ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: moet artikel 36, lid 1, van richtlijn 2002/83/EG […], gelezen in samenhang met punt A, a. 11 en a. 12, van bijlage III daarbij, aldus worden uitgelegd dat de verplichting tot het verstrekken van inlichtingen over de eigenschappen van de onderliggende activa van het beleggingsverzekeringsfonds in het kader van een rechtsbetrekking als die van de eerste vraag tevens inhoudt dat de verzekerde consument op uitputtende en begrijpelijke wijze in kennis moet worden gesteld van alle risico’s, en van de aard en de orde van grootte daarvan, waarmee de belegging in de activa van een dergelijk beleggingsfonds (zoals gestructureerde obligaties of derivaten) gepaard gaat of dat het, in de zin van de genoemde bepaling, volstaat om aan de verzekerde consument basisinformatie te verstrekken over de voornaamste soorten risico’s waarmee een belegging van geldmiddelen met behulp van een dergelijk beleggingsfonds gepaard gaat?
Hogere voorziening ingesteld op 23 juli 2020 door easyJet Airline Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer — uitgebreid) van 13 mei 2020 in zaak T-8/18, easyJet Airline / Commissie

(Zaak C-343/20 P)

(2020/C 297/50)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: easyJet Airline Co. Ltd (vertegenwoordigers: J. Rivas Andrés, avocat, A. Manzaneque Valverde, abogada)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen en/of besluit (EU) 2017/1861 (1) van de Commissie van 29 juli 2016 inzake staatssteun SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) — Italië — Compensatie voor Sardijnse luchthavens voor openbaredienstverplichtingen (DAEB) nietig verklaren, voor zover het betrekking heeft op rekwirante;

— subsidiair, het bestreden arrest vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe uitspraak;

— de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en in die van de procedure in eerste aanleg.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante betoogt dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op de volgende vier gronden:

Ten eerste geeft het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting door bij de beoordeling van de voorwaarden voor het bestaan van staatssteun twee voorwaarden (staatsmiddelen en voordeel) door elkaar te halen.

Ten tweede geeft het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het criterium van de marktdeelnemer handelend in een markteconomie niet kan worden toegepast in de onderhavige zaak. Het Gerecht is ten onrechte tot de conclusie gekomen dat de luchthavenexploitanten geen aanzienlijke bedragen uit hun eigen middelen hebben betaald en niet als particuliere marktdeelnemers in de markteconomie hebben gehandeld. Voorts levert de redenering in het bestreden arrest betreffende de niet-toepasselijkheid van het criterium van de marktdeelnemer handelend in een markteconomie schending op van artikel 345 VWEU, de beginselen van gelijke behandeling en van non-discriminatie en de rechten van verdediging van easyJet.

Ten derde geeft het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de luchthavenexploitanten louter als tussenpersonen van de regio Sardinië zijn opgetreden.

Ten vierde geeft het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de vaststelling van: i) de eindbegunstigden van de regionale steunregeling, ii) het indirecte voordeel en iii) de secundaire effecten van de regeling.

(1) PB 2017, L 268, blz. 1.
1)

Kan er ook recht op compensatie overeenkomstig artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) bestaan wanneer een passagier wegens een betrekkelijk geringe aankomstvertraging een rechtstreeks aansluitende vlucht mist en daardoor met een vertraging van drie uur of meer op zijn eindbestemming aankomt, terwijl beide vluchten door verschillende luchtvaartmaatschappijen werden uitgevoerd, waarbij de boeking niet heeft plaatsgevonden via de luchtvaartmaatschappij die het eerste deeltraject heeft uitgevoerd en tegen welke de vordering in het hoofdgeding is gericht?
Beroep ingesteld op 23 juni 2020 — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie

(Zaak C-275/20)

(2020/C 279/52)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, M. Afonso en D. Schaffrin, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (EU) 2020/470 van de Raad van 25 maart 2020 betreffende de verlenging van de periode waarin een aanspraak voor audiovisuele coproducties bestaat zoals vastgesteld in artikel 5 van het protocol betreffende culturele samenwerking bij de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (1), nietig verklaren;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middel en voornaamste argumenten

Het door de Commissie ingestelde beroep tot nietigverklaring betreft de verlenging met drie jaar van de periode waarin voor audiovisuele coproducties van producenten uit de Unie en Korea aanspraak kan worden gemaakt op de respectieve regelingen ter bevordering van plaatselijke en regionale culturele inhoud op grond van artikel 5 van het protocol betreffende culturele samenwerking bij de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds.

