ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Tekens die merk kunnen vormen – Kleuren of kleurencombinaties – Voorwaarden – Verplichting voor bevoegde instantie om andere voorwaarden voor inschrijving te onderzoeken – Omvang van onderzoek

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 2 en 3)

Samenvatting

Abstract en contourloos aangeduide kleuren of kleurencombinaties, waarvan de kleurtonen bij naam zijn genoemd met overlegging van een kleurvoorbeeld en die volgens een internationaal erkend kleurenclassificatiesysteem nauwkeurig zijn aangeduid, kunnen een merk in de zin van artikel 2 van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) vormen, op voorwaarde dat:

– wordt aangetoond dat deze kleuren of kleurencombinaties, in de context waarin zij worden gebruikt, daadwerkelijk als een teken overkomen, en

– de inschrijvingsaanvraag een systematische schikking bevat die de betrokken kleuren op van te voren bepaalde en duurzame wijze met elkaar in verbinding brengt, met dien verstande dat de gewone vorm‑ en contourloze nevenschikking van twee of meer kleuren of het noemen van twee of meer kleuren „in alle denkbare vormen” niet voldoet aan de vereisten van nauwkeurigheid en duurzaamheid van artikel 2 van de richtlijn, en op voorwaarde dat:

– de betrokken kleuren of kleurencombinaties geschikt zijn om nauwkeurige informatie over te brengen, meer bepaald wat de herkomst van een waar of dienst betreft.

Zelfs wanneer een kleurencombinatie voldoet aan de voorwaarden om een merk in de zin van artikel 2 van genoemde richtlijn te kunnen vormen, moet de instantie die bevoegd is voor de inschrijving van merken, bovendien nog onderzoeken of de aangevraagde combinatie voldoet aan de andere, met name in artikel 3 van dezelfde richtlijn gestelde voorwaarden om als merk te worden ingeschreven voor de waren of diensten van de onderneming die de inschrijving ervan aanvraagt. Bij dit onderzoek moet rekening worden gehouden met alle relevante omstandigheden van het concrete geval, waaronder in voorkomend geval het gebruik dat is gemaakt van het teken waarvan de inschrijving als merk is aangevraagd. Bij dat onderzoek moet ook rekening worden gehouden met het algemene belang dat de beschikbaarheid van de kleuren niet ongerechtvaardigd wordt beperkt voor de andere marktdeelnemers die waren of diensten aanbieden van het type waarvoor de inschrijving is aangevraagd.

(cf. punten 34, 37, 42 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Toevoegingsmiddelen in diervoeding – Richtlijn 70/524 – Vitaminegehalte – Nationale regeling die verbiedt om aanvullend diervoeder in handel te brengen dat in overeenstemming met algemene regel is vervaardigd, maar waarvan gehalte aan vitamine D in deze lidstaat toegestaan gehalte overschrijdt – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 70/524 van de Raad, art. 12, leden 1 en 2, en 19)

Samenvatting

Artikel 12, lid 1, van richtlijn 70/524 betreffende toevoegingsmiddelen in de veevoeding bepaalt, als algemene regel, dat aanvullende diervoeders, met inachtneming van de voor het gebruik ervan vastgestelde verdunning, geen hoger gehalte aan toevoegingsmiddelen mogen bevatten dan de gehalten die zijn vastgesteld voor volledige diervoeders, terwijl de lidstaten ingevolge de afwijking waarin artikel 12, lid 2, van deze zelfde richtlijn voorziet, in bepaalde gevallen voor aanvullende diervoeders gehalten aan vitamine D kunnen toestaan die de voor volledige diervoeders vastgestelde maximumgehalten overschrijden. Ingevolge artikel 19 van de richtlijn dragen de lidstaten er zorg voor dat diervoeders die aan het bepaalde in de richtlijn voldoen, alleen zijn onderworpen aan de bij deze richtlijn voorgeschreven handelsbeperkingen.

Dienaangaande kan noch op grond van de bewoordingen van artikel 12, lid 2, eerste alinea, van deze richtlijn, noch op grond van de context of de strekking van deze bepaling worden vastgesteld dat een lidstaat, bij gebruikmaking van de door deze bepaling geboden mogelijkheid om regels te geven, bevoegd zou zijn om de invoer te verbieden van een aanvullend diervoeder dat in een andere lidstaat op grond van lid 1 van dit artikel in het verkeer is gebracht.

