ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN DE EERSTE KAMER VAN HET HOF VAN 4 JULI 1975, VERBETERD BIJ BESCHIKKING VAN 10 JULI 1975. - FRANCINE HENRICH TEGEN EUROPEES PARLEMENT. - ZAAK NO. 80/74.



Jurisprudentie 1975 bladzijde 00963



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 80-74

FRANCINE HENRICH

TEGEN

EUROPEES PARLEMENT

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT VERZOEKSTER BIJ OP 26 JUNI 1975 TER GRIFFIE INGEKOMEN BRIEF HET HOF HEEFT VERZOCHT DOORHALING VAN DE ZAAK IN HET REGISTER TE BEVELEN;

DAT VERWEERSTER BIJ OP 3 JULI 1975 INGEDIENDE AKTE HET HOF HEEFT DOEN WETEN GEEN BEZWAREN TE MAKEN TEGEN VERZOEKSTERS AFSTAND VAN DE INSTANTIE DOCH HEEFT VERZOCHT HAAR TE VERWIJZEN IN DE KOSTEN;

Dictum

DE NAVOLGENDE BESCHIKKING :

1 . DE ZAAK 80-74 WORDT DOORGEHAALD IN HET REGISTER VAN HET HOF;

2 . ELK DER PARTIJEN ZAL HAAR EIGEN KOSTEN HEBBEN TE DRAGEN .
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1 . VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE E.G.A . - ONSCHENDBAARHEID VAN GEBOUWEN EN LOKALITEITEN DER GEMEENSCHAP - TOEGANG TOT DIE GEBOUWEN IN VERBAND MET DOOR NATIONALE GEZAGSORGANEN TE VERRICHTEN VERIFICATIES - ADMINISTRATIEVE DWANGMAATREGEL

( PROTOCOL BETREFFENDE DE VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN DER E.G.A ., ARTIKEL 1 )

2 . VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE E.G.A . - OVEREENKOMST TUSSEN DE COMMISSIE EN EEN LID-STAAT TER VERZEKERING EN AANVULLING VAN DE UITVOERING VAN HET PROTOCOL - DE AAN HET PROTOCOL ONTLEENDE RECHTEN EN WAARBORGEN BLIJVEN ONVERLET - ONMIDDELLIJK OP HET PROTOCOL BERUSTEND VERZOEK - ONTVANKELIJKHEID

3 . VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE E.G.A . - ADMINISTRATIEVE DWANGMAATREGEL - VERLOF VAN HET HOF - VERZOEK - BEVOEGD BESTUURSORGAAN - VOORWAARDEN VOOR BEDOELD VERLOF

( PROTOCOL BETREFFENDE DE VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN DER E.G.A ., ARTIKEL 1 )

Samenvatting

1 . WANNEER DE DOOR DE BELASTINGADMINISTRATIE AANGEWEZEN PERSONEN ZICH TOEGANG TOT DE LOKALITEITEN VAN EEN INSTELLING DER GEMEENSCHAP VERSCHAFFEN TEN EINDE ALDAAR EEN RECHTSHANDELING TE VERRICHTEN, WELKE AAN VASTSTELLING ENER GEMEENTELIJKE BELASTING ONMIDDELLIJK VOORAFGAAT, LEVERT ZULKS EEN ADMINISTRATIEVE DWANGMAATREGEL OP, WAARVOOR VERLOF VAN HET HOF VAN JUSTITIE NODIG IS .

2 . EEN OVEREENKOMST, TUSSEN DE COMMISSIE EN EEN LID-STAAT GESLOTEN TER VERZEKERING - EN, VOORZOVEEL NODIG, AANVULLING - VAN DE UITVOERING VAN HET PROTOCOL, LAAT DE RECHTEN EN WAARBORGEN, WELKE DE LID-STATEN EN HUN ORGANEN, DE INSTELLING VAN DE GEMEENSCHAP EN DE INDIVIDUELE RECHTSSUBJECTEN RECHTSTREEKS AAN HET PROTOCOL KUNNEN ONTLENEN, ONVERLET; DE BIJZONDERE BEPALINGEN VAN EEN OVEREENKOMST TUSSEN DE COMMISSIE EN DE REGERING VAN EEN LID-STAAT VERMOGEN DERHALVE AAN DE ONTVANKELIJKHEID VAN EEN ONMIDDELLIJK OP HET PROTOCOL BERUSTEND VERZOEK GEEN AFBREUK TE DOEN .

