ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In artikel 90 van gedelegeerde verordening nr. 1268/2012, dat in artikel 2, lid 3, tweede alinea, van het besluit van 2014 is vermeld (zie punt 4 hierboven), is onder meer het volgende bepaald:

„1. Wanneer bij het Hof van Justitie van de Europese Unie beroep is ingesteld tegen een besluit van de Commissie waarbij krachtens het VWEU of het Euratom-Verdrag een boete of een andere sanctie is opgelegd, stort de debiteur, zolang niet alle rechtsmiddelen zijn uitgeput, de betrokken bedragen voorlopig op de door de rekenplichtige aangewezen bankrekening of stelt hij een financiële zekerheid die voor de rekenplichtige aanvaardbaar is. De zekerheid staat los van de verplichting tot betaling van de boete of de dwangsom of van andere sancties en is op eerste verzoek opeisbaar. Zij dekt de vordering voor de hoofdsom en de in artikel 83, lid 4, [van het Financieel Reglement] bedoelde verschuldigde rente.

2. De Commissie waarborgt de veiligheid en de liquiditeit van de voorlopig geïnde bedragen, en streeft daarbij tegelijkertijd naar een positief rendement, door deze bedragen in financiële activa te beleggen.

[...]

4. Nadat alle juridische verweermiddelen zijn uitgeput en de boete of de sanctie nietig is verklaard of is verlaagd:

a) worden de onterecht geïnde bedragen en de overeenkomstige rente terugbetaald aan de betrokken derde. Wanneer het totale rendement voor de betrokken periode negatief was, wordt de nominale waarde van de onterecht geïnde bedragen terugbetaald, of
74

Blijkens artikel 19, lid 1, VEU, wordt het rechterlijk toezicht op de eerbiediging van de rechtsorde van de Unie overigens niet alleen verzekerd door het Hof, maar ook door de rechterlijke instanties van de lidstaten (zie arrest van 28 april 2015, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie, C‑456/13 P, EU:C:2015:284, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Zoals de Raad benadrukt, is in casu een van de voornaamste grieven van verzoekers niet te hebben kunnen stemmen bij het referendum van 23 juni 2016 en evenmin bij de verkiezing van de parlementsleden die de wet van 2017 betreffende de Europese Unie (Kennisgeving van terugtrekking) hebben vastgesteld. Die stemprocedures voor burgers van het Verenigd Koninkrijk – zoals overigens ook de akte van kennisgeving van het voornemen tot terugtrekking – hadden echter kunnen worden aangevochten voor een rechterlijke instantie van het Verenigd Koninkrijk, die, in voorkomend geval, krachtens artikel 267 VWEU het Hof prejudiciële vragen over de uitlegging van de Verdragen had kunnen voorleggen. Dienaangaande dient te worden vastgesteld dat de wettigheid van de procedures en handelingen van de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk tot implementatie van de in artikel 50 VEU voorziene terugtrekkingsprocedure herhaalde keren zijn aangevochten voor de rechterlijke instanties van het Verenigd Koninkrijk. Bij arrest van 28 april 2016 heeft de High Court of Justice of Engeland and Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court) [hoogste rechterlijke instantie van Engeland en Wales, afdeling van de Queen’s Bench (bestuursrechter), Verenigd Koninkrijk] uitspraak gedaan over het verzoek waarmee Shindler en andere verzoekers de wettigheid van het referendum van 23 juni 2016 betwistten door aan te voeren dat door de „15 jaar-regel” (15 years rule), in strijd met het Unierecht stemrecht werd ontzegd aan de burgers van het Verenigd Koninkrijk die sedert meer dan vijftien jaar in een andere Unielidstaat verbleven. Zoals ter terechtzitting is benadrukt, heeft dezelfde rechterlijke instantie, bij arrest van 12 juni 2018, ook een verzoek afgewezen waarbij E. Webster en andere verzoekers in rechte aanvochten dat het Verenigd Koninkrijk met het oog op het sluiten van een terugtrekkingsakkoord onderhandelingen voerde, op grond dat geen besluit tot terugtrekking overeenkomstig de grondwettelijke bepalingen van het Verenigd Koninkrijk zou zijn genomen.
15

