ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
d)

Is het voor de beoordeling van vraag a) van belang of de in vraag a) bedoelde uitrusting van het voertuig reeds bij de bouw van het voertuig werd geïnstalleerd dan wel of de in vraag a) beschreven regeling van de uitlaatgasrecirculatieklep in het voertuig moet worden geïnstalleerd in de vorm van een herstelling in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 1999/44/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen?
3.2.

Is een nationale bepaling als § 19, lid 2, Arbeitnehmerüberlassungsgesetz (wet op de terbeschikkingstelling van werknemers) in strijd met artikel 1 van de uitzendrichtlijn omdat bij die nationale bepaling voor het eerst vanaf 1 april 2017 een maximale duur van de individuele terbeschikkingstelling van 18 maanden wordt voorgeschreven maar eerdere tijdvakken van terbeschikkingstelling uitdrukkelijk niet in aanmerking worden genomen, wanneer de terbeschikkingstelling niet meer als tijdelijk zou behoren te worden aangemerkt indien die tijdvakken wel in aanmerking waren genomen?
4.2:

Dient artikel 5, lid 2, tweede volzin, onder a), van verordening (EG) [nr. 715/2007] aldus te worden uitgelegd en toegepast dat er geen sprake is van noodzaak van het gebruik van manipulatie-instrumenten in de zin van de bepaling wanneer de in de motorbesturing opgeslagen parameters zo zijn gekozen dat het uitlaatgasreiningssysteem, doordat het temperatuurgebonden is, gedurende een groot deel van het jaar niet of slechts in beperkte mate wordt geactiveerd wegens de te verwachten gangbare temperaturen?
1)

Wanneer een onderdaan van een lidstaat zijn rechten uit hoofde van de artikelen 21 en 49 VWEU en [richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad] (1) heeft uitgeoefend door te verhuizen naar het Verenigd Koninkrijk of zich aldaar te vestigen, is het dan verenigbaar met die bepalingen dat Section 11 WRPA 1999 de uitsluiting van de failliete boedel van pensioenrechten in een pensioenvoorziening, met inbegrip van de in een andere lidstaat gevestigde en fiscaal goedgekeurde pensioenvoorzieningen, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de betrokken pensioenregeling ten tijde van het faillissement was geregistreerd volgens Section 153 van de Finance Act 2004 of deze regeling wordt vermeld in Regulation 2 van de besluiten van 2002, en dus in het Verenigd Koninkrijk fiscaal is goedgekeurd?
1)

Moet artikel 10, onder b), van richtlijn 2005/36/EG (1), gelet op het doel van deze richtlijn zoals dit is vastgesteld in artikel 1 ervan, aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is in een situatie waarin een persoon geen opleidingstitel heeft verworven omdat hij mogelijkerwijs in meerdere lidstaten van de Europese Unie — in plaats van in één enkele lidstaat — aan de voor het verwerven van de desbetreffende beroepskwalificaties gestelde eisen heeft voldaan? Moet hoofdstuk I (“Algemeen stelsel van erkenning van opleidingstitels”) van titel III van richtlijn 2005/36/EG in een dergelijke situatie, waarin een persoon geen opleidingstitel heeft verworven omdat hij mogelijkerwijs in meerdere lidstaten van de Europese Unie — in plaats van in één enkele lidstaat — aan de voor het verwerven van de desbetreffende beroepskwalificaties gestelde eisen heeft voldaan, aldus worden uitgelegd dat de instelling die de kwalificaties erkent ertoe gehouden is de inhoud te beoordelen van alle door de betrokken persoon overgelegde documenten waaruit die beroepskwalificaties kunnen blijken en na te gaan of deze beantwoorden aan de eisen die in de ontvangende lidstaat voor het verwerven van de desbetreffende beroepskwalificaties worden gesteld, alsook om indien nodig compenserende maatregelen op te leggen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Gliwicach (Polen) op 5 maart 2020 — D. Spółka Akcyjna / W. Zrt

(Zaak C-127/20)

