Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 3 juli 2019 – Bankia

(Zaak C‑92/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Bescherming van de consument – Richtlijn 93/13/EEG – Artikelen 6 en 7 – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Beding inzake vervroegde opeisbaarheid van een hypothecaire lening – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vraag die identiek is aan een vraag waarover het Hof reeds uitspraak heeft gedaan of waarop het antwoord duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid – Vaststelling van het deels oneerlijke karakter van het beding – Bevoegdheden van de nationale rechter met betrekking tot een als ‚oneerlijk’ gekwalificeerd beding – Vervanging van het oneerlijke beding door een bepaling van nationaal recht – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Kennelijk niet-ontvankelijke vraag”

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de feitelijke en juridische context en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94) (zie punten 30‑38)

2. Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Doel (Richtlijn 93/13 van de Raad) (zie punt 40)

3. Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Oneerlijk beding in de zin van artikel 3 – Beoordeling van het oneerlijke karakter door de nationale rechter – Criteria (Richtlijn 93/13 van de Raad, 16e overweging en art. 3, lid 1, en 5) (zie punt 41)

4. Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Vaststelling dat een beding oneerlijk is – Strekking – Nationale regeling op grond waarvan de nationale rechter die de nietigheid van een oneerlijk beding vaststelt, de inhoud daarvan mag herzien – Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1) (zie punten 44, 45)

5. Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Vaststelling dat een beding oneerlijk is – Strekking – Nationale regeling op grond waarvan de nationale rechter die de nietigheid van een oneerlijk beding vaststelt, dit beding kan vervangen door een nationaal voorschrift van aanvullend recht – Toelaatbaarheid (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1) (zie punten 46‑48)

6. Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Vaststelling dat een beding deels oneerlijk is – Strekking – Handhaving van het niet oneerlijke deel van het beding die leidt tot wijziging van de inhoud van dat beding – Ontoelaatbaarheid – Vervanging, door de nationale rechter, van een oneerlijk beding door een nationale bepaling – Toelaatbaarheid – Voorwaarden (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6 en 7) (zie punten 49‑54 en dictum)

Dictum

De artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een als oneerlijk aangemerkt beding inzake vervroegde opeisbaarheid van een hypothecaire lening gedeeltelijk wordt gehandhaafd mits de onderdelen waardoor dat beding oneerlijk is, door de nationale rechter worden geschrapt. Die artikelen staan er evenwel niet aan in de weg dat de nationale rechter de nietigheid van een dergelijk oneerlijk beding waarvan de bewoordingen geïnspireerd zijn op een wettelijke bepaling die van toepassing is wanneer de contractanten dit zijn overeengekomen, verhelpt door dit beding te vervangen door de nieuwe tekst van de wettelijke bepaling die na de sluiting van de overeenkomst is ingevoerd, voor zover de overeenkomst in kwestie niet kan voortbestaan wanneer dat oneerlijke beding wordt geschrapt en de consument door de nietigverklaring van de overeenkomst in haar geheel wordt geconfronteerd met uiterst nadelige consequenties.

( 1 ) PB C 156 van 2.5.2016.