ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/29

Hogere voorziening ingesteld op 31 augustus 2011 door SNIA SpA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 16 juni 2011 in zaak T-194/06, SNIA/Commissie

(Zaak C-448/11 P)

2011/C 311/47

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: SNIA SpA (vertegenwoordigers: A. Santa Maria, C. Biscaretti di Ruffia en E. Gambaro, avvocati)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest houdende verwerping van het beroep van SNIA SpA vernietigen en dientengevolge beschikking C(2006) 1766 def. van de Commissie van 3 mei 2006 nietig verklaren, voor zover ook SNIA SpA adressaat daarvan is en zij daarbij hoofdelijk met Caffaro Srl tot betaling van een geldboete van 1 078 miljoen EUR is veroordeeld;

— subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht met het oog op een nieuwe uitspraak waarbij het Gerecht zich zal baseren op de door het Hof in de onderhavige procedure in hogere voorziening te verstrekken aanwijzingen en criteria;

— de Commissie hoe dan ook in de kosten van de beide procedures verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar eerste middel stelt SNIA dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het automatisch ervan is uitgegaan dat SNIA, als gevolg van haar fusie met Caffaro SpA, aansprakelijkheid trof, en doordat het de beginselen inzake aansprakelijkstelling in mededingingszaken, met name het zogeheten criterium van de „economische continuïteit”, en de beginselen betreffende de bewijslast onjuist heeft toegepast. Voorts heeft de rechter in eerste aanleg de feiten onjuist gekwalificeerd en een aantal bewijzen verdraaid.

Met haar tweede middel verwijt rekwirante het Gerecht dat het in zijn arrest is voorbijgegaan aan het feit dat de mededeling van punten van bezwaar en de litigieuze beschikking met betrekking tot de fusie tussen SNIA en Caffaro SpA onderling afwijken. In het bijzonder stelt rekwirante schending en onjuiste toepassing door het Gerecht van artikel 27 van verordening (EG) nr. 1/2003 (1), schending van haar rechten van verdediging, onjuiste juridische kwalificatie en verdraaiing van de feiten en de bewijzen.

Met haar derde middel stelt rekwirante onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU en dermate onjuiste beoordeling van de bewijzen dat de inhoud en de strekking ervan zijn verdraaid, alsmede schending van de rechten van de verdediging. In het bijzonder kritiseert rekwirante het bestreden arrest omdat daarin is voorbijgegaan aan de ontoereikende en tegenstrijdige motivering van de litigieuze beschikking voor zover SNIA hierbij hoofdelijk aansprakelijk is gesteld met Caffaro SpA. Verder stelt rekwirante „verdraaiing” van de inhoud van de litigieuze beschikking en schending van haar rechten van verdediging op grond dat het Gerecht rekwirantes aansprakelijkheid heeft gebaseerd op aspecten met betrekking waartoe SNIA noch tijdens de administratieve procedure noch in de procedure in eerste aanleg in de gelegenheid is geweest een standpunt in te nemen.

(1) PB L 1, blz. 1.
—

vaststellen dat de Portugese Republiek, door de bijzondere btw-regeling voor reisbureaus toe te passen op reisdiensten die worden verkocht aan een andere persoon dan de reiziger, zoals is voorzien in wetsdecreet nr. 221/85 van 3 juli 1985, de krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van de btw-richtlijn (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen,
2)

Moet artikel 11, A, lid 1, sub a, junctis de artikelen 17, lid 5, en 19, lid 1, van de Zesde richtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat het, waar het gaat om de regeling van de noemer van de berekening van het pro-ratapercentage, een zodanige mate van harmonisatie voorschrijft dat het zich ertegen verzet dat in de verschillende lidstaten in de wetgeving of de rechtspraak uiteenlopende oplossingen worden gekozen wat betreft de opneming in de maatstaf van heffing van de btw van het deel van de prijs van bingokaarten dat is bestemd voor het uitkeren van prijzengeld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 298/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Paris (Frankrijk) op 29 juni 2011 — Alexandre Achughbabian/Préfet du Val-de-Marne

(Zaak C-329/11)

2011/C 298/19

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel de Paris

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Alexandre Achughbabian

Verwerende partij: Préfet du Val-de-Marne

Prejudiciële vraag

Verzet richtlijn 2008/115/EG van 16 december 2008 (1), gelet op de werkingssfeer ervan, zich tegen een nationale regeling, zoals artikel L.621-1 van de Code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile, krachtens welke aan een onderdaan van een derde land een gevangenisstraf wordt opgelegd op de enkele grond dat hij illegaal het nationale grondgebied is binnengekomen en aldaar illegaal verblijft?

