ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Uit de wijze waarop deze bepaling is geformuleerd, vloeit immers als zodanig voort dat de te betalen definitieve prijs „steeds” moet worden vermeld, zonder dat een onderscheid wordt gemaakt tussen het tijdstip waarop die prijs voor het eerst wordt weergegeven, het tijdstip waarop de klant een bepaalde vlucht kiest of het tijdstip waarop de overeenkomst definitief wordt gesloten. Bovendien blijkt uit overweging 16 van verordening nr. 1008/2008 dat de aan een luchtvaartmaatschappij opgelegde verplichting om „steeds” de definitieve prijs te vermelden, noodzakelijk is om de klanten in staat te stellen, de tarieven voor luchtdiensten van verschillende luchtvaartmaatschappijen daadwerkelijk te vergelijken, overeenkomstig de door artikel 23, lid 1, van deze verordening nagestreefde doelstelling dat tarieven voor luchtdiensten daadwerkelijk vergelijkbaar zijn.

Artikel 23, lid 1, tweede volzin, van verordening nr. 1008/2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap dient aldus te worden uitgelegd dat bij een elektronisch boekingssysteem de te betalen definitieve prijs niet alleen voor de door de klant gekozen luchtdienst moet worden vermeld, maar ook voor elke luchtdienst waarvan het tarief wordt weergegeven.

De verplichting om de te betalen definitieve prijs te vermelden voor elke vlucht waarvan het tarief wordt getoond, en niet alleen voor de gekozen vlucht, stelt de klanten immers in staat om de tarieven voor luchtdiensten van verschillende luchtvaartmaatschappijen daadwerkelijk te vergelijken, conform de door artikel 23, lid 1, van verordening nr. 1008/2008 nagestreefde algemene doelstelling van transparantie van de prijzen van de luchtdiensten. Bovendien leidt deze verplichting geenszins tot een verbod om het passagiers- of het luchttarief voor alle vluchten volgens de in de derde volzin van deze bepaling gestelde voorwaarden aan te geven, aangezien de verplichting om minstens dit tarief, alsook de belastingen, de luchthavengelden en de andere heffingen, toeslagen of vergoedingen te vermelden wanneer deze aan het passagierstarief of het luchttarief worden toegevoegd, geldt bovenop de uit de tweede volzin van dit lid 1 voortvloeiende verplichting tot vermelding van de definitieve prijs.

(cf. punten 41, 43‑45, dictum 2)
Inzake restituties bij uitvoer is de voorwaarde inzake de gezonde handelskwaliteit van het uitgevoerde product, die is gesteld in artikel 13 van verordening nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1829/94, een materiële voorwaarde voor de toekenning van restituties. Dienaangaande volgt uit dat artikel 13 dat de lidstaten moeten nagaan of de naar derde landen uitgevoerde producten van gezonde handelskwaliteit zijn.

Indien de exporteur echter niet heeft voldaan aan de verplichting om registers bij te houden overeenkomstig verordening nr. 822/87 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt en verordening nr. 2238/93 betreffende de begeleidende documenten voor het vervoer van wijnbouwproducten en de in de wijnsector bij te houden registers, hetgeen de nationale rechter moet nagaan, hebben de lidstaten niet de mogelijkheid om te controleren of de naar de derde landen uitgevoerde producten van gezonde handelskwaliteit zijn in de zin van artikel 13 van verordening nr. 3665/87 en dus om zich ervan te vergewissen of is voldaan aan de voorwaarden met betrekking tot het stelsel van vooruitbetaling van uitvoerrestituties.

(cf. punten 35, 36, 40)
Zaak C‑4/13

Agentur für Arbeit Krefeld – Familienkasse

tegen

Susanne Fassbender-Firman

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Sociale zekerheid — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Gezinsbijslagen — Regels bij cumulatie van rechten op gezinsbijslagen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 november 2014

Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Gezinsbijslagen — Anticumulatieregels van de Unie — Schorsing van het recht op uitkering in de staat van tewerkstelling — Uitkeringen verschuldigd krachtens de wettelijke regeling van de woonstaat van de gezinsleden — Mogelijkheid voor de lidstaat van tewerkstelling om te voorzien in een schorsing van het recht op gezinsbijslagen wanneer in de woonlidstaat geen aanvraag voor gezinsbijslagen wordt ingediend — Toelaatbaarheid — Beoordelingsbevoegdheid van de bevoegde instelling van de lidstaat van tewerkstelling om die schorsing toe te passen — Geen

