ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De artikelen 213, 214 en 273 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de belastingdienst van een lidstaat weigert een vennootschap een identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde toe te kennen louter op grond dat die vennootschap volgens deze dienst niet over de materiële, technische en financiële middelen beschikt om de aangegeven economische activiteit uit te oefenen en de houder van de aandelen in het kapitaal van deze vennootschap reeds meermaals een dergelijk nummer heeft gekregen voor vennootschappen die nooit werkelijk een economische activiteit hebben uitgeoefend en waarvan de kapitaalaandelen kort na toekenning van dat nummer zijn overgedragen, zonder dat de betrokken belastingdienst aan de hand van objectieve gegevens heeft aangetoond dat er ernstige aanwijzingen bestaan die het vermoeden doen rijzen dat het toegekende identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde zal worden gebruikt voor fraude. Het is de taak van de verwijzende rechterlijke instantie om te beoordelen of deze belastingdienst ernstige aanwijzingen heeft verstrekt die erop duiden dat sprake is van fraudegevaar.

Een weigering van identificatie van een btw-plichtige onder een individueel nummer is immers slechts evenredig met de doelstelling van fraudevoorkoming wanneer deze weigering berust op ernstige aanwijzingen op basis waarvan objectief kan worden aangenomen dat het aan deze btw-plichtige toegekende btw-identificatienummer waarschijnlijk met het oog op fraude zal worden gebruikt. Een dergelijke beslissing moet worden genomen op basis van een globale beoordeling van alle omstandigheden van het geval en van de bewijzen die bij de controle van de door de betrokken onderneming verstrekte inlichtingen zijn verzameld. In dit verband valt evenwel niet uit te sluiten dat dergelijke omstandigheden, in samenhang met andere objectieve gegevens die het vermoeden van frauduleuze bedoelingen bij de btw-plichtige doen rijzen, aanwijzingen vormen waarmee rekening moet worden gehouden bij de globale beoordeling van het fraudegevaar.

(cf. punten 27, 34, 36-39 en dictum)
Artikel 203 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de op een factuur vermelde belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is door de persoon die deze belasting op de factuur heeft vermeld, ongeacht of daadwerkelijk een belastbare handeling is verricht.

De in dat artikel 203 vervatte verplichting, die beoogt het gevaar uit te schakelen dat als gevolg van het in de artikelen 167 en volgende van deze richtlijn voorziene recht op aftrek belastinginkomsten verloren gaan, wordt echter beperkt door de mogelijkheid, die de lidstaten in hun nationale rechtsorde moeten opnemen, om, wanneer de opsteller van de factuur het bewijs van zijn goede trouw levert of tijdig het gevaar voor verlies van belastinginkomsten geheel heeft uitgeschakeld, alle ten onrechte gefactureerde belasting te herzien.

Bovendien moet de belastingdienst, voor zover de opsteller van een factuur zich niet beroept op één van de gevallen waarin herziening van ten onrechte gefactureerde belasting over de toegevoegde waarde mogelijk is, tijdens een belastingcontrole bij deze opsteller niet nagaan of deze opsteller voor de gefactureerde en aangegeven belasting over de toegevoegde waarde daadwerkelijk belastbare handelingen heeft verricht.

Datzelfde artikel 203 moet aldus worden uitgelegd dat uit het feit alleen dat de belastingdienst in een aan de opsteller van deze factuur gerichte navorderingsaanslag de door deze opsteller aangegeven belasting over de toegevoegde waarde niet heeft gecorrigeerd, niet kan worden afgeleid dat deze dienst heeft erkend dat voor deze factuur daadwerkelijk een belastbare handeling is verricht.

Het recht van de Unie sluit evenwel niet uit dat de bevoegde dienst controleert of de door een belastingplichtige gefactureerde handelingen daadwerkelijk zijn verricht en in voorkomend geval de uit de aangiften van de belastingplichtige voortvloeiende belastingschuld herziet. Het resultaat van een dergelijke controle vormt, zoals de aangifte en de betaling door de opsteller van de factuur van de in rekening gebrachte belasting over de toegevoegde waarde, een element dat de nationale rechter in aanmerking moet nemen bij de beoordeling of een belastbare handeling is verricht waarvoor de ontvanger van een factuur in een concreet geval recht op aftrek heeft.

