ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling en de zaak gebrekkig heeft onderzocht, daar zij van mening was dat de toetreding tot de markt van een nieuwe MNO volstond om de horizontale gevolgen van de concentratie weg te nemen, zonder de factoren in aanmerking te nemen die tot het succes van de toetreding van H3G hebben geleid. Reeds in de zaak M.7758 was de Commissie inzonderheid niet nagegaan of de nieuwe MNO (hetzij op retailniveau, hetzij op wholesaleniveau) beschikte over operationele capaciteit, economische voorwaarden en stimulansen die, samen beschouwd, op zijn minst vergelijkbaar waren met die welke H3G heeft genoten, die gedurende de eerste jaren werkzaam was op een markt in volle groei. Bovendien had de Commissie rekening moeten houden met de gevolgen voor de mededinging van de verschillen in afgiftetarieven die H3G genoot en waardoor zij in aanzienlijke mate werd bevoordeeld ten opzichte van andere MNO.
—

In dit verband wordt betoogd dat de verwerende partij niet heeft voldaan aan haar verplichtingen krachtens het beginsel van behoorlijk Europees bestuur in de zin van artikel 296 VWEU. De verzoekende partij heeft ook een procesbelang, aangezien alleen een gemotiveerd besluit over haar rechten in het pensioenfonds van Europol haar in staat zou stellen, de wettigheid van de toewijzing te beoordelen en eventuele verdergaande vorderingen in te dienen.
2.

Schending van het beginsel van gelijke behandeling In het kader van het tweede middel wordt betoogd dat bij verweersters besluit louter nabetalingsverplichtingen werden vastgesteld voor basislastafnemers die in de jaren 2012 en 2013 volledig waren vrijgesteld van de netwerktarieven. Daardoor zijn deze basislastafnemers anders behandeld dan — en ten onrechte benadeeld ten opzichte van — basislastafnemers die in datzelfde tijdvak konden profiteren van forfaitaire verminderingen van de netwerktarieven en voor wie geen nabetalingsverplichtingen zijn vastgesteld.
—

de kamer van beroep heeft de bepalingen van verordening 2017/1001 toegepast terwijl deze verordening nog niet van kracht was op de datum waarop het verzoek tot doorhaling is ingediend bij het EUIPO. De kamer is voorbijgegaan aan de voorwaarden van artikel 8, lid 5, juncto artikel 53 van verordening nr. 207/2009.
—

de bestreden beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 27 augustus 2018 in zaak R 2626/2017-2 vernietigen, voor zover de tweede kamer van beroep daarin aanvraag nr. 13752522 voor Uniemerk REAKTOR voor bepaalde waren en diensten van de klassen 9, 41 en 42 heeft afgewezen krachtens artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 2017/1001, en de aanvraag voor publicatie en inschrijving van het merk REAKTOR in haar geheel toewijzen voor alle aangegeven waren en diensten;
2.

Tweede middel: kennelijke beoordelingsfouten, onjuiste toepassing van artikel 7 van de kaderrichtlijn en geen zorgvuldig onderzoek — Verzoekster voert aan dat de Commissie de artikelen 7 en 7 bis van de kaderrichtlijn onjuist heeft toegepast en kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt doordat zij in het bestreden besluit de in het WFA-besluit 2018 gedane vaststelling van de gezamenlijke aanmerkelijke marktmacht (gezamenlijke AMM) heeft overgenomen, hoewel duidelijk is dat die vaststelling ernstige twijfels als bedoeld in artikel 7, lid 4, van de kaderrichtlijn doet rijzen. — Subsidiair betoogt verzoekster dat de Commissie in elk geval een zorgvuldig onderzoek had moeten uitvoeren, gelet op i) het kennelijke tekortschieten van de door ACM uitgevoerde gezamenlijke AMM-analyse als deze tegenover het in de richtsnoeren van de Commissie opgenomen beoordelingskader voor gezamenlijke AMM wordt geplaatst (kennelijke beoordelingsfout), en ii) de eerdere besluitvorming van de Commissie, waaruit blijkt dat op de relevante markten geen gezamenlijke AMM kan worden vastgesteld (gebrek aan samenhang).
1.

