ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 4 mei 2017 –

Schräder/CPVO – Hansson (SEIMORA)

(Gevoegde zaken T‑425/15, T‑426/15 en T‑428/15)

„Kwekersrechten – Verzoek tot vervallenverklaring van het voor het ras SEIMORA verleende communautaire kwekersrecht – Verzoek tot nietigverklaring van het voor het ras SEIMORA verleende communautaire kwekersrecht – Aanvraag voor een communautair kwekersrecht voor het ras SUMOST 02 – Samenstelling van de kamer van beroep van het CPVO – Beginsel van onpartijdigheid”

1. Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Beroepsprocedure – Beroep dat is ingesteld tegen een beslissing van het Communautair Bureau voor plantenrassen en naar de kamer van beroep wordt verwezen – Opschorting van de procedure – Voorwaarden – Rechterlijk toezicht op een beslissing tot opschorting – Grenzen (Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 106) (zie punten 59, 60)

2. Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Beroepsprocedure – Beroep dat is ingesteld tegen een beslissing van het Communautair Bureau voor plantenrassen en naar de kamer van beroep wordt verwezen – Verplichting tot wraking van de van partijdigheid verdachte leden van de kamer – Begrip ,partijdigheid’ – Kamer die het oneens is met de zienswijze van een partij betreffende het procesverloop – Daarvan uitgesloten (Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 48, leden 3 en 4) (zie punt 67)

3. Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Beroepsprocedure – Beroep dat is ingesteld tegen een beslissing van het Communautair Bureau voor plantenrassen en naar de kamer van beroep wordt verwezen – Maatregelen van instructie – Mogelijkheid om aanvullende maatregelen van instructie te gelasten – Voorwaarden (Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 53–65) (zie punten 85‑87)

4. Beroep tot nietigverklaring – Middelen – Schending van wezenlijke vormvoorschriften – Nietigverklaring die alleen kan leiden tot inhoudelijk identieke nieuwe beschikking – Falend middel (Art. 263 VWEU) (zie punt 109)

5. Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Overdracht van de rechten op een beschermd ras – Voorwaarden – Niet-naleving – Gevolgen – Strikte uitlegging (Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 23 en 26) (zie punten 137, 138)

Voorwerp

In zaak T‑425/15, beroep tegen de beslissing van de kamer van beroep van het CPVO van 24 februari 2015 (zaak A 003/2010) betreffende een verzoek tot vervallenverklaring van het voor het ras SEIMORA verleende communautaire kwekersrecht; in zaak T‑426/15, beroep tegen de beslissing van de kamer van beroep van het CPVO van 24 februari 2015 (zaak A 002/2014), betreffende een verzoek tot nietigverklaring van het voor het ras SEIMORA verleende communautaire kwekersrecht; en, in zaak T‑428/15, beroep tegen de beslissing van de kamer van beroep van het CPVO van 24 februari 2015 (zaak A 007/2009) betreffende een aanvraag voor een communautair kwekersrecht voor het ras SUMOST 02

Dictum

1) De beroepen worden verworpen.
Besluiten ter zake van conformiteitsgoedkeuring worden door de Commissie genomen op basis van een syntheseverslag en briefwisseling tussen haar en de betrokken lidstaat. In die speciale context waarin conformiteitsbesluiten tot stand komen, is de motivering van een besluit als voldoende te beschouwen wanneer de betrokken lidstaat nauw betrokken is geweest bij de voorbereiding ervan en dus bekend was met de redenen waarom de Commissie meende het litigieuze bedrag niet ten laste van de betrokken fondsen te moeten brengen. De verplichting van de Commissie om haar afwijzing van de door de betrokken lidstaat voorgestelde raming van de financiële weerslag van de vastgestelde tekortkomingen te motiveren, moet bijgevolg worden beoordeeld in het licht van de ontwikkelingen in en de voortgang van het betoog van de partijen in de procedure op tegenspraak voorafgaand aan het eindbesluit van de Commissie, waarin de partijen op basis van de door de betrokken lidstaat verstrekte informatie moeten proberen overeenstemming te bereiken over de hoogte van de financiële correctie of, indien geen overeenstemming wordt bereikt, hun standpunten tot elkaar te brengen, zoals artikel 52, lid 3, van verordening nr. 1306/2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid verlangt.

