Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Cultuur - Communautaire programma's - MEDIA-programma - Aanvragen tot financiering van distributie van films - Voorwaarden om voor financiering in aanmerking te komen - Beoordelingsvrijheid van Commissie - Vereiste van overeenkomst tussen drie verschillende distributeurs om film in bioscoop uit te brengen - Begrip "verschillende distributeurs" - Uitlegging - Inaanmerkingneming van context en gebruikelijke betekenis van termen - Distributeurs die voordien niet nauw en permanent samenwerkten

(Besluit 90/685 van de Raad)

2 Cultuur - Communautaire programma's - MEDIA-programma - Toekenning van steun - Voorwaarde - Verenigbaarheid van steun met artikel 85 van Verdrag (thans artikel 81 EG)

[EG-Verdrag, art. 85, 86 en 93 (thans art. 81 EG, 82 EG en 88 EG)]

3 Beroep tot nietigverklaring - Bevoegdheid van gemeenschapsrechter - Uitlegging van motivering van administratieve handeling - Grenzen

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG) en 174 (thans art. 231 EG)]

Samenvatting

1 In het kader van de tenuitvoerlegging van het door besluit 90/685 van de Raad geregelde actieprogramma ter bevordering van de ontwikkeling van de audiovisuele industrie in Europa (MEDIA) bepalen de richtsnoeren van het orgaan dat de Commissie bijstaat bij de financiële tenuitvoerlegging van dit programma - het European Film Distribution Office (EFDO) - de voorwaarden om in aanmerking te komen voor financiële bijstand van de Gemeenschap.

De omstandigheid dat die door het EFDO opgestelde voorwaarden om voor bijstand in aanmerking te komen bestaan en door de Commissie zijn goedgekeurd, sluit nog niet uit dat de Commissie enige vrijheid heeft bij het beoordelen of de financieringsaanvragen in aanmerking komen.

Met betrekking tot aanvragen voor financiering van de distributie van films eist punt III.1, sub a, van de richtsnoeren dat ten minste drie verschillende distributeurs uit ten minste drie verschillende landen van de Europese Unie of uit landen waarmee een samenwerkingsovereenkomst is gesloten, ermee instemmen een film in de bioscoop uit te brengen, en hun aanvraag vóór dezelfde einddatum indienen.

Bij gebreke van enige definitie van het begrip "verschillende distributeurs" in de richtsnoeren moet de betekenis en de draagwijdte van die termen worden bepaald met inachtneming van de algemene context waarin zij worden gebruikt en in overeenstemming met hun in de omgangstaal gebruikelijke betekenis.

Het Gerecht heeft derhalve terecht geoordeeld dat de Commissie de voorwaarde inzake de drie verschillende distributeurs kon uitleggen en toepassen onder verwijzing naar de doelstellingen van het MEDIA-programma zoals deze blijken uit de mededeling van de Commissie over het audiovisuele beleid en uit besluit 90/685 en dus mocht eisen dat aanvragen voor financiering van de distributie van films, om voor bijstand in aanmerking te komen, worden ingediend door ten minste drie distributeurs die voordien niet nauw en permanent samenwerkten.

(cf. punten 22-27)

2 De coherentieregels die eisen dat de Commissie aan het einde van de procedure van artikel 93 van het Verdrag (thans artikel 88 EG) een steunmaatregel van een staat niet goedkeurt zonder na te gaan of de begunstigde van de steun niet in strijd met de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (thans artikelen 81 EG en 82 EG) handelt, eisen in het kader van de tenuitvoerlegging van het door besluit 90/685 van de Raad geregelde MEDIA-programma dat geen gemeenschapssteun wordt verleend aan een gezamenlijke onderneming zolang niet is onderzocht of die steun verenigbaar is met artikel 85 van het Verdrag.

(cf. punten 29, 30)

3 In het kader van de wettigheidstoetsing krachtens artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) zijn het Hof en het Gerecht bevoegd te beslissen op beroepen wegens onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van het Verdrag of van enige uitvoeringsregeling daarvan, dan wel wegens misbruik van bevoegdheid. Artikel 174 van het Verdrag (thans artikel 231 EG) bepaalt dat indien het beroep gegrond is, de betwiste handeling nietig wordt verklaard. Het Hof en het Gerecht kunnen dus in geen geval hun eigen motivering in de plaats stellen van die van de instelling die de bestreden handeling heeft verricht.

In het kader van een beroep tot nietigverklaring kan het Gerecht de motivering van de bestreden handeling weliswaar anders uitleggen dan de betrokken instelling, en in bepaalde omstandigheden de formele motivering van die instelling zelfs verwerpen, doch niet wanneer de materiële elementen zulks niet rechtvaardigen.

Moet derhalve worden vernietigd het arrest waarin het Gerecht wegens een verkeerde opvatting van de inhoud van het bestreden besluit zijn eigen motivering in de plaats heeft gesteld van die van de instelling die de handeling heeft verricht.

(cf. punten 38, 42, 48-49)