ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Is voldaan aan de voorwaarde van artikel 23, lid 1, sub a, van verordening nr. 44/2001 dat het beding tot aanwijzing van het bevoegde gerecht een schriftelijk beding is, wanneer een dergelijk beding is opgenomen in een document (Information memorandum) dat eenzijdig is opgesteld door de emittent van een obligatielening, zodat het aangewezen gerecht ook bevoegd is voor geschillen over de geldigheid van die obligaties waarbij toekomstige kopers betrokken zijn? Zo neen, strookt het met de gewoonten van de internationale handel in de zin van artikel 23, lid 1, sub c, van die verordening, om een dergelijk beding op te nemen in de voorwaarden van een obligatielening die grensoverschrijdend zal worden verhandeld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Sibiu (Roemenië) op 18 juni 2013 — Ilie Nicolae Nicula/Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Sibiu en Administrația Fondului pentru Mediu

(Zaak C-331/13)

2013/C 260/40

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Sibiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ilie Nicolae Nicula

Verwerende partijen: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Sibiu en Administrația Fondului pentru Mediu

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, van de artikelen 17, 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van artikel 110 VWEU alsook het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van non reformatio in peius, beide verankerd in het recht [van de Unie] en in de rechtspraak van het Hof van Justitie (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling als spoedbesluit nr. 9/2013?

(1) Zaken C-381/87, Belgocodex, 10/78, Belbouab.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia (Roemenië) op 7 juni 2013 — Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală/Cătălin Ienciu

(Zaak C-313/13)

(2013/C 226/12)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Alba Iulia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală

Verwerende partij: Cătălin Ienciu

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 73 en 78 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad aldus worden uitgelegd dat de maatstaf van heffing, indien een verkoper ex post wordt gekwalificeerd als btw-plichtige en de tegenprestatie (verkoopprijs) voor de levering van de onroerende zaak door de partijen is overeengekomen zonder dat de btw is genoemd, wordt bepaald:

a) door de tegenprestatie (verkoopprijs) voor de levering van de zaak die door partijen is overeengekomen, verminderd met de btw, of

b) door de tegenprestatie (verkoopprijs) voor de levering van de zaak die door partijen is overeengekomen?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 233/2

Beroep ingesteld op 21 mei 2013 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-277/13)

2013/C 233/02

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Guerra e Andrade en F. W. Bulst, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

De Commissie verzoekt het Hof:

— vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet overeenkomstig artikel 11 van richtlijn 96/67/EG de noodzakelijke maatregelen te nemen voor het organiseren van een selectieprocedure voor dienstverleners waaraan toestemming wordt verleend om op de luchthavens van Lissabon, Porto en Faro diensten in verband met bagageafhandeling, platformafhandeling en vracht- en postafhandeling te verrichten, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 11 van richtlijn 96/67/EG van de Raad van 15 oktober 1996 betreffende de toegang tot de grondafhandelingsmarkt op de luchthavens van de Gemeenschap (1);

— de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Door de grondafhandelingsmarkt te niet hebben opengesteld uit het oogpunt van de selectie van de dienstverleners, is de Portugese Republiek het Europese recht niet nagekomen.

Aangezien een beperking is ingevoerd van het aantal verrichters van grondafhandelingsdiensten die toestemming hebben gekregen om diensten in verband met bagageafhandeling, platformafhandeling en vracht- en postafhandeling te verrichten, moest de Portugese Republiek een selectieprocedure overeenkomstig artikel 11 van richtlijn 96/67/EG organiseren. Bovendien moest deze procedure zo georganiseerd worden dat vooraf overleg met het gebruikerscomité werd gepleegd. Voorts worden de dienstverleners volgens artikel 11, lid 1, sub d, van richtlijn 96/67/EG voor maximaal zeven jaar geselecteerd.

(1) PB L 272, blz. 36.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/7

Beroep ingesteld op 7 juni 2013 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-317/13)

(2013/C 226/13)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: F. Drexler, A. Caiola en M. Pencheva, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit 2013/129/EU van de Raad van 7 maart 2013 betreffende het onderwerpen van 4-methylamfetamine aan controlemaatregelen (1) nietig verklaren;

— de gevolgen van besluit 2013/129/EU van de Raad handhaven totdat het wordt vervangen door een nieuwe, naar behoren vastgestelde handeling;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Vooraf brengt het Parlement in herinnering dat in de preambule van het bestreden besluit worden verwezen naar de volgende rechtsgrondslagen: artikel 8, lid 3, van besluit 2005/387/JBZ van de Raad van 10 mei 2005 inzake de uitwisseling van informatie, de risicobeoordeling en de controle ten aanzien van nieuwe psychoactieve stoffen (2), en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Het Parlement verbindt hieraan de conclusie dat de Raad impliciet refereert aan artikel 34, lid 2, sub c, van het vroegere Verdrag betreffende de Europese Unie.

Ter ondersteuning van zijn beroep tot nietigverklaring voert het Parlement twee middelen aan.

Ten eerste stelt het Parlement dat de Raad zijn besluit heeft gebaseerd op een rechtsgrondslag — artikel 34, lid 2, sub c, EU — die sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon is ingetrokken. Bijgevolg is het bestreden besluit enkel nog gebaseerd op besluit 2005/387/JBZ, dat een afgeleide en dus onrechtmatige rechtsgrondslag is.

Ten tweede is het Parlement, gelet op het voorgaande, van mening dat in de besluitvormingsprocedure wezenlijke vormvoorschriften zijn geschonden. Was artikel 34, lid 2, sub c, EU van toepassing geweest, dan had het Parlement overeenkomstig artikel 39, lid 1, EU vóór vaststelling van het bestreden besluit moeten worden geraadpleegd. Dat is volgens het Parlement echter niet gebeurd. Ervan uitgaande dat de toe te passen bepalingen die van het Verdrag van Lissabon zijn, had het Parlement voorts op grond van artikel 83, lid 1, VWEU bij de wetgevingsprocedure moeten worden betrokken. Aangezien het Parlement noch in het ene noch in het andere geval bij de vaststelling van het bestreden besluit is betrokken, is bij die vaststelling een wezenlijk vormvoorschrift geschonden.

Voor het geval dat het Hof zou beslissen het bestreden besluit nietig te verklaren, stelt het Parlement zich ten slotte op het standpunt dat de gevolgen van dat besluit overeenkomstig artikel 264, tweede alinea, VWEU dienen te worden gehandhaafd, totdat het wordt vervangen door een nieuwe, naar behoren vastgestelde handeling.

(1) PB L 72, blz. 11.

(2) PB L 127, blz. 32.
1.

Is een regeling zoals die waarin is voorzien bij koninklijk besluit 1373/2003 van 7 november 2003 betreffende de tarieven van „procuradores de los tribunales” (procureurs), op grond waarvan voor hun vergoeding een tariefregeling of tabel wordt gehanteerd met minima die slechts met 12 % kunnen worden verhoogd of verlaagd, en waarbij de autoriteiten van de lidstaat, daaronder begrepen rechterlijke instanties, niet daadwerkelijk de mogelijkheid hebben om in geval van uitzonderlijke omstandigheden van de minimumbedragen in de wettelijke tabel af te wijken, verenigbaar met artikel 101 VWEU (voorheen artikel 81 EG juncto artikel 10 [EG]) en artikel 4, lid 3, VEU?
4.

Meer subsidiair: kan het vervullen van de functie van voorzitter van een Italiaanse havenautoriteit door een staatsburger van een andere lidstaat van de Europese Unie, mocht dat niet onder de hierboven genoemde rechtsfiguren vallen, in de zin van artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in algemenere zin worden opgevat als een voorrecht dat deel uitmaakt van het recht van de gemeenschapsburger om „te werken, zich te vestigen of diensten te verrichten in iedere lidstaat”, ook ongeacht de bijzondere „sector”bepalingen in de artikelen 45 en 49 e.v. VWEU, alsook in richtlijn 2006/123/EG betreffende diensten op de interne markt, en is het verbod naar nationaal recht om deze functie te vervullen in strijd met het eveneens algemene verbod van discriminatie op grond van nationaliteit van artikel 21, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 207/3

Beroep ingesteld op 5 april 2013 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-172/13)

2013/C 207/04

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Roels, R. Lyal, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk, door voor de grensoverschrijdende groepsaftrek voorwaarden te stellen waardoor het in de praktijk nagenoeg onmogelijk is deze aftrek te verkrijgen, en door deze aftrek te beperken tot tijdvakken na 1 april 2006, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;

— het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Na het arrest in zaak C-446/03, Marks & Spencer, heeft het Verenigd Koninkrijk zijn wetgeving gewijzigd met betrekking tot de wijze waarop het verlies van een groepsvennootschap overdraagbaar is en in mindering kan worden gebracht door een andere groepsvennootschap teneinde haar belastingschuld te verlagen (regels inzake groepsaftrek). De bepalingen betreffende het verlies van niet-ingezeten vennootschappen zijn thans vervat in Part 5 van de Corporation Tax Act 2010.

