ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

U onderzoekt uitsluitend: — de juistheid van de procedure die tot de beoordeling van de bekwaamheden van de ambtenaar heeft geleid, — de materiële juistheid van de feiten waarvan de administratie bij die beoordeling is uitgegaan, alsmede de „verenigbaarheid” van deze feiten met deze beoordeling (genoemd arrest-Prakash), — ten slotte eventueel rechtsdwaling of détournement de pouvoir. In casu is geen enkele fout in de beoordelingsprocedure aangevoerd; wel werd aanvankelijk détournement de pouvoir gesteld, maar de raadsman heeft in zijn pleidooi uitdrukkelijk afgezien van dit middel, daar hij besefte dat het onmogelijk kon slagen. Blijft derhalve uitsluitend de materiële juistheid van de feiten en de eventuele rechtsdwaling. Ten aanzien van het eerste punt heeft verzoeker getracht met tal van overigens indrukwekkende verklaringen van derden en bewijsaanbiedingen aan te tonen dat zijn bekwaamheden veel groter zijn dan degenen die hem beoordeelden menen. Uit geen dier verklaringen blijkt echter dat de ambtenaren die hem hadden te beoordelen van materieel onjuiste feiten zijn uitgegaan of kennelijk een dwaling hebben begaan. Ook al is hun beoordeling uiterst kras, zoals men bij lezing van enkele stukken uit het dossier geneigd is te denken, toch kan men zich bij een oordeel over de wettigheid van het rapport niet door deze overweging laten leiden, omdat dan sprake zou zijn van een doelmatigheidscontrole die kennelijk is uitgesloten. Als enige mogelijkheid blijft derhalve rechtsdwaling. Wij hebben ons een moment met deze vraag beziggehouden. Men kan zich immers afvragen of de beoordeling niet uitsluitend betrekking dient te hebben op de toekomst van de ambtenaar en of zij, zoals in casu, wel een oordeel kan bevatten over de bekwaamheid van betrokkene om de met zijn loopbaan overeenkomende functie waarin hij officieel was benoemd, uit te oefenen. Bij nader inzien menen wij echter dat men zo op een verkeerd spoor komt, en wel om twee redenen: 1. Een oordeel over de bekwaamheid van een ambtenaar voor zijn huidige functie is bezwaarlijk te scheiden van een oordeel over zijn bekwaamheid voor een hogere functie. 2. Artikel 43 van het Statuut van de ambtenaren der Europese Gemeenschappen bepaalt uitsluitend dat het beoordelingsrapport betrekking moet hebben op „de bekwaamheid, de prestaties en het gedrag in de dienst” van iedere ambtenaar; dit artikel verbiedt het met de beoordeling belaste gezag derhalve niet, doch verplicht het evenmin, zich over de toekomstmogelijkheden van de ambtenaar uit te spreken. Naar het ons voorkomt, kan derhalve geen sprake zijn van een rechtsdwaling. Op grond van een en ander stellen wij, in gemoede met enige spijt maar rechtens zonder veel aarzeling, U voor het beroep van de heer Marcato te verwerpen. Gezien de verschillende omstandigheden in deze zaak, kunt U hem echter wellicht vrijstellen van de kosten die in geval van verwerping van het beroep normaliter te zijnen laste komen.
Vervolgens rijst de vraag in hoeverre het voorwerp van geschil wellicht samenvalt met dat van de op 14 december 1962 berechte zaken; immers moet worden aangenomen dat de punten van geschil in bedoelde processen niet opnieuw in dezelfde instantie aan een gerechtelijk onderzoek mogen worden onderworpen.

Het Hof heeft toen in hoofdzaak beslist dat de eis van de Hoge Autoriteit om bepaalde elektriciteitsrekeningen over te leggen en de verklaring af te geven dat deze rekeningen inderdaad het gehele stroomverbruik der ondernemingen dekken, rechtmatig is. Ook was de eis deze rekeningen naar Luxemburg te zenden niet „overdreven”. Met betrekking tot de door verzoeksters bij pleidooi opgeworpen grieven dat toezending niet mogelijk was daar het Italiaanse recht de ondernemingen slechts verplicht tot bewaring van bescheiden voor de tijd van 5 jaar, heeft het Hof toen vastgesteld dat deze omstandigheid op de wettigheid der beschikkingen niet van invloed is. Hiertoe werd aanvullend nog opgemerkt: „dat de Hoge Autoriteit in het licht van de toepasselijke wetgeving zal dienen te beoordelen of het niet-overleggen van bepaalde rekeningen gerechtvaardigd is, en daaruit de nodige conclusies zal dienen te trekken”.

