ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een dergelijke verplichting rust op de lidstaten teneinde vooruit te lopen op elke wijziging van de daarin op een gegeven moment bestaande situatie en te waarborgen dat alle rechtssubjecten in de Gemeenschap, daaronder begrepen die in een lidstaat waarin de door de richtlijn geviseerde activiteit niet bestaat, in alle omstandigheden duidelijk en nauwkeurig hun rechten en verplichtingen kennen.

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 8, 9, 13, 15 tot en met 18 en 20, leden 2 tot en met 4, van richtlijn 2003/41 betreffende de werkzaamheden van en het toezicht op instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening, die verplichtingen opleggen aan de lidstaten op het grondgebied waarvan instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening gevestigd zijn, komt een lidstaat de krachtens artikel 22, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet na.

Zelfs indien volgens de toepasselijke nationale regeling geen enkele instelling voor bedrijfspensioenvoorziening rechtmatig op het grondgebied van die lidstaat kan worden gevestigd vanwege het ontbreken van een tweede pijler in het nationale pensioenstelsel, is deze staat verplicht om de bepalingen van de richtlijn integraal in intern recht om te zetten door de daarvoor noodzakelijke wettelijke en bestuursrechtelijke normen vast te stellen en in werking te doen treden.

Een dergelijke omzettingsplicht doet geen afbreuk aan de bevoegdheid van deze staat ter zake van de organisatie van zijn nationale pensioenstelsel en de handhaving van het financiële evenwicht daarvan, in die zin dat zij deze staat in het kader van deze omzetting zou dwingen een dergelijke tweede pijler in te voeren, in weerwil van de rechten die hem in artikel 137, lid 4, eerste gedachtestreepje, EG zijn toegekend. Geen enkele bepaling van richtlijn 2003/41 verplicht de lidstaten een dergelijke regeling in werking te doen treden. Deze richtlijn vormt slechts een eerste stap op de weg naar de instelling van een interne markt voor bedrijfspensioenvoorzieningen door op Europese schaal in minimale prudentiële regels te voorzien. Zij heeft daarentegen niet tot doel de nationale pensioenstelsels — zij het gedeeltelijk — te harmoniseren door de lidstaten te verplichten in hun nationale recht de regels over de organisatie van deze stelsels te wijzigen of te schrappen. Meer bepaald houdt richtlijn 2003/41 als zodanig voor een lidstaat die de vestiging van instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening op zijn grondgebied verbiedt vanwege het ontbreken van een tweede pijler in zijn nationale pensioenstelsel, niet de verplichting in om dit verbod op te heffen zodat instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening zich op dat grondgebied kunnen vestigen om diensten aan te bieden die onder de tweede pijler van het nationale pensioenstelsel vallen.

(cf. punten 48, 52-53, 57, 59, 62, 69 en dictum)
1)

Door na te laten om op haar grondgebied en in de wateren die onder haar soevereiniteit of rechtsmacht vallen de uitoefening van de visserij op bevredigende wijze te controleren, te inspecteren en te bewaken, inzonderheid met betrekking tot de eerbiediging van de voorschriften betreffende het aan boord hebben en het gebruiken van drijfnetten, en er niet op bevredigende wijze op toe te zien dat passende maatregelen worden getroffen tegen de overtreders van de gemeenschapvoorschriften inzake het aan boord hebben en het gebruiken van drijfnetten, met name door het opleggen van afschrikkende sancties aan genoemde overtreders, is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 1, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2241/87 van de Raad van 23 juli 1987 houdende vaststelling van bepaalde maatregelen voor controle op de visserijactiviteiten, alsmede de artikelen 2, lid 1, en 31, leden 1 en 2, van verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2846/98 van de Raad van 17 december 1998.
Zaak C-288/08

Kemikalieinspektionen

tegen

Nordiska Dental AB

(verzoek van het Svea hovrätt om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 93/42/EEG — Medische hulpmiddelen — Uitvoerverbod voor kwikhoudend tandamalgaam voorzien van EG-markering van overeenstemming — Bescherming van gezondheid en milieu”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 november 2009 I ‐ 11033

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Medische hulpmiddelen – Richtlijn 93/42

(Richtlijn 93/42 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 1, en 17)

Artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/42 betreffende medische hulpmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat, die uit hoofde van bescherming van het milieu en de gezondheid voorziet in een verbod op beroepsmatige uitvoer van kwikhoudend tandamalgaam dat is voorzien van de in artikel 17 van deze richtlijn bedoelde EG-markering.

