ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
27.

In antwoord op het verzoek om verduidelijking heeft het Bayerische Landessozialgericht München het Hof twee brieven doen toekomen, de eerste van de advocaat van verzoekster en de tweede van de DAK. In de eerste brief werd gesteld dat de echtgenoot van Von Chamier-Glisczinski tijdens haar verblijf in het Oostenrijkse verpleeghuis zijn woonplaats in München had behouden, waar hij tot en met 30 juni 2002 in loondienst was geweest. Vanaf augustus 2001 was hij echter vrijgesteld van zijn arbeidsverplichting uit hoofde van een overeenkomst met zijn werkgever met het oog op beëindiging van de arbeidsovereenkomst. Vanaf augustus 2001 tot en met december 2003 had hij werk gezocht in Oostenrijk, waar zijn echtgenote verbleef. In december 2003 ten slotte had hij een onderneming opgezet, die in april 2004 in Laufen was gevestigd. In de brief van de DAK wordt daarentegen gesteld dat uit het dossier van verzoekster blijkt dat de echtgenoot van Von Chamier-Glisczinski van tot en met werknemer was en vrijwillig was verzekerd bij verweerder; dat hij van tot en met bij het arbeidsbureau in München als werkzoekende was geregistreerd, een werkloosheidsuitkering ontving en verplicht verzekerd was bij verweerder, en dat hij vanaf als zelfstandige bij de DAK was verzekerd.
De Italiaanse rechter geeft in zijn verwijzingsbeschikking te kennen dat het INPS zijns inziens ten onrechte stelt dat de seizoenarbeiders niet waren meegeteld en dat de door het Istituto gebruikte methode tot een ongelijke behandeling leidt van ondernemingen met seizoengebonden arbeid, en voorts dat „een vergelijking van het JAE in het jaar vóór de indienstneming met het JAE in het jaar na de indienstneming meer in overeenstemming is met het doel van de steun, namelijk bevordering van het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen voor een bepaalde periode”. Hij onderstreept echter dat er onenigheid kan bestaan over de juiste uitlegging van de toepasselijke gemeenschapsregeling en stelt het Hof de volgende prejudiciële vraag:

„Moet het gemeenschapsrecht neergelegd in de richtsnoeren betreffende werkgelegenheidssteun, de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen en verordening (EG) nr. 2204/2002 van de Commissie van [12] december 2002, aldus worden uitgelegd dat, om na te gaan of het aantal arbeidsplaatsen is toegenomen, het gemiddelde aantal werknemers in het jaar vóór de indienstneming moet worden vergeleken met het gemiddelde aantal werknemers in het jaar na de indienstneming, dan wel aldus dat het gemiddelde aantal werknemers in het jaar vóór de indienstneming moet, of ook alleen kan, worden vergeleken met het precieze aantal werknemers in het bedrijf op de dag van de indienstneming?”
In het kader van de nationale aandelenruil bepaalt § 20 van het Umwandlungssteuergesetz (hierna: „UmwStG”) ( 5 ), voor zover relevant, het volgende:

„1. Wordt de bedrijvigheid van een onderneming […] ingebracht in een kapitaalvennootschap […] en ontvangt de inbrenger in ruil daarvoor aandelen in de vennootschap (inbreng in natura), dan moeten de ingebrachte activa en de nieuwe aandelen worden gewaardeerd overeenkomstig de volgende leden. De eerste volzin geldt ook voor de inbreng van aandelen in een kapitaalvennootschap indien de verwervende vennootschap ( 6 ) op grond van haar eigen deelneming met inbegrip van de ontvangen aandelen aantoonbaar en rechtstreeks een meerderheid van de stemrechten bezit in de vennootschap waarvan de aandelen zijn ingebracht.

