De sluiting van het Verdrag van Marrakesh tot bevordering van de toegang tot gepubliceerde werken voor personen die blind zijn, visueel gehandicapt of anderszins een leeshandicap hebben, behoort niet tot de gemeenschappelijke handelspolitiek zoals omschreven in artikel 207 VWEU. Dientengevolge beschikt de Unie niet over een exclusieve bevoegdheid om dat verdrag te sluiten krachtens artikel 3, lid 1, onder e), VWEU.

Het Verdrag van Marrakesh strekt er namelijk in wezen toe, de situatie van de begunstigden te verbeteren door met behulp van verschillende middelen, waaronder een vergemakkelijkte verspreiding van exemplaren in toegankelijke vorm, de toegang van deze personen tot gepubliceerde werken te vergemakkelijken. Voorts is met betrekking tot de inhoud ervan in het verdrag gepreciseerd dat de verdragsluitende partijen twee verschillende, elkaar aanvullende instrumenten moeten gebruiken om de doelstellingen ervan te verwezenlijken. Ten eerste bepaalt artikel 4, lid 1, van dit verdrag dat de verdragsluitende partijen voorzien in beperkingen van of uitzonderingen op het reproductierecht, het distributierecht en het recht van terbeschikkingstelling aan het publiek, teneinde de beschikbaarheid van werken in een toegankelijke vorm voor begunstigden te vergemakkelijken. Ten tweede zijn in de artikelen 5 en 6 van het Verdrag van Marrakesh verplichtingen neergelegd betreffende de grensoverschrijdende uitwisseling van exemplaren in toegankelijke vorm.

Met betrekking tot, ten eerste, de harmonisatie van de beperkingen en uitzonderingen op het reproductierecht, het distributierecht en het recht van terbeschikkingstelling aan het publiek geeft overweging 12 van de preambule van dat verdrag uitdrukkelijk aan dat die harmonisatie is bedoeld om de toegang tot en het gebruik van werken door de begunstigden te vergemakkelijken. Bovendien kan artikel 4 van het Verdrag van Marrakesh niet waarborgen dat de nationale wettelijke regelingen zodanig worden geharmoniseerd dat het internationale handelsverkeer merkbaar wordt vergemakkelijkt, aangezien de verdragsluitende partijen beschikken over een ruime beoordelingsmarge bij de tenuitvoerlegging van dat artikel en uit artikel 12 van dat verdrag voortvloeit dat het verdrag niet tot doel of tot gevolg heeft de verdragsluitende partijen te verbieden in hun nationale wetgeving andere beperkingen of uitzonderingen ten behoeve van de begunstigden op te nemen dan waarin bij dit verdrag is voorzien. Voorts kan het argument dat van de voorschriften inzake intellectuele eigendom enkel de voorschriften over de persoonlijkheidsrechten niet onder het in artikel 207 VWEU genoemde begrip „handelsaspecten van intellectuele eigendom” vallen, niet slagen omdat het ertoe zou leiden dat de sfeer van de gemeenschappelijke handelspolitiek te zeer wordt uitgebreid door regels onder dat beleidsgebied te brengen die niet specifiek verband houden met het internationale handelsverkeer. Onder deze omstandigheden kan niet worden aangenomen dat de regels van het Verdrag van Marrakesh waarbij een beperking van of uitzondering op het reproductierecht, het distributierecht en het recht van terbeschikkingstelling aan het publiek wordt ingevoerd, een specifieke band vertonen met de internationale uitwisseling, die inhoudt dat zij zien op de in artikel 207 VWEU bedoelde handelsaspecten van intellectuele eigendom.

Met betrekking tot, ten tweede, de regels van het Verdrag van Marrakesh over de uitvoer en invoer van exemplaren in toegankelijke vorm moet worden opgemerkt dat deze regels zonder twijfel zien op de internationale uitwisseling van deze exemplaren. Niettemin moet bij de beoordeling van het verband van deze regels met de gemeenschappelijke handelspolitiek rekening worden gehouden met de doelstelling die door deze regels wordt nagestreefd. Er moet van worden uitgegaan dat de artikelen 5, 6 en 9 van dat verdrag niet specifiek tot doel hebben het internationale handelsverkeer van exemplaren in toegankelijke vorm te bevorderen, te vergemakkelijken of te reguleren, maar om de situatie van de begunstigden te verbeteren door het bevorderen van de toegang van deze personen tot exemplaren in toegankelijke vorm die in andere verdragsluitende partijen zijn gereproduceerd. Onder deze omstandigheden is het vergemakkelijken van de grensoverschrijdende uitwisseling van exemplaren in toegankelijke vorm eerder een middel ter verwezenlijking van het niet-commerciële doel van dit verdrag dan een eigen doel van dat verdrag. Bovendien kunnen de uitwisselingen die door het Verdrag van Marrakesh in het vooruitzicht worden gesteld, gelet op de kenmerken ervan, niet worden gelijkgesteld aan internationale uitwisselingen met handelsoogmerk.

Derhalve kan de enkele omstandigheid dat de door het Verdrag van Marrakesh ingestelde regeling eventueel kan worden toegepast op werken die het voorwerp zijn of kunnen zijn van commerciële exploitatie en dientengevolge in voorkomend geval indirect van invloed kan zijn op de internationale uitwisseling van dergelijke werken, niet impliceren dat zij tot de gemeenschappelijke handelspolitiek behoort.

(zie punten 70‑73, 83‑91, 100, 101)