ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 217/45

Beroep ingesteld op 24 maart 2021 — Minority SafePack — one million signatures for diversity in Europe / Commissie

(Zaak T-158/21)

(2021/C 217/60)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: burgercomité van het Europees burgerinitiatief “Minority SafePack — one million signatures for diversity in Europe” (Cîrţa, Roemenië) (vertegenwoordiger: T. Hieber, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— Mededeling van de Commissie van 14 januari 2021 over het Europees burgerinitiatief “Minority SafePack — één miljoen handtekeningen voor verscheidenheid in Europa”, C(2021)171 final, nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

1. Eerste middel: de Commissie heeft de krachtens artikel 296, tweede alinea, VWEU op haar rustende motiveringsplicht niet nageleefd.
1.

Eerste middel: verweerder heeft ultra vires gehandeld en was niet bevoegd om de bestreden handeling vast te stellen aangezien hij bij gebrek aan een rechtsgrondslag geen uitdrukkelijke of impliciete bevoegdheid heeft voor de Unierechtelijke beoordeling van werkzame stoffen van biociden of de verplichte uitwisseling van gegevens. — Bovendien is de door verweerder aangehaalde rechtvaardiging voor de bestreden handeling een document waarin de consensus tussen de Europese Commissie en de lidstaten in het kader van het Comité voor biociden wordt genotuleerd . Dit document is inhoudelijk niet toereikend en kan naar zijn aard verweerder niet binden.
—

uitvoeringsverordening (EU) 2020/2151 van 17 december 2020 (1) in haar geheel nietig verklaren of, subsidiair, gedeeltelijk, namelijk artikel 2, lid 4, en bijlage IV, nietig verklaren of, subsidiair, die verordening gedeeltelijk nietig verklaren voor zover zij betrekking heeft op drinkbekers die geheel uit plastic zijn vervaardigd;
3.

Derde middel: artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 1049/2001 staat niet in de weg aan het recht van toegang tot de litigieuze informatie. Deze bepaling beschermt alleen het lopende besluitvormingsproces. Verzoekers verzoek tot inzage heeft evenwel betrekking op documenten inzake de onderhandelingen van verweerster over de leveringen van vaccins. Die onderhandelingen zijn reeds afgerond. Voorts gebiedt een hoger openbaar belang dat de litigieuze informatie openbaar wordt gemaakt, aangezien de aankoop door de EU van vaccins al weken in heel Europa onderwerp van discussie is en in de media komt.
—

In dit verband wordt betoogd dat de waarde die door de Commissie in aanmerking is genomen voor de berekening van de in artikel 23, lid 2, van verordening (EG) nr. 1/2003 vastgestelde limiet van 10 % kennelijk onjuist is, voor zover de volledige omzet van de groep CCPL hierin is opgenomen, hoewel de Commissie de zogenoemde parental liability van de moedervennootschap van de groep geenszins heeft aangetoond.
2.

Tweede middel: de Commissie is niet bevoegd om specifieke subsidies te controleren en om te beslissen over specifieke subsidieaanvragen voor de Europese structuur- en investeringsfondsen, aangezien zij enkel gerechtigd is om de algemene conformiteit van de door de lidstaten ingevoerde beheers- en controlesystemen te onderzoeken maar geenszins bevoegd is om een gedetailleerde audit uit te voeren en om te beslissen over specifieke subsidieaanvragen die worden ingediend door individuele ondernemingen.
C 138/37

Beroep ingesteld op 29 januari 2021 — Stadtwerke Leipzig / Commissie

(Zaak T-55/21)

(2021/C 138/48)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Stadtwerke Leipzig GmbH (Leipzig, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het besluit van verweerster van 17 september 2019 waarbij de concentratie E.ON/innogy verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8870 (PB 2020, C 379, blz. 16), nietig verklaren;

— verweerster gelasten tot overlegging van de dossiers M.8870 en M.8871 betreffende (i) de besprekingen tussen verweerster en de partijen bij de concentratie vóór en tijdens de concentratieprocedure, (ii) de op zichzelf staande aanmelding van de afzonderlijke onderdelen van de transactie, en (iii) de standpuntwijziging van verweerster in de procedure;

— verweerster verwijzen in de kosten, met inbegrip van de advocaten- en reiskosten van verzoekster in verband met de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd, die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-53/21, EVH/Commissie.
2.

