Artikel 18, lid 2, van verordening nr. 795/2004 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin is voorzien bij verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1974/2004, moet aldus worden uitgelegd dat het enerzijds van toepassing is wanneer een landbouwer voldoet aan de voorwaarden voor de toepassing van twee of meer van de artikelen 19 tot en met 23 bis van die verordening, en anderzijds wanneer een landbouwer die voldoet aan de voorwaarden voor de toepassing van ten minste een van de artikelen 19 tot en met 23 bis van dezelfde verordening, ook voldoet aan de voorwaarden voor de toepassing van ten minste een van de artikelen 37, lid 2, 40, 42, lid 3, en 42, lid 5, van verordening nr. 1782/2003.

Artikel 18, lid 2, van verordening nr. 795/2004 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin is voorzien bij verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1974/2004, is ongeldig voor zover het eraan in de weg staat dat een landbouwer die met uitzonderlijke omstandigheden in de zin van artikel 40 van verordening nr. 1782/2003 te kampen heeft gehad, zowel een aanpassing van zijn referentiebedrag op grond van die bepaling als een aanvullend referentiebedrag uit de nationale reserve op grond van een van de artikelen 19 tot en met 23 bis van verordening nr. 795/2004, kan krijgen, terwijl een landbouwer die niet met dergelijke omstandigheden te kampen heeft gehad en aan wie een met toepassing van artikel 37, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 berekend referentiebedrag is toegekend, dat bedrag kan cumuleren met een referentiebedrag uit de nationale reserve op grond van een van de artikelen 19 tot en met 23 bis van verordening nr. 795/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1974/2004.

Dat artikel 18, lid 2, voorziet immers in een verschil in behandeling tussen, enerzijds, een landbouwer die op grond van artikel 40 van verordening nr. 1782/2003 wegens uitzonderlijke omstandigheden aanspraak kan maken op een aanpassing van zijn referentiebedrag, en anderzijds, een landbouwer die niet met dergelijke omstandigheden te kampen heeft gehad en aan wie een referentiebedrag is toegekend dat volgens de algemene regel van artikel 37, lid 1, van die verordening is berekend. De betrokken bepaling behandelt de eerste landbouwer minder gunstig dan de tweede door hem het voordeel van een referentiebedrag uit de nationale reserve bovenop zijn op basis van dat artikel 40 aangepast referentiebedrag te ontzeggen.

Aangezien een landbouwer aan wie een met toepassing van artikel 37, lid 1, van de basisverordening berekend referentiebedrag is toegekend, en een landbouwer die op grond van artikel 40 van die verordening een aanpassing van de methode voor de berekening van zijn referentiebedrag heeft gekregen, en die allebei om aanvullende toeslagrechten uit de nationale reserve verzoeken, zich in vergelijkbare situaties bevinden ten aanzien van de doelstellingen van de bedrijfstoeslagregeling, kan het verschil in behandeling dan ook niet kan worden gerechtvaardigd door het doel de financiële belangen van de landbouwers te beschermen door toepassing van de regeling van de artikelen 41, lid 2, en 42, lid 7, van verordening nr. 1782/2003 te vermijden. Die regeling, die voorziet in een lineaire vermindering van de referentiebedragen die zijn toegekend in geval van overschrijding van de nationale maxima ten gevolge van een groter beroep op de nationale reserve, is immers een middel om het financiële evenwicht van de bedrijfstoeslagregeling veilig te stellen met eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling. Het oogmerk, toepassing van die regeling te vermijden, kan dus geen inbreuk op dat beginsel rechtvaardigen.

(cf. punten 48, 54, 57, 58, 61, dictum 2)