De Commissie voert ter ondersteuning van haar beroep één middel aan.

De Commissie stelt zich op het standpunt dat de Raad, door zijn besluit te baseren op artikel 3, lid 1, van besluit (EU) 2015/2169 van de Raad van 1 oktober 2015 betreffende de sluiting van de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (2), en niet op artikel 218, lid 6, VWEU zoals door de Commissie was voorgesteld, gebruik heeft gemaakt van een afgeleide rechtsgrondslag waarin niet is voorzien in het VWEU. Bijgevolg heeft de Raad het beginsel van toedeling van bevoegdheden van artikel 13, lid 2, VEU geschonden, evenals het in de rechtspraak van het Hof ontwikkelde beginsel van institutioneel evenwicht.

(1) PB 2020, L 101, blz. 1.

(2) PB 2015, L 307, blz. 2.
1)

Moet artikel 5, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, gelezen in samenhang met het beginsel dat de nationale rechter procedurele rechten moet waarborgen met het oog op de doeltreffende bescherming van de rechten die uit het Unierecht voortvloeien, aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter bij de vaststelling van de gewone verblijfplaats van een schuldenaar, die volgens nationaal recht verplicht is bij het voeren van een eenzijdige formele procedure zonder bewijsgaring, zoals een betalingsbevelprocedure, verplicht is om elk gegrond vermoeden dat de schuldenaar zijn gewone verblijfplaats in een andere lidstaat van de Europese Unie heeft, aldus te interpreteren dat een rechtsgrondslag ontbreekt voor de afgifte van een betalingsbevel of dat het betalingsbevel niet onaantastbaar is geworden?
C 279/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 3 april 2020 — FI / Eurowings GmbH

(Zaak C-157/20)

(2020/C 279/32)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FI

Verwerende partij: Eurowings GmbH

Prejudiciële vraag

Is een vakbondsstaking van het eigen personeel (in casu het cabinepersoneel) van een luchtvaartmaatschappij die een vlucht uitvoert, aan te merken als een “buitengewone omstandigheid” in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1)?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 van 11 februari 2004 (PB 2004, L 46, blz. 1).
—

het bestreden arrest te vernietigen, het in eerste aanleg gedane verzoek af te wijzen en Hansol Paper Co. Ltd te verwijzen in de kosten;
C 230/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) op 20 april 2020 — Airhelp Limited / Austrian Airlines AG

(Zaak C-164/20)

(2020/C 230/22)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Korneuburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Airhelp Limited

Verwerende partij: Austrian Airlines AG

Prejudiciële vraag

Dienen de artikelen 5, 6 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten (1) aldus te worden uitgelegd dat de door een luchthavenarts vastgestelde ziekte waardoor een luchtreiziger die zich reeds aan boord bevond van een nog niet gestart vliegtuig, ongeschikt was om te vliegen, waarna het vervoer van deze luchtreiziger door de luchtvaartmaatschappij werd geweigerd waardoor de luchtreiziger het vliegtuig moest verlaten en zijn bagage moest worden uitgeladen, moet worden beschouwd als een ‚buitengewone omstandigheid’ in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening nr. 261/2004?

