ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 29 november 2007 – Italië / Commissie

(Zaak C‑417/06 P)

„Hogere voorziening – Ontvankelijkheid – Structuurfondsen – Financiering van communautaire initiatieven – Wijziging van indicatieve verdelingen – Uitvoering van gewijsde”

1. Beroep tot nietigverklaring – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen (Art. 233 EG) (cf. punten 50‑53, 59-60, 65-66)

2. Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering (Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, eerste alinea, sub c) (cf. punten 75‑76)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 13 juli 2006, Italië/Commissie (T‑225/04), houdende verwerping van het beroep strekkende tot nietigverklaring van beschikking C(2003)3971 def. van de Commissie van 26 november 2003 betreffende de verdeling per lidstaat van de vastleggingskredieten in het kader van de gemeenschapsinitiatieven voor de periode 1994-1999, alsmede van alle daarmee samenhangende en eerdere handelingen

Dictum

De hogere voorziening wordt afgewezen.
Gevoegde zaken C-334/06 tot en met C-336/06

Matthias Zerche e.a.

tegen

Landkreis Mittweida en Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis

(verzoeken van het Verwaltungsgericht Chemnitz om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 91/439/EEG — Onderlinge erkenning van rijbewijzen — Intrekking van rijbewijs in lidstaat wegens rijden onder invloed van drugs of alcohol — Nieuw rijbewijs afgegeven in andere lidstaat — Weigering van erkenning van rijbevoegdheid in eerste lidstaat — Verblijfsvoorwaarde van richtlijn 91/439/EEG niet vervuld”

Conclusie van advocaat-generaal Y. Bot, zie gevoegde zaken C-329/06 en C-343/06 I - 4693

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 juni 2008 I - 4694

Samenvatting van het arrest

Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Richtlijn 91/439

(Richtlijn 91/439 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, art. 1, lid 2, 7, lid 1, en 8, leden 2 en 4)

De artikelen 1, lid 2, 7, lid 1, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat weigert om op zijn grondgebied de rijbevoegdheid te erkennen die voortvloeit uit een rijbewijs dat later, maar niet binnen een aan de betrokkene opgelegde verbodstermijn om een nieuw rijbewijs te verkrijgen, is afgegeven door een andere lidstaat, en derhalve de geldigheid van dat rijbewijs, zolang de houder ervan niet voldoet aan de in deze eerste lidstaat gestelde eisen voor de afgifte van een nieuw rijbewijs na de intrekking van een eerder rijbewijs, waaronder een onderzoek van zijn rijgeschiktheid waaruit blijkt dat de redenen voor de intrekking niet langer bestaan.

In dezelfde omstandigheden verzetten deze bepalingen zich er niet tegen dat een lidstaat weigert op zijn grondgebied de rijbevoegdheid te erkennen die voortvloeit uit een later door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs, wanneer op basis van de vermeldingen op het rijbewijs of van andere onbetwistbare inlichtingen afkomstig van de lidstaat van afgifte, vaststaat dat ten tijde van de afgifte van dit rijbewijs de houder ervan, wiens vorig rijbewijs op het grondgebied van de eerste lidstaat was ingetrokken, niet zijn gewone verblijfplaats op het grondgebied van de lidstaat van afgifte had.

(cf. punt 70 en dictum)
Richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, en inzonderheid de artikelen 1 en 2, leden 1 en 2, sub a, ervan, moeten aldus worden uitgelegd dat het daarin neergelegde verbod van rechtstreekse discriminatie niet alleen geldt ten aanzien van personen die zelf gehandicapt zijn. Het beginsel van gelijke behandeling dat zij op het gebied van arbeid en beroep formuleert, is niet van toepassing op een bepaalde categorie personen, maar uit hoofde van een van de in artikel 1 van de richtlijn genoemde gronden.

Wanneer een werkgever een werknemer die niet zelf een handicap heeft, minder gunstig behandelt dan een andere werknemer in een vergelijkbare situatie wordt, is of zou worden behandeld, en wanneer is aangetoond dat de ongunstige behandeling waarvan deze werknemer het slachtoffer is, is gebaseerd op de handicap van zijn kind, van wie hij de hoofdverzorger is, is een dergelijke behandeling in strijd met het verbod van rechtstreekse discriminatie van artikel 2, lid 2, sub a, van de richtlijn.