(1) Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/11

Beroep ingesteld op 12 juli 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

(Zaak C-369/11)

2011/C 282/21

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Montaguti en H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan artikel 6, lid 3, en bijlage II van richtlijn 91/440/EEG (1), zoals gewijzigd, aan de artikelen 4, lid 2, en 14, lid 2, van richtlijn 2001/14/EG (2); aan de artikelen 4, lid 1, en 30, lid 3, van richtlijn 2001/14/EG; en aan artikel 30, lid 1, van richtlijn 2001/14/EG, de krachtens deze bepalingen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De verwijten van de Commissie aan de Italiaanse Republiek betreffen de onafhankelijkheid van de instantie die de wezenlijke functies uitoefent op het gebied van de toegang tot de infrastructuur, de heffing van rechten (vergoedingen) voor de toegang tot de spoorweginfrastructuur, alsook de bevoegdheden en de autonomie van de instantie die de spoorwegsector reguleert.

Om te beginnen biedt de regeling die van toepassing is op de uitoefening, door de beheerder van de infrastructuur, van de wezenlijke functies op het gebied van de toegang tot de infrastructuur, onvoldoende waarborgen dat genoemde beheerder onafhankelijk handelt van de holding van de groep waarvan hij deel uitmaakt, die ook de belangrijkste spoorwegonderneming op de markt omvat.

Gelet, daarnaast, op het feit dat het aan het ministerie van Transport staat om de rechten voor toegang tot het spoor te bepalen, terwijl de beheerder van de infrastructuur enkel een voorstel dienaangaande kan doen en enkel de uitvoerende taak heeft om de daadwerkelijk door een bepaalde spoorwegonderneming verschuldigde rechten te berekenen, verliest deze laatste een essentieel beheersinstrument, hetgeen in strijd is met het vereiste van een onafhankelijk beheer.

Tot slot is nog niet de noodzakelijke, volledige onafhankelijkheid verzekerd van de regulerende instantie ten opzichte van al de spoorwegondernemingen, in die zin dat het personeel van de regulerende instantie bestaat uit ambtenaren van het ministerie van Transport en dit laatste een beslissende invloed blijft uitoefenen over de holding van de groep waartoe de belangrijkste Italiaanse spoorwegonderneming behoort, en dus ook over deze laatste.

(1) PB L 237, blz. 25.

(2) PB L 75, blz. 29.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 19 juli 2011 — Tate & Lyle Investments Ltd tegen Belgische Staat, andere partij: Syral Belgium NV

(Zaak C-384/11)

2011/C 282/26

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Tate & Lyle Investments Ltd

Verweerder: Belgische Staat

Andere partij: Syral Belgium NV

Prejudiciële vraag

Staat artikel 63 VWEU (voorheen artikel 56 EG-verdrag) in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat waarbij een divdidenduitkering aan een ingezeten aandeelhouder-vennootschap, die een participatie van minder dan 10 % in het kapitaal, maar met een aanschaffingswaarde van minimum 1,2 miljoen euro aanhoudt in een andere ingezeten vennootschap onderworpen is aan een bronheffing van 10 %, maar dergelijke bronheffing verrekend wordt met de in België verschuldigde vennootschapsbelasting en het eventuele saldo terugbetaalbaar is, en in voorkomend geval tevens aanspraak kan maken op de toepassing van een fiscaal regime („DBI” [definitief belaste inkomsten]) dat toelaat de belastbare basis nog verder te verminderen met aan de participatie gerelateerde kosten, terwijl voor in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde vennootschappen die zulke dividenden en als dividend aangemerkte uitkeringen uit eenzelfde participatie in een ingezeten vennootschap ontvangen, de ingehouden bronheffing („roerende voorheffing”) ten belope van 100/0 een finale belasting uitmaakt, die niet terugbetaalbaar is en die niet kan worden verminderd door beroep te doen op voormeld fiscaal regime („DBI”)?
1)

