ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door geen verslag in te dienen over de kostenoptimale niveaus als bepaald in artikel 5, lid 2, van richtlijn 2010/31/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 2010 betreffende de energieprestatie van gebouwen, zoals aangevuld bij gedelegeerde verordening (EU) nr. 244/2012 (2) van de Commissie van 16 januari 2012, waarbij een vergelijkend methodologisch kader is vastgesteld voor het berekenen van kostenoptimale niveaus van minimumenergieprestatie-eisen voor gebouwen en onderdelen van gebouwen, de krachtens deze bepaling op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Geldt als criterium om te bepalen of een delict voldoende ernstig is om inmenging in de door de artikelen 7 en 8 van het Handvest (1) erkende grondrechten te rechtvaardigen, uitsluitend de straf die kan worden opgelegd ter zake van het onderzochte delict of is het bovendien noodzakelijk dat door de strafbaar gestelde gedraging individuele en/of collectieve rechtsgoederen in bijzondere mate worden aangetast?
—

verordening (EEG) nr. 1191/69 (1), omdat het heeft nagelaten vast te stellen dat de Italiaanse wettelijke regeling in tweeërlei opzicht niet in overeenstemming was met de voornoemde verordening: 1) omdat die Italiaanse regeling particuliere ondernemingen ertoe verplichtte hun economische activiteit louter in de vorm van een openbare dienst te verrichten, terwijl die wijze van uitoefening van de bedrijfsactiviteit verboden is krachtens verordening nr. 1191/69, daar de openbare dienst met zich brengt dat de concessiehouder onderworpen is aan de openbaredienstverplichtingen, 2) omdat zij niet voorzag in een compensatie voor de door de onderneming nagekomen openbaredienstverplichtingen; ingevolge de door verordening (EEG) nr. 1893/91 (2) ingevoerde wijzigingen konden aan Simet geen openbaredienstverplichtingen meer worden opgelegd daar zij een bedrijf was dat interregionaal busvervoer van passagiers verzorgde;
3)

Moet ervan worden uitgegaan dat de ontvanger, die een goed heeft verworven of het onder zich heeft waarvan is geweten dat het onder dekking van een TIR-carnet werd vervoerd, maar waarvoor niet is vastgesteld dat het op het douanekantoor van bestemming is aangebracht en aangegeven, alleen op basis van deze omstandigheden de persoon is die had moeten weten dat het goed aan het douanetoezicht was onttrokken, en moet hij worden beschouwd als hoofdelijke schuldenaar in de zin van artikel 203, lid 3, derde streepje, juncto artikel 213 van het communautair douanewetboek?
1)

Moet artikel 10 van richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (1) aldus worden uitgelegd dat de aanbestedende dienst verplicht kan zijn de aanbieders die niet binnen de voorgeschreven termijn (dat wil zeggen de termijn voor indiening van de inschrijvingen) de door de aanbiedende dienst verlangde „verklaringen of documenten” hebben ingediend, die bevestigen dat de aangeboden leveringen, diensten of werken voldoen aan de door de aanbestedende dienst gestelde eisen (waarbij het begrip „verklaringen of documenten” ook proeven van het voorwerp van de opdracht omvat), of die de verlangde „verklaringen of documenten” hebben ingediend terwijl deze fouten bevatten, te verzoeken de ontbrekende respectievelijk verbeterde „verklaringen of documenten” (proeven) binnen een vastgestelde, aanvullende termijn in te dienen zonder dat een verbod wordt ingesteld op grond waarvan de aangevulde „verklaringen of documenten” (proeven) de inhoud van de inschrijving niet mogen wijzigen?
3)

Indien de eerste en de tweede vraag bevestigend worden beantwoord: a) Vallen ook zogenoemde „lege vluchten”, in het kader van de bedrijfsactiviteit van een luchtvaartmaatschappij, waarbij passagiers noch vracht of post worden vervoerd, onder het begrip „commercieel luchtvervoer” in de zin van FCL.065, onder b), of de definitie van dit begrip in FCL.010 van bijlage I bij verordening (EU) nr. 1178/2011? b) Vallen de opleiding en de afneming van examens, waarbij de piloot ouder dan 65 jaar als niet-vliegend lid van het cockpitpersoneel aanwezig is, onder het begrip „commercieel luchtvervoer” in de zin van FCL.065, onder b), of de definitie van dit begrip in FCL.010 van bijlage I bij verordening (EU) nr. 1178/2011?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 200/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Molise (Italië) op 18 maart 2016 — Spinosa Costruzioni Generali SpA Melfi Srl/Comune di Monteroduni