3 . HET BESTUURSORGAAN, DAT VOLGENS ZIJN NATIONALE RECHTSVOORSCHRIFTEN BEVOEGD IS EEN ADMINISTRATIEVE DWANGMAATREGEL TE NEMEN, MAG KRACHTENS ARTIKEL 1 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE DE VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE E.G.A . HET ALDAAR VOORZIENE VERLOF VRAGEN .

HET GEVRAAGDE VERLOF KAN WORDEN VERLEEND, AANGEZIEN NIET IS GEBLEKEN, DAT DE ADMINISTRATIEVE DWANGMAATREGEL GEVAAR VOOR DE GOEDE GANG VAN ZAKEN IN - DAN WEL VOOR DE ONAFHANKELIJKHEID OF DE VEILIGHEID VAN - DE ADMINISTRATIE DER GEMEENSCHAP DOET ONTSTAAN .
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 25 SEPTEMBER 1963. - (VERZOEK OM TOESTEMMING TOT HET DOEN BETEKENEN VAN EEN CESSIE VAN SALARIS AAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP). - ZAAK NO. 85/63.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00395

Nederlandse uitgave bladzijde 00411

Duitse uitgave bladzijde 00419

Italiaanse uitgave bladzijde 00389

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00195



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 85-63 :

Onderwerp

BETREFFENDE EEN VERZOEK OM TOESTEMMING TOT HET DOEN BETEKENEN VAN EEN CESSIE VAN SALARIS AAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE, DAT DE N.V . "GRANDS MAGASINS A L'INNOVATION", 111, RUE NEUVE TE BRUSSEL BIJ VERZOEKSCHRIFT VAN 16 AUGUSTUS 1963 AAN HET HOF TOESTEMMING HEEFT VERZOCHT OM AAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP TE DOEN BETEKENEN EEN AKTE VAN CESSIE WAARBIJ MEVROUW YVO CENCINI, GEBOREN EDDA DANESI , AMBTENARES BIJ DE COMMISSIE VAN GENOEMDE GEMEENSCHAP AAN VERZOEKSTER HAAR SALARIS HEEFT GECEDEERD, ZULKS DAAR BLIJKENS ARTIKEL 1 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE DE VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP DE BETEKENING VAN DEZE CESSIE AAN DE GECEDEERDE EEN DWANGMAATREGEL ZOU VORMEN TEN OPZICHTE VAN DE EIGENDOMMEN EN BEZITTINGEN VAN DE GEMEENSCHAP;

OVERWEGENDE EVENWEL, DAT BLIJKENS DE TEN DEZE TOEPASSELIJKE ARTIKELEN 1689 EN VOLGENDE VAN HET BELGISCHE BURGERLIJK WETBOEK DE GECEDEERDE VERBINTENIS GEEN ENKELE VERANDERING ONDERGAAT EN INTEGRAAL TEN LASTE VAN DE SCHULDENAAR BLIJFT BESTAAN MET ALLE ACCESSORIA EN WEREN WELKE TUSSEN HEM EN DE CEDENS GELDEN;

DAT DE BETEKENING AAN DE CESSUS DERHALVE GEEN ENKELE BELEMMERING KAN BETEKENEN VOOR DE RICHTIGE DIENSTVERVULLING BIJ DE INSTELLINGEN VAN DE GEMEENSCHAP EN HET HOF DERHALVE GEEN AANLEIDING ZIET DE VERLANGDE TOESTEMMING TE GEVEN;

DAT HET VERZOEK VAN REQUESTRANTE MITSDIEN MOET WORDEN AFGEWEZEN;

