ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak T-107/06

Inet Hellas Ilektroniki Ipiresia Pliroforion EPE (Inet Hellas)

tegen

Europese Commissie

„Beroep tot nietigverklaring — Toepassing van .eu-topniveaudomein — Registratie van domeinnaam ‚.co’ als domeinnaam op tweede niveau — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”

Beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2009 II ‐ 4593

Samenvatting van de beschikking

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handeling die bindende rechtsgevolgen sorteert

(Art. 230 EG; verordening nr. 733/2002 van het Europees Parlement en de Raad)

Het beroep tot nietigverklaring van de beschikking die zou zijn vervat in een brief van de Commissie betreffende de afwijzing door de met de organisatie, het bestuur en het beheer van het .eu-topniveaudomein belaste entiteit van het door een verzoeker ingediende verzoek om registratie van de domeinnaam „.co” als domeinnaam op het tweede niveau is niet-ontvankelijk. De standpuntbepaling van de Commissie in de bestreden handeling kan namelijk niet worden geacht een beslissend karakter te hebben, dat bindende rechtsgevolgen in het leven kan roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Het volstaat niet dat een instelling van de Unie een brief heeft gezonden in antwoord op een verzoek van de bestemmeling van die brief, opdat deze brief zou kunnen worden aangemerkt als een beschikking die vatbaar is voor een beroep tot nietigverklaring.

Dienaangaande verleent verordening nr. 733/2002 betreffende de invoering van het .eu-topniveaudomein het register de bevoegdheid de registratie van een domeinnaam op het tweede niveau te weigeren; het gaat niet om een door de Commissie aan het register gedelegeerde bevoegdheid.

Bij ontbreken van een specifieke bepaling in het Verdrag of in normatieve handelingen van de instellingen kan bovendien niet worden uitgegaan van een bevoegdheid van de Commissie om aan het register dwingende richtsnoeren over de registratie van een bepaalde domeinnaam op het tweede niveau te geven. Noch verordening nr. 733/2002, noch verordening nr. 874/2004 tot vaststelling van regels met betrekking tot het overheidsbeleid voor de toepassing en werking van het .eu-topniveaudomein en de beginselen inzake registratie bevat bepalingen die de Commissie een dergelijke bevoegdheid verlenen.

(cf. punten 55, 63, 65-66, 75)
Verzoek ertoe strekkende dat, in de eerste plaats, de tenuitvoerlegging wordt opgeschort van de resolutie van het Europees Parlement [vertrouwelijke informatie die is gemaskeerd] houdende opheffing van de immuniteit van jurisdictie van verzoeker, in de tweede plaats, voorlopige maatregelen worden gelast welke voorkomen dat de strafvervolging wordt hervat in afwachting van de eindbeslissing van het Gerecht over het beroep ten gronde, in de derde plaats, de anonimiteit van verzoeker wordt beschermd en geen ruchtbaarheid aan het onderhavige verzoek wordt gegeven voordat het Gerecht een uitspraak heeft gedaan over het beroep ten gronde en een eventuele nationale procedure is beëindigd, in de vierde plaats, verzoeker toestemming krijgt om de schriftelijke stukken van partijen die in het kader van het kort geding en in het kader van het beroep ten gronde zijn uitgewisseld, ter kennis te brengen van de vervolgende instantie in het Verenigd Koninkrijk alsmede van de nationale rechterlijke instantie waar de nationale zaak aanhangig wordt gemaakt, en in de vijfde plaats, in de procedure ten gronde zo snel mogelijk een terechtzitting plaatsvindt
Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking C (2005) 3871 def. van de Commissie van 20 oktober 2005 inzake de staatssteun C 37/2004 (ex NN 51/2004) die de Republiek Finland aan Componenta Oyj heeft toegekend
Beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 2 april 2008 – Maison de l’Europe Avignon Méditerranée / Commissie

(Zaak T‑100/03)

„Beroep tot nietigverklaring – Oprichting van Info-Point Europe – Opzegging van overeenkomst tussen Commissie en verzoekster – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring – Beroep dat in werkelijkheid geschil inzake overeenkomst betreft (Art. 225 EG, 230 EG, 238 EG en 249 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c) (cf. punten 21‑24)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 januari 2003 om de overeenkomst tussen de Commissie en verzoekster betreffende de oprichting van een Info-Point Europe te Avignon op te zeggen

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Beroep tegen beschikking van Commissie houdende weigering van toegang tot van lidstaat afkomstig document – Document dat bij verzoekschrift is gevoegd, maar dat verzoeker door zijn advocaat niet zou zijn meegedeeld – Beroep zonder voorwerp gelet op begrip vertegenwoordiging in rechte – Geen invloed van nationale beroepsregels

(Art. 230 EG; verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad)

Samenvatting

Een beroep tot nietigverklaring van een beschikking van de Commissie waarbij verzoeker de toegang tot een van een lidstaat afkomstig document is geweigerd, is zonder voorwerp wanneer dit document als een van de bijlagen bij het verzoekschrift is gevoegd.

