BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Tweede kamer)

5 februari 2016

Ingrid Fedtke

tegen

Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC)

„Openbare dienst — Ambtenaren — Ambtshalve pensionering — Pensioenleeftijd — Verzoek om na het bereiken van de leeftijdsgrens te mogen doorwerken — Artikel 52, tweede alinea, van het Statuut — Dienstbelang — Artikel 82 van het Reglement voor de procesvoering — Niet-ontvankelijkheidsgrond van openbare orde — Onregelmatigheid van de precontentieuze procedure”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Fedtke in wezen vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) tot afwijzing van haar verzoek om tot de leeftijd van 66 jaar te mogen doorwerken.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Fedtke draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Europees Economisch en Sociaal Comité.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren — Voorafgaande administratieve klacht — Termijnen — Regels van openbare orde — Heropening — Voorwaarde — Nieuw en wezenlijk feit

(Art. 270 VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Voor de ontvankelijkheid van een beroep bij het Gerecht voor ambtenarenzaken krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91 van het Statuut is vereist dat de precontentieuze procedure regelmatig is verlopen en de daarin gestelde termijnen in acht zijn genomen.

De klacht- en beroepstermijnen, die van openbare orde zijn en waarover partijen of de rechter niet vrij kunnen beschikken, hebben tot doel de rechtszekerheid binnen de instellingen van de Unie te waarborgen, die noodzakelijk is voor hun goede functioneren, door te beletten dat Uniehandelingen die rechtsgevolgen teweegbrengen onbeperkt in geding kunnen worden gebracht, en aldus elke discriminatie of willekeur bij de rechtsbedeling te voorkomen. De bevoegdheid om een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut in te dienen mag de ambtenaar derhalve niet gebruiken om de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut vastgestelde klacht‑ en beroepstermijnen te ontduiken door met een dergelijk later ingediend verzoek indirect een eerder, niet binnen de termijn bestreden besluit aan de orde te stellen.

Alleen het bestaan van nieuwe en wezenlijke feiten kan een rechtvaardiging opleveren voor de indiening van een verzoek om herziening van een besluit dat niet binnen de termijnen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut is betwist.

Om een feit als „nieuw” te kunnen aanmerken moet noch de verzoekende partij noch de administratie van dat feit op de hoogte zijn geweest of kunnen zijn geweest op het moment waarop het eerdere, definitief geworden besluit is genomen. Om als „wezenlijk” te kunnen worden aangemerkt, moet het feit wezenlijke wijziging kunnen brengen in de situatie van de verzoeker waarvan was uitgegaan in het oorspronkelijke verzoek waarop het eerdere, definitief geworden besluit is genomen.

(cf. punten 18‑21)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 6 juli 2004, Huygens/Commissie, T‑281/01, EU:T:2004:207, punt 126

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 25 februari 2015, Walton/Commissie, T‑261/14 P, EU:T:2015:110, punt 37

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 12 maart 2009, Lafleur Tighe/Commissie, F‑24/07, EU:F:2009:24, punten 56 en 57; beschikkingen van 22 april 2015, ED/ENISA, F‑105/14, EU:F:2015:33, punt 27, en van 22 juni 2015, van Oudenaarden/Parlement, F‑139/14, EU:F:2015:64, punten 24 en 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak