ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

29 oktober 2009

Zaak F‑94/08

Luigi Marcuccio

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Uitvoering van arrest – Vergoeding van kosten – Voornemen van administratie om inhouding toe te passen op invaliditeitsuitkering van ambtenaar – Ontbreken van bezwarend besluit – Beroep tot schadevergoeding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarbij Marcuccio in wezen verzoekt om nietigverklaring van de nota van de Commissie van 28 maart 2008 waarbij hij in kennis is gesteld van het voornemen van de Commissie om een inhouding toe te passen op zijn invaliditeitsuitkering teneinde betaling te verkrijgen van de in een eerdere instantie gemaakte kosten.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarende handeling – Begrip – Nota van administratie waarbij betrokkene in kennis is gesteld van haar voornemen om inhouding toe te passen op zijn invaliditeitsuitkering – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Een nota van de administratie waarbij een ambtenaar in kennis is gesteld van haar voornemen om een inhouding toe te passen op zijn invaliditeitsuitkering, in het geval hij zich niet mocht wenden tot de gemeenschapsrechter met een verzoek tot begroting van de kosten waartoe hij is veroordeeld in het kader van een eerdere zaak, vormt geen definitieve standpuntbepaling van de administratie en kan niet worden geacht zijn belangen rechtstreeks en onmiddellijk aan te tasten doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigt.

(cf. punten 21 en 24)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

15 juli 2008

Zaak F‑28/08

Michel Pouzol

tegen

Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Pensioenen – Overdracht van vóór indiensttreding bij Gemeenschappen verworven pensioenrechten – Bevestigende besluiten – Niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Rekenkamer van 29 november 2007 houdende afwijzing van verzoekers klacht tegen de besluiten van 10 mei 2007 tot vaststelling van de extra communautaire pensioenjaren als gevolg van de overdracht van de pensioenrechten die verzoeker in Frankrijk bij de aanvullende pensioenregeling had verworven en, anderzijds, erkenning dat verzoeker als gevolg van die overdracht recht heeft op in totaal 10 jaar, 3 maanden en 24 dagen aan extra communautaire pensioenjaren.

Beslissing: Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Louter bevestigende handeling – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 1)

Een beroep tot nietigverklaring van een besluit dat louter een bevestiging vormt van een niet binnen de gestelde termijn aangevochten eerder besluit, is niet-ontvankelijk. Een besluit vormt een loutere bevestiging van een eerder besluit wanneer het geen enkel nieuw element bevat in vergelijking met een eerdere handeling en niet is voorafgegaan door een daadwerkelijk en diepgaand heronderzoek van de situatie van de adressaat van die eerdere handeling of een heronderzoek op basis van nieuwe elementen. De correctie van een feitelijke fout die geen invloed heeft op de inhoud van de handeling, vormt op zich niet de vaststelling van een nieuw besluit.

(cf. punten 45, 47 en 60)

Referentie:

Hof: 9 maart 1978, Herpels/Commissie, 54/77, Jurispr. blz. 585, punten 11‑14; 10 december 1980, Grasselli/Commissie, 23/80, Jurispr. blz. 3709, punt 18; 11 maart 1986, Adams e.a./Commissie, 294/84, Jurispr. blz. 977, punten 14‑16; 2 juni 1994, AC‑ATEL Electronics Vertriebs, C‑30/93, Jurispr. blz. I‑2305, punt 24

Gerecht van eerste aanleg: 14 oktober 1999, CAS Succhi di Frutta/Commissie, T‑191/96 en T‑106/97, Jurispr. blz. II‑3181, punt 60; 26 oktober 2000, Ripa di Meana e.a./Parlement, T‑83/99‑T‑85/99, Jurispr. blz. II‑3493, punten 33 en 34

Gerecht voor ambtenarenzaken: 19 december 2006, Suhadolnik/Hof van Justitie, F‑78/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 31 en 32
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

7 oktober 2009

Zaak F‑122/07

Luigi Marcuccio

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Verzoek om onderzoek – Weigering van instelling om besluit in door verzoeker gekozen taal te vertalen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid – Beroep kennelijk rechtens ongegrond”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarbij Marcuccio primair verzoekt om nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende afwijzing van zijn verzoek om een onderzoek te verrichten naar een aantal incidenten waarmee hij werd geconfronteerd in de jaren 2001 en 2003, en, subsidiair, om veroordeling van de Commissie tot betaling van een schadevergoeding aan hem.

