ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
93.

In casu heeft het Gerecht op goede gronden vastgesteld dat de Commissie de grenzen van de haar in artikel 9, lid 3, van de richtlijn toegekende bevoegdheden te buiten is gegaan. Polen, tot wie de bestreden beschikking gericht was, moest er immers van uitgaan dat de in artikel 2 van de bestreden beschikking aangegeven maximumhoeveelheid emissierechten bindend was. In artikel 3, lid 3, van de bestreden beschikking heeft de Commissie aangegeven dat afgezien van de door haar in artikel 2 vereiste wijziging van het NTP geen enkele andere wijziging toegestaan was. De wijziging met betrekking tot de maximumhoeveelheid toe te wijzen emissierechten die in dit artikel was voorzien, berustte op de door de Commissie gekozen gegevens en evaluatiemethoden. Nu de Commissie niet heeft onderzocht of de gegevens in het NTP van Polen in overeenstemming waren met de in bijlage III bij de richtlijn genoemde criteria, kon Polen niet verwachten dat de Commissie de gegevens in zijn gewijzigde NTP, waarin geen rekening werd gehouden met het in artikel 2 van het besluit tot verwerping aangegeven maximum, zou gaan onderzoeken.
82.

Het BHIM stelt dat rekwirante met haar stelling dat een woordteken alleen beschrijvend is wanneer het bekend is en gangbaar is in het normale taalgebruik van het betrokken publiek, voorbijgaat aan het wezenlijke onderscheid tussen lid 1, sub c, en lid 1, sub d, van artikel 7 van verordening nr. 40/94. Voor de toepassing van artikel 7, lid 1, sub c, is het niet relevant in hoeverre het teken bekend is en in het normale taalgebruik van het betrokken publiek voorkomt, omdat uit de formulering van de bepaling blijkt dat zij ook voor de toekomst geldt voor aanduidingen die in de handel „kunnen dienen”.
9.

Mijns inziens luidt het antwoord op deze vraag bevestigend. Hoewel de rechtspraak inzake vrije vestiging vooral was toegespitst op de gevolgen van een maatregel van een lidstaat voor de mogelijkheid voor een burger van een andere lidstaat om zich in die lidstaat te vestigen, leiden ontwikkelingen in het gemeenschapsrecht met betrekking tot de uitvoerbaarheid van nationale rechterlijke beslissingen in andere lidstaten, zoals verordening nr. 44/2001 ( 2 ), ertoe dat beslissingen van nationale rechters over kwesties van nationaal recht die grensoverschrijdende gevolgen hebben, een steeds grotere weerslag zullen hebben op het recht van vestiging in een andere lidstaat, ook met betrekking tot burgers van die staat of van derde lidstaten. Wat bijvoorbeeld het recht inzake hinder betreft, zal het gemeenschapsrecht het waarschijnlijker maken dat de beslissingen van de gerechten van staat A met betrekking tot hinder die in staat A wordt ondervonden, maar van staat B afkomstig is, eerder zullen worden uitgevoerd door de gerechten van staat B. De grensoverschrijdende gevolgen van beslissingen van de gerechten van staat A op gebieden zoals hinder kunnen dus, doordat in staat B gevestigde ondernemingen meer risico lopen op schadevorderingen of rechterlijke bevelen krachtens het recht van staat A, als gevolg hebben dat de uitoefening door burgers van staat C van hun recht op vestiging in staat B wordt belemmerd of minder aantrekkelijk wordt gemaakt. Deze gevolgen kunnen in het bijzonder een negatieve weerslag hebben in grensoverschrijdende situaties waarin in staat A gevestigde ondernemingen wel, maar in staat B gevestigde ondernemingen niet in aanmerking komen voor vrijstellingen die het in dit verband gelopen risico verminderen.
De punten 111 en 112 van de litigieuze beschikking luiden als volgt:

„[…]

