ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Aangaande de mogelijkheid om krachtens artikel 10 van verordening nr. 1367/2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen, bij een Unie-instelling die of Unieorgaan dat een administratieve handeling met betrekking tot het milieurecht heeft vastgesteld een verzoek om interne herziening in te dienen, is in artikel 2, lid 1, onder f), van deze verordening vastgelegd dat voor de toepassing hiervan onder het begrip milieurecht elke Uniewetgeving valt die bijdraagt tot het nastreven van de doelstellingen van het milieubeleid van de Unie. In dit verband worden in deze bepaling in wezen de doelstellingen van de Unie op milieugebied opgesomd zoals die zijn weergegeven in artikel 191, lid 1, VWEU. Uit de bewoordingen van deze bepaling volgt dat de Uniewetgever door zijn verwijzing naar deze doelstellingen het in verordening nr. 1367/2006 gehanteerde begrip „milieurecht” een brede betekenis beoogde te geven die niet beperkt blijft tot vraagstukken omtrent de bescherming van de natuurlijke omgeving sensu stricto.

In dit verband is een Commissiebesluit tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van een product dat genetisch gemodificeerde soja bevat, overeenkomstig verordening nr. 1829/2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders een handeling die onder andere betrekking heeft op milieubescherming. De artikelen 4, 7, 16 en 19 van verordening nr. 1829/2003 strekken er immers toe menselijk handelen te reguleren dat invloed heeft op het milieu omdat door dit handelen daarin genetisch gemodificeerde organismen terechtkomen die gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van mens en dier. Derhalve dient te worden vastgesteld dat dergelijke besluiten tot verlening van een vergunning ongetwijfeld handelingen vormen die zijn vastgesteld op grond van het milieurecht in de zin van artikel 2, lid 1, onder f), van verordening nr. 1367/2006.

(zie punten 38, 43, 44, 61)
Bij ingewikkelde beoordelingen beschikken de autoriteiten van de Europese Unie, op bepaalde gebieden van het Unierecht, over een ruime beoordelingsmarge, zodat de toetsing van de rechter van de Unie van deze beoordelingen beperkt moet blijven tot de vraag of de procedure- en motiveringsvoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.

Dit geldt voor de wetenschappelijke beoordeling van een onderzoeksvoorstel door een panel van deskundigen van de Europese Onderzoeksraad (ERC) en door individuele beoordelaars uit de betrokken disciplines. In dit verband kan het eventuele verschil tussen alle individuele evaluaties tezamen genomen en het eindbesluit van dat panel geen bewijs vormen voor het nastreven van een andere doelstelling dan het zoeken van wetenschappelijke excellentie, voor schending van de ERC-regels of voor een kennelijk onjuiste beoordeling door het panel. Het behoort namelijk tot het normale verloop van de procedure ter evaluatie van het belang en de wetenschappelijke waarde van een onderzoeksvoorstel wanneer het besluit van het panel eventueel afwijkt van de meerderheid van de standpunten van de individuele beoordelaars. Zo behoort, behalve indien wordt aangetoond dat sprake is van feitelijke onjuistheden of een kennelijk onjuiste beoordeling, de mogelijkheid dat een element dat in een individuele evaluatie is aangevoerd het panel bij zijn bespreking overtuigt, tot het normale verloop van de procedure voor de wetenschappelijke evaluatie en is zij niet strijdig met de ERC-regels.

(zie punten 70, 71, 76, 77, 80)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 18, 19)
Wat betreft de kwalificatie van een merk als „positiemerk”, dient te worden opgemerkt dat noch verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk noch verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk dergelijke merken vermeldt als een specifieke categorie merken. Aangezien artikel 4 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 4 van verordening 2017/1001) geen exhaustieve lijst bevat van tekens die een Uniemerk kunnen vormen, is deze omstandigheid evenwel irrelevant voor de vraag of „positiemerken” voor inschrijving in aanmerking komen.

Voorts blijken „positiemerken” aan te leunen bij beeldmerken en driedimensionale merken, aangezien daarbij beeld‑ of driedimensionale elementen op het oppervlak van een waar worden aangebracht. Uit de rechtspraak blijkt dat de vraag of een „positiemerk” een beeldmerk of een driedimensionaal merk vormt dan wel tot een bijzondere categorie merken behoort voor de beoordeling van het onderscheidend vermogen van een merk irrelevant is.

Bovendien zij opgemerkt dat de rechtspraak de mogelijkheid erkent dat beeldmerken in werkelijkheid „positiemerken” zijn.