Hieruit volgt dat in het onderhavige geding niet kunnen worden toegelaten dié argumenten van verzoeksters welke betrekking hebben op de wettigheid van de eis stukken over te leggen en zulks onverschillig of zij in een eerder geding inderdaad werden aangevoerd of slechts aangevoerd hadden kunnen worden.

Zo moet bijv. het argument worden afgewezen dat de Hoge Autoriteit, in plaats van overlegging der rekeningen te vragen, de boekhouding van verzoeksters had kunnen doen controleren en op grond van deze controle haar vaststellingen had kunnen doen. Hetzelfde geldt voor het argument dat de Hoge Autoriteit — nu reeds vroeger controles hadden plaatsgevonden — het recht verloren zou hebben de overlegging van bepaalde boekhoudkundige bescheiden te verlangen en evenzeer voor het argument, dat de Hoge Autoriteit krachtens de nationale fiscale voorschriften voor de rectificatie van vroegere aanslagen aan bepaalde termijnen gebonden is en dat, wanneer zij na het verstrijken dezer termijnen, niet meer tot rectificatie kan overgaan, ook geen belang heeft overlegging van boekhoudkundige bescheiden te eisen welke voor die rectificatie dienstig zouden zijn.

Blijkens de inhoud van het arrest van 14 december 1962 blijven thans nog slechts vragen open die de rechtvaardiging van de niet-uitvoering der beschikkingen van 23 februari 1962 betreffen, alsmede uiteraard de problemen welke zich voordoen in verband met de omvang der geldboeten en de oplegging van de dwangsommen.

Nu de procesbeweringen van verzoeksters zich niet tot de zojuist genoemde uitgesloten argumenten beperken, doch ook ontvankelijke gronden inhouden, blijven de beroepen ontvankelijk.
Conclusies van de Advocaat-Generaal

M. LAGRANGE

van 25 oktober 1956

Vertaald uit hel Frans

Mijnheer de Voorzitter, mijne heren Rechters,

In Uw Vonnis van 16 juli 1956 heeft U beslist, dat Beschikking No. 22-55, namelijk die nopens de vaststelling der prijzen — naar het ons voorkomt de enige welke het voorwerp vormt der onderhavige debatten — van algemene aard is, niet alleen — gelijk ook wij hebben aangenomen — ten aanzien der drie kolenmijnen afzonderlijk, doch eveneens ten opzichte van de Belgische Steenkool-Federatie. Hieruit werd door U de logische slotsom getrokken, dat de eisende partij in haar beroep tegen deze algemene Beschikking slechts kan worden ontvangen voor zoverre zij daartegen het middel voordraagt van „détournement de pouvoir” te haren opzichte begaan.

Het komt ons evenwel voor, dat de gehele discussie uitsluitend betrof de vraag, of de bestreden Beschikking al dan niet strijdig is met paragraaf 26 - 2a der Overeenkomst in zoverre zij — en dit was trouwens het enige punt waarop het debat betrekking kon en mocht hebben — de prijzen zou hebben vastgesteld op een lager peil dan dat der aan het einde van de overgangsperiode te verwachten produktiekosten. Deze gehele gedachtenwisseling was van het begin tot het einde volledig in overeenstemming met het dispositief van Uw interlocutoir Vonnis en de eisende partijen hebben betoogd, dat de bij de bestreden Beschikking vastgestelde prijzen gelegen waren beneden de vermoedelijke produktiekosten en dat de Hoge Autoriteit mitsdien met deze Beschikking de bepalingen van paragraaf 26 heeft geschonden: zulks werd viermaal betoogd en tenslotte nog een laatste maal in de conclusie van de advocaat der eisende partijen.

