ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Het Koninkrijk Spanje is de krachtens artikel 63 VWEU en artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 op hem rustende verplichtingen niet nagekomen door toe te staan dat er verschillen in de fiscale behandeling van schenkingen en erfenissen zijn geïntroduceerd tussen in Spanje ingezeten en niet in Spanje ingezeten ontvangers, tussen in Spanje ingezeten en niet in Spanje ingezeten erflaters, en tussen schenkingen en soortgelijke vervreemding van op het Spaans grondgebied gelegen onroerende zaken en in het buitenland gelegen onroerende zaken.
1)

De verenigbaarheid met het Unierecht van een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een vennootschap die ingezetene van een lidstaat is, de vennootschapsbelasting die in een andere lidstaat of in een derde staat is betaald door dividenduitkerende kapitaalvennootschappen, niet kan verrekenen omdat deze dividenden in eerstbedoelde lidstaat van belasting zijn vrijgesteld wanneer zij worden uitgekeerd voor participaties van ten minste 10 % in het kapitaal van de uitkerende vennootschap, de werkelijke participatie van de ontvangende kapitaalvennootschap in het concrete geval meer dan 90 % bedraagt en de ontvangende vennootschap is opgericht naar het recht van een derde staat, moet worden getoetst aan de artikelen 63 VWEU en 65 VWEU.
1)

Artikel 2, sub a, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, moet in die zin worden uitgelegd dat gegevens over de aanvrager van een verblijfstitel die zijn weergegeven in een bestuurlijk document, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde „minuut”, waarin de gronden worden uiteengezet die de beslismedewerker aanvoert tot staving van het ontwerpbesluit dat hij moet opstellen in het kader van de procedure die voorafgaat aan de vaststelling van een besluit over de aanvraag van een dergelijke titel, en in voorkomend geval die welke zijn weergegeven in de juridische analyse die dat document bevat, „persoonsgegevens” zijn in de zin van deze bepaling, maar dat die analyse als zodanig niet aldus kan worden gekwalificeerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 159/4

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 3 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Hi Hotel HCF SARL/Uwe Spoering

(Zaak C-387/12) (1)

([Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Internationale bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad - Handeling in lidstaat die bestaat in deelneming aan onrechtmatige handeling op grondgebied van andere lidstaat - Bepaling van plaats waar schadebrengende feit zich heeft voorgedaan])

2014/C 159/05

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hi Hotel HCF SARL

Verwerende partij: Uwe Spoering

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesgerichtshof — Uitlegging van artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Internationale bevoegdheid inzake onrechtmatige daad — Handeling die is gesteld in een eerste lidstaat en bestaat in de deelneming aan de op het grondgebied van een tweede lidstaat gestelde onrechtmatige handeling — Bepaling van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan

Dictum

Artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat wanneer sprake is van meerdere vermeende veroorzakers van beweerde schade aan in de lidstaat van de aangezochte rechter beschermde vermogensrechten die aan het auteursrecht zijn verbonden, de rechter van een rechtsgebied waar de voor hem opgeroepen vermeende veroorzaker niet heeft gehandeld, krachtens deze bepaling niet bevoegd kan zijn op basis van de plaats van de schadeveroorzakende gebeurtenis, maar wel op basis van de plaats waar de beweerde schade is ingetreden, als deze kan intreden in het rechtsgebied van de aangezochte rechter. In laatstbedoelde hypothese mag die rechter slechts uitspraak doen over de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van zijn lidstaat.

(1) PB C 343 van 10.11.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 175/6

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 april 2014 — Europese Commissie/Hongarije

(Zaak C-288/12) (1)

((Niet-nakoming - Richtlijn 95/46/EG - Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens - Artikel 28, lid 1 - Nationale toezichthoudende autoriteiten - Onafhankelijkheid - Nationale wettelijke regeling waarbij voortijdig einde wordt gemaakt aan mandaat van toezichthoudende autoriteit - Oprichting van nieuwe toezichthoudende autoriteit en benoeming van andere persoon als voorzitter))

2014/C 175/06

Procestaal: Hongaars

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Talabér-Ritz en B. Martenczuk, gemachtigden)

Verwerende partij: Hongarije (vertegenwoordiger: M. Z. Fehér, gemachtigde)

Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (ETGB) (vertegenwoordigers: I. Chatelier, A. Buchta, Z. Belényessy en H. Kranenborg, gemachtigden)

