ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
53.

Daarenboven moet eveneens worden opgemerkt dat verordening nr. 1107/2006 in artikel 1, leden 2 en 3, ervan bepaalt dat „[d]e bepalingen [ervan] van toepassing [zijn] op gehandicapten en personen met beperkte mobiliteit die per luchtvervoer reizen en die gebruikmaken of voornemens zijn gebruik te maken van commerciële luchtdiensten voor passagiers voor het vertrek van, de doorreis via of de aankomst op een luchthaven, indien deze luchthaven gevestigd is op het grondgebied van een lidstaat waarop het [EG]-Verdrag van toepassing is. De artikelen 3, 4 en 10 zijn ook van toepassing op passagiers die vertrekken van een luchthaven die in een derde land is gevestigd, met als bestemming een luchthaven die is gevestigd op het grondgebied van een lidstaat waarop het [EG]-Verdrag van toepassing is, voor zover de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, een communautaire luchtvaartmaatschappij is.”
Aldus geconfronteerd met een vraag van uitlegging van Unierecht, heeft de Rechtbank Amsterdam de behandeling van de zaak geschorst en bij verwijzingsbeschikking, ingekomen ter griffie van het Hof op 29 augustus 2011, het Hof krachtens artikel 267 VWEU de volgende prejudiciële vragen voorgelegd:

„1) Geldt onder verordening (EG) nr. 883/2004 nog steeds de aanvullende strekking van het onder de vigeur van verordening (EEG) nr. 1408/71 gewezen arrest Miethe, te weten een keuzerecht voor de atypische grensarbeider ten aanzien van de lidstaat waar hij zich ter beschikking stelt van de arbeidsbemiddeling en van waaruit hij een werkloosheidsuitkering ontvangt op de grond dat in de lidstaat van zijn keuze de kansen op re-integratie in het arbeidsproces het grootst zijn? Of waarborgt artikel 65 van verordening nr. 883/2004, in zijn geheel bezien, reeds in voldoende mate dat de volledig werkloze werknemer een uitkering ontvangt onder voorwaarden die voor hem voor het zoeken naar werk het meest gunstig zijn, en heeft het arrest Miethe zijn toegevoegde waarde verloren?

2) Verzet het Unierecht, in casu artikel 45 van het VWEU of artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68, zich ertegen dat een lidstaat weigert een werkloosheidsuitkering op grond van zijn nationale wetgeving toe te kennen in het geval van een volledig werkloos geworden migrerende werknemer (grensarbeider), die in die lidstaat zijn laatste werkzaamheden verrichtte en van wie, gelet op de aanwezigheid van sociale en familiebanden, kan worden aangenomen dat hij in die lidstaat de beste kansen heeft op re-integratie in het arbeidsproces, enkel op de grond dat hij in een andere lidstaat woonachtig is?

3) Hoe luidt – gelet op artikel 87, lid 8, van verordening nr. 883/2004, artikel 17 van het Handvest van de grondrechten [van de Europese Unie], alsmede het rechtszekerheidsbeginsel – het antwoord op de hiervoor gestelde vraag als aan een dergelijke werknemer reeds vóór de datum van inwerkingtreding van verordening nr. 883/2004 een werkloosheidsuitkering op grond van het recht van de voormalige werkstaat is toegekend en waarvan de maximale uitkerings- en herlevingsduur ten tijde van die inwerkingtreding nog niet was verstreken (en waarbij die uitkering is beëindigd op grond van het feit dat de werkloze nieuw werk heeft aanvaard)?

4) Luidt het antwoord op de tweede vraag anders indien aan de betrokken werkloze grensarbeider[s] toezeggingen zijn gedaan dat zij om herleving van hun recht op uitkering kunnen verzoeken, indien zij na het vinden van nieuw werk opnieuw werkloos worden, en de verstrekte informatie hieromtrent niet juist of niet ondubbelzinnig geweest blijkt te zijn als gevolg van onduidelijkheden in de uitvoeringspraktijk?”
Artikel 7, leden 1 tot en met 6, van de richtlijn luidt:

„1. Indien in een lidstaat reeds tot verbruik uitgeslagen accijnsproducten in een andere lidstaat voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden, worden de accijnzen geheven in de lidstaat waar deze producten voorhanden worden gehouden.

