ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die een werknemer het recht op een financiële vergoeding voor niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon ontneemt, als het dienstverband is beëindigd op diens verzoek tot pensionering en de werknemer zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon niet heeft kunnen uitputten vóór het einde van het dienstverband. Het doet er in dat verband niet toe waarom het dienstverband is beëindigd. De omstandigheid dat een werknemer op eigen initiatief een einde maakt aan zijn dienstverband, heeft daarom geen enkele invloed op diens recht om in voorkomend geval een financiële vergoeding te ontvangen voor het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon dat hij vóór het einde van zijn dienstverband niet heeft kunnen uitputten.
Een verzoek om een prejudiciële beslissing betreffende een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor werken waarvan de waarde niet meer bedraagt dan de drempelwaarde die is vastgesteld in richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1251/2011, dient niet-ontvankelijk te worden verklaard wanneer de nationale rechterlijke instantie geen enkel element heeft verstrekt op basis waarvan het Hof over gegevens kan beschikken met betrekking tot de vraag of er sprake is van een duidelijk grensoverschrijdend belang. In dit verband kan het bestaan van een duidelijk grensoverschrijdend belang niet hypothetisch worden afgeleid uit bepaalde gegevens die – in abstracto bezien – aanwijzingen daarvoor zouden kunnen opleveren, maar dient dit belang op positieve wijze te blijken uit de beoordeling – in concreto – van de opdracht in kwestie. Inzonderheid kan de verwijzende rechterlijke instantie niet slechts een aantal elementen aan het Hof overleggen waaruit blijkt dat het niet uitgesloten is dat er sprake is van een duidelijk grensoverschrijdend belang, maar moet zij juist de gegevens verstrekken waaruit dit grensoverschrijdend belang blijkt.

(zie punten 22, 23, 27 en dictum)
Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2011/64 betreffende de structuur en de tarieven van de accijns op tabaksfabricaten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die detailhandelaars verbiedt om tabaksproducten te verkopen tegen een eenheidsprijs die lager is dan de prijs die de fabrikant of de importeur op de fiscale zegel van die producten heeft gezet, voor zover die prijs vrijelijk is vastgesteld door de fabrikant of de importeur.

Artikel 15, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2011/64 heeft immers tot doel te waarborgen dat de toepassing van de regels betreffende de accijns op tabaksproducten geen afbreuk doet aan de eisen inzake de mededinging, die, zoals blijkt uit overweging 10 van die richtlijn, een regeling impliceren waarbij de prijzen voor alle groepen tabaksfabricaten vrij tot stand worden gebracht door de producenten of de importeurs. Aangezien die nationale regeling niet tot doel heeft, de vaststelling van de door de producent of de importeur op de fiscale zegel gezette prijs te regelen, en niet anderszins betrekking heeft op de toepassing van de accijns op tabaksproducten, heeft zij bijgevolg geen betrekking op de in artikel 15, lid 1, van richtlijn 2011/64 bedoelde situatie en is zij derhalve niet in strijd met dat artikel.

(zie punten 26, 28, 29, 31, dictum 1)
Zoals blijkt uit overweging 12 van verordening nr. 2201/2003 is deze verordening opgesteld om rekening te houden met het belang van het kind en geeft zij omwille daarvan voorrang aan het criterium van de nauwe verbondenheid. Artikel 8 van verordening nr. 2201/2003 geeft uitdrukking aan deze doelstelling door een algemene bevoegdheid in te stellen ten gunste van de gerechten van de lidstaat waarin het kind zijn gewone verblijfplaats heeft. Volgens lid 1 van dit artikel 8 moet de bevoegdheid van een gerecht worden vastgesteld „op het tijdstip dat de zaak bij het gerecht aanhangig wordt gemaakt”, dat wil zeggen op het tijdstip waarop het stuk waarmee het geding wordt ingeleid bij het gerecht wordt ingediend, overeenkomstig artikel 16 van deze verordening (zie in die zin arrest van 1 oktober 2014, E., C‑436/13 , EU:C:2014:2246 , punt 38 ). Bovendien moet, zoals de advocaat-generaal, onder verwijzing naar punt 40 van het arrest van 1 oktober 2014, E. ( C‑436/13 , EU:C:2014:2246 ), in punt 45 van zijn conclusie heeft opgemerkt, deze bevoegdheid per geval worden onderzocht en bepaald, wanneer een procedure bij een gerecht aanhangig wordt gemaakt, wat betekent dat die bevoegdheid ophoudt nadat een lopende procedure is afgesloten.

