ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties – Richtlijn 2000/35 – Mogelijkheid, bij gebreke van implementatiemaatregelen, om jegens particulier beroep te doen op recht om invorderingskosten te vorderen – Geen

(Richtlijn 2000/35 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, sub e)

Samenvatting

Wanneer de kosten die in een gerechtelijke procedure tot invordering van een beroepsschuld voortvloeien uit het optreden van een advocaat of procureur ten behoeve van een schuldeiser, op grond van het nationale recht niet kunnen worden opgenomen in de berekening van de kosten waarin een particulier met een dergelijke schuld kan worden verwezen, kan richtlijn 2000/35 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties, op zichzelf een dergelijke opname niet mogelijk maken in het kader van een geding tussen particulieren, aangezien een richtlijn op zichzelf aan hen geen verplichtingen kan opleggen en als zodanig niet tegenover een particulier kan worden ingeroepen.

(cf. punten 16‑17 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Farmaceutische producten – Richtlijn 89/105 – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Verzoek tot opneming van geneesmiddel op lijst van geneesmiddelen die onder nationaal stelsel van ziektekostenverzekering vallen – Dwingend karakter van beslissingstermijn – Overschrijding van termijn – Gevolgen – Geen automatische opneming op deze lijst

(Richtlijn 89/105 van de Raad, art. 6, punt 1, eerste alinea)

Samenvatting

De termijn om te beslissen op het verzoek tot opneming van een geneesmiddel op de lijst van geneesmiddelen die onder het nationaal stelsel van ziektekostenverzekering vallen, die is vastgesteld in artikel 6, punt 1, eerste alinea, van richtlijn 89/105 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg, is een dwingende termijn, die de nationale autoriteiten niet mogen overschrijden.

Artikel 6, punt 1, eerste alinea, brengt evenwel geen automatische opneming van een geneesmiddel op de lijst van onder het stelsel van gezondheidszorg vallende geneesmiddelen mee ingeval de in dit artikel bepaalde termijn wordt overschreden.

(cf. punten 24, 34, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling voor met handelingen ter zake van verzekering samenhangende diensten verricht door assurantiemakelaars en verzekeringsagenten – Begrip – „Backoffice”‑activiteiten bestaande in helpen van verzekeringsmaatschappij bij uitvoering van haar werkzaamheden – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub a)

Samenvatting

Artikel 13, B, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388), betreffende de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor handelingen ter zake van verzekering en herverzekering, met inbegrip van daarmee samenhangende diensten, moet aldus moet worden uitgelegd dat „backoffice”-activiteiten, bestaande in het tegen vergoeding verlenen van diensten aan een verzekeringsonderneming, geen met handelingen ter zake van verzekering samenhangende diensten verricht door een assurantiemakelaar of een verzekeringsagent in de zin van deze bepaling zijn.

Voorzover die diensten, enerzijds, bijzonderheden vertonen, zoals de vaststelling en de uitbetaling van de commissies van de verzekeringsagenten, het onderhouden van contacten met hen, het beheer van de met herverzekering verband houdende kwesties en de verstrekking van informatie aan de tussenpersonen en de belastingdienst, en anderzijds, essentiële aspecten van de functie van verzekeringsbemiddeling, zoals het zoeken van nieuwe klanten en hen in contact brengen met de verzekeraar, ontbreken, moeten de betrokken activiteiten worden aangemerkt als een vorm van samenwerking die erin bestaat dat de verzekeringsmaatschappij tegen vergoeding wordt geholpen bij de uitvoering van werkzaamheden die gewoonlijk door deze dienen te worden verricht, zonder dat contractuele betrekkingen met de verzekerden worden onderhouden, en vormen zij een splitsing van de werkzaamheden van de verzekeringsmaatschappij en geen dienstverrichtingen door een verzekeringsagent.

(cf. punten 35‑36, 38‑39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Economisch en monetair beleid – Invoering van euro – Verordening nr. 1103/97 – Regel die voorziet in afronding na omrekening van te betalen of te boeken geldbedragen – Toepassing op telefoontarief – Daarvan uitgesloten – Afronding van bedoeld tarief door nationale maatschappij – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Verordening nr. 1103/97 van de Raad, art. 5)

Samenvatting

Verordening nr. 1103/97 over enkele bepalingen betreffende de invoering van de euro heeft enerzijds tot doel, ervoor te zorgen dat het beginsel van continuïteit van de contracten in acht wordt genomen, zodat de omschakeling op de gemeenschappelijke munteenheid plaatsvindt zonder de door de burgers en ondernemingen reeds aangegane verbintenissen aan te tasten, en beoogt anderzijds de doelstelling van neutraliteit van de omschakeling op de euro te realiseren. Zij stelt slechts minimumvoorschriften voor de afronding van bepaalde bedragen vast en laat het aan de nationale autoriteiten over om regels te handhaven of vast te stellen die deze doelstelling zouden kunnen helpen realiseren.