(cf. punt 33 en dictum)
Zaak C-219/08

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk België

„Niet-nakoming — Vrij verrichten van diensten — Ongerechtvaardigde belemmering — Terbeschikkingstelling van werknemers die staatsburger van derde staten zijn”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 oktober 2009 I ‐ 9215

Samenvatting van het arrest

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Terbeschikkingstelling van werknemers die staatsburger van derde staten zijn, door onderneming in andere lidstaat

(Art. 49 EG)

De door een lidstaat aan een dienstverrichter opgelegde verplichting om vooraf een eenvoudige verklaring af te geven dat in die lidstaat ter beschikking gestelde werknemers die staatsburger van derde staten zijn, in de lidstaat waar zij door de dienstverrichter worden tewerkgesteld, voldoen aan alle voorschriften, met name inzake verblijf, werkvergunning en sociale zekerheid, is een maatregel die in beginsel niet verder gaat dan noodzakelijk is om het misbruik te voorkomen waartoe het gebruik van de vrijheid van dienstverrichting kan leiden.

(cf. punten 16, 18)
Zaak C-277/08

Francisco Vicente Pereda

tegen

Madrid Movilidad SA

(verzoek van de Juzgado de lo Social no 23 de Madrid om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2003/88/EG — Organisatie van arbeidstijd — Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon — Ziekteverlof — Jaarlijkse vakantie die samenvalt met ziekteverlof — Recht om vakantie te nemen in andere periode”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 september 2009 I ‐ 8407

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Organisatie van arbeidstijd – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon

(Richtlijn 2003/88 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1)

Artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale bepalingen of collectieve arbeidsovereenkomsten die bepalen dat een werknemer die met ziekteverlof is tijdens de jaarlijkse vakantieperiode die is vastgelegd in de vakantieplanning van de onderneming waar hij werkt, na zijn herstel zijn jaarlijkse vakantie niet kan nemen in een andere periode dan de aanvankelijk vastgestelde, in voorkomend geval buiten de overeenkomstige referentieperiode.

Het doel van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon is immers, de werknemer in staat te stellen uit te rusten en over een periode van ontspanning en vrije tijd te beschikken. Daarin verschilt het van het doel van het recht op ziekteverlof, dat de werknemer wordt toegekend om te kunnen herstellen van een ziekte. Met name uit het bovengenoemde doel van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon volgt dat een werknemer die met ziekteverlof is tijdens een van tevoren vastgelegde jaarlijkse vakantieperiode het recht heeft, op zijn verzoek en teneinde daadwerkelijk van zijn recht op jaarlijkse vakantie gebruik te kunnen maken, om deze vakantie te nemen in een andere periode dan die welke samenvalt met de periode van ziekteverlof. De vaststelling van deze nieuwe periode van jaarlijkse vakantie, die overeenkomt met de duur van de overlapping van de aanvankelijk vastgestelde periode van jaarlijkse vakantie en het ziekteverlof, is onderworpen aan de regels en procedures van nationaal recht die gelden voor de vaststelling van de vakanties van de werknemers, waarbij rekening wordt gehouden met de verschillende betrokken belangen, en met name met dwingende redenen die samenhangen met de belangen van de onderneming. Wanneer deze belangen zich verzetten tegen aanvaarding van het verzoek van de werknemer om een nieuwe periode van jaarlijkse vakantie, is de werkgever verplicht om de werknemer een andere, door die werknemer voorgestelde periode van jaarlijkse vakantie toe te kennen, die verenigbaar is met genoemde belangen, zonder bij voorbaat uit te sluiten dat die periode buiten de referentieperiode voor de betrokken jaarlijkse vakantie ligt.

(cf. punten 21-23, 26 en dictum)
De lidstaten moeten een uitdrukkelijke bepaling vaststellen om zich te kunnen beroepen op de mogelijkheid die in artikel 4, lid 5, vierde alinea, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting wordt geboden om bepaalde werkzaamheden van publiekrechtelijke lichamen die uit hoofde van de artikelen 13 of 28 van die richtlijn zijn vrijgesteld, te beschouwen als werkzaamheden van de overheid.

In dat verband mogen de lidstaten de wetgevingstechniek kiezen die hun het meest geschikt lijkt. Zij kunnen zich bijvoorbeeld ertoe beperken in hun nationale wetgeving de in de Zesde richtlijn gebruikte formulering of een gelijkwaardige uitdrukking op te nemen, dan wel een lijst vaststellen van de uit hoofde van de artikelen 13 of 28 van de Zesde richtlijn vrijgestelde werkzaamheden van de publiekrechtelijke lichamen die als werkzaamheden van de overheid worden beschouwd. Een uitvoerende instantie kan immers bij wettelijke bepaling worden gemachtigd om te bepalen welke uit hoofde van de artikelen 13 of 28 van de Zesde richtlijn vrijgestelde werkzaamheden van publiekrechtelijke lichamen als werkzaamheden van de overheid worden beschouwd, op voorwaarde dat haar toepassingsbeslissingen een onbetwistbare dwingende kracht hebben, voldoen aan de voor de rechtsduidelijkheid gestelde eisen van specificiteit, nauwkeurigheid en duidelijkheid en kunnen worden onderworpen aan toetsing door de nationale rechterlijke instanties.

