ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/24

Beroep ingesteld op 14 maart 2012 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-137/12)

2012/C 151/37

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Cujo, I. Rogalski en R. Vidal Puig, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit 2011/853/EU van de Raad van 29 november 2011 betreffende de ondertekening, namens de Unie, van het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang (1) nietig verklaren;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar eerste middel betoogt de Commissie dat artikel 114 VWEU niet de juiste rechtsgrondslag is voor de vaststelling van het bestreden besluit. Volgens verzoekster had het besluit immers moeten worden gebaseerd op artikel 207, lid 4, VWEU, dat de Raad toestaat om internationale akkoorden te sluiten op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek als omschreven in artikel 207, lid 1, VWEU. Het betrokken verdrag betreft niet het „verbeteren van de werking van de interne markt”, daar het hoofddoel ervan erin bestaat om het verrichten van diensten gebaseerd op voorwaardelijke toegang, tussen de Unie en andere Europese landen te „vergemakkelijken” en te „bevorderen”. Dit verdrag heeft rechtstreekse en onmiddellijke gevolgen voor het verrichten van diensten gebaseerd op voorwaardelijke toegang alsmede voor de handel in illegale voorzieningen en voor diensten betreffende die voorzieningen. Bijgevolg valt dat verdrag binnen de werkingssfeer van de gemeenschappelijke handelspolitiek.

Met haar tweede middel voert verzoekster schending aan van de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie (artikelen 2, lid 1, en 3, leden 1 en 2, VWEU) voor zover de Raad van oordeel was dat het sluiten van het verdrag niet tot de exclusieve bevoegdheid van de Unie behoorde hoewel het verdrag onder de gemeenschappelijke handelspolitiek valt of hoe dan ook dat de sluiting van het verdrag afbreuk kan doen aan gemeenschappelijke regels of de strekking ervan kan wijzingen.

(1) PB L 336, blz. 1.
3)

Is het voor het antwoord op vraag 1 van belang: a) of de partij op dezelfde wijze gebruikt kon worden als brandstof als pure ULSD, maar door zijn lagere vlampunt niet meer voldeed aan (veiligheids)eisen; b) of de partij door de nieuwe samenstelling door de koper niet mocht worden opgeslagen onder een milieuvergunning; c) of de partij door de koper niet gebruikt kon worden voor het doel waarvoor deze was aangekocht, namelijk verkoop als diesel-brandstof aan de pomp; d) of de wil van de koper wel of niet op teruggave aan de verkoper onder de koopovereenkomst was gericht; e) of de wil van de verkoper inderdaad was gericht op terugname van de partij met het oog op bewerking door menging en terugbrengen op de markt; f) of de partij wel of niet hersteld kan worden, hetzij in de originele beoogde staat, hetzij tot een product dat verhandelbaar is tegen een prijs die de marktwaarde van de oorspronkelijke partij ULSD benadert; g) of die herstelhandeling een gebruikelijk productieproces is; h) of de marktwaarde van de partij in de staat waarin het zich bevindt op het moment dat het wordt teruggenomen door de verkoper, (nagenoeg) overeenkomt met de prijs van een product dat wel aan de overeengekomen specificaties voldoet; i) of de teruggenomen partij in de staat waarin het zich bevindt op het moment dat het wordt teruggenomen, zonder bewerking op de markt kan worden verkocht; j) of de handel in producten zoals de partij gebruikelijk is en in het handelsverkeer niet als handel in afvalstoffen wordt beschouwd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 mei 2012 — WIND Telecomunicazioni SpA/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni

(Zaak C-254/12)

2012/C 217/25

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WIND Telecomunicazioni SpA

Verwerende partij: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
2)

Kan het streven om de schending te voorkomen van een bestaand, op zich genomen niet betwist en zeer specifiek contractueel kader tussen een publiekrechtelijke rechtspersoon en een privaatrechtelijke, niet door haar gecontroleerde onderneming, of het sluiten van een transactie of een dading met als doel het beëindigen van een bestaand interpretatiegeschil omtrent voormeld contractueel kader, waarbij die dading uitgaat van de rechten van partijen conform een voorlopige beslissing van een kortgedingrechter en waarbij zonder dergelijke dading de betrokken activiteit van de overheid ernstige schade en waardevermindering kan oplopen en in de tussentijd consumenten van diensten verstoken blijven, beschouwd worden als een dwingende reden van openbaar belang, of minstens een objectieve rechtvaardigingsgrond, die verantwoordt dat publieke rechtspersonen bij wijze van uitzondering en in afwijking op het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, die in de artikelen 49 en 56 VWEU zijn neergelegd en de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting, geen marktbevraging organiseren en de opdracht direct toewijzen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 mei 2012 — WIND Telecomunicazioni SpA/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e.a.