Beslissing: Het door verzoeker ingestelde beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond verklaard. Verzoeker wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Openbare dienst – Op administratie rustende zorgplicht – Verplichting om aan ambtenaar gericht individueel besluit op te stellen in taal die deze grondig beheerst

(Art. 21 EG; Handvest van de grondrechten, art. 41, lid 4; reglement van orde van Commissie, bijlage, punt 4)

Op grond van hun zorgplicht staat het aan de instellingen om een aan een ambtenaar gericht individueel besluit op te stellen in een taal die deze grondig beheerst.

Noch uit artikel 21, derde alinea, EG, noch uit punt 4 van de Bestuurlijke gedragscode, noch uit artikel 41, lid 4, van het Handvest van de grondrechten volgt dat elk door een gemeenschapsinstelling aan een van haar ambtenaren gericht besluit moet worden opgesteld in de taal waarin de oorspronkelijke correspondentie is gevoerd. Deze bepalingen zijn namelijk op de betrekkingen tussen de instellingen en hun functionarissen enkel van toepassing wanneer deze in hun hoedanigheid van burgers van de Unie, en niet wanneer deze als ambtenaren of andere functionarissen van de Gemeenschappen een tekst aan de instellingen richten. Indien de instellingen in alle gevallen verplicht zouden zijn om een verzoek van een ambtenaar te beantwoorden in dezelfde taal als die welke in dat verzoek is gebruikt, dan zou dat voor de instellingen tot onoverkomelijke moeilijkheden leiden.

(cf. punten 60‑65)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 23 maart 2000, Rudolph/Commissie, T‑197/98, JurAmbt. blz. I‑A‑55 en II‑241, punt 46; 7 februari 2001, Bonaiti Brighina/Commissie, T‑118/99, JurAmbt. blz. I‑A‑25 en II‑97, punt 13; 17 mei 2006, Lavagnoli/Commissie, T‑95/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑121 en II‑A‑2‑569, punt 48

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2007, Duyster/Commissie, F‑51/05 en F‑18/06, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punten 58 en 59
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

20 januari 2009

Zaak F‑77/07 DEP

Kay Labate

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Procedure – Begroting van proceskosten”

Betreft: Verzoeken, waarbij Labate, ten eerste, de Commissie vraagt om betaling van de honoraria en kosten van zaak F‑77/07 (beschikking van 1 februari 2008, Labate/Commissie, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie) voor een totaalbedrag van 72 361,03 EUR, na een vrijwillige verlaging van het oorspronkelijk bedrag met 30 %, ten tweede voorstelt om dit bedrag te verminderen tot 45 000 EUR, en, ten slotte, vraagt om begroting van de kosten.

Beslissing: Het bedrag van de door Labate in zaak F‑77/07 invorderbare kosten wordt vastgesteld op 21 568,90 EUR.

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – In aanmerking te nemen factoren

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 91, sub b; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 122)

Het is niet aan de gemeenschapsrechter om de door de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigde honoraria vast te stellen, maar hij dient te bepalen, tot welk bedrag die vergoedingen kunnen worden teruggevorderd van de partij die in de kosten is verwezen. Wanneer hij zich uitspreekt over een verzoek om begroting van kosten behoeft de gemeenschapsrechter geen rekening te houden met een nationaal tarief van advocatenhonoraria of met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de belanghebbende partij en haar gemachtigden of raadslieden.

Aangezien een tariefregeling in het gemeenschapsrecht ontbreekt, beoordeelt de gemeenschapsrechter de gegevens van de zaak vrijelijk, daarbij rekening houdend met het voorwerp en de aard van het geschil, het belang ervan voor het gemeenschapsrecht, de moeilijkheid van de zaak, de hoeveelheid werk die de gemachtigden of de raadslieden aan de contentieuze procedure kunnen hebben gehad, en het economisch belang van het geschil voor de partijen. Voor de hoeveelheid werk moet de gemeenschapsrechter rekening houden met het totale aantal arbeidsuren dat objectief gezien noodzakelijk is voor de contentieuze procedure.

