ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-30/10

Lotta Andersson

tegen

Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten

(verzoek van het Linköpings tingsrätt om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 80/987/EEG — Artikel 10, sub c — Nationale bepaling — Garantie voor honorering van onvervulde aanspraken van werknemers — Uitsluiting van personen die in zes maanden vóór indiening van aanvraag van faillissement van vennootschap waarbij zij in dienst zijn, eigenaar waren van essentieel deel ervan of aanzienlijke invloed erop hadden”

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 10 februari 2011 I - 515

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever – Mogelijkheid voor lidstaten om verplichting tot honorering of verplichting tot garantie te weigeren of te beperken – Omvang

(Richtlijn 2008/94 van het Europees Parlement en de Raad, art. 12, sub c)

Artikel 12, sub c, van richtlijn 2008/94 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationaalrechtelijke bepaling die een werknemer uitsluit van de garantie voor honorering van onvervulde aanspraken van werknemers, op grond dat deze in de zes maanden vóór de aanvraag van faillissement van de betrokken onderneming alleen of samen met nauwe verwanten eigenaar was van een essentieel deel van deze onderneming en aanzienlijke invloed had op de activiteiten ervan. In deze omstandigheden valt namelijk niet uit te sluiten dat de werknemer aan wie de garantie wordt geweigerd, verantwoordelijk kan zijn voor de insolventie van de betrokken onderneming.

(cf. punten 27-28 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Eigen middelen van Europese Unie – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Unie – Vervolging van onregelmatigheden – Verjaringstermijn – Onregelmatigheden begaan in kader van gunningen in sector boter

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 3, lid 1, eerste alinea, en 3; verordening nr. 2571/97 van de Commissie)

2. Eigen middelen van Europese Unie – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Unie – Vervolging van onregelmatigheden – Verjaringstermijn – Onregelmatigheden begaan in kader van gunningen in sector boter

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 1 en 3, lid 3; verordening nr. 2571/97 van de Commissie)

Samenvatting

1. Aangezien verordening nr. 2571/97 betreffende de verkoop van boter tegen verlaagde prijs en de toekenning van steun voor room, boter en boterconcentraat voor de vervaardiging van banketbakkerswerk, consumptie-ijs en andere voedingsmiddelen geen regel inzake de verjaring van de vervolging ter zake van de inning van in het kader van openbare inschrijvingen in de sector van boter, boterconcentraat en room gestelde zekerheden bevat, is zij geen sectorale regeling die voorziet in een „kortere termijn” in de zin van artikel 3, lid 1, eerste alinea, tweede zin, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen. Bijgevolg is de in artikel 3, lid 1, eerste alinea, eerste zin, van laatstgenoemde verordening bedoelde verjaringstermijn van vier jaar op een dergelijke inning van toepassing, onder voorbehoud van de mogelijkheid die de lidstaten overeenkomstig artikel 3, lid 3, behouden om langere verjaringstermijnen vast te stellen.

(cf. punt 50, dictum 1)

2. Bij de vervolging wegens een onregelmatigheid in de zin van artikel 1 van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen behouden de lidstaten ook in de context van verordening nr. 2571/97 betreffende de verkoop van boter tegen verlaagde prijs en de toekenning van steun voor room, boter en boterconcentraat voor de vervaardiging van banketbakkerswerk, consumptie-ijs en andere voedingsmiddelen de mogelijkheid om langere verjaringstermijnen in de zin van artikel 3, lid 3, van deze verordening toe te passen in situaties waarin de onregelmatigheden waarvoor de opdrachtnemer aansprakelijk is, door diens contractanten zijn begaan.

In het kader van de in artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2988/95 voorziene afwijking behouden de lidstaten immers een ruime beoordelingsvrijheid ter zake van de vaststelling van langere verjaringstermijnen die zij wensen toe te passen bij een onregelmatigheid die de financiële belangen van de Unie aantast.