(Zaak C-230/12)

2012/C 217/19

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WIND Telecomunicazioni SpA

Verwerende partijen: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e.a.

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
1)

Is een nationale regeling, zoals vervat in het Vlaamse Decreet van 17 juli 2000 houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, zoals uitgevoerd door het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, zoals gewijzigd door het Besluit van de Vlaamse regering van 25 februari 2005 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en het Besluit van de Vlaamse regering van 8 juli 2005 tot wijziging van het besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en van het besluit van de Vlaamse regering van 29 maart 2002 inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik, waarbij — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet de verplichting wordt opgelegd om jaarlijks een bepaald aantal groenestroomcertificaten in te leveren bij de Reguleringsinstatie (artikel 23 van voormeld decreet); — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet een administratieve geldboete wordt opgelegd door de Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), wanneer deze leverancier onvoldoende groenestroomcertificaten heeft ingeleverd ten einde te voldoen aan een opgelegde quotumverplichting inzake groenestroomcertificaten (artikel 37, § 2, van voormeld decreet); — uitdrukkelijk is bepaald dat garanties van oorsprong uit andere landen onder bepaalde voorwaarden kunnen worden aanvaard ter voldoening van de quotumplicht (artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, zoals van toepassing op het onderhavige geding); — de Reguleringsinstantie geen garanties van oorsprong uit Noorwegen kan of wil in aanmerking nemen en dit bij gebrek aan uitvoeringsmaatregelen van de Vlaamse regering, die de gelijkheid of gelijkwaardigheid van de aflevering van deze certificaten heeft erkend (artikel 25 van voormeld decreet en artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van 5 maart 2004), zonder dat de gelijkheid of gelijkwaardigheid in concreto werd onderzocht door de Reguleringsinstantie; — in feite gedurende de hele duur van werking van het decreet van 17 juli 2000 enkel certificaten voor de productie van groene stroom opgewekt in het Vlaamse Gewest in aanmerking werden genomen om na te gaan of was voldaan aan de quotumverplichting, terwijl er voor leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet geen enkele mogelijkheid bestond om aan te tonen dat de ingeleverde garanties van oorsprong uit andere lidstaten van Europese Unie voldeden aan de voorwaarde van het bestaan van gelijke of gelijkwaardige garanties inzake de aflevering van dergelijke certificaten, verenigbaar met artikel 11 van de EER-Overeenkomst en/of artikel 13 van de EER-Overeenkomst?
1)

Dient het bepaalde in artikel 6, lid 2, EVO (1) aldus te worden uitgelegd, dat indien een werknemer de arbeid ter uitvoering van de overeenkomst niet alleen gewoonlijk maar ook langdurig en zonder onderbreking verricht in hetzelfde land, in alle gevallen het recht dient te worden toegepast van dat land, ook al wijzen alle overige omstandigheden op een nauwe verbondenheid van de arbeidsovereenkomst met een ander land?
1)

Is er sprake van een door consumenten gesloten overeenkomst in de zin van artikel 15, lid 1, sub c, van de EG-executieverordening (1) wanneer een ondernemer, door de wijze waarop hij zijn website heeft ingericht, zijn activiteit op een andere lidstaat heeft gericht en een consument die zijn woonplaats in deze lidstaat heeft, naar aanleiding van de informatie op de website van de ondernemer naar de zetel van diens onderneming gaat en de contractpartijen op die plaats de overeenkomst ondertekenen, of is het voor de toepassing van artikel 15, lid 1, sub c, van de EG-executieverordening in het onderhavige geval vereist dat de overeenkomst wordt gesloten door middel van technieken voor verkoop op afstand?
4)