(cf. punten 56-58, dictum 1)
Artikel 17, leden 2 en 6, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke in geval van een uit overheidsmiddelen gesubsidieerde aanschaf van goederen de daarover voldane belasting over de toegevoegde waarde slechts mag worden afgetrokken voor zover zij betrekking heeft op het niet-gesubsidieerde gedeelte van die aanschaf.

Een dergelijke regeling voert voor de aankoop van goederen of diensten die met een subsidie worden betaald, immers een door artikel 17, lid 2, van de Zesde richtlijn niet toegestane beperking in. Het beginsel van recht op aftrek wordt weliswaar afgezwakt door de afwijkende bepaling in artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn, doch deze bepaling moet worden gelezen tegen de achtergrond van de eerste alinea ervan, volgens welke de Raad bevoegd is om, op voorstel van de Commissie, te bepalen voor welke uitgaven geen recht op aftrek van de belasting bestaat, met dien verstande dat de uitgaven die geen strikt professioneel karakter hebben, zoals weelde-uitgaven en uitgaven voor ontspanning of representatie, in elk geval van het recht op aftrek zijn uitgesloten. Gelet op het feit dat artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn als afwijkende bepaling strikt moet worden uitgelegd, kan dus niet worden geoordeeld dat deze bepaling een lidstaat toestaat om een beperking van het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde te handhaven die algemeen van toepassing is op elke uitgave voor de aanschaf van goederen ongeacht de aard of het doel daarvan. Die uitlegging vindt ook steun in de ontstaansgeschiedenis van die bepaling, waaruit blijkt dat de gemeenschapswetgever steeds de bedoeling heeft gehad, slechts bepaalde goederen of diensten van de aftrekregeling uit te sluiten, en niet algemene uitsluitingen van deze regeling toe te staan.

(cf. punten 20-21, 27-30, dictum 1)
62

Punt 13 van hoofdstuk 2 van bijlage XII bij de Toetredingsakte geeft de Bondsrepubliek Duitsland de mogelijkheid om af te wijken van artikel 49, eerste alinea, EG teneinde in de context van dienstverrichting door in Polen gevestigde ondernemingen het tijdelijke verkeer van werknemers wier recht om in Duitsland werk aan te nemen onder nationale maatregelen valt, te beperken. Deze uitzondering is bedoeld om de Bondsrepubliek Duitsland in staat te stellen in te spelen op ernstige verstoringen of dreigende ernstige verstoringen in specifieke, gevoelige dienstensectoren op haar arbeidsmarkt, die in bepaalde regio’s als gevolg van transnationale dienstverrichtingen zouden kunnen ontstaan, zolang deze lidstaat uit hoofde van de overgangsregelingen op het vrij verkeer van Poolse werknemers nationale of uit bilaterale overeenkomsten voortvloeiende maatregelen toepast.
12

Omdat zij met deze antwoorden niet tevreden was, gelastte de Commissie bij brief van 19 september 2001 de Duitse autoriteiten op grond van artikel 10 van de verordening, haar de informatie te verstrekken die nodig was om te beoordelen of de aan SKL-M verleende steun verenigbaar was met de gemeenschappelijke markt. In deze brief merkte de Commissie met name op dat zij uit de informatie in haar bezit niet kon opmaken of een gedeelte van de steun aan SKL-M veeleer in het belang van MTU dan in dat van SKL-M was gebruikt, en evenmin of MTU de in de WLKV opgenomen optie had uitgeoefend om de door SKL-M ontwikkelde knowhow te kopen tegen een prijs die niet overeenkwam met de werkelijke of de verwachte marktwaarde. Op liet de Commissie bovendien weten dat zij bij gebreke van deze informatie overeenkomstig artikel 13, lid 1, van de verordening een definitieve beschikking zou vaststellen op grond van de gegevens in haar bezit.
52

