ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

a) Moet het begrip “gereguleerde roamingdatadienst” in de zin van artikel 6 bis juncto artikel 2, lid 2, onder m), van verordening (EU) nr. 531/2012 (1) in een geval waarin een mobiel tarief dat door de klant kan worden gebruikt in het buitenland en voor mobiel dataverkeer een vast datavolume per maand biedt, na verbruik waarvan een snelheidsverlaging plaatsvindt, dat kan worden uitgebreid met een kosteloze tariefoptie waarmee in het binnenland gebruik kan worden gemaakt van bepaalde diensten van partnerondernemingen van de telecommunicatieonderneming zonder dat de door de gebruikmaking van deze diensten verbruikte hoeveelheid data op het maandelijkse datavolume binnen het mobiele tarief in mindering wordt gebracht, terwijl de betreffende hoeveelheid data in het buitenland wel in mindering wordt gebracht op het maandelijkse datavolume binnen het mobiele tarief, aldus worden uitgelegd dat het mobiele tarief en de tariefoptie tezamen moeten worden beschouwd als één gereguleerde roamingdatadienst, met het gevolg dat het ontoelaatbaar is dat alleen het door het binnenlandse gebruik van de diensten van partnerondernemingen verbruikte datavolume niet op het maandelijkse datavolume in mindering wordt gebracht? b) Indien de eerste vraag, onder a), bevestigend wordt beantwoord: Moet artikel 6 bis van verordening nr. 531/2012 in een situatie als aan de orde in dit geding aldus worden uitgelegd dat het in mindering brengen van de door het buitenlandse gebruik van de diensten van partnerondernemingen verbruikte hoeveelheid data op het maandelijkse datavolume van het mobiele tarief moet worden beschouwd als het in rekening brengen van een toeslag? c) Indien de eerste vraag, onder a), en de eerste vraag, onder b), bevestigend worden beantwoord: Geldt dit ook wanneer in een situatie als aan de orde in dit geding, voor de tariefoptie een vergoeding moet worden betaald?
Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2019 door FV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 19 september 2019 in zaak T-153/17, FV/Raad

(Zaak C-877/19 P)

(2020/C 77/36)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: FV (vertegenwoordiger): É. Boigelot, avocat)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— Het arrest van 19 september 2019 (T-153/17) vernietigen;

— dientengevolge rekwirantes vorderingen in eerste aanleg toewijzen en, derhalve, de voor rekwirante op 5 december 2016 definitief vastgestelde beoordelingsrapporten over 2014 en 2015 nietig verklaren;

— verweerder in eerste aanleg verwijzen in alle kosten van beide procedures.

Middelen en voornaamste argumenten

In het bestreden arrest is de vordering tot nietigverklaring van de beoordelingsrapporten over de jaren 2014 en 2015 afgewezen.

Rekwirante voert één middel aan en beroept zich op, ten eerste, niet-nakoming van de controletaak en de motiveringsplicht en onjuiste opvatting van het dossier, en, ten tweede, niet-inachtneming van de gids voor de beoordeling, schending van de motiveringsplicht en de zorgplicht, alsmede een kennelijk onjuiste beoordeling.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout en een verkeerde opvatting van de feiten door te oordelen dat het beweerdelijk ongepaste gedrag van rekwirante de enige reden was waarom de instelling haar voor „verantwoordelijkheidsgevoel” de score „voldoende” heeft gegeven, terwijl deze rubriek in de gids voor de beoordeling wordt omschreven als „de betrokkenheid van de belanghebbende bij zijn werk, zijn bereidheid om zijn taken op actieve en constructieve wijze uit te voeren”.

Voorts heeft het Gerecht de vermindering van de hoeveelheid taken van rekwirante onjuist beoordeeld. Ziekte en een halftijds dienstverband kunnen niet rechtvaardigen dat een deel van de taken van een ambtenaar haar wordt ontnomen, laat staan zonder haar toestemming.

Verder betwist rekwirante de beoordelingen van het Gerecht betreffende de verandering van kantoor en de functiewijziging, en die betreffende haar gedrag gedurende beoordelingsjaar 2014, en voert zij aan dat deze beoordelingen blijk geven van een onjuiste opvatting van het dossier.

