ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Bevoegdheid aan president verleend bij artikel 105, lid 2, van Reglement voor procesvoering van Gerecht - Omvang - Verzoek om conservatoire maatregelen naar aanleiding van beschikking van Commissie houdende vaststelling van voorlopige maatregelen krachtens verordening nr. 17 - Geen invloed

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 105, lid 2; verordening nr. 17 van de Raad)

Samenvatting

$$Artikel 105, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht machtigt de rechter die kennis neemt van een verzoek om voorlopige maatregelen, tijdelijke conservatoire maatregelen te treffen wanneer hij meer tijd nodig heeft om zich voldoende te informeren teneinde de door dat verzoek opgeworpen ingewikkelde feitelijke en rechtsvragen te kunnen beoordelen, of wanneer het in het belang van een goede rechtsbedeling wenselijk is de status quo te handhaven totdat op het verzoek wordt beslist. De omvang van de bij deze bepaling verleende bevoegdheid moet niet noodzakelijkerwijs anders worden beoordeeld wanneer de beschikking ten aanzien waarvan om een voorlopige conservatoire voorziening wordt verzocht, een beschikking van de Commissie is waarbij voorlopige maatregelen zijn vastgesteld in afwachting van het einde van een onderzoek krachtens verordening nr. 17 betreffende een verdenking van inbreuk op het communautaire mededingingsrecht.

( cf. punt 20 )
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

13 november 2001

Zaak T-138/01 R

F

tegen

Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen

„Rectificatie van beschikking van 21 september 2001 — Artikel 84, lid 1, Reglement voor procesvoering van Gerecht — Termijn — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-987

Betreft:

Verzoek tot rectificatie van een beschikking.

Beslissing:

Het verzoek tot rectificatie wordt niet-ontvankelijk verklaard.

Samenvatting

Procedure – Rectificatie van beschikking – Voorwaarden voor ontvankelijkheid van verzoek – Termijn – Verzoek ingediend door middel van telefax – Termijn voor indiening van ondertekend origineel – Ondertekening van ter griffie van Gerecht ingekomen brief verschillend van die van telefax – Niet-ontvankelijkheid

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 43, lid 6, en 84, lid 1)

Volgens artikel 84, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht is de termijn waarbinnen een der partijen een verzoek tot rectificatie moet indienen, twee weken. Deze termijn moet bovendien worden verlengd met een forfaitaire termijn wegens afstand overeenkomstig artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering.

Met betrekking tot de procestermijnen voor de schriftelijke behandeling bepaalt artikel 43, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering dat, onverminderd het bepaalde in de leden 1 tot en met 5, de dag waarop een kopie van het ondertekende origineel van een processtuk tezamen met de in lid 4 bedoelde staat van stukken en bescheiden per telefax ter griffie binnenkomt, voor de berekening van de procestermijnen in aanmerking wordt genomen, mits het ondertekende origineel van het stuk, vergezeld van de bijlagen en afschriften bedoeld in lid 1, tweede alinea, uiterlijk tien dagen later ter griffie wordt neergelegd.

Wanneer een ter griffie van het Gerecht ingekomen brief met een verzoek tot rectificatie niet identiek is aan een reeds ontvangen telefax omdat het stuk een andere handtekening draagt en dus niet het origineel van de ontvangen telefax is, is artikel 43, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering niet van toepassing. In die omstandigheden moet het verzoek tot rectificatie niet-ontvankelijk worden verklaard.

