Wat de WTO‑overeenkomsten betreft, volgt uit vaste rechtspraak dat deze, gelet op de aard en de opzet ervan, in beginsel niet behoren tot de normen waaraan de wettigheid van de handelingen van de instellingen van de Unie kan worden getoetst (zie met name arresten van 23 november 1999, Portugal/Raad, C‑149/96, EU:C:1999:574, punt 47; 1 maart 2005, Van Parys, C‑377/02, EU:C:2005:121, punt 39, en 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma, C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74, punt 85).

Het Hof heeft slechts in twee uitzonderlijke situaties, die voortvloeien uit het feit dat de Uniewetgever zijn handelingsvrijheid bij de toepassing van de WTO‑regels zelf heeft willen beperken, aanvaard dat het aan de Unierechter staat om in voorkomend geval de wettigheid van een handeling van de Unie en de handelingen ter uitvoering daarvan te toetsen aan de WTO‑overeenkomsten of een uitspraak van het DSB waarbij de niet-inachtneming van die overeenkomsten werd vastgesteld (zie in die zin arrest van 16 juli 2015, Commissie/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, punt 40).

Het betreft in de eerste plaats het geval waarin de Unie uitvoering heeft willen geven aan een bijzondere verplichting die in het kader van die overeenkomsten is aangegaan en in de tweede plaats het geval waarin de betrokken handeling van de Unie uitdrukkelijk verwijst naar specifieke bepalingen van diezelfde overeenkomsten (arrest van 16 juli 2015, Commissie/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Derhalve moet in casu aan de hand van deze criteria worden vastgesteld of de geldigheid van de bestreden verordeningen kan worden onderzocht in het licht van artikel VI van de GATT van 1994 en de uitspraak van het DSB van 28 juli 2011.

Met betrekking tot de in het hoofdgeding aan de orde zijnde verordening nr. 91/2009 moet worden opgemerkt dat in deze verordening niet uitdrukkelijk wordt verwezen naar specifieke bepalingen van artikel VI van de GATT van 1994 en hieruit evenmin blijkt dat de Raad met de vaststelling van deze verordening een bijzondere verplichting uit hoofde van deze overeenkomst of, meer in het algemeen, uit hoofde van de WTO-overeenkomsten heeft willen uitvoeren.

Voorts drukken de uitvoeringsverordeningen nr. 924/2012 en 2015/519 tot op zekere hoogte weliswaar de wil van de Unie uit om gevolg te geven aan de uitspraak van het DSB van 28 juli 2011, maar dit kan – gelet op het uitzonderlijke karakter van de situaties waarin de wettigheid kan worden getoetst aan de WTO‑regels, zoals in punt 47 van dit arrest in herinnering is gebracht – niet volstaan om ervan uit te gaan dat de Unie met de vaststelling van genoemde verordeningen een in het kader van de WTO aangegane bijzondere verplichting wilde uitvoeren die een uitzondering op de onmogelijkheid om zich voor de Unierechter op de WTO‑regels te beroepen kan rechtvaardigen en een toetsing door deze rechter van de wettigheid van de betrokken Unierechtelijke handelingen aan deze regels mogelijk maakt (zie in die zin arresten van 1 maart 2005, Van Parys, C‑377/02, EU:C:2005:121, punten 42‑48, en 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma, C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74, punten 93‑98).

In deze omstandigheden kan niet worden geoordeeld dat de wettigheid van de bestreden verordeningen kan worden getoetst aan artikel VI van de GATT van 1994 of aan de uitspraak van het DSB van 28 juli 2011.

(zie punten 44, 47‑50, 52, 56)