ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/31

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Spanje) op 5 december 2014 — Mimoun Khachab/Delegación de Gobierno en Álava

(Zaak C-558/14)

(2015/C 046/36)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mimoun Khachab

Verwerende partij: Delegación de Gobierno en Álava

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7, lid 1, onder c, van richtlijn 2003/86/EG (1) van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan gezinshereniging kan worden geweigerd omdat de gezinshereniger, volgens een ex-antebeoordeling door de nationale autoriteiten van het vooruitzicht op het behoud van financiële middelen in het jaar volgende op de datum van indiening van de aanvraag en op basis van de ontwikkeling van die middelen in de zes maanden voorafgaande aan die datum, niet beschikt over stabiele en regelmatige inkomsten die volstaan om in zijn eigen onderhoud en in dat van zijn gezinsleden te voorzien?

(1) PB L 251, blz. 12.
3)

In het kader van een onderzoek naar de uitsluiting van een persoon die om internationale bescherming verzoekt, wegens het deelnemen aan een terroristische organisatie, volstaat de veroordeling als leidinggevend lid van een terroristische organisatie, terwijl de persoon die om internationale bescherming verzoekt geen terroristische daad had gepleegd of proberen te plegen en evenmin daarmee had gedreigd, om het bestaan vast te stellen van een aan die persoon toerekenbare daad van deelnemen of aanzetten in de zin van artikel 12, lid 3, van richtlijn 2004/83/EG, of is het nodig een individueel onderzoek van de feiten in de zaak te verrichten en het deelnemen aan de uitvoering van een terroristisch misdrijf dan wel het aanzetten tot een terroristisch misdrijf, zoals omschreven in artikel 1 van kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake terrorismebestrijding, aan te tonen?
1)

Wordt de door het Hof in de zaak „Terra Baubedarf-Handel” (arrest van 29 april 2004 — C-152/02, Jurispr. blz. 5583 (1)) aanvaarde werking ex nunc van een eerste factuur, in situaties als de onderhavige, waarin een onvolledige factuur is aangevuld, door de uitspraken van het Hof in de zaken „Pannon Gép” (arrest van 15 juli 2010 — C-368/09 (2)) en „Petroma Transports” (arrest van 8 mei 2013 — C-271/12 (3)) in zoverre gerelativeerd dat het Hof in een dergelijk geval uiteindelijk terugwerkende kracht wilde toestaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 431/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechische Republiek) op 25 augustus 2014 — PST CLC a.s./Generální ředitelství cel

(Zaak C-405/14)

(2014/C 431/17)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší správní soud

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: PST CLC a.s.

Verwerende partij: Generální ředitelství cel

Prejudiciële vraag

Was verordening (EG) nr. 384/2004 (1) van de Commissie van 1 maart 2004 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur geldig tijdens de periode waarin zij van kracht was, te weten van 22 maart 2004 tot 22 december 2009, wat punt 2 van de bijlage bij die verordening betreft, waarin wordt bepaald dat producten bestaande uit een koellichaam en een ventilator onder GN-code 8414 59 30 vallen, en was zij dus van toepassing in de onderhavige zaak?

(1) PB L 64, blz. 21.
—

het door rekwirante in eerste aanleg gevorderde toewijzen en derhalve nietig verklaren besluit C (2011) 3503 van 13 mei 2011 in zaak COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP, dat is vastgesteld ingevolge het arrest van het Gerecht van 13 september 2010 in zaak T-452/04, Editions Odile Jacob/Commissie, en waarbij de Commissie Wendel opnieuw goedkeurt als overnemer van de activa die worden afgestoten overeenkomstig de verbintenissen die zijn opgelegd bij de beschikking van de Commissie van 7 januari 2004 houdende goedkeuring van de concentratie Lagardère/Natexis/VUP;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/18

Beroep ingesteld op 3 november 2014 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-485/14)

(2015/C 007/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland en W. Roels, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststelling dat de Franse Republiek haar verplichtingen uit hoofde van artikel 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en van artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte niet is nagekomen door kosteloos vrijstelling te verlenen van erf- en schenkbelasting over giften en legaten aan louter openbare instellingen en organisaties of instellingen en organisaties van openbaar nut die zijn gevestigd in Frankrijk of in een lidstaat of een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en met Frankrijk een bilaterale overeenkomst heeft gesloten, en

— verwijzing van de Franse Republiek in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Commissie kent de Franse wetgeving, zoals uitgelegd door de belastingdienst, kosteloos vrijstelling van erf- en schenkbelasting over giften en legaten aan openbare instellingen en organisaties of instellingen en organisaties van openbaar nut die zijn gevestigd in Frankrijk of in een lidstaat of een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en met Frankrijk een bilaterale overeenkomst heeft gesloten. De Commissie is van mening, dat dit een beperking vormt van het kapitaalverkeer die in strijd is met de bepalingen van de artikelen 56 EG en 40 EER.

