CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL K. ROEMER

VAN 4 FEBRUARI 1970 ( 1 )

Mijnheer de President

mijne heren Rechters,

Het geding waarin ik thans mijn conclusie heb te nemen betreft de bevordering van een ambtenaar van de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap. In afwijking van hetgeen in andere zaken geschiedde wordt deze bevordering evenwel niet door de „gepasseerde” kandidaat, doch door betrokkene zelf bestreden. Hij maakt er namelijk bezwaar tegen, dat de bevordering niet met terugwerkende kracht heeft plaatsgevonden. Bovendien acht hij het onjuist, dat de Commissie voor de tijd aan het van kracht worden van het bevorderingsbesluit voorafgaande, niet te zijnen gunste een besluit als bedoeld in artikel 7, lid 2, van het Statuut heeft genomen, dat wil zeggen hem niet heeft aangewezen het ambt waarnaar hij is bevorderd ad interim te vervullen. — Ad informandum de navolgende bijzonderheden.

Verzoeker is op 1 september 1962 Dij de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap in dienst getreden, voorlopig als hulpfunctionaris. Bij besluit van 11 december 1968 werd hij (na het volbrengen van een proeftijd die op 1 november 1962 was ingegaan) met ingang van 1 mei 1963 vast aangesteld met toekenning van de rang A 6, salaristrap 1, van de carrière A 7-A 6. Als expert op het gebied van de melkerij werd hij terstond geplaatst op het Directoraat-generaal Landbouw, Directoraat Ordening der markten van dierlijke produkten, afdeling zuivelprodukten. Hij schijnt met name belast te zijn geweest met de voorbereiding en de uitvoering van de gemeenschappelijke marktordening voor melk en zuivelprodukten en zich daarmede ook thans nog bezig te houden. Partijen zijn het er evenwel niet over eens, in welke ambtelijke hoedanigheid verzoeker werkzaam is geweest en van wanneer af. Op dit ogenblik kan ermede worden volstaan te releveren, dat op 4 maart 1965 werd bekendgemaakt dat op het bureau waartoe verzoeker behoort een post in de rang A 5, loopbaan A 5-A 4, te vervullen was en dat de te benoemen functionaris in hoofdzaak met de uitvoering van Verordening no. 13/64 houdende de geleidelijke totstandbrenging van een gemeenschappelijke ordening der markten in de zuivelsector zou worden belast. De aankondiging van het desbetreffend vergelijkend onderzoek werd mogelijk nadat de Ministerraad op 14 november 1964 in een aanvullende begroting voor het jaar 1964 aan de Commissie een aantal posten in de rang A 5 ter beschikking had gesteld, welke vervolgens door de Commissie over haar administratieve organisaties zijn verdeeld. — Verzoeker heeft op 9 maart 1965 naar bedoelde post gesolliciteerd. Na een procedure welke veel tijd heeft gevergd, nam de Commissie op 6 april 1966 na schriftelijke omvraag het besluit verzoeker met ingang van 1 mei 1966 te benoemen tot hoofdadministrateur in de rang A 5, salaristrap 1, en hem op de te vervullen post te plaatsen. Het besluit is op 23 mei 1966 schriftelijk vastgelegd. Verzoeker werd daarvan langs ambtelijke weg in kennis gesteld; hij bevestigde de ontvangst van het besluit in een verklaring van 1 juli 1966. — Reeds toen echter was hij van mening, dat de Commissie het tijdstip van ingang der bevordering niet juist had vastgesteld. Hij maakte dan ook in de door hem ondertekende ontvangstbevestiging een desbetreffend voorbehoud. Bovendien wendde hij zich op 3 augustus 1966 met een klacht tot de Commissie. Hij betoogde, dat hij reeds sedert begin 1964 met de aan de nieuwe post verbonden ambtstaak belast was geweest. Hij verzocht derhalve zijn benoeming in de salaristrap A 5 per 1 november 1964 te doen ingaan (dat wil zeggen in aanmerking genomen het feit, dat hij op dat tijdstip in de rang A 6 de minimumdiensttijd bedoeld in artikel 45 van het Personeelsstatuut had bereikt). Bovendien verzocht hij om een besluit als bedoeld in artikel 7, alinea 2, van het Personeelsstatuut, dat op 1 mei 1964 (dat wil zeggen het tijdstip waarop de post op de begroting was gebracht) zou moeten ingaan en bedoeld besluit tot het van kracht worden van de benoeming in de rang A 5 te doen gelden. De ontvangst van zijn klacht werd aan verzoeker bij brief van 24 augustus 1966 bevestigd. In verband met de principiële en ingewikkelde problemen van het geval werd een grondig onderzoek toegezegd; hij zou antwoord ontvangen zodra men tot een bepaalde slotsom zou zijn gekomen. Omdat dit antwoord uitbleef, herinnerde verzoeker de voorzitter van de inmiddels tot stand gekomen nieuwe gemeenschappelijke Commissie in een brief van 2 oktober 1968 aan zijn klacht. En inderdaad werd daarop bij besluit van het ter aanstelling bevoegd gezag — aan verzoeker medegedeeld bij brief van 14 maart 1969 — beslist. Wat betreft de bepaling van het tijdstip van bevordering wees het tot aanstelling bevoegd gezag zijn klacht af onder verwijzing naar de bepalingen van een besluit der Commissie van 26 mei 1965 betreffende de datum van ingang van benoemingen en bevorderingen. Het verzoek om een besluit volgens artikel 7 van het Personeelsstatuut kon, zo werd aan verzoeker medegedeeld, niet worden ingewilligd, omdat de Commissie nimmer een voorstel verzoeker ad interim in de rang A 5 te werk te stellen had bereikt.

