ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

11 juni 1996

Zaak T-118/95

M. Anacoreta Correia

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Aanwervingsprocedure — Ambt van rang A 1”

Volledige Franse tekst II-835

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit houdende afwijzing van verzoekers sollicitatie naar het ambt van adjunct-directeur-generaal van het directoraatgeneraal Politieke buitenlandse betrekkingen en, anderzijds, nietigverklaring van de aanstelling van de heer B. in dat ambt.

Beslissing:

Verweiping.

Resumé van het arrest

Verzoeker, ambtenaar van de rang A 2 bij de Commissie, is tewerkgesteld bij DG I (directoraatgeneraal Politieke buitenlandse betrekkingen), waar hij de functie van directeur voor Latijns-Amerika uitoefent.

Bij kennisgeving van vacature COM/1/94 van 6 januari 1994 leidt het tot aanstelling bevoegd gezag van de Commissie de procedure van artikel 29, lid 1, sub a, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) in ter voorziening in het A 1-ambt van adjunct-directeur-generaal van het directoraatgeneraal Politieke buitenlandse betrekkingen (DG IA).

Verzoeker is de enige ambtenaar die binnen de in de kennisgeving van vacature gestelde termijn naar het omstreden ambt solliciteert.

Op 27 april 1994 beslist het tot aanstelling bevoegd gezag de procedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut toe te passen. Er wordt geen kennisgeving van de inleiding van deze procedure gepubliceerd.

Dezelfde dag solliciteert de heer B., een diplomaat van Portugese nationaliteit, naar het omstreden ambt.

Op 15 juni 1994 opteert het tot aanstelling bevoegd gezag voor de sollicitatie van de heer B. en op 20 juli 1994 stelt zij deze aan als ambtenaar in de rang A 1.

Bij brief van 24 juni 1994 deelt het tot aanstelling bevoegd gezag verzoeker mee, dat zijn sollicitatie is afgewezen.

Op 14 september 1994 dient verzoeker een klacht in tegen dit besluit en tegen het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag houdende aanstelling van de heer B. in dat ambt. Bij besluit van 30 januari 1995 wijst het tot aanstelling bevoegd gezag de klacht af.

Vóór de publikatie van de kennisgeving van vacature verscheen in een Portugese krant van 10 december 1993 een artikel waarin stond te lezen, dat het omstreden ambt voor een Portugees was voorbehouden, dat de bevoegde Portugese minister de heer B. als beste kandidaat had aangewezen en dat het bevoegde lid van de Commissie die keuze had goedgekeurd na een lang gesprek met de kandidaat.

Op 15 januari 1994 maakte een andere Portugese krant melding van de op handen zijnde aanstelling van de heer B. in het omstreden ambt.

Het eerste middel: misbruik van bevoegdheid

Het begrip misbruik van bevoegdheid heeft een welbepaalde inhoud, die ziet op het geval dat een administratief gezag zijn bevoegdheden gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor zij zijn verleend. Bij een besluit is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan, dat het is genomen ter bereiking van andere doelen dan die welke de administratie stelt te hebben nagestreefd (r.o. 25).

Referentie: Gerecht 2 februari 1995, Frederiksen/Parlement, T-106/92, JurAmbt. blz. II-99, r.o. 47; Gerecht 19 oktober 1995, Obst/Commissie, T-562/93, JurAmbt. blz. II-737, r.o. 62

De in de kranteartikelen vervatte berichten kunnen niet worden aangemerkt als objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen, dat het tot aanstelling bevoegd gezag reeds vóór de inleiding van de aanwervingsprocedure een keuze had gemaakt onder de mogelijke kandidaten of had beslist, de heer B. in het omstreden ambt aan te stellen (r.o. 30).

Aangenomen mag immers worden, dat de gesprekken van het bevoegde lid van de Commissie met eventuele kandidaten voor het omstreden ambt een „verkennend” karakter hadden. Bovendien staat niets eraan in de weg, dat een rechtstreeks betrokken hiërarchieke meerdere een gesprek voert met een persoon die te gelegener tijd kan doen blijken van zijn belangstelling voor een vacature, op voorwaarde dat na afloop van een dergelijk gesprek geen enkele verbintenis wordt aangegaan jegens die persoon, vooral wanneer het gaat om de voorziening in ambten van de rangen A 1 en A 2 (r.o. 31).