(cf. punten 54, 62, dictum 2)
In de punten 56 en 57 van het bestreden arrest heeft het Gerecht de verplichtingen onderzocht van de douaneautoriteiten in verband met de beoordeling van het bedrag van de zekerheid. In die context was het van mening dat de wetenschap van de marktdeelnemer alsook het feit dat Transnáutica nooit eerder fraudegevoelige goederen, zoals tabak of ethylalcohol, had verhandeld, omstandigheden zijn die des te meer de aandacht hadden moeten trekken van die autoriteiten en, anders dan de Commissie betoogt, geen rechtvaardiging vormen voor een versoepeling van de controles. In deze omstandigheden heeft het Gerecht in punt 58 van voornoemd arrest geoordeeld:

„Dat [Transnáutica] een douaneschuld krijgt opgelegd die is ontstaan als gevolg van deze in het kader van het strafrechtelijk onderzoek gemaakte keuzen, zou echter indruisen tegen de doelstelling van de billijkheidsclausule die aan artikel 905 van de uitvoeringsverordening ten grondslag ligt, aangezien [Transnáutica] daardoor in een bijzondere situatie zou worden gebracht die verder gaat dan het normale handelsrisico dat aan haar economische activiteit verbonden is (zie in die zin arresten Hof [van 7 september 1999,] De Haan, [C-61/98, Jurispr. blz. I-5003], [punt 53,] en 18 oktober 2007, Nordspedizionieri di Danielis Livio e.a./Commissie, C-62/05 P, Jurispr. blz. I-8647, punt 51, en arrest [Gerecht van 11 juli 2002,] Hyper/Commissie, [T-205/99, Jurispr. blz. II-3141], punt 95).”
102

Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd. Overeenkomstig artikel 69, lid 3, van datzelfde reglement kan het Hof de proceskosten over de partijen verdelen of beslissen dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, indien zij onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk zijn gesteld, of wegens bijzondere redenen.
–de in andere lidstaten gevestigde van vastgoedmakelaardijvennootschappen te verplichten, over positief eigen kapitaal in de zin van die wettelijke regeling te beschikken, en
Hogere voorzieningen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer – uitgebreid) van 9 september 2009, Diputación Foral de Álava e.a. en Gobierno Vasco/Commissie (T‑230/01 tot en met T‑232/01 en T‑267/01 tot en met T‑269/01), houdende afwijzing, in de zaken T‑230/01 en T‑267/01, van een vordering tot nietigverklaring van beschikking 2002/892/EG van de Commissie van 11 juli 2001 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Álava (PB 2002, L 314, blz. 1), in de zaken T‑231/01 en T‑268/01, van een vordering tot nietigverklaring van beschikking 2002/806/EG van de Commissie van 11 juli 2001 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Vizcaya (PB 2002, L 279, blz. 35), en, in de zaken T‑232/01 en T‑269/01, van een vordering tot nietigverklaring van beschikking 2002/540/EG van de Commissie van 11 juli 2001 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Guipúzcoa (PB 2002, L 174, blz. 31)
1)

Door een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde toe te passen op de levering, invoer en intracommunautaire verwerving van paarden is de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 96 en 98 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met bijlage III bij deze richtlijn.
1)

Door ministerieel besluit nr. Α1/44351/3608 van 12 oktober 2005 te blijven toepassen, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002, met name krachtens artikel 9, leden 1 en 2, daarvan.
1)

Door de bepalingen van het recht van de Unie op het gebied van de aanwijzing van de universeledienstverlener(s) niet op juiste wijze in nationaal recht om te zetten en in elk geval door niet te verzekeren dat die bepalingen in de praktijk worden toegepast, is de Portugese Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 3, lid 2, en 8, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn).
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronischecommunicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG, is de Republiek Oostenrijk de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
1)

Door de belasting over de toegevoegde waarde te heffen op de wijze bepaald in afdeling 13, paragraaf 35, punten 1 en 3 tot en met 5, van de verordening van de minister van Financiën van 27 april 2004 betreffende de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van de wet inzake de belasting op producten en diensten, is de Republiek Polen de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 73, 168 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.
Artikel 12 van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna: „Haags verdrag van 1980”), luidt:

