ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Wordt „de macht om als een eigenaar over de goederen te beschikken”, in de zin van de btw-richtlijn, verkregen door een belastingplichtige die ten behoeve van een bepaalde klant goederen rechtstreeks van een andere belastingplichtige koopt om een reeds bestaande bestelling (met vermelding van het soort goederen, de hoeveelheid, de plaats van herkomst en het tijdstip van levering) uit te voeren, waarbij hij de goederen niet zelf fysiek behandelt aangezien zijn afnemer volgens de bepalingen van de verkoopovereenkomst akkoord gaat om het vervoer van de goederen vanaf de plaats van herkomst ervan te verrichten, zodat de belastingplichtige alleen in toegang tot de gevraagde goederen via zijn leveranciers zal voorzien en de voor de aanvaarding van de goederen benodigde informatie zal verstrekken (voor eigen rekening of voor rekening van zijn onderleveranciers in de keten), en zijn winst uit de handeling bestaat in het verschil tussen de aankoopprijs en de verkoopprijs van die goederen zonder dat de kost voor het goederenvervoer wordt gefactureerd in de keten?
1)

Het eerste middel bestaat uit twee onderdelen. Met het eerste onderdeel van het eerste middel stelt het EMA dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 50 van het bestreden arrest te oordelen dat artikel 5, lid 1, van de verordening inzake weesgeneesmiddelen ( 1 ) los van artikel 5, lid 2, moet worden gelezen. Een dergelijke uitlegging is in strijd met artikel 5, lid 1, aangezien zij de doeltreffendheid van de bepaling ondermijnt. Met het tweede onderdeel van het eerste middel stelt het EMA dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 64 van het bestreden arrest te oordelen dat het EMA zich op het begrip „geneesmiddel” moet baseren om in de zin van artikel 5, lid 1, vast te stellen of een aanvraag tot aanwijzing als weesgeneesmiddel en een eerdere aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen elkaar overlappen.
2)

Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht en in het bijzonder het algemene beginsel van bescherming van het vertrouwen in die zin worden uitgelegd dat het vertrouwen van rechtssubjecten die hebben voldaan aan een door een lidstaat opgelegde verplichting en die profijt hebben gehad van de gevolgen die aan het nakomen van genoemde verplichting zijn verbonden, niet kan worden beschermd wanneer blijkt dat die verplichting in strijd is met het Unierecht?
Zaak C-434/18: Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — Commissie/Italië

Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — Commissie/Italië

(Zaak C-434/18)

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Patakia, G. Gattinara, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— verklaring dat de Italiaanse Republiek, door het nationale programma voor het beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval niet aan de Commissie voor te leggen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 15, lid 4, in samenhang met artikel 13, lid 1, van richtlijn 2011/70/Euratom van de Raad van 19 juli 2011 tot vaststelling van een communautair kader voor een verantwoord en veilig beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval ( 1 );

— verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Artikel 15, lid 4, in samenhang met artikel 13, lid 1, van richtlijn 2011/70/Euratom van de Raad van 19 juli 2011 tot vaststelling van een communautair kader voor een verantwoord en veilig beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval bepaalt dat de lidstaten de Commissie „zo spoedig mogelijk” maar uiterlijk op 23 augustus 2015 een eerste keer in kennis stellen van de inhoud van hun nationale programma dat alle in artikel 12 vermelde elementen omvat.

De Commissie is van mening dat uit de door de Italiaanse Republiek tijdens de precontentieuze fase van de procedure verstrekte gegevens blijkt dat dit programma nooit is voorgelegd. De Italiaanse autoriteiten hebben de Commissie namelijk nog steeds niet de definitieve tekst van het vastgestelde nationale programma voor het beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval voorgelegd.

( 1 ) PB L 199, blz. 48.
b.

Indien vraag 2)a. bevestigend wordt beantwoord, moet artikel 221, lid 3, van verordening nr. 2913/92 aldus worden uitgelegd dat de daarin bedoelde mededeling door de schuldenaar moet zijn ontvangen binnen de termijn van drie jaar nadat de douaneschuld is ontstaan, of volstaat dat die mededeling binnen die termijn aan de schuldenaar is verzonden?
1.

