In de onderhavige zaak zijn het Hof drie vragen van zeer uiteenlopende aard voorgelegd. De eerste vraag betreft de draagwijdte van de verwijzingsplicht overeenkomstig artikel 177, derde alinea, EEG-Verdrag in nationale procedures van het „kort-geding”-type. En afhankelijk van het hierop te geven antwoord zijn vervolgens twee vragen gesteld over de uitlegging van de artikelen 36 en 86 EEG-Verdrag in verband met het merkenrecht. Het Hof heeft besloten deze verschillende problematieken afzonderlijk te behandelen en zich in deze fase van het geding tot de eerste vraag te beperken. Ik kan daarom volstaan met een kort overzicht van de feiten die ten grondslag liggen aan de nationale procedure in het kader waarvan de vragen zijn gerezen.

De Duitse vennootschap Hoffmann-La Roche, een dochteronderneming van het internationale concern Roche-SAPAC, vervaardigt in licentie van de vennootschap Hoffmann-La Roche te Bazel het kalmeringsmiddel valium, dat zij in Duitsland in het verkeer brengt onder de benaming Valium Roche. Beide elementen van deze benaming zijn als merk gedeponeerd en internationaal beschermd; merkgerechtigde is Hoffmann-La Roche AG te Bazel. De Duitse vennootschap Hoffmann-La Roche verkoopt de valium in Duitsland uitsluitend in verpakkingen van 20 en 50 tabletten.

Het concern Roche-SAPAC heeft ook een dochteronderneming in Groot-Brittannië, die eveneens in licentie van de gelijknamige te Bazel gevestigde vennootschap valium vervaardigt en verkoopt in verpakkingen van 100 en 500 tabletten, doch tegen een lagere prijs dan die welke de in Duitsland gevestigde dochteronderneming aldaar voor hetzelfde produkt berekent.

De Duitse firma Centrafarm, dochteronderneming van de Nederlandse vennootschap Centrafarm BV, die zich bezig houdt met het vervaardigen en verhandelen van farmaceutische produkten, kocht via haar moederonderneming valium in Groot-Brittannië, in verpakkingen van 500 tabletten, pakte deze om tot eenheden van 1000 stuks — waarop zij de benaming Valium Roche aanbracht naast haar eigen naam en de aanduiding „in het verkeer gebracht door Centrafarm” — en verkocht het produkt in deze nieuwe verpakking op de Duitse markt. Zij profiteerde aldus van het aanzienlijke prijsverschil tussen de in Groot-Brittanië en de in Duitsland vervaardigde valium.

Namens de Bazelse vennootschap diende de Duitse Hoffmann-La Roche een aanklacht in tegen Centrafarm wegens inbreuk op het merkrecht van Hoffmann-La Roche Bazel, en zij verzocht het Landgericht Freiburg om uitvaardiging van een „einstweilige Verfügung”, houdende verbod aan Centrafarm de merken Valium en Roche anders te gebruiken dan bij het in het verkeer brengen van Roche-produkten in de originele verpakking.

De rechter te Freiburg wees het verzoek toe en gaf de gevraagde „einstweilige Verfügung” die vervolgens bij vonnis werd bevestigd. Centrafarm ging van deze beslissing in beroep bij het Oberlandesgericht Karlsruhe dat krachtens artikel 177, derde alinea, EEG-Verdrag het Hof de navolgende vragen heeft gesteld:

„1. Is de nationale rechter krachtens artikel 177, derde alinea, EEG-Verdrag verplicht een vraag betreffende de uitlegging van het gemeenschapsrecht ter beantwoording voor te leggen aan het Europese Hof van Justitie, wanneer zij is gerezen in een procedure ter verkrijging van een, einstweilig Verfüngung' en tegen de in zodanige procedure gegeven beslissing geen rechtsmiddel meer openstaat, doch het partijen anderzijds mogelijk is de vraag welke het voorwerp van voormelde procedure uitmaakt, aan de orde te stellen in een gewone procedure, waarin eventueel een verwijzing krachtens artikel 177, derde alinea, EEG-Verdrag dient te geschieden? En zo ja:

2. Is de houder van een te zijnen behoeve zowel in Lid-Staat A als in Lid-Staat B beschermd merkrecht krachtens artikel 36 EEG-Verdrag bevoegd met een beroep op dat recht te beletten dat iemand via parallelimporten geneesmiddelen die door de merkgerechtigde dan wel met diens toestemming in Lid-Staat A van de Gemeenschap rechtmatig van zijn merk zijn voorzien en, onder dat merk verpakt, in het verkeer zijn gebracht, opkoopt, in dozen en dergelijke van andere maat — en daaromheen een nieuwe verpakking — doet, op de nieuwe verpakking het merk van de houder aanbrengt en de waar zo in Lid-Staat B invoert?

3. Is de houder van het merk daartoe ook bevoegd of handelt hij in strijd met het EEG-Verdrag en wel met name met artikel 86 van dat Verdrag, wanneer hij met betrekking tot het geneesmiddel in kwestie op de markt van Lid-Staat B een machtspositie inneemt, van een verbod van de invoer van opnieuw verpakte en van het merk van de houder voorziene waren in zuiver feitelijk opzicht een marktbelemmerend effect uitgaat — omdat, wat de verpakking betreft, in de landen A en B niet dezelfde maat pleegt te worden aangehouden, terwijl het op de markt tot invoer in andere vorm nog nauwelijks is gekomen — en het verbod er in feite toe leidt dat er tussen de Lid-Staten een aanzienlijk — eventueel: onevenredig — prijsverschil in stand blijft, zonder dat kan worden waargemaakt dat de houder van het merk zich alleen dan wel in overwegende mate van het verbod bedient om dat prijsverschil in stand te houden?”

Om de in aanhef genoemde reden komt in deze conclusie alleen de problematiek ter sprake die verband houdt met de eerste vraag.