In zijn arrest van 22 december 2010, Mercredi (C‑497/10 PPU, EU:C:2010:829, punt 46), bevestigd door vaste rechtspraak (zie met name arrest van 9 oktober 2014, C, C‑376/14 PPU, EU:C:2014:2268, punt 50), heeft het Hof geoordeeld dat de betekenis en de draagwijdte van het begrip „gewone verblijfplaats” moeten worden vastgesteld naargelang van het belang van het kind en, in het bijzonder, het criterium van de nauwe verbondenheid. Dit begrip komt overeen met de plaats die een zekere integratie van het kind in een sociale en familiale omgeving tot uitdrukking brengt. Het nationale gerecht moet die plaats bepalen, rekening houdend met de feitelijke omstandigheden van de zaak. Met name van belang zijn de omstandigheden en de redenen van het verblijf van het kind op het grondgebied van een lidstaat en diens nationaliteit. Naast de fysieke aanwezigheid van het kind in een lidstaat, die in aanmerking moet worden genomen, moeten nog andere elementen aantonen dat die aanwezigheid niet tijdelijk of toevallig is (zie in die zin arrest van 22 december 2010, Mercredi, C‑497/10 PPU, EU:C:2010:829, punten 47‑49). Aldus is voor het bepalen van de gewone verblijfplaats van een kind in een bepaalde lidstaat ten minste vereist dat het kind fysiek in een lidstaat aanwezig is geweest.

(zie punten 60, 61)
6.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Iran — Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie — Verlenen van logistieke steun aan de Iraanse regering — Begrip — Activiteit die door het kwantitatieve en kwalitatieve belang ervan nucleaire proliferatie kan bevorderen doordat zij de Iraanse regering in staat stelt te voorzien in bepaalde logistieke behoeften –Daaronder begrepen (Besluiten 2010/413/GBVB en 2013/661/GBVB van de Raad; verordeningen nr. 267/2012 en nr. 1154/2013 van de Raad) (cf. punten 52‑58)
Wat het in artikel 1 van die richtlijn vermelde begrip „godsdienst” betreft, moet worden opgemerkt dat deze richtlijn geen omschrijving van dat begrip bevat.

In overweging 1 van richtlijn 2000/78 verwees de Uniewetgever evenwel naar de grondrechten, zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (hierna: „EVRM”), dat in artikel 9 bepaalt dat eenieder recht heeft op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst, waarbij dit recht met name de vrijheid omvat hetzij alleen, hetzij met anderen, zowel in het openbaar als privé zijn godsdienst te belijden of zijn overtuiging tot uitdrukking te brengen in erediensten, in onderricht, in praktische toepassing ervan en in het onderhouden van geboden en voorschriften.

In dezelfde overweging verwees de Uniewetgever tevens naar de gemeenschappelijke constitutionele tradities van de lidstaten als algemene beginselen van het Unierecht. Een van de rechten die uit die gemeenschappelijke tradities voortvloeien en tevens zijn bevestigd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), is het in artikel 10, lid 1, van het Handvest neergelegde recht op vrijheid van geweten en van godsdienst. Volgens die bepaling omvat dit recht de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen en de vrijheid om, hetzij alleen, hetzij met anderen, zowel in het openbaar als privé, zijn godsdienst te belijden of zijn overtuiging tot uitdrukking te brengen in erediensten, in onderricht, in de praktische toepassing ervan en in het onderhouden van geboden en voorschriften. Zoals blijkt uit de toelichtingen bij het Handvest van de grondrechten (PB 2007, C 303, blz. 17), correspondeert het in artikel 10, lid 1, gewaarborgde recht met het recht dat wordt gewaarborgd in artikel 9 van het EVRM en heeft het overeenkomstig artikel 52, lid 3, van het Handvest, dezelfde inhoud en reikwijdte als laatstgenoemd recht.

