ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Bij de beoordeling of de verwijzende instantie een „rechterlijke instantie” is in de zin van artikel 267 VWEU, wat uitsluitend een vraag van Unierecht is, dient rekening te worden gehouden met een geheel van elementen, zoals de wettelijke grondslag van de instantie, het permanente karakter, de verplichte rechtsmacht, de procedure op tegenspraak, de toepassing van de rechtsregels door de instantie, alsmede de onafhankelijkheid van de instantie. Ook al wordt de verwijzende instantie in het nationale recht beschouwd als een bestuursrechtelijke instantie, is dit dus op zichzelf niet beslissend is voor deze beoordeling.

Bijgevolg heeft het Tribunal Català de Contractes del Sector Públic (Catalaans gerecht voor overheidsopdrachten), dat die voorwaarden vervult, de hoedanigheid van rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU. Wat het criterium van onafhankelijkheid betreft, is dit gerecht immers een derde ten opzichte van de autoriteit die de beslissing heeft genomen waartegen het beroep in het hoofdgeding is gericht. In die context is het duidelijk dat dit gerecht zijn taken volledig autonoom uitoefent, zonder enig hiërarchisch verband en zonder aan wie dan ook ondergeschikt te zijn of van waar dan ook bevelen of instructies te ontvangen, zodat het is beschermd tegen inmenging of druk van buitenaf die de onafhankelijkheid van de oordeelsvorming van zijn leden in gevaar zouden kunnen brengen. Wat het verplichte karakter van de rechtsmacht van het Tribunal Català de Contractes del Sector Públic betreft, moet echter worden vastgesteld dat de bevoegdheid ervan krachtens het nationale recht facultatief is, maar dat enerzijds de beslissingen van de verwijzende instantie, waarvan de bevoegdheid niet afhangt van de toestemming van de partijen, voor hen bindend zijn. Anderzijds maken de inschrijvers op procedures van plaatsing van opdrachten in de regel geen gebruik van hun mogelijkheid om meteen beroep bij het Tribunal Català de Contractes del Sector Públic in te stellen. In die omstandigheden voldoet dit Gerecht ook aan het criterium van het verplichte karakter van zijn rechtsmacht.

(cf. punten 17, 19, 22‑25, 27)
Artikel 24, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „dienst” zich eveneens uitstrekt tot abonnementsovereenkomsten voor de verstrekking van adviesdiensten aan een onderneming, met name op juridisch, commercieel en financieel gebied, in het kader waarvan de dienstverrichter zich tijdens de duur van de overeenkomst ter beschikking van de opdrachtgever heeft gesteld.

De belastinggrondslag van een dienstverrichting bestaat immers in al hetgeen als tegenprestatie voor die dienst wordt ontvangen, zodat een dienstverrichting alleen belastbaar is wanneer er een rechtstreeks verband bestaat tussen de verrichte dienst en de ontvangen tegenprestatie. Wanneer de betrokken dienstverrichting met name erdoor wordt gekenmerkt dat de dienstverrichter permanent ter beschikking staat om waar nodig diensten ten behoeve van de opdrachtgever te verrichten, is het niet noodzakelijk dat wordt aangetoond dat een betaling betrekking heeft op een geïndividualiseerde en eenmalige dienst die wordt verricht op verzoek van een opdrachtgever, om vast te stellen dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen die verrichting en de tegenprestatie die daarvoor wordt ontvangen. De omstandigheid dat de diensten niet van tevoren zijn bepaald en ook niet zijn geïndividualiseerd, en dat de vergoeding in de vorm van een forfait wordt betaald, is niet van dien aard dat daardoor het directe verband wordt tenietgedaan tussen de verrichte diensten en de tegenprestatie die daarvoor wordt ontvangen, waarvan het bedrag van tevoren wordt bepaald volgens duidelijk afgebakende criteria.