(cf. punten 38, 50, 56, dictum 1)
Zaak C-534/06

Industria Lavorazione Carni Ovine Srl

tegen

Regione Lazio

(verzoek van de Corte suprema di cassazione om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk landbouwbeleid — EOGFL — Artikel 13 van verordening (EEG) nr. 866/90 — Uitsluiting van investeringen voor verwerking van producten uit derde landen — Evenredigheidsbeginsel”

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 5 juni 2008 I - 4131

Samenvatting van het arrest

Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Verbetering van verwerking en afzet van landbouwproducten

(Verordening nr. 866/90 van de Raad, art. 13)

Artikel 13 van verordening nr. 866/90 inzake de verbetering van de verwerking en de afzet van landbouwproducten moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling niet uitsluit dat financiële bijstand wordt verstrekt wanneer er ook producten worden afgezet of verwerkt die niet afkomstig zijn uit de Gemeenschap, maar het specifieke programma waarvoor de financiering is verkregen, in zoverre is uitgevoerd dat uit de Gemeenschap afkomstige producten in de geplande hoeveelheden zijn afgezet en/of verwerkt.

(cf. punt 31 en dictum)
Prestaties die de gezondheidstoestand en het leven van hulpbehoevende personen beogen te verbeteren, vormen immers in de eerste plaats een aanvulling op de prestaties krachtens de ziektekostenverzekering en moeten dus als „prestaties bij ziekte” in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, van die verordening worden beschouwd.

Het gemeenschapsrecht kan niet worden toegepast op zuiver interne situaties. Het burgerschap van de Unie, neergelegd in artikel 17 EG, dat volgens artikel 18 EG met name inhoudt dat iedere burger van de Unie het recht heeft, vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, kan niet worden tegengeworpen aan deze conclusie. Het burgerschap van de Unie heeft immers niet tot doel, de materiële werkingssfeer van het Verdrag uit te breiden tot interne situaties die geen enkele aanknoping met het gemeenschapsrecht hebben. De uitlegging van bepalingen van gemeenschapsrecht kan echter ook met betrekking tot situaties die als zuiver interne situaties worden aangemerkt, nuttig zijn voor de nationale rechter, vooral wanneer volgens het recht van de betrokken lidstaat aan de eigen staatsburgers dezelfde rechten toekomen als staatsburgers van een andere lidstaat in een door die rechter als vergelijkbaar beschouwde situatie aan het gemeenschapsrecht ontlenen.

De artikelen 39 EG en 43 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een gefedereerde eenheid van een lidstaat, zoals die betreffende een zorgverzekering, die de aansluiting bij een socialezekerheidsstelsel en de uitkeringen waarin dat stelsel voorziet, beperkt tot personen die hetzij wonen op het grondgebied waarbinnen die gefedereerde eenheid bevoegd is, hetzij een beroepsactiviteit uitoefenen op dat grondgebied maar in een andere lidstaat wonen, voor zover door die beperking staatsburgers van andere lidstaten of eigen staatsburgers die gebruik hebben gemaakt van hun recht van vrij verkeer binnen de Europese Gemeenschap, minder gunstig worden behandeld.

Die artikelen van het Verdrag staan immers in de weg aan elke nationale maatregel die, zelfs wanneer hij zonder discriminatie op grond van nationaliteit van toepassing is, het gebruik van de in het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden door gemeenschapsburgers kan belemmeren of minder aantrekkelijk kan maken. Opdat een maatregel het vrije verkeer beperkt, is het immers niet noodzakelijk dat hij op de nationaliteit van de betrokken personen is gebaseerd, en zelfs niet dat hij tot gevolg heeft dat alle werknemers van het eigen land worden begunstigd of dat alleen werknemers die staatsburger van een andere lidstaat zijn, worden benadeeld, doch niet de eigen werknemers. Het volstaat dat de betrokken maatregel ten goede komt aan bepaalde categorieën van personen die een beroepsactiviteit uitoefenen in de betrokken lidstaat.

Bovendien vormen de Verdragsartikelen betreffende het vrije verkeer van goederen en personen, het vrij verrichten van diensten en het vrije kapitaalverkeer fundamentele regels voor de Gemeenschap, en is elke belemmering van deze vrijheden, hoe gering ook, verboden.

