ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen

–

Vrijheid van vestiging

–

Vrij verrichten van diensten

–

Beperkingen (Art. 43 EG en 49 EG) (cf. punt 7, dictum 1-4)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunale di Palermo – Uitlegging van artikelen 31 EG, 43 EG, 49 EG en 81 tot en met 89 EG – Nationale wet die bookmakersactiviteit aan vergunningvereiste onderwerpt

Dictum

Dictum

1) Een nationale regeling op grond waarvan het verboden is om zonder een door de betrokken lidstaat verleende concessie of vergunning voorstellen voor weddenschappen op met name sportevenementen in te zamelen, te aanvaarden, te registreren en door te sturen, vormt een beperking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten als bedoeld in respectievelijk de artikelen 43 EG en 49 EG.

2) Het staat aan de verwijzende rechter, na te gaan of een dergelijke regeling, voor zover daarbij het aantal in de kansspelsector actieve marktdeelnemers wordt beperkt, daadwerkelijk beantwoordt aan het doel, het exploiteren van activiteiten in deze sector voor criminele of frauduleuze doeleinden te voorkomen.

3) De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die marktdeelnemers die zijn opgericht in de vorm van kapitaalvennootschappen waarvan de aandelen op de gereglementeerde markten zijn genoteerd, van de kansspelsector uitsluit en bovendien daarvan blijft uitsluiten.

4) De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan aan personen als de verdachten in het hoofdgeding een strafrechtelijke sanctie wordt opgelegd omdat zij zonder de in de nationale wettelijke regeling voorgeschreven concessie of vergunning een georganiseerde activiteit van inzameling van weddenschappen hebben uitgeoefend, wanneer deze personen die concessies of vergunningen niet hebben kunnen verkrijgen wegens de met het gemeenschapsrecht strijdige weigering van deze lidstaat om hun deze te verlenen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen

–

Vrijheid van vestiging

–

Beperkingen (Art. 43 CE) (cf. punten 15‑20 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunal de Police de Neufchâteau – Uitlegging van de artikelen 10 EG, 39 EG, 43 EG en 49 EG – Nationale maatregel op grond waarvan een ingezetene die een motorvoertuig wenst te gebruiken, dit in de betrokken lidstaat moet laten registreren, zelfs indien dat voertuig hem ter beschikking wordt gesteld door zijn werkgever die in een andere lidstaat is gevestigd – Werknemer die met zijn werkgever is verbonden door een arbeidsovereenkomst en tegelijk aandeelhouder, bestuurder of persoon belast met het dagelijks bestuur is, dan wel een soortgelijke functie uitoefent

Dictum

Dictum

Artikel 43 EG verzet zich ertegen dat een nationale regeling van een eerste lidstaat, zoals die aan de orde in de hoofdzaak, een in die lidstaat woonachtige zelfstandige verplicht tot registratie in die lidstaat van een voertuig dat hem ter beschikking is gesteld door zijn werkgever, een in een andere lidstaat gevestigd bedrijf, wanneer het door het bedrijf ter beschikking gestelde voertuig noch voornamelijk bestemd is voor permanent gebruik in de eerste lidstaat, noch in feite aldus wordt gebruikt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 2001/23 – Artikelen 3, lid 1, en 1, lid 1, sub c – Werking in verhoudingen tussen staat en particulieren – Privaatrechtelijke vennootschap met beperkte aansprakelijkheid waarvan enig aandeelhouder publiekrechtelijk intergemeentelijk samenwerkingsverband voor sociale bijstand is – Lichaam jegens hetwelk deze artikelen kunnen worden ingeroepen

(Richtlijn 2001/23 van de Raad, art. 1, lid 1, sub c, eerste zin, en 3, lid 1)

2. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 2001/23 – Artikelen 3, lid 1, en 1, lid 1, sub c – Mogelijkheid om deze artikelen in te roepen jegens particulier – Uitgesloten – Onmogelijkheid voor overheidsinstantie die haar onderneming overdraagt, om werknemer voortzetting van zijn arbeidsbetrekking met verkrijger op te leggen

(Richtlijn 2001/23 van de Raad, art. 1, lid 1, sub c, en 3, lid 1)

Samenvatting

1. Een privaatrechtelijke vennootschap met beperkte aansprakelijkheid waarvan de enige aandeelhouder een publiekrechtelijk intergemeentelijk samenwerkingsverband voor sociale bijstand is, behoort tot de lichamen waartegen de artikelen 3, lid 1, en 1, lid 1, sub c, eerste zin, van richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, kunnen worden ingeroepen, daar deze twee bepalingen voldoen aan de voorwaarden om rechtstreekse werking te hebben.