Dictum

GEEFT DE VOLGENDE

BESCHIKKING

VERSTAAT DAT ER GEEN GROND AANWEZIG IS DE GEVRAAGDE TOESTEMMING TE VERLENEN;

VEROORDEELT VERZOEKSTER IN DE PROCESKOSTEN .
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 30 OKTOBER 1962. - (MILCHWERKE HEINZ WOEHRMANN UND SOHN KG EN ALFONS LUETTICKE GMBH TEGEN COMMISSIE VAN DE E. E. G.). - GEVOEGDE ZAKEN NOS. 31 EN 33/62.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00991

Nederlandse uitgave bladzijde 01029

Duitse uitgave bladzijde 01053

Italiaanse uitgave bladzijde 00961

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00511



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 31-62 :

MILCHWERKE HEINZ W(HRMANN UND SOHN, KG,

GEVESTIGD TE WEZEL,

VERZOEKSTER

TEGEN

COMMISSIE VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,

GEVESTIGD TE BRUSSEL,

VERWEERSTER

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT HET HOF IN DE HUIDIGE STAND VAN HET GEDING VASTSTELT, DAT TWIJFEL BESTAAT OMTRENT DE VRAAG OF HET BEROEP, DAT IS GEBASEERD OP ARTIKEL 184 VAN HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP, ONTVANKELIJK IS;

OVERWEGENDE DAT, INDIEN DIT MIDDEL VAN NIET-ONTVANKELIJKHEID, DAT VAN OPENBARE ORDE IS, GEGROND ZOU ZIJN, DE VORDERING NIET-ONTVANKELIJK ZOU DIENEN TE WORDEN VERKLAARD;

OVERWEGENDE DAT HET HOF DERHALVE OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 92 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING BEVOEGD IS, REEDS THANS AMBTSHALVE DIT MIDDEL VAN NIET-ONTVANKELIJKHEID TE ONDERZOEKEN;

OVERWEGENDE DAT HET GEWENST VOORKOMT, OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 91, PARAGRAAF 3, VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING DE PARTIJEN IN EEN MONDELINGE BEHANDELING HIEROVER TE HOREN;

Dictum

GEEFT DE VOLGENDE

BESCHIKKING

NAAR AANLEIDING VAN HET VOORNOEMDE, AMBTSHALVE TE ONDERZOEKEN MIDDEL VAN NIET-ONTVANKELIJKHEID ZAL EEN MONDELINGE BEHANDELING PLAATSVINDEN .
43

Uit deze bepaling volgt dat een stof die of een voorwerp dat het resultaat is van een productieproces dat niet in de eerste plaats bedoeld is voor de productie van die stof of dat voorwerp, alleen als een bijproduct – en niet als een afvalstof in de zin van artikel 3, punt 1 – kan worden aangemerkt indien wordt voldaan aan de volgende cumulatieve voorwaarden. Ten eerste moet het zeker zijn dat de stof of het voorwerp verder zal worden gebruikt. Ten tweede moet de stof of het voorwerp onmiddellijk kunnen worden gebruikt zonder enige andere verdere verwerking dan die welke bij normale productiepraktijken gangbaar is. Ten derde moet de stof of het voorwerp worden geproduceerd als een integraal onderdeel van een productieproces. Ten vierde moet het verdere gebruik rechtmatig zijn, dat wil zeggen de stof of het voorwerp voldoet aan alle voorschriften inzake producten, milieu en gezondheidsbescherming voor het specifieke gebruik en zal niet leiden tot over het geheel genomen ongunstige effecten op het milieu of de menselijke gezondheid.
21

