ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Moet artikel 1, lid 4, van richtlijn 84/5/EEG (2) van de Raad van 30 december 1983 (die gold op de datum van het ongeval) aldus worden uitgelegd dat het Fundo de Garantia Automóvel, dat bij gebreke van een verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid de derde die schade heeft geleden als gevolg van een verkeersongeval dat is veroorzaakt door een voertuig dat zonder medeweten en zonder toestemming van de eigenaar is weggehaald van het privéterrein waar het was gestald, schadeloos heeft gesteld, tegenover de eigenaar van het voertuig subrogatie kan inroepen, los van de vraag van de aansprakelijkheid voor het ongeval? of, moet voor de subrogatie van het Fundo de Garantia Automóvel tegenover de eigenaar van het voertuig worden vastgesteld of deze eigenaar wettelijk aansprakelijk is, meer in het bijzonder op grond dat hij toen het ongeluk plaatsvond daadwerkelijk de controle over het voertuig had?
1)

Staat het bepaalde in artikel 30 VWEU in de weg aan een uitlegging volgens welke de belastingplichtige die feitelijk de last van een heffing van gelijke werking heeft gedragen, teruggaaf van de uit hoofde van die heffing betaalde bedragen kan vorderen, ook wanneer volgens het mechanisme voor de betaling van de heffing deze laatste moet worden afgewenteld op de Europese consument?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 121/17

Beroep ingesteld op 24 februari 2017 — Europese Commissie/Republiek Bulgarije

(Zaak C-97/17)

(2017/C 121/25)

Procestaal: Bulgaars

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Mihaylova, C. Hermes)

Verwerende partij: Republiek Bulgarije

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Bulgarije door het voor de vogelbescherming belangrijke gebied „Rila” niet in zijn geheel als speciale beschermingszone te plannen niet de gebieden als beschermingszones heeft aangewezen die naar aantal en oppervlakte voor het behoud van de in bijlage I bij richtlijn 2009/147/EG inzake het behoud van de vogelstand (1) vermelde vogelsoorten meest geschikt zijn en daarmee in strijd heeft gehandeld met haar verplichtingen op grond van artikel 4, lid 1, van deze richtlijn, en

— de Republiek Bulgarije verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De rechtszaak handelt om het behoud van vele bedreigde vogelsoorten overeenkomstig bijlage I van de vogelrichtlijn en van hun leefgebieden in het Rilagebergte, gelegen in het zuidwesten van Bulgarije. Het voor de vogelbescherming belangrijke gebied „Rila” is een van de belangrijkste gebieden voor het behoud van meer dan 130 soorten broedvogels, in zowel Bulgarije als in de Europese Unie. Op Europees vlak zijn uit het oogpunt van natuurbescherming 41 soorten van betekenis, waarvan er één wereldwijd wordt bedreigd.

Overeenkomstig artikel 4, lid 1, van de vogelrichtlijn worden voor de leefgebieden van de in bijlage I vermelde soorten speciale beschermingsmaatregelen getroffen, opdat deze soorten daar waar zij nu voorkomen, kunnen voortbestaan en zich kunnen voortplanten. Artikel 4, lid 1, van de vogelrichtlijn bepaalt voorts dat de lidstaten met name de naar aantal en oppervlakte voor de instandhouding van deze soorten meest geschikte gebieden als speciale beschermingszones aanwijzen.

Naar de mening van de Commissie had de Republiek Bulgarije het voor de vogelbescherming belangrijke gebied „Rila” in zijn geheel als bijzonder beschermingsgebied moeten aanwijzen, maar heeft zij dit tot op heden niet gedaan. De Commissie overlegt bewijzen van het belang van de niet geplande gebieden van het voor de vogelbescherming belangrijke gebied „Rila”.

(1) Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (PB 2010, L 20, blz. 7).
1.

