ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een lidstaat waarvan de regelgeving, bij een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat van een krachtens de zorgverzekering verzekerde persoon, in duidelijk mindere prestaties voorziet dan die welke zijn voorzien bij verzorging op zijn grondgebied, schiet niet tekort in de krachtens de artikelen 48 VWEU en 56 VWEU op hem rustende verplichtingen.

Hoewel de lidstaten bij de uitoefening van hun bevoegdheid om hun socialezekerheidsstelsels in te richten het Unierecht dienen te eerbiedigen, en met name de bepalingen betreffende het vrij verrichten van diensten, en hoewel bij gebreke van specifieke bepalingen betreffende het risico van hulpbehoevendheid in verordening nr. 1408/71, in de bij verordening nr. 118/97 gewijzigde en bijgewerkte versie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 592/2008, prestaties betreffende dit risico moeten worden gelijkgesteld met „prestaties bij ziekte” in de zin van deze verordening, bestaan er niettemin verschillen tussen de prestaties betreffende het risico op hulpbehoevendheid en de prestaties betreffende louter medische behandelingen, aangezien met name de prestaties betreffende het risico op hulpbehoevendheid in beginsel niet bestemd zijn om voor korte tijd te worden uitgekeerd. Daaruit volgt dat de beginselen betreffende de terugbetaling van kosten van medische behandelingen die in andere lidstaten hebben plaatsgevonden, niet zonder meer gelden voor de betrokken nationale regeling.

Bovendien kunnen, daar artikel 48 VWEU voorziet in een coördinatie en niet in een harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake sociale zekerheid, de bepalingen van het VWEU inzake het vrije verkeer een verzekerde niet waarborgen dat verplaatsing naar een andere lidstaat, met name wat de prestaties bij ziekte of hulpbehoevendheid betreft, neutraal is. Gelet op de verschillen tussen de stelsels en wettelijke regelingen van de lidstaten op dit gebied kan een dergelijke verplaatsing immers, naargelang van het geval, voor de aangeslotene financieel voordeliger of minder voordelig zijn.

(cf. punten 16, 49, 51-52, 57, 61-62)
De verenigbaarheid met het Unierecht van een nationale regeling die tabakskleinhandelaars verbiedt om tabaksproducten in te voeren moet worden getoetst aan artikel 34 VWEU en niet aan artikel 37 VWEU, aangezien zij enerzijds een weerslag heeft op het vrije verkeer van goederen binnen de Unie, maar de uitoefening van het uit een monopolie van commerciële aard voortvloeiende exclusieve recht niet regelt, en anderzijds los kan worden gezien van de werking van het monopolie, omdat zij geen betrekking heeft op de regels voor de kleinhandel in tabaksproducten in de betrokken lidstaat, maar op de upstreammarkt voor die producten. Een dergelijke maatregel strekt immers niet tot organisatie van het stelsel van selectie van de producten door het monopolie en is niet gericht op het verkoopnet van het betrokken monopolie noch op de marketing van of de reclame voor de door dat monopolie in de handel gebrachte producten.

(cf. punten 22, 26, 29-31)
Trefwoorden

Samenvatting

Trefwoorden Harmonisatie van wetgevingen — Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten — Richtlijn 2004/18 — Werkingssfeer — Opdrachten op gebied van defensie (Art. 296, lid 1, sub b, EG; richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10) Samenvatting Artikel 10 van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, gelezen in samenhang met artikel 296, lid 1, sub b, EG, moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat slechts gerechtigd is de in deze richtlijn vastgestelde procedures niet toe te passen op een overheidsopdracht die een aanbestedende dienst op defensiegebied plaatst met het oog op de verwerving van materiaal dat weliswaar voor specifiek militaire doeleinden is bestemd, maar ook voor vrijwel soortgelijke civiele toepassingen kan worden gebruikt, indien dit materiaal wegens de specifieke kenmerken ervan, ook wanneer deze voortvloeien uit substantiële wijzigingen, kan worden geacht speciaal voor dergelijke doeleinden te zijn ontworpen en ontwikkeld. Het staat aan de nationale rechter om dit na te gaan. (cf. punt 46 en dictum)

