Het tweede argument steunt op de opeenvolging en het onderling verband van de respectievelijk door de Raad en de Commissie uitgevaardigde voorschriften. De Italiaanse Republiek onderstreept dat in casu de oorspronkelijke verordening van de Raad de Commissie opdroeg met betrekking tot het litigieuze artikel 1 toepassingsvoorschriften te geven en derhalve de elementen van het in te stellen kadaster nader te omschrijven, hetgeen zij bij de Verordening no. 143/63 en de Verordening no. 26/64 heeft gedaan. Met een beroep op de nationale rechtsstelsels waarin een hiërarchische verhouding wordt erkend tussen de wetten van het Parlement en de uitvoeringsvoorschriften van de uitvoerende macht, meent verweerster dat de tekst van de Raad de „primaire” regel was waarbij de Lid-Staten de verplichting wordt opgelegd het kadaster in te stellen en hun daartoe tevens een termijn gesteld, terwijl de verordeningen van de Commissie, waaraan slechts de betekenis van „secundaire” of uitvoeringsregels toekomt, slechts ten doel hadden de concrete structuur van het kadaster in bijzonderheden vast te leggen. Hieruit zou dan moeten worden afgeleid dat de door de Raad bepaalde termijn slechts op de instelling rechtens van het kadaster zag en niet op deszelfs concrete verwezenlijking. Immers aanvaarding van de stelling der Commissie dat die termijn op de verwezenlijking ziet, zou inhouden dat aan de „secundaire” normen voorrang wordt toegekend boven de „primaire”, want de werkelijke betekenis van de door de Raad gegeven termijn zou dan afhangen van de meer of minder grote spoed welke de Commissie bij het geven van haar eigen verordeningen zou betrachten.

Met betrekking tot de mogelijkheid nationale rechtsopvattingen naar het gemeenschapsrecht over te brengen moet de grootste omzichtigheid worden betracht en wij zullen hier niet het — in sommige opzichten delicate — vraagstuk van de oorsprong en de omvang der verordenende bevoegdheid van de Commissie behandelen. Het onderhavige geval verlangt echter geen antwoord op deze vraag. Immers genoemde instelling werd bij uitdrukkelijke delegatie gemachtigd tot het geven van uitvoeringsvoorschriften met betrekking tot het litigieuze artikel, hetgeen in feite indirect van invloed zou kunnen zijn op de duur van de termijn waarover de Lid-Staten voor de nakoming van hun verplichting in feite beschikten. Had de Commissie harerzijds verzuimd binnen de haar zelf daartoe door de Raad gestelde termijn de nodige maatregelen te nemen, dan zou zij zich aan de sanctie van artikel 175 hebben blootgesteld en had zij met de gevolgen van haar eigen vertraging op het verloop van de werkzaamheden tot verwezenlijking van het kadaster door een Lid-Staat uitgevoerd rekening moeten houden, wanneer zij eventueel geroepen werd een verzuim van die Lid-Staat in het raam van artikel 169 te beoordelen. Maar al deze overwegingen zijn ten volle verenigbaar met de door ons voorgestelde interpretatie der litigieuze bepaling en het argument van de Italiaanse Republiek komt ons ongegrond voor.

samenvattend achten wij het buiten twijfel dat hetgeen Verordening no. 24 van 4 april 1962 in haar oorspronkelijke lezing voor de 30e juni 1963 eiste de concrete verwezenlijking van het kadaster was. Deze bepaling miskende de werkelijkheid in die mate dat de termijn tot 31 december 1964 moest worden verlengd. Kennelijk was hij ook toen nog te kort, want de Commissie heeft — zonder succes — nog een verdere verlenging tot 31 december 1968 voorgesteld, gelijk de Italiaanse Republiek had verzocht. Onder die omstandigheden was het begrijpelijk dat zij toen de reeds aangevangen procedure onderbrak. Begrijpelijk is het ook dat zij die in 1969 hervatte: immers men had de Italiaanse Republiek toen bijna 7 jaar gelaten om het wijnbouwkadaster in te stellen (die term opgevat in de zin welke daaraan in Verordening no. 24 toekomt) en zij kon ook geen enkele geldige verontschuldiging meer aanvoeren voor het feit dat zij de toepassing van bedoeld voorschrift op die wijze had vertraagd.

Wij concluderen dat voor recht zal worden verklaard dat de Italiaanse Republiek, door het wijnbouwkadaster niet in te stellen, de op haar krachtens de bepalingen van artikel 1 van Verordening no. 24 juncto artikel 1 van Verordening no. 92/63 van de Raad rustende verplichting niet is nagekomen, met veroordeling van verw eerster in de proceskosten.