(Zaak C-162/16)

(2016/C 200/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Molise

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Spinosa Costruzioni Generali SpA Melfi Srl

Verwerende partij: Comune di Monteroduni

Prejudiciële vraag

Verzetten de Unierechtelijke beginselen van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en de rechtszekerheid, gelezen in samenhang met de grondbeginselen van het vrije verkeer van goederen, de vrijheid van vestiging en de vrije dienstverrichting volgens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), alsook de beginselen die daarvan zijn afgeleid, met name de gelijkheid van behandeling, het discriminatieverbod, het beginsel van wederzijdse erkenning, het evenredigheids- en het transparantiebeginsel, zoals daarnaar (laatstelijk) wordt verwezen in richtlijn 2014/24/EU (1), zich tegen een nationale wettelijke regeling, zoals de Italiaanse wettelijke regeling die voortvloeit uit de artikelen 87, lid 4, en 86, lid 3 bis, van wetsbesluit nr. 163 van 2006, juncto artikel 26, lid 6, van wetsbesluit nr. 81 van 2008, zoals deze bepalingen overeenkomstig artikel 99 van het wetboek bestuursprocesrecht ter waarborging van de eerbiediging van de wet en de uniforme uitlegging ervan zijn uitgelegd bij de arresten nr. 3 en nr. 9 van 2015 van de grote kamer van de raad van state, volgens welke het ontbreken in de economische offerte van de afzonderlijke vermelding van de kosten van de veiligheidsmaatregelen in de onderneming in een procedure voor de plaatsing van een overheidsopdracht voor werken hoe dan ook tot de uitsluiting van de betrokken onderneming leidt, zelfs indien van deze verplichting tot afzonderlijke vermelding van die kosten geen sprake is in het bestek of in de oproep tot inschrijvingen en evenmin in het voor de indiening van de offerte in te vullen formulier dat als bijlage daarbij ter beschikking stond, en ongeacht het feit dat de betrokken offerte wel degelijk voorzag in de middelen ter dekking van de minimumkosten van de interne bedrijfskosten voor de veiligheid?

(1) Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94, blz. 65).
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 11 april 2016 — Belgische Staat/Max-Manuel Nianga

(Zaak C-199/16)

(2016/C 211/46)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Belgische Staat

Verwerende partij: Max-Manuel Nianga

Prejudiciële vraag

Dient artikel 5 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1) — gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en gelet op het recht om in elke procedure te worden gehoord, dat een integrerend deel is van het algemene beginsel van Unierecht volgens hetwelk de rechten van de verdediging moeten worden geëerbiedigd, zoals dat recht geldt in het kader van die richtlijn — aldus te worden uitgelegd dat de nationale autoriteit krachtens deze richtlijnbepaling rekening moet houden met het belang van het kind, het familie- en gezinsleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan van een derde land bij de uitvaardiging van het terugkeerbesluit als bedoeld in de artikelen 3, punt 4, en 6, lid 1, van de richtlijn, of aldus dat deze autoriteit krachtens die richtlijnbepaling daarmee rekening moet houden bij de verwijdering in de zin van de artikelen 3, punt 5, en 8 van dezelfde richtlijn?

(1) PB L 348, blz. 98.
1)

Is het verbod door de Maltese gezondheidsautoriteiten, of hun weigering om het beroep van klinisch tandtechnicus/tandprotheticus te erkennen, waarbij, ondanks de afwezigheid van juridische discriminatie, particulieren uit andere lidstaten die hiertoe een aanvraag hebben gedaan, zich in de praktijk niet beroepsmatig in Malta kunnen vestigen, onverenigbaar met de beginselen en de wettelijke bepalingen ter regeling van de totstandkoming van de interne markt, in het bijzonder die welke voortvloeien uit de artikelen 49, 52 en 56 VWEU, wanneer er geen risico voor de volksgezondheid bestaat?
1)

Omvat het verbod als bedoeld in artikel 3, lid 1, onder c), van richtlijn 2008/95 (1) mede het gebruik van een teken dat verwijst naar het kenmerk van waren of diensten dat deze in overvloed op een en dezelfde plaats kunnen worden aangetroffen met een hoge waarde en kwaliteit?
2.

