ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
§ 158k VersVG bepaalt:

„1. De verzekeringnemer is gerechtigd om voor zijn vertegenwoordiging in een gerechtelijke of administratieve procedure vrijelijk een tot de beroepshalve vertegenwoordiging van partijen bevoegde persoon te kiezen. Bovendien kan de verzekeringnemer voor de verdere behartiging van zijn juridische belangen vrijelijk een advocaat kiezen, wanneer bij de verzekeraar een belangenconflict is ontstaan.

2. In de verzekeringsovereenkomst kan worden overeengekomen dat de verzekeringnemer voor zijn vertegenwoordiging in een gerechtelijke of administratieve procedure enkel een tot de beroepshalve vertegenwoordiging van partijen bevoegde persoon mag kiezen die kantoor houdt in de plaats van de gerechtelijke of administratieve instantie die in eerste aanleg bevoegd is voor de te voeren procedure. Ingeval niet ten minste vier van deze personen in die plaats kantoor houden, dient de keuzevrijheid zich uit te strekken tot personen binnen het rechtsgebied van het gerecht van eerste aanleg waarin de genoemde instantie zich bevindt.

3. De verzekeringnemer wordt gewezen op het hem krachtens lid 1, eerste volzin, toekomende recht, wanneer hij verzoekt om de bijstand van een rechtshulpverlener voor een gerechtelijke of administratieve procedure; in geval van een belangenconflict wordt hij gewezen op het hem krachtens lid 1, tweede volzin, toekomende recht. Indien de verzekeraar een andere onderneming heeft belast met de schaderegeling […], gaan deze mededelingsverplichtingen over op die onderneming.”
46

De conclusie in punt 43 van dit arrest wordt verder bevestigd door het reeds aangehaalde arrest Blijdenstein. In punt 34 van dat arrest heeft het Hof artikel 5, punt 2, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 1972, L 299, blz. 32), zoals gewijzigd bij het Verdrag van inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (PB L 304, blz. 1, en — gewijzigde tekst — blz. 77), het Verdrag van inzake de toetreding van de Helleense Republiek (PB L 388, blz. 1) en het Verdrag van inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek (PB L 285, blz. 1), aldus uitgelegd dat een openbare instelling bij de rechter van de verdragsluitende staat waar zij is gevestigd geen regresvordering kan instellen om de bedragen terug te vorderen die zij krachtens het publiek recht heeft verstrekt aan een tot onderhoud gerechtigde, in wiens rechten zij jegens de in een andere verdragsluitende lidstaat gevestigde onderhoudsplichtige is gesubrogeerd, aangezien deze instelling geen zwakke partij is ten opzichte van die onderhoudsplichtige.
54

Aangezien de gewone verblijfplaats van doorslaggevend belang zou zijn voor de vaststelling van de meest effectieve nationaliteit, zouden in het bijzonder de in artikel 3, lid 1, sub a en b, van verordening nr. 2201/2003 voorziene aanknopingspunten voor de bevoegdheid elkaar dikwijls overlappen. In feite zou dit erop neerkomen dat ten aanzien van hen die meerdere nationaliteiten bezitten, een hiërarchie in het leven werd geroepen tussen de in dit lid 1 neergelegde aanknopingspunten voor de bevoegdheid, die niet voortvloeit uit de tekst daarvan. Integendeel, een paar met enkel de nationaliteit van één lidstaat zou altijd de gerechten van die lidstaat kunnen adiëren, ook al had het zijn gewone verblijfplaats al sinds vele jaren niet meer in die staat en was er slechts sprake van weinig reële aanknopingspunten met die lidstaat.
38

Een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding voorziet in een ongunstigere behandeling van personen die hun beroepservaring, al was het maar gedeeltelijk, hebben verworven vóór de voltooiing van het achttiende levensjaar, ten opzichte van degenen die een soortgelijke ervaring van vergelijkbare duur na het bereiken van deze leeftijd hebben verworven. Een dergelijke regeling voert een verschil in behandeling in van personen op grond van de leeftijd waarop zij hun beroepservaring hebben verworven. Zoals blijkt uit de in het hoofdgeding aan de orde zijnde feiten, kan deze maatstaf zelfs leiden tot een verschil in behandeling van twee personen die dezelfde opleiding hebben gevolgd en dezelfde beroepservaring hebben verworven, en wel uitsluitend op grond van de respectieve leeftijd van deze personen. Een dergelijke bepaling voert dus een verschil in behandeling in dat rechtstreeks is gebaseerd op het leeftijdscriterium in de zin van artikel 2, leden 1 en 2, sub a, van richtlijn 2000/78.
44