Tweede middel, ontleend aan schending van besluit C (2008) 5028/2 van de Commissie over middenkaderpersoneel en van besluit ADMIN (2019) 31 van de secretaris-generaal van EDEO van 15 november 2019 over de uitoefening en de subdelegatie van de aan het TABG en het TAOBG verleende bevoegdheden, en een kennelijke beoordelingsfout.
C 128/41

Beroep ingesteld op 25 januari 2021 — ClientEarth / Commissie

(Zaak T-52/21)

(2021/C 128/49)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: ClientEarth AISBL (Brussel, België) (vertegenwoordiger: O. Brouwer, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het stilzwijgend besluit van verweerster van 16 november 2020 tot weigering van toegang, op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) en verordening (EG) nr. 1367/2006 (2), tot bepaalde opgevraagde documenten betreffende visserijcontroles nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert verzoekster één middel aan, ontleend aan het feit dat verweerster, door haar niet binnen de in de artikelen 8, leden 1 en 2, van verordening nr. 1049/2001 gestelde termijnen voor de behandeling van confirmatieve verzoeken een uitdrukkelijk besluit betreffende haar verzoek om toegang te zenden, haar stilzwijgend toegang heeft geweigerd, in de zin van artikel 8, lid 3, van deze verordening. Zij betoogt dat dit stilzwijgende afwijzingsbesluit ongemotiveerd was en dat het derhalve nietig moet worden verklaard wegens schending door de Commissie van de motiveringsplicht die op die instelling rust krachtens artikel 8, lid 1, van verordening nr. 1049/2001, artikel 41, lid 2, derde streepje, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 296 VWEU.

(1) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

(2) Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).
—

de in artikel 2 van het bestreden besluit aan Teva Pharmaceutical Industries Ltd. en Cephalon Inc. opgelegde geldboeten intrekken;
C 128/47

Beroep ingesteld op 19 februari 2021 — Kampete/Raad

(Zaak T-110/21)

(2021/C 128/59)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ilunga Kampete (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2020/2033 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 1 van de bijlage bij dit besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/2021 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 1 van de bijlage bij deze verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/21, Boshab/Raad, zijn aangevoerd.
3.

Met het derde middel beroept verzoeker zich op een aantal vormgebreken, in het bijzonder met betrekking tot: de vaststelling van de juiste rechtsgrondslag voor de mededeling, zoals definitief bevestigd door het bestreden besluit; de bevoegdheid van het hoofd van de eenheid die het besluit heeft vastgesteld; en het ontbreken van motivering. De mededeling is in feite gebaseerd op een bepaling die inmiddels is ingetrokken en die, als een daad van uitzonderlijk bestuur, door het Bureau van het Europees Parlement had moeten worden aangenomen. Bovendien is de motivering niet opgenomen in de mededeling die definitief is bevestigd bij het bestreden besluit, en is er evenmin een verwijzing naar de handeling die deze motivering zou kunnen bevatten.
—

verwijzing van het EUIPO — en andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, mocht zij in de procedure interveniëren — in verzoeksters kosten.
Beroep ingesteld op 18 december 2020 — EOC Belgium/Commissie

(Zaak T-747/20)

(2021/C 53/72)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: EOC Belgium (Oudenaarde, België) (vertegenwoordigers: Y. Melin en B. Vigneron, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— artikel 1, lid 4, van uitvoeringsverordening (EU) 2020/1336 van de Commissie van 25 september 2020 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op bepaalde soorten polyvinylalcohol van oorsprong uit de Volksrepubliek China nietig verklaren krachtens artikel 263 VWEU, op grond dat de Commissie artikel 9, lid 5, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie heeft geschonden, omdat zij een antidumpingrecht op discriminerende wijze heeft ingesteld door te voorzien in een vrijstelling op basis van de douaneregeling bijzondere bestemming;

— de Europese Commissie, en eventuele interveniënten aan de zijde van de Commissie, verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekster één middel aan dat in essentie identiek is aan of vergelijkbaar is met het middel dat is aangevoerd in het kader van zaak T-746/20, Grünig/Commissie.
1.

