ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-277/06

Interboves GmbH

tegen

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(verzoek van het Finanzgericht Hamburg om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 91/628/EEG — Restituties bij uitvoer — Bescherming van dieren tijdens vervoer — Zeevervoer van runderen tussen twee verschillende plaatsen in Gemeenschap — Voertuig dat op schip wordt geladen zonder dat dieren worden gelost — Rusttijd van 12 uur — Verplichting”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 13 maart 2008 I ‐ 7435

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2008 I ‐ 7449

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer – Voorwaarden voor toekenning – Inachtneming van gemeenschapsregeling inzake welzijn van levende runderen tijdens vervoer daarvan

(Richtlijn 91/628 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, bijlage, punt 48, sub 4-d, sub 5 en sub 7-a en 7-b)

Punt 48, sub 7-a, van de bijlage bij richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, moet in die zin worden uitgelegd dat daarin de algemene voorschriften zijn vastgesteld die van toepassing zijn op zeevervoer, daaronder begrepen vervoer per roroveerboot, waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Europese Gemeenschap middels voertuigen die op vaartuigen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, met uitzondering, voor dit soort vaartuigen, van de rusttijden die aan de dieren worden toegekend na hun ontscheping, welke in punt 48, sub 7-b, van deze bijlage zijn geregeld.

Overeenkomstig deze laatste bepaling is het bestaan van een verband tussen het tijdvak van wegvervoer voorafgaand aan en aansluitend op een tijdvak van vervoer per roroveerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Europese Gemeenschap, middels voertuigen die op vaartuigen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, ervan afhankelijk of de maximale reistijd van vervoer per roroveerboot van 28 uur als bedoeld in punt 48, sub 4-d, van de bijlage bij richtlijn 91/628 al dan niet is overschreden.

Wanneer de reistijd van een vervoer per roroveerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Europese Gemeenschap, middels voertuigen die op vaartuigen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, korter is dan de maximumreistijd van 28 uur, mag een tijdvak van wegvervoer onmiddellijk na ontscheping in de haven van bestemming ingaan. Voor de berekening van dit tijdvak moet rekening worden gehouden met het tijdvak van wegvervoer voorafgaand aan het vervoer per roroveerboot, tenzij een rusttijd van ten minste 24 uur, overeenkomstig punt 48, sub 5, van de bijlage bij richtlijn 91/628, het tijdvak van wegvervoer voorafgaand aan het zeevervoer heeft geneutraliseerd. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of de reis die in het hoofdgeding aan de orde is, aan bovengenoemde voorwaarden voldoet.

(cf. punt 41 en dictum)
Het Hof kan ambtshalve, op voorstel van de advocaat-generaal of op verzoek van partijen, krachtens artikel 61 van zijn Reglement voor de procesvoering heropening van de mondelinge behandeling bevelen, indien het van oordeel is dat het onvoldoende is ingelicht of dat de zaak moet worden beslecht op basis van een argument waarover tussen partijen geen discussie heeft plaatsgevonden. Het is echter niet absoluut noodzakelijk om telkens wanneer de advocaat-generaal een rechtskwestie naar voren brengt waarover partijen niet hebben gediscussieerd, krachtens dat artikel de mondelinge behandeling te heropenen. Ofschoon de advocaat-generaal volgens artikel 222, tweede alinea, EG tot taak heeft in het openbaar in volkomen onpartijdigheid en onafhankelijkheid met redenen omklede conclusies te nemen aangaande zaken waarin hij overeenkomstig het Statuut van het Hof van Justitie moet optreden, en het hem bij de uitoefening van deze taak in voorkomend geval vrij staat een verzoek om een prejudiciële beslissing te analyseren door dit in een ruimere context te plaatsen dan die welke strikt is afgebakend door de verwijzende rechter of door de partijen in het hoofdgeding, is het Hof immers niet gebonden door de conclusie van de advocaat-generaal en evenmin door de motivering op grond waarvan deze tot die conclusie komt.

(cf. punten 33-34)
De begrippen „het plaatsen” in artikel 3, lid 1, en „geplaatst” in de artikelen 8 en 9 van richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet een situatie omvatten waarin de door de oorspronkelijke dienstverrichter ten behoeve van de aanbestedende dienst verrichte diensten worden overgedragen aan een andere dienstverrichter die is opgericht in de vorm van een kapitaalvennootschap waarvan de oorspronkelijke dienstverrichter enig aandeelhouder is die door middel van instructies de zeggenschap uitoefent over de nieuwe dienstverrichter, voor zover de oorspronkelijke dienstverrichter aansprakelijk blijft voor de naleving van de contractuele verplichtingen.

