ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Auteursrecht en naburige rechten – Richtlijn 2001/29 – Harmonisatie van bepaalde aspecten van auteursrecht en naburige rechten in informatiemaatschappĳ – Reproductierecht – Uitzondering voor kopiëren voor privégebruik – Billijke compensatie – Schuldenaar

(Richtlijn 2001/29 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, leden 2, sub b, en 5)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Auteursrecht en naburige rechten – Richtlijn 2001/29 – Harmonisatie van bepaalde aspecten van auteursrecht en naburige rechten in informatiemaatschappĳ – Reproductierecht – Uitzondering voor kopiëren voor privégebruik

(Richtlijn 2001/29 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, leden 2, sub b, en 5)

Samenvatting

1. Richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ, in het bijzonder artikel 5, leden 2, sub b, en 5 ervan, moet aldus moeten worden uitgelegd dat de eindgebruiker die voor privégebruik een reproductie van een beschermd werk vervaardigt, in beginsel moet worden aangemerkt als de schuldenaar van de in voornoemd lid 2, sub b, bedoelde billijke compensatie. Gelet op de praktische moeilijkheden om de particuliere gebruikers te identificeren en om hen te verplichten de rechthebbenden te compenseren voor de schade die zij hun berokkenen, staat het de lidstaten evenwel vrij een vergoeding voor kopiëren voor privégebruik in te voeren die dient te worden betaald door de personen die installaties, apparaten of informatiedragers ter beschikking van de eindgebruiker stellen, wanneer die personen beschikken over de mogelijkheid om het bedrag van die vergoeding door te berekenen in de door de eindgebruiker betaalde prijs van die terbeschikkingstelling.

(cf. punten 27, 29, dictum 1)

2. Richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ, in het bijzonder artikel 5, leden 2, sub b, en 5 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaat die een stelsel heeft ingevoerd waarin de vergoedingen voor het kopiëren voor privégebruik van beschermde werken moeten worden betaald door de fabrikant of importeur van informatiedragers, en op wiens grondgebied het nadeel ontstaat dat auteurs lijden als gevolg van het privégebruik van hun werken door de aldaar wonende kopers, verplicht is om te garanderen dat die auteurs daadwerkelijk de billijke compensatie ontvangen die is bestemd om hen schadeloos te stellen voor dat nadeel. Dienaangaande is de enkele omstandigheid dat de bedrijfsmatig handelende verkoper van installaties, apparaten en informatiedragers is gevestigd in een andere lidstaat dan die waar de kopers wonen, niet van invloed op die resultaatsverplichting. Het staat aan de nationale rechter om, wanneer het onmogelijk is om de billijke compensatie bij de kopers te incasseren, het nationale recht aldus uit te leggen dat die compensatie kan worden geïncasseerd bij een schuldenaar die optreedt als handelaar.

(cf. punt 41, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Officiële controle van diervoeders en levensmiddelen – Financiering – Vergoedingen voor keuringen en sanitaire controles van melkproductie

(Verordening nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27, leden 3, 4 en 6, en bijlage IV, afdeling B)

Samenvatting

Artikel 27, leden 3 en 4, van verordening nr. 882/2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat op grond van deze bepaling, zonder op nationaal niveau een uitvoeringsmaatregel te moeten vaststellen, vergoedingen kan innen ter hoogte van de in bijlage IV, afdeling B, bij deze verordening vastgestelde minimumbedragen, ook al zijn de kosten die de bevoegde autoriteiten in verband met de in deze verordening vastgestelde keuringen en sanitaire controles hebben gedragen, lager dan deze minimumbedragen, wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing van artikel 27, lid 6, van deze verordening.

(cf. punt 29 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie – Vermoedens – Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Milieu – Bescherming van ozonlaag – Verordening nr. 2037/2000 betreffende ozonlaag afbrekende stoffen – Verbod op gebruik en op markt brengen van halonen – Uitzonderingen

(Verordening nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, leden 1, sub c, 4, sub v, en 5, en bijlage VII)

Samenvatting

1. In een niet-nakomingsprocedure moet de Commissie de gestelde niet-nakoming aantonen en de elementen aandragen die het Hof nodig heeft om uit te maken of er sprake is van niet-nakoming, en zij kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

(cf. punt 32)

2. De Commissie toont geen niet-nakoming aan met betrekking tot een gestelde schending door een lidstaat van verordening nr. 2037/2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen, ter zake van de verplichting om halonen bevattende brandbeveiligingssystemen en blustoestellen voor niet-kritische toepassingen op schepen buiten gebruik te stellen.

