Zaak C‑580/15

Maria Eugenia Van der Weegen e.a.

tegen

Belgische Staat

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 56 VWEU – Artikel 36 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Belastingvrijstelling die uitsluitend geldt voor interesten betaald door banken die voldoen aan bepaalde wettelijke voorwaarden – Indirecte discriminatie – Banken die in België zijn gevestigd en banken die in een andere lidstaat zijn gevestigd”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 juni 2017

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belastingwetgeving – Maatregel die zonder onderscheid geldt voor alle diensten – Nationale regeling die een belastingvrijstelling voorbehoudt aan inkomsten uit spaardeposito’s bij aanbieders van bankdiensten die voldoen aan voorwaarden die eigen zijn aan de nationale markt – Ontoelaatbaarheid

(Art. 56 VWEU; EER-Overeenkomst, art. 36)

Artikel 56 VWEU en artikel 36 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als in het hoofdgeding, die voorziet in een nationale belastingvrijstellingsregeling, voor zover deze laatste regeling – hoewel zij zonder onderscheid geldt voor inkomsten uit spaardeposito’s bij aanbieders van bankdiensten die in België of in een andere lidstaat van de Europese Economische Ruimte zijn gevestigd – de toegang van in andere lidstaten gevestigde dienstverrichters tot de Belgische bankenmarkt aan voorwaarden onderwerpt, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

In casu wordt bij de in het hoofdgeding aan de orde zijnde wettelijke regeling voorzien in een belastingregeling die zonder onderscheid geldt voor vergoedingen van een spaardeposito die worden betaald door in België gevestigde banken en vergoedingen van een spaardeposito die worden betaald door in een andere lidstaat gevestigde banken.

Niettemin kan zelfs een nationale wettelijke regeling die zonder onderscheid geldt voor alle diensten, ongeacht de plaats waar de dienstverrichter is gevestigd, een beperking van het vrij verrichten van diensten vormen, wanneer op grond van die regeling een voordeel wordt voorbehouden aan gebruikers van diensten die voldoen aan bepaalde voorwaarden die de facto eigen zijn aan de nationale markt en dat voordeel derhalve wordt ontzegd aan gebruikers van andere in wezen soortgelijke diensten die niet voldoen aan de in die wettelijke regeling gestelde bijzondere voorwaarden. Een dergelijke wettelijke regeling tast immers de situatie van de gebruikers van de diensten als zodanig aan en kan hen dus ervan weerhouden de diensten van bepaalde dienstverrichters te gebruiken wanneer de door die dienstverrichters aangeboden diensten niet voldoen aan de in die wettelijke regeling gestelde voorwaarden, en kan bijgevolg de toegang tot de markt aan voorwaarden onderwerpen (zie in die zin arresten van 10 mei 1995, Alpine Investments, C‑384/93, EU:C:1995:126, punten 26‑28 en 35‑38, en 10 november 2011, Commissie/Portugal, C‑212/09, EU:C:2011:717, punten 65en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 28, 29, 45 en dictum)