Eerste middel: niet-inachtneming van de in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”) neergelegde procedurele waarborgen en schending van het non-discriminatiebeginsel. Verzoekster voert aan dat de wijze waarop het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) bevorderings- of herindelingsbesluiten neemt over tijdelijke functionarissen van de groepssecretariaten, afbreuk doet aan de procedurele waarborgen van artikel 41 van het Handvest. Dat geldt voor alle sinds de indiensttreding van verzoekster genomen besluiten om haar niet te bevorderen of opnieuw in rang in te delen. Verzoekster stelt dat die besluiten niet gemotiveerd zijn en dat niet uit enige tekst, enig algemeen besluit of enige mededeling blijkt welke criteria in aanmerking worden genomen en toegepast worden om de tijdelijke functionarissen te selecteren die zullen worden bevorderd of opnieuw in rang zullen worden ingedeeld.
Beroep ingesteld op 15 december 2020 — Aurubis / Commissie

(Zaak T-729/20)

(2021/C 44/78)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Aurubis AG (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Altenschmidt en J. Hoss, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— besluit [ref. Ares (2020)7439507 — 08/12/2020] van de Europese Commissie van 8 december 2020 nietig verklaren en

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep vordert verzoekster nietigverklaring van het besluit van 8 december 2020, waarbij de Commissie, in verband met een procedure in kort geding bij het Verwaltungsgericht Berlin (bestuursrechter in eerste aanleg Berlijn, Duitsland) en een verzoek van het Umweltbundesamt (federaal agentschap voor het milieu, Duitsland) in dat kader, heeft geweigerd haar medewerking te verlenen aan de overdracht van emissierechten om verzoeksters recht op kosteloze toewijzing van emissierechten voorlopig te waarborgen teneinde het nuttig effect van een arrest van het Hof van Justitie in de prejudiciële procedure in zaak C-271/20 te verzekeren.

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan.

1. Het besluit van de Commissie van 8 december 2020 raakt verzoekster rechtstreeks en individueel. Zij is dus procesbevoegd.

2. De Commissie is op grond van het Unierechtelijke beginsel van de waarborg van daadwerkelijke rechtsbescherming verplicht om in het kader van de toekenning van voorlopige maatregelen door een nationale rechterlijke instantie haar medewerking te verlenen om te verzekeren dat eventuele rechten op toewijzing van emissierechten niet komen te vervallen.

3. Richtlijn 2003/87/EG (1) en verordening (EU) nr. 389/2013 (2) vormen het rechtskader voor een dergelijke medewerking en de overdracht van emissierechten op nationale rekeningen.

(1) Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB 2003, L 275, blz. 32).

(2) Verordening (EU) nr. 389/2013 van de Commissie van 2 mei 2013 tot instelling van een EU-register overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, beschikkingen nrs. 280/2004/EG en 406/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van de verordeningen (EU) nr. 920/2010 en 1193/2011 van de Commissie (PB 2013, L 122, blz. 1).
—

eventueel, indien de overlegging daarvan niet spontaan plaatsvindt, de verwerende partij in het kader van maatregelen tot organisatie van de procesgang te gelasten de volgende documenten over te leggen: — het rapport van het subcomité bezoldiging aan de raad van bestuur van december 2019; — de nota van de directie Personeelszaken aan het directiecomité van 19 november 2019 waarbij een gewijzigde versie van het jaarverslag over de bezoldigingen is toegezonden (CS-PERS/HRPLC/RRP/2019-030/BAHVBA) en de versie van het jaarverslag over de bezoldigingen zoals die aan de raad van bestuur is toegezonden; — de nota van de secretaris-generaal aan het directiecomité van 28 november 2019 waarbij het operationele plan van de EIB voor 2020 is toegezonden (SG/IS/PBA/2019-1506) en de versie van dat plan van december 2019 zoals dat aan de raad van bestuur is overgelegd; — het besluit van de raad van bestuur van 12 december 2019 (bijlagen 2 en 2 (ii) bij PV/20/01); — de nota van de directie Personeelszaken van 31 januari 2020 (CS-PERS/HRPLC/RRP/2020-002/SGBA); — het besluit van het directiecomité van 6 februari 2020 (MC-040-ADM-20200206);
Beroep ingesteld op 18 november 2020 — OG / EIB

(Zaak T-695/20)

(2021/C 35/71)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: OG (vertegenwoordigers: L. Levi en M. Vandenbussche, advocaten)

Verwerende partij: Europese Investeringsbank

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

dientengevolge,

— de EIB te veroordelen tot betaling van 16 maanden salaris en 6 maanden vertrekvergoeding, dat wil zeggen het bedrag van 317 668 EUR op het moment van het aanvankelijke verzoek tot schadevergoeding van 23 oktober 2019, dat op het moment van betaling geactualiseerd moet worden;

— de EIB te veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade welke ex aequo et bono op 50 000 EUR wordt begroot;

— voor zover nodig, het op 9 maart gedateerde en op 10 maart 2020 ontvangen besluit tot afwijzing van het verzoek tot schadevergoeding nietig te verklaren;

— voor zover nodig, het stilzwijgend besluit tot afwijzing van het bezwaar van 8 augustus 2020 nietig te verklaren;

— bij wijze van maatregel tot organisatie van de procesgang de toegang tot het SSTL-rapport te gelasten;

— de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De verzoekende partij voert een middel aan ter onderbouwing van het beroep strekkende tot aansprakelijkheidstelling van de Europese Investeringsbank (EIB) voor een reeks gebeurtenissen die op zich of gezamenlijk bezien zouden wijzen op onrechtmatig gedrag van de EIB dat tot schade en ziekte heeft geleid. Dit enige middel is ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht, van de verplichting tot behoorlijk bestuur en transparantie van de EIB alsmede, meer in het algemeen, niet-nakoming van de algemene verplichting tot zorg en toewijding die op elke werkgever rust.

In casu wordt gesteld dat indien de EIB regelmatig zinvolle veiligheidsmaatregelen in haar gebouwen had genomen, de tragische zelfmoord van een stagiaire niet had plaatsgevonden. Indien de EIB haar verantwoordelijkheid voor die zelfmoord had genomen en jegens haar personeelsleden en met name die welke, zoals verzoekster, bij die zelfmoord betrokken waren, haar verplichtingen tot transparantie, begeleiding, openheid en bijstand was nagekomen, zou zij thans niet een personeelslid met een handicap en in nood zijn, wier carrière en erkenning van haar verdiensten niet langer bestaan in de ogen van de werkgever die zij niettemin loyaal heeft gediend.

Uit de feiten blijkt eveneens dat de EIB, in plaats van zich als verantwoordelijk en beschermend werkgever te gedragen, betrokken was bij een beleid van het in diskrediet brengen en het naar beneden halen van verzoekster na het incident van de zelfmoord van de stagiaire, tot haar fysieke en mentale ineenstorting. Na een voorbeeldige loopbaan van 30 jaar is zij behandeld als een middelmatig en oneerlijk werknemer.
1.

Het bestreden besluit is in strijd met het recht om deel te nemen aan het openbare leven, in samenhang met het recht van personen met een handicap om zelfstandig te wonen en deel uit te maken van de maatschappij (artikel 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met de artikelen 29 en 19 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap).
—

de Commissie heeft meer dan vijf jaar de tijd genomen zonder volledige transparantie over de beoordelingen en haar weigering om aanvullende verzoeken van de verzoekende partij in ontvangst te nemen en/of gevolg te geven aan haar verzoeken om inlichtingen en om een motivering. De verslaglegging door de Commissie was onvolledig, onzorgvuldig en niet in overeenstemming met de regelgeving over evaluatie, beoordeling en toetsing van subsidies.
—

het besluit van het TABG van 8 juli 2020, dat dezelfde dag nog per e-mail aan verzoekster is meegedeeld, met een verwijzing van de Commissie in de kosten.
—

In dit verband wordt aangevoerd dat de bestreden verordening onrechtmatig is wegens schending van artikel 14, lid 5, van de basisverordening, aangezien in de uitvoeringsverordening het geraamde bedrag van de eventueel in de toekomst te betalen rechten moet worden vermeld. De Commissie heeft de maximale dumpingmarge voor alle extrusies willekeurig vastgesteld op basis van de — overigens onjuiste — beoordeling die alleen voor massieve profielen is gemaakt, waarbij zij geen rekening heeft gehouden met de procedurestukken en zonder rechtvaardiging heeft besloten de voor een van de vier categorieën geëxtrudeerde producten geraamde dumpingmarge uit te breiden tot de andere drie categorieën.
4.

Schending, in verband met de wijze waarop de formele procedure is gevoerd en in verband met het eindverslag van het onderzoekscomité, van verzoekers recht krachtens artikel 41, lid 2, onder a), van het Handvest om te worden gehoord voordat jegens hem een voor hem nadelige maatregel wordt genomen. — Verzoeker betoogt dat zijn recht om te worden gehoord is geschonden omdat het onderzoekscomité een aantal van zijn opmerkingen niet in aanmerking heeft genomen.
4.

Vierde middel: door een voorwaardelijke VHB te weigeren op grond dat de “risicobatenverhouding van Hopveus […] niet gunstig [was]”, heeft de Europese Commissie zich niet gehouden aan de regeling van verordening nr. 507/2006 van de Commissie van 29 maart 2006 betreffende voorwaardelijke vergunningen voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die binnen het toepassingsgebied van verordening nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad vallen, waardoor het bestreden besluit in strijd is met het beginsel van gelijke behandeling en het discriminatieverbod. Volgens verzoekster heeft de Commissie met die conclusie het recht verkeerd toegepast en blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout, aangezien de indiening door de kandidaat van volledige klinische gegevens zonder methodologische beperkingen volgens verordening nr. 507/2006 geen voorwaarde is om een voorwaardelijke VHB te verkrijgen. Voorwaardelijke VHB’s “zijn gebaseerd op minder volledige gegevens dan normaal vereist en zijn onderworpen aan specifieke verplichtingen”. In dit geval zijn de aangedragen studies zelfs beoordeeld door het Risicobeoordelingscomité voor geneesmiddelenbewaking (hierna: “PRAC”) en door het CHMP naar aanleiding van de jaarlijkse evaluatie van op natriumoxybaat gebaseerde geneesmiddelen, en dit orgaan en de Europese Commissie hebben dan ook bevestigd dat deze studies geldig zijn voor het bio-equivalente geneesmiddel Alcover. Verzoekster concludeert dat het EMA niet kon oordelen dat de beperkingen van de door haar ingediende studies — sommige van die studies zijn gevalideerd in een wetenschappelijk advies van 2010 — belangrijk en doorslaggevend waren voor de verlening van een voorwaardelijke VHB, terwijl er geen soortgelijke kritiek was geuit bij de toekenning van onvoorwaardelijke VHB’s aan concurrenten.
—

incidenteel en bij wijze van prejudiciële beslissing in de zin van artikel 256, lid 3, junctis artikel 263, lid 1, en artikel 267, lid 1, onder b), VWEU, uitspraak doen over de wettigheid van artikel 18, lid 1, van besluit 2018-9 van 12 november 2018 van het presidium van de kamers van beroep dat niet voorziet in de verplichting om de samenstelling van een kamer van beroep te wijzigen in het geval van een beroep tegen een beslissing inzake oppositie bij terugverwijzing wegens onjuiste toepassing van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad of van enige andere rechtsregel inzake de toepassing daarvan, aangezien dit in strijd is met de beginselen van “behoorlijk bestuur” en “een doeltreffende voorziening in rechte/onpartijdig gerecht” die zijn neergelegd in de artikelen 41 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;
1.

Het recht van verzoekers op vertrouwelijkheid van de communicatie tussen hen en hun advocaat is een — zij het ongeschreven — Unierechtelijk grondrecht, zoals erkend in de rechtspraak van het Hof van Justitie. De uitoefening van dit recht kan er niet van afhankelijk worden gesteld dat verzoekers aantonen dat hun vertrouwelijke communicatie inhoudelijk verbonden is met hetzelfde onderzoek waarin die vertrouwelijkheid wordt aangevoerd, aangezien dit zou indruisen tegen het doel van de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaat en cliënt.