Overeenkomstig de thans geldende wetgeving van het Verenigd Koninkrijk kan een groepsvennootschap slechts een belastingkrediet voor het verlies van een niet-ingezeten groepsvennootschap verkrijgen wanneer laatstbedoelde vennootschap in haar lidstaat van vestiging geen mogelijkheid tot verliesaftrek heeft. Voor een mogelijke groepsaftrek in de toekomst is het op basis van de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk nagenoeg onmogelijk aan te tonen dat aan deze voorwaarde is voldaan, aangezien die mogelijkheid moet worden bepaald „onmiddellijk na het einde” van het belastingjaar waarin het verlies is geleden. Praktisch gezien is het onmogelijk aan deze voorwaarde te voldoen. Bijgevolg is op basis van de wetgeving elke aftrek van het verlies van een niet-ingezeten dochteronderneming uitgesloten, hetgeen in strijd is met het beginsel van de vrijheid van vestiging, zoals uitgelegd in het arrest Marks & Spencer, reeds aangehaald.

Daarenboven gelden de nieuwe regels inzake de groepsaftrek van buitenlandse verliezen enkel wanneer het verlies na 1 april 2006 is geleden, zijnde de datum van inwerkingtreding van deze regels. Deze beperking in de tijd (waardoor aftrek van vóór die datum geleden verlies wettelijk uitgesloten is) is in strijd met de vrijheid van vestiging.
—

vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door bepalingen van de Nederlandse wetgeving te handhaven die in strijd zijn met artikel 1, lid 2, onder a) en b), artikel 15 en artikel 28, lid 2, van richtlijn 2006/54/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
3.

Mocht ook onder de hiervoor genoemde voorwaarden het tijdstip van de inschrijvingsaanvraag doorslaggevend zijn: Moet het merk reeds dan nietig worden verklaard, wanneer niet duidelijk is en niet meer opgehelderd kan worden of het merk op het tijdstip van de inschrijvingsaanvraag als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt onderscheidend vermogen heeft verkregen? Of is voor nietigverklaring vereist dat degene die om nietigverklaring verzoekt, aantoont dat het merk op het tijdstip van de inschrijvingsaanvraag geen onderscheidend vermogen heeft verkregen als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt?
4.

a) Kan het in artikel 11, lid 2, van richtlijn 2006/126/EG vervatte voorbehoud van de naleving van het territorialiteitsbeginsel van de strafrechtelijke en politiële bepalingen rechtvaardigen dat een lidstaat krachtens zijn rijbewijswetgeving in plaats van de staat van afgifte optreedt? Staat het voorbehoud bijvoorbeeld de ontzegging achteraf toe van het recht om in Duitsland gebruik te maken van het buitenlandse rijbewijs door middel van een strafrechtelijke veiligheidsmaatregel? b) Indien het antwoord op vraag 4a bevestigend luidt, is dan, gelet op de verplichting tot erkenning, de lidstaat die de veiligheidsmaatregel heeft opgelegd dan wel de staat van afgifte, bevoegd om opnieuw het recht te verlenen om in Duitsland gebruik te maken van het buitenlandse rijbewijs?
a)

dat vanaf 1 januari 2002 de overeenkomst, en in het bijzonder het niet-concurrentiebeding, niet onder de vrijstellingen van deze verordeningen (nr. 1984/1983 en nr. 2790/1999) valt en er per geval moet worden nagegaan of de overeenkomst en het niet-concurrentiebeding in overeenstemming zijn met artikel 81, lid 1, EG, dan wel
—

Zweden veroordelen om aan de Commissie op dezelfde rekening een vast bedrag van 4 893 EUR per dag te betalen voor elke dag dat de nodige maatregelen om gevolg te geven aan het arrest van het Hof in zaak C-607/10 uitblijven, vanaf de dag waarop het arrest in zaak C-607/10 werd gewezen tot de dag waarop het arrest in de onderhavige zaak wordt gewezen of tot de dag waarop de nodige maatregelen worden genomen om gevolg te geven aan het arrest in zaak C-607/10, indien zij eerder worden genomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 25 maart 2013 — C, andere partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

(Zaak C-150/13)

2013/C 171/34

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: C

Andere partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

Prejudiciële vraag

Welke grenzen stellen artikel 4 van de richtlijn 2004/83/EG (1) van de Raad van de Europese Unie van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in het bijzonder de artikelen 3 en 7 daarvan, aan de wijze van beoordelen van de geloofwaardigheid van een gestelde seksuele gerichtheid en verschillen die grenzen van de grenzen die gelden voor de beoordeling van de geloofwaardigheid van de andere gronden van vervolging en, zo ja, in welk opzicht?

(1) PB L 304, blz. 12.
4)

Indien vraag 2 of vraag 3 bevestigend wordt beantwoord, is een lidstaat volgens wiens naamrecht de naam van een persoon uit zijn voor- en familienaam bestaat, op grond van de bescherming van de naam van een persoon overeenkomstig artikel 7 van het Handvest (3) en artikel 8 van het EVRM (4) verplicht om in de aanduiding van het vak voor gegevens van de machineleesbare pagina met persoonsgegevens van het paspoort waarin de geboortenaam wordt ingeschreven, te vermelden dat in dat vak ook de geboortenaam wordt ingeschreven?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 114/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Törvényszék (Hongarije) op 3 januari 2013 — Ferenc Tibor Kovács/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

(Zaak C-5/13)

2013/C 114/35

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Szombathelyi Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ferenc Tibor Kovács

Verwerende partij: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

Prejudiciële vraag

Moeten het verbod van discriminatie, het beginsel van vrij verkeer van personen en het recht op een eerlijk proces aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale bepaling zoals artikel 25/B van wet nr. I van 1988, waarin is bepaald dat in Hongarije aan het wegverkeer mogen deelnemen voertuigen waarvoor de Hongaarse autoriteiten een administratieve vergunning en een kentekenplaat hebben afgegeven en dat enkel bij een controle kan worden vastgesteld of is voldaan aan de voorwaarden om van dat voorschrift af te wijken?
1)

Is sprake van een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 43 EG juncto artikel 48 EG, doordat aan belanghebbende de toepassing van de Nederlandse regeling van de fiscale eenheid op de werkzaamheden en het vermogen van de in Nederland gevestigde (achter)kleindochtervennootschappen Alphabet Holding, HP Holding en Alpha Holding wordt onthouden? Is, in dat kader, in het licht van de met de Nederlandse regeling van de fiscale eenheid nagestreefde doelstellingen (…), de situatie van de (achter)kleindochtervennootschappen Alphabet Holding, HP Holding en Alpha Holding objectief vergelijkbaar (…) met (i) de situatie van in Nederland gevestigde vennootschappen die (klein)dochter zijn van een in Nederland gevestigde tussenhoudstervennootschap welke niet ervoor heeft gekozen dat zij met haar in Nederland gevestigde moedervennootschap in een fiscale eenheid is gevoegd en die derhalve als kleindochtervennootschappen evenmin als Alphabet Holding, HP Holding en Alpha Holding toegang tot de regeling van de fiscale eenheid met — uitsluitend — haar grootmoedervennootschap hebben, dan wel met (ii) de situatie van in Nederland gevestigde kleindochtervennootschappen die er tezamen met haar in Nederland gevestigde moeder/tussenhoudstervennootschap voor hebben gekozen een fiscale eenheid met hun in Nederland gevestigde (groot)moedervennootschap te vormen en wier werkzaamheden en vermogen derhalve, anders dan die van Alphabet Holding, HP Holding en Alpha Holding, fiscaal worden geconsolideerd?
1)

Moet verordening (EG) nr. 1896/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure (1), aldus worden uitgelegd dat de verweerder ook kan verzoeken om rechterlijke heroverweging van het Europees betalingsbevel wanneer dit bevel niet of niet rechtsgeldig aan hem is betekend? Kan daarbij met name artikel 20, lid 1, of artikel 20, lid 2, van die verordening in aanmerking worden genomen?
1)

Is het in de omstandigheden van dit geding, waar een evidente schending van het Unierecht lijkt te bestaan die voor de toekomst gevolgen zal blijven hebben en waar partijen over de toepasselijkheid van artikel 14 van verordening (EG) nr. 343/2003 (1) in de bestuurlijke fase standpunten hebben uitgewisseld waarop zij in rechte niet zijn teruggekomen maar waarop eiser in rechte ook geen uitdrukkelijk beroep meer heeft gedaan, in strijd met het Unierecht als de rechter vanwege het nationaalrechtelijke verbod op ambtshalve toetsing aan dat punt voorbijgaat?
Moet artikel 12, lid 2, van verordening nr. 1408/71 aldus worden uitgelegd dat dit toestaat dat een lidstaat de betalingen beëindigt en de terugbetaling vordert van alle betalingen uit hoofde van een aan een onderdaan van deze lidstaat krachtens nationaal recht toegekend ouderdomspensioen, wanneer aan de voorwaarden van verordening nr. 1408/71 slechts was voldaan op het moment van toekenning van het ouderdomspensioen en er op grond van enkel op het nationale recht berustende overwegingen, volgens welke op het tijdstip van de toekenning van het pensioen de verzekering van de betrokkene in een andere lidstaat niet was beëindigd, krachtens het nationale recht een tijdvak van verzekering op grond van betalingen was erkend zonder inaanmerkingneming van de verzekeringstijdvakken die op het tijdstip van toekenning van het pensioen in een andere lidstaat waren vervuld en zonder dat redenen waren aangevoerd op grond waarvan het pensioen op een ander bedrag had moeten worden vastgesteld?

Indien de terugbetaling van pensioenbetalingen is toegestaan, volgt dan uit de Unierechtelijke beginselen van evenredigheid en doeltreffendheid dat ook rente is verschuldigd wanneer het nationale recht van de lidstaat in het geval van terugbetaling van een overeenkomstig een volkenrechtelijk verdrag toegekend pensioen niet voorziet in rentebetalingen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 108/17

Beroep ingesteld op 7 februari 2013 — Europees Parlement/Europese Commissie

(Zaak C-65/13)

2013/C 108/36

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: A. Tamás en J. Rodrigues, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietig verklaren het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 26 november 2012 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad voor wat betreft de compensatie van aanbiedingen van en aanvragen om werk, en een nieuwe opzet van Eures;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van zijn beroep tot nietigverklaring voert het Europees Parlement één middel aan, betreffende schending van artikel 38 van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad. (1) Met het bestreden besluit heeft de Commissie de haar door de wetgever van de Unie verleende bevoegdheden onjuist aangewend.

Artikel 38 van voormelde verordening verleent de Commissie slechts uitvoerende bevoegdheden, waarvan de grenzen zijn vastgelegd in artikel 291 VWEU. Volgens het Parlement moet dit laatste artikel aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan geen handelingen van algemene strekking ter aanvulling van bepaalde niet-essentiële onderdelen van de wetgevingshandeling mogen worden vastgesteld. Alleen wetgevingshandelingen of gedelegeerde handelingen in de zin van artikel 290 VWEU mogen niet-essentiële onderdelen van een basishandeling aanvullen.

De handeling van de Commissie, een uitvoeringshandeling in de zin van artikel 291 VWEU, vult tevens enkele niet-essentiële onderdelen van verordening nr. 492/2011 aan. Het Parlement is dus van oordeel dat, zo niet-essentiële onderdelen van verordening nr. 492/2011 moeten worden aangevuld, de Commissie een wetgevingsvoorstel tot aanvulling of wijziging van de basishandeling aan de wetgever had moeten voorleggen, nu zij niet bevoegd is gedelegeerde handelingen in de zin van artikel 290 VWEU vast te stellen.

(1) Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB L 141, blz. 1).
2)

Zo ja, is in dat geval de persoon die als toegelaten afzender de goederen onder de regeling douanevervoer heeft geplaatst, schuldenaar op grond van artikel 203, lid 3, eerste streepje, van deze verordening of op grond van artikel 203, lid 3, vierde streepje, ervan?