ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Het Gerecht heeft een onjuiste juridische beoordeling gemaakt van de feiten met betrekking tot de vraag of er sprake is van een bijzondere situatie in de zin van artikel 239 van het douanewetboek (1). Het Gerecht veronderstelt een tekortkoming van de Commissie voor zover het Gerecht er ten eerste van uit gaat dat de Commissie over bevoegdheden beschikt, die zij echter in het geheel niet bezit, of ten tweede verlangt dat zij bevoegdheden uitoefent die niet verder bijdragen tot opheldering van de feiten. Er is echter geen sprake van een tekortkoming van de Commissie, zodat zich geen bijzondere situatie in de zin van artikel 239 van het Douanewetboek voordoet.
1)

Is het in overeenstemming met artikel 4 van richtlijn 2012/13/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (hierna: „richtlijn 2012/13/EU”), met artikel 8, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU, met het recht op vrijheid en zekerheid als vervat in artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), met de rechten van de verdediging als bedoeld in artikel 48, lid 2, van het Handvest alsmede met het recht op een eerlijke procedure als bedoeld in artikel 47 van het Handvest dat de nationale autoriteiten aan de aangehouden persoon tijdens de detentieperiode niet schriftelijk alle (of volledig de) in artikel 4, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU genoemde informatie (met name het recht op toegang tot de stukken van het dossier) verstrekken en evenmin toestaan dat dit verzuim om informatie te verstrekken wordt aangevochten overeenkomstig artikel 8, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU? Ingeval deze vraag ontkennend wordt beantwoord, is deze schending van het Unierecht dan in enige fase van de strafprocedure van invloed op de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming middels aanhouding en voorlopige hechtenis, en voorts op de voortzetting van de voorlopige hechtenis, gelet op artikel 6 van het Handvest en artikel 5, leden 1, onder c), en 4, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden? Is het voor de beantwoording van bovenstaande vragen van belang dat aan de aangehouden persoon een ernstig misdrijf ten laste is gelegd waarop in de nationale wettelijke regeling een gevangenisstraf van minimaal 15 jaar is gesteld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 374/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte di Appello di Trento (Italië) op 14 augustus 2017 — Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR/Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

(Zaak C-494/17)

(2017/C 374/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte di Appello di Trento

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR

Verzoekende partij in incidenteel hoger beroep: Fabio Rossato

Verwerende partij: Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

Prejudiciële vraag

Moet clausule 5, punt 1, van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG (1) van de Raad van 28 juni 1999, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan de toepassing van artikel 1, leden 95, 131 en 132 van Italiaanse wet nr. 107 van 2015, die voorzien in de vaste aanstelling van docenten met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd in de toekomst, zonder terugwerkende kracht en zonder schadevergoeding, als evenredige, voldoende effectieve en afschrikkende maatregelen om de volle werking van de bepalingen van de raamovereenkomst te verzekeren wat de schending van deze overeenkomst wegens misbruik van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd betreft in de periode voorafgaand aan die waarin de maatregelen van de genoemde bepalingen gevolgen moeten sorteren?

(1) Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB L 175, blz. 43).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Liège (België) op 23 augustus 2017 — Openbaar Ministerie/Marin-Simion Sut

(Zaak C-514/17)

(2017/C 347/31)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d'appel de Liège (België)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Openbaar Ministerie

Verwerende partij: Marin-Simion Sut

Prejudiciële vraag

Kan artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 [van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten] (1) aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op feiten waarvoor door een rechterlijke instantie van een beslissingsstaat een vrijheidsstraf is opgelegd, wanneer die feiten in de uitvoeringsstaat slechts met een geldboete worden bestraft, waardoor de vrijheidsstraf in de uitvoerende lidstaat volgens het nationale recht van die staat niet ten uitvoer kan worden gelegd, met alle gevolgen van dien voor de sociale re-integratie van de veroordeelde persoon en diens familiale, sociale, economische of andere banden?

(1) Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten — Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB L 190, blz. 1).
1.

Overeenkomstig artikel 14 van richtlijn 1999/31/EG (hierna: „richtlijn”) moeten de lidstaten maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat bestaande stortplaatsen, dat wil zeggen stortplaatsen waarvoor een vergunning is verleend of die op het tijdstip van de omzetting van de richtlijn, dat wil zeggen op 16 juli 2001 (in het geval van Slovenië op 1 mei 2004, de datum van haar toetreding tot de Unie) reeds in gebruik zijn, worden getoetst aan de eisen van de richtlijn, en om, op basis van deze beoordelingen, deze stortplaatsen zo spoedig mogelijk te sluiten dan wel vast te stellen dat zij voldoen aan de eisen van de richtlijn voor de overgangsperiode van acht jaar, die op 16 juli 2009 is geëindigd. Deze periode geldt ook voor Slovenië, waarvoor de Toetredingsverdragen in dit verband niet voorzien in enige overgangsperiode.
1)

