ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat wanneer er sprake is van meerdere vermeende veroorzakers van gestelde schade aan in de lidstaat van de aangezochte rechterlijke instantie beschermde vermogensrechten die aan het auteursrecht zijn verbonden, de rechterlijke instantie van een rechtsgebied waar de voor haar opgeroepen vermeende veroorzaker niet heeft gehandeld, krachtens deze bepaling niet bevoegd kan zijn op basis van de plaats van de schade veroorzakende gebeurtenis, maar wel op basis van de plaats waar de gestelde schade intreedt, als deze kan intreden in het rechtsgebied van de aangezochte rechterlijke instantie. In laatstbedoelde hypothese mag die rechterlijke instantie slechts uitspraak doen over de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van haar lidstaat.

De uitdrukking „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen” in artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 doelt immers zowel op de plaats waar de schade is ingetreden als op de plaats van de gebeurtenis die deze schade heeft veroorzaakt, zodat de verweerder naar keuze van de eiser voor de rechter van de ene dan wel van de andere plaats kan worden opgeroepen.

In omstandigheden waarin slechts één van meerdere vermeende veroorzakers van de gestelde schade is opgeroepen voor een rechterlijke instantie van het rechtsgebied waar hij niet heeft gehandeld, kan niet worden aangenomen dat de schade veroorzakende gebeurtenis zich heeft voorgedaan in het rechtsgebied van die rechterlijke instantie in de zin van artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001.

Daarentegen kan de rechterlijke instantie waarbij een vordering tot vaststelling van schending van een aan het auteursrecht verbonden vermogensrecht aanhangig is gemaakt, op basis van de plaats waar de schade is ingetreden bevoegd zijn om kennis te nemen van een vordering inzake onrechtmatige daad wanneer de lidstaat op het grondgebied waarvan die rechter zich bevindt de door de eiser ingeroepen vermogensrechten beschermt en de gestelde schade in het rechtsgebied van de aangezochte rechterlijke instantie kan intreden.

Voor zover echter de door de lidstaat van de aangezochte rechterlijke instantie verleende bescherming alleen geldt voor het grondgebied van die lidstaat, mag de rechterlijke instantie die is aangezocht op basis van de plaats waar de schade is ingetreden, slechts uitspraak doen over de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van die lidstaat.

(cf. punten 27, 31, 35, 38, 40 en dictum)
1)

Door bij artikel 4, lid 9, van legge nr. 223 – Norme in materia di cassa integrazione, mobilita’, trattamenti di disoccupazione, attuazione di direttive della Comunita’ europea, avviamento al lavoro ed altre disposizioni in materia di mercato del lavoro (wet nr. 223 betreffende voorschriften op het gebied van technische werkloosheid, mobiliteit, werkloosheidsuitkeringen, tenuitvoerlegging van gemeenschapsrichtlijnen, arbeidsbemiddeling en andere bepalingen inzake de arbeidsmarkt) van 23 juli 1991 de categorie van „dirigenti” uit te sluiten van de werkingssfeer van de in artikel 2 van richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag bedoelde procedure, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 1, leden 1 en 2, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Uit artikel 267 VWEU blijkt dat een prejudiciële procedure slechts kan worden ingeleid indien voor de nationale rechterlijke instantie een geding aanhangig is in het kader waarvan deze een beslissing moet geven waarbij rekening kan worden gehouden met het prejudiciële arrest. Indien de verwijzende rechterlijke instantie het Hof meedeelt dat de aan haar voorgelegde zaak nog steeds aanhangig is, is een dergelijke mededeling voor het Hof bindend en kan zij door partijen in het hoofdgeding niet in twijfel worden getrokken.

