ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Uitlegging van verordening nr. 40/94 en van richtlijn 89/104 – Recht van houder van merk om zich tegen onrechtmatig gebruik van zijn merk te verzetten – Gebruik van teken in economisch verkeer – Begrip (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 9, lid 1, sub b; richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 1, sub b) (cf. punten 32‑33)

2. Hogere voorziening – Middelen – Noodzaak van precieze kritiek op onderdeel van redenering van Gerecht (Art. 225, lid 1, EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c) (cf. punten 36‑39)

3. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 225, lid 1, EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punten 60, 70-71)

4. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Rechtmatig handelen – Werkelijk geleden schade, causaal verband en abnormale en bijzondere schade – Cumulatieve voorwaarden (Art. 288, tweede alinea, EG) (cf. punten 77‑78)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer – uitgebreid) van 10 mei 2006, Galileo International Technology e.a. / Commissie (T‑279/03), houdende verwerping van de schadevordering ertoe strekkende, enerzijds, dat aan de Commissie wordt verboden om de term „Galileo” nog langer te gebruiken in verband met het communautaire project voor een wereldwijd systeem van radionavigatie per satelliet en om derden aan te moedigen dat te doen, en anderzijds, dat de schade wordt vergoed die rekwirantes stellen te hebben geleden ten gevolge van het gebruik en de promotie door de Commissie van deze term, die huns inziens gelijk is aan door hen ingeschreven merken en aan hun handelsnamen

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Co. en Timas Ltd worden verwezen in de kosten.
De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan aan personen als de verdachten in het hoofdgeding een strafrechtelijke sanctie wordt opgelegd omdat zij zonder de in de nationale wettelijke regeling voorgeschreven concessie of vergunning een georganiseerde activiteit van inzameling van weddenschappen hebben uitgeoefend, wanneer deze personen die concessies of vergunningen niet hebben kunnen verkrijgen wegens de met het gemeenschapsrecht strijdige weigering van deze lidstaat om hun deze te verlenen.
Artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/26, verzet zich ertegen dat een lidstaat bij wie een verzoek om omzetting van een geldig, in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs is ingediend, in omstandigheden zoals die van de zaak in het hoofdgeding, aan deze omzetting de voorwaarde kan verbinden dat de aanvrager een nieuw rijbekwaamheidsonderzoek ondergaat, zoals de regeling van de eerste lidstaat vereist, teneinde de twijfel weg te nemen die in dit opzicht bestaat op grond van omstandigheden die zijn voorafgegaan aan de verkrijging van het rijbewijs in de andere lidstaat.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen

–

Vrijheid van vestiging

–

Vrij verrichten van diensten

–

Beperkingen (Art. 43 EG en 49 EG) (cf. punt 7, dictum 1-4)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunale di Lecce – Uitlegging van de artikelen 43 EG en 49 EG – Nationale wet die bookmakersactiviteit aan vergunningvereiste onderwerpt

Dictum

Dictum

1) Een nationale regeling op grond waarvan het verboden is om zonder een door de betrokken lidstaat verleende concessie of vergunning voorstellen voor weddenschappen op met name sportevenementen in te zamelen, te aanvaarden, te registreren en door te sturen, vormt een beperking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten als bedoeld in respectievelijk de artikelen 43 EG en 49 EG.

2) Het staat aan de verwijzende rechter, na te gaan of een dergelijke regeling, voor zover daarbij het aantal in de kansspelsector actieve marktdeelnemers wordt beperkt, daadwerkelijk beantwoordt aan het doel, het exploiteren van activiteiten in deze sector voor criminele of frauduleuze doeleinden te voorkomen.

3) De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die marktdeelnemers die zijn opgericht in de vorm van kapitaalvennootschappen waarvan de aandelen op de gereglementeerde markten zijn genoteerd, van de kansspelsector uitsluit en bovendien daarvan blijft uitsluiten.

