ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belastingwetgeving

(Art. 39 EG, 43 EG en 49 EG)

Samenvatting

Een lidstaat die het recht op aftrek van of het recht op vrijstelling voor premiebetalingen voor een pensioenplan alleen toekent voor premies betaald in het kader van overeenkomsten die met op het nationale grondgebied gevestigde pensioeninstellingen zijn afgesloten, terwijl een dergelijk belastingvoordeel niet wordt toegekend voor premies betaald in het kader van overeenkomsten die met in andere lidstaten gevestigde pensioeninstellingen zijn afgesloten, komt de krachtens de artikelen 39 EG, 43 EG en 49 EG op hem rustende verplichtingen niet na.

Doordat een dergelijke regeling op algemene wijze geen belastingvoordeel toekent voor premies betaald aan een in een andere lidstaat gevestigde pensioeninstelling, kan zij niet worden gerechtvaardigd door de noodzaak om de samenhang van het nationale belastingstelsel te waarborgen, daar de factor die afbreuk kan doen aan deze samenhang, gelegen is in de omstandigheid dat de belastingplichtige zijn woonplaats verlegt tussen het tijdstip van de premiebetaling voor een pensioenregeling en het tijdstip waarop de overeenkomstige uitkeringen worden betaald, en dit het enige geval is waarin deze lidstaat de bevoegdheid kan worden ontnomen om de uitkeringen die met de afgetrokken dan wel vrijgestelde premiebetalingen overeenkomen, te belasten.

Aangezien de verdragsbepalingen betreffende het vrij verrichten van diensten, het vrije verkeer van werknemers en de vrijheid van vestiging zich verzetten tegen de betrokken regeling, behoeft zij niet afzonderlijk aan artikel 56 EG inzake het vrije verkeer van kapitaal te worden getoetst.

(cf. punten 64, 71‑74, 76 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Terbeschikkingstelling van werknemers die onderdaan zijn van derde staten, door onderneming in andere lidstaat

(Art. 49 EG)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Terbeschikkingstelling van werknemers die onderdaan zijn van derde staten, door onderneming in andere lidstaat

(Art. 49 EG)

Samenvatting

1. Een lidstaat komt de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet na door de terbeschikkingstelling van werknemers die onderdaan zijn van een derde land, door een in een andere lidstaat gevestigde onderneming afhankelijk te stellen van de afgifte van een „EU-detacheringsverklaring”, waarvoor vereist is, ten eerste, dat de betrokken werknemers sinds ten minste een jaar in dienst zijn van deze onderneming, dan wel door een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd daarmee zijn verbonden, en ten tweede, dat het bewijs wordt geleverd dat aan de nationale arbeids‑ en loonvoorwaarden is voldaan.

Daar de afgifte van deze verklaring onontbeerlijk is om tot detachering te kunnen overgaan, en pas plaatsvindt nadat de bevoegde nationale instanties hebben gecontroleerd of aan deze vereisten is voldaan, heeft deze procedure namelijk de strekking van een vergunningsprocedure. Een nationale wettelijke regeling die de verrichting van bepaalde diensten op het nationale grondgebied door een in een andere lidstaat gevestigde onderneming afhankelijk stelt van de afgifte van een vergunning door de overheid, vormt evenwel een beperking op deze vrijheid in de zin van artikel 49 EG.

(cf. punten 40‑41, 68, dictum 1)

2. Een lidstaat komt de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet na door te voorzien in een grond voor automatische weigering van een inreis‑ en verblijfstitel, waarop geen uitzonderingen bestaan en die geen mogelijkheid biedt tot regularisatie van de situatie van werknemers uit een derde land die door een in een andere lidstaat gevestigde onderneming wettig zijn gedetacheerd, maar die zonder visum op het nationale grondgebied zijn binnengekomen.

(cf. punt 68, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Kapitaalrecht geheven van kapitaalvennootschappen

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 12, lid 1, sub a)

Samenvatting

Richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, staat niet in de weg aan een nationale regeling die voor het opmaken van een notariële akte houdende vastlegging van een overdracht van aandelen die niet samenhangt met een vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal, voorziet in notariskosten die forfaitair en/of op basis van de waarde van de overgedragen aandelen worden vastgesteld.

