ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18.

Hiertegen heeft de Kennemer beroep in cassatie ingesteld bij de Hoge Raad, die de behandeling van de zaak heeft geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen heeft voorgelegd: „1) a) Dient, wanneer vastgesteld moet worden of een instelling een winstoogmerk heeft, als bedoeld in artikel 13, A, lid 1, sub m, van de Zesde richtlijn, uitsluitend gelet te worden op de resultaten van de in deze bepaling bedoelde diensten of moeten de resultaten van andere prestaties, die de instelling daarnaast verricht, mede in ogenschouw worden genomen? b) Dienen, ingeval ten aanzien van het winstoogmerk uitsluitend gelet moet worden op de door de instelling verrichte diensten als bedoeld in artikel 13, A, lid 1, sub m, van de Zesde richtlijn en niet op het totale resultaat van de instelling, uitsluitend de direct door die diensten opgeroepen kosten in ogenschouw genomen te worden dan wel mede een deel van de andere kosten van de instelling? 2) a) Is er een rechtstreeks verband — zoals bedoeld in onder meer het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 8 maart 1988, 102/86 (Apple and Pear Development Council, Jurispr. blz. 1443) — aanwezig met betrekking tot de contributies van een vereniging die haar leden krachtens haar statutaire doel in de gelegenheid stelt tot het in verenigingsverband beoefenen van een sport, en, indien het antwoord op deze vraag ontkennend is, is de vereniging dan slechts in zoverre als belastingplichtige in de zin van artikel 4, lid 1, van de Zesde richtlijn aan te merken, zo zij tevens prestaties verricht waarvoor zij wél rechtstreekse tegenprestaties ontvangt? b) Dient, ook indien er geen rechtstreeks verband bestaat tussen de onderscheidene prestaties van de vereniging jegens haar leden en de door die leden betaalde contributie, tot de voor het vaststellen van het in de eerste vraag bedoelde winstoogmerk in aanmerking te nemen inkomsten van een instelling in de vorm van een vereniging mede gerekend te worden het totaal van de jaarlijkse contributies van de leden aan wie de vereniging krachtens de statuten gelegenheid geeft tot de beoefening van sport? 3) Rechtvaardigt de omstandigheid dat een instelling door haar systematisch beoogde overschotten aanwendt ten dienste van haar prestaties, bestaande uit het gelegenheid geven tot de beoefening van een tak van sport, als bedoeld in artikel 13, A, lid 1, sub m, van de Zesde richtlijn, de gevolgtrekking dat zij geen winst beoogt in de zin van deze bepaling? Of is voor zodanige gevolgtrekking slechts plaats indien sprake is van incidentele, niet systematisch nagestreefde exploitatieoverschotten, welke in de genoemde zin worden aangewend? Dient bij het beantwoorden van deze vragen mede gelet te worden op het bepaalde in artikel 13, A, lid 2, eerste gedachtestreepje, van de Zesde richtlijn, en zo ja in welke zin moet deze bepaling dan worden uitgelegd; meer in het bijzonder: moet in het tweede gedeelte van deze bepaling tussen ‚wel’ en ‚winst’ gelezen worden ‚systematisch’, dan wel ‚doch slechts incidenteel’?”
Conclusie van advocaat-generaal Alber van 25 oktober 2001. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groot-Hertogdom Luxemburg. - Niet-nakoming - Onvolledige omzetting van richtlijn 97/11/EEG. - Zaak C-366/00.



Jurisprudentie 2002 bladzijde I-01749



Conclusie van de advocaat generaal

1. Het beroep van de Commissie betreft de niet-tijdige omzetting van richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (hierna: richtlijn 97/11).

2. Op grond van artikel 3 van richtlijn 97/11 moest deze vóór 14 maart 1999 in nationaal recht worden omgezet. De Commissie heeft het onderhavige beroep ingesteld om te doen vaststellen dat Luxemburg de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door richtlijn 97/11 niet binnen de gestelde termijn om te zetten, subsidiair, door de omzettingsmaatregelen niet aan de Commissie mee te delen.