Kennelijk onjuiste opvatting van de feiten: — de vaststellingen van onregelmatigheden bij de controles van producentenorganisaties vóór hun erkenning zijn betrokken op de controles van producentengroeperingen vóór de voorlopige erkenning; — de vaststelling dat de controles van producentengroeperingen vóór de voorlopige erkenning ondoelmatig waren, is in strijd met het standpunt van de Commissie van 1 maart 2001, waarin de doelmatigheid van die controles werd bevestigd. In verband met dit middel voert de Republiek Polen ten eerste aan dat het Gerecht op ontoelaatbare wijze de vaststellingen over onregelmatigheden bij de controles van producentenorganisaties vóór hun erkenning, te weten Vegapol en Zrzeszenie Plantatorów Owoców i Warzyw w Łowiczu, heeft betrokken op de beoordeling van de doelmatigheid van de controles van de producentengroeperingen vóór hun voorlopige erkenning. Bovendien wijst de Republiek Polen erop dat het Gerecht kennelijk de feiten onjuist heeft opgevat bij de beoordeling van de door de Republiek Polen aangevoerde strijdigheid van de brief van de Commissie van 1 maart 2011, waarbij de doelmatigheid van de controles door de Poolse autoriteiten vóór de voorlopige erkenning van de producentengroeperingen is bevestigd, met de brief van 24 februari 2014, waarin de Commissie de Republiek Polen tekortkomingen op dit punt verwijt. Bovenstaande onjuiste opvattingen hebben het Gerecht gebracht tot volkomen onjuiste slotsommen over de ondoelmatigheid van de controles van de producentengroeperingen voordat hun de voorlopige erkenning is toegekend.
Zaak C-137/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Dresden (Duitsland) op 22 februari 2018 — hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Dresden (Duitsland) op 22 februari 2018 — hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

(Zaak C-137/18)

Verwijzende rechter

Landgericht Dresden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: hapeg dresden gmbh

Verwerende partij: Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

Prejudiciële vraag

Dient het Unierecht, met name artikel 15, lid 3, onder b) en c), alsmede artikel 16, lid 1, eerste, tweede en derde volzin, onder b) en c), van richtlijn 2006/123/EG ( 1 ) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 (dienstenrichtlijn) aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling — zoals de regeling die aan de orde is in het hoofdgeding — volgens welke het niet is toegestaan om in overeenkomsten met architecten en/of ingenieurs een lager honorarium overeen te komen dan de minimumvergoeding die volgens de Honorarordnung für Architekten und Ingenieure (honorariumregeling voor architecten en ingenieurs) in rekening dient te worden gebracht?

( 1 ) Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (PB 2006, L 376, blz. 36).
Zaak C-363/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 4 juni 2018 — Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd / Ministre de l’Économie et des Finances

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 4 juni 2018 — Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd / Ministre de l’Économie et des Finances

(Zaak C-363/18)

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd

Verwerende partij: Ministre de l’Économie et des Finances

Prejudiciële vraag

Vereist het recht van de Europese Unie, in het bijzonder verordening nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan consumenten ( 1 ), voor zover de oorsprong van een binnen de werkingssfeer van deze verordening vallend product moet worden vermeld, voor een product afkomstig uit een sinds 1967 door Israël bezet gebied de vermelding van dit gebied alsmede een vermelding waarin wordt gepreciseerd dat het product afkomstig is uit een Israëlische nederzetting indien dit het geval is? Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord, kan een lidstaat dan op grond van de bepalingen van de verordening, met name die van hoofdstuk VI ervan, dergelijke vermeldingen vereisen?

( 1 ) Verordening (EU) nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan consumenten, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1924/2006 en (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 87/250/EEG van de Commissie, richtlijn 90/496/EEG van de Raad, richtlijn 1999/10/EG van de Commissie, richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad, richtlijnen 2002/67/EG en 2008/5/EG van de Commissie, en verordening (EG) nr. 608/2004 van de Commissie (PB 2011, L 304, blz. 18).
2)