De conclusie die de auteurs van de kranteartikelen hebben getrokken uit de gesprekken die het bevoegde lid van de Commissie vóór de publikatie van de kennisgeving van vacature had gevoerd met verschillende personen die naar het omstreden ambt zouden kunnen solliciteren, namelijk dat de heer B. in het omstreden ambt was „aangesteld” en dat ambt ging „bekleden”, was derhalve voorbarig (r.o. 32).

Bovendien kan het tot aanstelling bevoegd gezag, na te hebben onderzocht of het mogelijk is bij wege van een van de in lid 1 van dat artikel genoemde procedures in de vacature te voorzien, de in artikel 29, lid 2, van het Statuut bedoelde procedure ter voorziening in die vacature rechtstreeks inleiden, wanneer het van oordeel is dat geen enkele van de in lid 1 bedoelde procedures kan leiden tot aanstelling van degene die uit het oogpunt van bekwaamheid, prestatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen voldoet. In het onderhavige geval vormt het feit zelf, dat de in lid 1 bedoelde procedure is ingeleid, een aanwijzing, dat de beslissing om de heer B. in het omstreden ambt aan stellen nog niet was genomen op het ogenblik waarop de kranteartikelen verschenen (r.o. 34).

Referentie: Gerecht 23 februari 1994, Coussios/Commissie, T-18/92 en T-68/92, JurAmbt. blz. II-171, r.o. 98; Gerecht 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, JurAmbt. blz. II-203, r.o. 94

Bovendien bevat het Statuut geen enkele bepaling die een kandidaat in het kader van een aanwervingsprocedure recht op een gesprek met zijn potentiële hiërarchieke meerdere verleent, of die de verplichting inhoudt om de belanghebbende ambtshalve voor een dergelijk gesprek op te roepen (r.o. 36).

Vormt evenmin het bewijs of een objectieve en beslissende aanwijzing, dat reeds vóór de inleiding van de aanwervingsprocedure een keuze was gemaakt of de beslissing was genomen de heer B. in het omstreden ambt aan te stellen, het feit dat de heer B. zijn sollicitatie heeft ingediend op de dag zelf dat de procedure van artikel 29, lid 2, werd ingeleid. Het is immers niet uitgesloten, dat de heer B. na zijn gesprek met het bevoegde lid van de Commissie de aanwervingsprocedure van zeer nabij heeft gevolgd en tijdig op de hoogte is gebracht van de inleiding van de procedure van artikel 29, lid 2, zodat hij zijn sollicitatie nog dezelfde dag heeft kunnen indienen (r.o. 37).

Het tweede middel: schending van de artikelen 7 en 27 van het Statuut

In de klacht wordt niet gerefereerd aan schending van de artikelen 7 en 27 van het Statuut en evenmin aan schending van het non-discriminatiebeginsel. Zij bevat ook geen enkel element, waaruit verweerster, ook al had zij zich de moeite gegeven de klacht in een geest van openheid te interpreteren, had kunnen afleiden, dat verzoeker zich op schending van de artikelen 7 en 27 van het Statuut of op schending van het non-discriminatiebeginsel beriep (r.o. 44).

Referentie: Gerecht 29 maart 1990, Alexandrakis/Commissie, T-57/89, Jurispr. blz. II-143, r.o. 9

In die omstandigheden is het middel niet-ontvankelijk (r. o. 45).

Het derde middel: schending van artikel 29 van het Statuut

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag, zoals in het onderhavige geval, na de inleiding van de procedure van artikel 29, lid 1, sub a, van het Statuut slechts één sollicitatie ontvangt, is het niet verplicht eerst de verdiensten van de betrokken sollicitant te onderzoeken. Deze bepaling van het Statuut verleent de ambtenaren die aan de voorwaarden voor bevordering voldoen, immers geen subjectief recht op bevordering. Het tot aanstelling bevoegd gezag kan de procedure van artikel 29, lid 2, daarentegen rechtstreeks inleiden om een of meer andere sollicitaties te ontvangen teneinde daadwerkelijk diegene te kunnen kiezen die het meest geschikt is om het te vervullen ambt te bekleden, en teneinde een echt vergelijkend onderzoek van de verdiensten te kunnen verrichten (r.o. 54 en 55).

