ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 – Tonachella

(Zaak C‑8/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vragen — Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Arrest van het Hof dat de nationale regeling inzake concessies voor het inzamelen van weddenschappen onverenigbaar met het Unierecht heeft verklaard — Herschikking van het stelsel door middel van een nieuwe aanbesteding — Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen — Beperking — Dwingende vereisten van algemeen belang — Evenredigheid”

Vrij verrichten van diensten — Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Kansspelen — Nationale wettelijke regeling die concessiehouders de verplichting oplegt om het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van de activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Dwingende redenen van algemeen belang — Evenredigheid — Verificatie door de nationale rechterlijke instantie (Art. 49 VWEU en 56 VWEU) (cf. punt 11 en dictum)

Dictum

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

( 1 ) PB C 90 van 7.3.2016.
2)

ICA Laboratories Close Corp., ICA International Chemicals (Proprietary) Ltd en ICA Developments (Proprietary) Ltd worden verwezen in de kosten van de procedure in hogere voorziening.
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Ouder merk bestaande in een Uniemerk–Weigering van inschrijving wegens het bestaan van een zelfs tot een deel van de Unie beperkte relatieve weigeringsgrond [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 5, 6)
35

Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Ingevolge artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien Cap Actions in het ongelijk is gesteld, dient het overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Commissie.
Artikel 1, lid 1, en artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat die richtlijn van toepassing is op een hypotheekovereenkomst die tussen natuurlijke personen en een kredietinstelling is gesloten ter waarborging van de verplichtingen die een handelsvennootschap in een kredietovereenkomst jegens die kredietinstelling is aangegaan, wanneer die natuurlijke personen hebben gehandeld voor doeleinden die buiten hun bedrijfs- of beroepsactiviteit vallen, en geen functionele band hebben met die vennootschap, hetgeen de nationale rechterlijke instantie dient na te gaan.

Volgens de tiende overweging van richtlijn 93/13 moeten de eenvormige voorschriften op het gebied van oneerlijke bedingen immers van toepassing zijn op alle overeenkomsten tussen verkopers en consumenten, zoals gedefinieerd in artikel 2, onder b) en c), van die richtlijn. In dit verband is het voorwerp van de overeenkomst, onder voorbehoud van de in die overweging vermelde uitzonderingen, irrelevant voor de vaststelling van de werkingssfeer van die richtlijn. Derhalve bepaalt richtlijn 93/13 de overeenkomsten waarop zij van toepassing is, aan de hand van de hoedanigheid van de contractpartijen, naargelang deze al dan niet in de uitoefening van hun beroep of bedrijf handelen.

(cf. punten 26‑28, 40 en dictum)
1.

Uniemerk — Afstand, verval en nietigheid — Absolute nietigheidsgronden — Inschrijving in strijd met artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 — Beoordeling van het beschrijvend karakter van het merk — Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c), en 52, lid 1, a)] (cf. punt 34)
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 – Conti

(Zaak C‑504/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vragen — Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Arrest van het Hof dat de nationale regeling inzake concessies voor het inzamelen van weddenschappen onverenigbaar met het Unierecht heeft verklaard — Herschikking van het stelsel door middel van een nieuwe aanbesteding — Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen — Beperking — Dwingende vereisten van algemeen belang — Evenredigheid”

Vrij verrichten van diensten — Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Kansspelen — Nationale wettelijke regeling die concessiehouders de verplichting oplegt om het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van de activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardiging — Dwingende redenen van algemeen belang — Evenredigheid — Verificatie door de nationale rechterlijke instantie (Art. 49 VWEU en 56 VWEU) (cf. punt 11 en dictum)

Dictum

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

( 1 ) PB C 406 van 7.12.2015.
Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 14 juli 2015 –

Sociedade Portuguesa de Autores

(Zaak C‑151/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Auteursrecht en naburige rechten in de informatiemaatschappĳ — Richtlijn 2001/29/EG — Artikel 3, lid 1 — Begrip ‚mededeling aan het publiek’ — Doorgifte van werken in een café-restaurant met behulp van een radiotoestel dat aan luidsprekers is verbonden”

1. Prejudiciële vragen — Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 8, 9)

2. Harmonisatie van de wetgevingen — Auteursrecht en naburige rechten — Richtlijn 2001/29 — Harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ — Mededeling aan het publiek — Begrip — Doorgifte, door de exploitanten van een café-restaurant, van door een radiozender uitgezonden muziekwerken en literaire muziekwerken met behulp van een radiotoestel dat aan luidsprekers en/of aan versterkers is verbonden, aan de in het lokaal aanwezige klanten — Daaronder begrepen (Richtlijn 2001/29 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 23 en art. 3, lid 1) (cf. punten 12‑28 en dictum)

Dictum

Het begrip „mededeling aan het publiek” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ moet aldus worden uitgelegd dat daaronder mede valt de doorgifte, door de exploitanten van een café-restaurant, van door een radiozender uitgezonden muziekwerken en literaire muziekwerken met behulp van een radiotoestel dat aan luidsprekers en/of aan versterkers is verbonden, aan de in het lokaal aanwezige klanten.

