ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De door artikel 5, lid 1, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik verleende bevoegdheid voor een lidstaat om van de werkingssfeer van de bepalingen van deze richtlijn uit te sluiten, om te voorzien in speciale behoeften, geneesmiddelen die worden geleverd naar aanleiding van een bonafide bestelling op eigen initiatief van een officieel erkend beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg, en worden bereid volgens zijn specificaties en bestemd zijn voor gebruik door patiënten die onder zijn rechtstreekse, persoonlijke verantwoordelijkheid vallen, kan slechts worden uitgeoefend ingeval dat noodzakelijk is om te voorzien in speciale behoeften van de patiënten. Dienaangaande verwijst het begrip „speciale behoeften” in deze bepaling uitsluitend naar individuele situaties die op medische overwegingen berusten, en impliceert het dat het geneesmiddel noodzakelijk is om te voorzien in de behoeften van de patiënten. Verder betekent het vereiste dat de geneesmiddelen worden geleverd naar aanleiding van een „bonafide bestelling op eigen initiatief” dat het geneesmiddel door een arts na een daadwerkelijk onderzoek van zijn eigen patiënten op basis van zuiver therapeutische overwegingen moet zijn voorgeschreven.

Ziekenhuisbereidingen van cholinezuur die volgens de wetgeving van een lidstaat geneesmiddelen zijn die – omdat geen farmaceutische specialiteit beschikbaar of geschikt is – overeenkomstig de aanwijzingen van de farmacopee en in overeenstemming met de in de betrokken wetgeving vermelde goede praktijken worden toebereid door een interne apotheek van een gezondheidszorginstelling of door de overeenkomstig deze wetgeving vergunde farmaceutische instelling van deze gezondheidszorginstelling, voldoen aan de vereisten van deze begrippen „speciale behoeften” en „bonafide bestelling op eigen initiatief” en zijn dus in overeenstemming met de in artikel 5, lid 1, van die richtlijn gestelde voorwaarden, wanneer deze ziekenhuisbereidingen worden verstrekt op medisch recept aan één of meerdere patiënten door een interne apotheek van een dergelijke instelling en de betrokken lidstaat deze heeft uitgesloten van de werkingssfeer van de Unieregeling inzake geneesmiddelen voor menselijk gebruik sinds het begin van het gebruik van dit geneesmiddel.

In deze omstandigheden zijn deze ziekenhuisbereidingen van cholinezuur immers, ten eerste, bedoeld om te voorzien in speciale behoeften, in die zin dat zij beantwoorden aan individuele situaties die op medische overwegingen berusten, en noodzakelijk zijn om te voorzien in de behoeften van de patiënten, gelet op het feit dat in de handel geen enkel geneesmiddel bestaat dat de leveraandoeningen, die ertoe kunnen leiden dat de getroffene snel overlijdt, kan behandelen, en, ten tweede, door een arts na een daadwerkelijk onderzoek van zijn eigen patiënten op basis van zuiver therapeutische overwegingen voorgeschreven.

(cf. punten 34, 37-39, 41, 43-46)
140

Enerzijds berust, in de context van het onderzoek naar de selectiviteit van een belastingmaatregel, het antwoord op de vraag of de maatregel een algemene maatregel is, op het antwoord op de vraag of die maatregel ten opzichte van de algemene of normale belastingregeling differentieert tussen marktdeelnemers die zich ten aanzien van het doel van die regeling in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden. Zoals in de voorgaande punten is gezegd, heeft de Commissie in het bestreden besluit echter terecht geoordeeld dat de litigieuze maatregel een onderscheid maakt tussen de ondernemingen, namelijk tussen de ondernemingen die voldoen aan de voorwaarden van de betrokken maatregel, en andere ondernemingen die zich ten aanzien van het doel van de betrokken regeling in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden. Zelfs al zou dit doel, zoals verzoekster stelt, bestaan in het voorkomen van misbruik van overdracht van de verliezen, vaststaat dat de litigieuze maatregel, op zichzelf of in samenhang met de twee andere bovengenoemde uitzonderingen beschouwd, niet ziet op alle ondernemingen waarin een schadelijke deelneming is genomen die geen dergelijk gevaar van misbruik meebrengt.
54

Ten derde moet worden benadrukt dat het Hof heeft aangegeven dat het begrip „informatie die betrekking heeft op uitstoot in het milieu” in de zin van artikel 6, lid 1, eerste zin, van verordening nr. 1367/2006 weliswaar geen informatie over zuiver hypothetische emissies omvat, maar dat dit begrip daarom echter nog niet kan worden beperkt tot uitsluitend de informatie betreffende de emissies die daadwerkelijk vrijkomen in het milieu bij het gebruik van het gewasbeschermingsmiddel of van de betrokken werkzame stof op de planten of de bodem, welke emissies met name afhangen van de door de landbouwers feitelijk gebruikte hoeveelheden van het product en van de exacte samenstelling van het op de markt gebrachte eindproduct (arrest in hogere voorziening, punt 73). Het Hof was bijgevolg van oordeel dat informatie over de voorzienbare emissies van het gewasbeschermingsmiddel of van de betrokken werkzame stof in het milieu bij normaal of realistisch gebruik van dat product of die stof in overeenstemming met de vergunning voor het op de markt brengen die voor het product of de stof in kwestie is afgegeven en overeenkomstig de omstandigheden in het gebied waarvoor het product of de stof is bestemd, onder voormeld begrip valt (arrest in hogere voorziening, punt 74). Verder heeft het Hof verduidelijkt dat, hoewel het op de markt brengen van een product of een stof in de regel niet volstaat om aan te nemen dat dit product of die werkzame stof noodzakelijkerwijs in het milieu zal vrijkomen en dat informatie over dit product of die stof betrekking heeft op „emissies in het milieu”, dit namelijk anders is bij een product als een gewasbeschermingsmiddel en bij de werkzame stoffen die dat product bevat, die bij normaal gebruik bedoeld zijn om in het milieu vrij te komen, louter vanwege hun functie. De voorzienbare emissies in het milieu van het betrokken product of van de werkzame stoffen die dat product bevat, zijn in dat geval bij normaal of realistisch gebruik niet hypothetisch en vallen onder het begrip „uitstoot in het milieu” in de zin van artikel 6, lid 1, eerste zin, van verordening nr. 1367/2006 (arrest in hogere voorziening, punt 75).
66

In dit verband dient er om te beginnen aan te worden herinnerd dat het recht om te worden gehoord, een wezenlijk bestanddeel van de rechten van de verdediging, een algemeen beginsel van het recht van de Europese Unie is dat in elke procedure – zelfs in een administratieve procedure – in acht moet worden genomen, vooral indien die procedure tot de oplegging van sancties, met name geldboeten, kan leiden, en dat dit beginsel met name impliceert dat de belanghebbende onderneming tijdens de administratieve procedure in staat wordt gesteld haar standpunt nuttig kenbaar te maken (zie in die zin arresten van 13 februari 1979, Hoffmann-La Roche/Commissie, 85/76, Jurispr., EU:C:1979:36, punt 9; 7 juni 1983, Musique Diffusion française e.a./Commissie, 100/80–103/80, Jurispr., EU:C:1983:158, en 7 januari 2004, Aalborg Portland e.a./Commissie, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P en C‑219/00 P, Jurispr., EU:C:2004:6, punten 64‑66).
Dienaangaande moet eraan worden herinnerd dat de geldigheid van de lijst van geschikte kandidaten waarop verzoeksters naam voorkwam op 1 juni 2007 afliep. Op 15 mei 2007 heeft verzoekster de secretaris-generaal van het Parlement gevraagd om de geldigheid van die lijst te verlengen. Op 6 juni 2007 hebben de diensten van het Parlement die brief beantwoord. Zij hebben aangegeven dat de secretaris-generaal van het Parlement op verzoek van de Ombudsman had gevraagd om de procedure in te leiden om de geldigheid van de lijst van geschikte kandidaten van vergelijkend onderzoek EUR/A/151/98 te verlengen tot en met 31 augustus 2007. Op 17 juli 2007 heeft het secretariaat-generaal van het Parlement verzoekster meegedeeld dat de secretaris-generaal van het Parlement op verzoek van de Ombudsman en in afwachting van het resultaat van zijn onderzoek van haar dossier had besloten om de geldigheid van die lijst te verlengen tot en met 31 augustus 2007. Ten slotte heeft de Ombudsman in punt 2.6 van het besluit van 22 oktober 2007 aangegeven:

