ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

De artikelen 3 tot en met 5 van richtlijn 93/13 moeten aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter bij zijn beoordeling van het oneerlijke karakter, in de zin van artikel 3, leden 1 en 3, van die richtlijn, van de bedingen van een consumentenkredietovereenkomst alle omstandigheden rond de sluiting van die overeenkomst in aanmerking moet nemen. In dit verband staat het aan die rechter om na te gaan of in de betrokken zaak aan de consument alle gegevens zijn meegedeeld die van invloed kunnen zijn op de omvang van diens verbintenis en op grond waarvan deze met name de totale kosten van zijn lening kan ramen. Een beslissende rol bij die beoordeling spelen, enerzijds, de vraag of de bedingen duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd, zodat een gemiddelde consument, namelijk een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende consument, aan de hand daarvan die kosten kan ramen, en anderzijds, de omstandigheid dat de consumentenkredietovereenkomst niet de gegevens bevat die, gelet op de aard van de goederen of diensten waarop die overeenkomst betrekking heeft, essentieel worden geacht, en in het bijzonder de in artikel 4 van de gewijzigde richtlijn 87/102 voorgeschreven gegevens.
In een niet-nakomingsprocedure is het aan de Commissie om de gestelde niet-nakoming aan te tonen en de feiten en omstandigheden aan te dragen die het Hof nodig heeft om uit te maken of er sprake is van niet-nakoming, en zij kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

Met betrekking tot inzonderheid een beroep betreffende de uitvoering van een nationale regeling dienen bovendien voor het bewijs van niet-nakoming bewijzen te worden overgelegd die specifieker zijn dan die welke gewoonlijk in aanmerking worden genomen in het kader van een beroep wegens niet-nakoming dat uitsluitend tegen de inhoud van een nationale bepaling is gericht, en in deze omstandigheden kan de niet-nakoming alleen worden aangetoond door een voldoende omstandig en gedocumenteerd bewijs van de aan het nationale orgaan verweten praktijk die aan de betrokken lidstaat kan worden toegerekend.

Met betrekking tot een beroep betreffende de toepassing van de bepalingen van richtlijn 2003/88 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd op de organisatie van de arbeidstijd van artsen in opleiding in de betrokken lidstaat en, meer in het bijzonder, betreffende de vraag of dienaangaande sprake is van een met de artikelen 3, 5, 6 en 17, leden 2 en 5, van die richtlijn strijdige praktijk van de nationale autoriteiten, moet het beroep worden verworpen wanneer de Commissie het bestaan van een dergelijke praktijk niet heeft aangetoond.

(cf. punten 22, 23, 51, 52)
Artikel 12, tweede alinea, van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, dat als bijlage bij het VEU, het VWEU en het Euratom-Verdrag is gevoegd, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling, volgens welke met het oog op een eventuele vermindering van een ten behoeve van de territoriale lichamen geheven woonbelasting de door de Unie aan haar ambtenaren en personeelsleden betaalde salarissen, lonen en emolumenten in aanmerking worden genomen voor het bepalen van een bovengrens aan die belasting.

De nationale wettelijke regeling bevat immers geen enkele bepaling die eraan in de weg staat dat ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie vermindering van de woonbelasting krijgen onder dezelfde voorwaarden als die welke gelden voor elke andere daarvoor in aanmerking komende belastingplichtige, te weten dat hun als maatstaf dienend belastbaar inkomen het in de wet bepaalde maximum niet overschrijdt.

De woonbelasting hangt overigens vooral af van de huurwaarde van de woning en ziet niet op de financiële draagkracht van de belastingplichtige of op diens gehele vermogen.

In dit verband is het mechanisme van vermindering van de woonbelasting een sociale maatregel om fiscale huishoudens met geringe inkomsten in staat te stellen, het hoofd te bieden aan de gemeentelijke belastingen. Aanvaarden dat door de Unie betaalde salarissen, lonen en emolumenten op grond artikel 12 van het Protocol niet in aanmerking mogen worden genomen, zou ertoe leiden dat die sociale maatregel wordt vertekend.

