Verweerder voert allereerst aan dat verzoekers positie in 1963 in verschillende besluiten is geregeld: bij besluit van 17 januari werd hij in vaste dienst aangesteld in de rang B 2 en vervolgens werd in de besluiten van 28 maart en 21 juni 1963 zijn positie gewijzigd in deze zin dat hij werd aangesteld in de rang B 1 nadat hij zich had beklaagd niet onmiddellijk te zijn benoemd in laatstgenoemde rang. Tegen laatstgenoemd besluit nu, waarin hem stilzwijgend het recht werd ontzegd te worden aangesteld in de rang A 4 of A 5, en dat voor hem dus inzake zijn indeling uiteraard bezwarend was, heeft Muller geen beroep ingesteld bij het Hof, noch een administratieve klacht ingediend. Verzoeker verdedigt zich op dit punt terecht met de opmerking dat dit alles geschiedde in een periode waarin de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden die aan ieder ambt zijn verbonden nog niet bekend was; derhalve was nog niet beslist of zijn indeling, gezien in het licht van artikel 5 van het Statuut en bijlage I, juist was, en men kan hiertegen niet aanvoeren dat geen klacht werd ingediend tegen besluiten, waarbij werd voldaan aan zijn aanspraken, zoals hij die destijds kon doen gelden.

Het tweede standpunt echter waarop verweerder zich stelt is, aar, aangenomen dat Müller zich eerst rekenschap kon geven van het voor hem bezwarende karakter van het besluit van 21 juni 1963 na het besluit van de Raden inzake de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden in de zin van artikel 5, lid 4, van het Statuut, dan is laatstgenoemd besluit op 15 oktober 1963 ter kennis gebracht van het personeel, welke datum verzoeker ook niet betwist. Hij diende op 9 april 1964 een klacht in, dus na het verstrijken van de beroepstermijn, en door de stilzwijgende afwijzing van zijn verzoek kon deze beroepstermijn niet opnieuw gaan lopen (Zaak 34-59, Elz, 4 april 1960, Jurisprudentie, deel VI. blz. 219).

Volgens het arrest-Maudet (Zaken 20 en 21-63, 19 maart 1964, Jurisprudentie, deel X, blz. 235), omvat de integratie twee fasen: allereerst vindt aanstelling in vaste dienst plaats in de door betrokkene vóór de inwerkingtreding van het Statuut stilzwijgend verkregen rang en salaristrap zonder dat hiertoe rekening moet worden gehouden met eventuele verschillen tussen deze rang en de rang die volgens bijlage I van het Statuut en de in artikel 5 bedoelde omschrijving overeenstemt met zijn ambt, in aanmerking genomen de daarbij behorende werkzaamheden; vervolgens wordt de positie van betrokkene eventueel geregulariseerd overeenkomstig het beginsel van het in bijlage I vastgestelde verband tussen werkzaamheden en loopbanen, wanneer hij gehandhaafd wordt in een reeds bestaand ambt waarbij volgens het nieuwe Statuut een hogere rang behoort.

In de meeste gevallen vindt integratie plaats nog voordat de omschrijving van de werkzaamheden is vastgesteld, en zelfs wordt deze omschrijving wel vastgesteld na het verstrijken van de termijn voor het tegen het integratiebesluit in te stellen beroep. U zult met mij erkennen dat de publikatie van de omschrijving der werkzaamheden een nieuw feit vormt, op grond waarvan een ambtenaar de Commissie kan verzoeken om herindeling overeenkomstig de aldus vastgestelde nieuwe voorschriften (Zaken 109-63 en 13-64, Charles Muller van 16 december 1964 en impliciet ook de zaak 10-64, Jullien, van 24 februari 1965).

In beide laatstgenoemde gevallen was door betrokkenen evenwel binnen 3 maanden na de publikatie van de omschrijving een administratieve klacht ingediend; in het onderhavige geval heeft betrokkene 6 maanden gewacht, zodat volgens verweerder zijn klacht tardief is.

De bewering dat zijn verzoek niet ontvankelijk zou zijn wordt door Müller bestreden met twee argumenten. Te rekenen vanaf de publikatie van de omschrijving der werkzaamheden was het hem ongetwijfeld bekend dat zijn indeling niet in overeenstemming was met het Statuut, doch door deze publikatie kon de beroepstermijn niet opnieuw gaan lopen, daar immers nog geen voor hem bezwarend besluit in de zin van artikel 91 van het Statuut was genomen. De omschrijving van de werkzaamheden kan niet worden aangemerkt als een voor hem bezwarend besluit en het onregelmatige karakter van zijn indeling vloeide niet voort uit een door de secretaris-generaal genomen besluit, doch integendeel uit het geheel ontbreken van een besluit, strekkende tot zijn herindeling; het tot aanstelling bevoegde gezag diende ambtshalve na te gaan welke loopbaan hem volgens bijlage I van het Statuut diende te worden toegekend; slechts vanwege de nalatigheid van bedoeld gezag heeft hij op 9 april 1964 een klacht ingediend.

