ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
152

Een door de Commissie uitgegeven debetnota betreffende bedragen die zijn verschuldigd krachtens een subsidieovereenkomst, kan niet als een voor een beroep tot nietigverklaring vatbare definitieve handeling worden gekwalificeerd omdat zij aanwijzingen bevat over de interest die bij gebreke van betaling binnen de gestelde termijn over de vastgestelde schuldvordering gaat lopen, over een mogelijke invordering door verrekening of door de executie van een eventueel vooraf verstrekte waarborg alsmede over de mogelijkheden van gedwongen executie en registratie in een gegevensbank waartoe de ordonnateurs van de begroting van de Unie toegang hebben, ook al zijn die aanwijzingen geformuleerd op een wijze die de indruk kan geven dat het om een definitieve handeling van de Commissie gaat. Dergelijke aanwijzingen zouden, in elk geval en wegens hun aard, slechts de voorbereiding kunnen vormen van een handeling van de Commissie die verband houdt met de executie van de vastgestelde schuldvordering, aangezien de Commissie in de debetnota geen standpunt inneemt over de middelen die zij wil aanwenden om de betrokken schuldvordering, vermeerderd met de moratoire interesten vanaf de in de debetnota gestelde uiterste betaaldatum, in te vorderen. Hetzelfde geldt voor de aanwijzingen betreffende de mogelijke invorderingswijzen (zie in die zin beschikking van 20 april 2016, Mezhdunaroden tsentar za izsledvane na maltsinstvata i kulturnite vzaimodeystvia/Commissie,T‑819/14, EU:T:2016:256, punten 46, 47, 49 en 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
60

Gelet op het feit dat het door verzoeksters gevormde consortium en de gekozen inschrijver als enigen een offerte voor perceel A hadden ingediend en er dus slechts één vergelijkingsbasis was, namelijk de prijs van de offerte van verzoeksters, om te bepalen of er een aanwijzing was dat de prijs van de gekozen offerte als abnormaal laag kon worden beschouwd, kon de Commissie in die omstandigheden niet volstaan met de opmerking dat de gekozen offerte in overeenstemming was met de marktvoorwaarden van de landen van waaruit de contractanten en hun onderaannemers de betrokken diensten zouden verrichten. Aangezien het prijscriterium doorslaggevend was voor de rangschikking van de offertes en het enige relatieve voordeel van de gekozen offerte was gelegen in de prijs ervan, had de Commissie immers, als passende reactie op de vraag van verzoeksters, op zijn minst informatie moeten verstrekken over het percentage van de opdracht dat in onderaanneming zou worden uitgevoerd en over de landen van waaruit de betrokken diensten zouden worden uitgevoerd, zoals zij in haar verweerschrift en ter terechtzitting heeft gedaan. Die informatie had verzoeksters in staat gesteld om het prijsverschil tussen de twee offertes beter te begrijpen. Met dergelijke informatie zouden verzoeksters ook voldoende gegevens hebben gehad om te begrijpen waarom de Commissie van mening was dat de gekozen offerte niet abnormaal laag leek, en hadden zij dus de gegrondheid van deze beoordeling eventueel kunnen betwisten.
87

Aangezien de jury van een vergelijkend onderzoek over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt, controleert de rechter bij de rechtmatigheidstoetsing van haar besluiten of die beoordelingsvrijheid op basis van objectieve criteria is uitgeoefend en of er bij die uitoefening geen sprake was van een kennelijke fout, van misbruik van bevoegdheid of van een kennelijke overschrijding van de grenzen van de beoordelingsvrijheid (zie in die zin arrest van 11 februari 1999, Jiménez/BHIM, T‑200/97, EU:T:1999:26, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Hoewel het Gerecht zijn beoordeling in casu dus niet in de plaats van die van de jury kan stellen, moet het evenwel in staat zijn om in het licht van de motiveringsplicht na te gaan of haar beoordeling van verzoeksters mondelinge prestatie, gebaseerd is op de drie onderdelen ervan die in de aankondiging van het litigieuze onderzoek zijn vermeld, en of die jury geen fout heeft gemaakt bij de berekening van het eindcijfer op basis van de beoordelingen die zij aan elk van die drie onderdelen heeft toegekend.
44

Dat het esthetische aspect van het aangevraagde merk in aanmerking wordt genomen, betekent dus niet dat de schoonheid – of de ontbrekende schoonheid – van de betrokken waar wordt beoordeeld. Een dergelijke beoordeling zou per definitie subjectief zijn. De bedoeling is om overeenkomstig de in punt 43 supra aangehaalde rechtspraak na te gaan of dat aspect in staat is om een objectief en ongebruikelijk visueel effect in de ogen van het relevante publiek te creëren. [omissis]
45

