ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 399/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Cosenza (Italië) op 19 oktober 2012 — Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA) di Cosenza/CIESSE Srl in liquidatie

(Zaak C-468/12)

2012/C 399/24

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Cosenza

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA) di Cosenza

Verwerende partij: CIESSE Srl in liquidatie

Prejudiciële vraag

Is de Italiaanse regeling voor de berekening van de jaarlijkse bijdrage die verschuldigd is door alle personen die een economische activiteit uitoefenen, voor zover zij bepaalt dat eenmansbedrijven een vaste jaarlijkse bijdrage betalen (200 EUR als zij zijn ingeschreven in de gewone afdeling en 88 EUR als zij zijn ingeschreven in de bijzondere afdeling), agrarische maatschappen een vaste jaarlijkse bijdrage van 100 EUR (plus 20 EUR voor elke lokale eenheid), lokale eenheden en/of secundaire vestigingen van ondernemingen met zetel in het buitenland een vaste jaarlijkse bijdrage van 110 EUR, niet-agrarische maatschappen een vaste bijdrage van 200 EUR, advocatenmaatschappen een vaste bijdrage van 200 EUR, en alle andere collectieve marktdeelnemers (vennootschappen, consortia enzovoort) gehouden zijn een bijdrage te betalen „op basis van de omzet van het voorafgaande boekjaar” die kan oplopen tot 40 000 EUR, in strijd met artikel 5 van richtlijn 2008/7/EG (1) van 12 februari 2008 op grond dat kapitaalvennootschappen (in de omvattende zin van bovengenoemde communautaire richtlijn) voor de uitoefening van een ondernemingsactiviteit aanzienlijk zwaarder worden belast dan eenmansbedrijven?

(1) Richtlijn 2008/7/EG van de Raad van 12 februari 2008 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal.
2)

Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang dat, zoals in de zaak aan de orde, het bijkomende merk betreffende het erkende gehalte van de gouden voorwerpen dat daarop is aangebracht en begrijpelijk is voor de consument van de lidstaat van invoer (bijvoorbeeld een merk met de drie Arabische cijfers „585”) niet is aangebracht door een onafhankelijke waarborginstelling die is erkend door een lidstaat van de Europese Unie, maar de informatie in dat merk qua betekenis overeenstemt met de informatie in het op datzelfde voorwerp afgeslagen merk van de onafhankelijke waarborginstelling die is erkend door de lidstaat van uitvoer (bijvoorbeeld, het merk van de staat van uitvoer met het Arabische cijfer „3” dat in het bijzonder, onder de wettelijke bepalingen van die staat, een erkend gehalte van 585 aangeeft)?
2)

Indien uit het antwoord op vraag 1) volgt dat verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten (PB L 385, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 444/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 28 mei 2009 tot wijziging van verordening (EG) nr. 2252/2004 (PB L 142, blz. 1), wel van toepassing is op identiteitskaarten zoals de Nederlandse identiteitskaart, gelet op de mogelijkheden om deze als reisdocument te gebruiken, is artikel 1, tweede lid, van die verordening geldig in het licht van de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden?
1)

Dient richtlijn 2004/38/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG wat betreft de voorwaarden voor het recht op verblijf voor familieleden met de nationaliteit van een derde land van een burger van de Unie analoog te worden toegepast, zoals in de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, C-370/90, Surinder Singh (2) en C-291/05, Eind (3), als een burger van de Unie naar de lidstaat van zijn nationaliteit terugkeert, nadat hij in het kader van artikel 21, eerste lid, van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie, alsmede als ontvanger van diensten in de zin van artikel 56 van dit Verdrag, in een andere lidstaat heeft verbleven?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 379/16

Hogere voorziening ingesteld op 28 september 2012 door Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque Srl in liquidatie tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 juli 2012 in zaak T-264/00, Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque Srl in liquidatie/Europese Commissie

(Zaak C-436/12 P)