Hieruit volgt dat de artikelen 12 en 19 van richtlijn 70/524, in onderlinge samenhang gelezen, aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een maatregel waarbij een lidstaat het op zijn grondgebied in de handel brengen van een overeenkomstig artikel 12, lid 1, van genoemde richtlijn in een andere lidstaat rechtmatig vervaardigd aanvullend diervoeder verbiedt wegens het gehalte aan vitamine D ervan.

(cf. punten 33, 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsrecht – Uitlegging – Meertalige teksten – Divergentie tussen verschillende taalversies

2. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk – Termijn voor mededeling door koper aan bevoegde autoriteit van overzicht van voor afzonderlijke producenten opgestelde afrekeningen

(Verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 3, lid 2)

Samenvatting

1. Wanneer er verschillen zijn tussen de taalversies van een gemeenschapstekst, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punt 25)

2. Daar noch de algemene opzet noch de doelstelling van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten eraan in de weg staat dat de termijn van artikel 3, lid 2, van deze verordening, in de versie van verordening nr. 1001/98, waarbinnen de koper van melk aan de bevoegde autoriteit het overzicht van de voor de afzonderlijke producenten opgestelde afrekeningen moet bezorgen, als een termijn voor verzending van de vereiste gegevens wordt opgevat, dient deze bepaling aldus te worden uitgelegd dat de koper de gestelde termijn in acht neemt, wanneer hij de vereiste gegevens vóór 15 mei van het betrokken jaar aan de bevoegde autoriteit toezendt.

(cf. punten 29, 34 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingwetgeving – Bevrijdende voorheffing op sommige roerende inkomsten – Voorwaarde dat schuldenaar in betrokken lidstaat woont of is gevestigd – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 49 EG en 56 EG)

Samenvatting

Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 49 EG en 56 EG, een lidstaat die sommige roerende inkomsten, waarvan de schuldenaar niet in deze lidstaat woont of is gevestigd, volledig van de toepassing van een bevrijdende voorheffing uitsluit.

Behoudens het feit dat een dergelijke regeling ertoe leidt dat de in deze lidstaat wonende belastingplichtigen ervan worden weerhouden contracten die dergelijke inkomsten voortbrengen, met in andere lidstaten gevestigde ondernemingen te sluiten, heeft zij eveneens een beperkende werking voor deze vennootschappen, voorzover zij voor hen een belemmering vormt om in de betrokken lidstaat kapitaal aan te trekken.

De noodzaak om de betaling van de belasting en de doeltreffendheid van de fiscale controles te garanderen, kan een dergelijke beperking van het vrij verrichten van diensten en het vrij verkeer van kapitaal niet rechtvaardigen. Weliswaar kunnen de strijd tegen de fiscale ontwijking en de doeltreffendheid van de fiscale controles worden aangevoerd ter rechtvaardiging van de beperkingen van de door het Verdrag gegarandeerde fundamentele vrijheden, doch een algemeen vermoeden van belastingfraude of ‑ontwijking volstaat niet als rechtvaardigingsgrond voor een fiscale maatregel die afbreuk doet aan de door het Verdrag nagestreefde doelstellingen.

De betrokken beperkende maatregel is overigens niet in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, dat wil zeggen hij is niet geschikt om het ermee nagestreefde doel te bereiken, en gaat verder dan ter bereiking van dit doel nodig is.

(cf. punten 23‑24, 27‑28, 34 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen — Kwantitatieve beperkingen — Maatregelen van gelijke werking — Nationale regeling houdende verbod voor onderdaan van andere lidstaat om met in eerste lidstaat gekocht voertuig waarop voorlopige nummerplaten zijn aangebracht die door bevoegde autoriteiten van andere lidstaat met oog op uitvoer naar andere lidstaat zijn afgegeven, naar deze andere lidstaat te rijden — Onverenigbaarheid met artikel 29 EG — Criteria — Rechtvaardiging — Beoordeling door nationale rechter — Niet-toepasselijkheid, in voorkomend geval, van in regeling voorziene sancties — (Art. 29 EG en 30 EG)

Samenvatting

Artikel 29 EG staat in de weg aan een regeling van een lidstaat volgens welke het een onderdaan van een andere lidstaat onder bedreiging met strafsancties, zoals een gevangenisstraf of een boete, verboden is met een in eerstgenoemde lidstaat gekocht voertuig waarop voorlopige nummerplaten zijn aangebracht die door de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat met het oog op de uitvoer van het voertuig naar deze andere lidstaat zijn afgegeven, naar deze andere lidstaat te rijden, wanneer deze regeling van dien aard is dat zij het uitgaand goederenverkeer beperkt, een ongelijke behandeling van de binnenlandse en de buitenlandse handel van een lidstaat invoert, ten grondslag ligt aan een bevoordeling van de nationale handel ten nadele van de handel van een andere lidstaat en niet op basis van artikel 30 EG kan worden gerechtvaardigd. Het staat aan de nationale rechterlijke instantie, na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is.

