ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Dient de nationale rechter die vaststelt dat een beding betreffende moratoire rente in hypothecaire leningsovereenkomsten oneerlijk is, krachtens richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), meer bepaald artikel 6, lid 1, van de richtlijn, met het oog op de bescherming van de belangen van consumenten en gebruikers overeenkomstig de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid, het beding ongeldig en onverbindend te verklaren of dient hij daarentegen het rentebeding te matigen en de executant of kredietverstrekker te gelasten de rente te herberekenen?
1)

Is de nationale wetgever de artikelen 7 en 9 van richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (1), naar behoren nagekomen, dat wil zeggen heeft hij de doeltreffende bescherming van particulieren bij faillissement of insolventie van organisatoren of doorverkopers van reizen verzekerd, door te bepalen dat het bedrag van de door de organisator of doorverkoper van reizen gestelde financiële garantie moet zijn aangepast aan een bepaald percentage van de netto-opbrengst van de verkoop van de pakketreis of een bepaald minimumbedrag moet bereiken?
2.

a) Indien het antwoord op vraag 1) bevestigend luidt, is dan de omstandigheid dat sprake is van een wijziging als in vraag 1) bedoeld, van betekenis voor het antwoord op de vraag of uitputting als bedoeld in artikel 4, lid 2, van de Auteursrechtrichtlijn wordt verhinderd of doorbroken? b) Indien het antwoord op vraag 2 a) bevestigend luidt, welke maatstaven dienen dan te worden aangelegd om van een wijziging ten aanzien van de vorm van de reproductie te spreken die uitputting als bedoeld in artikel 4, lid 2, van de Auteursrechtrichtlijn verhindert of doorbreekt? c) Laten die maatstaven ruimte voor de in het nationale recht in Nederland ontwikkelde maatstaf, inhoudende dat van uitputting niet langer sprake is op de enkele grond dat de wederverkoper de reproducties een andere vorm heeft gegeven en ze in die vorm onder het publiek heeft verspreid (Hoge Raad 19 januari 1979, NJ 1979/412, Poortvliet)?
4.

Indien het Hof de tweede of de derde vraag ontkennend beantwoordt: Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat de hierin bedoelde kamer van beroep bij uitsluiting bevoegd is om, nadat de bestuurlijke procedure is doorlopen, in eerste en laatste instantie uitspraak te doen in geschillen betreffende de beperking van de duur van een arbeidsovereenkomst die de directeur van een school met een docent met een beperkte leeropdracht sluit, wanneer deze overeenkomst in doorslaggevende mate berust op het voorschrift van de raad van bestuur in punt 1.3 van het Statuut van de na 31 augustus 1994 aangestelde docenten met een beperkte leeropdracht (Statut der nach dem 31. August 1994 eingestellten Lehrbeauftragten („StaLES”)), inhoudende dat de duur van de arbeidsovereenkomsten tot een jaar is beperkt?
2.

Zijn de organisatorische behoeften van het Italiaanse onderwijssysteem, zoals hierboven aangegeven, objectieve redenen in de zin van clausule 5, punt 1, van richtlijn 1999/70/EG van 28 juni 1999, zodat een regeling als de Italiaanse voor de aanstelling van personeel in het onderwijs voor bepaalde tijd, waarin geen vergoeding van de schade is voorzien, verenigbaar is met het recht van de Europese Unie?
—

subsidiair, voor het geval dat het Hof de beoordeling ten gronde van het Gerecht zou bevestigen (quod non), het deel van het arrest dat betrekking heeft op de gevolgen van de nietigverklaring van artikel 60, lid 7, van verordening nr. 543/2011 (1) te vernietigen, omdat het op een tegenstrijdige redenering is gebaseerd, die tevens in strijd is met het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel, gelet op de duur en de werking van operationele programma’s;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 298/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Cluj (Roemenië) op 16 juli 2013 — Vasiliki Balazs/Casa Județeană de Pensii Cluj

(Zaak C-401/13)

2013/C 298/03

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Cluj

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vasiliki Balazs

Verwerende partij: Casa Județeană de Pensii Cluj

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van artikel 7, lid 2, sub c, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) aldus worden uitgelegd dat een bilaterale overeenkomst die twee lidstaten hebben gesloten vóór de datum van inwerkingtreding van de verordening, op grond waarvan de verplichting inzake socialezekerheidsuitkeringen van een Staat jegens de burgers van de andere Staat die de status van politieke vluchtelingen hadden op het grondgebied van de eerste Staat en zijn teruggekeerd op het grondgebied van de tweede Staat, vervalt in ruil voor betaling door de eerste Staat van een forfaitair bedrag voor de betaling van de pensioenen en de dekking van het tijdvak waarin in de eerste lidstaat premies sociale zekerheid zijn gestort, binnen de werkingssfeer ervan valt?

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
1)

Dient artikel 5 van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (1) aldus te worden uitgelegd dat in geval van misleidende handelspraktijken in de zin van lid 4 van dat artikel de criteria van lid 2, sub a, van dat artikel niet afzonderlijk mogen worden getoetst?
1)

Moet de formulering in artikel 3, lid 3, van richtlijn 2001/23, (1) volgens hetwelk de in een collectieve arbeidsovereenkomst vastgelegde en bij de vervreemder geldende „arbeidsvoorwaarden”„in dezelfde mate”„tot op het tijdstip waarop de collectieve overeenkomst wordt beëindigd of afloopt” moeten worden gehandhaafd, aldus worden uitgelegd dat daaronder arbeidsvoorwaarden vallen die bij collectieve arbeidsovereenkomst zijn vastgesteld en naar nationaal recht ondanks de beëindiging ervan onbeperkt in de tijd doorwerken zolang geen andere collectieve arbeidsovereenkomst in werking treedt of de betrokken werknemers geen nieuwe individuele arbeidsovereenkomsten hebben gesloten?
1)

Wanneer een in lidstaat A wonende werkneemster verzoekt om een socialezekerheidsuitkering wegens ziekte — nadat zij iets minder dan drie jaar in die lidstaat heeft gewerkt en in het kader daarvan socialezekerheidsbijdragen heeft betaald, en vervolgens de laatste zes maanden vóór zij ziek werd in lidstaat B heeft gewerkt en in het kader daarvan socialezekerheidsbijdragen heeft betaald — moet haar verzoek dan worden behandeld (i) volgens het recht van lidstaat B, overeenkomstig artikel 11, lid 3, sub a, van verordening (EG) nr. 883/2004 (1), of (ii) volgens het recht van lidstaat A — haar woonstaat — overeenkomstig artikel 11, lid 3, sub e?
4)

Verzet de raamovereenkomst waaraan de richtlijn uitvoering heeft gegeven zich tegen een nationale regeling (in casu de voorschriften van de Codice della navigazione) die uitsluit dat een reeks opeenvolgende overeenkomsten (die misbruik in de zin van clausule 5 opleveren) wordt omgezet in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd (maatregel die in artikel 326 van de Codice della navigazione enkel is voorzien voor het geval de werknemer ononderbroken in dienst is voor een periode langer dan een jaar en voor het geval waarin tussen de beëindiging van een overeenkomst en de sluiting van de volgende overeenkomst niet meer dan 60 dagen verlopen)?
6)

Dient artikel 3 van richtlijn 96/71, gelezen in samenhang met de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU, aldus te worden uitgelegd dat het begrip minimumloon het basisuurloon overeenkomstig de loongroep, het garantieloon voor stukwerk, het vakantiegeld, de vaste dagvergoeding en de vergoeding voor de dagelijkse reis naar het werk omvat, zoals deze arbeidsvoorwaarden zijn neergelegd in een, in het kader van de bijlage bij de richtlijn in aanmerking komende, algemeen verbindend verklaarde cao? 6.1) Dienen de artikelen 56 VWEU en [57 VWEU] en/of artikel 3 van richtlijn 96/71 aldus te worden uitgelegd dat zij lidstaten als zogenoemde gaststaat verhinderen om in hun nationale regelgeving (algemeen verbindende cao) aan dienstverleners uit een andere lidstaat de verplichting op te leggen om aan op hun grondgebied ter beschikking gestelde werknemers reistijdvergoedingen en dagvergoedingen te betalen, in aanmerking nemende dat volgens die nationale regelgeving de ter beschikking gestelde werknemer gedurende de gehele periode van terbeschikkingstelling geacht wordt in het kader van een dienstreis aan het werk te zijn, hetgeen hem recht geeft op reistijdvergoedingen en dagvergoedingen? 6.2) Dienen de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU en/of artikel 3 van richtlijn 96/71 aldus te worden uitgelegd dat zij niet toestaan dat een nationale rechterlijke instantie de eventuele door een vennootschap uit een andere lidstaat in de staat van herkomst gemaakte en toegepaste indeling in loongroepen weigert te erkennen? 6.3) Dienen de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU en/of artikel 3 van richtlijn 96/71 aldus te worden uitgelegd dat zij toestaan dat een werkgever uit een andere lidstaat rechtsgeldig en bindend voor de rechterlijke instantie van de staat van tewerkstelling de werknemers inschaalt in loongroepen, wanneer hetgeen is vereist in een algemeen verbindende cao van de staat van tewerkstelling resulteert in een andere inschaling in loongroepen, of kan de gastlidstaat waar de werknemers van een dienstverlener uit een andere lidstaat ter beschikking zijn gesteld, aan de dienstverlener voorschriften opleggen betreffende de criteria voor de inschaling van werknemers in loongroepen? 6.4) Moeten voor de uitlegging van artikel 3 van richtlijn 96/71, gelezen in samenhang met de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU, logies, waarvoor de werkgever op grond van de in vraag 6 bedoelde cao de kosten moet dragen, en de maaltijdbonnen die de dienstverlener overeenkomstig de arbeidsovereenkomst verstrekt, worden beschouwd als een vergoeding voor de kosten die voortvloeien uit de terbeschikkingstelling of vallen zij onder het begrip minimumloon in de zin van artikel 3, lid 1? 6.5) Kan artikel 3 van richtlijn 96/71, juncto de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU, aldus worden uitgelegd dat een algemeen verbindende cao van de staat van tewerkstelling voor de uitlegging van de kwestie betreffende stukwerkloon, reistijdvergoeding en dagvergoedingen door vereisten van openbare orde als gerechtvaardigd is te beschouwen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/28

