ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 298/3

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — Generics (UK) Ltd/Synaptech Inc

(Zaak C-427/09) (1)

(Octrooirecht - Geneesmiddelen - Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen - Verordening (EEG) nr. 1768/92 - Artikel 2 - Werkingssfeer)

2011/C 298/04

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Generics (UK) Ltd

Verwerende partij: Synaptech Inc

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Uitlegging van artikel 13, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 182, blz. 1) — Begrip eerste vergunning voor het in de handel brengen — Inaanmerkingneming enkel van vergunningen die zijn afgegeven overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten (PB L 22, blz. 369) — Vergunning afgegeven overeenkomstig de wetgeving die in Oostenrijk toepasselijk was vóór de toetreding van dit land tot de EER.

Dictum

Een product zoals aan de orde in het hoofdgeding, dat, als geneesmiddel voor menselijk gebruik, in de Europese Gemeenschap op de markt is gebracht voordat er overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 89/341/EEG van de Raad van 3 mei 1989, een vergunning voor het in de handel brengen voor was afgegeven en, meer in het bijzonder, zonder dat de onschadelijkheid en de doeltreffendheid ervan waren onderzocht, valt niet onder de werkingssfeer van verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor het Koninkrijk Noorwegen, de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, zoals die is omschreven in artikel 2 van die verordening, zoals gewijzigd, en er kan geen aanvullend beschermingscertificaat voor worden afgegeven.

(1) PB C 11 van 16.1.2010.
2)

Artikel 12, lid 5, sub a, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 82/97 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996, en artikel 12, leden 1 en 2, sub a, derde streepje, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 12/97 van de Commissie van 18 december 1996, moeten aldus worden uitgelegd dat de douaneautoriteiten gehouden zijn bindende tariefinlichtingen in overeenstemming met de toelichtingen van de gecombineerde nomenclatuur te verstrekken. Bij onenigheid tussen deze autoriteiten en de marktdeelnemers over de verenigbaarheid van deze toelichtingen met de gecombineerde nomenclatuur en de indeling van de goederen kunnen laatstgenoemden bij de bevoegde instantie beroep krachtens artikel 243 van verordening nr. 2913/92, zoals gewijzigd, instellen. De geadieerde rechter beslist over de indeling van het product desnoods na het Hof een prejudiciële vraag krachtens artikel 267 VWEU te hebben gesteld. Voorts kan een lidstaat, waarvan deze autoriteiten afhangen, het in artikel 247 van verordening nr. 2913/92, zoals gewijzigd, bedoelde comité raadplegen volgens de procedure van artikel 8 van verordening nr. 2658/87, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 254/2000 van de Raad van 31 januari 2000.
2)

Artikel 87, lid 2, van richtlijn 2001/83, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, moet aldus worden uitgelegd dat het verbiedt in reclame voor een geneesmiddel die gericht is op personen die gerechtigd zijn het voor te schrijven of af te leveren, beweringen op te nemen die in tegenspraak zijn met de samenvatting van de kenmerken van het product, maar niet vereist dat alle in deze reclame opgenomen beweringen in de betrokken samenvatting voorkomen of eruit kunnen worden afgeleid. Een dergelijke reclame mag beweringen bevatten die de in artikel 11 van de betrokken richtlijn bedoelde inlichtingen aanvullen, op voorwaarde dat deze beweringen: — de betrokken inlichtingen bevestigen of preciseren in een zin die ermee verenigbaar is en zonder de aard ervan te wijzigen, en — in overeenstemming zijn met de in de artikelen 87, lid 3, en 92, leden 2 en 3, van deze richtlijn neergelegde eisen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 139/2

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — Deutsche Lufthansa AG/Gertraud Kumpan

(Zaak C-109/09) (1)

(Arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd - Richtlijn 1999/70/EG - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Rol van nationale rechter)

2011/C 139/02

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Deutsche Lufthansa AG

Verwerende partij: Gertraud Kumpan

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesarbeitsgericht — Uitlegging van de artikelen 1, 2, lid 1, en 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) en van clausule 5, punt 1, van de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB L 175, blz. 43) — Verbod van leeftijdsdiscriminatie — Nationale regeling die de sluiting van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd toestaat op de enkele voorwaarde dat de werknemer ouder dan 58 jaar is — Verenigbaarheid van deze regeling met de voormelde bepalingen — Rechtsgevolgen van een mogelijke onverenigbaarheid