(cf. punten 35, 38, 39, 43, dictum 1)
Artikel 14 van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag en de artikelen 11 en 13 van verordening nr. 794/2004 tot uitvoering van verordening nr. 659/1999 verzetten zich niet tegen een nationale regeling die door middel van een verwijzing naar verordening nr. 794/2004 bepaalt dat samengestelde rente wordt toegepast bij de terugvordering van staatssteun, terwijl de beschikking waarbij deze steun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard en terugvordering is gelast, vóór de inwerkingtreding van die verordening is vastgesteld en daarvan vóór die inwerkingtreding aan de betrokken lidstaat kennis is gegeven.

Artikel 11, lid 2, van verordening nr. 794/2004 is overeenkomstig artikel 13, vijfde alinea, van deze verordening slechts van toepassing op terugvorderingsbeschikkingen waarvan kennis wordt gegeven na de datum van inwerkingtreding van deze verordening, te weten 20 mei 2004. Artikel 11, lid 2, van deze verordening is derhalve als zodanig ratione temporis niet van toepassing op een beschikking tot terugvordering van steun waarvan een lidstaat vóór deze datum in kennis is gesteld. Bij gebreke van een bepaling van Unierecht op dit gebied moet de vraag of de rente in casu enkelvoudig of samengesteld moet worden berekend, aan de hand van het nationale recht worden beantwoord.

In dat verband kan een nationale regeling die enkel verwijst naar hoofdstuk V van verordening nr. 794/2004, niet worden beschouwd als een regeling die in strijd is met artikel 13 van die verordening. Uit de restrictie van de toepasselijkheid ratione temporis van verordening nr. 794/2004, die volgt uit de regels daarvoor in artikel 13 van de verordening, kan namelijk geen beginsel worden afgeleid dat de lidstaten, die vóór 20 mei 2004 als enige bevoegd waren om de grondslag voor de berekening van de rente te bepalen, verbiedt om in hun wetgeving te kiezen voor een regeling van een bepaalde strekking. Bij artikel 13 van verordening nr. 794/2004 is dus geen verbod van terugwerkende kracht van de nationale regelgeving vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 794/2004 ingevoerd.

Indien steun die bij een beschikking van de Commissie onverenigbaar met gemeenschappelijke markt is verklaard en waarvan vóór inwerkingtreding van verordening nr. 794/2004 kennis is gegeven, op de datum van de inwerkingtreding van een nationale regeling waarbij voor de terugvordering van deze steun samengestelde rente wordt toegepast in plaats van enkelvoudige rente overeenkomstig eerdere bepalingen, niet was teruggevorderd noch het voorwerp van een belastingaanslag was geweest, kan deze nationale regeling niet worden geacht gevolgen te hebben ten aanzien van een vóór de inwerkingtreding ervan verworven rechtspositie. Een dergelijke nationale regeling heeft geen enkele terugwerkende kracht en past enkel een nieuwe regeling toe op de toekomstige gevolgen van situaties die onder de oude regeling zijn ontstaan. Dientengevolge verzetten de algemene beginselen van rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen zich niet tegen een dergelijke regeling.

(cf. punten 27‑29, 32, 34, 39‑41, 43, 48 en dictum)
De bepalingen van richtlijn 96/34 betreffende de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/75, en richtlijn 2006/54 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan het recht op ouderschapsverlof wordt ontzegd aan een ambtenaar van wie de echtgenote niet werkt of geen beroep uitoefent, tenzij laatstgenoemde wegens een ernstige aandoening of ernstig letsel geacht wordt niet in staat te zijn om het kind op te voeden.

Zowel uit de bewoordingen van die raamovereenkomst als uit de doelstellingen en de context ervan vloeit immers voort dat elk van beide ouders recht op ouderschapsverlof heeft, zodat de lidstaten een dergelijke regeling niet mogen vaststellen. Bovendien leidt die regeling ten aanzien van vaders die ambtenaar zijn, bij de toekenning van ouderschapsverlof tot rechtstreekse discriminatie op grond van geslacht, als bedoeld in artikel 14, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/54, gelezen in samenhang met artikel 2, lid 1, onder a), van die richtlijn.