Dienaangaande is irrelevant dat de aandelen van dit verband krachtens een cessieovereenkomst die nog slechts de goedkeuring behoeft van het bestuur van dit laatste, worden overgedragen aan een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid waarvan de enige aandeelhouder een particuliere vereniging is. Daardoor kan de juridische aard van de eerste vennootschap namelijk niet worden gewijzigd.

(cf. punten 28‑30, dictum 1)

2. Een overheidsinstantie die haar onderneming overdraagt, kan de artikelen 3, lid 1, en 1, lid 1, sub c, van richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, niet inroepen tegenover een werknemer teneinde hem de voortzetting van zijn arbeidsbetrekking met een verkrijger op te leggen. Een richtlijn kan uit zichzelf namelijk geen verplichtingen aan particulieren opleggen en een bepaling van een richtlijn kan dus niet als zodanig tegenover een particulier worden ingeroepen.

(cf. punten 32‑33, 35, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58)

2. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Niet-ontvankelijkheid – Afwijzing

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, c))

Samenvatting

1. Uit de artikelen 225 EG en 58 van het Statuut van het Hof van Justitie vloeit voort dat de hogere voorziening beperkt is tot rechtsvragen en dat het Gerecht derhalve bij uitsluiting bevoegd is om de feiten vast te stellen – tenzij de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken – en om die feiten te beoordelen. De beoordeling van de feiten levert, behoudens het geval van een onjuiste voorstelling van de aan het Gerecht overgelegde bewijselementen, geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof.

(cf. punt 36)

2. Uit artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke juridische argumenten die vordering specifiek ondersteunen.

Aan dit vereiste is niet voldaan wanneer het verzoekschrift in hogere voorziening slechts een herhaling of een letterlijke weergave van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten bevat, waaronder die welke waren gebaseerd op feiten die het Gerecht uitdrukkelijk heeft verworpen. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof niet bevoegd is.

(cf. punten 40‑41)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Arrest van Gerecht waartegen hogere voorziening is ingesteld — Voorwaarden — Fumus boni juris — Ernstige en onherstelbare schade — Arrest houdende nietigverklaring van beschikking tot intrekking van vergunning voor in handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Ontbreken van spoedeisendheid wegens noodzaak, volgens bestreden arrest, van beslissing van lidstaten voor eventueel opnieuw in handel brengen — (Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 83, lid 2; richtlijn 65/65 van de Raad)

Samenvatting

De spoedeisendheid, die in artikel 83, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof wordt geëist opdat dit laatste krachtens artikel 242 EG de opschorting zou kunnen gelasten van de tenuitvoerlegging van een arrest van het Gerecht houdende nietigverklaring van een beschikking van de Commissie tot intrekking van een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel voor menselijk gebruik dat valt onder richtlijn 65/65 inzake farmaceutische specialiteiten, is niet bewezen wanneer het weer in de handel komen van de betrokken geneesmiddelen geen automatisch gevolg is van het bestreden arrest, maar daarvoor een positieve beslissing nodig is, en ingevolge het bestreden arrest elke beslissing inzake vergunningen voor het in de handel brengen van die geneesmiddelen behoort tot de bevoegdheden van de lidstaten, die handelen overeenkomstig de dwingende eisen van bescherming van de volksgezondheid.

cf. punten 41, 43, 46
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Steunmaatregelen van de staten — Uitdrukkelijk afzien door Commissie van eis tot terugvordering van met gemeenschappelijke markt onverenigbare steun — Beoordeling van noodzaak om niettemin terugvordering te verlangen wegens niet-aanmelding door betrokken lidstaat — Bevoegdheid van nationale rechter — (Art. 88 EG)

