ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal du travail de Liège (België) op 26 november 2020 — VT / Centre public d'action sociale de Liège (CPAS)

(Zaak C-641/20)

(2021/C 44/35)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal du travail de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VT

Verwerende partij: Centre public d'action sociale de Liège (CPAS)

Prejudiciële vraag

Wanneer een lidstaat besluit om iemands vluchtelingenstatus in te trekken overeenkomstig artikel 11 van richtlijn 2011/95 (1), en vervolgens om zijn verblijfsrecht in te trekken en hem te bevelen het grondgebied te verlaten, moeten de artikelen 7 en 13 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (2), gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dan aldus worden uitgelegd dat de betrokkene een voorlopig verblijfsrecht behoudt, evenals zijn sociale rechten, gedurende de behandeling van zijn beroep in rechte tegen de beslissing betreffende beëindiging van het verblijf en terugkeer?

(1) Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9).

(2) PB 2008, L 348, blz. 98.
3)

Moet het Unierecht, in het bijzonder de bepalingen waarnaar in vraag 2 wordt verwezen, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan bepalingen van een lidstaat, zoals artikel 110, § 2a, van de wet betreffende de organisatie van de gewone rechterlijke instanties en artikel 27, § 1, punt 1a, van de wet van 8 december 2017 inzake de Sąd Najwyższy, volgens welke de zaken houdende toestemming om een rechter van een nationale rechterlijke instantie strafrechtelijk te vervolgen of van zijn vrijheid te beroven, zowel in eerste als in tweede aanleg onder de uitsluitende bevoegdheid vallen van een orgaan als de tuchtkamer, wanneer met name (afzonderlijk of gezamenlijk) in aanmerking wordt genomen dat: a) de instelling van de tuchtkamer samenviel met de wijziging van de regels voor de benoeming van de leden van de Krajowa Rada Sądownictwa (nationale raad voor de rechterlijke macht; hierna “KRS”), die betrokken is bij de procedure tot benoeming van de rechters en op wiens verzoek alle leden van de tuchtkamer werden benoemd; b) de nationale wetgever de mogelijkheid heeft uitgesloten om een rechter bij een nationale rechterlijke instantie in laatste aanleg, zoals de Sąd Najwyższy, aan te wijzen als lid van de binnen die structuur werkende tuchtkamer, zodat alleen nieuwe leden, die werden benoemd op verzoek van de KRS in zijn gewijzigde samenstelling, in de tuchtkamer konden zetelen; c) de tuchtkamer een bijzonder hoge mate van autonomie geniet binnen de Sąd Najwyższy; d) de Sąd Najwyższy, in zijn uitspraken ter uitvoering van het arrest van 19 november 2019, A. K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy) (C-585/18, C-624/18 en C-625/18, EU:C:2019:982), heeft bevestigd dat de KRS in zijn gewijzigde samenstelling geen orgaan is dat onafhankelijk is van de wetgevende en uitvoerende macht en dat de tuchtkamer geen “gerecht” is in de zin van artikel 47 van het Handvest, artikel 6 EVRM en artikel 45, lid 1, van de Poolse grondwet; e) een verzoek om toestemming, een rechter van een nationale rechterlijke instantie strafrechtelijk te vervolgen of van zijn vrijheid te beroven, in beginsel uitgaat van een openbaar aanklager, waarvan de hiërarchische meerdere een orgaan van de uitvoerende macht is, zoals de minister van Justitie, dat aan de openbaar aanklagers bindende instructies kan geven met betrekking tot de inhoud van procedurele handelingen, terwijl de leden van de tuchtkamer en van de KRS in zijn gewijzigde samenstelling zeer duidelijke banden hebben met de wetgevende en uitvoerende macht, zoals de Sąd Najwyższy heeft geoordeeld in de in de in vraag [3], onder d), aangehaalde uitspraken, zodat de tuchtkamer niet kan worden beschouwd als een derde ten aanzien van de procespartijen; f) de Republiek Polen verplicht was om de toepassing op te schorten van een aantal bepalingen van de wet van 8 december 2017 inzake de Sąd Najwyższy betreffende de tuchtkamer en zich te onthouden van het toewijzen van de bij de tuchtkamer aanhangige zaken aan een rechtsprekende formatie die niet voldoet aan de vereisten van onafhankelijkheid (beschikking van 8 april 2020, Commissie/Polen, C-791/19 R, EU:C:2020:277)?
1)