Kan een nationale regeling zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding [bestaande uit, onder andere en hoofdzakelijk, Orden de 5 de mayo de 1994 sobre transparencia de las condiciones financieras de los préstamos hipotecarios (ministeriële verordening van 5 mei 1994 inzake de transparantie van de financiële voorwaarden van hypothecaire leningen), Orden EHA/2899/2011, de 28 de octubre, de transparencia y protección del cliente de servicios bancarios (ministeriële verordening EHA/2899/2011 van 28 oktober 2011 inzake transparantie en bescherming van de cliënt van bankdiensten), en Circular 5/2012, de 27 de junio, del Banco de España, a entidades de crédito y proveedores de servicios de pago, sobre transparencia de los servicios bancarios y responsabilidad en la concesión de préstamos (circulaire 5/2012 van 27 juni 2012 van de Banco de España, gericht tot kredietinstellingen en aanbieders van betaaldiensten, inzake transparantie van bankdiensten en verantwoordelijke kredietverlening), die is vastgesteld ter uitvoering van Ley 10/2014, de 26 de junio, de ordenación, supervisión y solvencia de entidades de crédito (wet 10/2014 van 26 juni 2014 inzake de ordening van, het toezicht op en de solvabiliteit van kredietinstellingen), of van het vroegere artikel 48 van Ley 26/1988, de 29 de julio, sobre Disciplina e Intervención de las Entidades de Crédito (wet 26/1998 van 29 juli 1998 inzake disciplinering van en interventie bij kredietinstellingen)], die de keuze van de toepasselijke referentie-index uit de daarvoor beschikbare indices toelaat, worden opgevat als „dwingende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG ( 1 ) voor de afsluiting van een langlopende hypothecaire lening met variabele rente?
(1)

Ten eerste heeft het Gerecht het belang en de rechtsgevolgen van de bepaling van het betrokken soort merk onjuist beoordeeld. Het is er ten onrechte van uitgegaan dat het niet uitmaakte of het litigieuze merk een beeldmerk of een positiemerk was. In feite heeft het onderscheid tussen verschillende soorten merken echter een aanzienlijke invloed op het voorwerp ervan en op de manier waarop deze worden gebruikt. Het gebruik van het litigieuze merk als beeldmerk zou aanmerkelijk verschillen van de manier waarop het zou worden gebruikt mocht het een positiemerk zijn.
5)

Gelet op de feiten die de High Court met betrekking tot het recht van de VS heeft vastgesteld en indien persoonsgegevens op grond van het MCB-besluit vanuit de EU naar de VS worden doorgegeven: a) eerbiedigt het door de VS geboden beschermingsniveau dan de wezenlijke inhoud van het in artikel 47 van het Handvest gewaarborgde recht van een natuurlijke persoon op een voorziening in rechte in geval van schending van zijn recht op gegevensbescherming? Indien het antwoord op a) bevestigend is, b) zijn de beperkingen die naar Amerikaans recht worden gesteld aan het recht van een natuurlijke persoon op een doeltreffende voorziening in rechte in het kader van de nationale veiligheid van de VS evenredig in de zin van artikel 52 van het Handvest en gaan zij niet verder dan wat in een democratische samenleving noodzakelijk is ten behoeve van de nationale veiligheid?
1)

Verzet artikel 132, lid 1, onder b), van richtlijn 2006/112/EG ( 1 ) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (de „btw-richtlijn”), zich ertegen dat een ziekenhuis dat eigendom is van een privaatrechtelijke handelsvennootschap die overeenkomsten voor de verrichting van gezondheidsdiensten heeft gesloten met de staat en met publiekrechtelijke rechtspersonen, geacht wordt zijn handelingen te verrichten onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor de in genoemde wetgeving bedoelde publiekrechtelijke lichamen, wanneer de volgende voorwaarden vervuld zijn: — meer dan 54,5 % van de omzet, met inbegrip van de bedragen die zijn gefactureerd aan de betrokken begunstigde gebruikers, wordt gerealiseerd in het kader van met overheidsinstanties en openbare subsystemen in de gezondheidssector gesloten overeenkomsten en akkoorden, tegen prijzen die zijn vastgelegd in die overeenkomsten en akkoorden; — meer dan 69 % van de gebruikers is begunstigde van een openbaar subsysteem in de gezondheidssector of afnemer van diensten die worden verricht in het kader van met overheidsorganen gesloten overeenkomsten; — meer dan 71 % van de medische handelingen wordt verricht in het kader van met overheidsorganen en openbare subsystemen in de gezondheidssector gesloten overeenkomsten, en — de ontplooide activiteiten dienen een belangrijk algemeen belang?
1)

Middelen inzake schending van artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001 ( 1 ) a) het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door geen vaststellingen te doen inzake „verband”. b) voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat TBL niet het noodzakelijke bewijs had geleverd om afbreuk aan het onderscheidend vermogen of ongerechtvaardigd voordeel aan te tonen. c) door aldus te oordelen dat het noodzakelijke bewijs niet was geleverd, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door (i) te hoge wettelijke eisen te stellen, en (ii) geen rekening te houden met het relevante bewijs. d) in feite was het enige mogelijke oordeel voor het Gerecht dat er sprake was van afbreuk aan het onderscheidend vermogen of voorts of subsidiair ongerechtvaardigd voordeel. e) het Gerecht heeft het betoog van TBL dat de beslissing van de kamer van beroep was aangetast door het feit dat deze kennelijk geen rekening had gehouden met de voor haar aangevoerde argumenten, ten onrechte afgewezen.
2)

Moet artikel 20, leden 5 en 6, zo uitgelegd worden dat de lidstaten, alvorens een beslissing te nemen met betrekking tot de beperking of intrekking van de materiële opvangvoorzieningen of sancties, en in het kader van deze beslissingen, de nodige maatregelen moeten vastleggen die het recht op een waardige levensstandaard tijdens de periode van uitsluiting waarborgen, of kan aan deze bepalingen tegemoet gekomen worden door een systeem waarbij, na de beslissing tot beperking of intrekking van de materiële opvangvoorziening, wordt nagegaan of de persoon die het voorwerp uitmaakt van de beslissing, een waardige levensstandaard geniet en desgevallend op dat ogenblik remediërende maatregelen worden genomen.
1)

Verzetten artikel 7, lid 1, en artikel 8 van richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (postrichtlijn) ( 1 ), zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008 ( 2 ), zich tegen een nationale regeling volgens welke de waarborg die wordt verleend aan de postexploitant die als aanbieder van de universele postdienst is aangewezen ook inhoudt dat die exploitant als enige gemachtigd is om andere frankeermiddelen dan postzegels te distribueren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 190/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 29 maart 2018 — GRDF SA/Eni Gas & Power France SA, Direct énergie, Commission de régulation de l’énergie, Procureur général près la Cour d’appel de Paris

(Zaak C-236/18)

(2018/C 190/19)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: GRDF SA

Verwerende partijen: Eni Gas & Power France SA, Direct énergie, Commission de régulation de l’énergie, Procureur général près la Cour d’appel de Paris

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 (1), en in het bijzonder artikel 41, lid 11, ervan, aldus worden uitgelegd dat een regulerende instantie bij de beslechting van een geschil bevoegd moet zijn om een besluit te nemen dat geldt voor de gehele periode waarop het bij haar aanhangige geschil betrekking heeft, ongeacht de datum waarop dit geschil tussen de partijen is ontstaan, en daarbij met name aan het feit dat een contract niet in overeenstemming is met de richtlijn consequenties moet verbinden middels een besluit dat effect sorteert voor de gehele contractperiode?

(1) Richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG (PB 2009, L 211, blz. 94).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 182/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Central Administrativo Sul (Portugal) op 12 maart 2018 — Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

(Zaak C-184/18)

(2018/C 182/15)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Central Administrativo Sul

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fazenda Pública

Verwerende partijen: Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 12, 56, 57 en 58 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap [thans de artikelen 18, 63, 64 en 65 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie], in hun onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als die in het hoofdgeding (artikel 43, lid 2, van de Código do IRS, goedgekeurd bij Decreto-Lei nr. 442-A/88 van 30 november 1988, zoals gewijzigd bij Lei nr. 109-B/2001 van 27 december 2001), volgens welke meerwaarden uit de vervreemding van een in een lidstaat (Portugal) gelegen onroerend goed door een staatsburger van die lidstaat die ingezetene is van een derde land (Angola), zwaarder worden belast dan meerwaarden die uit dezelfde soort handelingen ontstaan voor een ingezetene van de Staat waarin dat onroerend goed is gelegen?
—

vaststellen dat de Republiek Polen, door in artikel 13, punten 1 tot en met 3, van de wet van 12 juli 2017 tot wijziging van de wet inzake de organisatie van de gewone rechtbanken een verschil in pensioenleeftijd in te voeren tussen mannen en vrouwen die de functie bekleden van rechter van gewone rechtbanken, rechter van de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken) en openbaar aanklager, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 5, onder a), en artikel 9, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (1), en
1)