Verzetten de artikelen 12, 17, 18 en, voor zover nodig, 39 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, in de versie als geconsolideerd te Amsterdam op 2 oktober 1997, zich tegen een bepaling van nationaal recht als artikel 36, lid 1, punt 2, sub j, van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering, die het recht op wachtuitkeringen van een jongere, burger van de Europese Unie, die niet de hoedanigheid van werknemer in de zin van artikel 39 van het Verdrag heeft en die zijn middelbare studies in de Europese Unie heeft voltooid, maar niet in een onderwijsinstelling opgericht, gesubsidieerd of erkend door een van de gemeenschappen van België en die ofwel een bewijsstuk heeft verkregen dat is afgeleverd door een van die gemeenschappen ter bevestiging van de gelijkwaardigheid van die studies met het getuigschrift afgegeven door de bevoegde examencommissie van een van die gemeenschappen voor de in een van die Belgische onderwijsinstellingen gevolgde studies ofwel een toelatingsbewijs dat toegang geeft tot het hoger onderwijs, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de jongere voorafgaand zes jaar studies heeft gevolgd in een onderwijsinstelling opgericht, gesubsidieerd of erkend door een van de gemeenschappen van België, indien die voorwaarde exclusief en algemeen is?
2)

Moet een belastingplichtige die de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in een andere lidstaat heeft en wiens activiteit hoofdzakelijk bestaat in de vervaardiging en verkoop van auto’s, die in installaties in Zweden tests op auto’s in winteromstandigheden heeft verricht, worden geacht een vaste inrichting in Zweden te hebben, van waaruit handelingen zijn verricht, wanneer die persoon goederen en diensten heeft aangekocht die zijn ontvangen en gebruikt in de testinstallaties in Zweden zonder dat zijn eigen personeel bestendig in Zweden is gestationeerd en wanneer de testactiviteit noodzakelijk is voor de verrichting van de economische activiteit van de betrokkene in een andere lidstaat?
1)

Kan uit de omstandigheid dat afval als gevaarlijk afval is ingedeeld, rechtstreeks worden geconcludeerd dat het gebruik van de stof of het voorwerp over het geheel genomen ongunstige effecten heeft voor het milieu of de menselijke gezondheid in de zin van artikel 6, punt 1, sub d, van richtlijn 2008/98/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen? Vormt ook gevaarlijk afval niet langer afval, wanneer is voldaan aan de in artikel 6, punt 1, van richtlijn 2008/98 vastgestelde voorwaarden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 269/38

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias van 13 juli 2011 — Panellinios Syndesmos Viomichanion Metapoiisis Kapnou/1) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon 2) Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

(Zaak C-373/11)

2011/C 269/78

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoulio tis Epikrateias

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Panellinios Syndesmos Viomichanion Metapoiisis Kapnou

Verwerende partijen: Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon en Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

Prejudiciële vraag

Is artikel 69 van verordening nr. 1782/2003, op basis waarvan de lidstaten verschillende inhoudingspercentages voor de extra betaling aan producenten kunnen vaststellen, mits dit percentage niet meer dan 10 % van het aandeel in het in artikel 41 bedoelde 'nationale maximum' bedraagt en de in artikel 69, lid 3, bepaalde criteria in acht worden genomen, nu het deze differentiatie van het inhoudingspercentage toestaat, verenigbaar met de artikelen 2, 32 en 34 van het EG-Verdrag en met de doelstellingen, een stabiel inkomen te waarborgen en de plattelandsgebieden in stand te houden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/19

Beroep ingesteld op 14 juni 2011 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-296/11)

2011/C 252/36

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Soulay en L. Lozano Palacios, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek, door de bijzondere regeling voor reisbureaus toe te passen op verrichtingen voor anderen dan de reiziger (in het bijzonder voor andere reisbureaus), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1);

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert de Commissie één middel aan, ontleend aan onjuiste toepassing van de bijzondere regeling voor reisbureaus op verrichtingen voor anderen dan de reiziger. Zij stelt in dit verband dat die regeling alleen van toepassing is wanneer de reisdienst is verkocht aan de reiziger. Zij is daarentegen niet van toepassing op diensten die door reisbureaus voor andere reisbureaus of voor reisorganisatoren (touroperators) worden verricht. Gelet op de bewoordingen van de code général des impôts (algemeen belastingwetboek), waarin het woord „client” (klant) in plaats van het woord „voyageur” (reiziger) wordt gebruikt, volgt verweerster een benadering op basis van de „klant” en geeft zij een extensieve toepassing aan de bijzondere regeling voor reisbureaus.

