ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 172/15

Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Ehab Makhlouf tegen het arrest van het Gerecht (Vijfdekamer) van 12 december 2018 in zaak T-409/16,Makhlouf/Raad

(Zaak C-157/19 P)

(2019/C 172/18)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Ehab Makhlouf (vertegenwoordiger:E. Ruchat, advocaat)

Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie

Conclusies

— de vordering van rekwirant ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge het arrest van 12 december2018 van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-409/16,Ehab Makhlouf/Raad van de Europese Unie vernietigen;

En opnieuw uitspraak te doen als volgt:

— besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voorzover zij rekwirant betreffen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant driemiddelen aan:

Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvattingaangezien het Gerecht het recht van rekwirant om te worden gehoordvóór de vaststelling van nieuwe beperkende maatregelen — dat is verankerdin artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — heeft geschonden.

Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting,een onjuiste opvatting van de feiten aangezien het Gerecht geen rekeningheeft gehouden met de artikels die rekwirant ter ondersteuning vanzijn beroep tot nietigverklaring had neergelegd om aan te tonen dathij het Syrische regime niet ondersteunde.

Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezienhet Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit2013/255/GBVB (2), volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familieMakhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctierechtvaardigt, onrechtmatig waren. Daardoor heeft het Gerecht de bewijslastomgekeerd.

(1) Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffendebeperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125).

(2) Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147,blz. 14).
1)

Kan artikel 90, lid 2, van de btw-richtlijn aldus worden uitgelegd dat een derogatie aan het recht van verlaging van de maatstaf van heffing van de btw ook is toegestaan in geval van onherroepelijke niet-betaling, als deze onherroepelijke niet-betaling een gevolg is van het verzuim van de belastingplichtige om een verschuldigde handeling te verrichten, bijvoorbeeld het verzuim om een vordering in te dienen in een faillissementsprocedure die is ingeleid jegens de schuldenaar van de belastingplichtige, zoals in casu?
C 164/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof te Amsterdam (Nederland) op 27 februari 2019 — Rensen Shipbuilding BV, andere partij: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

(Zaak C-192/19)

(2019/C 164/29)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Gerechtshof te Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Rensen Shipbuilding BV

Andere partij: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

Prejudiciële vraag

Aanvullende aantekening 1 op Hoofdstuk 89 van de Gecombineerde Nomenclatuur bepaalt dat (onder meer) de GN-onderverdelingen 89012010 en 89019010, luidende „zeeschepen”, alleen betrekking hebben op schepen, ontworpen en gebouwd voor de vaart in volle zee. Wat dient in dit verband te worden verstaan onder „de vaart in volle zee”?
C 172/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtede Apel București (Roemenië) op 11 februari 2019 — Krakvet sp. z o.o. sp.k./Direcția Generală Regională a FinanțelorPublice București, Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

(Zaak C-108/19)

(2019/C 172/13)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curte de Apel București

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Krakvet sp. z o.o. sp.k.

Verwerende partijen: Direcția Generală Regionalăa Finanțelor Publice București, Administrația Fiscală pentru ContribuabiliNerezidenți

Prejudiciële vraag

Moet artikel 33 van richtlijn 2006/112/EG (1) aldus worden uitgelegd dat het in het kader van een verkoopvan goederen via een onlinewinkel niet van toepassing is op de situatiewaarin de afnemer voor het vervoer van de goederen van de lidstaatvan de leverancier naar zijn eigen lidstaat rechtstreeks een overeenkomstsluit overeenkomstig de door de leverancier geboden verzendingsmogelijkheden,indien het vervoer niet voor rekening van deze laatste wordt verricht?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belastingover de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
2)

Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 aldus worden uitgelegd dat een contractueel beding dat de niet-rentekosten regelt die de kredietnemer, naast het krediet, bovenop de rente draagt en betaalt in verband met de sluiting van de overeenkomst en de verstrekking van het krediet (in de vorm van vergoedingen, commissielonen en andere kosten), niet is onderworpen aan de krachtens deze bepaling vereiste toetsing van het eventuele oneerlijke karakter daarvan, indien dat beding duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd?
3)

Moet artikel 7, lid 5, van verordening (EU) nr. 1215/2012, er rekening mee houdend dat de verplichting in kwestie in deze zaak voortvloeit uit het feit dat verweerster eigenares is van bedrijfsruimten waarin zij activiteiten ontplooit, dat wil zeggen ruimten waarin een filiaal is gevestigd, aldus worden uitgelegd dat het hier gaat om een geschil betreffende de exploitatie van een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging?
Hogere voorziening ingesteld op 6 februari 2019 door de Europese Dienst voor extern optreden tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 27 november 2018 in zaak T-315/17, Hebberecht/EDEO

