Geen van de argumenten die de Bedrijfsvereniging heeft aangevoerd om onder de toepassing van de artikelen 52 en 58 uit te komen, is mijns inziens houdbaar.

In de eerste plaats stelt artikel 58 buitenlandse vennootschappen weliswaar niet uitdrukkelijk op één lijn met nationale vennootschappen, doch daaruit mag niet worden afgeleid dat deze bepaling in casu niet van toepassing is. Door de toepassing van artikel 52 EEG-Verdrag uit te breiden tot vennootschappen, geeft artikel 58 hun immers dezelfde vrijheden als particulieren en verplicht het de Lid-Staten om vennootschappen die hun zetel in een andere Lid-Staat van de Gemeenschap hebben, een nationale behandeling te geven.

In de tweede plaats kan ook de analyse van de Bedrijfsvereniging, dat het in casu om een zuiver nationale situatie zou gaan, nu het een Nederlander betreft die in Nederland woont en aldaar in feite al zijn werkzaamheden verricht, niet worden gevolgd. Immers, de verschillende behandeling die de Bedrijfsvereniging Segers wil geven, berust, zoals ik al enkele malen opmerkte, uitsluitend op het feit dat de moedermaatschappij in het Verenigd Koninkrijk is gevestigd. De onderhavige situatie valt dus binnen het door de artikelen 52 en 58 EEG-Verdrag bepaalde communautaire kader. Laat ik hieraan toevoegen, dat het er weinig toe doet of het filiaal in feite alle werkzaamheden van de Britse vennootschap verricht, wanneer laatstgenoemde naar Brits recht is opgericht en voldoet aan een van de drie alternatieve aanknopingscriteria die artikel 58 noemt, in casu de vestiging van de statutaire zetel in Londen.

Ten slotte stelt de Bedrijfsvereniging ter weerlegging van het verwijt van discriminatie, dat onderdanen van de Lid-Staten met volledige kennis van zaken kunnen kiezen voor de oprichting van een vennootschap in Nederland dan wel in een andere Lid-Staat. Met een dergelijk argument holt men in werkelijkheid de vrijheid van vestiging voor vennootschappen totaal uit, want onder de bedrieglijke schijn van een vrije keuze voor de betrokkenen maakt men het voor de buitenlandse vennootschappen, door hun sociale bescherming te onthouden, onaantrekkelijk om een vestiging in Nederland op te richten. Dit komt neer op een met de artikelen 52 en 58 strijdige beperking. Zoals de Commissie heeft opgemerkt, brengt de regel van de nationale behandeling, toegepast op vennootschappen wier zetel in een andere Lid-Staat is gevestigd, mee, dat hun — al dan niet leidinggevend — personeel valt onder de sociale wetgeving die geldt voor hun collega's die werkzaam zijn bij vennootschappen die hun zetel in de Lid-Staat van vestiging hebben. In het Algemeen programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging van 18 december 1961 (PB 1962, blz. 36) vindt men een „nuttige aanwijzing” in die richting, om de woorden van het Hof te gebruiken (zie bij voorbeeld het arrest van 18 juni 1985, zaak 197/84, Steinhauser, Jurispr. 1985, blz. 1819, r. o. 15); volgens dit programma behoren tot de beperkingen van de vrijheid van vestiging onder meer die welke

„het recht om deel te nemen aan de sociale voorzieningen verbieden of beperken...” (titel III, punt A, sub i).

De weigering om leidinggevend personeel van een vennootschap in aanmerking te laten komen voor de voordelen van de nationale wettelijke regeling inzake verzekering tegen ziekte, om de enkele reden dat de vennootschap in een andere Lid-Staat is gevestigd, terwijl deze voordelen wel ten goede komen aan leidinggevend personeel van vennootschappen die in Nederland zijn gevestigd, moet bijgevolg worden aangemerkt als een beperking van de vrijheid van vestiging, die sinds het eind van de overgangsperiode ingevolge artikel 52 juncto artikel 58 EEG-Verdrag is verboden, en dit niet alleen omdat als gevolg hiervan het recht wordt beperkt van in andere Lid-Staten gevestigde vennootschappen om door middel van hiertoe opgerichte filialen, agentschappen of dochterondernemingen hun werkzaamheden in Nederland uit te oefenen, maar ook omdat zij in Nederland gevestigde onderdanen ervan zou kunnen weerhouden om een dergelijke vennootschap op te richten of grootaandeelhouder ervan te worden.