(cf. punten 41, 52, 53 en dictum)
Op het gebied van staatssteun moet het in artikel 107, lid 1, VWEU vervatte vereiste van selectiviteit duidelijk worden onderscheiden van de daarmee samengaande vaststelling van een economisch voordeel. Wanneer de Commissie een voordeel in ruime zin heeft vastgesteld dat rechtstreeks of indirect voortvloeit uit een bepaalde maatregel, moet zij immers bovendien aantonen dat dat voordeel specifiek aan een of meer ondernemingen ten goede komt. Te dien einde moet zij met name bewijzen dat de maatregel in kwestie leidt tot verschillen tussen ondernemingen die zich ten aanzien van het doel van de maatregel in een vergelijkbare situatie bevinden. Het voordeel moet dus op selectieve wijze worden toegekend en moet bepaalde ondernemingen in een gunstiger situatie kunnen brengen dan andere.

Het vereiste van selectiviteit verschilt evenwel naargelang de betrokken maatregel bedoeld is als een algemene steunregeling dan wel als individuele steun. In dit laatste geval kan bij de vaststelling van een economisch voordeel in beginsel worden vermoed dat er sprake is van selectiviteit. Bij het onderzoek van een algemene steunregeling moet daarentegen worden vastgesteld of de betrokken maatregel, hoewel hij een algemeen geldend voordeel betreft, dit voordeel enkel voor bepaalde ondernemingen of sectoren schept.

(cf. punten 59, 60)
Een technisch voorschrift mag niet worden toegepast wanneer dit voorschrift niet is meegedeeld overeenkomstig artikel 8, lid 1, van richtlijn 98/34 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappĳ, of wanneer dit voorschrift, ook al is daarvan mededeling gedaan, is goedgekeurd en ten uitvoer gelegd voordat de opschortingstermijn van drie maanden als bedoeld in artikel 9, lid 1, van die richtlijn is verstreken.

Bijgevolg staat het aan de nationale rechter om na te gaan of het nationale voorschrift in werking is getreden in strijd met de opschortingstermijn van artikel 9 van richtlijn 98/34. Indien dit het geval is, dan levert de niet-inachtneming van deze termijn een schending van een wezenlijk vormvoorschrift op die de niet-toepasselijkheid van het betrokken technische voorschrift tot gevolg heeft.

(cf. punten 29, 30)
Artikel 55 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, in de tot 1 januari 2010 geldende versie, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is in een situatie waarin de afnemer van de diensten voor doeleinden van de belasting over de toegevoegde waarde was geïdentificeerd in zowel de lidstaat waar de diensten daadwerkelijk zijn, verricht als in een andere lidstaat, en vervolgens alleen in die andere lidstaat, en waarin de lichamelijke roerende zaken waarvoor die diensten zijn verricht, niet nadat die diensten waren verricht, maar wel na de latere verkoop van die zaken zijn verzonden of vervoerd buiten de lidstaat waar de diensten daadwerkelijk zijn verricht.

Aangezien de plaats van de dienst alleen aan de hand van de feitelijke gegevens in verband met de betrokken belastbare handeling moet worden bepaald, moet de in artikel 55 van richtlijn 2006/112 voor de toepassing van de in dat artikel bedoelde afwijking gestelde voorwaarde dat de goederen worden verzonden of vervoerd buiten de lidstaat waar de diensten daadwerkelijk zijn verricht, immers tegen de achtergrond van eventuele latere handelingen, maar alleen aan de hand van die gegevens worden beoordeeld. Derhalve is dat artikel 55 slechts van toepassing indien de goederen zijn vervoerd of verzonden in het kader van de werkzaamheden met betrekking tot die goederen, vóór het in voorkomend geval verrichten van een andere aan de belasting over de toegevoegde waarde onderworpen handeling met betrekking tot die goederen.