(Zaak C-93/19 P)

(2019/C 155/33)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Europese Dienst voor extern optreden (vertegenwoordigers: S. Marquardt en R. Spac, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Chantal Hebberecht

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 27 november 2018 in zaak T-315/17 vernietigen;

— het beroep in eerste aanleg ongegrond verklaren;

— de andere partij in de procedure verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de EDEO heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zijn arrest te baseren op schending van artikel 1 quinquies, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren en door te oordelen dat deze bepaling een beginsel bevat dat rechtstreeks kan worden toegepast op individuele besluiten die door de instelling worden genomen ter uitvoering van dit Statuut (punten 93-94 van het bestreden arrest).

Zelfs al zou bij artikel 1 quinquies, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren een rechtstreeks toepasselijke verplichting worden opgelegd, dan nog zou deze bepaling in casu geen toepassing kunnen vinden, gelet op de aard van het litigieuze besluit, dat uitsluitend betrekking had op verzoekster in haar hoedanigheid van delegatiehoofd en niet geschikt was voor toepassing van een gendergelijkheidsbeginsel.
5)

Moet artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat lidstaten aan marktdeelnemers als verzoekster een dwingende verplichting opleggen om kosteloos via elektronischecommunicatienetwerken een televisiezender heruit te zenden, wanneer de omroep ten behoeve waarvan die verplichting is ingevoerd, volkomen in staat is de televisiezenders in kwestie zelf met zijn eigen vermogen via hetzelfde netwerk uit te zenden?
1)

Is een stof die geen bijproduct is in de zin van de kaderrichtlijn afvalstoffen (1) per definitie ook geen dierlijk bijproduct in de zin van de verordening dierlijke bijproducten 2009, zodat deze stof niet op grond van artikel 1, derde lid, van de EVOA (2) van de werking van de EVOA is uitgesloten? Of is het niet uitgesloten dat een stof valt onder de definitie van dierlijke bijproducten in de zin van de verordening dierlijke bijproducten 2009 als die stof niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 5, eerste lid, van de kaderrichtlijn afvalstoffen, zodat deze stof niet zonder meer onder de EVOA valt?
—

artikel 1, lid 1, van beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (2), nietig verklaren voor zover daarbij is geoordeeld dat de betrokken belastingregeling staatssteun vormt en
Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Axa Mediterranean Holding, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-405/11, Axa Mediterranean / Commissie

(Zaak C-54/19 P)

(2019/C 112/39)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Axa Mediterranean Holding, S.A. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

— het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-405/11, Axa Mediterranean/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen het besluit van de Commissie van 12 januari 2011 (2), dat betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

— bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

— subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

— subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

— Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

(1) Arrest van 15 november 2018, Axa Mediterranean/Commissie (T-405/11, niet gepubliceerd, EU:T:2018:780).

(2) Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).
4)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 14, artikel 15, lid 1, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikelen 5, 6 en 10 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, arbeidsprestaties kan verrichten ten behoeve van een Italiaanse overheidsinstantie en daarbij geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de vergoeding voor de geleverde arbeid, ook al is ten aanzien van een dergelijke afstand niet voorzien in enige wijziging van de arbeidsorganisatie, noch in termen van arbeidstijd noch voor wat betreft de omvang en de kwaliteit van de te verrichten arbeid, en van de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid, en derhalve ook wanneer de gedeeltelijke afstand van de vergoeding tot een aanzienlijke wijziging van de arbeidsverhouding leidt, zowel vanuit het oogpunt van de evenredigheid tussen de vergoeding en de kwaliteit en de omvang van de verrichte arbeid, als op grond van het feit dat de werknemer daardoor wordt gedwongen om zijn activiteit in niet-optimale arbeidsomstandigheden uit te oefenen, met als gevolg dat hij minder gemotiveerd is om te werken en het optreden van de overheidsinstantie dientengevolge minder doeltreffend is?
1)

Moeten artikel 56 VWEU alsmede richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loonadministratie of het niet melden bij de centrale coördinatiedienst, voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Kamenz (Duitsland) op 24 december 2018 — MC/ND

(Zaak C-827/18)

