ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-265/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 17 april 2018 — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Akvilė Jarmuškienė

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 17 april 2018 — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Akvilė Jarmuškienė

(Zaak C-265/18)

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Verwerende partij: Akvilė Jarmuškienė

Belanghebbende derde partij: Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 282 tot en met 292 van richtlijn 2006/112/EG ( 1 ) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden als die in de onderhavige zaak, waarin twee goederen door middel van dezelfde handeling worden geleverd, maar het in artikel 287 van richtlijn 2006/112/EG (en in de overeenkomstige bepaling van het nationale recht) vastgestelde jaarlijkse omzetplafond (volume van de activiteiten) enkel door de levering van een van deze goederen wordt overschreden, de belastingplichtige (de leverancier) verplicht is om onder meer de belasting over de toegevoegde waarde te berekenen en te voldoen (1) over het gehele bedrag van de handeling (over het bedrag van de levering van beide goederen) dan wel (2) enkel over het deel van de handeling dat het voornoemde plafond (volume van de activiteit) heeft overschreden (over het bedrag van de levering van een van de goederen)?

( 1 ) PB 2006, L 347, blz. 1.
Zaak C-375/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 7 juni 2018 — Hampshire County Council/C.E., N.E.

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 7 juni 2018 — Hampshire County Council/C.E., N.E.

(Zaak C-375/18)

Verwijzende rechter

Court of Appeal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hampshire County Council

Verwerende partijen: C.E., N.E.

Prejudiciële vraag

Is een voorlopig verbod (beschermingsmaatregelen) dat de gerechten van een lidstaat in personam richten tot een overheidsinstantie van een andere lidstaat, teneinde te beletten dat die instantie de adoptie van kinderen regelt voor de gerechten van die andere lidstaat, in overeenstemming met het Unierecht en meer bepaald met de bepalingen van verordening (EG) nr. 2201/2003 ( 1 ), indien aan de basis van het voorlopige in personam verbod de noodzaak ligt de rechten te vrijwaren van partijen in uitvoeringsprocedures overeenkomstig hoofdstuk III van die verordening?

( 1 ) Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB 2003, L 338, blz. 1).
2)

Is op grond van de aanname dat de bussen bij de gunning van een tijdelijk dienstencontract in het kader van een redelijke bedrijfseconomische beoordeling vanwege hun ouderdom en de strengere technische vereisten (emissiewaarden, lage instap) geacht moeten worden niet meer van wezenlijk belang te zijn voor de waarde van de onderneming, een afwijking van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 25 januari 2001 (zaak C-172/99) gerechtvaardigd, zodat richtlijn 77/187/EEG onder dergelijke omstandigheden ook van toepassing kan zijn in het geval van de overname van een wezenlijk deel van het personeel?
1.

Het EUIPO was niet gerechtigd de motivering van de intrekking in de procedure bij het Gerecht te vervangen. Het EUIPO heeft het voorwerp van het geding gewijzigd, het recht om te worden gehoord geschonden en is zijn plicht om zijn discretionaire bevoegdheid uit te oefenen niet nagekomen.
Zaak C-287/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2018 — Fusignano Due Srl / Ministero dello Sviluppo Economico

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2018 — Fusignano Due Srl / Ministero dello Sviluppo Economico

(Zaak C-287/18)

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij in hoger beroep: Fusignano Due Srl

Verwerende partij in hoger beroep: Ministero dello Sviluppo Economico

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, lid 3, onder a), van richtlijn 2009/28/EG ( 1 ) — mede gelet op het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en het geheel van regelingen die op grond van de richtlijn zijn ingevoerd ter bevordering van het opwekken van energie uit hernieuwbare bronnen — aldus worden uitgelegd dat het met het Unierecht onverenigbaar is dat de Italiaanse regering in nationale wetgeving de mogelijkheid heeft gekregen om de hoogte van de eerder vastgestelde bedragen van de stimuleringsmaatregelen bij opeenvolgende uitvoeringsbesluiten te verlagen of zelfs tot nul terug te brengen.

( 1 ) Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB L 140, blz. 16).
3)

Onverminderd de tweede vraag, wordt, wanneer een buitenlandse overheidsinstantie de kinderen, over wie het geschil gaat, weghaalt uit het rechtsgebied van een lidstaat krachtens een beslissing tot tenuitvoerlegging die overeenkomstig artikel 31 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad is gegeven op een ex parte basis, maar vóór de betekening ervan aan de ouders, waardoor zij werden verstoken van hun recht om de rechter te verzoeken om zijn uitspraak in afwachting van de uitkomst van een ingesteld rechtsmiddel aan te houden, het wezen van de rechten van de „ouders” zoals bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden („EVRM”) en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie („Handvest”), dusdanig in gevaar gebracht dat een termijnverlenging (voor toepassing van artikel 33, lid 5, van die verordening) anderszins moet worden toegestaan?
3.

