ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Moet richtlijn 92/12 (2) aldus worden uitgelegd dat onregelmatig ingevoerde goederen die bij invoer in beslag worden genomen en op hetzelfde tijdstip of naderhand door de autoriteiten worden vernietigd, moeten worden geacht onder een „accijnsschorsingsregeling” te zijn geplaatst met het gevolg dat geen accijns ontstaat of tenietgaat (zie artikel 5, lid 2, eerste alinea, en artikel 6, lid 1, sub c, van richtlijn 92/12 juncto artikel 84, lid 1, sub a, en artikel 98 van het douanewetboek en artikel 876 bis van de uitvoeringsbepalingen (3))? Luidt het antwoord anders indien een douaneschuld die bij een dergelijke onregelmatige invoer ontstaat, tenietgaat krachtens artikel 233, sub d, van het douanewetboek?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 183/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Karlsruhe (Duitsland) op 7 april 2008 — Strafzaak tegen Rafet Kqiku

(Zaak C-139/08)

(2008/C 183/17)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Karlsruhe

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen:

1. Generalstaatsanwaltschaft Karlsruhe

2. Staatsanwaltschaft Konstanz

Verwerende partij: Rafet Kqiku

Prejudiciële vraag

Moet de in de artikelen 1 en 2 van beschikking nr. 896/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 tot instelling van een vereenvoudigde regeling voor de controle van personen aan de buitengrenzen, gebaseerd op de eenzijdige erkenning door de lidstaten, met het oog op doorreis over hun grondgebied, van bepaalde door Zwitserland en Liechtenstein afgegeven verblijfstitels neergelegde regeling aldus worden uitgelegd, dat de in de bijlage vermelde, door Zwitserland en Liechtenstein afgegeven verblijfstitels (1) gezien de eenzijdige erkenning door de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen, van de gelijkwaardigheid ervan met hun eenvormige of nationale visa, onmiddellijk gelden als verblijfstitels die de doorreis over het gemeenschappelijke gebied mogelijk maken;

of

moet de in artikelen 1 en 2 van beschikking nr. 896/2006/EG neergelegde regeling aldus worden uitgelegd, dat onderdanen van derde landen die houder zijn van een door Zwitserland en Liechtenstein afgegeven, in de bijlage vermelde verblijfstitel die door de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen, eenzijdig is erkend, voor de doorreis over het gemeenschappelijke gebied zijn vrijgesteld van de visumplicht krachtens artikel 1, lid 1, van verordening (EG) nr. 539/2001?

(1) PB L 167, blz. 8.
—

vast te stellen dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/100/EG van de Raad van 20 november 2006 tot aanpassing van een aantal richtlijnen op het gebied van het vrije verkeer van personen, in verband met de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië (1), althans door de Commissie niet van deze bepalingen in kennis te stellen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
2)

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, is dan een wettelijke maatregel, waarvan de vaststelling gemotiveerd wordt als uitvoering van de raamovereenkomst, zoals artikel 11 van presidentieel besluit 164/2004, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst: a) wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst is vastgesteld na het verstrijken van de omzettingstermijn van richtlijn 1999/70/EG, maar slechts van toepassing is op arbeidsovereenkomsten en -verhoudingen die van kracht waren bij de inwerkingtreding of waren verstreken binnen een bepaald tijdvak vóór de inwerkingtreding van de maatregel maar na het verstrijken van de omzettingstermijn van de richtlijn, terwijl de werkingssfeer van het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift niet is beperkt in de tijd en alle arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd omvat die gesloten waren, van kracht waren of verstreken waren ten tijde van de inwerkingtreding van richtlijn 1999/70/EG en het verstrijken van de omzettingstermijn? b) wanneer arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd enkel vallen onder de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst indien zij als opeenvolgend in de zin van die maatregel kunnen worden beschouwd, te weten indien (i) de tussenliggende tijd minder dan drie maanden bedraagt, (ii) de totale duur van de overeenkomst vóór de inwerkingtreding van de bedoelde maatregel ten minste vierentwintig maanden bedraagt, ongeacht het aantal vernieuwingen, of de aanvankelijke overeenkomst ten minste driemaal is vernieuwd, met een totale tewerkstellingsduur van ten minste achttien maanden in een periode van vierentwintig maanden vanaf de aanvankelijke overeenkomst, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift dergelijke voorwaarden niet stelt, maar alle (opeenvolgende) arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd omvat, ongeacht de totale tewerkstellingsduur en een minimum aantal vernieuwingen? c) wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst als waarborg voor de bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst en ter voorkoming van misbruik in de zin van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, zulke arbeidsovereenkomsten „vanaf heden” erkent als overeenkomsten voor onbepaalde tijd (werking ex nunc), terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift de arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd erkent als overeenkomsten voor onbepaalde tijd vanaf het moment waarop de aanvankelijke overeenkomst is gesloten (werking ex tunc)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Griekenland) op 28 april 2008 — Maria Kastrinaki/Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis AHEPA (academisch ziekenhuis van Thessaloniki)