Het EUIPO betwist verzoeksters argumenten. Volgens het EUIPO is de kern van het geding de vraag of het litigieuze merk op de datum van indiening van de merkaanvraag beschrijvend was buiten Bulgarije, in het bijzonder in de buurlanden Griekenland en Roemenië. Het EUIPO betoogt dat de vaststelling in de bestreden beslissing dat de gegevens van het dossier volstaan om aan te tonen dat op de datum waarop het litigieuze merk werd aangevraagd een belangrijk of minstens een niet-verwaarloosbaar deel van het relevante publiek in Griekenland en Roemenië een verband kon leggen tussen het teken DEVIN – dat werd begrepen als de naam van een kuurstad in Bulgarije – en de geografische oorsprong van de aangeduide waren, met name water van klasse 32, niet onjuist is. Het EUIPO betoogt dat de kamer van beroep in overeenstemming met de rechtspraak via deductie te werk mocht gaan om tot de conclusie te komen dat een aanzienlijk deel van het Griekse of Roemeense publiek de term „devin” in verband bracht of in de toekomst in verband zou kunnen brengen met de geografische oorsprong van de betrokken waren. Het EUIPO meent dat de kamer van beroep op basis van de overgelegde bewijzen terecht heeft geoordeeld dat de „onbetwistbare bekendheid” van Devin als kuurstad met natuurlijk water met therapeutische eigenschappen niet stopte aan de Bulgaarse grens, maar zich uitstrekte tot de buurlanden, en redelijkerwijs mocht aannemen dat Devin een grote bekendheid genoot bij consumenten buiten Bulgarije. Volgens het EUIPO meent verzoekster ten onrechte dat „de stad Devin in zekere zin beschermd is door natuurlijke verdedigingswerken en afgesneden is van de wereld, waardoor zij bijna ontoegankelijk is.” Het EUIPO is van mening dat het lage aantal overnachtingen van Griekse en Roemeense toeristen dat in de hotels van de stad Devin is geregistreerd, de kleine omvang van de stad en haar geografische ligging niet afdoen aan de bestreden beslissing. Het EUIPO leidt daaruit af dat de kamer van beroep het algemeen belang om een geografische benaming als de kuurstad Devin vrij beschikbaar te houden, terecht heeft beschermd.
69

Ten tweede is de maatregel tot verlenging van de goedkeuringsperiode van een werkzame stof krachtens artikel 17, eerste alinea, van verordening nr. 1107/2009, anders dan verzoekster aanvoert, niet alleen gericht tot de aanvrager en huidige houder van de goedkeuring. Uitvoeringsverordening 2016/1056 duidt immers geen geadresseerde aan en is beperkt tot de vermelding, in artikel 2 ervan, dat de verordening verbindend is in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk is in elke lidstaat, wat verzoekster in repliek heeft erkend. Verzoeksters argument dat de goedkeuring van een werkzame stof geen geadresseerde vereist daar geen vergunning voor het in de handel brengen nodig is voor werkzame stoffen, doet niet af aan het feit dat deze goedkeuring niet is gericht tot één of meerdere individueel aangewezen geadresseerden, maar tot categorieën van geadresseerden, die op algemene en abstracte wijze zijn aangewezen, zoals met name de producenten van gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stof bevatten en de bevoegde nationale instanties.
189

In de tweede plaats stelt verzoekster primair dat het hoofd van de afdeling Personeelszaken heeft gedreigd met represailles of intimiderend gedrag heeft getoond jegens haar raadsman en haarzelf in de zin van de brochure over de waardigheid op het werk en de meldingsprocedure, hetgeen haar, als slachtoffer van psychisch geweld, ervan kan weerhouden om haar rechten uit te oefenen, in het bijzonder tegen haar geweldpleger. Subsidiair is verzoekster van mening dat de woorden van het hoofd van de afdeling Personeelszaken in de brief van 10 april 2017 een schending vormen van het zorgvuldigheidsbeginsel en de zorgplicht van de Bank, die voortvloeit uit het feit dat het hoofd van de afdeling Personeelszaken onderzocht heeft of rechtsmiddelen konden worden ingesteld tegen verzoekster en haar raadsman. In dit verband betoogt verzoekster dat de verklaringen in die brief over een mogelijke niet-nakoming door haar van haar verplichtingen uit hoofde van de vertrouwelijkheid van de onderzoeksprocedure, op geen enkele wijze worden gestaafd en in werkelijkheid geen enkele grondslag hebben. In het bijzonder ziet verzoekster geen reden waarom de in haar brief van 6 februari 2017 vervatte informatie vertrouwelijk zou moeten zijn ten aanzien van de president en de vicevoorzitters van de Bank of de reputatie van de nieuwe directeur zou kunnen schaden, aangezien hij schuldig is bevonden aan psychisch geweld jegens haar.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Procesbevoegdheid – Handelingen die deze personen rechtstreeks en individueel raken – Besluiten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) over de berekening van de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) te betalen bijdragen – Rechtstreekse en individuele geraaktheid van een instelling die deze bijdragen verschuldigd is (Art. 263, vierde alinea, VWEU; verordening nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad, art. 67, lid 4, en art. 70, lid 2) (zie punten 26, 27, 62, 65)
2)

