Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit

(Ambtenarenstatuut, art. 45, 90 en 91)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht

(Ambtenarenstatuut, art. 45 en 90, lid 2)

3. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea, 26, 43, 45 en 90, lid 2)

4. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

5. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

6. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

7. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

8. Ambtenaren – Bezwarend besluit – Wijzen van vaststelling

(Ambtenarenstatuut, art. 45, 90, lid 2, en 91)

9. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

10. Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

11. Ambtenaren – Beroep – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen

(Art. 233 EG; Ambtenarenstatuut, art. 45)

Samenvatting

1. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op cumulatieve verdiensten, die worden uitgedrukt in punten die jaar na jaar worden verzameld, en waarbij de bevorderingsronde wordt afgesloten met een handeling van complexe aard, in de zin dat zij twee afzonderlijke besluiten van het tot aanstelling bevoegd gezag omvat, het besluit tot vaststelling van de lijst van bevorderden en het besluit tot vaststelling van het totaalaantal punten van de ambtenaren, waarop het eerstgenoemde besluit is gebaseerd, is dit besluit tot vaststelling van het totaalaantal punten een autonome handeling waartegen als zodanig een klacht kan worden ingediend en in voorkomend geval beroep bij de rechter kan worden ingesteld in het kader van de rechtsmiddelen waarin het Statuut voorziet. In een dergelijk stelsel heeft de toekenning van punten in een bepaald jaar immers gevolgen die niet uitsluitend zijn beperkt tot de lopende bevorderingsronde, maar van invloed kunnen zijn in meer dan één bevorderingsronde, en roept zij dus bindende rechtsgevolgen in het leven die de belangen van de ambtenaar kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

Bijgevolg zal een in de lijst van bevorderden opgenomen ambtenaar, indien hij het totaalaantal punten dat hem door het tot aanstelling bevoegd gezag is toegekend en daarmee het saldo dat voor de volgende jaren wordt behouden, betwist, een klacht kunnen indienen en in voorkomend geval beroep bij de rechter kunnen instellen tegen de enkele handeling waarbij de punten worden toegekend en die ten aanzien van hem bindende en definitieve rechtsgevolgen teweegbrengt.

Het is ook denkbaar dat eenzelfde procedure kan worden ingeleid door een niet-bevorderde ambtenaar die niet wil opkomen tegen het uitblijven van een bevordering in de betrokken ronde, maar enkel tegen de weigering om een bepaald aantal punten toe te kennen dat hem niet in staat stelt om de bevorderingsdrempel te bereiken.

Verder zal een ambtenaar die niet is bevorderd wegens de, volgens hem ongerechtvaardigde, toekenning van een ontoereikend aantal punten om de bevorderingsdrempel te bereiken, zijn beroep kunnen richten tegen zowel het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag tot vaststelling van het totaalaantal punten als het besluit tot vaststelling van de lijst van de bevorderde ambtenaren. Ook al kunnen deze twee handelingen juridisch inderdaad worden onderscheiden en kunnen zij het voorwerp vormen van afzonderlijke vorderingen tot nietigverklaring, het staat vast dat zij in het geval van een weigering van een bevordering in werkelijkheid nauw met elkaar verbonden zijn. Deze weigering is immers noodzakelijkerwijs en uitsluitend gekoppeld aan het totaalaantal aan de ambtenaar toegekende punten, vergeleken met de bevorderingsdrempel, behalve ingeval deze ambtenaar deze drempel heeft bereikt en deel uitmaakt van de ex aequo-groep – dat wil zeggen de groep van de ambtenaren die de bevorderingsdrempel hebben gehaald, maar waarvan het aantal hoger ligt dan het aantal reële bevorderingsmogelijkheden – maar deze ambtenaar niet is bevorderd op grond van bijkomstige overwegingen die verband houden met de anciënniteit in de rang of het beginsel van gelijke kansen.

In dit laatste geval zal de betrokken ambtenaar rechtsgeldig beroep kunnen instellen tegen enkel het definitieve besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag tot vaststelling van de lijst van de bevorderde ambtenaren, op grond van door het tot aanstelling bevoegd gezag bij de rangschikking van de ambtenaren in de zogenoemde ex aequo-groep gemaakte beoordelingsfouten.

