Gesteld kan echter niet worden dat het Gerecht, ter beoordeling van de rechtmatigheid van de redenen voor de weigering van toegang tot een document die zijn aangevoerd door een instelling op basis van een uitzondering waarvan de toepasselijkheid niet ter discussie staat, verplicht zou zijn systematisch te gelasten dat het document waartoe om de toegang is verzocht, integraal wordt overgelegd. Het Gerecht kan immers in de uitoefening van de discretionaire bevoegdheid waarover het bij de beoordeling van bewijselementen beschikt, beslissen of het in een concreet geval noodzakelijk is dat dit document aan hem wordt overgelegd om te onderzoeken of de redenen waarom een instelling de toegang tot dit document heeft geweigerd, gegrond zijn.

Wanneer een verzoeker de rechtmatigheid ter discussie stelt van een beschikking waarbij hem de toegang tot een document is geweigerd op basis van een van de uitzonderingen van artikel 4 van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, door te betogen dat de door de betrokken instelling aangevoerde uitzondering niet op het gevraagde document toepasselijk was, dient de Unierechter, met inachtneming van de rechterlijke bescherming van deze verzoeker, de overlegging van dit document te gelasten en het te onderzoeken. Alleen wanneer de Unierechter dit document zelf heeft ingezien, zal hij immers in staat zijn in concreto te beoordelen of de betrokken instelling op grond van de aangevoerde uitzondering de toegang tot dit document geldig kon weigeren, en, bijgevolg, de rechtmatigheid te beoordelen van een beschikking houdende weigering van toegang tot dit document.

Uit artikel 4 noch uit artikel 9 van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie volgt dat het feit dat een document niet vooraf overeenkomstig artikel 9, lid 1, als een gevoelig document is aangemerkt, een instelling zou verbieden de toegang tot een document op basis van artikel 4 te weigeren.

Enerzijds beoogt artikel 9 van deze verordening immers slechts te voorzien in een bijzondere behandeling – met name door de personen die zijn belast met het behandelen van de verzoeken om toegang tot de documenten van de instellingen – van de documenten die als gevoelig zijn aangemerkt en op grond van de regels van de betrokken instelling ter bescherming van de wezenlijke belangen van de Unie of van één of meer van haar lidstaten op de gebieden omschreven in artikel 4, lid 1, sub a, van die verordening als très secret/top secret, secret of confidentiel zijn gerubriceerd. Anderzijds machtigt artikel 4 van die verordening de instellingen om de toegang tot een document te weigeren teneinde te vermijden dat door de openbaarmaking ervan een van de door deze bepaling beschermde belangen wordt ondermijnd, waarbij het risico van een dergelijke ondermijning redelijkerwijs voorzienbaar en niet louter hypothetisch mag zijn en waarbij de betrokken instelling dient aan te geven op welke wijze de toegang tot dat document concreet en daadwerkelijk het belang zou kunnen ondermijnen dat door een dergelijke uitzondering wordt beschermd.

In die context kan de omstandigheid dat een instelling van mening is dat een document gevoelig is in de zin van artikel 9, op zich niet rechtvaardigen dat de uitzonderingen van artikel 4, lid 1, sub a, van verordening nr. 1049/2001 op dit document worden toegepast. Op dezelfde wijze kan, omgekeerd, op grond van de enkele omstandigheid dat een document niet als gevoelig in de zin van dat artikel 9 is aangemerkt, niet de toepassing worden uitgesloten van de uitzonderingen van artikel 4, lid 1, sub a, ervan, zonder dat laatstgenoemde bepaling haar nuttige werking wordt ontnomen.

(cf. punten 41, 43‑47)