ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

12 december 2012

Zaak F‑117/12

AD

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Termijnoverschrijding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee AD, in de eerste plaats, de nietigverklaring vordert van de besluiten van de Europese Commissie van 4 november 2011 en van 23 november 2011 tot weigering van de vergoeding van de eventuele terugreis van zijn partner, respectievelijk van de toekenning aan zijn geregistreerde partner, met wie hij niet gehuwd is, van de status van personeelslid van de delegatie, en, in de tweede plaats, de veroordeling vordert van de Commissie tot betaling van een vergoeding voor de immateriële en materiële schade die hij meent te hebben geleden, voorlopig geraamd op 1 EUR.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker draagt zijn eigen kosten.

Samenvatting

1. Beroepen van ambtenaren – Termijnen – Regels van openbare orde – Ambtshalve onderzoek door rechter

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

1. De in de artikelen 90 en 91 van het Statuut bedoelde klacht‑ en beroepstermijnen zijn van openbare orde en over deze termijnen kan niet naar believen worden beschikt door de partijen en door de rechter, die, zelfs ambtshalve, moet nagaan of deze termijnen in acht zijn genomen.

(cf. punt 5)

Referentie:

Hof: 29 juni 2000, Politi/Europese Stichting voor opleiding, C‑154/99 P, punt 15

Gerecht van eerste aanleg: 15 januari 2009, Braun-Neumann/Parlement, T‑306/08 P, punt 36

Gerecht voor ambtenarenzaken: 12 mei 2010, Peláez Jimeno/Parlement, F‑13/09, punt 18; 17 maart 2011, AP/Hof van Justitie, F‑107/10, punt 5
Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting (ambtenarenzaken) Samenvatting Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Begrip – Belasting over de toegevoegde waarde – Daaronder begrepen in het geval van een niet-belastingplichtige (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, sub b) Een verzoeker die niet onderworpen is aan de belasting over de toegevoegde waarde beschikt niet over de mogelijkheid om die belasting die eventueel is betaald over diensten die hem door zijn advocaat in rekening zijn gebracht, terug te krijgen. De belasting over de toegevoegde waarde die eventueel is betaald over de noodzakelijk geachte honoraria vormt voor de verzoeker dus kosten die zijn gemaakt in verband met de procedure in de zin van artikel 91, sub b, van het oude Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken. (cf. punt 34) Referentie: Gerecht van eerste aanleg: beschikking De Nicola/EIB, T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP en T‑109/99 DEP, EU:T:2004:217, punt 37 Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking Missir Mamachi di Lusignano/Commissie, F‑50/09 DEP, EU:F:2012:147, punt 31

BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

2 december 2014

Erik Simpson

tegen

Raad van de Europese Unie

„Openbare dienst — Procedure — Begroting van de kosten”

Betreft:

Verzoek om begroting van de kosten, krachtens artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering in de destijds geldende versie (hierna: „oude Reglement voor de procesvoering”) door Simpson ingediend naar aanleiding van het arrest van het Gerecht van 12 december 2013, Simpson/Raad (F‑142/11, EU:F:2013:201, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T‑130/14 P).

Beslissing:

Het totaalbedrag van de door de Raad van de Europese Unie aan Simpson te betalen invorderbare kosten in zaak F‑142/11 wordt vastgesteld op 8600 EUR, te vermeerderen met de belasting over de toegevoegde waarde die eventueel over dit bedrag verschuldigd is.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Begrip – Belasting over de toegevoegde waarde – Daaronder begrepen in het geval van een niet-belastingplichtige

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, sub b)

Een verzoeker die niet onderworpen is aan de belasting over de toegevoegde waarde beschikt niet over de mogelijkheid om die belasting die eventueel is betaald over diensten die hem door zijn advocaat in rekening zijn gebracht, terug te krijgen. De belasting over de toegevoegde waarde die eventueel is betaald over de noodzakelijk geachte honoraria vormt voor de verzoeker dus kosten die zijn gemaakt in verband met de procedure in de zin van artikel 91, sub b, van het oude Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken.

(cf. punt 34)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: beschikking De Nicola/EIB, T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP en T‑109/99 DEP, EU:T:2004:217, punt 37

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking Missir Mamachi di Lusignano/Commissie, F‑50/09 DEP, EU:F:2012:147, punt 31
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

2 augustus 2016

Giorgio Cocchi

en

Nicola Falcione

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Bijstandsplicht — Artikel 24 van het Statuut — Afwijzing van het verzoek om bijstand — Pensioenen — Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut — Verzoek om overdracht van pensioenrechten — Intrekking van het verzoek om overdracht van pensioenrechten in de loop van het geding — Afdoening zonder beslissing over de afwijzing van het verzoek om bijstand”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Giorgio Cocchi en Nicola Falcione vragen om, ten eerste, nietigverklaring van de besluiten van 9 maart 2011 waarbij de Europese Commissie hun verzoeken om bijstand heeft afgewezen die zij hadden gedaan in het kader van hun verzoeken om overdracht van de pensioenrechten die zij in de Italiaanse pensioenregeling hadden verworven aan de pensioenregeling van de Europese Unie en, ten tweede, veroordeling van de Commissie tot betaling van een schadevergoeding aan hen.

Beslissing:

Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan in zaak F‑134/11, Cocchi en Falcione/Commissie. Cocchi, Falcione en de Europese Commissie dragen elk hun eigen kosten.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Procesbelang – Beoordeling naar het tijdstip waarop het beroep is ingesteld – Latere verdwijning van het procesbelang – Afdoening zonder beslissing

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Wil een ambtenaar een beroep tot nietigverklaring van een besluit kunnen voortzetten, dan moet hij zelfs na de instelling van dat beroep een persoonlijk belang behouden bij de nietigverklaring van het bestreden besluit, hetgeen veronderstelt dat de uitkomst van het beroep hem tot voordeel kan strekken.

Wanneer een ambtenaar zijn verzoek om overdracht van de vóór zijn indiensttreding bij de Unie verworven pensioenrechten in overleg met de betrokken instelling intrekt, dan kan een eventueel arrest tot nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand dat hij in het kader van zijn verzoek om overdracht van pensioenrechten heeft gedaan hem geen enkel administratief voordeel verschaffen, en dit ongeacht de vraag of een verzoek om bijstand dat een ambtenaar indient om zich te verdedigen tegen handelingen van zijn eigen instelling juridisch gezien ontvankelijk is.

Bij gebreke van een actueel procesbelang behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over het beroep.

(cf. punten 33 en 34)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking van 2 december 2013, Pachtitis/Commissie,F‑49/12, EU:F:2013:197, punt 28en aldaar aangehaalde rechtspraak
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Bezoldiging – Gezinstoelagen – Schooltoelage – Voorwaarden voor toepassing van de anticumulatieregel voorzien in artikel 67, lid 2, van het Statuut in geval van betaling van soortgelijke toelagen uit andere bron – Toepassing op Luxemburgse financiële uitkering voor studenten – Toelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 67, lid 1, sub c, en lid 2)

Alleen vergelijkbare en op hetzelfde doel gerichte toelagen zijn „soortgelijk” in de zin van de in artikel 67, lid 2, van het Statuut neergelegde anticumulatieregel op het gebied van gezinstoelagen. Doorslaggevend voor de kwalificatie als soortgelijke toelage is het doel dat met de betrokken toelagen wordt nagestreefd.

De in artikel 67, lid 1, sub c, van het Statuut bedoelde schooltoelage en de Luxemburgse financiële uitkering die in de vorm van beurzen en leningen wordt toegekend en die tot doel heeft studenten financiële steun te geven die bedoeld is om hen in staat te stellen te voorzien in hun studiekosten en in hun onderhoud in het kader van de voortzetting van hun studie, hebben een soortgelijk doel aangezien zij beogen bij te dragen aan de opleidingskosten van het kind dat ten laste van de ambtenaar komt.

Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat de begunstigden van de beide uitkeringen niet dezelfde zijn. Dat de statutaire toelage wordt toegekend aan de ambtenaar en de nationale uitkering door het kind wordt ontvangen of formeel aan hem wordt toegekend, is niet doorslaggevend voor de vraag of die uitkeringen soortgelijk zijn in de zin van artikel 67, lid 2, van het Statuut.

(cf. punten 42 en 43)

Referentie:

Hof: 13 oktober 1977, Gelders-Deboeck/Commissie, 106/76, punt 16; 13 oktober 1977, Emer-van den Branden/Commissie, 14/77, punt 15; 18 december 2007, Weiβenfels/Parlement, C‑135/06 P, punt 89

Gerecht van eerste aanleg: 10 mei 1990, Sens/Commissie, T‑117/89, punt 14; 11 juni 1996, Pavan/Parlement, T‑147/95, punt 41

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 februari 2007, Guarneri/Commissie, F‑62/06, punten 39 en 42; 5 juni 2012, Giannakouris/Commissie, F‑83/10, punt 37; 5 juni 2012, Chatzidoukakis/Commissie, F‑84/10, punt 37
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

16 december 2010

Zaak F-25/10

AG

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst — Ambtenaren — Ontslag na afloop van proeftijd — Kennelijke niet-ontvankelijkheid — Te laat ingesteld beroep — Kennisgeving bij aangetekende brief met ontvangstbevestiging”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij AG vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 14 mei 2009 waarbij zij na afloop van haar proeftijd is ontslagen en van het besluit van het Parlement van 21 december 2009 tot afwijzing van haar klacht tegen dat besluit, alsmede om veroordeling van het Parlement tot vergoeding van de schade die zij door die besluiten zou hebben geleden.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoekster zal alle kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren — Beroep — Termijnen — Aanvang — Kennisgeving — Begrip

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2)

Wanneer van een besluit wordt kennisgegeven bij aangetekende brief met ontvangstbewijs, wordt de adressaat ervan geacht daarvan kennis te hebben genomen door de ondertekening die hij op het ontvangstbewijs plaatst. Wanneer een aangetekende brief niet door de adressaat kan worden ondertekend omdat hij, niet thuis zijnde op het moment waarop de postbode langskwam, geen enkele actie onderneemt of de brief niet afhaalt binnen de termijn gedurende welke deze normaliter door de post wordt bewaard, moet ervan worden uitgegaan dat het besluit op de datum waarop die termijn afloopt naar behoren ter kennis van de adressaat is gebracht.

Het vermoeden dat de adressaat bij afloop van de termijn gedurende welke de aangetekende brief normaliter door de post wordt bewaard kennis heeft genomen van het besluit, is echter niet absoluut. De toepassing ervan hangt immers af van het bewijs, door de administratie, van de regelmatigheid van de kennisgeving bij aangetekende brief, met name door de afgifte door de post van een bericht op het laatste door de adressaat opgegeven adres. Dit vermoeden is bovendien niet onweerlegbaar. De adressaat kan proberen aan te tonen dat hij, met name als gevolg van ziekte of een van zijn wil onafhankelijk geval van overmacht, verhinderd was om naar behoren kennis te nemen van het door de post afgegeven bericht.

Een afwezigheid alleen om redenen van vakantie kan echter niet worden aangemerkt als een legitieme reden die zich tegen dit vermoeden van kennisneming verzet. Indien redenen van louter persoonlijke aard dit vermoeden kunnen omkeren, zou de adressaat van het besluit tot op zekere hoogte het moment kunnen kiezen waarop hij daadwerkelijk daarvan kennis meent te hebben genomen.

Het vermoeden van kennisneming doet op geen enkele wijze afbreuk aan het recht op een doeltreffend beroep, met name op de voorzienbaarheid van de regels die de toegang tot de rechter van de Unie moeten regelen. De beroepstermijn van drie maanden en tien dagen is immers lang genoeg om te verhinderen dat een afwezigheid om redenen van vakantie afbreuk doet aan de beroepsmogelijkheden.