De door de Commissie gesuggereerde uitlegging van de derde streepjes, betreffende de kritische toepassing van respectievelijk halon 1301 en halon 2402, in bijlage VII bij verordening nr. 2037/2000, berust op twee beweringen. Enerzijds zouden de halonen bevattende systemen op de grote meerderheid van de vrachtschepen blus- en geen inertmakingssystemen zijn. Anderzijds zouden slechts twee bijzondere gevallen van gebruik van halonen bevattende systemen voor inertmakingsdoeleinden onder die bepalingen vallen, namelijk hetzij in olietankers hetzij in machines voor het automatisch pompen van meel in en uit een scheepsruim.

Deze uitlegging volgt echter noch uit de bepalingen van die bijlage noch uit een andere bepaling van verordening nr. 2037/2000. Bovendien bevat de considerans van deze verordening geen enkele verwijzing naar de twee door de Commissie vermelde gevallen.

De derde streepjes, betreffende de toepassing van respectievelijk de halonen 1301 en 2402, in bijlage VII bij verordening nr. 2037/2000, zijn namelijk ruim geformuleerd, aangezien zij verwijzen naar het gebruik ervan „in de militaire, de olie-, gas- en de petrochemische sector, en op bestaande vrachtschepen.”

(cf. punten 33‑35)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Verdragsbepalingen – Artikel 48 VWEU – Rechtstreekse werking – Geen

(Art. 48 VWEU)

2. Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Aanvullend pensioen – Voorwaarden voor verkrijging bepaald bij collectieve arbeidsovereenkomst

(Art. 45 VWEU)

Samenvatting

1. Artikel 48 VWEU heeft geen rechtstreekse werking waarop een particulier zich in een geding voor een nationale rechter kan beroepen tegenover een werkgever uit de privésector.

(cf. punt 16, dictum 1)

2. Artikel 45 VWEU verzet zich, bij verplichte toepassing van een collectieve arbeidsovereenkomst, tegen:

– niet-meetelling van de door een werknemer bij dezelfde werkgever in diens exploitatiezetels in verschillende lidstaten en krachtens eenzelfde algemene arbeidsovereenkomst vervulde dienstjaren voor de bepaling van de periode voor verkrijging van definitieve rechten op aanvullend pensioen in een lidstaat;

– gelijkstelling van de overplaatsing van een werknemer van een in een lidstaat gelegen exploitatiezetel van zijn werkgever naar een in een andere lidstaat gelegen exploitatiezetel van dezelfde werkgever, met vertrek uit eigen wil door deze werknemer.

(cf. punt 36, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Recht van Unie – Beginselen – Gelijke behandeling – Gelijke behandeling van vrouwen en mannen bij toegang tot en aanbod van goederen en diensten – Richtlijn 2004/113 – Actuariële factoren

(Richtlijn 2004/113 van de Raad, art. 5, lid 2)

Samenvatting

Artikel 5, lid 2, van richtlijn 2004/113 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten, is met ingang van 21 december 2012 ongeldig.

Vaststaat dat richtlijn 2004/113, zoals uit artikel 5, lid 1, blijkt, de toepassing van sekseneutrale premies en ‑uitkeringen in de sector van de verzekeringsdiensten tot doel heeft. In punt 18 van de considerans van deze richtlijn wordt uitdrukkelijk verklaard dat, om de gelijke behandeling van mannen en vrouwen te waarborgen het gebruik van seksegerelateerde actuariële factoren niet mag resulteren in verschillen tussen de premies en uitkeringen van verzekerden. Volgens punt 19 van de considerans van deze richtlijn is de aan de lidstaten verleende mogelijkheid om de regel van de sekseneutrale premies en ‑uitkeringen niet toe te passen een „uitzondering”. Richtlijn 2004/113 gaat voor de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van vrouwen en mannen in de zin van de artikelen 21 en 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dus uit van de vergelijkbaarheid van de respectieve situaties van vrouwen en mannen ten aanzien van de premies en uitkeringen van door hen aangegane verzekeringen.

Artikel 5, lid 2, van richtlijn 2004/113, dat de betrokken lidstaten toestaat een uitzondering op de regel van sekseneutrale premies en ‑uitkeringen zonder beperking in de tijd te handhaven, gaat in tegen de verwezenlijking van het door deze richtlijn nagestreefde doel van gelijke behandeling van vrouwen en mannen en onverenigbaar met de artikelen 21 en 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Bijgevolg moet deze bepaling ongeldig worden geacht vanaf het verstrijken van een passende overgangsperiode.

