ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑381/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Italiaanse Republiek

„Niet-nakoming – Richtlijn 77/388/EEG – BTW – Artikel 11, A, lid 1, sub a – Maatstaf van heffing – Subsidie die rechtstreeks verband houdt met prijs – Verordening (EG) nr. 603/95 – Steun in sector gedroogde voedergewassen”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Goederenlevering en dienstverrichting – Subsidies die rechtstreeks verband houden met prijs – Begrip – Steun in sector gedroogde voedergewassen – Daarvan uitgesloten – Nationale regeling waarbij geen belasting over toegevoegde waarde wordt toegepast op steunbedrag – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 11, A, lid 1, sub a)

Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat bepaalt dat de aan de belastingplichtigen betaalde subsidies die rechtstreeks met de prijs van de betrokken handeling verband houden, in de maatstaf van heffing zijn opgenomen, strekt ertoe, de volledige waarde van de goederen of diensten aan de belasting over de toegevoegde waarde te onderwerpen. Een lidstaat die de belasting niet toepast op het steunbedrag dat is uitgekeerd krachtens verordening nr. 603/95 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector gedroogde voedergewassen, komt de krachtens deze bepaling op hem rustende verplichtingen na.

Het begrip „subsidies die rechtstreeks met de prijs verband houden” omvat immers uitsluitend de subsidies die volledig of gedeeltelijk een tegenprestatie vormen voor een goederenlevering of dienstverrichting en die door een derde aan de verkoper of dienstverrichter worden betaald.

Aan de voorwaarden voor onderwerping van deze steun aan de belasting is echter niet voldaan bij de verkoop door een verwerkingsbedrijf, na droging, van voedergewassen die het bij de producenten van groenvoedergewassen heeft gekocht, aangezien de steun in dit geval niet specifiek aan het verwerkingsbedrijf wordt betaald om gedroogde voedergewassen aan een koper te leveren tegen een lagere prijs dan de prijs op de wereldmarkt. Aan deze voorwaarden is evenmin voldaan bij een door een dergelijk bedrijf met een producent van groenvoedergewassen gesloten loonwerkcontract, aangezien de door het verwerkingsbedrijf ontvangen steun in dat geval niet ten goede komt aan dat bedrijf en dat bedrijf slechts de rol vervult van tussenpersoon tussen het orgaan dat de steun uitkeert, en de producent van voedergewassen.

(cf. punten 27‑28, 32‑33, 37, 39, 43, 46)
Zaak C‑475/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Helleense Republiek

„Niet-nakoming – Schending van artikel 90, eerste alinea, EG – Accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken – Toepassing van lager tarief op ouzo dan op andere alcoholhoudende dranken – Overeenstemming van dit tarief met richtlijn waartegen geen beroep is ingesteld binnen termijn van artikel 230 EG”

Samenvatting van het arrest

1. Handelingen van de instellingen – Vermoeden van geldigheid – Non-existente handeling – Begrip

(Art. 249 EG)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijnzen – Richtlijn 92/83 – Alcohol en alcoholhoudende dranken – Toepassing van verlaagde accijnstarieven op bepaalde producten – Geen schending van gemeenschapsrecht

(Richtlijn 92/83 van de Raad, art. 23)

1. Handelingen van de gemeenschapsinstellingen worden in beginsel vermoed rechtsgeldig te zijn en roepen bijgevolg rechtsgevolgen in het leven, zolang zij niet zijn ingetrokken, in het kader van een beroep tot nietigverklaring nietig zijn verklaard of ten gevolge van een prejudiciële verwijzing of een exceptie van onwettigheid ongeldig zijn verklaard.

Als uitzondering op dit beginsel moeten handelingen waaraan een onregelmatigheid kleeft die van een zo klaarblijkelijke ernst is dat zij door de communautaire rechtsorde niet kan worden getolereerd, worden geacht geen enkel – ook geen voorlopig – rechtsgevolg in het leven te hebben geroepen, dat wil zeggen als juridisch non-existent worden beschouwd. Deze uitzondering beoogt een evenwicht te bewaren tussen twee fundamentele, zij het soms tegenstrijdige, vereisten waaraan een rechtsorde moet voldoen, te weten de stabiliteit van de rechtsverhoudingen en de eerbiediging van de legaliteit.