Interne onrechtmatigheid van de bestreden handelingen a. Kennelijke beoordelingsfout van het Gerecht Indien het aanhangsel een zo wezenlijk bewijs van de arbeid vormt, is het — anders dan het Gerecht verklaart — aan het Parlement om aan te tonen dat rekwirant heeft nagelaten dat aanhangsel na aanmaningen over te leggen. Het Gerecht keert aldus de bewijslast om en begaat daardoor een feitelijke vergissing met rechtsgevolgen. b. Te rechtvaardigen arbeidstijd en wijze van bewijsvoering Het Gerecht heeft de zin van de secretaris-generaal verkeerd opgevat. Daarin eist hij dat de volledige arbeidstijd in de betreffende periode wordt gerechtvaardigd, en niet dat „het bewijs van de overeenstemming van de arbeid met de uitvoeringsmaatregelen” wordt geleverd. Het Gerecht kan er niet van uitgaan dat er een verplichting bestaat, indien het Parlement erkent dat er geen verplichting bestaat, hetgeen is opgenomen in een proces-verbaal van een terechtzitting van het Gerecht, en indien geen enkel artikel van de uitvoeringsmaatregelen in een verplichting voorziet. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. c. Verrichte arbeid Rekwirant legt twee nieuwe stukken over en roept daarvoor artikel 127 van het Reglement voor de procesvoering in. d. Schending van het evenredigheidsbeginsel Anders dan het Gerecht oordeelt, was er voor het Parlement geen enkele onvoorwaardelijke verplichting om het geheel voor de vijf jaren in te vorderen wanneer er slechts drie als litigieus werden beschouwd. Deze schending van het evenredigheidsbeginsel rechtvaardigt de vernietiging van het arrest. e. Externe contracten Het Parlement en vervolgens het Gerecht hebben niet aangetoond dat Jean.-François Jalkh beroepsrelaties heeft onderhouden met derden die rekwirant en de waardigheid van het Parlement schade konden toebrengen of tot belangenconflicten konden leiden.
3)

Kan richtlijn 93/13/EEG ( 1 ), in het bijzonder de laatste overweging ervan, punt 1, onder o), van de bijlage erbij, artikel 3, lid 3, en artikel 6, lid 1, ervan, — met name in het licht van het onder meer in het arrest in zaak C-42/15 vervatte vereiste dat ter bescherming van de consument wordt voorzien in doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties — aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen de rechtspraak, de juridische uitlegging of de regeling van een lidstaat op grond waarvan het rechtsgevolg (volledige ongeldigheid wegens strijdigheid met een wettelijk voorschrift, schadevergoeding of gevolg op basis van een andere rechtsgrond) dat in die lidstaat wordt verbonden aan een solvabiliteitsonderzoek dat onvoldoende grondig en uitgebreid is, dat de schuldenaar niet beschermt en waarbij onvoorzichtig te werk wordt gegaan (omdat bijvoorbeeld niet wordt ingegaan op het feit dat het wisselkoersrisico ertoe kan leiden dat het bedrag van de aflossingstermijnen en van de hoofdsom sterk kan stijgen), voor de consument nadeliger is dan herstel in de oorspronkelijke toestand (restitutio in integrum), waarbij de consument verlost wordt van het wisselkoersrisico (dat wil zeggen van de als gevolg van wisselkoersschommelingen gestegen aflossingstermijnen) en waarbij hem eventueel wordt toegestaan de hoofdsom van de lening in termijnen terug te betalen?
2)

Is het verenigbaar met de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG ( 1 ) wanneer deze ter bereiking van de doelstellingen ervan — gelet op het recht op gelijke behandeling en het verbod van discriminatie als algemeen beginsel van de Europese Unie dat is neergelegd in een richtlijn, de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 23 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens, en als sociale grondrechten in de zin van de artikelen 151 en 153 VWEU — aldus wordt uitgelegd dat het recht op vergoeding van een ambtenaar in tijdelijke dienst kan worden afgeleid, hetzij uit een vergelijking met de tijdelijke werknemer, aangezien zijn status (ambtenaar of werknemer) enkel afhangt van de overheid als werkgever, hetzij uit de rechtstreekse verticale werking die wordt toegekend aan het Europese primaire recht?
1)

