ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
36

Vervolgens zij eraan herinnerd dat volgens de algemene regels voor de interpretatie van de GN de bewoordingen van de posten en van de aantekeningen op de afdelingen of op de hoofdstukken bepalend zijn voor de indeling van goederen, terwijl de tekst van de opschriften van de afdelingen, van de hoofdstukken en van de onderdelen van hoofdstukken wordt geacht slechts als aanwijzing te gelden. Het is bovendien vaste rechtspraak dat het beslissende criterium voor de tariefindeling, in het belang van de rechtszekerheid en van een gemakkelijke controle, in beginsel moet worden gezocht in de objectieve kenmerken en eigenschappen van de goederen, zoals omschreven in de tekst van de GN-posten en in de aantekeningen bij de afdelingen of hoofdstukken (zie met name arresten van 3 maart 2016, Customs Support Holland, C‑144/15, EU:C:2016:133, punten 26 en 27; 16 mei 2019, Estron, C‑138/18, EU:C:2019:419, punten 50 en 51, en 5 september 2019, TDK-Lambda Germany, C‑559/18, EU:C:2019:667, punt 26).
Aanbestedende diensten moeten kunnen besluiten hun taken van algemeen belang gezamenlijk in een samenwerkingsverband te verrichten, zonder dat een bepaalde rechtsvorm moet worden gekozen. Deze samenwerking zou betrekking kunnen hebben op alle soorten activiteiten die verband houden met het verrichten van hun diensten en met hun verantwoordelijkheden in het algemeen belang, zoals taken die territoriale lichamen verplicht of vrijwillig op zich nemen of diensten waarvoor, krachtens publiek recht, specifieke instanties bevoegd zijn. De diensten die door de verschillende deelnemende instanties worden verleend hoeven niet noodzakelijkerwijs identiek te zijn; zij kunnen ook complementair zijn.

Opdrachten met het oog op het gezamenlijk verrichten van openbare diensten dienen niet onderworpen te zijn aan de voorschriften van onderhavige richtlijn, mits zij uitsluitend tussen aanbestedende diensten zijn gegund en deze samenwerking uitsluitend uit overwegingen van algemeen belang plaatsvindt, zodat geen enkele particuliere onderneming bevoordeeld wordt ten opzichte van haar concurrenten.

Om aan deze voorwaarden te voldoen, moet de samenwerking gebaseerd zijn op een samenwerkingsmodel. Bij deze samenwerking is niet vereist [...] dat alle deelnemende diensten de nakoming van de voornaamste contractuele verplichtingen op zich nemen, zolang er sprake is van verbintenissen om in een samenwerkingsverband bij te dragen tot het verrichten van de openbare dienst in kwestie. Bovendien moet de samenwerking, met inbegrip van financiële overdrachten tussen de deelnemende aanbestedende diensten, uitsluitend uit overwegingen in verband met het openbaar belang plaatsvinden.”
17

Een verzoek om toelating van een hogere voorziening moet dus in ieder geval duidelijk en nauwkeurig aangeven op welke middelen de hogere voorziening is gebaseerd, met dezelfde nauwkeurigheid en duidelijkheid de door elk middel opgeworpen rechtsvraag vermelden, preciseren of die vraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, en specifiek aangeven om welke redenen voornoemde vraag belangrijk is in het licht van het ingeroepen criterium. Wat in het bijzonder de middelen van de hogere voorziening betreft, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening preciseren welke bepaling van Unierecht of welke rechtspraak door het bestreden arrest zou zijn geschonden, beknopt uiteenzetten waarin de onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven, bestaat en aangeven in hoeverre deze onjuiste opvatting van invloed is geweest op de uitkomst van het bestreden arrest (beschikking van 10 oktober 2019, KID‑Systeme/EUIPO, C‑577/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2019:854, punt 13 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Wanneer de aangevoerde onjuiste rechtsopvatting voortvloeit uit schending van de rechtspraak, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening op beknopte maar duidelijke en nauwkeurige wijze uiteenzetten, ten eerste, waarin de gestelde tegenstrijdigheid ligt – door zowel de door de rekwirant bestreden punten van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, als de punten van de beslissing van het Hof of het Gerecht die zouden zijn geschonden, aan te duiden – en, ten tweede, om welke concrete redenen een dergelijke tegenstrijdigheid een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht (zie in die zin beschikking van 7 oktober 2019, L’Oréal/EUIPO, C‑586/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2019:845, punt 16).
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 11 september 2019 – Comprojecto-Projectos e Construções e.a./Portugal