(2019/C 103/12)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Kamenz

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: MC

Verwerende partij: ND

Prejudiciële vraag

Gaat het bij de litigieuze hoofdvordering van 535 EUR, die is gebaseerd op een notariële koopovereenkomst van 10 februari 2016 betreffende de aankoop van een woning in Großröhrsdorf — dat onder de bevoegdheid van het Amtsgericht Kamenz (rechter in eerste aanleg Kamenz) valt –, die concreet voortvloeit uit de bezits- en genotsoverdracht van deze woning aan verzoeker op 1 april 2016 overeenkomstig § 6 van de notariële overeenkomst en die betrekking heeft op een op 1 april 2016 nog door de huurder van de betrokken woning aan verweerder betaalde huur, om een vordering inzake zakelijke rechten op en huur en verhuur van onroerende goederen in de zin van artikel 22 van het Verdrag van Lugano (1) of vloeit de internationale bevoegdheid van een Duits gerecht voort uit een andere bepaling van het Verdrag van Lugano of is het Zwitserse gerecht waar de verweerder woonplaats heeft (artikel 2, lid 1, juncto artikel 5, lid 1, van het Verdrag van Lugano) internationaal bevoegd?

(1) Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van 30 oktober 2007 („Verdrag van Lugano II”), PB 2009, L 147, blz. 5.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 12 december 2018 — Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)/Soundreef Ltd

(Zaak C-781/18)

(2019/C 112/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Roma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)

Verwerende partij: Soundreef Ltd

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 2014/26/EU (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling die de toegang tot de markt voor de bemiddeling van auteursrechten, althans de verlening van licenties aan gebruikers, voorbehoudt aan organisaties die volgens de definitie van deze richtlijn kunnen worden gekwalificeerd als collectieve beheerorganisaties, met uitsluiting van organisaties die kunnen worden gekwalificeerd als onafhankelijke beheerentiteiten die in dezelfde staat of in andere lidstaten zijn opgericht?

(1) Richtlijn 2014/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor het online gebruik ervan op de interne markt (PB 2014, L 84, blz. 72).
2)

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, kan de luchtvaartmaatschappij zich dan beroepen op buitengewone omstandigheden in de zin van artikel 5, lid 3, wanneer na een technical follow-up van de fabrikant van het vliegtuig met betrekking tot de reeds in gebruik zijnde vliegtuigen, het in dit document behandelde onderdeel in feite wordt behandeld als een zogenoemd on-condition-onderdeel, dat wil zeggen een onderdeel dat wordt gebruikt totdat het uitvalt, en de uitvoerende luchtvaartmaatschappij een voorziening had getroffen voor de vervanging van het betrokken onderdeel door voortdurend een reserveonderdeel beschikbaar te houden?
1)

Is een schriftelijke overeenkomst betreffende de terbeschikkingstelling van software door het ene overheidsorgaan aan het andere overheidsorgaan, waaraan een samenwerkingsovereenkomst is verbonden, een „overheidsopdracht” als bedoeld in artikel 2, lid 1, punt 5, van richtlijn 2014/24/EU (1), respectievelijk een — in ieder geval vooralsnog, behoudens het bepaalde in artikel 12, lid 4, onder a) tot en met c) — binnen het toepassingsgebied van de richtlijn vallende overeenkomst als bedoeld in artikel 12, lid 4, van de richtlijn, wanneer de ontvanger van de software hiervoor weliswaar een prijs noch een vergoeding van de kosten hoeft te betalen, maar de met de terbeschikkingstelling van de software verbonden samenwerkingsovereenkomst erin voorziet dat iedere samenwerkingspartner — en dus ook de ontvanger van de software — mogelijke toekomstige, echter niet verplichte eigen doorontwikkelingen van de software kosteloos aan de andere partner ter beschikking stelt?
1)