Kan een groothandelaar in vee die levende dieren koopt van een landbouwer en deze dieren vervoert naar een binnen een afstand van ten hoogste 100 km gelegen slachthuis waaraan hij ze verkoopt, zich beroepen op de uitzondering van artikel 13, lid 1, onder p), van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer ( 1 ) — „voertuigen die voor het vervoer van levende dieren van de boerderijen naar de plaatselijke markten en omgekeerd of van de markten naar de plaatselijke slachthuizen gebruikt worden binnen een straal van ten hoogste 100 km” — omdat er bij de aankoop van de landbouwer sprake is van een „markt” in de zin van deze bepaling of het veebedrijf zelf als een „markt” moet worden aangemerkt? Indien het niet om een „markt” in de zin van deze bepaling gaat:
3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: a) Hoe dient het gerecht van herkomst in het geval van een beslissing die een afdwingbare verplichting bevat en waartegen in de lidstaat van herkomst een gewoon rechtsmiddel werd ingesteld of waarbij de termijn voor een dergelijk rechtsmiddel nog niet is verstreken, om te gaan met het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, wanneer de beslissing in de lidstaat van herkomst op grond van de rechterlijke uitspraak of een wettelijke regeling pas na een zekerheidstelling ten uitvoer mag worden gelegd? b) Moet het gerecht van herkomst in dit geval het certificaat afgeven door middel van het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zonder de in de punten 4.4.1. tot en met 4.4.4. bedoelde informatie te verstrekken? c) Is het gerecht van herkomst in dit geval bevoegd om voor de afgifte van het certificaat het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus te gebruiken dat — bijvoorbeeld in punt 4.4.1. of 4.4.3. van het formulier — aanvullende informatie over de vereiste zekerheidstelling wordt opgenomen en de tekst van de wettelijke regeling als bijlage bij het formulier wordt gevoegd?
Zaak C-208/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechië) op 23 maart 2018 — Jana Petruchová / FIBO Group Holdings Limited

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechië) op 23 maart 2018 — Jana Petruchová / FIBO Group Holdings Limited

(Zaak C-208/18)

Verwijzende rechter

Nejvyšší soud České republiky

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jana Petruchová

Verwerende partij: FIBO Group Holdings Limited

Prejudiciële vraag

Moet artikel 17, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 ( 1 ) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus worden uitgelegd dat een persoon, zoals verzoekster in het hoofdgeding, die handelt op FOREX, de internationale valutawisselmarkt, vanwege het actief plaatsen van zijn eigen orders, zij het via een derde die zich beroepsmatig met die handel bezighoudt, op grond van die bepaling als consument moet worden beschouwd?

( 1 ) PB 2012, L 351, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 182/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Arbeidsrechtbank Gent (België) op 7 maart 2018 — Ronny Rohart tegen Federale Pensioendienst

(Zaak C-179/18)

(2018/C 182/13)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Ronny Rohart

Verweerder: Federale Pensioendienst

Prejudiciële vraag

Moet het beginsel van de loyale samenwerking zoals vastgelegd in artikel 4, § 3, VEU, in samenhang met het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie zoals vastgelegd in de verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 (1) van de Raad van 29 februari 1968, aldus worden uitgelegd dat het er zich tegen verzet dat de wettelijke regeling van een lidstaat niet toestaat dat bij de berekening van het rustpensioen van een werknemer op basis van zijn prestaties in die lidstaat, rekening wordt gehouden met de militaire dienst die betrokkene in die lidstaat heeft vervuld, omdat betrokkene op het ogenblik van zijn militaire dienst en ook daarna onafgebroken ambtenaar was van de Europese Unie en daardoor niet voldoet aan de voorwaarden voor een gelijkstelling zoals voorzien in de wettelijke regeling van die lidstaat?

(1) Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn (Statuut van de ambtenaren) (PB 1968, L 56, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 182/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf (Duitsland) op 19 februari 2018 — flightright GmbH / Eurowings GmbH

(Zaak C-130/18)

(2018/C 182/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: flightright GmbH

Verwerende partij: Eurowings GmbH

Prejudiciële vraag

Dient artikel 5, lid 1, onder c), iii), van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) aldus te worden uitgelegd dat evenmin sprake is van een recht op schadevergoeding in geval van annulering minder dan zeven dagen voor de geplande vertrektijd wanneer de passagier door de andere vlucht in totaal minder dan drie uur, maar meer dan twee uur tijd verliest, omdat de feitelijke aankomsttijd ten opzichte van de geplande aankomsttijd meer dan twee uur, maar minder dan drie uur later is?