Het Gerecht kan de verklaringen van verzoekers advocaat, dat hij overeenkomstig zijn beroepsregels persoonlijk en buiten medeweten van verzoeker het document heeft overgelegd waarvan op basis van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, om mededeling wordt verzocht, niet aanvaarden.

De vertegenwoordiging in rechtsgedingen, die bij het Gerecht verplicht is, houdt namelijk in dat een persoon ten overstaan van de rechter in naam en voor rekening van een ander optreedt, waarbij de rechtsgevolgen van het geding uitsluitend ten bate of ten laste van laatstgenoemde komen. De vertegenwoordiger, in casu de advocaat, fungeert slechts als tussenpersoon voor de vertegenwoordigde, die tegenover de rechter de enige partij in het geding is.

Bovendien is het niet de taak van het Gerecht om na te gaan of deze advocaat de op hem toepasselijke nationale beroepsregels in acht heeft genomen.

(cf. punten 26, 28-32, 34)
Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C (2000) 2621 van de Commissie van 29 december 2000 houdende intrekking van de bijstand die door het Europees Sociaal Fonds (ESF) is verleend op grond van beschikking C (91) 2852 van 19 december 1991 tot goedkeuring van het communautaire initiatief „EUROFORM” voor Spanje (PO 913051ES8), en van de ESF-middelen die de Spaanse autoriteiten aan de Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza hebben toegekend voor de actie „TRICOIN” (ref.: EUR‑82), voor de uitvoering waarvan de onderneming Copy Aragón de Zaragoza verantwoordelijk is
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring

–

Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld

–

Begrip

–

Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren

–

Brief van Commissie betreffende rectificatie van saldi van operationele programma’s waarvoor communautaire financiële bijstand is verleend

–

Geen definitief karakter

–

Daarvan uitgesloten (Art. 230 EG; verordening nr. 4253/88 van de Raad, art. 24, lid 1) (cf. punten 40‑41, 43)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om nietigverklaring van de brief van de Commissie van 31 maart 2000 betreffende verschillende financiële bijdragen uit het Europees Sociaal Fonds (ESF), verleend aan verschillende operationele programma’s onder het communautaire bestek voor bijstandsverlening in het kader van doelstellingen 1, 3 en 4 in Italië (Midden‑ en Noord-Italië en Mezzogiorno)

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Verzoekster draagt haar eigen kosten en die van verweerster.
De besluiten van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) om een administratief onderzoek te (her)openen alsmede onderzoekshandelingen van dit Bureau die betrekking hebben op het verloop van een door de administratie ingesteld intern onderzoek betreffende een ambtenaar en de overhandiging, door OLAF, aan die administratie van het verslag waarmee het onderzoek wordt afgesloten en waarin conclusies en aanbevelingen van de directeur van het OLAF zijn opgenomen, vormen slechts voorbereidende maatregelen van een eventueel besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag. Ditzelfde geldt voor de weigering, van het OLAF, om de betrokken ambtenaar mededeling te doen van bepaalde handelingen betreffende een intern onderzoek dat jegens hem zou zijn ingesteld en hem de gelegenheid te geven om zich in het kader van dit onderzoek te verdedigen, alsmede voor het besluit van de instelling zelf om een intern onderzoek in te stellen.

Het bestaan van een bezwarend besluit in de zin van de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Statuut is een dwingende voorwaarde voor de ontvankelijkheid van elk beroep dat een ambtenaar tegen zijn instelling instelt. Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanzienlijk wijzigen, zijn te beschouwen als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring. In ambtenarenzaken vormen handelingen ter voorbereiding van een besluit niet een bezwarend besluit en kunnen zij dus slechts incidenteel worden bestreden bij een beroep tegen vernietigbare handelingen. Ofschoon sommige zuiver voorbereidende maatregelen voor de ambtenaar bezwarend kunnen zijn, voorzover zij de inhoud van een latere voor beroep vatbare handeling kunnen beïnvloeden, kunnen deze maatregelen niet het voorwerp van een zelfstandig beroep vormen en moeten zij worden bestreden tot staving van een tegen die handeling gericht beroep.