Rekwirante voert drie middelen aan, waarvan twee ten aanzien van de eerste steunmaatregel en één ten aanzien van de tweede steunmaatregel. Meer in het bijzonder voert rekwirante het volgende aan: — met betrekking tot de eerste steunmaatregel: het oordeel in het bestreden arrest berust wat het bestaan van een voordeel betreft op een onjuiste rechtsopvatting, en verder is sprake van een gebrekkige motivatie en procedurele onregelmatigheden wat betreft de waarde van de mijnen; — met betrekking tot de eerste steunmaatregel: het oordeel in het bestreden arrest berust wat het bestaan van een voordeel betreft op een onjuiste rechtsopvatting, en verder is sprake van een gebrekkige motivatie wat betreft de waarde van de grond; — met betrekking tot de tweede steunmaatregel: het oordeel in het bestreden arrest berust wat het bestaan van een voordeel betreft op een onjuiste rechtsopvatting.
6)

Staan de beginselen van geschiktheid en evenredigheid in de weg aan de toepassing van uitvoeringsbesluit 2015/789/EU van de Europese Commissie, omgezet in Italiaans recht door het besluit van de minister van landbouw-, voedsel- en bosbeleid, dat voorziet in maatregelen tot verwijdering van waardplanten, ongeacht hun gezondheidstoestand, planten waarvan bekend is dat zij zijn besmet met bedoeld organisme en planten die symptomen vertonen die op besmetting met het organisme „Xylella fastidiosa (Wells et al.)” kunnen wijzen of, die vermoedelijk door dat organisme zijn besmet, zonder te voorzien in enige vorm van vergoeding voor de eigenaars die niet schuldig zijn aan de verspreiding van het nader omschreven organisme?
1)

Is de Commissie krachtens artikel 54 van verordening nr. 178/2002 (1) verplicht om, nadat een lidstaat haar daartoe heeft verzocht, noodmaatregelen te nemen, ook wanneer er volgens haar geen sprake is van een ernstig en kennelijk gevaar voor de gezondheid van mensen en dieren of voor het milieu?
2)

Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: handelen collectieve beheersorganisaties die een vergoeding innen bij de verkoop van inrichtingen en dragers door producenten en importeurs als belastingplichtigen in de zin van artikel 28 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde die zijn gehouden deze handelingen te verantwoorden door een factuur in de zin van artikel 220, lid 1, onder 1), van deze richtlijn uit te reiken aan de producenten en importeurs van bandrecorders en vergelijkbare inrichtingen en blanco dragers waarop de over de vergoeding verschuldigde btw is aangegeven, en dienen auteurs, uitvoerend kunstenaars en andere rechthebbenden de ontvangst van de vergoeding op het moment van de distributie ervan te verantwoorden door een btw-factuur uit te reiken aan de collectieve beheersorganisatie die de vergoeding heeft geïnd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/25

Hogere voorziening ingesteld op 26 februari 2016 door SNCF Mobilités (SNCF) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 december 2015 in zaak T-242/12, SNCF/Commissie

(Zaak C-127/16 P)

(2016/C 145/32)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: SNCF Mobilités (SNCF) (vertegenwoordigers: P. Beurier, O. Billard, G. Fabre, V. Landes, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Franse Republiek, Mory SA, in liquidatie, Mory Team, in liquidatie

Conclusies

— de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— het op 17 december 2015 door het Gerecht gewezen arrest in zaak T-242/12, Société nationale des chemins de fer français (SNCF)/Commissie, vernietigen;

— de Commissie verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert ter ondersteuning van haar beroep meerdere middelen aan.

In de eerste plaats heeft het Gerecht het recht in meerdere opzichten geschonden en zijn motiveringsplicht niet nageleefd door het bepaalde in artikel 3, lid 2, van de Sernam 2-beschikking over het en bloc verkopen van de activa van Sernam verdraaid op te vatten.

