ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 21 VWEU en richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden moeten in die zin worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die gebiedt dat automatisch wordt geweigerd een verblijfsvergunning te verlenen aan een derdelander die ouder is van een minderjarig kind dat Unieburger is en staatsburger van een andere lidstaat dan de gastlidstaat en dat te zijnen laste is en met hem in de gastlidstaat woont, louter wegens het strafblad van deze derdelander.

Het Unierecht verzet zich immers tegen een beperking van het verblijfsrecht die is gebaseerd op overwegingen van algemene preventie en waartoe is besloten ter afschrikking van andere vreemdelingen, met name wanneer deze maatregel automatisch wordt opgelegd naar aanleiding van een strafrechtelijke veroordeling, zonder dat rekening wordt gehouden met het persoonlijke gedrag van de dader van het strafbare feit, of met het gevaar dat hij voor de openbare orde oplevert. Om te beoordelen of een verwijderingsmaatregel evenredig is aan het nagestreefde legitieme doel, in casu de bescherming van de openbare orde en de openbare veiligheid, moet dus rekening worden gehouden met de in artikel 28, lid 1, van richtlijn 2004/38 geformuleerde criteria, te weten de duur van het verblijf van de betrokkene op het grondgebied van de gastlidstaat, diens leeftijd, gezondheidstoestand, gezins‑ en economische situatie, sociale en culturele integratie in de gastlidstaat en de mate waarin hij bindingen heeft met zijn land van oorsprong. Ook de ernst van het strafbare feit moet in het kader van het evenredigheidsbeginsel in aanmerking worden genomen. In dit verband moet het gedrag een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormen, en moet aan de voorwaarde betreffende het bestaan van een actuele bedreiging in beginsel zijn voldaan op het tijdstip waarop de betrokken maatregelen wordt genomen.

Wat bovendien de eventuele verwijdering van de betrokken derdelander betreft, dient, ten eerste, rekening te worden gehouden met de grondrechten, waarvan het Hof de eerbiediging verzekert, met name het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie‑ en gezinsleven, zoals vervat in artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en, ten tweede, het evenredigheidsbeginsel in acht te worden genomen. Genoemd artikel 7 van het Handvest moet worden gelezen in samenhang met de verplichting om rekening te houden met het belang van het kind, zoals erkend in artikel 24, lid 2, van het Handvest.

(zie punten 61, 62, 65‑67, 88 en dictum)
Volgens artikel 266 VWEU is de instelling waarvan de handeling door de Unierechter nietig is verklaard, gehouden de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest waarbij de nietigverklaring van die handeling is uitgesproken. Voordat de instelling die de nietig verklaarde handeling heeft vastgesteld, dergelijke maatregelen neemt, rijst echter de vraag of deze instelling daartoe bevoegd is, aangezien de instellingen van de Unie slechts binnen de grenzen van hun bevoegdheid kunnen handelen. In dit verband vormt de in artikel 266 VWEU neergelegde verplichting om tot handelen over te gaan, op zichzelf geen bron van bevoegdheid voor de betrokken instelling en stelt het deze laatste evenmin in staat om zich te baseren op een rechtsgrondslag die ondertussen is ingetrokken.

Bovendien is ter eerbiediging van het beginsel van de toepassing van de wet in de tijd, het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen weliswaar de toepassing geboden van de materiële bepalingen die van kracht waren op de datum van de betrokken feiten, ook al gelden deze bepalingen niet meer op de datum waarop door een instelling van de Unie een handeling wordt vastgesteld, maar de bepaling die de rechtsgrondslag van een handeling vormt en de instelling van de Unie machtigt om de betrokken handeling vast te stellen, moet van kracht zijn op de datum van de vaststelling van deze handeling. Evenzo dient de procedure tot vaststelling van deze handeling te worden gevoerd overeenkomstig de op de datum van de vaststelling ervan geldende voorschriften. Dienaangaande kan met een beroep op de algemene beginselen van het Unierecht niet worden aanvaard dat een instelling zich beroept op een rechtsgrondslag die reeds is vervallen, als machtiging voor de toepassing van een materiële regel, om een besluit te geven nadat het oorspronkelijke besluit door de Unierechter nietig is verklaard.

(cf. punten 35, 36, 38, 40, 45)
Artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een stelsel van billijke compensatie voor het kopiëren voor privégebruik dat wordt gefinancierd uit de algemene staatsbegroting, zodat niet kan worden gewaarborgd dat de kosten van die billijke compensatie worden gedragen door de gebruikers van kopieën voor privégebruik.