De Nederlandse regering stelt evenwel dat in de omstandigheden van de zaak in het hoofdgeding misbruik van recht niet zozeer zou zijn gelegen in het verkrijgen van vrijstelling van douanerechten als wel in de poging van ECI om te worden vrijgesteld van omzetbelasting. Aangezien volgens artikel 101 van de Douaneregeling immers goederen waarvoor de vrijstelling geldt bedoeld in artikel 27 van verordening nr. 918/83 zoals gewijzigd, eveneens van omzetbelasting zijn vrijgesteld, heeft ECI gebruikgemaakt van een buiten de Gemeenschap gelegen distributiecentrum om eerst voor vrijstelling van douanerechten en vervolgens voor vrijstelling van de desbetreffende omzetbelasting in aanmerking te komen. ECI zou aldus een financieel voordeel genieten dat een concurrentieverstoring in het leven roept ten aanzien van ondernemingen die in dezelfde sector actief zijn en hun goederen vanaf het grondgebied van de Gemeenschap naar hun klanten verzenden.
Richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een uitlegging van nationale wettelijke bepalingen of de toepassing van vaste nationale rechtspraak volgens welke de gelaedeerde vergoeding kan vorderen van schade aan een zaak die bestemd is voor beroepsmatig gebruik en voor dat doel is gebruikt, wanneer deze gelaedeerde enkel de schade, het gebrek in het product en het oorzakelijk verband tussen dit gebrek en de schade bewijst.
Beschikking nr. 896/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 tot instelling van een vereenvoudigde regeling voor de controle van personen aan de buitengrenzen, gebaseerd op de eenzijdige erkenning door de lidstaten, met het oog op doorreis over hun grondgebied, van bepaalde door Zwitserland en Liechtenstein afgegeven verblijfstitels, moet in die zin worden uitgelegd dat de in de bijlage bij deze beschikking genoemde verblijfstitels die door de Zwitserse Bondsstaat en door het Vorstendom Liechtenstein worden afgegeven aan visumplichtige onderdanen van derde landen, alleen als gelijkwaardig aan een doorreisvisum worden beschouwd. Voor binnenkomst op het grondgebied van de lidstaten met het oog op doorreis is voldoende dat de persoon op wie de beschikking van toepassing is, in het bezit is van een door de Zwitserse Bondsstaat of door het Vorstendom Liechtenstein afgegeven verblijfstitel die is vermeld in de bijlage bij die beschikking, wil hij voldoen aan de vereisten van de artikelen 1, lid 1, en 2 van verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld.
47

Daar de High Court voor de beslechting van het hoofdgeding de uitlegging van richtlijn 2004/38 noodzakelijk acht, heeft hij de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Staat richtlijn 2004/38/EG een lidstaat toe, als algemeen vereiste te stellen dat een persoon met de nationaliteit van een derde land die gehuwd is met een burger van de Unie, om in aanmerking te komen voor toepassing van de bepalingen van richtlijn 2004/38/EG, legaal in een andere lidstaat moet hebben verbleven alvorens naar de gastlidstaat te komen? 2) Is artikel 3, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van toepassing op een persoon met de nationaliteit van een derde land die: — de echtgenoot is van een burger van de Unie die in de gastlidstaat verblijft en voldoet aan de voorwaarden van artikel 7, lid 1, sub a, b of c, en — vervolgens met de burger van de Unie als zijn/haar echtgenoot in de gastlidstaat verblijft, ongeacht wanneer of waar zij zijn gehuwd of wanneer of hoe de persoon met de nationaliteit van een derde land de gastlidstaat is binnengekomen? 3) Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, is artikel 3, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG dan van toepassing op de persoon met de nationaliteit van een derde land die gehuwd is met een burger van de Unie, die: — de echtgenoot is van een burger van de Unie die in de gastlidstaat verblijft en voldoet aan een van de voorwaarden van artikel 7, lid 1, sub a, b of c, en — met de burger van de Unie als zijn/haar echtgenoot in de gastlidstaat verblijft, — de gastlidstaat onafhankelijk van de burger van de Unie is binnengekomen, en — vervolgens in de gastlidstaat is gehuwd met de burger van de Unie?”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Nationale regeling waarbij aan advocaten verplichting wordt opgelegd om maximumtarieven voor vaststelling van hun honoraria in acht te nemen – Toelaatbaarheid