4) De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan aan personen als de verdachten in het hoofdgeding een strafrechtelijke sanctie wordt opgelegd omdat zij zonder de in de nationale wettelijke regeling voorgeschreven concessie of vergunning een georganiseerde activiteit van inzameling van weddenschappen hebben uitgeoefend, wanneer deze personen die concessies of vergunningen niet hebben kunnen verkrijgen wegens de met het gemeenschapsrecht strijdige weigering van deze lidstaat om hun deze te verlenen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen

–

Vrijheid van vestiging

–

Rijbewijs

–

Richtlijn 91/439 (Richtlijn 91/439 van de Raad, art. 1, lid 2, en 8, lid 2 en 4) (cf. punten 29, 32, 39, dictum 1-2)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Bayerische Verwaltungsgericht München – Uitlegging van de artikelen 1, lid 2, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237, blz. 1) – Weigering van erkenning van de geldigheid of van de inwisseling van een door een andere lidstaat na het verstrijken van de schorsingtermijn afgegeven rijbewijs, jegens een persoon wiens nationaal rijbewijs wegens het gebruik van verdovende middelen is ingetrokken – Verplichting om geschiktheidsonderzoeken te ondergaan

Dictum

Dictum

1) Artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/26/EG van de Raad van 2 juni 1997, verzet zich ertegen dat een lidstaat de uit een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs voortvloeiende rijbevoegdheid, en bijgevolg de geldigheid van dat rijbewijs, op zijn grondgebied weigert te erkennen omdat de houder van dat rijbewijs wiens eerder verkregen rijbewijs op het grondgebied van de eerste lidstaat was ingetrokken, geen rijbekwaamheidsonderzoek heeft ondergaan zoals volgens de regeling van die lidstaat vereist is voor de afgifte van een nieuw rijbewijs na die intrekking, indien het aan de intrekking gekoppeld tijdelijke verbod om een nieuw rijbewijs te verkrijgen, was verstreken toen het rijbewijs in de andere lidstaat werd afgegeven.

2) Artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/26, verzet zich ertegen dat een lidstaat bij wie een verzoek om omzetting van een geldig, in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs is ingediend, in omstandigheden zoals die van de zaak in het hoofdgeding, aan deze omzetting de voorwaarde kan verbinden dat de aanvrager een nieuw rijbekwaamheidsonderzoek ondergaat, zoals de regeling van de eerste lidstaat vereist, teneinde de twijfel weg te nemen die in dit opzicht bestaat op grond van omstandigheden die zijn voorafgegaan aan de verkrijging van het rijbewijs in de andere lidstaat.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Rechtsoverwegingen van arrest die gemeenschapsrecht schenden – Dictum gebaseerd op andere rechtsoverwegingen – Afwijzing

2. Beroep wegens nalaten – Ingebrekestelling van instelling – Uitnodiging tot handelen – Uitnodiging tot handelen die besloten ligt in beroep zelf – Uitgesloten

(Art. 232, tweede alinea, EG)

3. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Recht op doeltreffend beroep – Schending van gemeenschapsrecht door nationale autoriteiten van lidstaat – Adiëring van communautaire rechterlijke instanties door Commissie of andere lidstaat en adiëring van bevoegde nationale rechterlijke instanties door natuurlijke of rechtspersoon – Geen aantasting van doeltreffendheid van bescherming in rechte

Samenvatting

1. Een schending van het gemeenschapsrecht door het Gerecht leidt niet tot vernietiging van de bestreden beschikking wanneer het dictum ervan op andere rechtsgronden gerechtvaardigd voorkomt.

(cf. punt 12)

2. Volgens artikel 232, tweede alinea, EG is een beroep wegens nalaten slechts ontvankelijk, indien de betrokken verwerende instelling vooraf tot handelen is uitgenodigd. Aangezien het een voorwaarde voor de ontvankelijkheid van het beroep is, kan het bij het Gerecht ingediende verzoekschrift niet als een uitnodiging in de zin van dit artikel worden beschouwd.

(cf. punt 16)

3. In het kader van de in het Verdrag geregelde organisatie van de rechtsmiddelen kan een schending van het gemeenschapsrecht door nationale autoriteiten, daaronder begrepen een schending van artikel 234, derde alinea, EG, door de Commissie of een andere lidstaat bij de gemeenschapsrechter of door iedere natuurlijke of rechtspersoon bij de bevoegde nationale rechter aanhangig worden gemaakt. In dit laatste geval moet de nationale rechter de bescherming van de bepalingen van het gemeenschapsrecht garanderen en wordt dus geen afbreuk gedaan aan de doeltreffendheid van de bescherming in rechte.