Gelet op de ernst van de consequenties die zijn verbonden aan de vaststelling dat een handeling van een gemeenschapsinstelling non-existent is, moet deze vaststelling om redenen van rechtszekerheid worden voorbehouden voor uiterst extreme gevallen.

(cf. punten 18‑20)

2. Artikel 23 van richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken maakt het mogelijk verlaagde accijnstarieven toe te passen op bepaalde soorten producten. Een lidstaat schiet niet tekort in zijn verplichtingen krachtens het gemeenschapsrecht wanneer hij zich ertoe beperkt heeft een nationale regeling te handhaven die is vastgesteld op de grondslag van deze bepaling en hiermee in overeenstemming is, en deze bepaling rechtsgevolgen in het leven roept die worden vermoed wettig te zijn.

(cf. punten 23‑25)
Gevoegde zaken C‑199/01 P en C‑200/01 P

IPK-München GmbH

en

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Hogere voorzieningen – Beschikking van Commissie houdende weigering van uitbetaling van saldo van financiële bijstand”

Samenvatting van het arrest

1. Hogere voorziening – Ontvankelijkheid – Partij die voor Gerecht niet in ongelijk is gesteld

(Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 49)

2. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Niet-ontvankelijkheid – Betwisting van wijze waarop Gerecht gemeenschapsrecht heeft uitgelegd of toegepast – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

3. Hogere voorziening – Middelen – Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid

(Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 42, lid 2, en 118)

1. Voor een partij die voor het Gerecht gedeeltelijk noch geheel in het ongelijk is gesteld, staat geen hogere voorziening tegen het bestreden arrest open in de zin van artikel 49, tweede alinea, van het Statuut-EG van het Hof van Justitie.

(cf. punt 42)

2. Uit artikel 225 EG, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven, tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek ondersteunen. Aan de motiveringseisen van deze bepalingen is niet voldaan wanneer het verzoekschrift in hogere voorziening slechts een herhaling of een letterlijke weergave van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten bevat, waaronder die welke waren gebaseerd op feiten die het Gerecht uitdrukkelijk heeft verworpen.

Wanneer de rekwirant echter de uitlegging of de toepassing van het gemeenschapsrecht door het Gerecht betwist, kunnen de in eerste aanleg onderzochte rechtspunten in hogere voorziening opnieuw worden behandeld. De procedure van hogere voorziening zou immers ten dele aan betekenis verliezen, indien de rekwirant op die manier zijn hogere voorziening niet kon baseren op middelen en argumenten die reeds zijn aangevoerd voor het Gerecht.

Een hogere voorziening die is gericht tegen de beoordeling door het Gerecht van verschillende in eerste aanleg voorgelegde rechtspunten en precies aangeeft welke aspecten van het bestreden arrest worden gekritiseerd, alsook de middelen en argumenten waarop zij berust, is dus ontvankelijk.

(cf. punten 48‑51)

3. Op grond van artikel 118 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof is artikel 42, lid 2, van dit reglement, dat het aanvoeren van nieuwe middelen in de loop van het geding in beginsel verbiedt, ook van toepassing op de procedure voor het Hof in hogere voorziening tegen een beslissing van het Gerecht. In hogere voorziening is het Hof dus alleen bevoegd, de beslissing van het Gerecht te onderzoeken met betrekking tot de middelen die voor het Gerecht zijn bepleit.

(cf. punt 52)
Zaak C‑159/01

Koninkrijk der Nederlanden

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Staatssteun – Gedeeltelijke vrijstelling van mineralenheffing voor kas‑ of substraatteelt”

Samenvatting van het arrest

1. Steunmaatregelen van de staten – Begrip – Onderscheid tussen ondernemingen ter zake van lasten – Uitsluiting – Voorwaarde – Onderscheid inherent aan betrokken lastenstelsel – Bewijslast rustend op betrokken lidstaat

(Art. 87, lid 1, EG)

2. Steunmaatregelen van de staten – Begrip – Vrijstelling verleend in kader van heffingregeling die niet dient om belastinginkomsten te genereren – Geen invloed op kwalificatie als steun

(Art. 87, lid 1, EG)

3. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang

(Art. 253 EG)

1. Daar het begrip staatssteun niet ziet op maatregelen waarmee tussen ondernemingen onderscheid wordt gemaakt ten aanzien van de lasten, wanneer dat onderscheid voortvloeit uit de aard en de opzet van het betrokken lastenstelsel, staat het aan de lidstaat die dit onderscheid heeft gemaakt, te bewijzen dat dit daadwerkelijk het geval is.