(Zaak C‑98/19 P)

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Middelen in hogere voorziening die niet voldoen aan de vereisten die zijn neergelegd in artikel 169, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Hogere voorziening die ten dele kennelijk niet-ontvankelijk is – Beroep dat door een natuurlijke of rechtspersoon is ingesteld tegen een lidstaat – Hogere voorziening die ten dele kennelijk ongegrond is – Hogere voorziening die is ingesteld tegen een informatieve brief van de griffier van het Gerecht – Hogere voorziening die ten dele kennelijk niet-ontvankelijk is”

1. Hogere voorziening – Middelen – Middelen die kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond zijn – Afwijzing, op elk moment, bij met redenen omklede beschikking, zonder mondelinge behandeling (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 181) (zie punt 9)

2. Hogere voorziening – Middelen – Vorderingen die niet strekken tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van het dictum van het bestreden arrest – Niet-ontvankelijkheid (Statuut van het Hof van Justitie, art. 56, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 169, lid 1) (zie punten 14‑17)

3. Hogere voorziening – Middelen – Geen precieze kritiek op een onderdeel van de redenering van het Gerecht en geen juridische argumenten ter ondersteuning van de hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid [Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 168, lid 1, d), en art. 169, lid 2] (zie punt 18)

4. Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Ontvankelijkheid – Omvang van de motiveringsplicht – Omvang van de toetsing door het Hof van de arresten van het Gerecht (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea)

5. Gerechtelijke procedure – Beroep tot nietigverklaring of tot schadevergoeding ingesteld door een natuurlijke persoon of een rechtspersoon tegen een lidstaat – Kennelijke onbevoegdheid van het Gerecht – Niet-ontvankelijkheid (Art. 256, art. 263, art. 268 en art. 340, derde en vierde alinea, VWEU) (zie punt 25)

6. Hogere voorziening – Procesbelang – Voorwaarde – Hogere voorziening die de rekwirant een voordeel kan opleveren – Geen (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 56) (zie punten 34‑37)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen omdat zij ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond is.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 19 maart 2020 –

Boé Aquitaine

(Zaak C‑838/19)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Mededinging – Artikel 101 VWEU – Onvoldoende preciseringen van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken – Omvang van die verplichting op het gebied van de mededinging – Onvoldoende precisering van die context – Geen aanwijzingen over de toepasselijkheid op een interne situatie van een bepaling van Unierecht die door het nationale recht van toepassing is verklaard – Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94)

(zie punten 13‑27)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de commerce de Bordeaux (handelsrechter Bordeaux, Frankrijk) bij beslissing van 22 maart 2019 is kennelijk niet-ontvankelijk.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die door het Hof niet is behandeld – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 ter) (zie punt 17)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 7)
1.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 ter) (zie punten 10‑12)
1.

