ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving

[EG-Verdrag, art. 52 (thans, na wijziging, artikel 43 EG)]

Samenvatting

Artikel 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) verzet zich ertegen dat aan een ingezeten belastingplichtige door de lidstaat waar hij woont, wordt geweigerd om gezamenlijk met zijn in een andere lidstaat wonende echtgenoot die niet gescheiden van hem leeft, in de inkomstenbelasting te worden aangeslagen op grond dat deze echtgenoot in die andere lidstaat zowel meer dan 10 % van het gezinsinkomen als meer dan een bepaald maximum heeft verworven, wanneer de door die echtgenoot in deze andere lidstaat verworven inkomsten daar niet aan de inkomstenbelasting zijn onderworpen.

Een ingezeten belastingplichtige wiens echtgenoot in dezelfde lidstaat woont en daar slechts belastingvrije inkomsten verwerft, bevindt zich objectief gezien immers in dezelfde situatie als een ingezeten belastingplichtige wiens echtgenoot in een andere lidstaat woont en daar uitsluitend belastingvrije inkomsten verwerft, aangezien in beide gevallen het belastbare gezinsinkomen wordt gehaald uit de werkzaamheid van één van de echtgenoten en het hierbij in beide gevallen om de ingezeten belastingplichtige gaat. De staat van de woonplaats van een dergelijke belastingplichtige is de enige staat die de persoonlijke situatie en de gezinssituatie van de genoemde belastingplichtige in aanmerking kan nemen, aangezien laatstgenoemde niet alleen in die staat woont, maar er bovendien het gehele belastbare gezinsinkomen verwerft.

(cf. punten 26, 29, 31‑32 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Communautaire financiering – Subsidiabiliteit van uitgaven van nationale organen

(Verordening nr. 1260/1999 van de Raad, art. 30, lid 1, en 32, lid 1; verordening nr. 1685/2000 van de Commissie, bijlage, regel nr. 1, punt 1.8)

Samenvatting

Punt 1.8 van regel nr. 1 van de bijlage bij verordening nr. 1685/2000 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1260/1999 met betrekking tot de subsidiabiliteit van de uitgaven voor door de structuurfondsen medegefinancierde verrichtingen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 448/2004, staat niet in de weg aan een methode voor de berekening van de overheadkosten als subsidiabele uitgaven in het kader van een door de structuurfondsen medegefinancierd project, alleen omdat deze methode is gebaseerd op een percentage of op een evenredig deel van met name de loonkosten of de gewerkte uren.

Onverminderd de nationale regels die strengere voorwaarden stellen, zijn de door een eindbegunstigde gemaakte overheadkosten subsidiabele uitgaven wanneer die kosten overeenkomstig eerdergenoemd punt 1.8 voldoen aan drie voorwaarden, namelijk dat zij gebaseerd zijn op de werkelijke kosten, verband houden met de uitvoering van de door de structuurfondsen medegefinancierde actie en verhoudingsgewijs volgens een naar behoren gemotiveerde faire en billijke methode worden toegerekend aan de actie. Wat in het bijzonder de laatste voorwaarde betreft, deze heeft niet tot doel een uniforme berekeningsmethode voor te schrijven, maar laat de lidstaten een zekere beoordelingsmarge bij de berekening van de subsidiabele kosten. Deze voorwaarde heeft enkel de bedoeling, voor de inaanmerkingneming van overheadkosten als subsidiabele kosten de voorwaarde te stellen dat die kosten „verhoudingsgewijs volgens een naar behoren gemotiveerde faire en billijke methode” aan de actie worden toegerekend. Bijgevolg kan punt 1.8 niet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan methoden voor de berekening van subsidiabele overheadkosten die zijn gebaseerd op een percentage of een evenredig deel van met name de loonkosten of de werktijd, mits evenwel de eindbegunstigde in staat is aan te tonen dat die kosten aan het project zijn toegerekend volgens een methode die voldoet aan de criteria van deze bepaling. Bij de toerekening aan het betrokken project van overheadkosten als met name loonkosten, huisvestingskosten of kosten voor informatica moet, gelet op deze criteria, rekening worden gehouden met de verhouding tussen het aantal personen dat aan de uitvoering van het project werkt, het aantal uren dat die personen daaraan werken of de loonsom die daarvoor wordt uitgegeven, en het gemiddeld aantal personen die bij de betrokken instantie werkt, het gemiddeld aantal uren dat daar wordt gewerkt of het gemiddeld betaalde bedrag aan lonen.