De administratie beschikt enerzijds over een beoordelingsvrijheid ter zake van de keuze van de maatregelen en middelen om aan de verplichting van artikel 24 van het Statuut te voldoen en moet anderzijds — met name in geval van ernstige en ongegronde aantijgingen — de objectief noodzakelijke en adequate maatregelen treffen om krachtens dit artikel 24 de geschonden reputatie te herstellen van een ambtenaar wiens beroepsfatsoen in het geding is.

In een geval waarin een ambtenaar publiekelijk en persoonlijk in opspraak zou zijn gebracht door persberichten waarvan de instelling zelf het belangrijkste doelwit is, moet de ambtenaar ingevolge zijn loyaliteitsplicht die zich uitstrekt tot alle relaties tussen hem en de instelling, laatstgenoemde het recht geven om zijn reputatie te verdediging op een wijze die geen schade toebrengt aan de eigen belangen van de instelling.

(cf. punten 62 en 73)

Referentie: Gerecht 26 oktober 1993, Caronna/Commissie, T-59/92, Jurispr. blz. II-1129, punten 64, 65 en 92, en de aldaar aangehaalde rechtspraak; Gerecht 19 mei 1999, Connolly/Commissie, T-34/96 en T-163/96, JurAmbt. blz. I-A-87 en II-463, punt 130
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Richtlijn betreffende verwerking van persoonsgegevens en bescherming van persoonlijke levenssfeer in sector elektronische communicatie - Bepalingen waarbij ongewenste elektronische communicatie wordt geregeld - Internetgebruiker - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG; richtlijn 2002/58 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, leden 1 tot en met 3)

Samenvatting

$$Een ander dan de adressaat van een handeling kan slechts op goede gronden stellen individueel te zijn geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG indien die handeling hem betreft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie welke hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hem derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat.

Een internetgebruiker die het netwerk gebruikt voor het verzenden van spontane sollicitaties aan potentiële werkgevers wanneer hij werk zoekt, alsmede voor het verrichten van mailing teneinde zich kenbaar te maken en zijn ideeën te verspreiden, wordt niet individueel geraakt door artikel 13, leden 1 tot en met 3, van richtlijn 2002/58 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie, waarbij de ongewenste elektronische communicatie wordt geregeld.

De in deze richtlijn vervatte bepalingen, en met name die van artikel 13, leden 1 tot en met 3, worden immers op algemene wijze geformuleerd, gelden voor objectief bepaalde situaties en hebben rechtsgevolgen jegens op algemene en abstracte wijze aangeduide categorieën van personen, te weten de verrichters van diensten van elektronische communicatie en de gebruikers van deze diensten of abonnees. Derhalve raakt richtlijn 2002/58 die gebruiker slechts in zijn objectieve hoedanigheid van internetgebruiker, en dit op dezelfde wijze als alle andere professionele gebruikers van het netwerk.

( cf. punten 26, 28-29, 32 )
De maatregelen die zijn vastgesteld bij verordening nr. 560/2002 tot instelling van voorlopige vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde ijzer- en staalproducten, die een tariefcontingent opent voor de invoer in de Gemeenschap van elk van de betrokken productgroepen gedurende een periode van zes maanden te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding ervan, en die de invoer van deze producten die het desbetreffende tariefcontingent overschrijdt, of waarvoor geen verzoek om toepassing van die gunstige regeling is ingediend, aan een aanvullend recht onderwerpt, zijn maatregelen van algemene strekking in de zin van artikel 249 EG. Zij zijn van toepassing op objectief omschreven situaties en brengen rechtsgevolgen mee ten aanzien van algemeen en abstract omschreven categorieën van personen, namelijk de importeurs van de betrokken groepen van producten die in bijlage 3 bij de verordening zijn genoemd.

De algemene strekking, en daarmee het normatieve karakter, van deze verordening wordt niet aangetast door de omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie zij op een bepaald moment van toepassing is, met meer of mindere mate van zekerheid kan worden bepaald, zolang deze toepassing geschiedt op grond van een door de verordening in samenhang met de doelstelling ervan omschreven objectieve juridische of feitelijke situatie De verordening voorziet — onafhankelijk van het meer of minder beperkte aantal importeurs van de in bijlage 3 bij de verordening genoemde groepen ijzer- en staalproducten op het moment van de vaststelling ervan — immers in de heffing van aanvullende rechten op basis van een objectieve situatie, namelijk wanneer de importeurs van een of meerdere van de betrokken productengroepen het desbetreffende in bijlage 2 ervan vermelde tariefcontingent overschrijden, of wanneer geen verzoek om toepassing van die gunstige regeling is ingediend, zoals bepaald in artikel 1, lid 3, van de verordening. Bovendien kan het aantal door de verordening geraakte ondernemingen altijd variëren.