Mededinging – Administratieve procedure – Eerbiediging van de geheimhoudingsplicht – Belang van een onderneming dat bepaalde inlichtingen over haar gedrag niet worden onthuld – Belang dat geen bijzondere bescherming verdient wanneer het gaat om ondernemingen ten aanzien waarvan in het dispositief van een tot hen gericht besluit is vastgesteld dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan een inbreuk (zie punten 23‑25)
5

In artikel 3 van die verordening staat het volgende te lezen: „1. Deze verordening is van toepassing a) op passagiers die vertrekken vanaf een luchthaven die gelegen is op het grondgebied van een lidstaat waarop het Verdrag van toepassing is; b) op passagiers die vertrekken vanaf een in een derde land gelegen luchthaven naar een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat waarop het Verdrag van toepassing is, tenzij zij bepaalde voordelen of compensatie hebben ontvangen en bijstand hebben gekregen in dat derde land, indien de luchtvaartmaatschappij die de vlucht in kwestie uitvoert, een communautaire luchtvaartmaatschappij is. 2. Lid 1 is van toepassing op voorwaarde dat de passagiers a) een bevestigde boeking voor de vlucht in kwestie hebben en zich – behalve in geval van annulering als bedoeld in artikel 5 – bij de incheckbalie melden, – zoals bepaald en op de tijd die van tevoren door de luchtvaartmaatschappij, de touroperator of een erkend reisbureau schriftelijk (waaronder via elektronische weg) is aangegeven, of, indien er geen tijd wordt aangegeven, – uiterlijk 45 minuten voor de gepubliceerde vertrektijd, of b) door een luchtvaartmaatschappij of touroperator van de vlucht waarvoor zij een boeking hadden, zijn overgeplaatst naar een andere vlucht, ongeacht de reden. [...]”
26

Het verzoek in kort geding tot verkrijging van voorlopige maatregelen dat de Commissie krachtens artikel 279 VWEU en artikel 160, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering heeft ingediend, blijft weliswaar bij het Hof aanhangig, maar, zoals in punt 11 van deze beschikking is opgemerkt, heeft de vicepresident van het Hof, nadat de Republiek Polen haar opmerkingen over de versnelde procedure had ingediend, krachtens artikel 160, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering bij beschikking van 19 oktober 2018 de door de Commissie gevraagde voorlopige maatregelen vastgesteld, die gevolgen zullen sorteren tot de uitspraak van de beschikking waardoor een einde zal komen aan de procedure in kort geding. Zonder vooruit te lopen op de beslissingen die dienaangaande zullen worden genomen, moet dus worden vastgesteld dat, indien het Hof in de te wijzen beschikking de voorlopige maatregelen bekrachtigt die in afwachting van deze beschikking zijn vastgesteld, de lidstaat zelf er alle belang bij heeft dat de procedure ten gronde in deze zaak zo spoedig mogelijk wordt afgesloten, zodat er een einde komt aan deze maatregelen en er definitief uitspraak wordt gedaan over de in deze zaak opgeworpen vragen.
Artikel 6, „Terugkeerbesluit”, van deze richtlijn bepaalt:

„1. Onverminderd de in de leden 2 tot en met 5 vermelde uitzonderingen, vaardigen de lidstaten een terugkeerbesluit uit tegen de onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft.

[...]

4. De lidstaten kunnen te allen tijde in schrijnende gevallen, om humanitaire of om andere redenen beslissen een onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft een zelfstandige verblijfsvergunning of een andere vorm van toestemming tot verblijf te geven. In dat geval wordt geen terugkeerbesluit uitgevaardigd. Indien al een terugkeerbesluit is uitgevaardigd, wordt het ingetrokken of opgeschort voor de duur van de geldigheid van de verblijfsvergunning of andere vorm van toestemming tot legaal verblijf.

[...]

6. Deze richtlijn belet niet dat in de lidstaten het besluit inzake de beëindiging van het legaal verblijf tezamen met een terugkeerbesluit en/of een verwijderingsbesluit en/of een inreisverbod overeenkomstig de nationale wetgeving met één administratieve of rechterlijke besluit of handeling kan worden genomen, onverminderd de procedurele waarborgen die zijn vervat in hoofdstuk III en in andere toepasselijke bepalingen van het communautair en het nationaal recht.”
1.

Voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie – Leden van het Europees Parlement – Immuniteit voor in de uitoefening van hun ambt uitgebrachte meningen en stemmen – Begrip in de uitoefening van het ambt uitgebrachte mening – Toepassing in het kader van een strafprocedure tegen een lid van het Parlement – Noodzaak van een rechtstreeks en voor de hand liggend verband tussen de uitgebrachte mening en de parlementaire werkzaamheden (Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, art. 8 en 9) (zie punten 29, 30)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 21 januari 2020 –

Estado do Canadá

(Zaak C‑613/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Beperkingen van het kapitaalverkeer naar of uit derde landen – Directe belastingen – Belasting op inkomsten van rechtspersonen – Winsten die worden uitgekeerd door vennootschappen die gevestigd zijn op het Portugese grondgebied – Verlaging van de heffingsgrondslag”

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Beperkingen – Belastingwetgeving – Dividendbelasting – Nationale regeling op grond waarvan bronbelasting wordt ingehouden op dividenden die worden uitgekeerd aan zowel ingezeten als niet-ingezeten belastingplichtigen en waarbij enkel voor ingezetenen wordt voorzien in een verlaging van de heffingsgrondslag – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardigingsgronden – Geen – Overeenkomst met een andere staat ter voorkoming van dubbele belasting – Invloed – Beoordeling door de nationale rechter

(Art. 63 en 65 VWEU)

(zie punten 28‑37 en dictum)

Dictum

De artikelen 63 en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat, zoals de regeling die aan de orde is in het hoofdgeding, op grond waarvan de door een vennootschap uitgekeerde dividenden worden belast tegen een effectief tarief dat hoger is wanneer die dividenden worden ontvangen door een in een derde land gevestigde rechtspersoon die niet in hoofdzaak commerciële, industriële of agrarische activiteiten verricht, dan wanneer zij worden ontvangen door een in die lidstaat gevestigde rechtspersoon. De zaak ligt slechts anders indien het door toepassing van de op 14 juni 1999 ondertekende belastingovereenkomst tussen Canada en de Portugese Republiek ter vermijding van dubbele belasting en ter voorkoming van het ontgaan van belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen mogelijk is om de gevolgen van het uit de regeling van die lidstaat voortvloeiende verschil in behandeling weg te nemen. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit het geval is.

( 1 ) PB C 445 van 10.12.2018.
1)

Clausule 4, lid 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling die niet voorziet in betaling van een vergoeding bij ontslag zonder reden van tijdelijke werknemers met een vertrouwensfunctie of specifieke adviesfunctie als die in het hoofdgeding, ook al krijgen werknemers in vaste dienst bij beëindiging van hun arbeidsovereenkomst om objectieve redenen wel een vergoeding.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 9 januari 2019 –

Fluctus e.a.

(Zaak C‑444/18)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Kansspelmonopolie in een lidstaat – Reclamepraktijken van de monopolist – Beoordelingscriteria – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de feitelijke en juridische context en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94)

(zie punten 16‑23, 25‑28, 30 en dictum)

Dictum

Het door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (bestuursrechter in eerste aanleg van de deelstaat Steiermark, Oostenrijk) bij beslissing van 2 juli 2018 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.
Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2018 – Stiernon e.a.

(Zaak C‑237/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vrij verkeer van werknemers – Vrijheid van beroep – Artikelen 20, 21 en 45 VWEU – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikel 15 – Beroep van psychomotorisch therapeut dat niet voorkomt op de nationale lijst van paramedische beroepen”

Vrij verkeer van personen–Werknemers–Beperkingen–Vaststelling van een lijst van paramedische beroepen door een lidstaat–Niet-opneming van het beroep psychomotorisch therapeut op die lijst hoewel in die lidstaat een diploma van bachelor in de psychomotoriek is gecreëerd–Toelaatbaarheid

(Art. 45 VWEU)

(zie punten 27‑29 en dictum)

Dictum

Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat houdende vaststelling van de lijst van paramedische beroepen waarbij het beroep van psychomotorisch therapeut niet in die lijst wordt opgenomen, hoewel in die lidstaat een diploma van bachelor in psychomotoriek is gecreëerd.