Bovendien hoeft de Commissie enkel de afwijzing te motiveren van de voldoende nauwkeurige ramingselementen die door de bevoegde nationale autoriteiten tijdens de administratieve procedure zijn aangevoerd. Ofschoon het aan de Commissie staat om schending van de regels van de gemeenschappelijke ordening der landbouwmarkten te bewijzen, moet de lidstaat immers – wanneer die schending eenmaal vaststaat – in voorkomend geval bewijzen dat de Commissie een vergissing heeft begaan wat de eraan te verbinden financiële gevolgen betreft. Het staat dan aan de lidstaat om zo gedetailleerd en volledig mogelijk te bewijzen dat zijn cijfers juist zijn en, in voorkomend geval, dat de berekeningen van de Commissie onjuist zijn. Die verdeling van de bewijslast met betrekking tot de financiële consequenties van de vastgestelde tekortkomingen valt te verklaren door het feit dat het beheer van de financiering door het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) hoofdzakelijk berust bij de nationale overheden, die erop moeten toezien dat de regels van de Unie strikt worden geëerbiedigd, en is gebaseerd op het wederzijdse vertrouwen tussen de nationale autoriteiten en de autoriteiten van de Unie. Alleen de lidstaat zelf kan precies weten en vaststellen welke gegevens nodig zijn om de ELGF- en Elfpo-rekeningen op te stellen, aangezien voor de Commissie de afstand tot de marktdeelnemers te groot is om bij hen de benodigde inlichtingen te kunnen inwinnen.

(zie punten 45‑48)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordeling van het verwarringsgevaar — Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 16, 17, 43)
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beeldmerk Roméo has a Gun by Romano Ricci en woordmerken NINA RICCI en RICCI [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 33, 34, 50, 51, 64‑66, 74, 78)
In deze omstandigheden kan, in een geval waarin een nationale mededingingsautoriteit in een van haar besluiten enkel op basis van het nationale mededingingsrecht heeft beslist, geen beroep worden gedaan op artikel 13, lid 2, van verordening nr. 1/2003 en is dit artikel dus niet van toepassing.

Artikel 13, lid 2, van verordening nr. 1/2003 heeft, net als alle andere voorschriften van deze verordening, betrekking op situaties waarin uitvoering is gegeven aan de artikelen 101 VWEU en 102 VWEU. Bijgevolg kan de Commissie een klacht enkel op basis van die bepaling afwijzen indien deze is onderzocht aan de hand van de mededingingsregels van de Unie.

Marktdeelnemers die menen het slachtoffer te zijn van een inbreuk, kunnen de Commissie niet beschouwen als hogerberoepsinstantie met de bevoegdheid om besluiten van een nationale autoriteit waarin niet in positieve zin op hun klacht is beslist, nietig te verklaren. Het toezicht op de besluiten van de mededingingsautoriteiten van de lidstaten komt immers enkel toe aan de nationale rechterlijke instanties, die een essentiële rol vervullen bij de toepassing van de mededingingsregels van de Unie.

De Republiek Kroatië heeft pas kunnen toetreden tot de Unie nadat zij had voldaan aan de politieke en economische criteria en de op kandidaat-lidstaten rustende verplichtingen zoals op 21 en 22 juni 1993 vastgesteld door de Europese Raad in Kopenhagen (Denemarken). Volgens deze criteria dient de kandidaat-lidstaat onder meer in staat te zijn om te voldoen aan de uit de toetreding voortvloeiende verplichtingen, waartoe in het bijzonder behoort het vermogen om op doeltreffende wijze uitvoering te geven aan de voorschriften, normen en het beleid die tezamen het geheel van de Uniewetgeving vormen. Het vermogen van de Kroatische rechterlijke instanties om het Unierecht toe te passen, kan dus niet principieel in twijfel worden getrokken.

(zie punten 53, 54)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk — Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten — Voorwaarden — Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie — Begrip — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 21‑23, 29)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk — Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten — Voorwaarden — Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie — Begrip — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 35‑38, 45)
2)

Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van Fruit of the Loom, Inc.
4.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Tekens die een merk kunnen vormen — Tekens bestaande uit een letter of lettercombinatie — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 4, 7 en 8, lid 1, b)] (zie punten 56, 57)
ARREST VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

5 juli 2016

Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

tegen

Emil Hristov

en

Europese Commissie

„Hogere voorziening — Openbare dienst — Benoeming — Procedure voor de selectie en de benoeming van de uitvoerend directeur van een regelgevend agentschap — EMA — Preselectie door een preselectiecomité — Benoeming door de raad van bestuur van EMA — Samenstelling van het preselectiecomité — Cumulatie van de functie van lid van het preselectiecomité en die van lid van de raad van bestuur van EMA — Onpartijdigheid”

Betreft:

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 13 november 2014, Hristov/Commissie en EMA (F‑2/12, EU:F:2014:245), en strekkende tot gedeeltelijke vernietiging van dat arrest.

Beslissing:

Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 13 november 2014, Hristov/Commissie en EMA (F‑2/12), wordt gedeeltelijk vernietigd, voor zover daarbij nietig is verklaard het besluit van de raad van bestuur van EMA van 6 oktober 2011 tot benoeming van de uitvoerend directeur van EMA. Er behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over het verzoek om vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 13 november 2014, Hristov/Commissie en EMA (F‑2/12), voor zover daarbij nietig is verklaard het besluit van de Europese Commissie van 20 april 2011, waarbij zij de raad van bestuur van EMA een lijst voorstelde van vier door het preselectiecomité aanbevolen en door het Raadgevend Comité benoemingen bevestigde kandidaten. De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken voor een uitspraak over de vordering tot nietigverklaring van het besluit van de raad van bestuur van EMA van 6 oktober 2011 tot benoeming van de uitvoerend directeur van EMA voor wat betreft de door Emil Hristov aangevoerde grieven en middelen waarover het Gerecht voor ambtenarenzaken zich nog niet heeft uitgesproken. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

Hogere voorziening – Hogere voorziening gegrond verklaard – Afdoening van het geding ten gronde door de rechterlijke instantie in hogere voorziening – Voorwaarde – Zaak die in staat van wijzen is – Geen zaak die in staat van wijzen is – Terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht voor ambtenarenzaken

(Statuut van het Hof van Justitie, bijlage I, art. 13, lid 1)

In het kader van een hogere voorziening tegen een arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken verwijst het Gerecht de zaak, overeenkomstig artikel 13, lid 1, van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, na de vernietiging van het bestreden arrest voor zover daarbij een besluit van een instelling nietig wordt verklaard, terug naar het Gerecht voor ambtenarenzaken opdat het uitspraak doet over de in eerste aanleg aangevoerde grieven en middelen waarover het Gerecht voor ambtenarenzaken geen uitspraak heeft gedaan.

(cf. punten 29 en 30)

Referentie:

Gerecht: arrest van 5 juli 2016, Commissie/Hristov, T‑26/15 P, EU:T:2016:390, punten 62‑64
3.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beeldmerk BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN en woordmerk THE BOTANICALS [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 34, 35, 65, 70)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte — Omvang van het onderzoek [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 19)
65

Voorts heeft de Commissie in de brief van 13 september 2013 waarin zij aan verzoekster haar definitieve beslissing heeft meegedeeld over diens BMO-aanvraag, als antwoord op de opmerkingen op de brief van 22 augustus 2013, het volgende overwogen: „De toepassing van een regeling inzake een preferentieel belastingtarief wijzigt het bedrag aan winst vóór belasting dat de onderneming moet genereren om aantrekkelijk te zijn voor investeerders. Het absolute voordeel dat tijdens het onderzoektijdvak is toegekend, is niet noodzakelijkerwijs een doorslaggevend criterium voor de beoordeling van de omvang van de verstoring gezien de aard van het voordeel. Integendeel, deze beoordeling moet betrekking hebben op de algemene gevolgen van de maatregel voor de economische en financiële situatie van de onderneming over een bepaalde periode. In dit verband dient te worden gememoreerd dat op [verzoekster] het verlaagde tarief (14,01 %) kon worden toegepast aangezien [zij] de belastingregeling voor hightechbedrijven kon combineren met een andere regeling, te weten het programma ‚Two Free 3 Halve’. Het gecombineerde effect hiervan was een aanzienlijk verlaagd tarief ten opzichte van het normale tarief (25 %), waarmee onder meer de doelstelling kon worden nagestreefd om kapitaal aan te trekken tegen lagere kosten teneinde daarmee de financiële en economische situatie van de onderneming als geheel te beïnvloeden. [...] Ten slotte betoogt u dat het oordeel van de Commissie dat de belastingregeling semipermanent en variabel is, ongefundeerd is. Van uw betoog dat beide belastingregelingen beperkt zijn in de tijd, is naar behoren nota genomen. Het feit dat deze beide belastingregelingen geen permanent karakter hebben, doet evenwel niet af aan het feit [...] dat hiermee is beoogd de financiële en economische situatie van de onderneming te beïnvloeden.”
253