( 1 ) PB C 205 van 22.6.2015.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 23 oktober 2015 –

Cruz & Companhia

(Zaak C‑152/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Landbouw — Gemeenschappelijke ordening van de markten — Verordening (EEG) nr. 3665/87 — Artikelen 4, lid 1, en 13 — Verordening (EEG) nr. 2220/85 — Artikel 19, lid 1, onder a) — Voorwaarden voor de vrijgave van de zekerheid die is gesteld om de terugbetaling van het voorschot te waarborgen — Voorwaarden voor de toekenning van de restitutie — Gezonde handelskwaliteit van de uitgevoerde producten — Inaanmerkingneming, voor de toekenning van de restitutie, van de feiten die de bevoegde autoriteit heeft vastgesteld in het kader van een controle die heeft plaatsgevonden na de daadwerkelijke uitvoer en de inklaring van de producten — Uitlegging van het arrest Cruz & Companhia (C‑128/13, EU:C:2014:2432)”

1. Prejudiciële vragen — Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 14, 15)

2. Landbouw — Gemeenschappelijke ordening van de markten — Restituties bij uitvoer — Vooruitbetaling — Vrijgave van de zekerheid die is gesteld om de terugbetaling van het voorschot te waarborgen — Voorwaarden [Verordeningen van de Commissie nr. 2220/85, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3403/93, art. 19, lid 1, a), en nr. 3665/87, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1829/94, art. 13] (cf. punten 16‑19 en dictum)

Dictum

Artikel 19, lid 1, onder a), van verordening (EEG) nr. 2220/85 van de Commissie van 22 juli 1985 tot vaststelling van gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake de regeling voor het stellen van zekerheden voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 3403/93 van de Commissie van 10 december 1993, moet aldus worden uitgelegd dat de zekerheid die een exporteur heeft gesteld om de terugbetaling van het ontvangen voorschot op de uitvoerrestitutie te waarborgen, kan worden uitgewonnen wanneer in het kader van een controle die heeft plaatsgevonden na de daadwerkelijke uitvoer en de inklaring van de betrokken producten, wordt vastgesteld dat niet is voldaan aan een van de andere voorwaarden voor de toekenning van deze restitutie, namelijk de voorwaarde inzake de gezonde handelskwaliteit van de uitgevoerde producten zoals bedoeld in artikel 13 van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1829/94 van de Commissie van 26 juli 1994.

( 1 ) PB C 205 van 22.6.2015.
19

Enercon repliceert dat antwoorden op dat verzoekschrift overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht niet de enige manier voor een partij is om in de procedure voor het Gerecht te interveniëren. Rekening moet ermee worden gehouden dat Enercon met de procestaal akkoord is gegaan en bij het Gerecht het mandaat van haar vertegenwoordiger heeft neergelegd. Enercon merkt op dat het Gerecht Enercon als partij heeft vermeld in het bestreden arrest, dat het BHIM Enercon ook heeft genoemd in zijn conclusies en dat de briefwisseling tussen Enercon en het Hof sinds de onderhavige hogere voorziening is ingesteld, aantoont dat het Hof deze hogere voorziening ontvankelijk acht.
„(14)

Evenals in het kader van het Verdrag van Montreal dienen de verplichtingen die worden opgelegd aan de luchtvaartmaatschappijen die de vluchten uitvoeren, te worden beperkt of uitgesloten in gevallen waarin een gebeurtenis het gevolg is van buitengewone omstandigheden die zelfs door het treffen van alle redelijke maatregelen niet voorkomen hadden kunnen worden. Dergelijke omstandigheden kunnen zich met name voordoen in gevallen van politieke onstabiliteit, weersomstandigheden die de uitvoering van de vlucht in kwestie verhinderen, beveiligingsproblemen, onverwachte vliegveiligheidsproblemen en stakingen die gevolgen hebben voor de vluchtuitvoering van de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert.
Artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die de rechter bij wie een consument een individuele vordering heeft ingesteld strekkende tot vaststelling dat een beding in een overeenkomst tussen hem en een verkoper oneerlijk is, niet de mogelijkheid geeft om ambtshalve, en voor zolang als hij dienstig oordeelt, voorlopige maatregelen te nemen in afwachting van een definitieve uitspraak met betrekking tot een aanhangige collectieve vordering waarvan de uitkomst kan worden toegepast op de individuele vordering, wanneer dergelijke maatregelen noodzakelijk zijn ter verzekering van de volle werking van de te geven rechterlijke beslissing omtrent het bestaan van de rechten waarop de consument aanspraak maakt op grond van richtlijn 93/13.

