ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8

De verwijzende rechter wijst erop dat verzoekers in de hoofdgedingen ter ondersteuning van hun cassatieberoepen tegen het arrest van het Hof van Beroep te Antwerpen van 25 oktober 2006 in het bijzonder met een beroep op artikel 221, leden 1 en 3, van het douanewetboek betogen dat laatstgenoemde rechterlijke instantie ten onrechte heeft geoordeeld dat het niet of laattijdig inboeken van de wettelijk verschuldigde in- of uitvoerrechten niet van invloed is op de bevoegdheid van de douaneautoriteiten om tot navordering van die rechten over te gaan, en voorts dat het voor de verlenging van de in dat artikel 221, lid 3, voorziene verjaringstermijn van drie jaar te rekenen vanaf de datum waarop de douaneschuld is ontstaan, irrelevant is wie de strafrechtelijk vervolgbare handeling heeft gepleegd ingevolge welke die autoriteiten dat bedrag niet hebben kunnen vaststellen.
35

In die omstandigheden moet, voor zover de eerste vraag van de verwijzende rechterlijke instantie enkel op de Overeenkomst tussen België en Frankrijk ziet, deze vraag aldus worden beantwoord dat aangezien het gemeenschapsrecht bij de huidige stand ervan voor een situatie als aan de orde in het hoofdgeding niet in algemene criteria voorziet voor de verdeling van de bevoegdheden tussen de lidstaten ter zake van de afschaffing van dubbele belasting binnen de Gemeenschap, artikel 56 EG zich niet verzet tegen een bilateraal belastingverdrag zoals aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan dividenden die door een in een lidstaat gevestigde vennootschap worden uitgekeerd aan een in een andere lidstaat wonende aandeelhouder, in beide lidstaten kunnen worden belast, en dat er niet in voorziet dat op de lidstaat waar de aandeelhouder woont, een onvoorwaardelijke verplichting tot voorkoming van de daaruit voortvloeiende juridische dubbele belasting rust.
41

Zoals het Hof heeft onderstreept in punt 22 van voormeld arrest Océano Grupo Editorial en Salvat Editores, houdt een dergelijk beding voor de consument namelijk de verplichting in, zich te onderwerpen aan de uitsluitende bevoegdheid van een rechterlijke instantie die mogelijk ver van zijn woonplaats verwijderd is, waardoor het voor hem lastiger kan worden om voor de rechter te verschijnen. In geschillen over kleine geldsommen zouden de met de comparitie gemoeide kosten afschrikkend kunnen werken voor de consument en hem ervan kunnen weerhouden, een rechtsvordering in te stellen of ook maar verweer te voeren. Het Hof heeft derhalve in dit punt 22 geconcludeerd dat een dergelijk beding behoort tot de in punt 1, sub q, van de bijlage bij de richtlijn bedoelde categorie van bedingen die tot doel of tot gevolg hebben, het instellen van een beroep door de consument te beletten of te belemmeren.
1)

Door niet voor alle inrichtingen die vallen onder artikel 9 van richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/105/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2003, externe noodplannen te hebben opgesteld, is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 11, lid 1, sub c, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Artikel 6, leden 1 en 4, van richtlijn 1999/5 bepaalt:

„1. De lidstaten zorgen ervoor dat apparatuur uitsluitend op de markt wordt gebracht indien zij, bij behoorlijke installatie en onderhoud en bij gebruik overeenkomstig haar bestemming, voldoet aan de toepasselijke in artikel 3 genoemde essentiële eisen en aan de andere desbetreffende bepalingen van deze richtlijn. Met betrekking tot het op de markt brengen worden geen verdere nationale voorschriften opgelegd.

[…]

4. Indien voor radioapparatuur frequentiebanden gebruikt worden waarvan het gebruik niet in de gehele Gemeenschap geharmoniseerd is, stelt de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde of de persoon die verantwoordelijk is voor het op de markt brengen van de apparatuur, de voor spectrumbeheer verantwoordelijke nationale autoriteit in de betrokken lidstaat in kennis van zijn voornemen die apparatuur op de markt van die lidstaat te brengen.