2012/C 379/27

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque Srl in liquidatie (vertegenwoordigers: A. Vianello, A. Bortoluzzi en A. Veglianiti, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie en Italiaanse Republiek

Conclusies

— vernietiging van de beschikking van 12 juli 2012 in zaak T-264/00, Compagnia Generale delle Acque SpA en Italiaanse Republiek/Europese Commissie, waarbij het Gerecht het beroep van VEOLIA tot nietigverklaring van beschikking 2000/394/EG van de Commissie van 25 november 1999 betreffende de steunmaatregelen ten behoeve van de ondernemingen op het grondgebied van Venetië en Chioggia zoals bedoeld in wetten nr. 30/1997 en nr. 206/1995, heeft verworpen;

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Onjuiste opvatting van het recht bij de toepassing van de beginselen die het Hof van Justitie in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft uiteengezet met betrekking tot de verdeling van de bewijslast inzake de voorwaarden van artikel 87, lid l, EG; ontoereikende, onjuiste en hoe dan ook tegenstrijdige motivering.
—

vaststellen dat het Koninkrijk België: — de krachtens artikel 3 juncto artikel 2, sub b en d, van richtlijn 2005/29/EG betreffende oneerlijke handelspraktijken (1) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat beoefenaren van vrije beroepen alsmede tandartsen en fysiotherapeuten van de werkingssfeer van de wet van 5 juni 2007 ter omzetting van die richtlijn zijn uitgesloten; — de krachtens artikel 4 van richtlijn 2005/29/EG betreffende oneerlijke handelspraktijken op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat de artikelen 20, 21 en 29 van de wet van 6 april 2010 betreffende marktpraktijken en consumentenbescherming zijn gehandhaafd; — de krachtens artikel 4 van richtlijn 2005/29/EG betreffende oneerlijke handelspraktijken op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat artikel 4, § 1, derde lid, van de wet van 25 juni 1993 betreffende de uitoefening en de organisatie van ambulante en kermisactiviteiten, zoals ingevoerd bij artikel 7 van de wet van 4 juli 2005 tot wijziging van de wet van 25 juni 1993 betreffende de uitoefening van ambulante activiteiten en de organisatie van openbare markten, en artikel 5, eerste lid, 4°, van het koninklijk besluit van 24 september 2006 betreffende de uitoefening en de organisatie van ambulante activiteiten zijn gehandhaafd, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 343/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Rostock (Duitsland) op 13 augustus 2012 — Strafzaak tegen Per Harald Lökkevik

(Zaak C-384/12)

2012/C 343/05

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Rostock

Partijen in het hoofdgeding

Per Harald Lökkevik

Andere partij: Staatsanwaltschaft Rostock

Prejudiciële vraag

Moet het begrip „voordeel” in de zin van artikel 4, lid 3, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 (1) aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op de loutere omstandigheid dat de Europese Commissie schijnbaar onbevoegd is ten gevolge van het feit dat tijdens de subsidieprocedure gegevens zijn verschaft met als doel te ontkomen aan de verplichting tot aanmelding van een voornemen om regionale investeringssteun te verlenen aan een project waarvan de totale kosten ten minste 50 miljoen EUR bedragen, die is opgelegd bij punt 2.1, sub i, van de multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten van 7 april 1998 (PB 1998, C 107, blz. 7)?

