ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

In het bestreden arrest heeft het Gerecht artikel 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) (thans artikel 95, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 (2)) en artikel 65 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 72 van verordening 2017/1001) onjuist toegepast, door het betoog van rekwirant inzake het geringe onderscheidend vermogen van het oudere merk in de oppositieprocedure niet-ontvankelijk te verklaren, aangezien dit voor het eerst voor het Gerecht is aangevoerd (punten 87-90 van het bestreden arrest). a. Het Gerecht moet feiten en argumenten, ook al worden deze voor het eerst voor hem aangevoerd, beoordelen, indien de kamer van beroep van het EUIPO daarmee ambtshalve rekening had moeten houden. b. De betekenis van een deel van een merk in een taal van de Unie is een algemeen bekend feit en als zodanig moet het Bureau deze ambtshalve onderzoeken. Bijgevolg moet het Gerecht argumenten dienaangaande grondig onderzoeken, ook door de voor het eerst voor hem aangevoerde argumenten te beoordelen. c. De verzoeker in de procedure voor het Gerecht heeft het recht de beoordeling van algemeen bekende feiten door de kamer van beroep van het EUIPO ter discussie te stellen, ook door voor het Gerecht nieuwe argumenten aan te voeren, en bewijzen ter ondersteuning van deze argumenten over te leggen. d. Door feiten en argumenten waarmee het Bureau ambtshalve rekening had moeten houden (waaronder algemeen bekende feiten inzake de betekenis van de in de oppositie aan de orde zijnde merken), niet te beoordelen, heeft het Gerecht de algemene regels voor de procesvoering geschonden en voor de zaak voor de kamer van beroep relevante elementen onjuist beoordeeld.
—

Over de fumus persecutionis De rechterlijke instanties controleren niet of een vereniging al dan niet partijdig is en het Gerecht had hiermee rekening moeten houden door simpelweg de wet van 29 juli 1881 te lezen. Het Gerecht kon door onderzoek van het communiqué van het Bureau National de Vigilance contre l’Antisémitisme nagaan of die vereniging, die om ontbinding van het Front National vraagt en die dus een politieke tegenstander van Jean-François Jalkh is, partijdig is. Het gaat om een duidelijk geval van fumus persecutionis.
—

verwijzing van de Raad in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 5 september 2018 — Strafzaak tegen VX, WW en XV

(Zaak C-563/18)

(2019/C 44/12)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Warszawie

Partijen in de strafzaak

VX, WW en XV

Prejudiciële vraag

Dient artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat de daaruit voortvloeiende verplichting om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren, in de weg staat aan bepalingen die de waarborgen van een onafhankelijke tuchtprocedure tegen rechters in Polen teniet doen, omdat er sprake is van politieke beïnvloeding van het verloop van tuchtprocedures, en van het ontstaan van een risico dat de tuchtregeling wordt gebruikt om politieke controle over de inhoud van rechterlijke beslissingen te houden?
1)

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling en/of rechtspraak volgens welke een werknemer die onrechtmatig is ontslagen en met betrekking tot wie nadien de hervatting van zijn werkzaamheden gerechtelijk is bevolen, geen recht heeft op jaarlijkse vakantie met behoud van loon voor de periode vanaf de datum van ontslag tot en met de hervatting van de werkzaamheden?
1)

Is richtlijn 2006/123/EG van 12 december 2006 (1), gelet op de omschrijving van het onderwerp en de werkingssfeer ervan in de artikelen 1 en 2, van toepassing op het herhaaldelijk kortstondig, ook niet-beroepsmatig, onder bezwarende titel verhuren van een gemeubileerde woning — die niet de hoofdverblijfplaats van de verhuurder is — aan incidentele klanten die daar niet hun woonplaats kiezen, met name met betrekking tot de begrippen dienstverrichters en diensten?
3)

Moet — in het licht van artikel 146, lid 1, onder a) en b), en artikel 131 van richtlijn 2006/112/EG en van de beginselen van verbruiksbelasting, neutraliteit en evenredigheid — de juiste nationale praktijk erin bestaan dat op een goederenlevering het nationale tarief wordt toegepast indien er duidelijk bewijs bestaat voor het feit dat de goederen het grondgebied van de Europese Unie hebben verlaten maar de autoriteiten van mening zijn dat, aangezien de afnemer niet kon worden geïdentificeerd, er geen levering van goederen heeft plaatsgevonden, of moet in dit geval worden aangenomen dat er helemaal geen belastbare handeling heeft plaatsgevonden en dat de belastingplichtige in overeenstemming met artikel 168 van richtlijn 2006/112/EG geen recht heeft op aftrek van de voorbelasting over de verwerving van de uitgevoerde goederen?
C 25/30

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (bijzondere strafrechter, Bulgarije) op 12 november 2018 — Strafzaak tegen LD, ME, NF, OG, PH en RI

(Zaak C-704/18)

(2019/C 25/38)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in het hoofdgeding

LD, ME, NF, OG, PH en RI

Prejudiciële vraag

Moet artikel 267 VWEU aldus worden uitgelegd dat het een nationale rechter toestaat om een in het hoofdgeding gewezen prejudiciële beslissing in dat geding buiten toepassing te laten, door zich op feitelijke omstandigheden te beroepen die het Hof in aanmerking heeft genomen bij het wijzen van de prejudiciële beslissing?
2)

Heeft oplegging van betaling van de tegenwaarde van de goederen die het voorwerp zijn van de douane-overtreding — in dit geval de onttrekking ervan uit het stelsel van douane-entrepots — het karakter van een bestuurlijke sanctie in de zin van artikel 42, leden 1 en 2, van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie, en is een nationaal voorschrift dat voorziet in een dergelijke betaling, bovenop oplegging van een financiële sanctie, geoorloofd? Is deze regeling verenigbaar met de in artikel 42, lid 1, tweede zin, van de verordening opgelegde criteria van effectiviteit, proportionaliteit en het afschrikkende effect van de sancties die worden gesteld op niet-naleving van de douanerechtelijke voorschriften van de Unie?
3)

Zo vraag 1 ontkennend wordt beantwoord, of artikel 8.1,f,), Kaderbesluit Europees Aanhoudingsbevel zo moet worden uitgelegd dat het niet-vermelden van de opgelegde bijkomende vrijheidsstraf van TBS door de uitvaardigende rechterlijke overheid in het Europees aanhoudingsbevel tot gevolg heeft dat de opgelegde bijkomende straf, waarvan mag worden aangenomen dat de uitvoerende rechterlijke overheid er geen kennis van heeft, niet tot effectieve vrijheidsbeneming in de uitvaardigende lidstaat kan aanleiding geven.
1)

Heeft de onverbindendheid waarin artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) voorziet, tot gevolg dat de handelaar en de consument een beding dat niet voldoet aan het vereiste van een duidelijke en begrijpelijke formulering in de zin van artikel 4, lid 2, niet via een onderhandse overeenkomst kunnen wijzigen, hetzij door de in dat beding opgenomen bodemrente te verlagen, hetzij door het te vervangen door een ander beding dat minder nadelig is voor de consument? Luidt het antwoord op die vraag anders indien de desbetreffende wijziging is vervat in een overeenkomst tussen de consument en de handelaar die precies tot doel heeft het geschil inzake het mogelijke gebrek aan transparantie van een beding dat in een eerder tussen hen gesloten overeenkomst is opgenomen zonder dat daar afzonderlijk over is onderhandeld, te regelen zonder een beroep te doen op de rechterlijke instanties?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia (Italië) op 6 september 2018 — Société Générale S.A. / Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

(Zaak C-565/18)

(2018/C 436/33)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Société Générale S.A.

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 18, 56 en 63 VWEU in de weg aan een nationale regeling die voorziet in de heffing van een belasting op financiële transacties, ongeacht de staat van woonplaats van de financiëlemarktdeelnemers en van de tussenpersoon, die door de bij de transactie betrokken partijen moet worden voldaan, bestaat in een vast bedrag dat stijgt naarmate de waarde van de transacties toeneemt en afhankelijk is van het type instrument dat wordt verhandeld en van de waarde van de overeenkomst, en verschuldigd is op grond van het feit dat de belastbare handelstransacties betrekking hebben op een derivaat dat is gebaseerd op een effect dat is uitgegeven door een vennootschap die is gevestigd in de staat die deze belasting heeft ingevoerd?
1)

Dient artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1370/2007 (1) van 23 oktober 2007 aldus te worden uitgelegd dat de bevoegde instantie die voornemens is het contract onderhands te gunnen, verplicht is de nodige maatregelen te treffen met het oog op bekendmaking of mededeling van de informatie die alle marktdeelnemers die eventueel belangstelling zouden hebben voor de exploitatie van de dienst, nodig hebben om een ernstige en redelijke inschrijving op te stellen?
2)

Moeten artikel 19, lid 1, tweede volzin, VEU, artikel 4, lid 3, derde volzin, VEU, artikel 2 VEU, artikel 267, derde alinea, VWEU en artikel 47 van het Handvest, in onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat er sprake is van schending van het beginsel van de rechtsstaat en van de onafhankelijkheid die is vereist ter waarborging van een effectieve rechterlijke bescherming in zaken waarin het Unierecht aan de orde is, wanneer de nationale wetgever, in strijd met het beginsel van onafzetbaarheid van de rechters, de gebruikelijke leeftijd tot welke een rechter van de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, zijn functie mag uitoefenen, verlaagt van 70 naar 65 jaar en de mogelijkheid om het ambt van rechter te blijven bekleden laat afhangen van de discretionaire goedkeuring door een orgaan van de uitvoerende macht?
1.

De Hongaarse regering betoogt dat het Europees Parlement bij de stemming over de bestreden resolutie het bepaalde in artikel 354 VWEU en in zijn reglement van orde ernstig heeft geschonden. Er is slechts rekening gehouden met de voor- en tegenstemmen van de leden van het Europees Parlement, dus niet met de onthoudingen, hetgeen zich niet verdraagt met artikel 354 VWEU en artikel 178, lid 3, van het Reglement van het Europees Parlement. Waren de onthoudingen meegeteld, dan zou de uitkomst van de stemming anders zijn geweest (eerste middel).
1)

Is een nog niet in kracht van gewijsde gegaan betalingsbevel betreffende een geldvordering, dat is uitgevaardigd overeenkomstig artikel 410 van de Grazhdanski protsesualen kodeks (Bulgaars wetboek van burgerlijke rechtsvordering, hierna: „GPK”), een „authentieke akte” in de zin van artikel 4, punt 10, van verordening (EU) nr. 655/2014 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014?
C 427/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Liège (België) op 17 september 2018 — Openbaar Ministerie, Minister van Financiën van het Koninkrijk België / QC, Comida paralela 12

(Zaak C-579/18)

(2018/C 427/25)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Appellanten en geïntimeerden: Openbaar Ministerie, Minister van Financiën van het Koninkrijk België

Verdachte en appellante: QC, Comida paralela 12

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 79 van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (1) zich ertegen dat een nationale regeling als die waaraan artikel 266 van de algemene wet van 18 juli 1977 inzake douane en accijnzen uitvoering geeft, in geval van een onregelmatig binnenbrengen van aan invoerrechten onderworpen goederen in het douanegebied van de Unie, degene die burgerlijk aansprakelijk is voor de dader van een dergelijk misdrijf maar die aan het plegen daarvan niet heeft deelgenomen, tot hoofdelijke medeschuldenaar van de douaneschuld maakt?

(1) PB 2013, L 269, blz. 1.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 16 juli 2018 — AV, BU / Comune di Bernareggio

(Zaak C-465/18)

(2018/C 399/28)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: AV, BU

Verwerende partij: Comune di Bernareggio

Prejudiciële vraag

Staan de beginselen van vrijheid van vestiging, non-discriminatie, gelijke behandeling, bescherming van de mededinging en vrij verkeer van werknemers, als bedoeld in de artikelen 45, 49 tot en met 56, en 106 VWEU, alsook in de artikelen 15 en 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de daarin besloten liggende vereisten van evenredigheid en redelijkheid, in de weg aan een nationale wettelijke regeling, zoals die neergelegd in artikel 12, lid 2, van wet nr. 362/1991, welke in het geval van eigendomsoverdracht van een gemeentelijke apotheek een recht van voorkeur toekent aan de werknemers van deze apotheek?
3)