(cf. punten 26, 28, 29, 31 en dictum)
Richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (universeledienstrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, moet aldus worden uitgelegd dat de bijzondere tarieven en de financieringsregeling waarin respectievelijk de artikelen 9 en 13, lid 1, onder b), van deze richtlijn voorzien, van toepassing zijn op internetabonnementsdiensten die een internetaansluiting op een vaste locatie vereisen, maar niet op mobielecommunicatiediensten, daaronder begrepen abonnementsdiensten voor mobiel internet.

Zowel het opschrift als de tekst van artikel 4 van deze richtlijn legt de lidstaten immers expliciet de verplichting op om de aansluiting op een vaste locatie op een openbaar communicatienetwerk te verzekeren. Deze verplichting blijkt eveneens uit overweging 8 van deze richtlijn, waarin wordt verklaard dat een fundamentele eis die aan de universele dienst moet worden gesteld, is dat de eindgebruikers op verzoek op een vaste locatie tegen een betaalbare prijs op het openbare telefoonnetwerk worden aangesloten.

De termen „op een vaste locatie” gaan echter niet samen met de term „mobiel”.

Bijgevolg zijn mobielecommunicatiediensten per definitie uitgesloten van het minimumpakket van universele diensten dat is omschreven in hoofdstuk II van richtlijn 2002/22, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, aangezien voor de levering ervan geen toegang tot en aansluiting op een openbaar communicatienetwerk op een vaste locatie vereist is. Abonnementsdiensten voor mobiel internet vallen evenmin onder dit minimumpakket. Internetabonnementsdiensten vallen daarentegen wel onder dit pakket indien de levering ervan een internetaansluiting op een vaste locatie vereist.

Indien mobielecommunicatiediensten, daaronder begrepen abonnementsdiensten voor mobiel internet, op het nationale grondgebied algemeen beschikbaar worden gesteld als „aanvullende verplichte diensten” in de zin van artikel 32 van deze richtlijn, mag de financiering ervan in het kader van het nationale recht niet worden verzekerd door middel van een mechanisme waaraan specifieke ondernemingen moeten deelnemen.

Zoals in overweging 25 van deze richtlijn wordt verklaard, mogen de lidstaten de marktpartijen immers geen financiële bijdragen opleggen voor maatregelen die geen deel uitmaken van universeledienstverplichtingen. Het staat elke lidstaat dus weliswaar vrij bijzondere maatregelen te financieren met inachtneming van het Unierecht, maar daarbij mag geen gebruik worden gemaakt van bijdragen van de marktpartijen.

(cf. punten 34‑37, 42, 43 en dictum)
Op het gebied van de mededinging vloeit uit punt 23, onder b), laatste alinea, van de mededeling betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken voort dat de daarin bedoelde gedeeltelijke immuniteit slechts wordt toegekend indien aan twee voorwaarden is voldaan: de betrokken onderneming is de eerste die feiten bewijst die de Commissie niet eerder bekend waren, en de Commissie kan dankzij die feiten, die een rechtstreeks gevolg hebben voor de zwaarte of de duur van het vermeende kartel, tot nieuwe conclusies over de inbreuk komen.

Het begrip „feiten die de Commissie niet eerder bekend waren”, waarvan sprake is in de eerste voorwaarde, is immers ondubbelzinnig en punt 23, onder b), laatste alinea, van de mededeling inzake medewerking mag derhalve strikt worden uitgelegd, in die zin dat dit punt alleen van toepassing is op gevallen waarin een bij een kartel betrokken onderneming de Commissie nieuwe inlichtingen verstrekt inzake de zwaarte of de duur van de inbreuk, en niet op gevallen waarin de onderneming slechts informatie verstrekt die het bewijs van het bestaan van de inbreuk kan bevestigen.