Wijzigingen van de bepalingen van een overeenkomst inzake een overheidsopdracht tijdens de geldigheidsduur ervan vormen namelijk een nieuwe plaatsing van een opdracht in de zin van richtlijn 92/50, wanneer zij kenmerken vertonen die wezenlijk verschillen van de bepalingen van de oorspronkelijke overeenkomst en die bijgevolg doen blijken van de wil van partijen om opnieuw te onderhandelen over de wezenlijke voorwaarden van deze overeenkomst. De wijziging van een nog lopende overeenkomst inzake een overheidsopdracht kan worden aangemerkt als wezenlijk wanneer zij voorwaarden invoert die, wanneer zij in de oorspronkelijke aanbestedingprocedure waren genoemd, zouden hebben geleid tot toelating van andere inschrijvers dan die welke oorspronkelijk waren toegelaten.

Hoewel de vervanging van de contractpartner aan wie de aanbestedende dienst de opdracht oorspronkelijk had toegewezen, door een nieuwe contractpartner, dient te worden aangemerkt als een dergelijke wezenlijke wijziging van de betrokken overeenkomst inzake de overheidsopdracht, tenzij deze vervanging is vastgelegd in de voorwaarden van de oorspronkelijke overeenkomst, worden de voorwaarden van de oorspronkelijke overeenkomst door een interne reorganisatie van de contractpartner niet wezenlijk gewijzigd. Wanneer de nieuwe contractpartner een 100 % dochtermaatschappij is van de voormalige contractpartner, laatstgenoemde de zeggenschap uitoefent, en deze twee entiteiten met elkaar zijn verbonden door een overeenkomst op grond waarvan winsten en verliezen worden overgedragen, vormt een dergelijke regeling derhalve geen wezenlijke wijziging van de voorwaarden van de overeenkomst die kan worden aangemerkt als een nieuwe plaatsing van een overheidsopdracht voor dienstverlening in de zin van richtlijn 92/50.

(cf. punten 34-35, 40, 43-45, dictum 1)
Wanneer een belastingplichtige zowel economische — belaste of vrijgestelde — activiteiten verricht als niet-economische activiteiten die buiten de werkingssfeer vallen van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, is de belasting over de toegevoegde waarde over de kosten verbonden aan de uitgifte van aandelen en atypische stille deelnemingen slechts aftrekbaar voor zover deze kosten kunnen worden toegerekend aan de economische activiteit van de belastingplichtige in de zin van artikel 2, lid 1, van deze richtlijn.

(cf. punt 31, dictum 1)
Om de bevoegdheid te toetsen van de lidstaat die is overgegaan tot invordering van de douanerechten, dient de nationale rechter te bepalen of de plaats van de overtreding of de onregelmatigheid kon worden vastgesteld op het ogenblik waarop is gebleken dat de zending niet bij het kantoor van bestemming was aangebracht. Indien dit het geval is, kan op grond van de artikelen 203, lid 1, en 215, lid 1, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek de lidstaat op het grondgebied waarvan de eerste overtreding of onregelmatigheid werd begaan die als onttrekking aan het douanetoezicht kan worden aangemerkt, worden aangewezen als tot invordering van de douaneschuld bevoegde lidstaat. Indien daarentegen de plaats van de overtreding of de onregelmatigheid niet kon worden vastgesteld, is de lidstaat waaronder het kantoor van vertrek ressorteert, bevoegd om over te gaan tot invordering van de douanerechten overeenkomstig de artikelen 378 en 379 van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92. Artikel 378, lid 1, van de uitvoeringsverordening bepaalt immers dat, onverminderd de in artikel 215 van het douanewetboek vervatte regels inzake de bepaling van de plaats van het ontstaan van een douaneschuld, wanneer een zending niet bij het kantoor van bestemming is aangebracht en de plaats van de overtreding of onregelmatigheid niet kan worden vastgesteld, deze overtreding of onregelmatigheid wordt geacht te zijn begaan in de lidstaat waaronder het kantoor van vertrek ressorteert, of in de lidstaat waaronder het kantoor van doorgang bij binnenkomst in de Gemeenschap ressorteert en waaraan een kennisgeving van doorgang is afgegeven, tenzij binnen de in artikel 379, lid 2, van de uitvoeringsverordening gestelde termijn het bewijs wordt geleverd van de regelmatigheid van het communautair douanevervoer of van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk is begaan.