In de eerste plaats blijkt immers uit de duidelijke bewoordingen van deze bepaling dat de uitzondering voor het kopiëren voor privégebruik alleen is bedoeld voor natuurlijke personen die voor privégebruik en zonder enig rechtstreeks of indirect commercieel oogmerk werken of ander beschermd materiaal reproduceren of kunnen reproduceren. Daaruit volgt dat rechtspersonen, anders dan natuurlijke personen, voor wie de uitzondering voor het kopiëren voor privégebruik geldt onder de bij richtlijn 2001/29 vastgestelde voorwaarden, hoe dan ook niet onder deze uitzondering vallen, zodat zij geen kopieën voor privégebruik kunnen maken zonder voorafgaande toestemming van de houders van rechten op de betrokken werken of het betrokken materiaal.

In de tweede plaats mogen de lidstaten in de huidige stand van het Unierecht weliswaar een stelsel invoeren op grond waarvan rechtspersonen onder bepaalde voorwaarden de heffing moeten betalen die bestemd is om de in artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 bedoelde billijke compensatie te financieren, maar deze rechtspersonen mogen in geen geval uiteindelijk de daadwerkelijke schuldenaars van deze last blijven, ongeacht of de lidstaat die een uitzondering voor het kopiëren voor privégebruik heeft ingevoerd, een stelsel van billijke compensatie heeft ingesteld dat wordt gefinancierd door middel van een heffing of uit de algemene begroting.

In die omstandigheden kan een stelsel van financiering van de billijke compensatie uit de algemene begroting van een lidstaat niet garanderen dat de kosten van die compensatie uiteindelijk alleen worden gedragen door de gebruikers van kopieën voor privégebruik, indien in dat stelsel concrete inkomsten niet voor bepaalde uitgaven worden geoormerkt, zodat de begrotingspost betreffende de betaling van de billijke compensatie wordt gefinancierd uit alle in de algemene staatsbegroting opgenomen inkomsten, en dus ook door alle belastingplichtigen, met inbegrip van rechtspersonen, en rechtspersonen daarnaast niet de mogelijkheid hebben te verzoeken om vrijstelling van de verplichting om bij te dragen aan de financiering van die compensatie of minstens om terugbetaling ervan.

(cf. punten 29, 30, 36, 37, 39‑42 en dictum)
Voor het geval dat er belemmeringen voor het handelsverkeer bestaan of het waarschijnlijk is dat dergelijke belemmeringen in de toekomst zullen ontstaan, omdat de lidstaten ten opzichte van een product of een categorie van producten uiteenlopende maatregelen hebben genomen of nemen die geen gelijk beschermingsniveau verzekeren en aldus het vrije verkeer van het betrokken product of de betrokken producten in de Unie belemmeren, geeft artikel 114 EG de Uniewetgever de bevoegdheid in te grijpen door de vereiste maatregelen te nemen met inachtneming van, enerzijds, lid 3 van dit artikel en, anderzijds, de in het VWEU genoemde of in de rechtspraak ontwikkelde rechtsbeginselen, waaronder het evenredigheidsbeginsel.

In dit verband hebben de opstellers van het Verdrag met de uitdrukking „maatregelen inzake de onderlinge aanpassing” in artikel 114 VWEU aan de Uniewetgever, naargelang van de algemene context en de specifieke omstandigheden van de te harmoniseren materie, een beoordelingsmarge willen toekennen ter zake van de meest geschikte harmonisatietechniek om het gewenste resultaat te bereiken, met name op gebieden die worden gekenmerkt door ingewikkelde technische bijzonderheden. Afhankelijk van de omstandigheden kunnen deze maatregelen daarin bestaan dat alle lidstaten worden verplicht, het in de handel brengen van het betrokken product of de betrokken producten toe te staan, aan die verplichting bepaalde voorwaarden te verbinden, of zelfs het in de handel brengen van een product of van bepaalde producten voorlopig of voorgoed te verbieden.

(cf. punten 36‑38)
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in die van Italmobiliare SpA in eerste aanleg in zaak T‑305/11 en in de onderhavige hogere voorziening.
1.

Beroep tot nietigverklaring — Beroep ingesteld door de natuurlijke of de rechtspersoon tot wie de bestreden handeling is gericht — Begrip persoon tot wie de handeling is gericht — Persoon tot wie een kopie van de handeling is gericht — Daarvan uitgesloten (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punt 34)
Wanneer ouderdomsuitkeringen zijn genoemd in een verklaring in de zin van artikel 9 van verordening nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, vallen zij onder de werkingssfeer van die verordening.