Hieruit volgt dat artikel 5, eerste zin, van bedoelde verordening, waarin is bepaald dat te betalen of te boeken geldbedragen moeten worden afgerond op de dichtstbijzijnde cent, niet ruim mag worden uitgelegd. Valt daar dus niet onder een door een nationale maatschappij vastgesteld tarief, zoals de prijs per minuut van het telefoongesprek, dat bestaat in een bedrag dat niet daadwerkelijk aan de consument wordt gefactureerd en door hem wordt betaald, en niet in een boekhoudkundig bescheid of rekeningoverzicht wordt opgenomen. Hieraan doet niet af dat dit tarief gebaseerd is op een bepaald veelvoud van de eenheid die wordt gebruikt voor de berekening van het eindbedrag van de factuur, of dat dit tarief voor de consument de bepalende factor is voor de prijs van de goederen of diensten.

De verordening verzet zich er evenwel niet tegen dat bedragen, zoals bedoeld tarief, op de dichtstbijzijnde cent worden afgerond, op voorwaarde dat deze afronding het beginsel van continuïteit van de contracten en het doel van neutraliteit van de omschakeling op de euro in acht neemt, dat wil zeggen dat de afronding de door de economische subjecten – met inbegrip van de consumenten – aangegane contractuele verbintenissen niet aantast en geen reële invloed heeft op de daadwerkelijk te betalen prijs.

(cf. punten 31‑32, 34, 36, 40‑43, 57, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Vereiste van individuele of collectieve arbeidsvergunning en verplichting tot stellen van bankgarantie opgelegd aan ondernemingen uit andere lidstaten die werknemers, onderdanen van derde land, ter beschikking stellen – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Sociale bescherming van werknemers – Stabiliteit van arbeidsmarkt – Onevenredigheid en inadequaatheid van betrokken vereisten

(Art. 49 EG)

Samenvatting

Een lidstaat die voor in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters die werknemers – onderdanen van een derde land – op zijn grondgebied ter beschikking willen stellen, een individuele arbeidsvergunning voorschrijft, waarvan de afgifte afhankelijk is van overwegingen die verband houden met de arbeidsmarkt, of een collectieve arbeidsvergunning die slechts in uitzonderlijke gevallen wordt afgegeven voorzover tussen de betrokken werknemers en de onderneming van herkomst sinds ten minste zes maanden voor het begin van de terbeschikkingstelling een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd van kracht was, en van die dienstverrichters een bankgarantie eist, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 49 EG.

Redenen van sociale bescherming en stabiliteit van de arbeidsmarkt kunnen dergelijke voorwaarden voor het vrij verrichten van diensten niet rechtvaardigen, aangezien die voorwaarden geen passende middelen zijn om de genoemde doelstellingen te bereiken. De verplichting voor een dienstverrichter om de plaatselijke autoriteiten in kennis te stellen van de aanwezigheid van een of meer ter beschikking gestelde werknemers, de vermoedelijke duur van die aanwezigheid en de diensten die de terbeschikkingstelling nodig maken, en om aan te tonen dat de betrokken werknemers in de lidstaat waar zij door de onderneming worden tewerkgesteld, voldoen aan alle voorschriften, met name inzake verblijf, arbeidsvergunning en sociale zekerheid, zou die autoriteiten immers op een minder restrictieve en even doeltreffende wijze als de onderhavige vereisten de waarborg bieden dat de nationale sociale regels gedurende de terbeschikkingstelling worden nageleefd, en dat die werknemers zich in een reguliere situatie bevinden en hun hoofdactiviteit uitoefenen in de lidstaat waar de dienstverrichter is gevestigd.