Meer bepaald, vormen de verrichting door een „niet-professionele belegger” als bedoeld in richtlijn 2004/[39/EG] van een groot aantal transacties in een relatief kort tijdbestek en de investering van grote geldbedragen in financiële instrumenten zoals gedefinieerd in artikel 4, [lid 1,] punt 17, van richtlijn 2004/39/[EG], relevante criteria voor de beoordeling of een „niet-professionele belegger” kan worden aangemerkt als consument in de zin van deze richtlijn?
Is de uitlegging verenigbaar volgens welke de omzetting van de arbeidsovereenkomst van de tijdelijke werknemer die slachtoffer was van misbruik, in een „niet-vaste aanstelling voor onbepaalde tijd” geen doeltreffende sanctie is — aangezien de aldus gekwalificeerde werknemer kan worden ontslagen doordat middels selectietesten in zijn functie wordt voorzien of doordat de functie wordt opgeheven — en derhalve niet in overeenstemming is met de raamovereenkomst ter voorkoming van het misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd, op grond dat artikel 2, eerste alinea[,] van richtlijn 1999/70 niet wordt nageleefd, gelet op het feit dat die omzetting niet garandeert dat de Spaanse Staat de in die richtlijn bepaalde resultaten bereikt?

Gelet op deze situatie dienen in de onderhavige zaak de volgende vragen te worden herhaald, die de Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid (bestuursrechter nr. 8 Madrid, Spanje) heeft gesteld in zijn verzoek om een prejudiciële beslissing van 30 januari 2018, in vereenvoudigde procedure 193/2017 (3):
3)

Is de bevoegde autoriteit, met het oog op de in de artikelen 20 en 21 van de richtlijn vermelde taken van toezicht of de in de artikelen 80 tot en met 82 ervan opgenomen klachtenprocedures, bevoegd om geschillen tussen de betaler en de betalingsdienstaanbieder te beslechten die voortvloeien uit de rechtsbetrekkingen waarvan sprake is in artikel 75 van de richtlijn, waarbij zij bepaalt wie aansprakelijk is voor de niet-uitgevoerde of gebrekkig uitgevoerde transactie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 20 juli 2018 — Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (SPEDIDAM), PG, GF / Institut national de l’audiovisuel

(Zaak C-484/18)

(2018/C 352/29)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (SPEDIDAM), PG, GF

Verwerende partij: Institut national de l’audiovisuel

Andere partijen: Syndicat indépendant des artistes-interprètes (SIA-UNSA), Syndicat français des artistes-interprètes (CGT)

Prejudiciële vraag

Dienen artikel 2, onder b), artikel 3, lid 2, onder a), en artikel 5 van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ (1), aldus te worden uitgelegd dat zij er zich niet tegen verzetten dat bij nationale regelgeving, zoals artikel 49, II, van wet nr. 86-1067 van 30 september 1986 betreffende de vrijheid van mededeling, zoals gewijzigd door artikel 44 van wet nr. 2006-961 van 1 augustus 2006, ten gunste van het Institut national de l’audiovisuel, dat wat betreft de audiovisuele archieven de begunstigde van de exploitatierechten van de nationale programmamaatschappijen is, een uitzonderingsregeling wordt ingevoerd volgens welke de exploitatievoorwaarden voor de prestaties van uitvoerend kunstenaars en de vergoedingen voor die exploitatie worden geregeld door overeenkomsten tussen de uitvoerend kunstenaars zelf of hun representatieve werknemersorganisaties enerzijds en dat instituut anderzijds, waarbij in die overeenkomsten de tarieflijst van de vergoedingen en de betalingsvoorwaarden voor die vergoedingen worden gespecificeerd?

