Juridisch verschillen partijen van mening over de uitlegging van het toepasselijke voorschrift, n.l. artikel 15, sub a, van het Algemeen Reglement van de Gemeenschap, als gewijzigd bij een besluit van de Commissie van Voorzitters van 21 november 1960, dat in werking is getreden op 1 december 1960.

Deze bepaling, die voorkomt in het rapport van de Rechter-Rapporteur, luidt als volgt:

„Ambtenaren die van verblijfplaats moeten veranderen ten einde te voldoen aan de bepalingen van artikel 9 van het Statuut, ontvangen een vergoeding voor de gedane uitgaven in verband met de verhuizing van hun persoonlijke inboedel, inclusief de kosten van verzekering tegen gewone risico's (breuk, diefstal, brand). Deze kosten worden terugbetaald voor zover zij de grenzen van een vooraf goedgekeurde prijsopgave niet overschrijden. Aan de ter zake bevoegde diensten van de instellingen dienen ten minste twee prijsopgaven te worden overgelegd. Indien deze diensten van mening zijn dat de voorgelegde prijsopgaven een redelijk bedrag te boven gaan, kunnen zij een andere beroepsverhuizer aanwijzen. De vergoeding waarop de ambtenaar recht heeft, kan in dat geval worden beperkt tot het bedrag van de prijsopgave welke door de aangewezen verhuizer is gedaan.”

Het gaat om de volgende vraag: Is het een noodzakelijke voorwaarde voor de vergoeding van verhuiskosten, dat het voorschrift, dat de prijsopgave vooraf dient te worden goedgekeurd, nadat ten minste twee prijsopgaven zijn ingediend, strikt wordt nageleefd? Dit is het standpunt van de administratie, dat tot gevolg heeft dat de ambtenaar, die verhuist alvorens de vereiste goedkeuring te hebben verkregen, al zijn rechten verliest.

Deze opvatting gaat onzes inziens te ver. Bij lezing van de bepaling blijkt duidelijk (duidelijker trouwens dan vóór de bij besluit van 21 november 1960 ingevoerde wijziging), dat onderscheid dient te worden gemaakt tussen het beginsel van het recht op vergoeding, dat is neergelegd in de eerste zin, en de wijze waarop vergoeding plaatsvindt, nadat eenmaal het recht is erkend, als bepaald in het vervolg van het artikel. De formaliteiten in het tweede gedeelte van dit artikel zijn uitsluitend voorgeschreven in het belang van een behoorlijke controle. Wij zijn dan ook van mening dat, wanneer de verhuizing is geschied voordat deze formaliteiten zijn vervuld, de betrokkene niet ipso facto zijn recht op vergoeding verliest, doch de administratie uiteraard de vrijheid behoudt om zowel de omvang als de kosten van de verhuizing te controleren; daartoe kan zij alle nodige bewijsstukken opvragen om achteraf alsnog de controle uit te oefenen, die zij door de nalatigheid van de betrokkene niet vooraf heeft kunnen verrichten.

Indien een beroep tot nietigverklaring was ingesteld, zou Uw Hof het hierbij kunnen laten, d.w.z. de bestreden beschikking wegens rechtsdwaling vernietigen en de zaak naar de administratie verwijzen. Doch dit is niet het geval: krachtens artikel 91 van het Statuut van de ambtenaren betreft het hier een beroep in volle omvang, waarbij het Hof over alle bevoegdheden beschikt, zowel om de feiten van het geschil te beoordelen als om eventueel zelf het bedrag van de schuld vast te stellen. In het verzoekschrift is trouwens niet gevorderd nietigverklaring van enige beschikking, doch uitsluitend veroordeling van de Hoge Autoriteit tot betaling van zekere bedragen.