In casu merkt de Commissie op dat de Belgische en de Nederlandse regeling weliswaar niet volkomen identiek zijn, maar dat de cfa-regeling niettemin overeenkomsten vertoont met de in België bij Koninklijk Besluit nr. 187 van 30 december 1982 ingevoerde regeling betreffende de fiscale behandeling van coördinatiecentra. Beide regelingen hebben namelijk betrekking op activiteiten binnen eenzelfde groep en een groot aantal begunstigden van de cfa-regeling had voordien een beroep gedaan op de Belgische regeling inzake coördinatiecentra. Bij beschikking van oordeelde de Commissie dat de Belgische regeling [inzake coördinatiecentra] geen steunmaatregel was in de zin van artikel [87], lid 1, [EG]. Ook al werd die beschikking niet gepubliceerd, toch moet worden opgemerkt, zoals overigens door Nederland en de belanghebbenden wordt beklemtoond, dat in het XIVe mededingingsverslag alsook in een antwoord op een parlementaire vraag[ ( 15 )] werd verklaard dat de Commissie geen bezwaar had gemaakt tegen de Belgische regeling inzake coördinatiecentra.

In dit verband wijst de Commissie erop dat haar besluit over de Belgische regeling inzake coördinatiecentra is genomen vóór de inwerkingtreding van de cfa-regeling. Voorts wijst zij erop dat alle begunstigden van de cfa-regeling als zodanig waren erkend voordat de Commissie op 11 juli 2001 besloot tot inleiding van de formele onderzoekprocedure. Bijgevolg aanvaardt de Commissie de argumenten van Nederland en de belanghebbenden met betrekking tot het bestaan van een gewettigd vertrouwen bij de begunstigden van de regeling en ziet zij ervan af terugvordering van de verleende steun te gelasten.”
32.

Volgens de Commissie vereist de berekening van de door de principaal verkregen voordelen in de zin van artikel 17 in beginsel niet dat rekening wordt gehouden met andere ondernemingen met dezelfde eigenaar, tenzij de contractuele verplichtingen van de agent er tevens in bestonden dat hij zakelijke relaties van derden met andere ondernemingen in dezelfde groep moest initiëren of ontwikkelen. Voor de berekening van de vergoeding overeenkomstig artikel 17, lid 2, sub a, zijn die voordelen relevant die gerelateerd zijn aan transacties met door de agent aangebrachte klanten of die voortvloeien uit business-development door de agent met bestaande klanten. Dit toont aan dat artikel 17, lid 2, sub a, contractueel is georiënteerd. Aangezien de vergoeding verband houdt met deze processen van aanbrenging van nieuwe klanten bij de principaal of van het vermeerderen van het aantal transacties met de reeds bestaande klanten van de principaal, is er geen reden om andere voordelen in aanmerking te nemen dan die welke de principaal zelf heeft genoten, tenzij de taken van de agent tevens erin bestonden om soortgelijk werk te verrichten voor andere, tot de moederonderneming van de principaal behorende ondernemingen.
85.

Stellig verduidelijkt de verwijzende rechter niet of bij de nationale rechterlijke instanties een beroep tot nietigverklaring van de verblijfsvergunning van Ali Altun aanhangig is, en of het hoofdgeding betrekking heeft op de nietigverklaring van de verblijfsvergunning van de zoon van Ali Altun; dat neemt echter niet weg dat de situatie van laatstgenoemde zeer nauw verbonden is met die van zijn vader. Krachtens besluit nr. 1/80 is het immers de situatie van de Turkse werknemer die een lid van zijn gezin in staat stelt rechten te verkrijgen. Een factor die de situatie van de Turkse werknemer kan veranderen, kan dus gevolgen hebben voor de situatie van het gezinslid. Ik meen dan ook dat deze prejudiciële vragen moeten worden beantwoord.
Artikel 14, lid 9, vijfde, zesde en zevende alinea, van de Griekse grondwet van 1975 bepaalt na de grondwetsherziening van 6 april 2001:

„De hoedanigheid van eigenaar, vennoot, hoofdaandeelhouder of bestuurder van een mediaonderneming is onverenigbaar met de hoedanigheid van eigenaar, vennoot, hoofdaandeelhouder of directeur van een onderneming die zich verbindt werken, leveringen of diensten uit te voeren voor de overheid of een tot de publieke sector in ruime zin behorende rechtspersoon.

Het verbod van de vorige alinea geldt mede voor alle tussenpersonen, zoals echtgenoten, bloedverwanten, financieel afhankelijke personen of vennootschappen.