Het is daarom dat wij niet kunnen inzien — het zij met openhartigheid gezegd — in hoeverre deze discussie van enig belang zou kunnen zijn voor de vraag, of mogelijk ten aanzien der eisende partijen een „détournement de pouvoir” werd begaan. Wellicht — en dit spreekt vanzelf — zou men zich kunnen voorstellen dat bij een nog dieper gaande gedachtenwisseling — eensdeels handelend over zuiver feitelijke vragen, andersdeels zuiver de vraag der wettigheid betreffende — zou kunnen blijken van het bestaan van een „détournement de pouvoir” of van een begin van bewijs van „détournement de pouvoir”. Wat dit punt betreft moeten wij echter bekennen, dat de gevoerde debatten naar onze mening integendeel hebben bewezen, dat het onderzoek inzake de in 1958 te verwachten produktiekosten door partijen gezamenlijk met de nodige ernst werd gevoerd, waarbij — althans tot oktober 1956 — zelfs tussen haar overeenstemming werd bereikt. Wij zien in deze ernstige en diepgaande discussie — welke van zuiver juridische en technische aard was — niet de geringste aanwijzing voor een door de Hoge Autoriteit ten opzichte der eisende partijen begane „détournement de pouvoir”. Wij menen daarom ons niet nader uit te moeten spreken over alle hier in den brede besproken vragen en wij kunnen dan ook slechts persisteren bij onze eerder genomen conclusies.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof van Justitie of het Gerecht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 16)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 18 november 2022 – mBank (Nietigheid van oneerlijke en onwettige bedingen)

(Zaak C‑138/22)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Hypothecair krediet dat is gekoppeld aan een vreemde valuta – Oneerlijke bedingen – Nietigheid van de overeenkomst wegens opneming van oneerlijke of onwettige bedingen – Keuze van de consument – Uitlegging van het nationale recht – Kennelijke onbevoegdheid”

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Uitlegging van het nationale recht – Onderzoek van de verenigbaarheid van het nationale recht met het Unierecht – Daarvan uitgesloten – Verstrekking van alle uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht aan de verwijzende rechterlijke instantie – Daaronder begrepen (Art. 267 VWEU) (zie punten 27, 29)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Vraag gesteld in kader van een geding dat onder het nationale recht en niet onder het recht van Unie valt – Kennelijke onbevoegdheid van het Hof (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2) (zie punten 30, 31 en dictum)

Dictum

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om te antwoorden op de prejudiciële vraag die werd gesteld door de Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie (rechtbank van eerste aanleg Warschau, zittingsplaats Warschau-Centrum, Polen) bij beslissing van 18 januari 2022.
2)

Cipla Europe NV wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van Glaxo Group Ltd en van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof of het Gerecht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punten 18, 22)
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 17 november 2022 –

PF (Leeftijdsgrens voor de werving van psychologen binnen de politie)

(Zaak C‑569/21)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Sociaal beleid – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Richtlijn 2000/78/EG – Artikel 2, lid 2, artikel 4, lid 1, en artikel 6, lid 1 – Verbod van discriminatie op grond van leeftijd – Nationale regeling waarin een maximale leeftijdgrens van 30 jaar is vastgesteld voor de werving van technische commissarissen op het gebied van psychologie – Rechtvaardigingsgronden”

1. Sociaal beleid – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78 – Werkingssfeer – Nationale regeling waarin de maximale leeftijd van 30 jaar is vastgesteld voor de werving van technische commissarissen op het gebied van psychologie – Daaronder begrepen [Richtlijn 2000/78 van de Raad, art. 3, lid 1, a)] (zie punten 45, 46)

2. Sociaal beleid – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78 – Verbod van discriminatie op grond van leeftijd – Nationale regeling waarin de maximale leeftijd van 30 jaar is vastgesteld voor de werving van technische commissarissen op het gebied van psychologie – Wezenlijke en bepalende beroepsvereiste voor de uitoefening van die activiteit – Geen – Rechtvaardigingsgronden – Geen – Ontoelaatbaarheid (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 21; richtlijn 2000/78 van de Raad, art 1, art. 2, lid 2, art. 4, lid 1, en art. 6, lid 1) (zie punten 48, 49, 51‑54, 56, 57, 59, 67‑71 en dictum)

Dictum

Artikel 2, lid 2, artikel 4, lid 1, en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, gelezen in het licht van artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarin een maximale leeftijdsgrens van 30 jaar is vastgesteld voor de deelname aan een vergelijkend onderzoek voor de werving van psychologen binnen de politie.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 ter) (zie punten 19, 20)
4.