(cf. punten 41-44, 48 en 50)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

17 maart 2011

Zaak F-107/10

AP

tegen

Hof van Justitie van de Europese Unie

„Openbare dienst — Tardiviteit — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij AP vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 17 december 2009, waarbij hem met ingang van 1 juli 2009 recht op de kostwinnerstoelage wordt gegeven, maar hij pas met ingang van 1 november daaraanvolgend in het genot van die toelage wordt gesteld, veroordeling van de instelling tot betaling van een bedrag dat gelijk is aan de kostwinnerstoelage voor de periode van 1 juli 2009 tot en met 31 oktober 2009, vermeerderd met rente, en, subsidiair, veroordeling van de instelling tot vergoeding van zijn materiële en immateriële schade.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren — Beroep — Voorafgaande administratieve klacht — Termijnen — Regels van openbare orde

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 100, lid 3)

De in de artikelen 90 en 91 van het Statuut bedoelde klacht- en beroepstermijnen zijn van openbare orde en er kan niet naar believen over worden beschikt door de partijen en door de rechter, die, zelfs ambtshalve, moet nagaan of deze termijnen in acht zijn genomen.

Partijen dienen de nodige zorgvuldigheid aan de dag te leggen om de in de toepasselijke voorschriften voorziene termijnen in acht te nemen. Ook al mag een verzoeker de gehele in artikel 91, lid 3, van het Statuut voorziene beroepstermijn en de gehele in artikel 100, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken voorziene termijn wegens afstand gebruiken, hij loopt daardoor echter het risico dat zijn beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard indien het origineel van het verzoekschrift om redenen die geen verband houden met toeval of overmacht na de toegestane termijn bij het Gerecht wordt neergelegd.

(cf. punten 5 en 9)

Referentie:

Hof: 29 juni 2000, Politi/Europese Stichting voor opleiding, C-154/99 P, punt 15; 8 november 2007, België/Commissie, C-242/07 P, punt 17

Gerecht van eerste aanleg: 15 januari 2009, Braun-Neumann/Parlement, T-306/08 P, punt 36; 12 oktober 2009, Aayhan e.a./Parlement, T-283/09 P, punt 19

Gerecht voor ambtenarenzaken: 12 mei 2010, Peláez Jimeno/Parlement, F-13/09, punt 18
Artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering betreffende het geschil over de kosten bepaalt in tegenstelling tot artikel 86 van dat Reglement niet dat ten aanzien van de proceskosten wordt beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde aan het geding komt. Indien het Gerecht op grond van artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering uitspraak deed over het geschil over de kosten van een hoofdprocedure en, afzonderlijk, over de nieuwe kosten die in het kader van dat geschil zijn gemaakt, dan zou het later immers eventueel met een nieuw geschil over nieuwe kosten kunnen worden geadieerd.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

10 september 2014

Maria Teresa Visser-Fornt Raya

tegen

Europese Politiedienst (Europol)

„Openbare dienst — Procedure — Begroting van kosten”

Betreft:

Verzoek om begroting van kosten, krachtens artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering door Visser-Fornt Raya ingediend na het arrest in de zaak Visser-Fornt Raya/Europol (F‑35/09, EU:F:2010:61).

Beslissing:

Het totaalbedrag van de kosten die de Europese Politiedienst aan Visser-Fornt Raya moet vergoeden wordt vastgesteld op 1343,18 EUR, welk bedrag moratoire rente zal dragen vanaf de datum van betekening van de onderhavige beschikking tot aan de datum van betaling, tegen het tarief berekend op basis van het tarief dat de Europese Centrale Bank voor de bovengenoemde periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Overeenkomst betreffende de honoraria die een partij met haar advocaat heeft gesloten – Daarvan uitgesloten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, sub b)

De Unierechter is niet bevoegd om de honoraria vast te stellen die de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigd zijn, maar wel het bedrag ter hoogte waarvan die honoraria kunnen worden ingevorderd bij de partij die in de kosten is verwezen. Hieruit volgt dat voor de begroting door het Gerecht van de invorderbare kosten geen bewijs van betaling nodig is van de kosten waarvan invordering wordt verlangd.