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 76, leden 1 en 2)

Artikel 76, lid 2, van verordening nr. 1408/71 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaat van tewerkstelling machtigt om in zijn wetgeving te voorzien in schorsing van het recht op gezinsbijslagen door de bevoegde instelling wanneer in de woonlidstaat geen aanvraag voor gezinsbijslagen wordt ingediend. In dergelijke omstandigheden moet de bevoegde instelling, indien de lidstaat van tewerkstelling in zijn nationale wetgeving in een dergelijke schorsing van het recht op gezinsbijslagen voorziet, die schorsing op grond van artikel 76, lid 2, van verordening nr. 1408/71 toepassen voor zover is voldaan aan de in die wetgeving vastgestelde voorwaarden voor de toepassing van die schorsing, zonder dat zij dienaangaande over beoordelingsbevoegdheid beschikt.

De vereisten van rechtszekerheid en transparantie schrijven immers voor dat de rechtspositie van de migrerende werknemer en zijn gezinsleden duidelijk en nauwkeurig moet zijn afgebakend, zodat zij niet alleen kennis kunnen nemen van de volheid van hun rechten, maar zo nodig ook van de grenzen daarvan.

(cf. punten 44, 49 en dictum)
Artikel 22, lid 1, van richtlijn 2008/50 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa moet in die zin worden uitgelegd dat het een lidstaat, teneinde het in deze richtlijn vastgestelde uiterste tijdstip voor naleving van de in bijlage XI vermelde grenswaarden voor stikstofdioxide met ten hoogste vijf jaar te kunnen uitstellen, verplicht daarom te verzoeken en een luchtkwaliteitsplan op te stellen, wanneer objectief blijkt dat, rekening gehouden met de bestaande gegevens en ondanks het feit dat deze lidstaat adequate maatregelen ter bestrijding van verontreiniging toepast, overeenstemming met deze grenswaarden in een gegeven zone of agglomeratie niet vanaf het genoemde uiterste tijdstip kan worden bereikt. Richtlijn 2008/50 bevat geen enkele uitzondering op de uit artikel 22, lid 1, voortvloeiende verplichting.

In het geval waarin blijkt dat de in bijlage XI bij richtlijn 2008/50 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa vastgestelde grenswaarden voor stikstofdioxide in een bepaalde zone of agglomeratie van een lidstaat niet vanaf het in die bijlage genoemde uiterste tijdstip van 1 januari 2010 kunnen worden nageleefd, maar die lidstaat niet overeenkomstig artikel 22, lid 1, van richtlijn 2008/50 om uitstel van dit uiterste tijdstip heeft verzocht, kan niet zonder meer op grond van het feit dat een luchtkwaliteitsplan als bedoeld in artikel 23, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/50 is opgesteld, worden aangenomen dat deze lidstaat niettemin heeft voldaan aan de uit hoofde van artikel 13 van die richtlijn op hem rustende verplichtingen.

Een andere uitlegging zou afbreuk doen aan de nuttige werking van de artikelen 13 en 22 van richtlijn 2008/50 omdat een lidstaat daarmee onder minder strikte voorwaarden dan die van dat artikel 22 zou mogen verzuimen het in artikel 13 vastgestelde uiterste tijdstip na te leven.

Bovendien is voor deze uitlegging ook steun te vinden in het feit dat de artikelen 22 en 23 van richtlijn 2008/50 in beginsel toepassing vinden in verschillende situaties en een verschillende reikwijdte hebben.

(cf. punten 44, 46, 49, dictum 2)
1)

De Italiaanse Republiek is, — door niet alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn ter voorkoming dat een deel van het naar de stortplaatsen van het SubATO [sub-ambito territoriale ottimale, optimaal territoriaal deelgebied] van Rome, met uitzondering van die van Cecchina, en van het SubATO van Latina afgevoerde gemeentelijk afval geen behandeling ondergaat waarbij de verschillende soorten afval naar behoren worden geselecteerd en het organische deel ervan wordt behouden, de verplichtingen verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 1, lid 1, en 6, sub a, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, en de artikelen 4 en 13 van richtlijn 2008/98/EG van de Raad en het Europees Parlement van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, en — door in de regio Latium geen adequaat geïntegreerd netwerk van afvalbeheersinstallaties tot stand te hebben gebracht, rekening houdende met de best beschikbare technieken, de verplichtingen niet nagekomen op haar rusten uit hoofde van artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/98.
1)