Aangezien het EVRM en later het Handvest het begrip „godsdienst” ruim opvatten door ook de vrijheid van personen om hun godsdienst te belijden onder dat begrip te doen vallen, moet worden geoordeeld dat de Uniewetgever voor dezelfde benadering heeft willen kiezen bij de vaststelling van richtlijn 2000/78, en dat het begrip „godsdienst” in artikel 1 van die richtlijn bijgevolg aldus moet worden uitgelegd dat het zowel betrekking heeft op het forum internum, dit is het feit een overtuiging te hebben, als op het forum externum, dat wil zeggen de belijdenis in het openbaar van zijn godsdienstige overtuiging.

(zie punten 27‑30)
Het begrip „overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter” in artikel 23, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken is niet te beschouwen als een loutere verwijzing naar het interne recht van deze of gene van de betrokken staten, maar als een autonoom begrip. Gelet op de procedurele functie van deze bepaling, die ertoe strekt eenvormige regels voor de internationale rechterlijke bevoegdheid in het leven te roepen, wordt een forumkeuzebeding beheerst door die bepaling, die de materiële vereisten en de vormvereisten vaststelt waaraan dergelijke bedingen moeten voldoen, zulks in het belang van de rechtszekerheid en om te verzekeren dat de partijen hun toestemming hebben gegeven.

De rechter bij wie een geding over de geldigheid van een forumkeuzebeding aanhangig is, moet in limine litis nagaan of dit beding daadwerkelijk het voorwerp is geweest van wilsovereenstemming tussen de partijen, die duidelijk en nauwkeurig tot uiting moet komen, waarbij de vormvereisten van artikel 23, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken er in dat verband toe strekken, te waarborgen dat de wilsovereenstemming inderdaad vaststaat. Deze bepaling moet aldus worden uitgelegd dat een forumkeuzebeding dat is gestipuleerd in de algemene leveringsvoorwaarden van de opdrachtgever, die worden vermeld in de instrumenten waarin de overeenkomsten tussen die partijen zijn vastgelegd, en die zijn overgelegd bij het sluiten daarvan, en waarbij als bevoegde gerechten de gerechten van een stad van een lidstaat worden aangewezen, voldoet aan de vereisten van die bepaling inzake toestemming van de partijen en nauwkeurigheid van de inhoud van dat beding.

Overeenkomstig de gangbare praktijk in het bedrijfsleven is een forumkeuzebeding dat is vastgelegd in algemene voorwaarden, geldig indien in de tekst zelf van de door beide partijen ondertekende overeenkomst uitdrukkelijk wordt verwezen naar algemene voorwaarden die dit beding bevatten. Wat de nauwkeurigheid van de inhoud van een dergelijk beding betreft, is het met betrekking tot de bepaling van een gerecht of de gerechten van een lidstaat voor de kennisneming van geschillen die tussen de partijen zijn ontstaan of zullen ontstaan, voldoende dat het beding de objectieve elementen bevat waarover partijen overeenstemming hebben bereikt voor de keuze van het gerecht of de gerechten waaraan zij hun ontstane of toekomstige geschillen willen voorleggen. Die elementen, die voldoende nauwkeurig moeten zijn om de aangezochte rechter in staat te stellen te bepalen of hij bevoegd is, kunnen eventueel worden geconcretiseerd door de omstandigheden van het geval.