( 1 ) PB C 190 van 4.6.2018.
Zaak C‑619/18

Europese Commissie

tegen

Republiek Polen

„Versnelde procedure”

Samenvatting – Beschikking van de president van het Hof van 15 november 2018

Gerechtelijke procedure – Versnelde procedure – Voorwaarden – Omstandigheden die een snelle behandeling rechtvaardigen – Twijfels over de onafhankelijkheid van de hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat – Toelaatbaarheid van het gebruik van deze procedure

(Artikel 2 VEU; artikel 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 47; Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie, artikel 133, lid 1)

Het verzoek om een versnelde procedure is ingediend in het kader van een beroep wegens niet-nakoming dat is ingesteld omdat de Commissie twijfelt of een hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat, na wetswijzigingen inzake de verlaging van de pensioenleeftijd van de rechters van die hoogste rechterlijke instantie en de voorwaarden waaronder deze rechters in voorkomend geval na deze leeftijd hun ambt kunnen blijven uitoefenen, nog in staat is om te blijven rechtspreken met eerbiediging van het grondrecht van elke justitiabele op een onpartijdig gerecht als neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Unie. In dit verband behoort het vereiste van onafhankelijkheid van de rechters tot de kern van het grondrecht op een eerlijk proces, dat van het grootste belang is als waarborg dat alle door de justitiabelen aan het Unierecht ontleende rechten worden beschermd en de in artikel 2 VEU verankerde waarden die de lidstaten gemeen hebben, met name de waarde van de rechtsstaat, worden behouden.

De onzekerheden die de bestreden nationale bepalingen aldus met zich mee brengen, kunnen ook van invloed zijn op de goede werking van het stelsel van rechterlijke samenwerking die gestalte krijgt in het in artikel 267 VWEU neergelegde mechanisme van de prejudiciële verwijzing en een hoeksteen vormt van het rechtsstelsel van de Unie, waarvoor de onafhankelijkheid van de nationale rechterlijke instanties, en in het bijzonder die welke in laatste aanleg uitspraak doen, essentieel is.

Gelet op het voorgaande is het omwille van de rechtszekerheid in het belang van zowel de Unie als de betrokken lidstaat dat het Hof de zaak binnen korte termijnen behandelt, zodat het onzekerheden over fundamentele vragen van Unierecht kan wegnemen, voornamelijk met betrekking tot een eventuele inmenging in bepaalde grondrechten die het Unierecht waarborgt en de gevolgen die de uitlegging van dat recht kan hebben met betrekking tot de samenstelling en de werking van het hoogste rechtscollege van die lidstaat.

(zie punten 19‑22, 25)
39

Bovendien moet worden vastgesteld dat de Tribunal de Contas niet de nodige gegevens heeft verschaft op basis waarvan het Hof kan nagaan of in het hoofdgeding een duidelijk grensoverschrijdend belang bestond. Zoals in herinnering is gebracht in punten 23 tot en met 25 van de onderhavige beschikking, moet een verzoek om een prejudiciële beslissing volgens artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering een uiteenzetting bevatten van de feitelijke gegevens waarop de vragen berusten en van het verband tussen met name die gegevens en die vragen. De vaststelling van de nodige gegevens op basis waarvan kan worden nagegaan of er een duidelijk grensoverschrijdend belang bestaat en, in het algemeen, alle andere door de nationale rechterlijke instanties te verrichten vaststellingen die bepalen of een handeling van afgeleid of primair Unierecht al dan niet van toepassing is, dienen dus te gebeuren voordat een zaak bij het Hof aanhangig wordt gemaakt (zie arrest van 11 december 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino e.a., C‑113/13, EU:C:2014:2440, punt 47).