ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wat een verzoek om toegang tot alle documenten van het administratieve dossier inzake een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 226 EG in de precontentieuze fase ervan betreft, beschouwt artikel 6, lid 1, eerste zin, van verordening nr. 1367/2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen, de niet-nakomingsprocedure allereerst als een soort procedure die als zodanig kenmerken heeft die zich verzetten tegen volledige transparantie op dit gebied, en die dus een bijzondere positie binnen de regeling betreffende de toegang tot documenten heeft. Het Unierecht, met name artikel 226 EG, geeft een particulier namelijk niet het recht om het dossier in te zien, ook al leidde diens klacht tot de procedure. Voorts is een klager niet gerechtigd om in een niet-nakomingsprocedure een standpuntbepaling van de Commissie in een bepaalde zin te eisen of om op te komen tegen een weigering van de Commissie om een niet-nakomingsprocedure tegen een lidstaat in te stellen.

Bovendien heeft de precontentieuze procedure tot doel, de betrokken lidstaat in de gelegenheid te stellen, de krachtens het Unierecht op hem rustende verplichtingen na te komen en verweer te voeren tegen de door de Commissie geformuleerde grieven. Openbaarmaking van de documenten van een niet-nakomingsprocedure in de precontentieuze fase ervan kan bovendien de aard en het verloop van een dergelijke procedure wijzigen, daar het in die omstandigheden nog moeilijker kan blijken onderhandelingen aan te knopen en een schikking tussen de Commissie en de betrokken lidstaat tot beëindiging van een verweten niet-nakoming te treffen zodat het Unierecht kan worden nageleefd en een beroep in rechte kan worden vermeden.

Ten slotte vormen de documenten van de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure voor de toepassing van bovengenoemd algemeen vermoeden een uniek soort documenten.

Derhalve kan worden vermoed dat de openbaarmaking van dergelijke documenten de aard van de niet-nakomingsprocedure dreigt aan te tasten en het verloop ervan dreigt te wijzigen en in beginsel dus de bescherming van het doel van onderzoeken in de zin van artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie zou ondermijnen. Dit algemene vermoeden sluit evenwel niet uit dat kan worden aangetoond dat een bepaald document waarvan openbaarmaking is gevraagd, niet onder dat vermoeden valt of dat een hoger openbaar belang krachtens artikel 4, lid 2, laatste zinsdeel, van verordening nr. 1049/2001 openbaarmaking van het betrokken document gebiedt.

(cf. punten 55‑59, 60‑62, 66)
Aangezien richtlijn 2009/41 inzake het ingeperkte gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen voornamelijk strekt tot bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu, staat niets eraan in de weg dat een lidstaat in zijn nationale wetgeving voorziet in een definitie van het begrip „ongeval” die ruimer is dan die van artikel 2, sub d, van richtlijn 2009/41 en ook ziet op ongevallen met betrekking tot genetische gemodificeerde organismen. De lidstaten hebben bovendien ook het recht om te voorzien in een verdergaande bescherming inzake ongevallen met dergelijke organismen.

In dit verband kan een nationale regeling die wordt gekenmerkt door een hoge graad van voorzichtigheid bij ongevallen die verband houden met het ingeperkte gebruik van genetisch gemodificeerde organismen, niet worden geacht in te druisen tegen de door die richtlijn nagestreefde doelstellingen.

(cf. punten 71, 75)
Verordening nr. 1931/2006 tot vaststelling van regels inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten en tot wijziging van de bepalingen van de Schengenuitvoeringsovereenkomst moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een vergunning voor klein grensverkeer die is afgegeven in het kader van de bij deze verordening ingestelde specifieke regeling voor klein grensverkeer, zich binnen de grenzen die zijn vastgelegd in deze verordening en in de bilaterale overeenkomst die ter uitvoering van deze verordening tussen het derde land waarvan hij staatsburger is en de aangrenzende lidstaat is gesloten, gedurende drie maanden vrij in de grenszone moet kunnen verplaatsen wanneer zijn verblijf aldaar niet wordt onderbroken, en na elke onderbreking van zijn verblijf aanspraak moet kunnen maken op een nieuw verblijfsrecht voor drie maanden.