(cf. punien 4, 5, 8, 9, 11 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die rechtsgevolgen in leven roepen - Besluit van Commissie om in artikel 88, lid 2, EG bedoelde formele procedure van onderzoek van staatssteun niet in te leiden met betrekking tot staatssteun die reeds verenigbaar met gemeenschappelijke markt is verklaard en waartegen niet tijdig is opgekomen - Daarvan uitgesloten - Niet-ontvankelijkheid - Grenzen

(Art. 88, lid 2, EG en 230, vijfde alinea, EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 9)

Samenvatting

$$De in artikel 88, lid 2, EG voorziene formele onderzoeksprocedure gaat vooraf aan de vaststelling van een beschikking over de verenigbaarheid van staatssteun met de gemeenschappelijke markt. De Commissie leidt een dergelijke procedure in wanneer zij na een preliminair onderzoek twijfels heeft over de verenigbaarheid van de aangemelde maatregel met de gemeenschappelijke markt, of wanneer zij een beschikking waarbij een steunmaatregel krachtens artikel 9 van verordening nr. 659/1999 verenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, wil herroepen op grond dat die beschikking berust op tijdens de procedure verstrekte onjuiste informatie die voor de beschikking doorslaggevend was.

Indien een beschikking van de Commissie staatssteun verenigbaar met het EG-Verdrag verklaart zonder de in artikel 88, lid 2, EG bedoelde formele onderzoeksprocedure in te leiden, en een betrokkene de procedurele waarborgen die hij aan die bepaling ontleent, veilig wenst te stellen, moet hij binnen de in artikel 230, vijfde alinea, EG genoemde termijn tegen die beschikking beroep instellen bij de gemeenschapsrechter. Wanneer een beschikking over de verenigbaarheid van een steunmaatregel van een staat met de gemeenschappelijke markt is gegeven en naar aanleiding van een bij de gemeenschapsrechter ingesteld beroep niet nietig is verklaard, kan er, behoudens toepassing van artikel 9 van verordening nr. 659/1999, van inleiding van de formele onderzoeksprocedure geen sprake meer zijn. Onder dergelijke omstandigheden is de weigering om een formele onderzoeksprocedure in te leiden geen handeling die jegens betrokkene rechtsgevolgen sorteert, daar zij niet meer is dan een bevestiging van de beschikking tot goedkeuring van de steun.

( cf. punten 32-34, 40 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure - Beroepstermijnen - Berekening

(Art. 230, vijfde alinea, EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 101, lid 1, sub a, en 102, lid 1)

Samenvatting

$$De uitlegging van de gemeenschapsregeling betreffende de procestermijnen, volgens welke de termijn pas in[gaat] aan het einde van de dag van kennisgeving" ongeacht het uur waarop de kennisgeving van de betrokken handeling heeft plaatsgevonden, geldt ook voor de uitlegging van artikel 102, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, betreffende de beroepstermijn die bij de bekendmaking van de bestreden handeling ingaat. In die bepaling wordt gepreciseerd dat die beroepstermijn wordt berekend, in de zin van artikel 101, lid 1, sub a, van dat reglement, vanaf het einde van de veertiende dag volgend op die waarop de handeling (...) is bekendgemaakt".

Ingevolge artikel 102, lid 1, van dat reglement beschikt de verzoeker dus over veertien volle dagen naast de normale beroepstermijn van twee maanden en wordt de dies a quo derhalve uitgesteld tot de veertiende dag volgend op de dag van bekendmaking van de betrokken handeling.

( cf. punten 14-15 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Beschikking van Commissie waarbij rechtspersoon toegang tot documenten wordt geweigerd - Beroep ingesteld door derde rechtspersoon - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG; besluit 94/90 van de Commissie)

Samenvatting

$$De ontvankelijkheid van het door een natuurlijke of rechtspersoon ingesteld beroep tot nietigverklaring hangt af van de voorwaarde, dat de verzoeker een procesbelang heeft. Bijgevolg is het beroep tot nietigverklaring, dat door een rechtspersoon is ingesteld tegen een door de Commissie tot een derde rechtspersoon gerichte beschikking waarbij laatstgenoemde de toegang tot documenten is geweigerd, niet-ontvankelijk.

( cf. punten 18, 22 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking van Commissie inzake controle op concentraties - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Financiële schade - Afweging van alle betrokken belangen

(Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2; verordening nr. 4064/89 van de Raad)

Samenvatting

$$In het kader van een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een beschikking van de Commissie houdende weigering om bepaalde ondernemingen te erkennen als verkrijgers van bepaalde activa die op grond van verbintenissen van de partijen bij een concentratie werden afgestoten, bestaat de schade die uit de uitsluiting van de vervreemdingsprocedure voortvloeit, in winstderving als gevolg van het feit dat die ondernemingen geen toegang tot een bepaalde markt hebben gekregen.