Die uitlegging van punt 23, onder b), laatste alinea, van deze mededeling is overigens geenszins in strijd met de doelstelling van deze mededeling, aangezien het clementieprogramma aan doeltreffendheid zou inboeten indien de ondernemingen niet meer werden gestimuleerd om als eerste inlichtingen over een kartel aan te brengen bij de Commissie.

Wanneer een onderneming – met het oog op de verkrijging van volledige boete-immuniteit krachtens deze mededeling – als eerste bewijs bij de Commissie aanbrengt dat deze instelling in staat stelt een inbreuk op artikel 101 VWEU vast te stellen, maar nalaat om informatie aan te dragen die aantoont dat de betrokken inbreuk eigenlijk langer heeft geduurd dan uit het aangebrachte bewijs blijkt, vormt dit dus voor elke andere onderneming die aan deze inbreuk heeft deelgenomen, een stimulans om als eerste deze informatie te onthullen, aangezien een dergelijke onthulling kan rechtvaardigen dat hun krachtens punt 23, onder b), laatste alinea, van deze mededeling gedeeltelijke boete-immuniteit wordt toegekend.

Het is juist dat een onderneming die op grond van de mededeling inzake medewerking informatie verstrekt aan de Commissie niet zeker kan zijn dat zij voldoet aan de voorwaarden van punt 23, onder b), laatste alinea, van deze mededeling om in aanmerking te komen voor gedeeltelijke immuniteit, daar zij normaal gezien niet weet over welke informatie de Commissie reeds beschikt.

Deze mededeling heeft echter niet tot doel die onzekerheid weg te nemen, maar beoogt integendeel een klimaat van onzekerheid binnen de kartels te creëren teneinde de aangifte ervan bij de Commissie aan te moedigen.

(cf. punten 77‑79, 84‑87)
Artikel 60 van verordening nr. 918/83 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen moet aldus worden uitgelegd dat een importeur die op het grondgebied van de Europese Unie speciaal voor laboratoriumgebruik gefokte dieren invoert die zijn bestemd voor een openbare instelling, een instelling van openbaar nut of een particuliere instelling die toestemming heeft, met als voornaamste bezigheid het onderwijs of het wetenschappelijk onderzoek, voor deze soort goederen vrijstelling van invoerrechten in de zin van dit artikel kan krijgen, ook als hij niet zelf een dergelijke instelling is.

De douanevrijstelling bedoeld in artikel 60 van verordening nr. 918/83 hangt namelijk meer af van het gebruik van het ingevoerde goed door de geadresseerde dan van de identiteit van de importeur.

Volgens de tekst van de artikelen 128 en 129 van verordening nr. 918/83 had de Uniewetgever het geval voor ogen waarin de importeur iemand anders kon zijn dan de geadresseerde van het ingevoerde goed in situaties als bedoeld in artikel 60 van deze verordening.

Ten slotte wordt de verwezenlijking van deze door artikel 60 van verordening nr. 918/83 nagestreefde doelstelling om ter vergemakkelijking van onderzoeksactiviteiten een aantal in de Unie gevestigde instellingen toe te staan om speciaal voor laboratoriumgebruik gefokte dieren tegen een lagere kostprijs in te voeren, niet belemmerd door de mogelijkheid waarover deze instellingen beschikken om de voor hen geschiktste en voordeligste invoeroplossing te kiezen.

Bijgevolg behoeft de importeur van de in artikel 60 van verordening nr. 918/83 bedoelde dieren, wil hij voor vrijstelling van invoerrechten voor deze soort goederen in aanmerking komen, gelet op de context en het doel van dat artikel, niet te voldoen aan de criteria om als geadresseerde van deze dieren in de zin van dit artikel te worden aangemerkt.