Voorwerp

Niet-nakoming — Schending van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281, blz. 31) — Verplichting voor de lidstaten om te bepalen dat op de toepassing van de ter uitvoering van de richtlijn vastgestelde bepalingen toezicht wordt gehouden door een of meer autoriteiten die de hun opgedragen taken in volledige onafhankelijkheid vervullen — Vaststelling van een nationale wettelijke regeling waarbij voortijdig een einde wordt gemaakt aan het zesjarige mandaat van de toezichthouder voor gegevensbescherming — Oprichting van een nationale autoriteit voor gegevensbescherming en vrijheid van informatie — Benoeming voor een ambtstermijn van negen jaar als voorzitter van die autoriteit van een andere persoon dan de toezichthouder voor gegevensbescherming

Dictum

1) Door het mandaat van de toezichthoudende autoriteit voor de bescherming van persoonsgegevens voortijdig te hebben beëindigd, is Hongarije de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens.

2) Hongarije wordt verwezen in de kosten.

3) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (ETGB) draagt zijn eigen kosten.

(1) PB C 227 van 28.7.2012.
1)

Artikel 1, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan bij een overgang van een deel van een onderneming de verkrijger de vervreemder kan opvolgen in de arbeidsbetrekkingen, wanneer dat deel van de onderneming geen functioneel autonome economische eenheid is die reeds bestond op het ogenblik van de overgang.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/5

Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 20 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona/Generalidad de Cataluña

(Zaak C-139/12) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Zesde btw-richtlijn - Vrijstellingen - Handelingen die betrekking hebben op verkoop van effecten en leiden tot eigendomsovergang van onroerend goed - Heffing van andere indirecte belasting dan btw - Artikelen 49 VWEU en 63 VWEU - Zuiver interne situatie))

2014/C 142/05

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona

Verwerende partij: Generalidad de Cataluña

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal Supremo — Uitlegging van artikel 13, B, sub d, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Vrijstelling van transacties met betrekking tot de in artikel 13, B, sub d, punt 5, genoemde effecten — Uitzondering — Transacties die betrekking hebben op de verkoop van effecten en die leiden tot eigendomsovergang van onroerend goed — Nationale wettelijke regeling waarbij over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in een vennootschap waarvan de activa voornamelijk uit onroerend goed bestaan, een andere indirecte belasting dan de btw wordt geheven

Dictum

De Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG van de Raad van 16 december 1991, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een bepaling van nationaal recht als artikel 108 van Ley 24/1988 del Mercado de Valores (wet nr. 24/1988 op de effectenmarkt) van 28 juli 1988, zoals gewijzigd bij Ley 18/1991 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (wet nr. 18/1991 op de inkomstenbelasting van natuurlijke personen) van 6 juni 1991, op grond waarvan over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in een vennootschap waarvan de activa voornamelijk uit onroerend goed bestaan, een andere indirecte belasting dan de belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is.

(1) PB C 174 van 16.6.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 93/13

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Central Administrativo Norte — Portugal) — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos/Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda

(Zaak C-509/12) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikelen 52 VWEU en 56 VWEU - Vrij verrichten van diensten - Toekenning van licentie voor pleziervaart - Voorwaarde dat kandidaat in uitreikende staat woont - Belemmering voor niet-ingezetenen - Handhaving van veiligheid op zee - Openbare orde)

2014/C 93/20

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Central Administrativo Norte

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos

Verwerende partijen: Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal Central Administrativo Norte — Portugal — Uitlegging van de artikelen 18, 20, 45, 52 en 62 VWEU — Discriminatie op grond van nationaliteit — Vrij verkeer van personen en vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Bepaling volgens welke een vaarbewijs voor pleziervaartuigen slechts kan worden uitgereikt aan personen die op het nationale grondgebied wonen

Dictum

De artikelen 52 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als die welke in het hoofgeding aan de orde is, waarin is bepaald dat de burgers van de Europese Unie in deze lidstaat enkel een vaarbewijs voor de plezierzeevaart kunnen behalen indien zij op het grondgebied van die lidstaat wonen.