Bovendien ligt, wanneer tegen de verwijzingsbeslissing hoger beroep is ingesteld, overeenkomstig artikel 267 VWEU de verantwoordelijkheid voor de beoordeling van de relevantie en de noodzaak van de prejudiciële vraag in beginsel uitsluitend bij de rechterlijke instantie die de prejudiciële verwijzing gelast, onder voorbehoud van de beperkte toetsing door het Hof. Derhalve staat het aan die rechterlijke instantie om de consequenties te trekken uit een arrest in hoger beroep tegen de beslissing waarbij de prejudiciële verwijzing is gelast, en met name om te beslissen of haar verzoek om een prejudiciële beslissing moet worden gehandhaafd, gewijzigd dan wel ingetrokken. Daaruit volgt dat het Hof zich, ook omwille van de duidelijkheid en de rechtszekerheid, gebonden moet achten aan de beslissing waarbij de prejudiciële verwijzing is gelast, zolang deze niet is ingetrokken of gewijzigd door de rechterlijke instantie die haar heeft genomen, en dat alleen laatstbedoelde rechterlijke instantie over een dergelijke intrekking of wijziging kan beslissen. Slechts indien de rechterlijke instantie in hoger beroep overeenkomstig het toepasselijke nationale procesrecht zou beslissen om de weigering van de verwijzende rechterlijke instantie om kennis te nemen van het feit dat de verzoekende partij in het hoofdgeding afstand van instantie heeft gedaan, te vernietigen en de intrekking van het door de verwijzende rechterlijke instantie ingediende prejudiciële verzoek te gelasten, zou het Hof kunnen overwegen om consequenties te trekken uit die beslissing, en de zaak eventueel te schrappen van de rol van het Hof, na in voorkomend geval de opmerkingen van de verwijzende rechterlijke instantie hierover te hebben ingewonnen.

(cf. punten 28, 30‑33)
Artikel 49 VWEU kan niet worden toegepast op activiteiten die geen enkel aanknopingspunt hebben met een van de situaties waarop het Unierecht ziet, en waarvan alle relevante elementen geheel in de interne sfeer van één enkele lidstaat liggen. Het is juist dat zelfs in een zuiver nationale situatie een antwoord op vragen over de fundamentele vrijheden van het Unierecht voor de verwijzende rechter toch nuttig zou kunnen zijn, met name wanneer het nationale recht hem voorschrijft dat aan een nationale burger dezelfde rechten toekomen als een burger van een andere lidstaat in dezelfde situatie aan het Unierecht kan ontlenen.

Een staatsburger van een andere lidstaat die zich in dezelfde situatie als een nationale staatsburger bevindt, reeds in de betrokken lidstaat is gevestigd en beschikt over een vergunning om de activiteit van verhuur van auto’s met chauffeur uit te oefenen vanuit een bepaalde gemeente, en die niet het voornemen heeft om zich elders te vestigen, maar slechts beoogt bepaalde voorwaarden van de hem reeds verleende vergunning buiten toepassing te laten verklaren, zou reeds per hypothese duurzaam een economische activiteit uitoefenen vanuit een vestiging op het grondgebied van de betrokken lidstaat. In die omstandigheden blijkt dat de uitlegging van artikel 49 VWEU betreffende de vrijheid van vestiging niet relevant is.

(cf. punten 43‑47, 49‑51 en dictum)
Aangezien de in artikel 6 van richtlijn 2005/29 genoemde misleidende handelspraktijken een specifieke categorie van de in artikel 5, lid 2, van die richtlijn bedoelde oneerlijke handelspraktijken vormen, moeten zij noodzakelijkerwijze alle wezenlijke kenmerken van een dergelijke oneerlijke praktijk vertonen en bijgevolg het kenmerk dat de praktijk het economische gedrag van de consument wezenlijk kan verstoren.

Een handelspraktijk moet worden aangemerkt als „misleidend” in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2005/29 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt, wanneer die praktijk ten eerste gepaard gaat met onjuiste informatie of de gemiddelde consument kan bedriegen en ten tweede van dien aard is dat zij de consument ertoe kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.

Artikel 2, sub k, van richtlijn 2005/29 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „besluit over een transactie” alle besluiten vallen die rechtstreeks verband houden met het besluit om een product al dan niet te kopen.

In dat verband is het begrip „besluit over een transactie” in de zin van artikel 2, sub k, van richtlijn 2005/29 ruim gedefinieerd.

Voor zover de handelspraktijk informatie betrekking heeft op de beschikbaarheid van een product dat gedurende een bepaalde periode tegen een voordelige prijs wordt aangeboden, kunnen de voorbereidende handelingen van de eventuele aankoop van een product, zoals de verplaatsing van de consument naar de winkel of het feit dat hij die winkel binnengaat, namelijk worden aangemerkt als besluiten over een transactie in de zin van genoemde richtlijn.

