ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een lidstaat die enkel ingezeten pensioenfondsen het recht toekent bedragen die aan de voorzieningen worden toegevoegd om aan hun pensioenverplichtingen te kunnen voldoen, als aftrekbare kosten te behandelen zonder niet-ingezetenen pensioenfondsen hetzelfde voordeel te bieden, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 63 VWEU en artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER).

Door een dergelijke regeling worden dividenduitkeringen aan ingezeten pensioenfondsen, anders dan dividenduitkeringen aan niet-ingezeten pensioenfondsen, immers in de praktijk vrijgesteld of vrijwel vrijgesteld van inkomstenbelasting, terwijl dividenduitkeringen aan niet-ingezeten pensioenfondsen aan de bron worden belast zonder dat aftrek van de belasting is toegestaan. Een dergelijke ongunstige behandeling van dividenden die worden uitgekeerd aan niet-ingezeten pensioenfondsen in vergelijking met de behandeling van dividenden die worden uitgekeerd aan ingezeten pensioenfondsen, kan in een andere lidstaat van de Unie of in een andere lidstaat van de EER gevestigde vennootschappen ervan doen afzien in deze lidstaat te investeren en vormt dus een beperking van het vrije kapitaalverkeer die in beginsel verboden is door artikel 63 VWEU en artikel 40 van de EER-Overeenkomst.

Door een rechtstreeks verband te scheppen tussen de aan de voorzieningen toegevoegde bedragen om aan pensioenverplichtingen te voldoen en de activiteit van pensioenverzekeringsorganen die belastbare inkomsten genereren, beoogt een dergelijke regeling rekening te houden met de bijzondere doelstelling van pensioenfondsen, te weten kapitaal opbouwen door beleggingen die een inkomen opleveren in de vorm van met name dividend, om te kunnen voldoen aan hun toekomstige verplichtingen uit verzekeringsovereenkomsten. Daar deze bijzondere doelstelling eveneens geldt voor niet-ingezeten pensioenfondsen die dezelfde activiteit uitoefenen, bevinden deze zich in een situatie die objectief vergelijkbaar is met die van ingezeten pensioenfondsen waar het gaat om dividenduitkeringen in deze lidstaat.

Daarnaast wordt een dergelijke beperking van het vrije verkeer van kapitaal niet gerechtvaardigd door de noodzaak de samenhang van het nationale belastingstelsel te verzekeren, aangezien niet rechtens genoegzaam is aangetoond dat het aan ingezeten pensioenfondsen toegekende belastingvoordeel wordt gecompenseerd door een bepaalde belastingheffing, waardoor zou worden gerechtvaardigd dat dividenduitkeringen aan niet-ingezeten pensioenfondsen worden belast.

(cf. punten 32, 33, 41-43, 50, 53 en dictum)
Artikel 11, lid 1, sub a, van richtlijn 90/434 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die voor de toekenning van de belastingvoordelen bij een splitsing overeenkomstig deze richtlijn als voorwaarde stelt dat het verzoek betreffende deze transactie wordt ingediend binnen een bepaalde termijn. De regels voor de toepassing van deze termijn, in het bijzonder de bepaling van de aanvang ervan, moeten echter voldoende nauwkeurig, duidelijk en voorzienbaar zijn opdat een belastingplichtige zijn rechten kan kennen en aanspraak kan maken op de in deze richtlijn bedoelde belastingvoordelen.

(cf. punt 37 en dictum)
Artikel 80, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de in dit artikel neergelegde toepassingsvoorwaarden uitputtend zijn geregeld en dat een nationale wettelijke regeling dus niet krachtens deze bepaling kan vaststellen dat de maatstaf van heffing de normale waarde van een verrichting tussen verbonden personen is in gevallen die niet in deze bepaling zijn opgesomd, met name wanneer de belastingplichtige recht heeft op volledige aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde, hetgeen de nationale rechter dient te verifiëren.