„Wanneer een kind ongeoorloofd is overgebracht of wordt vastgehouden in de zin van artikel 3 en er minder dan één jaar is verstreken tussen de overbrenging of het niet doen terugkeren en het tijdstip van de indiening van het verzoek bij de rechterlijke of administratieve autoriteit van de verdragsluitende staat waar het kind zich bevindt, gelast de betrokken autoriteit de onmiddellijke terugkeer van het kind.

De rechterlijke of administratieve autoriteit gelast, zelfs in het geval dat het verzoek tot haar wordt gericht nadat de in het vorige lid bedoelde termijn van één jaar is verstreken, eveneens de terugkeer van het kind, tenzij wordt aangetoond dat het kind inmiddels is geworteld in zijn nieuwe omgeving.

Wanneer de rechterlijke of administratieve autoriteit van de aangezochte staat redenen heeft om aan te nemen dat het kind naar een andere staat is meegenomen, kan zij de procedure schorsen of het verzoek tot terugkeer van het kind afwijzen.”
Hoofdstuk VII, punt 48, lid 5, van de bijlage bij richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425 en 91/496, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, is onder meer van toepassing op het vervoer per spoor.

Uit de bewoordingen van diverse leden van hoofdstuk VII, punt 48, van de bijlage bij richtlijn 91/628 blijkt immers dat de leden waarvan de werkingssfeer tot een concreet vervoermiddel beperkt is, dit uitdrukkelijk preciseren. Zo volgt uit de bewoordingen van de leden 4, 6 en 7 van punt 48 dat deze op respectievelijk het vervoer over de weg, per spoor en over zee van toepassing zijn. Aangezien lid 5 van dat punt geen dergelijke precisering bevat, geldt het voor alle vervoermiddelen.

De uitlegging dat hoofdstuk VII, punt 48, lid 5, van de bijlage bij richtlijn 91/628 van toepassing is op het vervoer per spoor wordt in de eerste plaats bevestigd door de opzet van deze richtlijn. Uit de in artikel 2, lid 2, van deze richtlijn gegeven definities van de begrippen „vervoer” en „rusttijd” volgt namelijk dat de tijdvakken tussen het laden van de dieren op een vervoermiddel en het uitladen ervan allebei noodzakelijkerwijs onder ofwel vervoer ofwel rust vallen. Aangezien de in de leden 2 en 3 van punt 48 van hoofdstuk VII van de bijlage bij richtlijn 91/628 neergelegde voorschriften inzake de maximale reistijd onder meer van toepassing zijn op het vervoer per spoor, gelden ook de voorschriften inzake de rusttijd na de reistijd voor dat vervoermiddel.

Die uitlegging wordt in de tweede plaats bevestigd door de doelstelling van richtlijn 91/628, die er volgens de negende overweging van de considerans van deze richtlijn in bestaat, te garanderen dat de dieren tijdens het vervoer efficiënter worden beschermd.

(cf. punten 24-28, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Regeling van Unie – Materiële werkingssfeer – Tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten – Daaronder begrepen als prestatie bij invaliditeit en niet als prestatie bij ziekte

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 4, lid 1, sub b)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Uitkeringen – Woonplaatsvereisten – Opheffing – Voorwaarde inzake woonplaats voor toekenning van tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 10, lid 1, eerste alinea)

3. Burgerschap van Europese Unie – Recht om vrij op grondgebied van lidstaten te reizen en te verblijven – Sociale voordelen – Tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten

(Art. 21, lid 1, VWEU)

Samenvatting

1. Een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten, vormt een prestatie bij invaliditeit in de zin van artikel 4, lid 1, sub b, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, als vaststaat dat de aanvrager op het moment van indiening van de aanvraag een permanente of duurzame handicap heeft. In een dergelijke situatie heeft die uitkering rechtstreeks betrekking op het in die bepaling bedoelde risico van invaliditeit.