2. Hiertoe wordt de accijns, onverminderd artikel 6, indien producten die bij toepassing van artikel 6 reeds in het verbruik zijn gebracht in een lidstaat, daarna in een andere lidstaat worden geleverd of bestemd zijn om in een andere lidstaat te worden geleverd, of in een andere lidstaat worden bestemd voor de behoeften van een bedrijf dat op onafhankelijke wijze een economische activiteit uitoefent of van een publiekrechtelijke instelling, verschuldigd in die andere lidstaat.

3. De accijns is, al naargelang het geval, verschuldigd door de persoon die de levering verricht, die de voor levering bestemde producten voorhanden heeft of door de persoon waar de producten worden bestemd in een andere lidstaat dan die waar de producten reeds in het verbruik zijn gebracht, of door het zelfstandige bedrijf of publiekrechtelijke lichaam.

4. Het verkeer van de hierboven genoemde producten tussen de grondgebieden van de verschillende lidstaten vindt plaats onder dekking van een geleidedocument, waarin de voornaamste punten van het in artikel 18, lid 1, bedoelde document vermeld staan. [...]

5. De persoon, het bedrijf of het lichaam als bedoeld in lid 3, moet zich aan de onderstaande voorschriften houden:

a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van bestemming en zekerheid stellen voor de betaling van de accijns;

b) de accijns van de lidstaat van bestemming voldoen op de door die lidstaat vastgestelde wijze;

c) elke controle toelaten waardoor de overheidsdienst van de lidstaat van bestemming zich kan vergewissen van de daadwerkelijke ontvangst van de goederen en van de betaling van de accijns waartoe deze aanleiding geven.

6. De accijns die in de eerste, in lid 1 bedoelde lidstaat is voldaan, wordt volgens artikel 22, lid 3, teruggegeven.” ( 4 )
24.

Volgens de Commissie dragen de aan DCF toevertrouwde taken bij aan de uitoefening van de in bijlage II bij richtlijn 91/440 genoemde essentiële taken. SNCF is belast met wezenlijke onderdelen van het proces van capaciteitstoewijzing in de zin van bijlage II bij richtlijn 91/440, zoals technische uitvoeringsonderzoeken of het op het laatste moment toewijzen van spoorwegtrajecten. De onderzoeken waarmee SNCF is belast, maken haars inziens deel uit van de essentiële taken, ook al is RFF verantwoordelijk voor de toewijzing van afzonderlijke spoorwegtrajecten. Deze taken behoren tot de in artikel 14, lid 2, van richtlijn 2001/14 genoemde taken en dienen dus te worden beheerd door een onafhankelijke instantie.
76.

Gelet op het bovenstaande is volgens mij de meest doeltreffende manier om de doelstelling van de terrorismebestrijding te verzoenen met een optimale bescherming van de grondrechten van de op de lijst geplaatste personen, om in de geest van de eerder aangehaalde verdragsbepalingen de samenwerking tussen de Unie en de Verenigde Naties in het betrokken domein te bevorderen. In dat verband bepaalt artikel 220, lid 1, VWEU dat „[d]e Unie [...] iedere dienstige samenwerking tot stand [brengt] met de organen en de gespecialiseerde organisaties van de Verenigde Naties [...]”. Daaruit volgt dat de bevestiging van de autonomie van de rechtsorde van de Unie, die in het arrest Kadi van het Hof de rechtvaardiging heeft gevormd voor de weigering van het Hof om immuniteit van jurisdictie toe te kennen aan de handelingen van de Unie die uitvoering geven aan beslissingen van het sanctiecomité, in mijn ogen niet in tegenspraak is met de ontwikkeling van een nauwere samenwerking met die instelling. Ik wijs er overigens op dat het Hof in zijn arrest van 19 juli 2012, Parlement/Raad ( 37 ), heeft geoordeeld dat bij gemeenschappelijk standpunt 2002/402, verordening nr. 881/2002 en verordening nr. 1286/2009 ( 38 )„een systeem van wisselwerking tussen het sanctiecomité en de Unie” ( 39 ) is ingesteld.
62.