Een recht zoals die kosten valt immers onder de in artikel 12, lid 1, sub a, van richtlijn 69/335 bepaalde afwijking, op grond waarvan een recht kan worden geheven in geval van overdracht van effecten, en de heffing ervan is dan ook niet in strijd met deze richtlijn. Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat het bedrag van die kosten rechtstreeks en zonder begrenzing stijgt naar rato van de waarde van de overgedragen aandelen, aangezien artikel 12, lid 1, sub a, van de richtlijn, door te bepalen dat de erin bedoelde rechten „al dan niet forfaitair [...]” zijn, de lidstaten de mogelijkheid biedt om het tarief daarvan vrij te bepalen.

(cf. punten 21‑25 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen

(Art. 43 EG en 48 EG; richtlijn 89/666 van de Raad)

Samenvatting

De artikelen 43 EG en 48 EG verzetten zich niet tegen een regeling van een lidstaat die de inschrijving in het handelsregister van een bijkantoor van een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap met beperkte aansprakelijkheid afhankelijk stelt van de betaling van een voorschot op de te verwachten kosten van de bekendmaking van het in de oprichtingsakte van deze vennootschap neergelegde vennootschappelijk doel.

Het vereiste van een voorschot dat alleen de werkelijke administratieve kosten weerspiegelt van een bekendmaking die conform is met de Elfde richtlijn (89/666) betreffende de openbaarmakingsplicht voor in een lidstaat opgerichte bijkantoren van vennootschappen die onder het recht van een andere staat vallen, kan geen beperking vormen van de vrijheid van vestiging vormen, aangezien het de uitoefening van deze vrijheid niet verbiedt, belemmert of minder aantrekkelijk maakt. Bovendien kan een dergelijke regeling vennootschappen uit andere lidstaten niet in een feitelijk of juridisch nadelige situatie brengen ten opzichte van die van vennootschappen uit de lidstaat van vestiging.

(cf. punten 38‑39, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen

(Art. 234 EG)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Zelfstandige handelsagenten – Richtlijn 86/653

(Richtlijn 86/653 van de Raad, art. 1, lid 2)

Samenvatting

1. Uit de tekst van artikel 234 EG noch uit het doel van de bij dit artikel ingestelde procedure blijkt dat de auteurs van het Verdrag de bevoegdheid van het Hof om bij wege van prejudiciële beslissing uitspraak te doen over een bepaling van gemeenschapsrecht hebben willen uitsluiten in het bijzondere geval dat het nationale recht van een lidstaat naar de inhoud van die bepaling verwijst ter vaststelling van de voorschriften die in een zuiver interne situatie van die lidstaat van toepassing zijn

Wanneer een nationale wettelijke regeling zich voor haar oplossingen voor zuiver interne situaties conformeert aan de in het gemeenschapsrecht gekozen oplossingen teneinde inzonderheid discriminaties of eventuele distorsies van de mededinging te voorkomen, heeft de Gemeenschap er immers stellig belang bij dat ter vermijding van uiteenlopende uitleggingen in de toekomst de uit het gemeenschapsrecht overgenomen bepalingen of begrippen op eenvormige wijze worden uitgelegd, ongeacht de omstandigheden waaronder zij toepassing moeten vinden.

(cf. punten 15‑16)

2. Artikel 1, lid 2, van richtlijn 86/653 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een zelfstandige tussenpersoon belast is geweest met het sluiten van slechts één overeenkomst, die nadien gedurende meerdere jaren is verlengd, de in die bepaling gestelde voorwaarde van permanent belast zijn vereist dat de principaal die tussenpersoon heeft belast met het bemiddelen bij de achtereenvolgende verlengingen van die overeenkomst, tenzij er andere factoren zijn die op het bestaan van een permanent bemiddelingsmandaat duiden.

(cf. punten 26‑27 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastingplichtigen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, en 9, lid 1)

Samenvatting

De artikelen 2, punt 1, en 9, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moeten aldus worden uitgelegd dat een in een andere lidstaat gevestigde vaste inrichting die geen eigen rechtspersoon is ten opzichte van de vennootschap waarvan zij deel uitmaakt, en waaraan de vennootschap diensten levert, niet als een belastingplichtige moet worden beschouwd op grond van de kosten die haar voor deze diensten in rekening worden gebracht.