(Zaak C-186/08)

(2008/C 171/39)

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Maria Kastrinaki

Verwerende partij: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis AHEPA (academisch ziekenhuis van Thessaloniki)

Prejudiciële vraag

Kunnen de bevoegde instanties, gelet op de bepalingen van richtlijn 89/48/EEG zoals deze is omgezet in de Griekse rechtsorde bij gezamenlijk ministerieel besluit nr. Α4/4112/247/1992, uitgelegd in het licht van de artikelen 39, lid 1, 40, lid 1, 43, 47, lid 1, 49 en 55 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, een onderdaan van een lidstaat die houder is van een binnen het toepassingsgebied van richtlijn 89/48/EEG vallende opleidingstitel, die op grond van een privaatrechtelijke arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd werkzaam is bij een publiekrechtelijke rechtspersoon, en aan wie door de bevoegde instantie van het land van herkomst vergunning tot het dragen van een beroepstitel is verleend en door de bevoegde instantie van het land van ontvangst vergunning is verleend tot het uitoefenen van een beroep volgens de bepalingen van richtlijn 89/48/EEG zoals omgezet in de Griekse rechtsorde bij gezamenlijk ministerieel besluit nr. Α4/4112/247/1992, de ambtelijke en salaristechnische loopbaanontwikkeling ontzeggen nadat hij vast is aangesteld op een formatieplaats als ambtenaar van de groep met een academische vorming, met de overeenkomstige salarisschaal, op de grond dat het niet mogelijk is ook de academische gelijkwaardigheid van het getuigschrift van de universitaire studie in de lidstaat van herkomst te erkennen omdat een deel van die studie heeft plaatsgevonden in de lidstaat van ontvangst uit hoofde van een franchise-overeenkomst met een particuliere verlener van onderwijs die in die lidstaat niet als onderwijsinstelling wordt erkend?
1)

Indien aanvaard wordt dat het gemeenschapsrecht, met name richtlijn 89/665/EEG, zich in beginsel niet ertegen verzet dat naar nationaal recht enkel de gezamenlijke leden van een samenwerkingsverband zonder rechtspersoonlijkheid, dat als zodanig heeft deelgenomen aan de aanbesteding van een overheidsopdracht en waaraan deze opdracht niet is gegund, een rechtsmiddel kunnen instellen tegen het gunningbesluit, en niet de leden individueel, geldt dit dan ook in het geval dat het rechtsmiddel aanvankelijk weliswaar is ingesteld door de gezamenlijke leden van een samenwerkingsverband, maar het uiteindelijk wat een aantal van hen betreft niet-ontvankelijk is gebleken, en vereist voorts voormelde richtlijn dat voorafgaand aan de niet-ontvankelijkverklaring onderzocht wordt of de individuele leden hierna nog het recht behouden om voor een andere nationale rechter de eventueel door een bepaling van nationaal recht voorziene schadevergoeding te vorderen?
—

vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de sancties vast te stellen bedoeld in artikel 18 van verordening (EG) nr. 648/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende detergentia (1), althans door de Commissie daar niet van in kennis te stellen, de krachtens artikel 18, leden 1 en 2, van deze verordening op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: indien aanvaard wordt dat het gemeenschapsrecht, met name richtlijn 89/665/EEG, zich in beginsel niet ertegen verzet dat naar nationaal recht enkel de gezamenlijke leden van een samenwerkingsverband zonder rechtspersoonlijkheid, dat als zodanig heeft deelgenomen aan de aanbesteding van een overheidsopdracht en waaraan deze opdracht niet is gegund, een rechtsmiddel kunnen instellen tegen het gunningbesluit, en niet de leden individueel, geldt dit dan ook in het geval dat het rechtsmiddel aanvankelijk weliswaar is ingesteld door de gezamenlijke leden van een samenwerkingsverband, maar het uiteindelijk wat een aantal van hen betreft niet-ontvankelijk is gebleken, en vereist voormelde richtlijn dat voorafgaand aan de niet-ontvankelijkverklaring onderzocht wordt of de individuele leden hierna nog het recht behouden om voor een andere nationale rechter de eventueel door een bepaling van nationaal recht voorziene schadevergoeding te vorderen?
1)

Was de regeling van artikel 38, lid 1, sub a, van de általános forgalmi adóról szóló 1992. évi LXXIV. törvény (wet nr. LXXIV van 1992 inzake de omzetbelasting) ten tijde van de toetreding van de Republiek Hongarije tot de Europese Unie op 1 mei 2004 verenigbaar met artikel 17 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag? (1)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 116/14

Beroep ingesteld op 29 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-95/08)

(2008/C 116/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Rozet en P. Oliver, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door geen overheidsinstanties op te richten die in staat zijn toe te zien op de toepassing van de beginselen van goede laboratoriumpraktijken (GLP), de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 3 van richtlijn 2004/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 betreffende de toepassing van de goede laboratoriumpraktijken (GLP) (1);

— het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van richtlijn 2004/9/EG in nationaal recht is op 12 maart 2004 verstreken. De verwerende partij heeft nog steeds geen overheidsinstanties opgericht die over de vereiste deskundigheid beschikken voor de inspectie van de laboratoria en de verificatie van het door deze laboratoria verrichte onderzoek, dit met het oog op de beoordeling van de naleving van de goede laboratoriumpraktijken.

(1) Richtlijn 2004/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake de inspectie en de verificatie van de goede laboratoriumpraktĳken (GLP) (PB L 50, blz. 28).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 92/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 14 januari 2008 — Landbouwrechtelijke geding met als partijen: Erich Stamm, Anneliese Hauser en Regierungspräsidium Freiburg

(Zaak C-13/08)

(2008/C 92/20)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Erich Stamm, Anneliese Hauser en Regierungspräsidium Freiburg

Prejudiciële vraag

Moet krachtens artikel 15, lid 1, van bijlage I bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen (1) enkel aan zelfstandigen in de zin van artikel 12, lid 1, van bijlage I bij de Overeenkomst in het ontvangende land ten aanzien van de toegang tot en de uitoefening van werkzaamheden als zelfstandige een behandeling worden toegekend die niet minder gunstig is dan de behandeling die de eigen onderdanen genieten, of geldt dit ook voor zelfstandige grensarbeiders in de zin van artikel 13, lid 1, van bijlage I bij de Overeenkomst?

(1) PB L 114, blz. 6.
2)

Dient artikel 2, 1 van de Richtlijn Marktmisbruik aldus te worden begrepen dat het enkele feit dat een persoon bedoeld in artikel 2, 1 van die richtlijn over voorwetenschap beschikt, voor eigen rekening of voor rekening van derden financiële instrumenten verkrijgt of vervreemdt waarop de voorwetenschap betrekking heeft, of zulks poogt te doen, meteen inhoudt dat hij gebruik maakt van zijn voorwetenschap?
2)

Indien een aantal of alle door verzoekster verrichte diensten „betrekking hebben” op onroerend goed in de zin van artikel 9, lid 2, sub a, van de Zesde btw-richtlijn (thans artikel 45 van de herschikte btw-richtlijn), betreft het hier dan het onroerend goed dat in de pool is ingebracht, of het onroerend goed dat wordt opgevraagd in ruil voor het ingebrachte onroerend goed, dan wel beide?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 64/30

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Kammarrätten i Stockholm (Zweden) op 21 januari 2008 — Migrationsverket/EdgarPetrosian, Nelli Petrosian, Svetlana Petrosian, David Petrosian och Maxime Petrosian

(Zaak C-19/08)