Indien wordt geoordeeld dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling in strijd is met artikel 29 EG, kunnen de sancties waarin deze regeling voorziet, niet worden toegepast.

cf. punten 48-49 en dictum
Zaak C‑194/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Oostenrijk

„Niet–nakoming – Richtlijn 75/442/EEG – Begrip afvalstof – Europese afvalcatalogus – Richtlijn 91/689/EEG – Lijst van gevaarlijke afvalstoffen”

Samenvatting van het arrest

1. Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie – Vermoedens – Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Handelingen van de instellingen – Richtlijnen – Uitvoering door lidstaten – Noodzaak van volledige uitvoering – Bestaan van nationale regels waardoor uitvoering bij specifieke wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen overbodig is – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

3. Beroep wegens niet-nakoming – Niet-nakoming van uit beschikking of richtlijn voortvloeiende verplichtingen – Verweermiddelen – Betwisting van wettigheid van beschikking of richtlijn – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230 EG)

1. In een niet-nakomingsberoep moet de Commissie het gestelde verzuim aantonen. Zij dient het Hof de gegevens te verschaffen die het nodig heeft om te kunnen vaststellen of er inderdaad sprake is van een verzuim, en zij kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

De Commissie komt deze verplichting niet na wanneer zij, bij een met het systeem van de gemeenschapsregeling verenigbaar nationaal classificatiesysteem van afvalstoffen, de lidstaat alleen op basis van verschillen tussen de twee systemen een onjuiste uitvoering van deze regeling verwijt zonder aan te tonen dat de vastgestelde verschillen van dien aard zijn dat afbreuk wordt gedaan aan de belangen van de betrokken marktdeelnemers en aan het rechtszekerheidsbeginsel.

(cf. punten 34, 47‑48)

2. Elke lidstaat waarvoor een richtlijn is bestemd, is verplicht om in zijn nationale rechtsorde alle maatregelen te treffen die nodig zijn om de volle werking van die richtlijn overeenkomstig het ermee beoogde doel te verzekeren.

De verplichting om de volle werking van de richtlijn overeenkomstig het ermee beoogde doel te verzekeren, kan niet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten zijn vrijgesteld van het vaststellen van uitvoeringsmaatregelen wanneer zij van oordeel zijn dat hun nationale bepalingen van betere kwaliteit zijn dan de betrokken gemeenschapsbepalingen en dat de nationale voorschriften daarom beter geschikt zijn om het met de richtlijn beoogde doel te verwezenlijken. Het bestaan van nationale voorschriften kan de uitvoering door specifieke wet‑ of regelgeving slechts overbodig maken indien die voorschriften daadwerkelijk de volledige toepassing van de richtlijn door de nationale overheid garanderen en, ingeval de betrokken bepaling van de richtlijn rechten voor particulieren beoogt te creëren, de rechtssituatie die uit deze nationale voorschriften voortvloeit, voldoende bepaald en duidelijk is, zodat de begunstigden kennis kunnen nemen van al hun rechten en verplichtingen en deze zonodig geldend kunnen maken voor de nationale rechterlijke instanties.

(cf. punten 38‑39)

3. Een lidstaat kan zich niet op de onwettigheid van een tot hem gerichte richtlijn of beschikking beroepen als verweer in een procedure wegens niet‑nakoming van diezelfde beschikking of richtlijn.