Eerste middel: in het bestreden besluit zijn de marktdefinitie en de dominantie onjuist beoordeeld. — In dit verband voeren verzoeksters aan dat in het bestreden besluit ten onrechte is vastgesteld dat Android dominant is. — Verzoeksters zijn verder van mening dat in het bestreden besluit ten onrechte is vastgesteld dat Play dominant is. — Verzoeksters voeren tevens aan dat de bewering in het bestreden besluit dat Google dominant is op het gebied van algemene zoekdiensten voor gebruikers niet past in de misbruik-theorie in dat besluit, die betrekking heeft op zoekapplicaties waarvoor licenties aan de fabrikanten van originele apparatuur zijn verleend.
Beroep ingesteld op 9 oktober 2018 — Pharmaceutical Works Polpharma / EMA

(Zaak T-611/18)

(2018/C 455/38)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Pharmaceutical Works Polpharma S.A. (Starogard Gdański, Polen) (vertegenwoordigers: M. Martens, N. Carbonnelle, advocaten en S. Faircliffe, solicitor)

Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van het EMA van 30 juli 2018 tot weigering van verzoeksters aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van Dimethyl Fumarate Polpharma, een generieke versie van Tecfidera;

— verwijzing van het EMA in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan.

Het bestreden besluit weigert verzoeksters aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van Dimethyl Fumarate Polpharma te valideren, omdat het referentiegeneesmiddel de regelgevende gegevensbescherming geniet.

Tegen het besluit tot het verlenen van een vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel wordt een exceptie van onwettigheid op basis van artikel 277 VWEU opgeworpen, omdat in dat besluit een kennelijke onjuiste conclusie is getrokken met betrekking tot het verschil tussen dat product en Fumaderm met het oog op een „algemene vergunning voor het in de handel brengen”. Met één middel stelt verzoekster dat, aangezien de exceptie van onwettigheid ontvankelijk en gegrond is, de motivering van het bestreden besluit om verzoeksters aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen niet te valideren, niet voldoet aan de vereisten van artikel 296 VWEU.
verweerster verplichten om,

de controleorganen voor biologische producten die zij in derde landen belast met taken in het kader van het controlesysteem van de Europese Unie voor de biologische landbouw, te verplichten om de importeur bedoeld in vak 11 van het controlecertificaat van bijlage V bij verordening (EG) nr. 1235/20[0]8 van de Commissie (1), en met name verzoekster, in kennis te stellen van hun beslissingen om de aan de betrokken importeur, en met name aan verzoekster, afgegeven controlecertificaten te annuleren, in te trekken of ongeldig te verklaren, en om diens bezwaren in ontvangst te nemen en daarover een beslissing te nemen, alsook

de door haar in derde landen gemachtigde controleorganen voor biologische producten ertoe aan te sporen om aan de importeur, en met name aan verzoekster, de documenten van de controleprocedure inzake biologische producten, waarop deze beslissingen zijn gebaseerd, ter beschikking te stellen, in het bijzonder de inspectieverslagen en de evaluatiebrieven, waarbij gedeelten waarvoor derden aanspraak kunnen maken op bescherming van persoonsgegevens onleesbaar worden gemaakt.
—

nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/901 van de Raad van 25 juni 2018 tot wijziging van besluit (GBVB) 2017/2074 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (1) en van uitvoeringsverordening (EU) 2018/899 van de Raad van 25 juni 2018 tot uitvoering van verordening (EU) 2017/2063 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (2), voor zover de bepalingen ervan verzoeker betreffen; en
7.

Zevende middel, ontleend aan schending door de Commissie van de bevoegdheidsverdeling tussen de lidstaten en de Unie, en misbruik van de bevoegdheid die haar is verleend uit hoofde van staatssteun om in te grijpen in de algemene maatregelen van nationaal beleid inzake directe belastingen.
—

In dit verband stelt verzoeker dat de Raad geen bewijs levert voor verzoekers bewuste ondersteuning van de proliferatiegevoelige nucleaire activiteiten van Iran, hetgeen de vermeende rechtsgrond is voor de plaatsing van verzoekers naam in bijlage IX bij verordening nr. 267/2012.
—

te verklaren en vast te stellen: — de berekening van 17 oktober 2017 die haar bij e-mail van diezelfde dag door de dienst human resources van EDEO is toegezonden; — de e-mail van 16 januari 2018 die haar door de dienst human resources van EDEO is toegezonden en waarbij wordt bevestigd dat er geen rechtsgrondslag bestaat voor de overschrijding van de in het Statuut opgenomen bovengrens voor haar zoon en dochter; — voor zover nodig, het besluit tot afwijzing van de op 17 januari 2018 ingediende klacht waarvan de verzoekende partij is kennisgegeven op 17 mei 2018,
—

de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade welke ex aequo et bono op 1 000 EUR per verzoeker wordt geraamd;
1.