Door wettelijke bepalingen vast te stellen en te handhaven op grond waarvan bij heffing van de erf‑ en schenkbelasting over een in Duitsland gelegen onroerend goed slechts een lagere belastingvermindering wordt toegekend wanneer de erflater, op de datum van zijn overlijden, of de schenker, op de datum van de schenking, en de verkrijger, op datum van het belastbare feit, in een andere lidstaat woonden, terwijl een aanzienlijk hogere belastingvermindering wordt toegekend wanneer ten minste één van beide betrokkenen op die data in Duitsland woonde, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens artikel 63 VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke een schuldvordering die is gebaseerd op mogelijkerwijs oneerlijke contractuele bedingen kan worden geïnd door middel van buitengerechtelijke executie van een zekerheidsrecht op het onroerend goed van de consument, voor zover die regeling de bescherming van de door die richtlijn aan de consument verleende rechten niet in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk maakt. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om dit na te gaan.

Artikel 1, lid 2, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat een beding in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument slechts buiten de werkingssfeer van die richtlijn valt wanneer in dat contractueel beding een dwingende wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling inhoudelijk is overgenomen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie na te gaan of dat het geval is.

(cf. punt 80, dictum 2)
Artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke het verschil in levensverwachting tussen mannen en vrouwen als actuariële factor voor de berekening van een wettelijke sociale prestatie ter zake van een arbeidsongeval wordt toegepast, wanneer de toepassing van deze factor ertoe leidt dat de vergoeding in de vorm van een in een keer betaalde prestatie die aan een man wordt betaald, lager uitvalt dan die welke een vrouw van dezelfde leeftijd die zich in een vergelijkbare situatie bevindt, zou ontvangen.

Een dergelijke regeling vormt immers een ongelijke behandeling die noch door de in de artikel 7, lid 1, van richtlijn 79/7 genoemde gronden voor afwijking van het beginsel van gelijke behandeling, noch door de in artikel 4, lid 2, neergelegde bepalingen betreffende de bescherming van de vrouw wegens moederschap, noch door een objectief verschil in gemiddelde levensverwachting tussen mannen en vrouwen kan worden gerechtvaardigd. In dit verband mag voor de berekening van die vergoeding niet worden uitgegaan van een veralgemening betreffende de gemiddelde levensverwachting van mannen en vrouwen, want een dergelijke veralgemening kan leiden tot discriminatie van mannelijke verzekerden ten opzichte van vrouwelijke verzekerden. Bovendien stuit de inaanmerkingneming van aan het geslacht gerelateerde algemene statistische gegevens op het feit dat het niet zeker is of een vrouwelijke verzekerde steeds een hogere levensverwachting heeft dan een mannelijke verzekerde van dezelfde leeftijd die zich in een vergelijkbare situatie bevindt.

(cf. punten 34, 37, 38, 40, dictum 1)
Wat het bedrag en de vorm van de aan een lidstaat opgelegde dwangsom betreft, staat het aan het Hof in de uitoefening van zijn beoordelingsbevoegdheid om de dwangsom aldus vast te stellen dat zij enerzijds in overeenstemming is met de omstandigheden en anderzijds evenredig is aan de vastgestelde inbreuk en aan de financiële draagkracht van de betrokken lidstaat.

De voorstellen van de Commissie in verband met de dwangsom binden het Hof niet en vormen louter een nuttige referentiebasis. Evenzo zijn richtsnoeren als die in de mededelingen van de Commissie niet bindend voor het Hof, maar dragen zij ertoe bij dat de transparantie, de voorspelbaarheid en de rechtszekerheid van het optreden van de Commissie zelf worden gewaarborgd wanneer die instelling voorstellen doet aan het Hof. In een procedure krachtens artikel 260, lid 2, VWEU over een niet-nakoming door een lidstaat die voortduurt, ook al zij reeds vastgesteld in een eerste krachtens artikel 226 EG of artikel 258 VWEU gewezen arrest, moet het Hof immers vrij blijven om het bedrag en de vorm van de opgelegde dwangsom te kiezen die het geschikt acht om die lidstaat aan te sporen een einde te maken aan de niet-nakoming van de uit dat eerste arrest van het Hof voortvloeiende verplichtingen. Een dergelijke sanctie moet worden vastgesteld naargelang van de mate van druk die nodig is om de in gebreke blijvende lidstaat te overreden om een niet-nakomingsarrest uit te voeren en tot ander gedrag te komen teneinde de verweten inbreuk te doen beëindigen.