Dictum

Clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd is gevoegd, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „nauw zakelijk verband met een eerdere arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd met dezelfde werkgever” in § 14, lid 3, van het Gesetz über Teilzeitarbeit und befristete Arbeitsverträge (Duitse wet inzake deeltijdarbeid en overeenkomsten voor bepaalde tijd) van 21 december 2000, moet worden toegepast op situaties waarin een overeenkomst voor bepaalde tijd niet onmiddellijk is voorafgegaan door een overeenkomst voor onbepaalde tijd met dezelfde werkgever en tussen deze overeenkomsten verschillende jaren zijn verstreken, wanneer tijdens deze gehele periode de oorspronkelijke arbeidsverhouding voor dezelfde activiteit en met dezelfde werkgever is voortgezet door een ononderbroken opeenvolging van overeenkomsten voor bepaalde tijd. De verwijzende rechter dient aan de relevante bepalingen van het interne recht zoveel mogelijk een uitlegging te geven die in overeenstemming is met bedoelde clausule 5, punt 1.

(1) PB C 141 van 20.6.2009.
—

moet in beginsel in eerste instantie rekening worden gehouden met de prijzen en de kosten van de betrokken onderneming op de markt voor retaildiensten. Slechts wanneer het, gelet op de omstandigheden, onmogelijk is zich op die prijzen en kosten te baseren, moeten de prijzen en kosten van de concurrenten op deze markt worden onderzocht, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/3

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Oostenrijk) — Procedure ingeleid door Robert Koller

(Zaak C-118/09) (1)

(Begrip „nationale rechterlijke instantie” in zin van artikel 234 EG - Erkenning van diploma’s - Richtlijn 89/48/EEG - Advocaat - Inschrijving op tableau van beroepsorde in andere lidstaat dan die waar diploma is gehomologeerd)

2011/C 63/05

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission

Partij in het hoofdgeding

Robert Koller

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Uitlegging van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB 1989, L 19, blz. 16) — Toepasselijkheid van de richtlijn in het geval van een Oostenrijks staatsburger die na de homologatie van zijn Oostenrijks diploma en een aanvullende studie van minder dan drie jaar aan een Spaanse universiteit is ingeschreven op het tableau van de advocaten in Spanje, en die, nadat hij het beroep in Spanje gedurende drie weken heeft uitgeoefend, verzoekt om toelating tot de proeve van bekwaamheid teneinde ingeschreven te worden op het tableau van de advocaten in Oostenrijk, op basis van de in Spanje verleende titel op grond waarvan hij het beroep mag uitoefenen

Dictum

1) Met het oog op de toegang — onder voorbehoud van slagen voor een proeve van bekwaamheid — tot het gereglementeerde beroep van advocaat in de ontvangende lidstaat kan de houder van een in die lidstaat afgegeven titel waarmee een postsecundaire studiecyclus van meer dan drie jaar wordt afgesloten en van een gelijkwaardige titel die in een andere lidstaat is afgegeven na het volgen van een aanvullende opleiding van minder dan drie jaar, dewelke hem het recht geeft om in laatstbedoelde staat het gereglementeerde beroep van advocaat uit te oefenen — dat hij op het tijdstip waarop hij om toelating tot de proeve van bekwaamheid heeft verzocht aldaar ook daadwerkelijk uitoefende —, zich beroepen op de bepalingen van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals gewijzigd door richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001.

2) Richtlijn 89/48, zoals gewijzigd door richtlijn 2001/19, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat de bevoegde autoriteiten van de ontvangende lidstaat een persoon in een situatie als die van verzoeker in het hoofdgeding, bij gebreke van bewijs dat de naar het recht van die lidstaat vereiste stage is vervuld, toelating weigeren tot de proeve van bekwaamheid voor het beroep van advocaat.

(1) PB C 141 van 20.06.2009.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/12

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 december 2010 — Athinaïki Techniki AE/Europese Commissie, Athens Resort Casino AE Symmetochon

(Zaak C-362/09 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Klacht - Besluit om klacht niet verder te behandelen - Intrekking van besluit om klacht niet verder te behandelen - Voorwaarden voor rechtmatigheid van intrekking - Verordening (EG) nr. 659/1999)

2011/C 55/21

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Athinaïki Techniki AE (vertegenwoordiger: S. A. Pappas, dikigoros)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordiger: D. Triantafyllou, gemachtigde), Athens Resort Casino AE Symmetochon (vertegenwoordiger: N. Korogiannakis, dikigoros)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 29 juni 2009, Athinaïki Techniki AE/Commissie (zaak T-94/05), waarbij het Gerecht oordeelde dat geen uitspraak meer hoefde te worden gedaan op het beroep van rekwirante aangezien de Commissie de bestreden beschikking had ingetrokken, waardoor een klacht van die rekwirante inzake vermeende, door de Helleense Republiek toegekende staatssteun als afgedaan werd beschouwd — Onjuiste uitlegging van het arrest van het Hof in zaak C-521/06 P, Athinaïki Techniki — Voorwaarden voor rechtmatigheid van intrekking van een communautaire bestuurlijke handeling — Ontoelaatbaarheid van bestuurlijke passieve houding in het kader van de onderzoeksprocedure inzake staatsteun — Evenredigheidsbeginsel

Dictum

1) De beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 29 juni 2009, Athinaïki Techniki/Commissie (T-94/05), wordt vernietigd.