Overeenkomstig de algemene regel van artikel 73 van richtlijn 2006/112 is de maatstaf van heffing voor een levering van goederen of een dienstverrichting onder bezwarende titel de daartoe door de belastingplichtige werkelijk ontvangen tegenprestatie. Deze tegenprestatie is dus de subjectieve waarde, dat wil zeggen de werkelijk ontvangen waarde, en niet een volgens objectieve maatstaven geschatte waarde. Door in bepaalde gevallen toe te staan dat de maatstaf van heffing de normale waarde van de handeling is, voert artikel 80, lid 1, van richtlijn 2006/112 een uitzondering op de algemene regel van artikel 73 van deze richtlijn in, die als zodanig strikt moet worden uitgelegd.

(cf. punten 43, 45, 52, dictum 1)
Uit artikel 38, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof en de daarop betrekking hebbende rechtspraak volgt dat elk inleidend verzoekschrift duidelijk en nauwkeurig het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen moet bevatten, zodat de verwerende partij haar verweer kan voorbereiden en het Hof zijn toezicht kan uitoefenen. Daaruit volgt dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop het beroep is gebaseerd, coherent en begrijpelijk moeten worden weergegeven in de tekst van het verzoekschrift zelf en dat het petitum op ondubbelzinnige wijze moet zijn geformuleerd, teneinde te vermijden dat het Hof ultra petita recht doet of nalaat uitspraak te doen op een van de grieven.

In dit verband moet, in het kader van een beroep op basis van artikel 258 VWEU, dit beroep de grieven coherent en nauwkeurig uiteenzetten, zodat de lidstaat en het Hof de omvang van de verweten schending van het Unierecht precies kunnen begrijpen, wat noodzakelijk is opdat die lidstaat nuttig verweer kan voeren en het Hof het bestaan van de vermeende niet-nakoming kan beoordelen.

(cf. punten 24, 26)
Bovendien doet de omstandigheid dat voor rechters ambtsvoorschriften zouden gelden en dat zij zouden kunnen worden aangemerkt als werkers in de zin van clausule 2, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, niet af aan het beginsel van onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en aan de bevoegdheid van de lidstaten om te voorzien in een bijzonder statuut voor de leden van de rechterlijke macht.

In dit verband volstaat het enkele feit dat rechters worden aangemerkt als dragers van een rechterlijk ambt, als zodanig niet om hen uit te sluiten van de in die raamovereenkomst verankerde rechten.

Het Unierecht moet in die zin worden uitgelegd dat het aan de lidstaten staat om het begrip „werkers die werken uit hoofde van een arbeidsovereenkomst of een arbeidsverhouding” in clausule 2, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23, te definiëren, en met name te bepalen of rechters onder dit begrip vallen, op voorwaarde dat dit er niet toe leidt dat deze categorie van personen willekeurig wordt uitgesloten van de bij richtlijn 97/81, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23, en die raamovereenkomst verleende bescherming. Een uitsluiting van deze bescherming kan slechts worden aanvaard indien de verhouding die rechters met de bevoegde nationale autoriteit verbindt, naar de aard ervan wezenlijk anders is dan die welke werkers die naar nationaal recht in de categorie werknemers vallen, aan hun werkgevers bindt.

De raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23, moet in die zin worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat het nationale recht met het oog op de toegang tot het ouderdomspensioenstelsel onderscheid maakt tussen voltijdrechters en deeltijdrechters met een dagvergoeding, tenzij objectieve redenen een dergelijk verschil in behandeling rechtvaardigen, hetgeen de nationale rechter dient te beoordelen.

In dit verband moet het begrip „objectieve redenen” in de zin van clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid aldus worden begrepen dat het niet toestaat een verschil in behandeling tussen deeltijdwerkers en voltijdwerkers te rechtvaardigen met het feit dat dit verschil is vastgelegd in een algemene, abstracte regeling. Dit begrip verlangt integendeel dat de betrokken ongelijke behandeling beantwoordt aan een werkelijke behoefte, dat de nagestreefde doelstelling daarmee kan worden verwezenlijkt en dat zij daartoe noodzakelijk is.

(cf. punten 64, 67, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Zuiver interne situaties

(Art. 267 VWEU)

Samenvatting

Het is gerechtvaardigd dat het Hof Unierechtelijke bepalingen uitlegt in zuiver interne situaties wanneer deze op rechtstreekse en onvoorwaardelijke wijze toepasselijk zijn gemaakt door het nationale recht, teneinde te verzekeren dat interne en Unierechtelijke situaties gelijk worden behandeld.