Dit bedrag wordt vanaf 9 augustus 2017 tot aan de dag van betaling vermeerderd met vertragingsrente over de hoofdsom en de contractuele rente. De vertragingsrente wordt berekend volgens de methode die is opgenomen in artikel 3, lid 2, van de leningsovereenkomst „Electricity Distribution Project” nr. 20948, welke overeenkomst op 5 februari 2001 tussen de EIB en de Arabische Republiek Syrië is gesloten en bij brieven van 3 oktober 2003, 28 februari 2006, 9 mei 2017 en 8 oktober 2007 is gewijzigd.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Natuurlijke of rechtspersonen – Beroep dat door verschillende verzoekers is ingesteld tegen hetzelfde besluit – Procesbevoegdheid van een van hen – Ontvankelijkheid van het beroep in zijn geheel (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punt 36)
Arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 3 juli 2019 –

Spanje/Commissie

(Zaak T‑602/17)

„ELGF en Elfpo – Van financiering uitgesloten uitgaven – Door Spanje verrichte uitgaven – Essentiële controles – Criteria voor de erkenning van producentenorganisaties – Goedkeuring van operationele programma’s – Uitstel van investeringen binnen hetzelfde operationele programma – Gewettigd vertrouwen”

1. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Weigering van tenlasteneming van uitgaven als gevolg van onregelmatigheden bij de toepassing van de Unieregeling – Betwisting door de betrokken lidstaat – Bewijslast – Verdeling onder de Commissie en de lidstaat (Verordening nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 52, leden 1 en 2) (zie punten 19‑21, 41, 105)

2. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Weigering van tenlasteneming van uitgaven als gevolg van onregelmatigheden bij de toepassing van de Unieregeling – Onregelmatigheden die tijdens begrotingsjaar om billijkheidsredenen zijn geduld – Strikte toepassing van regeling tijdens daaropvolgend begrotingsjaar – Schending van het rechtszekerheidsbeginsel en van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen – Geen (Verordening nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 52, leden 1 en 2) (zie punten 47‑49, 68, 120)

3. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Besluit inzake de goedkeuring van de rekeningen in verband met door het ELGF en het Elfpo gefinancierde uitgaven (Art. 296 VWEU) (zie punt 109)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/1144 van de Commissie van 26 juni 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2017, L 165, blz. 37) voor zover daarbij ten aanzien van het Koninkrijk Spanje het bedrag van 7097397,27 EUR wordt uitgesloten van deze financiering

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
1.

Handelingen van de instellingen – Toepassing ratione temporis – Onmiddellijke toepassing van de nieuwe regel op de toekomstige gevolgen van een situatie die onder vigeur van de oude regel is ontstaan – Wijziging van de statutaire bepalingen betreffende de leeftijd voor het recht op vervroegd pensioen – Intrekking van een besluit over vervroegde pensionering die is toegestaan vóór de inwerkingtreding van die wijziging – Schending van verworven rechten en van het beginsel van gewettigd vertrouwen (Ambtenarenstatuut, bijlage XIII, art. 23) (zie punten 30, 31, 33, 42, 51, 52, 54, 55)
2.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen ten aanzien van de Democratische Republiek Congo – Bevriezing van tegoeden van personen die de rechtsstaat ondermijnen of bijdragen aan het plegen van handelingen die ernstige mensenrechtenschendingen vormen – Verplichting om in de motivering aan te duiden welke individuele en specifieke redenen dergelijke maatregelen rechtvaardigen – Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen [Art. 296 VWEU; verordeningen nr. 1183/2005, zoals gewijzigd bij verordening 2016/2230, bijlage I bis, en 2017/904 van de Raad; besluiten 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2016/2231, bijlage II, en (GBVB) 2017/905 van de Raad] (zie punten 41, 47, 49, 58, 59)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 34)
Zaak T‑150/17

Asolo LTD

tegen

Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

„Uniemerk – Nietigheidsprocedure – Uniewoordmerk FLÜGEL – Oudere nationale woordmerken...VERLEIHT FLÜGEL en RED BULL VERLEIHT FLÜÜÜGEL – Relatieve weigeringsgronden – Rechtsverwerking wegens gedogen – Artikel 54, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 61, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] – Geen verwarringsgevaar – Geen soortgelijke waren – Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 60, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001] – Artikel 8, lid 1, van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, van verordening 2017/1001]”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 4 oktober 2018

