ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

18 juni 1996

Zaak T-293/94

J. Vela Palacios

tegen

Economisch en Sociaal Comité van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Ontvankelijkheid — Bezwarend besluit — Tussentijds beoordelingsrapport — Loyaliteitsplicht — Tuchtmaatregel”

Volledige Franse tekst II-893

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van de besluiten van de secretarisgeneraal van het Economisch en Sociaal Comité van 6 december 1993 en 22 juni 1994 waarbij aan verzoekster bij wijze van tuchtmaatregel een berisping is gegeven en waarbij de klacht tegen die tuchtmaatregel is afgewezen, alsmede tot nietigverklaring of verwijdering van de door verzoeksters gewezen hiërarchieke meerdere op 5 juli 1993 opgestelde beoordeling.

Beslissing:

Gedeeltelijke nietigverklaring.

Resumé van het arrest

Op 26 oktober 1993 weigert verzoekster, ambtenaar van het Economisch en Sociaal Comité van de Europese Gemeenschappen (ESC), de ontvangst te bevestigen van een nota van de secretarisgeneraal van het ESC van 4 oktober 1993 waarbij haar wordt meegedeeld, dat haar gewezen hiërarchieke meerdere op 5 juli 1993 een „beoordelingsnota” over de kwaliteit van haar werk heeft opgesteld. In de nota van 4 oktober 1993 werd verzoekster een termijn van 20 dagen gegeven om opmerkingen over de „beoordelingsnota” te formuleren. Verzoekster grijpt die mogelijkheid niet aan, waarop de secretarisgeneraal van het ESC haar bij brief van 17 december 1993 meedeelt, dat de „beoordelingsnota” aan haar persoonsdossier zal worden toegevoegd teneinde door de nieuwe beoordelaar, indien die het nodig acht, in aanmerking te worden genomen bij de opstelling van haar volgend beoordelingsrapport.

Met name wegens verzoeksters weigering om de ontvangst van de nota van 4 oktober 1993 te bevestigen, wordt een tuchtprocedure tegen haar ingeleid. Op 16 november 1993 wordt de betrokkene gehoord. Op 18 november 1993 dient verzoeksters raadsman schriftelijke opmerkingen in, die door het ESC van de hand worden gewezen omdat zij te laat zouden zijn ingediend. Op 6 december 1993 treft de secretarisgeneraal van het ESC jegens verzoekster de tuchtmaatregel van berisping. Dit besluit wordt op 14 december 1993 officieel ter kennis gebracht. Op 11 maart 1994 wordt daartegen een klacht ingediend, die op 22 juni 1994 wordt afgewezen.

De ontvankelijkheid

Het Gerecht herinnert eraan, dat slechts handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren die de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie duidelijk wijzigen, vatbaar zijn voor een beroep tot nietigverklaring. In het onderhavige geval is het bestreden rapport slechts een tussenrapport, hetgeen onder meer blijkt uit het feit dat de inhoud ervan door de opsteller van het volgende beoordelingsrapport slechts in aanmerking moet worden genomen indien deze het nodig acht, zodat het rapport verzoeksters belangen niet rechtstreeks en onmiddellijk raakt. Het staat overigens niet aan het Gerecht bevelen te geven aan de gemeenschapsinstellingen. Bijgevolg is het Gerecht niet bevoegd te gelasten dat het omstreden rapport uit verzoeksters persoonsdossier wordt verwijderd. Voor zover verzoekster de verwijdering van het omstreden beoordelingsrapport uit haar persoonsdossier beoogt, bevatten haar klacht en haar beroep evenwel een vordering tot nietigverklaring van verweerders besluit om dat rapport aan verzoeksters persoonsdossier toe te voegen. Dit besluit vormt een definitieve handeling van de administratie, zodat het Gerecht de wettigheid ervan kan controleren (r.o. 22-24).

