ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Artikel 3 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen (hierna: „RAP”), in de tot en met 30 april 2004 geldende versie die op de feiten van het geding van toepassing is, bepaalt: „Als hulpfunctionaris in de zin van deze regeling wordt aangemerkt het personeelslid dat is aangesteld: a) om binnen de in artikel 52 bepaalde grenzen en al dan niet met een volledige dagtaak werkzaamheden bij een instelling te verrichten zonder te worden tewerkgesteld in een ambt dat is opgenomen in de lijst van het aantal ambten, gevoegd bij de afdeling van de begroting die op deze instelling betrekking heeft; b) ter vervanging van de volgende personen wanneer deze tijdelijk niet in staat zijn hun werkzaamheden te verrichten en nadat de mogelijkheid tot vervanging ad interim door ambtenaren der instelling is onderzocht: — een ambtenaar of een tijdelijke functionaris van de categorie B, C en D of van de groep voor de talendienst, — bij wijze van uitzondering, een ambtenaar of een tijdelijke functionaris van de categorie A met een andere rang dan A 1 of A 2, die een ambt bekleedt waarvoor een hoge graad van specialisatie is vereist, en dat wordt bezoldigd uit de algemene kredieten, hiertoe uitgetrokken in de afdeling van de begroting die op de desbetreffende instelling betrekking heeft.”
47

De verwijzende rechter preciseert in dit verband dat de Duitse belastingwetgeving niet voorzag in een bijtelling als in het hoofdgeding aan de orde is, wanneer de belastingplichtige aantoonde dat hij volgens de voor hem geldende bepalingen van een andere lidstaat dan die waarin hij was gevestigd in het algemeen geen aanspraak kon maken op verliesaftrek in andere jaren dan in het verliesjaar, hetgeen niet het geval was wanneer die staat in beginsel in een mogelijkheid van verliesaftrek voorzag, maar in de concrete situatie van die belastingplichtige geen gebruik kon worden gemaakt van die mogelijkheid. In het hoofdgeding is KR Wannsee er niet in geslaagd, de door haar tussen 1982 en 1990 geleden verliezen in aanmerking te laten nemen door de Oostenrijkse belastingdienst.
8

§ 43, lid 6, van het Telekommunikationsgesetz (telecommunicatiewet) van 25 juli 1996 (BGBl. 1996 I, blz. 1120; hierna: „TKG 1996”), zoals gewijzigd bij het Erste Gesetz zur Änderung des Telekommunikationsgesetzes (eerste wet tot wijziging van de telecommunicatiewet) van 21 oktober 2002 (BGB1. 2002 I, blz. 4186), bepaalt: „Exploitanten van openbare telecommunicatienetwerken die een machtspositie bezitten in de zin van § 19 van de wet inzake mededingingsbeperkingen [Gesetz gegen Wettbewerbsbeschränkungen], moeten krachtens de derde volzin in hun netwerken waarborgen dat elke gebruiker de mogelijkheid heeft om de telecommunicatiediensten van alle rechtstreeks geïnterconnecteerde exploitanten van openbare telecommunicatienetwerken te kiezen, zowel door de exploitant te kiezen op individuele basis door een bepaalde prefixcode te kiezen als door middel van een voorkeuze voor de exploitant, waarbij evenwel in laatstgenoemd geval voor ieder gesprek de mogelijkheid moet bestaan om van de ingestelde voorkeuze af te wijken door het kiezen van de prefixcode van een andere exploitant. Tevens moet de gebruiker verschillende instellingen vooraf kunnen verrichten voor lokale en langeafstandsgesprekken. In het kader van de organisatie van de interconnectie van de netwerken die noodzakelijk is voor de nakoming van deze verplichting, moet bij besluiten krachtens het derde, het vierde en het zesde deel van deze wet worden gewaarborgd dat stimulansen voor doeltreffende investeringen in infrastructuurapparatuur die een sterkere concurrentie op lange termijn garanderen, niet worden weggenomen en dat het bestaande netwerk doeltreffend wordt gebruikt door middel van lokale aansluiting. Daarbij moet er in het bijzonder op worden toegezien dat de door de gebruiker gekozen netwerkexploitant op passende wijze bijdraagt in de kosten van de aan de gebruiker ter beschikking gestelde aansluiting. De regelgevende instantie kan de in de eerste volzin neergelegde verplichting geheel of gedeeltelijk opschorten, zolang en voor zover dit technisch gerechtvaardigd is. Voor exploitanten van netwerken voor mobiele telefonie wordt de verplichting om een keuze of een voorkeuze voor een exploitant mogelijk te maken, opgeschort. Zij wordt opnieuw onderzocht in het kader van de omzetting van de vereisten van artikel 19, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51).”
2