Nadat hem dit antwoord — op 10 april 1969 — was toegezonden, besloot ver zoeker zich tot het Hof van Justitie te wenden. In zijn op 5 juni 1969 ter Griffie ingeschreven beroepschrift concludeert hij dat het den Hove behage :

1. het besluit van de Commissie van 14 maart 1969, waarin zijn klacht werd afgewezen, nietig te verklaren;

2. het bevorderingsbesluit van de Commissie van 23 mei 1966 nietig te verklaren voor zoveel de datum van ingang op 1 mei 1966 is bepaald;

3. voor recht te verklaren, dat verzoeker met ingang van 1 november 1964 in de rang A 5 had moeten zijn aangesteld en dat het tot aanstelling bevoegd gezag met ingang van 1 mei 1964 een beschikking krachtens artikel 7, lid 2, van het Statuut had dienen te nemen, welke tot de inwerkingtreding zijner benoeming in de rang A 5 toepassing had moeten vinden.

Wij zullen nu ons standpunt ten deze hebben te bepalen.

1 — Vragen betreffende de ontvankelij kheid

De Commissie heeft uitdrukkelijk verklaard dat de ontvankelijkheid van het beroepschrift bij haar geen bezwaar ontmoet. Dit ontslaat het Hof van Justitie er echter niet van zulke bezwaren ambtshalve te onderzoeken, wanneer de feiten daartoe aanleiding geven. En het komt mij voor dat zulks hier, gezien de data der in aanmerking komende besluiten, het geval zou kunnen zijn. Zoals ik zojuist naar voren bracht, gaat het verzoeker vooral om de geldigheidsduur van het bevorderingsbesluit, dat op 6 april 1966 werd vastgelegd en aan verzoeker op 1 juli 1966 werd medegedeeld. Tegen dit besluit is hij echter niet terstond opgekomen; voorshands volstond hij ermede op 3 augustus 1966 (derhalve binnen de beroepstermijn) een klacht volgens artikel 90 van het Personeelsstatuut in te dienen. Daartegen kan stellig geen bezwaar worden gemaakt; het Hof heeft immers meermalen uitgesproken het wenselijk te achten wanneer naar aanleiding van bestuurshandelingen ten aanzien van de ambtenaren niet terstond beroep in rechte wordt ingesteld en daartegen eerst langs administratieve weg wordt opgekomen. — Toen nu evenwel niet binnen een tijdvak van twee maanden na ontvangst op de klacht was beslist, zou een normale voortzetting van de procedure hebben medegebracht, dat binnen de volgende twee maanden beroep in rechte zou zijn ingesteld — tegen een uit het stilzwijgen der Commissie blijkend negatief besluit —. In plaats daarvan heeft verzoeker zich eerst naar aanleiding van het besluit van 14 maart 1969, waarin zijn klacht met zoveel woorden werd afgewezen, tot het Hof van Justitie gewend, zulks echter — gerekend vanaf het tijdstip waarop hem dat besluit werd toegezonden — tijdig, namelijk op 5 juni 1969. De juistheid van deze gang van zaken kan inderdaad in twijfel worden getrokken, immers in feite houdt het uitdrukkelijk besluit van 14 maart 1969 slechts een bevestiging in van de afwijzende beslissing welke geacht moet worden twee maanden na indiening van verzoekers klacht stilzwijgend te zijn genomen. Handelingen ter bevestiging van eerder genomen besluiten kunnen echter in geen geval een beroepsmogelijkheid waarvan niet tijdig gebruik gemaakt werd, doen herleven.

