De betwisting in rechte van maatregelen in verband met de gunning van openbare opdrachten staat niet in alle Lid-Staten open. Terwijl in sommige Lid-Staten — zoals in de Bondsrepubliek Duitsland en Nederland — geen rechtsmiddelen tegen dergelijke maatregelen ten dienste staan, is in verscheidene andere Staten — zoals Frankrijk, België, Luxemburg en Italië — de rechterlijke toetsing van bepaalde beslissingen bij een openbare inschrijving toegelaten. Nochtans zijn daar niet alle willekeurige maatregelen betwistbaar, doch slechts bepaalde beslissingen bij de voorbereiding van de toewijzing (keuze van de aard der toewijzing, selectie van de indieners der offertes) alsmede het verlenen van de toewijzing, dus de beslissing betreffende de toewijzing zelf (vgl. daartoe in detail Schmitz, Das Recht der öffentlichen Auftrage im Gemeinsamen Markt, 1972, blz. 152 e.v.).

In de communautaire voorschriften betreffende de toewijzing van openbare opdrachten door instellingen van de Gemeenschappen, die voor een gedeelte sterk lijken op het Franse recht — zo komt bijvoorbeeld het in de onderhavige zaak relevante artikel 59, lid 2, van het Financieel Reglement van 1973 bijna letterlijk overeen met artikel 97, lid 1, van de Franse Code des marchés publics van 1964 — is de kwestie van de rechtsweg niet uitdrukkelijk geregeld. Weliswaar heeft het Hof in de zaak 23/76 waarin een gegadigde die vergeefs zijn aanbieding had gedaan de afwijzing van zijn aanbieding en de toewijzing aan een medegegadigde had betwist, de gegrondheid van het betrokken verzoek onderzocht en ontkend, doch het heeft zich niet uitdrukkelijk uitgesproken over de ontvankelijkheid van het beroep (arrest van 7 december 1976, Pellegrini, Jurisprudentie 1976, blz. 1807). Het Hof heeft mijns inziens echter, door te onderzoeken of het beroep gegrond was, erkend dat het beroep ontvankelijk was. Dit temeer, daar advocaat-generaal Mayras in zijn conclusie in deze zaak de ontvankelijkheid van het beroep ingevolge artikel 146 van het Euratom-Verdrag, hetwelk overeenkomt met artikel 173 van het EEG-Verdrag, uitvoerig heeft onderzocht en bevestigd. Hij transponeerde hierbij de voor het Franse recht inzake de openbare opdrachten ontwikkelde leer van de betwistbaarheid van de toewijzing als een „acte détachable” — die lijkt op de Duitse Zweistufentheorie in het recht betreffende subsidies — op het gemeenschapsrecht en trok voorts een parallel met het vergelijkend onderzoek ter voorziening in een vacature.

Ik wil mij ook voor de onderhavige zaak volledig aansluiten bij de door advocaat-generaal Mayras in de zaak Pellegrini verdedigde opvatting. De Commissie heeft in het kader van een inschrijvingsprocedure overeenkomstig artikel 59, lid 2, van het Financieel Reglement van 1973 aan de firma Randstad de opdracht gegund. Deze gunning is een beslissing van de Commissie, die onder de voorwaarden van artikel 173, tweede alinea, EEG-Verdrag ook door natuurlijke of rechtspersonen zoals verzoekster kan worden betwist. Dat de toewijzing slechts aan de firma Randstad en niet aan de medegegadigden zoals verzoekster was gericht, speelt volgens artikel 173, tweede alinea, EEG-Verdrag, geen rol, daar zij, wier aanbieding bij de gunning niet in aanmerking werd genomen, door deze beslissing rechtstreeks en individueel werden geraakt. Want met de gunning aan één gegadigde waren de overige aanbiedingen afgewezen, en de niet verkozen gegadigden waren ook individueel nauwkeurig bepaalbaar.

Verzoekster nu heeft in casu vernietiging gevorderd van een „beslissing” van de Commissie van 1 maart 1977, waarbij zij de in een inschrijvingsprocedure overeenkomstig artikel 59, lid 2, van het destijds geldende Financieel Reglement gedane aanbieding van verzoekster heeft „afgewezen”.