(cf. punt 28)
Zaak C-320/03 R

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Oostenrijk

„Vervoer – Sectorieel rijverbod”

«Compétence judiciaire, reconnaissance et exécution des décisions en matière civile et commerciale — Règlement (CE) nº 44/2001 — Reconnaissance et exécution — Article 34, point 2 — Décision rendue par défaut — Motif de refus — Notion de défendeur défaillant 'en mesure' d'exercer un recours contre la décision — Défaut de signification et de notification de celle-ci.»

Beschikking van de president van het Hof van 30 juli 2003 I – 0000

Samenvatting van de beschikking

Kort geding ? Voorlopige maatregelen ? Bevoegdheden bij artikel 84, lid 2, van Reglement voor procesvoering verleend aan president

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 84, lid 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Afweging van alle betrokken belangen — Werking en economische en financiële stabiliteit van communautaire ondernemingen — (Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 83, lid 2)

Samenvatting

Teneinde de noodzaak alsook de draagwijdte van de voorlopige maatregelen te bepalen, moeten de betrokken belangen tegen elkaar worden afgewogen, waarbij het gevaar van ernstige en onherstelbare schade, het criterium voor de gestelde spoedeisendheid, één van de factoren van de in dit kader gemaakte vergelijking vormt.

In dit verband kan schade aan het milieu en de gezondheid in beginsel niet worden hersteld, omdat aantastingen van deze belangen naar hun aard veelal niet met terugwerkende kracht ongedaan kunnen worden gemaakt.

Met betrekking tot een nationale verordening waarbij een sectoraal rijverbod op een autoweg wordt vastgesteld om de door menselijke activiteiten veroorzaakte emissies te verminderen en aldus de luchtkwaliteit te verbeteren, zou een structurele benadering op middellange termijn inzake de luchtkwaliteit evenwel niet in gevaar komen door de tijdelijke niet-toepassing van deze verordening.

Daarentegen kan een dergelijk rijverbod de activiteiten en de economische en financiële stabiliteit van tal van ondernemingen in de Gemeenschap merkbaar aantasten. Deze schade zou niet beperkt blijven tot de som van de negatieve financiële gevolgen voor de verschillende ondernemingen. Er bestaat namelijk een groot risico dat het rijverbod de definitieve verdwijning van tal van ondernemingen alsmede een structurele en tot op zekere hoogte onomkeerbare wijziging van de vervoersvoorwaarden en de goederenstromen in en door het betrokken gebied tot gevolg zal hebben. In deze omstandigheden moet worden aangenomen dat het gevaar van ernstige en onherstelbare schade voldoende is aangetoond.

cf. punten 90-92, 97, 101-102
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Arrest van Gerecht waartegen hogere voorziening is ingesteld — Voorwaarden — Ernstige en onherstelbare schade — Arrest houdende nietigverklaring van beschikking tot intrekking van vergunning voor in handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Ontbreken van spoedeisendheid wegens noodzaak, volgens bestreden arrest, van beslissing van lidstaten voor eventueel opnieuw in handel brengen — (Art. 242 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 60; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 62 bis en 83, lid 2; richtlijn 65/65 van de Raad, art. 11)

Samenvatting

De in artikel 83, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof gestelde voorwaarde van spoedeisendheid opdat het Hof krachtens artikel 242 EG opschorting van de tenuitvoerlegging van een arrest van het Gerecht kan gelasten waarbij een beschikking van de Commissie betreffende de intrekking van een vergunning voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik in de zin van richtlijn 65/65 inzake geneesmiddelen nietig is verklaard, is niet vervuld wanneer het opnieuw in de handel brengen van de betrokken geneesmiddelen niet automatisch uit het bestreden arrest volgt, maar hiervoor een positieve beslissing nodig is en volgens het bestreden arrest de bevoegdheid om enige beslissing over vergunningen voor het in de handel brengen van de betrokken geneesmiddelen te nemen ligt bij de lidstaten die daarbij handelen naar de eisen van de bescherming van de volksgezondheid.