(cf. punten 82, 88-94)

2. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op cumulatieve verdiensten, die worden uitgedrukt in punten die jaar na jaar worden verzameld, en waarbij de bevorderingsronde wordt afgesloten met een handeling van complexe aard, in de zin dat zij twee afzonderlijke besluiten van het tot aanstelling bevoegd gezag omvat, het besluit tot vaststelling van de lijst van bevorderden en het besluit tot vaststelling van het totaalaantal punten van de ambtenaren, waarop het eerstgenoemde besluit is gebaseerd, moet in het belang van de rechtszekerheid, gelijke behandeling en behoorlijk bestuur ervan worden uitgegaan dat de termijn van drie maanden voor de indiening van een klacht tegen deze twee besluiten ingaat op de dag dat de ambtenaar naar behoren kennis neemt van zijn bijgewerkte persoonlijke bevorderingsdossier op het interne informatiesysteem van de instelling, mits de ambtenaar dit dossier heeft geraadpleegd binnen een redelijke termijn na de bekendmaking van de korte samenvatting waarbij wordt meegedeeld dat de gegevens met betrekking tot de toegekende punten op dit systeem beschikbaar zijn.

In een dergelijk bevorderingsstelsel stelt de bekendmaking van de lijst van bevorderden, waarop enkel de namen en de werkplek van de betrokkenen staan, de betrokken ambtenaren immers niet in staat om volledige kennis te hebben van de bezwarende handeling waarmee de bevorderingsprocedure wordt afgesloten, die complex van aard is, en alleen door zijn persoonlijke bevorderingsdossier te raadplegen zal de ambtenaar kennis kunnen nemen van zijn totaalaantal punten en de verdeling ervan.

(cf. punten 105, 111-112, 115, 118, 121)

3. Het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, waarvan sommige – „meritepunten” – het resultaat zijn van de omzetting van het puntenaantal dat de ambtenaar bij zijn periodieke beoordeling als bedoeld in artikel 43 van het Statuut heeft ontvangen, en andere – „gratificatiepunten” – aanvullend worden toegekend en op zich niet bepalend zijn voor de bevordering, maar tot doel hebben de ambtenaren te belonen die hun individuele doelstellingen hebben overtroffen of die met succes supplementaire taken in het belang van de instelling hebben verricht, schendt niet het beginsel van gelijke behandeling of artikel 45 van het Statuut, omdat deze twee soorten punten ten doel hebben verdienste te belonen en de toekenning ervan steeds moet zijn gestaafd door op verdienste gebaseerde argumenten.

In dit stelsel, waarbij de bevorderingsronde wordt afgesloten met een handeling van complexe aard, in de zin dat zij twee afzonderlijke besluiten van het tot aanstelling bevoegd gezag omvat, het besluit tot vaststelling van de lijst van bevorderden en het besluit tot vaststelling van het totaalaantal punten van de ambtenaren, waarop het eerstgenoemde besluit is gebaseerd, is het ontbreken van een motivering van besluiten inzake de toekenning van gratificatiepunten niet in strijd met artikel 25, tweede alinea, van het Statuut. Deze bepaling verplicht niet tot het motiveren van voorstellen, aanbevelingen of adviezen die op zichzelf niet bezwarend zijn, en heeft geen betrekking op voorbereidende handelingen. Aan de motiveringsplicht is voldaan, wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag zijn besluit tot afwijzing van een krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht met redenen omkleedt.

De toekenning van gratificatiepunten is evenmin in strijd met artikel 26 van het Statuut, dat als doelstelling heeft, de rechten van de verdediging van de ambtenaar te waarborgen door te voorkomen dat het tot aanstelling bevoegd gezag besluiten neemt die zijn ambtelijke positie en loopbaan raken, op grond van gegevens over zijn gedrag die niet in zijn persoonlijke dossier zijn opgenomen. Deze toekenning vindt immers plaats na bestudering van de resultaten van de loopbaanontwikkelingsrapporten en gelet op de verdiensten van de betrokken ambtenaren, zoals die blijken uit deze rapporten, die worden opgesteld als onderdeel van een ingewikkeld proces waarbij de ambtenaren nauw worden betrokken in overeenstemming met artikel 43 van het Statuut, dat bepaalt dat het periodieke rapport ter kennis wordt gebracht van de betrokkene, die „de bevoegdheid [heeft] hieraan alle opmerkingen toe te voegen die hij dienstig acht”. Schending van de rechten van de verdediging kan evenmin worden aangevoerd ten aanzien van de besluiten tot toekenning van deze punten, die slechts voorbereidende handelingen voor de besluiten tot vaststelling van het totaalaantal bevorderingspunten en tot vaststelling van de lijst van bevorderden vormen, aangezien de rechten van de verdediging niet van toepassing zijn op dergelijke handelingen, maar wel op bezwarende handelingen.