(cf. punten 22, 25-28 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk

(Verordening nr. 857/84 van de Raad, art. 3, punt 1, tweede alinea)

Samenvatting

Artikel 3, punt 1, eerste alinea, van verordening nr. 857/84 houdende algemene voorschriften voor de toepassing van de in artikel 5 quater van verordening nr. 804/68 bedoelde heffing, verleent de lidstaten een beoordelingsvrijheid bij de toekenning van specifieke referentiehoeveelheden aan de producenten die vóór 1 maart 1984 een ontwikkelingsplan hebben ingediend, en bij de vaststelling, in voorkomend geval, van de omvang van deze hoeveelheden teneinde rekening te houden met een ontwikkelingsplan in uitvoering of met een ontwikkelingsplan dat na 1 januari 1981 is uitgevoerd.

De bewoordingen van artikel 3, punt 1, van verordening nr. 857/84 verzetten zich er niet tegen dat een lidstaat de categorie van producenten die voor een specifieke referentiehoeveelheid in aanmerking komen, beperkt tot producenten die na 1 september 1981 investeringsverplichtingen hebben aangegaan.

Bovendien dient de doelstelling van die bepaling, namelijk de lidstaten in staat te stellen de referentiehoeveelheden aan te passen teneinde rekening te houden met de bijzondere situatie van bepaalde producenten, zoals blijkt uit artikel 5 van die verordening te worden nagestreefd binnen de grenzen van de reserve die de betrokken lidstaat binnen de gegarandeerde hoeveelheid heeft aangelegd. Een en ander kan een beperking in de tijd van de investeringsverplichtingen die in dit verband in aanmerking kunnen worden genomen, rechtvaardigen.

Bijgevolg moet artikel 3, punt 1, tweede alinea, aldus worden uitgelegd, dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling die de categorie van melkproducenten die voor een specifieke referentiehoeveelheid in aanmerking komen, beperkt tot producenten die na 1 september 1981, maar vóór 1 maart 1984 investeringsverplichtingen hebben aangegaan.

(cf. punten 29‑31, 39‑41, 47 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Economisch en monetair beleid – Invoering van euro – Omrekening van nationale munteenheden naar euro-eenheid

(Verordeningen nrs. 1103/97 en 974/98 van de Raad)

Samenvatting

Ofschoon de verordening nr. 1103/97 over enkele bepalingen betreffende de invoering van de euro, en verordening nr. 2866/98 over de omrekeningskoersen tussen de euro en de munteenheden van de lidstaten die de euro aannemen, in geen enkel opzicht afbreuk hebben gedaan aan de fiscale bevoegdheid van de lidstaten en aan de mogelijkheid voor deze laatsten om hun belastingen te verhogen, neemt dit niet weg dat de omrekening van een heffingbedrag in euro moet worden verricht met eerbiediging van verordening nr. 1103/97, het beginsel van continuïteit van rechtsinstrumenten en de doelstelling van neutraliteit van de overgang naar de euro. Dit brengt in het bijzonder eisen op het gebied van de rechtszekerheid en de doorzichtigheid mee, die waarborgen dat het vertrouwen van de economische subjecten in de invoering van de euro wordt beschermd.

De verordeningen nrs. 1103/97 en 974/98, betreffende de invoering van de euro, moeten derhalve aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die bij de omrekening in euro van het bedrag van een heffing op de hoeveelheden meel, gries en griesmeel van zachte tarwe die worden geleverd of verwerkt voor menselijke consumptie, dit bedrag hoger heeft gesteld dan het bedrag dat uit de toepassing van de omrekeningsregels van deze verordeningen zou zijn gevolgd, tenzij bij een dergelijke verhoging de door deze verordeningen gewaarborgde eisen van rechtszekerheid en doorzichtigheid worden geëerbiedigd, hetgeen betekent dat aan de hand van de betrokken regelgevende teksten duidelijk onderscheid kan worden gemaakt tussen het besluit van een lidstaat om dit bedrag te verhogen, en de omrekening van dit bedrag in euro. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit in het bij hem aanhangige geding het geval is.