De verwijzende rechter stelt dat het voor de beslechting van het bij hem aanhangige geding noodzakelijk is dat artikel 47 van het Handvest wordt uitgelegd. In het bijzonder vraagt deze rechter zich af of de wijziging van een bepaling van een nationale regelgevingshandeling die vóór de wijziging ervan in een rechterlijke beslissing onverenigbaar met het Unierecht is bevonden, de rechter bij wie om toetsing van die beslissing is verzocht, ontslaat van de verplichting om de verenigbaarheid met het Unierecht van die bepaling, zoals die vóór de wijziging gold, te beoordelen. Tevens moet worden verduidelijkt of uit het feit dat de betrokken nationale bepaling in dergelijke omstandigheden als ingetrokken moet worden beschouwd, kan worden afgeleid dat de justitiabele, doordat hij de rechtmatigheid ervan vóór de intrekking heeft betwist, over een doeltreffende voorziening in rechte beschikte, en of de in het nationale recht opgenomen mogelijkheid om de verenigbaarheid van die nationale bepaling met het Unierecht alleen te beoordelen in het kader van een vordering tot vergoeding van de schade die de justitiabele door de vaststelling van die nationale bepaling heeft geleden, een dergelijke doeltreffende voorziening in rechte vormt. De verwijzende rechter geeft te kennen dat hij twijfels heeft op dit punt, aangezien deze nationale bepaling, in de versie vóór de wijziging ervan, van toepassing blijft op de rechtsbetrekkingen die zijn ontstaan in de periode waarin deze bepaling van kracht was, terwijl een rechtshandeling die is ingetrokken geen rechtsgevolgen heeft.
Artikel 60 van richtlijn 2014/25, „Technische specificaties”, is als volgt geformuleerd:

„1. De technische specificaties als omschreven in punt 1 van bijlage VIII maken deel uit van de aanbestedingsstukken. In de technische specificaties wordt bepaald welke kenmerken worden voorgeschreven voor werken, leveringen of diensten.

[…]

2. De technische specificaties bieden inschrijvers gelijke toegang tot de aanbestedingsprocedures en mogen er niet toe leiden dat ongerechtvaardigde belemmeringen voor de openstelling van overheidsopdrachten voor mededinging worden opgeworpen.

3. Onverminderd dwingende nationale technische voorschriften, voor zover deze verenigbaar zijn met het recht van de Unie, worden de technische specificaties aangegeven op een van de volgende wijzen:

[…]

b) door verwijzing naar de technische specificaties en, in volgorde van voorkeur, de nationale normen waarin Europese normen zijn omgezet, de Europese technische beoordelingen, de gemeenschappelijke technische specificaties, internationale normen, andere door de Europese normalisatie-instellingen opgestelde technische referentiesystemen, of, bij gebreke van dit alles, de nationale normen, de nationale technische goedkeuringen dan wel de nationale technische specificaties inzake het ontwerpen, het berekenen en het uitvoeren van de werken en het gebruik van de leveringen; elke verwijzing gaat vergezeld van de woorden ‚of gelijkwaardig’;

[…]

4. Behalve indien dit door het voorwerp van de opdracht gerechtvaardigd is, mag in de technische specificaties geen melding worden gemaakt van een bepaald fabricaat of een bepaalde herkomst of van een bijzondere werkwijze die kenmerkend is voor de producten of diensten van een bepaalde ondernemer, en evenmin van een merk, een octrooi of een type, een bepaalde oorsprong of een bepaalde productie, waardoor bepaalde ondernemingen of bepaalde producten worden bevoordeeld of geëlimineerd. Deze vermelding of verwijzing is bij wijze van uitzondering toegestaan wanneer een voldoende nauwkeurige en begrijpelijke omschrijving van het voorwerp van de opdracht niet mogelijk is door toepassing van lid 3. Een dergelijke vermelding of verwijzing gaat vergezeld van de woorden ‚of gelijkwaardig’.

5. Wanneer een aanbestedende instantie gebruikmaakt van de mogelijkheid te verwijzen naar de in lid 3, onder b), genoemde technische specificaties, wijst zij een inschrijving niet af op grond van het feit dat de aangeboden werken, leveringen of diensten niet overeenstemmen met de betrokken technische specificaties, wanneer de inschrijver in zijn inschrijving met elk passend middel, inclusief de in artikel 62 bedoelde bewijsmiddelen, aantoont dat de voorgestelde oplossingen op gelijkwaardige wijze voldoen aan de in de technische specificaties gestelde eisen.