cf. punten 46, 50, 53
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Verschillende categorieën van merken – Onderscheidend vermogen – Beoordeling volgens zelfde criteria – Perceptie van relevant publiek – Perceptie die kan verschillen

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

Samenvatting

De criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, zijn weliswaar dezelfde voor de verschillende categorieën van merken, doch bij de toepassing van deze criteria is de perceptie van het relevante publiek niet noodzakelijkerwijs dezelfde bij elk van deze categorieën van merken, zodat het bij bepaalde categorieën van merken moeilijker kan blijken te zijn om het onderscheidend vermogen daarvan vast te stellen dan bij andere categorieën.

(cf. punt 23)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten - Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko - Marokkaanse werknemers die werkzaam zijn in lidstaat - Sociale zekerheid - Gelijke behandeling - Weigering, anciënniteitstoeslag op werkloosheidsuitkering toe te kennen aan werkloos Marokkaans onderdaan op grond van ontbreken van internationale overeenkomst die voorziet in inaanmerkingneming van in andere lidstaten vervulde tijdvakken van arbeid - Ontoelaatbaarheid

(Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko, art 41, lid 1)

Samenvatting

$$Artikel 41, lid 1, van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de EEG en Marokko, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de lidstaat van ontvangst een op zijn grondgebied wonende werknemer van Marokkaanse nationaliteit een anciënniteitstoeslag op het basisbedrag van de werkloosheidsuitkering weigert op de enkele grond dat geen internationale overeenkomst voorziet in de inaanmerkingneming van de tijdvakken van arbeid die de betrokkene in een andere lidstaat heeft vervuld, terwijl die voorwaarde niet wordt gesteld aan de werknemers-onderdanen van de lidstaat van ontvangst.

Deze bepaling, die rechtstreekse werking heeft zodat de justitiabelen op wie zij van toepassing is, er zich voor de nationale rechter op kunnen beroepen, formuleert namelijk het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit op het gebied van de sociale zekerheid tussen migrerende Marokkaanse werknemers alsmede de bij hen woonachtige gezinsleden en de eigen onderdanen van de lidstaten waarin zij werkzaam zijn of waren. Dit verbod betekent dat personen die binnen de werkingssfeer van deze bepaling van de Samenwerkingsovereenkomst vallen, aanspraak kunnen maken op socialezekerheidsuitkeringen onder dezelfde voorwaarden als de onderdanen van de lidstaat van ontvangst, zonder dat de wetgeving van deze staat hun bijkomende of strengere voorwaarden mag opleggen dan voor de eigen onderdanen gelden. Bijgevolg is niet alleen toepassing van het vereiste van het bezit van de nationaliteit van de betrokken lidstaat op de in artikel 41, lid 1, van de Samenwerkingsovereenkomst bedoelde personen onverenigbaar met dit verbod, maar ook de toepassing van iedere andere niet aan de eigen onderdanen opgelegde voorwaarde, zoals de in een nationale regeling inzake de anciënniteitstoeslag op het basisbedrag van de werkloosheidsuitkering bepaalde voorwaarde dat voor vreemde en staatloze werknemers de in het buitenland verrichte arbeid alleen in aanmerking wordt genomen in het geval van het bestaan van een internationale overeenkomst.

(cf. punten 22, 30-33, 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen — Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen — Richtlijn 93/36 — Intrekking van aanbesteding — Voorwaarde — Inachtneming van fundamentele regels van gemeenschapsrecht inzake overheidsopdrachten — (Richtlijnen 92/50, 93/36 en 93/37 van de Raad)

Samenvatting

Richtlijn 93/36 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen moet, zoals in de rechtspraak van het Hof inzake de richtlijnen 92/50 en 93/37, aldus worden uitgelegd dat een aanbestedende dienst een aangevangen aanbestedingsprocedure die op het criterium van de laagste prijs is gebaseerd, zonder gunning kan stopzetten, wanneer hij na onderzoek en vergelijking van de aanbiedingen tot de conclusie komt dat wegens eigen vergissingen in zijn aanvankelijke raming de aanbestedingsvoorwaarden niet de mogelijkheid bieden om de economisch voordeligste aanbieding te kiezen, mits hij bij het nemen van dit besluit de fundamentele regels van gemeenschapsrecht inzake overheidsopdrachten, zoals het beginsel van gelijke behandeling, in acht neemt.