(cf. punten 30, 32‑34 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Verzoek om uitlegging van in hoofdgeding kennelijk niet-toepasselijke bepalingen van recht van Unie

(Art. 49 EG en 267 VWEU)

Samenvatting

Het Hof is niet bevoegd wanneer het overduidelijk is dat de hem ter uitlegging voorgelegde bepaling van het recht van de Unie geen toepassing kan vinden. Zo is het Hof niet bevoegd om te antwoorden op een verzoek om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de in het EG-Verdrag opgenomen bepalingen betreffende het vrij verrichten van diensten in het kader van een geding waarvan alle relevante elementen geheel in de interne sfeer van een enkele lidstaat liggen, namelijk een geding tussen een hoofdaannemer en een onderaannemer die beide in dezelfde lidstaat zijn gevestigd, waarvan alle feiten zich op het grondgebied van die lidstaat hebben afgespeeld.

(cf. punten 10‑11,13)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Verplichting voor lidstaten om te voorzien in beroepsprocedure

(Richtlijn 89/665 van de Raad)

Samenvatting

Richtlijn 89/665 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/50, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling die het recht op schadevergoeding wegens schending door een aanbestedende dienst van het recht inzake overheidsopdrachten doet afhangen van de vraag of deze dienst schuld had aan de schending, ook wanneer de toepassing van die regeling berust op een vermoeden van schuld van deze aanbestedende dienst en op de onmogelijkheid voor deze dienst om zich op het ontbreken van individuele bekwaamheid en dus van subjectieve toerekenbaarheid van de gestelde schending te beroepen.

Het in artikel 2, lid 1, sub c, van richtlijn 89/665 bepaalde beroep tot schadevergoeding kan in voorkomend geval immers slechts een procedureel alternatief vormen dat verenigbaar is met het effectiviteitsbeginsel dat ten grondslag ligt aan de door die richtlijn nagestreefde doelstelling van doeltreffendheid van de beroepen, indien de mogelijkheid om schadevergoeding toe te kennen bij schending van de regels inzake overheidsopdrachten evenmin als de overige in artikel 2, lid 1, bepaalde beroepsprocedures afhangt van de vaststelling dat de aanbestedende dienst schuld treft. In dit verband is het weinig relevant dat de nationale regeling de gelaedeerde niet belast met het bewijs dat de aanbestedende dienst schuld treft, maar de aanbestedende dienst verplicht het op hem rustende vermoeden van schuld te weerleggen en de gronden die daarvoor kunnen worden ingeroepen, beperkt.

(cf. punten 39‑40, 45 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen – Vrijstelling voor weddenschappen, loterijen en andere kans‑ en geldspelen

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 135, lid 1, sub i)

Samenvatting

Artikel 135, lid 1, sub i, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten op grond van hun bevoegdheid om voorwaarden en beperkingen te verbinden aan de daarin voorziene vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde, is toegestaan om slechts bepaalde kans‑ en geldspelen van deze belasting vrij te stellen.

Krachtens dit artikel beschikken de lidstaten namelijk over een ruime beoordelingsvrijheid om de betrokken handelingen vrij te stellen of te belasten, aangezien zij aan de vrijstelling voorwaarden en beperkingen kunnen stellen. Voorts bevat het niets waaruit kan worden afgeleid dat de gemeenschapswetgever enigerlei kwantitatieve beperking wilde invoeren om met name te verzekeren dat ten minste 50 % van de in een lidstaat georganiseerde en geëxploiteerde kans‑ en geldspelen of ten minste 50 % van de daaruit verkregen omzet onder de in dit artikel bedoelde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde valt. Verder staat het beginsel van fiscale neutraliteit, volgens hetwelk soortgelijke diensten, die dus met elkaar in concurrentie staan, uit het oogpunt van de belasting over de toegevoegde waarde niet verschillend mogen worden behandeld, niet in de weg aan een dergelijke regeling. Dat beginsel kan immers niet, zonder dat artikel 135, lid 1, sub i, van richtlijn 2006/112 en de daarin aan de lidstaten verleende ruime beoordelingsvrijheid hun nuttig effect verliezen, aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat bepaalde kans‑ en geldspelen van belasting over de toegevoegde waarde worden vrijgesteld, terwijl dat voor andere niet het geval is. Voorwaarde is wel dat de vrijgestelde en niet-vrijgestelde spelen niet met elkaar in concurrentie staan.