Nochtans aarzel ik — met de Commissie — Uvoor te stellen het — wat betreft het onderzoek naar de ontvankelijkheid — hierbij te laten. Daartegen spreekt namelijk dat de Commissie in de bevestiging van de ontvangst van verzoekers klacht, gedagtekend 24 augustus 1966, er uitdrukkelijk op heeft gewezen dat grondige bestudering nodig was en verzoeker met zoveel woorden heeft toegezegd dat hij na het afsluiten van het onderzoek een antwoord mocht tegemoet zien. Maar dan zal men er van mogen uitgaan, dat het onderzoek in casu twee maanden na ontvangst van zijn klacht nog niet voltooid was en dat derhalve het na daadwerkelijke beëindiging van het onderzoek explicite gegeven antwoord niet de eenvoudige bevestiging van een tevoren stilzwijgend genomen — afwijzend — besluit kan zijn. Met name moet worden toegegeven dat in de gegeven situatie, dat wil zeggen gezien de toezegging van een uitdrukkelijke beslissing, van klager niet mocht worden verwacht dat hij, om verzuim van de termijn te vermijden, reeds vóór de toegezegde beslissing een geding tegen de Commissie aanhangig zou maken. In zoverre herinnert mij de onderhavige casuspositie in velerlei opzicht aan de zaak 4-67 (Deel XIII, blz. 470), met dien verstande echter dat de Hoge Autoriteit in de destijds dienende zaak het betoog van de verzoekende partij heeft bestreden. — Ik zou dan ook menen, dat niet-ontvankelijkverklaring van verzoeker in zijn beroep achterwege dient te blijven en dat met name een onderzoek naar het gedeelte der vordering dat de geldigheidsduur van het bevorderingsbesluit betreft, niet dient te worden uitgesloten.

Dat dit ook zou moeten gelden voor zoveel het om een besluit volgens artikel 7 van het Personeelsstatuut gaat — merkwaardigerwijze trekt de Commissie in haar conclusie van dupliek de ontvankelijkheid van het beroep in zoverre in twijfel —, acht ik evident. Ik kan mij in zoverre tot een enkel woord beperken. Stellig is in confesso, dat een op artikel 7 van het Personeelsstatuut gebaseerd beroep voor het eerst in verzoekers klaagschrift — dat wil zeggen meer dan twee jaren na de feiten welke zulks zouden rechtvaardigen — is gedaan. Hiertegenover staat echter, dat een voor bestrijding vatbaar besluit te dier zake nimmer werd genomen, terwijl bovendien in artikel 7 van het Personeelsstatuut geen enkele termijn is gesteld. Ontvankelijkheidsproblemen acht ik dan ook, voor zoveel dit deel van de conflictstof betreft, niet aanwezig. Aan een volledig onderzoek van de hoofdzaak staat derhalve niets in de weg.

