BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Derde kamer)

25 oktober 1994

Zaak T-180/94

M

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Vergoeding van ziektekosten — Vergoeding van morele schade — Vergoeding van tijdens precontentieuze procedure gemaakte kosten — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-663

Betreft:

Beroep strekkende tot,

enerzijds, nietigverklaring: — van een besluit houdende weigering om de kosten van tandheelkundige verzorging die verzoeker als gevolg van een ernstige ziekte waren opgekomen, tegen 100 % te vergoeden, — van een besluit houdende stilzwijgende afwijzing van de verzoeken om vergoeding,

anderzijds, veroordeling van de Commissie om verzoeker ter vergoeding van de morele schade die hij stelt te hebben geleden, het symbolisch bedrag van 1 ECU te betalen.

Beslissing:

Akteverlening van gedeeltelijke afstand van instantie en verwerping voor het overige.

Resumé van de beschikking

Verzoeker, wiens ziektekosten tegen 100 % worden vergoed omdat zijn ziekte met een ernstige ziekte wordt gelijkgesteld, dient op 13 januari 1993 een prijsopgave in voor de plaatsing van vier onderkaakimplantaten en van tanden of losse gebitsprothesen. Op 14 januari 1993 keurt het afwikkelingsbureau alleen de plaatsing van de tanden of losse gebitsprothesen goed en voorziet daarvoor in vergoeding tegen het gewone percentage van 80 %.

Van oordeel, dat hij recht heeft op volledige vergoeding van die kosten, die zijns inziens door zijn „ernstige” ziekte zijn veroorzaakt, dient verzoeker op 3 februari 1993 een klacht in tegen dat besluit. Op 2 juli 1993 dient hij een verzoek om vergoeding in. In zijn afrekeningsstaat van 6 oktober 1993 aanvaardt het afwikkelingsbureau slechts vergoeding ten belope van 63,5 %.

Intussen deelt de bevoegde directeurgeneraal verzoeker op 16 juli 1993 mee, dat hij heeft besloten alle in de prijsopgave genoemde kosten volledig te laten vergoeden.

Op 12 november 1993 dient verzoeker een klacht in tegen het besluit van het afwikkelingsbureau van 6 oktober 1993 en verzoekt hij om betaling van het verschil tussen het gevorderde en het ontvangen bedrag, vermeerderd met moratoire interessen op de voet van 8 % per jaar, om betaling van de advocatenkosten en — honoraria die hem tijdens de precontentieuze procedure zijn opgekomen, en om vergoeding van de morele schade die hij stelt te hebben geleden.

Op 4 februari 1994 laat de bevoegde directeurgeneraal verzoeker weten, dat hij zijn diensten heeft gelast, hem het gevraagde bedrag te betalen, vermeerderd met moratoire interessen op de voet van 8 % per jaar vanaf 12 november 1993.

Van oordeel dat die brief hem geen volledige voldoening geeft, stelt verzoeker het onderhavige beroep in.

De ontvankelijkheid

1. De conclusie strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om de kosten van tandheelkundige verzorging niet tegen 100 % te vergoeden en geen moratoire interessen te betalen

Het Gerecht is van mening, dat het besluit houdende weigering om de kosten van tandheelkundige verzorging tegen 100 % te vergoeden, vervat ligt in de afrekeningsstaat van 6 oktober 1993, die een voor verzoeker bezwarend besluit vormt, omdat diens verzoek om vergoeding van 2 juli 1993 slechts ten dele is toegewezen. Het verzoek om vergoeding van 2 juli 1993, waarop het bestreden besluit is genomen, maakt evenwel geen melding van moratoire interessen, zodat het besluit van 6 oktober 1993 niet kan worden aangemerkt als een besluit houdende weigering om verzoeker moratoire interessen te betalen (r.o. 16 en 17).

Referentie: Gerecht 14 januari 1993, F./Commissie, T-88/91, Jurispr. blz. H-13, r.o. 27-29

Het Gerecht stelt vast, dat de Commissie op 4 februari 1994 een gunstig gevolg heeft gegeven aan de klacht van verzoeker, die daarop afstand heeft gedaan van dit onderdeel van zijn conclusies. Deze conclusie was evenwel reeds op het ogenblik van de instelling van het beroep zonder voorwerp en derhalve niet-ontvankelijk (r.o. 18).