Anders dan het Koninkrijk Spanje stelt, vindt deze stelling evenmin steun in een overeenkomstige toepassing van het reeds aangehaalde arrest Gerritse. Anders dan het geval was bij de in dat arrest aan de orde zijnde regeling, is immers aangetoond noch gesteld dat de in het onderhavige beroep aan de orde zijnde regeling een sociaal doel diende door de ingezetenen fiscaal gunstig te behandelen. Hieruit volgt dat, anders dan het Hof in punt 48 van dat arrest heeft geoordeeld, in het onderhavige geval niet kan worden aangenomen dat het gerechtvaardigd was om deze gunstige behandeling voor te behouden aan personen die het grootste deel van hun belastbare inkomen in de staat van belastingheffing hebben verworven, dus in de regel aan de ingezetenen.
8

Artikel 6, leden 2 tot en met 6, van richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij artikel 3, punt 4, van richtlijn 2003/35, luidt: „2. Het publiek wordt door openbare kennisgevingen of op een andere passende wijze, bijvoorbeeld met elektronische middelen, indien beschikbaar in een vroeg stadium van de in artikel 2, lid 2, bedoelde milieubesluitvormingsprocedures en uiterlijk zodra redelijkerwijs informatie kan worden verstrekt in kennis gesteld van het volgende: a) de aanvraag om een vergunning; b) het feit dat het project aan een milieueffectbeoordelingsprocedure is onderworpen en, voor zover relevant, het feit dat artikel 7 van toepassing is; c) nadere gegevens betreffende de bevoegde instanties die verantwoordelijk zijn voor de besluitvorming, die waarbij relevante informatie kan worden verkregen, die waaraan opmerkingen of vragen kunnen worden voorgelegd en nadere gegevens betreffende de termijnen voor het toezenden van opmerkingen of vragen; d) de aard van de eventuele besluiten of, indien van toepassing, van het ontwerp-besluit; e) een indicatie van de beschikbaarheid van de ingevolge artikel 5 verzamelde informatie; f) tijd, plaats en wijze van verstrekking van de relevante informatie; g) nadere gegevens inzake de regelingen voor inspraak die ingevolge lid 5 zijn vastgesteld. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat het volgende binnen een redelijke termijn ter beschikking van het betrokken publiek wordt gesteld: a) de ingevolge artikel 5 verzamelde informatie; b) in overeenstemming met de nationale wetgeving, de voornaamste rapporten en adviezen die aan de bevoegde instanties zijn uitgebracht op het tijdstip waarop het betrokken publiek wordt geïnformeerd in overeenstemming met lid 2; c) overeenkomstig de bepalingen van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie […], andere informatie dan de in lid 2 bedoelde die relevant is voor het besluit overeenkomstig artikel 8 en die pas beschikbaar wordt nadat het betrokken publiek overeenkomstig lid 2 is geïnformeerd. 4. Het betrokken publiek dient in een vroeg stadium reële mogelijkheden tot inspraak in de in artikel 2, lid 2, bedoelde milieubesluitvormingsprocedures te krijgen en heeft daartoe het recht, wanneer alle opties open zijn, opmerkingen en meningen kenbaar te maken aan de bevoegde instantie(s) voordat het besluit over de vergunningsaanvraag wordt genomen. 5. De nadere regelingen voor het informeren van het publiek (bijvoorbeeld met aanplakbiljetten binnen een bepaalde omtrek of publicatie in plaatselijke kranten) en de raadpleging van het betrokken publiek (bijvoorbeeld schriftelijk of met een openbare enquête) worden bepaald door de lidstaten. 6. Er wordt voor de onderscheidene fasen in redelijke termijnen voorzien, die toereikend zijn voor de voorlichting van het publiek en, voor het betrokken publiek, voor doeltreffende voorbereiding op en inspraak in het milieubesluitvormingsproces overeenkomstig dit artikel.”
1)

Door rechtmatig in een andere lidstaat gevestigde octrooigemachtigden die tijdelijk diensten willen verrichten in Oostenrijk, te verplichten een beroep te doen op een domiciliehouder in Oostenrijk, is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 49 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
1)

Artikel 21, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG van de Raad van 16 december 1991, moet aldus worden uitgelegd dat de belasting over de toegevoegde waarde uit hoofde van die bepaling verschuldigd wordt in de lidstaat waarvan de belasting over de toegevoegde waarde op de factuur of een als zodanig dienstdoend document vermeld staat, ook wanneer de betrokken handeling in die lidstaat niet belastbaar was. Het staat aan de verwijzende rechter om met inachtneming van alle relevante omstandigheden na te gaan, van welke lidstaat de belasting over de toegevoegde waarde op de betrokken factuur vermeld staat. Daarbij kunnen met name relevant zijn het vermelde tarief, de munteenheid waarin het te betalen bedrag is uitgedrukt, de taal waarin de factuur is opgesteld, de inhoud en de context van de betrokken factuur, de vestigingsplaatsen van de opsteller van die factuur en van de ontvanger van de verrichte diensten, alsook het gedrag van deze beiden.
5