Referentie: Gerecht 30 november 1994, Düchs/Commissie, T-558/93, JurAmbt. blz. II-837, r.o. 36; Gerecht 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, JurAmbt. blz. II-203, r.o. 28; Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, Jurispr. blz. II-405, r.o. 31 en 32

Ten gronde

De toevoeging van het rapport aan verzoeksters persoonsdossier

Volgens artikel 26, eerste alinea, sub a, van het Statuut dient het persoonsdossier van de ambtenaar alle bescheiden in te houden welke betrekking hebben op zijn positie als ambtenaar, alsmede alle beoordelingen van zijn kundigheden, zijn prestaties en zijn gedrag. Deze bepaling heeft tot doel het recht van verweer van de ambtenaar te waarborgen door te voorkomen, dat de administratie diens ambtelijke positie en loopbaan rakende besluiten neemt op basis van feitelijke gegevens betreffende zijn gedrag die niet in zijn persoonsdossier zijn vermeld. In het onderhavige geval kan het omstreden rapport voor de opstelling van verzoeksters volgende beoordelingsrapport worden gebruikt. Volgens bovengenoemd beginsel was verweerder dus gehouden dit rapport aan verzoeksters persoonsdossier toe te voegen (r.o. 36-38).

Referentie: Gerecht 5 december 1990. Marcato/Commissie, T-82/89, Jurispr. blz. II-735, r.o. 78; Gerecht 29 februari 1996, Lopes/Hof van Justitie, T-547/93. JurAmbt. blz. II-185. r.o. 80

De tuchtmaatregel

Het Gerecht herinnert eraan, dat wanneer jegens een ambtenaar een tuchtmaatregel wordt getroffen, in de motivering van het besluit nauwkeurig moet worden aangegeven, welke feiten de ambtenaar ten laste worden gelegd en welke overwegingen het tot aanstelling bevoegd gezag tot de gekozen tuchtmaatregel hebben gebracht. In het onderhavige geval refereert het tuchtbesluit enkel aan verzoekers weigering om de ontvangst van de nota houdende overlegging van het tussentijds beoordelingsrapport, te bevestigen (r.o. 40-41).

Referentie: Gerecht 28 maart 1995, Dafflx/Commissie, T-12/94, JurAmbt. blz. II-233, r.o. 33

Artikel 26, derde alinea, van het Statuut beoogt te waarborgen dat de ambtenaar elk hem betreffend stuk daadwerkelijk ontvangt. Door haar weigering om de ontvangst van het omstreden stuk te bevestigen, heeft verzoekster geen statutaire plicht verzuimd, maar heeft zij hooguit verzaakt aan een recht zonder dat een dergelijke houding de goede werking van de administratie kan schaden (r.o. 42).

Krachtens artikel 11, eerste alinea, en artikel 21, eerste alinea, van het Statuut rust op iedere ambtenaar een plicht tot samenwerking met en loyaliteit jegens de instelling waaronder hij ressorteert, en zijn meerderen. De loyaliteitsplicht kan worden omschreven als de verplichting voor de ambtenaar zich te onthouden van gedragingen die de waardigheid van en het respect verschuldigd aan de instelling en haar gezagsinstanties aantasten. In het onderhavige geval moet het aan verzoekster verweten gebrek aan loyaliteit worden beoordeeld tegen de achtergrond van het feit, dat het stuk waarmee verzoekster werd geconfronteerd, niet tot de administratieve praktijk van de instelling behoorde. Het uitzonderlijk karakter van het door verweerder jegens verzoekster genomen initiatief staat eraan in de weg, dat verzoeksters weigering wordt aangemerkt als een gedraging die de waardigheid van en het respect verschuldigd aan de instelling en haar gezagsorganen aantast (r.o. 43).

Referentie: Gerecht 26 november 1991, Williams/Rekenkamer, T-146/89, Jurispr. blz. II-1293, r.o. 72

Dictum:

Het besluit van het Economisch en Sociaal Comité van 6 december 1993 waarbij aan verzoekster een berisping is gegeven, en het besluit van het Economisch en Sociaal Comité van 22 juni 1994 houdende afwijzing van verzoeksters klacht tegen het besluit van 6 december 1993, worden nietig verklaard.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.