Beroep ingesteld op 26 juni 2013 — Europese Commissie/Slowaakse Republiek

(Zaak C-361/13)

2013/C 260/51

Procestaal: Slowaaks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Schatz en A. Tokár)

Verwerende partij: Slowaakse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Slowaakse Republiek, door te weigeren de in wet nr. 592/2006 bedoelde kersttoeslag toe te kennen aan rechthebbenden die in een andere lidstaat dan de Slowaakse Republiek wonen, de krachtens de artikelen 45 en 48 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 7 van verordening (EG) nr. 883/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Slowaakse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De in wet nr. 592/2006 bedoelde kersttoeslag is een uitkering bij ouderdom in de zin van artikel 3, lid 1, sub d, van verordening nr. 883/2004, die ook moet worden toegekend aan rechthebbenden die buiten de betrokken lidstaat (in casu de Slowaakse Republiek) wonen. Een bepaling van nationaal recht mag dus het recht op de kersttoeslag van rechthebbenden die buiten de Slowaakse Republiek wonen niet beperken. De bepaling van nationaal recht van de Slowaakse Republiek die in een dergelijke beperking voorziet, is dus in strijd met de artikelen 45 en 48 VWEU en met artikel 7 van verordening nr. 883/2004.

(1) PB L 166, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 4 juni 2013 — LVP NV tegen Belgische Staat

(Zaak C-306/13)

2013/C 252/30

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: LVP NV

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Schendt verordening (EG) nr. 1964/2005 van de Raad van 29 november 2005 inzake de invoertarieven van bananen (PB L 316, blz. 1), zoals toegepast door de Europese Unie in de periode van 1 januari 2006 tot en met 15 december 2009, artikel I; artikel XIII, lid 1; artikel XIII, lid 2, sub d; artikel XXVIII; en/of eender welk ander toepasselijk artikel van de GATT 1994, afzonderlijk of gezamenlijk genomen, doordat zij een invoertarief van € 176/ton instelde voor bananen (GN-code 0803 00 19), in tegenstrijd met de door de EG onderhandelde concessies voor bananen, alvorens hieromtrent een nieuwe onderhandelde overeenkomst werd bereikt in het kader van de WTO?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Bergen (België) op 25 juni 2013 — Stad Bergen/KPN Group Belgium SA

(Zaak C-346/13)

2013/C 252/35

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van Beroep te Bergen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Stad Bergen

Verwerende partij: KPN Group Belgium SA

Prejudiciële vraag

Verbiedt artikel 13 van richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten [(„machtigingsrichtlijn”)] (1) de territoriale lichamen om, om budgettaire of andere redenen, belasting te heffen over de economische activiteit van telecommunicatiebedrijven in de vorm van op hun grondgebied geplaatste GSM-pylonen, -masten of -antennes ten behoeve van deze activiteit?