(Art. 43 EG en 49 EG)

Samenvatting

Schiet niet tekort in de verplichtingen die krachtens de artikelen 43 EG en 49 EG op hem rusten, een lidstaat waarvan de regeling de advocaten de verplichting oplegt om maximumtarieven voor de vaststelling van hun honoraria in acht te nemen, wanneer een dergelijke regeling niet aldus is opgezet dat zij de toegang, onder normale en doeltreffende mededingingsvoorwaarden, tot de markt voor de diensten van advocaten ongunstig beïnvloedt. Dit is het geval met een regeling die wordt gekenmerkt door een flexibiliteit die het mogelijk maakt om alle soorten diensten die door advocaten worden verricht, passend te belonen, aangezien de honoraria onder omstandigheden kunnen worden verhoogd tot het dubbele of het vierdubbele van de maximumtarieven of zelfs tot een nog hoger bedrag. Verder kunnen advocaten in verschillende situaties met hun cliënt een bijzondere overeenkomst sluiten om het bedrag van hun honoraria vast te stellen.

Een regeling van een lidstaat vormt immers geen beperking in de zin van het EG-Verdrag alleen omdat andere lidstaten minder rigoureuze of economisch gunstigere regels toepassen op de op hun grondgebied gevestigde verrichters van soortgelijke diensten. Het bestaan van een beperking in de zin van het Verdrag kan dus niet worden afgeleid uit het feit alleen dat in een andere lidstaat dan de lidstaat van ontvangst gevestigde advocaten zich voor de berekening van hun honoraria voor in de lidstaat van ontvangst verrichte diensten aan de in deze lidstaat geldende regels moeten aanpassen, maar moet worden gebaseerd op het feit dat een dergelijke regeling de toegang van uit andere lidstaten afkomstige advocaten tot de markt van de lidstaat van ontvangst belemmert.

(cf. punten 49‑50, 53‑54)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Nationale regeling die exclusieve organisatie van deze spelen aan één enkele, onder nauw overheidstoezicht staande marktdeelnemer verleent – Rechtvaardiging

(Art. 49 EG)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Nationale regeling die exclusieve organisatie van paardenweddenschappen aan één enkele, onder nauw overheidstoezicht staande marktdeelnemer verleent

(Art. 49 EG)

Samenvatting

1. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat die een bijzonder hoog niveau van bescherming van de consumenten in de sector kansspelen wil garanderen, op goede gronden van mening kan zijn dat alleen de verlening van uitsluitende rechten aan één enkele organisatie die onder nauw overheidstoezicht staat, een doeltreffend middel is om de gevaren van deze sector te beheersen en het doel na te streven, aansporing tot geldverkwisting door gokken te voorkomen en gokverslaving afdoende te bestrijden.

Het staat dus aan de nationale rechter om na te gaan, enerzijds of de nationale autoriteiten ten tijde van de feiten werkelijk een dergelijk bijzonder hoog beschermingsniveau beoogden te verzekeren en of, gelet op het nagestreefde beschermingsniveau, de invoering van een monopolie daadwerkelijk als noodzakelijk kon worden beschouwd, en anderzijds of het overheidstoezicht waaraan de activiteiten van de organisatie die exclusieve rechten geniet, in beginsel zijn onderworpen, daadwerkelijk coherent en systematisch wordt uitgeoefend om de aan deze organisatie gegeven doelstellingen te bereiken.

