ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 37, lid A, van de BMW bepaalde:

„Behoudens uitdrukkelijk afwijkende overeenkomst wordt de territoriale bevoegdheid van de rechter inzake merken of tekeningen of modellen bepaald door de woonplaats van de gedaagde of door de plaats waar de in geding zijnde verbintenis is ontstaan, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd. De plaats waar een merk of een tekening of model is gedeponeerd of ingeschreven kan in geen geval op zichzelf grondslag zijn voor het bepalen van de bevoegdheid.

Indien de hierboven gegeven regelen niet toereikend zijn ter bepaling van de territoriale bevoegdheid, kan de eiser de zaak bij de rechter van zijn woon‑ of verblijfplaats of, indien hij geen woon‑ of verblijfplaats binnen het Benelux-gebied heeft, naar keuze bij de rechter te Brussel, te ’s‑Gravenhage of te Luxemburg aanhangig maken.”
35

In de tweede plaats vermeldt overweging 26 van richtlijn 2004/48 echter, zoals de advocaat-generaal in punt 79 van zijn conclusie heeft opgemerkt, de door de houder van een intellectuele-eigendomsrecht gemaakte „kosten [...] voor opsporing en onderzoek”, die vaak samenhangen met de diensten van een technisch raadgever. In die overweging wordt uitdrukkelijk verwezen naar het geval van „een inbreuk door een inbreukmaker die een activiteit verricht heeft terwijl hij wist of redelijkerwijs had moeten weten dat deze aanleiding zou geven tot een dergelijke inbreuk” en zij heeft dus met name betrekking op de schadevergoeding in geval van een fout van de inbreukmaker. Schadevergoeding wordt evenwel geregeld in een bepaling van die richtlijn, namelijk artikel 13, lid 1. De „kosten [...] voor opsporing en onderzoek”, die vaak voorafgaand aan een gerechtelijke procedure worden gemaakt, vallen dus niet noodzakelijk binnen de werkingssfeer van artikel 14 van die richtlijn.
8

Artikel 13, lid 2, van richtlijn 2004/38, met als opschrift „Behoud van het verblijfsrecht van familieleden in geval van scheiding, ontbinding of nietigverklaring van het huwelijk of van beëindiging van het geregistreerde partnerschap”, luidt: „Onverminderd het bepaalde in de tweede alinea, leiden scheiding, ontbinding of nietigverklaring van het huwelijk of beëindiging van geregistreerd partnerschap als bedoeld in artikel 2, punt 2, onder b), niet tot verlies van het verblijfsrecht van de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten: a) indien het huwelijk of het geregistreerd partnerschap als bedoeld in artikel 2, punt 2, onder b), bij de aanvang van de gerechtelijke procedure tot scheiding, ontbinding of nietigverklaring van het huwelijk of bij de beëindiging van het geregistreerd partnerschap als bedoeld in artikel 2, punt 2, onder b), ten minste drie jaar heeft geduurd, waarvan één jaar in het gastland, of b) indien het ouderlijk gezag over de kinderen van de burger van de Unie bij overeenkomst tussen de echtgenoten of partners als bedoeld in artikel 2, punt 2, onder b), dan wel bij gerechtelijke beslissing is toegewezen aan de echtgenoot of partner die niet de nationaliteit van een lidstaat bezit, of c) indien bijzonder schrijnende situaties zulks rechtvaardigen, bijvoorbeeld wanneer een familielid tijdens het huwelijk of het geregistreerd partnerschap het slachtoffer is geweest van huiselijk geweld, of d) indien het omgangsrecht met een minderjarig kind, bij overeenkomst tussen de echtgenoten of partners als bedoeld in artikel 2, punt 2, onder b), dan wel bij gerechtelijke beslissing, is toegewezen aan de echtgenoot of partner die niet de nationaliteit van een lidstaat bezit en de rechter heeft bepaald dat dit omgangsrecht in het gastland moet worden uitgeoefend, en dit zolang het nodig is. Alvorens het duurzame verblijfsrecht te verwerven, blijft hun recht van verblijf onderworpen aan de voorwaarde dat is aangetoond dat zij werknemer of zelfstandige zijn, of voor zichzelf en hun familieleden over toereikende bestaansmiddelen beschikken om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van de socialebijstandsregeling van het gastland, dat zij een ziektekostenverzekering voor alle risico’s in het gastland hebben afgesloten, of dat zij lid zijn van de reeds in het gastland gevormde familie van een persoon die aan deze voorwaarden voldoet. De ‚toereikende bestaansmiddelen’ zijn omschreven in artikel 8, lid 4. Deze familieleden behouden hun verblijfsrecht op uitsluitend persoonlijke basis.”
13