(cf. punten 35, 36, 38 en dictum)
Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling die verlangt dat hogeronderwijsinstellingen waarbij studenten zich wensen in te schrijven die een door het Europees Sociaal Fonds medegefinancierde regionale studiebeurs aanvragen, bewijzen dat zij over tien jaar ervaring beschikken, voor zover het gaat om andere instellingen dan de door het nationale recht erkende universiteiten of de instellingen die officieel erkende masterdiploma’s uitreiken.

Een dergelijke regeling, die de voorwaarde van tien jaar ervaring uitsluitend stelt voor instellingen waarvan de masterdiploma’s niet officieel zijn erkend, biedt namelijk de mogelijkheid – zonder te ver te gaan – erop toe te zien dat dergelijke instellingen aantonen over een voldoende lange ervaring te beschikken op grond waarvan, bij ontbreken van overheidstoezicht en officiële erkenning, mag worden aangenomen dat zij onderwijs van dezelfde kwaliteit aanbieden als dat van de door het nationale recht erkende universiteiten en de instellingen waarvan de masterdiploma’s officieel zijn erkend.

(cf. punten 28, 30 en dictum)
Zaak C‑66/12

Raad van de Europese Unie

tegen

Europese Commissie

„Jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie — Ambtenarenstatuut — Beroep tot nietigverklaring — Mededeling COM(2011) 829 definitief — Voorstel COM(2011) 820 definitief — Beroep wegens nalaten — Indiening van voorstellen op grond van artikel 10 van bijlage XI bij Ambtenarenstatuut — Nalaten van de Commissie — Beroep dat zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 november 2013

Gerechtelijke procedure – Beroep inzake aanpassing van bezoldigingen en pensioenen van ambtenaren – Arrest in verknochte zaak – Beroep dat zonder voorwerp is geraakt – Afdoening zonder beslissing

(Art. 263 VWEU; Ambtenarenstatuut, bijlage XI, art. 3 en 10)

Een beroep betreffende de aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie voor een bepaald jaar raakt zonder voorwerp en kan derhalve zonder beslissing worden afgedaan, wanneer het Hof in een sterk verknochte zaak uitspraak heeft gedaan over de verdeling van de rollen tussen de instellingen, meer bepaald over het bepalen van de rechtsgrondslag voor die aanpassing en het inleiden van de procedure op grond van de uitzonderingsclausule in artikel 10 van bijlage XI bij het Ambtenarenstatuut.

(cf. punten 20‑22)

Zaak C‑66/12

Raad van de Europese Unie

tegen

Europese Commissie

„Jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie — Ambtenarenstatuut — Beroep tot nietigverklaring — Mededeling COM(2011) 829 definitief — Voorstel COM(2011) 820 definitief — Beroep wegens nalaten — Indiening van voorstellen op grond van artikel 10 van bijlage XI bij Ambtenarenstatuut — Nalaten van de Commissie — Beroep dat zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 november 2013

Gerechtelijke procedure — Beroep inzake aanpassing van bezoldigingen en pensioenen van ambtenaren — Arrest in verknochte zaak — Beroep dat zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing

(Art. 263 VWEU; Ambtenarenstatuut, bijlage XI, art. 3 en 10)

Een beroep betreffende de aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie voor een bepaald jaar raakt zonder voorwerp en kan derhalve zonder beslissing worden afgedaan, wanneer het Hof in een sterk verknochte zaak uitspraak heeft gedaan over de verdeling van de rollen tussen de instellingen, meer bepaald over het bepalen van de rechtsgrondslag voor die aanpassing en het inleiden van de procedure op grond van de uitzonderingsclausule in artikel 10 van bijlage XI bij het Ambtenarenstatuut.

(cf. punten 20‑22)
Om volle werking te geven aan het beginsel van wilsautonomie van de contractspartijen, dat de hoeksteen is van het Verdrag van Rome van 19 juni 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst en dat in verordening nr. 593/2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst is overgenomen, moet er voor gezorgd worden dat de vrije keuze van deze partijen ter zake van het in het kader van hun contractuele relatie toepasselijke recht wordt geëerbiedigd overeenkomstig artikel 3, lid 1, van het Verdrag van Rome, zodat de uitzondering die wordt gevormd door „bepalingen van bijzonder dwingend recht” in de zin van de wettelijke regeling van de betrokken lidstaat, zoals bedoeld in artikel 7, lid 2, van dit verdrag, strikt moet worden uitgelegd.

