12

Het Gerecht heeft beide beroepen niet-ontvankelijk verklaard op grond van de volgende overwegingen: „29 Om te beginnen zij opgemerkt, dat volgens vaste rechtspraak de termijn voor een beroep tot nietigverklaring van openbare orde is en dat de partijen en de rechter er niet naar believen over kunnen beschikken, aangezien hij is ingesteld om de duidelijkheid en zekerheid van rechtssituaties te waarborgen en elke ongelijkheid of willekeur bij de rechtsbedeling te voorkomen (arrest Gerecht van 18 september 1997, Mutual Aid Administration Services/Commissie, T-121/96 en T-151/96, Jurispr. blz. II-1355, punt 38). Zaak T-162/98 30 Vaststaat dat de beschikking op regelmatige wijze ter kennis van verzoekster is gebracht en dat deze eerst na afloop van de daartoe gestelde termijn beroep heeft ingesteld. 31 Van verschoonbare dwaling, waarop verzoekster zich beroept teneinde een verlenging van de dwingende beroepstermijn te verkrijgen, kan slechts sprake zijn in uitzonderlijke omstandigheden, waarin met name de betrokken instelling zich zo heeft gedragen, dat haar gedrag, op zich of in beslissende mate, begrijpelijke verwarring bij de justitiabele heeft doen ontstaan (arrest Hof van 15 december 1994, Bayer/Commissie, C-195/91 P, Jurispr. blz. I-5619, punt 26). 32 Uit artikel 33, derde alinea, juncto artikel 15, tweede alinea, EGKS-Verdrag volgt dat de beroepstermijn aanvangt door de kennisgeving van de bestreden individuele beschikking aan de belanghebbende onderneming of ondernemersvereniging. 33 Nadat de beschikking haar op regelmatige wijze ter kennis was gebracht, had verzoekster zich tot haar advocaten moeten wenden voor overleg over de wijze waarop op de beschikking moest worden gereageerd, en had zij haar recht van beroep moeten uitoefenen binnen de termijn die haar daartoe ter beschikking stond. 34 Ook al hebben verzoeksters raadslieden, zoals zij stelt, van de Commissie geen afschrift van de beschikking verkregen, de mogelijkheid dat dat was vergeten of dat een gewone brief verloren was gegaan, had voor haar aanleiding moeten zijn om die raadslieden zonder talmen instructies te geven ter verdediging van haar belangen. 35 Door zich volledig op het initiatief van haar raadslieden te verlaten, heeft verzoekster niet de diligentie aan de dag gelegd die van haar mocht worden verwacht. 36 De aantekening ‚cc: T. Llewellyn Jones’ op de beschikking is derhalve geen buitengewone omstandigheid die verzoeksters dwaling tot een verschoonbare dwaling zou maken. 37 Mitsdien zijn verzoeksters argumenten als ongegrond te beschouwen en moet het beroep in zaak T-162/98 niet-ontvankelijk worden verklaard. Zaak T-148/98 [...] 40 Zo de beroepstermijn, zoals verzoekers beweren, berekend moest worden vanaf 10 augustus 1998, de dag waarop een hunner van een derde een afschrift van de beschikking kreeg, zou die termijn — ingevolge artikel 33, derde alinea, EGKS-Verdrag één maand, verlengd met een termijn wegens afstand van tien dagen — geëindigd zijn op 20 september 1998. Daar die dag een zondag was, zou ingevolge artikel 101, lid 2, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering het einde van de termijn zijn gevallen op maandag 21 september 1998, te 24.00 uur. Daar het verzoekschrift op laatstgenoemde dag is ingediend, zou het beroep dan dus binnen de termijn zijn ingesteld. 41 Een partij kan [haar] stellingen echter slechts staven met gegevens die ten minste zo concreet en gedetailleerd zijn, dat het Gerecht ze als geloofwaardig kan beschouwen en de wederpartij ze doeltreffend kan betwisten en, in voorkomend geval, tegenbewijs kan leveren. Die stelplicht met betrekking tot feitelijke gegevens die uitsluitend aan verzoekers bekend zijn, heeft tot doel te voorkomen, dat het Gerecht moet beslissen over zuiver theoretische of enkel ten behoeve van het geding geconstrueerde omstandigheden. 42 Het Gerecht heeft verzoekers uitgenodigd: 1) aan te geven wie de derde was van wie een hunner een afschrift van de beschikking zou hebben verkregen, 2) aan te geven wie de betrokken verzoeker is, en 3) precies te beschrijven hoe dat in zijn werk is gegaan en hoe de andere verzoekers kennis van de beschikking hebben gekregen. 43 Op die vragen hebben verzoekers het volgende geantwoord: 1. ‚The Applicant Mr. Mostyn Jones he (sic) cannot recall who the third party was, he thinks he obtained it from one of the persons who Sarah Llewellyn Jones represents.’ (‚Verzoeker Mostyn Jones herinnert zich niet, wie die derde was, hij denkt dat hij het gekregen heeft van een van de personen die Sarah Llewellyn Jones vertegenwoordigt. ’ ) 2. ‚Mostyn Jones.’ 3. ‚The Applicant Mr. Jones cannot recall the exact circumstances. The Other Applicants became aware of it by Mr. Jones informing some of them of the decision and the Applicants communicating directly with one another.’ (‚Verzoeker Jones herinnert zich de precieze omstandigheden niet. De andere verzoekers hebben het gehoord van de heer Jones, die met sommigen van hen over de beschikking heeft gesproken, en verder hebben verzoekers rechtstreeks elkaar geïnformeerd.’) 44 Aangezien de Commissie enkel aan de SWSMA kennis van de beschikking heeft gegeven en deze zelfs niet gezonden is aan de advocaten van de vereniging, die er pas op 8 september 1998 van op de hoogte zijn gesteld, lijkt het onwaarschijnlijk dat een van de verzoekers op 10 augustus 1998 van een derde persoon een afschrift van de beschikking zou hebben gekregen. 45 Dit wordt nog ongeloofwaardiger door de antwoorden op de door het Gerecht gestelde vragen. Volgens die summiere en ontwijkende antwoorden is verzoeker Mostyn Jones, die zich wel precies weet te herinneren, op welke dag hij een afschrift van de beschikking heeft gekregen — de dag waarop de beroepstermijn dan zou ingaan —, zowel vergeten wie de betrokken persoon was, als onder welke omstandigheden dat is gebeurd. 46 Het enige wat verzoeker Mostyn Jones weet te melden, is dat hij meent het stuk te hebben gekregen van iemand die wordt vertegenwoordigd door Sarah Llewellyn Jones, de advocaat van de SWSMA. Dit is echter in tegenspraak met de verklaring van Bernard John Llewellyn, die zegt na de ontvangst van de brief met de beschikking er verder niets mee te hebben gedaan, en met het feit dat de beschikking eerst op 8 september 1998 ter kennis van de advocaten van de SWSMA is gekomen. 47 Verzoekers hebben derhalve niet aannemelijk weten te maken, dat de beroepstermijn is gaan lopen op een dusdanig moment, dat hun beroep geacht zou kunnen worden nog tijdig te zijn ingesteld. 48 Noodzakelijkerwijs volgt hieruit, dat het beroep in zaak T-148/98 als tardief is te beschouwen. 49 Mitsdien moet dat beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, zonder dat behoeft te worden beslist op de andere door de Commissie aangevoerde niet-ontvankelijkheidsmiddelen, op het verzoek om kosteloze rechtsbijstand of op de verzoeken tot interventie.”