Referentie: Hof 25 november 1976, Küster/Parlement, 123/75, Jurispr. blz. 1701, r.o. 10 en 17

Daarbij komt, dat ook al was de kennisgeving van vacature ontegenzeglijk beknopt, deze omstandigheid alleen verzoeker niet heeft belet naar behoren te solliciteren, temeer daar verzoeker reeds sedert juli 1987 ambtenaar bij de Commissie en sedert januari 1992 ambtenaar in een hoog ambt bij DG I was en derhalve de aard van het omstreden ambt en algemene voorwaarden om het te kunnen vervullen had moeten kennen (r.o. 58).

Het vierde middel: schending van de verplichting om de sollicitaties te vergelijken

Zowel in het besluit houdende afwijzing van verzoekers klacht als in het verweerschrift en de dupliek wordt duidelijk uiteengezet, om welke redenen het tot aanstelling bevoegd gezag de voorkeur heeft gegeven aan de sollicitatie van de heer B. naar het omstreden ambt. In die omstandigheden zijn er geen redenen om eraan te twijfelen, dat het tot aanstelling bevoegd gezag de sollicitaties wel degelijk heeft vergeleken (r.o. 65).

Verder stelde de kennisgeving van vacature, ook al was zij beknopt geformuleerd, alle belangstellenden in staat met volledige kennis van zaken te solliciteren en was het tot aanstelling bevoegd gezag niet verplicht, verzoeker voor een gesprek op te roepen opdat deze met kans op succes zou kunnen solliciteren (r.o. 66).

Het vijfde middel: kennelijk verkeerde beoordeling

Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt, met name ter zake van de voorziening in ambten van de rangen A 1 en A 2, over een ruime beoordelingsvrijheid bij de vergelijking van de verdiensten van de sollicitanten en deze beoordeling kan slechts in geval van kennelijke dwaling in geding worden gebracht. Bovendien heeft het tot aanstelling bevoegd gezag het recht een sollicitant die aan de voorwaarden voldoet, om redenen die verband houden met het belang van de dienst, te verkiezen boven een andere sollicitant die eveneens aan de voorwaarden voldoet. In het onderhavige geval is zowel in het besluit houdende afwijzing van de klacht als in het verweerschrift en de dupliek als ter terechtzitting duidelijk aangegeven, welke kennis en ervaring van de heer B. het tot aanstelling bevoegd gezag ertoe hebben gebracht aan diens sollicitatie de voorkeur te geven boven die van verzoeker. Verzoeker heeft geen enkel element aangedragen waaruit blijkt, dat het tot aanstelling bevoegd gezag bij de vergelijking van de sollicitaties een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt (r.o. 75 en 76).

Referentie: Hof 17 december 1981, De Hoe/Commissie, 151/80, Jurispr. blz. 3161, r.o. 16; Gerecht 13 december 1990, Moritz/Commissie, T-20/89, Jurispr. blz. II-769. r.o. 29; Kotzonis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 81

Het zesde middel: ontbreken van motivering

Het tot aanstelling bevoegd gezag is niet gehouden bevorderingsbesluiten tegenover niet-bevorderde kandidaten te motiveren, maar het dient zijn besluit tot afwijzing van een door een niet-bevorderde kandidaat ingediende klacht met redenen te omkleden, waarbij de motivering van dit besluit tot afwijzing wordt geacht samen te vallen met die van het besluit waartegen de klacht was gericht. Deze oplossing geldt eveneens in het geval van een aanstellingsbesluit dat is genomen na afloop van een op artikel 29, lid 2, van het Statuut gebaseerde procedure (r.o. 82).

Referentie: Hof 7 februari 1990, Culin/Commissie, C-343/87, Jurispr. blz. I-225, r.o. 13; Kotzonis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 105

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.