(cf. punten 129‑138, 143-147, 152, 155-157)

4. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, waarvan sommige – „meritepunten” – het resultaat zijn van de omzetting van het puntenaantal dat de ambtenaar bij zijn periodieke beoordeling op grond van artikel 43 van het Statuut heeft ontvangen, en andere – „gratificatiepunten” – tot doel hebben de meest verdienstelijke ambtenaren te onderscheiden, teneinde hun bevorderingskansen te vergroten, kan noch het bestaan van een quotum voor de toekenning van laatstgenoemde punten binnen elk directoraat-generaal noch de aanduiding van een streefgemiddelde voor de toekenning van het eerste soort punten de beoordelingsvrijheid van de beoordelaars beperken in een mate die strijdig is met artikel 45 van het Statuut, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van loopbaanontwikkeling. Integendeel, het lijkt erop dat deze twee mechanismen bevorderlijk zijn voor een effectieve weergave van een beoordeling die representatief is voor de verdiensten van de ambtenaren, en tegelijkertijd waarborgen dat de beoordelingen in alle directoraten-generaal van de Commissie zo vergelijkbaar mogelijk zijn en bijgevolg dat deze ambtenaren gelijk worden behandeld. In dat opzicht moet in de praktijk het vergelijkend onderzoek van de verdiensten op voet van gelijkheid en aan de hand van vergelijkbare ambtsberichten en inlichtingen plaatsvinden.

Het quotum gratificatiepunten van het directoraat-generaal beantwoordt aan de algemene doelstelling van dit soort punten, die erin bestaat de meest verdienstelijke ambtenaren te onderscheiden teneinde hun bevorderingskansen te vergroten. Een beperking van het aantal beschikbare punten kan de directoraten-generaal immers aanzetten tot het maken van een dergelijke selectie. Deze doelstelling zelf is verenigbaar met artikel 45 van het Statuut, de gelijke behandeling en de loopbaanontwikkeling.

Wat het streefgemiddelde voor meritepunten betreft, spoort dit bevorderingsstelsel aan om dit gemiddelde te eerbiedigen, maar legt het geen absolute verplichting op. Het feit dat de directoraten-generaal ermee rekening houden, betekent geenszins dat hun beoordelingsvrijheid is beperkt in een mate die strijdig is met artikel 45 van het Statuut, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van loopbaanontwikkeling. Dit gemiddelde, dat de rekenkundige uitdrukking van de beoordeling van de prestaties van een gemiddelde ambtenaar is, belet de beoordelaars immers niet om gebruik te maken van een zeer breed assortiment aan puntenaantallen, zelfs in samenhang met de als aanwijzing dienende en niet verbindende bandbreedtes die het gevolg zijn van een observatie van de manier waarop ruwweg bevorderingen in het verleden zijn toegekend. Een dergelijk gemiddelde beperkt de beoordelaars evenmin in de mogelijkheid om in de individuele beoordelingen van de prestaties van iedere ambtenaar verschillen aan te brengen naargelang deze prestaties lager of hoger dan dit gemiddelde liggen, zodat de beoordelaars hun beoordeling van de ambtenaren kunnen nuanceren. Het kan het gevaar voor inflatie van de puntenaantallen voorkomen, door de beoordelaars ertoe te dwingen grondiger te werk te gaan bij de vergelijking van ieders individuele verdiensten, en kan het gevaar verminderen voor verschillen in de gemiddelden van de door de verschillende directoraten-generaal uitgevoerde beoordelingen, waaraan geen objectieve overwegingen ten grondslag zouden liggen die verband houden met de verdiensten van de beoordeelde ambtenaren. Tot slot houdt een dergelijk gemiddelde rekening met de doorgaans waargenomen werkelijkheid, namelijk dat de beoordeelde ambtenaren gelijkelijk zijn verdeeld rond het gemiddelde verdienstenniveau, met de mogelijkheid om af te wijken van het streefgemiddelde wanneer de bijzondere situatie van een directoraat-generaal niet overeenstemt met de algemene werkelijkheid, en met de mogelijkheid voor de ambtenaren om een oneigenlijk beroep in te stellen dat het tot aanstelling bevoegd gezag ertoe kan brengen hun buiten het quotum één of meer gratificatiepunten toe te kennen, hetgeen volstaat om de problemen op te lossen die zich kunnen voordoen in de diensten waar zich veel zeer goede krachten bevinden.