Deze kennisgeving vindt plaats ten minste vier weken voordat begonnen wordt met het op de markt brengen en behelst informatie over de radiokenmerken van de apparatuur […] en het identificatienummer van de aangemelde instantie als bedoeld in bijlage IV of V.”
9

Artikel 20 van verordening nr. 343/2003 bepaalt: „1. De in artikel 4, lid 5, en artikel 16, lid 1, sub c, d en e, bedoelde terugname van asielzoekers geschiedt overeenkomstig de volgende bepalingen: a) Het terugnameverzoek dient gegevens te bevatten op grond waarvan de aangezochte lidstaat kan nagaan of hij verantwoordelijk is. b) De voor terugname aangezochte lidstaat is verplicht de gegevens te verifiëren en op het verzoek te antwoorden, en wel zo spoedig mogelijk en onder geen beding later dan één maand nadat het aan hem is voorgelegd. Wanneer het verzoek is gebaseerd op uit het Eurodac-systeem verkregen gegevens, wordt deze termijn teruggebracht tot twee weken. c) Indien de om terugname verzochte lidstaat niet reageert binnen de sub b genoemde termijn van één maand of twee weken, wordt hij geacht in te stemmen met terugname van de asielzoeker. d) Een lidstaat die instemt met een terugnameverzoek, is verplicht de asielzoeker weer tot zijn grondgebied toe te laten. De overdracht gebeurt overeenkomstig de nationale wetgeving van de verzoekende lidstaat, na overleg tussen de betrokken lidstaten, zodra dat praktisch mogelijk is en uiterlijk binnen een termijn van zes maanden na de aanvaarding van het verzoek om overname door een andere lidstaat of de beslissing op het beroep of op het verzoek tot herziening wanneer dit opschortende werking heeft. e) De verzoekende lidstaat stelt de asielzoeker in kennis van de beslissing betreffende de terugname door de verantwoordelijke lidstaat. Deze beslissing wordt gemotiveerd. In de kennisgeving wordt vermeld op welke termijn de overdracht zal plaatsvinden en, indien de asielzoeker zich op eigen gelegenheid naar de verantwoordelijke lidstaat begeeft, waar en wanneer hij zich in die lidstaat moet melden. Tegen deze beslissing kan beroep of bezwaar worden aangetekend. Dit heeft geen opschortende werking voor de overdracht, tenzij het gerecht of de bevoegde instantie, indien de nationale wetgeving daarin voorziet, naargelang van het geval een andersluidende beslissing neemt. De verzoekende lidstaat verstrekt de asielzoeker zo nodig een doorlaatbewijs overeenkomstig het volgens de in artikel 27, lid 2, bedoelde procedure goedgekeurde model. De verantwoordelijke lidstaat laat de verzoekende lidstaat weten dat de asielzoeker is aangekomen of dat hij zich niet binnen de gestelde termijn heeft gemeld. 2. Indien de overdracht niet plaatsvindt binnen de gestelde termijn van zes maanden, berust de verantwoordelijkheid bij de lidstaat waar het asielverzoek is ingediend. Indien de overdracht of de behandeling van het asielverzoek wegens detentie van de asielzoeker niet kon worden uitgevoerd, kan deze termijn tot maximaal één jaar worden verlengd of tot maximaal 18 maanden indien de asielzoeker onderduikt. […]”
51

Met betrekking tot de in de eerste vraag, sub c, beschreven omstandigheid dat deze persoon in de uitvoerende lidstaat stelselmatig strafbare feiten begaat, en de in deze vraag, sub d, beschreven omstandigheid dat hij daar gedetineerd is met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf, moet worden vastgesteld dat deze elementen zonder belang zijn voor de beoordeling van de vraag of de betrokken persoon er „verblijft” in de zin van artikel 4, punt 6, van het kaderbesluit, die de uitvoerende rechterlijke autoriteit in eerste instantie dient te verrichten. In de veronderstelling dat de betrokkene in de uitvoerende lidstaat „verblijft”, kunnen dergelijke elementen daarentegen een zeker belang hebben in het kader van het onderzoek dat deze autoriteit in voorkomend geval vervolgens dient uit te voeren, teneinde vast te stellen of er voldoende gronden zijn om geen gevolg te geven aan een Europees aanhoudingsbevel.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 86/378/EEG van de Raad van 24 juli 1986 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings‑ en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, en aan richtlijn 96/97/EG van de Raad van 20 december 1996 tot wijziging van richtlijn 86/378, is de Tsjechische Republiek de krachtens deze richtlijnen en artikel 54 van de Akte betreffende de toetreding van de Republiek Tsjechië, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek, en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Verplichting voor lidstaten om te voorzien in beroepsprocedure – Toegang tot beroepsprocedures

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 2, lid 8)

Samenvatting

Artikel 2, lid 8, van richtlijn 89/665 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/50, moet aldus worden uitgelegd dat het voor de lidstaten niet de verplichting schept om, ook ten gunste van de aanbestedende diensten, te voorzien in een beroep in rechte tegen de beslissingen van de voor de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten verantwoordelijke basisinstanties die geen gerechten zijn.

