottbus gestelde prejudiciële vragen te beantwoorden als volgt:

„Bij de vaststelling of een economische eenheid haar identiteit heeft behouden, en dus of er sprake is van een overgang van een onderneming in de zin van artikel 1, lid 1, onder b), van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, dient de nationale rechter:

– volledig rekening te houden met de hoofddoelstelling van die richtlijn om werknemers te beschermen en hun rechten bij een verandering van werkgever te waarborgen, en

– alle feiten en omstandigheden met betrekking tot de betrokken transactie te beoordelen, waaronder wettelijke, technische en milieuvereisten die de exploitatie van de betrokken bedrijfsactiviteit raken.

Als de overgang van belangrijke materiële activa in de praktijk door dergelijke wettelijke, technische en milieuvereisten is uitgesloten, moet de nationale rechter dat aspect van de transactie niet als noodzakelijkerwijs doorslaggevend beschouwen bij de beslissing of er een overgang van een onderneming in de zin van artikel 1, lid 1, onder b), van richtlijn 2001/23 heeft plaatsgevonden.”
17.

In die omstandigheden heeft het College van Beroep voor het bedrijfsleven (Nederland) bij beslissing van 3 juli 2018, ingekomen bij het Hof op 9 juli 2018, de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Is de bevoegde autoriteit, het [Ctgb], bevoegd om nadat hij een besluit tot herregistratie van het referentiemiddel heeft genomen, de geldigheidsduur van een vergunning voor parallelhandel als bedoeld in artikel 52 van verordening (EG) nr. 1107/2009, welke vergunning is verleend vóór het besluit tot herregistratie, al dan niet ambtshalve, te wijzigen overeenkomstig de – latere – datum van de geldigheidsduur die is verbonden aan het besluit tot herregistratie van het referentiemiddel? 2) Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, is de wijziging van de geldigheidsduur van een vergunning voor parallelhandel een automatisch, uit verordening (EG) nr. 1107/2009 zelf voortvloeiend gevolg van een besluit tot herregistratie van het referentiemiddel? Is bijgevolg de aantekening van de nieuwe datum van de geldigheidsduur van de parallelvergunning in de databank van de bevoegde autoriteit een louter administratieve handeling, of moet daarop ambtshalve of op aanvraag worden besloten? 3) Indien het antwoord op vraag 2 luidt dat er een besluit moet worden genomen, is artikel 52 van verordening (EG) nr. 1107/2009, en met name het derde lid van dit artikel, hierop van toepassing? 4) Indien vraag 3 ontkennend wordt beantwoord, welke bepaling(en) is c.q. zijn dan wel toepasselijk? 5) Kan een gewasbeschermingsmiddel reeds niet als identiek worden beschouwd als bedoeld in artikel 52 van verordening (EG) nr. 1107/2009 indien het referentiemiddel, niet (langer) afkomstig is van dezelfde onderneming? Het Hof wordt verzocht bij de beantwoording van deze vraag tevens in te gaan op de vraag of onder een verbonden onderneming of een onderneming die onder licentie werkt, tevens kan worden begrepen een onderneming die het middel, met toestemming van de rechthebbende, produceert volgens hetzelfde recept. Is hierbij van belang of het productieproces volgens welke het referentiemiddel en het parallel in te voeren middel worden vervaardigd op het punt van de werkzame stoffen door dezelfde onderneming wordt uitgevoerd? 6) Is de loutere wijziging van de productielocatie van het referentiemiddel relevant voor de beoordeling van de vraag of het middel identiek is? 7) Indien vraag 5 en/of 6 bevestigend wordt beantwoord, kan aan de hieruit te trekken conclusie (‚niet identiek’) afbreuk worden gedaan door het feit dat de bevoegde autoriteit reeds heeft vastgesteld dat qua samenstelling het middel geen of slechts een geringe wijziging heeft ondergaan? 8) Op wie en in hoeverre rust de last te bewijzen dat is voldaan aan artikel 52, derde lid, van verordening (EG) nr. 1107/2009 als de toelatingshouders van het parallelle middel en het referentiemiddel daarover van mening verschillen?”
80.

Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging om het verzoek van het vredegerecht Antwerpen om een prejudiciële beslissing, uitsluitend wat de tweede vraag betreft, te beantwoorden als volgt: „Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten regelt niet de voorwaarden voor de totstandkoming van de overeenkomst, en de daarin vervatte regeling betreffende oneerlijke bedingen is in beginsel uitsluitend van toepassing op rechtsverhoudingen van contractuele oorsprong. Het staat aan de nationale rechter om op grond van het nationale recht te beoordelen of daarvan sprake is. In het geval van een reiziger die de vervoersdienst gebruikt zonder een vervoerbewijs te hebben aangeschaft, en die als gevolg van dit gedrag boven op de vervoerprijs een toeslag moet betalen, dient de nationale rechter op grond van het nationale recht vast te stellen of de rechtsverhouding al dan niet van contractuele aard is, en te beoordelen of de regeling betreffende oneerlijke bedingen van toepassing kan zijn op elke verhouding tussen een verkoper en een consument, ook die welke niet van contractuele aard is. Daarnaast moet bij de beoordeling of het in de algemene vervoervoorwaarden opgenomen beding volgens hetwelk boven op de vervoerprijs een toeslag moet worden betaald indien vooraf geen vervoerbewijs is aangeschaft en de toestand achteraf niet is geregulariseerd, al dan niet oneerlijk is, overeenkomstig artikel 3 van richtlijn 93/13 worden vastgesteld of het evenwicht tussen de posities van partijen aanzienlijk is aangetast, waarbij tevens rekening moet worden gehouden met het feit dat in een dergelijk geval particuliere en openbare belangen elkaar kruisen, en met alle omstandigheden van het specifieke geval en inzonderheid de onrechtmatigheid van het gedrag van de consument.”
60.