(1) PB L 312, blz. 1.
3)

Indien ook de tweede vraag ontkennend moet worden beantwoord, staan artikel 49 VWEU en/of artikel 47 van het Handvest dan in de weg aan een regeling als artikel 10, lid 2, punt 3, ApG, waarvan de nadere bijzondere criteria met betrekking tot het behoefteonderzoek voortvloeien uit de rechtspraak van de hoogste nationale rechterlijke instanties — zoals voorrang in de tijd van de aanvraag; blokkerende werking van de lopende procedure voor latere belangstellenden; wachttermijn van twee jaar bij afwijzing van de aanvraag; criteria voor de berekening van „permanente bewoners” en „vaste passanten” en voor de scheiding van het klantenpotentieel wanneer de omgeving met een straal van vier kilometer rond twee of meer apotheken elkaar overlapt; enz. — aangezien daardoor een voorzienbare en berekenbare uitvoering van deze bepaling binnen een redelijke termijn niet in de regel mogelijk wordt gemaakt en dus (zie reeds aangehaald arrest Blanco Pérez en Chao Gómez, punten 98-101 en 114-125) de concrete geschiktheid ervan gelet op de noodzaak om het doel coherent te bereiken niet is aangetoond en/of een adequate farmaceutische zorg de facto niet kan worden gewaarborgd en/of een bepaalde vorm van discriminatie van nationale belangstellenden onderling of tussen deze categorie en belangstellende onderdanen van andere lidstaten kan worden vastgesteld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 6 augustus 2012 — Sky Italia Srl/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni, Commissione di Garanzia per l’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

(Zaak C-376/12)

2012/C 311/08

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sky Italia Srl

Verwerende partijen: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni, Commissione di Garanzia per l’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21.)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/26

Hogere voorziening ingesteld op 19 juli 2012 door DMK Deutsches Milchkontor GmbH (voorheen Nordmilch AG) tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 22 mei 2012 in zaak T-546/10, Nordmilch/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-346/12 P)

2012/C 287/51

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: DMK Deutsches Milchkontor GmbH (voorheen Nordmilch AG) (vertegenwoordiger: W. Berlit, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Lactimilk, SA

Conclusies

— vernietiging van de punten 1 en 2 van het dictum van het arrest van het Gerecht van 22 mei 2012 (zaak T-546/10);

— toewijzing van de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen in hun geheel;

— verwijzing van Lactimilk, SA in de kosten van alle gedingen.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante vordert vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht op grond dat het Gerecht ten onrechte heeft vastgesteld dat het door rekwirante aangevraagde merk en de merken van Lactimilk SA overeenstemmen en aldus, door te concluderen dat er verwarringsgevaar bestaat, artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 heeft geschonden. Het Gerecht heeft immers een beoordelingsfout gemaakt door niet de daadwerkelijk conflicterende merken in de aangevraagde respectievelijk ingeschreven schrijfwijze (te weten in hoofdletters) met elkaar te vergelijken, maar het heeft onderzocht of verwarringsgevaar bestond door de twee merken in een daarvan afwijkende schrijfwijze te vergelijken. Daarenboven heeft het Gerecht ten onrechte aangenomen dat in het aangevraagde merk de klemtoon op de tweede lettergreep ligt, hoewel het aangevraagde merk in hoofdletters is geschreven zodat ook volgens het Spaanse taalgevoel uitgesloten is dat de klemtoon in het aangevraagde merk enkel op de tweede lettergreep valt.
—

Kala Naft verwijzen in de kosten van de Raad in eerste aanleg en in het kader van deze hogere voorziening.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 21 juni 2012 — Guido Imfeld, Nathalie Garcet/Belgische Staat

(Zaak C-303/12)

2012/C 287/33

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Guido Imfeld, Nathalie Garcet