(1) PB 2004, L 46, blz. 1.
1)

Moeten artikel 20, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 47, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het non-discriminatiebeginsel, het beginsel van gelijkwaardigheid van procesregels in nationale gerechtelijke procedures en artikel 1, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 1206/2001 (1) betreffende de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewĳsverkrĳging in burgerlĳke en handelszaken, aldus worden uitgelegd dat indien het nationale recht van de aangezochte rechter bepaalt dat deze rechter ambtshalve informatie moet inwinnen over het adres van verwerende partijen op het eigen grondgebied, en wordt vastgesteld dat een verwerende partij op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie verblijft, de aangezochte nationale rechter verplicht is om informatie over het adres van deze verwerende partij in te winnen bij de bevoegde autoriteit van de desbetreffende lidstaat?
3)

Is het voor de beantwoording van de eerste en tweede vraag van belang of het voor het kind en zijn ouders mogelijk is en van hen kan worden gevergd dat zij verblijven in het land dat niet het land van herkomst is van de vluchteling (de vader), waarvan het kind en haar moeder de nationaliteit bezitten en de bescherming kunnen inroepen, of volstaat het dat de eenheid van het gezin in Duitsland op grond van het verblijfsrecht in stand kan worden gehouden?
3)

a. Is artikel 4, eerste lid, van de richtlijn in strijd met de uitgangspunten van de richtlijn en met artikel 4, tweede lid, van de richtlijn en artikel 5, derde lid, van het WHO-Kaderverdrag inzake tabaksontmoediging omdat de tabaksindustrie een rol heeft gespeeld bij de vaststelling van de in artikel 4, eerste lid, van de richtlijn genoemde ISO-normen? b. Is artikel 4, eerste lid, van de richtlijn in strijd met de uitgangspunten van de richtlijn, met artikel 114, derde lid, VWEU, met de strekking van het WHO- Kaderverdrag inzake tabaksontmoediging en met de artikelen 24 en 35 van het Handvest omdat met de daarin voorgeschreven meetmethode niet de emissies worden gemeten van filtersigaretten bij beoogd gebruik, omdat bij die methode geen rekening wordt gehouden met het effect van ventilatiegaatjes in het filter die bij beoogd gebruik grotendeels door de lippen en de vingers van de roker worden afgesloten?
1)

Is artikel 5, eerste alinea, van verordening nr. 2271/96 (1) alleen van toepassing wanneer er door de Verenigde Staten van Amerika rechtstreeks of onrechtstreeks administratieve of rechterlijke instructies zijn gegeven aan de optredende EU-operator in de zin van artikel 11 van deze verordening, of volstaat het voor de toepassing van deze bepaling dat het optreden van de EU-operator ook zonder dergelijke instructies ertoe strekt secundaire sancties in acht te nemen?
2)

Verzet de veronderstelling dat het recht op schadevergoeding op grond van het gemeenschapsrecht voor onjuiste toepassing van het recht van de Europese Unie, inzonderheid voor de gebrekkige of ontbrekende omzetting van een richtlijn, enkel dan bestaat wanneer de geschonden rechtsregel particulieren rechten toekent, er sprake is van een gekwalificeerde schending van die rechtsregel (met name in de vorm van een kennelijke en ernstige overschrijding van de discretionaire bevoegdheid van de lidstaat bij de omzetting van de richtlijn), en er een direct causaal verband bestaat tussen de schending en de schade, zich tegen een regeling van een lidstaat die in dergelijke gevallen onder minder strikte voorwaarden een recht op schadevergoeding toekent?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luxemburg) op 9 maart 2020 — XI / Caisse pour l’avenir des enfants

(Zaak C-129/20)

(2020/C 191/14)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: XI

Verwerende partij: Caisse pour l’avenir des enfants

Prejudiciële vraag

Moeten de clausules 1.1., 1.2. en 2.1., 2.3.b) van de op 14 december 1995 door de algemene branchorganisaties UNICE, CEEP, en EVV gesloten raamovereenkomst, tenuitvoergelegd bij richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof (1), aldus worden uitgelegd dat ze zich verzetten tegen de toepassing van een nationaalrechtelijke bepaling zoals artikel 29 bis van de gewijzigde wet van 16 april 1979 tot vaststelling van het algemeen statuut van de ambtenaren, in de versie die voortvloeit uit de wet van 22 december 2006 (Mémorial, A, 2006, nr. 242, blz. 4838), die de toekenning van ouderschapsverlof onderwerpt aan de dubbele voorwaarde dat de werknemer rechtmatig is tewerkgesteld en in die hoedanigheid is aangesloten bij de sociale verzekering, ten eerste, ononderbroken gedurende ten minste twaalf opeenvolgende maanden onmiddellijk voorafgaand aan het begin van het ouderschapsverlof en, ten tweede, op het moment van de geboorte of de opname van het (of de) te adopteren kind(eren), waarbij deze tweede voorwaarde zelfs moet zijn vervuld wanneer de geboorte of de opname meer dan twaalf maanden voor het begin van het ouderschapsverlof heeft plaatsgevonden?