Moeten artikel 29, lid 1, onder d), van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek en artikel 143, lid 1, onder b), e) of f), van verordening (EEG) nr. 2454/93 (2) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek, aldus worden uitgelegd dat de koper en de verkoper worden beschouwd als verbonden personen wanneer, zoals in casu, bij gebreke van documenten (officiële gegevens) die een handelspartnerschap of zeggenschap aantonen, de omstandigheden waaronder de transacties tot stand zijn gekomen, echter, op basis van objectieve aanwijzingen, niet worden gekenmerkt door de uitvoering van economische activiteiten in normale omstandigheden, maar eerder door gevallen waarin (1) er met name sprake is van nauwe handelsbetrekkingen op basis van een groot wederzijds vertrouwen tussen de partijen bij de transactie, of (2) een partij bij de transactie zeggenschap uitoefent over de andere partij of een derde zeggenschap uitoefent over beide partijen bij de transactie?
—

Ten eerste heeft het Gerecht in de punten 125, 183 tot en met 187, 228, 242, 243 en 249 van het bestreden arrest het besluit onjuist uitgelegd door tot de slotsom te komen dat de primaire vaststelling dat sprake is van een voordeel, uitsluitend was gebaseerd op het gebrek aan werknemers en fysieke aanwezigheid bij de hoofdkantoren van ASI en AOE, en dat daarbij niet werd geprobeerd aan te tonen dat de Ierse filialen van ASI en AOE daadwerkelijk functies uitoefenden die rechtvaardigden dat aan die filialen de intellectuele-eigendomslicentie van Apple was toegerekend. De overwegingen 281 tot en met 305 van het besluit bieden een analyse van de functies die zowel de hoofdkantoren als de Ierse filialen uitoefenden om te rechtvaardigen dat de intellectuele-eigendomslicentie van Apple was toegerekend aan de Ierse filialen. Het verzuim van het Gerecht om de structuur en inhoud van het besluit, alsmede de uitleg in de schriftelijke opmerkingen van de Commissie inzake de door de hoofdkantoren en de Ierse filialen uitgeoefende functies, behoorlijk in aanmerking te nemen, vormt een procedurefout. Het feit dat het Gerecht vervolgens in de punten 268 tot en met 283, 286 en 287 van het arrest heeft erkend dat in het besluit, ter rechtvaardiging van de toerekening van de intellectuele-eigendomslicentie van Apple aan de Ierse filialen, de door die filialen uitgeoefende functies zijn onderzocht, maakt dat de motivering van het arrest tegenstrijdig en dus ontoereikend is.
—

indien het van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, het beroep in eerste aanleg ongegrond te verklaren;
1)

Verzetten artikel 7 van richtlijn 2003/88 (1) en artikel 31, lid 2, van het Handvest zich tegen de uitlegging van een nationale regeling zoals § 7, lid 3, BUrIG (Duitse wet inzake het recht op vakantie), die bepaalt dat het recht op nog niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon van een werknemer die in de loop van het vakantiejaar om gezondheidsredenen volledig arbeidsongeschikt is geraakt maar zijn vakantie vóór het begin van zijn arbeidsongeschiktheid in het vakantiejaar — ten minste gedeeltelijk — nog had kunnen opnemen, bij het ononderbroken voortduren van de arbeidsongeschiktheid 15 maanden na afloop van het vakantiejaar ook dan vervalt, wanneer de werkgever de werknemer niet, door hem te wijzen op zijn vakantierechten en hem uit te nodigen deze op te nemen, daadwerkelijk in staat heeft gesteld die vakantierechten uit te oefenen?
4.

Indien de derde vraag ontkennend wordt beantwoord: Dient artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat er sprake is van het onderbrengen in een “speciale inrichting voor bewaring” voor met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen, wanneer een penitentiaire inrichting een gespecialiseerde afdeling inricht als detentiecentrum met het oog op verwijdering en deze afdeling een speciaal terrein met drie gebouwen binnen de omheining gebruikt voor met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen en van deze drie gebouwen één gebouw tijdelijk uitsluitend wordt bezet met gevangenen die een vervangende vrijheidsstraf of een korte vrijheidsstraf uitzitten, waarbij door de penitentiaire inrichting wordt gezorgd voor een scheiding van de met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen en gevangenen, en in het bijzonder elk gebouw over een eigen inrichting beschikt (eigen kleedkamers, eigen ziekenafdeling, eigen sportruimte) en de binnenplaats / het buitenterrein weliswaar vanuit alle gebouwen is te zien, maar voor elk gebouw een eigen met gaashekwerk omheind terrein voor de gedetineerden beschikbaar is en er aldus tussen de gebouwen geen rechtstreekse toegang bestaat?
—

in strijd is met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het beginsel van gelijke behandeling omdat — zonder dat dit objectief gerechtvaardigd is — geen rekening is gehouden met de bijzondere kenmerken van een insulaire lidstaat en zijn markt voor goederenvervoer.
—