De wet stelt de nadere regels ter zake vast en bepaalt de sancties — die kunnen gaan van de intrekking van de vergunning van een radio- of televisiezender tot een verbod tot sluiting van de overeenkomst of de vernietiging ervan — de wijze van toezicht en de waarborgen ter voorkoming van ontduiking van hetgeen hiervóór is bepaald.”
16.

Het is echter de vraag of de verwijzende rechter tot verwijzing bevoegd is. In het Publicatieblad van de Europese Unie zijn namelijk verschillende mededelingen met betrekking tot de verwijzingsbevoegdheid van nationale rechterlijke instanties openbaar gemaakt: om te beginnen is medegedeeld dat Hongarije de bevoegdheid van het Hof overeenkomstig artikel 35, lid 3, sub a, EU heeft aanvaard. ( 5 ) Zodoende zouden enkel de nationale rechterlijke instanties waarvan de beslissingen naar nationaal recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, tot verwijzing bevoegd zijn geweest. Nadat het onderhavige prejudiciële verzoek bij het Hof was ingediend, is medegedeeld dat Hongarije deze eerste verklaring had „ingetrokken” en in plaats daarvan de bevoegdheid van het Hof overeenkomstig artikel 35, lid 3, sub b, EU had aanvaard. Daarmee zouden alle nationale rechterlijke instanties prejudiciële verzoeken over het recht van de Unie kunnen indienen. ( 6 )
45.

Het is niet de eerste keer dat het Regeringsrätt het Hof een vraag stelt in een bij hem aanhangig geding over een advies van de Skatterättsnämnd. ( 24 ) In deze eerdere zaken heeft het Hof overeenkomstig zijn rechtspraak in het reeds aangehaalde arrest Victoria Film verklaard dat het bevoegd was om uitspraak te doen over de prejudiciële vragen van het Regeringsrätt.
Richtlijn 71/305 is herhaaldelijk en op verschillende punten gewijzigd ( 8 ), hetgeen aanleiding is geweest tot een codificatie bij richtlijn 93/37, mede ter bescherming van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten (tweede overweging van de considerans). In deze richtlijn 93/37, die van toepassing was op overheidsopdrachten vanaf 5 miljoen ecu (artikel 6, lid 1) en de eerdere gunningscriteria trouw bleef (artikel 30, lid 1), is de tekst van het oude artikel 29, lid 5, met kleine wijzigingen overgenomen in artikel 30, lid 4:

„Indien voor een bepaalde opdracht inschrijvingen worden gedaan die in verhouding tot het uit te voeren werk abnormaal laag lijken, verzoekt de aanbestedende dienst, vóór hij deze inschrijvingen kan afwijzen, schriftelijk om de door hem dienstig geachte preciseringen over de samenstelling van de inschrijving en onderzoekt hij de samenstelling aan de hand van de ontvangen toelichtingen, waarbij hij rekening houdt met de verstrekte motivering.

De aanbestedende dienst kan motiveringen in aanmerking nemen die betrekking hebben op de zuinigheid van het bouwprocédé, de gekozen technische oplossingen, de uitzonderlijk gunstige omstandigheden waarvan de inschrijver voor de uitvoering van de werken kan profiteren, of de originaliteit van diens ontwerp.

Indien in de stukken is bepaald dat de opdracht aan de laagste inschrijver wordt gegund, is de aanbestedende dienst verplicht de Commissie mede te delen welke te laag beoordeelde inschrijvingen zijn afgewezen.

[…]”
79.

In een andere zaak was een Turks staatsburger toestemming verleend het land binnen te komen teneinde er in het huwelijk te treden; na uit de echt te zijn gescheiden verlangde hij dan verlenging van zijn verblijfs- en arbeidsvergunning. ( 32 ) Daar het Hof in dat geval heeft geoordeeld dat de verlenging niet kon worden geweigerd op grond dat de betrokkene om andere redenen dan het aanvaarden van arbeid in loondienst toestemming was verleend om het land binnen te komen, kan ook uit dat arrest geen lering worden getrokken voor de onderhavige zaak. Het binnenreizen van een land teneinde er in het huwelijk te treden, is alleen daarom reeds niet vergelijkbaar met het binnenreizen van een land om er te gaan studeren, daar het binnenreizen om in het huwelijk te treden per definitie niet is gericht op een in de tijd beperkt, maar op een duurzaam verblijf, en dit de basis vormt voor een vertrouwen dat bescherming verdient. Het binnenkomen van een land om er in het huwelijk te treden is dus niet vergelijkbaar met het binnenreizen om te gaan studeren, zodat gelijke behandeling uit het oogpunt van artikel 6 geenszins geboden is.
15.