2. De [verwervende] ( 7 ) vennootschap mag de ingebrachte activa tegen de boekwaarde of tegen een hogere waarde waarderen. De waardering tegen de boekwaarde is ook toegestaan indien het ingebrachte bedrijfsvermogen op grond van handelsrechtelijke voorschriften in de handelsbalans hoger moet worden gewaardeerd. De boekwaarde is de waarde waartegen de inbrenger op het moment van de inbreng in natura de overgedragen activa heeft gewaardeerd overeenkomstig de belastingvoorschriften voor de bepaling van de winst. […]

[…]
2)

Coop de France bétail et viande in zaak C-101/07 P en Fédération nationale des syndicats d’exploitants agricoles, Fédération nationale bovine, Fédération nationale des producteurs de lait en Jeunes agriculteurs in zaak C-110/07 P te verwijzen in de kosten;
77.

Naar mijn menig is een zuiver kwantitatief criterium echter in principe niet geschikt om in de zin van de zwaartepuntrechtspraak van het Hof vast te stellen of een handeling overwegend artikel 179 EG of artikel 181 A EG betreft. Het is immers reeds onduidelijk hoe het kwantitatieve zwaartepunt moet worden bepaald. Moet men uitgaan van het aantal betrokken landen? Moet ook de omvang of het inwoneraantal van de landen in aanmerking worden genomen om vast te stellen of een maatregel overwegend ontwikkelingslanden of niet-ontwikkelingslanden betreft? Mijns inziens is echter evenmin enkel het aantal landen van belang, maar moet daarnaast ook worden gekeken naar de hoogte van de bedragen die voor de samenwerking ter beschikking worden gesteld.
Artikel 87 van de Ustawa o podatku od towarów i usług (wet inzake de belasting over goederen en diensten) van 11 maart 2004 ( 5 ), zoals van toepassing ten tijde van de feiten in het hoofdgeding (hierna: „btw-wet”), bepaalt:

„1. Wanneer het […] bedrag van de aftrekbare voorbelasting in een bepaalde aangifteperiode hoger is dan de verschuldigde belasting, heeft de belastingplichtige het recht de voor de daaropvolgende aangifteperioden verschuldigde belasting te verminderen met dat verschil of het recht van teruggaaf van dat verschil op zijn bankrekening.

2. […] wordt het belastingverschil binnen 60 dagen nadat de belastingplichtige de btw-aangifte heeft ingediend, teruggestort […].

Wanneer voor de geldigheid van de teruggaaf een bijkomend onderzoek nodig is, kan het hoofd van de belastingdienst die termijn verlengen totdat de verduidelijkingsprocedure is beëindigd. Indien na deze procedure blijkt dat de in de voorgaande zin bedoelde terugbetaling juist is, betaalt de belastingdienst aan de belastingplichtige het verschuldigde bedrag uit samen met de rente ten belope van de rente die bij uitstel van betaling of betaling in termijnen van toepassing zou zijn.

3. Wanneer het terug te geven verschil in btw groter is dan de voorbelasting over de verwerving van goederen of diensten die een belastingplichtige overeenkomstig de bepalingen inzake de inkomstenbelastingen boekt onder zijn af te schrijven vaste activa alsmede immateriële en wettelijke activa, […] vermeerderd met 22 % van het omzetcijfer van de belastingplichtige dat wordt belast tegen lagere tarieven dan die genoemd in artikel 41, lid 1, en met het omzetcijfer dat is behaald uit de levering van goederen of de verrichting van diensten als bedoeld in artikel 86, lid 8, punt 1, wordt dat verschil teruggegeven binnen 180 dagen na indiening van de btw-aangifte.

3a. Het in lid 3 bedoelde omzetcijfer omvat het omzetcijfer behaald uit de ontvangst van handelsschulden waarover belasting is verschuldigd overeenkomstig de artikelen 19, lid 12, en 20, lid 3, op voorwaarde dat bij de belastingdiensten een zekerheid wordt gesteld voor een bedrag dat overeenstemt met het bedrag van de belasting die verschuldigd zou zijn wanneer het omzetcijfer was behaald uit een levering van goederen op het grondgebied van de staat tot aan de indiening van een document ter bevestiging van een export van goederen of een intracommunautaire levering van goederen waarop deze handelsschuld betrekking heeft. […]”
De koppeling van de perioden van wegvervoer voorafgaand aan en aansluitend op een periode van vervoer waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Europese Gemeenschap met voertuigen die op schepen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, hangt af van de vraag of de maximumduur die voor dit vervoer is bepaald in punt 48.4, sub d, van de bijlage bij richtlijn 91/628, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, volgens de verwijzing in punt 48.7, sub b, van deze bijlage is bereikt.

Dit betekent dat, wanneer het vervoer waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Europese Gemeenschap met voertuigen die op schepen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, de maximumduur van 28 uur niet bereikt, onmiddellijk na aankomst in de haven van bestemming een periode van wegvervoer kan ingaan. Bij de berekening van de duur van deze periode overeenkomstig richtlijn 91/628, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, moet rekening worden gehouden met de duur van het wegvervoer voorafgaand aan het vervoer waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Europese Gemeenschap met voertuigen die op schepen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, tenzij de periode van wegvervoer vóór het zeevervoer is geneutraliseerd door een rusttijd van ten minste 24 uur overeenkomstig punt 48.5 van de bijlage bij genoemde richtlijn.

Het is de taak van de verwijzende rechter om te beoordelen of de litigieuze reis in het hoofdgeding aan deze voorwaarden voldoet.”
36.

In zaak C-343/06 heeft het Verwaltungsgericht Chemnitz besloten de behandeling te schorsen en het Hof de volgende prejudiciële vragen te stellen: „1) Mag een lidstaat op grond van artikel 1, lid 2, en artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 van de houder van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs verlangen dat hij de nationale autoriteiten verzoekt het recht te erkennen om in het binnenland gebruik te maken van die rijbevoegdheid, wanneer de rijbevoegdheid van de houder van dit buitenlandse EU-rijbewijs tevoren in het binnenland is ingetrokken of deze hem anderszins is ontzegd? Zo neen: 2) Moet artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 aldus worden uitgelegd dat een lidstaat op zijn grondgebied mag weigeren de rijbevoegdheid op basis van een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs te erkennen, wanneer de rijbevoegdheid van de houder van dit buitenlandse EU-rijbewijs tevoren in het binnenland door de bestuursautoriteit is ingetrokken, er naar het recht van eerstgenoemde lidstaat bij administratieve intrekking of ontzegging van de rijbevoegdheid geen verbodstermijn bestaat voor de hernieuwde verlening van de rijbevoegdheid, en er eerst opnieuw recht op verlening van rijbevoegdheid bestaat wanneer de betrokkene het bewijs van zijn rijgeschiktheid als materiële voorwaarde voor de herkrijging van de rijbevoegdheid heeft overgelegd in de vorm van een op verzoek van de bestuursautoriteit verricht medisch-psychologisch onderzoek als nader geregeld in het nationale recht? Zo neen: 3) Moet artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 aldus worden uitgelegd dat een lidstaat op zijn grondgebied mag weigeren de rijbevoegdheid op basis van een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs te erkennen, wanneer de rijbevoegdheid van de houder van dit buitenlandse EU-rijbewijs tevoren door de bestuursautoriteit in het binnenland is ingetrokken of anderszins is ontzegd en op basis van objectieve aanknopingspunten (geen woonplaats in de lidstaat van afgifte van het rijbewijs, en afwijzing van de aanvraag tot hernieuwde verlening van de rijbevoegdheid in het binnenland) moet worden aangenomen dat de buitenlandse EU-rijbevoegdheid alleen is verkregen om de strenge materiële vereisten van de procedure tot herkrijging van het rijbewijs in het binnenland, in het bijzonder het medisch-psychologische onderzoek, te omzeilen?”
52.

Het is juist dat de Commissie naderhand in een aan de Nederlandse autoriteiten gerichte brief van 7 november 2002 heeft gepreciseerd dat er geen bezwaren bestonden aangaande het criterium dat het kalf vier maanden bij de moeder diende te blijven, maar dit nam evenwel niet weg dat moest worden onderzocht of de afwijking van dit criterium niet het gevolg was van een gerechtvaardigd uitzonderingsgeval dat het beslag zijn zogend karakter niet ontnam. In haar opmerkingen stelt zij dat de voorwaarden inzake de afkalffrequentie en de duur van de zoogtijd te streng zijn en niet toelaten rekening te houden met die gerechtvaardigde uitzonderingsgevallen, zoals het overlijden van een kalf.
§ 270 van het BGB luidt als volgt:

„1. In geval van twijfel moet de schuldenaar het geld op eigen risico en op eigen kosten op de woonplaats van de schuldeiser doen toekomen.