(cf. punten 37, 39, 43, 44, 49 en dictum)
Artikel 3, lid 1, onder a), van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep en artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/54 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat een situatie waarin een persoon die door te solliciteren naar een post niet beoogt deze post te krijgen, maar alleen de formele status van sollicitant te verkrijgen, met als enige doel een schadevergoeding te vorderen, niet valt onder het begrip „toegang tot arbeid in loondienst en tot een beroep” in de zin van deze bepalingen en, indien de op grond van het Unierecht vereiste elementen voorhanden zijn, als rechtsmisbruik kan worden aangemerkt.

Volgens de bewoordingen zelf van de titel van deze richtlijnen hebben deze immers betrekking op arbeid en beroep.

Een persoon die solliciteert naar een post in bovengenoemde omstandigheden wil echter kennelijk niet de post krijgen waarnaar hij formeel solliciteert. Hij kan zich bijgevolg niet beroepen op de door de richtlijnen 2000/78 en 2006/54 geboden bescherming. Een andere uitlegging zou onverenigbaar zijn met het door deze richtlijnen nagestreefde doel dat erin bestaat voor eenieder gelijke behandeling te waarborgen „in arbeid en beroep” door de betrokkenen een doeltreffende bescherming te bieden tegen bepaalde vormen van discriminatie, met name inzake „toegang tot het arbeidsproces”.

Voorts kan een dergelijke persoon in deze omstandigheden niet worden beschouwd als „slachtoffer”, in de zin van artikel 17 van richtlijn 2000/78 en artikel 25 van richtlijn 2006/54, of als „persoon” die „schade” heeft geleden, in de zin van artikel 18 van richtlijn 2006/54.

(cf. punten 31, 35, 36, 44 en dictum)
Het begrip „rechtsmiddel” als bedoeld in artikel 34, punt 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat daaronder ook wordt verstaan het verzoek tot verlening van een nieuwe termijn om een rechtsmiddel aan te wenden, indien de termijn om een normaal rechtsmiddel aan te wenden is verstreken.

Artikel 34, punt 2, van deze verordening houdt immers niet in dat de verweerder verplicht is, nieuwe stappen te ondernemen, die verder gaan dan de normale voortvarendheid bij de verdediging van zijn rechten vereist, zoals zich op de hoogte te stellen van de inhoud van een beslissing die in een andere lidstaat is gegeven. Wat meer in het bijzonder het verzoek tot verlening van een nieuwe termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel betreft, heeft een dergelijk verzoek tot doel, de rechten van verdediging van verweerders tegen wie verstek werd verleend, te waarborgen. Voor zover de verweerder in dit verband niet de gelegenheid heeft gehad een rechtsmiddel aan te wenden, doordat het betrokken stuk hem, buiten zijn schuld, niet tijdig heeft bereikt, zijn grieven niet van elke grond lijken te zijn ontbloot en het verzoek tot verlening van een nieuwe termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel binnen een redelijke termijn is ingediend, met andere woorden, voor zover is voldaan aan de voorwaarden genoemd in artikel 19, lid 4, van verordening nr. 1393/2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken („de betekening en de kennisgeving van stukken”), en tot intrekking van verordening nr. 1348/2000, kan de indiening van een verzoek tot verlening van een nieuwe termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel niet worden beschouwd als een nieuwe stap, die verder gaat dan de normale voortvarendheid bij de verdediging van de rechten van de verweerder tegen wie verstek werd verleend.

Indien deze laatste geen gebruik heeft gemaakt van zijn recht om te verzoeken om een nieuwe termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel, terwijl hij daartoe in staat was, en is voldaan aan de voorwaarden die in artikel 19, lid 4, van verordening nr. 1393/2007 zijn genoemd, kan de erkenning van een bij verstek gewezen uitspraak jegens deze verweerder niet worden geweigerd op grond van artikel 34, punt 2, van verordening nr. 44/2001.