Artikel 706-3 van de Code de procédure pénale (Frans wetboek van strafvordering) bepaalt: „Eenieder die schade heeft geleden door opzettelijke of onopzettelijke handelingen die een misdrijf opleveren, kan volledig worden schadeloosgesteld voor de schade tengevolge van aantasting in de persoon, op voorwaarde dat: 1. de aantasting niet valt binnen de werkingssfeer van artikel 53 van de Loi de financement de la sécurité sociale pour 2001 [Franse wet inzake de financiering van de sociale zekerheid voor 2001] (nr. 2000-1257 van 23 december 2000), noch binnen die van artikel L. 126-1 van de Code des assurances [Franse wet inzake de verzekeringen], noch binnen die van hoofdstuk 1 van Loi nr. 85-677 du 5 juillet 1985 tendant à l'amélioration de la situation des victimes d’accidents de la circulation et à l’accélération des procédures d’indemnisation [Franse wet van 5 juli 1985 ter verbetering van de situatie van slachtoffers van verkeersongevallen en ter versnelling van de schadevergoedingsprocedures] en niet is veroorzaakt door de jacht of de bestrijding van ongedierte; 2. deze handelingen: — de dood, dan wel blijvende arbeidsongeschiktheid of volledige arbeidsongeschiktheid gedurende ten minste 1 maand tengevolge hebben gehad; — ofwel strafbaar zijn gesteld in de artikelen 222-22 tot en met 222-30, 225-4-1 tot en met 225-4-5 en 227-25 tot en met 227-27 van de Code pénal [Frans wetboek van strafrecht]; 3. de gelaedeerde de Franse nationaliteit bezit, dan wel de handeling op het nationale grondgebied is gesteld en de gelaedeerde: — ofwel staatsburger van een lidstaat van de Europese Economische Gemeenschap is; — ofwel ten tijde van de handeling of het verzoek rechtmatig in Frankrijk verblijf houdt, behoudens internationale verdragen en overeenkomsten. De schadevergoeding kan worden geweigerd of het bedrag ervan verminderd, wanneer sprake is van eigen schuld van het slachtoffer.”
8

Artikel 97 van de btw-wet bepaalt: „1. Vóór de eerste intracommunautaire levering of verwerving moet de in artikel 15 bedoelde belastingplichtige die zich als actieve btw-plichtige dient te registreren, het hoofd van de belastingdienst in kennis stellen van zijn voornemen om deze activiteiten uit te oefenen door de in artikel 96 bedoelde registratieaanvraag in te dienen. […] 5. Voor belastingplichtigen die met de uitoefening van de in artikel 5 bedoelde activiteiten zijn begonnen, en voor belastingplichtigen die met de uitoefening van deze activiteiten zijn begonnen minder dan 12 maanden vóór indiening van de in lid 1 bedoelde aanvraag en die als EU btw-plichtigen zijn geregistreerd [hierna:,nieuwe EU btw-plichtigen’], wordt de in artikel 87, leden 2 […] bedoelde termijn voor teruggaaf van het btw-verschil verlengd tot 180 dagen. […] 6. Voor de in lid 5 bedoelde belastingplichtigen zijn de in artikel 87, leden 2 tot en met 6, vastgestelde beginselen en termijnen voor de teruggaaf van toepassing vanaf de aangifte voor de periode na afloop van 12 maanden of van vier kwartalen, waarvoor de belastingplichtige aangifte heeft gedaan en tijdig belasting heeft betaald die de inkomsten van de staatsbegroting vormen, ook voor zover hij de van natuurlijke personen geheven inkomstenbelasting betaalt. 7. Lid 5 is niet van toepassing indien de belastingplichtige bij de belastingdienst een zekerheid stelt in de vorm van i) een geldelijke zekerheid, ii) een vermogenszekerheid of iii) een bankgarantie voor het bedrag van 250000 PLN (hierna:,zekerheid’).”
71

In elk geval is de goede trouw van de belastingplichtige voor het antwoord aan de verwijzende rechter slechts relevant voor zover de betrokken lidstaat door de gedraging van deze belastingplichtige het gevaar loopt belastinginkomsten te derven (zie in die zin arrest Collée, reeds aangehaald, punten 35 en 36). Niet-nakoming van boekhoudkundige verplichtingen zoals het geval is in de hoofdgedingen kan echter niet worden geacht een gevaar voor derving van belastinginkomsten op te leveren, aangezien — zoals in punt 56 van het onderhavige arrest is uiteengezet — bij toepassing van de verleggingsregeling aan de schatkist in beginsel niets verschuldigd is. Daarom kan een dergelijke niet-nakoming evenmin worden gelijkgesteld met een in het kader van btw-fraude verrichte handeling, noch met misbruik van gemeenschapsrecht, wanneer vaststaat dat een dergelijke handeling niet is verricht met het oog op het verkrijgen van een ongerechtvaardigd belastingvoordeel (zie in die zin arrest Collée, reeds aangehaald, punt 39).
1)