(cf. punten 169, 172‑177, 179‑183, 187)

5. Het is eigen aan de wijziging van een regeling dat op een bepaalde datum een nieuwe situatie wordt ingevoerd, terwijl ervoor wordt gezorgd dat rekening wordt gehouden met eerder tot stand gekomen situaties. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, is het de taak van het tot aanstelling bevoegd gezag om bij de wijziging van de regels inzake de bevordering te zorgen voor een overgangsregeling die rekening houdt met de specifieke vereisten in verband met de overstap van de ene wijze van beheer naar de andere. Deze vereisten kunnen hem ertoe dwingen om tijdelijk en binnen bepaalde grenzen af te wijken van de strikte toepassing van de regels en beginselen van permanente waarde die gewoonlijk op de betrokken situaties van toepassing zijn. Dergelijke afwijkingen moeten evenwel worden gerechtvaardigd door een dwingende noodzaak die verband houdt met de overgang, en mogen wat de duur en de draagwijdte ervan betreft niet verder gaan dan wat strikt noodzakelijk is om een ordelijke overgang van de ene regeling naar de andere te waarborgen. Teneinde de verdiensten die de ambtenaren op het moment van inwerkingtreding van dit stelsel in hun rang hadden opgebouwd, in aanmerking te nemen, omvat de overgangsregeling de toekenning van verschillende overgangspunten aan deze ambtenaren.

Aangaande de overgangsgratificatiepunten die ambtshalve per dienstjaar in de rang, tot een bepaald maximum, aan de ambtenaren worden toegekend, kan dit aantal dienstjaren worden beschouwd als een objectieve, maar slechts gedeeltelijke indicator van de door een ambtenaar opgebouwde verdienste. Uit de toekenning van deze punten blijkt dus dat in strijd met de regels die de bevorderingsprocedures gewoonlijk beheersen, de anciënniteit in de rang in aanmerking wordt genomen. De invoering van een stelsel dat wordt gekenmerkt door een kwantificatie van de verdienste en door de noodzaak om een bepaalde drempel, overeenkomend met de som van de gratificatiepunten en de meritepunten, te bereiken om te kunnen worden bevorderd, houdt echter in dat rekening moet worden gehouden met de verdiensten die de ambtenaren sinds hun laatste bevordering hebben opgebouwd, in de vorm van de toekenning van een bepaald aantal punten en volgens een methode die het beginsel van gelijke behandeling niet schendt. De maatregel die bestaat in de automatische toekenning van gratificatiepunten aan de hand van de anciënniteit in de rang, beantwoordt aan deze dwingende noodzaak die verband houdt met de overgang, en op grond van de voorschriften die de draagwijdte ervan beperken, zoals de beperking ervan tot de eerste bevorderingsronde na de inwerkingtreding van het nieuwe stelsel, het zeer beperkte gewicht van deze punten op het totaal van de punten die kunnen worden toegekend, en de voorwaarde voor bevordering dat de ambtenaar in zijn laatste loopbaanontwikkelingsrapport in totaal een bepaald aantal andere punten moet hebben behaald, kan worden geconcludeerd dat het tot aanstelling bevoegd gezag niet verder is gegaan dan wat strikt noodzakelijk was om een ordelijke overgang van de ene regeling naar de andere te waarborgen.

De ten hoogste twee overgangsgratificatiepunten per ambtenaar die op voorstel van de bevorderingscomités door het tot aanstelling bevoegd gezag kunnen worden toegekend, zijn ingevoerd om de specifieke problemen die zijn verbonden aan de overgang van het oude naar het nieuwe stelsel, op billijke wijze op te lossen. Dit bijzondere doel sluit noodzakelijkerwijs aan op de doelstelling van alle overgangspunten, waarvan zij deel uitmaken, namelijk dat rekening wordt gehouden met de verdienste die een ambtenaar sinds zijn laatste bevordering heeft opgebouwd, zodat de bepaling inzake de toekenning ervan op zichzelf geen inbreuk maakt op artikel 45 van het Statuut. Het feit dat die toekenning zou kunnen leiden tot willekeurige bevorderingen, zou het gevolg zijn van de individuele toepassing van deze bepaling en niet van de intrinsieke onwettigheid ervan.

