Ik zal allereerst ingaan op de redenen, waarom het onderzoek — volgens verzoeker — niet overeenkomstig de voorschriften zou zijn aangekondigd. Verzoeker beklaagt zich erover dat er zowel een universitair diploma als beroepservaring van ten minste een jaar — in de door de sollicitant gekozen sector — is verlangd. Zulk een tweeledige eis zou zich volgens hem niet verdragen met artikel 5, lid 1, tweede alinea, van het Statuut, waarin hetzij kennis op universitair niveau, hetzij een gelijkwaardige beroepservaring wordt verlangd van wie voor een loopbaan in de categorie A in aanmerking wenst te komen.

Verzoeker zoekt steun voor zijn standpunt in artikel 29. lid 2, van het Statuut, waarin voor ambten in de hoogste rangen, dat wil zeggen in de rangen A 1 en A 2, de mogelijkheid is opengesteld ambtenaren ook zonder vergelijkend onderzoek aan te werven, waarbij dus niet ter zake doet of betrokkenen aan de eisen, voor deelneming aan een vergelijkend onderzoek gesteld, zouden hebben voldaan. Als het dus statutair mogelijk is, posten waaraan de zwaarste verantwoordelijkheden zijn verbonden, te doen bezetten door ambtenaren zonder universitair diploma, moet het er volgens verzoeker voor worden gehouden dat a fortiori bij posten waarin langs de weg van een vergelijkend onderzoek wordt voorzien, met een voldoende mate van beroepservaring als bedoeld in artikel 5, lid 1, tweede alinea, van het Statuut kan worden volstaan.

Ik acht deze grief ongegrond. In een soortgelijk geval (men zie mijn conclusie in zaak 117/78, Orlando/Commissie) mocht ik er reeds op wijzen dat een aankondiging als de onderhavige, waarin aan degenen die tot deelneming aan het onderzoek wensen te worden toegelaten, zwaardere of meer restrictieve voorwaarden worden gesteld dan het Statuut van de ambtenaren op zichzelf verlangt, in beginsel als rechtmatig is te beschouwen. Ik heb twee redenen om te menen dat dit het geval is. In de eerste plaats komen in artikel 5 niet rechtstreeks de toelatingsvoorwaarden ter sprake — het artikel houdt alleen maar in, dat de ambten volgens bepaalde criteria in vier categorieën worden ingedeeld. Het gaat mij dus te ver aan lid 1, tweede alinea, van het artikel — waarin de beide eisen door gebruikmaking van het woordje „of” alternatief zijn omschreven — vérgaande consequenties te verbinden voor de aanwerving van personeel, die heel ergens anders, namelijk in de artikelen 27 e.v. van het Statuut is geregeld. Men dient voorts te bedenken dat de administratie zich bij de keuze van haar personeel in beginsel moet laten leiden door het dienstbelang, dat een instelling zeer wel aanleiding kan geven om bij het uitschrijven van een vergelijkend onderzoek condities te stellen die verder gaan dan de minimumvoorwaarden van het Statuut. Het is dit criterium, waardoor de Commissie zich bij het uitschrijven van het onderhavige onderzoek deed leiden en waarnaar de jury zich bij de interpretatie van de aankondiging en bij haar verder beleid heeft gedragen.

Ik geloof ook niet dat men hierin verandering kan brengen door er artikel 29 van het Statuut bij te pas te brengen. In dat artikel wordt alleen maar gezegd dat voor het aanwerven van ambtenaren in de hoogste rangen — en in buitengewone gevallen voor het vervullen van ambten waarvoor „bijzondere kundigheden” vereist zijn —, door de administratie ook zonder vergelijkend onderzoek tot aanwerving kan worden overgegaan. Maar dat het Statuut zulks — overeenkomstig de rechtsorden der Lid-Staten — in beperkte mate mogelijk maakt, staat geheel los van de vraag welke kennis en ervaring tenminste moet zijn vergaard door de deelnemers aan vergelijkende onderzoeken, uitgeschreven ten einde op de gebruikelijke wijze voor de onvergrote meerderheid der beschikbare posten personeel aan te werven.