(cf. punten 42‑43)

2. Dat een overheidsmaatregel waardoor een categorie van ondernemingen aan een heffing wordt onderworpen, niet dient om belastinginkomsten te genereren, volstaat niet om de vrijstelling waarin is voorzien voor bepaalde ondernemingen, onmiddellijk van de kwalificatie steunmaatregel in de zin van artikel 87 EG uit te sluiten. Artikel 87, lid 1, maakt immers geen onderscheid naar de redenen of doeleinden van de maatregelen van de staten, doch ziet naar hun gevolgen.

(cf. punt 51)

3. De motiveringsplicht vormt een wezenlijk vormvoorschrift, dat moet worden onderscheiden van de vraag naar de gegrondheid van de motivering, welke de wettigheid ten gronde van de litigieuze handeling betreft. De door artikel 253 EG vereiste motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, zodat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen.

(cf. punt 65)
Zaak C-8/01





Assurandør-Societetet, optredend voor Taksatorringen

tegen

Skatteministeriet





(verzoek van het Østre Landsret om een prejudiciële beslissing)

«Zesde BTW-richtlijn – Artikel 13, A, lid 1, sub f, en B, sub a – Vrijstelling voor diensten verricht door zelfstandige groeperingen, die niet tot concurrentievervalsing kan leiden – Vrijstelling voor handelingen ter zake van verzekering en daarmee samenhangende diensten, verricht door assurantiemakelaars en verzekeringsagenten – Schatting van schade aan motorvoertuigen verricht door vereniging voor rekening van verzekeringsmaatschappijen die lid zijn van deze vereniging»

Conclusie van advocaat-generaal J. Mischo van 3 oktober 2002

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 november 2003

Samenvatting van het arrest

1.. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling voor handelingen ter zake van verzekering en daarmee samenhangende diensten, verricht door assurantiemakelaars en verzekeringsagenten – Begrip – Schatting van schade aan motorvoertuigen verricht door vereniging voor rekening van verzekeringsmaatschappijen die lid zijn van deze vereniging – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub a)

2.. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling voor diensten verricht door zelfstandige groeperingen van personen die vrijgestelde activiteit uitoefenen teneinde aan hun leden diensten te verlenen – Voorwaarden – Geen gevaar van concurrentievervalsing – Nationale wettelijke regeling die voorziet in tijdelijke vrijstelling – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, A, lid 1, sub f)

1.

2.
Zaak C-408/01





Adidas-Salomon AG, voorheen Adidas AG,

en

Adidas Benelux BV



tegen

Fitnessworld Trading Ltd





(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

«Richtlijn 89/104/EEG – Artikel 5, lid 2 – Bekende merken – Bescherming tegen gebruik van teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Mate van overeenstemming van merk en teken – Uitwerking op publiek – Teken dat wordt opgevat als versiering»

Conclusie van advocaat-generaal F. G. Jacobs van 10 juli 2003 I - 0000

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 23 oktober 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Bekend merk – Bevoegdheid om bescherming te verruimen tot niet-soortgelijke waren of diensten (artikel 5, lid 2, van richtlijn) – Verplichting voor lidstaten die deze bevoegdheid uitoefenen, om ook in die bescherming te voorzien in geval van gebruik van teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 2)

2.. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Bekend merk – Bescherming verruimd tot niet-soortgelijke waren of diensten (artikel 5, lid 2, van richtlijn) – Vereiste mate van overeenstemming van bekend merk en jonger teken

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 2)

3.. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Bekend merk – Bescherming verruimd tot niet-soortgelijke waren of diensten (artikel 5, lid 2, van richtlijn) – Jonger teken door in aanmerking komend publiek opgevat als versiering – Invloed

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 2)

1.

2.

