Artikel 12 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, gelezen in samenhang met artikel 2, onder m), van die verordening, moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat de autoriteiten van een eerste lidstaat die zich geconfronteerd zien met de aankomst van een buitengewoon groot aantal derdelanders die door deze lidstaat willen reizen om in een andere lidstaat een verzoek om internationale bescherming in te dienen, dulden dat dergelijke derdelanders het grondgebied binnenkomen hoewel zij niet voldoen aan de voorwaarden voor binnenkomst die deze eerste lidstaat in beginsel oplegt, niet moet worden beschouwd als „visum” in de zin van dat artikel 12.

Artikel 2, onder m), van dezelfde verordening geeft een algemene definitie van de term „visum” en preciseert dat voor de verschillende soorten visa meer specifieke definities gelden die respectievelijk betrekking hebben op het visum voor verblijf van langere duur, het visum voor kort verblijf en het luchthaventransitvisum.

Uit deze bepaling vloeit voort dat het begrip „visum” in de zin van de Dublin III-verordening niet alleen betrekking heeft op visa voor kort verblijf en luchthaventransitvisa, waarvoor de procedures en de voorwaarden zijn geharmoniseerd bij de visumcode, maar ook op visa voor verblijf van langere duur die niet binnen de werkingssfeer van die code vallen en die – gelet op het huidige gebrek aan algemene maatregelen van de Uniewetgever op grond van artikel 79, lid 2, onder a), VWEU – kunnen worden afgegeven op grond van nationale wetgevingen (zie in die zin arrest van 7 maart 2017, X en X, C‑638/16 PPU, EU:C:2017:173, punten 41 en 44). Hoewel de door de Unie op visagebied vastgestelde handelingen contextuele elementen vormen waarmee rekening moet worden gehouden bij de uitlegging van artikel 2, onder m), en artikel 12 van de Dublin III-verordening, neemt dit dus niet weg dat het begrip „visum” in de zin van die verordening niet rechtstreeks uit die handelingen kan worden afgeleid en dat voor de betekenis ervan moet worden uitgegaan van de specifieke definitie van artikel 2, onder m), van die verordening en de algemene opzet daarvan.

In dat verband staat vast dat die definitie preciseert dat een visum een „machtiging of beslissing van een lidstaat” is die is „vereist met het oog op een doorreis of de binnenkomst” op het grondgebied van die lidstaat of van meerdere lidstaten. Uit de door de Uniewetgever gebruikte bewoordingen zelf vloeit dus voort dat het begrip visum verwijst naar een door een nationale instantie formeel vastgestelde handeling en niet naar een louter dulden, en tevens dat het visum moet worden onderscheiden van de toelating tot het grondgebied van een lidstaat, aangezien het visum juist wordt vereist voor het verlenen van deze toelating. Dit onderscheid is bovendien in overeenstemming met de algemene architectuur van de Uniewetgeving op de betrokken gebieden. Hoewel de regels betreffende de toelating tot het grondgebied van de lidstaten ten tijde van de feiten van het hoofdgeding in de Schengengrenscode waren opgenomen, zijn de voorwaarden voor het afgeven van visa immers bepaald in afzonderlijke handelingen zoals, wat visa voor kort verblijf betreft, de visumcode.

(zie punten 43, 44, 47, 48, 51, 58, dictum 1)