Het eerste middel is ontleend aan schending van het vermoeden van onschuld aangezien de Commissie verzoeksters’ vordering heeft afwezen om publicatie van welke niet-vertrouwelijke versie van het besluit van 7 december 2016 (hierna: „inbreukbesluit”) (1) dan ook uit te stellen zolang verzoeksters’ vordering bij het Gerecht om het inbreukbesluit nietig te verklaren nog in behandeling is. Het inbreukbesluit zelf zou in strijd met het onschuldvermoeden zijn vastgesteld, zoals uit het arrest van 10 november 2017, Icap e.a./Commissie (T-180/15, EU:T:2017:795, punten 253-269) zou blijken. Verzoeksters zouden derhalve in dezelfde positie verkeren als een partij tot wie het besluit niet was gericht: zij zouden niet het voordeel hebben van alle gebruikelijke waarborgen die worden toegekend bij de uitoefening van verdedigingsrechten gedurende een normaal, tot een beslissing ten gronde leidend, procesverloop. Verzoeksters stellen dat dit elke publicatie van het inbreukbesluit belet totdat het Gerecht de toetsing van de bevindingen van de Commissie heeft voltooid.
1.

Eerste middel: verweerder heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat in de onderhavige zaak de uitzondering omtrent de bescherming van „gerechtelijke procedures” in artikel 4, lid 2, tweede streepje, van verordening nr. 1049/2001 niet van toepassing was, op grond dat het niet ging om een document dat was „opgesteld voor gerechtelijke procedures”. Verweerder had rechtens moeten oordelen dat de uitzondering van toepassing was.
5.

Het besluit schendt artikel 107, lid 1, VWEU, doordat de Commissie haar beoordelingsvrijheid bij de toepassing van het beginsel van een investeerder in een markteconomie heeft overschreden door de feiten in het kader van haar naderhand uitgevoerde ex-antewinstgevendheidsanalyse niet afdoende te bewijzen. In dit verband stelt verzoekster dat de Commissie de met het staatssteunrecht in overeenstemming zijnde verlening van steun aan KLU voor de financiering van haar marketingmaatregelen ten onrechte niet heeft beschouwd als inkomsten voor de luchthaven. Bovendien heeft de Commissie de marktwaarde van de door verzoekster verrichte diensten niet in voldoende mate bepaald en daarmee in het besluit geen rekening gehouden, ook al zijn de prijzen van verzoeksters diensten marktconform.
3.

Derde middel, ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling van het EESC bij de vaststelling van een sepotbesluit dat ten onrechte zou verwijzen naar een transactieovereenkomst die is gesloten in een zaak voor het Gerecht voor ambtenarenzaken, alsmede naar de conclusies van het administratieve onderzoek dat nooit heeft onderzocht of de feiten die in verzoeksters klacht worden vermeld, objectief psychisch geweld konden vormen.
—

te gelasten dat de geldboete die Rubycon in artikel 2 van het bestreden besluit is opgelegd, beduidend wordt verminderd, namelijk tot een bedrag dat niet-discriminatoir is en rekening houdt met de uitzonderlijk hoge mate van samenwerking van Rubycon;
1.

Eerste middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur Tot staving van zijn beroep voert verzoeker onder meer aan dat de Raad van de Europese Unie bij de vaststelling van besluit (GBVB) 2018/333 van 5 maart 2018 niet de nodige zorgvuldigheid en aandacht aan de dag heeft gelegd, aangezien hij vóór de vaststelling van het bestreden besluit niet is ingegaan op verzoekers argumenten en het door hem aangevoerde bewijs ter ondersteuning van zijn zaak, zijn besluit hoofdzakelijk heeft gebaseerd op de korte samenvatting van het Openbaar Ministerie van Oekraïne, en niet heeft verzocht om aanvullende informatie over het verloop van de onderzoeken in Oekraïne.
—

besluit (GBVB) 2018/466 van de Raad van 21 maart 2018 tot wijziging van besluit 2011/172/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte, en uitvoeringsverordening (EU) 2018/465 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte nietig verklaren, voor zover zij betrekking hebben op verzoekers;
—

de Commissie genoot geen ruime beoordelingsbevoegdheid bij de vaststelling van het besluit en wanneer wordt getoetst of het besluit het evenredigheidsbeginsel schendt, mag niet enkel worden onderzocht of het besluit uit het oogpunt van de nagestreefde doelstellingen duidelijk of kennelijk ongeschikt is. Het besluit schendt het evenredigheidsbeginsel aangezien: — het besluit verder gaat dan nodig is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken; — de Commissie heeft nagelaten uit de beschikbare passende maatregelen de minst bezwarende maatregel te kiezen; — de door het besluit veroorzaakte nadelen onevenredig zijn aan de nagestreefde doelen.
6.

