ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

3 juni 1997

Zaak T-196/95

H

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Ambtshalve pensionering — Instelling en werkzaamheden van invaliditeitscommissie — Artikelen 53 en 59, lid 2, van Statuut — Kennisgeving van besluit”

Volledige Franse tekst II-403

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het advies van de invaliditeitscommissie van 13 september 1994, van het besluit van de Commissie van 27 september 1994 waarbij verzoekster ambtshalve is gepensioneerd, en van het besluit van de Commissie van 27 juni 1995 houdende afwijzing van de klacht die verzoekster tegen dat besluit had ingediend.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster, gewezen ambtenaar in de rang B 3 van de Commissie, wordt bij besluit van de raadgevende arts van de Commissie van 17 maart 1993 krachtens artikel 59, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) ambtshalve met ziekteverlof gezonden.

Op 15 juni 1993 dient zij een klacht in tegen dit besluit.

Bij brief van 17 juni 1993, die over de gewone post aan verzoeksters adres te Brussel wordt gezonden, laat de Commissie verzoekster weten, dat zij heeft besloten de zaak krachtens artikel 59, lid 3, van het Statuut aan de invaliditeitscommissie voor te leggen, en verzoekt zij haar, een arts aan te wijzen om haar in deze invaliditeitscommissie te vertegenwoordigen. Dit verzoek wordt herhaald bij brief van 15 juli 1993, die eveneens over de gewone post wordt verzonden.

Daar verzoekster geen arts aanwijst, verzoekt de Commissie de president van het Hof bij brief van 17 december 1993, krachtens artikel 7, tweede alinea, van bijlage II bij het Statuut ambtshalve een arts aan te wijzen.

Bij op 14 januari 1994 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift vordert verzoekster nietigverklaring van het besluit van 17 maart 1993 (zaak T-8/94). Op 29 maart 1994 verzoekt de Commissie om schorsing van de procedure in zaak T-8/94, op grond dat de invaliditeitscommissie het in artikel 59, lid 3, van het Statuut bedoelde advies nog niet heeft uitgebracht. Bij beschikking van 2 juni 1994 schorst het Gerecht de procedure in zaak T-8/94 totdat de invaliditeitscommissie haar advies zal hebben uitgebracht.

Bij brief van 20 juni 1994 wijst de president van het Hof ambtshalve een arts aan om verzoekster in de invaliditeitscommissie te vertegenwoordigen. Bij een over de gewone post verzonden brief van dezelfde dag brengt de door de Commissie aangewezen arts verzoekster op de hoogte van de instelling en de samenstelling van de invaliditeitscommissie.

Op 13 september 1994 concludeert de invaliditeitscommissie, dat verzoekster „een als volledig te beschouwen blijvende invaliditeit heeft opgelopen waardoor zij de aan een ambt van haar loopbaan verbonden functies niet meer kan uitoefenen, en dat zij om die reden haar dienst bij de Commissie moet stopzetten”. Bij besluit van 27 september 1994 beslist het tot aanstelling bevoegd gezag onder verwijzing naar het advies van de invaliditeitscommissie, verzoekster overeenkomstig artikel 53 van het Statuut per 1 oktober 1994 te pensioneren (besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag of bestreden besluit). Volgens de Commissie wordt dezelfde dag door ambtenaren van het beveiligingsbureau een brief met het bestreden besluit en een administratief ontvangbewijs aan verzoeksters privéadres besteld. Daar verzoekster niet wordt aangetroffen, wordt dat ontvangbewijs niet door haar ondertekend.

De ontvankelijkheid van het beroep

De klacht- en beroepstermijnen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut zijn van openbare orde en partijen kunnen er niet naar believen over beschikken (r.o. 28).

Referentie: Gerecht 23 april 1996, Mancini/Commissie.T-113/95, JurAmbt.blz. II-543, r.o. 20

Het beroep is overeenkomstig artikel 91, lid 3, van het Statuut ingesteld binnen een termijn van drie maanden vanaf de dag van de kennisgeving van het besluit houdende afwijzing van de klacht (r.o. 29).

Het staat aan de partij die aanvoert dat een beroep niet binnen de in het Statuut gestelde termijnen is ingesteld, aan te tonen op welke dag het bestreden besluit ter kennis is gebracht (r.o. 30).

Referentie: Gerecht 9 juni 1994, X/Commissie, T-94/92, JurAmbt. blz. II-481, r.o. 22

De kennisgeving heeft tot doel, de betrokkene in staat te stellen nuttig kennis te nemen van het besluit en van de rechtvaardigingsgronden die de administratie daarvoor aanvoert. Een besluit is slechts naar behoren ter kennis gebracht in de zin van de bepalingen van het Statuut wanneer het is meegedeeld aan de adressaat ervan en deze er kennis van heeft kunnen nemen (r.o. 31).

Referentie: Hof 15 juni 1976, Jänsch/Commissie, 5/76, Jurispr. blz. 1027, r.o. 10; Gerecht 8 juni 1993, Fiorani/Parlement, T-50/92, Jurispr. blz. II-555, r.o. 16; X/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 24

De uitdrukking „de dag waarop betrokkene ervan kennis krijgt” moet aldus worden uitgelegd, dat de in artikel 90, lid 2, van het Statuut gestelde termijn slechts ingaat op de dag waarop de ambtenaar kennis heeft gekregen van de motivering en de inhoud van het dispositief van het besluit (r.o. 35).