Verzoekster geeft in dat verband te kennen dat de buitensporig lange duur van de administratieve procedure „een weerslag heeft gehad op haar vermogen om zich te verdedigen”, aangezien zij op het moment waarop zij ervan op de hoogte is gesteld dat het onderzoek zich ook tot haar uitstrekte, te weten de datum van de mededeling van punten van bezwaar, zijnde 30 juni 2011, haar laatste deelneming in interveniëntes reeds had overgedragen en slechts beperkt toegang tot het bewijs betreffende haar investering had. Wat dat betreft, volstaat het eraan te herinneren dat verzoekster krachtens de algemene voorzorgplicht die op elke onderneming of ondernemersvereniging rust, gehouden is ervoor te zorgen dat de gegevens aan de hand waarvan haar activiteiten konden worden nagegaan goed bewaard bleven in haar boeken en archieven, opdat zij met name zou kunnen beschikken over de noodzakelijke bewijzen in het geval van gerechtelijke of administratieve procedures (zie in die zin arrest van 16 juni 2011, Heineken Nederland en Heineken/Commissie, T‑240/07, EU:T:2011:284, punt 301en aldaar aangehaalde rechtspraak). Overeenkomstig het arrest van 27 juni 2012, Bolloré/Commissie (T‑372/10, EU:T:2012:325, punt 152), geldt die verplichting ook in geval van de overdracht van een dochteronderneming.
181

In de vierde plaats heeft de Commissie, anders dan RAS betoogt, in overweging 267 van het bestreden besluit niet vastgesteld dat Saremar toenemende verliezen had geleden, maar wel dat zij voortdurend verlies had geleden. Het is weliswaar juist dat Saremar in 2011 een nettowinst van 2523439 EUR heeft geboekt, doch de Commissie heeft erop gewezen dat deze winst niet volstond voor het dekken van het in 2010 geboekte tekort, dat tweemaal zoveel bedroeg, en dat Saremar in 2012, het jaar waarin de steun is verleend, eveneens een tekort van 1,7 miljoen EUR had geboekt, dat zonder de litigieuze compensatiemaatregel zou zijn opgelopen tot 13 miljoen EUR. Bijgevolg is de vaststelling dat in de in aanmerking genomen periode voortdurend verlies is geleden, niet onjuist. Punt 11 van de richtsnoeren inzake reddings‑ en herstructureringssteun noemt onder de symptomen die erop wijzen dat een onderneming in moeilijkheden verkeert, inderdaad niet voortdurende verliezen, maar alleen toenemende verliezen. Uit de bewoordingen van dit punt 11 blijkt echter dat de daar verstrekte lijst van symptomen louter indicatief is. De Commissie heeft dus niet blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en evenmin een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door te oordelen dat voortdurende verliezen een relevant symptoom waren om Saremar als onderneming in moeilijkheden aan te merken. Om deze redenen kan, anders dan RAS betoogt, uit het feit dat in het onderhavige geval geen van de andere in dat punt genoemde symptomen aanwezig was, evenmin het bestaan van een kennelijke beoordelingsfout worden afgeleid. In elk geval volgt uit de punten 175 tot en met 180 hierboven dat de Commissie geen fout heeft gemaakt door te oordelen dat Saremar voldeed aan de in punt 10, onder a), van die richtsnoeren geformuleerde voorwaarde om als onderneming in moeilijkheden te worden aangemerkt, en dat deze vaststelling op zichzelf volstond voor die kwalificatie. Bijgevolg snijden bovengenoemde argumenten geen hout voor zover zij zien op de toepassing van punt 11 van die richtsnoeren door de Commissie.
51

Met zijn argumenten voert verzoeker in wezen echter aan dat de bestreden beslissing in strijd is met artikel 93, lid 2, onder b), van verordening nr. 207/2009, zoals dit volgens hem had moeten worden uitgelegd en toegepast tegen de achtergrond van het in de EER-Overeenkomst vastgelegde recht van vrije dienstverrichting. Indien een dergelijke met het Unierecht overeenstemmende uitlegging onmogelijk is, had de in deze bepaling vastgestelde litigieuze voorwaarde betreffende de vestiging in de Unie buiten toepassing moeten worden gelaten wegens de onwettigheid ervan, en had het beginsel van het vrij verrichten van diensten in de EER rechtstreeks moeten worden toegepast, volgens welk beginsel op dit gebied gen sprake mag zijn van enige belemmering – laat staan discriminatie – van personen die gevestigd zijn buiten het grondgebied van de Unie maar in een staat van de EVA, die tot de EER behoort, zoals Liechtenstein. Verzoeker voert aldus een exceptie van onwettigheid in de zin van artikel 277 VWEU aan.
60