In dit verband heeft de kwalificatie door een lidstaat van nationale bepalingen als wetten van politie en veiligheid betrekking op bepalingen aan de inachtneming waarvan zoveel belang wordt gehecht voor de handhaving van de politieke, sociale of economische organisatie van de betrokken lidstaat, dat zij moeten worden nageleefd door eenieder die zich op het nationale grondgebied van deze lidstaat bevindt, of voor elke daarin gesitueerde rechtsbetrekking gelden. Het staat dus aan de nationale rechter om in het kader van zijn beoordeling of de bepalingen van het nationaal recht die hij in de plaats wil stellen van het uitdrukkelijk door de contractspartijen gekozen recht, „bepalingen van bijzonder dwingend recht” zijn, niet alleen rekening te houden met de precieze bewoordingen van deze bepalingen, maar ook met de algemene opzet van en alle omstandigheden waarin deze bepalingen zijn vastgesteld, om daaruit te kunnen afleiden of zij bepalingen van dwingend recht zijn, voor zover blijkt dat de nationale wetgever deze bepalingen heeft vastgesteld om een belang te beschermen dat voor de betrokken lidstaat fundamenteel is.

(cf. punten 47, 49, 50)
Artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk bepaalt dat het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) geen rekening hoeft te houden met feiten en bewijzen die partijen niet tijdig hebben aangevoerd. Uit de bewoordingen van deze bepaling volgt dat partijen, in de regel en behoudens andersluidende bepaling, nog feiten en bewijzen kunnen aandragen na afloop van de termijnen die daarvoor zijn bepaald in verordening nr. 40/94, en dat het het Bureau geenszins verboden is om rekening te houden met feiten of bewijzen die niet tijdig zijn aangevoerd of overgelegd. Aangezien deze bepaling preciseert dat het Bureau in een dergelijk geval geen rekening „hoeft” te houden met dergelijke feiten en bewijzen, beschikt het Bureau immers over een ruime beoordelingsvrijheid om te beslissen of het daarmee rekening houdt, op voorwaarde dat het zijn beslissing op dat punt motiveert.

De eerste alinea van regel 50, lid 1, van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 formuleert weliswaar het beginsel dat de bepalingen die de procedure regelen bij behandeling door de instantie die de beslissing heeft genomen waartegen beroep wordt ingesteld, van overeenkomstige toepassing zijn op de beroepsprocedure, maar de derde alinea van dezelfde bepaling vormt een bijzondere regel waarbij wordt afgeweken van dat beginsel. Deze bijzondere regel is eigen aan de procedure van beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling en preciseert de regeling, voor de kamer van beroep, inzake de feiten en bewijzen die na het verstrijken van de in eerste instantie vastgestelde termijnen zijn aangevoerd of overgelegd. Regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 moet dus, wat dit specifieke aspect van de procedure van beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling betreft, worden toegepast in de plaats van de bepalingen betreffende de procedure voor de oppositieafdeling, waartoe regel 20, lid 1, van verordening nr. 2868/95 behoort.

Regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 bepaalt dat, wanneer het beroep wordt ingesteld tegen een beslissing van een oppositieafdeling, de kamer van beroep het onderzoek van het beroep beperkt tot feiten en bewijsstukken die binnen de door de oppositieafdeling vastgestelde termijnen zijn aangedragen, tenzij zij van oordeel is dat ingevolge artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 rekening moet worden gehouden met nieuwe of aanvullende feiten en bewijsstukken. Verordening nr. 2868/95 bepaalt dus uitdrukkelijk dat de kamer van beroep bij het onderzoek van een beroep tegen een beslissing van een oppositieafdeling beschikt over de beoordelingsvrijheid die voortvloeit uit regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 en artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 teneinde te beslissen of rekening dient te worden gehouden met nieuwe of aanvullende feiten en bewijzen die niet binnen de door de oppositieafdeling vastgestelde termijn werden aangedragen.