(cf. punten 24, 25 en 28)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 30 oktober 1998, Kaysersberg/Commissie, T‑290/04 DEP, Jurispr. blz. II‑4105, punt 20; 9 september 2002, Pannella/Parlement, T‑182/00 DEP, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 29; 20 november 2002, Spruyt/Commissie, T‑171/00 DEP, JurAmbt. blz. I‑A‑225 en II‑1127, punten 25, 26 en 29; 8 juli 2004, De Nicola/EIB, T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP en T‑109/99 DEP, JurAmbt. blz. I‑A‑219 en II‑973, punt 32
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

19 oktober 2007

Zaak F‑23/07

M

tegen

Europees Geneesmiddelenbureau (EMEA)

„Openbare dienst – Ambtenaren – Invaliditeit – Invaliditeitscommissie – Weigering tot instelling – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het EMEA van 25 oktober 2006 houdende afwijzing van verzoekers verzoek om een invaliditeitscommissie in te stellen alsmede van het besluit van het EMEA van 31 januari 2007 houdende afwijzing van zijn verzoek om schadevergoeding.

Beslissing: Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Besluit dat standpunt in oorspronkelijke besluit herhaalt – Louter bevestigend besluit – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren – Beroep – Niet binnen termijn ingesteld beroep tot nietigverklaring – Beroep tot schadevergoeding dat hetzelfde resultaat beoogt – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

1. Een besluit waarbij de administratie bij gebreke van ontwikkeling van de gezondheidstoestand van de betrokken ambtenaar slechts haar weigering om een invaliditeitscommissie in te stellen herhaalt, vormt een louter bevestigende handeling en niet een nieuw besluit waardoor de beroepstermijn opnieuw ingaat, ook al is dit besluit genomen na inzage van een medisch rapport dat ten tijde van het oorspronkelijke standpunt van de administratie nog niet beschikbaar was.

(cf. punten 40 en 43)

Referentie:

Hof: 20 mei 1987, Gherardi Dandolo/Commissie, 214/85, Jurispr. blz. 2163, punten 15‑17

2. Een vordering tot schadevergoeding is niet-ontvankelijk wanneer de ambtenaar op die manier hetzelfde resultaat tracht te bereiken als hij zou hebben verkregen indien een beroep tot nietigverklaring, dat hij niet tijdig heeft ingesteld, succes zou hebben opgeleverd. Een ambtenaar die heeft nagelaten binnen de termijnen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut een beroep tot nietigverklaring in te stellen van een besluit dat voor hem bezwarend zou zijn, kan niet door een vordering tot vergoeding van de schade die dit besluit heeft veroorzaakt, deze nalatigheid herstellen en een nieuwe beroepstermijn doen ingaan.

(cf. punt 45)

Referentie:

Hof: 14 februari 1989, Bossi/Commissie, 346/87, Jurispr. blz. 303, punt 32

Gerecht van eerste aanleg: 13 juli 1993, Moat/Commissie, T‑20/92, Jurispr. blz. II‑799, punt 46; 28 juni 2005, Ross/Commissie, T‑147/04, JurAmbt. blz. I‑A‑171 en II‑771, punt 48
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

VOOR AMBTENARENZAKEN

30 januari 2008

Zaak F‑64/07 R

S

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst – Procedure in kort geding – Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging van een handeling – Spoedeisendheid – Geen”

Betreft: Verzoek, ingesteld krachtens de artikelen 242 EG, 243 EG, 157 EA en 158 EA en strekkende tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van het Parlement van 27 juli 2006 om verzoeker als adviseur van het directoraat-generaal Voorlichting over te plaatsen naar Brussel.

Beslissing: Het verzoek in kort geding wordt afgewezen. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

1. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 102, lid 2)

2. Kort geding – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Verzoekschrift – Vormvereisten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 102, lid 2)

1. Als maatstaf voor de beoordeling van de spoedeisendheid van een verzoek in kort geding geldt, of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Op deze partij rust het bewijs, dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder een dergelijke schade te lijden. Om het bestaan van deze schade aan te tonen, is het weliswaar niet nodig dat het bewijs absolute zekerheid verschaft omtrent het intreden van de gestelde schade, en volstaat het dus dat die schade met een voldoende mate van waarschijnlijkheid voorzienbaar is, maar dit neemt niet weg dat de verzoeker gehouden blijft de feiten te bewijzen waarop hij zijn verwachting van een ernstige en onherstelbare schade baseert.