De overgangsgratificatiepunten die kunnen worden toegekend aan de ambtenaren die in de vorige ronde voor bevordering zijn voorgesteld, maar niet zijn bevorderd, zijn evenmin in strijd met artikel 45 van het Statuut. Een praktijk bestaande in de automatische bevordering van een overgeblevene van de vorige bevorderingsronde schendt weliswaar het in deze bepaling neergelegde beginsel van het vergelijkend onderzoek van de verdiensten van de ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen, maar het tot aanstelling bevoegd gezag heeft in beginsel het recht om bij het vergelijkend onderzoek van de verdiensten ermee rekening te houden dat een ambtenaar reeds bij een vorige bevorderingsronde voor bevordering is voorgesteld, op voorwaarde dat hij niet is tekortgeschoten en dat zijn verdiensten worden beoordeeld in vergelijking met die van de andere voor bevordering in aanmerking komende kandidaten. Dit is het geval in de door de Commissie toegepaste overgangsregeling.

Tot slot bestaat er geen enkele verplichting voor de Commissie om als methode voor de omrekening van oude beoordelingen te kiezen voor die van het gemiddelde van de gespecificeerde beoordelingen of die welke is toegepast door andere instellingen, die minder afbreuk zou doen aan de regel van de bevordering op grond van verdienste. De verandering van de geldende methoden voor de bevordering van ambtenaren heeft immers per definitie tot doel, tegemoet te komen aan bepaalde bezwaren die voortvloeien uit de toepassing van de oude regels. Het is dus eigen aan een dergelijk hervormingsproces, ten aanzien van de noodzaak waarvan de administratie over veel speelruimte beschikt, om op een bepaalde datum de beoordeling van de verdiensten van de ambtenaren op nieuwe grondslagen te doen plaatsvinden. In het kader van de nieuwe regeling kan niet van de administratie worden geëist dat zij volledig en op identieke wijze rekening houdt met de beoordelingen die de ambtenaren onder de oude regeling hebben gekregen, want dat zou vrijwel onvermijdelijk tot gevolg hebben dat de hervorming van de wijze van bevordering van elke praktische betekenis wordt ontdaan, en dat terwijl de personeelsleden geen recht hebben op handhaving van de geldende regeling.

(cf. punten 204‑211, 213-218, 220)

6. Niet strijdig met artikel 45 van het Statuut is de bepaling in het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie, volgens welke de ambtenaren gratificatiepunten kunnen worden toegekend bij wijze van erkenning van supplementaire taken die in het belang van de instelling zijn verricht, omdat deze punten enkel een beloning kunnen vormen voor taken die niet behoren tot de gewone werkzaamheden van de ambtenaar, die niet aan een jaarlijkse beoordeling worden onderworpen en dus ook niet als grondslag voor de toekenning van andere soorten meritepunten dienen. Overigens kan het tot aanstelling bevoegd gezag op grond van het door de Commissie vastgelegde rechtskader in ieder geval een dubbeltelling van verdiensten voorkomen.

(cf. punten 236, 240)

7. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, zou de strikte toepassing op de directoraten-generaal waar het aantal personeelsleden in iedere rang nogal klein is, van de regel dat ieder directoraat-generaal beschikt over een quotum gratificatiepunten gelijk aan 2,5 keer het aantal ambtenaren die gelet op hun rang nog kunnen worden bevorderd, en dat op de toekenning ervan een verdeelsleutel wordt toegepast voor de verdeling onder de best presterende ambtenaren en de andere ambtenaren, automatisch resulteren in een aanzienlijke verlaging van het aantal gratificatiepunten dat moet worden verdeeld onder de ambtenaren die binnen deze eenheden werken, ten nadele van deze laatste. Deze ambtenaren bevinden zich derhalve in een positie die objectief verschilt van die van hun collega’s die in omvangrijke directoraten-generaal of diensten werkzaam zijn, hetgeen ter eerbiediging van de beginselen van gelijke behandeling en van loopbaanontwikkeling een andere behandeling verklaart en rechtvaardigt, zoals de bijzondere bepaling dat voor de ambtenaren in directoraten-generaal en diensten met minder dan vier ambtenaren per rang in totaal tien gratificatiepunten beschikbaar zijn, waarvan de verdeling niet is onderworpen aan de verdeelsleutel die in het algemeen voor de andere ambtenaren is vastgelegd.