Moeten artikel 41, lid 2, sub a, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat wanneer de douane geen uitdrukkelijke beslissing geeft over een aanbod tot bewijs met een zelfstandig deskundigenverslag, dat wordt gedaan door de schuldenaar nadat hij overeenkomstig artikel 221, lid 1, van verordening nr. 2913/92 is ingelicht, en daarop niet nader is ingegaan in de motivering van latere beslissingen, sprake is van een onherstelbare schending van het recht op behoorlijk bestuur en het recht op verdediging in een administratieve procedure, waaraan een rechterlijke procedure niet meer kan verhelpen, omdat de betrokkene in de omstandigheden van het hoofdgeding slechts in de procedure voor de rechter in eerste aanleg de mogelijkheid heeft zijn bezwaren tegen de tariefindeling van het goed te bewijzen, door vragen aan een onafhankelijke deskundige te stellen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 200/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hof van Cassatie van België op 20 april 2012 — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV tegen Navigation Maritime Bulgare

(Zaak C-184/12)

2012/C 200/11

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie van België

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV

Verweerster: Navigation Maritime Bulgare

Prejudiciële vraag

Moeten, mede in acht genomen de kwalificatie naar Belgisch recht van de in het geding zijnde artikelen 18, 20 en 21 van de wet van 13 april 1995 betreffende de handelsagentuurovereenkomst als bepalingen van bijzonder dwingend recht in de zin van artikel 7.2 EVO (1), de artikelen 3 en 7.2 EVO, al dan niet in samenhang gelezen met richtlijn 86/653/EEG (2) van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen in de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten, aldus worden uitgelegd dat zij toelaten dat de bepalingen van bijzonder dwingend recht van het land van de rechter die een ruimere bescherming bieden dan het door richtlijn 86/653/EEG opgelegde minimum, worden toegepast op de overeenkomst, ook indien blijkt dat het op de overeenkomst toepasselijke recht het recht van een andere EU-lidstaat is waarin tevens de minimumbescherming die geboden wordt door voormelde richtlijn 86/653/EEG werd geïmplementeerd?

(1) Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980 (PB 1980, L 266, blz. 1).

(2) PB L 382, blz. 17.
2)

Staan artikel 49 VWUE, artikel 3 VEU, de artikelen 3, 4, 5 en 6 VEU, de artikelen 101 en 102 VWEU alsook verordening (EEG) nr. 2454/1992 en verordening (EG) nr. 12/1998 in de weg aan de toepassing van de artikelen 5 en 10 van wet nr. 58 van de regio Lazio van 26 oktober 1993, voor zover laatstgenoemde artikelen respectievelijk bepalen: „[…] De klant wordt opgehaald, of de dienst vangt aan, op het grondgebied van de vergunningverlenende gemeente” en „[…] de klant kan enkel worden opgehaald en de dienst enkel aanvangen op het grondgebied van de gemeente die de toestemming of de vergunning heeft verleend en de klant wordt naar om het even welke bestemming vervoerd, na voorafgaande instemming van de bestuurder indien de bestemming buiten het grondgebied van de gemeente ligt.[…]”?
Middelen drie, vier en vijf betreffen schending van het recht doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat de douaneautoriteiten van Curaçao op het moment van afgifte van de EUR.1-certificaten niet wisten of hadden moeten weten dat de betrokken goederen niet voor preferentiële behandeling in aanmerking kwamen.

Volgens verzoekster gaat het Gerecht bij haar overwegingen voorbij aan het feit dat het Departement van Economische Zaken op Curaçao voor de afgifte van de EUR.1-certificaten tenminste één controle heeft uitgevoerd op de locatie van de exporteur. Daarnaast miskent het Gerecht dat de douaneautoriteiten op Curaçao bij afgifte van een EUR.1-certificaat de oorsprong van de betreffende suiker in samenhang met de bewerking van de betreffende suiker, controleren om zo de gekozen regeling te verifiëren.

Het Gerecht miskent tevens dat de EUR.1-certificaten zijn afgegeven door de douaneautoriteiten op basis van certificaten van oorsprong Form A („Form A”), op basis waarvan geen EUR.1-certificaten kunnen worden afgegeven.

Diezelfde douaneautoriteiten nemen bij binnenkomst van de grondstoffen in Curaçao de Form A’s in ontvangst. Dat door een brand in het archief van de douaneautoriteiten op Curaçao precies deze Forms A verloren zijn gegaan, kan verzoekster niet worden aangerekend. Nu het archief is vernietigd, is niet meer na te gaan welke stukken in het dossier bij de douaneautoriteiten aanwezig zijn geweest.

