Een hulpfunctionaris, een arbeidscontractant of een arbeidscontractant voor hulptaken kan zelfs na het verstrijken van de termijn voor de indiening van een klacht tegen zijn arbeidsovereenkomst een verzoek indienen bij de administratie die hem tewerkstelt om, gelet op de taken die hij sinds zijn aanstelling daadwerkelijk verricht en welke overeenkomen met die van een tijdelijk functionaris, de periode betreffende die werkzaamheid aan te merken als periode waarin hij werkzaam was in de hoedanigheid van tijdelijk functionaris. Vervolgens kan de betrokken functionaris eventueel bij de Unierechter een beroep instellen tegen de afwijzing van zijn verzoek, onder de voorwaarden voorzien in de artikelen 90 en 91 van het Statuut.

Ook al is in het kader van artikel 90, lid 1, van het Statuut geen termijn voorzien voor de indiening van een verzoek, de eerbiediging van een redelijke termijn is noodzakelijk in alle gevallen, tenzij de wetgever een termijn heeft gegeven of deze uitdrukkelijk heeft uitgesloten.

Indien de teksten niets daarover zeggen, berust de bestaansreden van een redelijke termijn hoofdzakelijk op de noodzaak om het beginsel van rechtszekerheid te eerbiedigen, dat zich er met name tegen verzet dat de handelingen van de instellingen of de organen van de Unie die rechtsgevolgen teweegbrengen oneindig kunnen worden betwist, waardoor de stabiliteit van de verworven situaties rechtens in gevaar wordt gebracht. Het ontbreken van een termijn in artikel 90, lid 1, van het Statuut, kan dus niet aldus worden opgevat dat het mogelijk is om op basis van dat artikel een verzoek bij het bevoegde administratieve gezag in te dienen, zonder dat dit beginsel van rechtszekerheid naar behoren wordt geëerbiedigd.

De redelijkheid van een termijn moet worden beoordeeld met inachtneming van alle specifieke omstandigheden van de zaak, in het bijzonder het belang ervan voor de betrokkene, de ingewikkeldheid van de zaak en het gedrag van de betrokken partijen.

Kortom, wanneer het Statuut niet een bepaalde termijn geeft, vereist de eerbiediging van het rechtszekerheidsbeginsel die ten grondslag ligt aan de regel van de redelijke termijn dat de stabiliteit van de contractuele rechtsverhouding tussen een arbeidscontractant en zijn werkgever niet in gevaar wordt gebracht door een verzoek om herkwalificatie van de overeenkomst dat geruime tijd na het verstrijken van een termijn van drie maanden, welke van rechtswege geldt om op te komen tegen een bezwarend besluit, wordt ingediend, wanneer het mogelijk is om met voldoende mate van zekerheid het exacte moment vast te stellen waarop de betrokken functionaris daadwerkelijk kennis heeft genomen van de situatie die hij in administratief opzicht ongunstig voor hem acht en die dus de indiening van dat verzoek rechtvaardigt.

(cf. punten 34‑36 en 51)

Referentie:

Hof: arrest van 28 februari 2013, Heroverweging Arango Jaramillo e.a./EIB, C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, punt 28

Gerecht van eerste aanleg: beschikking van 26 juni 2009, Marcuccio/Commissie, T‑114/08 P, EU:T:2009:221, punt 25

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 14 december 2011, Allen e.a./Commissie, T‑433/10 P, EU:T:2011:744, punten 26 en 31

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 1 februari 2007, Tsarnavas/Commissie, F‑125/05, EU:F:2007:18, punt 50; 11 mei 2010, Nanopoulos/Commissie, F‑30/08, EU:F:2010:43, punten 116 en 117, en 26 juni 2013, BU/EMA, F‑135/11, F‑51/12 en F‑110/12, EU:F:2013:93, punt 24