Artikel 14, lid 1 van de onderhavige richtlijn bepaalt:

„Alle installaties, inrichtingen of ondernemingen die toxische en gevaarlijke afvalstoffen voortbrengen, in bezit hebben en/of verwijderen, moeten:

— een register houden van de hoeveelheden, de aard, de natuurkundige en scheikundige kenmerken, de oorsprong, de verwijderingsmethoden en -plaatsen en de data van ontvangst en afgifte van de afvalstoffen,

— en/of deze gegevens verstrekken aan de bevoegde instanties, wanneer deze hierom verzoeken.”

Zowel in haar met redenen omkleed advies als in haar verzoekschrift is de Commissie kennelijk van oordeel, dat België zijn verplichtingen uit deze bepaling van de richtlijn onder meer in zoverre niet is nagekomen, dat het in zijn wetgeving geen bepaling heeft opgenomen die de installaties, inrichtingen of ondernemingen die toxische en gevaarlijke afvalstoffen voortbrengen, in bezit hebben en/of verwijderen verplicht om een register te houden dat een hele reeks gegevens bevat.

Artikel 14, lid 1, bepaalt echter, dat de verplichting om bepaalde gegevens te registreren, moet worden opgelegd naast of in plaats van de verplichting om deze gegevens op verzoek aan de bevoegde instanties te verstrekken („en/of”).

Op een verzoek van het Hof om verduidelijking van haar standpunt ter zake, zette de Commissie de desbetreffende beschuldiging recht; niettemin was zij van mening dat de verplichting om een register te houden het meest efficiënte middel was om de doelstellingen van de richtlijn te bereiken.

Deze opvatting komt echter niet in de tekst van de richtlijn tot uiting en daarom handhaafde de Commissie enkel de grief, dat België had gekozen voor de verplichting tot aangifte bedoeld bij het tweede streepje van artikel 14, lid 1, van de richtlijn, doch daarbij de daarbedoelde bedrijven niet had verplicht om alle gegevens te verstrekken die het register ingevolge het bepaalde onder het eerste streepje moet bevatten.

De artikelen 17 en 18 van het Koninklijk Besluit van 9 februari 1976 vormen inderdaad een onvolledige nakoming van de verplichtingen krachtens de richtlijn. Deze Belgische wettelijke bepalingen scheppen weliswaar een verplichting om jaarlijks, maandelijks of van geval tot geval aangifte te doen, doch eisen niet, dat deze aangiften alle in artikel 14, lid 1, eerste streepje, genoemde gegevens bevatten. Duidelijk is, dat de nationale regeling van de bedrijven geen gegevens verlangt over de natuurkundige en scheikundige kenmerken van de afvalstoffen en over de data van ontvangst en afgifte van die stoffen; gelet op de verwijzing in artikel 18 van het Koninklijk Besluit naar de „bestemming” van die stoffen is niet zo duidelijk of de vermelding van de verwijderingsplaatsen evenmin wordt verlangd, maar de formulering is onnauwkeurig en laat ook op dit punt twijfels bestaan over de vraag of de richtlijn volledig in Belgisch recht is omgezet.

Anderzijds verlangt de Belgische wetgeving alleen dan, dat de aangiften gegevens bevatten over de methodes voor de verwijdering van de afvalstoffen, wanneer de vernietiging, neutralisering of wegwerking bij de voortbrenger plaatsvindt.

In haar verweerschrift en haar conclusie van dupliek deelt de Belgische regering mee, dat het in haar voornemen ligt om het Koninklijk Besluit van 9 februari 1976 zo aan te passen dat het aan de eisen van de Commissie voldoet en dat zij in afwachting van deze aanpassing een circulaire wil publiceren die de leemtes in de Belgische wetgeving provisorisch moet opvullen.

Voor de onderhavige procedure komen de wettelijke bepalingen die de Belgische regering wil vaststellen te laat en zijn zij dus irrelevant. Van een juiste en volledige aanpassing van het Belgische recht aan de eisen van artikel 14, lid 1, van richtlijn nr. 78/319/EEG van de Raad kan pas sprake zijn wanneer het Koninklijk Besluit van 9 februari 1976 is gewijzigd. Tot dan komt men niet uit onder de vaststelling, dat het Koninkrijk België bepaalde krachtens de richtlijn en bijgevolg krachtens het EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen — zij het op een betrekkelijk specifiek punt — niet is nagekomen.

Met betrekking tot de door België aangekondigde circulaire lijkt het niet voor betwisting vatbaar, dat, gelijk de Commissie in haar conclusie van repliek opmerkt, nu de betrokken richtlijn voorschrijft dat voor de onderdanen van de Lid-Staten verplichtingen in het leven worden geroepen, de omzetting in nationaal recht meebrengt dat deze staten wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vaststellen, aangezien enkel dergelijke bepalingen zulke verplichtingen met de nodige rechtskracht in het leven kunnen roepen. De provisorische vaststelling van een eenvoudige administratieve maatregel of een maatregel met zuiver interne werking is voor de complete verwezenlijking van de doelstellingen van de richtlijn in de interne rechtsorde van de Lid-Staten echter niet voldoende.