(2008/C 64/43)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Kammarrätten i Stockholm

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Migrationsverket

Verwerende partij: EdgarPetrosian, Nelli Petrosian, Svetlana Petrosian, David Petrosian och Maxime Petrosian

Prejudiciële vraag

Moet artikel 20, lid 1, sub d, en lid 2, van verordening (EG) nr. 343/2003 (verordening van Dublin) (1) aldus worden uitgelegd dat de verantwoordelijkheid voor de behandeling van een asielverzoek overgaat op de lidstaat waar het asielverzoek is ingediend, wanneer de overdracht niet gebeurt binnen zes maanden na de vaststelling van een voorlopig besluit tot schorsing van de overdracht en ongeacht wanneer definitief wordt beslist of tot overdracht wordt overgegaan?

(1) PB L 50, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 79/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte Suprema di Cassazione (Italië) op 2 januari 2008 — Amministrazione dell'economia e delle finanze, Agenzia delle Entrate/Olimpiclub s.r.l., in faillissement

(Zaak C-2/08)

(2008/C 79/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte Suprema di Cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Amministrazione dell'economia e delle finanze, Agenzia delle Entrate

Verwerende partij: Olimpiclub s.r.l., in faillissement

Prejudiciële vraag

Verzet het gemeenschapsrecht zich tegen de toepassing van een bepaling van nationaal recht waarin het beginsel van het gezag van gewijsde is neergelegd, zoals artikel 2909 c.c., wanneer die toepassing leidt tot een resultaat dat in strijd is met het gemeenschapsrecht en de toepassing van dit recht frustreert in andere sectoren dan die van de staatssteun (zie daarvoor arrest Hof van 18 juli 2007, Lucchini s.p.a., C-119/05), en met name op het gebied van de btw en misbruik van recht teneinde ongeoorloofde belastingbesparingen te verkrijgen, gelet op met name het criterium van nationaal recht, zoals uitgelegd in de rechtspraak van de Corte di cassazione, dat een externe beslissing in belastingzaken gezag van gewijsde heeft indien de onaantastbaar geworden beslissing een fundamenteel punt betreft dat zij gemeen heeft met andere zaken, zelfs als deze beslissing betrekking heeft op een ander belastingtijdvak?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 64/22

Beroep ingesteld op 19 december 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-562/07)

(2008/C 64/33)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en I. Martinez del Peral Cagigal, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door de vermogenswinst die niet-ingezetenen in Spanje hebben verkregen tot 31 december 2006 anders te behandelen dan die van ingezetenen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 39 EG en 56 EG en de artikelen 28 en 40 van de EER-Overeenkomst;

— het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig de tot 31 december 2006 geldende Spaanse wettelijke regeling werd over de vermogenswinst van niet-ingezetenen belasting met een tarief van 35 % geheven terwijl voor die van de ingezetenen een progressief tarief gold indien de vermogensbestanddelen minder dan een jaar in hun bezit bleven, en een tarief van 15 % indien die periode meer dan een jaar bedroeg. Bijgevolg was de fiscale last van de niet-ingezetenen steeds groter indien zij hun goederen een jaar na de verwerving ervan verkochten. Indien de goederen binnen een jaar na de verwerving ervan werden vervreemd, was de fiscale druk voor de niet-ingezetenen ook groter, behalve wanneer het op de ingezeten belastingplichtigen toegepaste gemiddelde tarief meer dan 35 % bedroeg (wat een zeer aanzienlijke vermogenswinst zou betekenen).

De Commissie is van mening dat er geen objectief verschil bestaat tussen de situatie van die twee categorieën van belastingplichtigen, zodat de grotere fiscale druk voor de niet-ingezetenen discriminatie oplevert waardoor het vrije verkeer van werknemers en het vrije kapitaalverkeer als bedoeld in de artikelen 39 EG en 56 EG en de artikelen 28 en 40 van de EER-Overeenkomst onrechtmatig worden beperkt
1)