Ook moet erop worden gewezen dat de Commissie bij brief van 3 juli 2007 aan het Gerecht heeft verzocht om verlenging van de termijn voor neerlegging van de dupliek, die aanvankelijk was vastgesteld op 10 augustus 2007, tot 28 september 2007. Dit verzoek was als volgt gemotiveerd. In de eerste plaats heeft de Commissie eraan herinnerd dat zaak T‑385/06 deel uitmaakte van een groep van tien beroepen die tegen beschikking C(2006) 4180 waren ingesteld in drie verschillende talen, waardoor coördinatie noodzakelijk was. In de tweede plaats hadden de verzoekers in vijf van de tien zaken in kwestie een verlenging van de termijn voor neerlegging van hun repliek gevraagd en verkregen, wat twee gevolgen had gehad: op 3 juli 2007 waren slechts vijf replieken aan de Commissie toegezonden en de termijn voor neerlegging van de dupliek in de zaken waarin die was verlengd, zou in augustus of september 2007 aflopen. In de derde plaats heeft de Commissie zich beroepen op de noodzaak om voor samenhang tussen haar duplieken te zorgen. In de vierde plaats heeft de Commissie benadrukt dat het Gerecht haar in vier verknochte zaken reeds een termijnverlenging had toegekend.
145

In het verzoekschrift heeft verzoekster ook een aantal afbeeldingen van binnenzolen voor schoenen opgenomen. Zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de ontvankelijkheid van deze bewijzen, die voor het eerst voor het Gerecht werden overgelegd, dient te worden opgemerkt dat deze afbeeldingen in geen geval in staat zijn aan te tonen dat het betrokken teken op significante wijze afwijkt van de norm en van wat in de betrokken sector gangbaar is. Op alle afbeeldingen is immers het bovendeel van binnenzolen te zien. De kamer van beroep heeft evenwel terecht erop gewezen dat binnenzolen een oppervlakpatroon kunnen hebben voor een betere grip in de schoen. Afbeeldingen waarop het ondergedeelte van de binnenzolen niet te zien is, kunnen dus niet aantonen dat het betrokken teken op significante wijze afwijkt van de norm en van wat in de betrokken sector gangbaar is.
26

In vervolg op dat overleg heeft de Commissie op 27 maart 2013 aan het Verenigd Koninkrijk een mededeling toegezonden waarin zij stelde dat de wijze waarop in Schotland in de jaren 2008, 2009 en 2010 de randvoorwaarden waren toegepast niet in overeenstemming was met de voorschriften van de Europese Unie, en het Verenigd Koninkrijk op de hoogte heeft gesteld van haar voornemen om een bedrag van 5606459,48 EUR te onttrekken aan EU-financiering. In de bijlage bij deze brief heeft de Commissie uiteengezet op welke gronden deze uitgaven worden uitgesloten van EU-financiering. In het bijzonder heeft de Commissie wat betreft de aanvragen voor de jaren 2009 en 2010 ten eerste gewezen op tekortkomingen in de doeltreffende controle ten aanzien van de RBE’s nr. 2 en nr. 4; ten tweede op tekortkomingen in de doeltreffende controle ten aanzien van de eisen inzake goede landbouw- en milieuconditie (hierna: „GLMC”) 4, 16 en 18; ten derde op de ontoereikendheid van de controle en de sancties in het kader van de randvoorwaarden ten aanzien van RBE nr. 8. Wat betreft de aanvragen voor het jaar 2008 heeft de Commissie gewezen op tekortkomingen in de doeltreffende controle ten aanzien van de RBE’s nr. 2 en nr. 4, tekortkomingen in de doeltreffende controle ten aanzien van de GLMC’s 4, 16 en 18, ontoereikende sancties en controle ten aanzien van verschillende RBE’s in het kader van de randvoorwaarden, een coulante houding bij inbreuken op de RBE’s nr. 7 en nr. 8, de onmogelijkheid om voor RBE nr. 4 een sanctie van 5 % op te leggen wegens een door nalatigheid begane niet-naleving, en het ontbreken van een stelselmatige follow-up van alle geringe niet-nalevingen. In deze brief heeft de Commissie een correctie voorgesteld van 5 % voor het jaar 2008, en een correctie van 2 % voor de jaren 2009 en 2010, op grond dat de Schotse autoriteiten een aantal maatregelen hadden getroffen om bepaalde geconstateerde gebreken te herstellen.