In dat verband moeten, wanneer een beroepsgebonden pensioenverzekering in haar geheel het voorwerp is van een op grond van artikel 9 van verordening nr. 883/2004 gegeven verklaring van het Vorstendom Liechtenstein, dat voor de toepassing van deze verordening met een lidstaat moet worden gelijkgesteld, de ouderdomsuitkeringen van deze verzekering worden beschouwd als vallende onder de werkingssfeer van deze verordening.

(cf. punten 23, 24)
Artikel 15, lid 1, onder c), van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, voor zover daarin sprake is van de overeenkomst die is gesloten in het kader van de commerciële of beroepsactiviteiten die een ondernemer „richt op” de lidstaat waar de consument woonplaats heeft, gelezen in samenhang met artikel 16, lid 1, van deze verordening, moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing kan zijn op een tussen een consument en een ondernemer gesloten overeenkomst die op zich niet behoort tot de commerciële of de beroepsactiviteiten die deze ondernemer „richt op” de lidstaat van de woonplaats van de consument, maar die nauw verband houdt met een overeenkomst die voordien tussen dezelfde partijen is gesloten in het kader van dergelijke activiteiten. Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om te verifiëren of de feitelijke bestanddelen aanwezig zijn die dat verband opleveren, met name het feit dat het bij de twee overeenkomsten gaat om dezelfde partijen, rechtens of feitelijk, het feit dat deze overeenkomsten hetzelfde economische resultaat nastreven met betrekking tot hetzelfde concrete voorwerp, en het feit dat de tweede overeenkomst de eerste overeenkomst vervolledigt doordat zij ertoe strekt het door deze laatste overeenkomst beoogde economische resultaat te bereiken.

Dat kan inzonderheid het geval zijn voor een lastgevingsovereenkomst die als het rechtstreekse verlengstuk van een dergelijke commerciële of beroepsactiviteit is gesloten en een makelaardijovereenkomst aanvult die eerder tussen dezelfde partijen is gesloten met het oog op de aankoop door de in een lidstaat wonende kopers van een in de lidstaat van de woonplaats van de makelaar gelegen woning, aangezien de lastgevingsovereenkomst ertoe strekt het door de makelaardijovereenkomst beoogde economische resultaat te bereiken, namelijk de verkrijging van het daadwerkelijke genot van de woning. Zelfs indien er geen juridische band tussen de makelaardijovereenkomst en de lastgevingsovereenkomst bestaat, moet dan immers worden geconstateerd dat er een economisch verband bestaat tussen de eerste en de tweede overeenkomst.

(cf. punten 35‑37, 40 en dictum)
Artikel 101, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat de loutere omstandigheid dat een handelshuurovereenkomst voor de verhuur van een supermarkt in een winkelcentrum, een clausule bevat die de huurder het recht toekent om zich te verzetten tegen de verhuur, door de verhuurder, van winkelruimte in dat centrum aan andere huurders, niet impliceert dat die overeenkomst een de mededinging beperkende strekking in de zin van die bepaling heeft.

Handelshuurovereenkomsten voor de verhuur van een supermarkt in een winkelcentrum, die een clausule bevatten die de huurder het recht toekent om zich te verzetten tegen de verhuur, door de verhuurder, van winkelruimte in dat centrum aan andere huurders, waarvan na een grondige analyse van de economische en juridische context waarin ze gelden, en van de bijzonderheden van de betrokken referentiemarkt, blijkt dat ze aanzienlijk bijdragen tot eventuele afscherming van die markt, kunnen in het Europese mededingingsrecht worden beschouwd als overeenkomsten die tot gevolg hebben dat de mededinging wordt verhinderd, beperkt of vervalst in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU. Het belang van de bijdrage van elke overeenkomst tot die afscherming hangt onder meer af van de marktpositie van de contractpartijen en van de duur van de overeenkomst.

(zie punt 31, dictum 2)
Het beginsel van non-discriminatie op grond van leeftijd, dat is neergelegd in artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en nader is uitgewerkt in richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan een vergoeding die bij het einde van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, als aanvulling op het salaris, wordt uitgekeerd wanneer de contractuele arbeidsverhoudingen niet worden voortgezet met een overeenkomst voor onbepaalde tijd, niet verschuldigd is wanneer de overeenkomst is gesloten met een jongere voor een tijdvak dat binnen diens school- of universitaire vakantie valt.