(cf. punten 53‑54, dictum 1)

2. Artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 647/2005, verzet zich ertegen dat een lidstaat de toekenning van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten, die wordt aangemerkt als een prestatie bij invaliditeit, afhankelijk stelt van een voorwaarde dat de aanvrager zijn normale woonplaats op het grondgebied van die lidstaat heeft.

(cf. punt 70, dictum 2)

3. Artikel 21, lid 1, VWEU verzet zich ertegen dat een lidstaat de toekenning van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten afhankelijk stelt van:

- een voorwaarde dat de aanvrager vóór de aanvraag op het grondgebied van die lidstaat aanwezig moet zijn geweest, met uitsluiting van elke andere factor op grond waarvan het bestaan van een werkelijke band tussen de aanvrager en die lidstaat kan worden vastgesteld, en

- een voorwaarde dat de aanvrager op het moment van indiening van de aanvraag op het grondgebied van die lidstaat aanwezig moet zijn.

(cf. punten 104, 109‑110, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om Hof voldoende preciseringen van feitelijk en juridisch kader te verstrekken – Draagwijdte en grenzen

(Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23)

2. Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Huurinkomsten

(Art. 63 VWEU)

Samenvatting

1. Gelet op de scheiding van de taken van de nationale rechter en van het Hof, waarop de procedure van artikel 267 VWEU is gebaseerd, kan niet worden verlangd dat de verwijzende rechter, voordat hij zich tot het Hof wendt, alle feitelijke vaststellingen en juridische beoordelingen verricht die hij in het kader van zijn rechterlijke taak dient te verrichten. Het volstaat immers dat het voorwerp van het hoofdgeding en het belang ervan voor de rechtsorde van de Unie blijken uit het verzoek om een prejudiciële beslissing opdat de lidstaten hun opmerkingen zouden kunnen indienen overeenkomstig artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie en doeltreffend zouden kunnen deelnemen aan de procedure bij het Hof.

(cf. punt 19)

2. Artikel 63 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke een ingezeten belastingplichtige de uitkeringen die hij heeft betaald aan een ouder die hem op het grondgebied van deze staat gelegen onroerende zaken heeft overgedragen, kan aftrekken van de huurinkomsten uit deze zaken, terwijl deze aftrek niet mogelijk is voor een niet-ingezeten belastingplichtige, voor zover de verbintenis tot betaling van deze uitkeringen voortvloeit uit de overdracht van deze zaken.

Voor zover de verbintenis van een niet-ingezeten belastingplichtige om zijn ouder de uitkering te betalen voortvloeit uit de overdracht van de in de betrokken lidstaat gelegen onroerende zaken aan deze belastingplichtige, hetgeen de verwijzende rechter moet nagaan, is deze uitkering immers een rechtstreeks met de exploitatie van deze zaken verbonden uitgave, zodat de situatie van deze belastingplichtige in dit opzicht vergelijkbaar is met die van een ingezeten belastingplichtige.

In deze omstandigheden is een nationale regeling volgens welke niet-ingezetenen aftrek van een dergelijke uitgave in de inkomstenbelasting wordt geweigerd, terwijl ingezetenen deze aftrekmogelijkheid wel hebben, bij ontstentenis van een geldige rechtvaardiging in strijd met artikel 63 VWEU.

(cf. punten 46, 47, 49 en dictum)
Uit artikel 225 EG en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie volgt dat het Hof niet bevoegd is om de feiten vast te stellen noch, in beginsel, om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht daarvoor in aanmerking heeft genomen. Wanneer deze bewijzen regelmatig zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en de procedurevoorschriften inzake de bewijslast en de bewijsvoering zijn geëerbiedigd, staat het immers uitsluitend aan het Gerecht om te beoordelen welke waarde aan de hem voorgelegde bewijzen moet worden gehecht. Deze beoordeling levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van de bewijzen. Een onjuiste opvatting moet overigens duidelijk uit de stukken van het dossier blijken, zonder dat de feiten en de bewijzen opnieuw moeten worden beoordeeld.