(cf. punten 30, 36, dictum 1)
In een situatie waarin een vordering op grond van artikel 88, lid 3, laatste volzin, EG wordt onderzocht nadat de Commissie een positieve beschikking heeft gegeven, moet de nationale rechter, ondanks de vaststelling dat de betrokken steunmaatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, zich uitspreken over de geldigheid van uitvoeringshandelingen en over de terugvordering van de verleende financiële steun. In een dergelijk geval verplicht het gemeenschapsrecht hem passende maatregelen te nemen om de gevolgen van de onrechtmatigheid daadwerkelijk op te heffen. Het legt hem evenwel, ook wanneer geen sprake is van buitengewone omstandigheden, niet de verplichting op om de onrechtmatige steun volledig terug te vorderen.

Artikel 88, lid 3, laatste volzin, EG is namelijk bedoeld om er preventief voor te zorgen dat alleen verenigbare steunmaatregelen tot uitvoering worden gebracht. Teneinde deze doelstelling te bereiken, wordt de uitvoering van een voorgenomen steunmaatregel opgeschort totdat de twijfel omtrent de verenigbaarheid ervan is weggenomen door de eindbeslissing van de Commissie. Wanneer de Commissie een positieve beschikking geeft, blijkt dus dat de voorbarige uitbetaling van de steun niet in strijd was met deze doelstelling. In dat geval zou, vanuit het oogpunt van andere marktdeelnemers dan de ontvanger van dergelijke steun, de onrechtmatigheid van deze steun enerzijds tot gevolg hebben gehad dat zij werden blootgesteld aan het, uiteindelijk niet gerealiseerde, risico van uitvoering van een onverenigbare steunmaatregel, en anderzijds dat zij eventueel, op het vlak van de mededinging, de gevolgen van een verenigbare steunmaatregel eerder zouden hebben ondervonden dan het geval had mogen zijn. Vanuit het oogpunt van de steunontvanger zou het ongerechtvaardigde voordeel er enerzijds in hebben bestaan dat hij niet de rente betaalt die hij over het bedrag van de verenigbare steun zou hebben moeten betalen indien hij dit bedrag, in afwachting van de beschikking van de Commissie, op de markt had moeten lenen, en anderzijds dat zijn concurrentiepositie ten opzichte van andere marktdeelnemers tijdens de duur van de onrechtmatigheid was verbeterd. De nationale rechter is derhalve op grond van het gemeenschapsrecht verplicht om de ontvanger van dergelijke steun te gelasten rente te betalen voor het tijdvak van onrechtmatigheid.

Binnen het kader van zijn nationale rechtsorde kan de nationale rechter in voorkomend geval bovendien de terugvordering van de onrechtmatige steun gelasten, onverminderd het recht van de lidstaat om deze later opnieuw te verlenen. Hij kan tevens genoopt zijn vorderingen tot vergoeding van de schade die is ontstaan door de onrechtmatigheid van de steunmaatregel, toe te wijzen.

(cf. punten 45-53, 55, dictum 1)
In het kader van de procedure van artikel 228, lid 2, EG staat het aan het Hof om per geval aan de hand van de omstandigheden van de zaak te beoordelen, welke financiële sancties moeten worden opgelegd. De voorstellen van de Commissie kunnen het Hof niet kunnen binden en vormen slechts een nuttige referentiebasis. Evenzo zijn richtsnoeren als die in de mededelingen van de Commissie niet bindend voor het Hof, maar dragen zij ertoe bij dat de doorzichtigheid, de voorspelbaarheid en de rechtszekerheid van het optreden van deze instelling worden gewaarborgd De veroordeling tot betaling van een dwangsom en/of een forfaitaire som heeft tot doel, economische druk uit te oefenen op een lidstaat die in gebreke is gebleven met de uitvoering van een niet-nakomingsarrest, om hem ertoe te brengen een einde te maken aan de geconstateerde niet-nakoming. De opgelegde financiële sancties moeten dus worden vastgesteld naar gelang van de mate van overreding die nodig is om de betrokken lidstaat tot ander gedrag te brengen.