In dit geval heeft die vergoeding tot doel de onzekerheid in de situatie van de werknemer te compenseren wanneer de contractuele verhoudingen niet met een overeenkomst voor onbepaalde tijd worden voortgezet, en zijn jongeren die een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd hebben gesloten voor een tijdvak dat in hun school- of universitaire vakantie valt, uitdrukkelijk van het recht op die vergoeding uitgesloten.

De nationale wetgever heeft aldus impliciet maar noodzakelijkerwijs overwogen dat deze jongeren bij het einde van hun overeenkomst beroepsmatig niet in een onzekere situatie verkeren.

Werk dat op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd wordt verricht door een leerling of door een student tijdens zijn school- of universitaire vakantie, wordt naar de aard ervan immers gekenmerkt door de tijdelijke en ook bijkomstige aard ervan, omdat deze leerling of student zijn opleiding aan het einde van deze vakantie moet voortzetten.

Hieruit volgt dat de nationale wetgever met de overweging dat de situatie van jongeren die een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd hebben gesloten voor een tijdvak dat binnen hun school- of universitaire vakantie valt, niet kan worden vergeleken met die van andere categorieën werknemers die in aanmerking komen voor de betrokken vergoeding, de grenzen van zijn beoordelingsmarge op het gebied van sociale politiek geenszins heeft overschreden. Het verschil in behandeling tussen deze twee categorieën werknemers kan dus geen discriminatie op grond van leeftijd vormen.

(cf. punten 34‑37, 39, 40 en dictum)
Artikel 63, lid 1, VWEU verzet zich tegen een nationale regeling waarin is bepaald dat aan het wegverkeer in de betrokken lidstaat in beginsel alleen mogen deelnemen voertuigen waarvoor die lidstaat een administratieve vergunning en een kenteken heeft afgegeven, en dat een inwoner die zich wenst te beroepen op een afwijking van dit voorschrift op grond dat hij gebruikmaakt van een voertuig dat de in een andere lidstaat gevestigde exploitant van dat voertuig hem ter beschikking heeft gesteld, bij een politiecontrole onmiddellijk moet kunnen aantonen dat hij voldoet aan de in de betrokken nationale regeling vastgestelde voorwaarden voor toepassing van deze afwijking, en dat anders onmiddellijk en zonder vrijstellingsmogelijkheid, een geldboete wordt opgelegd die overeenstemt met die welke geldt in geval van niet-nakoming van de registratieplicht. Dit is slechts anders indien het in een andere lidstaat geregistreerde voertuig bestemd is om hoofdzakelijk op het grondgebied van de betrokken lidstaat duurzaam te worden gebruikt of feitelijk duurzaam wordt gebruikt, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.

Hoewel een dergelijke regeling geschikt lijkt om te waarborgen dat het doel van strijd tegen fiscale fraude op het gebied van de registratiebelasting en de motorvoertuigenbelasting wordt verwezenlijkt, moet zij toch worden beschouwd als een regeling die verder gaat dan noodzakelijk is om dit doel te bereiken. Niet mag immers worden geconcludeerd dat het doel van strijd tegen fiscale fraude slechts kan worden bereikt als de documenten waarmee kan worden bewezen dat is voldaan aan de voorwaarden voor afwijking van de registratieverplichting, worden getoond op het tijdstip van de verkeerscontrole zelf, op straffe van een boete die overeenkomt met die welke geldt bij niet-nakoming van de registratieplicht, en dat een dergelijk doel niet meer kan worden bereikt als die documenten kort na die controle worden getoond.

Wat de rechtvaardiging inzake de doeltreffendheid van de verkeerscontroles betreft, gaat een dergelijke regeling, die een boete van een aanzienlijk bedrag oplegt waarmee specifiek wordt beoogd de niet-nakoming van de registratieplicht te bestraffen, verder dan noodzakelijk is om het doel van doeltreffende verkeerscontroles te bereiken.

(cf. punten 30, 32‑34, 37 en dictum)
De artikelen 1, lid 2, en 3, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen moeten aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden waar de schending van een Unierechtelijke bepaling pas is ontdekt na het ontstaan van een nadeel, de verjaringstermijn ingaat op het ogenblik dat zowel het handelen of nalaten van een marktdeelnemer dat het Unierecht schendt, als de benadeling van de begroting van de Unie of de door de Unie beheerde begrotingen zich heeft voorgedaan.

