15

Daarop heeft de Helsingin hovioikeus de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Dient artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 aldus te worden uitgelegd dat met ‚in het gegeven geval [...] die handeling te bestrijden’ wordt bedoeld dat de handeling, rekening houdend met alle omstandigheden van het geval, niet kan worden bestreden? 2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord en indien degene tot wie een dergelijke vordering is gericht, zich beroept op een bepaling van het recht in de zin van artikel 13, eerste streepje, van deze verordening, op grond waarvan de betaling van een opeisbare schuld slechts kan worden vernietigd onder de daarin bepaalde omstandigheden, die niet zijn genoemd in de vordering die is ingesteld op basis van het recht van de staat waar de insolventieprocedure is geopend, a) zijn er dan gronden die eraan in de weg staan om artikel 13 van deze verordening aldus uit te leggen dat de betwistende partij, eenmaal op de hoogte van die bepaling, zich moet beroepen op die omstandigheden, indien hij volgens het nationale recht van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend, alle omstandigheden die de grondslag vormen van de vordering, moet aanvoeren, of b) moet degene tot wie een dergelijke vordering is gericht, dan aantonen dat deze omstandigheden zich in het gegeven geval niet voordeden en vernietiging volgens de betrokken bepaling derhalve niet mogelijk is, zonder dat de partij die vernietiging vordert, zich afzonderlijk op die omstandigheden hoeft te beroepen? 3) Dient, ongeacht het antwoord op de tweede vraag, onder a), dit artikel 13 aldus te worden uitgelegd dat a) op degene tot wie een dergelijke vordering is gericht, de bewijslast rust dat de in de bepaling bedoelde omstandigheden zich in het concrete geval niet voordoen, of b) de bewijslast betreffende het bestaan van deze omstandigheden kan worden vastgesteld aan de hand van het op de handeling toepasselijke recht, dat het recht is van een andere lidstaat dan de lidstaat waar de procedure is geopend, en dat de bewijslast oplegt aan degene die vernietiging vordert, of c) dit artikel ook aldus kan worden uitgelegd dat dit bewijslastvraagstuk wordt beheerst door de nationale bepalingen van de forumstaat? 4) Dient ditzelfde artikel 13 aldus te worden uitgelegd dat de zinsnede ‚in het gegeven geval niet voorziet in de mogelijkheid om die handeling te bestrijden’ niet alleen betrekking heeft op de insolventiebepalingen van het op de handeling toepasselijke recht, maar ook op de bepalingen en algemene beginselen van het op de handeling toepasselijke recht? 5) Indien de vierde vraag bevestigend wordt beantwoord: a) dient artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 dan aldus te worden uitgelegd dat degene tot wie de vordering tot vernietiging is gericht, moet aantonen dat het recht in de zin van artikel 13 geen bepalingen of algemene of andere beginselen bevat, op basis waarvan onder de aangevoerde omstandigheden vernietiging mogelijk zou zijn, en b) kan een rechterlijke instantie op grond van dat artikel 13, wanneer zij meent dat de verwerende partij ter zake voldoende toelichting heeft verstrekt, van de andere partij bewijs verlangen van een bepaling of beginsel van het insolventierecht of van het op de handeling toepasselijke algemene recht van een andere lidstaat dan de lidstaat waar de procedure is geopend in de zin van artikel 13, op grond waarvan vernietiging niettemin mogelijk zou zijn?”