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken – Omvang van die verplichting op het gebied van de fundamentele vrijheden – Vraag die is gerezen in een geding dat tot één lidstaat is beperkt – Geen aanwijzing van de aanknopingsfactor waaruit blijkt dat de gevraagde uitlegging noodzakelijk is voor de beslechting van het geding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en art. 94) (zie punten 41‑43)
42

In casu blijkt uit de punten 64, 68, 72, 92, 99 en 101 van de bestreden beschikking dat het Gerecht heeft overwogen, ten eerste, dat zelfs al had de Commissie wet 8/2015 onderzocht en de zaak voorgelegd aan het in artikel 10, lid 2, en artikel 11, lid 3, van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra bedoelde gemengd comité, dit op zich niet zou hebben gewaarborgd dat de gestelde schade zich niet zou hebben voorgedaan, ten tweede, dat ook al had de Unie deze overeenkomst opgezegd, het niet zeker is dat het Vorstendom Andorra deze wet zou hebben gewijzigd, ten derde, dat dit ook geldt voor een mogelijke wijziging van de bijlagen bij deze overeenkomst en, ten vierde, dat een optreden van de Commissie op grond van artikel 17 VEU, zelfs wegens een eventuele bescherming van het gewettigd vertrouwen van rekwiranten of wegens de specifieke situatie van de Andorrese inwoners, dit doel niet had kunnen bereiken, aangezien deze instelling had moeten optreden via de in deze overeenkomst vastgestelde middelen.
4

Artikel 49 van het Reglement voor de procesvoering, met als opschrift „Berekening van de termijnen”, luidt als volgt: „1. De procestermijnen genoemd in de Verdragen, in het Statuut [van het Hof van Justitie van de Europese Unie] en in dit Reglement worden berekend als volgt: a) wanneer een in dagen, weken, maanden of jaren omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of een handeling plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis of deze handeling plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen; b) een in weken, maanden of jaren omschreven termijn loopt af bij het einde van de dag die – in de laatste week, de laatste maand of het laatste jaar – dezelfde naam of dezelfde cijferaanduiding heeft als de dag waarop de gebeurtenis of handeling plaatsvindt die de termijn doet ingaan. [...] [...] d) de zaterdagen, zondagen en erkende feestdagen als bedoeld in artikel 24, lid 6, van dit Reglement zijn bij de termijnen inbegrepen; e) de termijnen worden door de gerechtelijke vakanties niet geschorst. 2. De termijn, waarvan de laatste dag een zaterdag, een zondag of een erkende feestdag is, verstrijkt aan het einde van de daaropvolgende werkdag.”
2.

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Verdragsbepalingen – Tenuitvoerlegging van artikel 18 VWEU door artikel 49 VWEU – Nationale regeling die uitsluit dat een vennootschap met zeggenschap over een andere in een andere lidstaat gevestigde vennootschap hoofdelijk aansprakelijk is voor de schulden uit een door die andere vennootschap gesloten arbeidsovereenkomst – Toelaatbaarheid (Art. 18 en 49 VWEU) (zie punten 20, 22‑25 en dictum)
2)

Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die met betrekking tot het voor commerciële doeleinden beschikbaar stellen van verboden loterijen, voorziet in: – de oplegging van een minimumgeldboete per kansspelautomaat waarvoor geen vergunning is verleend, zonder maximum van het totale bedrag van de opgelegde geldboeten, mits het totale bedrag van de opgelegde geldboeten niet onevenredig is aan het economische voordeel dat uit de bestrafte overtredingen zou kunnen worden gehaald; – de oplegging van een vervangende vrijheidsstraf voor elke kansspelautomaat waarvoor geen vergunning is verleend, zonder maximum van de totale duur van de opgelegde vervangende vrijheidsstraffen, op voorwaarde dat de duur van de daadwerkelijk opgelegde vervangende vrijheidsstraf niet buitensporig is in verhouding tot de ernst van de vastgestelde overtredingen, en – een bijdrage in de kosten van de procedure ten belope van 10 % van de opgelegde geldboeten, mits deze bijdrage niet buitensporig is in verhouding tot de daadwerkelijke kosten van de procedure en geen inbreuk maakt op het recht op toegang tot de rechter dat is neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 8 juni 2021 –

Centraal Justitieel Incassobureau

(Zaak C‑699/20)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2005/214/JBZ – Weigering om een besluit te erkennen waarbij een geldboete is opgelegd – Geen bij de rechter aanhangig gemaakt geding waarin die weigering wordt aangevochten – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Geen geding aanhangig bij de nationale rechterlijke instantie – Kennelijke niet-ontvankelijkheid – Soortgelijke gedingen aanhangig bij dezelfde rechterlijke instantie – Geen invloed

(Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2)

(zie punten 14, 15, 18‑20 en dictum)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat door de Sąd Rejonowy w Nysie, II Wydział Karny (rechter in eerste aanleg Nysa, strafkamer II, Polen) bij beslissing van 19 november 2020 is ingediend, is kennelijk niet-ontvankelijk.
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-Toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en art. 170 ter) (zie punten 16‑22)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punt 16)
2.

Bescherming van consumenten – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Oneerlijk beding in de zin van artikel 3 – Beding waarover niet afzonderlijk is onderhandeld – Begrip – Beding in een schuldvernieuwingsovereenkomst dat ertoe strekt een mogelijk oneerlijk beding in een eerdere overeenkomst tussen dezelfde partijen te wijzigen of inhoudt dat de consument afziet van elke rechtsvordering – Daaronder begrepen – Voorwaarde – Verificatie door de nationale rechter (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 3, leden 1 en 2) (zie punten 40‑43, 47, dictum 2)
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 28 mei 2020 – DER Touristik

(Zaak C‑153/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Artikel 12 – Pakketreis – Langdurige vertraging van een vlucht – Compensatie van passagiers – Verdere compensatie – Recht van de passagier op verlaging van de reissom”

1. Prejudiciële vragen – Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid – Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 25, 26)

2. Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Recht op compensatie bij vertraging – Begrip „verdere compensatie”– Recht op verlaging van de reissom – Daaronder begrepen – Voorwaarden – Toetsing door de nationale rechter (Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1, leden 1, 7 en 12) (zie punten 27, 29, 32, 33, 36 en dictum)

Dictum

Artikel 12 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een passagier die reeds is gecompenseerd op grond van artikel 7 van deze verordening, een compensatie ontvangt uit hoofde van een recht op verlaging van de reissom dat hij jegens een reisorganisator heeft krachtens het recht van de betrokken lidstaat, voor zover deze compensatie wordt toegekend voor een geïndividualiseerde schade die haar oorsprong vindt in een van de situaties die worden genoemd in artikel 1, lid 1, van die verordening. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit laatste het geval is.

( 1 ) PB C 182 van 27.5.2019.
Beschikking van het Hof (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) van 3 maart 2020 – Pink Lady America/OCVV

(Zaak C-886/19 P)

„Hogere voorziening – Kwekersrecht – Toelating van hogere voorzieningen – Artikel 170 ter van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Verzoek waarbij niet wordt aangetoond dat een vraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Niet-toelating van de hogere voorziening”

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating waarbij niet wordt aangetoond dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 ter)

(zie punten 12-15)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt niet toegelaten.
2.

Gerechtelijke procedure – Kosten – Last – Inaanmerkingneming van de uit de billijkheid voortvloeiende vereisten – Verwijzing van elke van de partijen in hun eigen kosten die verband houden met de procedure in hogere voorziening (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 142, art. 149, art. 184, leden 1, 2 en 4, en art. 190) (zie punten 25‑33)