2 — De hoofdzaak

In de hoofdzaak hebben wij ons volgens het petitum met twee problemen bezig te houden. Allereerst met de vraag, of de Commissie het tijdstip van ingang van het bevorderingsbesluit juist heeft vastgesteld dan wel of zij — zoals verzoeker meent — verplicht was hem met terugwerkende kracht per 1 november 1964, althans 1 april 1965, te bevorderen. — Anderzijds moet worden nagegaan, of verzoeker aanspraak op een besluit volgens artikel 7 van het Personeelsstatuut mocht maken.

a) Wat dan allereerst de geldigheidsduur van het bevorderingsbesluit betreft, verzoeker beroept er zich vooral op dat hij de ambstaak, verbonden aan de post waarnaar hij werd bevorderd, reeds sedert februari 1964 heeft uitgeoefend. In zulke gevallen was bevordering met terugwerkende kracht bij de Commissie regel. Het non-discriminatiebeginsel brengt derhalve mede, dat ook verzoeker overeenkomstig deze gebruikelijke gang van zaken moest worden behandeld. — De Commissie bestrijdt zulks, betwistende dat verzoeker de ambtstaak verbonden aan de hogere post reeds vanaf februari 1964 heeft uitgeoefend en dat er wat betreft bevordering met terugwerkende kracht een algemeen gevolgde praktijk heeft bestaan. Afgezien daarvan stelt zij bij het nemen van het bestreden besluit gebonden te zijn geweest aan haar regeling van 26 mei 1965 betreffende de datum van ingang van bevorderingen en benoemingen. En daarin is terugwerkende kracht slechts voorzien in bijzondere omstandigheden — welke zich ten aanzien van verzoeker niet hebben voorgedaan. — Aanknopingspunten ter oplossing van dit meningsverschil zijn, het moge aanstond worden gezegd, in het Personeelsstatuut, en met name in de bevorderingsvoorschriften van dat Statuut, niet te vinden. Volgens het Statuut staat alleen vast, dat men in beginsel geen aanspraak op bevordering kan maken. Anderzijds sluit het bevordering met terugwerkende kracht in principe niet uit. — Zo gezien lijkt het, dat verzoeker met zijn vordering de meeste kans van slagen heeft door op een dienovereenkomstige administratieve praktijk der Commissie te wijzen, dat wil zeggen door met het non-discriminatiebeginsel te werken. — Dan doen zich echter twee — reeds gesignaleerde — moeilijkheden voor. Ten eerste heeft de Commissie met name bestreden, dat er een administratieve praktijk als door verzoeker geschetst zou hebben bestaan. In werkelijkheid is, zo betoogt zij, slechts in zeer bijzondere, uitzonderlijke, situaties tot benoeming of bevordering met terugwerkende kracht overgegaan. Om op dit punt klaarheid te verkrijgen zouden wij derhalve met het door verzoeker aangeboden bewijsmateriaal te rade moeten gaan. — De tweede moeilijkheid hangt samen met de vraag of verzoeker zich, hoe dan ook, wel op een mogelijke vroegere administratieve praktijk kan beroepen dan wel of voor zijn geval slechts mag worden gelet op de in mei 1965 vastgestelde regeling welke voor de vroegere praktijk in de plaats is getreden. Gaan we dit na (hetgeen ons tevens een onderzoek naar voormeld bewijsmateriaal bespaart), dan krijgt men — om thans een ogenblik op de uitkomst van ons onderzoek vooruit te lopen — de indruk dat de Commissie gelijk heeft. Immers, allereerst moet worden erkend dat haar poging om in de regeling van 26 mei 1965 bindende richtlijnen voor benoemings-en bevorderingsprocedures te geven, in het belang van de rechtszekerheid ongetwijfeld valt toe te juichen. Geschillen waarin op een min of meer vaste administratieve praktijk kon worden gewezen, worden daardoor in de toekomst hoogstwaarschijnlijk vermeden. — Anderzijds zal men er — en dit is voor de beslissing van meer belang — van mogen uitgaan dat genoemde regeling bij haar inwerkingtreding toepasselijk is geworden en derhalve ook bindend wanneer, zoals in casu, door aankondiging van een vergelijkend onderzoek en indiening van sollicitaties met de procedure ter voorziening in vacatures reeds een aanvang was gemaakt. Het is in zoverre doorslaggevend, dat van terugwerkende kracht in de eigenlijke zin van het woord geen sprake is; deze is uiteraard uitgesloten wanneer daardoor verkregen rechten worden aangetast. Maar juist op bevordering kan, zoals gezegd, in beginsel niemand aanspraak maken; hoogstens kan worden gesproken van — in dit verband niet relevante — gerechtvaardigde verwachtingen welke men door te solliciteren laat gelden. In verzoekers geval was het bovendien zo, dat een tot zijn benoeming strekkend en zijn kans op bevordering verhogend voorstel van het Directoraat-generaal Landbouw eerst in januari 1966, dat