(cf. punten 32‑33, 37 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, A, lid 1, sub e)

Samenvatting

Artikel 13, A, lid 1, sub e, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7, dient aldus te worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op leveringen van tandprothesen door een tussenpersoon die geen tandarts of tandtechnicus is, maar die deze prothesen van een tandtechnicus heeft betrokken.

De woorden „tandartsen” en „tandtechnici” in genoemd artikel van de Zesde richtlijn zijn immers ondubbelzinnig en kunnen uiteraard niet zo worden opgevat dat daaronder ook vallen tussenpersonen die tandarts noch tandtechnicus zijn. Daarmee zou de tekst van deze bepaling radicaal worden gewijzigd en zou de voorwaarde ter zake van de hoedanigheid van de leverancier haar betekenis verliezen. Aangezien de gemeenschapswetgever niet de bedoeling heeft gehad om het voordeel van de in deze bepaling beoogde vrijstelling uit te breiden tot leveringen van tandprothesen die niet door tandartsen of tandtechnici worden verricht, kunnen dus noch de doelstellingen die met deze vrijstelling worden beoogd, noch het beginsel van fiscale neutraliteit dwingen tot een ruime uitlegging van artikel 13, A, van de Zesde richtlijn op dit punt. Integendeel, gelet op de nauwkeurige bewoordingen van de voorwaarden voor de in dit artikel bepaalde vrijstelling moet elke uitlegging die de tekst van deze bepaling zou verruimen, onverenigbaar worden geacht met het doel daarvan, zoals dit door de gemeenschapswetgever is geconcipieerd.

(cf. punten 35‑37, 42 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Auteursrecht en naburige rechten – Richtlijn 2001/29 – Harmonisatie van bepaalde aspecten van auteursrecht en naburige rechten in informatiemaatschappij – Mededeling aan publiek – Begrip

(Richtlijn 2001/29 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

De loutere beschikbaarstelling van fysieke installaties, zoals televisietoestellen in hotelkamers, vormt als zodanig geen mededeling aan het publiek in de zin van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij. Het doorgeven door een hotel van een signaal waarmee door middel van deze televisietoestellen werken kunnen worden meegedeeld aan de gasten die in de kamers van dit hotel verblijven, vormt evenwel een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van deze richtlijn, ongeacht de gebruikte techniek van doorgifte van het signaal.

Zoals is uiteengezet in de gids van de Berner Conventie voor de bescherming van werken van letterkunde en kunst heeft de auteur, wanneer hij in de radio-uitzending van zijn werk toestemt, slechts het oog op de directe consumenten, dat wil zeggen de bezitters van ontvangsttoestellen die, individueel of in hun privé‑ of gezinssfeer, de uitzendingen ontvangen. Zodra die ontvangst ten behoeve van een veel groter gehoor geschiedt door middel van een zelfstandige handeling waarmee het uitgezonden werk aan een nieuw publiek wordt medegedeeld, geldt voor deze openbare ontvangst weer het uitsluitende recht van de auteur om toestemming te verlenen. Hotelgasten vormen een dergelijk nieuw publiek, aangezien het voor deze gasten ten gehore brengen van een uitgezonden werk door middel van televisietoestellen immers niet een eenvoudig technisch middel is om de ontvangst van de oorspronkelijke uitzending in het ontvangstgebied ervan mogelijk te maken of te verbeteren. Integendeel, het hotel is het orgaan dat, met volledige kennis van de gevolgen van zijn gedrag, tussenkomt om aan zijn gasten toegang tot het beschermde werk te verlenen.

Het privékarakter van hotelkamers staat niet eraan in de weg dat het signaal een mededeling aan het publiek vormt.

(cf. punten 41‑42, 47, 54, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Handelingen van de instellingen – Richtlijnen – Uitvoering door lidstaten – Noodzaak van volledige en nauwgezette toepassing (Art. 249, derde alinea, EG) (cf. punt 10)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 11)

3. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid (Art. 226 EG) (cf. punt 13)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van artikel 7, vierde alinea, van de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (PB L 331, blz. 11) – Vertraging bij teruggaaf van de BTW aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen

Dictum

Dictum

1) Door de termijn van zes maanden voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen niet in acht te nemen is het Groothertogdom Luxemburg de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 7, lid 4, van de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen.

2) Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Binnenlandse belastingen

(Art. 23 EG, 25 EG en 90 EG)

2. Fiscale bepalingen – Binnenlandse belastingen

(Art. 90, eerste alinea, EG)

3. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Verbod op heffing van andere nationale belastingen die karakter van omzetbelasting bezitten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 33)

Samenvatting

1. Een registratiebelasting op motorvoertuigen die op het grondgebied van een lidstaat in het verkeer worden gebracht, die niet wegens grensoverschrijding over personenauto’s wordt geheven, is geen invoerrecht of heffing van gelijke werking in de zin van de artikelen 23 EG en 25 EG, maar maakt deel uit van het algemene stelsel van binnenlandse heffingen op goederen en moet dus worden getoetst aan artikel 90 EG.

(cf. punten 41‑42, dictum 1)

2. Artikel 90, eerste alinea, EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een registratiebelasting op motorvoertuigen die op het grondgebied van een lidstaat in het verkeer worden gebracht, voor zover zij wordt geheven op gebruikte voertuigen die voor het eerst op het grondgebied van die staat in het verkeer worden gebracht, en de hoogte ervan, die uitsluitend afhangt van de technische kenmerken (motortype, cilinderinhoud) en van de milieu-indeling van de voertuigen, wordt berekend zonder inaanmerkingneming van de waardevermindering daarvan, zodat de belasting, wanneer zij wordt geheven op gebruikte voertuigen die worden ingevoerd uit andere lidstaten, hoger is dan het bedrag van die belasting dat in de restwaarde van gelijksoortige gebruikte voertuigen is begrepen, die reeds zijn geregistreerd in de lidstaat van invoer.

(cf. punt 57, dictum 2)

3. Artikel 33 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat de lidstaten machtigt om onder bepaalde voorwaarden belastingen die niet het karakter van een omzetbelasting hebben, te handhaven of in te voeren, staat niet in de weg aan de heffing van een registratiebelasting op motorvoertuigen die op het grondgebied van een lidstaat in het verkeer worden gebracht, wanneer de belastinggrondslag ervan niet de omzet is en zij in het verkeer tussen de lidstaten geen aanleiding geeft tot formaliteiten in verband met het overschrijden van een grens.

(cf. punt 60, dictum 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Gelijke beloning

(Art. 141 EG; richtlijn 97/80 van de Raad)

2. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Gelijke beloning

(Art. 141 EG; richtlijn 97/80 van de Raad)

Samenvatting

1. Artikel 141 EG moet aldus worden uitgelegd dat in het geval waarin de toepassing van het criterium anciënniteit als element voor de vaststelling van de beloningen leidt tot verschillen in beloning voor gelijke of gelijkwaardige arbeid tussen de in de vergelijking te betrekken mannelijke en vrouwelijke werknemers, de werkgever, omdat de toepassing van dit criterium in de regel geschikt is ter bereiking van het legitieme doel, beroepservaring die de werknemer in staat stelt zijn werkzaamheden beter te verrichten, te belonen, niet speciaal hoeft aan te tonen dat toepassing van dit criterium geschikt is om dit doel te bereiken met betrekking tot een bepaalde functie, tenzij de werknemer gegevens verschaft die dienaangaande ernstige twijfel kunnen doen ontstaan. Het is dan aan de werkgever om aan te tonen dat wat in de regel het geval is, te weten dat anciënniteit hand in hand gaat met ervaring en dat deze de werknemer in staat stelt zijn werkzaamheden beter te verrichten, ook geldt voor de betrokken functie.