(cf. punt 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Insolventieprocedures – Verordening nr. 1346/2000

(Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 43)

2. Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Insolventieprocedures – Verordening nr. 1346/2000

(Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

1. Artikel 43, eerste volzin, van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat deze verordening van toepassing is indien er vóór haar inwerkingtreding op 31 mei 2002 geen beslissing over de opening van een insolventieprocedure is genomen, ook indien het verzoek om opening op een eerdere datum is ingediend.

(cf. punt 21)

2. Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat de rechter van de lidstaat waar het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar gelegen is op het moment waarop de schuldenaar het verzoek om opening van de insolventieprocedure indient, bevoegd blijft om deze procedure te openen wanneer de schuldenaar het centrum van zijn voornaamste belangen naar het grondgebied van een andere lidstaat verplaatst na de indiening van het verzoek, maar vóór de opening van deze procedure.

(cf. punt 29 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd – Arbeidstijd – Begrip – Werknemers van bepaalde sociale en medisch-sociale instellingen – Nationale regeling die voorziet in stelsel van gelijkstelling met wegingsmechanisme voor tijdvakken van inactiviteit – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 93/104 van de Raad)

2. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd – Gunstiger nationale bepalingen – Minima of maxima die in aanmerking moeten worden genomen voor beoordeling van overeenstemming met richtlijn

(Richtlijn 93/104 van de Raad, art. 15)

Samenvatting

1. Richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd moet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan de regeling van een lidstaat die met betrekking tot wachtdiensten die werknemers van bepaalde sociale en medisch-sociale instellingen verrichten volgens het stelsel van fysieke aanwezigheid op de werkplek zelf, voor de aanrekening van de werkelijke arbeidstijd voorziet in een stelsel van gelijkstelling, dat bestaat in de toepassing van een wegingsmechanisme met forfaitaire coëfficiënten om rekening te houden met het bestaan van tijdvakken van inactiviteit tijdens de wachtdiensten, wanneer niet is verzekerd dat wordt voldaan aan alle minimumvoorschriften die in deze richtlijn zijn vastgesteld om de veiligheid en de gezondheid van de werknemers doeltreffend te beschermen.

De kwalificatie van een tijdvak van aanwezigheid van de werknemer op de werkplek als arbeidstijd in de zin van richtlijn 93/104 kan immers niet afhangen van de intensiteit van de activiteit van de werknemer, maar wordt alleen bepaald door de verplichting van de werknemer om ter beschikking van zijn werkgever te staan.

(cf. punten 58, 63 en dictum)

2. Artikel 15 van richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd staat uitdrukkelijk toe dat nationale bepalingen worden toegepast of ingevoerd die gunstiger zijn voor de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers. Wanneer het nationale recht met name voor de maximale wekelijkse arbeidstijd een maximum vaststelt dat voor de werknemers gunstiger uitvalt, zijn voor de vraag of de beschermende regels van de richtlijn worden geëerbiedigd, echter alleen de minima of maxima van belang die worden genoemd in de richtlijn.

(cf. punten 51, 63 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 2001/23 – Werkingssfeer – Toetsing of sprake is van overgang van onderneming – Overgang van bedrijfsmiddelen van aanvankelijke op nieuwe opdrachtnemer – Noodzaak van overdracht van deze middelen om voor eigen rekening te worden gebruikt – Geen – Noodzaak van globale beoordeling

(Richtlijn 2001/23 van de Raad, art. 1)

Samenvatting

Artikel 1 van richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen moet aldus worden uitgelegd dat bij het onderzoek of er sprake is van een overgang van onderneming of vestiging in de zin van dit artikel, in het geval van gunning van een nieuwe opdracht en gelet op alle feiten, de vaststelling van de overgang van de bedrijfsmiddelen voor gebruik voor eigen rekening geen noodzakelijke voorwaarde is voor de vaststelling van een overgang van deze middelen van de oorspronkelijke opdrachtnemer op de nieuwe opdrachtnemer. De overgang van bedrijfsmiddelen vormt evenwel slechts een deelaspect van het globale onderzoek dat de nationale rechter moet verrichten bij de toetsing of er sprake is van een overgang van onderneming of vestiging in de zin van deze bepaling.