Subsidiair heeft verzoeker zich beroepen op een onjuiste toepassing van artikel 4, lid 2, aangezien de Raad ten onrechte heeft geoordeeld dat alle adviezen van zijn juridische dienst de vertrouwelijkheidsbescherming voor juridische adviezen verdienen die deze bepaling garandeert, terwijl hij zich slechts per geval, en geenszins per categorie, kon uitlaten over de toepassing van de uitzondering, na elk juridische advies in concreto te hebben onderzocht. Hij heeft eveneens betwist dat de behoefte aan bescherming van het betrokken juridisch advies, waarvan de Raad in zijn bestreden beschikking gewag heeft gemaakt, relevant is. In antwoord op het eerste punt heeft het Gerecht erkend dat het feit dat het betrokken document een juridisch advies is, op zichzelf niet de weigering van toegang kan rechtvaardigen, omdat de Raad gehouden is in ieder afzonderlijk geval na te gaan of de documenten waarvan de openbaarmaking wordt gevraagd, inderdaad vallen onder de uitzonderingen die in verordening nr. 1049/2001 zijn genoemd. Bovendien schijnt volgens het Gerecht de door de Raad gegeven motivering voor zijn weigering het volledige onderhavige juridisch advies openbaar te maken, betrekking te hebben op alle adviezen van zijn juridische dienst betreffende wetgevingshandelingen, en niet specifiek op het betrokken juridische advies. De argumentatie van verzoeker wordt nochtans om twee redenen verworpen: de algemeenheid van de motivering wordt gerechtvaardigd door het feit dat het verstrekken van bijkomende inlichtingen, waarin met name naar de inhoud van het betrokken juridische advies wordt verwezen, de uitzondering zinloos zou maken; het feit dat de Raad ten slotte heeft aanvaard de inleidende paragraaf van dit advies openbaar te maken, toont aan dat hij de inhoud ervan heeft onderzocht alvorens zich over het verzoek tot toegang uit te laten. Wat de betwisting van het bestaan van een belang bij de bescherming van het betrokken juridisch advies betreft, is het Gerecht van mening dat van een beoordelingsfout geen sprake is, omdat de openbaarmaking van een dergelijk advies enerzijds de interne discussies van de Raad over het vraagstuk van de regelmatigheid van de wetgevingshandeling waarop het betrekking heeft zou openbaren en bijgevolg, „gelet op de bijzondere aard van die documenten”, twijfel zou laten bestaan omtrent die regelmatigheid, en anderzijds de onafhankelijkheid van de adviezen van de juridische dienst van de Raad in gevaar zou kunnen brengen.
112.

Het tweede te bespreken aspect vloeit voort uit artikel 9, lid 2, derde alinea, van de informatierichtlijn. Volgens deze bepaling is een lidstaat verplicht de Commissie verslag te doen over het gevolg dat hij voornemens is aan de uitvoerig gemotiveerde mening van de Commissie te geven, en geeft de Commissie haar commentaar op deze reactie. In onderhavige zaak heeft de Zweedse regering, volgens de verklaringen van de Commissie ter terechtzitting, echter pas na vaststelling van de in het geding zijnde nationale verordening op de uitvoerig gemotiveerde mening gereageerd. De Commissie heeft ter terechtzitting echter terecht verklaard dat dit geen juridische gevolgen heeft. Het ontbreken van de in artikel 9, lid 2, derde alinea, voorziene dialoog tussen de Commissie en de lidstaat kan niet tot niet-toepasselijkheid van de door de lidstaat vastgestelde bepaling leiden. In beginsel is het een lidstaat op grond van de informatierichtlijn immers toegestaan om een nationale maatregel vast te stellen, zelfs wanneer de Commissie zich tegen deze maatregel heeft uitgesproken, mits deze werd meegedeeld en de uitsteltermijn is verstreken. Bovendien is de lidstaat ook verplicht om een significante wijziging van een ontwerp opnieuw mee te delen. Deze aan de lidstaat gestelde eisen zijn voldoende voor een doeltreffende preventieve controle door de Commissie, zoals in de informatierichtlijn voorzien. Ook is voor een doeltreffende communautaire controle niet vereist dat de schending van de reactieplicht van de lidstaat met betrekking tot de uitvoerig gemotiveerde mening van de Commissie, wordt gesanctioneerd door niet-toepasselijkheid van de nationale maatregel.
De vennootschap Linde AG, gevestigd te Wiesbaden (Duitsland), verzocht om inschrijving als driedimensionaal merk van de afbeelding van een voertuig van het type „op de werkvloer gebruikte transportwerktuigen met motor, en andere transportvoertuigen met een stuurcabine, inzonderheid vorkheftrucks”.