(1) PB 1996, L 145, blz. 4.
1)

Vormt een beroep waarin het nationale recht voorziet ten behoeve van een asielzoeker die is aangemaand om zijn verzoek om internationale bescherming in een andere lidstaat te laten behandelen en dat geen enkele opschortende werking heeft en die werking slechts kan verkrijgen in geval van vrijheidsbeneming met het oog op een imminente overdracht, een “daadwerkelijk rechtsmiddel” in de zin van artikel 27 van de Dublin III-verordening (1)?
Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2020 door Bruno Gollnisch tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 10 december 2019 in zaak T-319/19, Bruno Gollnisch/Europees Parlement

(Zaak C-122/20 P)

(2020/C 175/06)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Bruno Gollnisch (vertegenwoordiger: B. Bonnefoy-Claudet, avocat)

Andere partij in de procedure: Europees Parlement

Conclusies

— De beschikking van het Gerecht van 10 december 2019 in zaak T-319/19 vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe uitspraak;

— rekwirant het bedrag van 5 000 EUR toewijzen voor de in de onderhavige hogere voorziening gemaakte kosten;

— het Europees Parlement verwijzen in de kosten.

Indien het Hof zich voldoende voorgelicht acht:

— het geding ten gronde afdoen;

— het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 10 december 2018 tot wijziging van de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement nietig verklaren;

— de conclusies van rekwirant in eerste aanleg toewijzen, onverminderd de conclusies ten aanzien van de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht;

— het Europees Parlement verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In de beschikking is ten onrechte geoordeeld dat het litigieuze besluit rekwirant niet individueel raakte, dat dientengevolge zijn bezwaar van 27 februari 2019 geen precontentieuze procedure vormde, en dat aangezien die bezwaarprocedure niet in aanmerking werd genomen, de termijnen voor een beroep in rechte waren verstreken.
C 137/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 3 januari 2020 — B

(Zaak C-1/20)

(2020/C 137/40)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker tot Revision: B

Verwerende instantie: Finanzamt Wien

Prejudiciële vraag

Moet artikel 132, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd dat de diensten die worden verricht door een advocaat in diens hoedanigheid van door een rechter benoemd curator, zijn vrijgesteld van belasting over de toegevoegde waarde, voor zover het gaat om andere dan voor een advocaat kenmerkende handelingen?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal du travail de Nivelles (België) op 27 februari 2020 — SD / Habitations sociales du Roman Païs SCRL en TE, optredend in de hoedanigheid van curator in het faillissement van Régie des Quartiers de Tubize ASBL

(Zaak C-104/20)

(2020/C 161/49)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal du travail de Nivelles

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SD

Verwerende partijen: Habitations sociales du Roman Païs SCRL en TE, optredend in de hoedanigheid van curator in het faillissement van Régie des Quartiers de Tubize ASBL

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 3, 5 en 6 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), gelezen in het licht van artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 4, lid 1, artikel 11, lid 3, en artikel 16, lid 3, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (2), aldus worden uitgelegd dat deze artikelen — voor zover zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat die werkgevers niet verplicht om een systeem op te zetten waarmee de dagelijkse arbeidstijd van iedere werknemer wordt geregistreerd (arrest C-55/18 van 14 mei 2019) — eraan in de weg staan dat een nationale wettelijke regeling, in casu artikel 1315 van het Belgische Burgerlijk Wetboek (dat bepaalt dat hij die de uitvoering van een verbintenis vordert, het bestaan daarvan moet bewijzen), niet voorziet in de omkering van de bewijslast wanneer een werknemer stelt dat er sprake is van overschrijding van de normale arbeidstijd, terwijl:

— die nationale wettelijke regeling, in casu de Belgische, werkgevers niet verplicht om een betrouwbaar systeem op te zetten waarmee de dagelijkse arbeidstijd van iedere werknemer wordt geregistreerd, en

— de werkgever niet uit eigen beweging een dergelijk systeem heeft ingevoerd,

— waardoor het voor de werknemer feitelijk onmogelijk is om die overschrijding aan te tonen?