Moet artikel 2, onder b) en onder d), van richtlijn 2005/29/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken, aldus worden uitgelegd dat de activiteiten van een natuurlijke persoon die bij een website voor de verkoop van goederen is geregistreerd en op die website tegelijkertijd in totaal acht advertenties voor de verkoop van verschillende goederen heeft geplaatst, activiteiten van een handelaar in de zin van de wettelijke definitie van artikel 2, onder b), zijn[,] handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten in de zin van artikel 2, onder d), vormen, en overeenkomstig artikel 3, lid 1, onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen?
3)

Welke rechter is bevoegd voor een geschil tussen voormalige echtgenoten over de eigendom van tijdens hun burgerlijk huwelijk verworven roerende goederen, wanneer die echtgenoten weliswaar onderdanen van een lidstaat van de Unie zijn, maar tijdens de procedure werd vastgesteld dat zij bij de huwelijkssluiting, bij de verwerving van de goederen, bij de huwelijksbeëindiging en bij het verzoek tot verdeling van de goederen na de huwelijksbeëindiging, hun woonplaats in een andere lidstaat hadden?
2.

Is in een geval als het onderhavige, waarin iemand in zijn website programmeercode integreert die de browser van de gebruiker content van een derde doet opvragen en daartoe persoonsgegevens aan de derde doet toekomen, de persoon die deze code integreert de „voor de verwerking verantwoordelijke” in de zin van artikel 2, onder d), van richtlijn 95/46/EG van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van 23 november 1995, blz. 31), wanneer hij zelf geen invloed kan uitoefenen op deze gegevensverwerkingshandeling?
1)

Vormt een dienst als de door de belastingplichtige in casu verrichte dienst, die erin bestaat dat op grond van een machtiging tot automatische incasso ertoe opdracht wordt gegeven dat een bedrag via automatische incasso wordt afgeschreven van de bankrekening van de patiënt en door de belastingplichtige, na aftrek van een vergoeding waarop de belastingplichtige recht heeft, wordt overgemaakt aan de tandarts van de patiënt en een verzekeringsmaatschappij, een van btw vrijgestelde handeling betreffende betalingen of overmakingen in de zin van artikel 135, lid 1, onder d), van de primaire btw-richtlijn? Volgt, meer bepaald, uit de arresten [van 26 mei 2016, Bookit, C-607/14, EU:C:2016:355, en National Exhibition Centre, C-130/15, niet gepubliceerd, EU:C:2016:357] dat de in artikel 135, lid 1, onder d), van deze richtlijn verleende btw-vrijstelling niet van toepassing is op een dienst als de in casu door de belastingplichtige verrichte dienst waarbij de belastingplichtige weliswaar niet zelf afschrijvingen van en bijschrijvingen op rekeningen onder haar beheer uitvoert, maar die, voor zover geld wordt overgemaakt, wel van essentieel belang is voor die overmakingen? Of moet op grond van het arrest [van 28 oktober 2010, AXA UK, C 175/09, EU:C:2010:646] het tegendeel worden geconcludeerd?
(i)

het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijk proces, binnen een redelijke termijn, voor een burger van Ierland en van de Europese Unie toepast in verband met het verzoek om tenuitvoerlegging [(zie artikel 47 van het Handvest en de artikelen 6 en 13 van het EVRM, die overeenkomen met rechten voor burgers krachtens de artikelen 34, 38 en40, lid 3, van de Ierse grondwet), in omstandigheden waar de betrokken procedure pas voor het eerst aan [verzoeker] is uiteengezet in een ‚niet-officiële vertaling’ in de Engelse taal (een officiële taal van Ierland, waar [verzoeker] altijd woonachtig is geweest) van een brief van [29 december 2015] van het ministerie van Financiën van de Helleense Republiek te Piraeus aan de Ierse Revenue en de advocaten van [verzoeker] in Ierland];
1)

Moet artikel 141, onder c), van richtlijn 2006/112 (1), waarvan overeenkomstig artikel 42 (juncto artikel 197) van richtlijn 2006/112 niet-toepassing van artikel 41, eerste alinea, van richtlijn 2006/112 afhankelijk is, aldus worden uitgelegd dat niet is voldaan aan de daarin gestelde voorwaarde wanneer de belastingplichtige in de lidstaat van waaruit de goederen worden verzonden of vervoerd, gevestigd is en voor btw-doeleinden is geregistreerd, ook wanneer deze belastingplichtige voor de concrete intracommunautaire verwerving het btw-identificatienummer van een andere lidstaat gebruikt?
1)

Moet artikel 1 van richtlijn 2003/87/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, juncto bijlage I bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de productie van polymeren, en in het bijzonder van het polymeer polycarbonaat, in installaties met een productiecapaciteit van meer dan 100 ton per dag valt onder de daarin vermelde activiteit van productie van organische bulkchemicaliën door kraken, reforming, gedeeltelijke of volledige oxidatie of vergelijkbare processen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureș (Roemenië) op 21 oktober 2016 — Michael Tibor Bachman/FAER IFN SA