(zie punten 32‑34)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 23, 25)
6.

Ambtenaren–Psychisch geweld–Begrip–Gedraging die tot doel of gevolg heeft, de betrokkene in diskrediet te brengen of zijn arbeidsomstandigheden te verslechteren–Vereiste van een herhalend karakter van de gedraging–Vereiste van een opzettelijk karakter van de gedraging–Draagwijdte–Geen vereiste van boos opzet van de geweldpleger (Ambtenarenstatuut, art. 12 bis, lid 3) (zie punten 101‑103)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 18, 67, 78)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk–Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten–Door de houder te leveren bewijzen–Niet-hypothetische kans op ongerechtvaardigd voordeel of afbreuk in de toekomst (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 37, 39, 42)
3)

CJ en ECDC zullen hun eigen kosten dragen van de oorspronkelijke procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie in zaak F‑161/12, van de procedure in hogere voorziening in zaak T‑370/15 P en van de onderhavige terugverwijzingsprocedure.
9.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 82)
Tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van de waar of dienst waarvoor om inschrijving is verzocht, worden krachtens artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk ongeschikt geacht voor het vervullen van de wezenlijke functie van het merk, te weten de commerciële herkomst van de waar of dienst aan te geven, zodat de consument die de door dit merk aangeduide waar verkrijgt of aan wie de door dit merk aangeduide dienst wordt verleend, bij een latere aankoop, in geval van een positieve ervaring, dezelfde keuze kan maken of, in geval van een negatieve ervaring, een andere keuze kan maken.

Hieruit volgt dat een teken alleen onder het in artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 vervatte verbod valt wanneer het met de betrokken waren of diensten een voldoende rechtstreeks en concreet verband heeft, waardoor het betrokken publiek hierin onmiddellijk en zonder verder nadenken een beschrijving van de betrokken waren of diensten, of van een van de kenmerken ervan, kan zien.

(zie punten 13, 14)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerk #hello digitalmente diferentes–Beeldmerken en woordmerk HELLO! [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 31‑33, 53, 61, 82, 84, 85)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 17, 18)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punten 47, 48)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 18‑21, 47, 51)
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 29 juni 2017 –

Verenigd Koninkrijk/Commissie

(Zaak T‑27/16)

„ELGF en Elfpo – Aan financiering onttrokken uitgaven – Groenten en fruit – Onjuiste rechtsopvatting – Artikel 3, leden 1 en 3, van verordening (EG) nr. 1433/2003 – Artikel 52, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1580/2007 – Legaliteitsbeginsel – Rechtszekerheid – Gelijke behandeling – Non-discriminatiebeginsel – Motiveringsplicht”

1. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Besluit betreffende de goedkeuring van de rekeningen van door het ELGF gefinancierde uitgaven – Financiële correcties – Staat die adressaat van het besluit is en nauw betrokken was bij het opstellen van het besluit – Niet-nakoming van de motiveringsplicht – Geen (Art. 296 VWEU; verordening nr. 885/2006 van de Commissie, art. 11) (zie punten 27‑29, 32, 33)

2. Recht van de Europese Unie – Uitlegging – Methoden – Letterlijke, systematische en teleologische uitlegging (zie punten 37‑39)

3. Recht van de Europese Unie – Uitlegging – Methoden – Uitlegging van een uitvoeringsverordening met inachtneming van de basisverordening (zie punt 40)

4. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van de markten – Groenten en fruit – Producentenorganisaties – Financiering door het ELGF – Berekening op basis van de waarde van de productie die tijdens de referentieperiode is verkocht – Inaanmerkingneming van de productie van de nieuwe leden van een producentenorganisatie – Voorwaarden – Noodzaak voor deze leden om deel uit te maken van een andere producentenorganisatie – Schending van het gelijkheidsbeginsel – Geen [Verordening nr. 2200/96 van de Raad, art. 11, leden 1, c), en 3; verordeningen van de Commissie nr. 1433/2003, art. 3, lid 5, en 4, leden 1 en 5, en nr. 1580/2007, art. 52, lid 5, en 53, leden 1 en 5] (zie punten 45‑48, 53, 54, 72, 75, 77‑79)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/2098 van de Commissie van 13 november 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2015, L 303, blz. 35), waarbij de Commissie met name voor de begrotingsjaren 2008‑2012 een financiële correctie ten bedrage van 1849194,86 EUR heeft aangebracht na onttrekking van bepaalde uitgaven met betrekking tot de operationele programma’s van de producentenorganisaties voor groenten en fruit van het Verenigd Koninkrijk over de jaren 2008 en 2009, wegens tekortkomingen in het systeem van essentiële controles van die programma’s

