ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
16.

Het Gerecht heeft deze gegevens als volgt beoordeeld: „Aangezien de Commissie enkel aan de SWSMA kennis van de beschikking heeft gegeven en deze zelfs niet gezonden is aan de advocaten van de vereniging, die er pas op 8 september 1998 van op de hoogte zijn gesteld, lijkt het onwaarschijnlijk dat een van de verzoekers op 10 augustus 1998 van een derde persoon een afschrift van de beschikking zou hebben gekregen. Dit wordt nog ongeloofwaardiger door de antwoorden op de door het Gerecht gestelde vragen. Volgens die summiere en ontwijkende antwoorden is verzoeker Mostyn Jones, die zich wel precies weet te herinneren, op welke dag hij een afschrift van de beschikking heeft gekregen — de dag waarop de beroepstermijn dan zou ingaan —, zowel vergeten wie de betrokken persoon was, als onder welke omstandigheden dat is gebeurd. Het enige wat verzoeker Mostyn Jones weet te melden, is dat hij meent het stuk te hebben gekregen van iemand die wordt vertegenwoordigd door Sarah Llewellyn Jones, de advocaat van de SWSMA. Dit is echter in tegenspraak met de verklaring van Bernard John Llewellyn, die zegt na de ontvangst van de brief met de beschikking er verder niets mee te hebben gedaan, en met het feit dat de beschikking eerst op 8 september 1998 ter kennis van de advocaten van de SWSMA is gekomen. Verzoekers hebben derhalve niet aannemelijk weten te maken, dat de beroepstermijn is gaan lopen op een dusdanig moment, dat hun beroep geacht zou kunnen worden nog tijdig te zijn ingesteld. Noodzakelijkerwijs volgt hieruit, dat het beroep in zaak T-148/98 als tardief is te beschouwen.” ( 5 )
1.

In een beroep krachtens artikel 226 EG, waarvan het aanvankelijke voorwerp in de fase van de repliek is beperkt, verzoekt de Commissie van de Europese Gemeenschappen het Hof om vast te stellen dat de Italiaanse Republiek door de Commissie, wat de regio's Sicilië en Basilicata betreft, geen informatie met betrekking tot de plannen voor beheer en verwijdering van afvalstoffen en gevaarlijke stoffen en, wat alle Italiaanse regio's betreft, geen informatie met betrekking tot de plannen voor beheer van verpakking en verpakkingsafval mee te delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 7 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen ( 2 ), zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 ( 3 ), artikel 6 van richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen ( 4 ), zoals gewijzigd bij richtlijn 94/31/EG van de Raad van 27 juni 1994 ( 5 ), en artikel 14 van richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval ( 6 ).
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 23 november 2000. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Niet-nakoming - Niet-betwiste niet-nakoming - Richtlijn 95/16/EG. - Zaak C-219/99.



Jurisprudentie 2001 bladzijde I-01093



Conclusie van de advocaat generaal

1. Met de onderhavige zaak beoogt de Commissie te doen vaststellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 95/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 1995 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende liften (hierna: richtlijn"), de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. De richtlijn strekt ertoe, de veiligheidsnormen te harmoniseren waaraan liften moeten voldoen om in de handel te kunnen worden gebracht. Volgens artikel 15, lid 1, waren de lidstaten verplicht, vóór 1 januari 1997 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aan te nemen en bekend te maken om aan de richtlijn te voldoen, en de Commissie daarvan onverwijld in kennis te stellen. De lidstaten moesten die bepalingen vanaf 1 juli 1997 toepassen.

3. De Franse regering erkent, dat in de omzetting van de richtlijn vertraging is ontstaan, en betwist de conclusies van de Commissie niet. Zij zet uiteen, welke moeilijkheden die vertraging hebben veroorzaakt, maar erkent, dat zij zich niet op die moeilijkheden kan beroepen om zich tegen het beroep van de Commissie te verzetten: met haar uiteenzetting van de omstandigheden die tot de vertraging hebben geleid, wil de regering veeleer haar goede trouw bewijzen.

4. Na de sluiting van de schriftelijke behandeling heeft de Franse regering het Hof bij brief van 3 oktober 2000 meegedeeld, dat het decreet tot uitvoering van de richtlijn was bekendgemaakt in het Journal officiel de la République française van 27 augustus 2000.

5. De Commissie heeft op die informatie niet gereageerd, en het Hof behoeft zich geen mening te vormen over de vraag, of de richtlijn door het decreet volledig, zij het te laat, is omgezet. Volgens vaste rechtspraak van het Hof is de Commissie gerechtigd, bij wege van een beroep de niet-omzetting van een richtlijn te laten vaststellen, ook wanneer deze later volledig is uitgevoerd.