a) Verricht de beheerder van een „shared hosting”-dienst, waar gebruikers bestanden met auteursrechtelijk beschermde inhoud zonder toestemming van de rechthebbende beschikbaar stellen voor het publiek, een handeling bestaande in een mededeling in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG (1), wanneer — het uploaden automatisch en zonder voorafgaande inzage of controle door de beheerder verloopt, — de beheerder er in de gebruiksvoorwaarden op wijst dat inbreukmakende inhoud niet mag worden geplaatst, — hij met het beheer van de dienst inkomsten verwerft, — de dienst wordt gebruikt voor legale toepassingen, maar de beheerder er kennis van heeft dat ook een zeer grote inhoud (meer dan 9 500 werken) beschikbaar is die inbreuk maak op het auteursrecht, — de beheerder geen inhoudsopgave en geen zoekfunctie aanbiedt, maar de door hem beschikbaar gestelde onbeperkte download-koppelingen door derden in de vorm van gebundelde koppelingen worden geplaatst op het Internet, die informatie betreffende de inhoud van de bestanden bevatten en het zoeken naar bepaalde inhoud mogelijk maken, — hij door de regeling van de door hem afhankelijk van de vraag betaalde vergoeding voor downloads, stimuleert auteursrechtelijk beschermde inhoud te uploaden, die voor gebruikers verder alleen is te verkrijgen tegen betaling en — door het bieden van de mogelijkheid om bestanden anoniem te uploaden, het waarschijnlijker wordt dat gebruikers niet ter verantwoording worden geroepen voor inbreuken op het auteursrecht? b) Verandert deze beoordeling wanneer via de „shared hosting”-dienst voor 90 tot 96 % van het totale gebruik inbreukmakend aanbod beschikbaar wordt gesteld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd Trnava (Slowakije) op 21 december 2018 — DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR

(Zaak C-810/18)

(2019/C 82/17)

Procestaal: Slowaaks

Verwijzende rechter

Krajský súd Trnava

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o.

Verwerende partij: Finančné riaditeľstvo SR

Prejudiciële vraag

Moet onderverdeling 8525 80 91 van de gecombineerde nomenclatuur, die is vermeld in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 (1) van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie die volgt uit de toelichtingen die op grond van die verordening in 2011 (2) zijn gepubliceerd (Mededeling 2011/C 137/01 van de Commissie), aldus worden uitgelegd dat ook goederen zoals digitale videocamera-opnametoestellen, waarop de onderhavige zaak betrekking heeft, onder die onderverdeling kunnen worden ingedeeld, ook al kunnen zij enkel videobeelden met een resolutie lager dan 800 x 600 pixels — 720 x 576 pixels om precies te zijn — opnemen en vastleggen, aangezien hun andere functie — het opnemen en vastleggen van stilstaande beelden –beperkt is door het feit dat de resolutie van deze beelden 1 600 x 1 200 pixels (1,92 megapixels) is?

(1) PB 1987, L 256, blz. 1.

(2) PB 2011, C 137, blz. 1.
3)

Is het in het in de tweede vraag beschreven geval voor de kwalificatie van de verhuring als „een met andere handelingen samenhangende handeling” relevant dat deze verhuring geschiedde ten behoeve van een derde, een rechtspersoon in het kader waarvan de natuurlijke persoon de hoedanigheid van aandeelhouder en bestuurder heeft, die zijn zetel heeft in dat pand en die beroepsactiviteiten van dezelfde aard als die van de natuurlijke persoon in kwestie verricht?
1)

Moet bij de beoordeling van de vraag of het gebruik naar aard en omvang normaal is in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG (1), in het geval van een merk dat voor een brede warencategorie — in casu middelen voor vervoer over land, met name automobielen en onderdelen daarvan — is ingeschreven, maar daadwerkelijk alleen voor een bijzonder marktsegment — in casu dure luxe sportwagens en onderdelen daarvan — wordt gebruikt, de markt van de ingeschreven warencategorie in zijn geheel in aanmerking worden genomen of kan het bijzondere marktsegment in aanmerking worden genomen? Wanneer het gebruik voor het bijzondere marktsegment volstaat, dient in een vervallenverklaringsprocedure het merk met betrekking tot dat marktsegment dan te worden gehandhaafd?
C 54/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal d’instance d’Aulnay-sous-Bois (Frankrijk) op 3 december 2018 — LC, MD / easyJet Airline Co. Ltd

(Zaak C-756/18)

(2019/C 54/15)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d’instance d’Aulnay-sous-Bois

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: LC, MD

Verwerende partij: easyJet Airline Co. Ltd

Prejudiciële vragen

Dient artikel 3, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) (hierna: „verordening nr. 261/2004”) aldus te worden uitgelegd dat passagiers zich slechts op de bepalingen van deze verordening kunnen beroepen wanneer zij hun aanwezigheid bij de incheckbalie bewijzen?

Zo ja, verzet artikel 3, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 261/2004 zich tegen een systeem van weerlegbaar vermoeden volgens hetwelk de voorwaarde van de aanwezigheid van de passagier bij de incheckbalie als vervuld wordt beschouwd zodra de passagier beschikt over een boeking die is aanvaard en geregistreerd door de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, in de zin van artikel 2, onder g)?

(1) PB L 46, blz. 1.