ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑640/15

Tomas Vilkas

[verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Court of Appeal (Ierland)]

„Prejudiciële verwijzing – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2002/584/JBZ – Europees aanhoudingsbevel – Artikel 23 – Termijn voor overlevering van de gezochte persoon – Mogelijkheid tot herhaaldelijke vaststelling van een nieuwe datum voor overlevering – Verzet door de gezochte persoon tegen zijn overlevering – Overmacht”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2017

Politiële samenwerking–Justitiële samenwerking in strafzaken–Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten–Termijn voor overlevering van de gezochte persoon–Onmogelijkheid om de persoon binnen een termijn van tien dagen vanaf een eerste nieuwe overeengekomen datum voor overlevering over te leveren wegens het verzet van die persoon tegen de overlevering–Vaststelling van een nieuwe datum voor overlevering–Toelaatbaarheid–Voorwaarden–Herhaaldelijk verzet dat niet voorzienbaar was–Gevolgen van het verzet die niet konden worden voorkomen–Verificatie door de nationale rechterlijke instantie (Kaderbesluit 2002/584 van de Raad, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, art. 15, lid 1, en 23)

Politiële samenwerking–Justitiële samenwerking in strafzaken–Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten–Termijn voor overlevering van de gezochte persoon–Onmogelijkheid om de persoon binnen een termijn van tien dagen vanaf een eerste nieuwe overeengekomen datum voor overlevering over te leveren wegens overmacht–Gevolg–Verplichting om de persoon in vrijheid te stellen indien deze nog in hechtenis is–Geen–Voorwaarde–Overleveringsprocedure die voldoende voortvarend is gevoerd–Geen buitensporig lange duur van de hechtenis (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 6; kaderbesluit 2002/584 van de Raad, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, art. 23, leden 3 en 5)

Politiële samenwerking–Justitiële samenwerking in strafzaken–Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten–Termijn voor overlevering van de gezochte persoon–Vaststelling van een nieuwe datum voor overlevering in geval van onmogelijkheid om de persoon binnen de gestelde termijn over te leveren wegens overmacht–Begrip overmacht–Strikte uitlegging–Verzet door de gezochte persoon tegen zijn overlevering–Geen overmacht behalve in geval van uitzonderlijke omstandigheden (Kaderbesluit 2002/584 van de Raad, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, art. 23)
De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie ervan die voortvloeit uit uitvoeringsverordening nr. 927/2012, moet aldus worden uitgelegd dat een tegen straling beschermende mantelschort, die vervaardigd is uit synthetische of kunstmatige vezels en ontworpen is om uitsluitend of hoofdzakelijk te worden gedragen ter bescherming van personen bij de uitoefening van hun beroepsactiviteit, onder postonderverdeling 6211 33 10 00 0 van deze nomenclatuur dient te worden ingedeeld, gelet op de objectieve kenmerken en eigenschappen en met name het uiterlijk ervan, zonder dat hoeft te worden verwezen naar de elementen die het betrokken product zijn wezenlijke karakter verlenen.

Het feit dat dit product een binnenvulling heeft die overwegend uit antimoon bestaat en waaraan het zijn karakter van product ter bescherming tegen straling ontleent, volstaat niet om het als een onder post 8110 van de gecombineerde nomenclatuur vallend werk in antimoon aan te merken.

(cf. punten 26, 32, 34 en dictum)
Artikel 2, punt 35, onder g), iii), van verordening nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 255/2013, moet aldus worden uitgelegd dat de overbrenging van afvalstoffen als bedoeld in bijlage III bij die verordening, die bestemd zijn voor nuttige toepassing, moet worden geacht illegaal te zijn in de zin van deze bepaling wanneer het in bijlage VII bij die verordening bedoelde document dat ziet op de overbrenging, onjuiste of incoherente informatie betreffende de importeur/ontvanger, de inrichting voor nuttige toepassing en de betrokken landen/staten bevat, ongeacht of die informatie correct is vermeld in andere documenten die ter beschikking van de bevoegde autoriteiten zijn gesteld, de bedoeling bestaat om die autoriteiten te misleiden, en deze autoriteiten de procedures van artikel 24 van die verordening toepassen.