Conclusie

6. Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 95/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 1995 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende liften, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 16 juli 1998. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland. - Niet-nakoming - Richtlijn 94/57/EG van de Raad - Niet-omzetting. - Zaak C-431/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-05055



Conclusie van de advocaat generaal

1 In deze zaak verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen dat Ierland, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties(1), de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2 Artikel 16 van de richtlijn luidt:

"1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1995 aan deze richtlijn te voldoen.

(...)

3. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van alle bepalingen van nationaal recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis."

3 Ierland heeft niet betwist, dat het de richtlijn niet in nationaal recht heeft omgezet, en voert in zijn verweerschrift aan, dat de noodzakelijke maatregelen in behandeling zijn.

4 Onder deze omstandigheden is het beroep van de Commissie kennelijk gegrond.

Conclusie

5 Ik geef het Hof daarom in overweging:

1) vast te stellen dat Ierland, door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties, de krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) Ierland in de kosten te verwijzen.

(1) - PB L 319, blz. 20.
1.

Met het onderhavige beroep krachtens artikel 169 EG-Verdrag verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen, dat Ierland zijn verplichting niet is nagekomen om de navolgende richtlijnen in nationaal recht om te zetten: a) richtlijn 91/67/EEG van de Raad van 28 januari 1991 inzake veterinairrechtelijke voorschriften voor het in de handel brengen van aquicultuurdieren en aquicultuurprodukten ( 1 ), die in artikel 29 bepaalt: „1 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 1993 aan deze richtlijn te voldoen. 2. (...)”, b) richtlijn 91/492/EEG van de Raad van 15 juli 1991 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de produktie en het in de handel brengen van levende tweekleppige weekdieren ( 2 ), die in artikel 15 bepaalt: „De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan in kennis. (...)”. c) richtlijn 91/493/EEG van de Raad van 22 juli 1991 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de produktie en het in de handel brengen van visserijprodukten ( 3 ), die in artikel 18 bepaalt: „1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 1993 te voldoen aan deze richtlijn. Zij stellen de Commissie daarvan in kennis. 2. (...)”, en ten slotte d) richtlijn 92/48/EEG van de Raad van 16 juni 1992 tot vaststelling, overeenkomstig artikel 3, lid 1, onder ai, van richtlijn 91/493/EEG, van de minimale hygiënische voorschriften die van toepassing zijn op visscrijprodukten die zijn verkregen aan boord van bepaalde vissersvaartuigen ( 4 ), die in artikel 4 bepaalt: „De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 1993 te voldoen aan deze richtlijn. Zij stellen de Commissie daarvan in kennis. (...)”
6.

Aangezien de Italiaanse regering de Commissie niet binnen de in richtlijn 89/429 gestelde termijn had meegedeeld dat die richtlijn reeds gedeeltelijk in Italiaans recht was omgezet, betrof het beroep van de Commissie ook die richtlijn. Eerst in haar verweerschrift heeft de Italiaanse regering gepreciseerd, dat de richtlijn reeds binnen de gestelde termijn gedeeltelijk van kracht was in Italië, met het gevolg dat de Commissie van dit onderdeel van het beroep heeft afgezien. Het feit dat de Commissie ook tegen de niet-uitvoering van richtlijn 89/429 beroep heeft ingesteld en vervolgens hiervan heeft afgezien, is uitsluitend te wijten aan de houding van de Italiaanse regering. Ik deel dus het standpunt van de Commissie, dat de Italiaanse Republiek ook de kosten betreffende dit onderdeel van het beroep moet dragen.
4.