Het bewijsniveau dat is vereist voor het vaststellen van een de mededinging beperkende overeenkomst in het kader van een verticale verhouding, is in beginsel niet hoger dan het niveau dat is vereist in het kader van een horizontale verhouding. Het klopt weliswaar dat elementen op basis waarvan bij horizontale verhoudingen in voorkomend geval tot het bestaan van een de mededinging beperkende overeenkomst tussen concurrenten kan worden geconcludeerd, soms ongeschikt zijn om in het kader van verticale verhoudingen tussen fabrikant en distributeur tot het bestaan van een dergelijke overeenkomst te concluderen, aangezien in zulke verhoudingen bepaalde contacten geoorloofd zijn. Dit doet evenwel niet af aan het feit dat het bestaan van een onrechtmatige overeenkomst moet worden beoordeeld tegen de achtergrond van alle relevante elementen en van de economische en juridische context, die van geval tot geval verschilt. Of de totstandkoming van een met artikel 81, lid 1, EG strijdige overeenkomst kan worden vastgesteld op grond van een bepaald bewijselement, kan dus niet abstract worden beoordeeld naargelang het gaat om een verticale of een horizontale verhouding, waarbij dit element los wordt gezien van de context en van de andere factoren die het concrete geval kenmerken.

(cf. punten 71-72)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie – Aandragen van feitelijke elementen ten bewijze van niet-nakoming – Weerlegging taak van betrokken lidstaat (Art. 226 EG) (cf. punten 36‑38)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 39)

3. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid (Art. 226 EG; richtlijn 1999/22 van de Raad, art. 4, leden 2‑5) (cf. punten 43‑45)

4. Procedure – Kosten – Afstand van instantie gerechtvaardigd door houding van wederpartij (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 69, lid 5) (cf. punten 46, 49‑50)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van artikel 4, leden 2, 3, 4 en 5, van richtlijn 1999/22/EG van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen (PB L 94, blz. 24)

Dictum

Dictum

1) Door met betrekking tot de dierentuinen waarop het onderhavige beroep ziet, in de autonome gemeenschappen Aragon, Asturië, de Balearen, de Canarische Eilanden, Cantabrië, Castilië en Leon, Extremadura en Galicië, niet binnen de gestelde termijn overeenkomstig artikel 4, leden 2 tot en met 5, van richtlijn 1999/22/EG van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen alle noodzakelijke maatregelen inzake inspectie, vergunning en in voorkomend geval sluiting van die instellingen te hebben getroffen, is het Koninkrijk Spanje de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Telecommunicatiesector – Universele dienst en gebruikersrechten – Richtlijn 2002/22 – Aanwijzing van ondernemingen voor aanbieden van universele dienst – Verplichting om efficiënte, objectieve, doorzichtige en niet-discriminerende aanwijzingsprocedure toe te passen (Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 2, en 8, lid 2) (cf. punten 34‑39, 42-49)

2. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging – Ontoelaatbaarheid (Art. 226 EG) (cf. punten 37‑38)

3. Beroep wegens niet-nakoming – Recht van beroep van Commissie – Discretionaire uitoefening (Art. 226 EG) (cf. punt 51)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van de artikelen 3, lid 2, en 8, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51) – Aanwijzing van ondernemingen die met universeledienstverplichtingen zijn belast

Dictum

Dictum

1) Door de bepalingen van het recht van de Unie op het gebied van de aanwijzing van de universeledienstverlener(s) niet op juiste wijze in nationaal recht om te zetten en in elk geval door niet te verzekeren dat die bepalingen in de praktijk worden toegepast, is de Portugese Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 3, lid 2, en 8, lid 2, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn).

2) De Portugese Republiek wordt verwezen in de kosten.