Wanneer een bepaling van nationaal recht evenwel op algemene wijze verwijst naar de „gemeenschapsrechtelijke beginselen” en niet specifiek naar de in de prejudiciële vragen aangehaalde Unierechtelijke bepalingen, kan niet worden geoordeeld dat deze bepalingen als dusdanig rechtstreeks toepasselijk zijn gemaakt door het betrokken nationale recht. In die omstandigheden kan evenmin worden geoordeeld dat de verwijzing naar het Unierecht ter regeling van zuiver interne situaties onvoorwaardelijk is, zodat de in die vragen aangehaalde bepalingen onbeperkt toepasselijk zouden zijn op de situatie die in het hoofdgeding aan de orde is.

Het Hof is dus niet bevoegd is om te antwoorden op de prejudiciële vragen van een nationale rechter over de uitlegging van specifieke Unierechtelijke bepalingen, wanneer niet kan worden vastgesteld dat de nationale wetgever, met het oog op een gelijke behandeling van interne en Unierechtelijke situaties, met de referentie aan de Unierechtelijke beginselen wilde verwijzen naar de inhoud van die specifieke bepalingen.
Het evenredigheidsvereiste van artikel 19, leden 1 en 4, van verordening nr. 561/2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een sanctiestelsel dat voorziet in een objectieve aansprakelijkheid van de bestuurders bij inbreuk op de voorschriften inzake het gebruik van de registratiebladen die zijn vastgesteld bij verordening nr. 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer, zoals gewijzigd bij deze verordening nr. 561/2006.

De invoering van een dergelijk stelsel kan immers gerechtvaardigd zijn, aangezien dit stelsel voor de bestuurders een stimulans kan vormen om verordening nr. 3821/85 na te leven, en de verkeersveiligheid en de verbetering van de sociale omstandigheden van de bestuurders een algemeen belang vertegenwoordigen.

Dit evenredigheidsvereiste moet daarentegen aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de hoogte van de in dit stelsel voorziene sanctie wanneer dit stelsel voorziet in de verplichting voor nationale autoriteiten die inbreuken op de verordeningen nrs. 561/2006 en 3821/85 moeten bestraffen, om een forfaitaire geldboete op te leggen die bijna even groot is als het gemiddelde nettomaandsalaris van een werknemer in de betrokken lidstaat zonder rekening te kunnen houden met de concrete omstandigheden van het geval en, in voorkomend geval, deze geldboete te kunnen verlagen. Dit sanctiestelsel lijkt onevenredig, met name ingeval slechts één van vijftien gecontroleerde schijven een gebrek in de registratie vertoont.

(cf. punten 51, 55-56, 58-59, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever – Richtlijn 80/987 – Beperking van betalingsverplichting van waarborgfondsen

(Richtlijn 80/987 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3 en 4)

Samenvatting

De artikelen 3 en 4 van richtlijn 80/987 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die werknemers, in geval van insolventie van hun werkgever, voor het volledig geldend maken van hun recht op honorering van onvervulde loonaanspraken die niet worden betwist en naar nationaal recht worden erkend, verplicht zich als werkzoekende te laten registreren.

Krachtens artikel 4 van richtlijn 80/987 mogen de lidstaten de in artikel 3 daarvan vervatte betalingsverplichting namelijk slechts bij wijze van uitzondering beperken. Dit artikel 4 moet restrictief worden uitgelegd in overeenstemming met het sociale doel ervan, dat erin bestaat een minimum aan bescherming aan alle werknemers te verzekeren. Daartoe worden de gevallen waarin de betalingsverplichting van de waarborgfondsen mag worden beperkt, in richtlijn 80/987 limitatief opgesomd en dienen de betrokken bepalingen strikt te worden uitgelegd, gelet op het feit dat het om uitzonderingen gaat en op het doel van deze richtlijn. In deze optiek zou het met het doel van de richtlijn in strijd zijn indien deze, in het bijzonder de artikelen 3 en 4 ervan, aldus werd uitgelegd dat de te honoreren loonaanspraken van een werknemer die niet worden betwist en naar nationaal recht worden erkend, forfaitair en automatisch worden verlaagd wanneer die werknemer niet heeft voldaan aan de verplichting om zich binnen een bepaalde termijn als werkzoekende te laten registreren, zodat hij niet in aanmerking komt voor de waarborg voor het loonverlies dat hij in de referentieperiode daadwerkelijk heeft geleden.