2. Steunmaatregelen van de staten — Nieuwe steunregeling van staat — Begrip — Overgangsregeling die gevolgen van nieuwe regeling handhaaft — Daaronder begrepen — (Art. 87 EG en 88 EG)

3. Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van Hof — Grenzen — Onderzoek van verenigbaarheid van steunmaatregel met gemeenschappelijke markt — Daarvan uitgesloten — (Art. 88 EG en 234 EG)

Samenvatting

1. Het staat aan de nationale rechter om te beslissen of nieuwe steun die de Commissie als onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt heeft beschouwd, maar waaromtrent zij uitdrukkelijk van terugvordering heeft afgezien, al dan niet moet worden teruggevorderd, wanneer hij niet vooraf is aangemeld. In dit verband moet de nationale rechter rekening houden met de algemene beginselen van zijn rechtsorde, met name met het vertrouwensbeginsel, en met de omstandigheden van het geval.

cf. punten 40-41

2. Een overgangsregeling waarbij de gevolgen van een nieuwe, niet bij de Commissie aangemelde en onverenigbaar met het gemeenschapsrecht verklaarde steunregeling van de staat worden gehandhaafd, vormt zelf een nieuwe steunregeling van de staat in de zin van de artikelen 87 EG en 88 EG.

cf. punt 45, dictum 1

3. De beoordeling van de verenigbaarheid van steunmaatregelen of van een steunregeling met de gemeenschappelijke markt valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Commissie, die daarbij onder toezicht van de gemeenschapsrechter staat. Bijgevolg kan een nationale rechter het Hof in het kader van een prejudiciële verwijzing krachtens artikel 234 EG niet vragen of staatssteun dan wel een steunregeling verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

cf. punt 47, dictum 2
Een natuurlijke of rechtspersoon kan slechts stellen individueel te zijn geraakt door een bepaling die naar haar aard en strekking een normatief karakter heeft, indien deze bepaling hem treft uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hem ten opzichte van iedere andere persoon karakteriseert. In casu treft verordening nr. 1338/2000 tot aanvulling van de bijlage bij verordening nr. 2400/96 betreffende de inschrijving van bepaalde benamingen in het „Register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen” bedoeld in verordening nr. 2081/92, rekwirante alleen uit hoofde van haar objectieve hoedanigheid van marktdeelnemer die in het betrokken geografisch gebied, dat is aangegeven in het bij de registratieaanvraag gevoegde productdossier, canard à foie gras produceert en dit product in de handel brengt. Het gaat om een economische activiteit die op elk willekeurig moment door elke willekeurige onderneming kan worden uitgeoefend.

Het feit dat rekwirante zich op het tijdstip van de vaststelling van verordening nr. 1338/2000 in een situatie bevond waarin zij zich genoodzaakt zag haar productiestructuur aan te passen teneinde aan genoemde voorwaarden te voldoen, volstaat niet om aan te nemen dat zij individueel wordt geraakt op soortgelijke wijze als de adressaat van een handeling. Enerzijds zou rekwirante, zelfs indien wordt aangenomen dat de Commissie bij de vaststelling van verordening nr. 1338/2000 ingevolge een specifieke bepaling van verordening nr. 2081/92 rekening had moeten houden met de gevolgen van de beoogde handeling voor de situatie van bepaalde particulieren, waaronder rekwirante, geenszins zijn ontslagen van de verplichting om aan te tonen dat zij door verordening nr. 1338/2000 wordt geraakt uit hoofde van een feitelijke situatie die haar ten opzichte van ieder andere persoon karakteriseert. Anderzijds geldt de noodzaak van het opzetten van een productiestructuur die in overeenstemming is met de maximumaantallen eenden die volgens het bij de registratieaanvraag gevoegde productdossier mogen worden gehouden, ook voor andere marktdeelnemers die met gebruikmaking van de beschermde geografische aanduiding „canard à foie gras du Sud-Ouest” van eenden afkomstige producten in de handel willen brengen.