Die conclusie is in overeenstemming met de doelstelling van die verordening, die er volgens artikel 1, lid 1, toe strekt de financiële belangen van de Unie te beschermen. De dies a quo valt immers op de dag van de gebeurtenis die zich als laatste voordoet, hetzij de dag waarop het nadeel ontstaat, indien dit nadeel ontstaat na het handelen of nalaten dat het Unierecht schendt, hetzij de dag van dit handelen of nalaten, indien het betrokken voordeel vóór dit handelen of nalaten is toegekend. Aan die conclusie wordt bovendien niet afgedaan door het argument dat de dies a quo de dag is waarop de onregelmatigheid wordt ontdekt, aangezien de dag waarop de autoriteiten kennis van een onregelmatigheid hebben verkregen, geen invloed heeft op het vertrekpunt van de verjaringstermijn. Overigens rust er op de overheid een algemene zorgvuldigheidsplicht bij de controle van de regelmatigheid van de door haar verrichte betalingen ten laste van de begroting van de Unie.

(cf. punten 25‑29, dictum 1)
Artikel 27, lid 1, onder d), van richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling opgenomen verplichting tot vrijstelling toepasselijk is op ethylalcohol die door een onderneming wordt gebruikt voor de reiniging of ontsmetting van materieel en werkruimten voor de vervaardiging van geneesmiddelen.

De bewoordingen van deze bepaling onderwerpen deze vrijstelling immers niet aan de voorwaarde dat deze producten rechtstreeks worden gebruikt voor de vervaardiging van geneesmiddelen, noch aan de voorwaarde dat zij deel uitmaken van de samenstelling van de geneesmiddelen voor de vervaardiging waarvan zij worden gebruikt. Deze vrijstelling beoogt de weerslag van de geharmoniseerde accijns op de alcohol die wordt gebruikt voor de vervaardiging van geneesmiddelen te neutraliseren, ongeacht of deze alcohol voorkomt in de samenstelling van deze geneesmiddelen dan wel alleen noodzakelijk is bij de vervaardiging ervan zonder daarom erin voor te komen.

Aangezien ethylalcohol bovendien wordt gebruikt voor de ontsmetting die inherent is aan de vervaardiging van geneesmiddelen, moet het worden beschouwd als gebruikt „voor de vervaardiging van geneesmiddelen” in de zin van artikel 27, lid 1, onder d), van richtlijn 92/83.

(cf. punten 20, 23, 26, 28 en dictum)
Een nationale regeling die de aanwerving, door instellingen van de Unie, van nationale ambtenaren met een bepaalde diensttijd bemoeilijkt, heeft een aanknopingspunt met het recht van de Unie. Het Hof is dan ook bevoegd om bij wijze van prejudiciële uitspraak te beslissen of artikel 4, lid 3, VEU, in samenhang met het Ambtenarenstatuut, zich verzet tegen een dergelijke regeling.

Artikel 4, lid 3, VEU, in samenhang met het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, vastgesteld bij verordening nr. 259/68 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1080/2010, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die tot gevolg kan hebben dat het rustpensioen dat aan een werknemer, staatsburger van die lidstaat, verschuldigd is op grond van de prestaties die deze overeenkomstig de wettelijke regeling van die lidstaat heeft vervuld, wordt verminderd of geweigerd, wanneer het totale aantal loopbaanjaren van die werknemer in die lidstaat en als in diezelfde lidstaat tewerkgesteld ambtenaar van de Europese Unie, de in die regeling bedoelde eenheid van de loopbaan van 45 jaar overschrijdt, voor zover die vermindering, als gevolg van de berekeningswijze van de breuk die het aandeel van het pensioen ten laste van de Unie weergeeft, groter is dan die welke zou zijn toegepast indien die werknemer zijn gehele loopbaan als werknemer in de betrokken lidstaat had vervuld.

Een dergelijke nationale regeling kan immers niet alleen de aanwerving, door die instellingen van de Unie, van nationale ambtenaren met een bepaalde anciënniteit, maar eveneens het behoud in de dienst van die instellingen van ervaren ambtenaren bemoeilijken. Zij kan een werknemer die krachtens de pensioenregeling voor werknemers van die lidstaat een zekere anciënniteit heeft verworven, dus ontmoedigen om een ambt te aanvaarden bij een in die lidstaat gevestigde instelling van de Unie of aanleiding voor hem zijn om zijn functie bij de Unie voortijdig op te geven, aangezien hij als gevolg van die regeling door een ambt of een lange loopbaan bij die instelling het gevaar loopt om niet langer in aanmerking te komen voor het recht op pensioen dat hij vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven krachtens zijn werkzaamheid als werknemer in die lidstaat.

(cf. punten 43, 44, 53 en dictum)