(cf. punten 37, 38, 42 en dictum)
2)

De gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening nr. 2658/87, in de versie van verordening nr. 1006/2011, moet aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat in sportbrillen ingebouwde videocamera’s zoals in het hoofdgeding aan de orde de mogelijkheid bieden om video- of audiobestanden afkomstig van een externe bron vast te leggen en op te slaan op een verwijderbare gegevensdrager, eraan in de weg staat dat zij worden ingedeeld in onderverdeling 8525 80 91 van deze nomenclatuur, indien dit vastleggen autonoom en onafhankelijk van externe hardware of software kan plaatsvinden.
79

Gelet op de door artikel 6, lid 1, eerste volzin, van verordening nr. 1367/2006 nagestreefde doelstelling om principieel toegang te bieden tot „informatie [die] betrekking heeft op uitstoot in het milieu”, moet dat begrip aldus worden opgevat dat het met name de gegevens omvat die het publiek in staat stellen te weten wat daadwerkelijk in het milieu wordt uitgestoten, dan wel voorzienbaar in het milieu zal worden uitgestoten bij normaal of realistisch gebruik van het betrokken product of de betrokken stof in overeenstemming met de toelating voor het op de markt brengen die voor het product of de stof in kwestie is afgegeven en overeenkomstig de omstandigheden in het gebied waarvoor het product of de stof is bestemd. Bijgevolg moet dat begrip aldus worden uitgelegd dat het met name de inlichtingen omvat betreffende de aard, de samenstelling, de hoeveelheid, de datum en de plaats van de daadwerkelijke of voorzienbare emissies in dergelijke omstandigheden, van het product of de stof in kwestie.
47

Voor zover Roca Sanitario het Gerecht met haar tweede middel verwijt dat het noch in de uitoefening van zijn wettigheidstoezicht op het litigieuze besluit, in de punten 157 tot en met 179 van het bestreden arrest, noch in die van zijn toetsingsbevoegdheid met volledige rechtsmacht voor de vaststelling van de geldboete, in de punten 185 tot en met 188 van dit arrest, rekening heeft gehouden met de omstandigheid dat de deelname aan de inbreuk waarvoor zij verantwoordelijk is gehouden minder ernstig was dan die van de ondernemingen die de „harde kern” van het kartel hebben gevormd, moet worden benadrukt dat het niet aan het Hof staat om, wanneer het zich in het kader van een hogere voorziening uitspreekt over rechtsvragen, uit billijkheidsoverwegingen zijn oordeel in de plaats te stellen van dat van het Gerecht, dat zich in de uitoefening van zijn toetsingsbevoegdheid met volledige rechtsmacht heeft uitgesproken over het bedrag van de geldboeten die aan ondernemingen wegens schending van het Unierecht zijn opgelegd (arresten van 28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, EU:C:2005:408, punt 245, en 11 juli 2013, Gosselin Group/Commissie, C‑429/11 P, niet gepubliceerd, EU:C:2013:463, punt 87).
9

Artikel 702‑1, lid 1, van het wetboek van strafvordering, zoals gewijzigd bij penitentiaire wet nr. 2009‑1436 van 24 november 2009 (JORF van 25 november 2000, blz. 20192), bepaalt: „Eenieder aan wie een ontneming, verbod, onbekwaamheid of enige vorm van bekendmaking is opgelegd die of dat van rechtswege voortvloeit uit een strafrechtelijke veroordeling of in het vonnis waarbij de veroordeling is uitgesproken als bijkomende straf is opgelegd, kan de rechter die de veroordeling heeft uitgesproken of in geval van meerdere veroordelingen de rechter die als laatste heeft geoordeeld, verzoeken om de gehele of gedeeltelijke opheffing van die ontneming, verbod of onbekwaamheid, ook wat de looptijd van die maatregelen betreft. Indien de veroordeling door een assisenhof is uitgesproken, is de raadkamer van het rechtsgebied waarbinnen het assisenhof zetelt, de rechterlijke instantie die bevoegd is om uitspraak te doen op het verzoek.”
Artikel 9, „Beëindiging zonder maatregelen; instelling van definitieve rechten”, leden 5 en 6, van deze verordening bepaalde:

„5. Een antidumpingrecht wordt, op niet-discriminerende wijze, in een passend percentage, ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt, tenzij in verband met die invoer overeenkomstig deze verordening verbintenissen zijn aanvaard. In de verordening waarbij het recht wordt ingesteld, wordt het recht voor elke leverancier vermeld of, indien dit niet praktisch mogelijk is, en in het algemeen wanneer artikel 2, lid 7, onder a), van toepassing is, het land van levering.