In de tweede plaats heeft de kamer van beroep zich op het standpunt gesteld dat de verschillen tussen de modellen niet kunnen verhinderen dat er sprake is van een déjà-vu-indruk. Om te beginnen hebben de verschillen die verband houden met het feit dat de voet in het litigieuze model enkelvoudig en effen is terwijl de voet in het oudere model tweevoudig is en er gaten in aangebracht zijn, volgens de kamer van beroep geen beslissende invloed op de algemene indrukken die de modellen in kwestie wekken, omdat deze verschillen betrekking hebben op een onderdeel dat bij het gebruik vaak verborgen is, het gevolg zijn van technische vereisten en niet opwegen tegen de grote gelijkenissen die de twee overige onderdelen van de lampen vertonen. Daarnaast kan het door verzoekster gestelde verschil dat verband houdt met de verhouding in de dimensionale relatie tussen de voet, de steel en de lampenkap pas – eventueel – worden waargenomen na een minutieuze meting van elk van de drie onderdelen, waartoe een geïnformeerde gebruiker niet overgaat. Bovendien is dit verschil volgens de kamer van beroep irrelevant omdat bij de vergelijking van de door de modellen in kwestie gewekte algemene indrukken een synthetische benadering moet worden gevolgd.
1.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Gronden voor verval – Merk dat door het handelen of nalaten van de merkhouder een in de handel gebruikelijke benaming is geworden – Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 51, lid 1, b)] (zie punten 31‑33, 83)
3.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen gelet op de situatie in Oekraïne – Besluit tot bevriezing van tegoeden – Vaststelling of handhaving daarvan op basis van een door de autoriteiten van een derde land gevoerde gerechtelijke procedure inzake het verduisteren van overheidsmiddelen of misbruik van bevoegdheid door degene die een openbaar ambt bekleedt – Voorwaarden – Nationale beslissing die is genomen met inachtneming van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte – Verplichting van de bevoegde autoriteit van de Unie om in geval van betwisting de juistheid vast te stellen van de gronden die tegen de betrokken personen of entiteiten zijn aangevoerd – Verplichting van de Raad om de eerbiediging van die rechten te controleren – Schending [Besluit 2014/119/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2020/373, bijlage; verordeningen van de Raad nr. 208/2014, bijlage I, en 2020/370] (zie punten 86, 88‑97, 99‑105, 126)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 38, 39)
9.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die betrokken zijn geweest bij het beramen, aansturen of plegen van handelingen die ernstige schendingen of misbruik van de mensenrechten inhouden – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluiten (GBVB) 2016/2231 en (GBVB) 2019/2109, art. 3, lid 2, b), en bijlage II; verordeningen van de Raad nr. 1183/2005, art. 2 ter, lid 1, b), en 2019, 2101, bijlage] (zie punt 164)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 27, 28, 43)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 22)
Arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 17 november 2021 –

Société des produits Nestlé/EUIPO – Amigüitos pets & life (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)

(Zaak T‑616/20)

„Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniebeeldmerk THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect – Ouder Uniewoordmerk ONE – Relatieve weigeringsgronden – Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EU) 2017/1001] – Beslissing die is genomen na vernietiging door het Gerecht van een eerdere beslissing – Artikel 72, lid 6, van verordening (EU) 2017/1001 – Gezag van gewijsde”

1. Beroep tot nietigverklaring – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen – Verplichting om maatregelen ter uitvoering vast te stellen – Omvang – Inaanmerkingneming van zowel de rechtsoverwegingen als het dictum van het arrest (Art. 266 VWEU; verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 72, lid 6) (zie punten 36, 37)

2. Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de Unierechter – Bevoegdheid van het Gerecht om de bestreden beslissing te wijzigen – Grenzen (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 72) (zie punt 48)

3. Gerechtelijke procedure – Gezag van gewijsde – Draagwijdte (zie punt 51)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 29 juli 2020 (zaak R 424/2020‑5) inzake een oppositieprocedure tussen Société des produits Nestlé en Amigüitos pets & life

Dictum

1) De beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 29 juli 2020 (zaak R 424/2020‑5) wordt vernietigd.