2. Wanneer de schuldvordering in het kader van een handelsactiviteit of een industriële activiteit van de schuldeiser is ontstaan en de handelszaak of het bedrijf van de schuldeiser niet in diens woonplaats is gelegen, komt de plaats waar de handelszaak of het bedrijf van de schuldeiser is gelegen, in de plaats van diens woonplaats.

3. Wanneer ten gevolge van een verandering van woonplaats of van de plaats van de handelszaak of het bedrijf van de schuldeiser na het ontstaan van de schuld de kosten of het risico van de verzending toenemen, draagt de schuldeiser de extra kosten in het eerste geval en het risico in het tweede geval.

4. De bepalingen betreffende de plaats van presteren blijven onverlet.”
58.

In een tweede beschikking, gegeven nadat deze informatie was verstrekt en partijen hierover waren gehoord, stelde het Gerecht vast dat artikel 23 van het Statuut tot doel had „de gemeenschapsrechter in staat te stellen de wettigheid van de bestreden beschikking te toetsen, met inachtneming van de rechten van de verdediging”, en niet„een onvoorwaardelijke en onbeperkte toegang van alle partijen tot het administratief dossier te verzekeren” of „de verzoekende partijen in de gelegenheid te stellen de dossiers van de betrokken instelling naar believen te bestuderen”. ( 32 ) Het maakte ook een onderscheid tussen de krachtens artikel 23 van het Statuut overgelegde stukken en het dossier van de zaak zoals dat was samengesteld overeenkomstig de instructies voor de griffier. De partijen kregen enkel toegang tot dit laatste dossier, dat de stukken bevatte die voor de beslechting van de zaak in aanmerking dienden te worden genomen. Stukken die waren overgelegd, maar niet in het dossier van de zaak waren opgenomen, bleven „volledig buiten de procedure” en werden door het Gerecht niet in aanmerking genomen voor de beslechting van de zaak. ( 33 ) Op grond van deze overwegingen onderzocht het Gerecht de betrokken documenten in het licht van de gemaakte opmerkingen en besliste het dat een aantal ervan relevant waren en in het dossier dienden te worden opgenomen en aan de partijen dienden te worden meegedeeld. In een derde en laatste beschikking onderzocht het Gerecht nog twee andere documenten en besliste het dat één ervan aan het dossier diende te worden toegevoegd. ( 34 )
§ 37 TKG, „Marktanalyseprocedure”, bepaalt:

„1. De regelgevende instantie voert met inachtneming van de bepalingen van de Europese Gemeenschappen ambtshalve regelmatig, maar met een tussenpoos van ten hoogste twee jaar, een analyse uit van de relevante markten die zijn vastgesteld bij de in § 36, lid 1, bedoelde verordening. Deze procedure heeft tot doel om specifieke verplichtingen in te trekken, te handhaven, te wijzigen of op te leggen, nadat is vastgesteld of op de betrokken relevante markt één of meerdere ondernemingen aanzienlijke marktmacht hebben dan wel of er daadwerkelijke mededinging heerst.

2. Wanneer de regelgevende instantie tijdens deze procedure vaststelt dat op de relevante markt één of meerdere ondernemingen aanzienlijke marktmacht hebben en er derhalve geen daadwerkelijke mededinging heerst, legt zij deze onderneming of ondernemingen passende specifieke verplichtingen op als bedoeld in §§ 38 tot en met 46 of § 47, lid 1. Reeds bestaande specifieke verplichtingen voor ondernemingen worden, voor zover zij de relevante markt betreffen, door de regelgevende instantie in overeenstemming met de resultaten van de procedure en met inachtneming van de reguleringsdoelstellingen gewijzigd of opnieuw opgelegd.

