Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Procedure – Exceptie van niet-ontvankelijkheid – Verplichting om exceptie bij afzonderlijke akte op te werpen – Grenzen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 114)

2. Hogere voorziening – Procesbelang – Voorwaarde – Hogere voorziening die rekwirant voordeel kan opleveren – Strekking

3. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Ontbreken van aanwijzing van gestelde onjuiste rechtsopvatting – Niet-ontvankelijkheid

(Art 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, eerste alinea, sub c)

Samenvatting

1. Artikel 114 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verlangt geenszins dat elke exceptie van niet-ontvankelijkheid bij afzonderlijke akte wordt opgeworpen. Integendeel, een partij hoeft een dergelijke exceptie slechts bij afzonderlijke akte op te werpen indien zij de rechter wil verzoeken om een uitspraak over de ontvankelijkheid van het beroep zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan.

Zo kan een exceptie van niet-ontvankelijkheid worden opgeworpen in een verweerschrift en door het Gerecht worden onderzocht wanneer het uitspraak doet op het beroep.

(cf. punten 43‑45)

2. Een verzoeker kan geen wettig belang hebben bij de nietigverklaring van een besluit, wanneer bij voorbaat vaststaat dat het te zijnen aanzien enkel opnieuw zou kunnen worden bevestigd. Voorts is een middel tot nietigverklaring niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang wanneer, gesteld al dat het gegrond zou zijn, de verzoeker met nietigverklaring van de bestreden handeling op grond van dit middel niet zou zijn geholpen. Aldus kan het Gerecht oordelen, na een eerste middel te hebben afgewezen, dat geen uitspraak meer hoeft te worden gedaan over de andere middelen van de verzoeker, daar deze het hem niet mogelijk zouden hebben gemaakt, in het kader van zijn beroep in het gelijk te worden gesteld.

(cf. punten 49‑50)

3. Een hogere voorziening moet duidelijk aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek ondersteunen. Het middel tot hogere voorziening dat slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen herhaalt en zelfs geen argumenten naar voren brengt waarmee specifiek wordt aangegeven op welk punt het bestreden besluit op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijk middel beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van een middel dat voor het Gerecht is aangevoerd, iets waartoe het Hof niet bevoegd is. Bovendien volstaat de louter abstracte vermelding van een middel in een hogere voorziening, zonder dat dit door enige nauwkeurige aanwijzing nader wordt toegelicht, niet om te voldoen aan het vereiste die hogere voorziening te motiveren. Dit is het geval wanneer een middel zich ertoe beperkt verschillende bepalingen van het recht van de Unie te vermelden, zonder aan te tonen dat zij in de onderhavige zaak toepasselijk zijn en zonder vast te stellen in welk opzicht deze bepalingen zouden zijn geschonden.

(cf. punten 55, 61)