ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

18 november 2014

Robert McCoy

tegen

Comité van de Regio’s van de Europese Unie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Beroep tot schadevergoeding — Onrechtmatige gedraging — Psychisch geweld door hiërarchieke meerderen — Beroepsziekte — Krachtens artikel 73 van het Statuut toegekende vergoeding die niet alle geleden schade herstelt — Verzoek om een aanvullende vergoeding”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee McCoy, in wezen, verzoekt om veroordeling van het Comité van de Regio’s van de Europese Unie tot betaling van een bedrag dat voorlopig is vastgesteld op 354000 EUR, ter vergoeding van de materiële schade die hij meent te hebben geleden wegens de onrechtmatige handelwijze van het Comité van de Regio’s, en van een bedrag van 100000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade.

Beslissing:

Het Comité van de Regio’s van de Europese Unie wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 20000 EUR aan McCoy. Het beroep wordt verworpen voor het overige. Het Comité van de Regio’s van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van McCoy.

Samenvatting

Wanneer de regeling die van toepassing is op de indiening van een schadevordering voortvloeiende uit de arbeidsverhouding tussen een ambtenaar en de instelling waarbij hij werkzaam is geen termijn bevat, moet die vordering binnen een redelijke termijn worden ingediend, welke wordt bepaald aan de hand van de omstandigheden van het geval. De in artikel 46 van het Statuut van het Hof voorziene verjaringstermijn van vijf jaar vormt, wanneer de ter zake geldende teksten niets daarover zeggen, een relevant vergelijkingspunt om de ontvankelijkheid van de schadevordering van een ambtenaar te beoordelen, zonder echter een onverbiddelijke en onaantastbare grens te vormen. Bovendien kan een ambtenaar die een beroepsziekte heeft opgelopen slechts een aanvullende schadevergoeding vorderen indien hij volgens de regeling van artikel 73 van het Statuut geen passende schadevergoeding kan krijgen. Bijgevolg is een dergelijk verzoek in beginsel niet ontvankelijk zolang de krachtens artikel 73 van het Statuut ingeleide procedure niet is afgesloten. (cf. punten 81 en 82) Referentie: Gerecht van eerste aanleg: arrest Eagle e.a./Commissie, T-144/02, EU:T:2004:290, punten 66 en 71 Gerecht van de Europese Unie: arrest Allen e.a./Commissie, T-433/10 P, EU:T:2011:744, punt 45 Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest A/Commissie, F-142/12, EU:F:2013:193, punt 95 en aldaar aangehaalde rechtspraak

In het kader van een door een ambtenaar ingediende vordering tot schadevergoeding veronderstelt de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie dat gelijktijdig is voldaan aan de voorwaarde dat het aan de instellingen verweten gedrag onwettig is, dat er werkelijk schade is geleden en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen het gedrag en de gestelde schade. Aangezien deze drie voorwaarden cumulatief zijn, volstaat het voor afwijzing van een beroep tot schadevergoeding dat aan een van die voorwaarden niet is voldaan. Wat een ambtenaar betreft die een beroepsziekte heeft opgelopen en die slechts op basis van de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie een aanvullende schadevergoeding kan vorderen indien hij geen passende schadevergoeding kan krijgen volgens de regeling van artikel 73 van het Statuut, staat het aan de betrokken ambtenaar om aan te tonen dat de drie voorwaarden waaronder de administratie aansprakelijk kan worden gesteld zijn vervuld, en dat de krachtens artikel 73 van het Statuut toegekende schadevergoeding geen volledig herstel verzekert van de schade die hij heeft geleden als gevolg van de onrechtmatige gedraging van de administratie. (cf. punten 88-90) Referentie: Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest N/Parlement, F-26/09, EU:F:2010:17, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en beschikking A/Commissie, F-50/13, EU:F:2014:78, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Een ambtenaar kan dus niet door middel van een beroep tot schadevergoeding trachten hetzelfde resultaat te bereiken als hij zou hebben verkregen indien een beroep tot nietigverklaring, dat hij niet tijdig heeft ingesteld, succes zou hebben opgeleverd. Voor zover schadevorderingen van een ambtenaar zijn gericht op vergoeding van beweerdelijk geleden schade als gevolg van feiten, gedragingen en schendingen die dezelfde zijn als die welke zijn aangevoerd ter ondersteuning van verzoeken om bijstand en vergoeding van geleden schade, zijn zij derhalve niet-ontvankelijk, aangezien deze verzoeken zijn afgewezen bij een besluit waartegen de ambtenaar geen beroep heeft ingesteld. (cf. punten 96, 102 en 103) Referentie: Hof: arrest Bossi/Commissie, 346/87, EU:C:1989:59, punten 32, 34 en 35 Gerecht van eerste aanleg: arrest Lopes/Hof van Justitie, T-547/93, EU:T:1996:27, punten 174 en 175 Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking Andersen/Rekenkamer, F-1/12, EU:F:2013:46, punten 29, 34 en 35