(cf. punten 38, 40 en dictum)

2. Artikel 141 EG moet aldus worden uitgelegd dat in het geval waarin de toepassing van het criterium anciënniteit als element voor de vaststelling van de beloningen leidt tot verschillen in beloning voor gelijke of gelijkwaardige arbeid tussen de in de vergelijking te betrekken mannelijke en vrouwelijke werknemers, het niet nodig is om, wanneer voor de vaststelling van de beloning gebruik wordt gemaakt van een systeem van werkclassificatie dat is gebaseerd op een waardering van het te verrichten werk, aan te tonen dat een werknemer, individueel beschouwd, gedurende de relevante periode ervaring heeft opgedaan die hem in staat heeft gesteld om zijn werkzaamheden beter te verrichten. Daarentegen moet de aard van de te verrichten werkzaamheden objectief in de beschouwing worden betrokken.

(cf. punten 39‑40 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 11, A, lid 1, sub c)

Samenvatting

Artikel 11, A, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd door richtlijn 95/7, dient aldus te worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde voor het privégebruik van een deel van een gebouw dat door de belastingplichtige volledig in zijn bedrijf is opgenomen, wordt vastgesteld op een deel van de aankoop‑ of oprichtingskosten van dit gebouw, bepaald op basis van de overeenkomstig artikel 20 van de richtlijn vastgestelde duur van de periode voor de herziening van de aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde. Deze maatstaf van heffing dient de aankoopkosten van het terrein waarop het gebouw is opgericht, te omvatten wanneer deze aankoop aan de belasting over de toegevoegde waarde was onderworpen en de belastingplichtige aftrek van deze belasting heeft gekregen.

(cf. punt 53 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Auteursrecht en naburige rechten – Verhuur‑ en uitleenrecht voor beschermde werken – Richtlijn 92/100

(Richtlijn 92/100 van de Raad, art. 1 en 5)

Samenvatting

Een lidstaat die de meeste of zelfs alle categorieën instellingen voor openbare uitlening van auteursrechtelijk beschermde werken vrijstelt van de verplichting tot betaling van een uitleenvergoeding aan de auteurs, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 1 en 5 van richtlijn 92/100 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom.

De richtlijn is namelijk erop gericht te garanderen dat auteurs en uitvoerende kunstenaars een passend inkomen ontvangen, zodat de bijzonder hoge en riskante investeringen die met name voor de productie van fonogrammen en films vereist zijn, kunnen worden terugverdiend. Wat in dit verband de draagwijdte van artikel 5, lid 3, van de richtlijn betreft, uit hoofde waarvan de lidstaten „bepaalde categorieën instellingen” kunnen vrijstellen van betaling van de in lid 1 van dit artikel bedoelde auteursvergoeding voor openbare uitlening, zou, indien de meeste of zelfs alle categorieën instellingen die dergelijke uitleningen verrichten, werden vrijgesteld van de in lid 1 van dit artikel neergelegde verplichting, de auteurs een vergoeding worden ontnomen die hen in staat moet stellen hun investeringen terug te verdienen, hetgeen zeker ook een weerslag zou hebben op de schepping van nieuwe werken.

Voorts moet de uitdrukking „bepaalde categorieën instellingen” in bedoeld artikel 5, lid 3, aldus worden begrepen dat zij refereert aan een kwantitatief begrip. Alleen een beperkt aantal categorieën instellingen die op grond van lid 1 van dit artikel potentieel een vergoeding dienen te betalen, kan dus van deze verplichting worden vrijgesteld.

(cf. punten 24, 26‑27, 32, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Postonderverdeling 9503 90 32 (ander speelgoed van kunststof zonder mechanisme)

(Verordening nr. 442/2000 van de Commissie)

Samenvatting

Postonderverdeling 9503 90 32 (ander speelgoed van kunststof zonder mechanisme) van de gecombineerde nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief, zoals vastgesteld door verordening nr. 1832/2002, waarbij bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief wordt gewijzigd, dient aldus te worden uitgelegd dat zij met gas gevulde ballons van folie van kunstmatige plastische stof met een opgedampte laag aluminium, waarbij de folie van kunstmatige plastische stof de buitenzijde van de ballon vormt, omvat, zoals die welke worden omschreven in punt 3 van de tabel die werd opgenomen in de bijlage bij verordening nr. 442/2000 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur.

De door de Commissie in genoemde verordening gegeven indeling is naar analogie van toepassing op ballons van dezelfde samenstelling, maar waarbij de folie van kunstmatige plastische stof de binnenzijde vormt.

(cf. punten 16, 28, 33, 35, dictum 1‑2)