ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 93/6

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 januari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Aboubacar Diakite/Commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen

(Zaak C-285/12) (1)

(Richtlijn 2004/83/EG - Minimumnormen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt - Persoon die voor subsidiaire-beschermingsstatus in aanmerking komt - Artikel 15, sub c - Ernstige en individuele bedreiging van leven of persoon van burger als gevolg van willekeurig geweld in kader van gewapend conflict - Begrip „binnenlands gewapend conflict” - Autonome uitlegging ten opzichte van internationaal humanitair recht - Beoordelingscriteria)

2014/C 93/09

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Aboubacar Diakite

Verwerende partij: Commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State (België) — Uitlegging van artikel 15, sub c, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB L 304, blz. 12) — Weigering om vluchtelingenstatus en subsidiaire beschermingsstatus toe te kennen — Persoon die aanspraak maakt op subsidiaire beschermingsstatus — Begrip „binnenlands gewapend conflict” — Specifieke autonome uitlegging of toelaatbaarheid van een uitlegging in overeenstemming met die van het internationale humanitaire recht — Beoordelingscriteria

Dictum

Artikel 15, sub c, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, moet in die zin worden uitgelegd dat een binnenlands gewapend conflict voor de toepassing van deze bepaling moet worden geacht te bestaan, wanneer de reguliere strijdkrachten van een staat confrontaties aangaan met een of meer gewapende groeperingen of wanneer twee of meer gewapende groeperingen onderling strijden, waarbij het niet noodzakelijk is dat dit conflict kan worden aangemerkt als gewapend conflict dat geen internationaal karakter draagt, in de zin van het internationale humanitaire recht, en waarbij de intensiteit van de gewapende confrontaties, het organisatieniveau van de betrokken strijdkrachten of de duur van het conflict niet los van de beoordeling van de mate van het geweld dat zich op het betrokken grondgebied voordoet, worden beoordeeld.

(1) PB C 235 van 4.8.2012.
1)

Artikel 12, lid 3, sub a, derde alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/4/EG van de Raad van 19 januari 2001, gelezen in samenhang met bijlage H, categorie 5, en artikel 98, leden 1 en 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met bijlage III, punt 5, moeten gelet op het beginsel van fiscale neutraliteit aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat twee soorten vervoer van personen en de bagage die zij bij zich hebben in het buurtverkeer, te weten per taxi dan wel per huurwagen met chauffeur, aan verschillende tarieven van belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen, te weten het verlaagde dan wel het normale tarief, voor zover wegens de verschillende wettelijke vereisten waaraan deze twee soorten vervoersdiensten zijn onderworpen, het vervoer van personen per taxi in het buurtverkeer een concreet en specifiek aspect vormt van de categorie vervoer van personen en de bagage die zij bij zich hebben, zoals bedoeld in categorie 5 respectievelijk punt 5 van deze bijlagen bij deze richtlijnen, en deze verschillen bovendien van doorslaggevend belang zijn wanneer de gemiddelde gebruiker beslist van de ene dan wel van de andere vervoersdienst gebruik te maken. Het is de taak van de nationale rechter om na te gaan of dat in de hoofdgedingen het geval is.
1)

Artikel 34 VWEU moet aldus worden uitgelegd het zich verzet tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan edelmetalen werken die worden ingevoerd uit een lidstaat waar zij in de handel mogen worden gebracht en die zijn gestempeld met een merk overeenkomstig de regelgeving van die lidstaat, in het geval dat merk het edelmetaalgehalte van die werken niet uitdrukt volgens de wettelijke voorschriften van de lidstaat van invoer, daar slechts in de handel mogen worden gebracht indien zij opnieuw worden gestempeld door een door die lidstaat erkende onafhankelijke waarborginstelling met een merk dat waarborgt dat zij zijn gekeurd en dat het gehalte ervan overeenkomstig die voorschriften uitdrukt.
2)

Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of andere voorzieningen of niet op spelcomputers geïnstalleerde voorzieningen mogelijk leiden tot een geringere mate van verstoring of beperking van de activiteiten van derden, en tegelijk de rechten van de houder op een vergelijkbare manier beschermen. Daartoe is het relevant om met name rekening te houden met de kosten van de verschillende soorten technische voorzieningen, de technische en praktische aspecten bij de toepassing ervan en de vergelijking van de doeltreffendheid van deze verschillende soorten technische voorzieningen wat de bescherming van de rechten van de houder betreft, met dien verstande dat die doeltreffendheid niet absoluut hoeft te zijn. Het staat tevens aan de verwijzende rechter om het doel te beoordelen van de inrichtingen, producten of onderdelen waarmee die technische voorzieningen kunnen worden omzeild. Dienaangaande zal het bewijs van het gebruik dat derden daarvan daadwerkelijk maken, in het licht van de omstandigheden van het geval, bijzonder relevant zijn. De nationale rechter kan met name onderzoeken hoe vaak deze inrichtingen, producten of onderdelen feitelijk worden gebruikt in strijd met het auteursrecht en hoe vaak zij worden gebruikt voor doeleinden die geen inbreuk maken op dit recht.
1)