Men speelt met woorden indien men beweert dat de omschrijving van de werkzaamheden niet een bezwarend besluit is. Indien bedoelde omschrijving — zoals U hebt beslist — een nieuw feit vormt, kan betrokkene op grond hiervan wijziging verzoeken van zijn bij een vroegere en in beginsel, onaantastbaar besluit vastgestelde positie; tevens begint echter, zodra bedoelde omschrijving is vastgesteld, de beroepstermijn te lopen waarbij in beginsel niet behoeft te worden gewacht tot het tot aanstelling bevoegde gezag eigener beweging tot bedoelde, herziening overgaat. Zonder een besluit van de administratie en een rechterlijke beslissing op één lijn te stellen, zal men bij wege van analogie denken aan de bepaling, dat het verzoek tot herziening van Uw arresten moet worden aangebracht binnen een termijn van drie maanden na de dag waarop het feit, hetwelk aan de vordering ten grondslag ligt, ter kennis van verzoeker is gekomen.

Müller beweert in de tweede plaats dat geen enkele bepaling van het Statuut voorschrijft dat een eventuele klacht moet worden ingediend binnen een termijn van drie maanden. Het tot aanstelling bevoegde gezag dient een beslissing te nemen inzake een overeenkomstig artikel 90 van het Statuut ingediende klacht en kan deze in geen geval wegens tardieve indiening afwijzen. Hoogstens zou bedoeld gezag kunnen weigeren het recht, waarop aanspraak wordt gemaakt, te erkennen voor een periode die door verjaring getroffen is; in het onderhavige geval is echter geen enkel recht verjaard.

Verjaring komt in de onderhavige zaak niet ter sprake. Indien een klacht al op ongeacht welk tijdstip kan worden ingediend, zo kan hierdoor de termijn voor het beroep op de rechter slechts worden verlengd, indien bedoelde klacht zelf binnen de voor dit beroep gestelde termijn is ingediend. Dit vloeit volgens ons voort uit het arrest Capitaine-Marcillat van 9 juni 1964 (Zaak 69-63, Jurisprudentie, deel X, blz. 503). Deze beperking getuigt van wijs beleid, immers, indien deze niet zou zijn gesteld, zou een ambtenaar op ieder moment de ontvankelijkheid van een beroep kunnen doen herleven door nieuwe verzoeken te richten tot het tot aanstelling bevoegde gezag. De ruime opvatting waarvan U blijk gegeven hebt door toe te staan dat een nieuw feit ertoe kan leiden dat wordt teruggekomen op een onaantastbaar besluit, heeft als onvermijdelijk tegenwicht, dat zulks slechts mogelijk is binnen een beperkte termijn. Ik zou U dus met klem willen voorstellen uit te spreken dat de door Müller op 9 maart 1964 ingediende klacht, toen de omschrijving van de werkzaamheden op 15 oktober 1963 was bekendgemaakt, tardief was, zodat de beroepstermijn was verstreken, indien verzoeker zich niet kon beroepen op een handeling van de administratie ter ondersteuning van zijn beroep.

Op 8 oktober 1964 werd hem een besluit van de secretaris-generaal van de Raden d.d. 18 juli 1964 betekend, waarbij hij, evenals andere personeelsleden, werd aangesteld als hoofdassistent en ingedeeld in de rang B 1, loopbaan B 1, te rekenen vanaf 1 januari 1962. Door deze maatregel werd de integratieprocedure betreffende verzoeker definitief beëindigd, werd zijn administratieve positie vastgelegd en derhalve kon hij met zijn beroep wachten tot het moment waarop hij in kennis werd gesteld van genoemd besluit. Daarentegen werd volgens de administratie in dit besluit slechts zijn vroegere positie weergegeven zoals deze voortvlocide uit de vorige besluiten, en houdt dit besluit dus enkel een bevestiging in.

Naar mijn opvatting is dit niet geheel juist. In een niet gedateerd schrijven, op 26 juni 1963 aan verzoeker verzonden, werd de berekening van zijn nieuwe inkomsten vastgesteld — wat in beginsel niet een besluit is houdende vaststelling van de loopbaan — in de rang B 2, salaristrap 1, en werd in een voetnoot verwezen naar een latere mededeling inzake de „nieuwe loopbaan” die hem zou worden toegekend „overeenkomstig het verband tussen de standaardfuncties en de loopbanen”. Verzoeker was dus gerechtigd met zijn beroep te wachten op bedoelde mededeling, welke in het onderhavige geval bestond in het op 8 oktober 1964 medegedeelde besluit. Hierin wordt overigens verwezen naar het besluit van de Raden van 7 oktober 1963, houdende omschrijving van de werkzaamheden. Wij geloven niet dat onder deze omstandigheden aan Müller kan worden tegengeworpen, dat zijn beroep tardief is.