3. Luxemburg betwist de gestelde niet-nakoming niet. Op 23 november 1999 heeft het bij de Commissie een ontwerpbesluit ingediend. De Commissie achtte dit onvoldoende en heeft Luxemburg daarom in haar met redenen omkleed advies van 26 januari 2000 een termijn van twee maanden gesteld om zijn verplichtingen na te komen. Bij brief van 17 april 2000 heeft Luxemburg aangekondigd dat het groothertogelijk besluit waarmee de richtlijn zou worden omgezet, naar verwachting in de tweede helft van 2000 zou worden vastgesteld.

4. Volgens vaste rechtspraak is een eventuele opheffing van de inbreuk op het Verdrag na het met redenen omkleed advies niet van invloed op de gegrondheid van het beroep. Het voorwerp van het beroep wordt bepaald door het met redenen omklede advies van de Commissie. Ook indien de daarin genoemde inbreuk na het verstrijken van de krachtens artikel 226, tweede alinea, EG gestelde termijn is opgeheven, blijft handhaving van het beroep van belang ter vaststelling van de grondslag van de aansprakelijkheid die ten gevolge van de niet-nakoming op een lidstaat kan rusten jegens andere lidstaten, de Gemeenschap of particulieren.

5. Luxemburg betwist niet, richtlijn 97/11 niet tijdig te hebben omgezet. Het beroep van de Commissie moet dan ook worden toegewezen.

6. Bovendien heeft de Commissie de verwijzing van Luxemburg in de kosten gevorderd. Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voorzover dit is gevorderd.

Conclusie

7. Gelet op het een en ander geef ik het Hof in overweging, te beslissen als volgt:

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te nemen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten.
10.

Ierland erkent, niet te hebben voldaan aan de verplichting om richtlijn 96/82 binnen de gestelde termijn in nationaal recht om te zetten. In de tijdens deze procedure voor het Hof ingediende stukken stelt dit land, dat met de vaststelling op 21 december 2000 van de European Communities (Control of Major Accident Hazards Involving Dangerous Substances) Regulations, 2000 en met de afkondiging op 28 augustus 2000 van de wet, getiteld Planning and Development, 2000, die beide aan de Commissie ter kennis zijn gebracht, de aanpassing van het nationale recht thans is voltooid. Die wet is aangevuld door een besluit van de minister van Milieu van 31 oktober 2000, hoewel bij de indiening van de dupliek nog niet vaststond of deze wettelijke regeling aan de Commissie was toegezonden.
Ik ben van mening dat de Commissie gelijk heeft. Volgens artikel 4, sub a, derde streepje, van verordening nr. 1164/89, in de versie van verordening nr. 1469/94, wordt de steun verleend voor de met hennep ingezaaide oppervlakten die worden geoogst met het doel om de bruikbaarheid van de stengel, in voorkomend geval zonder het zaad, te vergroten, zodat de steun volledig wordt betaald wanneer aan al die vereisten is voldaan, ook al is het hennepzaad niet geoogst.

Na te hebben vastgesteld dat geen van de met hennep ingezaaide oppervlakten aan alle voorwaarden voor verkrijging van EOGFL-steun had voldaan, had de Commissie de financiering van alle uitgaven kunnen weigeren. Dienaangaande is het Hof van oordeel, dat ingevolge de artikelen 2 en 3 van verordening nr. 729/70 de Commissie enkel de bedragen die overeenkomstig de in de verschillende sectoren der landbouwproducten opgestelde regels zijn betaald, ten laste van het EOGFL mag brengen. Indien de gemeenschapsregeling de betaling van steun slechts toestaat op voorwaarde dat aan bepaalde bewijs- of controleformaliteiten is voldaan, is steun die wordt betaald zonder dat aan deze voorwaarden is voldaan, niet in overeenstemming met het gemeenschapsrecht, en kan de desbetreffende uitgave dus niet ten laste van het EOGFL worden gebracht. ( 18 )

Teneinde de strengheid van deze maatregel te verzachten koos de Commissie voor een vermindering van de financiering met 50 %, omdat er ondanks het feit dat de oogst te vroeg plaatsvond sprake was geweest van productie van hennepvezels. Zij gebruikte daarbij het criterium dat de totale steun als componenten enerzijds de vezelproductie en anderzijds de zaadproductie betreft. Doch in geen van haar schriftelijke stukken heeft zij betoogd, dat de regeling ertoe verplicht de vezels en het zaad van dezelfde plant te oogsten, wanneer overigens bekend is, dat een dergelijke activiteit niet economisch rendabel zou zijn.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 12 oktober 2000. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 95/50/EG. - Zaak C-347/99.