Wanneer artikel 2, lid 7, onder a), van toepassing is, kan een individueel recht worden vermeld voor exporteurs die op grond van met bewijsmateriaal ondersteunde verzoeken kunnen aantonen dat:

a) zij geheel of gedeeltelijk in buitenlandse handen zijnde ondernemingen of joint ventures zijn die vrij zijn kapitaal en winsten te repatriëren;

b) zij vrij zijn de exportprijzen en -hoeveelheden en de verkoopvoorwaarden vast te stellen;

c) de meerderheid van de aandeelhouders particulieren zijn. Staatsambtenaren die deel uitmaken van de raad van bestuur of die leidinggevende functies vervullen, moeten in de minderheid zijn of er moet worden aangetoond dat de onderneming niettemin voldoende vrij is van staatsinmenging;

d) zij bij de omrekening van valuta’s marktkoersen gebruiken, en

e) de staatsinmenging niet dusdanig is dat maatregelen ontweken kunnen worden indien voor individuele exporteurs een ander recht wordt vastgesteld.

6. Wanneer de Commissie haar onderzoek overeenkomstig artikel 17 heeft beperkt, mag het antidumpingrecht op de invoer door exporteurs of producenten die zich overeenkomstig het bepaalde in artikel 17 kenbaar hebben gemaakt maar niet bij het onderzoek waren betrokken, niet hoger zijn dan de gewogen gemiddelde dumpingmarge die voor de in de steekproef opgenomen partijen is vastgesteld [...] Individuele rechten worden ingesteld voor de invoer van elke exporteur of producent aan wie de in artikel 17 bedoelde individuele behandeling wordt toegekend.”
74

Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof beslist het Hof, wanneer de hogere voorziening gegrond is en het Hof de zaak zelf afdoet, over de kosten. Volgens artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat ingevolge artikel 184, lid 1, ervan van overeenkomstige toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Volgens artikel 140, lid 1, van dit Reglement dragen de instellingen die in het geding hebben geïntervenieerd, hun eigen kosten en volgens artikel 140, lid 3, kan het Hof bepalen dat andere interveniënten dan de in de voorgaande leden bedoelde, hun eigen kosten zullen dragen.
65

Gelet op het voorgaande dient op de tweede vraag te worden geantwoord dat artikel 7, lid 4, van richtlijn 2008/115 in die zin moet worden uitgelegd dat in het geval van een illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijvende derdelander die wordt verdacht van het plegen van een naar nationaal recht als misdrijf strafbaar gesteld feit of daarvoor strafrechtelijk is veroordeeld, andere gegevens, zoals de aard en de ernst van dat feit, het tijdsverloop sinds dat feit werd gepleegd en de omstandigheid dat die derdelander het grondgebied van die lidstaat aan het verlaten was toen hij door de nationale autoriteiten werd aangehouden, van belang kunnen zijn bij de beoordeling of die derdelander een gevaar voor de openbare orde vormt in de zin van die bepaling. In het kader van die beoordeling is in voorkomend geval tevens elk gegeven relevant dat betrekking heeft op de gegrondheid van de verdenking van het aan de betrokken derdelander verweten misdrijf.
Artikel 7 van de verordening luidt:

„1. Een [eenheidsoctrooi] als deel van het vermogen wordt in zijn geheel en in alle deelnemende lidstaten behandeld als een nationaal octrooi van de deelnemende lidstaat waar het octrooi eenheidswerking heeft en waarin, volgens het Europees octrooiregister:

a) de aanvrager op de datum van indiening van de Europese octrooiaanvraag zijn verblijfplaats of hoofdvestiging had, of

b) indien het onder a) gestelde niet van toepassing is, de aanvrager op de datum van de Europese octrooiaanvraag een vestiging had.