In dat verband zou ik hieraan nog willen toevoegen dat het feit dat een gedeelte van een gevel van het oude gebouw in het nieuwe gebouw bewaard bleef, niet van wezenlijk belang is in het kader van de onderhavige analyse. Naar ik heb begrepen, werd dat gedeelte van het gebouw eerst verwijderd om vervolgens in het nieuwe gebouw te worden geïntegreerd. Naar mijn oordeel kan op grond van een redelijke interpretatie van het begrip „gebouw” in de zin van artikel 12, lid 2, eerste alinea, van de btw-richtlijn, dat begrip niet zo ruim worden opgevat dat het een element van het oude gebouw omvat dat later zonder meer geïntegreerd is in of gebruikt is voor het nieuwe gebouw zonder dat het ooit zelfs maar vast met de grond was verbonden. Ondanks het feit dat de afbakening van dat begrip voer voor enige discussie tussen de partijen was, zie ik derhalve niet het nut ervan in nog langer bij dit punt van discussie stil te staan, aangezien het voor de onderhavige zaak van weinig belang is.
68.

Aan het desbetreffende betoog moeten hoge eisen worden gesteld. Het feit op zich dat de aanvrager wist of had moeten weten dat een ander een gelijk of overeenstemmend teken als merk gebruikt, zij het ook voor andere waren of diensten, doet namelijk reeds twijfel rijzen of de aanvraag te goeder trouw is ingediend. Waarom zou iemand bewust het risico op zich nemen dat consumenten de eigen waren of diensten verwarren met die van een andere aanbieder?
64.

Als blijkens de feiten van een individueel geval dergelijke kennis wel aanwezig was, moet dit zeker in aanmerking worden genomen. Ik wil echter waarschuwen tegen een vermoeden dat die kennis bestaat. In de praktijk is het misschien niet meteen duidelijk hoe een geslaagde kandidaat – zoals reeds gezegd, met name in grotere en algemene vergelijkende onderzoeken – eigenlijk zou weten dat een beroep aanhangig is wanneer hij geen partij is bij deze procedure en de betrokken instelling of het betrokken orgaan van de Europese Unie niet verplicht is om de kandidaat over dit beroep te informeren. Terloops wat geruchten opvangen dat een beroep tot nietigverklaring aanhangig is, is één ding. Het is iets helemaal anders om in kennis te zijn gesteld dat een dergelijk beroep aanhangig is, en dat dit ook gevolgen kan hebben voor de geslaagde kandidaten.
43.

Dat de heer Moser niet van Duitsland naar Oostenrijk is verhuisd, in tegenstelling tot Bergström die van Zwitserland naar Zweden was verhuisd, wijzigt niets aan die benadering. Beslissend in de zaak Bergström was niet het feit dat verzoekster in die zaak haar recht van vrij verkeer had uitgeoefend. Veeleer betrof het cruciale gegeven in de redenering van het Hof het feit dat Bergströms reële Zwitserse inkomsten niet in aanmerking konden worden genomen voor de berekening van de Zweedse gezinsbijslag. De juridische kwestie waar het om gaat is in de twee situaties dus vergelijkbaar: de bijslag wordt bepaald overeenkomstig de regels voor de zwangerschapsuitkering (zoals in het hoofdgeding) of de ziekteverzekeringsuitkering (zoals in de zaak Bergström), die beide zelf afhankelijk zijn van de vroegere inkomsten van de betrokkene en worden geregeld door dezelfde bepalingen van verordening nr. 883/2004. ( 10 )
Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging te beslissen als volgt:

„De overbrenging van een grote partij elektrische apparaten die van winkeliers of leveranciers zijn opgekocht of die door consumenten zijn teruggebracht, moet worden beschouwd als overbrenging van afvalstoffen in de zin van verordening (EG) nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 255/2013, indien niet voorafgaandelijk is vastgesteld dat alle apparaten kunnen worden gebruikt waarvoor zij bestemd zijn of niet alle apparaten op passende wijze zijn beschermd tegen schade tijdens het vervoer. Overtollig geworden elektrische apparaten die zich nog in de ongeopende originele verpakking bevinden, mogen zonder extra aanwijzingen daarentegen niet als afvalstoffen worden aangemerkt.

Met betrekking tot teruggebrachte goederen ten aanzien waarvan niet is gecontroleerd of zij kunnen worden gebruikt waarvoor zij bestemd zijn, dan wel waaraan nog geen reparaties zijn uitgevoerd die nodig zijn om ervoor te zorgen dat zij opnieuw aldus kunnen worden gebruikt, mag de onderhavige uitlegging van het begrip ‚afvalstoffen’ alleen worden toegepast bij het opleggen van strafrechtelijke sancties ter zake van inbreuken die hebben plaatsgevonden nadat bijlage VI bij richtlijn 2012/19/EU betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur volledig is omgezet, dan wel uiterlijk nadat het Hof over de onderhavige zaak uitspraak heeft gedaan.”