Jurisprudentie 2000 bladzijde I-11647



Conclusie van de advocaat generaal

1. In de onderhavige zaak verzoekt de Commissie, dat wordt vastgesteld dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 95/50/EG van de Raad van 6 oktober 1995 betreffende uniforme procedures voor de controle op het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg, of althans door de Commissie niet van deze bepalingen in kennis te stellen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. In zijn verweerschrift betwist Ierland het verzuim niet. Het verklaart enkel, dat de werkzaamheden betreffende een ontwerpregeling tot omzetting van richtlijn 95/50 worden voortgezet, en dat het hoopt dat de implementatieregeling in de nabije toekomst zal worden aangenomen.

Conclusie

3. Bijgevolg geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 95/50/EG van de Raad van 6 oktober 1995 betreffende uniforme procedures voor de controle op het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg, althans door de Commissie niet van deze maatregelen in kennis te stellen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) Ierland te verwijzen in de kosten.
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 12 juni 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek. - Doorhaling. - Zaak C-354/96.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-06007



Conclusie van de advocaat generaal

1 In het onderhavige niet-nakomingsberoep verwijt de Commissie de Italiaanse Republiek, dat zij, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aan te nemen, en/of deze niet aan de Commissie mee te delen, om te voldoen aan richtlijn 91/674/EEG van de Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsondernemingen(1), de krachtens deze richtlijn en het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 Ingevolge artikel-70, lid 1, van de richtlijn moeten de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aannemen om uiterlijk vóór 1 januari 1994 aan deze richtlijn te voldoen, en de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen.

3 Verweerster brengt enkel naar voren, dat bij wet nr. 146 van 22 februari 1994(2) was voorzien in de omzetting in Italiaans recht van de richtlijn binnen een jaar na de inwerkingtreding van deze wet, en dat deze termijn, toen deze niet kon worden gehaald, bij wet nr. 52 van 6 februari 1996(3) is verlengd tot een jaar na de inwerkingtreding van de wet van 1996. Inmiddels zou de procedure voor de omzetting van de richtlijn in de eindfase zijn, aangezien een desbetreffend wetsontwerp reeds aan het parlement zou zijn voorgelegd.

4 Aangezien verweerster derhalve niet bestrijdt, dat de in geding zijnde richtlijn niet binnen de gestelde termijn in nationaal recht is omgezet, behoeft op het door de Commissie opgeworpen middel betreffende de niet-mededeling van de voor omzetting van de richtlijn getroffen maatregelen niet te worden ingegaan.

5 Mitsdien geef ik het Hof in overweging, vast te stellen, dat de Italiaanse Republiek, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aan te nemen om te voldoen aan richtlijn 91/674/EEG van de Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsondernemingen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Voorts geef ik het Hof in overweging, de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

(1) - PB 1991, L 374, blz. 7.

(2) - "Communautaire wet voor 1993."

(3) - "Communautaire wet voor 1994" (sic!).
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 6 maart 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijn 93/38/EEG - Niet-omzetting binnen de gestelde termijn. - Zaak C-311/96.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-02939



Conclusie van de advocaat generaal

1 In de onderhavige niet-nakomingsprocedure verwijt de Commissie de Franse Republiek, dat zij de krachtens richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie(1), inzonderheid artikel 45, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om die richtlijn om te zetten. Subsidiair concludeert zij dat het den Hove behage, vast te stellen dat de Franse Republiek de krachtens genoemde bepalingen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door te verzuimen de Commissie onverwijld van dergelijke maatregelen in kennis te stellen.

2 Artikel 45 van genoemde richtlijn verplicht de Lid-Staten, de nodige maatregelen te treffen om uiterlijk op 1 juli 1994(2) aan deze richtlijn te voldoen, en de Commissie daarvan onverwijld in kennis te stellen.

3 Verweerster betwist niet, dat zij de richtlijn niet binnen de gestelde termijnen in nationaal recht heeft omgezet. Zij wijst er enkel op, dat het ontwerp van de betrokken wet op de agenda van de parlementszitting 1996/1997 staat.

