Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren

(Art. 230 EG en 256, vierde alinea, EG; verordening nr. 2988/74 van de Raad, art. 5, lid 1, sub a)

Samenvatting

Handelingen waarbij de Commissie een onderneming gelast om het saldo van een boete wegens inbreuk op de mededingingsregels te betalen en haar ermee bedreigt gebruik te maken van de door haar verleende bankgarantie, dienen te worden beschouwd als een aanmaning om de beschikking waarmee de boete werd opgelegd, uit te voeren. Worden zij als zodanig beschouwd, dan speelt het geen rol of zij vóór of na een eventuele verjaring zijn verricht, aangezien zij niet kunnen worden geacht bindende rechtsgevolgen in het leven te hebben geroepen welke de belangen van de gesanctioneerde onderneming kunnen aantasten, omdat zij in feite niet meer dan de voorbereiding van louter uitvoerende handelingen vormen. Hieruit vloeit voort dat dergelijke handelingen niet kunnen worden aangemerkt als handelingen die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring.

Wanneer de Commissie met deze handelingen bovendien aanvaardt dat de rente ophoudt te lopen op een tijdstip na het arrest van het Hof waarmee de sanctie werd bevestigd, wordt deze uitlegging niet ontkracht door het gebruik van het woord „beschikking” in artikel 5, lid 1, sub a, van verordening nr. 2988/74 inzake de verjaring van het recht van vervolging en van tenuitvoerlegging op het gebied van het mededingingsrecht, volgens hetwelk de verjaring van het recht van tenuitvoerlegging wordt gestuit „door de kennisgeving van een beschikking waarbij het oorspronkelijke bedrag van de geldboete, de sanctie of de dwangsom wordt gewijzigd of een daartoe strekkend verzoek wordt afgewezen”. Zelfs al zou een beschikking in de zin van deze bepaling in alle omstandigheden een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 230 EG vormen, de Commissie heeft de gesanctioneerde onderneming met genoemde handelingen niet kennis gegeven van een beschikking „waarbij het oorspronkelijke bedrag van de geldboete, de sanctie of de dwangsom wordt gewijzigd” in de zin van de eerstgenoemde bepaling.

Overigens kan niet worden aangenomen dat het feit alleen dat de Commissie aanvaardt dat de rente ophoudt te lopen op een tijdstip na het arrest van het Hof waarmee de sanctie werd bevestigd, van een handeling die niet voor beroep vatbaar is, een voor beroep vatbare handeling kan maken. Deze omstandigheid kan op zich – ten opzichte van de uit de beschikking waarmee de sanctie werd opgelegd, voortvloeiende situatie – immers geen bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de gesanctioneerde onderneming kunnen aantasten.

Tegen deze uitlegging kan evenmin met succes worden aangevoerd het argument dat er sprake is van een juridische leemte indien de litigieuze handelingen niet voor beroep vatbaar zouden zijn op grond van artikel 230 EG. De gedwongen tenuitvoerlegging van een beschikking van de Commissie waarbij een persoon een geldelijke verplichting wordt opgelegd, wordt immers geregeld door artikel 256 EG, dat in de vierde alinea bepalingen bevat die een effectieve rechterlijke bescherming waarborgen. Een en ander neemt hoe dan ook niet weg dat, ofschoon de voor ontvankelijkheid van het beroep tot nietigverklaring geldende voorwaarde van bindende rechtsgevolgen die de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat diens rechtspositie aanmerkelijk wordt gewijzigd, moet worden uitgelegd tegen de achtergrond van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, deze uitlegging die voorwaarde niet tot een dode letter mag maken, omdat anders de door het EG-Verdrag aan de gemeenschapsrechter verleende bevoegdheden zouden worden overschreden.

(cf. punten 28‑33)