In deze prejudiciële zaak wordt om uitlegging gevraagd van verordening nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149 van 1971, blz. 2). Meer in het bijzonder moet worden vastgesteld, of ingevolge artikel 51, lid 1, van deze verordening een overeenkomstig artikel 46 vastgesteld pensioen, in zijn geheel moet worden herberekend wanneer de hoogte van een of meer uitkeringen die bij de aanvankelijke berekening daarvan in aanmerking zijn genomen, is gewijzigd en aangepast aan de gestegen kosten van levensonderhoud.

Verzoeker in het hoofdgeding, Salvatore Cinciuolo, heeft in Italië en België gewerkt. Op 17 januari 1976 werd hij in laatstgenoemd land arbeidsongeschikt; uit dien hoofde ontving hij tot 31 januari 1977 ziekengeld. Per 1 februari 1977 kreeg hij recht op een invaliditeitsuitkering. Voor zijn aanspraak op een Italiaans pensioen werd de gemeenschapsregeling toegepast. Voor de vaststelling van de hoogte van deze uitkering werden de in beide Lid-Staten werkelijk vervulde tijdvakken overeenkomstig artikel 45 van de verordening samengeteld; de uitkering die hem ingevolge artikel 46, lid 2, sub b, in Italië toekwam, werd hem door het Istituto nazionale della previdenza sociale pro rata temporis toegekend. Het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (hierna: RIZIV) stelde zijnerzijds het Belgische invaliditeitspensioen vast overeenkomstig de nationale regeling. Met toepassing van de anti-cumulatiebepaling, vervat in artikel 70, lid 2, van de wet van 9 augustus 1963, werd deze uitkering verlaagd met een bedrag dat oveeenkwam met dat van de Italiaanse uitkering.

Op 20 oktober 1976 kreeg Cinciuolo echter ook een Italiaanse rente wegens beroepsziekte, welke was berekend op basis van een arbeidsongeschiktheidspercentage van 21 % en werd uitgekeerd door het Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro. Nadat het RIZIV hiervan kennis had gekregen, besloot het de Belgische invaliditeitsuitkering opnieuw vast te stellen (6 november 1980). Blijkens de afrekeningen was de berekening volgens artikel 46, lid 3, van verordening nr. 1408/71 voor Cinciuolo het gunstigst. Overeenkomstig artikel 7, lid 1, sub c van verordening nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 (PB L 74 van 1972, blz. 1) werd daarom een percentage van voornoemde rente op de Belgische uitkering in mindering gebracht.

De wijzigingen van deze rente vormden de aanleiding tot het hoofdgeding. Het relevante Italiaanse voorschrift (artikel 234 van de Testo Unico sull'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro e le malattie professionali (gecodificeerde regeling betreffende de verzekering tegen arbeidsongevallen en beroepsziekten) goedgekeurd bij presidentieel decreet van 30 juni 1965, nr. 1124) bepaalt, dat renten wegens blijvende arbeidsongeschiktheid elke drie jaar opnieuw worden berekend aan de hand van de door het Centraal Instituut voor de Statistiek vastgestelde wijzigingen van de index voor de bruto minimum inkomens van werknemers in de landbouw. Sinds 1 juli 1983 vindt herberekening jaarlijks plaats (artikel 3 van de wet van 10 mei 1982, nr. 251).

Het RIZIV hield rekening met de aanpassingen die de rente op 1 juli 1977 en 1 juli 1980 onderging: het verlaagde daarom de Belgische uitkering en vorderde van Cinciuolo de ten onrechte ontvangen bedragen terug. Cinciuolo diende hiertegen een bezwaarschrift in; nadat hij nul op het request had gekregen, kwam hij op 31 juli 1979 respectievelijk 5 december 1980 in beroep bij de Arbeidsrechtbank te Brussel. Zijns inziens zijn de door het RIZIV toegepaste verlagingen in strijd met artikel 51 van verordening nr. 1408/71; het RIZIV acht de toepassing van deze bepaling uitgesloten omdat zij enkel betrekking zou hebben op pensioenuitkeringen en niet op andersoortige uitkeringen zoals rentes wegens beroepsziekte.

Bij beschikking van 26 mei 1983 heeft de Arbeidsrechtbank de behandeling van de zaak geschorst en het Hof krachtens artikel 177 verzocht de volgende vraag te beantwoorden:

„Is artikel 51, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van 14 juni 1971 uitsluitend van toepassing op de in artikel 46 bedoelde invaliditeits-, ouderdoms- en overlevingspensioenen, dan wel ook op andersoortige uitkeringen zoals renten wegens arbeidsongeval of beroepsziekte, die ingevolge de nationale anti-cumulatievoorschriften aanvankelijk van invloed zijn geweest op het bedrag van het overeenkomstig artikel 46 vastgestelde pensioen, en waarvan de latere aanpassingen gevolgen kunnen hebben voor datzelfde pensioen? Met andere woorden, moet het pensioen overeenkomstig artikel 46 worden herberekend in geval van wijziging van het bedrag van een rente wegens beroepsziekte, die niet of slechts gedeeltelijk met het pensioen kan worden gecumuleerd?”