Wanneer het in bijlage VII bij verordening nr. 1013/2006 bedoelde document dergelijke onjuiste of incoherente informatie bevat, zouden de op de bevoegde autoriteiten rustende taken van toezicht en controle immers niet overeenkomstig die verordening kunnen worden verzekerd, aangezien die autoriteiten, bij gebreke van correcte informatie over de modaliteiten van de betrokken overbrenging, niet zouden kunnen zorgen voor een gepaste follow-up van die overbrenging met het oog op de voorkoming van negatieve gevolgen voor het milieu en activiteiten die de gezondheid van de mens schaden. Aangaande het feit dat de informatie die in het in bijlage VII bij verordening nr. 1013/2006 bedoelde document moet worden vermeld, correct is vermeld in andere documenten, is dat document vastgesteld door een specifieke wettelijke regeling en strekt het ertoe specifieke doelstellingen van de wetgeving inzake de overbrenging van afvalstoffen te verwezenlijken, terwijl andere documenten, zoals een internationale vrachtbrief of een handelsfactuur, die doelstelling niet hebben. Evenzo, ongeacht of een fout in dat document al dan niet opzettelijk is gemaakt, blijft het bovendien een feit dat wanneer een fout resulteert in een inconherentie, zij de controleautoriteiten van de betrokken lidstaten verplicht om nadere verificaties uit te voeren, waardoor de onmiddellijke controle van de overbrenging louter op basis van bijlage VII bij verordening nr. 1013/2006 onmogelijk wordt gemaakt, zodat deze twee types fouten althans in het stadium van de kwalificatie van de inbreuk op dezelfde wijze moeten worden behandeld. Wat ten slotte de omstandigheid betreft dat de procedures van artikel 24 van die verordening niet zijn toegepast, brengt noch dat artikel noch enige andere bepaling van die verordening die procedures in verband met de definitie van een illegale overbrenging, zodat de omstandigheid dat die procedures niet zijn toegepast niet, van invloed kan zijn op de kwalificatie van de betrokken overbrenging als illegale overbrenging in de zin van artikel 2, punt 35, van die verordening.

(cf. punten 36, 42, 45‑47, dictum 1)
Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat, in een situatie waarin schade wordt geleden doordat een fout die bij de opstelling van een aandelenkoopovereenkomst daarin terecht is gekomen, ertoe heeft geleid dat de aankoopprijs van de betrokken aandelen is verveelvoudigd, als plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan, niet kan worden aangemerkt, bij gebreke van andere aanknopingspunten, de plaats in een lidstaat waar die schade is ingetreden, wanneer die schade uitsluitend bestaat in een financieel verlies dat rechtstreeks intreedt op de bankrekening van de verzoeker en het rechtstreekse gevolg is van een onrechtmatige gedraging die zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat.

Zuiver financiële schade die rechtstreeks intreedt op de bankrekening van de verzoeker, kan namelijk, zonder bijkomende omstandigheden, niet worden aangemerkt als een relevant aanknopingspunt uit hoofde van artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001. Uitsluitend in de situatie waarin de andere bijzondere omstandigheden van de zaak er eveneens toe bijdragen bevoegdheid toe te kennen aan het gerecht van de plaats waar zuiver financiële schade is ingetreden, zou dergelijke schade kunnen rechtvaardigen dat de verzoeker zijn zaak bij dit gerecht aanbrengt.

(cf. punten 38‑40, dictum 1)
Zaak C‑316/15

Timothy Martin Hemming e.a.

tegen

Westminster City Council

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom)

„Prejudiciële verwijzing – Vrij verrichten van diensten – Richtlijn 2006/123/EG – Artikel 13, lid 2 – Vergunningsprocedures – Begrip eventuele kosten in verband met de aanvraag”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 november 2016

Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Diensten op de interne markt – Richtlijn 2006/123 – Vergunningsregeling – Verplichting tot betaling van een vergoeding – Deel van de vergoeding dat overeenkomt met de beheers- en handhavingskosten van het betrokken vergunningstelsel – Ontoelaatbaarheid – Deel dat wordt terugbetaald in geval van afwijzing van de vergunningsaanvraag – Geen invloed

(Richtlijn 2006/123 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 2)

Artikel 13, lid 2, van richtlijn 2006/123 betreffende diensten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat op het moment van de aanvraag voor de verlening of de verlenging van een vergunning een vergoeding dient te worden betaald, waarvan een deel overeenkomt met de beheers- en handhavingskosten van het betrokken vergunningstelsel, ook al wordt dit deel terugbetaald in geval van afwijzing van deze aanvraag.