In de tweede plaats heeft het Gerecht het recht geschonden door de vereisten van openheid en transparantie die op de in artikel 3, lid 2, van de Sernam 2-beschikking bedoelde aanbesteding van toepassing zijn, aldus op te vatten dat die noodzakelijkerwijs veronderstellen dat de geselecteerde gegadigde vanaf het begin als zodanig en autonoom aan de procedure deelneemt.

In de derde plaats heeft het Gerecht de feiten verdraaid en het recht geschonden met zijn oordeel dat het bod van het directieteam van Sernam voor de verkoper veel ongunstiger was dan het voorlopige bod van de andere gegadigden.

In de vierde plaats heeft het Gerecht het recht geschonden, zijn motiveringsplicht niet nageleefd en op tegenstrijdige gronden uitspraak gedaan door te oordelen dat de Commissie het voorwerp en de verkoopprijs van de verkoop van de activa van Sernam en bloc niet met elkaar had verward.

In de vijfde plaats heeft het Gerecht het recht geschonden en het dispositief van de Sernam 2-beschikking verdraaid opgevat door te oordelen dat de opname van de schuldvordering ten bedrage van het steunbedrag van 41 miljoen EUR in het passief bij de gerechtelijke liquidatie van de vennootschap Sernam S.A., niet in overeenstemming was met artikel 4 van de Sernam 2-beschikking.

In de zesde plaats heeft het Gerecht het recht geschonden, zijn motiveringsplicht niet nageleefd en het dispositief van de Sernam 2-beschikking verdraaid opgevat door te oordelen dat het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie niet van toepassing was op de verkoop van de activa van Sernam en bloc.
1.

Moeten artikel 67, lid 2, VWEU en de artikelen 20 en 21 van verordening nr. 562/2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (1) of andere bepalingen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarbij aan de politiediensten van de betrokken lidstaat de bevoegdheid wordt toegekend om, ter voorkoming of bestrijding van de illegale binnenkomst op het grondgebied van deze lidstaat of ter voorkoming van bepaalde strafbare feiten die gericht zijn tegen de veiligheid van de grenzen dan wel tegen de uitvoering van de grensbewaking of die in het kader van de grensoverschrijding worden gepleegd, in het gebied langs de landgrens van deze lidstaat met de staten die partij zijn bij de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen van 14 juni 1985 (Schengenuitvoeringsovereenkomst) (2), tot 30 kilometer landinwaarts de identiteit van iedere persoon te controleren, los van diens gedrag of van het bestaan van bijzondere omstandigheden, een en ander zonder dat overeenkomstig de artikelen 23 en volgende van de Schengengrenscode tijdelijk grenstoezicht werd heringevoerd aan de betrokken binnengrens?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 111/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polen) op 4 januari 2016 — J. D./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

(Zaak C-4/16)

(2016/C 111/09)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Apelacyjny w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: J. D.

Verwerende partij: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

Prejudiciële vraag

Moet onder waterkracht als hernieuwbare energiebron in artikel 2, onder a), in samenhang met artikel 5, lid 3, en overweging 30 van richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (1) (PB L 140, blz. 16), uitsluitend energie worden verstaan die is opgewekt door waterkrachtcentrales die gebruikmaken van het verval van landoppervlaktewater, waaronder het verval van rivieren, of ook energie die is opgewekt in een waterkrachtcentrale (niet zijnde een waterkrachtcentrale met accumulatiesysteem of met pompaccumulatie) die zich bevindt op de plaats waar het afvalwater van een ander bedrijf wordt geloosd?

(1) PB L 140, blz. 16.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/12

Beroep, ingesteld op 26 januari 2016 — Europese Commissie/Republiek Finland

(Zaak C-42/16)

(2016/C 118/15)

Procestaal: Fins

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Hottiaux en I. Koskinen)

Verwerende partij: Republiek Finland

Conclusies

— voor recht verklaren dat de Republiek Finland de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 1 en 7, lid 2, van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (1), niet is nagekomen doordat zij duplicaten van rijbewijzen heeft afgegeven waarvan de geldigheidsduur verstrijkt op 18 januari 2033, alsook dat zij de op haar krachtens artikel 7, lid 5, van die richtlijn rustende verplichtingen niet is nagekomen doordat zij zich niet heeft aangesloten bij het EU-rijbewijzennetwerk;