[…]”
52

Ten slotte dienen bij de vaststelling of voor een plan of project een beoordeling moet worden verricht op grond van artikel 6, lid 3, eerste volzin, van richtlijn 92/43, en in voorkomend geval bij het verrichten van deze beoordeling, eventueel eerder verrichte beoordelingen in aanmerking te worden genomen indien deze relevant zijn en de daarin vervatte vaststellingen, inschattingen en conclusies op hun beurt volledig, nauwkeurig en definitief zijn. Door aldus rekening te houden met die eerdere beoordelingen, kan het bestaan van de waarschijnlijkheid van of het risico op significante schadelijke gevolgen van het betreffende plan of project voor het gebied in kwestie echter slechts worden uitgesloten op voorwaarde dat de wetenschappelijke en milieugegevens niet zijn geëvolueerd sinds die beoordelingen zijn verricht en dat er geen andere plannen of projecten bestaan waarmee rekening moet worden gehouden maar die niet dan wel niet volledig of niet naar behoren in aanmerking zijn genomen (zie in die zin arrest van 9 september 2020, Friends of the Irish Environment, C‑254/19, EU:C:2020:680, punten 54‑56 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
3

De overwegingen 12, 16 en 28 van richtlijn 2011/7 luiden als volgt: „(12) Betalingsachterstand is een vorm van contractbreuk die door het in rekening brengen van een lage of geen interest op achterstallige betalingen en/of door traag verlopende invorderingsprocedures in de meeste lidstaten voor schuldenaren financieel aantrekkelijk is geworden. Een ingrijpende verandering in de richting van een stipte betalingscultuur, waarbij de uitsluiting van het recht om interest in rekening te brengen hoe dan ook wordt beschouwd als een kennelijk onbillijk contractueel beding of kennelijk onbillijke praktijk, is nodig om deze tendens te keren en om betalingsachterstand te ontmoedigen. Een dergelijke verandering vereist ook het invoeren van specifieke bepalingen met betrekking tot betalingstermijnen en de vergoeding van door schuldeisers gemaakte kosten, en onder meer dat uitsluiting van het recht op vergoeding van invorderingskosten als een kennelijk onbillijk beding dient te worden beschouwd. […] (16) Deze richtlijn mag schuldeisers niet verplichten interest voor betalingsachterstand te eisen. Wel biedt zij schuldeisers de mogelijkheid, in geval van betalingsachterstand zonder voorafgaande kennisgeving van niet-nakoming of een andere soortgelijke aanmaning om debiteuren aan hun betalingsverplichting te herinneren, interest voor betalingsachterstand in rekening te brengen. […] (28) Deze richtlijn dient misbruik van contractvrijheid ten nadele van de schuldeiser te verbieden. Dit impliceert dat, wanneer een beding in een overeenkomst of een praktijk met betrekking tot de betalingsdatum of -termijn, de interest die in rekening wordt gebracht in geval van betalingsachterstand of de vergoeding voor invorderingskosten op grond van de aan de schuldenaar toegekende voorwaarden niet te billijken is, of wanneer deze voornamelijk ten doel heeft de schuldenaar ten koste van de schuldeiser extra liquiditeit te verschaffen, zij als een misbruik in die zin kan worden aangemerkt. […] Met name de onvoorwaardelijke uitsluiting van het recht om interest in rekening te brengen moet hoe dan ook worden aangemerkt als een kennelijke onbillijkheid, terwijl uitsluiting van het recht op vergoeding van invorderingskosten moet worden vermoed kennelijk onbillijk te zijn. Deze richtlijn moet nationale bepalingen betreffende de wijze van sluiting van contracten of betreffende de regulering van de geldigheid van voor de schuldenaar onbillijke bedingen, onverlet laten.”
15

