BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

13 februari 2014

Zaak F‑5/14 R

CX

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Kort geding – Tuchtprocedure – Tuchtrechtelijk ontslag – Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 278 VWEU, artikel 157 EA en artikel 279 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis, waarmee CX verzoekt om opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van 16 oktober 2013 waarbij de Europese Commissie hem, als tuchtmaatregel, met ingang van 1 november 2013 uit zijn functie heeft ontheven. Op diezelfde dag heeft verzoeker bij het Gerecht een beroep ingesteld, in hoofdzaak strekkende tot nietigverklaring van dat besluit. Het verzoek in de hoofdzaak is bij de griffie van het Gerecht ingeschreven onder nummer F‑5/14.

Beslissing: Het verzoek in kort geding van CX wordt afgewezen. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

1. Kort geding – Opschorting van de tenuitvoerlegging – Voorwaarden voor toekenning – „Fumus boni juris” – Onderzoek prima facie van de ter ondersteuning van het beroep in de hoofdzaak aangevoerde middelen

(Art. 278 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 102, lid 2)

2. Kort geding – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Verzoekschrift – Vormvereisten – Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen – Middelen rechtens niet uiteengezet in het verzoekschrift – Verwijzing naar alle bijlagen – Niet-ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea, en bijlage I, art. 7, lid 3; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 34 en 35)

3. Ambtenaren – Tuchtregeling – Tuchtprocedure – Termijnen – Verplichting van de administratie om binnen een redelijke termijn te handelen – Beoordeling – Niet-inachtneming – Bijzondere omstandigheden – Bewijslast

(Ambtenarenstatuut, bijlage IX, art. 22)

4. Ambtenaren – Tuchtregeling – Tuchtprocedure – Termijnen – Verplichting van de administratie om binnen een redelijke termijn te handelen – Niet-inachtneming – Gevolgen

(Ambtenarenstatuut, bijlage IX, art. 22)

5. Kort geding – Opschorting van de tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Ernstige en onherstelbare schade – Afweging van alle betrokken belangen – Bescherming van de financiële belangen van de Unie die voorrang heeft boven het belang van de verzoeker

(Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 102, lid 2; besluit 1999/352 van de Commissie)

1. Om te bepalen of aan de voorwaarde van fumus boni juris is voldaan, moet worden onderzocht of de door verzoeker voor zijn beroep in de hoofdzaak aangevoerde grieven op het eerste gezicht gegrond lijken. Er moet dus worden nagegaan of ten minste één van die middelen voldoende serieus is om te rechtvaardigen dat het niet in het kader van de kortgedingprocedure kan worden gepasseerd.

(cf. punt 30)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 15 november 2007, Donnici/Parlement, T‑215/07 R, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak

2. Ofschoon het verzoekschrift, dat zowel binnen het kader van een kortgedingprocedure als in het kader van een bodemprocedure voldoet aan de vormvereisten die zijn neergelegd in de artikelen 34 en 35 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, op specifieke punten kan worden gestaafd en aangevuld door verwijzingen naar bijgevoegde stukken, dienen de bijlagen louter als bewijsmiddel en documentatie. De bijlagen kunnen derhalve niet worden gebruikt om een in het verzoekschrift summier uiteengezet middel uit te werken door bezwaren of argumenten aan te voeren die daarin niet zijn genoemd, aangezien de verzoeker in zijn verzoekschrift de exacte bezwaren moet aangeven waarover uitspraak moet worden gedaan, evenals – in elk geval summier – de juridische en feitelijke gronden waarop die bezwaren berusten.

Bijgevolg kan de kortgedingrechter geen rekening houden met de uiteenzetting van de aangevoerde middelen, zowel rechtens als feitelijk, zoals deze volgt uit het verzoekschrift ten gronde, dat in bijlage bij het verzoekschrift in kort geding is gevoegd, en waarnaar dit verwijst.

(cf. punten 31 en 32)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 30 januari 2007, France Télécom/Commissie, T‑340/03, punt 167

Gerecht voor ambtenarenzaken: 2 juli 2009, Giannini/Commissie, F‑49/08, punt 86

3. Hoewel de in artikel 22 van bijlage IX bij het Statuut gestelde termijnen, net als over het algemeen de termijnen die gelden in tuchtprocedures, geen fatale termijnen zijn, vormen zij desalniettemin een regel van behoorlijk bestuur die, zowel in het belang van de administratie als in dat van de ambtenaren, beoogt te voorkomen dat het besluit waarmee de tuchtprocedure wordt afgesloten, zonder geldige reden wordt vertraagd.

