ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Staan de bepalingen van de btw-richtlijn die zien op het recht van de leverancier om btw in aftrek te brengen en de herziening van de aftrek, alsmede het beginsel van neutraliteit van de btw in de weg aan een administratieve praktijk waarbij, in omstandigheden als die in het hoofdgeding, de leverancier van een onroerende zaak de afgetrokken voorbelasting over de verkrijging of vervaardiging van de onroerende zaak moet herzien omdat de overdracht van die onroerende zaak wordt aangemerkt als een vrijgestelde levering doordat er geen gebruik kan worden gemaakt van het keuzerecht om btw in rekening te brengen (de afnemer had namelijk bij het sluiten van de transactie geen btw-identificatienummer), wanneer de afnemer van de onroerende zaak reeds vóór het sluiten van de transactie om identificatie voor btw-doeleinden had verzocht en één maand na het sluiten van die transactie voor btw-doeleinden is geïdentificeerd? Is het in een dergelijk geval relevant om na te gaan of de afnemer van de onroerende zaak, die na het sluiten van de transactie voor btw-doeleinden is geïdentificeerd, de verkregen zaak daadwerkelijk heeft gebruikt voor aan btw onderworpen activiteiten, en of er geen aanwijzingen zijn voor fraude of misbruik?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 23 december 2020 — Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tegen C, B

(Zaak C-704/20)

(2021/C 128/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Verweerders: C, B

Prejudiciële vraag

Verplicht het Unierecht, meer in het bijzonder artikel 15, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn (2008/115/EG) (1) en artikel 9 van de Opvangrichtlijn (2013/33/EU) (2), gelezen in samenhang met artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2007 C 303/01), tot een ambtshalve toetsing in die zin dat de rechter verplicht is uit eigen beweging (ex officio) te beoordelen of aan alle voorwaarden voor bewaring is voldaan, met inbegrip van de voorwaarden waarvan de vreemdeling niet heeft betwist dat eraan is voldaan, terwijl hij daartoe wel de mogelijkheid had?

(1) Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98)

(2) Richtlijn 2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 96)
1)

Moeten de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), en met name de artikelen 9, 295 en 296 ervan, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de nationale praktijk die op grond van artikel 15, leden 4 en 5, van de ustawa o podatku od towarów i usług (wet inzake de belasting op goederen en diensten) van 11 maart 2004 (Dz. U. 2011, nr. 177, volgnr. 1054, zoals gewijzigd) is ontstaan en die de mogelijkheid uitsluit om echtgenoten die in het kader van een landbouwbedrijf een landbouwactiviteit uitoefenen onder gebruikmaking van hun gemeenschappelijke huwelijksvermogen als afzonderlijke btw-plichtigen aan te merken?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este — Penafiel — Juízo Trabalho (Portugal) op 21 december 2020 — B / O, P, OP, G, N

(Zaak C-691/20)

(2021/C 110/16)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este — Penafiel — Juízo Trabalho

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: B

Verwerende partijen: O, P, OP, G, N

Prejudiciële vraag

Staat het Unierecht, met name artikel 18 VWEU, eraan in de weg dat in een andere lidstaat gevestigde ondernemingen overeenkomstig de regeling van artikel 481, lid 2, van de Código das Sociedades Comerciais (wetboek vennootschapsrecht) worden uitgesloten van de toepassing van de regeling van artikel 334 van de Código do Trabalho (wetboek arbeidsrecht)?
—

het besluit van de Commissie van 17 juli 2013 betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunmaatregel SA.21233 C/11 (2) (ex NN/2011, ex CP 137/06) — Belastingregeling voor bepaalde leaseovereenkomsten met het oog op financiering, ook Spaanse belasting-leaseregeling genoemd, nietig verklaren, inzonderheid artikel 1, voor zover de Spaanse belasting-leaseregeling daarbij als onrechtmatige staatssteun wordt aangemerkt, en, subsidiair, artikel 4, lid 1, voor zover daarbij wordt gelast om de steun in zijn geheel terug te vorderen van de investeerders van de economische samenwerkingsverbanden.
1)

Moeten artikel 56 van richtlijn 2014/24/EU (1) juncto artikel 69 ervan, alsook artikel 38 van richtlijn 2009/81/EG (2) juncto artikel 49 ervan, aldus worden uitgelegd dat de aanbestedende dienst, in geval dat een in de nationale wetgeving vastgesteld criterium voor de beoordeling van een abnormaal lage inschrijving objectief niet van toepassing is en bij gebreke van een ander, door de aanbestedende dienst gekozen en op voorhand bekendgemaakt criterium, niet verplicht is te onderzoeken of sprake is van een abnormaal lage inschrijving?
C 53/27

Beroep ingesteld op 17 december 2020 — Commissie/Slowakije

(Zaak C-683/20)

(2021/C 53/37)

Procestaal: Slowaaks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lindenthal, M. Noll-Ehlers, gemachtigden)

Verwerende partij: Slowaakse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Slowaakse Republiek artikel 8, lid 2, en artikel 10, lid 2, van richtlijn 2002/49/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai, gelezen in samenhang met bijlage VI daarbij, heeft geschonden door voor 445 belangrijke wegen geen actieplannen uit te werken en de samenvattingen van die actieplannen niet aan de Commissie toe te zenden;

— vaststellen dat de Slowaakse Republiek artikel 8, lid 2, en artikel 10, lid 2, van richtlijn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai, gelezen in samenhang met bijlage VI daarbij, heeft geschonden door voor 16 belangrijke spoorwegen geen actieplannen uit te werken en de samenvattingen van die actieplannen niet aan de Commissie toe te zenden;

— de Slowaakse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens artikel 8, lid 2, van richtlijn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai was de Slowaakse Republiek gehouden uiterlijk op 18 juli 2013 actieplannen uit te werken voor belangrijke wegen (wegen waarop jaarlijks meer dan drie miljoen voertuigen passeren) en belangrijke spoorwegen (spoorwegen waarop jaarlijks meer dan 30 000 treinen passeren) op haar grondgebied. Volgens artikel 10, lid 2, van die richtlijn, gelezen in samenhang met bijlage VI daarbij, was de Slowaakse Republiek gehouden er vervolgens voor te zorgen dat de samenvattingen van deze actieplannen uiterlijk op 18 januari 2014 aan de Commissie zouden zijn toegezonden.

De Slowaakse Republiek is met betrekking tot 445 belangrijke wegen en 16 belangrijke spoorwegen, die zij tevoren aan de Commissie had medegedeeld, de verplichtingen niet nagekomen die krachtens artikel 8, lid 2, en artikel 10, lid 2, van de richtlijn, gelezen in samenhang met bijlage VI daarbij, op haar rusten.

(1) PB 2002, L 189, blz. 12.
5)

Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en het algemene beginsel van het recht op toegang tot een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld aldus worden uitgelegd dat een rechter in laatste aanleg van een lidstaat een verzoek tot overdracht van het dossier afwijst, in welk dossier hij een prejudiciële vraag heeft gesteld aan het Hof, wanneer dit verzoek is ingediend door een persoon die tot rechter is benoemd op grond van nationale bepalingen en in omstandigheden die leiden tot de instelling van een rechterlijke instantie die niet voldoet aan de vereisten van autonomie en onafhankelijkheid en geen bij wet ingesteld gerecht is, zonder de procedure die aan de orde is in zaak C-508/19 of in het arrest van 19 november 2019, A.K. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyszy) (C-585/18, C-624/18 en C-625/18), vooraf geheel te moeten uitputten?
C 53/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Överklagandenämnden för studiestöd (Zweden) op 25 november 2020 — MCM / Centrala studiestödsnämnden

(Zaak C-638/20)

(2021/C 53/33)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Överklagandenämnden för studiestöd

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: MCM

Verwerende partij: Centrala studiestödsnämnden

Prejudiciële vraag

Kan een lidstaat (het land van herkomst) gelet op zijn fiscale belangen, zonder dat artikel 45 VWEU en artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/2011 (1) eraan in de weg staan, de toekenning van studiefinanciering aan het kind van een terugkerende migrerende werknemer voor buitenlandse studies in een andere lidstaat van de Europese Unie (het gastland), waar de ouder van het kind voorheen werkzaam was, afhankelijk maken van het vereiste dat het kind een binding heeft met het land van herkomst, wanneer:

i) de ouder van het kind na terugkomst uit het gastland gedurende ten minste acht jaar woont en werkt in het land van herkomst;

ii) het kind zijn ouder niet heeft gevolgd naar het land van herkomst, maar sinds zijn geboorte altijd in het gastland heeft gewoond, en

iii) het land van herkomst dezelfde eis betreffende een binding stelt aan andere burgers in het land van herkomst die niet voldoen aan het woonplaatsvereiste en die studiefinanciering aanvragen voor buitenlandse studies in een andere lidstaat van de Europese Unie?

(1) Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB 2011, L 141, blz. 1).
C 44/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 9 november 2020 — Ligebehandlingsnævnet als vertegenwoordiger van A / HK/Danmark en HK/Privat

(Zaak C-587/20)

(2021/C 44/30)

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ligebehandlingsnævnet als vertegenwoordiger van A

Verwerende partijen: HK/Danmark en HK/Privat

Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Fagbevægelsens Hovedorganisation (FH)

Prejudiciële vraag

“Moet artikel 3, lid 1, onder a), van de werkgelegenheidsrichtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn in de [in het verzoek om een prejudiciële beslissing] beschreven omstandigheden van toepassing is op een politiek gekozen sectorvoorzitter van een vakbond?”

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).
Hogere voorziening ingesteld op 4 december 2020 door Hermann Albers eK tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 5 oktober 2020 in zaak T-597/18, Hermann Albers / Europese Commissie

(Zaak C-656/20 P)

(2021/C 44/37)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Hermann Albers eK (vertegenwoordiger: S. Roling, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland, Land Niedersachsen

Conclusies

— gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het Gerecht van 5 oktober 2020, Hermann Albers/Commissie (T-597/18, EU:T:2020:467), in de vorm van de punten 1 en 2 van het dictum;

— volledige toewijzing van de vorderingen in eerste aanleg tot nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 12 juli 2018, C(2018) 4385 final (1) en verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert aan dat het Gerecht heeft miskend welke betekenis de artikelen 107 en 108 VWEU hebben voor § 7a van het Niedersächsische Nahverkehrsgesetz (wet op het streekvervoer van de deelstaat Nedersaksen; hierna: “NNVG”). In tegenstelling tot hetgeen het Gerecht vaststelde, betreft § 7a NNVG nieuwe, aan te melden staatssteun.

Wat artikel 107 VWEU betreft, gaat het hier niet alleen om een overdracht van financiële middelen binnen de overheid, want de opdrachtnemers profiteerden in hun dubbele rol als eigenaar van openbaarvervoerbedrijven rechtstreeks van de toekenning van financiële middelen en maakten hier door middel van onderhandse gunning ten koste van de particuliere sector alleen in bepaalde gevallen gebruik van. De opdrachtnemers controleerden de openbaarvervoerbedrijven immers als “eigen afdelingen”. De toewijzing van financiële middelen aan de opdrachtnemers is onlosmakelijk verbonden met het verschaffen van een voordeel, omdat ten tijde daarvan het gebruik van de middelen voor de bedrijfsmatige activiteiten van de gemeentelijke ondernemingen meestal reeds vaststaat. Dit verstoort de mededinging en belemmert de handel tussen de lidstaten.

Omdat § 7a NNVG een vorm van staatssteun is, maar ook los daarvan, is er bovendien sprake van schending van artikel 108, lid 3, VWEU, aangezien de Bondsrepubliek Duitsland § 7a NNVG niet bij de Europese Commissie heeft aangemeld.

(1) Besluit van de Europese Commissie om geen bezwaar te maken in verband met de door het Land Niedersachsen (deelstaat Nedersaksen, Duitsland) krachtens § 7a van het Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz genomen maatregel [zaak SA.46538 (2017/NN)] (PB 2018, C 292, blz. 1).
5)

Zijn maatregelen in de vorm van het opstellen van een alternatief vluchtplan en het opvangen van wegens gebrek aan cabinepersoneel uitgevallen vluchten door middel van subcharters, waarbij in het bijzonder rekening wordt gehouden met niet over land te bereiken bestemmingen en met het onderscheid tussen vluchten binnen Duitsland en vluchten binnen Europa, bij de situatie passende maatregelen, als men bovendien rekening houdt met het feit dat bij in totaal 712 uit te voeren vluchten op deze dag slechts 158 vluchten hoefden te worden geannuleerd?
1)

Moet artikel 1 van verordening (EU) nr. 1215/12 (1) van het Europees Parlement en de Raad aldus worden uitgelegd dat een procedure zoals omschreven in deze verwijzingsbeslissing geheel of gedeeltelijk moet worden aangemerkt als een burgerlijke of handelszaak in de zin van artikel 1, lid 1, van deze verordening?
C 19/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 13 oktober 2020 — DS / Koch Personaldienstleistungen GmbH

(Zaak C-514/20)

(2021/C 19/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DS

Verwerende partij: Koch Personaldienstleistungen GmbH

Prejudiciële vraag

Staan artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG (1) in de weg aan een regeling in een collectieve arbeidsovereenkomst, volgens welke bij de berekening of, en voor hoeveel uur, een werknemer recht op toeslagen voor overuren heeft, alleen de daadwerkelijk gewerkte uren worden meegeteld en niet ook de uren waarin de werknemer zijn minimale jaarlijkse vakantie met behoud van loon opneemt?

(1) Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).
1)

Vormt de uitgifte van voor externe detailhandelaren bestemde waardebonnen aan werknemers door een belastingplichtige in het kader van een beloningsprogramma voor goed presterende werknemers, een dienst “voor eigen privédoeleinden of voor privédoeleinden van zijn personeel, of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrijfsdoeleinden” in de zin van artikel 26, lid 1, onder b), van de btw-richtlijn (1)?
1)

Moet artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2015/849 (1), gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen automatisch verlangen i) dat de aanbieder van externe boekhouddiensten verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toepast wegens het feit dat de cliënt een niet-gouvernementele organisatie is en de persoon die door de cliënt is gemachtigd en die bij hem in dienst is, staatsburger is van een derde land met een hoog corruptierisico — in casu de Russische Federatie — en een verblijfsvergunning voor Letland heeft, en ii) dat die cliënt wordt aangemerkt als een cliënt die een hoger risico vertegenwoordigt?
3)

Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend en de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: Dienen artikel 4 en artikel 19, § 1, CUI aldus te worden uitgelegd dat de partijen bij de overeenkomst door middel van een algemene verwijzing naar nationaal recht op geldige wijze een zwaardere aansprakelijkheid op zich kunnen nemen, indien naar nationaal recht de omvang van de aansprakelijkheid weliswaar ruimer is, maar — in afwijking van de risicoaansprakelijkheid volgens de CUI — als voorwaarde voor die aansprakelijkheid wordt gesteld dat er sprake is van schuld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 23 oktober 2020 — Schneider Electric SA e.a. / Premier ministre, Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance

(Zaak C-556/20)

(2021/C 9/16)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Schneider Electric SA, Axa SA, BNP Paribas SA, Engie SA, Orange SA, L’Air liquide, société anonyme pour l’étude et l’exploitation des procédés Georges Claude

Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance

Prejudiciële vraag

Staat artikel 4 van richtlijn 90/435/EG van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (1), gelet op met name artikel 7, lid 2, in de weg aan een bepaling als artikel 223 sexies van de code général des impôts, die voor de juiste tenuitvoerlegging van een regeling ter afschaffing van economische dubbele belasting over dividenden voorziet in een belastingheffing bij de wederuitkering door een moedermaatschappij van winst die aan haar is uitgekeerd door in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde dochterondernemingen?

(1) PB 1990, L 225, blz. 6.
2)

Kan het, zonder dat aan de door richtlijn 2003/88/EG verleende rechten hun nuttig effect wordt ontnomen, in het kader van artikel 18 van deze richtlijn, uitgaande van een referentieperiode van twaalf maanden, toelaatbaar zijn dat aan een werknemer in de onderwijssector, zoals een opvoeder in een internaat die met name nachtarbeid verricht, de compenserende rusttijd niet uitdrukkelijk, maar, in voorkomend geval, automatisch wordt toegekend, in die zin dat al het door deze werknemer verrichte overwerk, ongeacht de omvang daarvan, wordt gecompenseerd door de schoolvakanties, in het bijzonder de zomervakanties?
2)

Dient het bepaalde in artikel 69, lid 2, van richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 aldus te worden uitgelegd dat elke wijziging van de in het prospectus ten minste te verstrekken gegevens die zijn opgenomen in bijlage I, schema A, steeds wordt bestreken door het begrip “essentiële informatie” in de zin van artikel 72 van die richtlijn zodat een tijdige actualisering van het prospectus vereist is?
4)

[Verzet] artikel 3 van verordening nr. 2988/95 zich tegen een nationale regeling volgens welke de termijn van drie jaar voor de verjaring van de schuld die ontstaat door het besluit waarbij op grond dat er zich onregelmatigheden in de financiering hebben voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen, begint te lopen op de datum waarop dat besluit is vastgesteld, moet worden gestuit door de kennisgeving van de inleiding van de executieprocedure met betrekking tot deze bedragen en geschorst blijft tot een definitief of onherroepelijk besluit wordt vastgesteld dat de procedure afsluit in het geval waarin een klacht, een betwisting, een beroep of verzet wordt ingediend, wanneer hierdoor de invordering van de schuld wordt geschorst?
2)

Staat artikel 12, lid 1, onder e), van richtlijn 2011/98/EU (2) junctis artikel 1, onder z), en artikel 3, onder j), van verordening (EG) nr. 883/2004 (3), of artikel 12, lid 1, onder g), van richtlijn 2011/98/EU in de weg aan een nationale regeling als die welke in casu aan de orde is, volgens welke de overheid van een lidstaat een document dat recht geeft op korting op leveringen van goederen of diensten van publieke en particuliere entiteiten die een overeenkomst met de overheid van die lidstaat hebben gesloten, uitsluitend verstrekt aan onderdanen van die lidstaat en die van andere lidstaten van de Europese Unie, en niet aan onderdanen van derde landen als bedoeld in artikel 3, lid 1, onder b) en c), van richtlijn 2011/98/EU?
2)

Moet artikel 5, lid 1, onder c), iii), van verordening (EG) nr. 261/2004 aldus worden uitgelegd dat de passagier ook recht heeft op de in artikel 7, lid 1, van deze verordening bedoelde compensatie, wanneer hij met de hem aangeboden andere vlucht volgens de planning weliswaar niet meer dan twee uur later dan de geplande aankomsttijd van de geannuleerde vlucht op de eindbestemming zou aankomen, maar hij deze niet daadwerkelijk binnen dit tijdsbestek bereikt?
2)

Kunnen artikel 2, lid 3, en artikel 31 van de Vierde richtlijn (78/660/EEG) van de Raad (1), in het licht van het in artikel 47 van het Handvest erkende beginsel van het recht op een eerlijk proces en de als algemene rechtsbeginselen van Unierecht erkende beginselen van rechtszekerheid, evenredigheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen, aldus worden uitgelegd dat wanneer de belastingdienst in geval van over meerdere jaren lopende economische activiteiten andere boekhoudkundige beginselen toepast dan welke de belastingplichtige had toegepast en als gevolg daarvan een omboeking verricht die mede betrekking heeft op het voorafgaande of het volgende jaar, hij verplicht is om de controle uit te breiden naar die economische jaren waarin de betrokken economische activiteiten zijn verricht en waarop de conclusies van de belastingdienst over de onderzochte periode dus mede betrekking hebben? Moet de belastingdienst bij de controle achteraf van de aangifte van de belastingplichtige rekening houden met op het voorafgaande jaar betrekking hebbende posten die de belastingplichtige in het onderzochte economische jaar door middel van een aanvullende, gecorrigeerde aangifte heeft gewijzigd, waardoor bij hem, als gevolg van de betaling vóór de vervaldatum, een belastingoverschot is ontstaan, of is de praktijk dat de belastingdienst ondanks het belastingoverschot een belastingschuld bij de belastingplichtige vaststelt verenigbaar met de bovengenoemde beginselen en het in artikel 54 van het Handvest neergelegde verbod van misbruik van recht?