Voor de toepassing van artikel 110 VWEU zijn de gelijksoortige nationale producten die vergelijkbaar zijn met een tweedehands voertuig als dat in het hoofdgeding, dat vóór 1 februari 2008 voor het eerst in gebruik is genomen en in 2010 in Nederland is ingevoerd en geregistreerd, de voertuigen die zich op de Nederlandse markt bevinden en waarvan de kenmerken het dichtst aanleunen bij die van het betrokken voertuig.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 45/15

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 5 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg — Oostenrijk) — Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH/Land Salzburg

(Zaak C-514/12) (1)

(Vrij verkeer van werknemers - Artikel 45 VWEU - Verordening (EU) nr. 492/2011 - Artikel 7, lid 1 - Nationale regeling op grond waarvan tijdvakken van beroepsactiviteit vervuld bij andere werkgevers dan Land Salzburg gedeeltelijk in aanmerking worden genomen - Beperking van vrij verkeer van werknemers - Rechtvaardigingsgronden - Dwingende redenen van algemeen belang - Doel van personeelsbinding - Bestuurlijke vereenvoudiging - Transparantie)

2014/C 45/26

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Salzburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH

Verwerende partij: Land Salzburg

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landesgericht Salzburg — Uitlegging van artikel 45 VWEU en artikel 7, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB L 141, blz. 1) — Beloning van arbeidscontractanten in openbare dienst van een lidstaat — Nationale regeling op grond waarvan de bij een bepaalde werkgever in de openbare sector vervulde tijdvakken van beroepsactiviteit volledig in aanmerking worden genomen, maar de bij andere werkgevers in de openbare of particuliere sector vervulde tijdvakken van beroepsactiviteit slechts gedeeltelijk en slechts indien zij na een bepaalde leeftijd zijn vervuld in aanmerking worden genomen

Dictum

Artikel 45 VWEU en artikel 7, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling op grond waarvan voor de vaststelling van de peildatum voor de overgang van werknemers van een lokale overheid naar hogere salarisgroepen van hun categorie, de tijdvakken van beroepsactiviteit die ononderbroken bij deze lokale overheid zijn vervuld, volledig in aanmerking worden genomen, terwijl elk ander tijdvak van beroepsactiviteit slechts gedeeltelijk in aanmerking wordt genomen.

(1) PB C 63 van 2.3.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/14

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 14 november 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Feldkirch — Oostenrijk) — Armin Maletic, Marianne Maletic/lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH

(Zaak C-478/12) (1)

(Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikel 16, sub 1 - Reisovereenkomst gesloten tussen in lidstaat woonachtige consument en in andere lidstaat gevestigd reisbureau - In lidstaat waar consument woonachtig is gevestigde dienstverrichter waarvan reisbureau gebruik maakt - Recht van consument om bij rechtbank van zijn woonplaats rechtsvordering in te stellen tegen beide ondernemingen)

2014/C 9/20

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Feldkirch

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Armin Maletic, Marianne Maletic

Verwerende partijen: lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landesgericht Feldkirch — Uitlegging van artikel 16, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Bevoegdheid op het gebied van consumentenovereenkomsten — Tussen een consument en een onderneming gesloten overeenkomst over een pakketreis — Situatie waarin de onderneming haar zetel in een andere lidstaat heeft dan de consument en voor de uitvoering van die overeenkomst gebruik maakt van een onderneming waarvan de zetel zich in de lidstaat van de consument bevindt — Eventueel recht van consument om bij het gerecht van zijn woonplaats een rechtsvordering in te stellen tegen deze twee ondernemingen

Dictum

Het begrip „wederpartij bij de overeenkomst” in artikel 16, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat het, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, ook betrekking heeft op de in de woonstaat van de consument gevestigde contractpartner van de marktdeelnemer waarmee deze consument het desbetreffende contract heeft gesloten.