Aangezien een dergelijke schade van financiële aard is, kan zij in beginsel niet als onherstelbaar of zelfs maar moeilijk herstelbaar worden beschouwd, aangezien er later altijd financiële vergoeding voor kan worden verkregen.

De gevraagde opschorting zou in deze omstandigheden slechts gerechtvaardigd zijn, indien duidelijk was dat de betrokken ondernemingen anders in een situatie zouden geraken die hun voortbestaan bedreigde of hun marktaandeel op onherstelbare wijze aantastte.

Zelfs al zou schade die hoofdzakelijk bestaat in de definitieve uitsluiting van de betrokken vervreemdingsprocedure en in de onmogelijkheid om een deel van een bepaalde markt te verkrijgen, als ernstig en onherstelbaar kunnen worden beschouwd, dan nog moet een dergelijk verzoek worden afgewezen op grond van de afweging van, enerzijds, het belang van de betrokken ondernemingen bij de gevraagde voorlopige maatregelen tegen, anderzijds, het openbaar belang bij de uitvoering van de in het kader van verordening nr. 4064/89 gegeven beschikkingen en de belangen van de derden die door een eventuele opschorting van de bestreden beschikking rechtstreeks zouden worden getroffen.

( cf. punten 46-48, 51 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Ontvankelijkheid van beroep in hoofdzaak - Irrelevant - Grenzen

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 1)

Samenvatting

$$Het probleem van de ontvankelijkheid van het beroep in de hoofdzaak behoeft in beginsel niet te worden onderzocht in het kader van een kort geding teneinde de grond van de zaak niet te prejudiciëren. Wanneer evenwel wordt gesteld dat het beroep in de hoofdzaak in verband waarmee het verzoek in kort geding is ingediend, kennelijk niet-ontvankelijk is, lijkt het niettemin noodzakelijk het bestaan van bepaalde elementen vast te stellen op grond waarvan op het eerste gezicht tot de ontvankelijkheid van dat beroep kan worden geconcludeerd.

(cf. punt 21)
Volgens artikel 104, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kan een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een handeling slechts worden ontvangen indien de verzoeker tegen die handeling beroep heeft ingesteld bij het Gerecht. Volgens lid 2 van dat artikel moet een dergelijk verzoek een duidelijke omschrijving bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter van het verzoek blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt (fumus boni juris). Bovendien moet de gevraagde maatregel voorlopig zijn, in die zin dat hij niet vooruitloopt op de rechtspunten of de feitelijke punten in geding, noch de gevolgen van de later in de hoofdzaak te nemen beslissing bij voorbaat ongedaan maakt. Dit zijn cumulatieve voorwaarden, zodat een verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging moet worden afgewezen wanneer aan een van deze voorwaarden niet is voldaan.

(punten 16 en 17)

Referentie: Hof 19 juli 1995, Commissie/Atlantic Container Line e.a., C-149/95 P(R), Jurispr. blz. I-2165, punt 22; Gerecht 10 februari 1999, Willeme/Comrnissie, T-211/98 R, JurAmbt. blz. II-57, punt 18
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 11 december 1998. - Scottish Soft Fruit Growers Ltd tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Industrieframbozen - Forfaitaire steun aan telersverenigingen - Terugvordering van uitbetaalde bedragen - Niet voor beroep vatbare handeling - Rechtsgevolgen - Beroep tot nietigverklaring - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-22/98.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-04219



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen - Brief van Commissie houdende afwijzing van verzoek tot wijziging van bepaling van verordening waarin voor communautaire steun in aanmerking te nemen hoeveelheden worden bepaald - Daarvan uitgesloten

(EG-Verdrag, art. 173; verordening nr. 1991/92 van de Raad; verordening nr. 2252/92 van de Commissie)

Samenvatting

Een beroep tot nietigverklaring dat door een krachtens verordening nr. 1991/92 erkende vereniging van telers van industrieframbozen wordt ingesteld tegen een brief van de Commissie waarin wordt geweigerd gevolg te geven aan het verzoek van een nationale autoriteit dat in wezen strekt tot wijziging van artikel 6 van verordening nr. 2252/92, waarin de voor de toekenning van forfaitaire steun aan de erkende telersverenigingen in aanmerking te nemen afgezette hoeveelheden worden bepaald, is niet-ontvankelijk.

Handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 173 van het Verdrag, zijn enkel de maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Dit is niet het geval bij deze brief, aangezien de verplichting tot terugbetaling welke op de verzoekende vereniging berust omdat zij een hoger voorschot heeft ontvangen dan het overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 2252/92 berekende definitieve steunbedrag, reeds voortvloeit uit de toepassing van de geldende regeling. Uit het feit dat de bevoegde nationale autoriteit in afwachting van de beslissing van de Commissie geen maatregel heeft genomen om de schuld inderdaad terug te vorderen, kan niet worden afgeleid dat de rechtspositie van de verzoeker ten aanzien van de steun afhankelijk was van het antwoord dat de instelling op het verzoek tot wijziging van de onderhavige regeling zou geven.

Ook is een door een natuurlijke of rechtspersoon ingesteld beroep dat gericht is tegen de weigering van de Commissie om een handeling met terugwerkende kracht te corrigeren, niet-ontvankelijk, wanneer de verlangde correctie had moeten worden verricht in de vorm van een verordening met algemene strekking, zoals bij een wijziging van dit artikel 6, volgens hetwelk de steun wordt toegekend op basis van een objectieve situatie.
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 4 augustus 1999. - Fratelli Murri SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep tot schadevergoeding - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Verjaringstermijn. - Zaak T-106/98.



Jurisprudentie 1999 bladzijde II-02553



Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Aanvang - Dagelijks verlies van rente over waarde van schadevergoeding - Geen invloed

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG); 's Hofs Statuut-EG, art. 43]

2 Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Stuiting - Voorwaarden

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG) en art. 175 (thans art. 232 EG); 's Hofs Statuut-EG, art. 43]

Samenvatting

1 Ingevolge artikel 215, tweede alinea, van het Verdrag (thans artikel 288, tweede alinea, EG) kan er slechts sprake zijn van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap en van een recht op vergoeding van de geleden schade, indien aan een aantal voorwaarden is voldaan, te weten onrechtmatigheid van de aan de gemeenschapsinstelling verweten gedraging, werkelijk geleden schade en het bestaan van een oorzakelijk verband tussen die gedraging en de gestelde schade. De verjaringstermijn voor de aansprakelijkheidsactie tegen de Gemeenschap kan niet ingaan voordat aan alle vereisten voor het ontstaan van de schadevergoedingsplicht is voldaan, en met name niet voordat de schade waarvan vergoeding wordt verlangd, zich heeft geconcretiseerd.

Het dagelijkse verlies van de lopende rente over de waarde van de schade waarvoor voor het Gerecht vergoeding wordt gevorderd, belet daarentegen niet dat de verjaringstermijn verstrijkt. Omdat de rente wordt berekend over de waarde van de schade op het moment waarop deze is geconcretiseerd, strekt zij er immers uitsluitend toe, een geactualiseerde vergoeding voor de geleden schade te verkrijgen, en gaat het om iets anders dan het in artikel 43 van 's Hofs Statuut bedoelde feit dat aanleiding geeft tot de vordering, welk feit de verjaringstermijn doet ingaan.

