ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela – Verordening waarbij de lijst van de getroffen personen, groepen of entiteiten wordt heroverwogen zonder de vorige verordening in te trekken – Beroep ingesteld door een persoon die niet in deze verordening wordt genoemd – Ontvankelijkheid [Art. 263 VWEU; besluit (GBVB) 2018/1656 van de Raad; verordening 2018/1653 van de Raad] (zie punten 33‑35)
6.

Ambtenaren – Personeelsleden van de Europese Centrale Bank – Definitieve beëindiging van de dienst – Ondersteuning bij de heroriëntering van loopbaan – Voorwaarden om daarvoor in aanmerking te komen – Vereiste van een minimumaantal dienstjaren in dezelfde salarisschaal – Niet van toepassing op personeel op hogere niveaus in de hiërarchie – Verschillende behandeling van vrouwelijke personeelsleden omdat een groter aantal mannen op hogere niveaus in de hiërarchie werkzaam is – Objectieve rechtvaardiging – Toelaatbaarheid – Schending van het evenredigheidsbeginsel – Geen schending (Art. 2 en 3, lid 3, tweede alinea, VEU; art. 8 en 157 VWEU; Handvest van de grondrechten, art. 21 et 51, lid 1; Regels voor het personeel van de Europese Centrale Bank) (zie punten 75‑79, 84‑97)
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer - uitgebreid) van 9 september 2020 –

BPCE e.a./ECB

(Zaak T‑146/18)

„Economisch en monetair beleid – Prudentieel toezicht op kredietinstellingen – Bijdrage aan het depositogarantiestelsel of het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds door middel van onherroepelijke betalingstoezeggingen – Aan de ECB opgedragen taken – Specifieke toezichtbevoegdheden van de ECB – Artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16, lid 1, onder c), en lid 2, onder d), van verordening (EU) nr. 1024/2013 – Maatregel waarbij wordt opgelegd dat het totale bedrag van de uitstaande onherroepelijke betalingstoezeggingen in mindering wordt gebracht op het tier 1-kernkapitaal – Geen individuele toetsing”

1. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 26, lid 1, eerste alinea, a)-f), en art. 36; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f)] (zie punten 46‑51)

2. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Verplichting om een individueel prudentieel onderzoek te verrichten [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 92, lid 3; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 52, 66‑73)

3. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Middelen die het voorwerp kunnen zijn van een maatregel waarbij de verplichting wordt opgelegd om een specifiek beleid te voeren of de betreffende middelen op een specifieke wijze te behandelen – Begrip – Onherroepelijke betalingstoezeggingen (EPI) – Daaronder begrepen [Verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 60, 61)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van zowel besluit ECB/SSM/2017‑9695005MSX1OYEMGDF46/338 van de ECB van 19 december 2017 als besluit ECB-SSM-2019-FRBPC‑22 van de ECB van 14 februari 2019

Dictum

1) Punt 4 van besluit ECB/SSM/2017‑9695005MSX1OYEMGDF46/338 van de Europese Centrale Bank (ECB) van 19 december 2017, en de punten 3.4 tot en met 3.7 van besluit ECB-SSM-2019-FRBPC 22 van de ECB van 14 februari 2019 worden nietig verklaard.
3.

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Besluit om een offerte niet te kiezen, genomen in het kader van de procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor diensten – Verplichting van de aanbestedende dienst om naar aanleiding van een schriftelijk verzoek kennis te geven van de kenmerken en de relatieve voordelen van de gekozen inschrijving en de naam van degene aan wie de opdracht werd gegund – Niet-mededeling van de totale prijs van de offertes die in de cascadeprocedure in aanmerking zijn genomen – Niet-nakoming van de motiveringsplicht [Verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 102, lid 1, en 113, lid 3, eerste alinea, a)] (zie punten 39, 42-47, 49, 51)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 35, 40)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 18)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 16, 17, 67‑69)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 17)
4.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerken mobile.ro en mobile [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b), en 60, lid 1, a)] (zie punten 57‑62)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria – Samengesteld merk – Bepaling van het dominerende bestanddeel of de dominerende bestanddelen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 31)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Woordmerk MARRY ME [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 24‑27, 29, 34)
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 14 mei 2019 –

Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology)

(Zaak T‑466/18)

„Uniemerk – Aanvraag voor Uniebeeldmerk EUROLAMP pioneers in new technology – Absolute weigeringsgrond – Geen onderscheidend vermogen – Merk bestaande in een reclameslogan – Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”

1. Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de Unierechter – Bevoegdheid van het Gerecht – Bevel gericht tot het Bureau – Daarvan uitgesloten (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 72, lid 6) (zie punt 12)

2. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Beoordeling van het onderscheidend vermogen – Criteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punten 16‑19)

3. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Merken die bestaan in reclameslogans – Onderscheidend vermogen – Toepassing van specifieke beoordelingscriteria – Ontoelaatbaarheid [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punt 20)

4. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Merken die bestaan in reclameslogans – Slogan die een objectieve boodschap overbrengt [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punt 21)

5. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Merk bestaande uit verschillende elementen – Mogelijkheid voor de bevoegde autoriteit om elk bestanddeel van het merk te onderzoeken – Noodzaak om de globale perceptie van de combinatie door het relevante publiek in aanmerking te nemen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punt 32)

6. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Beeldmerk EUROLAMP pioneers in new technology [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, leden 1, b), en 3] (zie punten 44, 56, 57, 67, 68)

7. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Uitzondering – Verkrijging van onderscheidend vermogen door het gebruik – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, leden 1, b), en 3] (zie punten 50‑54)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 23 mei 2018 (zaak R 1359/2017‑1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken EUROLAMP pioneers in new technology als Uniemerk

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 31)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens – Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 64)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 38)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 55)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 26)
2)

Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi wordt verwezen in de kosten van de procedures voor het Gerecht en van de procedure in hogere voorziening voor het Hof.
159

Gelet op het voorgaande behoeft niet te worden ingegaan op de ontvankelijkheid van bijlage C.3 bij de repliek. Los van de vraag of het document in kwestie, getiteld „Monitoring of Undertaking – Finding following the verification visit”, waarvan de aanhef naar het directoraat-generaal Handel van de Commissie verwijst, in het bezit had kunnen zijn van de advocaat van verzoekster en in het onderhavige geval had kunnen worden gebruikt, moet namelijk worden geconcludeerd dat dit hoogstens een voorbeeld betreft van een bestuurlijke aanpak die de Commissie in een specifiek geval had gevolgd, waarbij bovendien niet is gebleken dat dat geval werd gekenmerkt door dezelfde omstandigheden als het onderhavige geval. Hieruit blijkt in wezen dat de Commissie, nadat zij had vastgesteld dat een specifieke verbintenis was geschonden, niettemin van mening was dat er geen actie moest worden ondernomen. De beslissing in de onderhavige zaak berust evenwel niet op de vergelijking van de verschillende benaderingen die de Commissie in haar eerdere praktijk heeft gevolgd wanneer de betrokken marktdeelnemers verbintenissen hadden geschonden.
93

In deze bepaling is immers uitsluitend uiteengezet dat de gegevens over de vergoeding van openbare lasten op de in de artikelen 1 en 4 van richtlijn 2006/111 bepaalde wijze in de door deze bedrijven ingediende boekhouding moeten worden opgenomen, waarvan hierboven in de punten 88 en 89 sprake was, en op de in artikel 6 omschreven wijze ter beschikking van de Commissie moeten worden gehouden, waarvan hierboven in punt 90 sprake was.
97