(2020/C 209/16)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Gliwicach

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: D. Spółka Akcyjna

Verwerende partij: W. Zrt

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) aldus worden uitgelegd dat een luchtvaartmaatschappij waarvan een vliegtuig een botsing met een vogel heeft gehad, gehouden is om — in het kader van de door haar te treffen redelijke maatregelen — reeds bij de op rotatie gebaseerde planning van haar vluchten voldoende tijd te reserveren voor het uitvoeren van de vereiste veiligheidscontrole?

en in het geval van een ontkennend antwoord:

Moet artikel 5, lid 3, van verordening [nr. 261/2004] aldus worden uitgelegd dat een luchtvaartmaatschappij waarvan een vliegtuig een botsing met een vogel heeft gehad, gehouden is om als onderdeel van de door haar te treffen redelijke maatregelen dienstroosters of de omvang van de bemanning op een zodanige wijze vast te stellen dat de bemanning onmiddellijk na de uitvoering van de vereiste veiligheidscontrole gereed is voor de uitvoering van haar vliegdiensten, ongeacht de beperkingen van de vlieg- en diensttijden en de rustverplichtingen waarin is voorzien in bijlage III bij verordening (EU) nr. 965/2012 van de Commissie van 5 oktober 2012 tot vaststelling van technische eisen en administratieve procedures voor vluchtuitvoering (2)?

(1) PB 2004, L 46, blz. 1.

(2) PB 2012, L 296, blz. 1.
1)

Gaat het bij CO2 dat in het kader van de verwerking van aardgas (in de vorm van zuur gas) door middel van het zogenoemde clausproces vrijkomt in de atmosfeer als gevolg van de afvanging van de in het aardgas aanwezige CO2, om emissies die, in de zin van artikel 3, onder h), eerste zin, van besluit 2011/278 (1), het gevolg zijn van het in artikel 3, onder h), v), genoemde proces?
1)

Dient de Gecombineerde Nomenclatuur zoals opgenomen in bijlage 1 van de verordening (EEG) nr. 2658/87 (1) van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief — mede in het licht van de verschillende taalversies van tariefpost 4409 en de GS- toelichtingen bij tariefposten 4407 en 4409 — aldus te worden uitgelegd dat de goederen dewelke het voorwerp uitmaken van het hoofdgeschil, te weten geschaafde houten planken waarbij bij de vier hoeken een afronding werd aangebracht over de gehele lengte van de plank, dienen te worden beschouwd als zijnde “over de gehele lengte geprofileerd” en bijgevolg te worden ingedeeld onder tariefpost 4409 of kan het afronden van de hoeken niet worden beschouwd als “over de gehele lengte geprofileerd” en dienen de goederen bijgevolg te worden ingedeeld onder tariefpost 4407?
1)

Moet artikel 9, lid 2, van richtlijn 2002/98/EG tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong (1) aldus worden uitgelegd dat dit artikel, waar het bepaalt dat één van de minimumeisen inzake kwalificatie voor toegang tot de functie van verantwoordelijke persoon van de bloedinstelling is dat de betrokkene houder is van een universitair diploma “op het gebied van geneeskunde of biologie”, gediplomeerden in beide studierichtingen het recht toekent om de functie van verantwoordelijke persoon van de bloedinstelling te vervullen?
—

de handeling van de belastingplichtige geen belastingfraude betrof maar het gevolg was van een onjuiste uitlegging van de wettelijke bepalingen door de bij de transactie betrokken partijen op basis van een door de belastingautoriteiten gegeven uitlegging daarvan, alsmede van een gangbare praktijk ten tijde van de transactie, waarbij ten onrechte is aangenomen dat de uitreiker van de factuur leveringen van goederen verricht, terwijl hij in werkelijkheid een van btw vrijgestelde financiële bemiddelingsdienst verricht, en
3)

Moet artikel 32, lid 1, van richtlijn [2012/34] aldus worden uitgelegd dat de in dit lid aan de lidstaten opgelegde verplichting om een optimale concurrentiepositie van spoorwegmarktsegmenten te waarborgen, door extra heffingen toe te passen op de heffingen voor het gebruik van infrastructuur, ook van toepassing is op de vaststelling van de heffingen voor het gebruik van infrastructuren in marktsegmenten waarbinnen geen sprake is van concurrentie, bijvoorbeeld omdat het vervoer in het betrokken marktsegment wordt verricht door slechts één spoorwegexploitant aan wie het in artikel 2, onder f, van verordening nr. 1370/2007 (2) bedoelde exclusieve recht is verleend om vervoersdiensten in dat marktsegment te verrichten?
1.