Artikel 11, leden 1 en 2, van deze richtlijn bepaalt: „1. De lidstaten dragen er zorg voor dat het bestaan van een kredietovereenkomst op geen enkele wijze afbreuk doet aan de rechten van de consument jegens de leverancier van goederen of diensten die door middel van een dergelijke overeenkomst zijn aangekocht, wanneer de goederen of diensten niet worden geleverd of om andere redenen niet aan de voorwaarden van de desbetreffende overeenkomst voldoen. 2. Indien: a) de consument met het oog op de aankoop van goederen of het verkrijgen van diensten een kredietovereenkomst sluit met een andere persoon dan de leverancier; en b) er tussen de kredietgever en de leverancier van de goederen of diensten een vooraf bestaand akkoord is op grond waarvan uitsluitend door die kredietgever aan klanten van die leverancier krediet beschikbaar wordt gesteld voor het verwerven van goederen of diensten bij die leverancier; en c) de sub a bedoelde consument zijn krediet verkrijgt krachtens dat vooraf bestaande akkoord; en d) de onder de kredietovereenkomst vallende goederen of diensten niet worden geleverd of slechts gedeeltelijk worden geleverd of niet aan de voorwaarden van de leveringsovereenkomst voldoen; en e) de consument de leverancier heeft aangesproken maar niet de genoegdoening heeft gekregen waarop hij recht heeft, kan de consument rechten doen gelden jegens de kredietgever. De lidstaten bepalen in welke mate en onder welke voorwaarden die rechten kunnen worden uitgeoefend.”
1)

Door het handhaven van de bepalingen die voorzien in verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke werknemers op het gebied van pensioengerechtigde leeftijd en vereiste minimumdiensttijd krachtens het Griekse wetboek van burgerlijke en militaire rustpensioenen, ingevoerd bij presidentieel decreet nr. 166/2000 van 3 juli 2000, in de op de onderhavige zaak toepasselijke versie, is de Helleense Republiek de krachtens 141 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
20

Van oordeel dat de uitlegging van de verordening noodzakelijk was om het bij hem aanhangige geding te beslechten, heeft de Korkein hallinto-oikeus de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) a) Is [de] verordening […] van toepassing op de tenuitvoerlegging van een beslissing in al haar onderdelen als die in het hoofdgeding, waarbij de onmiddellijke ondertoezichtstelling en de plaatsing van een kind buiten zijn eigen gezin worden gelast, wanneer deze beslissing in de vorm van één enkele beslissing is genomen op grond van de publiekrechtelijke regels inzake de kinderbescherming? b) Of is de verordening, gelet op artikel 1, lid 2, sub d, ervan, alleen van toepassing op het onderdeel van de beslissing dat betrekking heeft op de plaatsing buiten het eigen gezin? 2) Hoe moeten het begrip ‚gewone verblijfplaats’ in artikel 8, lid 1, van de verordening en het daarmee samenhangende artikel 13, lid 1, gemeenschapsrechtelijk worden uitgelegd, in het bijzonder met het oog op een situatie waarin het kind zijn vaste woonplaats in een lidstaat heeft, maar in een andere lidstaat verblijft en aldaar een trekkend bestaan leidt? 3) a) Onder welke voorwaarden kan, wanneer het kind wordt geacht geen gewone verblijfplaats te hebben in laatstbedoelde andere lidstaat, niettemin in die lidstaat op grond van artikel 20, lid 1, van de verordening een spoedeisende bewarende maatregel (ondertoezichtstellingsmaatregel) worden vastgesteld? b) Is de in artikel 20, lid 1, van de verordening bedoelde bewarende maatregel alleen een maatregel die overeenkomstig het nationale recht kan worden uitgevoerd en zijn de nationaalrechtelijke bepalingen betreffende die maatregel bindend bij de toepassing van het artikel? c) Moet de zaak na de uitvoering van de bewarende maatregel ambtshalve worden verwezen naar een gerecht van de bevoegde lidstaat? 4) Wanneer het gerecht van een lidstaat in het geheel niet bevoegd is, moet dan het beroep niet-ontvankelijk worden verklaard of de zaak worden verwezen naar het gerecht van een andere lidstaat?”
76

Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 118 van dit Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd. Aangezien rekwirant in het ongelijk is gesteld, moet hij overeenkomstig de vordering van het Europees Parlement worden verwezen in de kosten.