(1) PB C 26 van 26.1.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 367/11

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf — Duitsland) — Yvon Welte/Finanzamt Velbert

(Zaak C-181/12) (1)

(Vrij verkeer van kapitaal - Artikelen 56 EG tot en met 58 EG - Erfbelasting - Erflater en erfgenaam zijn ingezetenen van derde land - Erfboedel - Onroerende zaak die in andere lidstaat is gelegen - Recht op belastingvrije som - Verschillende behandeling van ingezetenen en niet-ingezetenen)

2013/C 367/18

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Yvon Welte

Verwerende partij: Finanzamt Velbert

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Düsseldorf — Uitlegging van de artikelen 63 en 65 VWEU — Wettelijke regeling van een lidstaat inzake erfbelasting die voorziet in een belastingvrije som van 2 000 EUR op de waarde van een onroerend goed ingeval de erflater en de erfgenaam in een derde staat wonen, terwijl die belastingvrije som 500 000 EUR bedraagt ingeval de erflater of de erfgenaam op het nationale grondgebied woont

Dictum

De artikelen 56 EG en 58 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat inzake de berekening van de erfbelasting volgens welke de belastingvrije som bij vererving van een onroerende zaak die op het grondgebied van deze staat is gelegen, lager is wanneer de erflater en de verkrijger van de nalatenschap, zoals in het hoofdgeding, ten tijde van het openvallen van de nalatenschap in een derde land, zoals de Zwitserse Bondsstaat, woonden dan die welke zou zijn toegepast wanneer ten minste één van hen op datzelfde tijdstip in voormelde lidstaat had gewoond.

(1) PB C 174 van 16.6.2012.
1)

Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Kamer voor hogere voorzieningen) van 8 november 2012, Commissie/Strack (T-268/11 P), tast de eenheid en de samenhang van het recht van de Unie aan, doordat het Gerecht als rechter in hogere voorziening, in strijd met het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon als beginsel van het sociaal recht van de Unie, dat eveneens uitdrukkelijk is neergelegd in artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met name voorwerp is van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, zoals uitgelegd door de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie: — artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie aldus heeft uitgelegd dat het geen betrekking heeft op de minimumvoorschriften betreffende de organisatie van de arbeidstijd bedoeld in richtlijn 2003/88 en, met name, op het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, en, — artikel 4 van bijlage V bij dit Statuut vervolgens aldus heeft uitgelegd dat het recht op overdracht van meer jaarlijks vakantieverlof dan bij die bepaling is vastgesteld, slechts kan worden toegekend in geval van een verhindering die verband houdt met de werkzaamheden van de ambtenaar in de uitoefening van zijn functie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 344/21

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative — Luxemburg) — Adzo Domenyo Alokpa, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou/Ministre du Travail, de l’Emploi et de l’Immigration

(Zaak C-86/12) (1)

(Burgerschap van Unie - Artikelen 20 VWEU en 21 VWEU - Richtlijn 2004/38/EG - Verblijfsrecht van derdelander die rechtstreekse bloedverwant in opgaande lijn is van jonge kinderen die burgers van Unie zijn - Burgers van Unie geboren in andere lidstaat dan die waarvan zij nationaliteit hebben en die hun recht van vrij verkeer niet hebben uitgeoefend - Grondrechten)

2013/C 344/35

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Adzo Domenyo Alokpa, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou

Verwerende partij: Ministre du Travail, de l’Emploi et de l’Immigration

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour administrative — Uitlegging van artikel 20 VWEU en de artikelen 20, 21, 24, 33 en 34 van het Handvest van de grondrechten — Weigering van een lidstaat om verblijfsrecht toe te kennen aan een derdelander, rechtstreekse bloedverwant in opgaande lijn die alléén zorgt voor haar minderjarige kinderen, burgers van de Unie met de nationaliteit van een lidstaat — Geen gemeenschappelijk gezinsleven met een andere rechtstreekse bloedverwant in opgaande lijn van deze kinderen, die in een andere lidstaat woont — Draagwijdte van de weigering van verblijf, toekenning van een verblijfstitel en een arbeidsvergunning — Gevolgen voor het effectieve genot van de rechten verbonden aan de status van burger van de Unie

Dictum

In een situatie als aan de orde in het hoofdgeding moeten de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij er niet aan in de weg staan dat een lidstaat een verblijfsrecht op zijn grondgebied weigert aan een derdelander die haar jonge kinderen, burgers van de Unie, die sedert hun geboorte met haar in deze lidstaat wonen maar die niet de nationaliteit ervan hebben en evenmin hun recht van vrij verkeer hebben uitgeoefend, alléén ten laste heeft, voor zover deze burgers van de Unie niet voldoen aan de voorwaarden van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG of voor zover door deze weigering aan deze burgers niet het effectieve genot van de belangrijkste aan de status van burger van de Unie ontleende rechten wordt ontzegd. Het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.