(cf. punten 246‑250)

8. Het Statuut en de interne regeling van de Commissie waarbij een bevorderingsstelsel is ingevoerd dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, stellen geen enkel vormvereiste voor de vaststelling van de besluiten tot toekenning van deze punten of van de besluiten op de oneigenlijke beroepen die tegen deze toekenning bij het tot aanstelling bevoegd gezag worden ingesteld. In het bijzonder sluit artikel 90, lid 2, van het Statuut, dat bepaalt dat ambtenaren bij het tot aanstelling bevoegd gezag „een klacht [kunnen] indienen tegen een besluit”, niet uit dat een dergelijk besluit op een andere wijze dan op papier wordt meegedeeld. Hieruit volgt dat het verantwoordelijke gezag dergelijke besluiten kan vaststellen door een elektronische handtekening te plaatsen op een digitaal document dat daarvoor binnen een informatietechnologisch systeem geschikt is gemaakt, zonder formalisering op schrift.

(cf. punten 255‑256)

9. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, moet de toekenning van de gratificatiepunten, die bedoeld zijn om de meest verdienstelijke ambtenaren te belonen teneinde hun bevorderingskansen te vergroten, worden gebaseerd op overwegingen die verband houden met de bijzondere verdiensten van de betrokken ambtenaren, waarbij de anciënniteit in de rang voor de toekenning ervan hoe dan ook geen doorslaggevende factor mag zijn. Derhalve kan de totale som van de meritepunten, die het resultaat zijn van de omzetting van het puntenaantal dat de ambtenaar bij zijn periodieke beoordeling als bedoeld in artikel 43 van het Statuut heeft ontvangen, en de overgangsgratificatiepunten, die ambtshalve per dienstjaar in de rang, tot een bepaald maximum, aan de ambtenaren worden toegekend, niet worden gebruikt als hoofdcriterium voor de toekenning van de gratificatiepunten, omdat dit criterium tot het objectieve resultaat kan leiden dat ambtenaren met een hoger aantal dienstjaren in de rang worden bevoordeeld. De administratie kan weliswaar tijdelijk en binnen bepaalde grenzen afwijken van de strikte toepassing van de regels en beginselen van permanente waarde die gewoonlijk op de bevorderingsprocedures van toepassing zijn, maar uitsluitend om tegemoet te komen aan een dwingende noodzaak die verband houdt met de overgang van de oude naar de nieuwe bevorderingsregels, en om rekening te houden met de specifieke vereisten in verband met de overstap van de ene wijze van beheer naar de andere. De gratificatiepunten vormen echter een permanent en niet-voorlopig aspect van het nieuwe bevorderingsstelsel. Teneinde de verdiensten in aanmerking te nemen die de ambtenaren van de Commissie op het moment van inwerkingtreding van dit stelsel in hun rang hadden opgebouwd, is de toekenning van drie categorieën overgangspunten gerechtvaardigd.

(cf. punten 286, 288, 290, 293, 297, 301)

10. De administratie beschikt bij de beoordeling van de verdiensten die in het kader van een bevorderingsbesluit als bedoeld in artikel 45 van het Statuut en bijgevolg ook in het kader van een besluit tot toekenning van gratificatiepunten in aanmerking moeten worden genomen in een bevorderingsstelsel waarin deze beoordeling wordt gekwantificeerd, over een ruime beoordelingsvrijheid, en het toezicht van de gemeenschapsrechter moet zich beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wegen en middelen die haar tot haar oordeel konden brengen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet kennelijk onjuist gebruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid.

(cf. punten 291, 320)

11. In het kader van het bevorderingsstelsel dat is ingevoerd bij een interne regeling van de Commissie en dat is gebaseerd op het kwantificeren van de verdiensten, hetgeen wordt gekenmerkt door de jaarlijkse toekenning aan de ambtenaren van verschillende soorten punten, moet ingeval van nietigverklaring door de gemeenschapsrechter van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag om aan verzoeker slechts een bepaald aantal punten toe te kennen, tevens het besluit tot weigering om hem in de lijst van de bevorderde ambtenaren op te nemen, worden nietig verklaard wanneer de maatregelen die de administratie zal moeten nemen om de vastgestelde onregelmatigheden te verhelpen, verzoeker naar de bevorderingsdrempel zouden kunnen tillen. Nietigverklaring van de gehele lijst van bevorderden zou daarentegen een te strenge sanctie vormen. Dit oordeel wordt niet weersproken door de omstandigheid dat de in het kader van de litigieuze bevorderingsronde genomen besluiten niet ophouden gevolgen te hebben aan het einde daarvan, omdat verzoeker in de toekomst zou kunnen concurreren met ambtenaren van wie de bevordering niet is nietig verklaard.

(cf. punten 340‑342, 349)