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Staat artikel [39 EG] eraan in de weg dat de Belgische belastingregeling, meer bepaald de artikelen 155 en 134, lid 1, tweede alinea, van het WIB 92 — ongeacht of de omzendbrief van 12 maart 2008 (Ci. RH. 331/575.420) wordt toegepast — ertoe leidt dat het krachtens artikel 17 van de Overeenkomst tussen Duitsland en België tot het vermijden van dubbele belasting vrijgestelde Duitse arbeidsinkomen van verzoeker bij de berekening van de Belgische belasting in aanmerking wordt genomen, in de belastinggrondslag voor de toekenning van de in het WIB 92 bedoelde belastingvoordelen wordt opgenomen en de aan dit vrijgestelde arbeidsinkomen verbonden voordelen, zoals de belastingvrije som wegens verzoekers gezinssituatie, worden verminderd of lager zijn dan wanneer beide verzoekers inkomsten uit Belgische bron hadden en niet verzoeker maar verzoekster het hoogste inkomen had, terwijl verzoeker in Duitsland als alleenstaande over zijn arbeidsinkomen wordt belast en daar niet alle belastingvoordelen kan genieten die verband houden met zijn persoonlijke situatie en gezinssituatie waarmee de Duitse fiscus slechts ten dele rekening houdt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 295/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 29 juni 2012 — J. Sebastian Guevara Kamm/TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A.

(Zaak C-316/12)

2012/C 295/30

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Frankfurt am Main

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: J. Sebastian Guevara Kamm

Verwerende partij: TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2, sub j, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1), wat de daarin bedoelde „redelijke gronden” betreft, aldus worden uitgelegd dat „redelijke gronden” alleen gronden kunnen zijn die betrekking hebben op de persoon van de passagier en de veiligheid van het luchtverkeer of van andere passagiers in gevaar brengen of andere openbare of contractuele belangen aantasten, dan wel aldus dat „redelijke gronden” ook gronden kunnen zijn die geen betrekking hebben op de persoon van de passagier, meer bepaald gevallen van overmacht?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1).
—

Fulmen en Mahmoudian verwijzen in de kosten die de Raad in eerste aanleg en in hogere voorziening heeft gemaakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 258/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland op 11 juni 2012 — Digital Rights Ireland Ltd/Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, de Commissioner of the Garda Síochána, Ierland en de Attorney General

(Zaak C-293/12)

2012/C 258/18

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Ireland

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Digital Rights Ireland Ltd

Verwerende partijen: Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, de Commissioner of the Garda Síochána, Ierland en de Attorney General

Prejudiciële vragen

1) Is de beperking van verzoeksters rechten in verband met het gebruik van mobiele telefonie, welke voortvloeit uit de vereisten van de artikelen 3, 4 en 6 van richtlijn 2006/24/EG (1), onverenigbaar met artikel 5, lid 4, VEU voor zover zij onevenredig is en niet noodzakelijk of niet geschikt is om de volgende legitieme doelen te bereiken: a) het waarborgen dat bepaalde gegevens beschikbaar zijn voor het onderzoeken, opsporen en vervolgen van ernstige criminaliteit? en/of b) het waarborgen van de goede werking van de interne markt van de Europese Unie?

2) Meer bepaald, i) Is richtlijn 2006/24/EG verenigbaar met het in artikel 21 VWEU vervatte recht van de burgers om vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven? ii) Is richtlijn 2006/24/EG verenigbaar met het in artikel 7 van het Handvest van de grondrechten en in artikel 8 EVRM vervatte recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer? iii) Is richtlijn 2006/24/EG verenigbaar met het in artikel 8 van het Handvest vervatte recht op bescherming van persoonsgegevens? iv) Is richtlijn 2006/24/EG verenigbaar met het in artikel 11 van het Handvest en artikel 10 EVRM vervatte recht op vrijheid van meningsuiting? v) Is richtlijn 2006/24/EG verenigbaar met het in artikel 41 van het Handvest vervatte recht op behoorlijk bestuur?

3) In hoeverre vereisen de verdragen — en in het bijzonder het in artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie vervatte beginsel van loyale samenwerking — dat een nationale rechterlijke instantie onderzoekt en beoordeelt of de nationale maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/24/EG verenigbaar zijn met de bescherming die wordt geboden door het Handvest van de grondrechten, waaronder artikel 7 daarvan (zoals ingegeven door artikel 8 EVRM)?