In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat het bestreden plaatsingscriterium noodzakelijk en geschikt is om de bij besluit 2013/255 en verordening nr. 36/2012 nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken, te weten de gewelddadige onderdrukking door Al-Assad en zijn regime van de burgerbevolking in Syrië krachtig te veroordelen en te beëindigen. In dat verband dient in herinnering te worden gebracht dat de Raad over een ruime beoordelingsmarge beschikt om de juridische criteria en de wijze van vaststelling van de beperkende maatregelen op algemene en abstracte wijze te bepalen (zie in die zin arrest van 28 november 2013, Raad/Manufacturing Support & Procurement Kala Naft, C‑348/12 P, EU:C:2013:776, punt 120). Voorts moet worden vastgesteld dat het bestreden plaatsingscriterium door de Raad in 2015 is vastgesteld omdat, ondanks de vaststelling van beperkende maatregelen om druk uit te oefenen op het Syrische regime gedurende vier jaar, te weten sinds mei 2011, de repressie van de Syrische bevolking bleef voortduren. Omdat het Syrische regime de economie strak in handen houdt, was de bevriezing van de tegoeden en economische middelen van „vooraanstaande zakenlieden die in Syrië actief zijn” bovendien een manier om te beletten dat die categorie van personen materiële of financiële steun blijft verlenen aan het Syrische regime en, gelet op de invloed die zij uitoefent, de druk op het regime op te voeren om zijn repressieve beleid te wijzigen. Derhalve moet worden vastgesteld dat de bevriezing van de tegoeden van „vooraanstaande zakenlieden die in Syrië actief zijn” van essentieel belang is om druk uit te oefenen op het Syrische regime met het oog op het beëindigen of verminderen van de onderdrukking van de burgerbevolking, en daarom noodzakelijk en geschikt is om de doeltreffendheid van de maatregelen tegen deze categorie van personen te waarborgen.
122

Tegelijk zij opgemerkt dat die ambtenaren, zoals de Raad eveneens terecht opmerkt, tegen redelijke financiële voorwaarden op verlof in het belang van de dienst worden geplaatst. Met name zij in herinnering gebracht dat de betrokken ambtenaren immers tot aan het einde van het verlof een maandelijkse vergoeding ontvangen waarvan de berekening, die is weergegeven in punt 89 hierboven, door het Gerecht niet onredelijk wordt geacht. Daarnaast kunnen de betrokken ambtenaren, zoals blijkt uit artikel 42 quater, achtste alinea, van het Statuut, pensioenbijdragen blijven betalen en zo hun pensioen blijven opbouwen. De voorwaarde van tien dienstjaren in artikel 42 quater van het Statuut draagt dan ook ertoe bij dat de in die bepaling vervatte maatregel evenredig is, in die zin dat, zoals het Parlement terecht heeft opgemerkt, die voorwaarde ertoe leidt dat die maatregel enkel wordt toegepast op ambtenaren met een zodanig salarisniveau en dusdanige pensioenrechten dat die de financiële nadelen van het verlof in het belang van de dienst verzachten. Ten slotte moet in herinnering worden gebracht dat ten eerste de maatregel in artikel 42 quater van het Statuut afhankelijk is gesteld van een aantal voorwaarden die zijn opgenomen in de eerste alinea van die bepaling, ten tweede de instellingen, die over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken voor het vaststellen van die maatregel, niet verplicht zijn die maatregel toe te passen, en ten derde het totale aantal ambtenaren dat aan die maatregel kan worden onderworpen, beperkt is tot 5 % van de ambtenaren in alle instellingen die het voorafgaande jaar met pensioen zijn gegaan (zie punt 95 hierboven).
13

In het bijzonder heeft de kamer van beroep in de eerste plaats de beslissing van de nietigheidsafdeling bevestigd voor zover daarbij de bewering inzake rechtsverwerking wegens interveniëntes gedogen is afgewezen. Zij heeft dienaangaande overwogen dat de door verzoekster voor de nietigheidsafdeling overgelegde bewijzen niet volstonden om tot de slotsom te komen dat interveniënte kennis had of redelijkerwijs kon worden geacht kennis te hebben van het gebruik van het litigieuze merk. Met betrekking tot de bewijzen die verzoekster voor het eerst voor de kamer van beroep heeft overgelegd, heeft deze overwogen dat deze niet als complementair of aanvullend in de zin van de rechtspraak kunnen worden beschouwd. Volgens de kamer van beroep zou haar conclusie, zelfs gesteld dat met deze bewijzen rekening had moeten worden gehouden, in ieder geval dezelfde blijven, gelet op de bewijswaarde en de aangetoonde mate van gebruik. De kamer van beroep heeft tevens overwogen dat het feit dat interveniënte, wegens een geding tussen haar en verzoekster in Duitsland, kennis had of had kunnen hebben van de inschrijving van het litigieuze merk, niet kan volstaan om aan te tonen dat zij kennis had van het gebruik van dit merk in Oostenrijk.
Artikel 1, leden 1 en 2, van besluit 2014/119 luidt:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijst in de bijlage geplaatste personen die als verantwoordelijk geïdentificeerd zijn voor het verduisteren van Oekraïense overheidsmiddelen en personen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Oekraïne, en natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen die banden hebben met hen, worden bevroren.