Bij vonnis van 25 mei 2017 heeft deze rechter dat besluit nietig verklaard. Hij was van oordeel dat de subparticipatieovereenkomst een financieel instrument vormt dat vergelijkbaar is met een kredietovereenkomst en waarvan het voornaamste doel is de initiator te financieren en hem onmiddellijk toegang te verlenen tot kapitaal, gepaard met de verplichting om dat kapitaal terug te betalen. Dat de schuldvordering tot de activa van de initiator blijft behoren is niet relevant voor het economische doel van de overeenkomst. Als tegenprestatie voor de overdracht van middelen aan de initiator ontvangt de subparticipant een economisch voordeel in de vorm van het deel van de opbrengst dat het bedrag van het geïnvesteerde kapitaal overschrijdt. Een dergelijke handeling is vrijgesteld van btw op grond van artikel 43, lid 1, punt 38, van de btw-wet omdat zij de essentiële elementen van kredietverlening bevat. De vrijstelling van artikel 43, lid 1, punt 39, van de btw-wet is daarentegen in casu niet van toepassing, aangezien de initiator bij een subparticipatieovereenkomst geen onderpand, garantie of overige zekerheid wordt gesteld.
Artikel 23 van deze richtlijn, met als opschrift „Vrijwaringsclausule”, bepaalt in lid 1, eerste en tweede alinea:

„Wanneer een lidstaat op grond van na de datum van de toestemming beschikbaar gekomen nieuwe of nadere informatie die gevolgen heeft voor de milieurisicobeoordeling of op grond van een herbeoordeling van de bestaande informatie aan de hand van nieuwe of nadere wetenschappelijke kennis duidelijke redenen heeft om aan te nemen dat een ggo als product of in een product, waarvoor overeenkomstig deze richtlijn naar behoren een kennisgeving is ingediend en schriftelijk toestemming is verleend, gevaar oplevert voor de gezondheid van de mens of het milieu, kan die lidstaat het gebruik en/of de verkoop van dat ggo als product of in een product op zijn grondgebied tijdelijk beperken of verbieden.

De lidstaat draagt er zorg voor dat in geval van een ernstig risico noodmaatregelen worden getroffen, zoals de onderbreking of beëindiging van het in de handel brengen, met inbegrip van voorlichting van het publiek.”
60

Ervan uitgaande dat, in de in punt 58 van dit arrest bedoelde omstandigheid, de overlevering afhankelijk is van de voorwaarde dat de betrokkene in de uitvaardigende lidstaat niet wordt gestraft voor het deel van de feiten dat in de uitvoerende lidstaat niet strafbaar is, dient namelijk te worden opgemerkt dat een dergelijke voorwaarde niet voorkomt in artikel 5 van kaderbesluit 2002/584. Het Hof heeft evenwel herhaaldelijk geoordeeld dat de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel enkel afhankelijk kan worden gesteld van een van de in dat artikel 5 limitatief opgesomde voorwaarden [zie in die zin arrest van 3 maart 2020, X (Europees aanhoudingsbevel – Dubbele strafbaarheid), C‑717/18, EU:C:2020:142, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
Gelet op de concurrentieschade dienen onderhandelingsprocedures zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging van de opdracht alleen in zeer uitzonderlijke omstandigheden te worden gebruikt. Deze uitzondering moet worden beperkt tot gevallen waarin bekendmaking niet mogelijk is wegens dwingende spoed als gevolg van gebeurtenissen die de aanbestedende dienst niet kon voorzien en die hem niet toegerekend kunnen worden, of van meet af aan duidelijk is dat bekendmaking niet tot meer concurrentie of betere aanbestedingsresultaten zal leiden, niet het minst omdat objectief gezien slechts één ondernemer de opdracht kan uitvoeren. Dit is het geval met kunstwerken, waarbij het unieke karakter en de waarde van het kunstvoorwerp inherent zijn aan de identiteit van de kunstenaar. De exclusiviteit kan ook uit een andere reden voortkomen, maar het gebruik van de onderhandelingsprocedure zonder bekendmaking is alleen in geval van objectieve exclusiviteit te rechtvaardigen, als de exclusiviteit niet door de aanbestedende dienst zelf met het oog op de toekomstige aanbestedingsprocedure is gecreëerd.