Zowel de letter als de geest van verordening nr. 1931/2006 vereisen immers dat deze autonoom wordt uitgelegd en niet tegen de achtergrond van het Schengenacquis. Volgens artikel 5 van deze verordening moet de maximaal toegestane duur „van elk ononderbroken verblijf”, die niet meer dan drie maanden mag bedragen, in bilaterale overeenkomsten worden vastgesteld. In de bewoordingen waarin zij is uitgedrukt, maakt deze precisering een duidelijk onderscheid tussen de beperking in de tijd van het klein grensverkeer en de „Schengenbeperking”, die niet naar ononderbroken verblijven verwijst. De omstandigheid dat deze beperking, zoals in het Schengenacquis, tot drie maanden is beperkt, doet niet af aan haar bijzondere aard ten opzichte van het gemene recht dat geldt voor staatsburgers van derde landen die niet aan de visumplicht zijn onderworpen, aangezien uit geen enkele bepaling van verordening nr. 1931/2006 blijkt dat deze drie maanden binnen eenzelfde periode van zes maanden moeten vallen.

Overigens had de Uniewetgever de bedoeling om voor het klein grensverkeer regels vast te stellen die afwijken van verordening nr. 562/2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen. Deze regels beogen de bewoners van de betrokken grensgebieden, teneinde rekening te houden met de huidige of historische lokale omstandigheden, in staat te stellen gemakkelijk, dat wil zeggen zonder overdreven administratieve hinderpalen, frequent maar eveneens regelmatig de landbuitengrenzen van de Unie te overschrijden om economische, sociale, culturele of familieredenen.

(cf. punten 23, 24, 26 en dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Indeling van goederen – Criteria – Objectieve kenmerken en eigenschappen van product

2. Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Indeling van goederen – Criteria – Objectieve kenmerken – Strekking – Bestemming van product – Daaronder begrepen

3. Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Product bestaande uit lysinesulfaat en onzuiverheden uit vervaardigingsproces – Indeling onder post 2309 van de gecombineerde nomenclatuur

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I, post 2309)

4. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Suiker – Toekenning van productierestitutie voor bepaalde in chemische industrie gebruikte producten – Vervaardigd product dat niet onder in restitutiedocument aangegeven tariefpost valt – Terugbetaling van onverschuldigd bedrag van reeds ontvangen productierestituties, gevorderd door nationale douaneautoriteiten – Weigering van deze autoriteiten om voorziene productierestitutie te betalen – Schending van vertrouwensbeginsel – Geen

(Verordening nr. 1265/2001 van de Commissie)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 27)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 41)

3. De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief moet aldus worden uitgelegd dat een product dat bestaat uit lysinesulfaat en uit het vervaardigingsproces resulterende onzuiverheden, als bereiding van de soort gebruikt voor het voederen van dieren onder post 2309 moet worden ingedeeld.

(cf. punt 45, dictum)

4. Het vertrouwensbeginsel moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat de nationale douaneautoriteiten, enerzijds, het reeds door de producent ontvangen onverschuldigde bedrag aan productierestituties voor lysinesulfaat terugvorderen, en anderzijds, de betaling van productierestituties voor dat product, die zij aan deze producent hadden toegezegd, weigeren.

Het vertrouwensbeginsel kan namelijk niet worden aangevoerd tegen een duidelijke Unierechtelijke bepaling, en een met het Unierecht strijdige gedraging van een met de toepassing ervan belaste nationale instantie kan bij een marktdeelnemer geen gewettigd vertrouwen doen ontstaan dat hij een behandeling kan genieten die strijdig is met het Unierecht.

Een marktdeelnemer kan er slechts gewettigd op vertrouwen dat hij een productierestitutie zal krijgen wanneer het door hem vervaardigde product valt onder de post of het hoofdstuk van de gecombineerde nomenclatuur als in het restitutiedocument is aangegeven.