Moeten artikel 4, lid 1, punt 1.1, artikel 7, lid 4, en artikel 8, van richtlijn 97/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 mei 1997 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende drukapparatuur (PB 1997, L 181), gelezen in samenhang met bijlage I bij die richtlijn, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen nationale regelingen als vervat in de bestreden punten 1.2.4, P 9.5.6.9 en P 9.5.8.2 van het Griekse technische reglement voor de inpandige aanleg van aardgasinstallaties die onder een druk van ten hoogste 0,5 bar staan, die — om personen te beschermen tegen voornamelijk aardbevingen — de installatie van drukapparatuur (gasleidingen) aan voorwaarden en beperkingen onderwerpen (ventilatieverplichting, verbod van leidingaanleg onder de vloer), wanneer die voorwaarden en beperkingen gelijkelijk van toepassing zijn op leidinginstallaties die, zoals in casu, de CE-markering dragen en volgens de verklaring van de fabrikant veilig gebruikt en geïnstalleerd kunnen worden zonder inachtneming van bedoelde voorwaarden en beperkingen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Holland (Nederland) op 13 oktober 2020 — P tegen Swiss International Air Lines AG

(Zaak C-512/20)

(2020/C 443/15)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Noord-Holland

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: P

Verweerster: Swiss International Air Lines AG

Prejudiciële vraag

Is verordening (EG) nr. 261/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van de verordening (EEG) nr. 295/91, gelet op artikel 15 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake luchtvervoer van 21 juni 1999 (2) en besluiten nr. 1/2006 (3) en nr. 1/2017 (4) van het Comité, in het geval van rechtstreeks aansluitende vluchten, waarbij tussen het vertrek vanuit een luchthaven die gelegen is op het grondgebied van een lidstaat en de aankomst op een luchthaven die gelegen is op het grondgebied van een derde staat met een geplande tussenlanding in Zwitserland en waarbij van toestel wordt gewisseld, ook van toepassing op de vanuit Zwitserland vertrekkende rechtstreeks aansluitende vlucht naar een derde land?

(1) PB 2004, L 46, blz. 1.

(2) PB 2002, L 114, blz. 73.

(3) 2006/727/EG: Besluit nr. 1/2006 van het Comité Luchtvervoer Gemeenschap/Zwitserland van 18 oktober 2006 tot wijziging van de bijlage bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake luchtvervoer (PB 2006, L 298, blz. 23).

(4) Besluit nr. 1/2017 van het Gemengd Comité luchtvervoer Europese Unie/Zwitserland opgericht bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake luchtvervoer van 29 november 2017 tot vervanging van de bijlage bij de Overeenkomst inzake luchtvervoer tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat (PB 2017, L 348, blz. 46).
(2)

dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de motiveringsplicht heeft geschonden door niet te reageren op het middel volgens hetwelk besluit ECB/SSM/2018-FRCAG-75 was vastgesteld in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel, en zelf het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door vast te stellen dat sprake was van een schending van artikel 26, lid 3, van verordening nr. 575/2013, terwijl het uitdrukkelijk erkende dat die bepaling niet duidelijk is;
2)

Moet of kan artikel 168, onder a), van de btw-richtlijn aldus worden uitgelegd dat op grond van deze bepaling het recht op btw-aftrek over een binnen de werkingssfeer van de btw-richtlijn vallende transactie kan worden geweigerd op grond dat de belastingautoriteit heeft geoordeeld dat in een tussen onafhankelijke partijen gesloten transactie de waarde van de door de opsteller van de factuur verrichte dienst (reclame) onevenredig hoog is, aangezien deze dienst zeer duur is en de prijs ervan in vergelijking met een andere dienst of andere soortgelijke diensten buitensporig hoog is?
2.