2 De verjaring van de aansprakelijkheidsactie tegen de Gemeenschap wordt gestuit hetzij door het bij de gemeenschapsrechter ingestelde beroep hetzij door een eerder verzoek van de benadeelde aan de bevoegde instelling, met dien verstande dat er in het laatste geval van stuiting slechts sprake is wanneer het verzoek wordt gevolgd door een beroep, ingesteld binnen de termijnen genoemd in artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) dan wel artikel 175 van het Verdrag (thans artikel 232 EG).
Aangezien een tariefregeling in het gemeenschapsrecht ontbreekt moet het Gerecht bij de begroting van de kosten de gegevens van de zaak vrijelijk beoordelen en daarbij rekening houden met het onderwerp en de aard van het geschil, het belang ervan vanuit het oogpunt van het gemeenschapsrecht, de moeilijkheid van de zaak, de hoeveelheid werk die de gemachtigden of de raadslieden aan de contentieuze procedure kunnen hebben gehad, en het economisch belang van het geschil voor de partijen.

Volgens artikel 17, vierde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat ingevolge artikel 46 van dit statuut van toepassing is op het Gerecht, heeft een ambtenaar die een beroep instelt bij het Gerecht, het recht zich te laten vertegenwoordigen door een advocaat die bevoegd is om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. Dat een Griekse ambtenaar zijn belangen voor het Gerecht laat verdedigen door een advocaat bij de balie van Athene kan op zichzelf niet als misbruik van het door die bepaling verleende recht worden aangemerkt. Bijgevolg is er geen enkele grond om bij de begroting van de kosten het deel van de kosten dat specifiek verband houdt met de afstand tussen Athene en Brussel/Luxemburg, met name de reiskosten van de advocaat, door de ambtenaar te laten dragen.

(cf. punt 24)
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 16 november 1998. - Antillean Rice Mills NV tegen Raad van de Europese Unie. - Verwijzing naar Hof. - Zaak T-41/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-04117



Trefwoorden

Procedure - Verdeling van bevoegdheden tussen Hof en Gerecht van eerste aanleg - Bij Gerecht aanhangig beroep, krachtens artikel 173, vierde alinea, van Verdrag ingesteld door natuurlijk of rechtspersoon en betreffende instelling door Raad van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van invoer - Bij Hof aanhangig beroep tot nietigverklaring van dezelfde handeling, doch ingesteld door lidstaat - Belang, voor goede rechtsbedeling, van kennisneming door Hof van argumenten van natuurlijk of rechtspersoon - Onbevoegdverklaring van Gerecht

('s Hofs Statuut-EG, art. 47, derde alinea)
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 8 juni 1998. - David T. Keeling tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen). - Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) - Besluit van voorzitter van Bureau betreffende organisatie van kamers van beroep - Beroep tot nietigverklaring - Artikel 173 EC-Verdrag - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-148/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-02217



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Beroep dat rechtstreeks tegen besluit van niet in artikel 173 van Verdrag bedoeld gemeenschapsorgaan is gericht door personeelslid van dat orgaan, en op die bepaling berust - Niet-ontvankelijkheid

(EG-Verdrag, art. 4 en 173; verordening nr. 40/94 van de Raad)

Samenvatting

Het beroep dat door een lid van een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) rechtstreeks tegen een besluit van de voorzitter van het Bureau wordt gericht en op artikel 173 van het Verdrag berust, moet kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.

Blijkens artikel 173, eerste alinea, van het Verdrag kan de gemeenschapsrechter immers worden verzocht de wettigheid na te gaan van de handelingen van het Europees Parlement en de Raad gezamenlijk, van de handelingen van de Raad, van de Commissie en van de Europese Centrale Bank, voor zover het geen aanbevelingen of adviezen betreft, en van de handelingen van het Europees Parlement die beogen rechtsgevolgen ten aanzien van derden te hebben. Daaruit volgt, dat krachtens die bepaling niet kan worden opgekomen tegen handelingen van daarin niet genoemde gemeenschapsorganen. Het Bureau is echter niet een van de in artikel 4 van het Verdrag opgesomde instellingen van de Gemeenschap, noch in artikel 173, eerste alinea, van het Verdrag bedoeld.

Overigens is een dergelijk besluit niet aan iedere rechterlijke toetsing onttrokken, aangezien daartegen eventueel de rechtsmiddelen openstaan waarin in verordening nr. 40/94 is voorzien.