Tot slot is in het bestreden arrest nagelaten om het gebrek aan zorgvuldigheid, in het bijzonder ten aanzien van een ambtenaar wiens geestelijke gezondheid is aangetast, te veroordelen en om artikel 59, lid 1, derde alinea, van het Statuut van de ambtenaren toe te passen.
C 87/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) op 11 december 2019 — Q-GmbH / Finanzamt Z

(Zaak C-907/19)

(2020/C 87/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Q-GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Z

Prejudiciële vraag

Is er sprake van een met handelingen ter zake van verzekering en herverzekering samenhangende dienst, die met vrijstelling van belasting wordt verricht door assurantiemakelaars en verzekeringstussenpersonen, in de zin van artikel 135, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), wanneer een belastingplichtige die bemiddelingsactiviteiten verricht voor een verzekeringsmaatschappij, tevens het onderliggende verzekeringsproduct ter beschikking stelt van die verzekeringsmaatschappij?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
2)

Voor welke entiteiten (uitzendbureau, inlenende onderneming, minstens één van beide of wellicht beide) geldt volgens artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/104 het criterium van het uitoefenen van een economische activiteit? Moeten de in de artikelen 3 en 4 van verordening (EG) nr. 1922/2006 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 omschreven werkterreinen en taken worden beschouwd als „een economische activiteit” zoals gedefinieerd (begrepen) in artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/104?
1)

Moet artikel 8, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (hierna: „luchtreizigersverordening”) (1), aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op twee luchthavens die zich allebei in de onmiddellijke nabijheid van een stadscentrum bevinden, maar slechts één ervan in het stadsgebied en de andere in de aangrenzende deelstaat?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 10 december 2019 – DQ/Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics

(Zaak C-903/19)

(2020/C 61/24)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DQ

Verwerende partijen: Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics

Prejudiciële vraag

Is artikel 11, lid 1, van bijlage VIII bij de verordening tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden (1), zoals gewijzigd bij verordening (EG, Euratom) nr. 723/2004 van de Raad van 22 maart 2004 (2), uitsluitend bestemd voor ambtenaren en arbeidscontractanten die, na als ambtenaar, arbeidscontractant of tijdelijke functionaris bij een instelling van de Europese Unie te zijn tewerkgesteld, voor het eerst als ambtenaar bij een nationale overheidsdienst worden tewerkgesteld, of vallen ambtenaren en arbeidscontractanten die terugkeren naar de dienst van een nationale overheid nadat zij bij een instelling van de Europese Unie werkzaamheden hebben verricht en in die periode vanwege persoonlijke redenen hun nationale dienstbetrekking hebben onderbroken of verlof hebben genomen, eveneens onder de werking van dit artikel?

(1) Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn (PB 1968, L 56, blz. 1).

(2) Verordening (EG, Euratom) nr. 723/2004 van de Raad van 22 maart 2004 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en van de regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen (PB 2004, L 124, blz. 1).
C 68/30

Hogere voorziening ingesteld op 19 november 2019 door DK tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 10 september 2019 in zaak T-217/18, DK/EDEO

(Zaak C-851/19 P)

(2020/C 68/32)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: DK (vertegenwoordigers: S. Orlandi, T. Martin, avocats)

Andere partij in de procedure: Europese Dienst voor extern optreden

Conclusies

— het arrest van 10 september 2019 in zaak DK/EDEO (T-217/18) vernietigen;

— het besluit van 23 mei 2017 waarbij rekwirant een tuchtmaatregel werd opgelegd, nietig verklaren;

— EDEO verwijzen in de in beide instanties gemaakte kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirant verzoekt om vernietiging van het arrest van 10 september 2019 (T-217/18) waarbij het Gerecht zijn beroep tot nietigverklaring heeft verworpen en hem heeft verwezen in de kosten.

Rekwirant voert daartoe één enkel middel aan dat betrekking heeft op een onjuiste rechtsopvatting (punten 28 tot en met 53 van het bestreden arrest) voor zover het Gerecht artikel 10, onder b), van bijlage IX bij het Statuut aldus heeft uitgelegd dat het is toegestaan reeds vergoede schade in aanmerking te nemen om te rechtvaardigen dat de ambtenaar een zwaardere maatregel wordt opgelegd dan die welke door de tuchtraad is voorgesteld.
4)

Staat artikel 176, tweede alinea, van [richtlijn 2006/112] eraan in de weg dat op de datum van de toetreding van Portugal tot de Europese Gemeenschappen, regels (zoals die van artikel 21, lid 1, van het [btw-wetboek]) in werking zijn getreden die voorzien in de uitsluiting van het recht op aftrek van btw over bepaalde uitgaven (waaronder die voor accommodatie, voeding, drank, autohuur, brandstof en tol), wanneer die regels al waren gepubliceerd en de inwerkingtreding ervan aanvankelijk was gepland op een datum vóór de toetreding, maar is uitgesteld tot op de datum van toetreding?
C 54/35

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 26 november 2019 – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze/TB

(Zaak C-871/19)

(2020/C 54/39)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster tot cassatie: Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze

Verweerder in cassatie: TB

Prejudiciële vraag

Kan artikel 15, [lid 7, van verordening (EEG) nr. 3821/85 (1)], in het specifieke geval van een bestuurder van een motorvoertuig, worden uitgelegd als een regel die een enkele gedraging in haar geheel beschouwd voorschrijft, met als gevolg dat een enkele inbreuk wordt gemaakt en slechts één boete wordt opgelegd, of laat deze bepaling toe, met toepassing van materiële cumulatie, dat evenveel inbreuken worden vastgesteld en evenveel sancties worden opgelegd als het aantal dagen waarvan de registratiebladen van de tachograaf binnen het vastgestelde tijdvak („de dag zelf en de voorafgaande 28 dagen”) niet zijn getoond?

(1) Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad van 20 december 1985 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer (PB 1985, L 370, blz. 8).
2)

Moet richtlijn 93/13/EG (2) betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (hierna: „richtlijn 93/13”) aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden als die van de eerste prejudiciële vraag ook de koopovereenkomst tot overdracht van een onroerend goed door de rechter moet worden getoetst, ongeacht de argumenten van de kredietverstrekker betreffende de afzonderlijk overeengekomen contractuele bedingen, indien de kredietverstrekker in andere gevallen weigert om aan de rechter de overeenkomsten over te leggen met het oog op de vaststelling of er sprake is van een gestandaardiseerde toetredingsovereenkomst die door de kredietverstrekker ook in andere gevallen wordt gebruikt?
1.

Moeten § 6, lid 1, en § 27, lid 1, van de EG-Fahrzeuggenehmigungsverordnung (Duits besluit inzake de EU-typegoedkeuring; hierna: „EG-FGV”) respectievelijk artikel 18, lid 1, en artikel 26, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de fabrikant zijn verplichting tot afgifte van een geldig certificaat overeenkomstig § 6, lid 1, EG-FGV (dan wel zijn verplichting tot afgifte van een certificaat van overeenstemming overeenkomstig artikel 18, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG) niet nakomt wanneer hij een verboden manipulatie-instrument in de zin van artikel 5, lid 2, en artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007 (2) in het voertuig heeft ingebouwd, en dat het in het verkeer brengen van een dergelijk voertuig indruist tegen het verbod op het in het verkeer brengen van een voertuig zonder geldig certificaat van overeenstemming overeenkomstig § 27, lid 1, EG-FGV (dan wel tegen het verbod op de verkoop zonder geldig certificaat van overeenstemming overeenkomstig artikel 26, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG)? Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord: 1 a. Beogen § 6 en § 27 EG-FGV respectievelijk artikel 18, lid 1, artikel 26, lid 1, en artikel 46 van richtlijn 2007/46/EG ook de bescherming van een ander in de zin van § 823, lid 2, van het Bürgerliches Gesetzbuch (Duits burgerlijk wetboek; hierna: „BGB”), in het bijzonder ook met betrekking tot zijn beschikkingsvrijheid en zijn vermogen? Behoort de aankoop door een consument van een voertuig dat zonder geldig certificaat van overeenstemming in het verkeer werd gebracht, tot de risico’s waarvan de voorkoming door deze voorschriften wordt beoogd?
2.

indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord. Is het om andere redenen – bijvoorbeeld vanwege het ontbreken van langdurige ervaringen of vanwege buitensporig hoge kosten van de geavanceerde technologie in vergelijking met andere technologieën, waardoor de verkoopprijs aanmerkelijk wordt beïnvloed – toegestaan af te wijken van de principeverplichting om gebruik te maken van de geavanceerde technologie die beschikbaar is op het tijdstip van de typegoedkeuring? indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Is er ook bij toepassing van in beginsel toegestane technologische componenten sprake van een verboden manipulatie-instrument in de vorm van het zogenoemde „thermovenster”, wanneer de daartoe in de motorbesturing opgeslagen parameters zo zijn gekozen dat het uitlaatgasreinigingssysteem a) als gevolg van de gekozen temperaturen vanwege de normaal te verwachten temperaturen gedurende een groot deel van het jaar b) als gevolg van andere parameters – bijvoorbeeld de hoogte boven zeeniveau waarop het voertuig zich bevindt – in relevante delen van Duitsland of de Europese interne markt niet of slechts in beperkte mate wordt geactiveerd?
Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2019 door de Tsjechische Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 12 september 2019 in zaak T-629/17, Tsjechië/Commissie

(Zaak C-862/19 P)

(2020/C 27/34)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Rekwirante: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, O. Serdula, I. Gavrilová, J. Vláčil, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Republiek Polen

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht in zaak T-629/17;

— nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2017) 4682 van de Commissie;

— verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert een middel aan, ontleend aan schending van artikel 16, onder b), van richtlijn 2004/18 (1).

Het bestreden arrest moet vernietigd worden, want het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door bij de beoordeling tot de slotsom te komen dat de uitzondering van artikel 16, onder b), van richtlijn 2004/18 enkel betrekking heeft op overheidsopdrachten voor programmamateriaal waarbij een omroeporganisatie de opdrachtgever is. Uit de bewoordingen, het doel, de opzet en de ontstaansgeschiedenis van deze bepaling vloeit echter voort dat deze uitzondering ook moet worden toegepast op situaties waarin een omroeporganisatie partij is bij de overeenkomst in de hoedanigheid van leverancier van programmamateriaal, zoals in het geval van de litigieuze overheidsopdrachten in Tsjechië.

Aangezien de financiële correctie die bij besluit C(2017) 4682 van de Commissie is aangebracht, uitsluitend berustte op de omstandigheid dat de opdrachtgever van de omstreden opdracht geen omroeporganisatie was, moet met de vernietiging van het bestreden arrest ook dit besluit nietig worden verklaard.

(1) Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114).
a)

Moeten artikel 1, lid 3, artikel 2, lid 1, onder a) en b), en artikel 2 bis, lid 2, van richtlijn 92/13/EEG (1) van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB 1992, L 76), in het licht van de arresten Fastweb (C-100/12), PFE (C-689/13), Archus en Gama (C-131/16) en Lombardi (C-333/18), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bestaande nationale rechtspraak op grond waarvan, wanneer in een stadium voorafgaand aan het eindstadium van de aanbesteding van een opdracht (zoals dat van de technische beoordeling) bij besluit van de aanbestedende dienst een inschrijver wordt uitgesloten en een andere belanghebbende (concurrent) wordt toegelaten, de uitgesloten inschrijver, nadat de bevoegde rechter zijn schorsingsverzoek – voor zover dat zijn uitsluiting betrof – heeft afgewezen, zijn legitiem belang om hetzelfde schorsingsverzoek tegen de andere inschrijver in te dienen enkel behoudt om aan te voeren dat deze is toegelaten in strijd met het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers?
1)

Moet het Unierecht, met name het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten (artikelen 49 en 56 e.v. VWEU), de [Unierechtelijke] beginselen van rechtszekerheid, non-discriminatie, transparantie en onpartijdigheid, vrije mededinging, evenredigheid, gewettigd vertrouwen en coherentie en de artikelen 3 en 43 van richtlijn 2014/23/EU (1), indien van toepassing, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling zoals vervat in artikel 20, lid 1, van wetsdecreet nr. 148 van 16 oktober 2017 en de uitvoeringsbesluiten daarvan, waarin het volgende is bepaald: „1. Met het oog op de toepassing van artikel 21, leden 3 en 4, van wetsdecreet nr. 78 van 1 juli 2009, zoals omgezet en gewijzigd bij wet nr. 102 van 3 augustus 2009, regelt het Agenzia delle Dogane e dei Monopoli (agentschap douane en monopolies) de toestemming om de bestaande concessieovereenkomst met betrekking tot de inning – ook op afstand – van de nationale krasloterijen te verlengen tot de uiterste datum zoals bepaald in artikel 4, lid 1, van de concessieakte, zodat nieuwe en hogere inkomsten voor de begroting van de Staat ter waarde van 50 miljoen EUR voor 2017 en 750 miljoen EUR voor 2018 kunnen worden gegarandeerd” in het geval dat: — in artikel 21, lid 1, van wetsdecreet nr. 78 van 1 juli 2009, omgezet en gewijzigd bij wet nr. 102 van 3 [augustus] 2009, is bepaald dat de betrokken concessies in de regel wordt verleend aan verscheidene partijen die worden gekozen door middel van open, concurrerende en niet-discriminerende procedures; — in artikel 21, lid 4, van voornoemd decreet is bepaald dat de in lid 1, bedoelde concessies hooguit één maal kunnen worden verlengd; — de verzoekende vennootschappen niet aan de in 2010 uitgeschreven aanbestedingsprocedure hebben deelgenomen; — de specifieke bestaande overeenkomst bij aanvang met één enkele concessiehouder is gesloten als gevolg van een openbare aanbesteding waarbij één inschrijving werd ingediend; — de verlenging van de bestaande concessieovereenkomst – concreet – zou inhouden dat die overeenkomst, zonder een aanvullende aanbesteding, uitsluitend met die ene concessiehouder wordt verlengd, in plaats van nieuwe overeenkomsten met een aantal partijen te sluiten?
C 432/31

Beroep ingesteld op 29 oktober 2019 – Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-796/19)

(2019/C 432/36)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Walter Mölls, Cécile Vrignon)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Oostenrijk haar verplichtingen uit hoofde van artikel 3, onder a), van richtlijn 2007/59/EG (1) niet is nagekomen doordat zij een andere instantie dan de veiligheidsinstantie die wordt bedoeld in artikel 16 van richtlijn 2004/49/EG (2) heeft aangewezen als bevoegde autoriteit voor de toepassing van richtlijn 2007/59/EG;

— de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie voert aan dat artikel 3, onder a), van richtlijn 2007/59 de bevoegde autoriteit voor de toepassing van deze richtlijn omschrijft als „de veiligheidsinstantie die wordt bedoeld in artikel 16 van richtlijn 2004/49/EG”.

De Oostenrijkse wetgever heeft evenwel een keuze gemaakt die daarvan afwijkt.

Hij heeft voor een reeks onder richtlijn 2007/59 vallende taken de vennootschap Schieneninfrastruktur-Dienstleistungsgesellschaft mbH in plaats van de bevoegde autoriteit voor de toepassing van richtlijn 2004/49 [de Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie (Oostenrijks minister van Verkeer, Innovatie en Technologie)] als bevoegde autoriteit aangewezen. Dat is niet verenigbaar met richtlijn 2007/59.

(1) Richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 inzake de certificering van machinisten die locomotieven en treinen op het spoorwegsysteem van de Gemeenschap besturen (PB 2007, L 315, blz. 51).

(2) Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en van richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (PB 2004, L 164, blz. 44).
1)

Staan de in artikel 3, lid 2, van richtlijn 2009/72/EG (1) vastgestelde vereisten volgens de rechtspraak van het Hof, waaronder de arresten van 20 april 2010 (zaak C-265/08, Federutility) (2) en 7 september 2016 (zaak C-121/15, ANODE) (3), in de weg aan een nationale regeling – zoals die is vastgelegd in artikel 45, lid 4, van Ley 24/2013, de 26 de diciembre (wet 24 van 26 december 2013) en verder is ontwikkeld in de artikelen 2 en 3 van Real Decreto 968/2014, de 21 de noviembre (koninklijk besluit 968 van 21 november 2014) – waarbij de financiering van het sociaal tarief wordt afgewenteld op bepaalde spelers in de elektriciteitsvoorziening, namelijk de moederondernemingen van concerns of, in voorkomend geval, ondernemingen die gelijktijdig activiteiten uitvoeren op het gebied van productie, distributie en verkoop van elektrische energie, hoewel sommige van die spelers een bijzonder gering specifiek gewicht hebben binnen de sector, terwijl andere ondernemingen of concerns die vanwege hun omzet, vanwege hun relatieve belang in een bedrijfssector of omdat zij gelijktijdig en op geïntegreerde wijze twee van die activiteiten uitvoeren mogelijk beter in staat zijn om deze kosten te dragen, van deze lasten zijn vrijgesteld?