(cf. punten 45, 50, 52, 60, dictum 2)
Zaak C-446/06

A. G. Winkel

tegen

Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing)

„Rundvlees — Gemeenschappelijke ordening van markten — Verordening (EG) nr. 1254/1999 — Artikel 3, sub f — Toekenning van zoogkoeienpremie — Voorwaarden die overeenstemmen met gangbare veeteeltpraktijk”

Conclusie van advocaat-generaal Y. Bot van 6 december 2007 I - 1169

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 februari 2008 I - 1181

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Rundvlees – Premie voor aanhouden van zoogkoeienbestand

(Verordening nr. 1254/1999 van de Raad, art. 3, sub f)

Artikel 3, sub f, van verordening nr. 1254/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1512/2001, staat niet in de weg aan een nationale regeling die het recht op zoogkoeienpremie afhankelijk stelt van met gangbare veeteeltpraktijken overeenstemmende voorwaarden, namelijk een bepaalde afkalffrequentie en de omstandigheid dat het kalf gedurende ten minste vier maanden na de geboorte door de moederkoe is gezoogd.

Aangezien verordening nr. 2342/1999 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1254/1999 niet voorziet in een nauwkeurige definitie van het begrip zoogkoe, staat het de lidstaten immers vrij om, voor het vaststellen van de premievoorwaarden en voor het controleren van de premiewaardigheid van de aangevraagde dieren met inachtneming van de doelen van deze verordeningen en van verordening nr. 2419/2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening nr. 3508/92 ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen, dit begrip te preciseren op basis van de op hun grondgebied gangbare veeteeltpraktijken.

Bovendien draagt de toepassing van voorwaarden op het niveau van de individuele koe en niet op het niveau van het beslag in zijn geheel, door de duidelijkheid ervan, bij tot de rechtszekerheid en vergemakkelijkt zij de controle op de rechtmatigheid van de premieaanvragen door de bevoegde nationale autoriteiten. Zij is dus in beginsel niet in strijd met bovengenoemde verordeningen.

(cf. punten 41, 45, 49 en dictum)
Niettegenstaande de documenten die de exporteur heeft overgelegd overeenkomstig artikel 5, lid 2, van verordening nr. 615/98 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan, kan de bevoegde autoriteit krachtens artikel 5, lid 3, van deze verordening van oordeel zijn dat richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, niet is nageleefd. Zij kan echter alleen tot deze conclusie komen op grond van de in artikel 5 van verordening nr. 615/98 bedoelde documenten, de in artikel 4 van deze verordening bedoelde verslagen inzake de gezondheid van de dieren of enig ander objectief gegeven dat verband houdt met het welzijn van de dieren en waardoor de door de exporteur overgelegde documenten in twijfel worden getrokken, waarbij deze laatste in voorkomend geval dient aan te tonen in welk opzicht de gegevens die de bevoegde autoriteit aandraagt voor de conclusie dat richtlijn 91/628 niet is nageleefd, niet ter zake dienend zijn.

(cf. punten 36, 39-42, 44, dictum 1)
Zaak C-257/06

Roby Profumi Srl

tegen

Comune di Parma

(verzoek van de Corte suprema di cassazione om een prejudiciële beslissing)

„Artikel 28 EG — Richtlijn 76/768/EEG — Bescherming van gezondheid — Cosmetische producten — Invoer — Verstrekking van informatie betreffende cosmetische producten aan autoriteiten van staat van invoer”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 24 januari 2008 I - 191

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Cosmetische producten – Verpakking en etikettering – Richtlijn 76/768

(Art. 30 EG; richtlijn 76/768 van de Raad , art. 7)

Artikel 7 van richtlijn 76/768 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten, zoals gewijzigd bij richtlijn 93/35, verzet zich niet tegen een nationale bepaling volgens welke de importeur van cosmetische producten met het oog op een snelle en afdoende medische behandeling in geval van gezondheidsstoornissen de minister van Gezondheid en de regionale overheid de naam of het maatschappelijk doel van de onderneming, haar maatschappelijke zetel en het adres van de fabriek, alsook een volledige en gedetailleerde lijst van de in deze producten gebruikte en daarin vervatte stoffen moet meedelen.

Een dergelijke mededelingsplicht is immers evenredig aan het door artikel 7, lid 3, nagestreefde doel van bescherming van de gezondheid van personen, aangezien zij verzekert dat de bevoegde nationale instanties beschikken over gedetailleerde informatie over het betrokken product.