(1) PB 2004, L 46, blz. 1.
—

vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet uiterlijk 18 april 2016 de wettelijke en bestuurlijke bepalingen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65), in werking te doen treden, of door in ieder geval de tekst van die bepalingen niet aan de Commissie te hebben meegedeeld, de krachtens artikel 90, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
2)

Is het verenigbaar met voornoemde bepaling dat de bekentenis van de schuldenaar dat hij in staat van insolventie verkeert en een verzoek om toelating tot het sluiten van een preventief akkoord ‚onder voorbehoud’ (waarvan de kenmerken hierboven zijn beschreven) wil indienen, wordt aangemerkt als grond voor uitsluiting van de openbare aanbestedingsprocedure, waarmee het begrip „aanhangige procedure” als bedoeld in genoemde communautaire (artikel 45 van de richtlijn) en nationale (artikel 38 wetsbesluit nr. 163/2006) regeling ruim wordt uitgelegd?
3)

Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat sprake is van verboden staatssteun wanneer de watervergoeding niet verschuldigd is voor de productie van hydro-elektrische energie in de stroomgebieden binnen een gemeenschap, en evenmin voor de overige vormen van [consumptief] gebruik van water, daar zij enkel verschuldigd is voor het gebruik dat is bestemd voor de productie van elektrische energie?
2)

Komt een in de Unie binnengebracht goed in het economische circuit van de Unie terecht wanneer het goed in strijd met de douanewetgeving niet onder een regeling is geplaatst in de zin van artikel 61, eerste alinea, van richtlijn 2006/112 of aanvankelijk wel onder een dergelijke regeling is geplaatst maar later op grond van een douanerechtelijk onrechtmatige handelwijze aan deze regeling wordt onttrokken, of veronderstelt het binnenbrengen in het economische circuit van de Unie in het geval van een douanerechtelijk onrechtmatige handelwijze dat kan worden aangenomen dat het goed op grond van deze douanerechtelijk onrechtmatige handelwijze in het belastinggebied van de lidstaat waar de onrechtmatige handelwijze heeft plaatsgevonden, in het economische circuit van de Unie terecht is gekomen en dus mogelijkerwijs is verbruikt of gebruikt?
5.

In de derde plaats heeft het bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding bij de ontzetting van verzoeker uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank het Unierecht verkeerd toegepast door te stellen dat verzoeker in de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank niet onafhankelijk en in het belang van de Europese Centrale Bank handelde, maar de bevoegdheden van de president van de Letse Nationale Bank uitoefende en in het belang van de Letse Nationale Bank handelde. Artikel 13 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt nochtans dat de Europese Centrale Bank een instelling van de Europese Unie is. In de uitoefening van hun ambt mogen de ambtenaren van de instellingen van de Europese Unie alleen de door het Unierecht verleende bevoegdheden uitoefenen en alleen in het belang van die instellingen handelen. Bepalen welke activiteiten tot de taken van de ambtenaren van de instellingen van de Europese Unie behoren, is geen zaak van het nationale recht en derhalve is het niet mogelijk om bij de uitoefening van de functie van ambtenaar van de instellingen van de Europese Unie bevoegdheden uit te oefenen die zijn toegekend bij nationale rechtshandelingen. Artikel 130 VWEU, dat de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank waarborgt, sluit uit dat de president van de Letse Nationale Bank bij de uitoefening van zijn functie van lid van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank als vertegenwoordiger van de Letse Nationale Bank kan handelen en (uitsluitend) in het belang van deze laatste of van de Republiek Letland kan handelen.
2.

Volgens het eerste middel van de hogere voorziening is het bestreden arrest onjuist, omdat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat het aangevraagde Uniemerk EZMIX (inschrijvingsaanvraag nr. 13 945 423) beschrijvend is in de zin van artikel 7, lid 1, onder c), van de verordening en onvoldoende onderscheidend vermogen bezit in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), en artikel 7, lid 2, van de verordening. Aangezien EZMIX in zijn geheel een onderscheidend teken is, heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat er krachtens de verordening weigeringsgronden dienden te worden toegepast. Het Gerecht is tekortgeschoten in zijn beoordeling van alle relevante feiten van de zaak wat de betekenis, het gebruik en de associatie van het aangevraagde merk uit het oogpunt van het relevante publiek betreft. Het Gerecht heeft derhalve blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
2)

Kan artikel 148, lid 4, van verordening nr. 1308/2013 aldus worden uitgelegd dat het, om de onderhandelingspositie van producenten van rauwe melk te versterken, oneerlijke handelspraktijken te voorkomen en rekening te houden met bepaalde bijzondere structurele kenmerken van de sector melk en zuivelproducten in de lidstaat en veranderingen in de melkmarkt, niet verbiedt om een nationaal wettelijk regelgevingskader vast te stellen dat de vrijheid van de contractpartijen om over de aankoopprijs van rauwe melk te onderhandelen in die zin beperkt, dat het een koper van rauwe melk verboden is de aankoopprijs van rauwe melk op ongerechtvaardigde wijze te verlagen en dat een verlaging van meer dan 3 % enkel mogelijk is indien een door de overheid gemachtigde instantie oordeelt dat die verlaging gerechtvaardigd is?