(cf. punten 26‑27, 34‑35, 39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten – Terugvordering van onrechtmatige steun – Toepassing van nationaal recht – Voorwaarden en grenzen

(Art.88, lid 2, EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 14, lid 3)

Samenvatting

Artikel 14, lid 3, van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [88] van het EG-Verdrag moet aldus worden uitgelegd dat het, ingeval de met de in geding zijnde steun overeenkomende bedragen reeds zijn teruggevorderd, niet in de weg staat aan de nietigverklaring door de nationale rechter wegens vormfout van betalingsbevelen tot terugvordering van de onwettige staatssteun, wanneer het nationale recht de mogelijkheid biedt om die vormfout te herstellen. Deze bepaling staat daarentegen eraan in de weg dat die bedragen, zelfs tijdelijk, opnieuw aan de ontvanger van deze steun worden betaald.

Artikel 14, lid 3, van verordening nr. 659/1999 is immers een uitdrukking van de eisen van het beginsel van doeltreffendheid, dat inhoudt dat een lidstaat die krachtens een beschikking van de Commissie onwettige steun moet terugvorderen, vrij de middelen kan kiezen waarmee hij die verplichting zal nakomen, mits de gekozen maatregelen geen afbreuk doen aan de strekking en de doeltreffendheid van het recht van de Unie.

Het toezicht door de nationale rechter op de formele wettigheid van een betalingsbevel ter terugvordering van onwettige staatssteun en de eventuele nietigverklaring van dat bevel op grond dat niet is voldaan aan de vormvereisten van het nationale recht, moeten worden beschouwd als niet anders dan een uitvloeisel van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, dat een algemeen beginsel van het recht van de Unie is. Een dergelijke nietigverklaring zou echter in beginsel kunnen leiden tot het recht van de in het gelijk gestelde steunontvanger om op de grondslag van het nationale recht te vorderen dat de met de reeds terugbetaalde steun overeenkomende bedragen hem opnieuw worden uitbetaald. Het nationale recht dient derhalve te beschikken over de nodige middelen om te voorkomen dat de nietigverklaring van een betalingsbevel automatisch leidt tot de onmiddellijke teruggave van het door de schuldenaar ter nakoming van dit bevel voldane bedrag. De bevoegde instantie moet dus in staat zijn, de vormfout in het bevel te regulariseren, zonder verplicht te zijn aan de steunontvanger, al was het slechts tijdelijk, de door hem ter nakoming van dat bevel terugbetaalde bedragen opnieuw te betalen.

(cf. punten 20‑21, 25, 27‑33 en dictum)
Een Turks staatsburger die een bijzonder gering aantal uren arbeid verricht voor en onder het gezag van een werkgever tegen een beloning die slechts gedeeltelijk voorziet in de nodige middelen van bestaan, is een werknemer in de zin van artikel 6, lid 1, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije, voor zover de verrichte arbeid reëel en daadwerkelijk is. Het is aan de nationale rechter om aan de hand van de feiten na te gaan of dit in de aan hem voorgelegde zaak het geval is.

„Werknemer” is immers iedereen die reële en daadwerkelijke arbeid verricht, met uitsluiting van werkzaamheden van zo geringe omvang dat zij louter marginaal en bijkomstig zijn. De arbeidsverhouding wordt daardoor gekenmerkt dat iemand gedurende een bepaalde tijd voor een ander en onder diens gezag prestaties verricht tegen beloning.

Hoewel de omstandigheid dat iemand slechts een zeer gering aantal uren in een arbeidsverhouding werkt, een aanwijzing kan vormen dat de verrichte arbeid slechts marginaal en bijkomstig is, neemt dit niet weg dat, onafhankelijk van het lage arbeidsloon en het geringe aantal arbeidsuren, niet kan worden uitgesloten dat deze activiteit na een algehele beoordeling van de betrokken arbeidsverhouding, door de nationale autoriteiten als reëel en daadwerkelijk wordt beschouwd, waardoor de betrokkene de hoedanigheid van „werknemer” verkrijgt.

De algehele beoordeling van de arbeidsverhouding van de betrokkene houdt in dat niet alleen rekening wordt gehouden met de gegevens betreffende de arbeidsduur en de hoogte van de beloning, maar ook met het recht op betaalde vakantiedagen, het behoud van salaris bij ziekte, het feit dat op het contract een collectieve arbeidsovereenkomst van toepassing is, en dat de contractsverhouding met de onderneming enkele jaren heeft geduurd. Deze laatste factoren kunnen een aanwijzing vormen dat de beroepsactiviteit reëel en daadwerkelijk is.

(cf. punten 19, 26-28, 33, dictum 1)
1)

De Italiaanse Republiek is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, en meer in het bijzonder, wat de tweede grief betreft, artikel 6, lid 2, hiervan, door in verband met het toeristische onroerendgoedcomplex „Is Arenas”, dat gevolgen heeft voor het gebied „Is Arenas”,
58

Het BHIM antwoordt in wezen dat Lancôme voorbijgaat aan het wezenlijke verschil dat bestaat tussen artikel 7, lid 1, sub d, en artikel 7, lid 1, sub c, van de verordening door te stellen dat een teken enkel beschrijvend is wanneer het deel uitmaakt van het normale taalgebruik van het relevante publiek en gebruikelijk is. Voor de toepassing van laatstgenoemde bepaling is het van geen belang of de litigieuze woordcombinatie deel uitmaakt van het normale taalgebruik van het relevante publiek en gebruikelijk is, aangezien die bepaling ook van toepassing is op tekens die in de toekomst courant kunnen worden gebruikt om de betrokken waren en diensten voor te stellen.
71

De vraag rijst evenwel of de toepassing van een leeftijdsgrens passend en noodzakelijk is ter bereiking van de nagestreefde doelstelling. Wanneer het aantal gecontracteerde tandartsen op de arbeidsmarkt niet excessief is in verhouding tot de zorgbehoefte onder de patiënten, staat de toegang daartoe gewoon open voor nieuwe beroepsbeoefenaren, met name jongeren, ongeacht de aanwezigheid van tandartsen die een bepaalde leeftijd, in casu die van 68 jaar, hebben bereikt. In dat geval zou het kunnen zijn dat de instelling van een leeftijdsgrens passend noch noodzakelijk is ter bereiking van het nagestreefde doel.
12

Artikel 1, leden 5 tot en met 9, van wet nr. 230/2005 houdt de volgende regeling in: „5. Met het oog op de hervorming van de regelgeving inzake de aanwerving van hoogleraren en universitaire hoofddocenten wordt, om te waarborgen dat de selectie aan het niveau van de te vervullen functies beantwoordt, aan de regering de bevoegdheid gedelegeerd om binnen zes maanden na de inwerkingtreding van de onderhavige wet, onder eerbiediging van de autonomie van de universitaire instellingen een of meerdere wetsdecreten vast te stellen waarbij de volgende richtinggevende beginselen en criteria in acht worden genomen: a) vóór 30 juni van elk jaar leidt de minister van Onderwijs, Universiteiten en Onderzoek bij decreet per wetenschappelijke sector en per vakgebied procedures in voor de toekenning van de [NWB], waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen de klassen gewone hoogleraren en universitaire hoofddocenten, door vaststelling van met name: 1) de modaliteiten om, aan de hand van de door de universiteiten aangegeven behoefte, vermeerderd met een coëfficiënt van ten hoogste 40%, per klasse en per vakgebied het maximumaantal personen te definiëren waaraan de [NWB] kan worden toegekend, waarbij de financiële dekking wordt gewaarborgd en afhankelijk wordt gesteld van het feit dat de [NWB] geen recht op toegang tot het docentschap geeft, alsook de procedures en termijnen voor oproepen tot, de uitvoering van en de afronding van proeven van bekwaamheid die op de universiteiten worden afgenomen, waarbij de openbaarheid van de door jury’s verrichte handelingen en genomen beslissingen wordt gewaarborgd; voor elk vakgebied wordt gewaarborgd dat de houders van de [NWB] ten minste eenmaal per vijf jaar per klasse een functie wordt aangeboden; […] 6. […] De geschikt bevonden kandidaten die niet voor het vervolg van de reeds georganiseerde procedures worden uitgenodigd, of waarvan de dossiers zijn goedgekeurd, behouden het voordeel van de [NWB] voor een periode van vijf jaar vanaf de toekenning ervan. De invulling van de functies van gewoon hoogleraar en universitair hoofddocent door de verschillende universiteiten, door oproeping van de geschikt bevonden docenten, […] geschiedt in elk geval met inachtneming van de procedures […] […] 8. De universiteiten voorzien in de invulling van de functies van gewoon hoogleraar en universitair hoofddocent volgens procedures waarvoor een eigen reglement is vastgesteld, die verzekeren dat de kandidaten aan een vergelijkend onderzoek worden onderworpen en dat de handelingen openbaar zijn, en die zijn voorbehouden aan de houders van [de NWB] bedoeld in lid 5, sub a, […] 9. De universiteiten […] kunnen ten hoogste 10% van de functies van gewoon hoogleraar of universitair hoofddocent bezetten door de rechtstreekse benoeming van gespecialiseerde buitenlandse of in het buitenland werkzame Italiaanse wetenschappers die in het buitenland een titel van onderwijsbekwaamheid van gelijk niveau hebben verkregen […]”