ARREST VAN HET GERECHT(Eerste kamer)

29 januari 1997

Zaak T-7/94

H. Adriaenssens e.a.

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Salarisafrekeningen waarin tarieven van bepaalde door interinstitutioneel paritair comité vastgestelde ouderbijdragen worden toegepast — Ontvankelijkheid — Termijnen — Verval van recht”

Volledige Franse tekst II-1

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van de door de Commissie stilzwijgend genomen besluiten tot afwijzing van verzoekers' klachten strekkende tot afstemming van de tarieven die te Luxemburg worden toegepast voor de ouderbijdragen die zij als gebruikers van kinderdagverblijven, kinderopvangdiensten en centra voor studie moeten betalen, op die welke te Brussel gelden, en anderzijds, voor zover die besluiten op het besluit van het Comité voor sociale voorzieningen zijn gebaseerd, vaststelling dat dit laatste besluit onwettig is.

Beslissing:

Niet-ontvankelijkheid.

Resumé van het arrest

De gemeenschapsinstellingen zorgen zowel te Luxemburg als te Brussel voor kinderdagverblijven, kinderopvangdiensten en centra voor studie in het kader van het Centre polyvalent de l'enfance (CPE). Daartoe houden zij elke maand op de bezoldiging van de betrokken ambtenaar of het betrokken personeelslid een ouderbijdrage in. Te Luxemburg worden de tarieven van de ouderbijdrage voor deze diensten vastgesteld door het Comité voor sociale voorzieningen (CSV), een interinstitutioneel paritair orgaan waarin vertegenwoordigers van de in deze stad gevestigde instellingen zitting hebben.

Verzoekers, ambtenaren van de Commissie, zijn ouders van kinderen die het CPE bezoeken.

In de periode tussen 6 oktober en 11 november 1992 vraagt ieder van de tien verzoekers de Commissie krachtens de artikelen 24 en 90, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) om bijstand. Zij stellen, dat het besluit van het CSV houdende vaststelling van de te Luxemburg geldende tarieven, in strijd is met het beginsel van gelijke behandeling, omdat die tarieven aanzienlijk hoger zijn dan die welke te Brussel worden toegepast, en zij verzoeken de Commissie de nodige gevolgen te verbinden aan de onwettigheid van dit besluit. Zij verzoeken haar ook, als lid van het CSV de nodige maatregelen te treffen om een einde te maken aan het verschil tussen de tarieven te Brussel en te Luxemburg en te zorgen voor een transparant beheer van de sociale activiteiten.

Op 20 april 1993 antwoordt de Commissie op die verzoeken, dat het CSV een paritair en interinstitutioneel orgaan is en dat haar vertegenwoordigers derhalve geen beslissende invloed hebben op de besluiten van dit orgaan.

Daarop dienen verzoekers in mei 1993 klachten in waarbij zij de Commissie verzoeken, het op hun maandelijkse bezoldiging ingehouden bedrag af te stemmen op het bedrag dat te Brussel zou zijn ingehouden.

Op 19 oktober 1993 wijst de Commissie de betrokken klachten af.

Op 13 januari 1994 stellen verzoekers het onderhavige beroep in.

De ontvankelijkheid

Ter beoordeling van de gegrondheid van het middel van niet-ontvankelijkheid wegens te laat instellen van het beroep dient eerst te worden onderzocht, of de door verzoekers tussen 6 oktober en 11 november 1992 tot de Commissie gerichte verzoeken daadwerkelijk verzoeken om bijstand in de zin van de artikelen 24 en 90, lid 1, van het Statuut zijn (r.o. 23).

Artikel 24 van het Statuut ziet op de verdediging van de ambtenaren door de instelling tegen handelingen van derden en niet tegen handelingen van de instelling zelf. Het CSV, de auteur van het besluit houdende vaststelling van de omstreden tarieven, is evenwel geen derde ten opzichte van de Commissie. Dit interinstitutioneel paritair orgaan heeft immers geen zelfstandig statutair bestaan en kan derhalve niet als zodanig voor de gemeenschapsrechter worden gedaagd (r.o. 24).

Referentie: Gerecht 22 september 1994, Carrer e.a./Hof van Justitie, T-495/93, JurAmbt. blz. II-651, r.o. 22

In die omstandigheden kunnen de door verzoekers ingediende verzoeken niet als verzoeken om bijstand in de zin van artikel 24 van het Statuut worden aangemerkt (r.o. 25).

In hun verzoeken vorderen verzoekers primair, dat de Commissie er als lid van het CSV binnen dit interinstitutioneel orgaan voor zorgt, dat het bedrag van de op hun maandelijkse bezoldiging ingehouden ouderbijdrage wordt verminderd tot het bedrag dat volgens de te Brussel geldende tarieven zou worden ingehouden. De twee andere in hun verzoeken geformuleerde vorderingen lijken accessoir ten opzichte van de eerste (r.o. 26).