Eerste middel: volgens rekwiranten heeft de bestreden beschikking schending opgeleverd van artikel 263, vierde alinea, VWEU, artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, het evenredigheidsbeginsel, de preambule, artikel 47 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2000, C 364, blz. 1), en artikel 5, leden 1 en 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (zowel afzonderlijk beschouwd als in samenhang met het tweede protocol betreffende de toepassing van het evenredigheidsbeginsel), alsmede van de desbetreffende rechtspraak, doordat hun beroep daarbij niet-ontvankelijk is verklaard en het Gerecht daarin heeft vastgesteld dat “[…] de bestreden verordening verzoekers, die natuurlijke personen zijn, niet raakt uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert, maar uit hoofde van hun overtuigingen die, daadwerkelijk of potentieel, door een onbepaald aantal personen tot uitdrukking worden gebracht. Deze verzoekers worden door de bestreden verordening dus niet individueel geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU”. Juist daarom stellen rekwiranten in hun hogere voorziening dat de bestreden verordening hun mensenrechten schendt, waaronder ook de grondrechten die in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn vastgelegd (de menselijke waardigheid, de geloofsovertuiging, het recht op dienstweigering op grond van de vrijheid van godsdienst, privé-leven en vrijheid, persoonsgegevens en het recht om uitdrukkelijk toestemming te verlenen voor iedere verwerking van deze gegevens), zodat de verordening hen rechtstreeks en individueel raakt en zij, vanwege het feit dat het bij de geschonden rechten om mensenrechten gaat , dan ook een beroep tot nietigverklaring kunnen instellen bij het Gerecht in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, waarbij de Unierechters dienen te toetsen of verordeningen nietig zijn ingeval deze mensenrechten schenden.
1)

Moet artikel 2, lid 1, van richtlijn (EU) 2015/849 (1), gelet op overweging 6 en de artikelen 4 en 5 ervan, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een algemene nationale wettelijke regeling als die aan de orde in het hoofdgeding, volgens welke binnenlandse betalingen voor een bedrag van 10 000 leva (BGN) of meer enkel via overboeking of storting op een betaalrekening mogen worden verricht en die voor betalingen in contanten geen onderscheid maakt naar gelang van de persoon en de reden, maar van toepassing is op alle contante betalingen tussen natuurlijke en rechtspersonen.
1)

Kan het aanbieden van audiovisuele mediadiensten aan de televisiekijkers door de publieke televisieomroep worden aangemerkt als een onder bezwarende titel verrichte dienst in de zin van artikel 2, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/Е[G] (1), wanneer deze omroep door de staat wordt gefinancierd in de vorm van subsidies en de kijkers geen omroepbijdrage betalen, of vormt deze dienstverrichting geen onder bezwarende titel verrichte dienst in de zin van deze bepaling, zodat zij buiten de werkingssfeer van deze richtlijn valt?
1)

Moeten de artikelen 18, 49, 63 en 65 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als neergelegd in de artikelen 18, 4 en 29 van Ley 8/1975, de 12 de marzo, de Zonas e Instalaciones de Interés para la Defensa Nacional (wet 8/1975 van 12 maart 1975 inzake zones en installaties van belang voor de landsverdediging) en artikel 37 van Real Decreto 689/1978, de 10 de febrero, por el que se aprueba el Reglamento de zonas e instalaciones de interés para la defensa nacional (koninklijk besluit 689/1978 van 10 februari 1978 tot vaststelling van de regeling inzake zones en installaties van belang voor de landsverdediging), waarbij Ley 8/1975 […] wordt uitgevoerd, doordat deze ernstige beperkingen opleggen aan de uitoefening van het eigendomsrecht door buitenlanders, waaronder een verplichte militaire vergunning om dat recht ten volle uit te oefenen, bij gebreke waarvan een administratieve boete wordt opgelegd die in ieder geval niet van toepassing is op Spaanse onderdanen, wanneer dergelijke beperkingen worden opgelegd aan derdelanders die de aan beperkingen onderworpen activiteiten uitvoeren in samenwerking met burgers van de Unie?
5)