Die bevoegde merkenafdeling van het Duitse Patentamt weigerde de inschrijving wegens gebrek aan onderscheidend vermogen.

Het door de aanvraagster bij het Bundespatentgericht ingestelde beroep werd verworpen. Volgens deze rechter was de inschrijving van het merk ingevolge § 8, lid 2, punt 1, van het Duitse Markengesetz ( 4 ) uitgesloten. Hij motiveerde dat in de verwijzingsbeschikking als volgt:

„Irrelevant is of het aangemelde teken, dat uitsluitend bestaat uit de natuurgetrouwe afbeelding van de betrokken waren vanuit verschillende gezichtshoeken, als driedimensionaal beeld vatbaar is voor bescherming als merk in de zin van § 3 Markengesetz, dan wel of er sprake is van een geval in de zin van § 3, lid 2, Markengesetz [die overeenkomt met artikel 3, lid 1, sub e, van de richtlijn].

Het aangemelde merk mist in ieder geval elk onderscheidend vermogen in de zin van § 8, lid 2, punt 1, Markengesetz [artikel 3, lid 1, sub b, van de richtlijn]. Bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen moet in casu, zoals bij alle andere afbeeldingen die een merk kunnen vormen, worden vastgesteld of en in hoeverre het publiek daarin met betrekking tot de concreet bedoelde waren een aanduiding van de commerciële herkomst ziet. Dit is in casu niet het geval. Het publiek ziet in een dergelijke afbeelding van de waren, zolang gebruikt in het vertrouwde normale handelsverkeer, slechts de waar zelf en kent daaraan geen onderscheidende functie toe.

De vormgeving van de waar gaat niet verder dan een modern industrieel ontwerp en wijkt, wat de niet-technische vormelementen betreft, niet zover van de gebruikelijke vormen af, dat het publiek niet louter een willekeurige variant van een bekende vorm ziet, maar het kenteken van een onderneming. Juist in de voertuigsector — ook in die van bedrijfsvoertuigen — zijn waren met afgeronde vormen (.softline') al jarenlang standaard, zodat een dergelijke vorm per se niet meteen op een bepaalde producent duidt. Het aangemelde merk wijkt te weinig van de gebruikelijke vormen af. Het mist een extra vleugje fantasie. Het publiek kent daaraan niet de betekenis van een aanduiding van de commerciële herkomst toe.”
6.

Nederland erkent dat het op de door de Commissie genoemde punten niet aan zijn verplichtingen heeft voldaan. In zijn verweerschrift gaat het in op de redenen voor eerdere schendingen (in 1996, 1997 en 1998), op de maatregelen die inmiddels zijn genomen om nieuwe schendingen te voorkomen en op de bemonsteringsfrequentie en de kwaliteit van het zwemwater in het badseizoen 1999. Volgens de Nederlandse regering blijkt uit de resultaten van de bemonstering van het badseizoen 1999, dat een aanzienlijke verbetering is gerealiseerd ten opzichte van voorgaande jaren en dat de onvoldoende bemonsteringsfrequentie in vier badzones te wijten was aan een menselijke fout. Dat 8 % van de binnenwateren niet aan de minimumgrenswaarden voldoet betekent weliswaar een stijging ten opzichte van 1998, maar dit is in de helft van de gevallen waarschijnlijk te wijten aan foutief uitgevoerde analyses, en in de overige gevallen aan specifieke redenen. Concluderend erkent Nederland dat het de krachtens de artikelen 4, lid I, en 6, lid 1, van de richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.
12.