Is voor toepassing van artikel 11, lid 3, (1) vereist dat de vordering van de gelaedeerde tegen de polishouder/verzekerde in die zin een verzekeringskwestie betreft dat hierbij een vraag over de geldigheid of dekking van de polis aan de orde is?
3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, vormt het feit dat de procedure voor de aanwerving in vaste dienst van gewone rechters verschilt van de wettelijke selectieprocedures voor de aanwerving voor bepaalde tijd van vrederechters, dan een objectieve reden in de zin van clausule 4, punt 1 en/of punt 4, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70/EG, die rechtvaardigt dat — in de vaste rechtspraak van de Corte di Cassazione, verenigde kamers, in arrest nr. 13721/2017 en van de Consiglio di Stato in advies nr. 464/2017 van 8 april 2017 — voor vrederechters die, als verzoeker in casu, werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd zijn, niet dezelfde arbeidsvoorwaarden worden toegepast als voor vergelijkbare gewone rechters in vaste dienst, en tevens rechtvaardigt dat geen maatregelen zijn getroffen om te voorkomen dat misbruik wordt gemaakt van overeenkomsten voor bepaalde tijd en dit misbruik te bestraffen, zoals bepaald in clausule 5 van voornoemde raamovereenkomst, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70/EG, en dat geen toepassing is gegeven aan de nationale omzettingsbepaling van artikel 5, lid 4 bis, van wetsbesluit nr. 368/2001? Daarenboven bestaat er in de interne rechtsorde geen fundamenteel beginsel of grondwettelijk voorschrift dat discriminatie op het vlak van arbeidsvoorwaarden of het strenge verbod om de arbeidsverhouding van vrederechters om te zetten in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, zou kunnen rechtvaardigen, ook in het licht van de vorige interne bepaling (artikel 1 van wet nr. 217/1974), waarin reeds was bepaald dat dezelfde arbeidsvoorwaarden moesten gelden en dat opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van honorair rechters moesten worden gestabiliseerd.
2)

Moet het Unierecht — in het bijzonder de vrijheid van vestiging en van vrije dienstverrichting, richtlijn 2014/23/EU (1) en de beginselen van non-discriminatie, transparantie, vrije mededinging, evenredigheid en coherentie — aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een aankondiging van een concessie die voorziet in een basisaanbestedingswaarde die veel te hoog is en ongerechtvaardigd gelet op de vereisten inzake economisch-financiële draagkracht en technisch-organisatorische bekwaamheid, zoals die welke zijn opgenomen in de punten 5.3, 5.4, 11, 12.4 en 15.3 van het bestek van de aanbesteding van de concessie van het lottospel?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 318/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 26 juni 2017 — Società Immobiliare Al Bosco Srl

(Zaak C-379/17)

(2017/C 318/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Belanghebbende partij: Società Immobiliare Al Bosco Srl

Prejudiciële vraag

Is het in overeenstemming met artikel 38, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, wanneer een in het recht van de aangezochte staat gestelde termijn, op grond waarvan een titel na verloop van een bepaalde periode niet meer mag worden ten uitvoer gelegd, ook wordt toegepast op een functioneel vergelijkbare titel die in een andere lidstaat is afgegeven en in de aangezochte staat is erkend en uitvoerbaar is verklaard?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 309/29

Hogere voorziening ingesteld op 4 juli 2017 door JYSK tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 4 mei 2017 in zaak T-403/15, JYSK sp. z o.o./Europese Commissie

(Zaak C-402/17 P)

(2017/C 309/38)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: JYSK sp. z o.o. (vertegenwoordiger: H. Sønderby Christensen, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante stelt dat het arrest van het Gerecht tot niet-ontvankelijkverklaring van haar beroep op grond dat zij niet rechtstreeks en individueel wordt geraakt door besluit C (2015) 3228 def. van de Commissie van 11 mei 2015, moet worden vernietigd op grond dat het in strijd is met het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante betoogt dat indirecte toegang tot het Hof van Justitie via een verzoek om een prejudiciële beslissing van de Poolse rechter haar niet de bescherming biedt als bedoeld in artikel 6, lid 1, van het Europese verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.

Rekwirante voert aan dat zij rechtstreeks en individueel wordt geraakt door voornoemd besluit van de Commissie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 293/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 16 juni 2017 — Shajin Ahmed/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

(Zaak C-369/17)

(2017/C 293/22)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Shajin Ahmed

Verwerende partij: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

Prejudiciële vraag

Volgt uit de woorden „dat […] hij een ernstig misdrijf heeft gepleegd” in artikel 17, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (1) dat de straf die bij wet op een specifiek misdrijf is gesteld overeenkomstig het recht van een lidstaat, het enige criterium kan zijn om te bepalen of de verzoeker een misdrijf heeft gepleegd op grond waarvan hij kan worden uitgesloten van subsidiaire bescherming?