Moeten de artikelen 3, lid 1, en 13, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2081/92 [thans de artikelen 3, lid 1, en 13, lid 2, van verordening (EG) nr. 510/06 (1)], juncto artikel 2 van wetsdecreet nr. 109/92 [art. 2 van richtlijn 2000/13/EG (2)], aldus worden uitgelegd dat een geografische verwijzingen bevattende benaming van een levensmiddel, waarvan de indiening bij de Europese Commissie ter registratie als beschermde oorsprongsbenaming (BOB) of beschermde geografische aanduiding (BGA) in de zin van de genoemde verordeningen op nationaal niveau is „afgewezen” of geblokkeerd, ten minste gedurende de periode waarin een dergelijke afwijzing of blokkering hangende is, als soortnaam moet worden aangemerkt?
2)

Omvat meer bepaald de uitdrukking „verworven rechten of rechten in wording” in clausule 2, punt 6, van genoemde richtlijn enkel rechten met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden en is zij uitsluitend van toepassing op de contractuele arbeidsverhouding met de werkgever, of betreft zij daarentegen ook het behoud van de verworven rechten of rechten in wording op het gebied van de sociale zekerheid, en voldoet de in casu door de nationale autoriteiten toegepaste formulering aan het vereiste van „continuïteit van de rechten op de sociale-zekerheidsuitkeringen krachtens de verschillende regelingen” van clausule 2, punt 8, van richtlijn 96/34/EG, en, zo ja, is dat recht op continuïteit van de rechten op de socialezekerheidsuitkeringen voldoende bepaald en concreet om tegenover de overheidsinstanties van een lidstaat te kunnen worden ingeroepen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/19

Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2007 door Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 17 september 2007 in zaak T-253/03, Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-550/07 P)

(2008/C 37/28)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd (vertegenwoordigers: C. Swaak, M. Mollica en M. van der Woude, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, Council of the Bars and Law Societies of Europe (CCBE), Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, European Company Lawyers Association (ECLA), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter, International Bar Association

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 september 2007 in zaak T-253/03, voor zover daarbij het verzoek om bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie met de bedrijfsjurist (advocaat in dienstbetrekking) van Akzo Nobel is afgewezen;

— nietigverklaring van de afwijzende beschikking van de Commissie van 8 mei 2003, voor zover daarbij is geweigerd de e-mailcorrespondentie met de bedrijfsjurist van Akzo Nobel (onderdeel van de documenten van serie B) terug te geven;

— verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg voor zover zij verband houden met de grief in de onderhavige hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwiranten betogen dat het Gerecht van eerste aanleg, door deze vordering af te wijzen, het gemeenschapsrecht heeft geschonden. In het bijzonder stellen rekwiranten dat het Gerecht van eerste aanleg, door een eenzijdige en letterlijke uitlegging van enkele punten van het arrest AM&S Europe/Commissie (1) te volgen:

1. het beginsel van de bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaat en cliënt, zoals dit in het arrest AM&S is uiteengezet, verkeerd heeft uitgelegd, en aldus het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden (deel B);

2. subsidiair, door te weigeren het beginsel van de bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaat en cliënt te herinterpreteren in het licht van de belangrijke ontwikkelingen op juridisch gebied, de algemene beginselen van bescherming van de rechten van de verdediging en van rechtszekerheid heeft geschonden (deel C), en

3. meer subsidiair, artikel 5 EG (beginsel dat bevoegdheid moet zijn verleend) en het beginsel van de autonomie van de nationale procedure heeft geschonden (deel D).

(1) Zaak 155/79, Jurispr. 1982, blz. 1575.
4)

Verzet artikel 43 van het EG-Verdrag zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat volgens dewelke, voor de aanslagen in de vennootschapsbelasting, de vrijstelling van de door een vennootschap in een belastbaar tijdperk ontvangen winstuitkeringen van haar dochteronderneming, gevestigd in een andere lidstaat, in de eerste lidstaat beperkt wordt tot het bedrag van de winst van het belastbaar tijdperk waarin de winstuitkering heeft plaatsgehad (na aftrek van bepaalde wettelijk opgesomde bestanddelen), terwijl een volledige vrijstelling van de winstuitkering mogelijk zou zijn indien deze vennootschap een vaste inrichting in de andere lidstaat had opgericht?
2.3

Indien vraag 2.1 of vraag 2.2 bevestigend wordt beantwoord, is de alsdan bevoegde rechter ook bevoegd om te beslissen over de licentievergoeding ter zake van het gebruik van het recht in een andere lidstaat of in een derde land?