— de Republiek Finland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Een van de centrale doelstellingen van richtlijn 2006/126/EG is de verhoging van de veiligheid van rijbewijzen. Door toepassing van de in deze richtlijn vastgestelde termijnen kan deze doelstelling worden verwezenlijkt en kunnen bij de afgifte van rijbewijzen de meest recente maatregelen worden toegepast om vervalsing te voorkomen en de doelstellingen van de richtlijn inzake verkeerveiligheid te bereiken. Krachtens artikel 1 van richtlijn 2006/126/EG moet het nationale rijbewijs worden opgesteld volgens het in bijlage I weergegeven Europees model. In artikel 7, lid 1, van deze richtlijn zijn de vereisten geregeld waaraan rijbewijzen moeten voldoen, en in artikel 7, lid 2, wordt de geldigheidsduur bepaald van rijbewijzen die vanaf 19 januari 2013 worden afgegeven. In Finland kan de geldigheidsduur van na 19 januari 2013 afgegeven duplicaten van rijbewijzen evenwel veel langer zijn dan de geldigheidsduur waarin artikel 7, lid 2, onder a) en b), van richtlijn 2006/126/EG voorziet.

Krachtens artikel 7, lid 5, onder d), van richtlijn 2006/126/EG moeten de lidstaten gebruikmaken van het EU-rijbewijzennetwerk zodra dat netwerk operationeel is. Het EU-rijbewijzennetwerk (RESPER) is opgericht en is sinds 19 januari 2013 operationeel. Aangezien Finland zich niet bij dit netwerk heeft aangesloten, kan daarin niet worden nagegaan of aan de voorwaarden voor de afgifte van een rijbewijs is voldaan. De andere lidstaten verkeren in de onmogelijkheid om samen met Finland na te gaan of aan die voorwaarden is voldaan en om via dat netwerk met Finland informatie uit te wisselen. De in artikel 15 van richtlijn 2006/126/EG bedoelde gegevensuitwisseling kan in het geval van Finland dan ook niet via het EU-rijbewijzennetwerk plaatsvinden.

(1) PB L 403, blz. 18.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 90/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Frosinone (Italië) op 5 januari 2016 — Strafzaak tegen Paola Tonachella

(Zaak C-8/16)

(2016/C 090/14)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Frosinone

Partij in de strafzaak

Paola Tonachella

Prejudiciële vragen

Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, mede zoals aangevuld in het licht van de beginselen in het arrest van het Hof van Justitie van 16 februari 2012, [C-72/10,] aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling die verplicht tot overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelnetwerk ten behoeve van het spel vormen bij beëindiging van de activiteit als gevolg van verstrijken van de looptijd van de concessie of als gevolg van intrekking of verval van de concessie?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dan artikel 43 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen, thans artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die, met het doel fraude of belastingontwijking te bestrijden, voor het gebruik van de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies en gelijkgestelde transacties alleen ten aanzien van de inbreng in buitenlandse vennootschappen de voorwaarde stelt dat vooraf goedkeuring is verstrekt, en niet ten aanzien van de inbreng in binnenlandse rechtspersonen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 326/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Oostenrijk) op 30 november 2015 — Susanne Sokoll-Seebacher en Manfred Naderhirn

(Zaak C-634/15)

(2016/C 326/12)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Susanne Sokoll-Seebacher en Manfred Naderhirn

Andere partijen: Agnes Hemetsberger, Mag. Jungwirth en Mag. Fabian OHG e.a.

Bij beschikking van 30 juni 2016 heeft het Hof (Achtste kamer) voor recht verklaard:

Het arrest van 13 februari 2014, Sokoll-Seebacher (C-367/12, EU:C:2014:68), moet aldus worden gelezen dat het criterium van een strikte grens van het aantal „personen dat verder moet worden voorzien”, zoals dat is vastgesteld door de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde nationale wetgeving, bij de beoordeling of er behoefte is aan de opening van een nieuwe apotheek, niet op algemene wijze toepassing vindt in iedere concrete situatie die ter beoordeling wordt voorgelegd.