4 Aangezien dus vaststaat, dat de betrokken richtlijn niet tijdig is omgezet, behoeft op de subsidiaire vordering van de Commissie niet meer te worden ingegaan.

5 Mitsdien geef ik in overweging, vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie, de krachtens die richtlijn, inzonderheid artikel 45, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Voorts dient de Franse Republiek in de kosten te worden verwezen.

(1) - PB 1993, L 199, blz. 84.

(2) - Voor Spanje, Portugal en Griekenland gelden volgens artikel 45, lid 2, van de richtlijn echter andere termijnen.
4.

Het gaat er nu om, de toepassingsvoorwaarden en de draagwijdte van artikel 67 van verordening (EEG) nr. 1408/71 ( 3 ) te bepalen, rekening houdend met de voorwaarden voor toekenning van die werkloosheidsbijstand naar Spaans recht in de vorm van een vervolguitkering. De vragen die in het licht van het reeds gewezen arrest moeten worden beantwoord, luiden als volgt: „1) Moet artikel 67, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (in de thans geldende versie), gelet op de daarin geregelde feitelijke situatie, aldus worden uitgelegd, dat voor het verkrijgen van bijstand bij werkloosheid voor personen ouder dan 52 jaar, als geregeld in artikel 215, lid 3, van Real Decreto Legislativo 1/94 van 20 juni 1994 tot goedkeuring van de geconsolideerde versie van de Ley General de la Seguridad Social, rekening moet worden gehouden met krachtens de wettelijke regeling van elke andere lidstaat vervulde tijdvakken van verzekering of van arbeid, voor zover met de desbetreffende bijdragen wordt voldaan aan alle voorwaarden, met uitzondering van de voorwaarde inzake leeftijd, voor het recht op pensioen in een andere lidstaat dan die van het bevoegde orgaan? 2) Indien artikel 67 van verordening (EEG) nr. 1408/71 niet van toepassing is omdat aan een noodzakelijke voorwaarde voor het ontstaan van het ouderdomspensioen moet zijn voldaan, dient artikel 51 EG-Verdrag dan rechtstreeks te worden toegepast en is het bevoegde orgaan dan verplicht, rekening houdend met in een andere lidstaat verworven aanspraken op een ouderdomspensioen, aan te nemen dat aan alle voorwaarden, met uitzondering van de voorwaarde inzake leeftijd, voor het recht op een ouderdomspensioen als vereist in artikel 215 van de geconsolideerde versie van de Ley General de la Seguridad Social is voldaan? 3) Ongeacht of artikel 67 van verordening (EEG) nr. 1408/71 dan wel artikel 51 EG-Verdrag wordt toegepast: indien het bevoegde orgaan verplicht is, rekening te houden met in een andere lidstaat verworven aanspraken op een ouderdomspensioen, voor zover de werknemer hetzij enkel krachtens de nationale regeling hetzij krachtens de communautaire regeling recht op prestaties van het socialezekerheidsstelsel zou hebben gehad, is het dan voor het verkrijgen van bijstand bij werkloosheid voor personen ouder dan 52 jaar voldoende, dat de werknemer enkel met de in een andere lidstaat voldane bijdragen of door samentelling van de in Spanje en in die lidsta(a)t(en) voldane bijdragen voldoet aan de door die of een andere lidstaat vereiste minimumperiode, of moet hij daarentegen voldoen aan de door artikel 161, lid 1, sub b, van de geconsolideerde versie van de Ley General de la Seguridad Social vereiste minimumperioden ? ”
Haar kritiek is voornamelijk gericht tegen de stelling van het Gerecht, dat artikel 85 niet van toepassing is op de verhouding tussen Parker en haar dochtermaatschappijen. Requirantc betoogt, dat het distributiebeleid van Parker tot instandhouding van de nationale markten leidt, wat haar economisch benadeelt. Dit distributiebeleid beperkt haars inziens niet alleen de mededinging bij de verkoop van Parker-produktcn (intrabrand competition), doch heeft ook nadelige gevolgen voor de mededinging tussen Parker-produkten en produkten van andere fabrikanten (interbrand competition). Voorts heeft het Gerecht volgens requirante nagelaten het verbod van artikel 85, lid 1, van het Verdrag in het licht van de artikelen 3, sub c en g, en 2, van het Verdrag uit te leggen. Laatstgenoemd artikel voorziet in de oprichting van een interne markt, waartoe ook de mededingingsregels behoren bij te dragen.