Verzoeksters in het hoofdgeding produceren en distribueren merkproducten. Na te hebben vastgesteld dat in de Praagse markthallen namaak van hun goederen werd verkocht, hebben zij zich tot de Městský soud v Praze (rechter voor de stad Praag) gewend en hem met name verzocht om Delta Center te gelasten: — geen overeenkomsten voor de verhuur van verkoopstands in de genoemde markthallen meer aan te gaan of te verlengen met personen wier handelwijze volgens een definitieve beslissing van een rechterlijke of bestuursinstantie een inbreuk vormt of kan vormen op de rechten verbonden aan de in het verzoekschrift vermelde merken; — geen dergelijke overeenkomsten meer aan te gaan of te verlengen wanneer in de voorwaarden ervan noch de marktkramer de verplichting wordt opgelegd zich te onthouden van inbreuken op de intellectuele-eigendomsrechten van verzoeksters in het hoofdgeding, noch wordt gestipuleerd dat Delta Center de overeenkomst kan opzeggen wanneer inbreuk op deze rechten wordt gemaakt of kan worden gemaakt, en — in bepaalde, door de verzoeksters omschreven gevallen, schriftelijke excuses aan te bieden en op eigen kosten een mededeling te publiceren in de krant Hospodářské noviny.
10

Artikel 43 van verordening nr. 1782/2003, met het opschrift „Bepaling van de toeslagrechten”, bepaalt: „1. Onverminderd artikel 48 ontvangt een landbouwer een toeslagrecht per hectare dat is berekend door het referentiebedrag te delen door het gemiddelde aantal, berekend over drie jaar, van alle hectaren die in de referentieperiode recht hebben gegeven op de in bijlage VI genoemde rechtstreekse betalingen. Het totale aantal toeslagrechten moet gelijk zijn aan het bovenvermelde gemiddelde aantal hectaren. [...] 2. Het in lid 1 bedoelde aantal hectaren omvat voorts: [...] b) alle voederareaal in de referentieperiode. 3. Voor de toepassing van lid 2, onder b), wordt onder ‚voederareaal’ verstaan de oppervlakte van het bedrijf die gedurende het hele kalenderjaar [...] voor de veehouderij beschikbaar was, met inbegrip van het gezamenlijk gebruikte voederareaal en de percelen die voor gemengde teelten werden gebruikt. Het voederareaal omvat niet: — gebouwen, bossen, vijvers en wegen, — oppervlakten die werden gebruikt voor andere gewassen die voor communautaire steun in aanmerking kwamen, of voor blijvende teelten of tuinbouw, — oppervlakten die in aanmerking kwamen in het kader van de steunregeling voor landbouwers die bepaalde akkerbouwgewassen verbouwen, werden gebruikt in het kader van de steunregeling voor gedroogde voedergewassen of onder een nationaal of communautair braakleggingsprogramma vielen. 4. De toeslagrechten per hectare worden niet gewijzigd tenzij anders is bepaald.”
Artikel 81 van deze verordening, met als opschrift „Herstel in de vorige toestand”, luidt:

„1. Indien de aanvrager of de houder van een Uniemerk of iedere partij in een procedure voor het Bureau, ondanks het betrachten van alle in de gegeven omstandigheden noodzakelijke zorgvuldigheid, niet in staat is geweest tegenover het Bureau een termijn in acht te nemen, wordt hij op zijn verzoek in zijn rechten hersteld indien de verhindering ingevolge deze verordening rechtstreeks het verlies van een recht of een rechtsmiddel tot gevolg heeft.