Houdt het antwoord op de vraag of de Europese Unie belang heeft bij de toepassing van de bepalingen van Protocol nr. 7 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, noodzakelijkerwijs altijd rechtstreeks verband met beslissingen die de betrokkene heeft genomen of handelingen die hij heeft verricht in de uitoefening van zijn ambt bij een instelling van de Europese Unie? Kan tegen een dergelijke ambtenaar een strafrechtelijke procedure worden ingeleid indien zijn inbeschuldigingstelling geen verband houdt met zijn taken bij een instelling van de Europese Unie maar met activiteiten die hij heeft verricht in het kader van zijn ambt in een lidstaat?
2)

Moeten artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 47[, tweede alinea,] van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een orgaan buiten de rechterlijke macht vaststelt dat de rechterlijke kamers van een afdeling van de hoogste rechterlijke instantie (kamers die zijn samengesteld uit rechters in functie, die op het moment van hun bevordering beschikten over de voor bevordering naar de hoogste rechterlijke instantie vereiste specialisatie) onwettig zijn samengesteld?
C 279/16

Hogere voorziening ingesteld op 29 oktober 2019 door Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël tegen de beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 5 september 2019 in zaak T-337/19, Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël / Europese Commissie, Europese Raad

(Zaak C-798/19 P)

(2020/C 279/21)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël (vertegenwoordiger: R. Paternel, avocat)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Europese Raad

Bij beschikking van 14 februari 2019 heeft het Hof (Zevende kamer) de hogere voorziening afgewezen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid.
C 191/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 31 december 2019 — M.A./Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N.

(Zaak C-949/19)

(2020/C 191/03)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: M.A.

Verwerende partij: Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 21, lid 2 bis, van de Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (1), gelezen in samenhang met artikel 47, eerste alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het recht op een doeltreffende voorziening in rechte moet worden gewaarborgd jegens een onderdaan van een derde land aan wie een visum voor verblijf van langere duur is geweigerd en die het recht van vrij verkeer op het grondgebied van de overige lidstaten uit hoofde van artikel 21, lid 1, van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord niet kan uitoefenen?

(1) PB 2000, L 239, blz. 19.
1/B.

Indien de vorige vraag bevestigend moet worden beantwoord en in de onderhavige zaak bij gebreke van een vertolking van afdoende kwaliteit niet kan worden vastgesteld of de verdachte in kennis is gesteld van het voorwerp van de tenlastelegging of beschuldiging, dienen artikel 6, lid 1, VEU en artikel 4, lid 5 en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13/EU (2) betreffende het recht op informatie in strafprocedures dan aldus te worden uitgelegd dat de strafprocedure in die omstandigheden niet kan worden voortgezet bij verstek?
i)

de onderhavige hogere voorziening toe te wijzen en de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 oktober 2019 in zaak T-557/17 (Carmen Liaño Reig/Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad) te vernietigen voor zover het door thans rekwirante bij het Gerecht ingestelde beroep in punt 1 van het dictum van die beschikking niet-ontvankelijk is verklaard en rekwirante in punt 3 van dat dictum is verwezen in de kosten van de GAR;
3)

Indien het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt: is aan de eis om de feiten vast te stellen op basis van objectieve omstandigheden voldaan wanneer de belastingdienst in een procedure waarin hij de economische relatie tussen de belastingplichtige die zijn recht op [btw-aftrek] wenst uit te oefenen en diens onderaannemer als irrationeel en ongerechtvaardigd aanmerkt, deze vaststelling uitsluitend baseert op de getuigenverklaringen van een aantal werknemers van de onderaannemer, zonder de kenmerken en specifieke omstandigheden van de economische activiteit die voorwerp is van de overeenkomst of de betrokken economische omgeving op basis van objectieve omstandigheden te onderzoeken en zonder de beslissingsbevoegde bestuurders van de belastingplichtige en de bij de keten betrokken onderaannemers te horen? Zo ja, is het dan relevant of de belastingplichtige of de deelnemers aan de keten in staat zijn om de diensten te verrichten en is het noodzakelijk om een deskundige aan te stellen om dat te onderzoeken?
1)