Of de door een aanvrager te betalen vergoeding bij afwijzing van zijn vergunningsaanvraag wordt terugbetaald, is niet van invloed op het antwoord op de vraag of het gaat om kosten in de zin van artikel 13, lid 2, van deze richtlijn. Het feit dat een vergoeding moet worden betaald, vormt immers een financiële verplichting, en dus een kostenpost, waaraan een aanvrager moet voldoen opdat zijn aanvraag in behandeling wordt genomen, ongeacht het feit dat dit bedrag in geval van afwijzing van deze aanvraag wordt terugbetaald.

Om aan artikel 13, lid 2, van deze richtlijn te voldoen, dienen de bedoelde kosten volgens deze bepaling redelijk en evenredig te zijn met de kosten van de vergunningsprocedures, en de kosten van deze procedures niet te overschrijden. Een lidstaat mag bij de berekening van het bedrag van rechten met het karakter van een vergoeding niet alleen uitgaan van de kosten voor materiaal en salarissen die rechtstreeks verband houden met de inschrijvingen waarvan zij de tegenprestatie zijn, maar ook van het deel van de algemene kosten van de bevoegde administratie die met die verrichtingen samenhangen.

De kosten waarmee rekening mag worden gehouden, omvatten niet de kosten die verband houden met het algemeen toezicht door de betrokken reguleringsautoriteit, omdat artikel 13, lid 2, van richtlijn 2006/123 enerzijds alleen betrekking heeft op de kosten van de procedure, en anderzijds tot doel heeft de toegang tot dienstenactiviteiten te vergemakkelijken. Deze doelstelling wordt niet gediend door het vereiste dat de beheers‑ en handhavingskosten van het betrokken vergunningstelsel, waaronder met name de kosten die verband houden met de opsporing en bestrijding van niet-toegelaten activiteiten, vooraf moeten worden betaald.

(zie punten 28, 29, 31‑34 en dictum)
Het begrip „uitlening” in artikel 2, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/115 dient immers aldus te worden uitgelegd dat het enkel betrekking heeft op stoffelijke voorwerpen, en het begrip „kopieën” in artikel 1, lid 1, van die richtlijn dient aldus te worden uitgelegd dat het, wat betreft verhuur, enkel betrekking heeft op kopieën die zijn vastgelegd op een fysieke drager. Onstoffelijke voorwerpen en niet-vastgelegde exemplaren, zoals digitale kopieën, moeten weliswaar worden uitgesloten van het in richtlijn 2006/115 geregelde verhuurrecht teneinde niet in strijd te komen met de gemeenschappelijke verklaring die als bijlage is gevoegd bij het Verdrag van de Wereldorganisatie voor de intellectuele eigendom inzake auteursrecht, maar noch dit verdrag noch die gemeenschappelijke verklaring verzet zich ertegen dat het begrip „uitlening” in de zin van die richtlijn in voorkomend geval aldus wordt uitgelegd dat daaronder ook bepaalde digitale uitleningen vallen. In dit verband bestaat er geen dwingende reden om de uitlening van digitale kopieën en onstoffelijke voorwerpen hoe dan ook uit te sluiten van de werkingssfeer van richtlijn 2006/115.

Het Unierecht, en met name artikel 6 van richtlijn 2006/115 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom, moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een lidstaat aan de toepassing van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2006/115 de voorwaarde verbindt dat de door de openbare bibliotheek ter beschikking gestelde digitale kopie van een boek in het verkeer is gebracht door een eerste verkoop of andere eigendomsovergang van die kopie in de Unie door de houder van het distributierecht of met diens toestemming in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij.

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2006/115, gelezen in samenhang met overweging 14 van deze richtlijn – waarin wordt opgemerkt dat de rechten van de auteurs ten aanzien van openbare uitlening moeten worden beschermd – en gelet op de eisen in verband met het algemene beginsel van een hoog beschermingsniveau voor auteurs, moet immers aldus worden opgevat dat hierin voor de toepassing van de uitzondering voor openbare uitlening enkel een ondergrens voor de bescherming van auteurs wordt vastgesteld. Daaruit volgt dat het de lidstaten vrijstaat om boven op hetgeen uitdrukkelijk in die bepaling is geregeld, eventueel te voorzien in aanvullende voorwaarden ter verbetering van de bescherming van de rechten van auteurs.

(zie punten 61, 65, dictum 2)
Post 3004 van de gecombineerde nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief, opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1006/2011, moet aldus worden uitgelegd dat producten die onder het begrip „geneesmiddel” in de zin van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/62, vallen, niet automatisch onder deze post moeten worden ingedeeld.