3.
Zaak C-4/01





Serene Martin e.a.

tegen

South Bank University





(verzoek van het Employment Tribunal, Croydon, om een prejudiciële beslissing)

«Richtlijn 77/187/EEG – Behoud van rechten van werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan – Vervroegd pensioen en aanvullende uitkeringen»

Conclusie van advocaat-generaal S. Alber van 17 juni 2003

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 november 2003

Samenvatting van het arrest

1.. Sociale Politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187 – Rechten en verplichtingen in zin van artikel 3 – Rechten verbonden aan ontslag of vervroegd pensioen in overleg met werkgever – Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3, lid 1)

2.. Sociale Politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187 – Uitzonderingen – Aanvullende stelsels van sociale voorzieningen voor een of meer bedrijfstakken – Ouderdomsuitkeringen – Begrip – Vervroegdpensioenuitkeringen en uitkeringen bedoeld om voorwaarden van dergelijke pensionering te verbeteren – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3, lid 3)

3.. Sociale Politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187 – Overgang van verplichtingen in geval van ontslag van werknemer – Voorwaarden en grenzen – Verplichtingen die oorsprong vinden in overheidshandelingen of door dergelijke handelingen worden geïmplementeerd – Geen invloed

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3)

4.. Sociale Politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187 – Minder gunstige voorwaarden voor vervroegd pensioen – Aanvaarding door werknemers – Daarvan uitgesloten – Uitzondering – Gunstiger voorwaarden uit hoofde van collectieve overeenkomst die niet meer van toepassing is

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3)

5.. Sociale Politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 77/187 – Minder gunstige voorwaarden voor vervroegd pensioen die in strijd met bij artikel 3 opgelegde verplichtingen van openbare orde zijn aangeboden – Verplichting tot compensatie rustend op cessionaris

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3)

1.

2.

3.

4.

5.
Zaak C-232/01





Strafzaak

tegen

Hans van Lent





[verzoek van de Politierechtbank te Mechelen (België) om een prejudiciële beslissing]

«Vrij verkeer van werknemers – Leasing van voertuigen – Verplichting tot inschrijving van voertuig in lidstaat waar werknemer woont»

Conclusie van advocaat-generaal P. Léger van 5 december 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 2 oktober 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Zaak C-220/01





Joseph Lennox, optredend onder de handelsnaam



R. Lennox & Son,

tegen

Industria Lavorazione Carni Ovine





[verzoek van de High Court of Justice (England & Wales) Queen's Bench Division (Commercial Court) om een prejudiciële beslissing]

«Landbouw – Sanitair beleid – Invoer van schapen – Gezondheidscertificaat – Nationale conservatoire maatregelen tegen overdraagbare spongiforme encefalopathie»

Conclusie van advocaat-generaal S. Alber van 17 oktober 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 3 juli 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen inzake sanitair beleid – Veterinaire en zoötechnische controles in intracommunautair handelsverkeer in levende dieren en producten van dierlijke oorsprong – Invoer van voor slacht bestemde schapen die vergezeld gaan van niet met dit gebruik overeenstemmend gezondheidscertificaat – Weigering van lidstaat van bestemming om in te voeren niettegenstaande overlegging van certificaat met alle voor slacht noodzakelijke vermeldingen – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 90/425, art. 5, lid 1, sub b, eerste alinea, sub i en ii, en 91/68, bijlage E)

2.. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen inzake sanitair beleid – Veterinaire en zoötechnische controles in intracommunautair handelsverkeer in levende dieren en producten van dierlijke oorsprong – Invoer van runderen en schapen uit Frankrijk, Ierland, Portugal en Verenigd Koninkrijk – Nationale conservatoire maatregelen tegen overdraagbare spongiforme encefalopathie – Verenigbaarheid met gemeenschapsrecht

(Richtlijnen van de Raad 90/425, art. 10, lid 1, vierde alinea, en 91/68)

1.

2.
Zaak C-425/01





Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Portugese Republiek





«Niet-nakoming – Onvolledige uitvoering van richtlijn 89/391/EEG – Veiligheid en gezondheid van werknemers»

Conclusie van advocaat-generaal C. Stix-Hackl van 5 december 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 juni 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Goederenlevering en dienstverrichting – Subsidies die rechtstreeks verband houden met prijs – Begrip – Steun in sector gedroogde voedergewassen – Daarvan uitgesloten – Nationale regeling waarbij geen belasting over toegevoegde waarde wordt toegepast op steunbedrag – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 11, A, lid 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat bepaalt dat de aan de belastingplichtigen betaalde subsidies die rechtstreeks met de prijs van de betrokken handeling verband houden, in de maatstaf van heffing zijn opgenomen, strekt ertoe, de volledige waarde van de goederen of diensten aan de belasting over de toegevoegde waarde te onderwerpen. Een lidstaat die de belasting niet toepast op het steunbedrag dat is uitgekeerd krachtens verordening nr. 603/95 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector gedroogde voedergewassen, komt de krachtens deze bepaling op hem rustende verplichtingen na.

