Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Afwijzing – Juridische kwalificatie van feiten – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58)

2. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Navordering van rechten bij invoer of bij uitvoer – Voorwaarden voor niet-boeking van invoerrechten, genoemd in artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 – Vergissing van administratie die „belastingschuldige redelijkerwijze niet kon ontdekken” – Beoordelingscriteria – Verordening nr. 1359/95, die als ingewikkeld aan te merken bepalingen bevat

(Verordeningen van de Raad nr. 2913/92, art. 220, lid 2, sub b, en nr. 1359/95)

Samenvatting

1. Volgens artikel 225 EG en artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie is de hogere voorziening tot rechtsvragen beperkt. Bijgevolg is alleen het Gerecht bevoegd de feiten vast te stellen, tenzij uit de overgelegde stukken blijkt dat zijn bevindingen materieel onjuist zijn, en deze vervolgens te beoordelen. De beoordeling van de feiten levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof in het kader van een hogere voorziening, behoudens in het geval van een verkeerde voorstelling van de hem voorgelegde gegevens. Wanneer het Gerecht de feiten heeft vastgesteld of beoordeeld, is het Hof daarentegen krachtens artikel 225 EG bevoegd de juridische kwalificatie van deze feiten en de door het Gerecht daaraan verbonden rechtsgevolgen te toetsen. Een dergelijke kwalificatie vormt immers een rechtsvraag die als zodanig in het kader van een hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst.

(cf. punten 40‑41)

2. Volgens artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, moet aan drie cumulatieve voorwaarden zijn voldaan opdat de bevoegde autoriteiten kunnen afzien van boeking achteraf van invoerrechten, te weten dat inning van de rechten achterwege is gebleven ten gevolge van een vergissing van de bevoegde autoriteiten, dat de vergissing van deze autoriteiten van dien aard is geweest dat een belastingschuldige te goeder trouw deze redelijkerwijze niet kon ontdekken, en dat deze voor zijn douaneaangifte aan alle voorschriften van de geldende regelgeving heeft voldaan.

Bij de beantwoording van de vraag of een vergissing van de bevoegde douaneautoriteiten kon worden ontdekt, moet worden gelet op de aard van de vergissing, de beroepservaring van de betrokken ondernemers en de mate van de door hen betrachte zorgvuldigheid. Wat de aard van de vergissing betreft, om deze te beoordelen moet worden onderzocht hoe ingewikkeld de betrokken regeling is of, andersom, of die regeling voldoende eenvoudig is, en hoelang de autoriteiten aan hun onjuiste zienswijze zijn blijven vasthouden.

In dit verband creëren bepaalde voorschriften van verordening nr. 1359/95 tot wijziging van de bijlagen I en II van verordening nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief en tot intrekking van verordening nr. 802/80, een situatie die niet zo eenvoudig is dat bij onderzoek ervan gemakkelijk kan worden ontdekt dat voor het gebruik van de tariefcontingenten voor bepaalde goederen vanaf 1 juli 1995 nog steeds de in verordening nr. 1431/94 tot vaststelling van bepalingen voor de uitvoering, in de sector slachtpluimvee, van de invoerregeling waarin is voorzien bij verordening nr. 774/94, bepaalde voorwaarde geldt dat een invoercertificaat moest worden overgelegd. In die omstandigheden kan deze regeling objectief als ingewikkeld worden aangemerkt en zijn de vergissingen van de douaneautoriteiten, die toen zij hun gebruikstarief wijzigden, niet hebben gepreciseerd dat bij invoer van genoemde goederen een dergelijk certificaat moest worden overgelegd, van dien aard dat de marktdeelnemers deze redelijkerwijs niet konden ontdekken.

(cf. punten 46‑48, 54‑56)