(cf. punten 30‑31, 34‑35, 39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 9, lid 1, en 168)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Beperking van recht op aftrek

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 168)

Samenvatting

1. Een belastingplichtige kan zich in beginsel beroepen op het recht op aftrek van de voorbelasting die voor een onder bezwarende titel verrichte dienst is betaald of verschuldigd is, wanneer een aandeel in de mede-eigendom van een uitvinding dat hierop een recht verleent, volgens het toepasselijke nationale recht kan worden overgedragen.

Het begrip economische activiteit omvat immers alle werkzaamheden van een fabrikant, handelaar of dienstverrichter. De begrippen leveringen van goederen en diensten hebben alle een objectief karakter en worden onafhankelijk van het oogmerk of het resultaat van de betrokken handelingen toegepast. Derhalve kan de overdracht van een aandeel in de mede-eigendom van een uitvinding, ook al is daarvoor nog geen octrooi ingeschreven, in beginsel een aan belasting over de toegevoegde waarde onderworpen economische activiteit vormen. Bijgevolg kan een dergelijke transactie het recht op aftrek van de betaalde of verschuldigde voorbelasting doen ontstaan.

De vraag of de betrokken overdracht is verricht met het uitsluitende doel een belastingvoordeel te verkrijgen, is irrelevant voor de vaststelling of zij een dienstverrichting en een economische activiteit in de zin van de relevante bepalingen van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde vormt.

(cf. punten 45‑48, dictum 1)

2. Voor de vaststelling van misbruik op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde moeten de betrokken handelingen, in weerwil van de formele toepassing van de voorwaarden die worden opgelegd door de relevante bepalingen van de richtlijn en de nationale wettelijke regeling houdende omzetting van deze richtlijn, ertoe leiden dat in strijd met het door deze bepalingen beoogde doel een belastingvoordeel wordt toegekend. Bovendien moet uit een geheel van objectieve factoren blijken dat het wezenlijke doel van de betrokken handelingen uitsluitend erin bestaat een belastingvoordeel te verkrijgen.

Aangaande de fiscale behandeling van een overdracht van een aandeel in de mede-eigendom van een uitvinding dat hierop een recht verleent, staat het aan de nationale rechter om, rekening houdend met alle feitelijke omstandigheden die een dergelijke dienstverrichting kenmerken, te bepalen of er sprake is van misbruik van het recht op aftrek van de voorbelasting.

(cf. punten 52, 54, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Organisatie van arbeidstijd – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon – Lijnpiloten

(Richtlijn 2003/88 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7; richtlijn 2000/79 van de Raad, in de bijlage opgenomen overeenkomst, clausule 3)

Samenvatting

Artikel 7 van richtlijn 2003/88 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd en clausule 3 van de overeenkomst die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 2000/79 inzake de inwerkingstelling van de Europese Overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van mobiel personeel in de burgerluchtvaart moeten aldus worden uitgelegd dat een lijnpiloot tijdens zijn jaarlijkse vakantie niet alleen recht heeft op behoud van zijn basissalaris maar ook op alle componenten die intrinsiek samenhangen met de taken die hem in zijn arbeidsovereenkomst zijn opgedragen en waarvoor hij in het kader van zijn globale beloning een financiële vergoeding ontvangt, en voorts ook op alle componenten die samenhangen met het personeels‑ en beroepsstatuut van de lijnpiloot.

Het staat aan de nationale rechter om te beoordelen of de diverse componenten van de globale beloning van die werknemer aan deze criteria voldoen.

(cf. punt 31 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 78, eerste alinea, sub a)

Samenvatting

Een belasting op motorvoertuigen waarvan het belastbare feit rechtstreeks verband houdt met de levering van een binnen de werkingssfeer van deze belasting vallend motorvoertuig, en die door de leverancier van dit voertuig wordt voldaan, valt onder het begrip „belastingen, rechten en heffingen” in de zin van artikel 78, eerste alinea, sub a, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, en moet op grond van deze bepaling in de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde over de levering van dat voertuig worden opgenomen.