De conclusie van het Gerecht dat de curator deze documenten aan de missie van verweerster zou hebben gegeven als deze in de administratie aanwezig zouden zijn geweest, is volgens rekwirant niet steekhoudend. Deze enkele overweging kan volgens verzoekster niet leiden tot de conclusie dat de Form A’s er niet zijn geweest, gelet op al hetgeen hiervoor is overwogen.
2)

a) Moet, indien het antwoord op vraag 1) bevestigend luidt, in het onderhavige geval, waarin per 1 januari 2002 de bronheffing op deelnemingsdividenden uitgekeerd door een in Nederland gevestigde dochtervennootschap aan haar in de Nederlandse Antillen gevestigde houdstervennootschap ten opzichte van 1993 is verhoogd van 7,5 dan wel 5 percent naar 8,3 percent, voor de beantwoording van de vraag of voor de toepassing van artikel 57, lid 1, EG (thans: artikel 64, lid 1, VWEU) sprake is van een verhoging, uitsluitend acht worden geslagen op de verhoging van de Nederlandse bronheffing of moet mede in aanmerking worden genomen dat — in samenhang met de verhoging van de Nederlandse bronheffing — vanaf 1 januari 2002 door de Nederlands-Antilliaanse overheid vrijstelling wordt verleend ter zake van deelnemingsdividenden, ontvangen van een in Nederland gevestigde dochtervennootschap, terwijl voorheen die dividenden deel uitmaakten van de naar het tarief van 2,4 — 3 dan wel 5 percent belaste winst? b) Moeten, indien mede rekening moet worden gehouden met de door invoering van de hiervoor in 2) a. bedoelde deelnemingsvrijstelling bewerkstelligde verlaging van de belasting in de Nederlandse Antillen, voorts nog in aanmerking worden genomen Nederlands-Antilliaanse regelingen in de uitvoeringssfeer — in het onderhavige geval: de Nederlands-Antilliaanse rulingpraktijk — welke mogelijk tot gevolg hadden dat vóór 1 januari 2002 — en ook reeds in 1993 — de feitelijk verschuldigde belasting ter zake van de in Nederland gevestigde dochtervennootschap ontvangen dividenden substantieel lager was dan 8,3 percent?
5)

Verzetten de artikelen 73 en 80 van richtlijn 2006/112 zich tegen een nationale bepaling die stelt dat voor zover de tegenprestatie voor een handeling volledig of gedeeltelijk in goederen of diensten luidt, de maatstaf van heffing van deze handeling in alle gevallen de normale waarde is?
—

aangezien de heffing zou moeten worden geacht inbreuk te maken op het evenredigheidsbeginsel omdat zij niet geschikt en niet noodzakelijk is voor de financiering van de uitgaven in de GMO in de sector suiker en evenmin evenredig is aan de werkelijke en de te verwachten uitgaven in de GMO in de sector suiker?
1)

Met betrekking tot de territoriale werkingssfeer van richtlijn 95/46/EG (1) en bijgevolg van de Spaanse wetgeving inzake gegevensbescherming: 1.1. Moet worden aangenomen dat er sprake is van „vestiging” in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, van richtlijn 95/46 in een of meerdere van de volgende gevallen: — wanneer de exploitant van een zoekmachine in een lidstaat een kantoor of dochtermaatschappij opricht ten behoeve van de promotie en verkoop van advertentieruimte op de zoekmachine die zijn activiteiten richt op de inwoners van die lidstaat, of — wanneer de moedermaatschappij een dochtermaatschappij in die lidstaat aanwijst als haar vertegenwoordigster en verantwoordelijke voor de verwerking van twee concrete bestanden met de gegevens van de klanten die reclame-overeenkomsten met die onderneming hebben gesloten, of — wanneer het kantoor of de dochtermaatschappij gevestigd in een lidstaat, verzoeken en sommaties van zowel betrokkenen als de bevoegde autoriteiten voor de handhaving van het recht van gegevensbescherming doorzendt aan de moedermaatschappij, die buiten de Europese Unie is gevestigd, ook al is die samenwerking vrijwillig? 1.2. Moet artikel 4, lid 1, sub c, van richtlijn 95/46 aldus worden uitgelegd dat er sprake is van „gebruikmaking van middelen die zich op het grondgebied van genoemde lidstaat bevinden”, wanneer een zoekmachine gebruik maakt van spiders of robots voor het lokaliseren en indexeren van gegevens op internetpagina’s die zich op servers in die lidstaat bevinden, of wanneer deze een bij die lidstaat behorende domeinnaam gebruikt en de zoekopdrachten en resultaten toont afhankelijk van de taal van die lidstaat? 1.3. Kan de tijdelijke opslag van de door zoekmachines geïndexeerde informatie op internet worden aangemerkt als gebruikmaking van middelen in de zin van artikel 4, lid 1, sub c, van richtlijn 95/46? Zo ja, kan dit aanknopingscriterium dan als vervuld worden beschouwd wanneer de onderneming op grond van concurrentieoverwegingen weigert aan te geven waar zij deze indexen opslaat? 1.4. Los van het antwoord op de voorgaande vragen en met name voor het geval dat het Hof van de Europese Unie meent dat niet is voldaan aan de aanknopingscriteria van artikel 4 van de richtlijn, moet richtlijn 95/46 betreffende gegevensbescherming, in het licht van artikel 8 van het Europees Handvest van de grondrechten, worden toegepast in de lidstaat waar zich het zwaartepunt van het geschil bevindt en waar een meer doeltreffend toezicht op de rechten van de burgers van de Europese Unie mogelijk is?
1)