„Wat ten slotte [verzoeksters] brief van 21 mei 2007 betreft waarin zij [liet] weten dat zij op 15 mei 2007 contact [had] opgenomen met de secretaris-generaal van het Parlement teneinde om verlenging van de geldigheid van de lijst van geschikte kandidaten van vergelijkend onderzoek EUR/A/151/98 te vragen, [herinnerde] de Ombudsman eraan dat hij in een eerdere klacht had vastgesteld dat de door het TABG vastgestelde datum van afloop van de geldigheid van een lijst van geschikte kandidaten, een besluit was dat tot de discretionaire bevoegdheid van de administratie behoorde. In dat verband [complimenteerde] de Ombudsman het Parlement met zijn bereidheid om de geldigheid van de betrokken lijst van geschikte kandidaten te verlengen teneinde hem in de gelegenheid te stellen om zijn onderzoek in deze zaak goed af te ronden.”
99

Volgens verzoekster zijn haar offertes afgewezen om de enkele reden dat zij onvolledig en niet voldoende gedetailleerd waren, want in deze offertes was niet vermeld dat een deel van de vennootschap personeel in Roemenië in dienst had. In zijn onderzoek van het antwoord van verzoekster van 29 juni 2011 heeft het evaluatiecomité aangegeven dat de bovengenoemde, in Roemenië „uitbestede” activiteiten in de offertes van verzoekster niet waren vermeld. Deze omissie in de offertes van verzoekster had het evaluatiecomité voldoende marge gelaten om te beoordelen of de in de offertes voorgestelde prijzen abnormaal laag waren. Volgens verzoekster was de enige mogelijke reden voor de afwijzing van haar offertes, in voorkomend geval, een afwijzing op grond van de gunningscriteria.
87

Wat verzoeksters argument betreft dat het in strijd is met de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van het Hof van 6 maart 1974, Istituto Chemioterapico Italiano en Commercial Solvents/Commissie (6/73 en 7/73, Jurispr. blz. 223, punt 33), om een onderscheid te maken op basis van de bestemming van het afgewerkte product, moet worden opgemerkt dat in de zaak die tot dat arrest heeft geleid een andere vraag aan de orde was dan in de onderhavige zaak. In die zaak ging het er immers om of het in artikel 102 VWEU vervatte verbod om misbruik te maken van een machtspositie ook gold wanneer degene die in de interne markt over een dergelijke positie beschikt, een eveneens in die markt gevestigde concurrent beoogt uit te schakelen door misbruik te maken van zijn machtspositie. Enkel in die context heeft het Hof geoordeeld dat het niet van belang was of het gedrag in kwestie betrekking had op de uitvoer van deze concurrent, dan wel op zijn activiteiten binnen de interne markt. Het Hof heeft in dat verband benadrukt dat het de eigenlijke uitschakeling van die concurrent was die een weerslag zou hebben op de concurrentiestructuur in de interne markt (zie reeds aangehaald arrest Istituto Chemioterapico Italiano en Commercial Solvents/Commissie, punt 33). In casu was het de Commissie evenwel toegestaan om de categorie van „directe EER‑verkopen via verwerkte producten” aldus te omschrijven dat daarin enkel de verkopen waren begrepen van kartel‑lcd’s die deel uitmaakten van in de EER verkochte afgewerkte producten. Indien die eerste verkoop aan een derde van de producten waarop het kartel betrekking heeft niet in de EER zou hebben plaatsgevonden, zou immers geen voldoende band tussen de interne markt en de inbreuk hebben bestaan.
61

In deze context dient eraan te worden herinnerd dat de considerans van de bestreden verordening enkel betrekking heeft op het verbod op het gebruik van cadmium in alle uit pvc vervaardigde voorwerpen (punten 9-12 van de considerans van de bestreden verordening), zonder enige verwijzing naar andere kunststoffen, en dat overeenkomstig punt 23, lid 4, van bijlage XVII bij verordening nr. 1907/2006, zoals gewijzigd bij de bestreden verordening, pvc de enige kunststof is waarvoor een specifieke afwijking van de betrokken beperkingen werd vastgesteld, te weten voor uit pvc-afval vervaardigde mengsels, „nuttig toegepast pvc” genoemd. Bovendien dient erop te worden gewezen dat in de ontwerpwijziging van bijlage XVII bij verordening nr. 1907/2006, die door de Commissie werd voorgesteld aan de voor verordeningen nr. 1907/2006 en nr. 1272/2008 bevoegde autoriteiten voor hun vergadering van 15 tot en met 17 juni 2010 tijdens de fase van uitwerking van de bestreden verordening, een voorstel „Prohibition of use of Cadmium in all plastics including PVC” (Verbod op gebruik van cadmium in alle kunststoffen die pvc bevatten) werd geformuleerd, en dat dit voorstel aldus zou kunnen worden begrepen dat het niet van toepassing is op „alle kunststoffen, pvc daaronder begrepen”. Gelet op een en ander is het Gerecht van oordeel dat uit de studie „Het gedrag van pvc op stortplaatsen” niet blijkt dat de Commissie tevens heeft onderzocht of het gedrag van andere kunststoffen dan pvc verschilde van dat van pvc wat cadmiumpigmenten betrof, en evenmin, in voorkomend geval, in welke mate alle andere kunststoffen waarop de betrokken beperkingen zien, in dat opzicht vergelijkbaar waren met pvc.
22