(cf. punten 32, 33, 35, 37, 38, dictum 1)
Artikel 1, lid 1, van verordening nr. 1393/2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken en tot intrekking van verordening nr. 1348/2000 moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de wettelijke regeling van een lidstaat die bepaalt dat gerechtelijke stukken die bestemd zijn voor een partij die haar woonplaats of gewone verblijfsstaat in een andere lidstaat heeft, in het dossier worden gelaten en als betekend worden beschouwd wanneer die partij geen vertegenwoordiger heeft aangewezen die gemachtigd is om de te betekenen stukken in ontvangst te nemen en woonplaats heeft in de eerste lidstaat, waar de gerechtelijke procedure plaatsvindt.

Aangezien verordening nr. 1393/2007 een exhaustieve opsomming geeft van de wijzen van toezending van gerechtelijke stukken, ruimt zij geen plaats in voor en verzet zij zich dus tegen een fictieve betekening of kennisgeving zoals die welke in Polen geldt.

Bovendien ontneemt een dergelijk mechanisme van fictieve betekening of kennisgeving ontneemt elk nuttig effect aan het recht van degene voor wie een gerechtelijk stuk is bestemd en wiens woonplaats of gewone verblijfplaats zich niet bevindt in de lidstaat waar de procedure plaatsvindt, om dat stuk daadwerkelijk en doeltreffend te ontvangen, met name doordat aan die persoon noch de tijdige kennisneming van het gerechtelijk stuk ter voorbereiding van zijn verweer, noch de vertaling van het stuk wordt gewaarborgd.

Het doel van verordening nr. 1393/2007, de verzending van gerechtelijke stukken tussen de lidstaten te verbeteren en te versnellen, kan immers niet worden bereikt indien nationale bepalingen op enige wijze afbreuk doen aan de rechten van verdediging van degenen voor wie de stukken bestemd zijn, welke rechten voortvloeien uit het in artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens neergelegde recht op een eerlijk proces.

(cf. punten 32, 34-36, 41, 42 en dictum)
Richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat waarbij het illegale verblijf van onderdanen van derde landen wordt bestraft met een geldboete die kan worden vervangen door uitwijzing, voor zover noch het feit dat een in die regeling bedoelde strafvervolging loopt, noch het feit dat die strafvervolging mogelijkerwijs tot de oplegging van een geldboete leidt, tot gevolg heeft dat de vaststelling en de uitvoering van de in richtlijn 2008/115 bedoelde terugkeermaatregelen vertraging oplopen of anderszins worden belemmerd, en voor zover de aan de strafrechter geboden mogelijkheid om de geldboete te vervangen door een uitwijzingsbevel tezamen met een inreisverbod voor ten minste vijf jaar, is beperkt tot situaties waarin de betrokkene meteen kan worden teruggestuurd.

Richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die de mogelijkheid biedt om het illegale verblijf van onderdanen van derde landen te bestraffen met de oplegging van huisarrest, maar niet garandeert dat de uitvoering van die straf een einde neemt zodra het mogelijk is om de betrokkene fysiek uit die lidstaat te verwijderen.

Het is immers evident dat de oplegging en de tenuitvoerlegging van huisarrest tijdens de terugkeerprocedure van richtlijn 2008/115 niet bijdragen tot de verwijdering die met deze procedure wordt nagestreefd, te weten de fysieke overbrenging van de betrokkene uit de betrokken lidstaat. Een dergelijke straf is dus geen „maatregel” of „dwangmaatregel” die nodig is om het terugkeerbesluit uit te voeren in de zin van artikel 8 van richtlijn 2008/115.

(cf. punten 44, 47 en dictum)
Zaak C-363/11

Epitropos tou Elegktikou Synedriou sto Ypourgeio Politismou kai Tourismou

tegen

Ypourgeio Politismou kai Tourismou – Ypiresia Dimosionomikou Elenchou

[verzoek van het Elegktiko Synedrio (Griekenland) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Begrip ‚rechterlijke instantie van een der lidstaten’ in zin van artikel 267 VWEU — Procedure die moet leiden tot rechterlijke beslissing — Beslissing van nationale rekenkamer inzake goedkeuring vooraf van openbare uitgaven — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 19 december 2012

Prejudiciële vragen – Voorlegging aan het Hof – Nationale rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU – Begrip

(Art. 267 VWEU)

Een nationale instantie kan niet als „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU worden aangemerkt wanneer zij geen onafhankelijke instantie is in die zin dat zij niet de hoedanigheid van derde heeft ten opzichte van de administratieve autoriteit die de aangevochten beslissing heeft genomen. Bijgevolg is die kwalificatie niet mogelijk indien die instantie een organieke band heeft met die administratie.