In haar verweerschrift van 20 juni 1995 betwist de Griekse regering niet, dat de richtlijn niet binnen de in artikel 19 gestelde termijn is omgezet, maar betoogt zij, dat de vertraging te wijten is aan het feit dat de omzetting van de richtlijn plaatsvindt in het kader van een volledige herziening van de nationale wetgeving inzake afvalverwerking. De regering betoogt, dat het betrokken ministerie reeds een ontwerp van ministerieel besluit heeft opgesteld dat, indien goedgekeurd, voor omzetting van de richtlijn zou zorgen. In haar conclusie van dupliek van 8 augustus 1995 stelt de regering bovendien, dat het betrokken ontwerp daadwerkelijk aan de ter zake bevoegde ministers ter ondertekening is voorgelegd. Zoals de Commissie echter in haar conclusie van repliek van 3 juli 1995 terecht heeft betoogd, kan volgens vaste rechtspraak van het Hof een Lid-Staat zich ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door richtlijnen van de Gemeenschap voorgeschreven termijnen en verplichtingen, niet beroepen op praktische of andere moeilijkheden bij de omzetting van een richtlijn.
Mijns inziens zijn de vragen van de nationale rechter ontvankelijk. Allereerst, wat het betoog van TAT en SFMI betreft, dat het Tribunal de commerce niet het juiste forum is voor een procedure betreffende administratieve steunmaatregelen en dat wegens de onbevoegdheid van het Tribunal de verwijzing geen nut heeft, staat het niet aan het Hof na te gaan of een verwijzende rechter naar nationaal recht bevoegd is om kennis te nemen van het geschil in het kader waarvan om een prejudiciële beslissing wordt verzocht, en de vordering toe te wijzen. In het arrest Balocchi ( 8 ), waarin de ontvankelijkheid van de prejudiciële vraag werd betwist op grond dat de verwijzende rechter niet bevoegd was in belastingzaken, heeft het Hof verklaard

„dat het het Hof niet vrijstaat om na te gaan of de beschikking waarbij het is aangezocht, is gegeven met inachtneming van de regels van het nationale recht betreffende de rechterlijke organisatie en de procesgang.

Het Hof dient zich derhalve te houden aan de door een rechterlijke instantie van een Lid-Staat gegeven verwijzingsbeschikking, zolang deze niet in het kader van de eventueel in het nationale recht bestaande rechtsmiddelen is ingetrokken.”
50.

Zoals uit de uiteindelijk vastgestelde richtlijn 84/5 blijkt, vond de voorgestelde oplossing in de Raad geen bijval. In plaats daarvan werd het thans geldende artikel 1, lid 4, eerste alinea, ingevoerd, dat luidt als volgt: „Elke Lid-Staat stelt een orgaan in of erkent een orgaan dat tot taak heeft materiële schade en lichamelijk letsel, die zijn veroorzaakt door een niet-geïdentificeerd voertuig of een voertuig waarvoor niet aan de in lid 1 bedoelde verzekeringsplicht is voldaan, tenminste binnen de grenzen van de verplichte verzekering te vergoeden. Dit doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten aan de tussenkomst van dit orgaan al dan niet een subsidiair karakter te geven, noch aan het recht van de Lid-Staten om het verhaal te regelen tussen dit orgaan en degene of degenen die aansprakelijk is of zijn voor het ongeval en andere verzekeraars of sociale zekerheidsorganen die gehouden zijn het slachtoffer ter zake van hetzelfde ongeval te vergoeden.” ( 17 )
49.

De enige voorwaarde die kan worden gesteld om deze onafhankelijke activiteit en die van door een koper gevolmachtigd tussenpersoon rechtmatig te cumuleren, is dat de betrokken onderneming haar potentiële klanten niet in verwarring brengt door de verkeerde indruk te wekken dat zij deel uitmaakt van een officieel distributienet, of door hen de verschillen tussen haar dubbele hoedanigheid van onafhankelijk wederverkoper en gevolmachtigd tussenpersoon te verhelen. Logischerwijze dient de nationale rechter uit te maken, of er in een specifiek geval in feite sprake is van deze opzettelijke verwarring.
Artikel 8, lid 1, van de richtlijn luidt:

„De Lid-Staten delen de Commissie onmiddellijk ieder ontwerp voor een technisch voorschrift mede, tenzij het een volledige omzetting van een internationale of Europese norm betreft, in welk geval met een eenvoudige vermelding van de betrokken internationale of Europese norm kan worden volstaan; zij doen de Commissie tevens in beknopte vorm mededeling van de redenen die de vaststelling van een dergelijk technisch voorschrift noodzakelijk maken, tenzij die redenen reeds uit het ontwerp blijken. In voorkomend geval doen de Lid-Staten tegelijkertijd mededeling van de tekst van de in hoofdzaak en rechtstreeks betrokken wettelijke en bestuursrechtelijke basisbepalingen, indien kennis van die tekst noodzakelijk is om de draagwijdte van het ontwerp van het technische voorschrift te beoordelen.