2) Het EUIPO draagt zijn eigen kosten en die van Société des produits Nestlé SA voor de procedure voor het Gerecht.
7.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 66)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 11 en art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 26, 67‑70)
3)

Allergan Holdings France SAS wordt verwezen in haar eigen kosten, in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), alsmede in twee derde van de kosten van Dermavita Company S.a.r.l. in verband met de onderhavige procedure.
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 43)
3.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken – Gebruik van het teken in het economische verkeer – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4, 15, lid 1, 42, lid 2, 51, lid 1, a), en 53, lid 1, c)] (zie punten 34, 35)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken SKYLINERS en SKY [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 65, 81-86)
3.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen gelet op de situatie in Oekraïne – Besluit tot bevriezing van tegoeden – Vaststelling of handhaving op basis van een door de autoriteiten van een derde land gevoerde gerechtelijke procedure inzake verduistering van overheidsmiddelen of misbruik van bevoegdheid door de houder van een openbaar ambt – Voorwaarden – Nationale beslissing die met inachtneming van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte is genomen – Verplichting van de bevoegde autoriteit van de Unie om in geval van betwisting aan te tonen dat de tegen de betrokken personen of entiteiten in aanmerking genomen redenen gegrond zijn – Op de Raad rustende verplichting om na te gaan of die rechten zijn geëerbiedigd – Schending [Besluit 2014/119/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2020/373, bijlage; verordeningen van de Raad nrs. 208/2014, bijlage I, en 2020/370] (zie punten 74‑83, 85‑88, 90‑92, 104, 105)
5.

Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punt 51)
2.

Ambtenaren – Bevordering – Voorwaarden – Door de Commissie ingevoerd stelsel – Niet in aanmerking komen van een ambtenaar die op de datum van vaststelling van het bevorderingsbesluit verlof om redenen van persoonlijke aard geniet – Toelaatbaarheid – Ambtenaar die gedurende de periode die voor de bevorderingsronde in aanmerking wordt genomen, in actieve dienst was – Geen invloed – Schending van de beginselen van rechtszekerheid, gelijke behandeling en evenredigheid – Geen schending (Ambtenarenstatuut, art. 36 tot 42 quater en 45) (zie punten 40, 42, 43, 46‑52, 55‑60, 63)
5.

Ambtenaren – Pensioenen – Overlevingspensioen – Toekenningsvoorwaarden – Minimumduur van het huwelijk – Verschillende behandeling van overlevende echtgenoten afhankelijk van de datum van het huwelijk, voor of na de beëindiging van de werkzaamheden van de overleden ambtenaar – Voorwaarde die een nadeel meebrengt voor personen die zijn gehuwd nadat de ambtenaar is gepensioneerd – Verschil in behandeling indirect gebaseerd op de leeftijd van de voormalige ambtenaar – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Bestrijding van fraude – Geen rechtvaardiging (Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 18 en 20) (zie punten 44‑54, 58‑62, 67‑73, 77‑81)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens – Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 60, 61)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punt 38)
4.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Overlapping van de werkingssfeer van de in artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 40/94 genoemde gronden [Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, b) en c), en 51, lid 1, a)] (zie punten 42, 43)
250

In die omstandigheden zou het aan de verzoekende partijen staan om de rechtmatigheid van de benoeming van de bevoegde persoon op nationaal niveau te betwisten en, in voorkomend geval, van de beslissingen van deze persoon waarbij is geweigerd om gevolg te geven aan hun verzoeken om middelen om hun raadsman te vergoeden of aan hun verzoeken om toegang tot middelen of informatie, zo nodig door een verzoek om een prejudiciële beslissing in te dienen teneinde het Hof te verzoeken om te beoordelen of het Unierecht, met name het recht op effectieve rechterlijke bescherming, in de weg staat aan dergelijke beslissingen of aan de benoeming van een bevoegde persoon.
74

Zelfs indien een aanvraag wordt ingediend op basis van de vereenvoudigde aanpak van de technische richtsnoeren, moet de Commissie immers de aanvraag vóór de goedkeuring ervan verifiëren of, in voorkomend geval, bezwaren formuleren met betrekking tot de deugdelijkheid van de testmethode, in het kader van het volledige onderzoek van het dossier dat zij moet verrichten overeenkomstig artikel 10, lid 2, van uitvoeringsverordening nr. 725/2011. Zoals vermeld in de punten 15, 16 en 60 tot en met 63 supra, beschikte de Commissie in het door TÜV SÜD opgestelde – in artikel 4, lid 2, onder g), en artikel 7 van uitvoeringsverordening nr. 725/2011 bedoelde – verificatierapport over informatie die zij niet kon negeren zonder dat rapport zijn nuttig effect te ontnemen. Bovendien beschikte de Commissie over informatie in de protocollen voor testmetingen, waaruit zij kon opmaken dat de in het geding zijnde alternatoren waren voorbehandeld met het oog op goedkeuring als eco-innovatie, temeer daar voorbehandeling in de industrie een gangbare praktijk was. Indien de voorbehandeling vragen of bezwaren had doen rijzen, had de Commissie Robert Bosch daarover dus vragen moeten stellen alvorens uitvoeringsbesluit 2015/158 vast te stellen. Het feit dat Robert Bosch zich heeft gebaseerd op de vereenvoudigde benadering van de technische richtsnoeren, vormt hoe dan ook geen omstandigheid die rechtvaardigt dat de bezwaren tegen de testmethode pas in het stadium van de ad-hocverificatie naar voren zijn gebracht.
183