(cf. punten 35-39)
De kortgedingprocedure heeft niet tot doel herstel te bieden voor schade, maar ervoor te zorgen dat het arrest in de hoofdzaak ten volle effect kan sorteren. Met het oog daarop dienen de verlangde maatregelen spoedeisend te zijn in die zin, dat het ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de belangen van de verzoeker noodzakelijk is, dat zij vóór de uitspraak ten gronde worden getroffen en effect sorteren. Een besluit om een voorheen bij een delegatie bij een derde land tewerkgesteld ambtenaar opnieuw tewerk te stellen in Brussel is niet van dien aard dat de betrokkene professionele schade wordt toegebracht, aangezien het niet om een disciplinaire maatregel gaat. Voorts kan een dergelijke schade, indien het bestaan ervan wordt vastgesteld, adequaat worden hersteld door een nietigverklaring in het kader van het beroep in de hoofdzaak.

(cf. punten 32 en 35)

Referentie: Hof 25 maart 1999. Willeme/Commissie, C-65/99 P(R). Jurispr. blz. I-1857. punt 62; Gerecht 11 april 1995, Gómez de Enterria/Parlement, T-82/95R, JurAmbt. blz. I-A-91 en II-297, punt 21; Gerecht 10 september 1999. Elkaïm en Mazuel/Commissie, T-173/99R, JurAmbt. blz. I-A-155 en II-811. punt 25
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in leven roepen - Administratieve procedure inzake toepassing van mededingingsregels - Weigering van raadadviseur-auditeur om toegang te verlenen tot inlichtingen waarom is gevraagd krachtens artikel 8, lid 1, van besluit 2001/462 - Tussenmaatregel - Daarvan uitgesloten - Rechten van verdediging - Eventuele schending die kan worden gedaan ter ondersteuning van beroep tegen eindbeschikking van Commissie

(Art. 230 EG; besluit 2001/462 van de Commissie, art. 8, lid 1)

Samenvatting

$$Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor een beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG, zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Handelingen of besluiten die in verschillende fasen tot stand komen, zijn slechts voor beroep vatbare handelingen, wanneer het maatregelen betreft die aan het einde van de procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen; hiertoe behoren dus niet tussentijdse maatregelen ter voorbereiding van de eindbeschikking.

Zelfs indien door de afwijzing door de raadadviseur-auditeur van een krachtens artikel 8, lid 1, van besluit 2001/462 betreffende het mandaat van de raadadviseur-auditeur in bepaalde mededingingsprocedures, ingediend verzoek om toegang te geven tot informatie betreffende de omstandigheden die tot beëindiging van tegen andere personen ingeleide administratieve procedures hebben geleid, de rechten van de verdediging van de verzoeker zouden zijn geschonden, brengt deze schending, die de wettigheid van de gehele administratieve procedure aantast, slechts een wijziging in diens rechtspositie door de vaststelling van een eindbeschikking waarbij wordt geconstateerd dat hij inbreuk op artikel 81 EG heeft gemaakt. Aangezien de afwijzing op zich slechts de beperkte gevolgen van een voorbereidende handeling in het kader van de door de Commissie ingeleide administratieve procedure heeft, kan hiertegen niet vóór de voltooiing van die procedure beroep worden ingesteld.

In het kader van een beroep tegen de eindbeschikking waarin de Commissie een inbreuk vaststelt, kan de verzoeker aanvoeren dat zijn rechten van verdediging zijn geschonden.

( cf. punten 53, 58, 63 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring - Beroep krachtens artikel 33 KS - Beroep ingesteld door regionale overheid - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 33, eerste en tweede alinea, KS)

2. Beroep tot nietigverklaring - Beroep krachtens artikel 33, tweede alinea, KS - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Restrictievere voorwaarden dan die van artikel 230, vierde alinea, EG - Beperking gecompenseerd door soepeler interventieregeling

(Art. 33, tweede alinea, KS; art. 230, vierde alinea, EG; Statuut-EGKS van het Hof van Justitie, art. 34; Statuut-EGKS van het Hof van Justitie, art. 37)

Samenvatting

1. Artikel 33, eerste alinea, KS kan geen grondslag vormen voor de ontvankelijkheid van een door regionale autoriteiten ingesteld beroep tot nietigverklaring van een beschikking van de Commissie waarin steun aan de ijzer- en staalindustrie onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt voor kolen en staal wordt verklaard. Uit het algemene stelsel van de verdragen blijkt immers duidelijk dat het begrip lidstaat" in de zin van de institutionele bepalingen, en inzonderheid die betreffende de beroepen in rechte, enkel slaat op de regeringsautoriteiten van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen, en niet kan worden uitgebreid tot de regeringen van gewesten of autonome gemeenschappen, ongeacht de omvang van de hun toegekende bevoegdheden.