Dit temeer daar, zoals het Hof heeft aangegeven in het arrest Sturgeon e.a., de luchtvaartmaatschappijen niet verplicht zijn compensatie te betalen indien zij kunnen aantonen dat de annulering of de langdurige vertraging het gevolg is van buitengewone omstandigheden die ondanks het treffen van alle redelijke maatregelen niet voorkomen konden worden, dat wil zeggen van omstandigheden waarop de luchtvaartmaatschappij geen daadwerkelijke invloed kan uitoefenen. ( 29 ) Bovendien laat de nakoming van de verplichtingen op grond van verordening nr. 261/2004 de mogelijkheid voor deze vervoerders onverlet om van eenieder die de vertraging heeft veroorzaakt, ook van derden, terugbetaling te vorderen, overeenkomstig artikel 13 van deze verordening. ( 30 ) Tot slot heeft het Hof ook geoordeeld dat het bedrag van de compensatie die verschuldigd is aan de passagier van een vertraagde vlucht die drie of meer dan drie uur na de oorspronkelijk geplande aankomsttijd zijn eindbestemming bereikt, overeenkomstig artikel 7, lid 2, sub c, van de betrokken verordening met 50 % kan worden verlaagd wanneer de vertraging voor een niet onder artikel 7, lid 2, sub a en b, vallende vlucht minder dan vier uur bedraagt. ( 31 ) De financiële last voor de luchtvaartmaatschappijen in geval van een vertraging van meer dan drie uur kan dus nihil of uitermate beperkt zijn.
Naar het oordeel van het Sozialgericht Würzburg kan Reichel-Albert op grond van § 56, lid 3, SGB VI, juncto artikel 44, lid 2, van verordening nr. 987/2009 geen aanspraak maken op erkenning van de litigieuze tijdvakken van opvoeding van haar kinderen, noch in Duitsland, noch in België, aangezien zij op het tijdstip waarop de genoemde tijdvakken voor elk van de betrokken kinderen ingingen, niet in loondienst of als zelfstandige werkzaam was. Belanghebbende zou aldus worden benadeeld doordat zij haar recht van artikel 21 VWEU om vrij op het grondgebied van de Europese Unie te reizen en te verblijven had uitgeoefend. In deze context heeft het Sozialgericht Würzburg besloten de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof de volgende prejudiciële vragen te stellen:

„1) Moet artikel 44, lid 2, van verordening [nr. 987/2009] aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een lidstaat volgens welke tijdvakken van kinderopvoeding, die in een andere lidstaat van de Europese Unie zijn vervuld, slechts dan moeten worden erkend als vervuld in de eerstgenoemde lidstaat, wanneer de opvoedende ouder met zijn kind in het buitenland zijn gebruikelijke verblijfplaats had en tijdens de opvoeding of onmiddellijk vóór de geboorte van het kind tijdvakken van verplichte bijdragebetaling ter zake van een aldaar in loondienst of als zelfstandige uitgeoefende beroepswerkzaamheid heeft vervuld, of wanneer, in geval van een gemeenschappelijk verblijf van echtgenoten of partners in het buitenland, de echtgenoot of partner van de opvoedende ouder dergelijke tijdvakken van verplichte bijdragebetaling heeft vervuld of deze alleen daarom niet heeft vervuld omdat hij tot de in § 5, leden 1 en 4, SGB VI genoemde personen behoorde of krachtens § 6 SGB VI van de verzekeringsplicht was vrijgesteld (§§ 56, lid 3, tweede en derde zin, 57 en 249 SGB VI)?

2) Moet artikel 44, lid 2, van verordening [nr. 987/2009], niettegenstaande de bewoordingen ervan, aldus worden uitgelegd dat de tijdvakken van kinderopvoeding in uitzonderlijke gevallen ook zonder in loondienst of als zelfstandige uitgeoefende beroepswerkzaamheid in aanmerking moeten worden genomen wanneer zij anders, volgens de geldende bepalingen, noch in de bevoegde lidstaat noch in een andere lidstaat waar de persoon tijdens de opvoeding van de kinderen zijn gebruikelijke verblijfplaats had, in aanmerking worden genomen?”
50.