Voorts moet het argument van de Commissie worden afgewezen dat zij na de eventuele nietigverklaring van het bestreden besluit door het Gerecht in voorkomend geval een nieuw besluit kan geven krachtens de tweede gasrichtlijn. Dienaangaande moet immers enerzijds worden opgemerkt dat in het kader van de tweede gasrichtlijn, zoals in punt 20 hierboven is uiteengezet, slechts een bindend besluit mag worden gegeven indien aan de betrokken lidstaat eerst een niet-bindend verzoek is gericht. Aangezien een dergelijk niet-bindend verzoek kan leiden tot onderhandelingen tussen de betrokken lidstaat en de Commissie over de inhoud daarvan, staat in deze fase niet vast dat de Commissie uiteindelijk een bindend besluit zou hebben gegeven, en evenmin wat de inhoud van dat besluit zou zijn geweest. Anderzijds betoogt verzoekster ook dat de Commissie het besluit van 26 oktober 2010 in dat geval niet meer zou kunnen betwisten, aangezien de termijn van artikel 22, lid 4, van de tweede gasrichtlijn op 18 mei 2011 is verstreken.
Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 mei 2012 — TMS Trademark‑Schutzrechtsverwertungsgesellschaft/BHIM —

Comercial Jacinto Parera (MAD)

(Zaak T‑152/11)

„Gemeenschapsmerk — Procedure tot vervallenverklaring — Gemeenschapsbeeldmerk MAD — Normaal gebruik van merk — Artikel 51, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Vorm die op onderdelen afwijkt zonder dat onderscheidend vermogen wordt gewijzigd — Artikel 15, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Gronden voor verval — Ontbreken van normaal gebruik van merk — Gebruik van merk in vorm die op onderdelen afwijkt zonder dat onderscheidend vermogen van merk wordt gewijzigd (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 15, lid 1, sub a, en 51, lid 1, sub a) (cf. punt 77)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 16 december 2010 (zaak R 449/2009‑2) inzake een nietigheidsprocedure tussen TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH en Comercial Jacinto Parera, SA

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 9 maart 2012 —

EyeSense/BHIM — Osypka Medical (ISENSE)

(Zaak T‑207/11)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ISENSE — Ouder nationaal woordmerk EyeSense — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 17‑18, 42‑47)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 4 februari 2011 (zaak R 1098/2010‑4) inzake een oppositieprocedure tussen EyeSense AG en Osypka Medical GmbH

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Het door de Europese Centrale Bank bekendgemaakte toezichtkader van het Eurosysteem, waarbij een locatiebeleid wordt vastgesteld dat van toepassing is op centrale tegenpartijen die zijn gevestigd in lidstaten die niet tot de eurozone behoren, vormt een handeling die vatbaar is voor een beroep tot nietigverklaring op grond van artikel 263 VWEU.

Ter beoordeling van de vraag of een handeling rechtsgevolgen kan sorteren en of daartegen dus op grond van artikel 263 VWEU een beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld, moet namelijk worden gekeken naar de bewoordingen ervan, de context waarin zij is vastgesteld, de inhoud ervan en de bedoeling van degene die de handeling heeft vastgesteld. Wat in de eerste plaats de bewoordingen van de bestreden handeling betreft en de context waarin zij is vastgesteld, kan aan de hand van dit onderzoek worden beoordeeld hoe de belanghebbenden deze handeling redelijkerwijs konden opvatten. De passage van het toezichtkader die betrekking heeft op de locatie van de centrale tegenpartijen die transacties in effecten dienen te vereffenen, en die buiten de interne sfeer van de Europese Centrale Bank is bekendgemaakt, is in dwingende bewoordingen gesteld en is bijzonder precies, wat de toepassing ervan vergemakkelijkt. Voorts zou een centrale tegenpartij die niet voldoet aan de in het toezichtkader vastgestelde criteria elk contact kunnen worden ontzegd met de andere actoren die betrokken zijn bij de verwerking van effectentransacties, voor zover de regelgevende instanties van de lidstaten van de eurozone tot de conclusie zouden kunnen komen dat zij moeten toezien op de inachtneming van het in het toezichtkader vastgestelde locatievereiste.