(cf. punten 30, 31, 33, 34, dictum 1)
39

Rekwirante benadrukt in dit verband dat het inderdaad juist is dat het Hof in het arrest van 28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie (C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, EU:C:2005:408, punt 224), heeft geoordeeld dat de Commissie de geldboeten zonder schending van het verbod van terugwerkende kracht kon berekenen op basis van de richtsnoeren van 1998, ondanks dat die pas waren vastgesteld nadat de in die zaak aan de orde zijnde inbreuk was gepleegd, omdat die richtsnoeren en de nieuwe berekeningsmethode redelijkerwijs te voorzien waren toen die werd gepleegd. Volgens rekwirante waren er in de zaak die tot dat arrest heeft geleid echter nog geen richtsnoeren op het moment waarop de inbreuk werd gepleegd, zodat de vraag die rees was of de geldboete wel of niet kon worden berekend op basis van de nieuwe richtsnoeren, die voor het eerst in 1998 door de Commissie waren vastgesteld. Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld in het bestreden arrest, moet die situatie worden onderscheiden van die waarin richtsnoeren van toepassing waren op het moment waarop de inbreuk werd gepleegd, maar die vervolgens na het plegen van de inbreuk zijn vervangen of gewijzigd door nieuwe richtsnoeren. In die laatste situatie rijst de vraag welke richtsnoeren, de oude of de nieuwe, voor de boeteberekening moeten worden toegepast. Dat het Gerecht de oplossing die is gekozen in het arrest van 28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie (C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, EU:C:2005:408), in die tweede situatie heeft toegepast, is in strijd met de beginselen van gelijke behandeling en de bescherming van gewettigd vertrouwen.
63

Voor zover Roca het Gerecht in de tweede plaats verwijt dat het die coëfficiënten voor haar in aanmerking heeft genomen, hoewel het had vastgesteld dat haar deelname aan de inbreuk minder ernstig was dan die van de andere deelnemers, en daarmee het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden, moet worden vastgesteld dat, zoals de Commissie in wezen stelt, blijk van een onjuiste rechtsopvatting wordt gegeven met de gronden die voorkomen in de punten 138 en 139 en in de punten 247 en 248 van het bestreden arrest, namelijk dat een inbreuk die de grondgebieden van zes lidstaten en drie productsubgroepen omvat, als een ernstigere inbreuk moet worden beschouwd dan een inbreuk die, zoals in casu, op het grondgebied van slechts één lidstaat is gepleegd, en dat de ondernemingen die aan die eerste inbreuk hebben deelgenomen louter daarom een geldboete had moeten worden opgelegd die op basis van hogere coëfficiënten voor de „ernst van de inbreuk” en voor het „extra bedrag” was berekend dan die welke op rekwirante zijn toegepast.
10