Als de rechter die de zaak behandelt, niet de mogelijkheid heeft om ambtshalve voorlopige maatregelen te nemen wanneer de consument in zijn individuele vordering niet uitdrukkelijk om dergelijke maatregelen heeft verzocht ter schorsing van de toepassing van een „bodemrentebeding” in afwachting van een definitieve uitspraak met betrekking tot een tegelijkertijd aanhangige collectieve vordering, kan deze rechter immers niet voorkomen dat die consument tijdens de gerechtelijke procedure, die lang kan duren, hogere maandlasten betaalt dan de daadwerkelijk te betalen maandlasten indien dat beding buiten toepassing zou worden verklaard. Dit klemt te meer als er een reëel en acuut gevaar is dat de financiële draagkracht van die consument ondertussen wordt aangetast en dat de financiële instellingen een hypothecaire executieprocedure initiëren om middels beslag op de woning van de consument en diens gezin betaling te verkrijgen van bedragen die mogelijkerwijs niet verschuldigd zijn.

(zie punten 35, 37 en dictum)
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 6 oktober 2015 –

Tamoil Italia

(Zaak C‑156/14) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikel 191, lid 2, VWEU — Richtlijn 2004/35/EG — Milieuaansprakelijkheid — Nationale regeling volgens welke de overheid eigenaars van vervuilde terreinen die niet tot de vervuiling ervan hebben bijgedragen, niet kan verplichten preventie- en herstelmaatregelen uit te voeren, en die slechts voorziet in de verplichting tot vergoeding van de door de overheid uitgevoerde maatregelen — Verenigbaarheid met het beginsel dat de vervuiler betaalt, het voorzorgsbeginsel, het beginsel van preventief handelen en het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden”

1. Prejudiciële vragen — Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 9, 10)

2. Milieu — Voorkomen en herstellen van milieuschade — Milieuaansprakelijkheid — Richtlijn 2004/35 — Beginsel dat de vervuiler betaalt — Onmogelijkheid om vast te stellen wie verantwoordelijk is voor de vervuiling van een terrein of om de verantwoordelijke herstelmaatregelen te doen uitvoeren — Nationale regeling die voorziet in de verplichting voor eigenaars van vervuilde terreinen die niet hebben bijgedragen tot deze vervuiling, om de door de bevoegde autoriteit uitgevoerde maatregelen te vergoeden — Toelaatbaarheid (Richtlijn 2004/35 van het Europees Parlement en de Raad) (cf. punt 11 en dictum)

Dictum

Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding aan de orde, volgens welke, wanneer niet kan worden vastgesteld wie verantwoordelijk is voor de vervuiling van een terrein of het onmogelijk is de verantwoordelijke herstelmaatregelen te doen uitvoeren, de bevoegde autoriteit de niet voor de vervuiling verantwoordelijke eigenaar van dat terrein niet kan gelasten preventie- en herstelmaatregelen uit te voeren, en laatstgenoemde slechts gehouden is de kosten van de door de bevoegde autoriteit uitgevoerde maatregelen te vergoeden tot maximaal de marktwaarde van de grond zoals vastgesteld na uitvoering van die maatregelen.

( 1 ) PB C 194 van 24.6.2014.
2)

Artikel 110 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat de al geregistreerde motorvoertuigen waarvoor een eerder geldende heffing is betaald, vrijstelt van een heffing zoals die welke is neergelegd in wet nr. 9/2012, indien de restheffing die is begrepen in de waarde van die motorvoertuigen, minder bedraagt dan de nieuwe heffing. Dat is noodzakelijkerwijze het geval indien de eerdere heffing wegens de onverenigbaarheid ervan met het Unierecht worden terugbetaald vermeerderd met rente.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 48, 49)
9