Dat is het geval met een instantie waarvan de auteur van de aangevochten administratieve beslissing lid is en die in de uitoefening van de bevoegdheden betreffende het hoofdgeding een beslissing moet geven die, in strijd met het in de rechtspraak gestelde vereiste dat uit artikel 267 VWEU voortvloeit, geen onderdeel is van een procedure die moet leiden tot een rechterlijke beslissing.

(cf. punten 18, 20, 21, 23, 28)

Zaak C-363/11

Epitropos tou Elegktikou Synedriou sto Ypourgeio Politismou kai Tourismou

tegen

Ypourgeio Politismou kai Tourismou – Ypiresia Dimosionomikou Elenchou

[verzoek van het Elegktiko Synedrio (Griekenland) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Begrip ‚rechterlijke instantie van een der lidstaten’ in zin van artikel 267 VWEU — Procedure die moet leiden tot rechterlijke beslissing — Beslissing van nationale rekenkamer inzake goedkeuring vooraf van openbare uitgaven — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 19 december 2012

Prejudiciële vragen — Voorlegging aan het Hof — Nationale rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU — Begrip

(Art. 267 VWEU)

Een nationale instantie kan niet als „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU worden aangemerkt wanneer zij geen onafhankelijke instantie is in die zin dat zij niet de hoedanigheid van derde heeft ten opzichte van de administratieve autoriteit die de aangevochten beslissing heeft genomen. Bijgevolg is die kwalificatie niet mogelijk indien die instantie een organieke band heeft met die administratie.

Dat is het geval met een instantie waarvan de auteur van de aangevochten administratieve beslissing lid is en die in de uitoefening van de bevoegdheden betreffende het hoofdgeding een beslissing moet geven die, in strijd met het in de rechtspraak gestelde vereiste dat uit artikel 267 VWEU voortvloeit, geen onderdeel is van een procedure die moet leiden tot een rechterlijke beslissing.

(cf. punten 18, 20, 21, 23, 28)
Artikel 13, A, lid 1, sub g, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, uitgelegd tegen de achtergrond van het beginsel van fiscale neutraliteit, verzet zich ertegen dat aan de voor ambulante zorgprestaties van commerciële verstrekkers geldende vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde een voorwaarde wordt verbonden, volgens welke de kosten van deze zorgprestaties in het voorgaande kalenderjaar in ten minste twee derde van de gevallen geheel of grotendeels moeten zijn gedragen door de wettelijke instellingen van sociale verzekering of sociale bijstand, wanneer deze voorwaarde geen gelijke behandeling kan verzekeren voor zover het gaat om de erkenning van andere dan publiekrechtelijke instellingen als instellingen van sociale aard in de zin van deze bepaling.

Aan de hand van alle concrete elementen van het voorgelegde geschil moet de nationale rechterlijke instantie ook beoordelen of aan de vereisten van artikel 13, A, lid 2, sub b, van de Zesde richtlijn is voldaan. Welke uitlegging ook aan de uitdrukking „nauw samenhangen” in het kader van artikel 13, A, lid 1, sub g, van de Zesde richtlijn wordt gegeven, stelt artikel 13, A, lid 2, sub b, eerste streepje, van deze richtlijn voor vrijstelling hoe dan ook de voorwaarde dat de betrokken leveringen van goederen of diensten onontbeerlijk zijn voor het verrichten van de vrijgestelde handelingen.

Voorts bepaalt artikel 13, A, lid 2, sub b, tweede streepje, van de Zesde richtlijn dat diensten en leveringen van goederen niet in aanmerking komen voor de in artikel 13, A, lid 1, sub g, van deze richtlijn bedoelde vrijstelling indien zij er in hoofdzaak toe strekken aan de instelling extra opbrengsten te verschaffen door de uitvoering van handelingen die verricht worden in rechtstreekse mededinging met die van commerciële ondernemingen die aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen.