Aangezien deze regionale autoriteiten geen ondernemingen of ondernemersverenigingen in de zin van artikel 33, eerste alinea, KS zijn, kunnen zij evenmin beroep tot nietigverklaring uit hoofde van genoemde bepaling instellen.

( cf. punten 26-27, 29 )

2. De ontvankelijkheidsvoorwaarden van artikel 33, tweede alinea, KS zijn weliswaar restrictiever dan die van artikel 230, vierde alinea, EG, doch daar staat tegenover dat in het kader van beroepen op basis van het EGKS-Verdrag een soepeler interventieregeling geldt dan bij beroepen op basis van het EG-Verdrag.

Wanneer een lidstaat bij het Hof een beroep tot nietigverklaring van een op basis van het EGKS-Verdrag gegeven beschikking instelt, kunnen namelijk niet alleen ondernemingen en ondernemersverenigingen in de zin van artikel 33, tweede alinea, KS, maar ook alle natuurlijke of rechtspersonen, en dus ook regionale autoriteiten van lidstaten, krachtens artikel 34 van het Statuut-EGKS van het Hof van Justitie worden toegelaten tot interventie, indien zij kunnen bewijzen dat zij belang hebben bij de oplossing van het geschil. Een zo uitgebreide interventiemogelijkheid bestaat niet in het kader van een door een lidstaat ingesteld beroep tot nietigverklaring van een op basis van het EG-Verdrag gegeven beschikking. Artikel 37 van het Statuut-EG van het Hof bepaalt immers dat natuurlijke of rechtspersonen zich niet kunnen voegen in gedingen tussen lidstaten en instellingen van de Gemeenschap.

( cf. punten 37-38 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Ontvankelijkheid van beroep in hoofdzaak - Irrelevant - Grenzen

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 1)

2. Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in leven roepen - Voorbereidende handelingen - Daarvan uitgesloten

(Art. 230 EG; richtlijn 70/524 van de Raad)

Samenvatting

1. De vraag, of het beroep in de hoofdzaak ontvankelijk is, dient in principe niet in het kader van een kort geding te worden behandeld, teneinde de zaak ten gronde niet te prejudiciëren. Wanneer echter, zoals in casu, wordt gesteld dat het beroep in de hoofdzaak waarmee het verzoek in kort geding verband houdt, kennelijk niet-ontvankelijk is, kan het noodzakelijk zijn het bestaan van bepaalde elementen vast te stellen die op het eerste gezicht aannemelijk maken dat dat beroep ontvankelijk is.

( cf. punt 51 )

2. Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

In het geval van handelingen of besluiten die in verschillende fasen tot stand komen, met name aan het eind van een interne procedure, zijn in principe slechts als voor beroep tot nietigverklaring vatbare handelingen te beschouwen de maatregelen waarmee de instelling aan het eind van die procedure haar standpunt definitief bepaalt, en dus niet de tussentijdse maatregelen waarmee de eindhandeling wordt voorbereid.

De in artikel 4 van richtlijn 70/524 betreffende toevoegingsmiddelen in de veevoeding bedoelde procedure voor afgifte van een communautaire vergunning voor een toevoegingsmiddel voor veevoeders omvat verscheidene fasen, en de omstandigheid dat de standpuntbepaling met betrekking tot de onschadelijkheid van een in deze richtlijn bedoeld product tot een volgende vergadering werd opgeschort, kan niet worden aangemerkt als een maatregel waarbij het standpunt van de Commissie definitief werd vastgelegd.

( cf. punten 61-62, 67 )
2.

Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Maatregelen ter compensatie van structurele nadelen van ondernemingen die in bepaalde regio van lidstaat zijn gevestigd — Daaronder begrepen — Aantasting van mededinging — Overheidsmaatregelen om mededingingsvoorwaarden in bepaalde economische sector aan te passen aan die welke in andere lidstaten heersen — Ontoelaatbaarheid (Art. 87, lid 1, EG) (cf. punten 29, 30)