(cf. punten 27, 31, 36, 46, 48‑50 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingaftrek voor natuurlijke personen die aandelen verwerven – Beperking tot aandelen van in betrokken lidstaat gevestigde vennootschappen – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 56, lid 1, EG en 58, lid 1, sub a, EG)

Samenvatting

De artikelen 56, lid 1, EG, en 58, lid 1, sub a, EG staan in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat waarbij wordt uitgesloten dat een aftrek van het belastbaar inkomen wordt toegekend aan natuurlijke personen die aandelen of deelbewijzen verwerven die een investering in gereed geld vertegenwoordigen in kapitaalvennootschappen die zijn gevestigd in andere lidstaten.

Een dergelijke wettelijke regeling vormt een beperking van het kapitaalverkeer doordat zij de onderdanen van de betrokken lidstaat ervan afgeschrikt, hun kapitaal te beleggen in vennootschappen die in een andere lidstaat zijn gevestigd; zij heeft ook een restrictief gevolg voor in andere lidstaten gevestigde vennootschappen, aangezien zij hen belemmert in het bijeenbrengen van kapitaal in de betrokken lidstaat.

Bij ontbreken van een rechtstreeks verband tussen het betrokken belastingvoordeel en een compenserende fiscale heffing, zoals belastingheffing over de dividenden die later worden uitgekeerd door vennootschappen waarin de investering is verricht, kan de noodzaak om de samenhang van het belastingstelsel te waarborgen niet worden aangevoerd als rechtvaardiging voor een dergelijke beperking.

(cf. punten 13‑15, 20‑23, 28 en dictum)
Zaak C‑284/02

Land Brandenburg

tegen

Ursula Sass

(verzoek van het Bundesarbeitsgericht om een prejudiciële beslissing)

„Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Artikel 141 EG – Gelijke beloning – Richtlijn 76/207/EEG – Gelijke behandeling – Zwangerschapsverlof – Overgang naar hogere salarisgroep – Niet-volledige meetelling van op grond van wettelijke regeling van voormalige Duitse Democratische Republiek genomen zwangerschapsverlof”

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Toegang tot arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden – Gelijke behandeling – Collectieve overeenkomst die voorziet in indeling in hogere salarisgroep na vervulling van kwalificatieperiode – Meetelling van perioden van zwangerschapsverlof – Weigering om uit hoofde van wettelijke regeling van voormalige Duitse Democratische Republiek genomen zwangerschapsverlof volledig mee te tellen wegens duur ervan – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 76/207 van de Raad)

Richtlijn 76/207 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, verzet zich tegen een regeling in een collectieve overeenkomst volgens welke voor indeling in een hogere salarisgroep het gedeelte van het door een vrouwelijke werknemer overeenkomstig de wettelijke regeling van de voormalige Duitse Democratische Republiek genomen zwangerschapsverlof dat meer bedraagt dan de beschermingsperiode bepaald in de wettelijke regeling van de Bondsrepubliek Duitsland waarnaar die overeenkomst verwijst, niet wordt meegeteld voor een kwalificatieperiode, indien het doel en de strekking van elk van deze twee verlofregimes overeenkomen met de doelstellingen en de strekking van de bescherming van de vrouw bij zwangerschap en moederschap, in welke bescherming is voorzien bij artikel 2, lid 3, van deze richtlijn.

(cf. punt 59 en dictum)
Zaak C‑404/02

Nichols plc

tegen

Registrar of Trade Marks

[verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, om een prejudiciële beslissing]

„Merken – Richtlijn 89/104/EEG – Artikel 3, lid 1, sub b – Merk dat bestaat uit gangbare familienaam – Onderscheidend vermogen – Invloed van artikel 6, lid 1, sub a, op beoordeling”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Weigering van inschrijving of nietigheid – Ontbreken van onderscheidend vermogen – Beoordeling van onderscheidend vermogen van merk dat bestaat uit gangbare familienaam – Beoordeling aan hand van zelfde criteria als die welke gelden voor andere categorieën van merken – Beperkte gevolgen van dergelijk merk – Geen invloed

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 3, lid 1, sub b, en 6, lid 1, sub a)

In het kader van artikel 3, lid 1, sub b, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), dient de beoordeling van het al dan niet onderscheidend vermogen van een uit een – zelfs gangbare – familienaam bestaand merk concreet te gebeuren, aan de hand van de criteria die gelden voor alle in artikel 2 van die richtlijn bedoelde tekens, uitgaande van enerzijds de waren of diensten waarvoor inschrijving is aangevraagd, en anderzijds de perceptie van de betrokken kringen. Dat artikel 6, lid 1, sub a, van dezelfde richtlijn beperkingen stelt aan de rechtsgevolgen van de inschrijving van het merk, is niet van invloed op deze beoordeling.

(cf. punt 34 en dictum)
Zaak C‑442/02

CaixaBank France

tegen

Ministère de l’Économie, des Finances et de l’Industrie

[verzoek van de Conseil d’État (Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Vrijheid van vestiging – Kredietinstellingen – Nationale wettelijke regeling die betaling van rente over tegoeden in rekening-courant verbiedt”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Kredietinstellingen – Nationale wettelijke regeling die betaling van rente over tegoeden in rekening-courant verbiedt – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 43 EG)

Artikel 43 EG verzet zich tegen een regeling van een lidstaat die aan een kredietinstelling die dochtervennootschap van een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap is, verbiedt om rente te vergoeden over rekeningen-courant in euro’s die door ingezetenen van eerstgenoemde lidstaat zijn geopend.

Een dergelijk verbod, dat voor vennootschappen uit andere lidstaten een ernstige belemmering vormt om hun activiteiten door middel van een dochtervennootschap uit te oefenen, hetgeen hun toegang tot de markt ongunstig beïnvloedt, vormt immers een beperking in de zin van artikel 43 EG. Deze beperking kan niet worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang die verband houden met consumentenbescherming of met het aanmoedigen van het sparen op middellange en lange termijn, aangezien zij verder gaat dan noodzakelijk is om dit doel te bereiken.

(cf. punten 12, 17, 21, 23‑24 en dictum)
Zaak C‑168/02

Rudolf Kronhofer

tegen

Marianne Maier e.a.

[verzoek van het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Executieverdrag – Artikel 5, punt 3 – Bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad – Plaats waar schadebrengend feit zich heeft voorgedaan – Vermogensschade bij investering van kapitaal in andere verdragsluitende staat”

Samenvatting van het arrest

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen – Bijzondere bevoegdheden – Bevoegdheid „ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad” – Plaats waar schadebrengend feit zich heeft voorgedaan – Begrip – Woonplaats van verzoeker die vermogensschade heeft geleden bij investering van kapitaal in andere verdragsluitende staat – Daarvan uitgesloten

(Executieverdrag van 27 september 1968, art. 5, punt 3)

Artikel 5, punt 3, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, bij het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek, bij het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en bij het Verdrag van 29 november 1996 inzake de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, moet aldus worden uitgelegd dat de uitdrukking „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” niet de plaats omvat waar de verzoeker woont of waar zich het „centrum van zijn vermogen” bevindt op de enkele grond dat hij aldaar financiële schade heeft geleden die voortvloeit uit het in een andere verdragsluitende staat ingetreden en door hem geleden verlies van onderdelen van zijn vermogen.

Het begrip „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” kan immers niet extensief worden uitgelegd in dier voege dat het iedere plaats omvat waar de schadelijke gevolgen voelbaar zijn van een feit dat elders daadwerkelijk ingetreden schade heeft veroorzaakt. In de eerste plaats zou deze uitlegging de bepaling van het bevoegde gerecht doen afhangen van onzekere omstandigheden en zou zij bijgevolg indruisen tegen de versterking van de rechtsbescherming van de in de Gemeenschap gevestigde personen, welke, door de eiser in staat te stellen om gemakkelijk te bepalen, welk gerecht hij kan aanzoeken, en door de verweerder in staat te stellen om redelijkerwijs te voorzien, voor welk gerecht hij kan worden opgeroepen, een van de doelstellingen van het verdrag vormt. In de tweede plaats zou zij er in de meeste gevallen toe kunnen leiden dat de gerechten van de woonplaats van de verzoeker bevoegd zijn, welke bevoegdheid het verdrag buiten de gevallen waarin het ze uitdrukkelijk regelt, veeleer heeft willen uitsluiten.

(cf. punten 19‑21 en dictum)
Zaak C‑262/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Franse Republiek

„Niet-nakoming – Artikel 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) – Televisieomroep – Reclame – Nationaal verbod op televisiereclame voor in lidstaat verhandelde alcoholhoudende dranken in vorm van indirecte televisiereclame die ontstaat doordat bij doorgifte van bepaalde sportevenementen reclameborden op scherm te zien zijn – Wet-,Evin’”

Samenvatting van het arrest

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Verbod op reclame voor alcoholhoudende dranken tijdens televisie-uitzending van sportevenementen – Rechtvaardiging uit hoofde van bescherming van volksgezondheid

[EG-Verdrag, art. 56, lid 1, en 59 (thans, na wijziging, art. 46, lid 1, EG en 49 EG)]

Een lidstaat die de televisie-uitzending in deze staat door nationale televisiezenders van sportevenementen die in andere lidstaten plaatsvinden, afhankelijk stelt van de voorafgaande weglating van reclame voor alcoholhoudende dranken, komt de krachtens artikel 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) op hem rustende verplichtingen na.

