ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
53

Daarbij moet er in het bijzonder aan worden herinnerd dat uit de rechtspraak van het Hof volgt dat een woonplaatsvereiste in beginsel ongeschikt is voor migrerende werknemers en grensarbeiders, aangezien zij, nadat zij tot de arbeidsmarkt van een lidstaat zijn toegetreden, in beginsel voldoende in de samenleving van die lidstaat zijn geïntegreerd, zodat zij daar het voordeel van het beginsel van gelijke behandeling ten opzichte van respectievelijk nationale werknemers en ingezeten werknemers kunnen genieten. De integratie is onder meer het gevolg van het feit dat de migrerende werknemers en grensarbeiders, met de fiscale bijdragen die zij in het gastland betalen uit hoofde van de arbeid in loondienst die zij daar verrichten, ook bijdragen aan de financiering van de sociale regelingen in die staat (zie in die zin met name arrest van 14 juni 2012, Commissie/Nederland, C-542/09, punten 63, 65 en 66 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Artikel 4, leden 1 en 2, van decreto legislativo nr. 358/1997 bepaalt:

„1. Wanneer de in artikel 87, lid 1, sub a en b, van de geconsolideerde versie van de wet op de inkomstenbelasting bedoelde entiteiten bedrijvigheden inbrengen die ten minste drie jaar zijn aangehouden [...] vormt dit geen realisatie van een meerwaarde of van een waardevermindering. De inbrengende vennootschap moet de ontvangen deelnemingen echter waarderen op de laatste fiscale waarde die aan de ingebrachte bedrijvigheid is toegekend en de ontvangende vennootschap treedt, wat de activa en de passiva van deze bedrijvigheid betreft, in de plaats van de inbrengende vennootschap; daartoe vermeldt de inbrengende vennootschap in een ad-hocoverzicht, dat zij bij haar belastingaangifte voegt, de op de balans uiteengezette gegevens en de fiscaal toegekende waarden.

2. In plaats van voor de toepassing van lid 1 kunnen de in die bepaling genoemde entiteiten in de akte van inbreng kiezen voor de toepassing van de geconsolideerde versie van de wet op de inkomstenbelasting [...] en van artikel 1 van het onderhavige decreto. Die keuze kan eveneens worden uitgeoefend met betrekking tot de in artikel 1 van [decreto legislativo nr. 544/1992] bedoelde inbreng.”
15

Titel 2 van bijlage V bij de Toetredingsakte voorziet in een mechanisme voor de toetsing van staatssteunmaatregelen die in Bulgarije ten uitvoer zijn gebracht vóór de toetreding ervan tot de Unie. De artikelen 1 tot en met 3 van deze titel bepalen: „1. Bij de toetreding worden de volgende steunregelingen en individuele steunmaatregelen die in een nieuwe lidstaat vóór de toetredingsdatum ten uitvoer zijn gebracht en na die datum nog steeds van toepassing zijn, als bestaande steun in de zin van artikel 88, lid 1, [EG] aangemerkt: a) vóór 10 december 1994 ten uitvoer gebrachte steunmaatregelen; b) in het aanhangsel bij deze bijlage opgenomen steunmaatregelen; c) steunmaatregelen die vóór de toetredingsdatum zijn beoordeeld door de toezichthoudende autoriteit inzake overheidssteun van de nieuwe lidstaat en verenigbaar met het acquis zijn bevonden, waartegen de Commissie geen bezwaar heeft aangetekend vanwege ernstige twijfel aan de verenigbaarheid van de maatregel met de gemeenschappelijke markt overeenkomstig de procedure van [artikel] 2. Alle na de datum van toetreding nog toepasselijke maatregelen die overheidssteun vormen en niet aan de hierboven genoemde voorwaarden voldoen, worden voor de toepassing van artikel 88, lid 3, [EG] bij de toetreding als nieuwe steun aangemerkt. [...] 2. [...] Indien de Commissie binnen de drie maanden na ontvangst van de volledige informatie over de bestaande steunmaatregel, of na ontvangst van de verklaring van de nieuwe lidstaat waarin die de Commissie meedeelt dat hij de verstrekte gegevens als volledig beschouwt omdat de gevraagde extra informatie niet beschikbaar is of reeds is verstrekt, geen bezwaar aantekent tegen die maatregel vanwege ernstige twijfel aan de verenigbaarheid van de maatregel met de gemeenschappelijke markt, wordt zij geacht geen bezwaar te hebben aangetekend. Op alle volgens de in [artikel] 1, sub c, vóór de datum van toetreding aan de Commissie voorgelegde steunmaatregelen is de bovengenoemde procedure van toepassing, ongeacht het feit dat de betrokken nieuwe lidstaat in de onderzoeksperiode al lid van de Unie is geworden. 3. Een besluit van de Commissie om bezwaar aan te tekenen tegen een maatregel in de zin van [artikel] 1, sub c, wordt aangemerkt als een besluit tot het inleiden van de formele onderzoeksprocedure in de zin van [verordening nr. 659/1999]. Indien zulk een besluit vóór de toetredingsdatum wordt genomen, wordt het pas op de datum van toetreding van kracht.”
3