Bij brief van 21 oktober 2010 heeft de president van de ECB het litigieuze besluit ter kennis gebracht van Thesing. Dit besluit was gebaseerd op de bescherming van het openbaar belang op het gebied van het economische beleid van de Europese Unie en de Helleense Republiek in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, tweede streepje, van besluit 2004/258, alsook op de bescherming van de beraadslagingen en het overleg binnen de ECB in de zin van artikel 4, lid 3, van dit besluit. Wat het tweede document betreft, was de weigering tevens gebaseerd op de bescherming van de commerciële belangen van een natuurlijke of rechtspersoon in de zin van artikel 4, lid 2, eerste streepje, van dit besluit.
3

Punt 5 van de considerans van richtlijn 2003/8/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot verbetering van de toegang tot de rechter bij grensoverschrijdende geschillen, door middel van gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende rechtsbijstand bij die geschillen (PB L 26, blz. 41, met rectificatie in PB L 32, blz. 16), luidt als volgt: „Deze richtlijn is gericht op de bevordering van de toepassing van rechtsbijstand in grensoverschrijdende geschillen ten behoeve van personen die niet over toereikende financiële middelen beschikken, indien bijstand noodzakelijk is om de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen. Het algemeen erkende recht op toegang tot de rechter is ook neergelegd in artikel 47 van het [Handvest].”
40

Het is aan de verwijzende rechter, die als enige bevoegd is om het nationale recht uit te leggen en toe te passen, om vast te stellen of die situatie het gevolg is van het feit dat het door de nationale wetgever ingevoerde systeem, gelet op de concrete modaliteiten van de berekening van het bedrag van de garantie, als gevolg heeft dat wordt voorzien in een dekking van de terugbetaling van de door de consument betaalde bedragen en de kosten van een eventuele repatriëring die niet volstaat, doordat het in dat systeem structureel onmogelijk is om rekening te houden met gebeurtenissen in de onderhavige economische sector.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 22 april 2015 – E.S.

(Zaak C‑646/13) 1 ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Artikel 8, lid 1 — Toepasselijkheid van verdragen inzake sociale zekerheid tussen lidstaten — Gerepatrieerde vluchteling afkomstig uit een lidstaat — Tijdvakken van arbeid die zijn vervuld op het grondgebied van een andere lidstaat — Aanvraag voor toekenning van een ouderdomspensioen — Weigering”

1. Prejudiciële vragen — Vragen identiek aan in de rechtspraak al beantwoorde vragen — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 20‑24)

2. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Unieregeling — Achterstelling van verdragen inzake sociale zekerheid tussen lidstaten — Dwingend karakter — Bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere ondertekenende staat hebben gehad — Overeenkomst die in bijlage II bij verordening nr. 883/2004 niet wordt vermeld — Verplaatsing voor het sluiten van de overeenkomst — Niet-toepasselijkheid van de overeenkomst (Verordening nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, en bijlage II) (cf. punt 25 en dictum)

Dictum

Artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, moet aldus worden uitgelegd dat een bilaterale overeenkomst betreffende de socialezekerheidsuitkeringen van de staatsburgers van een van de ondertekenende staten die de status van politiek vluchteling op het grondgebied van de andere ondertekenende staat hebben gehad, welke overeenkomst is gesloten op een tijdstip waarop een van de ondertekenende staten nog niet tot de Europese Unie was toegetreden en die niet in bijlage II bij deze verordening is opgenomen, niet van toepassing blijft wanneer de politieke vluchtelingen in hun staat van herkomst zijn gerepatrieerd vóórdat de bilaterale overeenkomst is gesloten en die verordening in werking is getreden.

( 1 ) PB C 39 van 8.2.2014.
53

De onzekerheid of financiële schade in het kader van een eventueel beroep tot schadevergoeding zal worden vergoed, is op zich geen omstandigheid waaruit blijkt dat deze schade onherstelbaar is in de zin van de rechtspraak van het Hof. In het stadium van het kort geding is het immers per definitie onzeker of achteraf vergoeding van financiële schade zal kunnen worden verkregen in het kader van een eventueel beroep tot schadevergoeding, dat na de nietigverklaring van de bestreden handeling zou kunnen worden ingesteld. De kortgedingprocedure heeft evenwel niet tot doel, een dergelijk beroep tot schadevergoeding te vervangen om deze onzekerheid weg te nemen. Het enige doel ervan is, de volle werking te garanderen van de toekomstige definitieve uitspraak in de procedure ten gronde waarop de kortgedingprocedure betrekking heeft en waarin in casu een beroep tot nietigverklaring is ingesteld [beschikking van de president van het Hof van 14 december 2011, Alcoa Trasformazioni/Commissie, C‑446/10 P(R), punten 55‑57; zie eveneens punt 36 van de onderhavige beschikking].