Indien een overeenkomst zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, geen project is in de zin van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, moet de verwijzende rechter op basis van de toepasselijke nationale regeling vaststellen of een dergelijke overeenkomst een vergunning in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 85/337 bevat. In dat verband moet worden onderzocht of deze vergunning is afgegeven in een procedure in verschillende fasen, die een basisbesluit en uitvoeringsbesluiten omvat, en of rekening moet worden gehouden met het cumulatieve effect van verschillende projecten, waarvan de milieueffecten in onderlinge samenhang moeten worden beoordeeld.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Associatieraad ingesteld bij associatieovereenkomst EEG-Turkije – Beslissing inzake vrij verkeer van werknemers – Gezinshereniging

(Besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 7, eerste alinea, eerste streepje)

Samenvatting

Artikel 7, eerste alinea, eerste streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije moet aldus worden uitgelegd:

- dat die bepaling in de weg staat aan een regeling van een lidstaat volgens welke het gezinslid aan wie naar behoren toestemming is verleend om zich te voegen bij een Turkse migrerende werknemer die reeds tot de legale arbeidsmarkt van deze staat behoort, de in die bepaling bedoelde rechten die op gezinshereniging zijn gebaseerd, verliest door de enkele omstandigheid dat het, nadat het meerderjarig is geworden, een huwelijk sluit, ook al blijft het gedurende de eerste drie jaar van zijn verblijf in de gastlidstaat met deze werknemer samenwonen;

- dat een Turkse staatsburger die onder die bepaling valt, aanspraak kan maken op een verblijfrecht in de gastlidstaat op basis van die bepaling, niettegenstaande het feit dat hij vóór het verstrijken van het in de eerste alinea, eerste streepje, bedoelde tijdvak van drie jaar is gehuwd, wanneer hij gedurende dat hele tijdvak daadwerkelijk heeft samengewoond met de Turkse migrerende werknemer via wie hij in het kader van gezinshereniging tot deze lidstaat is toegelaten.

Zowel uit de voorrang van het recht van de Unie als uit de rechtstreekse werking van een bepaling als artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 volgt immers dat een lidstaat de draagwijdte van het stelsel van geleidelijke integratie van Turkse staatsburgers in de gastlidstaat niet eenzijdig kan wijzigen en niet bevoegd is om maatregelen vast te stellen die een belemmering vormen voor de rechtspositie die het recht van de associatie EEG-Turkije dergelijke staatsburgers uitdrukkelijk toekent. Een gezinslid van een Turkse werknemer dat de voorwaarden van artikel 7, eerste alinea, vervult, kan de hem door deze bepaling verleende rechten dus slechts in twee gevallen verliezen, te weten wanneer de aanwezigheid van de Turkse migrant op het grondgebied van de gastlidstaat wegens diens persoonlijke gedrag een reële en ernstige bedreiging voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid vormt als bedoeld in artikel 14, lid 1, van dat besluit, of wanneer de betrokkene het grondgebied van die staat gedurende langere tijd zonder gegronde redenen heeft verlaten.

(cf. punten 56, 62, 66 en dictum)
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 27 september 2007 – Commissie / België

(Zaak C‑93/07)

„Niet-nakoming – Richtlijn 2003/35/EG – Milieu – Inspraak van publiek in opstelling van bepaalde plannen en programma’s – Niet-uitvoering binnen gestelde termijn”

1. Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 7)

2. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid (Art. 226 EG) (cf. punt 8)

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad (PB L 156, blz. 17)

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad, is het Koninkrijk België de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.
Ofschoon het petitum van het verzoekschrift in beginsel niet meer mag omvatten dan de in het dispositief van het met redenen omklede advies en in de aanmaningsbrief gestelde niet-nakomingen, kan de Commissie in het kader van een niet-nakomingsprocedure verzoeken om de niet-nakoming vast te stellen van verplichtingen die voortvloeien uit de oorspronkelijke versie van een naderhand gewijzigde of afgeschafte gemeenschapshandeling en door de bepalingen van een nieuwe gemeenschapshandeling zijn gehandhaafd. Daarentegen mag het voorwerp van het geding niet worden uitgebreid tot verplichtingen die voortvloeien uit nieuwe bepalingen die niet hun tegenhanger vinden in de oorspronkelijke versie van de betrokken handeling, daar dit een schending zou opleveren van de wezenlijke vormvoorschriften waaraan de niet-nakomingsprocedure dient te voldoen.

In een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 226 EG staat het aan de Commissie om de gestelde niet-nakoming aan te tonen. Zij moet het Hof de informatie verschaffen die dit nodig heeft om te kunnen vaststellen of er inderdaad sprake is van deze niet-nakoming, en zij kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden. Wanneer de Commissie voldoende bewijs heeft aangevoerd van bepaalde feiten die op het grondgebied van de verwerende lidstaat hebben plaatsgevonden, moet laatstgenoemde de overgelegde gegevens en de daaruit voortvloeiende gevolgen inhoudelijk en gedetailleerd bestrijden.

Het argument van de Commissie dat bepaalde vervoerders niet zijn erkend of dat hun erkenning is verlopen, toont niet aan dat er sprake is van een in zekere mate constante en algemene praktijk die in strijd is met de verplichtingen die op een lidstaat rusten krachtens artikel 5, A, punt 1, sub a, van richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425 en 91/496, zoals gewijzigd bij verordening nr. 806/2003, wanneer de Commissie geen enkele verduidelijking verschaft over met name het aantal vervoerders dat niet is erkend of waarvan de erkenning was verlopen, en evenmin over het aantal vervoerders dat is gecontroleerd.

Met betrekking tot het argument dat de lijsten van vervoerders niet steeds bijgewerkt zijn, staat het aan de Commissie om het bestaan van de gestelde niet-nakoming aan te tonen en het Hof de informatie te verschaffen die dit nodig heeft om te kunnen vaststellen of er inderdaad sprake is van deze niet-nakoming. Nu er geen verduidelijkingen zijn, met name niet over het aantal betrokken lijsten of over het totale aantal gecontroleerde lijsten, kan de enkele omstandigheid dat bepaalde lijsten van vervoerders niet zijn bijgewerkt, immers niet volstaan om aan te tonen dat een lidstaat de krachtens artikel 5, A, punt 1, sub a, van richtlijn 91/628 op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

(cf. punten 44-45, 47-49)
Zaak C-335/07

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Finland

„Niet-nakoming — Milieu — Richtlijn 91/271/EEG — Behandeling van stedelijk afvalwater — Verzuim om verdergaande behandeling van stikstof te eisen in alle zuiveringsinstallaties voor stedelijk afvalwater van agglomeraties met inwonerequivalent van meer dan 10 000”

Conclusie van advocaat-generaal J. Kokott van 26 maart 2009 I ‐ 9461

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 oktober 2009 I ‐ 9486

Samenvatting van het arrest

Uit artikel 5, lid 2, van richtlijn 91/271 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/15, volgt dat alle stedelijk afvalwater van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10000 dat in een kwetsbaar gebied terechtkomt, uiterlijk op 31 december 1998 verdergaand moest worden behandeld dan artikel 4 van deze richtlijn voorschrijft. In dit verband is irrelevant of het afvalwater rechtstreeks dan wel indirect in een kwetsbaar gebied wordt geloosd. Dit strookt met het hoge niveau van bescherming dat het communautaire milieubeleid volgens artikel 174, lid 2, EG nastreeft. (cf. punten 28-29)

Ingevolge artikel 5, lid 3, van richtlijn 91/271 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/15, gelezen in samenhang met bijlage I, B, lid 3, bij deze richtlijn, gaat de in artikel 5, lid 2, van deze richtlijn voorziene behandeling verder dan de in artikel 4 van deze richtlijn bedoelde behandeling en heeft zij betrekking op stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt en afkomstig is van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10000. Deze behandeling houdt met name in, wat lozingen in gebieden die gevoelig zijn voor eutrofiëring, dat wordt voldaan aan de voorschriften van tabel 2 van deze bijlage, onder voorbehoud echter van de bepalingen van bijlage II, A, sub a, tweede alinea, bij deze richtlijn, die voor grote agglomeraties de verwijdering van fosfor en/of stikstof voorschrijven, tenzij wordt aangetoond dat deze verwijdering geen invloed zal hebben op het eutrofiëringsniveau. (cf. punten 32-33)
Zaak C-489/07

Pia Messner

tegen

Firma Stefan Krüger

(verzoek van het Amtsgericht Lahr om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 97/7/EG — Bescherming van consument — Overeenkomsten die op afstand worden gesloten — Uitoefening van herroepingsrecht door consument — Vergoeding voor gebruik die aan verkoper moet worden betaald”