(cf. punten 60-63 en dictum)
Wanneer de Commissie er bij de vaststelling van een inbreuk op de mededingingsregels van uitgaat dat de vastgestelde feiten hun verklaring alleen kunnen vinden in een de mededinging verstorende gedragsafstemming, zal de rechter van de Unie de betrokken beschikking nietig verklaren wanneer de ondernemingen in kwestie argumenten aandragen die een ander licht werpen op de door de Commissie vastgestelde feiten en dus een andere aannemelijke verklaring voor de feiten mogelijk maken dan die van de Commissie, dat sprake is van een inbreuk. In dat geval heeft de Commissie namelijk niet aangetoond dat een inbreuk op het mededingingsrecht is gepleegd.

Voor zover de rekwirant met zijn hogere voorziening betoogt dat er sprake is van tegenstrijdigheid tussen een in een arrest van het Gerecht geformuleerde rechtsregel en de manier waarop deze regel in datzelfde arrest is toegepast, en daarmee dus de samenhang aan de orde stelt van de redenering die het Gerecht bij de toepassing van het Unierecht inzake de bewijslast heeft gevolgd, werpt hij een rechtsvraag op over de toepassing van het Unierecht door het Gerecht. Een dergelijk middel is bijgevolg ontvankelijk.

Overeenkomstig artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening nr. 1/2003 beschikt het Gerecht over volledige rechtsmacht wat de door de Commissie vastgestelde geldboeten betreft. Naast het eenvoudige wettigheidstoezicht op deze geldboeten is het Gerecht bijgevolg ook bevoegd om zijn beoordeling in de plaats te stellen van die van de Commissie en dus om de opgelegde boete of dwangsom in te trekken, te verlagen of te verhogen.

Daarentegen staat het niet aan het Hof, wanneer het zich in hogere voorziening uitspreekt over rechtsvragen, zijn oordeel uit billijkheidsoverwegingen in de plaats te stellen van dat van het Gerecht, dat zich in de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht heeft uitgesproken over het bedrag van de geldboeten die aan ondernemingen wegens schending van het Unierecht zijn opgelegd. Zo kan het Hof slechts vaststellen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het bedrag van de geldboete onaangepast is, voor zover het van oordeel is dat de hoogte van de geldboete niet alleen onaangepast is, maar ook zodanig overdreven dat de geldboete onevenredig is.

(cf. punten 123-126)
—

overgang, omvorming of omzetting, overdracht, levering als zekerheid en verandering of wijziging van de bestemming van de strategische activa van bovengenoemde ondernemingen en van de basisnetwerken en -infrastructuur die noodzakelijk zijn voor het economische en sociale leven van het land en de veiligheid ervan. Een dergelijk stelsel is niet geschikt ter verwezenlijking van de doelstelling de continuïteit te verzekeren van bepaalde basisdiensten en van de werking van de netwerken die noodzakelijk worden geacht voor het economische en sociale leven van een land, in het bijzonder de noodzakelijke energie- en watervoorziening van het land, de verstrekking van telecommunicatiediensten en het beheer van de twee grootste havens van het land. Het stelsel van voorafgaande vergunning sorteert immers effect nog voordat de vennootschap een beslissing heeft genomen, dat wil zeggen zonder dat een, zelfs potentieel, risico van aantasting van de continuïteit van de voorziening is vastgesteld. Bovendien is het op het tijdstip van het verlenen van de vergunning niet zeker dat alle gevallen van werkelijke en voldoende ernstige bedreigingen van de continuïteit van de energievoorziening kunnen worden geïdentificeerd en in aanmerking worden genomen. Voorts geldt de beperking van de uitoefening van de stemrechten of, in voorkomend geval, de weigering om deze rechten te erkennen waartoe het betrokken mechanisme aanleiding geeft, voor alle beslissingen die aanleiding geven tot een aandeelhoudersstemming, en niet alleen voor beslissingen waardoor het beschreven doel van de wet in precieze gevallen in gevaar kan komen. Bovendien kan dat stelsel niet worden geacht evenredig te zijn aan het nagestreefde doel, aangezien het de overheid een discretionaire bevoegdheid toekent die door de rechterlijke instanties moeilijk kan worden gecontroleerd en een gevaar voor discriminatie inhoudt. Aangaande het stelsel van controle van de beslissingen zijn de omstandigheden waarin het recht van verzet kan worden uitgeoefend, ten slotte potentieel talrijk, onbepaald en onbepaalbaar, en laten zij de nationale autoriteiten een te ruime beoordelingsbevoegdheid.
Uit punt 51 van de considerans van verordening nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten, die verordening nr. 2991/94 tot vaststelling van normen voor smeerbare vetproducten heeft vervangen en alle bepalingen ervan heeft overgenomen, blijkt dat bij laatstgenoemde verordening de handelsnormen voor zuivelproducten zijn vastgelegd en een eenvormige indeling van de smeerbare vetproducten is vastgesteld. De afwijking in punt I, lid 2, derde alinea, sub a, van bijlage XV bij verordening nr. 1234/2007 vormt noodzakelijkerwijs een uitzondering op deze indeling. Voorts verleent artikel 121, sub c-i, van die verordening de Commissie uitdrukkelijk de bevoegdheid om de uitputtende lijst van producten vast te stellen die aan de hand van de door de lidstaten toegezonden lijsten in aanmerking komen voor die afwijking.