Het eerste deel van de GN bevat een aantal inleidende bepalingen. In dit deel, in titel I, „Algemene regels”, bepaalt afdeling A, „Algemene regels voor de interpretatie van de [GN]”: „Voor de indeling van goederen in de [GN] gelden de volgende bepalingen. [...] 3. Indien goederen met toepassing van het bepaalde onder 2 b of om enige andere reden vatbaar zijn voor indeling onder twee of meer posten, geschiedt de indeling als volgt: a) de post met de meest specifieke omschrijving heeft voorrang boven posten met een meer algemene strekking. Indien echter twee of meer posten elk afzonderlijk slechts betrekking hebben op een gedeelte van de stoffen of bestanddelen waaruit een mengsel of een goed is samengesteld of op een gedeelte van de artikelen, in het geval van goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein, worden die posten, met betrekking tot bedoelde mengsels en goederen, aangemerkt als even specifiek, zelfs indien een van de andere posten daarvan een volledigere of nauwkeurigere omschrijving geeft; b) mengsels, werken die zijn samengesteld uit of met verschillende stoffen dan wel zijn vervaardigd door samenvoeging van verschillende goederen, zomede goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein, waarvan de indeling niet mogelijk is aan de hand van het bepaalde onder 3 a, worden ingedeeld naar de stof of naar het goed waaraan de mengsels, de werken, de stellen of de assortimenten hun wezenlijke karakter ontlenen, indien dit kan worden bepaald; c) in de gevallen waarin de indeling aan de hand van het bepaalde onder 3 a en 3 b niet mogelijk is, wordt van de verschillende in aanmerking komende posten, de post toegepast die in volgorde van nummering het laatst is geplaatst. [...]”
Artikel 77 bis van deze verordening, met het opschrift „Doorhaling of herroeping”, bepaalt:

„1. Indien het [BHIM] een inschrijving in het register heeft gedaan of een beslissing heeft genomen waarbij het een kennelijke procedurefout heeft gemaakt, ziet het toe op de doorhaling van deze inschrijving, casu quo de herroeping van deze beslissing. Indien er slechts één partij in de procedure is en de inschrijving of handeling van invloed is op haar rechten, wordt de doorhaling of herroeping ook uitgevoerd wanneer de partij de fout niet had ontdekt.

2. De in lid 1 bedoelde doorhaling of herroeping wordt, ambtshalve of op verzoek van een der partijen in de procedure, uitgevoerd door de instantie die de inschrijving heeft gedaan of de beslissing heeft genomen. De doorhaling of herroeping wordt uitgevoerd binnen zes maanden na de datum van inschrijving in het register of de aanneming van de beslissing, na raadpleging van de partijen in de procedure alsmede de eventuele, in het register vermelde houders van rechten op het betrokken gemeenschapsmerk.

3. Dit artikel laat het recht van de partijen om beroep in te stellen uit hoofde van de artikelen 57 en 63 onverlet, evenals de mogelijkheid om op de wijze en onder de voorwaarden zoals vastgesteld bij de in artikel 157, lid 1, genoemde uitvoeringsverordening taal- en schrijffouten te corrigeren en kennelijke vergissingen in de beslissingen van het [BHIM] en vergissingen van het [BHIM] bij de inschrijving van het merk of de publicatie van de inschrijving recht te zetten.”
33

