In deze zaak — betreffende een door de Commissie niet ingewilligd verzoek van een ambtenaar om beëindiging van de dienst krachtens 's Raads verordening nr. 2530/72 van 4 december 1972 — is een ontvankelijkheidskwestie gerezen. Verweerster heeft ten exceptieve betoogd dat het tot nietigverklaring van bedoeld afwijzend besluit strekkend beroep niet ontvankelijk moet worden geacht omdat het op het tijdstip waarop de Commissie het van de hand wees als niet langer gehandhaafd zou moeten worden aangemerkt.

Zijn formeel verzoek om beëindiging van de dienst van 22 januari 1973 heeft verzoeker nimmer uitdrukkelijk ingetrokken. Verweerster meent een daarop gerichte wilsverklaring evenwel te mogen aflezen uit verzoekers brief van 26 april 1973, waarin hij de administratie der Commissie in kennis stelde van zijn voornemen herplaatsing aan te vragen tegen het einde van de tweede, niet voor verlenging vatbare periode van het door hem genoten verlof om redenen van persoonlijke aard als bedoeld in artikel 40 van het Statuut van de ambtenaren. Deze brief heeft een brief van dezelfde datum „gekruist”, waarin de Commissie verzoeker mededeelde dat verordening nr. 2530/72 niet gold voor ambtenaren in het genot van verlof om redenen van persoonlijke aard. Op 23 juli 1973 diende verzoeker een tegen het besluit tot afwijzing gerichte klacht in, die door de Commissie op 27 november 1973 werd verworpen, in hoofdzaak met een beroep op haar discretionaire bevoegdheid zulke verzoeken om beëindiging aan het dienstbelang te toetsen; in haar besluit vinden wij evenwel nergens het later ten processe aangevoerde argument dat betrokkene zijn verzoek van 22 januari 1973 stilzwijgend zou hebben ingetrokken.

Ons preliminair onderzoek zal in feite de uitlegging van verzoekers houding moeten betreffen; wij zullen daaraan dienen af te lezen of hij zijn eerder gedaan verzoek al dan niet heeft ingetrokken. Ons uitgangspunt daarbij zal de alom aanvaarde stelregel moeten zijn dat men niet geacht wordt zijn rechten prijs te geven: nemo res suas iactare praesumitur. Voor zodanig vermoeden is een uitdrukkelijke wilsverklaring of een ondubbelzinnige gedraging van betrokkene nodig.

Wij zullen ons dus hebben af te vragen of het verzoek om herplaatsing van 26 april absoluut onverenigbaar moet wor den geacht met het verzoek van 22 januari om toepassing van verordening nr. 2530/72, zodat met stelligheid mag worden aangenomen dat verzoekers latere tegen zijn aanvankelijk verzoek ingaande wilsuiting geacht moet worden de intrekking van dat verzoek te behelzen.

Het antwoord moet stellig ontkennend luiden. En zelfs zou uitlegging van de brief van 26 april een nieuw argument ten gunste van zodanige beëindiging kunnen opleveren; die brief kan namelijk aldus worden gelezen dat verzoeker jegens het bevoegd gezag zijn alternatieve aanspraak op herplaatsing op een der vrijgekomen posten doet gelden. Legt men daarnaast de brief van 22 januari waarmede de ambtenaar zich op de dag van indiening van zijn formeel verzoek om beëindiging van de dienst krachtens verordening nr. 2503/72 tot de administratie van de Commissie heeft gewend, dan blijkt duidelijk waarom hij heeft gemeend te moeten wijzen op zijn recht op herplaatsing na afloop van het verlof: hij maakt bezwaar tegen de eerdere mededeling van de administratie dat bedoelde verordening niet zou gelden voor ambtenaren in het genot van zodanig verlof — omdat zij bij beëindiging van de dienst geen post vrij zouden maken — en merkt onder meer op dat dit argument feitelijke grondslag mist; krachtens artikel 40 van het Statuut had hij op 12 oktober 1973 automatisch moeten worden herplaatst — dat wil zeggen op een tijdstip waarop de Commissie nog over posten moest kunnen beschikken ten einde ambtenaren uit de nieuwe Lid-Staten te kunnen plaatsen —.

Gezien de voorafgaande correspondentie moest verzoekers mededeling aan de administratie — van 26 april 1973 — dat hij te zijner tijd voor herplaatsing in aanmerking wenste te worden gebracht, worden beschouwd — casu quo was re-delijkerwijze te beschouwen — als het inroepen van een statutair recht — waarmede hij tevens pressie kon uitoefenen om zijn verzoek om beëindiging van de dienst ingewilligd te krijgen —.

Wat hiervan zij, ook in samenhang met de brief van 22 januari kan die van 26 april stellig niet worden uitgelegd in de door verweerster voor het eerst in dit geding bepleite zin.

De exceptie van niet-ontvankelijkheid is dus ongegrond.