(cf. points 21‑23, 28, 29, 31, 32)
Artikel 12 van richtlijn 2002/20 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat krachtens welke ondernemingen die een elektronische-communicatiedienst of -netwerk aanbieden een bijdrage zijn verschuldigd ter dekking van alle kosten van de nationale regelgevende instantie die niet door de staat worden gedragen, waarvan het bedrag afhangt van de inkomsten van deze ondernemingen, mits die bijdrage uitsluitend bestemd is om de kosten te dekken van de werkzaamheden die in lid 1, sub a, van die bepaling zijn genoemd, mits het totaal van de inkomsten uit die bijdrage niet méér bedraagt dan het totaal van de kosten die met deze werkzaamheden samenhangen en mits deze bijdrage objectief, transparant en evenredig over de ondernemingen wordt verdeeld. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dit het geval is.

(cf. punt 43 en dictum)
De artikelen 1, sub u‑i, en 4, lid 1, sub h, van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, moeten aldus worden uitgelegd dat een ouderschapsverloftoelage die wordt toegekend op grond van een wettelijk omschreven situatie en zonder individuele en discretionaire beoordeling van de persoonlijke behoeften, een gezinsbijslag in de zin van deze verordening vormt.

In de eerste plaats kan een dergelijke toelage immers niet als beloning in de zin van artikel 157 VWEU worden beschouwd aangezien, enerzijds, de werknemer zich in een situatie bevindt die wordt gekenmerkt door de opschorting van zijn arbeidsovereenkomst, en anderzijds, niet blijkt dat deze toelage, zij het indirect, door de werkgever zelf wordt betaald.

In de tweede plaats vormt een dergelijke toelage ook geen aan werkloosheidsuitkeringen verwant vervangend inkomen aangezien de persoon die er recht op heeft, zijn betrekking niet is kwijtgeraakt, maar alleen heeft beslist om zijn arbeidsbetrekking tijdelijk op te schorten.

In de derde plaats hebben gezinsbijslagen tot doel om werknemers met gezinslasten een sociale handreiking te bieden door de samenleving in die lasten te doen delen. In dit verband moet de uitdrukking bestrijding van de gezinslasten in artikel 1, sub u‑i van verordening nr. 1408/71 aldus worden uitgelegd dat zij met name ziet op een overheidsbijdrage aan het gezinsbudget ter verlichting van de lasten die voortvloeien uit het onderhoud van kinderen. Uitkeringen bij loopbaanonderbreking die, onder bepaalde voorwaarden, worden toegekend aan werknemers die hun loopbaan onderbreken in het kader van ouderschapsverlof, zijn een soort van uitkering die analoog is aan de ouderschapsverloftoelage en moeten worden gelijkgesteld met een gezinsbijslag.

(cf. punten 41‑44, 49, 51‑55, 58‑60 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgeving – Telecommunicatiesector – Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten – Vergunning – Richtlijn 2002/20 – Recht, „accijns” genoemd, dat van toepassing is op aanbieders van mobieletelefoniediensten – Bedrag gebaseerd op percentage van betalingen die zij van gebruikers van deze diensten ontvangen – Toelaatbaarheid – Voorwaarden – Toetsing door verwijzende rechterlijke instantie

(Richtlijn 2002/20 van het Europees Parlement en de Raad, art. 12)

Samenvatting

Artikel 12 van richtlijn 2002/20 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan de regeling van een lidstaat op grond waarvan de operatoren die mobieletelefoniediensten aanbieden, een recht – „accijns” genoemd – zijn verschuldigd ten belope van een percentage van de betalingen die zij van de gebruikers van deze diensten ontvangen, op voorwaarde dat het belastbare feit waarop dat recht is gebaseerd, geen verband houdt met de algemene machtigingsprocedure ter verkrijging van toegang tot de markt voor elektronischecommunicatiediensten, maar met het gebruik van door de operatoren aangeboden mobieletelefoniediensten en dit recht uiteindelijk door de gebruiker van deze diensten wordt betaald. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dat het geval is.

(cf. punt 29 en dictum)
Richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „levering van goederen” in de zin van deze richtlijn en het bewijs dat een goederenlevering daadwerkelijk is verricht, voor de uitoefening van het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde geen verband houden met de vorm waarin een eigendomsrecht over de betrokken goederen is verkregen. Het is de taak van de verwijzende rechterlijke instantie om overeenkomstig de nationale bewijsregels een globale beoordeling te verrichten van alle gegevens en feiten van het te beslechten geding teneinde uit te maken of de goederenleveringen daadwerkelijk zijn verricht en of, in voorkomend geval, daarvoor een recht op aftrek kan worden uitgeoefend.

(cf. punt 43, dictum 1)