De bedragen van de forfaitaire vergoeding en de evenredige vergoeding, bedoeld in de artikelen 59 en 60 WAR, zijn vastgelegd in de artikelen 2, 4, 8 en 9 van het koninklijk besluit van 30 oktober 1997 betreffende de vergoeding verschuldigd aan auteurs en uitgevers voor het kopiëren voor privégebruik of didactisch gebruik van werken die op grafische of op soortgelijke wijze zijn vastgelegd (hierna: „koninklijk besluit”). Die artikelen bepalen: „Artikel 2 § 1. Het bedrag van de forfaitaire vergoeding toepasselijk op kopieerapparaten wordt als volgt vastgesteld: 1° [5,01] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee minder dan 6 kopieën per minuut worden gemaakt; 2° [18,39] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee tussen 6 en 9 kopieën per minuut worden gemaakt; 3° [60,19] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee tussen 10 en 19 kopieën per minuut worden gemaakt; 4° [195,60] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee tussen 20 en 39 kopieën per minuut worden gemaakt; 5° [324,33] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee tussen 40 en 59 kopieën per minuut worden gemaakt; 6° [810,33] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee tussen 60 en 89 kopieën per minuut worden gemaakt; 7° [1838,98] EUR voor ieder kopieerapparaat waarmee meer dan 89 kopieën per minuut worden gemaakt. Voor de vaststelling van de forfaitaire vergoeding, ook betreffende apparaten voor het maken van kleurenkopieën, wordt de zwart-witsnelheid in aanmerking genomen. § 2. Het bedrag van de forfaitaire vergoeding toepasselijk op duplicatoren en office offsetmachines wordt als volgt vastgesteld: 1° [324,33] EUR voor iedere duplicator; 2° [810,33] EUR voor iedere office offsetmachine. [...] Artikel 4 Voor apparaten met verscheidene functies welke overeenstemmen met die van de apparaten bedoeld in de artikelen 2 en 3, is de forfaitaire vergoeding gelijk aan het hoogste bedrag van die vastgesteld in de artikelen 2 en 3, welke op het apparaat met verscheidene functies van toepassing zijn. [...] Artikel 8 Indien de vergoedingsplichtige niet meewerkt op de wijze omschreven in de artikelen 10 tot 12, wordt het bedrag van de evenredige vergoeding als volgt vastgesteld: 1° [0,0334] EUR per kopie van een beschermd werk; 2° [0,0251] EUR per kopie van een beschermd werk gemaakt aan de hand van een apparaat dat door een onderwijsinstelling of door een instelling voor openbare uitlening wordt gebruikt. Voor kleurenkopieën van beschermde werken in kleur moeten de in het eerste lid bedoelde bedragen worden verdubbeld. Artikel 9 Op voorwaarde dat de vergoedingsplichtige heeft meegewerkt aan de inning van de evenredige vergoeding door de beheersvennootschap, wordt het bedrag ervan als volgt vastgesteld: 1° [0,0201] EUR per kopie van een beschermd werk; 2° [0,0151] EUR per kopie van een beschermd werk gemaakt aan de hand van een apparaat gebruikt door een onderwijsinstelling of door een instelling voor openbare uitlening. Voor kleurenkopieën van beschermde werken in kleur moeten de in het eerste lid bedoelde bedragen worden verdubbeld.”
49

Onder de gegevens die in aanmerking moeten worden genomen om in het hoofdgeding te bepalen of het opnemen in het prospectus van een forumkeuzebeding een gewoonte is in de branche waarin de partijen werkzaam zijn, waarmee deze partijen bekend waren of werden geacht bekend te zijn, zal de verwijzende rechter onder meer rekening moeten houden met de omstandigheid dat genoemd prospectus vooraf is goedgekeurd door de effectenbeurs te Dublin en voor het publiek toegankelijk is gemaakt op de website van deze laatste, hetgeen door Profit in de zaak ten gronde kennelijk niet is betwist. Bovendien zal de verwijzende rechter in de beschouwing moeten betrekken dat vaststaat dat Profit een onderneming is die werkzaam is op het gebied van financiële beleggingen en rekening moeten houden met de eventuele commerciële betrekkingen die zij in het verleden mocht hebben aangeknoopt met de andere partijen in het hoofdgeding. De nationale rechter zal ook moeten nagaan of de emissie van obligaties op de markt in die branche van werkzaamheden doorgaans en regelmatig gepaard gaat met een prospectus waarin een forumkeuzebeding is opgenomen en of een dergelijke praktijk voldoende bekend is om als een „vaste” praktijk te kunnen worden beschouwd.
Artikel 148, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling bedoelde vrijstelling in beginsel niet van toepassing is op leveringen van voor de bevoorrading bestemde goederen aan in eigen naam handelende tussenpersonen, ook al is op de datum van de levering de eindbestemming van de goederen bekend en naar behoren vastgesteld en is hiervan in overeenstemming met een nationale regeling het bewijs geleverd aan de belastingdienst. In omstandigheden als in het hoofdgeding kan die vrijstelling echter worden toegepast indien de eigendom van de betrokken goederen ten vroegste op het ogenblik waarop de exploitanten van de schepen voor de vaart op volle zee de macht verkregen om feitelijk als een eigenaar over die goederen te beschikken, aan die tussenpersonen is overgedragen in de door het toepasselijke nationale recht voorgeschreven vormen, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
7