wil zeggen geruime tijd na vaststelling van de bevorderingsregeling, is gedaan. — Men mag het er dan ook voor houden, dat de vroegere administratieve praktijk der Commissie voor de in casu gevolgde procedure van geen belang is en dat de oplossing van het geschil alleen van de beginselen der nieuwe bevorderingsregeling afhangt. Wanneer wij dan thans trachten ten deze tot klaarheid te geraken, stuiten wij voor de onderhavige casuspositie (bevordering met wijziging van loopbaan) op het sub II, 2, alinea 1, omschreven beginsel dat de bevordering ingaat op de eerste dag van de maand volgende op die waarin het tot aanstelling bevoegd gezag het besluit tot bevordering heeft genomen. Daaraan heeft de Commissie zich, zoals wij zagen, gehouden. Bevordering met terugwerkende kracht is bovendien op grond van de volgende alinea's mogelijk „wanneer de ambtenaar reeds tevoren de werkzaamheden verrichtte, welke aan zijn nieuwe ambt beantwoorden”. Voor dat geval is bepaald, dat de bevordering reeds kan ingaan op de eerste dag van de maand volgende op die waarin de ambtenaar met bedoelde werkzaamheden werd belast. Voor de uitzonderingsregeling zijn derhalve twee omstandigheden van belang: de met het nieuwe ambt overeenkomende werkzaamheden moeten reeds voorheen zijn verricht en de ambtenaar moet daarmede ook zijn belast. — Wij herinneren ons dat partijen het omtrent het eerste punt niet eens zijn, zodat onzeker is of verzoeker (zoals hij beweert) reeds vanaf februari 1964 de taak, behorende bij het ambt waarnaar hij werd bevorderd, heeft vervuld. Ware dit beslissend, dan zou in zoverre een instructie moeten worden gelast, ook al lijkt reeds thans de juistheid van verzoekers posita bevestiging te vinden in een uitlating van zijn Directeur van 1 december 1965, volgens welke verzoeker de hem later officieel opgedragen taak reeds sinds twee jaar heeft vervuld. — Deze vraag behoeft echter geen beantwoording, omdat wij ook thans een beslissing ten aanzien van het tweede punt kunnen nemen, en wel wederom in de door de Commissie bedoelde zin. Zoals U weet, geeft het volgens de Commissie de doorslag of de ambtenaar die met terugwerkende kracht wenst te worden bevorderd, door het tot aanstelling bevoegd gezag zelf belast is met de vervulling van de taak behorende tot het ambt waarnaar bevordering plaatsvindt. Het is niet voldoende, wanneer die taak hem alleen door een superieur zonder formele toestemming van het tot aanstelling bevoegd gezag is opgedragen. Dit standpunt lijkt mij juist. Immers alleen dan zijn er waarborgen, dat de aan het tot aanstelling bevoegd gezag voorbehouden bevoegdheden niet worden geschaad — en ten slotte uitgehold — door eigenmachtig optreden van afdelingshoofden. Omdat verzoeker echter, naar onweersproken vaststaat, geen formele opdracht van het tot aanstelling bevoegd gezag tot het verrichten van de ambtstaak verbonden aan de in maart 1965 opengestelde post heeft ontvangen en ook niet mag worden aangenomen dat hem een daartoe strekkende stilzwijgende opdracht — indien al mogelijk — heeft bereikt, aangezien geen daartoe strekkend voorstel, gedaan door verzoekers superieur — naar aanleiding waarvan het tot aanstelling bevoegd gezag zijn standpunt zou hebben moeten bepalen — werd gedaan, kan derhalve slechts worden geconstateerd dat verzoeker geen aanspraak op bevordering met terugwerkende kracht kon doen gelden en dat de Commissie volgens de voor de beoordeling van het geval uitsluitend bepalende regeling het tijdstip van ingang der bevordering juist heeft vastgesteld. Dit resultaat wordt ook niet anders door verzoekers opmerking, dat in een dergelijk geval, waarin de beslissing zelfs later viel, in strijd met het besluit der Commissie van 26 mei 1965 bevordering met terugwerkende kracht heeft plaatsgevonden. Bij de mondelinge behandeling hebben wij vernomen, dat de redenen van de in dat geval gevolgde gedragslijn niet meer kunnen worden achterhaald. Waarschijnlijk is sprake geweest van een administratieve vergissing. Dit kan hier echter buiten beschouwing blijven, want het spreekt vanzelf dat een enkel besluit — of zelfs een aantal besluiten — waarin de regeling der Commissie betreffende het tijdstip van inwerkingtreding van bevorderingen en benoemingen werd doorkruist, nog niet wil zeggen dat zou mogen worden gesproken van een praktijk waaraan anderen aanspraak op een zelfde — onjuiste — behandeling kunnen ontlenen. Voor zoveel betrekking hebbend op bevordering met terugwerkende kracht zal de eis derhalve ongegrond moeten worden verklaard.