(1) PB C 32 van 2.2.2013.
1)

Het begrip „opzettelijke niet-naleving” in de zin van artikel 67, lid 1, van verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, en artikel 23 van verordening (EG) nr. 1975/2006 van de Commissie van 7 december 2006 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad met betrekking tot de toepassing van controleprocedures en van de randvoorwaarden in het kader van de steunmaatregelen voor plattelandsontwikkeling, moet aldus worden uitgelegd dat daarvoor sprake moet zijn van een inbreuk op de voorschriften inzake randvoorwaarden die is gepleegd door een steunontvanger die een toestand van niet-overeenstemming met deze randvoorwaarden beoogt of die — zonder dat hij dit doel voor ogen heeft — de mogelijkheid dat die niet-naleving zich voordoet, aanvaardt. Het recht van de Unie staat niet in de weg aan een nationale bepaling, zoals die in het hoofdgeding, die een hoge bewijswaarde toekent aan het criterium van het bestaan van een langdurig bestendig beleid, voor zover de steunontvanger de mogelijkheid heeft om in voorkomend geval het bewijs te leveren dat zijn gedraging niet opzettelijk was.
1)

Artikel 16, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG moet in die zin worden uitgelegd dat perioden die in het gastland in de gevangenis zijn doorgebracht door een derdelander die familielid is van een burger van de Unie die gedurende die perioden een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven in die lidstaat, niet kunnen worden meegeteld voor de verwerving, door die derdelander, van een duurzaam verblijfsrecht in de zin van die bepaling.
1)

Door de belastingvermindering voor in het kader van pensioensparen gedane stortingen in te voeren en in stand te houden voor zover deze enkel geldt voor stortingen aan in België gevestigde instellingen en fondsen, is het Koninkrijk België de krachtens artikel 56 VWEU op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/12

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — Frédéric Hay/Crédit agricole mutuel de Charente-Maritime et des Deux-Sèvres

(Zaak C-267/12) (1)

(Richtlijn 2000/78/EG - Gelijke behandeling - Collectieve arbeidsovereenkomst die voordeel op gebied van beloning en arbeidsvoorwaarden voorbehoudt aan werknemers die huwen - Uitsluiting van partners die samenlevingscontract sluiten - Discriminatie op grond van de seksuele geaardheid)

2014/C 52/18

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Frédéric Hay

Verwerende partij: Crédit agricole mutuel de Charente-Maritime et des Deux-Sèvres

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour de cassation (Frankrijk) — Uitlegging van artikel 2, lid 2, sub b, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Toelaatbaarheid van een nationale collectieve arbeidsovereenkomst die een voordeel inzake beloning en arbeidsvoorwaarden voorbehoudt aan werknemers die een huwelijk sluiten en daarbij uitsluit dat partners die een samenlevingscontract sluiten aanspraak op dit voordeel kunnen maken — Discriminatie op grond van de seksuele geaardheid — Mogelijkheid om de indirecte discriminatie door een legitiem, passend en noodzakelijk doel te rechtvaardigen

Dictum

Artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2000/78 van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een bepaling van een collectieve arbeidsovereenkomst, zoals die aan de orde in het hoofdgeding, krachtens welke een werknemer die een samenlevingsovereenkomst sluit met een persoon van hetzelfde geslacht, wordt uitgesloten van het recht op voordelen, zoals bijzondere verlofdagen en een loontoeslag, die aan werknemers worden toegekend ter gelegenheid van hun huwelijk, wanneer personen van hetzelfde geslacht op basis van de nationale regeling van de betrokken lidstaat niet mogen huwen, voor zover deze werknemer zich, rekening houdend met de doelstelling en de toekenningsvoorwaarden van deze voordelen, in een vergelijkbare situatie bevindt als een werknemer die huwt.

(1) PB C 250 van 18.8.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/16

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 12 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation/Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Zaak C-362/12) (1)

(Rechterlijke bescherming - Doeltreffendheidsbeginsel - Rechtszekerheids- en vertrouwensbeginsel - Teruggave van onverschuldigd betaalde - Rechtsmiddelen - Nationale wetgeving - Verkorting van verjaringstermijn van beschikbare beroepen zonder voorafgaande kennisgeving en met terugwerkende kracht)

2014/C 52/26

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation

Verwerende partijen: Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Supreme Court of the United Kingdom — Uitlegging van de artikelen 49 VWEU en 63 VWEU — Nationale belastingen die in strijd zijn met het gemeenschapsrecht — Terugvordering van het onverschuldigd betaalde — Naast elkaar bestaan in het nationale recht van twee voor de belastingplichtigen openstaande alternatieve rechtswegen om terugbetaling van de onverschuldigd betaalde bedragen te vorderen, waarbij voor een rechtsweg een langere beroepstermijn geldt dan voor de andere — Nationale wettelijke regeling waarbij de langere termijn zonder voorafgaande kennisgeving met terugwerkende kracht wordt verkort — Verenigbaarheid met het doeltreffendheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel

Dictum

1) In een situatie waarin de belastingbetalers naar nationaal recht kunnen kiezen tussen twee mogelijke rechtsmiddelen om teruggave van in strijd met het Unierecht geheven belasting te vorderen, waarbij voor een van deze rechtsmiddelen een langere verjaringstermijn geldt, verzetten het doeltreffendheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel zich ertegen dat een nationale wettelijke regeling deze verjaringstermijn zonder voorafgaande kennisgeving en met terugwerkende kracht verkort.