2. Het verzoek moet schriftelijk worden ingediend binnen twee maanden nadat de verhindering is geëindigd. De nog niet verrichte handeling moet alsnog binnen die termijn geschieden. Het verzoek is slechts ontvankelijk binnen een jaar na het verstrijken van de niet in acht genomen termijn. Indien het verzoek om vernieuwing niet is ingediend of de vernieuwingstaks niet is voldaan, wordt de termijn van zes maanden bedoeld in artikel 47, lid 3, derde zin, afgetrokken van de periode van een jaar.

[...]”
28

Van oordeel dat de beslechting van het hoofdgeding afhangt van de uitlegging van verordeningen nr. 1257/1999, nr. 817/2004 en nr. 796/2004 en de artikelen 17 en 52 van het Handvest, heeft de Augstākās tiesas Administratīvo lietu departaments de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Is de toepassing van de in artikel 71, lid 2, van verordening nr. 817/2004 bedoelde rechtsgevolgen op steun voor milieumaatregelen in de landbouw die is toegekend voor een aanvankelijk aangegeven deel van een oppervlakte ten aanzien waarvan gedurende vijf jaar is voldaan aan de voorwaarden voor de toekenning van die steun, verenigbaar met de doelstelling van de verordeningen nr. 1257/1999 en nr. 817/2004 en het evenredigheidsbeginsel? 2) Moet artikel 17 juncto artikel 52 van het Handvest aldus worden uitgelegd dat daarmee verenigbaar is de toepassing van de in artikel 71, lid 2, van verordening nr. 817/2004 bedoelde rechtsgevolgen op steun voor milieumaatregelen in de landbouw die is toegekend voor een deel van een oppervlakte ten aanzien waarvan gedurende vijf jaar is voldaan aan de voorwaarden voor de toekenning van die steun? 3) Moet artikel 52 van het Handvest aldus worden uitgelegd dat kan worden afgeweken van de toepassing van de rechtsgevolgen die volgens een verordening en de door de lidstaat overeenkomstig die verordening vastgestelde regels verplicht is, indien er in het concrete geval sprake is van bijzondere omstandigheden waarin de betrokken beperking als onevenredig moet worden aangemerkt? 4) Is de bodemrechter, gelet op de doelstelling van de verordeningen nr. 1257/1999 en nr. 817/2004 en de door die verordeningen aan de beoordelingsmarge van de lidstaten gestelde grenzen, gerechtigd om geen volledige toepassing te geven aan artikel 84 van besluit nr. 295, dat ziet op de terugbetaling van steun, indien de toepassing ervan in de concrete omstandigheden van de zaak in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, zoals uitgelegd in de rechtsorde van de lidstaat?”
7

Artikel 6 van diezelfde richtlijn luidt als volgt: „1. Niettegenstaande artikel 2, lid 2, kunnen de lidstaten bepalen dat verschillen in behandeling op grond van leeftijd geen discriminatie vormen indien zij in het kader van de nationale wetgeving objectief en redelijk worden gerechtvaardigd door een legitiem doel, met inbegrip van legitieme doelstellingen van het beleid op het terrein van de werkgelegenheid, de arbeidsmarkt of de beroepsopleiding, en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn. Dergelijke verschillen in behandeling kunnen onder meer omvatten: a) het creëren van bijzondere voorwaarden voor toegang tot arbeid en beroepsopleiding, van bijzondere arbeidsvoorwaarden en ‑omstandigheden, met inbegrip van voorwaarden voor ontslag en beloning voor jongeren, oudere werknemers en werknemers met personen ten laste, teneinde hun opneming in het arbeidsproces te bevorderen, en hun bescherming te verzekeren; b) de vaststelling van minimumvoorwaarden met betrekking tot leeftijd, beroepservaring of -anciënniteit in een functie voor toegang tot de arbeid of bepaalde daaraan verbonden voordelen; [...] 2. Niettegenstaande artikel 2, lid 2, kunnen de lidstaten bepalen dat de vaststelling, in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, van een toetredingsleeftijd of van een leeftijd voor het verkrijgen van het recht op pensioen- of invaliditeitsuitkeringen, inclusief de vaststelling van verschillende leeftijden voor werknemers of voor groepen of categorieën werknemers, in de ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, en het gebruik, in het kader van die regelingen, van leeftijdscriteria in de actuariële berekeningen, geen discriminatie op grond van leeftijd vormt, mits dat niet leidt tot discriminatie op grond van geslacht.”
4

Artikel 5 van richtlijn 2008/95, met als opschrift „Rechten verbonden aan het merk”, neemt de bewoordingen van artikel 5 van richtlijn 89/104 ongewijzigd over. Het bepaalt: „1. Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht. Dit recht staat de houder toe, iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen het gebruik van een teken in het economische verkeer te verbieden: a) wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk ingeschreven is; b) dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende het gevaar van associatie met het merk. 2. Elke lidstaat kan tevens bepalen dat de houder gerechtigd is derden die zijn toestemming niet hebben gekregen, het gebruik in het economische verkeer te verbieden van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het merk ingeschreven is, wanneer dit bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk. 3. Met name kan krachtens de leden 1 en 2 worden verboden: a) het aanbrengen van het teken op de waren of op hun verpakking; b) het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken; c) het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken; d) het gebruik van het teken in stukken voor zakelijk gebruik en in advertenties. [...]”
Artikel 16 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moet in die zin worden uitgelegd dat de door elke lidstaat overeenkomstig lid 1 van dit artikel aangewezen instantie, waarbij door een passagier een individuele klacht is ingediend na de weigering van een luchtvaartmaatschappij om hem de in artikel 7, lid 1, van die verordening bedoelde compensatie te betalen, niet verplicht is handhavend op te treden tegen die luchtvaartmaatschappij om haar ertoe te bewegen die compensatie te betalen.
8

Overeenkomstig artikel 9, lid 1, onder a), tweede streepje, van verordening nr. 2658/87 stelt de Europese Commissie toelichtingen op de GN op, die zij regelmatig bekendmaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. De op 30 mei 2008 bekendgemaakte toelichtingen (PB C 133, blz. 1), die ten tijde hier van belang van toepassing waren, vermelden ten aanzien van GN-onderverdeling 9027 10 10 het volgende: „Tot deze onderverdeling behoren bijvoorbeeld laserluchtdeeltjestellers. Dit zijn elektronische apparaten waarmee in industriële installaties of in de medische sector bijvoorbeeld het stofgehalte in reeds gefilterde lucht wordt vastgesteld. De stofdeeltjes in een luchtmonster geven onder invloed van een laserstraal in de meetkamer een diffuus licht dat, na te zijn gefocusseerd door een lenzenstelsel, door een fotodiode wordt opgevangen en in een elektrisch signaal wordt omgezet. Het gehalte aan stofdeeltjes wordt bepaald aan de hand van voorgeprogrammeerde referentiegegevens en het meetresultaat wordt door het apparaat digitaal weergegeven of door een externe printer op band gedrukt. Dit resultaat kan in de vorm van een elektrisch signaal via een interface doorgegeven worden aan een automatische gegevensverwerkende machine.”
Als voor beroep vatbare handelingen in de zin van artikel 263 VWEU worden aangemerkt alle door de instellingen van de Unie vastgestelde bepalingen, ongeacht de vorm ervan, die tot doel hebben bindende rechtsgevolgen tot stand te brengen.

Dat is niet het geval met de door een directeur van de Commissie aan een lidstaat gezonden brieven waarin die directeur, enerzijds, het standpunt van zijn directie heeft uiteengezet, dat die lidstaat aansprakelijk werd geacht voor het in een andere lidstaat geleden verlies aan eigen middelen, en anderzijds, zijn standpunt over de rechtsgevolgen van dat verlies, en, de verplichtingen die volgens hem daaruit voortvloeien voor de geadresseerde lidstaat, heeft bekendgemaakt en die lidstaat heeft verzocht om de betrokken bedragen ter beschikking te stellen. Allereerst kan immers noch de uiteenzetting van een eenvoudig juridisch advies noch een eenvoudig verzoek om de betrokken bedragen ter beschikking te stellen, rechtsgevolgen hebben. Bovendien kan de Commissie, gelet op de algemene inhoud van de litigieuze brieven, op grond van het enkele feit dat in die brieven een termijn is vastgesteld voor de terbeschikkingstelling van die bedragen, met de vermelding dat in geval van te late betaling vertragingsrente verschuldigd kan zijn, niet worden geacht de bedoeling te hebben gehad om, in plaats van haar standpunt kenbaar te maken, handelingen met bindende rechtsgevolgen vast te stellen en aan die brieven de aard van voor beroep vatbare handelingen te verlenen.