Met zijn eerste en derde vraag, die tezamen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 22, lid 1, sub a, van verordening nr. 1698/2005 en artikel 13, leden 4 en 6, van verordening nr. 1974/2006 aldus moeten worden uitgelegd dat daaruit bepaalde criteria kunnen worden afgeleid voor de beoordeling of een persoon zich voor het eerst als bedrijfshoofd op een landbouwbedrijf vestigt in de zin van eerstgenoemde bepaling, wanneer de betrokkene zich vestigt onder de vorm van een vennootschap op aandelen. Meer in het bijzonder wenst hij te vernemen of dergelijke criteria kunnen bestaan in de zeggenschap die deze persoon als aandeelhouder in de vennootschap heeft, in de hoogte van zijn inkomen uit landbouw, in het feit dat zijn activiteit in de vennootschap als een afzonderlijke, functioneel en economisch onafhankelijke productie-eenheid kan worden beschouwd, de positie die hij inneemt in de vennootschap of het feit dat hij ondernemersrisico draagt. Voorts vraagt de verwijzende rechter zich af of het Unierecht en met name artikel 13, lid 4, van verordening nr. 1974/2006 aldus moeten worden uitgelegd dat de lidstaten bevoegd blijven, en zo ja, in hoeverre, om dergelijke criteria in hun nationaal recht te preciseren.
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Conseil d’État – Uitlegging van artikel 5, lid 5, van verordening (EG) nr. 360/95 van de Commissie van 22 februari 1995 tot opening van gewone openbare inschrijvingen voor de verkoop, met het oog op uitvoer, van alcohol uit wijnbouwproducten die in het bezit is van de interventiebureaus (PB L 41, blz. 14), van artikel 91, lid 12, van verordening (EG) nr. 1623/2000 van de Commissie van 25 juli 2000 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de marktmechanismen als bedoeld in verordening (EG) nr. 1493/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (PB L 194, blz. 45), van artikel 1 van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB L 312, blz. 1), alsook van de bepalingen van verordening (EEG) nr. 377/93 van de Commissie van 12 februari 1993 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de afzet van alcohol die is verkregen bij distillatie als bedoeld in de artikelen 35, 36 en 39 van verordening (EEG) nr. 822/87 van de Raad en die in het bezit is van de interventiebureaus (PB L 43, blz. 6) en van verordening (EEG) nr. 2220/85 van de Commissie van 22 juli 1985 tot vaststelling van gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake de regeling voor het stellen van zekerheden voor landbouwproducten (PB L 205, blz. 5) – Verkoop, met het oog op uitvoer, via gewone openbare inschrijvingen van alcohol uit wijnbouwproducten die in het bezit is van de interventiebureaus met het oog op een uiteindelijk gebruik in de brandstofsector – Overschrijding van de uitvoertermijn door de koper – Bestuurlijke sancties of maatregelen van een andere aard – Tekortkoming waardoor de Uniebegroting kan worden benadeeld
Het ministerie van Financiën heeft een interpretatieve circulaire bekendgemaakt, die niet bindend is voor de rechtbanken en die luidt als volgt:

„§ 3a, lid 3 en lid 4, punt 6, sub a, UStG is niet van toepassing op de vaststelling van de plaats waar het vermogensbeheer wordt verricht. Artikel 56, lid 1, sub e, van [richtlijn 2006/112/EG], volgens hetwelk de plaats van de dienst bij ‚bank-, financiële en verzekeringsverrichtingen’ in bepaalde gevallen wordt bepaald door de verblijfplaats of de vaste inrichting van de ontvanger van de dienst, kan evenmin rechtstreeks worden toegepast. ‚Bank-, financiële en verzekeringsverrichtingen’ zijn gemeenschapsrechtelijke begrippen die als zodanig moeten worden uitgelegd. [Richtlijn 2006/112/EG] definieert weliswaar evenmin als de – tot 31 december 2006 geldende – [Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, (PB L 145, blz. 1)], wat juist onder deze begrippen moet worden begrepen, maar spreekt zich in artikel 135, lid 1, sub a tot en met f, [...] toch duidelijk uit over de uitlegging van deze begrippen. Vermogensbeheer komt in deze bepalingen niet ter sprake. Verder volgt uit artikel 56, lid 1, sub e, van [richtlijn 2006/112/EG] [...] niet dat deze bepaling ook betrekking heeft op andere bank-, financiële en verzekeringsverrichtingen.