Conclusie van advocaat-generaal V. Trstenjak van 18 februari 2009 I ‐ 7317

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 3 september 2009 I ‐ 7356

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van consument bij op afstand gesloten overeenkomsten – Richtlijn 97/7

(Richtlijn 97/7 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, lid 1, tweede zin, en lid 2)

Artikel 6, lid 1, tweede zin, en lid 2, van richtlijn 97/7 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die in algemene zin bepaalt dat de verkoper bij tijdige herroeping door de consument, van die consument een compenserende vergoeding kan eisen voor het gebruik van een middels een overeenkomst op afstand verworven goed. De consument kan, wanneer hij een dergelijke compenserende vergoeding moet betalen enkel omdat hij het goed heeft kunnen gebruiken gedurende de tijd waarin het zich in zijn bezit bevond, zijn herroepingsrecht immers enkel uitoefenen tegen betaling van die vergoeding. Een dergelijk gevolg is duidelijk onverenigbaar met de formulering en het doel van artikel 6, lid 1, tweede zin, en lid 2, van richtlijn 97/7, en ontneemt de consument met name de mogelijkheid om in alle vrijheid en zonder enige druk gebruik te maken van de hem door deze richtlijn toegekende bedenktijd. Ook zou afbreuk worden gedaan aan de doeltreffendheid en de effectiviteit van het herroepingsrecht, wanneer de consument enkel vanwege het feit dat hij het goed heeft gekeurd en uitgeprobeerd, een compenserende vergoeding zou moeten betalen. Aangezien het herroepingsrecht juist tot doel heeft de consument deze mogelijkheid te bieden, mag het feit dat hij hiervan gebruik heeft gemaakt, niet tot gevolg hebben dat de consument dit recht enkel kan uitoefenen op voorwaarde dat hij een vergoeding betaalt.

Diezelfde bepalingen verzetten zich er evenwel niet tegen dat de consument wordt verplicht tot het betalen van een compenserende vergoeding voor het gebruik van het goed, wanneer dit gebruik heeft plaatsgevonden op een wijze die onverenigbaar is met de beginselen van burgerlijk recht, zoals dat van de goede trouw of van ongerechtvaardigde verrijking, mits geen afbreuk wordt gedaan aan de doelstelling van deze richtlijn en, met name, aan de doeltreffendheid en de effectiviteit van het herroepingsrecht, hetgeen de nationale rechter dient vast te stellen.

(cf. punten 23-24, 29 en dictum)
Indien het Hof beslist om een forfaitaire som op te leggen, staat het bij de uitoefening van zijn beoordelingsbevoegdheid aan hem om deze zodanig vast te stellen dat zij in overeenstemming is met de omstandigheden en evenredig is aan zowel de vastgestelde inbreuk als de draagkracht van de betrokken lidstaat.

De oplegging van een dwangsom lijkt in het bijzonder geschikt om een lidstaat ertoe te brengen, zo snel mogelijk een einde te maken aan een niet-nakoming die zonder die maatregel wellicht zou blijven voortduren, terwijl de oplegging van een forfaitaire som veeleer berust op de beoordeling van de consequenties van de niet-nakoming van de verplichtingen van de betrokken lidstaat voor de particuliere en de publieke belangen, met name wanneer de niet-nakoming is blijven voortbestaan lang na het arrest waarin zij werd vastgesteld.

Als het Hof in het kader van een beroep wegens niet-nakoming heeft geoordeeld dat de wettelijke regeling van een lidstaat het in artikel 43 EG neergelegde grondbeginsel schond, doordat zij het in andere lidstaten gevestigde vennootschappen slechts toestond om optiekzaken te openen en te exploiteren indien de meerderheid van de vennoten opticiens waren of indien, naargelang van het geval, de meerderheid van het kapitaal in handen was van opticiens, en er bijna 37 maanden verstreken zijn tussen de datum van het arrest en de datum waarop de lidstaat waarop dat arrest betrekking had, zijn wettelijke regeling geheel met dat arrest in overeenstemming heeft gebracht, moet worden vastgesteld dat de aan die staat verweten niet-nakoming lange tijd heeft voortgeduurd, vooral gelet op de omstandigheid dat de volledige uitvoering van het arrest niet erg ingewikkeld was; die niet-nakoming rechtvaardigt dat krachtens artikel 228, lid 1, EG een forfaitaire som wordt opgelegd.

(cf. punten 52-53, 55, dictum 1-2)