2) De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 312 van 19.12.2009.
1)

Het in artikel 2 van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad bedoelde begrip „milieu-informatie” moet aldus worden uitgelegd, dat daaronder is begrepen informatie die wordt overgelegd in het kader van een nationale procedure tot (uitbreiding van de) toelating van een gewasbeschermingsmiddel met het oog op de vaststelling van de maximale hoeveelheid van een bestrijdingsmiddel, bestanddeel daarvan of omzettingsproducten, die in eet- of drinkwaren aanwezig mogen zijn.
4)

Wanneer vaststaat dat de weigering om de op grond van artikel 22, lid 1, sub c-i, van verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1992/2006, vereiste toestemming te verlenen ongegrond was, terwijl de ziekenhuiszorg beëindigd is en de kosten ervan door de sociaal verzekerde zijn gemaakt, moet de nationale rechter het bevoegde orgaan volgens de nationale procedureregels verplichten, de sociaal verzekerde het bedrag te vergoeden dat dit orgaan normalerwijze zou hebben vergoed indien de toestemming naar behoren was verleend. Dat bedrag is gelijk aan het bedrag dat wordt vastgesteld volgens de wetgeving waaraan het orgaan van de lidstaat waar de ziekenhuiszorg is verstrekt, is onderworpen. Indien dat bedrag lager is dan de vergoeding die bij toepassing van de wettelijke regeling van de woonstaat zou zijn betaald in geval van ziekenhuiszorg in laatstbedoelde lidstaat, moet de sociaal verzekerde ten laste van het bevoegde orgaan bovendien een aanvullende vergoeding worden uitgekeerd ten belope van het verschil tussen beide bedragen, binnen de grenzen van de daadwerkelijk gemaakte kosten.
1)

De Eerste richtlijn (68/151/EEG) van de Raad van 9 maart 1968 strekkende tot het coördineren van de waarborgen, welke in de lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van de tweede alinea van artikel 58 van het Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen als van derden, zulks ten einde die waarborgen gelijkwaardig te maken, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling zoals artikel 4, lid 3, van wet nr. 2328/1995, „Wettelijke status van de particuliere televisie en de lokale radio, regeling van kwesties met betrekking tot de radio- en televisieomroepmarkt en andere bepalingen”, zoals gewijzigd bij wet nr. 2644/1998 „betreffende het aanbieden van radio- en televisiediensten tegen betaling”, die bepaalt dat de in de voorgaande leden van dit artikel bedoelde geldboeten wegens schending van de wetgeving en de deontologische regels die de werking van televisiezenders beheersen, hoofdelijk en gezamenlijk worden opgelegd, niet alleen aan de vennootschap die houder is van een vergunning tot oprichting en exploitatie van de televisiezender, maar ook aan alle aandeelhouders die meer dan 2,5 % van de aandelen bezitten.
1.

Het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals omschreven in artikel 2, eerste en tweede alinea, van de Eerste richtlijn (67/227/EEG) van de Raad van 11 april 1967 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting en de artikelen 2 en 10, leden 1 en 2, en 17, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/7/EG van de Raad van 20 januari 2004, verzet zich niet ertegen dat een lidstaat het bedrag van het recht op aftrek van de voldane voorbelasting tijdelijk beperkt voor de belastingplichtigen die een formaliteit voor de boeking van hun verkopen in de boekhouding niet zijn nagekomen, mits de aldus voorgeschreven sanctie voldoet aan het evenredigheidsbeginsel.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 317/9

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 september 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Stadt Graz/Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH

(Zaak C-314/09) (1)

(Richtlijn 89/665/EEG - Overheidsopdrachten - Beroepsprocedures - Beroep tot schadevergoeding - Onrechtmatige gunning - Nationale aansprakelijkheidsregel gebaseerd op vermoeden van schuld van aanbestedende dienst)