De producten die aan de bij punt I, lid 2, derde alinea, sub a, van bijlage XV bij verordening nr. 1234/2007 gestelde vereisten voldoen, kunnen dan ook geen aanspraak maken op die afwijking, zonder dat de Commissie vooraf een besluit hoeft te nemen waarbij zij vaststelt dat aan deze vereisten is voldaan. Door een andersluidende uitlegging zou zowel de bevoegdheid van de Commissie, die de Raad van de Europese Unie haar overeenkomstig artikel 121, sub c-i, van verordening nr. 1234/2007 heeft verleend, als de nuttige werking van deze verordening in gevaar worden gebracht, aangezien deze verordening beoogt het gebruik van de handelsbenamingen te uniformiseren teneinde de concurrentie te handhaven en de consument te beschermen.

(cf. punten 56-61)
Artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 betreffende de ontwikkeling van de associatie, vastgesteld door de Associatieraad die is ingesteld bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand is gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, moet aldus worden uitgelegd dat een gezinslid van een Turkse werknemer dat staatsburger van een ander derde land dan Turkije is, zich in de gastlidstaat op de uit die bepaling voortvloeiende rechten kan beroepen wanneer alle andere in die bepaling gestelde voorwaarden zijn vervuld.

(cf. punt 65 en dictum)
De artikelen 179, eerste alinea, 180 en 273 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen het bestaan een vervaltermijn voor de uitoefening van het recht op aftrek, voor zover deze termijn de uitoefening van dit recht niet uiterst moeilijk of nagenoeg onmogelijk maakt. Het staat aan de nationale rechter om te beoordelen of dat het geval is, waarbij deze onder meer rekening kan houden met het feit dat de vervaltermijn nadien aanzienlijk is verlengd en met de duur van een procedure tot registratie voor de belasting over de toegevoegde waarde die binnen dezelfde termijn moet zijn afgerond opdat de belastingplichtige zijn recht op aftrek zou kunnen uitoefenen.

Het beginsel van fiscale neutraliteit verzet zich tegen een sanctie die erin bestaat het recht op aftrek te weigeren in geval van te late betaling van de belasting over de toegevoegde waarde, maar staat niet in de weg aan betaling van vertragingsrente, op voorwaarde dat deze sanctie in overeenstemming is met het evenredigheidsbeginsel. Het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.

De lidstaten mogen namelijk weliswaar sancties opleggen in geval van niet-nakoming van verplichtingen die ertoe strekken de juiste inning van de belasting te waarborgen en fraude te voorkomen, maar deze maatregelen mogen niet verder gaan dan nodig is om het nagestreefde doel te bereiken. Gelet op de prominente plaats die het recht op aftrek in het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde inneemt, lijkt een sanctie in de vorm van een absolute weigering van het recht op aftrek onevenredig te zijn in een geval waarin geen fraude en geen nadelige gevolgen voor de overheidsbegroting zijn vastgesteld.

(cf. punten 67, 70, 77 en dictum 2)