(1) Richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG (PB L 105, blz. 54).
1)

Kan een lidstaat de aftrek van btw weigeren aan belastingplichtige ontvangers van diensten die in het bezit zijn van weliswaar onvolledige facturen die echter zijn vervolledigd via de overlegging van een aantal gegevens (bepaalde overeenkomsten, cijfers die aan de hand van de aangiften bij de Rijksdienst voor sociale zekerheid konden worden achterhaald, informatie over de werkwijzen van het betrokken concern, enzovoort), waaruit mogelijkerwijs blijkt dat de gefactureerde diensten daadwerkelijk zijn verricht en waaruit ook de aard en het bedrag van deze handelingen aan het licht treden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Vâlcea (Roemenië) op 29 februari 2012 — SC Volksbank România SA/Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea

(Zaak C-108/12)

2012/C 151/29

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Vâlcea

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Volksbank România SA

Verwerende partijen: Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea

Prejudiciële vraag

In hoeverre kan artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling gehanteerde begrippen „eigenlijke voorwerp van de overeenkomst” en „prijs” de bestanddelen van de tegenprestatie omvatten waarop de kredietinstelling op grond van een consumentenkredietovereenkomst aanspraak kan maken, te weten het jaarlijkse kostenpercentage van een consumentenkredietovereenkomst (zoals dit is gedefinieerd bij richtlijn 2008/48/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad), dat wil zeggen met name een vaste of variabele rentevoet, bankprovisies en andere in de overeenkomst vastgelegde en gedefinieerde kosten?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).

(2) Richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PB L 133, blz. 66).
1)

Moet artikel 345 VWEU aldus worden uitgelegd dat onder een „regeling van het eigendomsrecht in de lidstaten” ook de regeling valt van het in deze zaak aan de orde zijnde absoluut privatiseringsverbod zoals is opgenomen in het Besluit aandelen netbeheerders in verbinding met artikel 93 Elektriciteitswet 1998 en artikel 85 Gaswet, inhoudende dat de aandelen in een netbeheerder uitsluitend binnen de kring van de overheid kunnen worden overgedragen?
b)

Subsidiair, het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 6 maart 2012 in zaak T-64/06 vernietigen voor zover daarin rekwirantes middelen zijn afgewezen strekkende tot verlaging van het bedrag waarvoor rekwirante hoofdelijk aansprakelijk is gehouden in de litigieuze beschikking en, de zaak zelf afdoend, artikel 2, sub f, van de litigieuze geldboete wijzigen en dit bedrag aanzienlijk verlagen in de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 243/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casație și Justiție (Roemenië) op 22 mei 2012 — Călin Ion Plavoșin/Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Solutionare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș

(Zaak C-250/12)

2012/C 243/12

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Înalta Curte de Casație și Justiție

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Călin Ion Plavoșin

Verwerende partijen: Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Solutionare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 73 en 78 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad aldus worden uitgelegd dat de maatstaf van heffing, indien een verkoper ex post wordt gekwalificeerd als btw-plichtige en de tegenprestatie (verkoopprijs) voor de levering van de onroerende zaak door de partijen is overeengekomen zonder dat de btw is genoemd, wordt bepaald:

a) door de tegenprestatie (verkoopprijs) voor de levering van de zaak die door partijen is overeengekomen, verminderd met de btw, of

b) door de tegenprestatie (verkoopprijs) voor de levering van de zaak die door partijen is overeengekomen?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
Ten eerste schendt de bestreden beschikking artikel 263, lid 4, VWEU nu het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, door te oordelen dat de brief van de Commissie van 29 juli 2009 geen voor beroep vatbare beschikking is in de zin van die bepaling. Het Gerecht heeft die brief enkel volgens zijn bewoordingen uitgelegd. Volgens de in de vaste rechtspraak van het Hof ontwikkelde beginselen had het Gerecht echter de aard van de brief, het daarmee door de Commissie nagestreefde doel en de context waarin de brief werd opgesteld, in aanmerking moeten nemen.