3. Wanneer de regelgevende instantie op grond van de procedure vaststelt dat op de relevante markt daadwerkelijke mededinging heerst en er derhalve geen onderneming met aanzienlijke marktmacht is, mag zij — onder voorbehoud van § 47, lid 2 — geen verplichtingen in de zin van lid 2 opleggen; in dit geval wordt de procedure met betrekking tot deze markt beëindigd bij een niet aan vormvoorschriften gebonden beschikking van de regelgevende instantie die wordt bekendgemaakt. Voor zover er voor ondernemingen op deze markt nog specifieke verplichtingen bestaan, worden deze bij beschikking ingetrokken. In deze beschikking wordt eveneens een passende termijn van niet langer dan zes maanden vastgesteld, waarna de opheffing van kracht wordt.

4. In het geval van transnationale markten die worden omschreven in een beschikking van de Europese Commissie, dragen de betrokken nationale regelgevende instanties samen zorg voor de uitvoering van de marktanalyse, waarbij rekening wordt gehouden met de richtsnoeren voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht, en stellen zij samen vast of een of meer ondernemingen aanzienlijke marktmacht hebben dan wel of er daadwerkelijke mededinging heerst. De leden 1, 2, 3 en 5 dienen overeenkomstig te worden toegepast.

5. In deze procedure heeft enkel de onderneming ten aanzien waarvan specifieke verplichtingen worden opgelegd, gewijzigd of ingetrokken de hoedanigheid van partij.

6. Gebruikers en exploitanten van communicatienetwerken of diensten zijn verplicht om in de in § 90 vastgelegde mate mee te werken aan de procedure van § 36 en § 37.

7. De regelgevende instantie moet de krachtens de leden 2 tot en met 4 genomen beschikkingen bekendmaken en de Europese Commissie een kopie ervan doen toekomen.

[…]”
40.

De specifieke bepalingen waar verweerster naar verwijst, zijn de artikelen 43, 44, 48 en 49 van DPR nr. 547/55, die luiden als volgt: „Artikel 43 De onderdelen die een roterende beweging moeten omzetten in een heen- en weergaande beweging of andersom, zoals coulissen, drijfstangen, excentrieken, krukken en andere, moeten afdoende worden beschermd. Mits er geen specifiek gevaar bestaat, mag in de opleggers voor het houwen van steen, marmer en andere materialen de bescherming achterwege blijven wanneer ofwel de bewegende onderdelen niet toegankelijk zijn ofwel de aandrijfkracht maximaal één paardekracht dan wel de snelheid maximaal 60 omwentelingen per minuut is. Artikel 44 Takken van bomen die voor meer dan een kwart van hun doorsnee uit de machine of de houders steken, moeten tot dienovereenkomstige lengte worden gesnoeid dan wel worden beschermd door middel van een beveiliging die op de niet-bewegende onderdelen wordt bevestigd. [...] Artikel 48 Het is verboden de bewegende onderdelen en delen van de machine handmatig te reinigen, te oliën of in te vetten, tenzij zulks noodzakelijk is uit hoofde van specifieke technische eisen, in welk geval daartoe geëigende middelen moeten worden gebruikt om elk gevaar te voorkomen. De bedieners moeten van het in dit artikel opgenomen verbod kennis kunnen nemen door duidelijk zichtbare waarschuwingen. Artikel 49 Het is verboden op in beweging zijnde onderdelen reparaties of registraties uit te voeren. Indien het noodzakelijk is deze handelingen te verrichten wanneer de machine in werking is, moeten de vereiste voorzorgsmaatregelen worden getroffen om de veiligheid van de bediener te verzekeren. De bedieners moeten van het in lid 1 opgenomen verbod kennis kunnen nemen door duidelijk zichtbare waarschuwingen. [...]”
2.