2. Er worden geen tegoeden of economische middelen rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de op de lijst in de bijlage geplaatste natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.”
40

Ten tweede moet met betrekking tot het argument van EDEO dat het arrest van 17 maart 2016, Vanhalewyn/EDEO (T‑792/14 P, EU:T:2016:156), slechts een maand vóór de vaststelling van het bestreden besluit is gewezen, worden opgemerkt dat de verplichting om AUB vast te stellen is opgenomen in artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut. Overigens heeft het Gerecht in punt 33 van het arrest van 17 maart 2016, Vanhalewyn/EDEO (T‑792/14 P, EU:T:2016:156), een uitlegging gegeven van de regels opgenomen in artikel 110, lid 1, van het Statuut en in artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut, waarin deze regels worden verduidelijkt en waar nodig hun betekenis en strekking worden gepreciseerd, door met name aan te geven op welke wijze zij vanaf het moment van inwerkingtreding ervan moeten of hadden moeten worden begrepen en toegepast (zie in die zin arrest van 12 juli 2011, Commissie/Q, T‑80/09 P, EU:T:2011:347, punt 164en aldaar aangehaalde rechtspraak).
49

In casu moet worden vastgesteld dat dit beginsel niet is geschonden, gelet op het verschil in 2015 tussen verzoekers situatie en die van de andere ambtenaren van het Hof van Justitie van de Europese Unie die vóór de bevordering werden vergeleken. In tegenstelling tot die andere ambtenaren is verzoeker in de loop van het betrokken bevorderingsjaar immers overgeplaatst naar een andere instelling. De periode waarmee het Hof van Justitie van de Europese Unie rekening hield voor de vergelijking van verzoekers verdiensten met die van zijn collega’s van dezelfde instelling en voor de toekenning van bevorderingspunten moest in 2015 dus slechts de periode van 1 januari tot en met 15 maart 2015 zijn. Het speelt derhalve geen rol dat verzoeker, zoals door hem aangevoerd, in 2014 in een situatie verkeerde die identiek was aan die van zijn collega-ambtenaren van het Hof van Justitie van de Europese Unie, en dit temeer daar verzoeker op geen enkele wijze heeft gesteld dat hij bij de toekenning van de bevorderingspunten uit hoofde van het jaar 2014 is gediscrimineerd. Hieraan kan, in antwoord op de bewering van het gevaar van willekeur bij de bepaling van de datum van overplaatsing door de instellingen en van misbruik van bevoegdheid, worden toegevoegd dat dit gevaar op geen enkele wijze wordt onderbouwd en dat dit in elk geval zeer beperkt is, zowel door de pro-rata-temporis-maatregel als door het feit dat het initiatief voor de overplaatsing bij de ambtenaar ligt en de twee betrokken instellingen in gezamenlijk overleg de datum voor de overplaatsing moeten bepalen.
2)

Het Uitvoerend Agentschap innovatie en netwerken (INEA) wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van Balti Gaas OÜ in zaak T‑236/17. De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten in deze zaak.
2.

Gerechtelijke procedure – Adiëring van het Gerecht op basis van een arbitragebeding – Leningsovereenkomst tussen de Europese Investeringsbank en Syrië – Niet-nakoming door de Arabische Republiek Syrië van haar contractuele verplichtingen – Subrogatie van de Unie in de rechten van de Bank – Beroep dat door de Bank namens de Unie is ingesteld – Ontvankelijkheid – Beroep dat door de Bank in eigen naam is ingesteld – Niet-ontvankelijkheid – Geen procesbelang (Art. 256, lid 1, en 272 VWEU) (zie punten 21‑30)