De overwegingen 6, 8, 10 en 14 van verordening nr. 2362/98 luiden als volgt: „(6) Overwegende dat een deel van de tariefcontingenten en van de traditionele ACS-bananen voor de marktdeelnemers die ‚nieuwkomers’ zijn, moet worden gereserveerd; dat deze totale toewijzing toereikend moet zijn om marktdeelnemers in staat te stellen met deze invoerhandel te beginnen en om een gezonde concurrentie te bevorderen; [...] (8) Overwegende dat de over verscheidene jaren van toepassing van de communautaire invoerregeling voor bananen verworven ervaring leert dat de toelatingscriteria voor nieuwe marktdeelnemers dienen te worden aangescherpt om te voorkomen dat stromannen worden geregistreerd en er op artificiële of speculatieve aanvragen wordt toegewezen; dat het met name gerechtvaardigd is een minimale ervaring te verlangen in invoerhandel in vergelijkbare producten, met name in verse producten van de hoofdstukken 7 en 8 en, op bepaalde voorwaarden, in producten van hoofdstuk 9 van de gecombineerde nomenclatuur; dat het, om ook te voorkomen dat aanvragen om jaarlijkse toewijzingen worden ingediend die niet in verhouding staan tot de invoermogelijkheden van de marktdeelnemers en niet door aanvragen om invoercertificaten voor dienovereenkomstige hoeveelheden zouden worden gevolgd, dienstig is te bepalen dat bij de indiening van de aanvraag om een jaarlijkse toewijzing een zekerheid dient te worden gesteld die in de plaats komt van die voor het invoercertificaat [...]; [...] (10) Overwegende dat de bepalingen dienen te worden vastgesteld die voor de registratie van de marktdeelnemers en voor de bepaling van, naargelang van het geval, hun referentiehoeveelheid, respectievelijk hun jaarlijkse toewijzing gelden; dat dient te worden bepaald welke verificaties en controles door de bevoegde nationale autoriteiten dienen te worden verricht; dat dient te worden gepreciseerd welke consequenties aan de niet-nakoming van bepaalde verplichtingen op het gebied van, met name, de registratie en de verklaringen ter verkrijging van referentiehoeveelheden of toewijzingen in het kader van de invoerregeling dienen te worden verbonden; [...] (14) Overwegende dat de voorwaarden voor en de gevolgen van een dergelijke certificaatoverdracht in het licht van de bij deze verordening vastgestelde definitie van de categorieën marktdeelnemers dienen te worden gespecificeerd; dat overdrachten die tot één enkele cessionaris per certificaat of certificaatuittreksel beperkt blijven, het mogelijk maken de handelsbetrekkingen tussen de onderscheiden geregistreerde marktdeelnemers te ontwikkelen; dat het evenwel niet wenselijk is aanleiding te geven tot totstandkoming van artificiële of speculatieve betrekkingen of tot verstoring van normale handelsbetrekkingen door overdrachten door ‚nieuwkomers’ ten gunste van ‚traditionele marktdeelnemers’ toe te staan”.
117

Na in punt 65 van het bestreden arrest eraan te hebben herinnerd dat „de kamer van beroep [in punt 37 van de litigieuze beslissing] heeft vastgesteld dat ‚het merendeel van de op de markt beschikbare flessen een „cylindrical section” heeft’”, heeft het Gerecht in het volgende punt van dat arrest geoordeeld dat „er geen reden kon zijn om aan te nemen dat de kamer van beroep in de context van de litigieuze beslissing aan deze uitdrukking een mathematische betekenis heeft willen geven in de zin van de ,weergave van een doorsnede van een meetkundige vorm’” en dat „[dit] woord daarentegen moet worden opgevat als ,een van de min of meer onderscheiden delen waarin iets is of kan worden opgedeeld of waaruit iets bestaat’ (,any of the more or less distinct parts into which something is or may be divided or from which it is made up’, Oxford Dictionary)”.
65

Volgens artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen voor zover dat is gevorderd. Aangezien de Raad in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van het Parlement in de kosten te worden verwezen.