‚Vermogensbeheer’ is als één enkele dienst belastbaar. De belastingvrijstelling van § 4, punt 8, sub e, UStG is niet van toepassing, aangezien vermogensbeheer (portefeuillebeheer) niet behoort tot de handelingen die krachtens bovengenoemde bepalingen zijn vrijgesteld. [...]”
30

Eurogate meent dat het in het hoofdgeding aan de orde zijnde verzuim volgens artikel 204 van het douanewetboek geen douaneschuld kan doen ontstaan aangezien de niet-nagekomen verplichting toepassing vindt na de aanzuivering van de betrokken douaneregeling en geen met het stelsel van douane-entrepots verbonden materiële verplichting vormt, zodat de niet-nakoming ervan slechts een douane-onregelmatigheid is. De Commissie betoogt in dat verband dat het stelsel van douane-entrepots nog niet was aangezuiverd op het tijdstip dat Eurogate gehouden was de uitslag van de goederen uit het entrepot in de daartoe bestemde voorraadadministratie in te schrijven.
Artikel 13, B, sub g, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, sub a, van deze richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat de levering van een onroerende zaak bestaande uit een terrein en een oud gebouw waarvan de vervaardiging tot een nieuw gebouw gaande is, zoals aan de orde in het hoofdgeding, onder de in het eerstgenoemde artikel neergelegde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde valt daar het oude gebouw op het tijdstip van de levering slechts gedeeltelijk was gesloopt en althans gedeeltelijk nog in gebruik was.
13

De Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1), bevatte een artikel 5, met als opschrift „Rechten verbonden aan het merk”, waarvan de leden 1 en 2 luidden als volgt: „1. Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht. Dit recht staat de houder toe iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economisch verkeer te verbieden: a) wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk ingeschreven is; b) dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende het gevaar van associatie met het merk. 2. Elke lidstaat kan tevens bepalen dat de houder gerechtigd is derden die zijn toestemming niet hebben gekregen, het gebruik in het economisch verkeer te verbieden van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het merk ingeschreven is, wanneer dit bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.”
8

In de punten 28 en 29 van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB L 167, blz. 10) wordt het volgende verklaard: „(28) De bescherming van het auteursrecht uit hoofde van deze richtlijn omvat het uitsluitende recht zeggenschap over de distributie van het werk uit te oefenen, wanneer dit in een tastbare zaak is belichaamd. De eerste verkoop in de Gemeenschap van het origineel van een werk of van kopieën daarvan door de rechthebbende of met diens toestemming leidt tot uitputting van het recht zeggenschap over de wederverkoop van die zaak binnen de Gemeenschap uit te oefenen. Er treedt geen uitputting van dit recht op ten aanzien van het origineel of kopieën die door de rechthebbende of met diens toestemming buiten de Gemeenschap worden verkocht. Het verhuurrecht en het uitleenrecht voor de auteurs zijn vastgelegd in richtlijn 92/100/EEG. Het in deze richtlijn vastgelegde distributierecht laat de bepalingen betreffende het verhuurrecht en het uitleenrecht in hoofdstuk 1 van richtlijn 92/100/EEG onverlet. (29) Het vraagstuk van de uitputting rijst niet in het geval van diensten en in het bijzonder onlinediensten. Dit geldt eveneens voor een materiële kopie van een werk of een andere zaak, die door een gebruiker van een dergelijke dienst met de toestemming van de rechthebbende wordt vervaardigd. Bijgevolg geldt hetzelfde voor het verhuren en het uitlenen van het origineel of kopieën van werken of andere zaken die de aard van diensten hebben. Anders dan het geval is bij een CD-ROM of een CD-i, waarbij de intellectuele eigendom in een materiële drager, dus in een zaak, is belichaamd, is elke onlinedienst in feite een handeling die aan toestemming is onderworpen, wanneer het auteursrecht of het naburige recht dit vereist.”
12