Wat in de tweede plaats de inhoud van het toezichtkader betreft, wordt met de vaststelling van het vereiste dat centrale tegenpartijen in de eurozone gevestigd zijn wanneer hun activiteit de in dit kader vastgestelde drempels overschrijdt, een nieuwe regel in de rechtsorde ingevoerd, aangezien dit vereiste in geen enkele vooraf bestaande rechtsregel is opgenomen. Wat in de derde plaats de intentie van de Europese Centrale Bank bij de vaststelling van het toezichtkader betreft, beoogt dit kader een locatievereiste op te leggen aan centrale tegenpartijen waarvan de activiteit de in dit kader vastgestelde drempels overschrijdt, en vormt het dus bij gebreke van aanwijzingen van het tegendeel in de tekst ervan, het definitieve standpunt van deze bank.

(cf. punten 31, 32, 34, 37, 39, 45, 48, 50, 51, 53, 54)
De toepassing van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 is aan drie voorwaarden onderworpen, te weten ten eerste, de gelijkheid of overeenstemming van de conflicterende merken, ten tweede, de bekendheid van het in oppositie ingeroepen oudere merk en, ten derde, het risico dat door het gebruik zonder geldige reden van het aangevraagde merk ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk. Deze drie voorwaarden zijn cumulatief, zodat genoemde bepaling niet van toepassing is zodra aan een van deze voorwaarden niet is voldaan.

De in aanmerking te nemen criteria bij de beoordeling van de overeenstemming tussen de betrokken merken zijn dezelfde in het geval van weigering van inschrijving van een aangevraagd merk wegens verwarringsgevaar overeenkomstig artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk als in het geval van weigering wegens afbreuk aan de reputatie van een ouder merk overeenkomstig artikel 8, lid 5, van deze verordening. In deze beide gevallen waarin inschrijving van een aangevraagd merk kan worden geweigerd, onderstelt de voorwaarde van overeenstemming tussen de tekens immers het bestaan van punten van visuele, fonetische of begripsmatige overeenkomst, zodat de betrokken merken uit het oogpunt van het relevante publiek ten minste voor een deel gelijk zijn wat één of meer relevante aspecten betreft. De beoordeling van de visuele, fonetische of begripsmatige overeenstemming van de betrokken merken dient te berusten op de totaalindruk die door deze merken wordt opgeroepen, waarbij in het bijzonder rekening dient te worden gehouden met de onderscheidende en dominerende bestanddelen ervan.

(cf. punten 21, 22)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordeling van verwarringsgevaar — Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 32, 100, 101)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria

(Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Bepaling van het relevante publiek – Aandachtsniveau van het publiek

(Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerken basic en BASIC

(Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementair karakter van de waren of diensten

(Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

5. Gemeenschapsmerk – Beslissingen van het Bureau – Beginsel van gelijke behandeling – Beginsel van behoorlijk bestuur – Eerdere beslissingspraktijk van het Bureau – Rechtmatigheidsbeginsel – Vereiste van een strikt en volledig onderzoek in elk concreet geval

6. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten – Invloed

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 21, 22)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 24, 27)

3. Voor het relevante publiek dat bestaat uit vakmensen is sprake van gevaar voor verwarring in de zin van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk, tussen het beeldteken basic, waarvan om inschrijving als gemeenschapsmerk is verzocht voor waren en diensten van de klassen 35 en 39 in de zin van de Overeenkomst van Nice, en het beeldmerk BASIC dat eerder is ingeschreven als gemeenschapsmerk voor diensten van de klassen 35, 37 en 39, gezien de soortgelijkheid van de betrokken diensten, het feit dat de conflicterende tekens visueel in geringe mate overeenstemmen en fonetisch en begripsmatig gelijk zijn, en het zwakke onderscheidend vermogen van het oudere merk.

(cf. punten 30, 58‑60)

4. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 32, 33)

5. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 34)

6. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 35)