De bedragen die de leverancier uit hoofde van deze belasting op motorvoertuigen heeft betaald ter zake van de productie, de montage, de toelating of de invoer op het grondgebied van een lidstaat van motorvoertuigen die in deze lidstaat in het kentekenregister moeten worden ingeschreven, maken deel uit van de waarde van het geleverde motorvoertuig. Daarmee vergoedt de koper van een motorvoertuig dat is onderworpen aan de belasting op motorvoertuigen die door de leverancier van dat voertuig in eigen naam en voor eigen rekening is voldaan, een voorafgaande handeling die door deze belastingplichtige is verricht.

(cf. punten 34, 37, 42 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Aanvullende nationale steun

(Verordening nr. 1782/2003 van de Raad; besluit 2004/281 van de Raad)

Samenvatting

Verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, zoals gewijzigd bij besluit 2004/281 houdende aanpassing van de Akte betreffende de toetreding van de Republiek Tsjechië, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Republiek Slowakije, en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, in verband met de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, moet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan rechtspersonen die op het grondgebied van de betrokken lidstaat een landbouwactiviteit uitoefenen, niet voor de aanvullende nationale steun in aanmerking komen op grond dat zij zich in een procedure van vrijwillige liquidatie bevinden, wanneer de Commissie niet vooraf heeft toegestemd met een voorwaarde op grond waarvan er geen sprake mag zijn van een dergelijke procedure.

Verordening nr. 1782/2003 kent de nieuwe lidstaten immers weliswaar een zekere beoordelingsvrijheid toe bij de toepassing van de aanvullende nationale steun, maar deze beoordelingsvrijheid is beperkt voor zover, overeenkomstig het bepaalde in artikel 143 quater, lid 7, van deze verordening, de Commissie vooraf dient in te stemmen met het niveau tot hetwelk de aanvullende nationale steun kan worden betaald, alsook met de hoogte van deze steun en met de eventuele voorwaarden voor de verlening ervan.

(cf. punten 36, 38, 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst Gemeenschappen-Bulgarije – Vrij verkeer van werknemers – Toegang tot gereglementeerde beroepen

(Associatieovereenkomst Gemeenschappen-Bulgarije, art. 38, lid 1, en 47)

Samenvatting

Het discriminatieverbod in artikel 38, lid 1, eerste streepje, van de Europa-Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Bulgarije, anderzijds, moet aldus worden uitgelegd dat het vóór de toetreding van de Republiek Bulgarije tot de Europese Unie niet in de weg stond aan een regeling van een lidstaat, op grond waarvan een Bulgaars staatsburger als gevolg van een door deze regeling opgelegde nationaliteitsvoorwaarde niet kon worden ingeschreven op de lijst van advocaten-stagiairs, en bijgevolg geen attest van geschiktheid voor vertegenwoordiging in rechte kon krijgen

Die associatieovereenkomst bevat immers niets op basis waarvan uit artikel 38, lid 1, eerste streepje, of uit andere bepalingen ervan kan worden afgeleid dat de overeenkomstsluitende partijen elke discriminatie op grond van nationaliteit wat de toegang van Bulgaarse staatsburgers tot de gereglementeerde beroepen betreft, hebben willen wegwerken. Dienaangaande moet eveneens rekening worden gehouden met het feit dat deze bepaling is opgenomen in titel IV, hoofdstuk I, „Verkeer van werknemers”, van de overeenkomst, terwijl deze overeenkomst de gereglementeerde beroepen vermeldt in artikel 47, dat is opgenomen in hoofdstuk II van deze overeenkomst, dat betrekking heeft op de vestiging en bij de regeling van de toegang tot de gereglementeerde beroepen geen verbod van discriminatie op grond van nationaliteit oplegt.

De inschrijving op de lijst van advocaten-stagiairs, een voorwaarde voor de toegang tot het gereglementeerde beroep van advocaat, kan dus niet als een arbeidsvoorwaarde in de zin van genoemd artikel 38, lid 1, eerste streepje, worden aangemerkt.

(cf. punten 27‑28, 30 en dictum)