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Rechtsverwerking wegens gedogen – Vervaltermijn – Aanvang (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 54, lid 2)

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)]

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerk FLÜGEL – Woordmerken...VERLEIHT FLÜGEL en RED BULL VERLEIHT FLÜÜÜGEL [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)]

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)]

Uniemerk – Procedurevoorschriften – Motivering van de beslissingen – Doel (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 75, eerste volzin)
Uit de rechtspraak blijkt dat de instanties van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) hun beslissingen kunnen baseren op algemeen bekende feiten die door de aanvrager niet zijn aangevoerd, zonder daarvan de juistheid te moeten aantonen, en voorts, dat de aanvrager aan wie het EUIPO dergelijke algemeen bekende feiten tegenwerpt, de juistheid daarvan kan betwisten voor het Gerecht; het EUIPO heeft dan in een dergelijke situatie en in het licht van het beginsel van processuele gelijkheid het recht om aan het Gerecht documenten over te leggen om de juistheid te staven van een algemeen bekend feit dat niet in de bestreden beslissing is bewezen. Daarentegen kan aan de aanvrager niet het recht worden verleend om voor het eerst voor het Gerecht documenten over te leggen om de enkele reden dat zij strekken tot illustratie van algemeen bekende feiten waarvan bovendien niet is beweerd dat zij in de bestreden beslissing zijn ingeroepen. De erkenning van een dergelijk recht zou immers leiden tot een beperking van de omvang van de op de aanvrager rustende verplichting om vanaf het stadium van de procedure voor het EUIPO alle bewijzen aan te dragen ter staving van zijn middelen en argumenten.

(zie punt 19)
7.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 47)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 21‑23, 37)
3.

Instellingen van de Europese Unie – Recht van het publiek op toegang tot documenten – Verordening nr. 1049/2001 – Uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten – Bescherming van commerciële belangen – Omvang – Toepassing op documenten in een dossier dat is overgelegd in het kader van een vergunningaanvraag voor het in handel brengen van een geneesmiddel – Algemeen vermoeden dat de uitzondering op het recht van toegang van toepassing is – Uitgesloten (Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 1049/2001, art. 4, lid 2, eerste streepje, en nr. 726/2004, art. 11, 13, lid 3, 36, 38, lid 3, 57, leden 1 en 2, en 73) (zie punten 42, 44, 46, 47)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 23)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 35, 36, 42, 53)
Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk bepaalt dat het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) zijn beslissingen moet motiveren. Volgens de rechtspraak heeft deze motiveringsplicht dezelfde draagwijdte als de motiveringsplicht die voortvloeit uit artikel 296 VWEU, volgens welke de redenering van de instantie waarvan de handeling afkomstig is, duidelijk en ondubbelzinnig moet blijken, en heeft zij een tweeledig doel, namelijk de belanghebbenden in staat stellen kennis te nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel om hun rechten te kunnen verdedigen, en de Unierechter in staat stellen zijn toezicht op de rechtmatigheid van de maatregel uit te oefenen.

Voor de instelling van een op een absolute nietigheidsgrond gebaseerde vordering tot nietigverklaring volgens artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk is niet vereist dat een procesbelang wordt aangetoond, daar de absolute weigeringsgronden de bescherming beogen van het algemene belang dat eraan ten grondslag ligt. Aangezien de beoordeling van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) uitsluitend moet worden verricht in het licht van het algemene belang dat aan artikel 7, lid 1, onder b) en c), en artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 ten grondslag ligt, is het potentiële of daadwerkelijke economische belang dat wordt nagestreefd door degene die nietigverklaring vordert, irrelevant en kan dus geen sprake zijn van „rechtsmisbruik” door laatstgenoemde. Daaruit volgt dat de kwestie van rechtsmisbruik in het kader van een nietigheidsprocedure krachtens artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 irrelevant is.

(zie punt 60)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Woordmerk SEVENFRIDAY–Woordmerk SEVEN en beeldmerk 7SEVEN [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 30, 65, 66, 80, 85, 86)
1.

Uniemerk–Beroepsprocedure–Beroep bij de Unierechter–Rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep in een nietigheidsprocedure–Betwisting door het aanvoeren van nieuwe feiten–Ontoelaatbaarheid–Inaanmerkingneming, met het oog op de uitlegging van het Unierecht, van Unierechtspraak of van nationale of internationale rechtspraak die niet voor de instanties van het Bureau is aangevoerd–Toelaatbaarheid (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 65) (zie punt 20)
6.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Doel–Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 43)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 31, 34, 35)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Woordmerken NORMOSANG en NORMON [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 49, 59, 66, 73, 80, 91‑93)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 15‑18, 29, 49)