Ik preciseer evenwel dat, indien het Hof zou oordelen dat dit aspect, de doelstelling de volksgezondheid te beschermen, wel één van de door § 95, lid 7, derde volzin, SGB V nagestreefde doelstellingen is, de bij dat artikel voorziene leeftijdsgrens dan mijns inziens moeilijk kan worden beschouwd als voor dat doel noodzakelijk, gezien de uitzonderingen die in het Duitse recht bij de toepassing ervan worden gemaakt. Deze uitzonderingen roepen de vraag op naar de innerlijke coherentie van dit artikel als het in zijn context wordt geplaatst. Indien immers de Duitse wetgever werkelijk van mening was dat, vanwege de aanname van een verminderd prestatievermogen van gecontracteerde tandartsen die de leeftijd van 68 jaar hebben bereikt, de voortzetting van die werkzaamheid door deze laatsten de gezondheid van de onder het verplichte zorgverzekeringsstelsel vallenden patiënten zou kunnen schaden, is het moeilijk deugdelijke redenen te vinden waarom deze tandartsen hun beroep desondanks mogen blijven uitoefenen in geval van een tekort aan medische zorgen in een regio, in geval van een vervanging of in geval zij gedurende een periode van minder dan twintig jaar als gecontracteerde tandarts werkzaam zijn geweest. De Duitse regering heeft overigens ter terechtzitting toegegeven dat vanuit deze invalshoek bezien, § 95, lid 7, derde volzin, SGB V niet zonder enige incoherentie is. Het is niet verbazend dat dergelijke incoherenties kunnen worden geconstateerd, nu uit de algemene context van de betrokken maatregel volgt dat de Duitse wetgever duidelijk niet heeft gewild de onder het verplichte zorgverzekeringsstelsel vallende patiënten te beschermen op grond van de aanname van een verminderd prestatievermogen van gecontracteerde tandartsen die de leeftijd van 68 jaar hebben bereikt.
36.

Het eerste is dat de justitiabele geen vordering tot ongrondwettigverklaring van een wet kan instellen, hij kan de rechter slechts verzoeken de betrokken zaak voor te leggen aan het Tribunal Constitucional, maar hem niet daartoe dwingen. Het Hof heeft echter geoordeeld dat het beginsel van voorrang van het gemeenschapsrecht de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd, ertoe verplicht een met het gemeenschapsrecht strijdige wet buiten toepassing te laten. ( 32 ) Nu hangt de vaststelling van de onverenigbaarheid van een wet met een gemeenschapsbepaling evenwel zeer vaak af van de daaraan te geven uitlegging, en aan de prejudiciële verwijzing naar het Hof die in voorkomend geval plaatsvindt om die uitlegging te preciseren is ook ieder initiatief van partijen vreemd, en die verwijzing is volledig afhankelijk van de beoordeling door de nationale rechter van de relevantie en de noodzaak ervan. ( 33 ) Het is juist dat de nationale rechterlijke instanties waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep, krachtens artikel 234 EG gehouden zijn, indien een vraag over de uitlegging van het gemeenschapsrecht wordt opgeworpen, zich tot het Hof te wenden. Maar het is bekend dat de theorie van de „acte clair” ( 34 ) in bepaalde gevallen en onder bepaalde voorwaarden de hoogste nationale rechter ontheft van deze verwijzingsverplichting. Anderzijds is de vrijheid van de Spaanse rechter om een vraag met betrekking tot de grondwettigheid van een wet te verwijzen niet zo groot. Volgens de artikelen 163 van de Spaanse grondwet en 35 van de Ley Orgánica del Tribunal Constitucional ( 35 ) (organieke wet betreffende het constitutionele hof), zoals uitgelegd door het Tribunal Constitucional zelf ( 36 ), kunnen de justitiabelen, door de grondwettigheid van een wet voor de in het hoofdgeding aangezochte rechter in twijfel te trekken, die rechter dwingen de vraag omtrent de grondwettigheid van die wet te toetsen en, indien ook hij die wet ongrondwettig acht, de zaak voor te leggen aan het Tribunal Constitucional. Er is dus niet veel verschil tussen de mogelijkheden om de grondwettigheid van een wet of de verenigbaarheid ervan met het gemeenschapsrecht voor de nationale rechter in het hoofdgeding aan te vechten. ( 37 ) Daar komt overigens nog bij dat wanneer de nationale rechter in het hoofdgeding het verzoek van de justitiabelen tot verwijzing van de vraag omtrent de grondwettigheid van een wet naar het Tribunal Constitucional niet inwilligt, zij nog de mogelijkheid hebben de zaak via een „recurso de amparo” (beroep wegens grondrechtenschending) rechtstreeks voor te leggen aan het Tribunal Constitucional, terwijl zij dit middel om een wet rechtstreeks aan te vechten op grond van het gemeenschapsrecht duidelijk noch voor de nationale rechter, noch voor het Hof kunnen aanwenden.
56.