b) Omtrent het overige gedeelte van de vordering, dat een beschikking krachtens artikel 7 van het Personeelsstatuut betreft, kan ik kort zijn. Ik breng te dien aanzien in herinnering, dat verzoeker betoogt reeds sedert februari 1964 (dat wil zeggen sedert de inwerkingtreding van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk) de taak te hebben vervuld welke hem later in het bevorderingsbesluit officieel werd opgedragen. De Commissie dient derhalve een beschikking te nemen waarin hem de vervulling van de nieuwe post ad interim wordt opgedra gen. Deze beschikking moet gelden vanaf het ogenblik waarop de post op de begroting der Commissie is voorzien (dat wil zeggen vanaf 1 mei 1964) en van kracht blijven tot op het tijdstip waarop het bevorderingsbesluit (met terugwerkende kracht) ingaat. Met betrekking tot dit gedeelte van het petitum — dat er uiteraard toe strekt om aan verzoeker een schadeloosstelling volgens artikel 7 van het Personeelsstatuut te verzekeren — kunnen reeds wat het zojuist genoemde tijdstip betreft bezwaren worden gemaakt. In geen geval immers kan het creëren van een begrotingspost — hetwelk slechts als een machtiging van de Commissie is te beschouwen (en bovendien eerst in november 1964 plaatsvond) — de doorslag* geven. Hoogstens zal men mogen afgaan op het tijdstip waarop bedoelde post in het organigram van de Commissie werd opgenomen, derhalve op een handeling welke niet vóór maart 1965 heeft plaatsgevonden. Eerst nadien ware derhalve een beschikking volgens artikel 7 van het Personeelsstatuut mogelijk geweest. Nog wezenlijker echter aan dit Dezwaar is dat ook voor wat artikel 7 betreft niet het feitelijk vervullen van een ambtstaak casu quo een daartoe strekkende opdracht van de onmiddellijke superieuren de doorslag kan geven. Evenals bij de bespreking van het eerste gedeelte van het petitum zij er ook hier aan herinnerd, dat de organisatorische bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegd gezag voor uitholling dienen te worden bewaard. Een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag is dan echter voor wat artikel 7 betreft onontbeerlijk, reeds omdat bij het creëren van niéuwe posten ook andere oplossingen dan vervulling ad interim kunnen worden overwogen, zoals het tijdelijk verdelen van de daaraan verbonden functies over andere bureaus. En nu is het met betrekking tot dit door het tot aanstelling bevoegd gezag te nemen en ten deze doorslaggevend besluit met name van belang, dat artikel 7 facultatief is geformuleerd („de ambtenaar kan worden aangewezen…”). Het staat derhalve ter beoordeling van het tot aanstelling bevoegd gezag of van deze bevoegdheid gebruik zal worden gemaakt en in beginsel heeft geen enkele ambtenaar er aanspraak op, dat het voorschrift wordt toegepast. De vordering zou derhalve alleen voor toewijzing vatbaar kunnen zijn, wanneer een onjuist gebruik van deze discretionnaire bevoegdheid zou kunnen worden bewezen, bij voorbeeld wanneer de Commissie — zoals in casu het geval had kunnen zijn — een vaste administratieve praktijk zou hebben miskend. Verzoeker heeft zulks evenwel niet beweerd; hij kon al evenmin bestrijden dat het zelfs aan een voorstel van zijn superieuren tot toepassing van artikel 7 heeft ontbroken. Ik kan dan ook onmogelijk tot de slotsom komen, dat de Commissie verplicht was artikel 7 op verzoeker toe te passen. Ook het tweede gedeelte van verzoekers vordering moet derhalve als ongegrond worden afgewezen.