Aanbestedende diensten die zich op deze uitzondering beroepen moeten aangeven waarom er geen goede alternatieven of vervangmiddelen beschikbaar zijn, zoals het gebruik van alternatieve distributiekanalen, ook buiten de lidstaat van de aanbestedende dienst, of het in overweging nemen van functioneel vergelijkbare werken, leveringen en diensten.

Indien technische redenen het exclusieve karakter bepalen, moeten deze nauwkeurig worden omschreven en per geval gemotiveerd worden. Deze redenen kunnen bijvoorbeeld zijn dat het voor een andere ondernemer technisch onhaalbaar is de vereiste prestaties te leveren, of dat specifieke kennis, instrumenten of middelen nodig zijn die maar één ondernemer tot zijn beschikking heeft. Technische redenen kunnen ook verband houden met specifieke interoperabiliteitseisen waaraan moet worden voldaan met het oog op het goed functioneren van de aan te besteden werken, leveringen of diensten.

Ten slotte is een aanbestedingsprocedure niet zinvol voor leveringen die rechtstreeks op een grondstoffenmarkt worden aangekocht, inclusief handelsplatforms voor producten zoals landbouwproducten en grondstoffen alsmede energiebeurzen, indien de gereguleerde en onder toezicht staande multilaterale handelsstructuur automatisch marktprijzen garandeert.”
Artikel 14 („Voedselveiligheidsvoorschriften”) van die verordening bepaalt:

„1. Levensmiddelen worden niet in de handel gebracht indien zij onveilig zijn.

2. Levensmiddelen worden geacht onveilig te zijn indien zij worden beschouwd als:

a) schadelijk voor de gezondheid;

b) ongeschikt voor menselijke consumptie.

3. Bij de beoordeling of een levensmiddel onveilig is, worden de volgende punten in aanmerking genomen:

a) de normale omstandigheden van het gebruik van het levensmiddel door de consument, alsmede in alle stadia van productie, verwerking en distributie, en

b) de informatie die aan de consument wordt verstrekt, inclusief de informatie op het etiket, of andere informatie die algemeen voor consumenten beschikbaar is betreffende het vermijden van specifieke nadelige gezondheidseffecten van een bepaald levensmiddel of een categorie levensmiddelen.

4. Bij de beoordeling of een levensmiddel schadelijk voor de gezondheid is, worden de volgende punten in aanmerking genomen:

a) niet alleen het vermoedelijke onmiddellijke en/of kortetermijn- en/of langetermijneffect dat het levensmiddel heeft op de gezondheid van iemand die het consumeert, maar ook het effect op diens nakomelingen;

b) de vermoedelijke cumulatieve toxische effecten;

c) de bijzondere fysieke gevoeligheden van een specifieke categorie consumenten ingeval het levensmiddel voor die categorie consumenten bestemd is.

5. Bij de beoordeling of een levensmiddel ongeschikt is voor menselijke consumptie, wordt bezien of een levensmiddel onaanvaardbaar is voor menselijke consumptie, gelet op het gebruik waarvoor het is bestemd, als gevolg van verontreiniging door vreemd materiaal of anderszins, of door verrotting, kwaliteitsverlies of bederf.

[...]

7. Levensmiddelen die aan specifieke communautaire bepalingen betreffende voedselveiligheid voldoen, worden veilig geacht voor zover het de aspecten betreft die onder die specifieke communautaire bepalingen vallen.

8. Het feit dat een levensmiddel voldoet aan de voor dat levensmiddel geldende specifieke bepalingen belet de bevoegde autoriteiten niet de nodige maatregelen te nemen om beperkingen op te leggen aan het in de handel brengen of te eisen dat het uit de handel wordt genomen indien er redenen zijn om te vermoeden dat het levensmiddel onveilig is, al voldoet het aan de bepalingen.

[...]”