Deze uitlegging van de regeling brengt ook geen bijzondere last voor de werkgever mee, daar hij louter geen voordeel kan halen uit het feit dat de ontslagen werknemer op het tijdstip van het ontslag met ouderschapsverlof is. Integendeel moet de werkgever in geval van een ontslag zonder opzeggingstermijn, ongeacht de vraag of de betrokken werknemer op het tijdstip van het ontslag met ouderschapsverlof is, een even grote opzeggingsvergoeding betalen.
42.

Laat ik vooropstellen dat de tweede vraag een beoordeling verlangt van artikel 2, sub a, in samenhang met punt f van de bijlage bij richtlijn 90/435 in het licht van de relevante bepalingen van het Verdrag, en niet, zoals verzoekster in het hoofdgeding stelt, een onderzoek van de in Duitsland bestaande situatie op het punt van de vrijstelling van bronbelasting op dividenduitkeringen van Duitse vennootschappen aan in een andere lidstaat gevestigde moedermaatschappijen die niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 90/435 vallen. Toch wil ik in herinnering brengen dat de artikelen 43 EG en 48 EG zich volgens ’s Hofs rechtspraak verzetten tegen een nationale wettelijke regeling waardoor een niet-ingezeten moedermaatschappij wordt gediscrimineerd ( 14 ), ongeacht of die moedermaatschappij al dan niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 90/435 valt. Het is echter aan de verwijzende rechter om vast te stellen of dit in casu het geval is.
45.

In het gemeenschapsstelsel moet de motivering van een handeling de betrokkene in beginsel tegelijk met de voor hem bezwarende handeling worden meegedeeld. Het ontbreken van een motivering of een kennelijk ontoereikende motivering kan (in beginsel) niet worden gezuiverd door de omstandigheid dat de betrokkene tijdens de procedure voor de gemeenschapsrechter kennis krijgt van de redenen voor het besluit. ( 25 ) Hiermee is evenwel in overeenstemming de strikte daadwerkelijke en juridische afbakening van het voorwerp van het geding door het stelsel van over en weer aan te voeren middelen. Aangezien de verzoekende partij in de regel niet buiten haar petitum kan gaan ( 26 ), zou de processuele gelijkheid van wapenen in gevaar komen, wanneer de verwerende instelling haar motivering zonder meer ( 27 ) in de procedure zou kunnen aanvullen.
Met name bepaalt artikel 3, lid 1:

„Benamingen die soortnamen zijn geworden, kunnen niet worden geregistreerd.

In de zin van deze verordening wordt onder een benaming die een soortnaam is geworden, verstaan de naam van een landbouwproduct of een levensmiddel, die weliswaar verband houdt met de plaats of streek waar dit product of dit levensmiddel oorspronkelijk werd vervaardigd of in de handel gebracht, doch de gangbare naam is geworden van een product of een levensmiddel.

Om vast te stellen of een naam al dan niet een soortnaam is geworden, wordt rekening gehouden met alle factoren, in het bijzonder:

— de bestaande situatie in de lidstaat waar de naam zijn oorsprong heeft en in het traditionele verbruiksgebied,

— de situatie in andere lidstaten,

— de relevante nationale of communautaire wetgeving.

Indien aan het slot van de procedure als bedoeld in de artikelen 6 en 7, een registratieaanvraag wordt afgewezen omdat een benaming een soortnaam is geworden, maakt de Commissie deze beslissing bekend in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.”
106.

Voorts is de Commissie van mening dat de afvalwaterrichtlijn de inaanmerkingneming van de natuurlijke afbraak van stikstof niet toestaat. Voor een algemene regel met deze strekking bestaat evenwel geen rechtsgrondslag. Juist is daarentegen dat eutrofiëring volgens de definitie ervan in artikel 2, punt 11, met name een verstoring van het natuurlijke evenwicht veronderstelt. ( 38 ) Zolang de lozing van stikstofhoudend afvalwater dit evenwicht niet verstoort of in de toekomst kan verstoren in de zin van bijlage II.A, sub a, is ook een ingrijpender behandeling niet noodzakelijk.
Artikel 3, lid 1, bepaalt:

„Benamingen die soortnamen zijn geworden, kunnen niet worden geregistreerd.