Bij wege van die verzoeken betwisten verzoekers de wettigheid van het besluit van het CSV houdende vaststelling van de te Luxemburg geldende tarieven en komen zij op tegen het bedrag dat elke maand als ouderbijdrage op hun bezoldiging wordt ingehouden. De ambtenaar kan de mogelijkheid om een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, in te dienen evenwel niet aanwenden om de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde termijnen voor het indienen van een klacht en het instellen van een beroep te omzeilen door, bij wege van een verzoek, indirect op te komen tegen een besluit dat niet binnen de gestelde termijn was aangevochten. Bovendien ziet artikel 90, lid 1, van het Statuut, net als artikel 175 EG-Verdrag, op de situatie waarin er geen besluit of handeling is tot stand gekomen en „niet op het verrichten van een andere handeling dan die welke de betrokkene wenste of noodzakelijk achtte” (r.o. 27).

Referentie: Hof 13 november 1986, Becker/Commissie, 232/85, Jurispr. blz. 3401, r.o. 8; Gerecht 7 februari 1991, Williams/Rekenkamer, T-58/89, Jurispr. blz. II-77, r.o. 24; Gerecht 6 juni 1996, Baiwir/Commissie, T-391/94, JurAmbt. blz. II-787, r.o. 33

De door verzoekers ingediende verzoeken kunnen niet als verzoeken in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut worden aangemerkt. De Commissie had ze derhalve als door verzoekers tegen hun salarisafrekeningen ingediende klachten moeten beschouwen (r.o. 28).

De salarisafrekeningen zijn bezwarende besluiten waartegen een klacht kan worden ingediend en eventueel een beroep kan worden ingesteld (r.o. 29).

Referentie: Hof 19 januari 1984, Andersen e.a./Parlement, 262/80, Jurispr. blz. 195, r.o. 4; Gerecht27 oktober 1994, Chavanede Dalmassy e.a./Commissie, T-64/92, JurAmbt. blz. II-723, r.o. 20; Gerecht 27 oktober 1994, Benzler/Commissie, T-536/93, JurAmbt. blz. II-777, r.o. 15

De zogenoemde verzoeken die verzoekers tussen 6 oktober en 11 november 1992 hadden ingediend, zijn tussen 6 februari en 11 maart 1993 stilzwijgend afgewezen krachtens artikel 90, lid 2, tweede alinea, in fine, van het Statuut. Aangezien het beroep pas op 13 januari 1994, dus meer dan tien maanden na deze stilzwijgend genomen afwijzende besluiten is ingesteld, moet het niet-ontvankelijk worden verklaard omdat het te laat is ingesteld (r.o. 30).

De niet-ontvankelijkheid van het beroep wordt niet op de helling gezet door het feit dat de Commissie bij brieven van 20 april 1993, op een tijdstip waarop de beroepstermijn nog niet was verstreken, heeft geantwoord op de klachten van verzoekers. Zelfs al zouden deze brieven overeenkomstig artikel 91, lid 3, tweede streepje, in fine, van het Statuut de beroepstermijn opnieuw hebben doen ingaan, dan nog is het op 13 januari 1994 ingestelde beroep immers overduidelijk na het verstrijken van deze hypothetische nieuwe termijn ingesteld (r.o. 32).

Hetzelfde geldt voor de brieven van 19 oktober 1993 waarbij de Commissie heeft geantwoord op de klachten die verzoekers in mei 1993 hadden ingediend. Het feit dat een instelling ten gronde antwoordt op een te laat ingediende en derhalve niet-ontvankelijke klacht, kan immers niet tot gevolg hebben dat wordt afgeweken van het stelsel van dwingende termijnen en dat toch nog beroep kan worden ingesteld. Een dergelijke klacht kan voor verzoekers in geen geval leiden tot herleving van een reeds uitgedoofd recht van beroep tegen de besluiten houdende afwijzing van hun klachten van oktobernovember 1992, waartegen niet meer in rechte kon worden opgekomen (r.o. 33).

Referentie: Carrer e.a./Commissie, reeds aangehaald, r.o. 20 en 21

Volgens artikel 87, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht een partij, ook wanneer zij in het gelijk wordt gesteld, veroordelen tot vergoeding van de door haar toedoen aan de wederpartij opgekomen kosten, die naar het oordeel van het Gerecht nodeloos of vexatoir zijn veroorzaakt. In haar brieven van 20 april 1993, tijdens de termijn om beroep in te stellen tegen de stilzwijgend genomen besluiten tot afwijzing van de verzoeken die de Commissie als klachten had moeten beschouwen, heeft de Commissie zich niet uitgelaten over de voornaamste vordering van verzoekers. Deze brieven konden de betrokkenen op een dwaalspoor brengen. De Commissie dient in alle kosten te worden verwezen (r.o. 35-38).

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

Verweerster zal alle kosten dragen.