Bij het opleggen van een dwangsom aan een lidstaat die in gebreke blijft met de uitvoering van een niet-nakomingsarrest, dient het Hof in het kader van zijn beoordelingsvrijheid deze dwangsom aldus vast te stellen dat zij enerzijds in overeenstemming is met de omstandigheden en anderzijds evenredig is aan de vastgestelde inbreuk en aan de draagkracht van de betrokken lidstaat Daartoe zijn de basiscriteria die moeten worden gehanteerd om te verzekeren dat de dwangsom een dwingend karakter heeft met het oog op de eenvormige en effectieve toepassing van het gemeenschapsrecht, in beginsel de duur van de inbreuk, de ernst ervan en de financiële draagkracht van de betrokken lidstaat. Bij de toepassing van deze criteria dient in het bijzonder rekening te worden gehouden met de gevolgen van het niet-uitvoeren van het arrest voor de particuliere en de publieke belangen en met de spoed waarmee de betrokken lidstaat ertoe moet worden aangezet, zijn verplichtingen na te komen.

(cf. punten 38-39)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende motivering – Impliciete motivering door Gerecht – Toelaatbaarheid – Grenzen (Art. 21, leden 2 en 3, EG en 225 EG) (cf. punten 22‑27)

2. Burgerschap van Europese Unie – Rechten van burger (Art. 21, leden 2 en 3, EG) (cf. punten 35‑37)

3. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58) (cf. punten 40‑46)

4. Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening –Communautaire financiering van nationale acties (Art. 226 EG) (cf. punt 52)

5. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling (cf. punt 57)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 13 januari 2006, Komninou e.a./Commissie (T‑42/04), houdende ongegrondverklaring van een beroep strekkende tot vergoeding van de immateriële schade die rekwiranten stellen te hebben geleden door de wijze waarop de Commissie hun klacht betreffende de communautaire financiering van een biologisch zuiveringsstation te Preveza in Griekenland heeft behandeld

Dictum

Dictum

1) De beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 13 januari 2006, Komninou e.a./Commissie (T‑42/04), wordt vernietigd voor zover het Gerecht daarin heeft verzuimd uitspraak te doen over het middel betreffende schending van artikel 21, leden 2 en 3, EG.

2) De hogere voorziening wordt afgewezen voor het overige.

3) Het bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ingestelde beroep wordt verworpen voor zover het is gebaseerd op het middel betreffende schending van artikel 21, leden 2 en 3, EG.

4) Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoï Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis en Thomas Bolossis worden verwezen in de kosten van de onderhavige procedure. De beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg die heeft geleid tot de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 13 januari 2006, Komninou e.a./Commissie (T‑42/04), vervat in punt 2 van het dictum van die beschikking, wordt gehandhaafd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Telecommunicatiesector – Elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten – Regelgevingskader – Richtlijn 2002/21 – Universele dienst en gebruikersrechten – Richtlijn 2002/22

(Richtlijnen 2002/21 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27, eerste alinea, en 2002/22, art. 16, lid 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 27, eerste alinea, van richtlijn 2002/21 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten, en artikel 16, lid 1, sub a, van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten, moeten aldus worden uitgelegd dat een wettelijke verplichting die door het nationale recht werd ingevoerd vóór de totstandkoming van het uit de genoemde richtlijnen voortvloeiende regelgevingskader, om goedkeuring te verkrijgen van de tarieven voor de levering van spraaktelefoniediensten aan eindgebruikers door ondernemingen met een machtspositie op de desbetreffende markt, alsook de bestuurlijke handelingen ter uitvoering daarvan, tijdelijk moeten worden gehandhaafd.

Deze bepalingen beogen immers hetzelfde doel, namelijk het waarborgen van de continuïteit tussen het vroegere en het nieuwe regelgevingskader, ongeacht de aard en de grondslag van de aan de exploitanten opgelegde verplichtingen.

De omstandigheid dat het besluit tot opheffing van deze tijdelijke situatie, dat wordt genomen op basis van de in artikel 16 van richtlijn 2002/21 bedoelde marktanalyse, een taak is van de nationale regelgevende instantie, doet aan deze uitlegging niet af, aangezien deze instantie alleen maar de verplichtingen uitvoert die worden opgelegd door de geldende wettelijke regeling, welke voortvloeit uit het nieuwe regelgevingskader. Het is immers dat nieuwe regelgevingskader dat vaststelt welke verplichtingen worden gewijzigd, gehandhaafd of opgeheven.