(1) PB 2003, L 299, blz. 9.

(2) PB 1989, L 183, blz. 1.
Moeten de beginselen van gelijke behandeling en transparantie (1) in artikel 18, lid 1, van [richtlijn 2014/24], en het bepaalde in artikel 49 van [richtlijn 2014/24], in samenhang met de punten 7 en 10, onder a), van deel C van bijlage V bij richtlijn 2014/24, aldus worden uitgelegd dat de aankondiging van de opdracht in een geval als het onderhavige, informatie moet bevatten over de geraamde hoeveelheid en/of de geraamde waarde van de leveringen die in het kader van de raamovereenkomst waarop de aanbesteding betrekking heeft moeten worden verricht?

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, wordt het Hof tevens verzocht te verduidelijken of bovengenoemde bepalingen dan aldus moeten worden uitgelegd dat de informatie moet worden vermeld met betrekking tot de raamovereenkomst (a) in haar geheel en/of (b) met betrekking tot de oorspronkelijke aanbestedende dienst die zijn voornemen te kennen heeft gegeven om een overeenkomst te sluiten op basis van de uitnodiging tot inschrijving (in het onderhavige geval): Region Nordjylland) en/of (c) met betrekking tot de oorspronkelijke aanbestedende dienst die slechts heeft verklaard dat hij aan één optie deelneemt (in het onderhavige geval: Region Syddanmark)
2)

Verzet het Unierecht zich tegen een regel van nationaal recht krachtens welke een persoon die handelt in uit Moldavië ingevoerde wijn zich kan bevrijden van aansprakelijkheid voor een administratieve overtreding die verband houdt met het in de handel brengen van wijn waarop oenologische procedés zijn toegepast die niet zijn toegestaan in de Europese Unie, indien de nationale autoriteiten het vermoeden dat de wijn is geproduceerd overeenkomstig door de Europese Unie toegestane oenologische procedés jegens deze persoon niet hebben weerlegd, zodat deze persoon van dit vermoeden kon uitgaan in het licht van het document V I 1 dat door de Moldavische autoriteiten is afgegeven krachtens verordening (EG) nr. 555/2008 van de Commissie van 27 juni 2008 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor verordening (EG) nr. 479/2008 van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt, wat betreft de steunprogramma’s, de handel met derde landen, het productiepotentieel en de controles in de wijnsector?
1)

Moet artikel 5, lid 1, van richtlijn 91/250/EEG van de Raad van 14 mei 1991 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s (1) aldus worden uitgelegd dat het de legitieme koper van een computerprogramma toestaat om dit programma geheel of gedeeltelijk te decompileren wanneer dat noodzakelijk is om fouten te kunnen verbeteren die de werking van het computerprogramma beïnvloeden, ook wanneer de verbetering bestaat in de deactivering van een functie die de goede werking verstoort van de toepassing waarvan dat programma deel uitmaakt?
C 201/7

Hogere voorziening ingesteld op 20 december 2019 door Rubik’s Brand Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 oktober 2019 in zaak T-601/17, Rubik’s Brand Ltd / EUIPO — Simba Toys

(Zaak C-396/19 P)

(2020/C 201/11)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Rubik’s Brand Ltd (vertegenwoordigers: K. Szamosi, M. Borbás, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Simba Toys GmbH & Co. KG

Bij beschikking van 23 april 2020 heeft het Hof van Justitie (kamer voor de toelating van hogere voorzieningen) de hogere voorziening niet toegelaten en rekwirante verwezen in haar eigen kosten.