31

In de vierde plaats heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken de schadevordering van rekwiranten onderzocht. In de punten 106 tot en met 113 heeft het deze om de volgende redenen afgewezen: „106 De precontentieuze procedure in een beroep tot schadevergoeding verschilt naargelang de schade waarvan vergoeding wordt gevorderd is veroorzaakt door een bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, of door een gedraging van de administratie die geen besluit is. In het eerste geval dient de betrokkene binnen de gestelde termijn bij het tot aanstelling bevoegde gezag of het TAOBG een klacht in te dienen tegen de betrokken handeling. In het tweede geval moet de administratieve procedure daarentegen beginnen met de indiening van een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut teneinde vergoeding van de schade te verkrijgen en moet deze eventueel worden voortgezet met een klacht tegen het besluit tot afwijzing van het verzoek (beschikking van 25 februari 1992, Marcato/Commissie, T‑64/91, EU:T:1992:22, punten 32 en 33; arrest van 6 november 1997, Liao/Raad, T‑15/96, EU:T:1997:169, punt 57, en beschikking van 20 maart 2014, Michel/Commissie, F‑44/13, EU:F:2014:40, point 43). 107 Volgens vaste rechtspraak staat de juridische kwalificatie van een brief van een ambtenaar als ‚verzoek’ in de zin van artikel 90, lid 1 van het Statuut of als ‚klacht’ in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, uitsluitend ter beoordeling van de rechter en is deze niet afhankelijk van de wil van partijen (arresten van 30 april 1998, Cordiale/Parlement, T‑205/95, EU:T:1998:76, punt 34, en 15 februari 2011, AH/Commissie, F‑76/09, EU:F:2011:12, punt 38, en beschikking van 16 december 2015, Bärwinkel/Raad, F‑118/14, EU:F:2015:154, punt 61). 108 In casu staat vast dat het TAOBG in het bestreden besluit geen standpunt heeft ingenomen over de statutaire financiële gevolgen voor elk van de verzoekers afzonderlijk. Meer bepaald vermeldt het besluit niets over de toepassing van de aanpassingscoëfficiënt voor Hongarije in plaats van die voor het Verenigd Koninkrijk. 109 Zo blijkt uit het dossier dat verzoekers, zoals Cepol stelt, pas in het kader van hun respectieve klachten, nadat zij reeds ermee hadden ingestemd om in Boedapest te gaan werken, het TAOBG formeel hebben gevraagd daarbij ook maatregelen te treffen om de verlaging van hun nettosalaris, die in casu met name het gevolg is van de toepassing van de aanpassingscoëfficiënt voor Hongarije, op redelijke wijze te compenseren. Het Gerecht is daarom van oordeel dat verzoekers’ aanspraak op een redelijke financiële vergoeding in verband met hun respectieve overplaatsing naar Boedapest, een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut vormde, welk verzoek het TAOBG in het kader van de besluiten tot afwijzing van de klachten heeft afgewezen. 110 Gelet op het feit dat verzoekers vóór de instelling van het onderhavige beroep geen klacht uit hoofde van artikel 90, lid 2, van het Statuut hebben ingediend tegen de weigering van het TAOBG, zoals geconcretiseerd in de besluiten tot afwijzing van de klachten, om hun een redelijke financiële vergoeding te geven, moet de schadevordering die zij in verband met hun vermeende materiële schade hebben ingediend, niet ontvankelijk worden verklaard wegens niet-eerbiediging van de vereisten van de precontentieuze procedure. 111 Zelfs al wordt aangenomen dat de vordering tot vergoeding van de materiële schade een nauwe samenhang vertoont met de vordering tot nietigverklaring van het bestreden besluit en van de besluiten tot afwijzing van de klachten, dan nog valt haar hetzelfde lot ten deel als de vordering tot nietigverklaring en moet zij dus in elk geval worden afgewezen (arrest van 15 december 2015, Bonazzi/Commissie, F‑88/15, EU:F:2015:150, punt 105en aldaar aangehaalde rechtspraak). 112 Bovendien en zoals in punt 84 van dit arrest in herinnering is gebracht worden in de context van de overplaatsing van de betrokken ambtenaren en functionarissen naar een andere vestigingsplaats van de instelling of het agentschap waarbij zij werkzaam zijn, de problemen van persoonlijke en huiselijke aard die de uitoefening van de dienst onder die omstandigheden kan meebrengen, gecompenseerd door de statutaire financiële vergoedingen, met name de ontheemdingstoelage, de inrichtingsvergoeding, de dagvergoeding en de vergoeding van de verhuiskosten naar de nieuwe standplaats alsmede de reiskosten naar de plaats van herkomst. 113 Wat verzoekers’ aanspraken betreft om na hun respectieve overplaatsing naar Boedapest te blijven profiteren van de aanpassingscoëfficiënt voor het Verenigd Koninkrijk, deze moeten, zoals in de punten 95 tot en met 98 van dit arrest is vastgesteld, worden afgewezen.”