Ter verdediging van haar keuze verklaart de Franse Republiek primair dat de Franse wetgeving een onderscheid maakt tussen belastingplichtigen die zich niet in objectief vergelijkbare omstandigheden bevinden, en voert zij subsidiair een reden van algemeen belang aan die is gegrond op de noodzaak de belastinginning te verzekeren.

De Commissie betwist deze rechtvaardiging. Volgens de Commissie maken de litigieuze bepalingen een onderscheid op basis van zuiver geografische criteria. De Commissie is daarnaast van mening dat het beroep op het algemeen belang niet voldoet aan de voorwaarden die in de rechtspraak, en in het bijzonder in het arrest Persche (1), zijn vastgesteld. Ten slotte is de Commissie van mening dat het hoe dan ook gaat om een onevenredige beperking van het kapitaalverkeer.

(1) Arrest Persche, C-318/07, EU:C:2009:33.
2)

Indien dit niet het geval is: Moeten het in artikel 54 SUO respectievelijk artikel 50 van het Handvest neergelegde ne bis in idem beginsel en het verbod op dubbele vervolging aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de strafvervolging van een beklaagde in een lidstaat — in casu de Bondsrepubliek Duitsland — van wie de strafzaak in een andere lidstaat — in casu de Republiek Polen — door het Openbaar Ministerie, zonder dat is voldaan aan als bestraffing opgelegde verplichtingen en zonder uitgebreid onderzoek, bij gebrek aan voldoende verdenking op feitelijke gronden werd geseponeerd en slechts kan worden heropend indien wezenlijke omstandigheden aan het licht zijn gekomen die daarvoor niet bekend waren, zonder dat van dergelijke nieuwe omstandigheden echter concreet sprake is?
3)

Moet de „prijs inclusief belastingen” die bij een uitnodiging tot aankoop in de zin van artikel 2, sub i, van richtlijn 2005/29/EG (2) moet worden vermeld overeenkomstig artikel 7, lid 4, sub c, eerste alternatief, van die richtlijn, in geval van een motorvoertuig ook verplichte kosten omvatten voor het van de fabrikant naar de handelaar transporteren van het motorvoertuig?
3)

Dient artikel 62, lid 2, van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat degene die in het kader van een abonnement voor begeleiding de diensten verricht, verplicht is belasting over de toegevoegde waarde ter zake van de diensten aan te rekenen wanneer de periode afloopt waarvoor de abonnementsvergoeding werd overeengekomen, of ontstaat deze verplichting slechts als de opdrachtgever in het desbetreffende belastingtijdvak gebruik heeft gemaakt van de diensten van de consulent?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 372/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d'appel de Versailles (Frankrijk) op 13 augustus 2014 — Groupe Steria SCA/Ministère des finances et des comptes publics

(Zaak C-386/14)

2014/C 372/07

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative d'appel de Versailles

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Groupe Steria SCA

Verwerende partij: Ministère des finances et des comptes publics

Prejudiciële vraag

Moet artikel 43 EG, thans artikel 49 VWEU, betreffende de vrijheid van vestiging, aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de Franse fiscale-integratieregeling een moederonderneming in een fiscale eenheid de neutralisering van de re-integratie van het aandeel voor kosten en lasten verleent, dat forfaitair is vastgesteld op 5 % van het netto-bedrag van de alleen van de ingezeten vennootschappen in de fiscale eenheid ontvangen dividenduitkeringen, terwijl deze regeling haar een dergelijk recht weigert voor de dividenduitkeringen van haar in een andere lidstaat gevestigde dochters, die als ingezetenen objectief in aanmerking waren gekomen om te opteren voor de integratieregeling?
1)

Zijn de administratieve praktijk en de rechtspraak volgens welke de verkoper — de verzender in het kader van een vervoersovereenkomst — dient vast te stellen of de handtekening van de koper authentiek is en of deze geplaatst is door iemand die de verwervende onderneming (de koper) vertegenwoordigt, een van haar personeelsleden met vertegenwoordigingsbevoegdheid, dan wel een gemachtigde, in strijd met de beginselen van fiscale neutraliteit, evenredigheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen?
1.

Staat het feit dat er een Franse gerechtelijke procedure met betrekking tot het gezag over het kind aanhangig is, er in de omstandigheden van het onderhavige geval aan in de weg dat de gewone verblijfplaats van dit kind in Ierland wordt gevestigd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 372/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Frosinone (Italië) op 6 augustus 2014 — Strafzaak tegen Rosaria Laezza

(Zaak C-375/14)

2014/C 372/06

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Frosinone

Partijen in de strafzaak

Rosaria Laezza

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, mede zoals aangevuld in het licht van de beginselen in het arrest van het Hof van Justitie van 16 februari 2012, C-72/10, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling die verplicht tot levering om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelnetwerk ten behoeve van spelen vormen bij beëindiging van de activiteit als gevolg van verstrijken van de looptijd van de concessie of als gevolg van intrekking of verval van de concessie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 339/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 7 juli 2014 — Verein für Konsumenteninformation/A1 Telekom Austria AG

(Zaak C-326/14)

2014/C 339/04

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Verein für Konsumenteninformation

Verwerende partij: A1 Telekom Austria AG

Prejudiciële vraag

Is het in artikel 20, lid 2, van de Universeledienstrichtlijn (1) voor abonnees bepaalde recht om de overeenkomst zonder boete op te zeggen „wanneer zij op de hoogte worden gesteld van wijzigingen in de [contractuele] voorwaarden”, ook van toepassing op het geval dat een aanpassing van de prijzen voortvloeit uit contractuele voorwaarden waarin reeds bij de sluiting van de overeenkomst is vastgelegd dat een aanpassing van de prijzen (verhoging/verlaging) in de toekomst zal plaatsvinden overeenkomstig de veranderingen van een objectief indexcijfer van de consumptieprijzen, dat de waardeontwikkeling van het geld weerspiegelt?

(1) Richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot wijziging van richtlijn 2002/22/EG inzake de universele dienst- en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, Richtlijn 2002/58/EG betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie en verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming (PB L 337, blz. 11).
2)

Kan artikel 48, lid 3 juncto artikel 2 van richtlijn 2004/18/EG aldus worden uitgelegd dat het beroep van een ondernemer op de draagkracht van andere entiteiten wat betreft vakkennis en ervaring „ongeacht de juridische aard van zijn banden met die entiteiten” en het „beschikken over de [...] middelen” van die entiteiten betekent dat de ondernemer tijdens de uitvoering van de opdracht geen banden of slechts zeer losse of onbepaalde banden met deze entiteiten hoeft te hebben, dat wil zeggen dat hij de opdracht zelfstandig (zonder deelneming van een andere entiteit) kan uitvoeren of deze deelneming kan bestaan in advisering, consultancy of training? Of moet artikel 48, lid 3, aldus worden uitgelegd dat een entiteit op de draagkracht waarvan een ondernemer zich beroept, daadwerkelijk en persoonlijk de opdracht moet uitvoeren in de omvang waarin haar draagkracht is opgegeven?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/37

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) op 16 juni 2014 — ADM Hamburg AG/Hauptzollamt Hamburg-Stadt

(Zaak C-294/14)

2014/C 315/60

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Hamburg (Duitsland)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ADM Hamburg AG

Verwerende partij: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

Prejudiciële vraag

Is aan het feitelijke criterium van artikel 74, lid 1, eerste zin van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (1) zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1063/2010 van de Commissie van 18 november 2010 (2), dat vereist dat de voor het vrije verkeer in de Europese Unie aangegeven producten dezelfde producten zijn als die welke zijn uitgevoerd uit het begunstigde land waarin zij geacht worden van oorsprong te zijn, voldaan in een geval als het onderhavige waarin meerdere deelhoeveelheden ruwe palmpittenolie uit verschillende SAP-exportlanden waaruit de producten van oorsprong zijn, niet fysiek van elkaar gescheiden zijn uitgevoerd en in de Europese Unie ingevoerd, maar bij uitvoer alle in dezelfde tank van het transportschip zijn gevuld en met elkaar vermengd in deze tank in de Europese Unie zijn ingevoerd, waarbij kan worden uitgesloten dat tijdens het vervoer van deze producten en tot aan hun toelating tot het vrije verkeer andere, in het bijzonder niet-preferentiële, producten in de tank van het schip zijn beland?

(1) PB L 253, blz. 1.

(2) PB L 307, blz. 1.
1)

Dient artikel 1, lid 2, van beschikking 2011/5/EG (1) van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07, aldus te worden uitgelegd dat het in dat lid erkende gewettigd vertrouwen in de daarin aangegeven omvang mede van toepassing is op de aftrekbaarheid van de belastingafschrijving van de financiële goodwill volgens artikel 12, lid 5, TRLIS, wanneer het de indirecte verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen door middel van de directe verwerving van een buitenlandse holding betreft?
—

vaststellen dat het Koninkrijk België, door van kandidaten voor posten in de lokale diensten in het Franse of het Duitse taalgebied uit wier diploma’s of certificaten niet blijkt dat zij een opleiding in de betrokken taal hebben gevolgd, te eisen dat zij het certificaat behalen dat door Selor wordt afgegeven nadat zij het door die instelling georganiseerde examen hebben afgelegd, als enig bewijs van de voor de toegang tot die posten vereiste talenkennis, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 45 VWEU en verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (1);
—

om te beginnen vast te stellen dat SACBO in rechte kon opkomen tegen het besluit van 18 maart 2013 en dit besluit vatbaar is voor beroep en vervolgens de beschikking van het Gerecht van 31 maart 2014 in zaak T-270/13 volledig te vernietigen en derhalve — indien het Hof van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is in de zin van artikel 61, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie — de in eerste aanleg ingediende vorderingen in hun geheel toe te wijzen en daaraan alle rechtsgevolgen te verbinden, met name: vast te stellen dat er geen sprake was van wetsontduiking en evenmin van een kunstmatige opsplitsing van de opdracht, het besluit van 18 maart 2013 van het Uitvoerend Agentschap voor het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T EA) nietig te verklaren voor zover daarin is vastgesteld dat de externe kosten die betrekking hadden op de activiteiten 1, 2.1, 4, 5, 6 en 7, niet voor vergoeding in aanmerking kwamen en de cofinanciering daarom is verlaagd en aldus terugbetaling van het bedrag van 1 58 517,54 EUR is gevorderd;
1)

Valt de „tijdelijk medewerker” zoals momenteel omschreven in artikel 12 van wet 7/2007 van 12 april 2007 op het basisstatuut betreffende de ambtenaar, en de „tijdelijk medewerker” zoals eerder omschreven in artikel 20, lid 2, van wet 30/1984 van 2 augustus 1984 op maatregelen voor de herziening van overheidsfuncties, binnen de definitie van „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” zoals opgenomen in clausule 3, punt 1, van de Raamovereenkomst van het EVV, de UNICE en het CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad (1) van 28 juni 1999?
A.

Eerste middel — onjuiste rechtsopvatting, geen dan wel ontoereikende motivering met betrekking tot de argumenten dat de rechten van verweer en het beginsel van behoorlijk bestuur zijn geschonden Met het eerste middel betoogt Buzzi Unicem dat het bestreden arrest blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting en dat het niet dan wel ontoereikend is gemotiveerd voor zover daarin tot de slotsom wordt gekomen dat de algemene verwijzing in het besluit tot inleiding van de procedure naar vermoedelijke inbreuken een toereikende grond is voor het verzoek om inlichtingen overeenkomstig artikel 18, lid 3, waardoor is voldaan aan de „minimale mate aan duidelijkheid” die deze bepaling vereist met betrekking tot voorwerp en het doel van het verzoek.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Duitsland) op 26 maart 2014 — TMK Europe GmbH/Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

(Zaak C-143/14)

2014/C 235/02

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Berlin-Brandenburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TMK Europe GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

Prejudiciële vraag

Is verordening (EG) nr. 2320/97 (1) van de Raad van 17 november 1997 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op de invoer van bepaalde naadloze buizen en pijpen van ijzer of van niet-gelegeerd staal, van oorsprong uit Hongarije, Polen, Rusland, de Tsjechische Republiek, Roemenië en de Slowaakse Republiek, tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1189/93 en tot beëindiging van de procedure met betrekking tot dergelijke invoer van oorsprong uit de Republiek Kroatië (PB 1997 L 322, blz. 1) ongeldig omdat de Commissie in weerwil van de eisen betreffende de vaststelling van schade die voortvloeien uit artikel 3, lid 7, van verordening (EG) nr. 384/96 (2) van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 56, blz. 1), van het bestaan van schade is uitgegaan zonder in dat verband in aanmerking te nemen dat zij op grond van een onder meer op basis van artikel 14, lid 3, van verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962, Eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB 1962 nr. 13, blz. 241), genomen, niet bekendgemaakte beschikking van 25 november 1994 (zaak IV/35.304) een onderzoek heeft ingeleid betreffende het eventuele bestaan van concurrentieverstorende gedragingen betreffende buizen en pijpen van niet-gelegeerd staal die mogelijkerwijs in strijd zijn met artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 (PB 1994 L 1, blz. 3)?

(1) PB L 322, blz. 1.

(2) PB L 56, blz. 1.
1)

Moet artikel 28, lid 1, van richtlijn 95/46/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (hierna: „richtlijn gegevensbescherming”) aldus worden uitgelegd dat de nationale regeling van een lidstaat op diens grondgebied van toepassing is op een voor de gegevensverwerking verantwoordelijke die uitsluitend in een andere lidstaat is gevestigd en een vastgoedsite beheert waarop hij ook advertenties plaatst voor in de eerstbedoelde lidstaat gelegen onroerend goed, waarvan de eigenaars hun persoonsgegevens naar een middel (server) voor opslag en technische bewerking van gegevens sturen dat aan de sitebeheerder toebehoort en in een andere lidstaat staat?