De feiten die ten grondslag liggen aan het geding, zijn in de punten 1 tot en met 9 van het bestreden arrest uiteengezet als volgt: „1 Op 2 januari 2006 heeft A. Muñoz Molina bij het [BHIM] een gemeenschapsmerkaanvraag ingediend [...] 2 De inschrijvingsaanvraag betreft het woordteken R10. 3 De gemeenschapsmerkaanvraag is in het Blad van gemeenschapsmerken nr. 30/2006 van 24 juli 2006 gepubliceerd. 4 Op 24 oktober 2006 heeft DL Sports & Marketing Ltda op grond van artikel 42 van verordening nr. 40/94 [...] oppositie tegen inschrijving van het aangevraagde merk ingesteld. Deze oppositie was gebaseerd op het niet-ingeschreven merk of het in het economisch verkeer gebruikte teken R10 en was tegen alle door het aangevraagde merk aangeduide waren gericht. [...] 5 Op 28 november 2006 heeft de oppositieafdeling DL Sports & Marketing [Ltda] een termijn van vier maanden verleend die afliep op 29 maart 2007, om onder meer het bewijs van het bestaan en de geldigheid van het ingeroepen oudere recht te leveren. Op 29 maart 2007 heeft DL Sports & Marketing [Ltda] om een verlenging van die termijn verzocht, die haar op 8 juni 2007 is toegekend, tot 9 augustus 2007. Op 24 oktober 2007 heeft de oppositieafdeling geconstateerd dat geen enkel element ter onderbouwing van de oppositie was overgelegd. 6 Bij brief van 31 oktober 2007 heeft de raadsman van [Nike] de oppositieafdeling laten weten dat DL Sports & Marketing [Ltda] bij overeenkomst van 20 juni 2007 via Nike, Inc. de eigendom van verschillende merken en industriële-eigendomsrechten aan [Nike] had gecedeerd (hierna: ‚cessieovereenkomst’). [De] raadsman [van Nike] gaf aan dat hij door de nieuwe houder van het oudere recht was gelast, de oppositieprocedure voort te zetten, en verzocht dan ook om in deze procedure als haar vertegenwoordiger te kunnen optreden. 7 Op 19 februari 2008 heeft de oppositieafdeling de oppositie afgewezen op grond dat DL Sports & Marketing [Ltda] niet binnen de gestelde termijn het bestaan van het ter ondersteuning van deze oppositie ingeroepen oudere recht had gestaafd (hierna: ‚beslissing van de oppositieafdeling’). 8 Op 28 maart 2008 heeft [Nike] krachtens de artikelen 57 tot en met 62 van verordening nr. 40/94 [...] bij het BHIM beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling ingesteld. 9 Bij [de litigieuze beslissing] heeft de eerste kamer van beroep van het BHIM dit beroep niet-ontvankelijk verklaard, op grond dat [Nike] niet het bewijs had geleverd dat zij partij was in de oppositieprocedure en zij bijgevolg geen beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling kon instellen. Volgens de kamer van beroep had [de] raadsman van [Nike] namelijk niet aangegeven — laat staan het bewijs geleverd — dat het ter ondersteuning van de oppositie ingeroepen oudere recht tot de aan [Nike] overgedragen merken behoorde. Zij heeft daarbij gepreciseerd dat deze laatste in de loop van de beroepsprocedure evenmin had kunnen bewijzen dat zij de houdster was van het oudere recht. Zij heeft dan ook geoordeeld dat uit de cessieovereenkomst enkel bleek dat [Nike] een aantal gemeenschapsmerken had verworven, maar niet specifiek het ingeroepen oudere recht.”
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in die van de hogere voorziening.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van betrokken merken — Beoordelingscriteria — Samengesteld merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 39-41)
De Commissie beschikt over een termijn van drie maanden voor de afwijzing van een aangemeld nationaal toewijzingsplan (NTP). Dat deze termijn noodzakelijk is, volgt uit het tijdschema dat in de artikelen 9, lid 1, en 11, lid 2, van richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61 is vastgesteld. Volgens dit tijdschema moeten de plannen ten minste achttien maanden voor de aanvang van de betrokken periode bij de Commissie worden aangemeld en uiterlijk twaalf maanden voor de aanvang van deze periode worden uitgevoerd via een toewijzing van emissierechten. Wanneer een gewijzigd NTP wordt aangemeld nadat de Commissie de oorspronkelijke versie ervan heeft afgewezen, is het des te meer noodzakelijk dat deze termijn van drie maanden in acht wordt genomen, aangezien er tot aan de uitvoering van het plan duidelijk minder tijd overblijft dan bij de eerste aanmelding van het NTP.

Ofschoon de wetgever van de Unie heeft geoordeeld dat een termijn van drie maanden voor de Commissie volstond om haar toetsingsbevoegdheid uit te oefenen en een aangemeld NTP dat niet aan de in bijlage III bij richtlijn 2003/87 vermelde criteria voldoet, af te wijzen, moet deze termijn immers a fortiori als toereikend worden beschouwd voor de toetsing van de gewijzigde versie van dat NTP, aangezien de Commissie de gegevens betreffende de nationale industrietak waarop het NTP betrekking heeft, dan al een eerste maal heeft kunnen onderzoeken.

Het Gerecht heeft dus geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat de bevoegdheid van de Commissie om de gewijzigde versie van een NTP af te wijzen nadat zij een eerste besluit tot afwijzing van de eerste versie van het NTP had vastgesteld, aan de termijn van drie maanden van artikel 9, lid 3, eerste volzin, van richtlijn 2003/87 moet worden onderworpen.

(cf. punten 52, 55, 58)