Voorts blijkt uit de punten 43 en 44 van het arrest van 26 november 1998, Bronner (C‑7/97), dat om te bepalen of een product of een dienst onontbeerlijk is opdat een onderneming haar activiteit op een bepaalde markt kan uitoefenen, moet worden nagegaan of er producten of diensten voorhanden zijn die alternatieve oplossingen bieden, zelfs als zij minder gunstig zijn, en of er technische, reglementaire of economische hindernissen zijn die het iedere onderneming die op die markt actief wil zijn onmogelijk of althans onredelijk moeilijk maken om, eventueel in samenwerking met andere ondernemingen, alternatieve producten of diensten aan te bieden. Volgens punt 46 van dat arrest moet, opdat het bestaan van economische hindernissen kan worden vastgesteld, op zijn minst worden vastgesteld dat het voor een productie van vergelijkbare omvang als die van de onderneming die het bestaande product of de bestaande dienst controleert, niet economisch rendabel is om deze producten of diensten aan te bieden.

Met betrekking tot praktijken die resulteren in een marge-uitholling dient te worden geoordeeld dat, voor zover de onderneming met een machtspositie haar prijzen vaststelt op een niveau waarop de voornaamste kosten die kunnen worden toegerekend aan het in het handel brengen van het product of de levering van de dienst in kwestie zijn gedekt, een even efficiënte concurrent als die onderneming in beginsel de mogelijkheid zal hebben om met die prijzen te concurreren, zonder op lange termijn ondraaglijke verliezen te lijden.

Het is juist dat in het geval van een positieve marge niet uitgesloten is dat de Commissie in het kader van het onderzoek van het uitsluitingseffect van een tariefpraktijk kan aantonen dat de toepassing van deze praktijk het de betrokken marktdeelnemers op zijn minst moeilijker kon maken om hun activiteiten op de betrokken markt uit te oefenen, bijvoorbeeld door een verlaging van de rentabiliteit. Gelet echter op het bestaan van positieve marges tijdens een bepaalde periode, rust op de Commissie een bijzondere verplichting om te bewijzen dat de praktijk van marge-uitholling die de onderneming gedurende die periode wordt verweten, uitsluitingseffecten heeft. Deze rechtspraak is in overeenstemming met artikel 2 van verordening nr. 1/2003, dat bepaalt dat in alle procedures tot toepassing van artikel 102 VWEU de partij of autoriteit die beweert dat een inbreuk op dat artikel is gepleegd, de bewijslast van die inbreuk dient te dragen; in het onderhavige geval is dat dus de Commissie.

De loutere stelling van de Commissie dat de andere exploitanten dan de onderneming met een machtspositie hun vermogen om een redelijke winst te behalen bezien over een langere periode, die meerdere jaren omvat, kan in dit kader niet als een dergelijk bewijs dienen. Een dergelijke omstandigheid, zo deze al is bewezen, berust namelijk op een prospectief rentabiliteitsonderzoek, dat noodzakelijkerwijs van hypothetische aard is. Bovendien levert een dergelijke stelling niet het bewijs van de uitsluitingseffecten en strookt zij niet met het uit het rechtszekerheidsbeginsel voortvloeiende vereiste dat een onderneming met een machtspositie in staat moet zijn om te beoordelen of haar gedragingen in overeenstemming zijn met artikel 102 VWEU. Om dezelfde reden kan de vaststelling van de negatieve marges door middel van de toepassing van de benadering op basis van meerdere perioden (meerjarenbenadering) niet afdoen aan deze beoordeling, aangezien deze benadering enkel tot deze vaststelling heeft geleid doordat de positieve marges in een bepaald jaar werden afgewogen tegen de negatieve marges die in de andere jaren waren vastgesteld.

(zie punten 210, 212, 214, 215, 217)