Wil een nationale regeling die een monopolie inzake kansspelen invoert, stroken met de doelstellingen van misdaadbestrijding en vermindering van de speelgelegenheden, dient zij:

– uit te gaan van de vaststelling dat de aan kansspelen verbonden criminele en frauduleuze activiteiten en gokverslaving op het grondgebied van de betrokken lidstaat een probleem vormen dat door een expansie van de legale en gereglementeerde activiteiten kan worden verholpen,

– slechts gematigde reclame toe te staan die strikt beperkt is tot hetgeen nodig is om de consument in de richting van de gecontroleerde circuits van kansspelen te leiden.

(cf. punt 72, dictum 1)

2. Voor de beoordeling van de aantasting van het vrij verrichten van diensten door een stelsel dat exclusiviteit voor de organisatie van paardenweddenschappen invoert, dient de nationale rechter rekening te houden met alle substitueerbare kanalen voor het in de handel brengen van deze weddenschappen, tenzij het gebruik van internet tot gevolg heeft, dat de aan de betrokken kansspelen verbonden gevaren erger worden dan de gevaren van de via traditionele kanalen in de handel gebrachte spelen.

In het geval van een nationale regeling die gelijkelijk van toepassing is op het aanbod van weddenschappen online en op dat via traditionele kanalen, dient de aantasting van het vrij verrichten van diensten uit het oogpunt van de beperkingen voor de betrokken sector in zijn geheel te worden beoordeeld.

(cf. punt 83, dictum 2)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Milieu – Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna – Richtlijn 92/43 (Richtlijn 92/43 van de Raad, art. 3, lid 1, en 4, lid 1) (cf. punten 30‑31)

2. Milieu – Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna – Richtlijn 92/43 (Richtlijn 92/43 van de Raad, art. 6, lid 2) (cf. punten 38‑40, 42‑43)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7) – Gebieden van communautair belang – Gebied „Is Arenas” – Aanleg van golfbaan

Dictum

Dictum

1) De Italiaanse Republiek is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, en meer in het bijzonder, wat de tweede grief betreft, artikel 6, lid 2, hiervan, door in verband met het toeristische onroerendgoedcomplex „Is Arenas”, dat gevolgen heeft voor het gebied „Is Arenas”,

– niet vóór 19 juli 2006, de datum waarop het gebied „Is Arenas” is opgenomen op de lijst van gebieden van communautair belang, passende beschermingsmaatregelen vast te stellen die, gelet op de instandhoudingsdoelstelling van richtlijn 92/43, het relevante ecologisch belang konden waarborgen dat op nationaal niveau toekomt aan het voorgestelde gebied van communautair belang, en met name een ingreep die de ecologische kenmerken van het gebied ernstig in gevaar kon brengen, niet te verbieden, en

– na 19 juli 2006 geen passende maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de natuurlijke habitats waarvoor bovengenoemd gebied van communautair belang is aangewezen, niet verslechtert.

2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Rundvlees – Speciale premie voor mannelijke runderen – Extensiveringsbedrag

(Verordening nr. 1254/1999 van de Raad)

Samenvatting

Het gemeenschapsrecht, en met name verordening nr. 1254/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees, stelt voor de inaanmerkingneming van een aanvraag voor speciale premies voor mannelijke runderen en voor extensiveringsbedragen niet als voorwaarde dat een geldige rechtstitel wordt overgelegd waaruit blijkt dat de aanvrager gerechtigd is tot gebruik van het voederareaal waarop deze aanvraag betrekking heeft. Het gemeenschapsrecht staat er evenwel niet aan in de weg dat de lidstaten in hun nationale regelgeving een verplichting opnemen om een dergelijke titel over te leggen, mits de doelstellingen van de communautaire regelgeving en de algemene beginselen van gemeenschapsrecht, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel, in acht worden genomen.

(cf. punt 90 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna – Richtlijn 92/43

(Richtlijn 92/43 van de Raad, art. 3, lid 1, en 4, lid 1)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie

(Art. 226 EG)

3. Milieu – Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna – Richtlijn 92/43

(Richtlijn 92/43 van de Raad, art. 12, lid 4, en bijlage IV, sub a)

Samenvatting

1. Krachtens richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna dienen de lidstaten ten aanzien van gebieden waar prioritaire typen natuurlijke habitats en/of prioritaire soorten aanwezig zijn en die zijn aangewezen met het oog op de opneming ervan in de communautaire lijst, passende beschermingsmaatregelen te nemen om de kenmerken van die gebieden in stand te houden. De lidstaten mogen derhalve geen ingrepen toestaan die de ecologische kenmerken van die gebieden ernstig kunnen aantasten. Dit is met name het geval wanneer een ingreep zou kunnen leiden tot het verdwijnen van in de betrokken gebieden aanwezige prioritaire soorten