3 — Samenvatting

Met vorenstaande opvattingen is de conflictstof volledig behandeld. Verdere tot schadevergoeding strekkende vorderingen zijn niet ingesteld. Bovendien kan worden opgemerkt, dat ook niet van voldoende gronden tot toewijzing van schadevergoeding ex officio (zoals in een ander geding reeds heeft plaatsgevonden) — men denke met name aan fouten van verzoekers superieuren — is gebleken. — Dit resultaat valt, gezien de onmiskenbare bekwaamheden van verzoeker, te betreuren, mede in aanmerking genomen het feit dat men de indruk krijgt dat hij reeds geruime tijd voor de inwerkingtreding van het bevorderingsbesluit de aan het hogere ambt verbonden werkzaamheden heeft verricht en dat met de bevorderingsprocedure bijzonder veel tijd is heengegaan. Het Hof van Justitie heeft echter geen andere mogelijkheid dan het verzoek als ongegrond af te wijzen.

Bij de beslissing omtrent de kosten zal men echter, de ingewikkelde casuspositie in aanmerking genomen, buitengewone omstandigheden in de zin van artikel 69, lid 3, van ons Reglement voor de procesvoering aanwezig kunnen achten. En ofschoon de Commissie in het gelijk werd gesteld, zal men haar op deze wijze nochtans tot betaling van een deel der aan verzoekers zijde gevallen proceskosten kunnen veroordelen. Ik meen dat hiertoe termen aanwezig zijn en geef U zulks in overweging.

( 1 ) Vertaald uit het Duits.