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 49, 58)
2)

De gedeeltelijke inning van de gevorderde schuld door het vereffenen van een bedrag van 132192,12 EUR is in strijd met subsidieovereenkomst nr. 211166 die op 18 augustus 2008 is gesloten met het oog op de uitvoering van het project Minatran en is in strijd met verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen.
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 18)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 11‑14, 28)
6.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Overeenstemming van de betrokken merken–Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren–Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 94)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Doel–Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 15)
307

Wat in de derde plaats de in het kader van de eerste memorie houdende aanpassing aangevoerde argumenten betreft met betrekking tot de informatie over de tweede tot en met de vierde verzoekster waarover de Raad beschikte vóór de vaststelling van besluit 2016/411, betwisten verzoekers niet dat de Egyptische autoriteiten bij brief van 7 maart 2016 de Raad hebben meegedeeld dat op al deze personen drie bevelen tot bevriezing van tegoeden van toepassing bleven in het kader van vier strafrechtelijke procedures tegen de eerste verzoeker in zaken nrs. 38, 107 en 291 van 2011 en dat op de tweede en de derde verzoekster ook een bevel tot bevriezing van tegoeden van toepassing was in zaak nr. 4 van 2011. Bijgevolg is het van geen belang dat deze personen niet in de brief van die autoriteiten van 2 januari 2016 zijn vermeld. Bovendien is het feit dat verzoekers geen opmerkingen hebben kunnen maken over de informatie in de brief van 7 maart 2016, niet relevant in het kader van het onderhavige middel en kan dit alleen worden onderzocht in het kader van het vierde middel betreffende met name schending van de rechten van de verdediging van verzoekers. Ten slotte kan de omstandigheid dat de tweede verzoekster is gescheiden van de eerste verzoeker, geen invloed hebben op de verlenging van de plaatsing van deze persoon op de betrokken lijst, aangezien, zoals de brief van 7 maart 2016 heeft bevestigd, maatregelen tot bevriezing van tegoeden in het kader van bepaalde strafrechtelijke procedures tegen haar vroegere echtgenoot op haar van toepassing blijven. De reden voor deze verlenging is niet de aard van haar verbondenheid met haar vroegere echtgenoot, maar het feit dat tegen haar gerechtelijke procedures lopen die verband houden met de procedures inzake verduistering van overheidsmiddelen. Overigens stellen verzoekers niet dat de tweede verzoekster door deze echtscheiding geen enkele met name materiële relatie meer heeft met de eerste verzoeker. Daarom kan de omstandigheid dat de Raad deze persoon in de bijlage bij besluit 2011/172 heeft laten staan als echtgenote van de eerste verzoeker bij de vaststelling van besluit 2016/411, geen afbreuk doen aan de wettigheid van deze verlenging. Deze argumenten moeten dus worden afgewezen.
98

Wat ten tweede de overwegingen van algemene aard betreft die in het bestreden besluit zijn aangevoerd, moet met betrekking tot de stelling dat de toegang tot de vierde kolom van de betrokken documenten in de loop van de trialoog de druk van het publiek op de rapporteur, de schaduwrapporteurs en de politieke fracties zou doen toenemen, allereerst worden opgemerkt dat in een stelsel dat gebaseerd is op het beginsel van de democratische legitimiteit de medewetgevers zich jegens het publiek moeten verantwoorden voor hun handelingen. De uitoefening door de burgers van hun democratische rechten houdt immers in dat het besluitvormingsproces in de instellingen die aan de wetgevingsprocedures deelnemen, op de voet kan worden gevolgd en dat alle relevante informatie toegankelijk is (arrest van 22 maart 2011, Access Info Europe/Raad, T‑233/09, EU:T:2011:105, punt 69). Bovendien bepaalt artikel 10, lid 3, VEU dat iedere burger het recht heeft om aan het democratisch bestel van de Unie deel te nemen en dat de besluitvorming plaatsvindt op een zo open mogelijke wijze, en zo dicht bij de burgers als mogelijk is. De manifestatie van de publieke opinie ten aanzien van een bepaald voorstel of voorlopig wetgevingsakkoord dat in het kader van een trialoog is gesloten en is overgenomen in de vierde kolom van de trialoogtabellen, maakt dus integrerend deel uit van de uitoefening van de democratische rechten van de burgers van de Unie, temeer daar, zoals in punt 72 hierboven is opgemerkt, die akkoorden vervolgens in het algemeen zonder substantiële wijzigingen door de medewetgevers worden overgenomen.
83