De Commissie stelt de overige Lid-Staten onverwijld in kennis van het ontvangen ontwerp; zij kan dit tevens voor advies voorleggen aan het in artikel 5 bedoelde Comité en, in voorkomend geval, aan het Comité dat bevoegd is op het betrokken gebied.”
De rechtbank in eerste aanleg verklaarde het beroep van Boukhalfa gegrond, doch het Landesarbeitsgericht, waarbij verweerster in het hoofdgeding hoger beroep instelde, wees Boukhalfa's beroep af. Het Bundesarbeitsgericht, waarbij de zaak voor „Revision” aanhangig is gemaakt, is van oordeel dat het onderscheid dat wordt gemaakt tussen de Duitse plaatselijke functionarissen en de plaatselijke functionarissen met een andere nationaliteit, naar Duits recht geoorloofd is, maar vraagt zich af of er eventueel sprake is van een discriminatie op grond van nationaliteit, die in strijd is met het gemeenschapsrecht. ( 4 ) Het legt derhalve aan het Hof de volgende vraag voor:

„Moeten artikel 48, lid 2, EG-Verdrag en artikel 7, leden 1 en 4, van verordening nr. 1612/68 aldus worden uitgelegd, dat een verschil in behandeling op grond van nationaliteit met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden achterwege dient te blijven, wanneer de arbeidsovereenkomst van een permanent in Algiers wonend Belgisch onderdaan die bij de Duitse ambassade te Algiers werkzaam is als hulpfunctionaris van de dienst paspoorten, aldaar is gesloten en uitsluitend aldaar duurzaam aan die arbeidsovereenkomst uitvoering wordt gegeven?”
Artikel 41, vierde alinea, luidt als volgt:

„De koper of de ontvanger die in de uitoefening van zijn activiteit, zijn ambacht of zijn beroep goederen heeft verworven of ten behoeve van wie in die uitoefening diensten zijn verricht, zonder dat een factuur is opgesteld of met opstelling van een onregelmatige factuur door de persoon die verplicht is deze op te stellen, dient op de volgende wijze te handelen:

a) indien hij binnen vier maanden nadat de transactie heeft plaatsgevonden geen rekening heeft ontvangen, dient hij binnen dertig dagen na het verstrijken van deze termijn bij het voor hem bevoegde bureau een document in tweevoud in te dienen met daarop de in artikel 21 vereiste vermeldingen en dient hij tegelijkertijd de overeenkomstige belasting te voldoen;

(...)”

De verwijzende rechter heeft in zijn verwijzingsbeschikking opgemerkt, dat door een wijziging van het presidentieel decreet, die in 1993 plaatsvond en die niet van toepassing is op de onderhavige zaak, de factuur thans moet worden uitgereikt binnen een termijn van maximaal een jaar „na de levering”.
6.

In het kader van het hierboven uiteengezette geschil heeft de kamer voor geschillen van bestuur van het Tribunal Superior de Justicia de Canarias, Las Palmas de Gran Canaria ( 4 ), bij beschikking van 4 januari 1994 het Hof om een antwoord op de navolgende prejudiciële vragen verzocht: „1) Ingeval een Lid-Staat voor de vestiging van groothandelaars in aardolieprodukten als voorwaarde stelt, dat zij een bepaald aantal plaatsen bevoorraden teneinde de bevoorrading of dekking van het gehele nationale grondgebied te waarborgen, en gelet op de aan een insulaire positie inherente problemen die in sommige Lid-Staten bestaan, 1) a) is die voorwaarde een met het gemeenschapsrecht — te weten de artikelen 3, sub c, 52 en 53 van het Verdrag— onverenigbare beperking, in zoverre zij aan de verdragsbepalingen inzake het recht van vestiging hun nuttig effect ontneemt en niet ‚objectief noodzakelijk’ is om het beoogde doel te bereiken? 1) b) is die voorwaarde een met de verdragsbepalingen inzake de bescherming van de vrije mededinging onverenigbare beperking, die de handel tussen de Lid-Staten ongunstig kan beïnvloeden en de verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag met betrekking tot de interne markt in gevaar kan brengen, en valt zij bijgevolg onder het verbod van artikel 85 gelezen in samenhang met de artikelen 5 en 6 van het Verdrag, en levert zij een schending op van de bepalingen van artikel 102, lid 1, van het Verdrag? 1) c) is die voorwaarde een maatregel van gelijke werking in de zin van artikel 30 van het Verdrag, die de handel tussen de Lid-Staten ongunstig beïnvloedt? 2) Indien de in de eerste vraag bedoelde voorwaarde is te beschouwen als een beperking van het recht van vrije vestiging, is dan artikel 56 of het begrip ‚algemeen belang’ van toepassing, en zo ja onder welke voorwaarden, op situaties waarin het beginsel van gelijke voorwaarden voor de toegang tot en de uitoefening van economische activiteiten anders dan in loondienst een rol speelt, en is bijgevolg het toezicht op de aan de Lid-Staten toegekende beoordelingsvrijheid een communautaire bevoegdheid of kan het door de rechterlijke instanties van de Lid-Staten worden uitgeoefend? Welke uitleggingscriteria moeten daarbij worden toegepast? 3) Indien de in de eerste vraag bedoelde voorwaarde is te beschouwen als een maatregel van gelijke werking, is zij dan onverenigbaar met het recht van vrij verkeer van goederen, of kan zij daarentegen worden beschouwd als een beperking die geoorloofd is uit hoofde van artikel 36 van het Verdrag of uit hoofde van de rechtspraak van het Hof inzake de ‚rule of reason’?” Deze vragen hebben betrekking op de uitlegging van de artikelen 3, sub c, 5, 6, 30, 36, 52, 53, 56, 85 en 102, lid 1, van het Verdrag. Ik zal de vragen beantwoorden in de volgorde van deze artikelen, maar wil eerst enkele opmerkingen maken over de ontvankelijkheid ervan.
In het kader van de procedure van goedkeuring van de EOGFL-rekeningen in 1989 was de Commissie van de Europese Gemeenschappen van mening, dat de door Ierland gebruikte documenten op grond waarvan het rundvlees het stelsel van douane-entrepots met vooruitbetaling van de uitvoerrestituties mocht verlaten, niet voldeden aan de in verordening nr. 3665/87 gestelde voorwaarden. Daar een uitgebreider onderzoek nodig was om de financiële gevolgen van deze niet-naleving vast te stellen, werd de goedkeuring van deze uitgaven uitgesteld. ( 9 )