Zaak C-615/10

Insinööritoimisto InsTiimi Oy

(verzoek van de Korkein hallinto-oikeus om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2004/18/EG — Overheidsopdrachten op gebied van defensie — Artikel 10 — Artikel 296, lid 1, sub b, EG — Bescherming van wezenlijke belangen van veiligheid van lidstaat — Handel in wapens, munitie en oorlogsmateriaal — Goed aangekocht door aanbestedende dienst voor specifiek militaire doeleinden — Bestaan voor dat goed van vrijwel soortgelijke gebruiksmogelijkheid in civiele sfeer — Draaitafel (‚tiltable turntable’) voor elektromagnetische metingen — Geen oproep tot mededinging overeenkomstig in richtlijn 2004/18 vastgestelde procedures”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten – Richtlijn 2004/18 – Werkingssfeer – Opdrachten op gebied van defensie

(Art. 296, lid 1, sub b, EG; richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10)

Artikel 10 van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, gelezen in samenhang met artikel 296, lid 1, sub b, EG, moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat slechts gerechtigd is de in deze richtlijn vastgestelde procedures niet toe te passen op een overheidsopdracht die een aanbestedende dienst op defensiegebied plaatst met het oog op de verwerving van materiaal dat weliswaar voor specifiek militaire doeleinden is bestemd, maar ook voor vrijwel soortgelijke civiele toepassingen kan worden gebruikt, indien dit materiaal wegens de specifieke kenmerken ervan, ook wanneer deze voortvloeien uit substantiële wijzigingen, kan worden geacht speciaal voor dergelijke doeleinden te zijn ontworpen en ontwikkeld. Het staat aan de nationale rechter om dit na te gaan.

(cf. punt 46 en dictum)
Artikel 82 EG ziet niet alleen op praktijken die de consument rechtstreeks kunnen benadelen, maar tevens op praktijken die hem kunnen benadelen door de mededinging te verstoren. Het is in die zin dat het begrip „uitsluitingsmisbruik” moet worden opgevat.

De vaststelling van het bestaan van een machtspositie houdt op zichzelf geen verwijt jegens de betrokken onderneming in. Artikel 82 EG heeft immers geenszins tot doel om een onderneming te beletten om door eigen verdienste de machtspositie op een markt te verwerven. Deze bepaling heeft evenmin tot doel om ervoor te zorgen dat minder efficiënte concurrenten dan de onderneming met een machtspositie op de markt aanwezig blijven. Niet elk uitsluitingeffect tast dus noodzakelijkerwijs de mededinging aan. Op verdienste gebaseerde mededinging kan er per definitie toe leiden dat minder efficiënte concurrenten, die dus op het punt van de prijs, de kwaliteit of de innovatie voor de consument minder interessant zijn, van de markt verdwijnen of daarop een marginale plaats krijgen.

Artikel 82 EG ziet in het bijzonder op gedragingen van een onderneming met een machtspositie die, ten nadele van de consument, de instandhouding of de ontwikkeling van de nog op deze markt aanwezige mededinging verhinderen door het gebruik van andere middelen dan die welke bij een normale, op ondernemersprestaties berustende mededinging op het gebied van goederen of diensten gebruikelijk zijn. Hieruit volgt dat artikel 82 EG een onderneming met een machtspositie onder meer verbiedt, praktijken toe te passen die leiden tot de uitsluiting van haar huidige of potentiële, even efficiënte concurrenten, en aldus haar machtspositie te versterken met behulp van andere middelen dan die welke berusten op een mededinging op basis van verdienste. In die optiek kan niet elke vorm van prijsconcurrentie als rechtmatig worden beschouwd.

Het feit dat een prijspraktijk van een onderneming met een machtspositie kan worden gekwalificeerd als discriminatie op grond van de prijzen, namelijk de toepassing van verschillende prijzen voor verschillende klanten of verschillende categorieën van klanten voor waren of diensten waarvan de kosten dezelfde zijn, of, omgekeerd, de toepassing van een eenheidsprijs op klanten waarvoor de kosten van het aanbod variëren, kan op zichzelf genomen niet op uitsluitingsmisbruik wijzen.