Voor zover deze argumenten betrekking hebben op de toetsing van de rechtmatigheid van de bestreden beslissing, hoeft enkel eraan te worden herinnerd dat de rechtmatigheid van de bestreden handelingen slechts kan worden beoordeeld aan de hand van de feitelijke en juridische gegevens op basis waarvan zij zijn vastgesteld, zodat het Gerecht niet kan ingaan op het verzoek van het CPVO om in feite over te gaan tot een vervanging van de redenen waarop de bestreden beslissing is gegrond (zie arrest van 12 november 2013, North Drilling/Raad, T‑552/12, niet gepubliceerd, EU:T:2013:590, punt 25en aldaar aangehaalde rechtspraak). Voor zover deze argumenten betrekking hebben op de wijzigingsbevoegdheid van het Gerecht, dient eraan te worden herinnerd dat de uitoefening van de bevoegdheid tot wijziging in beginsel beperkt moet blijven tot situaties waarin het Gerecht na het onderzoek van de redenering van de kamer van beroep in staat is om op basis van de vastgestelde feitelijke en juridische elementen te bepalen welke beslissing de kamer van beroep had moeten nemen [zie arrest van 18 september 2012, Schräder/CPVO – Hansson (LEMON SYMPHONY), T‑133/08, T‑134/08, T‑177/08 en T‑242/09, EU:T:2012:430, punt 250en aldaar aangehaalde rechtspraak]. Aangezien de kamer van beroep de berekeningsmethode die is gebaseerd op de test van „het kleinst significante verschil” niet heeft beoordeeld, en evenmin de resultaten die zijn verkregen als gevolg van de vergelijkende teeltproeven in 2003 en 2004, staat het niet aan het Gerecht om deze argumenten te beoordelen in het kader van zijn wijzigingsbevoegdheid.
16

Bij schrijven van 19 januari 2015 heeft de Commissie Roemenië in kennis gesteld van het bestreden besluit, dat vergezeld ging van het syntheseverslag. In de eerste plaats zet de Commissie in dat verslag de verschillende geconstateerde gebreken op een rij en verwerpt zij de door de Roemeense autoriteiten gemaakte individuele raming van de financiële gevolgen die elk van de door haar onder de hoofdletters „A”, „E”, „F”, „G” en „I” genoemde tekortkomingen zou hebben voor de begroting van de Unie. In de tweede plaats concludeert de Commissie in datzelfde verslag ten eerste dat het risico op financiële schade voor de Unie niet kan worden berekend zonder aanvullende informatie van de Roemeense autoriteiten, zodat de toepassing van een forfaitaire correctie gerechtvaardigd is. De Commissie baseert zich in dat verband op de inhoud van de rapporten van de certificerende instantie over de aanvraagjaren 2009 en 2010. Zij wijst er in wezen op dat die instantie haar mening over de door het GBCS gedekte populatie zonder voorbehoud heeft geformuleerd, maar er niettemin op heeft geattendeerd dat er in de statistieken met betrekking tot die populatie mogelijk sprake was van een materiële fout van maximaal 2,7 % voor aanvraagjaar 2009 en maximaal 4,24 % voor aanvraagjaar 2010. Met betrekking tot dit laatste jaar stelt de Commissie voorts dat het foutenpercentage zoals berekend door de Roemeense certificerende instantie niet betrouwbaar is. Hiervoor baseert de Commissie zich op het controleverslag van de Rekenkamer van de Europese Unie over de bekrachtiging door die certificerende instantie van de controlestatistieken voor onder het GBCS vallende ELGF-uitgaven (procedure van versterkte zekerheid) voor boekjaar 2011 – aanvraagjaar 2010. Ten tweede neemt de Commissie bij het bepalen van de toe te passen forfaitaire correctie het standpunt in dat de zwakke punten in de werking van het SILP-GIS en in de administratieve kruiscontroles het rechtvaardigen dat voor aanvraagjaar 2009 een correctie van 10 % wordt toegepast. Voor aanvraagjaar 2010 rechtvaardigen die tekortkomingen volgens de Commissie toepassing van een correctie van 5 %, met name omdat de beelden van het SILP-GIS zijn geactualiseerd en de administratieve kruiscontroles zijn verbeterd.