Wanneer de Unierechter zich uitspreekt over een verzoek om begroting van kosten, hoeft hij immers geen rekening te houden met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de betrokken partij en haar gemachtigden of raadslieden.

De omstandigheid dat in een met haar advocaten gesloten overeenkomst is opgenomen dat de verzoekende partij geen honoraria aan hen zou betalen, heeft dus geen invloed op haar recht om de kosten die in het kader van de hoofdprocedure zijn gemaakt in te vorderen.

(cf. punten 14, 19 en 20)

Referentie:

Hof: beschikkingen Leeuwarder Papierwarenfabriek/Commissie, 318/82, EU:C:1985:468, punt 2; C. A. S./Commissie, C‑204/07 P-DEP, EU:C:2009:526, punt 13, en Kronofrance/Duitsland e.a., C‑75/05 P-DEP en C‑80/05 P‑DEP, EU:C:2013:458, punt 30
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN DE TWEEDE KAMER VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

15 juni 2010

Zaak F-51/09

Alessandro Petrilli

tegen

Europese Commissie

„Minnelijke regeling op initiatief van het Gerecht — Doorhaling”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Petrilli, voormalig ambtenaar van de Commissie die op 1 juli 2007 is gepensioneerd, vraagt om nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 18 februari 2009 tot afwijzing van de klacht die hij op 20 oktober 2008 op basis van artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie had ingediend tegen het besluit van het bureau „Beheer en afwikkeling van individuele rechten” van 16 oktober 2008 waarbij is geweigerd om vast te stellen dat Italië sinds zijn pensionering zijn voornaamste verblijfplaats is en, dientengevolge, om op zijn pensioen de aanpassingscoëfficiënt voor Italië toe te passen, hem de vergoeding bij beëindiging van dienst te geven en de schooltoelage die hij ten behoeve van zijn dochter ontvangt te verdubbelen.

Beslissing: Zaak F-51/09, Petrilli/Commissie, wordt doorgehaald in het register van het Gerecht. De Commissie zal verzoeker, die in ruil daarvoor afziet van elke aanspraak, daaronder begrepen ter zake van de kosten, het forfaitaire bedrag van 5 750 EUR betalen. Verzoeker draagt het eventuele restant van zijn kosten. De Commissie draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

Ambtenaren — Beroep — Minnelijke regeling van geschil voor het Gerecht voor ambtenarenzaken — Doorhaling in register

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 69 en 74)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

4 juni 2009

Zaak F‑56/08

Jorge de Britto Patricio-Dias

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering – Primaire dekking van ten laste komende kinderen door gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering – Ontbreken van klacht – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarin de Britto Patricio-Dias opkomt tegen het besluit van de Commissie houdende weigering om te erkennen dat zijn ten laste komende kinderen primaire dekking genieten krachtens het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de instellingen van de Europese Gemeenschappen.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

1. Beroep tot nietigverklaring – Voor beroep vatbare handelingen – Begrip – Handelingen die bepaalde rechtspositie kunnen aantasten – Beroep uitsluitend gericht tegen motivering van een handeling – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230 EG)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Ontbreken – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

1. Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor een beroep tot nietigverklaring zijn alleen te beschouwen, maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Tegen de motivering van dergelijke handelingen kan echter als zodanig geen beroep tot nietigverklaring worden ingesteld, voor zover zij niet de noodzakelijke steun voor het dispositief van een bezwarende handeling vormen.

(cf. punt 15)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 17 september 1992, NBV en NVB/Commissie, T‑138/89, Jurispr. blz. II‑2181, punt 31

2. Volgens artikel 91, lid 2, van het Statuut is een beroep tegen een bezwarend besluit slechts ontvankelijk indien bij het tot aanstelling bevoegd gezag eerst binnen de voorgeschreven termijn een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut is ingediend, en indien die klacht stilzwijgend of uitdrukkelijk is afgewezen.

(cf. punt 16)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 7 december 1999, Reggimenti/Parlement, T‑108/99, JurAmbt. blz. I‑A‑243 en II‑1205, punt 19