(cf. punten 20-22, 24-25, 30)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Burgerschap van Europese Unie – Recht om vrij op grondgebied van lidstaten te reizen en te verblijven – Richtlijn 2004/38 – Uitreis- en inreisrecht – Werkingssfeer

(Art. 21 VWEU; richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 1)

2. Burgerschap van Europese Unie – Recht om vrij op grondgebied van lidstaten te reizen en te verblijven – Richtlijn 2004/38 – Beperking van inreis- en verblijfsrecht om redenen van openbare orde of openbare veiligheid

(Art. 21 VWEU; richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27)

Samenvatting

1. De status van burger van de Unie verleent een Europees staatsburger ook ten aanzien van zijn lidstaat van herkomst de aan die status verbonden rechten, met name het door artikel 21 VWEU verleende recht om vrij te reizen en te verblijven op het grondgebied van de lidstaten. Het recht van vrij verkeer voor de burgers van de Europese Unie omvat zowel het recht om in een andere lidstaat dan hun lidstaat van herkomst binnen te komen als het recht om deze laatste lidstaat te verlaten. De door dit verdrag gegarandeerde fundamentele vrijheden zouden immers hun inhoud verliezen indien de lidstaat van herkomst zijn eigen staatsburgers zonder geldige rechtvaardigingsgrond zou kunnen verbieden zijn grondgebied te verlaten om zich naar het grondgebied van een andere lidstaat te begeven.

Aangezien in artikel 4, lid 1, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden uitdrukkelijk wordt bepaald dat iedere burger van de Unie die is voorzien van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort, het recht heeft het grondgebied van een lidstaat te verlaten om zich naar een andere lidstaat te begeven, valt de situatie van een persoon aan wie het verbod is opgelegd om een staat waarvan hij de nationaliteit bezit te verlaten, binnen de werkingssfeer van die richtlijn.

(cf. punten 24‑27)

2. Artikel 21 VWEU en artikel 27 van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden staan niet in de weg aan een nationale regeling die het mogelijk maakt, het recht van een staatsburger van een lidstaat om zich naar het grondgebied van een andere lidstaat te begeven, te beperken, met name op grond dat deze staatsburger in een andere staat strafrechtelijk is veroordeeld wegens illegale handel in verdovende middelen, mits in de eerste plaats het gedrag van die staatsburger een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt, in de tweede plaats de voorgenomen beperkende maatregel geschikt is om het ermee beoogde doel te verwezenlijken en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken van dat doel, en in de derde plaats die maatregel het voorwerp kan zijn van een effectieve rechterlijke toetsing waarin kan worden nagegaan of die maatregel rechtens en feitelijk rechtmatig is naar het recht van de Unie.

(cf. punt 42 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Verzekering wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen – Omvang van door verplichte verzekering verleende garantie ten gunste van derden – Uitsluitingsclausules – Ongeval veroorzaakt door onverzekerde bestuurder

(Richtlijnen 72/166, 84/5, art. 2, lid 1, en 90/232, art. 1, eerste alinea, van de Raad)

Samenvatting

Artikel 1, eerste alinea, van de Derde richtlijn (90/232) en artikel 2, lid 1, van de Tweede richtlijn (84/5) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die tot gevolg heeft dat de voor de verzekeraar geldende verplichting tot schadeloosstelling van een slachtoffer van een verkeersongeval automatisch wordt uitgesloten wanneer dit ongeval door een niet door de polis gedekte bestuurder is veroorzaakt en het ten tijde van het ongeval als passagier meerijdende slachtoffer verzekerd was om dat voertuig te besturen en aan deze bestuurder toestemming had gegeven om dat voertuig te besturen.

Deze uitlegging verschilt niet naargelang het verzekerde slachtoffer wist dat de persoon aan wie het toestemming had gegeven om het voertuig te besturen, daarvoor niet verzekerd was, het veronderstelde dat deze persoon daarvoor verzekerd was, of het zich dat niet had afgevraagd.

De motorrijtuigenverzekering bedoeld in artikel 3, lid 1, van de Eerste richtlijn (72/166) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, moet immers alle slachtoffers, met uitzondering van de bestuurder van het schadeveroorzakende voertuig, schadeloos stellen, tenzij de feiten vallen onder een van de in de Eerste, de Tweede of de Derde richtlijn uitdrukkelijk vastgestelde uitzonderingen.

(cf. punten 44, 46, 50, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Kamelenvlees – Indeling in postonderverdeling 0208 90 40 van gecombineerde nomenclatuur – Voorwaarde – Kamelen die in wild leefden en waarop is gejaagd

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordening nr. 1549/2006 van de Commissie)

Samenvatting

De gecombineerde nomenclatuur die bijlage I vormt bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1549/2006, moet in die zin worden uitgelegd dat kamelenvlees dient te worden ingedeeld onder postonderverdeling 0208 90 40 als „ander vlees van wild”, wanneer de kamelen waarvan dat vlees afkomstig is, in het wild leefden en er op deze dieren is gejaagd.