Om te beginnen blijkt uit de overwegingen 2 tot en met 5 van richtlijn 2001/83 immers dat deze richtlijn ertoe strekt de nationale wettelijke regelingen betreffende geneesmiddelen nader tot elkaar te brengen, en tegelijkertijd beoogt de voornaamste doelstelling, namelijk de bescherming van de volksgezondheid, te verwezenlijken.

Voor de indeling van een product als geneesmiddel in de zin van richtlijn 2001/83 in een lidstaat is niet vereist dat ditzelfde product door een andere lidstaat als geneesmiddel in de zin van andere Unierechtelijke voorschriften wordt ingedeeld.

Verder volgt uit de achtste overweging van verordening nr. 2658/87 dat de bepalingen van de nomenclatuur door elk van de lidstaten op identieke wijze moeten worden uitgelegd.

Voorts volgt uit de tekst van artikel 1 van richtlijn 2001/83 dat een geneesmiddel in de zin van deze richtlijn elke enkelvoudige of samengestelde substantie omvat, aangediend als hebbende therapeutische of profylactische eigenschappen met betrekking tot ziekten bij de mens, alsook elke enkelvoudige of samengestelde substantie die bij de mens kan worden gebruikt of aan de mens kan worden toegediend om hetzij fysiologische functies te herstellen, te verbeteren of te wijzigen door een farmacologisch, immunologisch of metabolisch effect te bewerkstelligen, hetzij om een medische diagnose te stellen.

Deze definitie stelt dus niet als dwingend vereiste dat producten die hieronder vallen, aan de voorwaarde voor indeling onder hoofdstuk 30 van de nomenclatuur voldoen, namelijk dat deze producten nauwkeurig omschreven therapeutische en profylactische eigenschappen hebben waarvan de werking zich op welbepaalde functies van het menselijke organisme richt, of kunnen worden gebruikt ter voorkoming of behandeling van een ziekte of een aandoening.

Richtlijn 2001/83 streeft immers andere doelstellingen na dan de nomenclatuur.

(zie punten 31‑37, dictum 1)
Zaak C‑645/15

Bund Naturschutz in Bayern eV

en

Harald Wilde

tegen

Freistaat Bayern

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof)

„Prejudiciële verwijzing – Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten – Richtlijn 2011/92/EU – Project dat aan beoordeling is onderworpen – Bijlage I, punt 7 – Europese Overeenkomst inzake internationale hoofdverkeerswegen (AGR) – Verbreding van een weg met vier rijstroken over een lengte van minder dan 10 km”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 24 november 2016

Bijlage I, punt 7, onder c), bij richtlijn 2011/92 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten kan niet in die zin worden uitgelegd dat deze bepaling ziet op een wegverbeteringsproject dat, hoewel het betrekking heeft op een weggedeelte met een lengte van minder dan 10 km, bestaat in een verbreding of aanpassing van een bestaande weg met vier of meer rijstroken. Uit het bepaalde in bijlage I, punt 7, onder c), bij richtlijn 2011/92 volgt immers duidelijk dat de Uniewetgever de verplichting voor de lidstaten om bepaalde wegenbouwprojecten aan een systematische milieueffectbeoordeling te onderwerpen, heeft willen voorbehouden aan de projecten die een aanzienlijke lengte hebben, te weten minstens 10 km. Hoewel richtlijn 2011/92 een ruime werkingssfeer en een zeer breed doel heeft, mag een teleologische uitlegging van die richtlijn niet fundamenteel afwijken van de duidelijk tot uitdrukking gebrachte wil van de Uniewetgever. (zie punten 22, 23, 26, dictum 1)

Bijlage I, punt 7, onder b), bij richtlijn 2011/92 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten moet in die zin worden uitgelegd dat „autowegen” in de zin van deze bepaling wegen zijn met de technische kenmerken die zijn vervat in de definitie in bijlage II, punt II.3, bij de Europese Overeenkomst inzake internationale hoofdverkeerswegen (AGR), ook al behoren deze wegen niet tot het netwerk van internationale hoofdverkeerswegen in de zin van deze overeenkomst of liggen zij in een stedelijk gebied. (zie punt 35, dictum 2)
Artikel 2, punt 1, van richtlijn 2000/35 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties moet aldus worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon die een vergunning voor de uitoefening van een activiteit als zelfstandig ambachtsman bezit, moet worden beschouwd als onderneming in de zin van die bepaling, en de door hem gesloten transactie als een handelstransactie in de zin van diezelfde bepaling, indien die transactie weliswaar niet valt onder de activiteit waarvoor die vergunning is afgegeven, maar – het is aan de nationale rechter om dit gelet op alle betrokken omstandigheden te beoordelen – wordt verricht in de uitoefening van een gestructureerde en duurzame zelfstandige economische activiteit of beroepsactiviteit.

