Onder het opschrift „Verval van rechten en bepalingen betreffende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd” bepaalt artikel 32 van wet nr. 183 van 4 november 2010 (gewoon supplement bij GURI nr. 262 van 9 november 2010; hierna: „wet nr. 183/2010”):

„1. Artikel 6, leden 1 en 2, van wet nr. 604 van 15 juli 1966 [betreffende individuele ontslagen, GURI nr. 195 van 6 augustus 1966; hierna: ‚wet nr. 604/1966’] wordt gewijzigd als volgt: ‚Tegen het ontslag moet op straffe van verval van rechten worden opgekomen binnen 60 dagen na ontvangst van de schriftelijke kennisgeving ervan of na de – eveneens schriftelijke – kennisgeving van de redenen ervoor, indien deze niet gelijktijdig met het ontslag zijn meegedeeld, door middel van een geschrift – dat ook een buitengerechtelijk document mag zijn –, waaruit de wil van de werknemer blijkt, dan wel via een optreden van de vakbond dat erop is gericht, het ontslag aan te vechten. De betwisting van het ontslag is ongeldig, indien niet binnen 270 dagen erna een vordering wordt ingesteld bij de als arbeidsrechter optredende rechtbank of een verzoek om een bemiddelings- of arbitragepoging ter kennis van de tegenpartij wordt gebracht, onverminderd de mogelijkheid om andere documenten over te leggen die na het instellen van de vordering aan het licht zijn gekomen. Wanneer de bemiddeling of de arbitrageprocedure waarom is verzocht, wordt afgewezen, of tussen de partijen geen overeenstemming wordt bereikt over de tenuitvoerlegging ervan, dient de vordering in rechte op straffe van verval van rechten te worden ingesteld binnen 60 dagen na de weigering of het uitblijven van overeenstemming.’

2. Het bepaalde in artikel 6 van [wet nr. 604/1966], zoals gewijzigd bij lid 1 van het onderhavige artikel, is tevens van toepassing op alle gevallen waarin het ontslag ongeldig is.

3. Het bepaalde in artikel 6 van [wet nr. 604/1966], zoals gewijzigd bij lid 1 van het onderhavige artikel, is bovendien van toepassing op: a) ontslagen waarbij vragen rijzen betreffende de kwalificatie van de arbeidsverhouding of de rechtmatigheid van de duur van de overeenkomst; [...] d) vorderingen tot nietigverklaring van de in de arbeidsovereenkomst bepaalde duur krachtens de artikelen 1, 2 en 4 van decreto legislativo nr. 368 [inzake de tenuitvoerlegging van richtlijn 1999/70 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd] van 6 september 2001 [GURI nr. 235 van 9 oktober 2001], zoals gewijzigd [hierna: ‚decreto legislativo nr. 368/2001’], waarbij de termijnen beginnen te lopen op de dag dat de overeenkomst afloopt.

4. Het bepaalde in artikel 6 van [wet nr. 604/1966], zoals gewijzigd bij lid 1 van het onderhavige artikel, is tevens van toepassing op: a) overeenkomstig de artikelen 1, 2 en 4 van [decreto legislativo nr. 368/2001] gesloten arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd waaraan op het tijdstip van inwerkingtreding van de onderhavige wet reeds uitvoering wordt gegeven, met als aanvangspunt van de termijn, de dag waarop de overeenkomst afloopt; b) arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die zijn vastgesteld op grond van wetsbepalingen die golden vóór de vaststelling van [decreto legislativo nr. 368/2001] en op het tijdstip van inwerkingtreding van de onderhavige wet reeds gesloten zijn, met als aanvangspunt van de termijn, de datum van inwerkingtreding van de onderhavige wet; [...]

5. Bij omzetting van de overeenkomst voor bepaalde tijd veroordeelt de rechter de werkgever, met inachtneming van de criteria van artikel 8 van [wet nr. 604/1966], tot betaling aan de werknemer van een totale vergoeding die minimaal 2,5 en maximaal 12 maal het laatste, daadwerkelijk ontvangen totale maandloon bedraagt.

[...]

7. Het bepaalde in de leden 5 en 6 geldt voor alle gedingen, daaronder begrepen die welke aanhangig zijn op de datum van inwerkingtreding van de onderhavige wet. Wat deze laatste gedingen betreft, verleent de rechter de partijen, louter ter bepaling van de in de leden 5 en 6 bedoelde vergoeding, zo nodig een termijn waarbinnen zij hun vordering en de excepties in dat verband eventueel kunnen aanvullen, en oefent hij de onderzoeksbevoegdheden van artikel 421 van het Wetboek van burgerlijke procesvordering uit.”