cf. punt 36 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Wijziging of intrekking - Voorwaarde - Wijziging in omstandigheden - Begrip

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 108)

2. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Gezag van gewijsde - Grenzen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 108)

3. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Wijziging of intrekking - Niet binnen termijn bestreden kortgedingbeschikking - Geen invloed op recht om verzoek krachtens artikel 108 van Reglement voor procesvoering van Gerecht in te dienen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 108)

Samenvatting

1. De uitdrukking wijziging in de omstandigheden" in artikel 108 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet aldus worden uitgelegd dat ermee wordt gedoeld op ieder element van feitelijke of juridische aard, dat kan leiden tot een andere beoordeling door de kortgedingrechter van de voorwaarden waaronder opschorting van tenuitvoerlegging of een voorlopige maatregel mogelijk is. De strekking van deze uitdrukking kan niet worden beperkt tot situaties waarin zich feitelijke omstandigheden of ook nieuwe feiten" voordoen.

( cf. punten 63-64 )

2. De kortgedingrechter van het Gerecht geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting indien hij aan een beschikking in kort geding het gezag van gewijsde toekent dat toekomt aan een arrest of beschikking waarmee een geding wordt beëindigd, juist omdat het mogelijk is, hem te allen tijde krachtens artikel 108 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht om wijziging of intrekking van zijn beschikking te verzoeken na een wijziging in de omstandigheden die voor de vaststelling ervan bepalend waren.

( cf. punten 66, 70 )

3. De kortgedingrechter van het Gerecht geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting wanneer hij ervan uitgaat dat indien een partij wordt toegestaan om de kortgedingrechter te verzoeken om een beschikking in te trekken waartegen zij welbewust heeft besloten geen hogere voorziening in te stellen, zulks zou indruisen tegen het rechtszekerheidsbeginsel. Er bestaat namelijk geen gevaar dat een verzoek krachtens artikel 108 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht in de plaats treedt van een hogere voorziening, aangezien deze twee rechtsmiddelen zich zowel door hun doel en gevolgen als door hun toepassingsvoorwaarden van elkaar onderscheiden.

( cf. punten 67-69 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – In aanmerking te nemen factoren

(Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 74)

2. Procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Begrip – In aanmerking te nemen factoren – Kosten die noodzakelijk zijn voor procedure van begroting van kosten – Daaronder begrepen

(Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 69, lid 1, en 74)

Samenvatting

1. Inzake de begroting van de kosten kent het gemeenschapsrecht, wat de advocatenkosten betreft, geen regeling betreffende de tarieven of de benodigde arbeidstijd. Het Hof dient de gegevens van de zaak dan ook vrijelijk te beoordelen, daarbij rekening houdend met het voorwerp en de aard van het geschil, het belang ervan voor het gemeenschapsrecht, alsmede met de moeilijkheid van de zaak, de hoeveelheid werk die de gemachtigden of de raadslieden aan de contentieuze procedure kunnen hebben gehad, en het economisch belang van het geschil voor de partijen.

(cf. punt 18)

2. Wat de kosten van de procedure van kostenbegroting betreft, bevat artikel 74 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof geen bepaling die overeenkomt met het bepaalde in artikel 69, lid 1, van dit reglement, volgens hetwelk ten aanzien van de proceskosten wordt beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde komt aan het geding. De reden is dat het Hof bij de vaststelling van de invorderbare kosten rekening houdt met alle omstandigheden van de zaak tot het tijdstip van de uitspraak van de beschikking inzake kostenbegroting. Enerzijds behoeft dus in verband met de onderhavige procedure niet afzonderlijk te worden beslist over de kosten. Anderzijds betekent dit dat de noodzakelijke kosten voor deze procedure invorderbaar zijn.

(cf. punt 24)