Er zij echter aan herinnerd dat de vraag of een besluit van onder meer de ECB waarbij aan een van haar personeelsleden een sanctie wordt opgelegd, voldoet aan de motiveringsplicht, niet alleen moet worden beoordeeld in het licht van de bewoordingen van het besluit, maar ook in het licht van de context ervan, alsmede van alle rechtsregels die op het betrokken gebied – in casu het tuchtrecht – van toepassing zijn. Weliswaar is de directie dienaangaande gehouden de feitelijke en juridische gegevens te vermelden waarvan de rechtmatigheid van haar besluiten afhangt alsmede de overwegingen naar aanleiding waarvan zij haar besluiten heeft genomen, doch het is niet vereist dat zij ingaat op alle punten van feitelijke of juridische aard die tijdens de procedure zijn opgeworpen. In elk geval is een besluit toereikend gemotiveerd wanneer het is genomen in een context die de betrokken functionaris bekend is en die hem in staat stelt om de omvang van de jegens hem getroffen maatregel te begrijpen (zie arrest van 17 maart 2015, AX/ECB, F‑73/13, EU:F:2015:9, punt 189 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Indien de sanctie uiteindelijk zwaarder is dan die welke het tuchtcomité heeft voorgesteld, zoals in casu het geval is, moet het besluit van de ECB, gelet op de eisen van elke tuchtprocedure, niettemin de redenen aangeven waarom de Bank is afgeweken van het advies van haar tuchtcomité (zie in die zin arrest van 17 maart 2015, AX/ECB, F‑73/13, EU:F:2015:9, punt 190 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
38

In zijn verzoekschrift vraagt verzoeker het Gerecht in wezen: – „het besluit van de Commissie [nietig te verklaren] dat is vervat in de e-mail van 2 augustus 2018, tweede bladzijde, eerste alinea, waarbij ‚het [TABG], om vooruitgang te boeken in het dossier, heeft besloten zich te laten leiden door de regel die uitdrukkelijk is neergelegd in artikel 22, [lid 1, tweede alinea], van de verzekeringsregeling voor de gevallen waarin met betrekking tot de benoeming van de derde arts geen overeenstemming is bereikt tussen de arts die de verzekerde vertegenwoordigt en de arts die de instelling vertegenwoordigt, en deze op overeenkomstige wijze toe te passen om [in het onderhavige geval] een andere arts aan te wijzen’; – indien de bevoegdheden van het Gerecht dit toelaten, de Commissie te veroordelen tot [betaling aan verzoeker van] een bedrag van 21440 EUR, dat overeenkomt met de vergoeding van de kosten […] van de ‚wegens de gevolgen van de opgelopen letsels en de uitingen daarvan noodzakelijke behandelingen en, zo nodig, van de kosten van functionele revalidatie’ die noodzakelijk zijn voor ‚een spoedig herstel van de gezondheidstoestand, aangezien de open wond een klinische situatie kon verergeren die reeds in het gedrang was door de ziekte met voortdurende en herhaalde episoden van infecties van de bovenste luchtwegen’; – subsidiair, iedere andere maatregel te gelasten[,] toe te laten of te treffen opdat de Commissie erkent dat de omstandigheden in het hoofdgeding, in het specifieke geval van verzoeker en rekening houdend met de voorgeschiedenis van zijn beroepsziekte, kennelijk binnen het in artikel 10 van de [oude verzekeringsregeling] beschreven geval vallen, en het primair gevraagde bedrag betaalt; – meer subsidiair, de Commissie conform de in het [bestreden] besluit uiteengezette benadering, die erin bestaat om zich in verzoekers specifieke geval ‚te laten leiden door de regel die uitdrukkelijk is neergelegd in artikel 22 van de [verzekerings]regeling’ en deze ‚op overeenkomstige wijze toe te passen’, te gelasten om het advies van de medische commissie te vragen, overeenkomstig artikel 20 van de [verzekerings]regeling; – de Commissie te veroordelen tot betaling van vertragingsrente vanaf 23 januari 2017, de datum van weigering van terugbetaling van de uitgaven voor de verrichte behandelingen, tot aan de betaling volgens berekening nr. 238 (bijlage A.04); – de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de [door verzoeker] geleden schade ten belope van 500000 EUR of enig ander ex aequo et bono vastgesteld […] bedrag wegens het opzettelijke of vexatoire karakter van het onrechtmatige handelen en nalaten van de Commissie, met name wegens het abnormale gedrag van de drie geraadpleegde artsen, die onder meer de meest elementaire functies van de neus hebben ontkend door in feite te stellen dat in het specifieke geval van verzoeker ademhalen door de mond even gezond is als ademhalen door de neus; – in elk geval de Commissie te verwijzen in de kosten.”