Zesde middel: de Commissie heeft Verdragsbepalingen, waaronder artikel 107, lid 1, VWEU, en uitvoeringsbepalingen daarvan geschonden door na te laten de verstoring van de mededinging op de interne markt in aanmerking te nemen die door de transactie wordt veroorzaakt in de context van de staatssteun die aan Air Berlin is verstrekt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/65

Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Akili Mundos / Raad

(Zaak T-172/18)

(2018/C 161/80)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Muhindo Akili Mundos (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 13 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 13 van bijlage I bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG, vaststellen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.
3.

Derde middel: onjuiste toepassing van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU — onjuiste afbakening van de economische sector en onjuiste aanname dat sprake is van marktfalen in de zin van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU In de derde plaats heeft verweerster de voorgenomen steun ten onrechte goedgekeurd uit hoofde van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU voor zover zij er ten onrechte van uitgaat dat sprake is van een eigen markt voor kernenergie en — eveneens ten onrechte — aanneemt dat op deze markt sprake is van een markt- of kapitaalmarktfalen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/52

Beroep ingesteld op 24 januari 2018 — Autoridad Portuaria de Vigo / Commissie

(Zaak T-41/18)

(2018/C 142/69)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Autoridad Portuaria de Vigo (Vigo, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Costas Alonso, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— ervoor te zorgen dat de Europese Commissie, als hoedster van de Verdragen, haar verplichting nakomt om te waken over de uniforme toepassing van de communautaire bepalingen door alle lidstaten, door aldus te handelen dat de uniforme toepassing in alle lidstaten wordt verzekerd van de Europese voorschriften betreffende de invoer van producten van dierlijke oorsprong uit derde landen en door de voorschriften inzake dergelijke controles te harmoniseren, en

— in het bijzonder het directoraat-generaal Gezondheid en voedselveiligheid van de Europese Commissie te gelasten een vergelijkende analyse uit te voeren van de toepassing van de gemeenschapswetgeving inzake de invoer van producten van dierlijke oorsprong uit derde landen in de havens van Vigo en Leixoes (Portugal).

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep betoogt verzoekster dat de divergenties bij de toepassing van de gemeenschapsregels met betrekking tot de invoer van bevroren en gekoelde visserijproducten uit derde landen leiden tot een wijziging van de mededingingsregels en van het level playing field, hetgeen uiteindelijk resulteert in een verstoring van de interne markt.

In dit verband wordt ook aangevoerd dat havens een sleutelrol spelen in het vrachtverkeer, met name met betrekking tot de invoer van visserijproducten, waarvan 76 % via havens aankomt.
—

overeenkomstig artikel 7, lid 3, van verordening nr. 2017/1001 heeft het woordteken „1000 PANORAMICZNYCH” als gevolg van het gebruik ervan onderscheidend vermogen verkregen, zodat er geen grond is voor weigering van de inschrijving; inzonderheid is geen van de voorwaarden in artikel 7, lid 1, onder b), c) en d), van toepassing;
—

toekenning aan de verzoekende partij van het bedrag van 1 475 EUR ter vergoeding van de geleden materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente van 2,25 % vanaf de betaling van dat bedrag of vanaf de dag waarop de klacht is ingediend of vanaf de dag waarop het verzoekschrift is ingediend, alsmede het bedrag van 1 EUR ter vergoeding van de geleden immateriële schade;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 104/44

Beroep ingesteld op 19 januari 2018 — Delfant Hoylaerts / Commissie

(Zaak T-17/18)

(2018/C 104/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Isabelle Delfant Hoylaerts (Montredon-des-Corbières, Frankrijk) (vertegenwoordiger: E. Conquet, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het afwijzende besluit van de Commissie van 21 maart 2017 nietig te verklaren;

— het impliciete afwijzende besluit van de Commissie van 20 oktober 2017 nietig te verklaren;

— de Commissie te veroordelen tot overname van de kosten van het medisch opvoedkundig instituut vanaf 20 oktober 2017;

— de Commissie te veroordelen tot betaling aan Isabelle Delfant Hoylaerts van een bedrag van 3 000 EUR ter vergoeding van haar materiële en immateriële schade;

— de Commissie te veroordelen tot betaling aan Isabelle Delfant Hoylaerts van een bedrag van 3 000 EUR voor de niet-terugvorderbare kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, ontleend aan schending van artikel 72 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, waarvan de bepalingen zijn overgenomen in de gemeenschappelijke regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren van de Europese Unie, en met name artikel 20, en in de gids voor interventies van de Commissie voor gehandicapte kinderen van het onder het Statuut vallend personeel.

De Commissie heeft in strijd met voormelde bepalingen gehandeld door te weigeren om de kosten van het medisch opvoedkundig instituut (hierna: „MOI”) over te nemen die voor verzoeksters gehandicapte kind zijn gemaakt. Dat besluit berust op louter administratief onbegrip en geeft niet aan op welke rechtsgrondslag de Commissie zich baseert.

De onrechtmatige gedraging van de Commissie heeft ernstige gevolgen, aangezien verzoekster alleen niet de kosten van het MOI kan dragen, terwijl dit instituut van levensbelang is voor haar kind. Haar morele en financiële situatie is dus verslechterd door de fout van de Commissie.
I.

Door een correctie van 9 745 705,88 EUR op te leggen wegens een tekortkoming in de essentiële controles heeft de Europese Commissie (hierna: „Commissie”) artikel 52, lid 2, van verordening (EU) nr. 1306/2013 geschonden doordat zij bij haar besluit omtrent de ernst van de niet-naleving, de aard van de inbreuken en de financiële schade voor de Europese Unie en 1. op basis van een onjuiste uitlegging van artikel 24, lid 1 en lid 2, onder a), van verordening (EU) nr. 65/2011, ten onrechte heeft vastgesteld dat in Litouwen de subsidiabiliteit van de aanvragers onvoldoende is onderzocht, omdat: 1.1 de controles door de Litouwse autoriteiten met betrekking tot de band tussen een onderneming en een daarmee verboden onderneming of een buitenlandse partner niet grondig genoeg waren om de status van de aanvragers als midden- of kleine bedrijven te bevestigen, en 1.2 in Litouwen het toezicht op projecten die als risicovol zijn bestempeld wegens vermoedelijke kunstmatige voorwaarden, niet effectief is; 2. op basis van een onjuiste uitlegging van artikel 24, lid 2, onder d), van verordening (EU) nr. 65/2011, ten onrechte heeft vastgesteld dat de kwaliteit van de in Litouwen uitgevoerde controles van de redelijkheid van de kosten ontoereikend was; 3. op basis van een onjuiste uitlegging van artikel 26, lid 1, onder d), en lid 2, van verordening (EU) nr. 65/2011, ten onrechte heeft vastgesteld dat het in Litouwen gehanteerde systeem van controles ter plaatse ontoereikend is, en 4. op basis van een onjuiste uitlegging van artikel 24, lid 2, onder a), van verordening (EU) nr. 65/2011 ten onrechte heeft vastgesteld dat goederen die in een van de gecontroleerde projecten waren verworven, hoofdzakelijk werden gebruikt voor andere doeleinden dan die van het project.
1.

In zijn besluit van 8 november 2017 heeft de GAR het algemene recht van toegang tot documenten waarom elke burger van de Europese Unie kan verzoeken duidelijk verward met het meer concrete recht van toegang tot het dossier, dat alleen kan worden uitgeoefend door de belanghebbenden in de procedure waarop dat dossier betrekking heeft. De GAR stelt echter ten onrechte dat op basis van beide rechten de lijst van documenten waartoe verzoekster toegang kan krijgen, dezelfde is. Het recht van toegang tot het dossier onderscheidt zich duidelijk van het recht van toegang tot documenten. Het eerste is een van de rechten die deel uitmaken van het „recht op behoorlijk bestuur”, dat is neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, terwijl het tweede recht een autonoom recht is dat veel algemener van aard is en verband houdt met het beginsel van publieke transparantie.
2.

Tweede middel, ontleend aan het feit dat het bestreden besluit is vastgesteld op basis van een methode voor het verzamelen van informatie die in strijd is met haar recht op behoorlijk bestuur, overeenkomstig artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.