(cf. punten 42, 44 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Leveringen van goederen – Bepaling van fiscale plaats van dienstverrichting – „Tussenstops buiten de Gemeenschap” in zin van Zesde richtlijn – Begrip – Reisonderbrekingen in havens van derde landen, waarbij reizigers schip kunnen verlaten – Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 8, lid 1, sub c)

Samenvatting

Reisonderbrekingen van een schip in havens van derde landen, tijdens welke de reizigers het schip – ook al is het maar voor korte tijd – kunnen verlaten, vormen „tussenstops buiten de Gemeenschap” in de zin van artikel 8, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, in de versie voortvloeiend uit richtlijn 92/111, welke bepaling vaststelt dat het fiscale aanknopingspunt voor de leveringen van goederen aan boord van een schip, vliegtuig of trein tijdens het binnen de Gemeenschap verrichte gedeelte van een passagiersvervoer, de plaats van vertrek van het vervoer is wanneer het gedeelte van het vervoer tussen de plaats van vertrek en de plaats van aankomst van het vervoer is verricht zonder tussenstop buiten de Gemeenschap.

(cf. punt 27 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer – Wegvervoer – Sociale bepalingen – Afwijkingen – Verplichting tot installatie en gebruik van tachograaf – Afwijkingen voor voertuigen voor vervoer van materieel of uitrusting – Begrip – Goederen noodzakelijk voor uitvoering van tot hoofdactiviteit van bestuurder behorende werken – Hoofdactiviteit andere activiteit dan besturen van voertuig – Daaronder begrepen

(Verordeningen van de Raad nr. 3820/85, art. 13, lid 1, sub g, en nr. 3821/85, art. 3, lid 2)

Samenvatting

De in artikel 13, lid 1, sub g, van verordening nr. 3820/85 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer gebruikte begrippen „materieel of uitrusting” moeten in het kader van de bij artikel 3, lid 2, van verordening nr. 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer ingevoerde uitzonderingsregeling, die bepaalde voertuigen vrijstelt van de verplichte uitrusting met een tachograaf, aldus worden uitgelegd dat zij niet alleen betrekking hebben op „gereedschappen en werkmiddelen”, maar eveneens de goederen, zoals bouwstoffen of kabels, omvatten die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de werken die tot de hoofdactiviteit van de bestuurder van het betrokken voertuig behoren. Een dergelijke activiteit, die in de zin van dat artikel 13, lid 1, sub g, niet kan bestaan in het besturen van het voertuig, moet de hoofdactiviteit van die bestuurder en niet die van de betrokken onderneming zijn.

(cf. punten 16, 24 en dictum)
Zaak C‑170/03

Staatssecretaris van Financiën

tegen

J. H. M. Feron

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EEG) nr. 918/83 – Douanevrijstellingen – Begrippen ‚persoonlijke goederen’ en ‚bezit’ – Personenauto die door werkgever aan persoon ter beschikking is gesteld”

Conclusie van advocaat-generaal M. Poiares Maduro van 19 mei 2004

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 maart 2005.

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Vrijstelling van invoerrechten – Begrip persoonlijk goed – Personenauto die aan natuurlijk persoon ter beschikking is gesteld door zijn werkgever en zowel voor beroepsdoeleinden als voor particuliere doeleinden wordt gebruikt – Daaronder begrepen

(Verordening nr. 918/83 van de Raad, art. 1, lid 2, sub c, 2 en 3)

De artikelen 1, lid 2, sub c, 2 en 3 van verordening nr. 918/83 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen moeten aldus worden uitgelegd dat een personenauto die aan een natuurlijk persoon ter beschikking is gesteld door zijn werkgever en door die persoon zowel voor beroepsdoeleinden als voor particuliere doeleinden wordt gebruikt, kan worden aangemerkt als een persoonlijk goed dat op grond van de artikelen 2 en 3 van deze verordening in aanmerking komt voor een douanevrijstelling.

Bij lezing van deze bepalingen in hun onderling verband blijkt immers dat het persoonlijke goed, om voor bedoelde douanevrijstelling in aanmerking te komen, onder meer ten minste zes maanden vóór de datum waarop de belanghebbende zijn normale verblijfplaats in het land van herkomst heeft opgegeven, in zijn bezit moet zijn geweest en door hem als persoonlijk goed moet zijn gebruikt.