(cf. punten 52, 54, 57, dictum 2)
Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke voor de berekening van een aftrek waarop een in een lidstaat onbeperkt belastingplichtige vennootschap aanspraak kan maken, de nettowaarde van de activa van een in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting niet in aanmerking wordt genomen wanneer de winst van deze vaste inrichting krachtens een overeenkomst tot het vermijden van dubbele belasting niet in eerstbedoelde lidstaat belastbaar is, terwijl de activa die verbonden zijn met een vaste inrichting op het grondgebied van eerstbedoelde lidstaat, daartoe wel in aanmerking worden genomen. Deze beperking kan niet worden gerechtvaardigd door de noodzaak om de samenhang van het belastingstelsel van de betrokken lidstaat te verzekeren of om de evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te waarborgen.

(cf. punten 49, 58, 59 en dictum)
Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat op grond van deze bepaling uit de plaats van de handeling die een van de veronderstelde veroorzakers van schade – die geen partij is bij het geding – ten laste wordt gelegd, geen rechterlijke bevoegdheid ten aanzien van een andere veronderstelde veroorzaker van deze schade – die niet heeft gehandeld in het rechtsgebied van het aangezochte gerecht – kan worden afgeleid.

Aangezien de bevoegdheid van de gerechten van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen, immers een bijzondere bevoegdheidsregel vormt, moet er een strikte uitlegging aan worden gegeven, die niet verder gaat dan de door verordening nr. 44/2001 uitdrukkelijk voorziene gevallen.

In omstandigheden waarin slechts één van meerdere veronderstelde veroorzakers van gestelde schade is opgeroepen voor een gerecht in het rechtsgebied waarvan hij niet heeft gehandeld, ontbreekt in beginsel echter de op het handelen van de verweerder gebaseerde aanknoping.

Een oplossing waarbij de vaststelling van het aanknopingspunt onderworpen is aan beoordelingscriteria uit het nationale materiële recht, druist in tegen de doelstelling van rechtszekerheid, aangezien het voor de bevoegdverklaring op grond van artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 van het toepasselijke recht zal afhangen of het handelen van een persoon in een andere lidstaat dan die van het aangezochte gerecht al dan niet als schadeveroorzakend feit kan worden aangemerkt. Bij deze oplossing zou de verweerder immers niet redelijkerwijs kunnen voorzien voor welk gerecht hij kan worden opgeroepen. Bovendien zou deze oplossing, aangezien zij ertoe zou leiden dat, op grond van het schadeveroorzakende feit, de veronderstelde schadeveroorzaker kan worden opgeroepen voor een gerecht van een lidstaat in het rechtsgebied waarvan hij niet heeft gehandeld, verder gaan dan de door deze verordening uitdrukkelijk beoogde gevallen en zou zij dus indruisen tegen de opzet en de doelstellingen ervan.

(cf. punten 24, 30, 35, 36, 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Bevoegdheid van nationale rechter – Noodzaak van prejudiciële vraag en relevantie van gestelde vragen – Beoordeling door nationale rechter

(Art. 267 VWEU)

2. Mededingingsregelingen – Verbod – Rechtstreekse werking – Recht van particulieren om schadevergoeding te vorderen – Wijze van uitoefening – Toepassing van nationaal recht – Voorwaarden – Eerbiediging van beginsel van gelijkwaardigheid van wijze van uitoefening van recht verleend door de Unie en recht verleend door nationale rechtsorde – Eerbiediging van beginsel van doeltreffendheid van Unierecht

(Art. 101, lid 1, VWEU)

3. Mededingingsregelingen – Aantasting van mededinging – Toegang tot dossier van nationale procedure betreffende toepassing van artikel 101 VWEU door persoon die door mededingingsregeling is gelaedeerd en voornemens is schadevordering in te stellen – Toepassing van nationaal recht – Voorwaarden – Eerbiediging van doeltreffendheidsbeginsel – Verplichting om betrokken belangen af te wegen

(Art. 101, lid 1, VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 15, 16)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 20-27)

3. Het Unierecht, inzonderheid het doeltreffendheidsbeginsel, verzet zich tegen een bepaling van nationaal recht op grond waarvan inzage in de stukken van het dossier van een nationale procedure over de toepassing van artikel 101 VWEU, waaronder de stukken die zijn overgelegd in het kader van een clementieprogramma, door derden die geen partij zijn bij deze procedure en voornemens zijn een schadevordering in te stellen tegen karteldeelnemers, enkel afhankelijk is gesteld van de toestemming van alle partijen bij deze procedure, zonder dat de nationale rechter de mogelijkheid is gelaten om de betrokken belangen af te wegen.

Bij de uitoefening van zijn bevoegdheid om de nationale regels toe te passen die gelden voor het recht van inzage in de documenten van nationale procedures met betrekking tot een kartel door personen die menen dat zij door dit kartel zijn benadeeld, moeten de nationale rechterlijke instanties namelijk het belang kunnen toetsen dat de verzoeker heeft bij inzage in de stukken met het oog op de voorbereiding van zijn beroep tot schadevergoeding, waarbij inzonderheid rekening wordt gehouden met de andere mogelijkheden die eventueel te zijner beschikking staan en de concrete nadelige gevolgen voor de openbare belangen of de gerechtvaardigde belangen van anderen waartoe inzage kan leiden, waaronder het openbare belang van een doeltreffend clementieprogramma.

(cf. punten 30, 34, 44-46, 49 en dictum)
Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een gefedereerde eenheid van een lidstaat die elke werkgever die zijn exploitatiezetel op het grondgebied van deze eenheid heeft, de verplichting oplegt om arbeidsovereenkomsten met een grensoverschrijdend karakter uitsluitend op te stellen in de officiële taal van deze gefedereerde eenheid, op straffe van door de rechter ambtshalve aan te voeren nietigheid van deze overeenkomsten.

Een dergelijke regeling kan immers niet worden geacht evenredig te zijn, aangezien zij verder gaat dan strikt noodzakelijk is voor het bereiken van legitieme doelstellingen, zoals, allereerst, de doelstelling om het gebruik van een van de officiële talen van de betrokken lidstaat te bevorderen en te stimuleren, vervolgens, de doelstelling om de bescherming van de werknemers te verzekeren door hen in staat te stellen om in hun eigen taal kennis te nemen van de sociale documenten en om aanspraak te maken op effectieve bescherming door de representatieve werknemersorganisaties en de bestuurlijke en rechterlijke autoriteiten die kennis dienen te nemen van deze documenten, en, ten slotte, de doelstelling om de doeltreffendheid van de controle en het toezicht door de sociale inspectie te waarborgen.

(cf. punten 24, 33, 34 en dictum)
Artikel 101, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat overeenkomsten waarbij autoverzekeraars bilaterale afspraken maken met autodealers die een reparatiebedrijf hebben, of met een vereniging die deze autodealers vertegenwoordigt, over het door de verzekeringsmaatschappij te betalen uurtarief voor reparaties aan bij haar verzekerde voertuigen en dat tarief onder meer afhankelijk maken van het aantal en het percentage verzekeringsovereenkomsten dat de dealer als tussenpersoon voor die verzekeringsmaatschappij heeft afgesloten, kunnen worden aangemerkt als „naar hun strekking” de mededinging beperkend in de zin van deze bepaling wanneer na een individueel en concreet onderzoek van de inhoud en het doel van deze overeenkomsten en de economische en juridische context ervan blijkt dat zij naar hun aard schadelijk zijn voor de goede werking van de normale mededinging op een van de twee betrokken markten.

(cf. punt 51 en dictum)
De verrichtingen die erin bestaan de vloeibare geneesmiddelen uit de oorspronkelijke flacons te trekken, die in de Unie in de handel zijn gebracht en waarvoor door de Gemeenschap een vergunning voor het in de handel brengen (VHB) is verleend overeenkomstig artikel 3, lid 1, van verordening nr. 726/2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau, als geneesmiddelen die zijn ontwikkeld met behulp van één van de in punt 1 van de bijlage bij deze verordening vermelde biotechnologische procedés, en deze geneesmiddelen in gebruiksklare injectiespuiten af te vullen, waarbij geen van de in punt 1 van die bijlage opgesomde biotechnologische procédés wordt gebruikt, voor zover deze verrichtingen niet leiden tot een wijziging van het betrokken geneesmiddel en uitsluitend worden uitgevoerd op basis van individuele recepten die dergelijke verrichtingen voorschrijven, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan, vereisen niet dat overeenkomstig artikel 3, lid 1, van deze verordening een vergunning voor het in de handel brengen wordt verleend, maar worden in elk geval nog steeds geregeld door richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/84.