De vordering tot nietigverklaring van het besluit van 27 juni 1995 houdende afwijzing van verzoeksters klacht

Elk uitdrukkelijk of stilzwijgend genomen besluit tot enkele afwijzing van een klacht vormt slechts een bevestiging van de handeling of het stilzitten waarover de betrokkene zich beklaagt, en vormt op zichzelf geen voor bestrijding vatbare handeling. Eerst wanneer dat besluit geheel of ten dele gevolg geeft aan de klacht van de betrokkene, zal het in voorkomend geval op zichzelf een voor beroep vatbare handeling vormen. Een beroep tegen een dergelijke afwijzing moet derhalve worden geacht te zijn ingesteld tegen het bezwarend besluit, te weten in het onderhavige geval tegen het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (r.o. 40).

Referentie: Hof 28 mei 1980, Kuhner/Commissie, 33/79 en 75/79, Jurispr. blz. 1677, r.o. 9; Hof 16 juni 1988, Progoulis/Commissie, 371/87, Jurispr. blz. 3081, r.o. 17

De vordering tot nietigverklaring van het advies van de invaliditeitsconunissie

Voorbereidende handelingen, zoals het advies dat door de invaliditeitscommissie wordt uitgebracht in het kader van een procedure van ambtshalve pensionering krachtens artikel 53 van het Statuut, zijn niet vatbaar voor een beroep tot nietigverklaring. Het is slechts in een beroep tegen het ter afsluiting van die procedure genomen besluit, dat de verzoeker zich kan beroepen op de onregelmatigheid van eerdere handelingen die daarmee nauw verbonden zijn (r.o. 48 en 49).

Referentie: Hof 24 mei 1988, Santarelli/Commissie, 78/87 en 220/87, Jurispr. blz. 2699, r.o. 13; Gerecht 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, Jurispr. blz. II-665, r.o. 28

De vordering tot nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag

Het middel inzake schending van artikel 59, lid 2, van het Statuut

Het in artikel 59, lid 2, van het Statuut, betreffende ambtshalve pensionering van een ambtenaar, bedoelde onderzoek moet niet noodzakelijk een lichaamsonderzoek omvatten, maar kan, naar gelang van het geval, enkel een louter uit gesprekken bestaand psychisch onderzoek inhouden (r.o. 62).

Het middel inzake onregelmatigheden bij de instelling en de werkzaamheden van de invaliditeitscommissie

Al kan de rechterlijke toetsing zich niet uitstrekken tot de eigenlijke medische beoordelingen van de invaliditeitscommissie, die als definitief moeten worden beschouwd wanneer zij in regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen, de regelmatigheid van de samenstelling en van de werking van deze commissie kan wel worden getoetst (r.o. 75).

Referentie: Gerecht 27 februari 1992, Plug/Commissie, T-165/89, Jurispr. blz. II-367, r.o. 75

Wat de samenstelling van de invaliditeitscommissie betreft, vormt de aanwijzing van een arts om een ambtenaar in de invaliditeitscommissie te vertegenwoordigen, waartoe de president van het Hof krachtens artikel 7, tweede alinea, van bijlage II bij het Statuut moet overgaan om een stilzitten van de betrokken ambtenaar te verhelpen, een administratieve handeling, zodat deze, anders dan een gerechtelijke procedure, niet op tegenspraak moet geschieden (r.o. 80).

Het staat overigens aan de invaliditeitscommissie, te beslissen in hoeverre eerdere medische rapporten in aanmerking moeten worden genomen. Dat de invaliditeitscommissie tot een andere conclusie is gekomen dan één van de artsen die verzoekster vroeger hadden onderzocht, volstaat op zichzelf niet om de regelmatigheid van de conclusies van de invaliditeitscommissie in twijfel te trekken (r.o. 86).

Referentie: Gerecht 23 maart 1993, Gill/Commissie, T-43/89 RV, Jurispr. blz. II-303, r.o. 39

Of de invaliditeitscommissie op de enkele basis van de stukken uitspraak heeft kunnen doen over de gezondheidstoestand van verzoekster, die geweigerd heeft voor de invaliditeitscommissie te verschijnen, behoort tot de beoordelingsvrijheid waarover de leden van de commissie ter zake van medische aangelegenheden beschikken (r.o. 87).

Het middel inzake schending van artikel 25 van het Statuut

De op de invaliditeitscommissie rustende verplichting om haar advies te motiveren moet in overeenstemming worden gebracht met de eisen van het beroepsgeheim van de arts, welke inhouden dat iedere arts — uitzonderlijke omstandigheden buiten beschouwing gelaten — heeft te beoordelen, of aan de door hem behandelde of onderzochte personen mededeling kan worden gedaan van de aard der aandoeningen waaraan zij lijden. Deze overeenstemming wordt bereikt, wanneer de betrokkene kan verlangen dat de redenen waarom hij ongeschikt werd bevonden, aan een arts van zijn keuze worden meegedeeld (r.o. 95).

Referentie: Hof 27 oktober 1977, Moli/Commissie, 121/76, Jurispr. blz. 1971, r.o. 14 en 15; Gerecht 14 april 1994, A/Commissie, T-10/93, Jurispr. blz. II-179, r.o. 35

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het strekt tot nietigverklaring van, enerzijds, het besluit van 27 juni 1995 houdende afwijzing van de klacht van 6 april 1995, en anderzijds, het advies van de invaliditeitscommissie van 13 september 1994.

Het beroep wordt ongegrond verklaard voor het overige.

Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.