De Commissie wijst voorts de door de Franse autoriteiten verdedigde stelling van de hand dat de met de bijzondere regeling nagestreefde doelen, te weten de administratieve formaliteiten vereenvoudigen en ervoor zorgen dat de btw-inkomsten ten deel vallen aan de lidstaat waar de uiteindelijke consumptie van elke individuele dienst plaatsvindt, met de Franse wettelijke regeling beter zouden kunnen worden verwezenlijkt.

(1) PB L 347, blz. 1.
—

vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (IPPC-richtlijn) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, omdat zij heeft nagelaten om vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 te verlenen, bestaande vergunningen te controleren en indien nodig bestaande vergunningen te vernieuwen en naleving ervan te verzekeren, zodat alle bestaande installaties in overeenstemming met de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, 14, sub a en b, en 15, lid 2, van de IPPC-richtlijn worden geëxploiteerd.
5)

Is in het kader van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en de bepalingen van de artikelen 168 en 178 van richtlijn 2006/112 het recht van de marktdeelnemer op erkenning van de betalingen in de belasting over de toegevoegde waarde over een bepaalde handeling te beoordelen: a) alleen met betrekking tot de concrete handeling waaraan de marktdeelnemer deelneemt, rekening houdend met de intentie van de marktdeelnemer om aan deze handeling deel te nemen, en/of b) met inachtneming van alles wat eraan voorafging, met inbegrip van vorige en volgende handelingen die een leveringsketen vormen, waartoe de betrokken handeling behoort, rekening houdend met de intenties van de overige deelnemers in de keten, die de marktdeelnemer niet kent en/of niet kan kennen, respectievelijk de handelingen en/of verzuimen van de opsteller van de factuur en de overige deelnemers in de keten, namelijk zijn leveranciers in een eerder stadium die de ontvanger van de levering niet kan controleren en van wie hij niet een bepaald gedrag kan eisen, en/of c) met inachtneming van frauduleuze handelingen en intenties van andere deelnemers in de keten, van wier deelneming de marktdeelnemer geen kennis had en met betrekking tot wier handelingen of intenties niet kan worden vastgesteld of hij er weet van kon hebben, en wel onafhankelijk van de vraag of deze handelingen en intenties vóór of na een gegeven handeling liggen?
—

verzoekster in zaak T-233/09 verwijzen in de kosten van de Raad in die zaak en in de onderhavige hogere voorziening.
3)

Dient artikel 185, lid 2, van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd, dat de lidstaten mogen voorzien in herzieningen bij vernietiging van activa wanneer de aankoop ervan geheel onbetaald is gebleven of gedeeltelijk is betaald?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 232/19

Beroep ingesteld op 31 mei 2011 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

(Zaak C-269/11)

2011/C 232/31

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Lozano Palacios en M. Šimerdová, gemachtigden)

Verwerende partij: Tsjechische Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Tsjechische Republiek de krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat § 89 van wet nr. 235/2004 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde reisagentschappen de mogelijkheid biedt de bijzondere regeling voor reisbureaus toe te passen op het verstrekken van reisdiensten aan andere personen dan reizigers;

— de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In Tsjechië wordt de bijzondere regeling voor reisbureaus van de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad niet enkel toegepast op prestaties van reisbureaus ten behoeve van reizigers, maar ook op prestaties ten behoeve van andere personen dan reizigers. Overeenkomstig § 89 van wet nr. 235/2004 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde wordt de bijzondere regeling in Tsjechië ook toegepast wanneer een reisdienst wordt verstrekt aan een rechtspersoon die deze dienst aan andere reisbureaus doorverkoopt. De Commissie meent dat dit in strijd is met de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad, op grond waarvan de bijzondere regeling voor reisbureaus enkel mag worden toegepast op het verstrekken van reisdiensten aan reizigers. Het standpunt van de Commissie vindt steun in de bewoordingen van de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad en in het door deze bepalingen nagestreefde doel.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 25 mei 2011 — The Queen op verzoek van David Edwards, Lilian Pallikaropoulos/Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