Het begrip „subsidies die rechtstreeks met de prijs verband houden” omvat immers uitsluitend de subsidies die volledig of gedeeltelijk een tegenprestatie vormen voor een goederenlevering of dienstverrichting en die door een derde aan de verkoper of dienstverrichter worden betaald.

Aan de voorwaarden voor onderwerping van deze steun aan de belasting is echter niet voldaan bij de verkoop door een verwerkingsbedrijf, na droging, van voedergewassen die het bij de producenten van groenvoedergewassen heeft gekocht, aangezien de steun in dit geval niet specifiek aan het verwerkingsbedrijf wordt betaald om gedroogde voedergewassen aan een koper te leveren tegen een lagere prijs dan de prijs op de wereldmarkt. Aan deze voorwaarden is evenmin voldaan bij een door een dergelijk bedrijf met een producent van groenvoedergewassen gesloten loonwerkcontract, aangezien de door het verwerkingsbedrijf ontvangen steun in dat geval niet ten goede komt aan dat bedrijf en dat bedrijf slechts de rol vervult van tussenpersoon tussen het orgaan dat de steun uitkeert, en de producent van voedergewassen.

(cf. punten 27‑28, 32‑33, 37, 39, 43, 46)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Rijbewijs – Richtlijn 91/439 – Onderlinge erkenning van rijbewijzen – Rijbewijs afgegeven zonder verblijfsvoorwaarde te eerbiedingen – Exclusieve bevoegdheid van staat van afgifte om passende maatregelen te treffen

(Richtlijn 91/439 van de Raad, art. 1, lid 2, 7, lid 1, sub b, en 9)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Rijbewijs – Richtlijn 91/439 – Onderlinge erkenning van rijbewijzen – Weigering van lidstaat om geldigheid van door andere lidstaat afgegeven rijbewijs te erkennen

(Richtlijn 91/439 van de Raad, art. 1, lid 2, en 8, lid 4)

Samenvatting

1. Het in richtlijn 91/439 vastgestelde beginsel van onderlinge erkenning van de rijbewijzen verzet zich ertegen dat het gastland naar aanleiding van een wegcontrole op zijn grondgebied een door een andere lidstaat aan de bestuurder van een voertuig afgegeven rijbewijs weigert te erkennen op grond dat volgens de informatie waarover de eerste lidstaat beschikt, de houder van het betrokken rijbewijs op de dag van de afgifte ervan zijn gewone verblijfplaats in deze lidstaat had en niet in de lidstaat van afgifte.

Aangezien richtlijn 91/439 aan de lidstaat van afgifte een exclusieve bevoegdheid toekent om na te gaan of de rijbewijzen zijn afgegeven met eerbiediging van de verblijfsvoorwaarde bedoeld in de artikelen 7, lid 1, sub b, en 9 van deze richtlijn, staat het uitsluitend aan deze lidstaat de passende maatregelen te treffen voor de rijbewijzen waarvan later blijkt dat de houders de genoemde voorwaarde niet vervulden. Wanneer het gastland ernstige redenen heeft om te twijfelen aan de regelmatigheid van één of meer door een andere lidstaat afgegeven rijbewijzen, dient het dit aan deze laatste mee te delen in het kader van de onderlinge assistentie en de uitwisseling van informatie waarin artikel 12, lid 3, van genoemde richtlijn voorziet.

(cf. punten 47‑48, dictum 1)

2. De bepalingen van artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, lid 4, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat de geldigheid van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs weigert te erkennen op grond dat jegens de houder ervan op het grondgebied van de eerste lidstaat een maatregel van intrekking of nietigverklaring van een door deze lidstaat afgegeven rijbewijs is getroffen, wanneer de periode van het tijdelijke verbod om daar een nieuw rijbewijs te verkrijgen, waarmee deze maatregel gepaard gaat, is verstreken vóór de dag van afgifte van het door de andere lidstaat opgestelde rijbewijs.

(cf. punt 78, dictum 2)