In de onderhavige zaak heeft het Hof beslist, ter mondelinge behandeling voorlopig enkel de vraag betreffende de ontvankelijkheid van het beroep te behandelen. Na mijn samenvatting van de belangrijkste feiten zal ik dan ook alleen die vraag bespreken.

Op 23 juli 1971 diende de Duitse firma GEMA (Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte) bij de Commissie een verzoek in als bedoeld in artikel 3, lid 2, van verordening nr. 17/62 van de Raad, tot vaststelling van een inbreuk op de mededingingsregels van het EEG-Verdrag door de Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion (Radio Luxemburg), de vennootschap Radio Music International, eveneens te Luxemburg, en door de vennootschap Radio Tele-Musik te Berlijn. Volgens de GEMA heeft Radio Luxemburg via haar dochteronderneming Radio Music International overeenkomsten gesloten met muziekuitgevers in de Bondsrepubliek Duitsland, op grond waarvan de Radio Music International de helft van de inkomsten uit auteursrechten voor in samenwerking met deze uitgevers gepubliceerde muziekwerken zou krijgen als tegenprestatie voor het uitzenden van deze werken via haar eigen Duitstalige zender. In aansluiting op dit verzoek deelde de Commissie de bovengenoemde ondernemingen bij brief van 21 januari 1974 de punten van bezwaar mee — schending van artikel 86 EEG-Verdrag — en besloot zij partijen op 23 april van datzelfde jaar te horen.

GEMA werd tot april 1974 op de hoogte gehouden van het verloop van de procedure. Toen de Commissie vervolgens niets meer van zich liet horen, stelde GEMA haar na vier jaar (om precies te zijn op 31 januari 1978) schriftelijk in gebreke en verzocht zij haar een formele beschikking vast te stellen en haar deze binnen twee maanden mee te delen. Bij brief van 22 maart 1978 zette de Commissie haar zorgvuldig gemotiveerd standpunt uiteen, hierbij onder meer stellende dat „de nieuwste gegevens” geen beschikking tot vaststelling van misbruik van een machtspositie door genoemde ondernemingen rechtvaardigden. Op grond van de recente ontwikkelingen was het immers nagenoeg onmogelijk te bewijzen dat Radio Luxemburg een machtspositie innam op een wezenlijk deel van de gemeenschappelijke markt en dat zij daarvan misbruik maakte. In deze brief wees de Commissie erop, dat GEMA overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99/63 binnen twee maanden na ontvangst van deze „standpuntbepaling” schriftelijke opmerkingen kon inzenden. Ten slotte was de Commissie van mening dat verenigingen voor de exploitatie van auteursrechten nog over andere middelen beschikten dan alleen artikel 86 EEG-Verdrag om te kunnen optreden tegen concurrentievervalsingen als gevolg van radio-uitzendingen waarin de door de uitzenders uitgegeven muziek wordt bevoorrecht. In dit verband stelde zij de GEMA een gesprek voor met een aantal van haar ambtenaren. Dit gesprek had vervolgens plaats, doch GEMA achtte de door de Commissie voorgestelde oplossing betreffende een wijziging van haar statuten ten slotte onuitvoerbaar.

Op 31 mei 1978 stelde GEMA beroep in krachtens artikel 175 EEG-Verdrag en verzocht het Hof, de nalatigheid van de Commissie onrechtmatig te verklaren en haar te gelasten een formele beschikking vast te stellen in het kader van de in 1971 op GEMA's verzoek ingeleide procedure tot vaststelling van een inbreuk, dan wel eventueel verzoekster mee te delen dat aan haar verzoek geen gevolg werd gegeven. Verzoekster meent dat de Commissie in gebreke is gebleven, enerzijds door de op grond van verordening nr. 17/62 tegen Radio Luxemburg en de andere ondernemingen ingeleide procedure niet voort te zetten, en anderzijds door verzoekster niet overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99/63 mee te delen dat zij de zaak had geseponeerd.

In maart 1979 diende verzoekster een subsidiair aanvullend verzoek in, waarbij zij voor het geval dat het Hof het beroep wegens nalaten niet ontvankelijk mocht verklaren, krachtens artikel 173, tweede alinea, EEG-Verdrag nietigverklaring vorderde van de in de brief van de Commissie van 22 maart 1978 vervatte beschikking om de procedure tegen Radio Luxemburg niet voort te zetten.

De Commissie acht zowel het eerste als het tweede beroep niet ontvankelijk.