(Zaak C-260/11)

2011/C 226/30

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: David Edwards, Lilian Pallikaropoulos

Verwerende partijen: Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

Prejudiciële vragen

1) Hoe dient een nationale rechter het ten laste leggen van kosten aan een particulier wiens vordering in een milieuzaak is afgewezen, te beoordelen, gelet op de vereisten van artikel 9, lid 4, van het Verdrag van Aarhus, zoals uitgevoerd bij artikel 10 bis van richtlijn 85/337/EEG (1) en artikel 15 bis van richtlijn 96/61/EG (2) (hierna: „de richtlijnen”)?

2) Moet de vraag of een proces „onevenredig kostbaar” is in de zin van artikel 9, lid 4, van het Verdrag van Aarhus, zoals uitgevoerd bij de richtlijnen, worden beantwoord aan de hand van een objectieve beoordeling (waarbij bijvoorbeeld wordt nagegaan of een „gemiddelde” particulier in staat is om de eventuele kostenaansprakelijkheid te dragen) of een subjectieve beoordeling (op basis van de financiële draagkracht van de concrete verzoeker) of een combinatie van beide?

3) Of is dit uitsluitend een zaak van het nationale recht van de lidstaten, waarbij er uitsluitend over moet worden gewaakt dat het door de richtlijnen voorgeschreven resultaat, namelijk ervoor zorgen dat de betrokken procedures niet „onevenredig kostbaar” zijn, wordt bereikt?

4) Is het bij de beoordeling of een procedure „onevenredig kostbaar” is, relevant dat de verzoeker er in werkelijkheid niet van is weerhouden het geding in te leiden of voort te zetten?

5) Mogen deze kwesties anders worden beoordeeld in het stadium van (i) een hoger beroep of (ii) een tweede beroep, na het hoger beroep dat tegen de beslissing in eerste aanleg moet worden ingesteld?

(1) Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 (PB L 175, blz. 40).

(2) Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 (PB L 257, blz. 26).
3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten wettelijke bepalingen als neergelegd in de artikelen 82, lid 1, sub a, van richtlijn 83/181/EEG en 84, lid 1, sub a, van richtlijn 2009/132/EG aldus worden uitgelegd dat zij verbieden dat een lidstaat de gevallen van vrijstelling van invoer-btw voor brandstof beperkt door te bepalen dat deze vrijstelling uitsluitend van toepassing is op brandstof die tot het grondgebied van de Europese Unie wordt toegelaten in de normale reservoirs van automobiele voertuigen en noodzakelijk is voor de werking van deze voertuigen?
4)

Is voor de beantwoording van vraag 1 van belang of het gezinslid gezien zijn of haar vooropleiding en persoonlijke situatie, met name medische problematiek, in staat is binnen afzienbare tijd voor dat examen te slagen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 13 mei 2011 — Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs/Able UK Ltd

(Zaak C-225/11)

2011/C 211/31

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Upper Tribunal (Finance & Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

Verwerende partij: Able UK Ltd

Prejudiciële vraag

Moet artikel 151, lid 1, sub c, van de btw-basisrichtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat de ontmanteling in het VK van verouderde schepen van de US Navy voor het US Department of Transportation Maritime Administration is vrijgesteld in één van de hiernavolgende omstandigheden of in allebei:

a) wanneer deze dienst niet is verricht voor een onderdeel van de strijdkrachten van een NAVO-lid die deelnemen aan de gemeenschappelijke defensie-inspanning of voor het hen begeleidende burgerpersoneel;

b) wanneer deze dienst niet is verricht voor een onderdeel van de strijdkrachten van een NAVO-lid die zijn gestationeerd in het VK of het VK bezoeken of voor het hen begeleidende burgerpersoneel?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad. PB L 347, blz. 1.