(cf. punt 41)
Zaak C-167/01





Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Amsterdam

tegen

Inspire Art Ltd





(verzoek van het Kantongerecht te Amsterdam om een prejudiciële beslissing)

«Artikelen 43 EG, 46 EG en 48 EG – In lidstaat opgerichte vennootschap die haar werkzaamheden verricht in andere lidstaat – Toepassing van vennootschapsrecht van lidstaat van vestiging teneinde rechten van derden te beschermen»

Conclusie van advocaat-generaal S. Alber van 30 januari 2003 I - 0000

Arrest van het Hof van 30 september 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Lidstaten – Verplichtingen – Verplichting tot bestraffing van overtredingen van gemeenschapsrecht – Omvang

(Art. 10 EG)

2.. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschappen – Richtlijn 89/666 – Openbaarmakingsplicht voor in lidstaat opgerichte bijkantoren van vennootschappen die onder recht van andere staat vallen – Verplichte en facultatieve voorschriften betreffende openbaarmakingsplicht – Nationale wettelijke regeling die niet in richtlijn voorziene openbaarmakingsplichten invoert – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 89/666 van de Raad, art. 2)

3.. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschap die is opgericht overeenkomstig wettelijke regeling van lidstaat en aldaar is gevestigd zonder bedrijf uit te oefenen – Vestiging van filiaal in andere lidstaat onderworpen aan voorwaarden betreffende minimumkapitaal en aansprakelijkheid van bestuurders – Ontoelaatbaarheid – Mogelijkheid voor lidstaten om maatregelen tegen fraude te treffen – Grenzen

(Art. 43 EG en 48 EG)

1.

2.

3.
Zaak C-168/01





Bosal Holding BV

tegen

Staatssecretaris van Financiën





(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

«Vrijheid van vestiging – Belastingen – Belasting op winst van vennootschappen – Beperkte aftrekbaarheid in lidstaat van kosten die verband houden met deelnemingen van moedermaatschappij in dochterondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd – Samenhang van belastingstelsel»

Conclusie van advocaat-generaal S. Alber van 24 september 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 18 september 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Zaak C-334/01





Glencore Grain Rotterdam BV

tegen

Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung





(verzoek van het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main om een prejudiciële beslissing)

«Landbouw – Gemeenschappelijke marktordening in graansector – Permanente openbare inschrijving – Graanproduct bestemd voor uitvoer naar ACS-staten – Feit waardoor termijn voor leveren van bewijs van invoer tot verbruik in bestemmingsland ingaat – Artikel 8, lid 2, tweede alinea, tweede streepje, van verordening (EG) nr. 2372/95 en artikel 47, lid 2, van verordening (EEG) nr. 3665/87»

Conclusie van advocaat-generaal J. Mischo van 23 januari 2003 I - 0000

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 juni 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gemeenschapsregeling – Materiële werkingssfeer – Prestaties krachtens nationale socialezekerheidsregeling ter dekking van risico van hulpbehoevendheid – Betaling van pensioenverzekeringsbijdragen van derde die hulpbehoevende verzorgt – Daaronder begrepen als prestatie bij ziekte

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 4, lid 1, sub a)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gelijke behandeling – Nationale regeling van zorgverzekering op grond waarvan onderdaan van andere dan bevoegde lidstaat betaling van pensioenverzekeringsbijdragen wordt geweigerd – Regeling die door gemeenschapsrecht verboden discriminatie van burger van Unie bevat

(Art. 17 EG; verordening nr. 1408/71 van de Raad)

Samenvatting

1. Een prestatie als de betaling van de pensioenverzekeringsbijdragen van de derde die een hulpbehoevende thuis verzorgt, door het orgaan van de zorgverzekering is een prestatie bij ziekte ten behoeve van de hulpbehoevende, die valt onder verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97.

(cf. punten 20‑21, 23, dictum 1)

2. Artikel 17 EG en verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, verzetten zich ertegen dat een prestatie van de zorgverzekering bestaande in de betaling van de pensioenverzekeringsbijdragen van een onderdaan van een lidstaat, die de rol vervult van derde die de verzekerde verzorgt, door het bevoegde orgaan wordt geweigerd op de enkele grond dat die derde of de bij die verzekering aangesloten persoon in een andere dan de bevoegde staat woont.

De hoedanigheid van burger van de Unie verleent onderdanen van de lidstaten die zich in dezelfde situatie bevinden, onverminderd de uitdrukkelijk vastgestelde uitzonderingen, binnen de werkingssfeer van het Verdrag immers aanspraak op een gelijke behandeling rechtens. Gelet op het doel van de door derden verrichte verzorgingsactiviteit, mag in een dergelijke context het woonplaatscriterium, waarop de weigering van die prestatie krachtens de zorgverzekering wordt gebaseerd, niet worden aangemerkt als een gegeven dat objectief een verschil in situaties vaststelt en een verschil in behandeling rechtvaardigt, maar vormt het een verschil in behandeling van vergelijkbare situaties, wat een door het gemeenschapsrecht verboden discriminatie oplevert.

(cf. punten 34‑36, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Verpakking en verpakkingsafval – Richtlijn 94/62 – Verpakkingen – Begrip – Plastic draagtassen – Daaronder begrepen

(Richtlijn 94/62 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, punt 1)

2. Milieu – Verpakking en verpakkingsafval – Richtlijn 94/62 – Producent – Begrip

(Richtlijn 94/62 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, punt 1)

Samenvatting

1. Artikel 3, punt 1, van richtlijn 94/62 betreffende verpakking en verpakkingsafval moet aldus worden uitgelegd dat plastic draagtassen die in een winkel gratis of tegen betaling aan een klant worden verstrekt, verpakkingen in de zin van deze richtlijn zijn. Aangezien deze zakken kunnen worden gebruikt om met de gekochte goederen te worden gevuld en zo ontworpen zijn dat het vervoer van de verkoopeenheden wordt vergemakkelijkt om fysieke schade door verlading of transport te voorkomen, voldoen zij aan de twee voorwaarden van artikel 3, punt 1, van de richtlijn. Deze zakken van het begrip „verpakking” uitsluiten zou niet alleen indruisen tegen een ruime uitlegging van dit begrip verpakking, maar zou ook afdoen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de richtlijn, namelijk het effect van verpakkingen en verpakkingsafval op het milieu van de lidstaten en derde landen beperken en aldus een hoog milieubeschermingsniveau waarborgen.

(cf. punten 52‑53, 55‑57, 59, dictum 1)

2. Het begrip „producent” heeft in de context van artikel 3, punt 1, eerste alinea, van richtlijn 94/62 betreffende verpakking en verpakkingsafval betrekking op de producent van de goederen, met uitsluiting van de fabrikant van de verpakkingsartikelen.

(cf. punt 74, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Driedimensionale merken die uit vorm van waar bestaan – Onderscheidend vermogen – Beoordelingscriteria

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

2. Hogere voorziening – Middelen – Toetsing door Hof van beoordeling van aan Gerecht voorgelegde gegevens – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting – Toepassing van criteria ter beoordeling van onderscheidend vermogen van gemeenschapsmerken op concrete gevallen

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51)

Samenvatting

1. De criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen, in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, van driedimensionale merken bestaande uit de vorm van de waar zelf, verschillen niet van de voor andere categorieën merken te hanteren criteria. Evenwel is bij de toepassing van deze criteria de perceptie van het relevante publiek in het geval van een driedimensionaal merk bestaande uit de vorm en de kleuren van de waar zelf, niet noodzakelijkerwijs dezelfde als bij een woord‑ of beeldmerk dat bestaat uit een van het uiterlijk van de erdoor aangeduide waar onafhankelijk teken. De gemiddelde consument is immers niet gewend om de herkomst van de waar bij gebreke van enig grafisch of tekstueel element af te leiden uit de vorm ervan of uit die van de verpakking, en in het geval van een dergelijk driedimensionaal merk zou het dus moeilijker kunnen zijn om het onderscheidend vermogen vast te stellen dan in het geval van een woord‑ of beeldmerk.

In deze omstandigheden wordt de kans groter dat de als merk aangevraagde vorm van een waar elk onderscheidend vermogen mist naarmate die vorm een grotere gelijkenis vertoont met de meest waarschijnlijke vorm van de betrokken waar. Alleen een merk dat op significante wijze afwijkt van de norm of van wat in de betrokken sector gangbaar is, en derhalve zijn essentiële functie als herkomstaanduiding vervult, heeft onderscheidend vermogen in de zin van deze bepaling.

(cf. punten 36‑37)

2. Het Gerecht is bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten te beoordelen. De beoordeling van de feiten levert – behoudens het geval van een onjuiste opvatting van de voorgelegde elementen – geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof in het kader van een hogere voorziening.

De wijze waarop de criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen van gemeenschapsmerken in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 op de onderhavige gevallen zijn toegepast, en meer in het bijzonder de vaststelling dat het aandachtsniveau van de gemiddelde consument met betrekking tot de vorm en de kleuren van was‑ en afwasmiddeltabletten niet hoog is, aangezien dit dagelijkse verbruiksgoederen zijn, is een dergelijke beoordeling van de feiten.

(cf. punten 39, 53)