Moet artikel 5, lid 1, onder c), iii), van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat de daarin bedoelde andere vlucht die de passagier in staat stelt om niet eerder dan één uur voor de geplande vertrektijd te vertrekken, moet vertrekken vanaf dezelfde plaats van vertrek als de geboekte vlucht, of is vertrek vanaf een andere luchthaven ook mogelijk?
C 77/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 31 oktober 2019 – CT/VINI GmbH

(Zaak C-805/19)

(2020/C 77/28)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Salzburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CT

Verwerende partij: VINI GmbH

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 31 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 7, lid 2, van de arbeidstijdrichtlijn 2003/88/EG (1) zo worden uitgelegd dat de nationale wettelijke bepaling in § 10, lid 2, Urlaubsgesetz (UrlG), die voorschrijft dat wanneer de werknemer voortijdig ontslag neemt, er geen vervangende vergoeding wegens niet opgenomen vakantiedagen voor het lopende (laatste) arbeidsjaar verschuldigd is, niet van toepassing is?

(1) Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd (PB 2003, L 299, blz. 9).
1)

Moeten artikel 19, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, artikel 325, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 58 van richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (1), artikel 4 van richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (2), opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen van 26 juli 1995, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een beslissing van een orgaan dat geen deel uitmaakt van de rechterlijke macht, de Curte Constituțională a României [grondwettelijk hof, Roemenië], waarbij wordt geoordeeld over een procedurele exceptie inzake de onwettige samenstelling van de rechterlijke kamers, gelet op het beginsel van specialisatie van rechters van de Înaltă Curte de Casație și Justiție [hoogste rechterlijke instantie, Roemenië](dat niet in de Roemeense grondwet is opgenomen), en waarbij een rechterlijke instantie wordt gedwongen om zaken in hoger (devolutief) beroep voor een nieuwe beslissing naar de in eerste aanleg bevoegde rechter van die instantie terug te verwijzen?
2)

In het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Wat moet worden verstaan onder het begrip „economisch voordeel dat […] niet rechtstreeks uit een strafbaar feit is verkregen” als bedoeld in artikel 2, lid 1, van richtlijn 2014/42, en kan een geldbedrag, dat in de woning van de veroordeelde en diens familie en in de personenauto van de veroordeelde in beslag is genomen en is verbeurdverklaard, een dergelijke opbrengst vormen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (Polen) op 4 december 2019 – A./Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

(Zaak C-895/19)

(2020/C 54/44)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A.

Verwerende partij: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Prejudiciële vraag

Moet artikel 167 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), in samenhang met artikel 178 daarvan, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die aan de uitoefening van het recht op aftrek van voorbelasting in hetzelfde belastingtijdvak als dat waarin de verschuldigde belasting moest worden betaald over de handelingen die intracommunautaire verwerving van goederen vormen, de voorwaarde stelt dat de uit hoofde van die handelingen verschuldigde belasting wordt vermeld in de passende belastingaangifte die wordt ingediend binnen de verplichte termijn (in Polen 3 maanden) na het einde van de maand waarin in de belastingplicht verband met de verwerving van de goederen en diensten is ontstaan?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
5)

Is artikel 7, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van toepassing op een arbeidsrelatie waarbij weliswaar een arbeidsovereenkomst in Oostenrijk voor werkzaamheden in Duitsland is gesloten, maar door de werkneemster, die zich gedurende meerdere maanden in Oostenrijk voor werk beschikbaar heeft gehouden, geen werkzaamheden zijn verricht, indien een nationaal voorschrift, zoals § 4, lid 1, onder a), ASGG, dat aan een werkneemster de mogelijkheid biedt om een rechtsvordering in te stellen in de woonplaats die zij tijdens de arbeidsrelatie heeft of bij beëindiging van de arbeidsrelatie had (en dat dus het instellen van een rechtsvordering eenvoudiger maakt), kan worden toegepast, of indien een nationaal voorschrift, zoals § 4, lid 1, onder d), ASGG, dat aan een werknemer de mogelijkheid biedt om een rechtsvordering in te stellen in de plaats waar het loon moet worden betaald of bij beëindiging van zijn arbeidsrelatie moest worden betaald (en dat dus het instellen van een rechtsvordering eenvoudiger maakt), kan worden toegepast?