(1) PB C 138 van 12.5.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 344/30

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 26 september 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Serebryannay vek EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

(Zaak C-283/12) (1)

(Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 2, lid 1, sub c, 26, 62 en 63 - Belastbaar feit - Wederzijdse prestaties - Handelingen onder bezwarende titel - Maatstaf van heffing van handeling wanneer tegenprestatie uit diensten bestaat - Recht om onroerende goederen te gebruiken en aan derden te verhuren dat door natuurlijke persoon aan vennootschap wordt toegekend in ruil voor diensten bestaande in verbetering en stoffering van deze goederen door die vennootschap)

2013/C 344/52

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Administrativen sad — Varna

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Serebryannay vek EOOD

Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Administrativen sad — Varna — Uitlegging van de artikelen 2, lid 1, sub c, 26, 62 en 63 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Wettelijke regeling volgens welke in geval van een niet-geldelijke vergoeding voor de dienstverrichter de tegenprestatie voor zijn dienstverrichting uit een andere dienstverrichting bestaat — Kwalificatie van een handeling als ruil van diensten of niet — In het ontkennende geval mogelijkheid om de verbetering en stoffering van een onroerend goed te kwalificeren als belastbare handeling — Ontstaan van belastbaar feit en regel voor vaststelling van maatstaf van heffing

Dictum

Artikel 2, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat een dienstverrichting bestaande in reparatie en stoffering van een appartement als een onder bezwarende titel verrichte dienst moet worden beschouwd wanneer de verrichter van die dienst er zich enerzijds volgens een met de eigenaar van dit appartement gesloten overeenkomst toe verbindt om deze dienst op zijn kosten te verrichten en hij anderzijds het recht verkrijgt om dat appartement gedurende de looptijd van deze overeenkomst te gebruiken voor zijn economische activiteit, zonder dat hij huur hoeft te betalen, terwijl de eigenaar het ingerichte appartement terugkrijgt aan het einde van die overeenkomst.

(1) PB C 243 van 11.8.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 344/28

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 26 september 2013 — The Dow Chemical Company/Europese Commissie

(Zaak C-179/12 P) (1)

(Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor chloropreenrubber - Vaststelling van prijzen en verdeling van markt - Inbreuk op artikel 81 EG - Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag van dochtermaatschappij aan moedermaatschappij - Gezamenlijke zeggenschap door twee moedermaatschappijen - Beslissende invloed - Recht van verweer - Verhoging van geldboete - Afschrikkende werking)

2013/C 344/47

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: The Dow Chemical Company (vertegenwoordiger: D. Schroeder, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Van Nuffel, V. Bottka en L. Malferrari, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 2 februari 2012 in zaak T-77/08, The Dow Company/Europese Commissie, waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep strekkende tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2007) 5920 def. van de Commissie van 5 december 2007 inzake een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F/38.629 — Chloropreenrubber), betreffende een mededingingsregeling op de markt voor chloropreenrubber in de Europese Economische Ruimte (EER) bestaande in verdeling van de markt en het vaststellen van de prijzen alsook, subsidiair, tot verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete — Gemeenschappelijke onderneming — Toerekenbaarheid van het inbreukmakend gedrag

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) The Dow Chemical Company wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 184 van 23.06.2012.
1)

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „levering van goederen” in de zin van deze richtlijn en het bewijs dat een goederenlevering daadwerkelijk is verricht, voor de uitoefening van het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde geen verband houden met de vorm waarin een eigendomsrecht over de betrokken goederen is verkregen. Het is de taak van de verwijzende rechter om overeenkomstig de nationale bewijsregels een globale beoordeling te verrichten van alle gegevens en feiten van het te beslechten geding teneinde uit te maken of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde goederenleveringen daadwerkelijk zijn verricht en of, in voorkomend geval, daarvoor het recht op aftrek kan worden uitgeoefend.
2)

Artikel 176, tweede alinea, van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat bij zijn toetreding tot de Unie een beperking van het recht op aftrek invoert krachtens een nationale wettelijke bepaling volgens welke goederen of diensten die voor handelingen om niet of voor andere activiteiten dan de economische activiteit van de belastingplichtige zijn bestemd, van het recht op aftrek zijn uitgesloten, terwijl de nationale wettelijke regeling die tot op de datum van toetreding van kracht was, niet in een dergelijke beperking voorzag. Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale bepalingen zoveel mogelijk in overeenstemming met het recht van de Unie uit te leggen. Indien zou blijken dat een dergelijke uitlegging niet mogelijk is, dient de nationale rechterlijke instantie deze bepalingen buiten toepassing te laten op grond dat zij niet verenigbaar zijn met artikel 176, tweede alinea, van richtlijn 2006/112.