Is er sprake van indirecte leeftijdsdiscriminatie in de zin van artikel 2, [lid 2,] onder b), van richtlijn 2000/78/EG (1) tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, indien een lidstaat in zijn hoedanigheid van werkgever lagere salarisschalen invoert voor nieuwkomers in het vak van leerkracht aan een nationale basisschool, terwijl hij de beloning van de leerkrachten die reeds in dienst zijn ongemoeid laat, waarbij: a) de herziene salarisschalen en de bestaande salarisschalen van toepassing zijn op alle leerkrachten in de respectieve categorieën, ongeacht hun leeftijd; b) er op het tijdstip waarop zij werden aangesteld en in de respectieve schalen werden geplaatst geen verschil in leeftijdsprofiel was tussen degenen in de groep met de hogere beloning en die in de groep met de lagere beloning; c) de invoering van de herziene salarisschalen heeft geresulteerd in een substantieel verschil in beloning tussen twee groepen leerkrachten die gelijkwaardig werk verrichten; d) de gemiddelde leeftijd van degenen die in de lagere salarisschalen zijn geplaatst, lager is dan die van degenen die in de oorspronkelijke salarisschalen zijn geplaatst; e) uit de statistieken van de staat is gebleken dat op het tijdstip waarop de lagere salarisschalen werden geïntroduceerd, 70 % van de aangestelde leerkrachten 25 jaar of jonger was en wordt erkend dat dit kenmerkend is voor het leeftijdsprofiel van nieuw komende leerkrachten aan nationale basisscholen in elk willekeurig jaar, en f) leerkrachten aan nationale basisscholen die in 2011 of later zijn aangesteld, duidelijk financieel worden benadeeld in vergelijking met hun onderwijzende collega’s die vóór 2011 zijn aangesteld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 166/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance de Liège (België) op 5 maart 2018 — Jean Jacob, Dominique Lennertz / Belgische Staat

(Zaak C-174/18)

(2018/C 166/32)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de première instance de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jean Jacob, Dominique Lennertz

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Staat artikel 39 van het Verdrag van de Europese Unie (1) eraan in de weg dat de Belgische belastingregeling, meer bepaald artikel 155 WIB 92, ongeacht of circulaire Ci. RH.331/575.420 van 12 maart 2008 wordt toegepast, ertoe leidt dat verzoekers Luxemburgse pensioenen, die zijn vrijgesteld van belasting krachtens artikel 18 van de tussen België en Luxemburg gesloten Overeenkomst tot het vermijden van dubbele belasting, in aanmerking worden genomen bij de berekening van de Belgische belasting en worden opgenomen in de belastinggrondslag voor de toekenning van de in het WIB 92 bedoelde belastingvoordelen, terwijl zij daarvan vanwege hun door de Overeenkomst tot het vermijden van dubbele belasting beoogde volledige vrijstelling geen deel zouden moeten uitmaken, en dat deze voordelen — zoals de belastingvrije som en de belastingverminderingen voor langetermijnsparen, voor met dienstencheques betaalde prestaties, voor energiebesparende uitgaven in een woning, voor uitgaven ter beveiliging van woningen tegen inbraak of brand, en voor verzoekers giften — gedeeltelijk verloren gaan, worden verminderd, of lager zijn dan wanneer verzoekers beide inkomsten van Belgische oorsprong hadden die in België belastbaar en niet vrijgesteld zijn en derhalve alle belastingvoordelen kunnen absorberen?

(1) Nvdv: waarschijnlijk is hier artikel 39 EG (thans artikel 45 VWEU) bedoeld.
—

onjuiste rechtsopvatting, doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat de ECB op grond van artikel 2, lid 21, onder c), van de GTM-kaderverordening kan voorzien in geconsolideerd prudentieel toezicht op instellingen die zijn aangesloten bij een centraal orgaan, ook al is dit orgaan geen kredietinstelling;