Het volstaat immers niet dat een persoon een transactie sluit die verband houdt met een economische activiteit, zoals de verhuur van een goed aan een derde, om te vallen onder het begrip onderneming en opdat die transactie een handelstransactie in de zin van artikel 2, punt 1, van richtlijn 2000/35 vormt. Daartoe is mede vereist dat die persoon handelt als organisatie in het kader van een dergelijke activiteit of van een zelfstandige beroepsactiviteit. Dat vereiste impliceert dat die persoon, ongeacht zijn rechtsvorm en zijn statuut naar nationaal recht, die activiteit gestructureerd en duurzaam uitoefent, zodat het bij die activiteit niet slechts mag gaan om één geïsoleerde verrichting, en dat de betrokken transactie wordt gesloten in het kader van die activiteit. Daarentegen volgt uit artikel 2, punt 1, van richtlijn 2000/35 niet dat de betrokken activiteit noodzakelijkerwijs de voornaamste economische activiteit of beroepsactiviteit van de betrokken persoon moet zijn, of met die laatste activiteit verband moet houden, en kan voor de kwalificatie van een persoon als onderneming in de zin van die bepaling niet bepalend zijn of de bevoegde nationale instanties een vergunning voor de uitoefening van de betrokken activiteit hebben afgegeven.

Ofschoon, wat dit laatste betreft, de omstandigheid dat de betrokken persoon een transactie heeft gesloten in het kader van de activiteit voor de uitoefening waarvan hij houder is van een vergunning, naast andere factoren in de beschouwing kan worden betrokken om na te gaan of die persoon heeft gehandeld in de hoedanigheid van onderneming in de zin van artikel 2, punt 1, van richtlijn 2000/35, kan die omstandigheid niet bepalend zijn. Tot de andere omstandigheden die in de beschouwing kunnen worden betrokken, behoort onder meer het feit dat de betrokken persoon onder zijn handelsnaam of beroepsnaam handelt en dat voor de gesloten transactie een factuur wordt uitgereikt.

(zie punten 33‑36, 40, 42, 44, dictum 1)
Zaak C‑667/15

Loterie Nationale – Nationale Loterij NV van publiek recht

tegen

Paul Adriaensen e.a.

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het hof van beroep Antwerpen)

„Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 2005/29/EG – Oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten – Misleidende handelspraktijk – Piramidesysteem – Betalingen verricht door nieuwe leden en vergoedingen ontvangen door de bestaande leden – Indirecte financiële band”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 december 2016

Harmonisatie van de wetgevingen – Oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten – Richtlijn 2005/29 – Misleidende handelspraktijk – Begrip – Piramidesysteem – Daaronder begrepen – Noodzaak van een rechtstreekse financiële band tussen de door nieuwe leden verrichte betalingen en de door de bestaande leden ontvangen vergoedingen – Geen

(Richtlijn 2005/29 van het Europees Parlement en de Raad, bijlage I, punt 14)

Punt 14 van bijlage I bij richtlijn 2005/29 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat op grond van deze bepaling een handelspraktijk ook als een „piramidesysteem” kan worden gekwalificeerd indien er slechts een indirecte band bestaat tussen de door nieuwe leden van een dergelijk systeem verrichte betalingen en de door de bestaande leden ontvangen vergoedingen.

Uit de bewoordingen van punt 14 van bijlage I bij richtlijn 2005/29 kan immers niet worden afgeleid dat de vereiste financiële band noodzakelijkerwijze rechtstreeks is. Van belang is de kwalificatie „eerder” of „hoofdzakelijk” bij de door nieuwe deelnemers aan een dergelijk systeem verrichte betalingen. Een andere uitlegging van deze bepaling zou deze overigens haar nuttig effect kunnen ontnemen, aangezien bij een verplichte rechtstreekse band het absolute verbod op piramidesystemen eenvoudig zou kunnen worden omzeild.

Een systeem lijkt hoe dan ook te voldoen aan de voorwaarden om het te kwalificeren als een „handelspraktijk” in de zin van bijlage I bij richtlijn 2005/29 wanneer het ertoe strekt winst voor het systeem zelf te creëren, te weten voor de organisatoren van dit systeem en niet alleen voor de spelers. Het staat aan de nationale rechter om dit na te gaan.

(cf. punten 30, 31, 33, 34 en dictum)
Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten – Autonoom criterium – Motiveringsplicht

[Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]