In het syntheseverslag voor het begrotingsjaar 1990 ( 10 ) stelde de Commissie vast, dat Ierland in 1989 en 1990 een met verordening nr. 3665/87 strijdige procedure had gevolgd. In de eerste plaats was de maximumopslagtermijn (negen maanden in 1989 en zeven maanden in 1990) voor een grote hoeveelheid rundvlees overschreden. In de tweede plaats waren er gevallen waarin het vlees het douanegebied van de Gemeenschap had verlaten, nadat de termijn van 60 dagen na de aangifte ten uitvoer was verstreken. Ten slotte vormden de door Ierland gebruikte documenten op grond waarvan het rundvlees kon worden uitgeslagen, geen aangifte ten uitvoer of een gelijkwaardig document ad hoc als bedoeld in artikel 30 van verordening nr. 3665/87.

Ten slotte was de Commissie van mening, dat de Ierse autoriteiten van de exporteurs niet de documenten hadden verlangd die nodig zijn voor een adequate controle van de naleving van de voorwaarden voor toekenning van de uitvoerrestituties, waardoor zich onregelmatigheden hadden kunnen voordoen. Daar Ierland het probleem wilde oplossen en het gevaar van fraude voor het EOGFL gering was, besloot de Commissie slecht 2 % van alle bij deze onregelmatigheid in 1989 en 1990 betrokken uitgaven niet te erkennen, hetgeen neerkwam op in totaal 6343429 IRL (3823133 in 1989 en 2520296 in 1990).
55.

Dat met de nationale veiligheid verband houdende vragen in eerste instantie door de autoriteiten van de betrokken staat moeten worden beoordeeld, is door het Europese Hof voor de rechten van de mens bevestigd met betrekking tot artikel 15 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, dat de Verdragsluitende Staten toestaat om „in tijd van oorlog of in geval van enige andere algemene noodtoestand die het bestaan van het land bedreigt”, maatregelen te nemen die afwijken van hun verplichtingen ingevolge het Verdrag. In de zaak Ierland/Verenigd Koninkrijk ( 22 ) overwoog het Straatsburgse Hof: „It falls in het first place to each Contracting State, with its responsability for ‚the life of [its] nation’, to determine whether that life is threatened by a ‚public emergency’ and, if so, how far it is necessary to go in attempting to overcome the emergency. By reason of their direct and continuous contact with the pressing needs of the moment, the national authorities are in principle in a better position than the international judge to decide both on the presence of such an emergency and on the nature and scope of derogations necessary to avert it.”
9.

Bovendien is het duidelijk dat in het kader van de onderhavige procedure geen rekening kan worden gehouden met Ley 2/1995, die na afloop van de schriftelijke behandeling is vastgesteld. Het is vaste rechtspraak van het Hof, dat in procedures uit hoofde van artikel 169 van het Verdrag de datum waarop de termijn verstrijkt, die de Commissie in het met redenen omkleed advies aan de betrokken Lid-Staat heeft gesteld om aan dit advies te voldoen, de beslissende datum is. ( 3 ) Met wijzigingen in de wetgeving na het verstrijken van deze termijn kan geen rekening worden gehouden. ( 4 )