2010/C 317/17

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Stadt Graz

Verwerende partij: Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH

In tegenwoordigheid van: Land Steiermark

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberster Gerichtshof — Uitlegging van de artikelen 1, lid 1, en 2, leden 1, sub c, en 7, van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB L 395, blz. 33) — Gunning van een overheidsopdracht overeenkomstig een beslissing van de rechter in hoger beroep die verbindend is voor de aanbestedende dienst — Onrechtmatigheid van de gunning van de overheidsopdracht wegens schending van de nationale regelgeving — Voorwaarden voor een beroep tot schadevergoeding — Beginsel van doeltreffendheid

Dictum

Richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling die het recht op schadevergoeding wegens schending door een aanbestedende dienst van het recht inzake overheidsopdrachten doet afhangen van de vraag of deze dienst schuld had aan de schending, ook wanneer de toepassing van die regeling berust op een vermoeden van schuld van deze aanbestedende dienst en op de onmogelijkheid voor deze dienst om zich op het ontbreken van individuele bekwaamheden en daarmee op subjectieve verwijtbaarheid van de gestelde schending te beroepen.

(1) PB C 267 van 7.11.2009.
1)

De artikelen 4, lid 1, sub c, en 5, lid 1, sub a, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985, moeten aldus worden uitgelegd dat zij er zich niet tegen verzetten dat een lidstaat de registratie van de akte van kapitaalvermeerdering van een vennootschap aanwijst als het moment waarop het belastbare feit voor het kapitaalrecht zich voordoet, op voorwaarde dat het verband tussen de inning van dit recht en de daadwerkelijke inbreng van de zaken in de betrokken vennootschap behouden blijft. Indien op het moment van registratie van voornoemde akte de daadwerkelijke inbreng van de zaken nog niet heeft plaatsgevonden en indien het niet zeker is dat deze inbreng nog zal plaatsvinden, kan de betrokken lidstaat geen betaling van het kapitaalrecht eisen zolang de inbreng niet zeker is. Het beginsel van doeltreffendheid moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan voor de belastingrechter het feit dat de kapitaalvermeerdering waartoe een vennootschap heeft besloten niet daadwerkelijk is ingebracht, enkel kan worden bewezen door overlegging van een in kracht van gewijsde gegaan burgerlijk vonnis waarbij de nietigheid of de vernietiging van de inschrijving is uitgesproken, zodat het kapitaalrecht in ieder geval moet worden voldaan en terugbetaling enkel kan worden verkregen door overlegging van een dergelijk burgerlijk vonnis.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 246/11

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 15 juli 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Gaston Schul BV/Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-354/09) (1)

(Communautair douanewetboek - Artikel 33 - Douanewaarde van goederen - Opname van douanerechten - Leveringsvoorwaarde „Delivered Duty Paid”)

2010/C 246/17

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Gaston Schul BV

Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

Voorwerp

Uitlegging van de artikelen 33, eerste alinea, en sub f, en 220 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1) — Douanewaarde — Overeenkomst met als leveringsvoorwaarde „Delivered Duty Paid”, gesloten in de veronderstelling dat geen douanerechten verschuldigd zouden zijn — Bedrag niet vermeld — Wel of geen onderdeel van de douanewaarde

Dictum

De in artikel 33 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek gestelde voorwaarde dat invoerrechten „onderscheiden” zijn van de werkelijk betaalde of te betalen prijs voor de ingevoerde goederen is vervuld, wanneer de contractpartijen overeengekomen zijn dat de goederen DDP („Delivered Duty Paid”) zullen worden geleverd en zij deze vermelding op de douaneaangifte hebben ingeschreven, maar zij wegens een vergissing inzake de oorsprong van die goederen geen bedrag aan invoerrechten hebben vermeld.

(1) PB C 282 van 21.11.2009.
1.

De Portugese Republiek heeft niet voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 8 van richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen, waarbij richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen is gecodificeerd, en de artikelen 3, sub b, en 5 van richtlijn 80/68/EEG van de Raad van 17 december 1979 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen, door niet de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn in het kader van het beheer van afvalstoffen die illegaal zijn geloosd in de oude steengroeven van Limas en Linos in de gemeente Lourosa.
2)

De nationale rechter is niet verplicht de concrete weerslag van verhogingen van een belasting op de invoer van bananen afkomstig uit Somalië, zoals die welke bij de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling is ingesteld, in vergelijking met de situatie vóór 1 april 1976 te onderzoeken, ter beoordeling van de verenigbaarheid van deze verhogingen met de „standstillclausule” van artikel 1 van het aan de op 15 december 1989 in Lomé ondertekende vierde ACS-EEG-overeenkomst gehechte protocol nr. 5 betreffende bananen. Verhogingen van een dergelijke belasting waarbij de belasting alleen maar wordt aangepast aan de inflatie, zijn echter niet in strijd met deze clausule.