(cf. punten 30 en 31)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 1 juli 1999, Samper/Parlement, T‑111/99 R, JurAmbt. blz. I‑A‑111 en II‑609, punt 38; 7 december 2001, Lior/Commissie, T‑192/01 R, Jurispr. blz. II‑3657, punt 49; 6 december 2002, D/EIB, T‑275/02 R, JurAmbt. blz. I‑A‑259 en II‑1295, punten 59 en 60

2. Op grond van artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken moeten verzoeken tot verkrijging van een voorlopige maatregel de middelen bevatten, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt (fumus boni juris).

(cf. punt 38)
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN DE EERSTE KAMER VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

19 juli 2011

Zaak F-31/07 RENV

Françoise Putterie

tegen

Europese Commissie

„Minnelijke regeling – Doorhaling”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Putterie de nietigverklaring vordert van haar loopbaanontwikkelingsrapport over de periode van 1 januari tot en met 31 december 2005, voor zover daarin en met name in de rubriek 6.5 („Mogelijkheden”) niet wordt erkend dat zij werkzaamheden van de categorie B* kan vervullen.

Beslissing: Zaak F-31/07 RENV, Putterie/Commissie, wordt doorgehaald in het register van het Gerecht. Partijen dragen de kosten volgens het tussen hen gesloten akkoord.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Minnelijke regeling van geschil voor het Gerecht voor ambtenarenzaken – Doorhaling in register

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 69)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Recht van beroep – Personen die aanspraak maken op hoedanigheid van ambtenaar of personeelslid, niet zijnde plaatselijk functionaris

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren – Statuut – Regeling andere personeelsleden – Werkingssfeer

(Art. 238 EG en 282 EG; regeling andere personeelsleden, art. 1, 2, 3 en 5)

1. Niet alleen degenen die de hoedanigheid bezitten van ambtenaar of personeelslid, niet zijnde plaatselijk functionaris, maar ook degenen die aanspraak maken op die hoedanigheid, kunnen voor de gemeenschapsrechter een bezwarend besluit aanvechten, waarbij die rechter ten minste bevoegd is om in de eerste plaats te onderzoeken of hij daadwerkelijk bevoegd is kennis te nemen van de ontvankelijkheid en de gegrondheid van het geschil.

(cf. punten 64 en 65)

Referentie:

Hof: 11 maart 1975, Porrini e.a., 65/74, Jurispr. blz. 319, punt 13; 5 april 1979, Bellintani e.a./Commissie, 116/78, Jurispr. blz. 1585, punt 6; 20 juni 1985, Klein/Commissie, 123/84, Jurispr. blz. 1907, punt 10

Gerecht van eerste aanleg: 19 juli 1999, Mammarella/Commissie, T‑74/98, JurAmbt. blz. I‑A‑151 en II‑797, punt 16

2. Het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden vormen geen uitputtende regeling die eraan in de weg staat dat er personeel buiten het aldus tot stand gebrachte kader wordt aangesteld. De bij de artikelen 282 EG en 238 EG aan de Gemeenschap toegekende bevoegdheid om contractuele betrekkingen aan te gaan die onderworpen zijn aan het recht van een lidstaat, omvat juist de bevoegdheid tot het sluiten van arbeidsovereenkomsten of overeenkomsten tot het verrichten van diensten. In die omstandigheden zou de aanwerving van een persoon bij een overeenkomst die uitdrukkelijk naar nationaal recht verwijst enkel als onrechtmatig kunnen worden beschouwd wanneer de verwerende instelling de arbeidsvoorwaarden van de betrokkene niet heeft vastgesteld op basis van de behoeften van de dienst, maar om te ontkomen aan de toepassing van de bepalingen van het Statuut of de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, en aldus misbruik van procedure maakt.

Om na te gaan of de instelling geen misbruik van procedure maakt, kan niet worden volstaan met de constatering dat zij zich terecht op het standpunt kan stellen dat de verschillende categorieën overeenkomsten die zijn voorzien in de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden en waarvoor de gemeenschapsrechter bevoegd is, niet zijn afgestemd op de situatie van de medewerkers aan wie zij bepaalde werkzaamheden wil opdragen, maar moet ook worden nagegaan of de aan verzoeker geboden arbeidsvoorwaarden beantwoorden aan de minimumeisen inzake sociale bescherming die in elke rechtsstaat bestaan.

