In het bijzonder het gebruik op zich van de uitdrukking „inmenging van betekenis” getuigt van de wil van de gemeenschapswetgever om een zekere mate van invloed van de staat op de activiteiten van een bedrijf of een zekere mate van betrokkenheid bij zijn besluitvormingsproces, die niet van invloed is op de manier waarop de besluiten inzake prijzen, kosten en productiemiddelen worden genomen, toe te staan.

Een handelwijze van de staat die niet van invloed is op de relevante besluiten, kan dus geen „staatsinmenging van betekenis” in de zin van artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 vormen.

Uit de bewoordingen van artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 blijkt duidelijk dat de vraag of er al dan niet sprake is van staatsinmenging van betekenis, moet worden beoordeeld vanuit het oogpunt van de manier waarop de „besluiten van bedrijven inzake prijzen, kosten en productiemiddelen” worden genomen. Dit artikel vereist immers dat de betrokken producent-exporteur aantoont dat zijn besluiten worden genomen enerzijds „als reactie op de marktsignalen” en anderzijds „zonder staatsinmenging van betekenis”. Bovendien versterkt het gebruik van de woorden „op dat punt” nog meer de band tussen de desbetreffende besluiten en de staatsinmenging.

Voor de uitlegging en de toepassing van artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 moet rekening worden gehouden met het feit dat de in artikel 2, lid 7, sub b, van deze verordening bedoelde staten niet worden aangemerkt als staten met een markteconomie, niettegenstaande de hervormingen die daar zijn doorgevoerd. Het betreft een beoordeling door de gemeenschapswetgever van de economische, juridische en politieke situatie in deze derde landen, die uitdrukkelijk is aanvaard in artikel 2, lid 7, van die verordening en die een rechtvaardiging vormt voor de bijzondere behandeling van de invoer uit deze landen met betrekking tot de vaststelling van de normale waarde. Bijgevolg moet worden aangenomen dat de voorwaarden waaronder bedrijven in deze landen opereren, zonder bewijs van het tegendeel, niet vergelijkbaar zijn met de voorwaarden in landen met een markteconomie.

Zo kan het feit dat de staat zeggenschap heeft over een in een land zonder markteconomie gevestigd bedrijf, twijfels doen rijzen over de vraag of de staat de rol van normale aandeelhouder die de marktregels eerbiedigt, niet te buiten gaat en of het management van het bedrijf voldoende onafhankelijk is van de staat om zelfstandig besluiten te kunnen nemen met betrekking tot prijzen, kosten en productiemiddelen, en als reactie op de marktsignalen van vraag en aanbod.

Bovendien blijkt uit artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96, volgens hetwelk besluiten van bedrijven worden „genomen”, dat de gemeenschapswetgever specifiek heeft vereist dat het besluitvormingsproces van het betrokken bedrijf vrij moet zijn van elke staatsinmenging van betekenis.

Het nemen van zelfstandige besluiten op basis van commerciële overwegingen is in beginsel een kenmerk van de particuliere sector. Bijgevolg houden de gemeenschapsinstellingen in het kader van de uitoefening van hun ruime beoordelingsbevoegdheid waarover zij op dit gebied beschikken — zij het onder toezicht van de gemeenschapsrechter die moet nagaan dat alle aangevoerde relevante gegevens in aanmerking zijn genomen en met de nodige zorgvuldigheid zijn beoordeeld — bij het onderzoek van de door de betrokken exporteurs overgelegde bewijzen terecht rekening met de omstandigheid dat de staat zeggenschap heeft over het betrokken bedrijf.

Zeggenschap van de staat is echter niet zonder meer onverenigbaar met het nemen van commerciële beslissingen door het betrokken bedrijf volgens de voorwaarden van een markteconomie en betekent met name niet dat dit bedrijf zich bij zijn besluiten inzake prijzen, kosten en productiemiddelen laat leiden door overwegingen die een marktgericht bedrijf niet kent.

De gelijkstelling van zeggenschap van de staat met „staatsinmenging van betekenis” in de zin van artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 348/96 zou ertoe leiden dat bedrijven waarin de staat zeggenschap heeft in beginsel worden uitgesloten van de status van marktgericht bedrijf, ongeacht de concrete feitelijke, juridische en economische context waarin zij opereren en meer in het bijzonder ongeacht de vraag of zij voldoende bewijs hebben geleverd om aan te tonen dat de staat zijn rol van normale aandeelhouder in een land met een markteconomie niet te buiten is gegaan, dat de besluiten van het bedrijf zelfstandig werden genomen en los van overwegingen die eigen zijn aan de overheid en dat deze besluiten dus uitsluitend waren ingegeven door zuiver commerciële overwegingen die typisch zijn voor een marktgericht bedrijf. Een dergelijke benadering is onverenigbaar met het bij artikel 2, lid 7, sub b en c, ingestelde systeem.

Hoewel zeggenschap van de staat over een bedrijf dus een gegeven is waarmee eventueel rekening kan worden gehouden, volstaat deze op zich niet als bewijs voor het bestaan van een staatsinmenging van betekenis en kan op basis daarvan dus niet de conclusie worden getrokken dat de bewijzen die zijn verstrekt door de betrokken exporteur, niet relevant zijn voor de toepassing van artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96.

(cf. punten 89-92, 97-101, 106)