Bij de beoordeling door het Hof zijn de criteria die moeten worden gehanteerd om te verzekeren dat de dwangsom een dwingend karakter heeft met het oog op de uniforme en effectieve toepassing van het Unierecht, derhalve in beginsel de duur van de inbreuk, beoordeeld rekening houdend met het tijdstip waarop het Hof de feiten beoordeelt, en niet met het tijdstip waarop de Commissie de zaak bij het Hof aanhangig maakt, de ernst ervan en de financiële draagkracht van de betrokken lidstaat, rekening houdend met de recente ontwikkeling van zijn bruto binnenlands product ten tijde van het onderzoek van de feiten door het Hof. Bij de toepassing van deze criteria moet het Hof in het bijzonder rekening houden met de gevolgen van de niet-uitvoering van het arrest voor de publieke en particuliere belangen en met de urgentie waarmee de betrokken lidstaat moet worden aangemoedigd zijn verplichtingen na te komen.

(cf. punten 95‑97, 102, 104)
Het begrip zee als bedoeld in verordening nr. 3577/92 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) is niet beperkt tot de territoriale zee in de zin van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 (verdrag van Montego Bay), maar omvat tevens de maritieme binnenwateren aan de landzijde van de basislijn van de territoriale zee.

Een zeevervoerdienst in de vorm van een cruise die begint en eindigt met dezelfde passagiers in dezelfde haven van de lidstaat waarin zij plaatsvindt, valt onder het begrip cabotage in het zeevervoer in de zin van verordening nr. 3577/92 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer).

Aangezien verordening nr. 3577/92 slechts cabotage in het zeevervoer regelt, vallen uitsluitend cruises die onder dat begrip kunnen worden gebracht, binnen de werkingssfeer van die verordening.

Daar dat begrip in de artikelen 1, lid 1, en 2, punt 1, van die verordening wordt omschreven als „zeevervoerdiensten binnen een lidstaat”, vallen alle cruisediensten die gewoonlijk tegen vergoeding worden verricht in maritieme wateren van een lidstaat, onder deze verordening. Wanneer een dergelijke cruise begint en eindigt met dezelfde passagiers in dezelfde haven, kan het feit dat de vertrekhaven en de aankomsthaven niet van elkaar verschillen en dat de passagiers gedurende de hele reis dezelfde blijven, niet ertoe leiden dat verordening nr. 3577/92 geen toepassing vindt. De in artikel 2, punt 1, sub a tot en met c, van verordening nr. 3577/92 genoemde vervoerdiensten zijn weliswaar aldus beschreven dat zij onderscheiden havens van vertrek en aankomst hebben, maar die opsomming, die wordt ingeleid met het woord „met name”, is niet uitputtend en kan niet tot gevolg hebben dat vervoerdiensten die alle wezenlijke kenmerken van cabotage in het zeevervoer vertonen die in bovengenoemde uitdrukking „zeevervoerdiensten binnen een lidstaat” zijn vervat, van de werkingssfeer van deze verordening worden uitgesloten.

(cf. punten 25‑29 en dictum)
69

Nadat de Bolivariaanse Republiek Venezuela in kennis was gesteld van de litigieuze verklaring, heeft die staat de ontvangst ervan bevestigd en daar op twee manieren op gereageerd. In de eerste plaats heeft de Bolivariaanse Republiek Venezuela formeel bij de Unie machtigingen om te vissen in de exclusieve economische zone van Frans-Guyana aangevraagd voor onder haar vlag varende vaartuigen en bij de aanvragen contracten omtrent de verwerking in Frans-Guyana gevoegd, zoals vereist in punt 3 van de verklaring en de voetnoot van bijlage VIII bij verordening nr. 44/2012. In de tweede plaats heeft die staat zijn bezorgdheid geuit over het feit dat de verklaring mogelijkerwijs ter discussie komt te staan, en de Raad om nadere inlichtingen verzocht met betrekking tot de vraag of het voornemen van het Parlement om de geldigheid van het bestreden besluit aan te vechten van invloed kon zijn op de visserijactiviteiten van onder zijn vlag varende vaartuigen in dat gebied.
61