Biochem en de Commissie zijn van mening dat immunoglobulineconcentraten farmaceutische producten zijn in de zin van hoofdstuk 30 GN. Zij baseren zich hiervoor in hoofdzaak op het doel waarvoor de producten bestemd zijn. Dit is enkel de profylactische immunisering van pasgeboren kalveren en in bepaalde gevallen een immunisering tegen infecties bij het pasgeboren kalf die via de moedermelk kunnen worden overgedragen. Bovendien bouwen de Immunoglobulinen een plaatselijke immuniteit op in het spijsverteringskanaal, waardoor spijsverteringsproblemen worden voorkomen. De immuniserende werking is het gevolg van het, percentueel bijzonder hoge, immunoglobulinegehalte. Dat de biest de basis voor de winning van de Immunoglobulinen in de concentraten is, is voor de tariefindeling van even ondergeschikt belang als het feit dat lactose als, in water oplosbare, drager wordt gebruikt om de producten te standaardiseren. De voedingswaarde van de immunoglobulineconcentraten is voor pasgeboren kalveren namelijk zeer gering, zodat de immunoglobulineconcentraten niet als voedsel kunnen dienen.
Wat het eerste argument betreft, kan ik moeilijk geloven dat de essentiële eisen zo onduidelijk zijn dat zij niet kunnen worden toegepast, te meer daar dertien lidstaten deze eisen in nationaal recht hebben omgezet en richtlijn 94/62 toepassen. Zelfs al zouden de eisen onvoldoende duidelijk zijn, dan nog moeten de lidstaten deze zo goed mogelijk toepassen met inachtneming van het gemeenschapsrecht. En indien de richtlijn gebreken zou hebben die haar geldigheid aantasten, hadden de lidstaten krachtens artikel 230 EG beroep tot nietigverklaring kunnen instellen, wat echter geen van de lidstaten heeft gedaan, zodat de richtlijn voor allen bindend is. Ik herinner eraan dat richtlijn 94/62 deel uitmaakt van de reeks richtlijnen die tot stand is gekomen volgens de nieuwe aanpak op het gebied van harmonisatie en normalisatie, die gestalte heeft gekregen in de resolutie van de Raad van 1985 ( 7 ) en als kenmerk heeft dat in bepaalde sectoren bindende voorschriften voor producten worden opgelegd, onder meer op het gebied van de veiligheid en milieubescherming. ( 8 ) Bovendien preciseert bijlage II, deel B, punt III, nummer 1, bij genoemde resolutie, dat de algemene bepaling inzake het vrij in de handel brengen van toepassing is zodra de fundamentele veiligheidsvoorschriften zijn nagekomen, die naar gelang van de behandelde onderwerpen meer of minder gedetailleerd moeten zijn.

Verder blijkt uit de fundamentele beginselen die in bijlage II bij de resolutie van de Raad van 1985 zijn opgesomd, dat de technische specificaties die de op het gebied van de industriële normalisatie bevoegde organen dienen op te stellen, niet bindend zijn, maar hun karakter van facultatieve normen behouden, en dat slechts een vermoeden bestaat ten gunste van de producten die conform de normen zijn geproduceerd, dat zij aan de fundamentele voorschriften van de richtlijn voldoen. De vaststelling van geharmoniseerde normen is derhalve geen noodzakelijke voorwaarde voor de toepassing van een richtlijn die in overeenstemming met de nieuwe aanpak is vastgesteld, en betekent evenmin dat alle producten conform die normen geproduceerd moeten worden, aangezien de lidstaten hoe dan ook verplicht zijn het in de handel brengen van alle producten toe te laten die, ook al zijn zij niet volgens de geharmoniseerde norm geproduceerd, aan de essentiële eisen voldoen.

Het staat vast dat de lidstaten bij de omzetting van de essentiële eisen in het nationale recht, zoals ook uit artikel 9, lid 3, blijkt, een zekere beoordelingsbevoegdheid hebben. Bij de uitoefening daarvan moeten zij evenwel rekening houden met de twee doelstellingen van de richtlijn, te weten het bereiken van een hoog niveau van milieubescherming en het waarborgen van de werking van de interne markt en het voorkomen van handelsbelemmeringen, concurrentieverstoringen en -beperkingen binnen de Gemeenschap. In Denemarken is kennelijk alleen aan de eerste doelstelling uitvoering gegeven.