Moeten artikel 63, lid 1, en artikel 65 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling van een lidstaat inzake de heffing van erfbelasting, die met betrekking tot de berekening van de belasting bepaalt dat schulden ter zake van legitieme porties bij verkrijging van een op het grondgebied van deze lidstaat gelegen onroerend goed niet aftrekbaar zijn wanneer de erflater op het tijdstip van zijn overlijden en de erfgenaam op dit tijdstip hun woonplaats of gewone verblijfplaats in een andere lidstaat hadden, terwijl die schulden volledig in aftrek hadden kunnen worden gebracht van de waarde van de erfrechtelijke verkrijging indien ten minste de erflater of de erfgenaam op het tijdstip van het overlijden van de erflater zijn woonplaats of gewone verblijfplaats in de eerstgenoemde lidstaat had gehad?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 4 september 2020 — Strafzaak tegen M.M.

(Zaak C-414/20 PPU)

(2020/C 390/31)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

M.M.

Prejudiciële vragen

Is een nationale wettelijke regeling volgens welke het Europees aanhoudingsbevel en het nationale besluit op grond waarvan dit is uitgevaardigd, uitsluitend worden vastgesteld door de openbaar aanklager zonder dat de rechter daaraan kan meewerken of vooraf dan wel achteraf toezicht kan uitoefenen, in overeenstemming met artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584?

Is een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd op grond van het besluit tot inbeschuldigingstelling van de gezochte persoon, zonder dat dit besluit betrekking heeft op de inhechtenisneming van deze persoon, in overeenstemming met artikel 8, lid 1, onder c), van kaderbesluit 2002/584?

In geval van een ontkennend antwoord: indien de rechter niet heeft meegewerkt aan de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel, noch de wettigheid ervan heeft getoetst, en het aanhoudingsbevel in kwestie is uitgevaardigd op grond van een nationaal besluit dat niet voorziet in de inhechtenisneming van de gezochte persoon, dat aanhoudingsbevel daadwerkelijk wordt uitgevoerd en de betrokken persoon wordt overgeleverd, moet aan die persoon dan een recht op een doeltreffende voorziening in rechte worden toegekend in het kader van dezelfde strafrechtelijke procedure als die waarin het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd? Impliceert het recht op een doeltreffende voorziening in rechte dat de gezochte persoon in dezelfde positie moet worden geplaatst als die waarin hij zou hebben verkeerd indien de schending niet had plaatsgevonden?
1)

Verzet het Unierecht — met name artikel 63 VWEU en artikel 65 VWEU en de fundamentele beginselen van vrij verkeer, gelijke behandeling en non-discriminatie — zich tegen een nationale bepaling zoals die van artikel 39, lid 2, van de Ley del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas 35/2006 (wet 35/2006 betreffende de inkomstenbelasting van natuurlijke personen) van 28 november 2006, zoals gewijzigd bij artikel 3, wijziging twee, van de Ley 7/2012 (wet 7/2012) van 29 oktober 2012, krachtens welke, indien formeel niet of niet tijdig is voldaan aan de verplichting om door middel van “Formulier 720” aangifte te doen van buitenlandse goederen, rechten en activa, laatstgenoemde goederen, rechten en activa worden aangemerkt als “ongerechtvaardigde vermogenswinsten” die “in alle gevallen” belast moeten worden over het vroegste niet-verjaarde tijdvak, zonder acht te slaan op de verjaringsregels van de Ley General Tributaria 58/2003 (algemene belastingwet 58/2003), tenzij het gaat om “aangegeven inkomsten” of om inkomsten die zijn verworven in tijdvakken waarin de belastingplichtige geen fiscaal resident in Spanje was?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 11 augustus 2020 — B / Udlændingenævnet

(Zaak C-379/20)

(2020/C 348/16)

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: B

Verwerende partij: Udlændingenævnet

Prejudiciële vraag

Staat artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 (1) betreffende de ontwikkeling van de Associatie, dat is gevoegd bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, die op 12 september 1963 te Ankara is ondertekend door de Republiek Turkije enerzijds en de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap anderzijds, en die namens de Gemeenschap is gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG (2) van de Raad van 23 december 1963, in de weg aan de invoering en toepassing van een nieuwe nationale maatregel op grond waarvan gezinshereniging tussen een economisch actieve Turkse staatsburger die wettig in de betrokken lidstaat verblijft en zijn kind dat 15 jaar oud is, afhangt van de voorwaarde dat zeer specifieke redenen, waaronder de eenheid van het gezin en het belang van het kind, voor die hereniging pleiten?