(cf. punten 24 en 25 en dictum)
Zaak C-449/06

Sophiane Gysen

tegen

Groep S-Socialeverzekeringskas voor zelfstandigen

(verzoek van de Arbeidsrechtbank te Brussel om een prejudiciële beslissing)

„Ambtenaren — Bezoldiging — Statuut — Gezinstoelagen — Vaststelling van bedrag van nationale gezinsbijslag — Bepaling van rang van kinderen — Kind dat krachtens Statuut recht geeft op gezinstoelagen”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 8 november 2007 I - 555

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 februari 2008 I - 572

Samenvatting van het arrest

Ambtenaren – Statuut – Rechtskarakter – Verordening – Rechtstreekse toepasselijkheid – Verplichtingen van lidstaten

(Art. 249, tweede alinea, EG; verordening nr. 259/68 van de Raad)

Verordening nr. 259/68 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2074/83, heeft een algemene strekking, is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gelet op de rechtstreekse toepasselijkheid van deze verordening in de rechtsorde van de lidstaten, moet het kind dat recht geeft op gezinstoelagen krachtens het Statuut op één lijn worden gesteld met een kind dat recht geeft op dergelijke toelagen krachtens het nationale recht of een internationale overeenkomst betreffende de sociale zekerheid die in de betrokken lidstaat van kracht is.

(cf. punten 24-25 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening – Richtlijn 92/50 – Marktdeelnemers

(Richtlijn 92/50 van de Raad, art. 26, leden 1 en 2)

2. Gemeenschapsrecht – Rechtstreekse werking – Rechtstreeks toepasselijke verdragsbepaling – Verplichtingen van nationale rechterlijke instanties

Samenvatting

1. Artikel 26, leden 1 en 2, van richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/78, verzet zich tegen nationale bepalingen die gegadigden of inschrijvers die krachtens de wettelijke regeling van de betrokken lidstaat gerechtigd zijn de betrokken dienst te verlenen, combinaties of consortiums van dienstverleners daaronder begrepen, beletten offertes in te dienen in een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor dienstverlening waarvan de waarde de toepassingsdrempel van richtlijn 92/50 overschrijdt, louter op grond dat deze gegadigden of inschrijvers niet de rechtsvorm hebben die overeenkomt met een bepaalde categorie van rechtspersonen, namelijk kapitaalvennootschappen.

(cf. punten 22, 29 en dictum)

2. Het staat aan de nationale rechter een bepaling van nationaal recht met volledige gebruikmaking van de hem door het nationale recht toegekende beoordelingsvrijheid in overeenstemming met de eisen van het gemeenschapsrecht uit te leggen en toe te passen en, voor zover een dergelijke conforme uitlegging onmogelijk is, elke bepaling van nationaal recht die in strijd is met deze eisen, buiten toepassing te laten.

(cf. punten 28, 29 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Bepaling van fiscale plaats van verrichting

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 9, lid 2, sub e, derde streepje)

Samenvatting

Een lidstaat handelt niet in strijd met de bepalingen van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting wanneer hij regelgeving in stand houdt op grond waarvan de plaats van uitvoering van de diensten van een executeur-testamentair wordt bepaald door de plaats waar deze zijn activiteit uitoefent. De diensten van een executeur-testamentair vallen immers niet onder artikel 9, lid 2, sub e, derde streepje, van de Zesde richtlijn, aangezien zij specifiek zijn, waardoor zij zich onderscheiden van de diensten die hoofdzakelijk en gewoonlijk door een advocaat worden verricht, welke laatste tot doel hebben, een persoon te vertegenwoordigen en diens belangen te behartigen, en niet de uitvoering van een laatste wil. De diensten van een executeur-testamentair en die van een advocaat kunnen niet als gelijksoortig worden beschouwd, omdat zij niet hetzelfde oogmerk hebben. Terwijl de activiteit van de executeur-testamentair meestal waardering en verdeling van het vermogen van de erflater ten gunste van de ontvangers van de dienst en soms – met name in het kader van het beheer van vermogensbestanddelen van minderjarige kinderen – bescherming en belegging van dat vermogen betreft, zijn de door een advocaat verrichte diensten in de eerste plaats erop gericht rechten geldend te maken.

(cf. punten 36‑37, 39-40, 42)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Niet-inachtneming van beschikking van Commissie inzake staatssteun – Verweermiddelen

(Art. 10 EG en 88, lid 2, EG)

2. Steunmaatregelen van de staten – Beschikking van Commissie houdende vaststelling dat steun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt en houdende bevel tot terugvordering ervan

(Art. 88, lid 2, EG)

3. Lidstaten – Verplichtingen – Verplichting tot loyale samenwerking met instellingen van Gemeenschap

(Art. 10 EG)

Samenvatting

1. Het enige verweer dat een lidstaat tegen een door de Commissie krachtens artikel 88, lid 2, EG ingesteld beroep wegens niet-nakoming kan aanvoeren, is de volstrekte onmogelijkheid om aan de beschikking uitvoering te geven. Moeilijkheden inzake de uitvoering van beschikkingen betreffende de terugvordering van steun van een groot aantal ondernemingen in combinatie met een groot aantal individuele berekeningsfactoren, vormen geen absolute onmogelijkheid.