Moeten volgens artikel 13, B, sub d, punt 5, van richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 (1) (thans richtlijn 2006/112/EG van 28 november 2006) de op de verkoop van aandelen betrekking hebbende transacties, verricht door een belastingplichtige, die de verwerving van eigendom van onroerend goed omvatten, zonder vrijstelling aan belasting over de toegevoegde waarde worden onderworpen, gelet op de in dat artikel vastgestelde uitzondering voor effecten waarvan het bezit rechtens of in feite recht geeft op de eigendom of het genot van een onroerend goed of een deel daarvan?
1)

Verzoekster is van mening dat de Commissie en het Gerecht artikel 101, lid 1, VWEU en artikel 23, lid 2, van verordening (EG) nr. 1/2003 (1) onjuist hebben toegepast door ervan uit te gaan dat Dimon hoofdelijk aansprakelijk is voor de door Agroexpansión gepleegde inbreuk. Het Gerecht heeft verzoeksters rechten van verdediging en artikel 296 VWEU geschonden door in het arrest (en dus ex post facto) de door de Commissie in de beschikking (2) toegepaste bewijsnorm vast te stellen. Bijgevolg heeft het Gerecht het in artikel 20 van het Handvest van de grondrechten neergelegde gelijkheidsbeginsel geschonden, doordat het andere ondernemingen gunstiger heeft behandeld. Het Gerecht kon evenmin voorbijgaan aan het feit dat de Commissie haar in de beschikking aangevoerde argumenten inzake de weerlegging van het vermoeden niet correct heeft onderbouwd.
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 56 VWEU (oud artikel 49 EG) en artikel 36 EER-Overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de vaststelling en de handhaving van artikel 46, sub c, van de Texto Refundido de la Ley de Regulación de los Planes y Fondos de Pensiones (herziene tekst van de wet betreffende de pensioenregelingen en -fondsen), artikel 86 van het Real Decreto Legislativo 6/2004, de 29 de octubre, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de ordenación y supervisión de los seguros privados (koninklijk wetsbesluit nr. 6/2004 van 29 oktober 2004 tot vaststelling van de herziene tekst van de wet op de ordening van en het toezicht op particuliere verzekeringen), artikel 10 van het Real Decreto Legislativo 5/2004 por el que se aprueba el texto refundido de la ley del Impuesto sobre la renta de los no residentes (koninklijk wetsbesluit nr. 5/2004 tot vaststelling van de herziene tekst van de wet betreffende de inkomstenbelasting van niet-ingezetenen), en artikel 47 van de Ley 58/2003, de 17 de diciembre, General Tributaria (algemene belastingwet nr. 58/2003 van 17 december 2003), op grond waarvan buitenlandse pensioenfondsen uit andere lidstaten die in Spanje bedrijfspensioenregelingen aanbieden, en verzekeringsmaatschappijen die in het kader van het vrij verrichten van diensten in Spanje actief zijn, onder meer een in Spanje wonende of gevestigde fiscaal vertegenwoordiger moeten aanwijzen;
1)

Het bestreden arrest schendt artikel 51, lid 1, sub a, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1), aangezien de bewijskracht van de voor de nietigheidsafdeling overgelegde verklaring op erewoord van de zaakvoerder van rekwirante daarin onjuist is beoordeeld. Anders dan de kamer van beroep en het Gerecht oordelen, is deze verklaring op erewoord zelfs volgens de rechtspraak van het Gerecht een toegelaten bewijsmiddel in de zin van artikel 78, lid 1, sub f, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk.