1.

Andermaal wordt het Hof gevraagd om uitlegging van verordening nr. 1798/75 van de Raad van 10 juli 1975 betreffende de invoer met vrijstelling van de rechten van het gemeenschappelijk douanetarief voor voorwerpen van opvoedkundige, wetenschappelijke of culturele aard (PB 1975, L 184, biz. 1). In 1979 voerde de deelstaat Niedersachsen uit de Verenigde Staten van Amerika in de Bondsrepubliek Duitsland een apparaat voor automatische bemonstering in, genaamd „AS-50” en vervaardigd door Perkin-Elmer Corporation, dat bestemd was om in het Institut für tropischen und subtropischen Pflanzenbau te worden gebruikt bij metingen met een atoomabsorptie-spectrofotometer. Laatstgenoemd apparaat, „AAS M 432” genaamd, was vervaardigd door Bodenseewerk Perkin-Elmer & Co. GmbH te Überlingen, een Duitse dochteronderneming van het Amerikaanse bedrijf. Na onderzoek door de Zolltechnische Prü-fungs- und Lehranstalt te Berlijn weigerde het Hauptzollamt Friedrichshafen vrijstelling van invoerrechten voor het ingevoerde apparaat te verlenen. Het motiveerde zijn besluit met de overweging, dat de spectrofotometer in de Gemeenschap was vervaardigd en het bemonsteringsapparaat niet kon worden aangemerkt als een zelfstandig wetenschappelijk apparaat. Van dit besluit kwam de importeur in beroep bij het Finanzgericht Baden-Württemberg, stellende dat het bemonsteringsapparaat een toebehoren van de spectrofotometer was; het Hauptzollamt bracht hiertegen in, dat enkel produkten die speciaal zijn ontworpen voor het hoofdapparaat, als toebehoren kunnen worden aangemerkt en als zodanig niet als zelfstandige wetenschappelijke apparaten kunnen worden beschouwd. Daarop vroeg het Finanzgericht ter verduidelijking van het karakter van het bemonsteringsapparaat een deskundigenadvies aan prof. H. Sternbach van het Max-Planck-In-stitut für experimentelle Medizin. Deze deskundige was van oordeel, dat het apparaat in mechanisch-technische zin een toebehoren is van de spectrofotometer, waarvan het wetenschappelijke karakter buiten kijf staat. Bij het grote aantal metingen dat met laatstgenoemd apparaat wordt verricht, zorgt het bemonsteringsapparaat voor een regelmatige input van te meten oplossingen; het dient dus voor een verrichting die, zo zij manueel werd uitgevoerd, niet de vereiste precisie van de metingen zou garanderen. Met andere woorden, de spectrofotometer kan ook zonder bemonsteringsapparaat functioneren, maar voor de specifieke functie die de fabrikant eraan heeft toegedacht, is het bemonsteringsapparaat daarbij noodzakelijk. Bij beschikking van 7 februari 1984 heeft de aangezochte rechter de behandeling van de zaak geschorst en het Hof krachtens artikel 177 EEG-Verdrag de volgende prejudiciële vragen gesteld: 1) Wat is „toebehoren” in de zin van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1798/75: a) Moeten produkten die vóór 1 januari 1980 zijn ingevoerd, om als toebehoren in de zin van artikel 3, lid 2, van voornoemde verordening te kunnen worden aangemerkt, speciaal zijn ontworpen voor het hoofdapparaat (vgl. de begripsbepaling in het eerst op 1 januari 1980 in werking getreden artikel 12 van verordening nr. 2784/79 van de Commissie van 12 december 1979 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1798/75, PB 1979, L 318, biz. 32) en zo ja, volgens welke criteria moet dan worden bepaald of een toebehoren „speciaal is ontworpen” voor het hoofdapparaat (volgens objectieftechnische criteria, of volgens de functie die de fabrikant van het toebehoren eraan heeft toegedacht dan wel volgens het concrete gebruik ervan door de gebruiker) ? b) Impliceert het begrip „toebehoren” in verhouding tot het „hoofdapparaat” bovendien, dat het toebehoren onzelfstandig is en, zo ja, hoe moet de onzelfstandigheid dan worden bepaald (mechanisch-technisch of volgens de functie die de fabrikant van het toebehoren eraan heeft toegedacht dan wel volgens het concrete gebruik van het toebehoren door de gebruiker) ? 2) Wat betekent „noodzakelijk zijn voor de werking” in de zin van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1798/75: is daartoe vereist dat het hoofdapparaat zonder het toebehoren in mechanisch-technische zin niet „gaat” of de door de fabrikant eraan toegedachte functie niet kan vervullen of niet geschikt is voor het concrete gebruik dat de gebruiker ervan wil maken ? 3) Wat is te verstaan onder „apparaten die zelf met vrijstelling van rechten kunnen worden ingevoerd” in de zin van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1798/75: valt daaronder een hoofdapparaat dat in het douanegebied is vervaardigd en dus niet is ingevoerd, doch dat in geval van invoer als wetenschappelijk apparaat in de zin van artikel 3 van de verordening vrij van rechten zou zijn, of is voor de vrijstelling vereist dat het hoofdapparaat daadwerkelijk krachtens artikel 3, lid 1, van de verordening vrij van rechten is ingevoerd ? 4) Wat zijn „instrumenten en apparaten” in de zin van artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1798/75: veronderstellen deze begrippen de zelfstandigheid van het apparaat en, zo ja, hoe moet die zelfstandigheid dan worden bepaald (mechanisch-technisch of volgens de door de fabrikant aan het apparaat toegedachte functie dan wel volgens het concrete gebruik ervan door de gebruiker) ?