(cf. punten 22, 36, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna – Richtlijn 92/43

(Richtlijn 92/43 van de Raad, art. 6, lid 3)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie

(Art. 226 EG)

Samenvatting

1. Artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna stelt als voorwaarde voor de verplichting om een passende beoordeling van de gevolgen van een plan of een project voor een beschermd gebied uit te voeren, dat het plan of project significante gevolgen kan hebben voor dat gebied. De inwerkingstelling van dit beschermingsmechanisme vereist dat het waarschijnlijk is, of dat het risico bestaat, dat een plan of een project significante gevolgen heeft voor het betrokken gebied. De significantie van de gevolgen voor een gebied moet worden afgezet tegen de instandhoudingsdoelstellingen voor dat gebied. Wanneer een plan of een project weliswaar gevolgen heeft voor dit gebied, maar de instandhoudingsdoelstellingen niet in gevaar dreigt te brengen, kan het dus niet worden beschouwd als een plan of project dat significante gevolgen kan hebben voor het betrokken gebied. Een dergelijk risico moet met name worden beoordeeld in het licht van de kenmerken en de specifieke milieuomstandigheden van het gebied waarop een dergelijk plan of project betrekking heeft.

(cf. punten 33‑35)

2. In een niet-nakomingsprocedure moet de Commissie de gestelde niet-nakoming aantonen. Zij moet namelijk voor het Hof alle gegevens aandragen die nodig zijn om uit te maken of er sprake is van niet-nakoming, zonder zich daarbij te kunnen baseren op enig vermoeden. Daarenboven moet de bewijslast die in het kader van een dergelijke procedure op de Commissie rust, worden bepaald aan de hand van de soorten verplichtingen die de richtlijnen de lidstaten opleggen, en derhalve van de resultaten die deze moeten bereiken.

In het kader van een procedure inzake niet-nakoming van de in artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna vastgestelde verplichtingen kan de Commissie er zich dus niet toe beperken, het loutere bestaan van programma-akkoorden aangaande industriële bouwprojecten binnen een specialebeschermingszone te stellen, maar moet zij eveneens voldoende concrete gegevens aandragen om te kunnen concluderen dat deze het stadium van voorbereidende bestuurlijke overdenkingen overstijgen, en dusdanig precies zijn wat de planning betreft, dat een beoordeling van de milieueffecten noodzakelijk is. De Commissie moet daarenboven het bewijs leveren dat een plan of een project in het licht van de kenmerken en de specifieke milieuomstandigheden van het gebied waarop het betrekking heeft, significante gevolgen kan hebben voor dit gebied, gelet op de ervoor vastgestelde instandhoudingsdoelstellingen.

(cf. punten 37‑39, 41)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief

–

Tariefposten (cf. punten 27, 35, dictum 1‑2)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Hoge Raad der Nederlanden – Uitlegging van bijlage I bij verordening (EG) nr. 1734/96 van de Commissie van 9 september 1996 tot wijziging van bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 238, blz. 1) – Door stremmen van melk en verwijderen van een groot deel van de wei verkregen product waarin tot 2 % wei-eiwit voorkomt en waarvan tijdens het drogingsproces van 24 tot 36 uren eiwitten door de werking van een toegevoegd enzym zijn afgebroken

Dictum

Dictum

1) Post 0406 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1734/96 van de Commissie van 9 september 1996, moet aldus worden uitgelegd dat daaronder kan worden ingedeeld een product als aan de orde in het hoofdgeding, dat is verkregen door het stremmen van melk en het verwijderen van een groot deel van de wei, en waarvan het gehalte aan wei-eiwitten door de werking van een toegevoegd enzym is verlaagd tot 2 % van de totale hoeveelheid eiwitten, tijdens een drogingsproces van 24 tot 36 uren, en dat bestaat uit caseïne en voor meer dan 50 % uit vocht.

2) Postonderverdeling 0406 20 90 van de gecombineerde nomenclatuur moet aldus moet worden uitgelegd dat daaronder kan worden ingedeeld een product als aan de orde in het hoofdgeding, dat meer dan 50 % vocht en minder dan 1 % vet bevat, dat is vermalen tot regelmatige korrels van 2 tot 4 mm, en dat is bestemd om te worden gebruikt voor de vervaardiging van toppings op pizza’s en kaassauzen.