(1) PB L 108, blz. 21.
2)

Welke betekenis heeft het in de toelichting op hoofdstuk 27 van de GN en in de toelichting op hoofdstuk 27 van het GS alsmede in aantekening 2 bij hoofdstuk 27 van het GS gehanteerde begrip „niet-aromatische bestanddelen”? Komt deze betekenis overeen met de betekenis van het begrip „niet-aromatische koolwaterstoffen”, of is zij ruimer? Indien zij ruimer is dan de betekenis van laatstgenoemd begrip, omvat zij dan alle bestanddelen die, gelet op hun gewicht, niet vallen onder het begrip „aromatische bestanddelen”, of gaat het om bestanddelen van een product, zoals dat in het hoofdgeding, die, gelet op het gewicht, onder geen van beide categorieën — te weten „aromatische bestanddelen” en „niet-aromatische bestanddelen” — vallen?
b)

de persoon of autoriteit die bevoegd is om een secundaire procedure aan te vragen zijn woonplaats of zijn maatschappelijke zetel moet hebben binnen het rechtsgebied van het gerecht van de lidstaat waarbij deze procedure wordt aangevraagd, of dit recht is voorbehouden aan alle onderdanen van de Unie mits zij aantonen dat zij rechtens een band hebben met de betrokken vestiging?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 207/27

Hogere voorziening ingesteld op 8 mei 2013 door Peter Schönberger tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 7 maart 2013 in zaak T-186/11, Peter Schönberger/Europees Parlement

(Zaak C-261/13 P)

2013/C 207/44

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Peter Schönberger (vertegenwoordiger: O. Mader, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europees Parlement

Conclusies

I. het arrest van het Gerecht van 7 maart 2013 in zaak T-186/11 vernietigen;

II. de in eerste aanleg door rekwirant ingestelde vordering toewijzen en het bij schrijven van 25 januari 2011 aan rekwirant meegedeelde besluit van verweerder waarbij het onderzoek van zijn verzoekschrift nr. 1188/2010 is beëindigd zonder dat de commissie verzoekschriften de inhoud ervan heeft onderzocht, nietig verklaren;

III. verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens rekwirant is het Gerecht in zijn beschrijving van de feiten voorbijgegaan aan het feit dat de voorzitter van de commissie verzoekschriften hem zonder nadere motivering heeft meegedeeld dat zijn verzoekschrift weliswaar ontvankelijk was maar dat de commissie verzoekschriften het niet ten gronde kon behandelen. Vervolgens heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door ervan uit te gaan dat het verzoekschrift was onderzocht.

Rekwirant stelt dat het Gerecht de beschermingsomvang van het fundamentele recht om een verzoekschrift in te dienen onjuist heeft beoordeeld, doordat het er ten onrechte vanuit gegaan is dat deze beschermingsomvang beperkt is tot het onderzoek van de ontvankelijkheid van een verzoekschrift. Volgens rekwirant strekt de beschermingsomvang zich echter ook uit tot het recht op een onderzoek ten gronde van het verzoekschrift en op een beslissing ten gronde, mits het verzoekschrift ontvankelijk is (recht op behandeling ten gronde van het verzoekschrift).

De conclusie van het Gerecht, volgens welke het ontbreken van een onderzoek van een ontvankelijk verzoekschrift door het Parlement, anders dan het ontbreken van een onderzoek van een niet-ontvankelijk verzoekschrift, geen rechtsgevolgen sorteert, is volgens rekwirant tegenstrijdig.

Rekwirant betoogt dat het arrest van het Gerecht in strijd is met zijn eigen rechtspraak in zaak T-308/07 (Tegebauer) (1). In deze zaak heeft het Gerecht geoordeeld dat de doeltreffendheid van het recht om een verzoekschrift in te dienen kan worden aangetast wanneer de inhoud van een verzoekschrift niet is onderzocht.

Volgens rekwirant heeft het Gerecht over het hoofd gezien dat het Parlement het recht heeft geschonden door zijn besluit niet te motiveren. Het Gerecht heeft in dit verband zijn motivering om het verzoekschrift niet in behandeling te nemen, in de plaats gesteld van die van het Parlement.

Rekwirant stelt dat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met het feit dat hem de mogelijkheid is ontzegd, de commissie verzoekschriften een objectieve toelichting bij zijn verzoek te geven.

(1) Arrest van het Gerecht van 14 september 2011 (nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie).
1.

Moet het begrip „geneesmiddel” in de zin van post 3004 van de Gecombineerde Nomenclatuur zo worden uitgelegd dat daaronder mede zijn begrepen voedingspreparaten als de onderhavige producten, die uitsluitend bestemd zijn om onder medisch toezicht enteraal (door middel van een maagsonde) te worden toegediend aan personen die wegens ziekte of aandoening medisch worden behandeld en in het kader van de bestrijding van die ziekte of aandoening de producten krijgen toegediend ter bestrijding of voorkoming van ondervoeding?
Vierde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzondering van artikel 87, lid 3, sub c, EG (thans artikel 107, lid 3, sub c, VWEU) niet van toepassing was.
1.