Enerzijds kan bij gebreke van een expliciete bepaling in die zin niet worden geconcludeerd dat een uitsluitend persoonlijk gebruik in alle omstandigheden noodzakelijk is om een goed als een persoonlijk goed te kunnen aanmerken, zodat een personenauto die zowel voor particuliere doeleinden als voor beroepsdoeleinden is gebruikt, als een dergelijk persoonlijk goed moet kunnen worden aangemerkt.

Anderzijds impliceert het in artikel 3 van deze verordening gebruikte begrip „bezit” dat de vrijstelling niet mag worden beperkt tot goederen die gedurende ten minste zes maanden vóór de verandering van woonplaats deel uitmaakten van het vermogen van de belanghebbende, maar zich uitstrekt tot de andere goederen waarover belanghebbende gedurende dezelfde periode de feitelijke macht uitoefende.

(cf. punten 14, 21‑22, 27, 29, 32 en dictum)
Gevoegde zaken C‑96/03 en C‑97/03

A. Tempelman en Echtgenoten T. H. J. M. van Schaijk

tegen

Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees

(verzoeken van het College van Beroep voor het bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing)

„Landbouw – Bestrijding van mond‑ en klauwzeer – Conservatoire maatregelen ter aanvulling van in richtlijn 85/511/EEG bepaalde maatregelen – Bevoegdheden van lidstaten”

Conclusie van advocaat-generaal M. Poiares Maduro van 2 december 2004

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 maart 2005.

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Bestrijding van mond‑ en klauwzeer – Richtlijn 85/511 – Aanvullende nationale bestrijdingsmaatregelen op grond van richtlijn 90/425 – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Richtlijnen van de Raad 85/511, zoals gewijzigd bij richtlijn 90/423, en 90/425, art. 10, lid 1)

Omdat mond‑ en klauwzeer een ernstig gevaar voor de veestapel oplevert, verleent artikel 10, lid 1, van richtlijn 90/425 inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en producten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt, de lidstaten de bevoegdheid om maatregelen ter bestrijding van deze ziekte te nemen ter aanvulling van de maatregelen bepaald in richtlijn 85/511 tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van mond‑ en klauwzeer, zoals gewijzigd bij richtlijn 90/423. De lidstaten hebben met name de bevoegdheid om te besluiten tot doding van dieren van een aangrenzend bedrijf of van dieren die zich binnen een bepaalde straal rond een bedrijf met besmette dieren bevinden.

Dergelijke aanvullende maatregelen moeten echter worden genomen met eerbiediging van de doelstellingen van de geldende gemeenschapsregeling en, inzonderheid, van richtlijn 85/511, zoals gewijzigd bij richtlijn 90/423, van de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, waaronder het evenredigheidsbeginsel, en van de in artikel 10, lid 1, van richtlijn 90/425 geformuleerde verplichting tot kennisgeving en mededeling.

(cf. punt 52 en dictum)
Zaak C‑245/03

Merck, Sharp & Dohme BV

tegen

Belgische Staat

[verzoek van de Raad van State (België) om een prejudiciële beslissing]

„Richtlijn 89/105/EEG – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Verzoek tot opneming op positieve lijst – Aard van antwoordtermijn – Dwingend karakter – Consequenties van overschrijding van termijn”

Conclusie van advocaat-generaal A. Tizzano van 30 september 2004

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 20 januari 2005

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Farmaceutische producten – Richtlijn 89/105 – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Verzoek tot opneming van geneesmiddel op lijst van geneesmiddelen die onder nationaal stelsel van ziektekostenverzekering vallen – Dwingend karakter van beslissingstermijn – Overschrijding van termijn – Gevolgen – Geen automatische opneming op deze lijst

(Richtlijn 89/105 van de Raad, art. 6, punt 1, eerste alinea)

De termijn om te beslissen op het verzoek tot opneming van een geneesmiddel op de lijst van geneesmiddelen die onder het nationaal stelsel van ziektekostenverzekering vallen, die is vastgesteld in artikel 6, punt 1, eerste alinea, van richtlijn 89/105 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg, is een dwingende termijn, die de nationale autoriteiten niet mogen overschrijden.

Artikel 6, punt 1, eerste alinea, brengt evenwel geen automatische opneming van een geneesmiddel op de lijst van onder het stelsel van gezondheidszorg vallende geneesmiddelen mee ingeval de in dit artikel bepaalde termijn wordt overschreden.

(cf. punten 24, 34, dictum 1‑2)