(1) PB 2011, L 337, blz. 9.
2)

Is het in strijd met de door een afzonderlijke bevoegde overheid samen met de overige aandeelhouders van de interne exploitant uitgeoefende gemeenschappelijke zeggenschap, als deze overheid overeenkomstig artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 1370/2007 een openbaredienstcontract onderhands gunt aan een interne exploitant, wanneer de bevoegdheid om op te treden in het openbaar personenvervoer in een bepaald geografisch gebied [artikel 2, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 1370/2007] tussen de afzonderlijke bevoegde overheid en een groepering van overheden die geïntegreerde diensten voor openbaar personenvervoer aanbiedt, is verdeeld, bijvoorbeeld doordat de bevoegdheid voor het gunnen van openbaredienstcontracten aan een interne exploitant berust bij de afzonderlijke bevoegde overheid, maar de taak tarief wordt toevertrouwd aan een publiekrechtelijk lichaam zoals het „Zweckverband Verkehrsverbund” waartoe naast de afzonderlijke overheid andere in hun geografische gebieden bevoegde overheden behoren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 293/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Oradea (Roemenië) op 29 juni 2017 — Sindicatul Energia Oradea/SC Termoelectrica SA

(Zaak C-392/17)

(2017/C 293/24)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Oradea

Partijen in het hoofdgeding

Appellant: Sindicatul Energia Oradea

Geïntimeerde: SC Termoelectrica SA

Prejudiciële vraag

Is Ordinul nr. 50/1990 (besluit nr. 50/1990), zoals uitgelegd in het in het belang van de wet gewezen arrest nr. 9/2016 van de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (hoogste rechterlijke instantie, Roemenië) — dat bindend is voor de gewone rechtbanken en volgens hetwelk de arbeidsplaatsen die tot de groepen I en II behoren, limitatief zijn opgesomd in de bijlagen 1 en 2 bij dat besluit en de rechterlijke instanties de bepalingen van dat besluit niet kunnen uitbreiden tot soortgelijke gevallen, met als gevolg dat voormalige werknemers niet de pensioenvoordelen genieten waarop zij recht hebben wegens de zware arbeidsomstandigheden waarin zij hun activiteit hebben uitgeoefend — in overeenstemming met artikel 114, lid 3, artikel 151 en artikel 153 VWEU alsook met kaderrichtlijn 89/391/EEG (1) en de daaropvolgende bijzondere richtlijnen?

(1) Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB 1989, L 183, blz. 1).
—

de advocaten van de verzoekers en de rechters geen kennis hebben kunnen nemen van het feit dat verzoekster in eerste aanleg tijdig was verschenen voor de mondelinge behandeling van 27 september 2016 als gevolg van het feit dat een personeelslid van het Gerecht de minderjarige dochter van die verzoekster de toegang heeft geweigerd omdat de oppas van het kind te laat was komen opdagen, waardoor ook verzoekster in eerste aanleg de toegang is ontzegd en, anders dat dit personeelslid zegt, aan de rechters of aan de vertegenwoordigers van die verzoekers niet is meegedeeld dat zij aanwezig was;
1)

Dienen artikel 90, lid 1, en artikel 185, lid 1, van richtlijn 2006/112 (1) aldus te worden uitgelegd dat herziening van de op een levering toegepaste aftrek van voorbelasting ook geboden is in een geval als in het hoofdgeding, waarin de rechtshandeling waarvoor het recht op aftrek van voorbelasting werd uitgeoefend, door een onherroepelijke rechterlijke uitspraak nietig is verklaard, of moet gelet op de definitie in artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/112 in een dergelijk geval ervan worden uitgegaan dat geen sprake is van een levering en dat de belasting van meet af aan niet verschuldigd is geworden?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten het beginsel van de procedurele autonomie van de lidstaten, in het licht van de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en evenredigheid in het kader van de sociale doelstelling van de artikelen 151 en 153 VWEU en van richtlijn 2008/94 dan aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale bepaling als artikel 25 van de Zakon za Garantiranite vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite pri nesastoyatelnost na rabotodatelia, op grond waarvan bij het verstrijken van een termijn van twee maanden vanaf het tijdstip van inschrijving van de beslissing over het instellen van de insolventieprocedure het recht om een gewaarborgde aanspraak in te dienen en te honoreren, vervalt, wanneer het nationale recht van de lidstaat een bepaling bevat als artikel 358, lid 1, punt 3, van de Kodeks na truda (wetboek arbeidsrecht), op grond waarvan de termijn voor het indienen van niet vervulde arbeidsgerelateerde aanspraken drie jaar bedraagt vanaf het tijdstip waarop de aanspraak had moeten worden gehonoreerd, en betalingen die na het verstrijken van die termijn zijn verricht, niet als onverschuldigde betalingen worden beschouwd?
1)

Moet artikel 14, tweede lid, van richtlijn 97/67/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, zoals die is gewijzigd met richtlijn 2008/6/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008 tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG wat betreft de volledige voltooiing van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap (Postrichtlijn) aldus worden uitgelegd dat daaruit volgt dat de nationale wet- of regelgeving er in moet voorzien dat aanbieders van de universele dienst in hun interne boekhouding afzonderlijke rekeningen bijhouden van elk van de diensten en producten die onder de universele dienst vallen om een duidelijk onderscheid te kunnen maken tussen elk van de diensten en producten die onder de universele dienst vallen en diensten en producten die er niet onder vallen of volgt uit dit voorschrift slechts dat een boekhoudkundig onderscheid moet worden gemaakt tussen enerzijds de diensten en producten die onder de universele dienst vallen en anderzijds diensten en producten die er niet onder vallen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 256/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugal) op 1 juni 2017 — Caixa Económica Montepio Geral/Carlos Samuel Pimenta Marinho e.a.

(Zaak C-333/17)

(2017/C 256/16)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Judicial da Comarca de Braga

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caixa Económica Montepio Geral

Verwerende partijen: Carlos Samuel Pimenta Marinho, Maria de Lurdes Coelho Pimenta Marinho, Daniel Pimenta Marinho, Vera da Conceição Pimenta Marinho

Prejudiciële vraag

Verzet het Unierecht — met name voor zover de burgers van de Unie het fundamentele recht op bescherming van de consument zoals voorzien in [artikel] 38 van het [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie] wordt erkend, alsmede het fundamentele recht op gelijke behandeling van burgers en ondernemingen, zoals voorzien in [artikel] 21 EVRM — zich tegen een nationale wettelijke regeling (enig artikel van wetsdecreet nr. 32765 van 29 april 1943, dat voorziet in een uitzondering op de in [artikel] 1143 van het burgerlijk wetboek vastgelegde algemene regeling), op grond waarvan de banksector verschillend wordt behandeld in vergelijking met de overige burgers en ondernemingen met betrekking tot de vorm waarin een lening wordt afgesloten, voor zover een leenovereenkomst een minder plechtige vorm aanneemt wanneer die door een bankinstelling wordt afgesloten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 239/31

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça (Portugal) op 12 mei 2017 — Virgílio Tarragó da Silveira/Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

(Zaak C-250/17)

(2017/C 239/38)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal de Justiça

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Virgílio Tarragó da Silveira

Verwerende partij: Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

Prejudiciële vraag

Moet de regel van artikel 15 van verordening (EG) nr. 1346/2000 (1) van 29 mei 2000 aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing is op een bij een gerecht van een lidstaat aanhangige rechtsvordering waarin het gaat om de veroordeling van een schuldenaar tot betaling van een op grond van een overeenkomst voor het verrichten van diensten verschuldigd geldbedrag en van een schadeloosstelling voor de niet-nakoming van die betalingsverplichting, in aanmerking genomen dat (i) de schuldenaar in een procedure voor een gerecht van een andere lidstaat insolvent is verklaard, en (ii) de insolventverklaring het volledige vermogen van de schuldenaar omvat?

(1) Verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PB 2000, L 160, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 249/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf (Duitsland) op 22 mei 2017 — EUflight.de GmbH/TUIfly GmbH

(Zaak C-292/17)

(2017/C 249/32)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: EUflight.de GmbH

Verwerende partij: TUIfly GmbH

Prejudiciële vraag

Is de annulering van een vlucht ook dan het gevolg van een buitengewone omstandigheid in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) wanneer de omstandigheden (in casu: een „wilde staking” of een „ziektegolf”) deze vlucht slechts indirect betreffen nu de luchtvaartmaatschappij wegens die omstandigheden haar volledige vliegplan heeft gereorganiseerd en overeenkomstig deze reorganisatie de concrete vlucht werd geannuleerd? Kan een luchtvaartmaatschappij ook dan op grond van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 worden vrijgesteld, wanneer de betrokken vlucht zonder de reorganisatie had kunnen worden uitgevoerd aangezien de voor deze vlucht ingeplande crew ter beschikking zou hebben gestaan wanneer die crew niet als gevolg van de reorganisatie aan andere vluchten zou zijn toegewezen?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).