(cf. punten 70 en 87)

Referentie

Gerecht van eerste aanleg: Mammarella/Commissie, reeds aangehaald, punten 39 en 40, en de aangehaalde rechtspraak
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Procedure – Ontvankelijkheid van procesakten – Beoordeling op het moment van indiening van akte

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 114; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 78)

Wanneer een exceptie van niet-ontvankelijkheid betrekking heeft op een verzoekschrift dat vóór de datum van inwerkingtreding van zijn eigen reglement voor de procesvoering ter griffie van het Gerecht voor ambtenarenzaken is neergelegd, moeten de procedureregels van artikel 78 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken worden toegepast, met name die van artikel 78, lid 3, op grond waarvan het Gerecht bij beschikking uitspraak kan doen zonder op de zaak ten gronde in te gaan, alsmede de regels voor de ontvankelijkheid van het verzoekschrift waarnaar artikel 114 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg verwees, dat tot de inwerkingtreding van zijn reglement voor de procesvoering van overeenkomstige toepassing was op het Gerecht voor ambtenarenzaken.

Aangezien de termijn voor de indiening van een exceptie van niet-ontvankelijkheid, zowel op grond van artikel 114 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg als op grond van artikel 78 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken loopt vanaf de betekening van het verzoekschrift, is, indien deze betekening heeft plaatsgevonden vóór de inwerkingtreding van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, de in acht te nemen termijn noodzakelijkerwijs de toen geldende termijn die volgt uit het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg. Overeenkomstig het rechtszekerheidsbeginsel kan de inwerkingtreding van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken dus niet tot gevolg hebben dat de termijn voor de indiening van een exceptie van niet-ontvankelijkheid bij afzonderlijke akte, die op de datum van inwerkingtreding ervan reeds liep, wordt verkort.

De relevante datum voor de eerbiediging van die termijn is de datum waarop de exceptie van niet-ontvankelijkheid bij het Gerecht voor ambtenarenzaken is ingediend, en niet die van de betekening van die exceptie aan de verzoeker.

(cf. punten 23, 25 en 26)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 14 december 1992, Lenz/Commissie, T‑47/92, Jurispr. blz. II‑2523, punt 34

Gerecht voor ambtenarenzaken: 26 april 2006, Falcione/Commissie, F‑16/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑3 en II‑A‑1‑7, punt 84; 14 december 2007, Duyster/Commissie, F‑82/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 40; 25 januari 2008, Duyster/Commissie, F‑80/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 38‑43
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN DE EERSTE KAMER VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

22 januari 2008

Zaak F‑106/06

Anže Erbežnik

tegen

Europees Parlement

„Minnelijke regeling op initiatief van Gerecht – Doorhaling”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA, waarbij Erbežnik, die zich beroept op een wettelijk partnerschap buiten het huwelijk met Horvat, kort samengevat, nietigverklaring vordert van het besluit van het Parlement om hem de inrichtingsvergoeding toe te kennen tegen het tarief dat is voorzien voor ambtenaren die geen recht hebben op de kostwinnerstoelage, waarbij deze vordering met name is gericht op het eerste derde deel van die vergoeding dat hem, op grond van artikel 5, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut en van artikel 24 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden en na zijn in mei 2005 ingediend verzoek om betaling, is uitgekeerd krachtens het besluit van het Parlement dat op 2 juni 2005 in werking is getreden; subsidiair vraagt verzoeker het Gerecht om het Parlement te gelasten om voor de gedeelten van de vergoeding die na zijn huwelijk in 2005 zijn uitgekeerd rekening te houden met de wijziging van zijn gezinssituatie.

Beslissing: Zaak F‑106/06, Erbežnik/Parlement, wordt doorgehaald in het register van het Gerecht. Het Parlement zal verzoeker voor de door hem gemaakte kosten het bedrag van 6 000 EUR betalen. Het Parlement zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Minnelijke regeling van geschil voor Gerecht voor ambtenarenzaken – Doorhaling in register

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 69 en 74)