ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

a) Is het mogelijk om, met betrekking tot perioden waarop de onmiddellijk vóór 5 mei 2005 geldende versie van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) van de Raad van 14 juni 1971 van toepassing is, het mobiliteitsbestanddeel van de Disability Living Allowance (onderhoudsuitkering voor gehandicapten) krachtens de Social Security Contributions and Benefits Act 1992, Sections 71 tot en met 76, afzonderlijk van de Disability Living Allowance als geheel, in te delen in de categorie van hetzij de socialezekerheidsuitkeringen in de zin van artikel 4, lid 1, van die verordening, hetzij de bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties in de zin van artikel 4, lid 2 bis, hetzij nog anders? b) Indien het antwoord op vraag 1a) ja luidt, in welke categorie moet dit bestanddeel dan worden ingedeeld? c) Indien het antwoord op vraag 1a) nee luidt, in welke categorie moet de Disability Living Allowance dan worden ingedeeld? d) Indien het antwoord op vraag 1b) of 1c) indeling in de categorie van de socialezekerheidsuitkeringen is, is de in geding zijnde uitkering dan een prestatie bij ziekte in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, of een prestatie bij invaliditeit in de zin van artikel 4, lid 1, sub b? e) Maakt het voor de antwoorden op bovenstaande vragen verschil dat de werking van het arrest van het Hof van 18 oktober 2007, Commissie/Parlement en Raad, C-299/05, Jurispr. blz. I-8695, in punt 2 van het dictum in de tijd is beperkt?
I.

Het Gerecht heeft artikel 7, lid 1, sub b, en lid 3, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) onjuist uitgelegd door te verklaren dat de verkrijging van onderscheidend vermogen van een teken niet afhangt van het uitsluitende gebruik van het merk thans en in het verleden (bovendien was bedoeld gebruik niet bewezen en wordt het in dezelfde beslissing geacht in sommige landen te worden ontkend);
2.

Is de rechter in gevallen waarin een inbreuk op richtlijn 91/628/EEG niet tot het sterven van dieren heeft geleid, in het algemeen verplicht na te gaan of de bevoegde autoriteit van de lidstaat artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 615/98 van de Commissie van 18 maart 1998 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan (3) in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel heeft toegepast?
1.

Moet het recht van het slachtoffer om begrepen te worden als bedoeld in punt 8 van de considerans van kaderbesluit [(2001/220/JBZ) van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure] (1) aldus worden uitgelegd dat op de met vervolging en bestraffing van victimiserende gedragingen belaste overheidsautoriteiten een positieve verplichting rust om het slachtoffer in de gelegenheid te stellen zijn overwegingen en mening kenbaar te maken over de mogelijke rechtstreekse gevolgen die voor zijn leven kunnen voortvloeien uit het feit dat straffen worden opgelegd aan de dader met wie het een gezins- of affectieve relatie heeft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 2 december 2009 — Nokia Corporation/Her Majesty’s Commissioners of Revenue & Customs

(Zaak C-495/09)

2010/C 37/26

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nokia Corporation

Verwerende partij: Her Majesty’s Commissioners of Revenue & Customs

Prejudiciële vraag

Kunnen van een gemeenschapsmerk voorziene niet-communautaire goederen die in een lidstaat onder douanetoezicht staan en in doorvoer zijn van een derde staat naar een andere derde staat „namaakgoederen” in de zin van artikel 2, lid 1, sub a, van verordening 1383/2003/EG (1) zijn, wanneer er geen aanwijzingen zijn dat deze goederen in de Gemeenschap op de markt zullen worden gebracht via een douaneprocedure of doordat zij daar illegaal worden binnengebracht?

(1) Verordening (EG) nr. 1383/2003 van de Raad van 22 juli 2003 inzake het optreden van de douaneautoriteiten ten aanzien van goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op bepaalde intellectuele-eigendomsrechten en inzake de maatregelen ten aanzien van goederen waarvan is vastgesteld dat zij inbreuk maken op dergelijke rechten (PB L 196, blz. 7).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 28 oktober 2009 — Vasilios A. Giankoulis/Ypourgos Ethnikis Paideias kai Thriskevmaton

(Zaak C-425/09)

2010/C 24/38

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoulio tis Epikrateias

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vasilios A. Giankoulis

Verwerende partij: Ypourgos Ethnikis Paideias kai Thriskevmaton

Prejudiciële vraag

Komt de term „beroepservaring” in artikel 4, lid 1, sub b, van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals van kracht na de wijziging ervan bij artikel 1, lid 3, van richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001 (PB L 206) en vóór de intrekking ervan bij artikel 62 van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 (PB L 255), overeen met de term,beroepservaring’ zoals gedefinieerd in artikel 1, sub e, van dezelfde richtlijn, en kan hieronder een ervaring worden verstaan met de volgende cumulatieve kenmerken: a) zij is door de belanghebbende opgedaan na verwerving van het diploma dat toegang verleent tot een bepaald gereglementeerd beroep in de lidstaat van herkomst; b) zij is opgedaan in het kader van de uitoefening van het beroep waarop de aanvraag uit hoofde van richtlijn 89/48 betrekking heeft (zie de termen „the profession concerned”, „la profession concerné”, en „der betreffende Beruf”, in respectievelijk de Engelse, Franse en Duitse taalversies van de richtlijn), en c) zij is opgedaan in het kader van een rechtmatige uitoefening van het beroep, dat wil zeggen volgens de regels en voorwaarden van de desbetreffende wetgeving van de lidstaat van beroepsuitoefening, zodat de ervaring die vóór de inwilliging van de aanvraag is opgedaan in het betrokken beroep in de lidstaat van ontvangst niet kan worden meegerekend, aangezien het betrokken beroep in de lidstaat van ontvangst vóór dat tijdstip niet rechtmatig kon worden uitgeoefend (vanzelfsprekend onder voorbehoud van artikel 5 van de richtlijn, dat onder bepaalde voorwaarden — ter voltooiing van het beroepsonderwijs dat niet is gevolgd in de lidstaat van herkomst — de uitoefening van het beroep in de ontvangende lidstaat toestaat met de bijstand van een geschoolde beroepsbeoefenaar)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 9 november 2009 — Attila Belkiran/Oberbürgermeister der Stadt Krefeld — Procesdeelnemer: de vertegenwoordiger van het belang van de Bondsrepubliek bij het Bundesverwaltungsgericht

(Zaak C-436/09)

2010/C 24/47

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Attila Belkiran

Verwerende partij: Oberbürgermeister der Stadt Krefeld

Procesdeelnemer: de vertegenwoordiger van het belang van de Bondsrepubliek bij het Bundesverwaltungsgericht

Prejudiciële vraag

Moet de in artikel 14, lid 1, van besluit nr. 1/80 neergelegde bescherming tegen verwijdering ten gunste van een Turks staatsburger die een rechtspositie op grond van artikel 7 van besluit nr. 1/80 heeft ten opzichte van de lidstaat waar hij de laatste tien jaar heeft verbleven, worden toegepast overeenkomstig artikel 28, lid 3, sub a, van richtlijn 2004/38/EG (1), zodat verwijdering alleen is toegestaan om dwingende redenen van openbare veiligheid zoals door de lidstaat gedefinieerd?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 28 oktober 2009 — Ioannis G. Askoxylakis/Ypourgos Ethnikis Paideias kai Thriskevmaton

(Zaak C-426/09)

2010/C 24/39

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoulio tis Epikrateias

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ioannis G. Askoxylakis

Verwerende partij: Ypourgos Ethnikis Paideias kai Thriskevmaton

Prejudiciële vraag

Komt de term „beroepservaring” in artikel 4, lid 1, sub b, van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals van kracht na de wijziging ervan bij artikel 1, lid 3, van richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001 (PB L 206) en vóór de intrekking ervan bij artikel 62 van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 (PB L 255), overeen met de term,beroepservaring’ zoals gedefinieerd in artikel 1, sub e, van dezelfde richtlijn, en kan hieronder een ervaring worden verstaan met de volgende cumulatieve kenmerken: a) zij is door de belanghebbende opgedaan na verwerving van het diploma dat toegang verleent tot een bepaald gereglementeerd beroep in de lidstaat van herkomst; b) zij is opgedaan in het kader van de uitoefening van het beroep waarop de aanvraag uit hoofde van richtlijn 89/48 betrekking heeft (zie de termen „the profession concerned”, „la profession concerné”, en „der betreffende Beruf”, in respectievelijk de Engelse, Franse en Duitse taalversies van de richtlijn), en c) zij is opgedaan in het kader van een rechtmatige uitoefening van het beroep, dat wil zeggen volgens de regels en voorwaarden van de desbetreffende wetgeving van de lidstaat van beroepsuitoefening, zodat de ervaring die vóór de inwilliging van de aanvraag is opgedaan in het betrokken beroep in de lidstaat van ontvangst niet kan worden meegerekend, aangezien het betrokken beroep in de lidstaat van ontvangst vóór dat tijdstip niet rechtmatig kon worden uitgeoefend (vanzelfsprekend onder voorbehoud van artikel 5 van de richtlijn, dat onder bepaalde voorwaarden — ter voltooiing van het beroepsonderwijs dat niet is gevolgd in de lidstaat van herkomst — de uitoefening van het beroep in de ontvangende lidstaat toestaat met de bijstand van een geschoolde beroepsbeoefenaar)?
4)

is het met het gemeenschapsrecht verenigbaar dat elke exceptie van verjaring hoe dan ook is uitgesloten totdat de richtlijn waarbij het recht wordt verleend, correct en volledig in het nationale recht is omgezet (wat in casu nooit is gebeurd), zoals het Hof in het arrest Emmott heeft geoordeeld?
b)

Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: moet artikel 1, lid 10, van richtlijn 2003/49 aldus worden uitgelegd dat een lidstaat ook de mogelijkheid heeft om de richtlijn niet toe te passen indien de in artikel 3, sub b, daarvan genoemde voorwaarden voor het bestaan van een verbonden onderneming ten tijde van de betaling van de rente nog niet vervuld waren gedurende een ononderbroken periode van ten minste twee jaar? Kunnen de lidstaten zich in dat geval tegenover de betalende onderneming rechtstreeks beroepen op artikel 1, lid 10, van richtlijn 2003/49?
1)

Moeten richtlijn 89/48/EEG (1) van de Raad en richtlijn 98/5/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad aldus worden uitgelegd dat verzoeker, die de Duitse nationaliteit bezit en met goed gevolg het examen heeft afgelegd om in Duitsland als advocaat te mogen optreden, waar hij lid is van de Orde van Advocaten, maar die beschikt over een verblijfsvergunning en werkvergunning voor Hongarije, het recht heeft om in gerechtelijke en bestuursrechtelijke procedures de in het ontvangende land (Hongarije) officiële titel „ügyvéd” (advocaat) te voeren naast de Duitse titel „Rechtsanwalt” (advocaat) en de Hongaarse titel „európai közösségi jogász” (Europees jurist), ondanks het feit dat hij niet is ingeschreven in het register van advocaten in Hongarije, noch een desbetreffende toelating heeft verkregen?
2.

Kan een op internationaal niveau in controle en toezicht gespecialiseerde en door de lidstaat waar de douaneformaliteiten bij uitvoer zijn vervuld, in casu België, erkende firma, die een onjuiste verklaring inzake de lossing in de zin van artikel 18, lid 2, onder c, van verordening (EEG) nr. 3665/87 (2) heeft afgeleverd als een marktdeelnemer in de zin van artikel 1 van verordening 2988/95 dan wel als een persoon die aan het begaan van de onregelmatigheid heeft deelgenomen of als een persoon die voor de onregelmatigheid aansprakelijk kan worden gesteld of die het begaan ervan had moeten voorkomen, in de zin van artikel 7 van voormelde verordening, worden beschouwd?
1)

Met haar eerste middel stelt A2A SpA schending door het Gerecht van artikel 87, lid 1, EG en gebrek aan motivering, voor zover in het arrest de driejarige vrijstelling van vennootschapsbelasting als staatssteun wordt aangemerkt. Rekwirante betoogt in het bijzonder dat de Commissie in haar beschikking niet heeft aangetoond dat in casu is voldaan aan twee van de in artikel 87, lid 1, EG genoemde voorwaarden, te weten vervalsing van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten. Verder is het Gerecht niet genoegzaam nagegaan op welke premissen de Commissie de kwalificatie als „steun” heeft gebaseerd, wat het in het kader van het door de gemeenschapsrechtspraak verlangde „volledige” onderzoek nochtans had moeten doen.
—

zo het Hof van oordeel is dat toepassing van artikel 7, lid 2, sub d, van verordening (EG) nr. 423/2007 (2) verplicht is, niet-toepasselijkverklaring van deze bepaling; en
3)

Maakt het, voor de verplichting van de milieueffectenrapportage in het kader van de vernieuwing van een milieuvergunning voor een vliegveld, een verschil uit of er eerder, naar aanleiding van een vorige exploitatievergunning, reeds een milieueffectenrapport opgemaakt is en of het vliegveld reeds in uitbating was op het ogenblik dat de milieueffectenrapportage door de Europese of de internrechtelijke regelgever ingevoerd is?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, dient dan de betrokkene die krachtens een arbeidsovereenkomst tewerkgesteld is door een werkgever uit de publieke sector en volgens het nationale stelsel voor bepaalde takken van sociale zekerheid als bedoeld in artikel 4, lid 1, van de verordening onder de toepassing valt van de socialezekerheidsregeling voor werknemers, terwijl hij voor de takken van sociale zekerheid als bedoeld in artikel 4, lid 1, e), van de verordening onder de toepassing valt van een bijzondere regeling voor ambtenaren, als een met ambtenaar gelijkgestelde te worden beschouwd in de zin van artikel 3, lid 2, d), van de verordening nr. 1408/71?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 256/11

Beroep ingesteld op 30 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

(Zaak C-303/09)

2009/C 256/20

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Flynn en E. Righini, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2, 5 en 6 van beschikking 2005/315/EG van de Commissie van 20 oktober 2004 betreffende de steunregeling die Italië heeft toegepast ten gunste van ondernemingen die in de door natuurrampen in 2002 getroffen gemeenten investeringen hebben gedaan [kennisgeving geschied op 22 oktober 2004 onder nummer C(2004) 3893, PB L 100 van 20 april 2005, blz. 46], en krachtens het EG-Verdrag, door niet binnen de gestelde termijn alle nodige maatregelen te nemen ter intrekking van de bij die beschikking onrechtmatig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde regeling en ter terugvordering, bij de begunstigden, van de uit hoofde van die regeling ter beschikking gestelde steun;

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn waarbinnen Italië de regeling had moeten intrekken en de onrechtmatig uitbetaalde steun had moeten terugvorderen, verstreek twee maanden na kennisgeving van de beschikking. Meer dan vier jaar later moeten de Italiaanse autoriteiten nog méér dan 25 % van de uitbetaalde steun waarvoor een betalingsbevel is afgegeven, terugvorderen en moeten zij de Commissie nog laten weten welk bedrag aan steun is betaald aan begunstigden die aanvankelijk geen aanspraak konden maken op de regeling.
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door met betrekking tot bepaalde dierentuinen in Aragon, Asturië, op de Balearen, op de Canarische Eilanden, in Cantabrië, Castilië en Leon, de regio Valencia, Extremadura en Galicië, — niet uiterlijk op de datum bedoeld in richtlijn 1999/22/EG van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen (1), ervoor te zorgen dat alle dierentuinen op zijn grondgebied beschikken over een vergunning die is verleend overeenkomstig artikel 4, leden 2 en 3, van de richtlijn en, wat Aragon, Asturië, de Canarische Eilanden, Cantabrië en Castilië en Leon betreft, artikel 4, lid 4, daarvan, en — voor dierentuinen zonder vergunning geen sluitingsmaatregelen vast te stellen overeenkomstig artikel 4, lid 5, van de richtlijn, de krachtens artikel 4, leden 2, 3, 4 en 5, van de aangehaalde richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG, en de artikelen 28 en 31 EER-Overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door met artikel 14 van Ley 35/2006, de 28 de noviembre, del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas y de modificación parcial de las leyes de los Impuestos sobre Sociedades, sobre la Renta de no residentes y sobre el Patrimonio [wet nr. 35/2006 van 28 november 2006 betreffende de inkomstenbelasting van natuurlijke personen en tot gedeeltelijke wijziging van de wetten betreffende de vennootschapsbelasting, de belasting van niet-ingezetenen en de vermogensbelasting], een bepaling te hebben ingevoerd en gehandhaafd op grond waarvan alle niet-toegerekende inkomsten van belastingplichtigen die hun woonplaats naar het buitenland verleggen, moeten worden opgenomen in de belastinggrondslag van het laatste belastingjaar waarin zij als ingezeten belastingplichtigen werden beschouwd;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 220/23

Beroep ingesteld op 10 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-258/09)

2009/C 220/47

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en A. Marghelis, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door in het Waalse Gewest vergunningen te verlenen voor de werking bestaande installaties die niet voldoen aan de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10, 13, 14, sub a en b, en 15, lid 2, ook al was de uiterste datum 30 oktober 2007, zoals gesteld in artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (1), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn om de bestaande installaties waarvan de exploitatie gevolgen kan hebben voor de emissies in de lucht, het water en de bodem en voor de verontreiniging, in overeenstemming te brengen, is krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1 verstreken op 30 oktober 2007. Op de datum waarop het onderhavige beroep is ingesteld, had verweerder nog niet alle maatregelen genomen die nodig zijn om in het Waalse Gewest aan deze eis te voldoen, althans zij had de Commissie daarvan niet in kennis gesteld.

(1) PB L 24, blz. 8.
1)

Verzet richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) zich tegen de toepassing van een nationale wet die niet toelaat dat arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd worden gesloten met hoogleraren van 65 jaar of ouder? Zijn in dit verband en inzonderheid gelet op artikel 6, lid 1, van de richtlijn de in artikel 7, lid 1, sub 6, van de wet tot bescherming tegen discriminatie genoemde maatregelen, die leeftijdsgrenzen voor de aanwerving voor een bepaalde functie invoeren, nu de richtlijn volledig in Bulgaars recht is omgezet, objectief, geschikt en gerechtvaardigd door een rechtmatig doel, en evenredig?
1)

Is decreto legislativo nr. 81 van 9 april 2008, in het bijzonder de bij artikel 90, lid 11, ingevoerde regeling, in strijd met artikel 3 van richtlijn 92/57/EEG van 24 juni 1992 (1), voor zover daarbij voor een bouwplaats waarop verscheidene ondernemingen werkzaam zullen zijn, — ongeacht de aard van de werken en ongeacht of er sprake is van de in bijlage II bij deze richtlijn genoemde bijzondere gevaren — wordt afgeweken van de verplichting van de opdrachtgever of de bouwdirectie om voor particuliere werken waarvoor geen bouwvergunning vereist is, een coördinator voor de uitwerking van het ontwerp aan te stellen als bedoeld in artikel 3, lid 3, van deze richtlijn?
3)

Kan de uitdrukking „[e]lke lidstaat zorgt voor de bevordering van bemiddeling in strafzaken […]” in artikel 10, lid 1, van kaderbesluit 2001/220/JBZ aldus worden uitgelegd dat het scheppen van de voorwaarden voor bemiddeling tussen de dader en het slachtoffer ten minste mogelijk is totdat in eerste aanleg vonnis is gewezen, dat wil zeggen dat het vereiste van erkenning van de feiten tijdens de gerechtelijke procedure na de afronding van het onderzoek, voor zover aan de andere voorwaarden is voldaan, in overeenstemming is met de verplichting om bemiddeling te bevorderen?
3.

a. Brengen de in vraag 2 bedoelde verplichtingen mee dat, als waarborgen ontbreken dat de installatie waarvoor een milieuvergunning is gevraagd niet bijdraagt aan overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx van de NEC-richtlijn, de lidstaat de aangevraagde milieuvergunning moet weigeren of daaraan nadere voorschriften of beperkingen moet verbinden? Is bij de beantwoording van deze vraag van belang in welke mate de installatie bijdraagt aan die overschrijding of dreigende overschrijding? b. Of vloeit uit de NEC-richtlijn voort dat een lidstaat, ook bij overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx, een beoordelingsmarge heeft om de verwezenlijking van het door de richtlijn voorgeschreven resultaat te bewerkstelligen, door niet de vergunning te weigeren of daaraan nadere voorschriften of beperkingen te verbinden, maar in plaats daarvan andere maatregelen, zoals compensaties elders, te treffen?
6)

Moet de nationale rechter het bevoegde orgaan van de staat waarin de betrokkene tegen ziektekosten is verzekerd, ertoe verplichten het document voor een behandeling in het buitenland (formulier E 112) af te geven, wanneer hij de weigering om een dergelijk document af te geven als onwettig beschouwt, indien de aanvraag voor afgifte van het document vóór het uitvoeren van de behandeling in het buitenland is ingediend en de behandeling ten tijde van de gerechtelijke uitspraak is afgesloten?