Een dergelijke televisiereclameregeling vormt een beperking van het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 59 van het Verdrag; zij beperkt immers het vrij verrichten van reclamediensten, doordat de eigenaars van reclameborden reclame voor alcoholhoudende dranken preventief moeten weigeren ingeval de mogelijkheid bestaat dat het sportevenement in de betrokken lidstaat wordt uitgezonden. Bovendien belet deze regeling het verrichten van diensten bestaande in de uitzending van televisieprogramma’s, aangezien de zenders van deze staat de doorgifte van sportevenementen tijdens welke borden met reclame voor in deze staat verhandelde alcoholhoudende dranken te zien zullen zijn, moeten weigeren, en de organisatoren van sportevenementen die in het buitenland plaatsvinden, de doorgifterechten niet aan deze zenders kunnen verkopen ingeval de mogelijkheid bestaat dat tijdens de uitzending van de televisieprogramma’s over dergelijke evenementen indirecte televisiereclame voor dergelijke alcoholhoudende dranken te zien is.

Een dergelijke televisiereclameregeling streeft echter een met de bescherming van de volksgezondheid verband houdende doelstelling in de zin van artikel 56, lid 1, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 46, lid 1, EG) na, aangezien maatregelen die de mogelijkheden van reclame voor alcoholhoudende dranken beperken om het alcoholisme te bestrijden, in overeenstemming zijn met het streven de volksgezondheid te beschermen.

Bovendien is een dergelijke regeling geschikt om deze doelstelling te verwezenlijken en gaat ze niet verder dan nodig is voor het bereiken van dat doel. Deze regeling beperkt immers het aantal situaties waarin borden met reclame voor alcoholhoudende dranken op televisie te zien zijn, en daardoor kan de verspreiding van dergelijke berichten worden beperkt, met als gevolg dat de televisiekijkers minder stimulansen tot het verbruik van alcoholhoudende dranken krijgen.

(cf. punten 26, 30‑31)
Zaak C‑320/02

Förvaltnings AB Stenholmen

tegen

Riksskatteverket

[verzoek van de Regeringsrätt (Zweden) om een prejudiciële beslissing]

„Zesde BTW-richtlijn – Artikel 26 bis – Bijzondere regeling voor gebruikte goederen – Begrip gebruikt goed – Paard dat na training is doorverkocht”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Bijzondere regeling voor gebruikte goederen – Begrip gebruikte goederen – Levende dieren – Daaronder begrepen – Dier dat van particulier is gekocht en na training is doorverkocht

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 26 bis)

Artikel 26 bis van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat voorziet in een bijzondere regeling voor gebruikte goederen, die worden gedefinieerd als roerende lichamelijke zaken die in de staat waarin zij verkeren of na herstelling opnieuw kunnen worden gebruikt, moet aldus worden uitgelegd dat levende dieren als gebruikte goederen in de zin van deze bepaling kunnen worden beschouwd.

Derhalve kan een van een particulier (niet zijnde de fokker) gekocht dier, dat na training voor een specifiek gebruik wordt doorverkocht, worden aangemerkt als een gebruikt goed in de zin van deze bepaling. Het is immers van weinig belang dat de waarde van een dergelijk dier niet is toegenomen door een herstelling in de eigenlijke betekenis van het woord, maar bijvoorbeeld door een biologisch proces of de training van het dier. Aangezien het gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde in beginsel voorziet in een heffing over de in de verschillende stadia van het productie‑ en distributieproces, tot de uiteindelijke consumptiefase, door als zodanig handelende belastingplichtigen in de zin van de Zesde richtlijn toegevoegde economische waarde, zou het met dit stelsel in strijd zijn om de totale door de belastingplichtige wederverkoper gevraagde verkoopprijs te belasten, en niet slechts de economische waarde die is toegevoegd toen het paard in zijn bezit was.

(cf. punten 26‑27, 29, dictum 1‑2)