(Zaak C-535/16)

(2017/C 038/09)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunal Specializat Mureș

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Michael Tibor Bachman

Verwerende partij: FAER IFN SA

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1), waarin het begrip „consument” is gedefinieerd, aldus worden uitgelegd dat daaronder ook een natuurlijke persoon valt die door middel van schuldvernieuwing jegens een handelaar, een professionele kredietinstelling, de verplichting op zich heeft genomen om kredieten af te lossen die oorspronkelijk aan een vennootschap waren verleend voor aan de activiteit daarvan inherente doeleinden — te weten investeringen in goederenvervoer over de weg — terwijl [deze] natuurlijke persoon geen duidelijke band met deze vennootschap heeft, maar aldus heeft gehandeld op basis van buiten de beroepsmatige sfeer vallende banden met de persoon die de zeggenschap uitoefende over de vennootschap waaraan de oorspronkelijke kredieten zijn verleend, alsmede met de personen die aan de oorspronkelijke kredietovereenkomst accessoire overeenkomsten hebben ondertekend (borgtocht, hypotheek)?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).
2)

Welk gevolg heeft artikel 117, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 73/2009 (3) van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, voor de toekenning van premies voor runderen waarvan de verplaatsing naar de zomerweiden te laat is gemeld in de zin van artikel 2, lid 4, van de beschikking van de Commissie?
4.

Het Gerecht lijkt van opvatting te zijn, dat de individualiseerbaarheid in de zin van artikel 263, vierde alinea, tweede geval, VWEU in navolging van de rechtspraak in de zaak Plaumann reeds dan moeten worden afgewezen wanneer er andere ondernemingen kunnen zijn die net als rekwirante worden geraakt door de mededingingseffecten van de steunverlening. Gelet op de rechtspraak in met name zaak C-309/89, Codorniu, lijkt dit echter een rechtens onjuiste en bovendien beperkte uitlegging te zijn. Voorts verwijst rekwirante naar de uiteenzetting van de feiten in haar verzoekschrift, waaruit duidelijk wordt dat sprake is van een toereikende individualiseerbaarheid, maar waarmee door het Gerecht kennelijk niet of niet voldoende rekening is gehouden.
5.

Vijfde middel: Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zijn toetsingsbevoegdheden te overschrijden waar het een nieuwe inbreuk op artikel 101, lid 1, VWEU heeft vastgesteld die niet in het besluit was geformuleerd en door zijn eigen vaststellingen in de plaats te stellen van die van de Commissie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 16 september 2016 — AZ, Minister Finansów

(Zaak C-499/16)

(2017/C 022/03)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

AZ, Minister Finansów

Prejudiciële vraag

Vormt het een schending van het beginsel van de neutraliteit van de btw en het verbod van ongelijke behandeling van goederen in de zin van artikel 98, leden 1 en 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1), om het btw-tarief voor banketbakkerswaren en gebak enkel afhankelijk te stellen van het criterium van de datum van minimale houdbaarheid of de uiterste gebruiksdatum, zoals in artikel 41, lid 2, in samenhang met punt 32 van bijlage 3 bij de Ustawa o podatku od towarów i usług van 11 maart 2004 (Dz. U. 2011, nr. 177, volgnr. 1054, zoals nadien gewijzigd)? (1)

(1) PB L 347, blz. 1.
1)

Kan de kwalificatie van een bepaalde prestatie als behorende tot een concrete, in artikel 3 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels genoemde tak van sociale zekerheid in de verklaring van een lidstaat krachtens artikel 9 van deze verordening worden getoetst door een nationale overheidsdienst of rechterlijke instantie?
1.

Kan artikel 27, lid 10, van verordening (EG) nr. 882/2004 (1) of enige andere bepaling van Unierecht die, of enig ander algemeen beginsel van Unierecht dat, naar het oordeel van het Hof van Justitie van toepassing is, aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling die een belasting ter financiering van officiële controles inzake de voedselveiligheid invoert, die uitsluitend moet worden betaald door eigenaars van een detailhandelszaak in levensmiddelen of in levensmiddelen en andere waren, zonder dat deze belasting beantwoordt aan een specifieke officiële controle die op verzoek of ten gunste van deze belastingplichtigen is verricht?
(i)

Indien in een inbreukprocedure feiten bewezen zijn — of aanwijzingen bestaan voor feiten — betreffende de gevolgen van eventuele discriminerende tarieven van een onderneming met een machtspositie ten aanzien van een retailer, waardoor deze wordt benadeeld ten opzichte van zijn concurrenten, kan de gedraging dan slechts als „nadeel berokkenend bij de mededinging” in de zin van artikel 102, onder c), VWEU worden aangemerkt op basis van een nadere beoordeling van de ernst, de relevantie of het belang van die gevolgen voor de concurrentiepositie van de benadeelde onderneming, meer in het bijzonder voor wat betreft haar capaciteit om het verschil in kosten in het kader van de wholesaledienst te dragen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal da Relação de Évora (Portugal) op 23 september 2016 — Luis Isidro Delgado Mendes/Crédito Agrícola Seguros — Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA

(Zaak C-503/16)

(2016/C 454/33)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Évora

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Luis Isidro Delgado Mendes

Verwerende partij: Crédito Agrícola Seguros — Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA

Prejudiciële vraag

Moet het gemeenschapsrecht, meer bepaald de artikelen 12, lid 3, en 13, lid 1, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (1), aldus worden uitgelegd dat het in geval van een verkeersongeval waardoor lichamelijk letsel en materiële schade is toegebracht aan een voetganger die opzettelijk is aangereden door het hem in eigendom toebehorende voertuig, dat werd bestuurd door de persoon die het voertuig gestolen had, eraan in de weg staat dat schadeloosstelling van die voetganger naar nationaal recht is uitgesloten op grond dat hij eigenaar van het voertuig en verzekeringnemer is?

(1) PB 2009, L 263, blz. 11.
1)

Is het recht op een procedure die „niet buitensporig kostbaar” is als bedoeld in artikel 11, lid 4, van richtlijn 2011/92/EU (1), in het kader van een nationaal rechtsstelsel waarin de wetgever niet uitdrukkelijk en definitief heeft vastgesteld in welk stadium van het proces een besluit kan worden aangevochten en de rechter dit voor elk specifiek beroep per geval moet beoordelen aan de hand van de regels van common law, van toepassing op de procedure voor een nationale rechter waarin wordt bepaald of het beroep in kwestie in het juiste stadium is ingesteld?
3)

Zijn de uitlegging en de toepassing van punt 3 van de tweede aanvullende bepaling van organieke wet 4/2007 van 12 april 2007 tot wijziging van organieke wet 6/2001 van 21 december 2001 op de universiteiten, welke bepaling als opschrift heeft, „Universiteitsschooldocenten en hun integratie in het korps van universitaire docenten”, in strijd met clausule 4 van de raamovereenkomst die is opgenomen als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG, voor zover op grond daarvan universiteitsschooldocenten met een vaste aanstelling in het kader van hun integratie in het korps van universitaire docenten met een vaste aanstelling al hun rechten behouden, met inbegrip van het volle recht om les te geven, ook al zijn zij niet gepromoveerd, terwijl dat niet het geval is bij tijdelijk aangestelde universiteitsschooldocenten?
1)

Is ook sprake van technische bepaaldheid die bescherming uitsluit in de zin van artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (1), wanneer de uitwerking van de vormgeving niet van belang is voor het design van het product, maar de (technische) functionaliteit de enige factor is die het design bepaalt?
—

Vernietiging van het arrest van het Gerecht van 2 juni 2016 in de zaken T-438/12–T-441/12, en in het bijzonder in zaak T-438/12, Global Steel Wire SA/Europese Commissie
3)

Als het antwoord op de vorige vraag luidt dat de Spaanse anticumulatiebepaling (met de uitbreiding daarvan via de rechtspraak) kan worden toegepast op de onderhavige zaak, ondanks het feit dat er geen uitdrukkelijke wettelijke bepaling bestaat die uitkeringen of inkomsten in het buitenland in aanmerking neemt, moet dan de aanvulling van 20 % die werknemers krachtens de Spaanse wetgeving inzake de sociale zekerheid ontvangen die volledig en blijvend arbeidsongeschikt zijn verklaard voor de uitoefening van hun reguliere beroep en ouder zijn dan 55 jaar, zoals hierboven beschreven, worden beschouwd als een uitkering van dezelfde aard als of van andere aard dan een ouderdomspensioen van het Zwitserse socialezekerheidsstelsel? Heeft de definitie van de verschillende takken van de sociale zekerheid in artikel 4, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 en artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004 communautaire strekking, of moet de definitie worden gevolgd die in de nationale wetgeving aan elke concrete uitkering is gegeven? Indien de definitie communautaire strekking heeft, moet dan de aanvulling van 20 % van de berekeningsgrondslag van de uitkering voor volledige en blijvende arbeidsongeschiktheid, welke aanvulling onderwerp is van deze procedure, worden beschouwd als een invaliditeitsuitkering of als een werkloosheidsuitkering? Hierbij moet in aanmerking worden genomen dat de aanvulling op de uitkering wegens volledige en blijvende arbeidsongeschiktheid voor het reguliere beroep is gebaseerd op de moeilijkheid voor mensen ouder dan 55 jaar om ander werk te vinden, en dat daarom de uitbetaling van deze aanvulling wordt stopgezet wanneer de begunstigde arbeid verricht.
1)

Staan a) de beginselen van het vrije verkeer van goederen en het vrij verrichten van diensten op de interne markt; b) het beginsel van de doeltreffendheid van de Europese mededingingsregels en van de liberalisering van de interne markt; c) het beginsel van de nuttige werking en het beginsel van de uniforme toepassing van het Europees recht in de Europese Unie, en d) secundair Unierecht zoals richtlijn 98/71 (1), met name artikel 14 ervan, artikel 1 van verordening nr. 461/2010 (2) en reglement nr. 124 van de VN/ECE, in de weg aan een uitlegging van artikel 110 van verordening nr. 6/2002 (3), die de reparatieclausule bevat, in die zin dat een replicavelg, waarvan het uiterlijk volledig overeenstemt met de origineel gemonteerde velg, die op basis van reglement nr. 124 van de VN/ECE is goedgekeurd, niet valt onder het begrip onderdeel van een samengesteld voortbrengsel (de auto) dat bedoeld is om dat voortbrengsel te repareren en het zijn oorspronkelijke uiterlijk terug te geven?
—

vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen de gestelde termijn alle nodige maatregelen te nemen ter uitvoering van besluit SA.34572 van de Commissie van 27 maart 2014 inzake de staatssteun die Griekenland aan Larco General Mining & Metallurgical Company SA heeft toegekend, of in elk geval door de Commissie niet afdoende te informeren over de krachtens artikel 5 van het besluit genomen maatregelen, de krachtens de artikelen 3, 4 en 5 van het besluit en het Verdrag betreffende de werking van Europese Unie op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—

vaststellen dat doordat — sinds 2007 en tot ten minste 2013 in 35 luchtkwaliteitsgebieden de daggrenswaarden en in 9 luchtkwaliteitsgebieden de jaargrenswaarden voor PM10 zijn overschreden en geen informatie is overgelegd waaruit blijkt dat de situatie zich heeft verbeterd, — in de programma’s voor de luchtkwaliteit geen passende maatregelen zijn opgenomen om de periode waarbinnen de grenswaarden voor PM10 in de lucht worden overschreden, zo kort mogelijk te houden, — de daggrenswaarden verhoogd met de overschrijdingsmarges vanaf 1 januari 2010 tot en met 10 juni 2011 in het gebied 14.17 — stad Radom –, in het gebied 14.18 — Pruszków-Żyrardów — en in het gebied 16.15 — Kędzierzyn-Koźle — alsook vanaf 1 januari 2011 tot en met 10 juni 2011 in het gebied 30.3 — Ostrów-Kępno — zijn overschreden, en — artikel 23, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (1) niet naar behoren is uitgevoerd, de Republiek Polen niet heeft voldaan aan haar verplichtingen op grond van artikel 13, lid 1, juncto bijlage XI, artikel 23, lid 1, tweede alinea, respectievelijk artikel 22, lid 3, juncto bijlage XI, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa;
1)

Moet het begrip ontbinding in artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (hierna: „btw-richtlijn”) (1) aldus worden uitgelegd dat daaronder ook het geval valt waarin de leasinggever, in het kader van een overeenkomst tot financiële leasing, niet langer de betaling van de leasevergoeding door de leasingnemer kan eisen omdat de leasinggever die overeenkomst heeft ontbonden wegens contractbreuk door de leasingnemer?