In de eerste plaats worden, volgens de vierde en de zevende overweging van de considerans van richtlijn 89/665, de „ondernemingen in de Gemeenschap” uitdrukkelijk aangewezen als actoren ter zake van het instellen van beroepen betreffende procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten. In de tweede plaats bepaalt artikel 1, lid 3, van deze richtlijn, door de formulering dat de beroepsprocedures „althans toegankelijk zijn voor eenieder die belang heeft of heeft gehad bij de gunning van een bepaalde overheidsopdracht”, de kring van personen aan wie op grond van deze richtlijn verplicht een recht van beroep moet worden toegekend. In de derde plaats blijkt uit de zevende overweging van de considerans van dezelfde richtlijn dat de wetgever van de Unie zich bewust is van de eventualiteit dat bepaalde schendingen niet ongedaan zouden kunnen worden gemaakt indien de ondernemingen geen beroep zouden instellen tegen onwettige of onjuiste besluiten, met dien verstande dat dergelijke besluiten ook zouden kunnen zijn vastgesteld door voor beroepsprocedures verantwoordelijke instanties die geen gerechten zijn. Om een dergelijke situatie te verhelpen, voorziet artikel 3 van richtlijn 89/665 echter in een algemene interventiebevoegdheid van de Commissie, overeenkomstig de in die bepaling vastgestelde procedure.

Verder dient, gelet op de procedurele autonomie die de lidstaten genieten, te worden geoordeeld dat niets deze laatste belet om in voorkomend geval de kring van personen voor wie de beroepsprocedures openstaan, uit te breiden tot de aanbestedende diensten, ingeval de besluiten van de aanbestedende diensten nietig zouden worden verklaard door basisinstanties die geen gerechten zijn.

(cf. punten 24‑26, 36, 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Bedrijfstoeslagregeling – Overdracht van toeslagrechten

(Verordening nr. 1782/2003 van de Raad, art. 46, lid 2)

Samenvatting

Verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een contractueel beding waarmee toeslagrechten definitief worden overgedragen en op grond waarvan de cessionaris, in zijn hoedanigheid van rechthebbende op de toeslagrechten, zonder beperking in de tijd verplicht is die rechten te activeren en de bedragen die hem op grond daarvan worden uitbetaald geheel of gedeeltelijk over te dragen aan de cedent, mits een dergelijk beding niet tot doel heeft de cedent in staat te stellen een gedeelte van de door hem formeel overgedragen toeslagrechten te behouden, maar ertoe strekt, aan de hand van de waarde van dat gedeelte van de toeslagrechten de overeengekomen prijs voor de overdracht van alle toeslagrechten te bepalen.

(cf. punt 50 en dictum)
Was het de lidstaten in de door artikel 4, lid 2, eerste alinea, van richtlijn 92/43 geregelde fase van de indelingsprocedure toegestaan, hun instemming te weigeren om andere redenen dan redenen van natuurbescherming, dan zou de verwezenlijking van het in artikel 3, lid 1, van deze richtlijn bedoelde doel, te weten de vorming van het netwerk Natura 2000, in gevaar worden gebracht. Dit zou in het bijzonder het geval zijn wanneer de lidstaten hun instemming konden weigeren op grond van vereisten op economisch, sociaal en cultureel gebied, alsook wegens regionale en lokale bijzonderheden, waarnaar wordt verwezen door artikel 2, lid 3, van die richtlijn, dat overigens geen zelfstandige afwijking van de algemene beschermingsregeling van deze richtlijn vormt.

Artikel 4, lid 2, eerste alinea, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/105, moet aldus worden uitgelegd dat het een lidstaat niet toestaat, zijn instemming voor opneming van één of meer gebieden in de door de Europese Commissie opgestelde ontwerplijst van gebieden van communautair belang te weigeren om andere redenen dan redenen van natuurbescherming.

Artikel 6, leden 3 en 4, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/105, moet aldus worden uitgelegd dat doorlopende onderhoudswerkzaamheden in de vaargeul van estuaria, die geen verband houden met of niet nodig zijn voor het beheer van het gebied en waarvoor reeds vóór afloop van de omzettingstermijn van deze richtlijn volgens nationaal recht goedkeuring is verleend, wanneer zij worden voortgezet na de opneming van het gebied in de lijst van de gebieden van communautair belang conform artikel 4, lid 2, derde alinea, van deze richtlijn, op grond van genoemd artikel 6, leden 3 en 4, moeten worden onderworpen aan een beoordeling van de gevolgen daarvan voor dat gebied, voor zover zij een project vormen en voor het betrokken gebied significante gevolgen kunnen hebben.