Een lidstaat die bij de uitvoering van een beschikking van de Commissie inzake steunmaatregelen op niet voorziene en onvoorzienbare moeilijkheden stuit, dan wel zich bewust wordt van gevolgen die de Commissie niet voor ogen heeft gehad, dient deze problemen aan laatstgenoemde voor te leggen met een voorstel voor passende wijzigingen van de betrokken beschikking. In een dergelijk geval moeten de Commissie en de lidstaat te goeder trouw samenwerken om met volledige inachtneming van de bepalingen van het Verdrag, inzonderheid die betreffende de steunmaatregelen, de moeilijkheden te overwinnen.

(cf. punten 27‑28)

2. Geen enkele bepaling van gemeenschapsrecht vereist dat de Commissie, wanneer zij de terugbetaling van met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun gelast, het precieze bedrag van de terug te betalen steun vaststelt. Voldoende is dat de beschikking van de Commissie de gegevens bevat aan de hand waarvan de adressaat van de beschikking zonder buitensporige moeilijkheden dit bedrag zelf kan vaststellen.

(cf. punt 29)

3. Een lidstaat waaraan een beschikking van de Commissie is gericht waarbij deze vaststelt dat door die lidstaat toegekende steun onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, en terugvordering van deze steun gelast, komt de krachtens artikel 10 EG op hem rustende verplichtingen niet na, zo hij nalaat de Commissie de voor de vaststelling van het definitieve bedrag van de terug te vorderen steun noodzakelijke aanwijzingen te verstrekken waarom deze heeft verzocht, en niets onderneemt om tot de terugvordering over te gaan, waarbij hij zich beroept op de onmogelijkheid om een betrouwbare en nauwkeurige methodologie voor de berekening van dit bedrag vast te stellen.

(cf. punten 45‑52)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Kapitaalrecht geheven van kapitaalvennootschappen

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 3, lid 1, sub a, 4, leden 1, sub g, en 3, sub b, en 7, lid 2)

Samenvatting

Artikel 4, leden 1, sub g, en 3, sub b, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303 en bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, moet aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een lidstaat afziet van de heffing van kapitaalrecht, niet eraan in de weg staat dat een vennootschap van een van de in artikel 3, lid 1, sub a, van deze richtlijn vermelde categorieën als kapitaalvennootschap wordt aangemerkt voor de heffing van het kapitaalrecht in de zin van artikel 4, lid 1, sub g, van die richtlijn, wanneer de zetel van de werkelijke leiding van deze vennootschap wordt overgebracht van die lidstaat naar een andere lidstaat, waar dat recht wel nog wordt geheven.

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 69/335 stelt immers dwingend en op voor alle lidstaten uniforme wijze vast welke vennootschappen moeten worden geacht kapitaalvennootschappen te zijn in de zin van die richtlijn. Bijgevolg moet een vennootschap die een van de in artikel 3, lid 1, bepaalde rechtsvormen heeft, worden geacht een kapitaalvennootschap in de zin van richtlijn 69/335 te zijn en kan zij dus, wanneer zij haar zetel van werkelijke leiding overbrengt van een lidstaat naar een andere lidstaat, niet aan kapitaalrecht worden onderworpen op grond dat zij in de lidstaat van herkomst niet als kapitaalvennootschap geldt. Dat een lidstaat gebruik heeft gemaakt van de in artikel 7, lid 2, geboden mogelijkheid en het kapitaalrecht heeft afgeschaft, betekent dus niet dat wanneer de zetel van werkelijke leiding van een kapitaalvennootschap wordt overgebracht van die lidstaat naar een andere lidstaat, deze laatste lidstaat die verrichting automatisch aan dat recht kan onderwerpen.

Een dergelijke uitlegging mag echter geen gedragingen in de hand werken waarbij kunstmatige constructies worden opgezet met het enige doel, een belastingvoordeel te verkrijgen. Het staat aan de verwijzende rechter om op basis van objectieve gegevens na te gaan of er in de omstandigheden van het hoofdgeding misbruik heeft plaatsgevonden.

(cf. punten 21, 28-29, 35, 45-47 en dictum)