(cf. punten 33-37)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gelijke behandeling - Inkomstenbelasting - Nationale regeling die mogelijkheid tot aftrek van verliezen beperkt voor natuurlijke personen die als zelfstandige in betrokken lidstaat werkzaam zijn en daarnaast in andere lidstaat werkzaamheden in loondienst verrichten - Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 48 (thans, na wijziging, art. 39 EG)]

Samenvatting

$$Artikel 48 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) verzet zich tegen een regeling van een lidstaat, volgens welke een natuurlijke persoon die in die lidstaat woonplaats heeft en er een zelfstandige beroepsactiviteit uitoefent, in het kader van de belastingheffing van natuurlijke personen een in een bepaald jaar geleden verlies slechts mag aftrekken van de belastbare winst van het daaropvolgende jaar indien dit verlies niet kan worden aangerekend op het loon dat hij als werknemer in een andere lidstaat heeft ontvangen in het jaar waarin het verlies is geleden, wanneer een aldus aangerekend verlies in geen van de betrokken lidstaten kan worden afgetrokken van het belastbare inkomen, terwijl het wel aftrekbaar zou zijn indien deze natuurlijke persoon zijn werkzaamheden van zelfstandige en werknemer uitsluitend in de lidstaat van woonplaats had uitgeoefend. Een dergelijke regeling leidt namelijk tot een verschillende fiscale behandeling van de belastingplichtigen die al hun activiteiten uitsluitend op het nationale grondgebied uitoefenen, en degenen die als zelfstandige in die lidstaat werkzaam zijn en daarnaast in een andere lidstaat werkzaamheden in loondienst verrichten.

( cf. punten 29, 40 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening - Middelen - Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - Ontbreken van aanwijzing van onjuiste rechtsopvatting - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

2. Hogere voorziening - Middelen - Onjuiste beoordeling van regelmatig voorgelegde bewijzen - Niet-ontvankelijkheid - Afwijzing - Verplichting voor Gerecht om beoordeling van bewijzen te motiveren - Omvang

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea)

Samenvatting

1. Uit artikel 225 EG, artikel 51, eerste alinea, van het Statuut-EG van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek staven.

Een hogere voorziening waarin slechts de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten worden herhaald, en zelfs geen argumenten naar voren worden gebracht waarmee specifiek wordt aangegeven, op welk punt het bestreden arrest op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet niet aan dat vereiste. Een dergelijke hogere voorziening vormt in werkelijkheid immers een verzoek om een nieuw onderzoek van de bij het Gerecht ingestelde vordering, waartoe het Hof niet bevoegd is.

( cf. punten 18-19 )

2. Het staat uitsluitend aan het Gerecht staat om het hem voorgelegde bewijsmateriaal op zijn waarde te beoordelen. Onder voorbehoud van zijn verplichting om de algemene beginselen en de procesregels inzake de bewijslast en de bewijslevering te eerbiedigen, en de bewijselementen niet te vervormen, kan het Gerecht dus niet gehouden zijn, zijn beoordeling van de waarde van elk hem voorgelegd bewijselement uitdrukkelijk te motiveren, met name niet wanneer het van oordeel is dat die bewijselementen zonder belang zijn of irrelevant voor de beslissing van het geding.

( cf. punten 36-37 )
Zaak C-175/00

Marie-Josée Verwayen-Boelen

tegen

Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening

erzoek van het Arbeidshof te Antwerpen om een prejudiciële beslissing

„Artikel 104, lid 3, van Reglement voor procesvoering — Vraag over antwoord waarop redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan — Artikel 67, lid 3, van verordening (EEG) nr. 1408/71 — Samentelling van tijdvakken van verzekering of van arbeid met oog op verwerven van recht op werkloosheidsuitkering — Vereiste, laatstelijk tijdvakken van verzekering of van arbeid te hebben vervuld krachtens wettelijke regeling op grond waarvan uitkeringen worden gevraagd”

Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 4 maart 2002 I-2143

Samenvatting van de beschikking
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Hogere voorziening Middelen Verkeerde beoordeling van feiten Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten Ontbreken van aanwijzing van onjuiste rechtsopvatting van Gerecht Niet-ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

Samenvatting

$$Uit artikel 225 EG, artikel 51, eerste alinea, van 's Hofs Statuut-EG en artikel 112, lid 1, eerste alinea, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat de hogere voorziening slechts kan worden gebaseerd op middelen inzake schending van rechtsregels, met uitsluiting van iedere feitelijke beoordeling. Het Gerecht is bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten te beoordelen.

