In deze prejudiciële zaak wordt het Hof nogmaals gevraagd om uitlegging van het begrip „maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen” in artikel 30 EEG-Verdrag. Thans gaat het erom vast te stellen, of een verhandelingsverbod dat uitsluitend ingevoerde produkten treft, eveneens onder dit begrip valt. Meer bepaald moet het Hof onderzoeken of een Lid-Staat, door een verwijzing in zijn wetgeving naar de regeling van het land waar het produkt (vermout waarvan het alcoholgehalte beneden een bepaald minimum ligt) wordt vervaardigd, het aldaar geldende verbod om dit produkt in het verkeer te brengen, tot zijn eigen grondgebied kan uitbreiden, ofschoon zijn eigen wettelijke regeling niet in een dergelijk verbod voorziet.

De feiten kunnen worden samengevat als volgt. Het Schutzverband gegen Unwesen in der Wirtschaft (een vereniging ter verdediging tegen ongeoorloofde handelspraktijken) heeft de vennootschap Wein-vertriebs-GmbH voor het Landgericht München I gedaagd, ten einde haar verbod te doen opleggen ingevoerde Italiaanse vermout met een alcoholgehalte van minder dan 16o in de Bondsrepubliek Duitsland in het verkeer te brengen. Zij baseerde haar vordering op het Duitse Weingesetz van 14 juli 1971. Deze wet schrijft voor in Duitsland geproduceerde vermout weliswaar geen minimumalcoholgehalte voor, maar bepaalt in paragraaf 32, lid 1 : „In het buitenland vervaardigde wijnhoudende dranken... mogen slechts worden ingevoerd, wanneer de vervaardiging in die staat geheel volgens de aldaar geldende voorschriften is geschied en het produkt aldaar voor verbruik in ongewijzigde toestand in het verkeer mag worden gebracht.” Hieruit vloeit vanzelfsprekend voort dat, wanneer de vermout in het land van vervaardiging enkel in het verkeer mag worden gebracht wanneer hij een bepaald minimumalcoholgehalte heeft, hij ditzelfde alcoholgehalte moet bezitten om in de Bondsrepubliek Duitsland in het verkeer te kunnen worden gebracht.

Dit geval nu doet zich in casu voor. Volgens de Italiaanse regeling (artikel 7 van besluitwet nr. 3 van 11. 1. 1956, op 16. 3. 1956 omgezet in wet nr. 108) moet het alcoholgehalte van in Italië verhandelde vermout ten minste 16o bedragen; de verwijzing in paragraaf 32 van de Duitse wet bewerkt dat dezelfde beperking geldt voor Italiaanse vermout die op de Duitse markt wordt gebracht. Zoals ik reeds zei, wordt daarentegen voor het overeenkomstige nationale produkt een dergelijk vereiste niet gesteld.

Met het oog op de oplossing van het hem voorgelegde geschil wenst het Landgericht München I nu te vernemen of voornoemde beperking verenigbaar is met het EEG-Verdrag. Derhalve heeft het de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende vragen voorgelegd :

„1. Is de uitlegging van een wettelijk voorschrift in Lid-Staat A, volgens welke in Lid-Staat B vervaardigde vermout in Lid-Staat A niet in het verkeer mag worden gebracht omdat het alcoholgehalte iets lager is dan het in Lid-Staat B voorgeschreven minimum, ook met de artikelen 30 e.v. EEG-Verdrag verenigbaar, wanneer in Lid-Staat A voor binnenlandse vermout geen minimumalcoholpercentage geldt, zodat bedoelde vermout, indien in Lid-Staat A vervaardigd, in Lid-Staat A zonder meer in het verkeer zou mogen worden gebracht? Zo ja,