Daarentegen dient een uitspraak die bij verstek is gedaan, niet te worden erkend indien de verweerder tegen wie, buiten zijn schuld, verstek werd verleend, een verzoek heeft ingediend tot verlening van een nieuwe termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel, welk verzoek vervolgens is afgewezen, ofschoon was voldaan aan de voorwaarden genoemd in artikel 19, lid 4, van verordening nr. 1393/2007.

(cf. punten 40, 42‑47, 49, dictum 1)
Artikel 15, leden 2 en 8, van verordening nr. 1260/2001 houdende een gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector suiker moet in die zin worden uitgelegd dat het aan een fabrikant van suiker niet het recht verleent op terugbetaling van de productieheffingen die deze heeft betaald over de A‑ en B‑quotumsuiker die op 30 juni 2006 nog was opgeslagen, ofschoon verordening nr. 318/2006 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker de regeling van productieheffingen na die datum niet heeft verlengd.

De uitsluiting, in het kader van de berekening van het voor de verkoopseizoenen 2001/2002 tot en met 2005/2006 uit te voeren overschot, van de aan het einde van het verkoopseizoen 2005/2006 opgeslagen hoeveelheden suiker, isoglucose en inulinestroop zou immers zowel in strijd zijn met artikel 6, lid 4, van verordening nr. 314/2002 houdende uitvoeringsbepalingen voor de quotaregeling in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1140/2003, waarin uitdrukkelijk staat dat die opgeslagen hoeveelheden in aanmerking moeten worden genomen, als met artikel 15, lid 2, onder a), van verordening nr. 1260/2001, dat eveneens verwijst naar het uit te voeren en nog niet uitgevoerde overschot, dat, zoals met name uit overweging 15 van laatstgenoemde verordening blijkt, noodzakelijkerwijs de hoeveelheden omvat die aan het einde van het betrokken verkoopseizoen nog op de markt waren, zoals de opgeslagen hoeveelheden. Daarbij komt dat het feit dat zelfs na de in artikel 15, leden 2 en 3, van verordening nr. 1260/2001 bedoelde aanpassing met betrekking tot de verkoopseizoenen 2001/2002 tot en met 2005/2006 nog steeds sprake is van een te verwachten totaal verlies, inhoudt dat het verlies op dat tijdstip mogelijkerwijs nog niet volledig was ontstaan. In dit verband heeft de Raad geen kennelijke fout gemaakt, geen misbruik van bevoegdheid begaan en de grenzen van beoordelingsbevoegdheid waarover hij op grond de artikelen 40 tot en met 45 VWEU op het gebied van de landbouw beschikt, niet kennelijk heeft overschreden door te bepalen dat in het kader van de financiering van de gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector suiker voor het verkoopseizoen 2005/2006 het aan het einde van dat verkoopseizoen bestaande uit te voeren overschot, dat noodzakelijkerwijze de aan het einde van dat verkoopseizoen opgeslagen hoeveelheden suiker omvat, in aanmerking moet worden genomen.

In die omstandigheden is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van verordening nr. 1360/2013 tot vaststelling van de bedragen van de productieheffingen in de sector suiker voor de verkoopseizoenen 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 en 2005/2006, de coëfficiënt voor de berekening van de aanvullende heffing voor de verkoopseizoenen 2001/2002 en 2004/2005 en de bedragen die de suikerfabrikanten aan de suikerbietenverkopers moeten betalen vanwege het verschil tussen de maximumheffing en de te innen heffing voor de verkoopseizoenen 2002/2003, 2003/2004 en 2005/2006.