De met de tuchtprocedure belaste autoriteiten zijn bijgevolg verplicht, de tuchtprocedure met bekwame spoed af te wikkelen en aldus te werk te gaan dat elk onderdeel van de tuchtprocedure binnen een redelijke termijn op de vorige handeling volgt. De verplichting tot bekwame spoed en tot inachtneming van de redelijke termijn geldt ook wanneer een tuchtprocedure wordt ingeleid, met name in het geval dat en vanaf het tijdstip waarop de administratie kennis heeft gekregen van de feiten en gedragingen die een niet-nakoming van de statutaire verplichtingen van een ambtenaar kunnen opleveren.

De vraag of de duur van een procedure redelijk is, moet worden beoordeeld met inachtneming van de specifieke omstandigheden van elke zaak en in het bijzonder met inachtneming van het belang ervan voor de betrokkene, de ingewikkeldheid van de zaak en het gedrag van de verzoeker en de bevoegde autoriteiten.

Wanneer een procedure betreffende een ambtenaar een langere duur heeft dan redelijk wordt geacht, staat het aan het tot aanstelling bevoegd gezag om het bestaan van bijzondere omstandigheden aan te tonen die deze overschrijding kunnen rechtvaardigen.

(cf. punten 36, 37, 42, 44 en 45)

Referentie:

Hof: 5 mei 1983, Ditterich/Commissie, 207/81, punt 26; 17 december 1998, Baustahlgewebe/Commissie, C‑185/95 P, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht van eerste aanleg: 17 oktober 1991, de Compte/Parlement, T‑26/89, punt 88; 3 juli 2001, E/Commissie, T‑24/98, punt 52; 10 juni 2004, François/Commissie, T‑307/01, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak

4. In het kader van het verloop van de tuchtprocedure kan een procedurele onregelmatigheid alleen leiden tot nietigverklaring van een besluit indien de procedure zonder die onregelmatigheid een ander resultaat had kunnen opleveren.

In dit verband rechtvaardigt de schending van het beginsel van inachtneming van een redelijke termijn evenwel in het algemeen niet de nietigverklaring van een besluit dat aan het einde van een door vertraging gekenmerkte administratieve procedure is genomen. Alleen wanneer het overdreven lange tijdsverloop een invloed kan hebben gehad op de inhoud van het besluit dat aan het einde van de administratieve procedure is genomen, heeft de niet-inachtneming van het beginsel van een redelijke termijn immers gevolgen voor de geldigheid van de administratieve procedure.

Hoewel handelingen die een onregelmatigheid vertonen die van een zo klaarblijkelijke ernst is dat zij door de rechtsorde van de Unie niet kan worden getolereerd, moeten worden geacht geen enkel rechtsgevolg te hebben gesorteerd, dient, gelet op de ernst van de consequenties die zijn verbonden aan de vaststelling dat een handeling van een instelling van de Unie non-existent is, deze vaststelling om redenen van rechtszekerheid evenwel hoe dan ook te worden voorbehouden voor uiterst extreme gevallen.

(cf. punten 40, 48 en 50)

Referentie:

Hof: 21 maart 1990, België/Commissie, C‑142/87, punt 48

Gerecht van eerste aanleg: 23 april 2002, Campolargo/Commissie, T‑372/00, punt 39

Gerecht van de Europese Unie: 24 november 2010, Marcuccio/Commissie, T‑9/09 P, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: 9 oktober 2013, Wahlström/Frontex, F‑116/12, punt 40

5. Wat de in het kader van een kortgedingprocedure aan de orde zijnde belangenafweging betreft, kan, wanneer er geen voldoende ernstige en steekhoudende grieven zijn om in het stadium van het verzoek in kort geding een fumus boni juris te kunnen vormen, de handhaving in zijn functie van een ambtenaar die wordt verweten handelingen te hebben gepleegd die in strijd zijn met de financiële belangen van de Unie, hoewel hij bij de Unie in dienst was en tegenover deze de plicht had om zich onberispelijk te gedragen, de geloofwaardigheid van de instellingen en het vertrouwen van de staten en het publiek in het algemeen in deze instellingen ernstig aantasten. Bijgevolg dient, zelfs in het hypothetische geval dat het bestaan zou zijn vastgesteld van een ernstige en onherstelbare schade, het belang dat de betrokken instelling erbij heeft niet verplicht te zijn tot het handhaven van een arbeidsverhouding in een situatie waarin een ambtenaar na een tuchtprocedure uit zijn functie is ontheven, te prevaleren boven het belang van die ambtenaar bij schorsing van het bestreden besluit.

Uit de preambule van besluit 1999/352 houdende oprichting van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) volgt immers dat de instellingen en de lidstaten groot belang hechten aan de bescherming van de financiële belangen van de Unie, alsook aan de bestrijding van fraude en van alle andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad. Bovendien is het algemeen bekend dat de publieke opinie gevoelig is voor het vraagstuk van de bescherming van openbare middelen en de Europese belastingbetaler.

(cf. punten 80 en 81)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 14 augustus 2002, N/Commissie, T‑198/02 R, punt 60