Deze verrichtingen komen immers in feite overeen met de verrichtingen die door de voorschrijvende arts of door de apotheken zelf in hun officina’s of in ziekenhuizen onder hun verantwoordelijkheid kunnen worden verricht, en deze activiteiten worden uitgeoefend nadat de geneesmiddelen waarvoor een VHB bestaat, in de handel zijn gebracht.

Wat de toepasselijkheid van richtlijn 2001/83 betreft, valt ten eerste niet uit te sluiten dat artikel 5, lid 1, ervan, dat om te voorzien in speciale behoeften, geneesmiddelen die worden geleverd naar aanleiding van een bonafide bestelling op eigen initiatief, die worden bereid volgens de specificaties van een officieel erkende beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg en bestemd zijn voor gebruik door welbepaalde patiënten die onder diens rechtstreekse, persoonlijke verantwoordelijkheid vallen, van de werkingssfeer van deze richtlijn uitsluit, kan worden aangevoerd voor de beschikbaarstelling van een geneesmiddel waarvoor een vergunning is verleend, voor niet in de VHB opgenomen therapeutische indicaties, wanneer het wordt vervaardigd volgens de specificaties van een officieel erkende beroepsbeoefenaar en bestemd is voor gebruik door welbepaalde patiënten die onder diens rechtstreekse, persoonlijke verantwoordelijkheid vallen. Ten tweede worden deze verrichtingen met het vloeibare geneesmiddel in elk geval nog steeds geregeld door artikel 40, lid 2, van richtlijn 2001/83.

(cf. punten 40-43, 45, 48, 51, 54 en dictum)
—

hoewel deze abonnees zich in het ontvangstgebied van deze via zendmasten uitgezonden televisie-uitzending bevinden en gerechtigd zijn om deze uitzending op een televisieontvanger te ontvangen. Een beschikbaarstelling van de werken via wederdoorgifte op internet van een via zendmasten uitgezonden televisieprogramma gebeurt immers volgens een specifieke technische werkwijze die verschilt van de werkwijze voor de oorspronkelijke mededeling. Zij moet dus worden beschouwd als een „mededeling” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29. Een dergelijke wederdoorgifte kan niet worden beschouwd als een louter technisch middel om de ontvangst van de oorspronkelijke uitzending in het ontvangstgebied ervan mogelijk te maken of te verbeteren. Bijgevolg kan zij niet gebeuren zonder de toestemming van de auteurs van de wederdoorgegeven werken wanneer zij aan het publiek worden medegedeeld. In dit verband ziet het begrip publiek waarnaar artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 verwijst, op een onbepaald aantal potentiële kijkers en impliceert het voorts een vrij groot aantal personen. Met betrekking tot inzonderheid dit laatste criterium dient rekening te worden gehouden met de cumulatieve gevolgen van de beschikbaarstelling van de werken aan de potentiële kijkers. In dit verband is de vraag of de potentiële kijkers via een een-op-eenverbinding toegang tot de medegedeelde werken hebben, niet relevant. Deze techniek belet immers niet dat een groot aantal personen tegelijk tot hetzelfde werk toegang heeft. Bovendien is de voorwaarde van het „nieuwe publiek” niet relevant in geval van gelijktijdige beschikbaarstelling op internet van werken die zijn opgenomen in een uitzending via zendmasten. In dit geval moet elk van deze twee doorgiften immers individueel en afzonderlijk door de betrokken auteurs worden toegestaan aangezien beide doorgiften onder specifieke technische omstandigheden gebeuren, met een andere manier van doorgifte van de beschermde werken en elk bestemd voor een publiek. Voor deze uitlegging van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 is het niet van belang dat een dergelijke wederdoorgifte door reclame wordt gefinancierd en dus een winstoogmerk heeft, en evenmin dat zij gebeurt door een organisatie die rechtstreeks concurreert met de oorspronkelijke omroeporganisatie. Het winstoogmerk is immers niet bepalend om een dergelijke wederdoorgifte te kwalificeren als „mededeling” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29.