(cf. punten 44, 45, 52, 54, 56, dictum 1 en 2)
Een nationale rechterlijke instantie mag, wanneer het nationale recht dit toestaat, bij uitzondering en per geval, bepaalde gevolgen van een verklaring dat een bepaling van nationaal recht die is vastgesteld in strijd met de verplichtingen van richtlijn 2001/42 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, meer bepaald die van artikel 6, lid 3, ervan, onrechtmatig is, in de tijd beperken, mits een dergelijke beperking is vereist door een dwingende overweging in verband met de bescherming van het milieu en gelet op de specifieke omstandigheden van de bij haar aanhangige zaak. Van deze bijzondere mogelijkheid kan echter slechts gebruik worden gemaakt wanneer alle voorwaarden zijn vervuld, namelijk:

Bij de huidige stand van het Unierecht is een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen niet meer vatbaar zijn voor hoger beroep, in beginsel gehouden zich voor een prejudiciële beslissing tot het Hof van Justitie te wenden, zodat dit kan beoordelen of, bij uitzondering, de bepalingen van nationaal recht die strijdig zijn geacht met het Unierecht, voorlopig kunnen worden gehandhaafd gelet op een dwingende overweging in verband met de bescherming van het milieu en gelet op de specifieke omstandigheden van de zaak die bij deze nationale rechterlijke instantie aanhangig is. Deze nationale rechterlijke instantie is slechts van deze plicht vrijgesteld indien zij ervan overtuigd is, hetgeen zij uitvoerig moeten aantonen, dat over de uitlegging en de toepassing van de voorwaarden die volgen uit het arrest van 28 februari 2012, Inter-Environnement Wallonie en Terre wallonne (C‑41/11), redelijkerwijs geen enkele twijfel bestaat.

(cf. punt 53, dictum 2)
Richtlijn 2000/60 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale regeling die bepaalt dat de aan de verbruiker in rekening gebrachte prijs van waterdiensten niet alleen een variabel gedeelte omvat, dat wordt berekend op basis van de door de betrokkene werkelijk verbruikte hoeveelheid water, maar ook een vast gedeelte, dat losstaat van die hoeveelheid.

Voor zover zij de in artikel 9 van richtlijn 2000/60 neergelegde verplichting nakomen om de kosten van waterdiensten, inclusief milieukosten en kosten van de hulpbronnen, terug te winnen, mogen de lidstaten immers – in het kader van de beoordelingsvrijheid die hun door richtlijn 2000/60, die niet voorziet in een specifiek tariferingssysteem, wordt gelaten – tussen verschillende tariferingssystemen die systemen kiezen welke het best aan hun eigen situatie zijn aangepast.

(zie punten 23, 27 en dictum)
Artikel 2 van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van discriminatie op grond van seksuele geaardheid in het geval van een nationale regeling op grond waarvan de overlevende geregistreerde partner van een verzekerde in het kader van een bedrijfspensioenstelsel slechts recht heeft op een nabestaandenpensioen indien het geregistreerd partnerschap is gesloten voordat de verzekerde 60 werd, terwijl het naar nationaal recht voor de betrokken verzekerde niet mogelijk was een geregistreerd partnerschap te sluiten vóór het bereiken van die leeftijdsgrens.

Het staat de lidstaten immers vrij een huwelijk voor personen van hetzelfde geslacht of een alternatieve vorm van wettelijke erkenning van hun relatie in te voeren, en, in voorkomend geval, de datum vast te stellen vanaf wanneer een dergelijk huwelijk of een dergelijke alternatieve vorm gevolgen heeft.

Het Unierecht, en met name richtlijn 2000/78, verplicht de betrokken lidstaat dus niet om vóór de inwerkingtreding van de wet betreffende het geregistreerd partnerschap te voorzien in een huwelijk of een vorm van geregistreerd partnerschap voor homoseksuele koppels, en evenmin om terugwerkende kracht te verlenen aan de wet betreffende het geregistreerd partnerschap en de bepalingen die ter uitvoering van die wet worden vastgesteld, of om, wat een nabestaandenpensioen betreft, te voorzien in overgangsmaatregelen voor koppels van hetzelfde geslacht waarvan de verzekerde reeds 60 was op het ogenblik van inwerkingtreding van die wet.

(cf. punten 59, 60, 62, dictum 1)