In de zin van deze verordening wordt onder een benaming die een soortnaam is geworden, verstaan de naam van een landbouwproduct of een levensmiddel, die weliswaar verband houdt met de plaats of streek waar dit product of dit levensmiddel oorspronkelijk werd geproduceerd of in de handel gebracht, doch de gangbare naam is geworden van een product of een levensmiddel.

Om vast te stellen of een naam al dan niet een soortnaam is geworden, wordt rekening gehouden met alle factoren, in het bijzonder:

— de bestaande situatie in de lidstaat waar de naam zijn oorsprong heeft en in het traditionele verbruiksgebied,

— de situatie in andere lidstaten,

— de relevante nationale of communautaire wetgeving.

Indien aan het slot van de procedure als bedoeld in de artikelen 6 en 7, een registratieaanvraag wordt afgewezen omdat een benaming een soortnaam is geworden, maakt de Commissie deze beslissing bekend in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.”
15.

Het vereiste belang bij een beroep is geregeld in Section 50A(3): „(3) Toestemming op grond van Section 50 wordt door de rechter niet verleend tenzij is aangetoond dat (a) er gegronde redenen zijn die tot de conclusie leiden dat de betrokken beslissing of handeling ongeldig is of ongeldig moet worden verklaard, en (b) (i) verzoeker een substantieel belang heeft bij de zaak die het voorwerp is van het beroep, of (ii) verzoeker — wanneer de beslissing of handeling een project betreft dat in of krachtens de ten tijde van de feiten geldende, overeenkomstig Section 176 vastgestelde wettelijke regelingen, wordt aangemerkt als een project dat een aanzienlijk milieueffect kan hebben – (I) een lichaam of organisatie is (met uitzondering van een overheidsautoriteit, een publiekrechtelijk lichaam of een regeringsorgaan of -agentschap), waarvan de doelstellingen verband houden met de bevordering van milieubescherming, (II) in de periode van 12 maanden voorafgaand aan de datum van het verzoek die doelstellingen heeft nagestreefd, en (III) in voorkomend geval voldoet aan de vereisten waaraan een lichaam of organisatie ingevolge Section 37(4)(d)(iii) dient te voldoen wanneer het beroep wil instellen krachtens Section 37(4)(c) (voor de toepassing van deze bepaling wordt elk vereiste op grond van Section 37(4)(e)(iv) toegepast alsof de daarin opgenomen verwijzing naar de categorie van zaken waartoe de beschikking behoort die voorwerp is van het beroep, een verwijzing is naar de categorie van zaken waartoe de beslissing of handeling behoort die het voorwerp vormt van een verzoek om toestemming als bedoeld in Section 50).”
74.

Zoals gezegd, weerspiegelt die bijzonder genuanceerde benadering van verschillen in behandeling op grond van leeftijd een reëel verschil tussen leeftijd en de andere in artikel 2 van de richtlijn vermelde gronden. ( 24 ) Leeftijd is niet van nature een „verdachte grond” of toch niet in dezelfde mate als bijvoorbeeld ras of geslacht. In beginsel eenvoudig toe te passen, duidelijk en transparant, zijn op leeftijd gebaseerde differentiaties, leeftijdsgrenzen en leeftijdsgerelateerde maatregelen integendeel wijdverbreid, met name in sociale en arbeidswetgeving. Toch is leeftijd een onvast criterium. Of een verschillende behandeling leeftijdsdiscriminatie vormt, zal misschien niet enkel afhangen van de vraag of zij direct of indirect op leeftijd is gebaseerd, maar ook van de vraag op welke leeftijd zij betrekking heeft. Het kan dus veel moeilijker zijn dan bijvoorbeeld in het geval van verschillende behandeling op grond van geslacht, vast te stellen waar te rechtvaardigen differentiaties op grond van leeftijd eindigen en niet te rechtvaardigen discriminatie begint. Ten slotte zullen leeftijdsgrenzen zoals de in de Regulations neergelegde pensioengerechtigde leeftijden, voor zover zij een rechtstreeks op leeftijd berustend onderscheid meebrengen, automatisch moeten worden getoetst aan het begrip directe discriminatie, zoals gedefinieerd in artikel 2 van richtlijn 2000/78.