Uit deze bepalingen volgt ook dat een hogere voorziening nauwkeurig de bestreden elementen van de beschikking moet aangeven, alsmede de argumenten rechtens tot staving van de vordering tot vernietiging daarvan. Een hogere voorziening die slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten met inbegrip van die welke zijn gebaseerd op door het Gerecht uitdrukkelijk van de hand gewezen feiten herhaalt of letterlijk overneemt, en zelfs geen argumenten naar voren brengt waarin specifiek wordt aangegeven op welk punt de bestreden beschikking op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof niet bevoegd is.

( cf. punten 32-33 )
Beschikking van de president van het Hof van 26 november 1999. - Azienda nazionale autonoma delle strade (ANAS). - Verzoek om een prejudiciële beslissing: Corte dei Conti - Italië. - Artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) - Begrip 'rechterlijke instantie van een der lidstaten' - Richtlijn 92/50/EEG - Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening. - Zaak C-192/98.



Jurisprudentie 1999 bladzijde I-08583



Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen - Voorlegging aan Hof - Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 177 van Verdrag (thans artikel 234 EG) - Begrip - Bepaling aan hand van structurele en functionele criteria - "Corte dei Conti" die in context waarin zij zich tot Hof heeft gewend, resultaten van bestuurlijk handelen evalueert en verifieert - Geen rechterlijke instantie

[EG-Verdrag, art. 177 (thans art. 234 EG)]

Samenvatting

$$De bevoegdheid van een instantie om zich krachtens artikel 177 van het Verdrag (thans artikel 234 EG) tot het Hof te wenden, moet zowel aan structurele als aan functionele criteria worden getoetst. Een nationale instantie kan dan als "rechterlijke instantie" in de zin van dit artikel worden aangemerkt wanneer zij een rechtsprekende functie uitoefent. Die kwalificatie is echter niet mogelijk, in zoverre zij andere, met name bestuursfuncties uitoefent.

Om vast te stellen of een nationale instantie, die krachtens de wet functies van verschillende aard uitoefent, als "rechterlijke instantie" moet worden aangemerkt, dient derhalve te worden nagegaan, wat de specifieke aard is van de functie die zij uitoefent in de bijzondere normatieve context waarin zij is gevraagd zich tot het Hof te wenden. Dat andere afdelingen van de berokken instantie, of zelfs de afdeling die zich tot het Hof heeft gewend, doch in een andere functie dan die waarin zij tot verwijzing is overgegaan, als "rechterlijke instantie" moeten worden aangemerkt, is daarbij zonder belang.

Wanneer de "Corte dei Conti" in de context waarin het verzoek om een prejudiciële beslissing is ingediend, controle achteraf verricht die voor het wezenlijke bestaat in het evalueren en verifiëren van de resultaten van het bestuurlijk handelen, oefent zij geen rechtsprekende functie uit en kan zij zich derhalve niet tot het Hof wenden.
Beschikking van het Hof van 5 maart 1999. - Guérin automobiles EURL tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Hogere voorziening - Beroepstermijn - Ontbreken van vermelding van beroepstermijn en van rechtsmiddelen. - Zaak C-153/98 P.



Jurisprudentie 1999 bladzijde I-01441



Samenvatting



Trefwoorden

Handelingen van de instellingen - Algemene verplichting, adressaten te informeren over rechtsmiddelen en termijnen - Geen

(EG-Verdrag, art. 189, 190, 191 en 192)

Samenvatting

De artikelen 189, 190, 191 en 192 van het Verdrag, waarin de aard van de door de gemeenschapsinstellingen verrichte rechtshandelingen en de regels die ervoor gelden, nauwkeurig worden omschreven, leggen die instellingen geenszins de verplichting op, de adressaten van die handelingen te informeren over de rechtsmiddelen die hun ten dienste staan, en over de termijnen waarbinnen daarvan gebruik kan worden gemaakt.

Daar een uitdrukkelijke bepaling ontbreekt, kan niet worden aanvaard, dat er voor de administratieve of rechterlijke instanties van de Gemeenschap een dergelijke verplichting zou bestaan.