2. De conclusie strekkende tot nietigverklaring van het besluit van 4 februari 1994

Het Gerecht acht het verzoek om nietigverklaring van het bestreden besluit niet-ontvankelijk, voor zover het is gericht tegen de in dat besluit vervatte stilzwijgende afwijzing van het verzoek om vergoeding van de morele schade. Aangezien geen andere morele schade wordt gesteld dan die welke voortvloeit uit het enkele feit dat het bestreden besluit onwettig is, komt een dergelijk verzoek om vergoeding in feite neer op een verzoek om vaststelling van de onwettigheid van dat besluit en valt het dus samen met de conclusie strekkende tot nietigverklaring van dat besluit, waarvan verzoeker afstand heeft gedaan en die in ieder geval niet-ontvankelijk was (r.o. 22).

Voor zover deze conclusie zou berusten op „achtereenvolgende fouten van de Commissie” en op de „toestand van onzekerheid en ongerustheid” waarin deze verzoeker zouden hebben gebracht, houdt zij derhalve niet meer uitsluitend verband met de gestelde onwettigheid van het bestreden besluit en moet zij in ieder geval niet-ontvankelijk worden verklaard, omdat niet zij niet is voorafgegaan door een regelmatige precontentieuze procedure in twee fasen, een verzoek en vervolgens een klacht, zoals bepaald in de artikelen 90 en 91 van het Statuut (r.o. 23).

Met betrekking tot de conclusie strekkende tot nietigverklaring van dat besluit voor zover het verzoekers vordering om vergoeding van de voor de precontentieuze procedure gemaakte kosten impliciet afwijst, is het Gerecht van oordeel, dat de gemeenschapsrechter in het kader van een beroep betreffende de wettigheid van de betrokken handeling over de kosten, en voorkomend geval over het bedrag daarvan, dient te beslissen (r.o. 24).

Bovendien merkt het Gerecht ambtshalve op, dat verzoeker de omvang van de gestelde schade geenszins heeft gepreciseerd, ofschoon artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering dit eist. In bijzondere omstandigheden, met name wanneer de gestelde schade moeilijk kan worden becijferd, is het weliswaar niet absoluut noodzakelijk in het verzoekschrift de juiste omvang van de schade en het becijferde bedrag van de gevorderde vergoeding te vermelden, doch in het onderhavige geval heeft verzoeker het bestaan van bijzondere omstandigheden die het achterwege laten van een becijfering van de gestelde schade rechtvaardigen, niet aangevoerd, laat staan aangetoond (r.o. 25).

Referentie: Gerecht 10 juli 1990, Automec/Commissie, T-64/89, Jurispr. blz. II-367, r.o. 75-77

Het Gerecht voegt eraan toe, dat de tijdens de precontentieuze procedure opgekomen kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen (r.o. 26).

Referentie: Hof 21 oktober 1970, Hake/Commissie, 75/69, Jurispr. blz. 901; Hof 9 maart 1978, Herpels/Commissie, 54/77, Jurispr. blz. 585

3. De conclusie strekkende tot schadevergoeding

Wanneer er een rechtstreeks verband bestaat tussen een beroep tot nietigverklaring en een vordering tot schadevergoeding, is deze vordering als accessorium bij het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk, zonder dat eerst het tot aanstelling bevoegd gezag moet zijn verzocht de gestelde schade te vergoeden of een klacht moet zijn ingediend, waarin de gegrondheid van de stilzwijgende of uitdrukkelijke afwijzing van verzoekers vordering wordt betwist. Wanneer er een rechtstreeks verband bestaat tussen een verzoek om nietigverklaring en een vordering tot schadevergoeding, leidt de niet-ontvankelijkheid van het verzoek om nietigverklaring bovendien tot niet-ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding.

Referentie: Gerecht 25 september 1991, Marcato/Commissie, T-5/90, Jurispr. blz. II-731, r o. 49; Gerecht 28 januari 1993, Piette de Stachelski/Commissie, T-53/92, Jurispr. blz. II-35, r.o. IT; Gerecht 13 juli 1993, Moat/Commissie, T-20/92, Jurispr. blz. II-799, r.o. 46; Gerecht 9 februari 1994, Latham/Commissie, T-82/91, JurAmbt. blz. H-61, r.o. 34

Het Gerecht verklaart de conclusie strekkende tot schadevergoeding, die niet alleen rechtstreeks verband houdt met de conclusie strekkende tot nietigverklaring, maar ook samenvalt met het voorwerp van deze laatste, niet-ontvankelijk (r.o. 29).

Dictum:

1) Akte wordt verleend van de afstand van de conclusie strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 6 oktober 1993.