Wat vervolgens de context betreft, was het voor de Commissie een gangbare praktijk om brieven zoals de litigieuze brieven te verzenden om informele besprekingen aan te vangen over de eerbiediging van het Unierecht door een lidstaat, waarna de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure kon worden gestart. Gelet op de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om een niet-nakomingsprocedure in te leiden, kan een met redenen omkleed advies geen bindende rechtsgevolgen sorteren. Dit geldt a fortiori voor brieven die kunnen worden aangemerkt als eenvoudige informele contacten vóór de inleiding van de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure. Wat ten slotte de bevoegdheden van de Commissie betreft, is die instelling in geen geval bevoegd om bindende handelingen vast te stellen waarbij een lidstaat wordt gelast de betrokken bedragen ter beschikking te stellen.

(zie punten 46, 58‑64)
2)

Samsung SDI Co. Ltd en Samsung SDI (Malaysia) Bhd worden verwezen in de kosten.
Zaak C‑632/15

Costin Popescu

tegen

Guvernul României e.a.

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Înalta Curte de Casație şi Justiție)

„Prejudiciële verwijzing – Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Richtlijn 2006/126/EG – Artikel 13, lid 2 – Begrip ‚vóór 19 januari 2013 verleende rijbevoegdheden’ – Nationale regeling ter omzetting van deze richtlijn – Verplichting om een rijbewijs te halen voor personen die vóór de inwerkingtreding van deze regeling een bromfiets zonder rijbewijs mochten besturen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 april 2017

Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Richtlijn 2006/126 – Behoud van de vóór de inwerkingtreding van de richtlijn verleende rijbevoegdheden – Nationale regeling op grond waarvan een bromfiets niet meer mag worden bestuurd zonder rijbewijs – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 2006/126 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 2)

De bepalingen van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs, en in het bijzonder artikel 13, lid 2, ervan, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een ter omzetting van deze richtlijn in nationaal recht vastgestelde nationale regeling op grond waarvan een bromfiets niet meer mag worden bestuurd zonder een rijbewijs waarvan de afgifte afhangt van het slagen voor testen of examens die vergelijkbaar zijn met die welke zijn vereist voor het besturen van andere motorvoertuigen.

(zie punt 48 en dictum)
Zaak C‑321/15

ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA

tegen

État du Grand-duché de Luxemburg

[verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Cour constitutionnelle (Luxemburg)]

„Prejudiciële verwijzing – Milieu – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten in de Europese Unie – Richtlijn 2003/87/EG – Artikel 3, onder a) – Artikelen 11 en 12 – Stopzetting van de activiteiten van een installatie – Inlevering van de niet-gebruikte rechten – Periode 2008‑2012 – Geen schadeloosstelling – Opzet van de regeling voor de handel in emissierechten”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 maart 2017

Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2003/87 – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten – Stopzetting van de activiteiten van een installatie – Niet-nakoming door de exploitant van de verplichting, de bevoegde instantie tijdig in kennis te stellen – Nationale regeling waarbij de inlevering, zonder schadeloosstelling, van niet-gebruikte emissierechten wordt verlangd – Toelaatbaarheid – Kwalificatie van niet-gebruikte emissierechten als emissierechten in de zin van de richtlijn – Daarvan uitgesloten

[Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 219/2009, art. 3, a)]

Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van

13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 219/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling die de bevoegde instantie toestaat de inlevering, zonder schadeloosstelling, te verlangen van alle of een gedeelte van de niet-gebruikte emissierechten die ten onrechte aan een exploitant zijn verleend doordat deze laatste de verplichting, de bevoegde instantie tijdig in kennis te stellen van de stopzetting van de exploitatie van een installatie, niet is nagekomen.

Emissierechten die zijn verleend nadat een exploitant de activiteiten van de installatie waarop de emissierechten betrekking hebben, heeft stopgezet, zonder de bevoegde instantie daarvan op voorhand in kennis te hebben gesteld, kunnen niet worden aangemerkt als „emissierechten” in de zin van artikel 3, onder a), van richtlijn 2003/87, zoals gewijzigd bij verordening nr. 219/2009.

(zie punt 40 en dictum)