Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen – Arrest waarbij aan onderneming wegens inbreuk op mededingingsregels opgelegde geldboete nietig verklaard of verlaagd is – Verplichting maatregelen ter uitvoering vast te stellen – Omvang – Terugbetaling van onverschuldigd betaald bedrag en betaling van vertragingsrente

(Art. 233 EG)

2. Beroep tot nietigverklaring – Arrest houdende nietigverklaring – Arrest waarbij aan onderneming wegens inbreuk op mededingingsregels opgelegde geldboete nietig verklaard of verlaagd is – Niet-nakoming van verplichting maatregelen ter uitvoering vast te stellen – Rechtsmiddelen

(Art. 232 EG, 233 EG, 235 EG en 288, tweede alinea, EG)

3. Beroep tot schadevergoeding – Beroepstermijnen – Vijfjarige verjaringstermijn – Verzoek aan instellingen om schadevergoeding, niet gevolgd door beroep tot nietigverklaring of wegens nalaten – Geen invloed

(Art. 230 EG en 232 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 46)

Samenvatting

1. Tot de verplichtingen die de Commissie krachtens artikel 233 EG heeft om te zorgen voor de uitvoering van een arrest waarbij de aan een onderneming wegens overtreding van de mededingingsregels opgelegde geldboete nietig verklaard of verlaagd is, behoort in de eerste plaats de verplichting om de door de betrokken onderneming betaalde geldboete geheel of gedeeltelijk terug te betalen, wanneer die betaling na de nietigverklaring als onverschuldigd moet worden aangemerkt. Die verplichting betreft niet enkel de hoofdsom van de onverschuldigd betaalde boete, maar ook de vertragingsrente over dat bedrag.

Dit betekent, dat wanneer de Commissie geen vertragingsrente over de na een dergelijk arrest terugbetaalde hoofdsom van de geldboete betaalt, zij verzuimt een maatregel ter uitvoering van dat arrest te nemen en dus haar verplichtingen krachtens artikel 233 EG niet nakomt.

(cf. punten 30‑31)

2. Voor de rechtsmiddelen die de betrokkene bij niet-nakoming van de verplichtingen die de Commissie krachtens artikel 233 EG heeft bij de uitvoering van een arrest waarbij de aan een onderneming wegens overtreding van de mededingingsregels opgelegde geldboete nietig verklaard of verlaagd is, ten dienste staan, is er keuze tussen een beroep wegens nalaten krachtens artikel 232 EG en een beroep tot schadevergoeding krachtens artikel 235 EG en artikel 288, tweede alinea, EG.

(cf. punt 33)

3. Artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie betreffende de verjaringstermijn voor vorderingen inzake niet-contractuele aansprakelijkheid van de instellingen kan niet aldus worden uitgelegd dat een benadeelde die binnen de daarbij gestelde termijn van vijf jaar een voorafgaand verzoek bij de bevoegde instelling indient, zijn aanspraak verliest indien hij de schadevordering niet instelt binnen de termijn van twee maanden van artikel 230 EG ingeval hij een afwijzende beslissing op dit verzoek ontvangt, of niet binnen de termijn van twee maanden van artikel 232, tweede alinea, EG ingeval de betrokken instelling binnen twee maanden vanaf dit verzoek geen standpunt heeft bepaald.

Uit de tekst zelf van de tweede en de derde zin van artikel 46 van het Statuut van het Hof volgt namelijk dat deze bepaling niet strekt tot verkorting van de verjaringstermijn van vijf jaar, maar tot bescherming van de betrokkenen door bepaalde tijdvakken bij de berekening van deze termijn buiten beschouwing te laten. De derde zin van dit artikel heeft dus enkel tot doel het verstrijken van de termijn van vijf jaar uit te stellen, wanneer een binnen deze termijn ingediend verzoekschrift of voorafgaand verzoek de termijnen van de artikelen 230 EG of 232 EG doet ingaan. In geen geval kan de toepassing ervan leiden tot een verkorting van de vijfjarige verjaringstermijn van de eerste zin van artikel 46.

(cf. punten 38‑39)