Zijn met de bescherming van de vrijheid van mededinging, het vrij verkeer van ondernemingen, de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten (neergelegd in artikel 4, lid 3, VEU, en in de artikelen 101, 49, 56 en 96 VWEU) verenigbaar, en zo ja in hoeverre, nationale bepalingen van lidstaten van de Unie die minimumbedrijfskosten voor de sector wegvervoer voorschrijven, die meebrengen dat een onderdeel van de tegenprestatie voor de dienst en dus van de contractprijs door derden wordt vastgesteld?
—

vaststellen dat de Republiek Estland de krachtens artikel 54, lid 1, van richtlijn 2009/73/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door niet de wettelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om artikel 2, punten 10, 20 en 22, artikel 3, leden 3 en 4, artikel 7, lid 3, artikel 9, leden 5, 7 en 12, artikel 10, lid 5, artikel 11, lid 5, sub a en b, artikel 12, artikel 13, artikel 15, artikel 16, artikel 26, lid 2, sub b, artikel 26, lid 2, sub c, tweede, vierde en vijfde volzin, artikel 26, lid 2, sub d, derde en vierde volzin, artikel 26, lid 3, artikel 27, lid 2, artikel 33, artikel 36, lid 4, tweede en vierde alinea, artikel 36, leden 6 en 8, artikel 36, lid 9, derde alinea, artikel 41, lid 1, sub d, e, i, k, n, p, q en s, artikel 41, lid 6, sub c, artikel 41, lid 9, tweede en derde volzin, artikel 41, lid 10, artikel 44, lid 3, bijlage 1, punt 1, sub a, lid 1, tweede, derde, vijfde en zevende streepje, bijlage 1, punt 1, sub a, lid 2, bijlage 1, punt 1, sub b, d, f, h, i, en j en bijlage 1, punt 2, in nationaal recht om te zetten, of door de Commissie in ieder geval niet in kennis te hebben gesteld van de vaststelling van de voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht vereiste wettelijke bepalingen;
Middel 4: Schending van de artikelen 290 en 291 VWEU, gelezen in samenhang met verordening 182/2011 (3), door niet de procedure volgens artikel 290 VWEU of één van de procedures zoals voorgeschreven in verordening 182/2011 voor te schrijven bij de vaststelling en bijwerking van een handleiding.
1)

Moet richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, in samenhang met de artikelen 47 en 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een regeling van een lidstaat zoals in de onderhavige zaak, op grond waarvan een rechtspersoon die zich ten doel stelt de rechten van consumenten te beschermen, niet mag interveniëren in de tenuitvoerleggingsprocedure aan de zijde van een consument jegens wie een executoriale titel ten uitvoer wordt gelegd voor de terugvordering van een krediet uit een consumentenovereenkomst, terwijl die consument niet door een advocaat wordt vertegenwoordigd?
3.

Verwijst de zinsnede „ten minste 20” in artikel 1, lid 1, sub a-ii, van de richtlijn naar het aantal ontslagen in alle plaatselijke eenheden van de werkgever dan wel naar het aantal ontslagen per plaatselijke eenheid? (Met andere woorden, wordt met „20” 20 in een welbepaalde plaatselijke eenheid bedoeld dan wel 20 in het algemeen?)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d’appel de Versailles (Frankrijk) op 25 maart 2013 — Le Rayon d’Or SARL/Ministre de l’Économie et des Finances

(Zaak C-151/13)

2013/C 171/35

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative d’appel de Versailles

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Le Rayon d’Or SARL

Verwerende partij: Ministre de l’Économie et des Finances

Prejudiciële vraag

Moet artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (1), overgenomen in artikel 73 van richtlijn 2006/112/EG (2), aldus worden uitgelegd dat het „zorgforfait” betaald door de ziekteverzekeringen aan de instellingen voor de huisvesting van afhankelijke ouderen, overeenkomstig artikel L. 174-7 van de code de la sécurité sociale, en vrijgesteld van de belasting over de toegevoegde waarde krachtens artikel 261 lid 4, punt 1 ter, van de code général des impôts, een subsidie is die rechtstreeks verband houdt met de prijs van de zorg die aan de bewoners wordt verstrekt, die uit dien hoofde dus binnen de werkingssfeer van de belasting over de toegevoegde waarde valt?

(1) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

(2) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).