Aangezien de Commissie tot aan het verstrijken van de termijn voor omzetting van de richtlijn op 30 oktober 1999 geen omzettingsmaatregelen waren meegedeeld en zij ook overigens geen informatie ter zake had ontvangen, heeft zij de niet-nakomingprocedure ingeleid. Nadat zij het Koninkrijk Spanje in de gelegenheid had gesteld zijn opmerkingen te maken, bracht zij op 27 juli 2000 een met redenen omkleed advies uit, waarin zij het Koninkrijk Spanje aanmaande om binnen twee maanden de noodzakelijke maatregelen te nemen en de Commissie daarvan in kennis te stellen. Bij brief van 8 september 2000 verzocht de Spaanse regering om verlenging van de termijn met één maand, wat niet werd toegestaan. Bij brief van 6 december 2000 kondigde de Spaanse regering een wetsontwerp ter omzetting van de richtlijn aan, stelde zij de voltooiing van de wetgevingsprocedure tegen het eind van het jaar 2001 in het vooruitzicht en motiveerde zij de noodzakelijke nationale beraadslagingen. Daarop heeft de Commissie het onderhavige beroep ingesteld.
Conclusie van advocaat-generaal Geelhoed van 20 september 2001. - Republiek Finland tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen - Begrotingsjaren 1996 en 1997 - Speciale premies voor stieren - Door de Commissie te volgen procedure. - Zaak C-170/00.



Jurisprudentie 2002 bladzijde I-01007



Conclusie van de advocaat generaal

V - Conclusie

89 In het licht van de hier weergegeven feiten en omstandigheden geef ik het Hof in overweging het beroep te verwerpen en de Republiek Finland ingevolge artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering in de proceskosten te veroordelen.
91.

Volgens artikel 122, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de proceskosten, wanneer de hogere voorziening gegrond is en het zelf de zaak afdoet. Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, dat ingevolge artikel 118 van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen voorzover dit is gevorderd. Aangezien de Commissie in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van Libéros behalve in haar eigen kosten te worden verwezen in alle kosten van Libéros, zowel in eerste aanleg als in hogere voorziening.
168.

Het verschil in behandeling is het gevolg van de door de Commissie gebruikte berekeningsmethode. Onder verwijzing naar het werkdocument dat tijdens de vergadering van 22 september 1998 aan het comité van beheer is voorgelegd, legt de Commissie uit dat zij het gemiddelde van twee waarden heeft genomen. De eerste waarde was het resultaat van een berekening die neerkwam op „de vergelijking tussen de werkelijke stand van uitvoering van de verschillende programma's en het voor hun levensvatbaarheid vereiste minimale ( 36 ) uitvoeringspercentage: wanneer de betrokken lidstaat tussen 1994 en 1997 niet in staat was geweest meer dan 25 % van de hem toegekende kredieten vast te leggen, was de waarschijnlijkheid dat deze programma's zo werden afgerond dat zij (rekening houdend met de looptijd van de verplichtingen en de betalingstermijnen) in aanmerking konden komen voor een bijdrage uiterst gering. In het belang van een gezond beheer zou het gepast geweest zijn deze programma's te beëindigen en hun financiering te heroverwegen”.
89.

Met de Commissie ben ik echter van oordeel, dat de richtlijn in beginsel toelaat, de onttrekking van goederen voor privé-doeleinden te beschouwen als een wijziging in de elementen in de zin van artikel 20, lid 1, sub b. Dit volgt uit een vergelijking van de geldende tekst van deze bepaling met de overeenkomstige bepaling in het voorstel van de Commissie. ( 26 ) Volgens artikel 20, lid 1, sub c, van het voorstel was herziening uitdrukkelijk uitgesloten in alle gevallen genoemd in artikel 5, lid 3, van het voorstel, dat de verschillende categorieën van onttrekking van goederen voor niet-zakelijke doeleinden omvatte. De tekst van artikel 20, lid 1, sub b, van de geldende versie — waarin slechts twee categorieën onttrekkingen voor privé-doeleinden, die specifiek in artikel 5, lid 6, van de richtlijn zijn genoemd worden uitgesloten van herziening, namelijk onttrekkingen van goederen om als geschenken van geringe waarde of om als monster te dienen — staat de lidstaten daarom toe, bij andere soorten onttrekkingen tot herziening over te gaan. Daarom is de kwestie niet zozeer of volgens artikel 20 herziening van de aftrek in beginsel mogelijk is, maar in welke gevallen artikel 5, lid 6, herziening toelaat.