(1) Besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie EEG-Turkije (niet gepubliceerd).

(2) Besluit 64/732/EEG van 23 december 1963 houdende sluiting van de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije (PB 1964, 217, blz. 3685).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona (Spanje) op 11 juni 2020 — HV / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

(Zaak C-258/20)

(2020/C 320/09)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: HV

Verwerende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid (1) aldus worden uitgelegd dat deze zich verzet tegen een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding (artikel 60, lid 4, van de algemene wet op de sociale zekerheid), die voorziet in het recht op een pensioenaanvulling voor vrouwen die ten minste twee biologische of geadopteerde kinderen hebben en die een op premiebetaling berustend ouderdomspensioen ontvangen, terwijl andere vrouwen die zich in dezelfde situatie bevinden en dezelfde uit hun hoedanigheid van vrouw voortvloeiende problemen hebben om zich op de arbeidsmarkt te handhaven, geen recht op een dergelijke aanvulling op het ouderdomspensioen hebben omdat zij vrijwillig vervroegd zijn uitgetreden, voor welke uittredingsregeling wettelijk hogere vereisten inzake premiebetaling gelden dan voor de gewone uittreding, alsook dezelfde of vrijwel dezelfde leeftijdsvereisten?

(1) PB 1979, L 6, blz. 24.
1)

Dient artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (1) aldus te worden uitgelegd dat accijnsgoederen die bestemd zijn om te worden gebruikt in het kader van diplomatieke en consulaire betrekkingen, vrijgesteld zijn van de betaling van accijns op voorwaarde dat is voorzien in de betaling van deze goederen met niet-contante middelen, dat de betaling feitelijk heeft plaatsgevonden en dat de daadwerkelijke ontvangers van de bedoelde goederen de betaling aan de leverancier hebben verricht?
b)

Hangt het antwoord op deze vraag er met name van af of de journalist al dan niet door deze bron van het marktgerucht op de hoogte is gebracht dan wel of de openbaarmaking van de aanstaande publicatie van het artikel al dan niet nuttig was om van deze bron verduidelijkingen te verkrijgen over de geloofwaardigheid van het gerucht?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 26 juni 2020 — Strafzaak tegen ZX

(Zaak C-282/20)

(2020/C 287/46)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partij in het hoofdgeding

ZX

Prejudiciële vraag

Is een bepaling van nationaal recht, te weten artikel 248, lid 3, van de Nakazatelno protsesualen kodeks (wetboek van strafvordering) van de Republiek Bulgarije, die inhoudt dat er na de eerste terechtzitting in een strafprocedure (voorbereidende terechtzitting) geen procedurele regeling bestaat op grond waarvan een inhoudelijke dubbelzinnigheid en onvolledigheid van de tenlastelegging, die schending van het recht van de verdachte op informatie over de beschuldiging oplevert, zou kunnen worden hersteld, verenigbaar met artikel 6, lid 3, van richtlijn 2012/13/EU (1) en met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord: is aan bovengenoemde bepalingen en artikel 47 van het Handvest voldaan wanneer de nationale bepalingen inzake de wijziging van de tenlastelegging aldus worden uitgelegd dat de openbare aanklager deze inhoudelijke dubbelzinnigheid en onvolledigheid van de tenlastelegging ter terechtzitting op zodanige wijze kan herstellen dat het recht van de verdachte op informatie over de beschuldiging daadwerkelijk en doeltreffend wordt geëerbiedigd, of is aan diezelfde bepalingen voldaan wanneer het nationale verbod om de gerechtelijke procedure te beëindigen en de zaak terug te verwijzen naar de openbare aanklager teneinde een nieuwe tenlastelegging op te stellen buiten toepassing wordt gelaten?

(1) Richtlijn 2012/13/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1).
2)

Indien de eerste prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord, moet het begrip “ruw” in de zin van onderverdeling 1521 9091 van de gecombineerde nomenclatuur dan aldus worden uitgelegd dat bijenwas, die in het land van uitvoer is gesmolten en daarbij langs mechanische weg slechts deels van onzuiverheden is ontdaan, in deze onderverdeling moet worden ingedeeld?