DEI bestrijdt de conclusie van de Commissie dat de uitoefening van de aan DEI toegekende rechten voor de ontginning van bruinkool tot gevolg had dat de machtspositie die zij op de markt voor de levering van bruinkool bezat, in strijd met artikel 86, lid 1, EG juncto artikel 82 EG werd uitgebreid tot de groothandelsmarkt voor elektriciteit, aangezien in casu niet is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de theorie van de uitbreiding van de machtspositie. Zij geeft in de eerste plaats te kennen dat in alle zaken waarin de Unierechter die theorie heeft toegepast, de onderneming een wettelijk of feitelijk monopolie op een markt had en bij de betrokken overheidsmaatregel uitsluitende of bijzondere rechten op een naburige en onderscheiden markt waren toegekend, hetgeen in casu niet het geval is. In de tweede plaats heeft DEI noch de regelgevende bevoegdheid op basis waarvan zij de activiteit van haar concurrenten kan bepalen noch de mogelijkheid om haar concurrenten kosten in rekening te brengen. In de derde plaats had de Commissie in het kader van haar onderzoek van het eventuele misbruik moeten nagaan welke weerslag deze vermeende schending op de consumentenbelangen had. In de vierde plaats heeft de Commissie bruinkool gedefinieerd als een onontbeerlijke productiefactor („essential facility”), zonder te hebben aangetoond dat bruinkool onontbeerlijk is om op de groothandelsmarkt voor elektriciteit te kunnen opereren.
11

Volgens de Republiek Bulgarije wordt in de aanmaningsbrief en het met redenen omkleed advies herhaaldelijk gewag gemaakt van de verplichting om diensten voor „transport in tegengestelde richting op afschakelbare basis” aan te bieden, hetgeen slechts betrekking kan hebben op fysiek gastransport in tegengestelde richting. In haar met redenen omkleed advies heeft de Commissie echter gesteld dat artikel 5, lid 1, van verordening nr. 1775/2005 voorziet in een verplichting om te zorgen voor fysieke capaciteit voor gastransport in twee richtingen of, wanneer dat technisch niet mogelijk is, fysieke capaciteit voor transport in de hoofdrichting en virtuele capaciteit voor transport in tegengestelde richting.
Artikel 6 van die richtlijn bepaalt:

„1. De lidstaten voorzien in een passende rechtsbescherming tegen het omzeilen van doeltreffende technische voorzieningen door een persoon die weet of redelijkerwijs behoort te weten dat hij aldus handelt.

[...]

3. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder ‚technische voorzieningen’ verstaan technologie, inrichtingen of onderdelen die in het kader van hun normale werking dienen voor het voorkomen of beperken van handelingen ten aanzien van werken of ander materiaal, die niet zijn toegestaan door de houders van auteursrechten, wettelijk vastgelegde naburige rechten of het sui-generisrecht bedoeld in hoofdstuk III van [richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (PB L 77, blz. 20)]. Technische voorzieningen worden geacht ‚doeltreffend’ te zijn indien het gebruik van een beschermd werk of ander beschermd materiaal wordt gecontroleerd door de houders van het recht door toepassing van een controle op de toegang of een beschermingsprocedé zoals encryptie, versluiering of een andere transformatie van het werk of ander materiaal of een kopieerbeveiliging die de beoogde bescherming biedt.

4. Niettegenstaande de in lid 1 bedoelde rechtsbescherming nemen de lidstaten, bij gebreke van door de rechthebbenden vrijwillig genomen maatregelen, waaronder overeenkomsten tussen de rechthebbenden en andere betrokken partijen, passende maatregelen om ervoor te zorgen dat de rechthebbenden aan de begunstigde van een nationaalrechtelijke beperking of restrictie overeenkomstig artikel 5, lid 2, sub a, c, d, en e, en lid 3, sub a, b, en e, de nodige middelen verschaffen om van die beperking of restrictie gebruik te kunnen maken, ingeval die begunstigde op rechtmatige wijze toegang heeft tot het beschermde werk of materiaal.

[...]”