(cf. punt 21)

2. In een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 226 EG staat het aan de Commissie, de gestelde niet-nakoming aan te tonen. Zij moet het Hof immers de informatie verschaffen die het nodig heeft om te kunnen vaststellen of er sprake is van deze niet-nakoming, en kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

(cf. punt 23)

3. Krachtens artikel 12, lid 4, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, gelezen in samenhang met bijlage IV, sub a, daarbij, stellen de lidstaten een systeem in van toezicht op met name het bij toeval doden van Iberische lynxen. Op basis van de verkregen gegevens verrichten de lidstaten nieuw onderzoek of treffen zij de instandhoudingsmaatregelen die nodig zijn om met name te verzekeren dat het bij toeval doden geen significante negatieve weerslag heeft op de betrokken soorten.

De omstandigheid dat de nationale autoriteiten in het kader van de uitvoering van een project voor de verbetering van een veldweg verder onderzoek verrichten naar nieuwe maatregelen die de omstandigheden van de instandhouding en de verbetering van de betrokken soort nog kunnen versterken, kan op zich niet leiden tot de constatering dat de vastgestelde maatregelen niet passend zijn voor de doelstelling van artikel 12, lid 4, van die richtlijn.

(cf. punten 56, 59)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu – Beheersing van gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken – Richtlijn 96/82

(Richtlijn 96/82 van de Raad, art. 11, lid 1, sub c)

Samenvatting

Het opstellen van externe noodplannen als bedoeld in artikel 11, lid 1, sub c, van richtlijn 96/82 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, is onderdeel van een proces met verschillende stadia, waarbij in een eerste fase de exploitanten van de inrichtingen waar gevaarlijke stoffen in aanzienlijke hoeveelheden aanwezig zijn, interne noodplannen opstellen en de noodzakelijke inlichtingen doorgeven aan de bevoegde autoriteiten, in een tweede fase deze autoriteiten de externe noodplannen opstellen, en in een derde fase de exploitanten respectievelijk de autoriteiten de interne en externe noodplannen opnieuw bezien en, indien nodig, herzien en bijwerken.

Artikel 11, leden 1 en 4, van die richtlijn voorziet weliswaar enkel in een termijn voor de eerste en de derde fase. Dat in die bepaling een expliciete termijn ontbreekt voor wat het opstellen van externe noodplannen betreft, betekent op zich evenwel niet dat voor de lidstaten geen enkele termijn geldt om te voldoen aan de verplichting om deze plannen op te stellen.

Uit de onderlinge samenhang tussen de interne en de externe noodplannen, waarvan de coördinatie de efficiëntie van het bij artikel 11 van de richtlijn voorgeschreven mechanisme waarborgt, volgt dat de bevoegde autoriteiten de externe noodplannen dienen op te stellen binnen een termijn die, aan de ene kant, het nuttig effect van de bepalingen van dit artikel niet dreigt te schaden, maar die, aan de andere kant, rekening houdt met de tijd die nodig is om die plannen af te werken, dus binnen een redelijke termijn na de verzending van de noodzakelijke inlichtingen door de exploitanten.

Bovendien houdt overeenkomstig artikel 11, lid 1, van die richtlijn de verplichting om externe noodplannen op te stellen, weliswaar verband met de verplichting van de exploitanten van de betrokken inrichtingen om de bevoegde autoriteiten de noodzakelijke inlichtingen te verstrekken opdat deze die plannen kunnen opstellen, doch dit neemt niet weg dat deze bepaling de lidstaten de verplichting oplegt om ervoor te zorgen dat die exploitanten de noodzakelijke inlichtingen binnen de voorgeschreven termijnen verstrekken. Bijgevolg kan het feit dat de bevoegde autoriteiten niet binnen die termijnen over de noodzakelijke inlichtingen beschikken, het ontbreken van externe noodplannen niet rechtvaardigen.

(cf. punten 13‑14, 17, 21, 25)