(cf. punt 31 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Structuur van accijns op minerale oliën – Richtlijn 92/81 – Vrijstelling voor brandstof voor vaart op wateren van Unie die niet voor gebruik aan boord van particuliere pleziervaartuigen is bestemd – Begrip vaart

(Richtlijn 92/81 van de Raad, art. 8, lid 1, sub c)

Samenvatting

Artikel 8, lid 1, sub c, van richtlijn 92/81 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/74, moet aldus worden uitgelegd dat minerale oliën die worden geleverd om te worden gebruikt door een graafmachine die vast is aangebracht op een vaartuig, maar over een eigen motor en brandstoftank beschikt en dus onafhankelijk van de scheepsmotor van het vaartuig werkt, niet van het accijnsrecht zijn vrijgesteld.

Uit de formulering van deze bepaling blijkt immers dat de vrijstelling onderworpen is aan de voorwaarde dat de minerale oliën als brandstof voor de scheepvaart op de wateren van de Unie worden gebruikt. Onder deze voorwaarden kan dergelijk verbruik niet worden beschouwd als inherent aan de verplaatsing van het vaartuig waarop de graafmachine is vastgemaakt.

(cf. punten 20, 23‑24 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastingplichtigen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 21, lid 1, sub b)

Samenvatting

Artikel 21, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/65, moet aldus worden uitgelegd dat een belastingplichtige reeds als een niet in het binnenland gevestigde belastingplichtige kan worden beschouwd wanneer hij de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in het buitenland heeft gevestigd.

In een situatie die wordt gekenmerkt door de omstandigheid dat de zetel van de bedrijfsuitoefening van de belastingplichtige bekend is en zich buiten het land van de dienstontvanger bevindt, en bovendien door de omstandigheid dat het ontegenzeggelijk om de daadwerkelijke en reële zetel gaat en niet om een fictieve zetel of vestiging, kan met name geen rekening worden gehouden met een eventuele privéwoonplaats van de belastingplichtige in het binnenland.

Door het vermoeden dat de diensten zijn verricht door een niet in het binnenland gevestigde belastingplichtige wanneer de zetel van diens bedrijfsuitoefening in het buitenland is gelegen, waar zijn privéwoonplaats zich ook bevindt, wordt voorkomen dat de in een land gevestigde dienstontvanger die ervan op de hoogte is dat de zetel van de bedrijfsuitoefening van de dienstverrichter in het buitenland is gelegen, de privéwoonplaats van deze dienstverrichter moet opsporen, en dit vermoeden draagt dus bij tot een betrouwbare en correcte heffing van de belasting over de toegevoegde waarde.

(cf. punten 28, 34‑36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Beoordeling van gevolgen voor milieu van bepaalde plannen en programma’s – Richtlijn 2001/42 – Raadplegingen – Instantie die moet worden geraadpleegd

(Richtlijn 2001/42 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, lid 3)

2. Milieu – Beoordeling van gevolgen voor milieu van bepaalde plannen en programma’s – Richtlijn 2001/42 – Raadplegingen – Verplichting voor lidstaat om voor instanties en betrokken publiek voldoende lange termijn vast te stellen om hun mening te geven – Omvang

(Richtlijn 2001/42 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, leden 2, 3 en 4)

Samenvatting

1. Wanneer voor een gedeelte van het grondgebied van een lidstaat dat over gedecentraliseerde bevoegdheden beschikt, één enkele instantie is aangewezen overeenkomstig artikel 6, lid 3, van richtlijn 2001/42 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, vereist deze bepaling niet dat een andere te raadplegen instantie in de zin van die bepaling wordt opgericht of aangewezen, voor zover binnen de instantie die normaliter wordt geraadpleegd inzake milieuaangelegenheden en als te raadplegen instantie is aangewezen, wordt voorzien in een zodanige functionele scheiding dat een administratieve eenheid binnen die instantie beschikt over een werkelijke autonomie, wat met name inhoudt dat zij beschikt over eigen administratieve middelen en personeel en aldus in staat is om de taken te vervullen die zijn toevertrouwd aan de te raadplegen instanties in de zin van artikel 6, lid 3, van deze richtlijn, en, in het bijzonder, om op objectieve wijze haar mening te geven over het plan of programma dat door de instantie waartoe zij behoort, is voorgesteld.