2) De omstandigheid dat, op het tijdstip waarop de belastingbetaler zijn vordering heeft ingesteld, de mogelijkheid om gebruik te maken van het rechtsmiddel waarvoor de langste verjaringstermijn gold, pas korte tijd voordien door een lagere rechterlijke instantie was erkend en pas later door de hoogste rechterlijke instantie definitief is aanvaard, maakt geen verschil uit voor het antwoord op de eerste vraag.

(1) PB C 311 van 13.10.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/15

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik — België) — Guido Imfeld, Nathalie Garcet/Belgische Staat

(Zaak C-303/12) (1)

(Vrijheid van vestiging - Gelijke behandeling - Inkomstenbelasting - Wettelijke regeling tot voorkoming van dubbele belasting - In andere staat dan woonstaat verkregen inkomsten - Vrijstellingsmethode met progressievoorbehoud in woonstaat - Inaanmerkingneming van persoonlijke en gezinssituatie - Verlies van bepaalde belastingvoordelen in verband met persoonlijke en gezinssituatie van werknemer)

2014/C 52/23

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Guido Imfeld, Nathalie Garcet

Verwerende partij: Belgische Staat

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Luik — Uitlegging van artikel 39 EG — Nationale en verdragsbepalingen inzake dubbele belasting — Arbeidsinkomen volledig verworven en belast in een andere lidstaat dan de woonstaat — Persoonlijke situatie en gezinssituatie gedeeltelijk in aanmerking genomen in de staat waar het inkomen is verworven — Berekening van de inkomstenbelasting in de woonstaat overeenkomstig de vrijstellingsmethode met progressievoorbehoud — Verlies van belastingvoordelen die verband houden met de persoonlijke situatie en de gezinssituatie

Dictum

Artikel 49 VWEU dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de toepassing van een belastingregeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die tot gevolg heeft dat een echtpaar dat in die staat woont en zowel in die staat als in een andere lidstaat inkomsten verwerft, daadwerkelijk een bepaald belastingvoordeel verliest als gevolg van de wijze waarop dit voordeel wordt aangerekend, terwijl dit echtpaar dat voordeel wel zou krijgen indien de echtgenoot met de hoogste inkomsten niet zijn volledig inkomen in een andere lidstaat zou verwerven.

(1) PB C 287 van 22.9.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 39/6

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 november 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — X/Minister van Financiën

(Zaak C-302/12) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 43 EG - Personenauto’s - Gebruik in lidstaat van in andere lidstaat geregistreerde personenauto - Belasting die met betrekking tot deze auto in eerste lidstaat wordt geheven ter zake van aanvang van gebruik op nationaal wegennet, en in tweede lidstaat bij registratie ervan - Auto die door betrokken burger zowel wordt gebruikt voor privédoeleinden als om zich vanuit zijn lidstaat van herkomst naar zijn werkplek in eerste lidstaat te begeven)

2014/C 39/09

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: X

Verwerende partij: Minister van Financiën

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van de artikelen 21, 45, 49 en 56 VWEU — Nationale regeling waarbij de aanvang van het gebruik met de auto op het nationale wegennet aan registratiebelasting wordt onderworpen — Belasting die is verschuldigd door een persoon die woonachtig is in twee lidstaten, waaronder de betrokken lidstaat, en die zijn auto aldaar duurzaam gebruikt — In andere lidstaat geregistreerde auto — Uitoefening van fiscale bevoegdheid door twee lidstaten

Dictum

Artikel 43 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat waarbij met betrekking tot een in een andere lidstaat geregistreerde auto die ter zake van die registratie aldaar reeds aan belasting onderworpen is geweest, een belasting wordt geheven ter zake van de aanvang van het gebruik op het nationale wegennet van eerstgenoemde lidstaat, wanneer deze auto bestemd is om hoofdzakelijk in beide lidstaten daadwerkelijk en duurzaam te worden gebruikt, of daar feitelijk aldus wordt gebruikt, voor zover deze belasting niet discriminerend is.

(1) PB C 287 van 22.9.2012.