2. Wanneer twee of meer personen als gezamenlijke aanvragers in het Europees octrooiregister ingeschreven zijn, wordt lid 1, onder a), toegepast op de eerstgenoemde gezamenlijke aanvrager. Wanneer dit niet mogelijk is, wordt lid 1, onder a), toegepast op de volgende gezamenlijke aanvrager in de volgorde van de inschrijving. Indien lid 1, onder a), op geen van de gezamenlijke aanvragers van toepassing is, is lid 1, onder b), van toepassing.

3. Wanneer geen octrooihouder zijn verblijfplaats, hoofdvestiging of vestiging had in een deelnemende lidstaat waar het octrooi eenheidswerking heeft in de zin van lid 1 of lid 2, wordt het [eenheidsoctrooi] als deel van het vermogen in zijn geheel en in alle deelnemende lidstaten behandeld als een nationaal octrooi van de staat waar de Europese Octrooiorganisatie overeenkomstig artikel 6, lid 1, EOV gevestigd is.

4. Het verkrijgen van een recht mag niet afhankelijk zijn van een eventuele inschrijving in een nationaal octrooiregister.”
28

Verder LabTec voert aan dat de prejudiciële vraag niet-ontvankelijk is omdat het gaat om een hypothetische vraag. Volgens deze vennootschap was voor het betrokken belastingjaar, namelijk het jaar 2005, de door de verwijzende rechterlijke instantie vermelde periode van vijf of tien jaar voor de inning van de betrokken belasting niet van toepassing. Het Finanzamt en de Duitse regering zijn van mening dat de prejudiciële vraag, wat de gefaseerde inning in vijf annuïteiten betreft, een hypothetische vraag is, omdat de spreiding over een periode van vijf jaar niet van toepassing was op het belastingjaar 2005. De Europese Commissie is eveneens van mening dat de prejudiciële vraag, wat de gefaseerde inning in vijf annuïteiten betreft, een hypothetische vraag is of zou kunnen zijn. Zij stelt in dit verband dat, gelet op het feit dat de beslissing van het Finanzamt van 19 september 2011 betrekking heeft op een gefaseerde inning in tien annuïteiten, het Finanzamt deze periode mogelijkerwijze later niet in vijf jaar kan veranderen.
38

In casu volgt uit het geheel van de gegevens waarover het Hof beschikt, dat het pensioen dat in het hoofdgeding aan de orde is, een wettelijk socialezekerheidspensioen is. Zoals de advocaat-generaal in punt 29 van zijn conclusie heeft opgemerkt, kan dat pensioen derhalve niet worden aangemerkt als een arbeidsvoorwaarde in de zin van clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst en valt het dus niet binnen de werkingssfeer daarvan.
3

Artikel 3, lid 1, van besluit 2011/273 bepaalt dat de lidstaten de nodige maatregelen nemen om binnenkomst op of doorreis via hun grondgebied te beletten van de op de lijst in de bijlage bij dat besluit vermelde personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige repressie tegen de burgerbevolking in Syrië, en van de op die lijst vermelde met hen geassocieerde personen. Artikel 4, lid 1, van dat besluit bepaalt dat „alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijst in de bijlage vermelde personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige repressie tegen de burgerbevolking in Syrië, en van de op de lijst in de bijlage vermelde met hen geassocieerde natuurlijke of rechtspersonen en entiteiten, worden bevroren”. De wijze waarop uitvoering wordt gegeven aan die bevriezing is omschreven in artikel 4, leden 2 tot en met 6, van besluit 2011/273. Volgens artikel 5, lid 1, van dat besluit stelt de Raad die lijst vast.