(cf. punten 41, 43, dictum 1)

2. Artikel 6, lid 2, van richtlijn 2001/42 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling niet vereist dat het tijdschema, waarbinnen de aangewezen instanties en het publiek dat wordt of kan worden geraakt als bedoeld in de leden 3 en 4 van dat artikel, de gelegenheid moet worden geboden hun mening te geven over een bepaald ontwerpplan of ‑programma en het desbetreffende milieurapport, nauwkeurig wordt vastgesteld in de nationale regelgeving tot uitvoering van die richtlijn. Artikel 6, lid 2, van richtlijn 2001/42 staat er bijgevolg niet aan in de weg dat een dergelijk tijdsschema per geval wordt vastgesteld door de instantie die het plan of programma opstelt. In dit laatste geval vereist die bepaling evenwel dat de feitelijk vastgestelde termijn voor de raadpleging van die instanties en van dat publiek over een bepaald ontwerpplan of ‑programma, voldoende lang is, zodat hun daadwerkelijk de gelegenheid wordt geboden om tijdig hun mening te geven over dit ontwerpplan of ‑programma en het bijbehorende milieurapport.

(cf. punt 50, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Economische activiteiten in zin van artikel 12 van richtlijn 2006/112 – Begrip

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 9, lid 1, 12, lid 1, en 295, lid 1, punt 3)

Samenvatting

De levering van een bouwterrein moet worden beschouwd, krachtens de nationale wettelijke regeling van een lidstaat onderworpen te zijn aan de belasting over de toegevoegde waarde wanneer deze lidstaat gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, ongeacht of de handeling duurzaam is en of de persoon die de levering heeft uitgevoerd, een activiteit als fabrikant, handelaar of dienstverrichter uitoefent, voor zover deze handeling niet de loutere uitoefening door de eigenaar van zijn eigendomsrecht vormt.

Een natuurlijke persoon die een landbouwbedrijf heeft uitgeoefend op een terrein dat na een wijziging in de bestemmingsplannen buiten zijn wil om als nieuwe bestemming bouwgrond krijgt, moet niet als een belastingplichtige ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde in de zin van de artikelen 9, lid 1, en 12, lid 1, van richtlijn 2006/112 worden beschouwd wanneer hij dit terrein wenst te verkopen, op voorwaarde dat deze verkopen deel uitmaken van het beheer van zijn privévermogen.

Wanneer deze persoon echter met het oog op het sluiten van deze verkopen actief stappen onderneemt voor de verkoop van onroerend goed en daarbij middelen inzet die te vergelijken zijn met die welke worden aangewend door een fabrikant, handelaar of dienstverrichter in de zin van artikel 9, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2006/112, moet hij worden beschouwd als een persoon die een „economische activiteit” in de zin van dit artikel uitoefent, en bijgevolg als een belastingplichtige ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde.

Dat deze persoon een „forfaitair belaste landbouwer” is in de zin van artikel 295, lid 1, punt 3, van richtlijn 2006/112, is in dit opzicht van geen belang.

(cf. punt 49 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Binnenlandse belastingen – Milieuheffing bij eerste registratie van motorvoertuigen op nationaal grondgebied – Heffing die van toepassing is op ingevoerde tweedehandse voertuigen en geen equivalent heeft voor op nationale markt aanwezige even oude voertuigen met zelfde slijtage – Ontoelaatbaarheid (Art. 110 VWEU) (cf. punten 28‑29 en dictum)

2. Prejudiciële vragen – Uitlegging – Werking in tijd van uitleggingsarresten – Terugwerkende kracht – Beperking door Hof – Voorwaarden – Belang van financiële gevolgen van arrest voor betrokken lidstaat – Geen beslissend criterium (Art. 110 VWEU) (cf. punten 32‑36)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunalul Gorj – Registratie van tweedehandse voertuigen die voorheen in andere lidstaten waren geregistreerd – Milieuheffing bij de eerste registratie van motorvoertuigen in een lidstaat – Kwalificatie van criterium „datum van eerste registratie” – Verenigbaarheid van nationale regeling met artikel 110 VWEU – Geldigheid van voor sommige categorieën voertuigen ingevoerde vrijstelling van betaling van heffing – Eventuele toepassing van het beginsel „de vervuiler betaalt”

Dictum

Dictum

Artikel 110 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat een milieuheffing op de eerste registratie van motorvoertuigen in deze lidstaat invoert, indien deze belastingmaatregel zo is vastgesteld dat hierdoor het in het verkeer brengen in die lidstaat van in andere lidstaten gekochte tweedehandse voertuigen wordt ontmoedigd, zonder echter de aankoop op de nationale markt van even oude tweedehandse voertuigen met dezelfde slijtage te ontmoedigen.