Het feit dat het om maatregelen binnen een economische eenheid gaat, staat in casu niet in de weg aan toepassing van artikel 85 van het Verdrag. Het Gerecht is ten onrechte alleen van het bestaan van een economische eenheid uitgegaan. Voor de niet-toepasselijkheid van artikel 85 geldt immers nog een andere voorwaarde, namelijk dat de ter discussie staande maatregelen de taakverdeling binnen de groep dienen. In het onderhavige geval is dat echter niet zo. Toepassing van artikel 85 is immers geboden, zodra de binnen een groep vastgestelde maatregelen gevolgen voor derden op de markt hebben, wat in casu het geval is.
4.

Ik kan het Hof dus slechts in overweging geven, vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 91/157/EEG van de Raad van 18 maart 1991 inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten, de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Bovendien geef ik in overweging, de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.
Conclusie van advocaat-generaal Léger van 27 juni 1996. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijn 91/414/EEG - Niet-omzetting. - Zaak C-380/95.



Jurisprudentie 1996 bladzijde I-04837



Conclusie van de advocaat generaal

++++

1 In dit krachtens artikel 169 EG-Verdrag ingestelde beroep stelt de Commissie, dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen(1), de krachtens het EG-Verdrag en deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen. Zij verzoekt tevens de Griekse regering in de kosten te verwijzen.

2 Ingevolge artikel 23 van de richtlijn moesten de Lid-Staten uiterlijk op 25 juli 1993 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om aan haar bepalingen te voldoen, en moesten zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen.

3 Omdat zij geen enkele kennisgeving van de Griekse regering had ontvangen, leidde de Commissie bij aanmaningsbrief van 5 oktober 1993 de niet-nakomingsprocedure in. Toen de aanmaningsbrief niet werd beantwoord, bracht zij op 21 september 1994 een met redenen omkleed advies uit. De Griekse regering antwoordde niet op het met redenen omkleed advies en nam niet de nodige maatregelen voor de omzetting van richtlijn 91/414 in nationaal recht. Daarop besloot de Commissie op 27 november 1995 het beroep in te stellen, dat op 5 december 1995 ter griffie van het Hof is ingeschreven.

4 In haar verweerschrift betwist de Griekse regering de verweten niet-nakoming niet. Zij wijst er alleen op, dat een ontwerp-presidentieel besluit om de nationale wetgeving in overeenstemming te brengen met de bepalingen van richtlijn 91/414, reeds door de bevoegde dienst is opgesteld en dat dit ontwerp na afwerking bij de Raad van State zal worden ingediend en vervolgens ter ondertekening aan de president van de Republiek zal worden voorgelegd. Zij hoopt, dat het presidentieel besluit zo spoedig mogelijk kan worden uitgevaardigd.

5 Vaststaat, dat de richtlijn bij afloop van de gestelde termijn nog niet in nationaal recht was omgezet.

6 Mitsdien moet het verzoek van de Commissie, voor zover dit de niet-omzetting binnen de gestelde termijn betreft, worden toegewezen.

7 Ingevolge artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen.

8 Mitsdien geef ik in overweging:

1) vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, de krachtens artikel 23 daarvan op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.

(1) - PB 1991, L 230, blz. 1.
2.

De feiten van het hoofdgeding kunnen als volgt worden samengevat: Kemmler is een Duits advocaat die gedomicilieerd en werkzaam was in Duitsland en tegelijk woonplaats had in België, waar hij als advocaat was ingeschreven bij de balie van Brussel, in welke stad hij in een advocatenkantoor werkzaam was. Blijkens het dossier vorderde het Rijksinstituut voor de sociale verzekeringen der zelfstandigen (hierna: „RSVZ”), verzoekster in het hoofdgeding, van Kemmler 331271 BFR niet-betaalde bijdragen over 1981 en de eerste twee kwartalen van 1982. Verweerder weigerde te betalen, op grond dat hij in diezelfde periode aangesloten was bij de Duitse verplichte socialezekerheidsregeling voor zelfstandigen, wat hij ook bewees.