Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Harmonisatie van wetgevingen ° Eenvormige wettelijke regelingen ° Industriële en commerciële eigendom ° Octrooirecht ° Invoering van aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen ° Bevoegdheid van Gemeenschap

(EEG-Verdrag, art. 36 en 222; verordening nr. 1768/92 van de Raad)

2. Harmonisatie van wetgevingen ° Maatregelen ter verwezenlijking van interne markt ° Invoering van aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen ter voorkoming van heterogene ontwikkeling van nationale wetgevingen, die vrij verkeer van goederen zou belemmeren ° Rechtsgrondslag ° Artikel 100 A van het Verdrag

(EEG-Verdrag, art. 100, 100 A en 235; verordening nr. 1768/92 van de Raad)

Samenvatting

1. Artikel 222 noch artikel 36 van het Verdrag behoudt de bevoegdheid tot regeling van het materiële octrooirecht voor aan de nationale wetgever met uitsluiting van ieder communautair optreden op dit gebied.

In de eerste plaats kan artikel 222, volgens hetwelk het Verdrag de regeling van het eigendomsrecht in de Lid-Staten onverlet laat, niet aldus worden uitgelegd, dat het op het gebied van de industriële en commerciële eigendom de nationale wetgever de bevoegdheid laat om maatregelen te nemen die op gespannen voet staan met het in het Verdrag neergelegde en uitgewerkte beginsel van het vrije verkeer van goederen binnen de gemeenschappelijke markt, en dat het ieder optreden van de gemeenschapswetgever op dit gebied uitsluit.

In de tweede plaats heeft artikel 36, volgens hetwelk de artikelen 30 tot en met 34 geen beletsel vormen voor verboden of beperkingen welke gerechtvaardigd zijn uit hoofde van bescherming van de industriële en commerciële eigendom, niet tot doel bepaalde onderwerpen aan de uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staten voor te behouden, doch laat het toe, dat de nationale wettelijke regelingen afwijken van het beginsel van het vrije verkeer, voor zover dat gerechtvaardigd is en blijft ter bereiking van de in dit artikel genoemde doelstellingen.

Hieruit volgt, dat de Gemeenschap bevoegd was, verordening nr. 1768/92 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen vast te stellen waarbij, in bepaalde gevallen, de door een octrooi verleende bescherming wordt verlengd.

2. Verordening nr. 1768/92 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, die, gelet op de voor de vergunning voor het in de handel brengen benodigde tijd, toestaat dat voor geneesmiddelen waarvoor een dergelijke vergunning is verkregen, de door het octrooi verleende beschermingsduur wordt verlengd, is geldig vastgesteld op de grondslag van artikel 100 A, zodat zij niet behoefde te worden vastgesteld op de grondslag van artikel 100 of artikel 235.

De invoering van dit certificaat op een tijdstip waarop de Lid-Staten blijkbaar streefden naar een sterkere bescherming van de door het octrooirecht aan geneesmiddelen verleende bescherming, beoogde immers een heterogene ontwikkeling van de nationale wetgevingen te voorkomen, die het vrije verkeer van geneesmiddelen in de Gemeenschap zou belemmeren en daardoor de instelling en de werking van de interne markt zouden aantasten. Deze invoering paste dus in het kader van artikel 100 A.

Die invoering op basis van artikel 100 A, die een evenwicht schept tussen de belangen van de octrooihouders enerzijds en die van de consumenten en de fabrikanten van generieke geneesmiddelen anderzijds, was niet mogelijk op basis van artikel 100, waaraan artikel 100 A nu juist derogeert, noch op basis van artikel 235, dat slechts als rechtsgrondslag van een handeling kan worden gebruikt, wanneer geen andere verdragsbepaling de gemeenschapsinstellingen de voor de vaststelling van die handeling vereiste bevoegdheid verleent, hetgeen slechts het geval was geweest, indien het de bedoeling was geweest een nieuw industrieel eigendomsrecht te creëren, wat het betrokken aanvullend certificaat echter niet is.