Indien die onderhoudswerkzaamheden, met name gelet op het feit dat zij telkens opnieuw moeten worden uitgevoerd, op de aard ervan of op de voorwaarden waaronder zij worden uitgevoerd, als één enkele verrichting kunnen worden beschouwd, in het bijzonder wanneer zij tot doel hebben om de vaargeul op een bepaalde diepte te houden door regelmatige en daartoe noodzakelijke baggerwerkzaamheden, kunnen zij worden geacht één en hetzelfde project in de zin van artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 te zijn.

(cf. punten 50-51, dictum 2)
Artikel 13, A, lid 1, sub j, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat de lessen die een gediplomeerd ingenieur aan een opleidingsinstituut met de rechtsvorm van een privaatrechtelijke vereniging verzorgt in het kader van met een examen afgesloten opleidingen die bedoeld zijn voor cursisten die al in het bezit zijn van ten minste een door een instelling voor hoger onderwijs uitgereikt diploma van architect of ingenieur, dan wel een gelijkwaardige opleiding hebben genoten, „privélessen die […] betrekking hebben op het school- of universitair onderwijs” in de zin van deze bepaling kunnen vormen. Andere activiteiten dan het geven van onderwijs in eigenlijke zin kunnen eveneens dergelijke lessen vormen op voorwaarde dat deze activiteiten hoofdzakelijk in het kader van de overdracht van kennis en vaardigheden tussen een leraar of docent en leerlingen of studenten met betrekking tot het school- of universitair onderwijs worden uitgeoefend. Voor zover nodig moet de nationale rechter verifiëren of alle betrokken activiteiten van de leraar of docent „privélessen” vormen die betrekking hebben op het „school- of universitair onderwijs” in de zin van deze bepaling.

Artikel 13, A, lid 1, sub j, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd een zelfstandige die vennoot is van een civielrechtelijke vennootschap en als docent diensten verricht in het kader van door een derde instelling aangeboden vervolgberoepsopleidingen, niet kan worden beschouwd als een docent die „particulier” in de zin van deze bepaling lesgeeft, aangezien het deze instelling is — en niet de betrokken docent — die aan het hoofd staat van het opleidingsinstituut waaraan laatstgenoemde heeft lesgegeven en opleidingsdiensten ten behoeve van de cursisten heeft verricht. Op grond van deze laatste omstandigheid kan zonder meer de mogelijkheid worden uitgesloten dat de docent — en dus de civielrechtelijke vennootschap waarvan hij vennoot is — wordt beschouwd als een docent die „particulier” in de zin van artikel 13, A, lid 1, sub j, van de Zesde richtlijn heeft lesgegeven.

In deze context kan het feit alleen dat „zelfstandig” een economische activiteit wordt verricht en dat is voldaan aan de overige criteria van artikel 4 van de Zesde richtlijn om als belastingplichtige ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde te worden beschouwd, niet zonder meer de conclusie schragen dat een docent die niet is gebonden door een arbeidsovereenkomst of een band van ondergeschiktheid die vergelijkbaar is met de uit een arbeidscontract ontstane verhouding, zijn economische activiteiten „particulier” in de zin van artikel 13, A, lid 1, sub j, van deze richtlijn uitoefent.

(cf. punten 48, 52-53, 55, dictum 2)
—

producten voor menselijke consumptie in de vorm van als voedingssupplement bedoelde capsules met daarin 500 mg koudgeperste zwartekomijnolie, 38,7 mg sojaolie, 18,8 mg vitamine E, 16 mg botervet, 10 mg lecithine, 8,2 mg was, 8 mg calciumpantothenaat, 0,2 mg foliumzuur en 0,11 mg biotine, welke capsules een omhulsel hebben dat is samengesteld uit 313,97 mg gelatinemengsel (47,3% gelatine, 17,2% glycerine, 35,5% water), 4,3 mg pasta bestaande uit 50% titaandioxide en 50% glycerine, alsmede 1,73 mg pasta bestaande uit 25% chinolinegeel en 75% glycerine,
Het zou met zowel het doel als de coherentie van de Verdragen strijdig zijn om discriminatie op grond van nationaliteit, die krachtens artikel 12 EG verboden is binnen de werkingssfeer van het EG-Verdrag, te gedogen binnen de werkingssfeer van het EGA-Verdrag. Hoewel het enkel in artikel 12 EG uitdrukkelijk is vermeld, vormt dit beginsel een algemeen beginsel dat ook in het kader van het EGA-Verdrag geldt.

Het binnen de werkingssfeer van het EGA-Verdrag geldende verbod van discriminatie op grond van nationaliteit verzet zich tegen de toepassing van een regeling van een lidstaat op basis waarvan tegen een onderneming die over de vereiste administratieve vergunningen beschikt om een in een andere lidstaat gelegen kerncentrale te exploiteren, een rechtsvordering kan worden ingesteld tot beëindiging van de hinder die in de buurt van deze installatie gelegen terreinen ondervinden of kunnen ondervinden, terwijl tegen ondernemingen met een industriële installatie die in de forumlidstaat is gelegen en daar over een administratieve vergunning beschikt, geen dergelijke vordering kan worden ingesteld, maar slechts een vordering tot vergoeding van de door een naburig terrein geleden schade.

(cf. punten 90-91, 139, dictum 1)
De artikelen 43 EG en 49 EG staan in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan een ingezeten belastingplichtige kan verkrijgen dat het bedrag van de tijdens het belastingjaar betaalde socialezekerheidsbijdragen in aftrek wordt gebracht op de belastinggrondslag, en dat de door hem verschuldigde inkomstenbelasting wordt verminderd met de tijdens die periode betaalde ziekteverzekeringsbijdragen, wanneer die bijdragen in de lidstaat van belastingheffing zijn betaald, terwijl dergelijke voordelen worden geweigerd wanneer die bijdragen in een andere lidstaat zijn betaald, hoewel zij daar niet zijn afgetrokken.

Een dergelijke regeling behandelt ingezeten belastingplichtigen verschillend. Een belastingplichtige die in de lidstaat van belastingheffing woont, maar zijn economische activiteit in een andere lidstaat uitoefent, waar hij onderworpen is aan de verplichte sociale verzekering en ziektekostenverzekering, kan het bedrag van de door hem betaalde bijdragen immers niet aftrekken van zijn belastinggrondslag of van de in de lidstaat van belastingheffing verschuldigde belasting, en wordt dus minder gunstig behandeld dan een belastingplichtige die in die staat woont, maar zijn economische activiteit tot het grondgebied van die staat beperkt en zijn verplichte socialezekerheids- en ziektekostenverzekeringsbijdragen aan het bevoegde nationale overheidsorgaan betaalt. Wat de heffing van belasting over hun inkomsten in de lidstaat van belastingheffing betreft, bevinden ingezeten belastingplichtigen zich objectief gezien evenwel niet in verschillende situaties die een dergelijk verschil in behandeling naar de plaats waar de bijdragen zijn betaald, kunnen verklaren, aangezien zij in die lidstaat onbeperkt belastingplichtig zijn. In die lidstaat moet derhalve volgens dezelfde beginselen, en dus op basis van dezelfde belastingvoordelen, belasting over hun inkomsten worden geheven. In die omstandigheden kan de weigering om de ingezeten belastingplichtige de betrokken belastingvoordelen toe te kennen, die belastingplichtige ervan weerhouden de in de artikelen 43 EG et 49 EG bedoelde vrijheid van vestiging en vrijheid van dienstverrichting te benutten, en vormt zij een beperking van die vrijheden.

(cf. punten 66-71, 74, dictum 1)
De bepalingen van punt 10, sub l, van bijlage II bij richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35, moeten aldus worden uitgelegd, dat zij betrekking hebben op alle niet in bijlage I bij die richtlijn opgenomen werken voor het onttrekken of kunstmatig aanvullen van grondwater, ongeacht het doel ervan, hetgeen betekent dat ook de werken worden bedoeld die geen later gebruik van dat water inhouden.

Een project waarbij binnensijpelend grondwater uit een tunnel met hoogspanningskabels wordt afgevoerd en water in de grond of het gesteente wordt gepompt ter compensatie van een eventuele daling van het grondwaterpeil, alsmede installaties voor afvoer en toevoer van water worden aangelegd en onderhouden, valt onder punt 10, sub l, van bijlage II bij richtlijn 85/337, ongeacht de uiteindelijke bestemming van het grondwater en, in het bijzonder, ongeacht of dit water al dan niet later wordt gebruikt.

(cf. punten 30-31, dictum 1)