(1) PB L 167, blz. 10.
—

het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU een dwangsom van 48 919,20 EUR per dag opleggen vanaf de datum van uitspraak van het arrest waarbij wordt vastgesteld dat het zijn verplichting niet is nagekomen om de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om aan richtlijn 2014/92/EU te voldoen, of althans om deze aan de Commissie mee te delen;
1)

Wanneer artikel 23, lid 1, onder c), van de Código do [Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas], zoals van toepassing in 2013, en artikel 23, lid 1, en lid 2, onder c), van de Código do [Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas], zoals van toepassing in 2014, aldus worden uitgelegd dat na de hierboven bedoelde omgekeerde fusie de rente op leningen aangegaan bij derden om een deel van het kapitaal van de overnemende dochtervennootschap te verwerven, die bij de fusie is overgegaan (en die de overgenomen vennootschap in aftrek had kunnen brengen indien er geen fusie zou zijn geweest), niet meer fiscaal aftrekbaar is van de winsten van de overnemende vennootschap, zijn deze bepalingen dan verenigbaar met het Unierecht, met name wanneer deze niet-aftrekbaarheid van de rente kan leiden tot een belemmering voor of een beperking van de concentraties die onder richtlijn 2009/133/EG (1) van de Raad vallen, waardoor de beginselen en doelstellingen alsook de bepalingen van artikel 4 van deze richtlijn worden geschonden?
C 341/7

Hogere voorziening ingesteld op 2 juli 2018 door Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 april 2018 in zaak T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel/Europese Commissie

(Zaak C-436/18 P)

(2018/C 341/08)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (vertegenwoordigers: E. Vermulst, J. Cornelis, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 23 april 2018 in zaak T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd./Europese Commissie vernietigen;

— uitvoeringsverordening (EU) 2015/1429 (1) van de Commissie van 26 augustus 2015 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Taiwan nietig verklaren, en

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten van zowel de onderhavige procedure als van de procedure voor het Gerecht in zaak T-675/15.

Subsidiair,

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht; en

— de beslissing omtrent de kosten aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

Ten eerste heeft het bestreden arrest de tweede zin van de tweede alinea van artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EG) nr. 1225/2009 (2) van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap rechtens onjuist uitgelegd, door hierin een voorwaarde voor de selectie van het referentieland te lezen die niet voortvloeit uit de tekst van deze bepaling.

Ten tweede heeft het bestreden arrest artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EG) nr. 1225/2009 geschonden, door te oordelen dat krachtens die bepaling correcties van de normale waarde in beginsel niet mogelijk zijn.

(1) PB 2015, L 224, blz. 10.

(2) PB 2009, L 343, blz. 51.
1)

Vallen diensten die door de onderneming Airbnb Ireland UC in Frankrijk worden verleend via een elektronisch platform dat in Ierland wordt beheerd, onder het vrije verkeer van diensten zoals bedoeld in artikel 3 van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 (1)?
2)

Kunnen artikel 47 van het Handvest van de grondrechten en artikel 31 van de procedurerichtlijn, eveneens in het licht van de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, aldus worden uitgelegd dat de wettelijke regeling van een lidstaat verenigbaar is met die bepalingen voor zover zij voorziet in één enkele dwingende termijn van in totaal 60 dagen voor gerechtelijke asielprocedures, ongeacht individuele omstandigheden en zonder rekening te houden met de specifieke kenmerken van de zaak of met eventuele problemen inzake bewijs?
2)

Indien vraag 1 ontkennend moet worden beantwoord, welke motiveringseisen moeten volgens artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2003/86/EG […] gelden voor de intrekking of weigering van verlenging van een verblijfstitel van een gezinslid om redenen van openbare orde? Moet artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2003/86/EG […] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk volgens welke een verblijfstitel van een gezinslid kan worden ingetrokken of verlenging daarvan kan worden geweigerd om redenen van openbare orde, indien de straf of maatregel waartoe het desbetreffende gezinslid is veroordeeld, hoog genoeg is ten opzichte van de duur van het rechtmatig verblijf in Nederland (de „glijdende schaal”), waarbij aan de hand van de criteria uit de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (het EHRM) van 2 augustus 2001, Boultif tegen Zwitserland, ECLI:CE:ECHR:2001:0802JUD005427300, en 18 oktober 2006, Üner tegen Nederland, ECLI:CE:ECHR:2006:1018JUD004641099, een belangenafweging wordt gemaakt tussen het belang van het desbetreffende gezinslid om in Nederland het recht op gezinshereniging uit te oefenen enerzijds en het belang van de Nederlandse staat om de openbare orde te beschermen anderzijds?