ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Het Unierecht, in het bijzonder artikel 16 van richtlijn 2000/78, moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling waarmee wordt beoogd een einde te maken aan discriminatie op grond van leeftijd, een ambtenaar wiens vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde diensttijd niet is meegeteld bij de berekening van zijn bevordering, niet noodzakelijkerwijs de mogelijkheid moet bieden een financiële compensatie te ontvangen ten belope van het verschil tussen het salaris dat hij zonder een dergelijke discriminatie zou hebben ontvangen en het salaris dat hij daadwerkelijk heeft ontvangen. In een geval als in het hoofdgeding kan, zolang er geen stelsel is ingevoerd dat de leeftijdsdiscriminatie opheft in overeenstemming met richtlijn 2000/78, de gelijke behandeling evenwel alleen worden hersteld door de ambtenaren die hun beroepservaring — al is het maar voor een deel — vóór de leeftijd van 18 jaar hebben verworven, de voordelen toe te kennen die de ambtenaren die na het bereiken van die leeftijd gelijkaardige beroepservaring van vergelijkbare duur hebben verworven, konden genieten met betrekking tot de meetelling van vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde opleidings- en diensttijdvakken, maar ook met betrekking tot het stijgen in salaristrappen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/9

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 12 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Surgicare — Unidades de Saúde SA/Fazenda Pública

(Zaak C-662/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Aftrek van de voorbelasting - Handelingen die misbruik vormen - Nationaal belastingrecht - Bijzondere nationale procedure in geval van vermoedens dat sprake is van fiscaal misbruik - Beginselen van doeltreffendheid en gelijkwaardigheid))

(2015/C 118/12)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Surgicare — Unidades de Saúde SA

Verwerende partij: Fazenda Pública

Dictum

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan de verplichte voorafgaande toepassing van een nationale administratieve procedure zoals die van artikel 63 van het wetboek fiscaal procesrecht (Código de Procedimento e de Processo Tributário) indien de belastingadministratie vermoedt dat misbruik is gepleegd.

(1) PB C 78 van 15.3.2014.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/12

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari — Italië) — Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)/Comune di Quartu S. Elena

(Zaak C-551/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2008/98/EG - Artikel 15 - Beheer van afvalstoffen - Mogelijkheid voor de producent van afvalstoffen om deze zelf te verwerken - Nationale omzettingswet die is vastgesteld, maar nog niet in werking is getreden - Verstrijken van de omzettingstermijn - Rechtstreekse werking))

(2015/C 065/17)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Società Edilizi Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)

Verwerende partij: Comune di Quartu S. Elena

Dictum

Het Unierecht en richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, waarbij een bepaling van die richtlijn in nationaal recht wordt omgezet, maar waarvan de inwerkingtreding afhankelijk wordt gesteld van de vaststelling van een latere nationale handeling, indien deze inwerkingtreding plaatsvindt na het verstrijken van de in die richtlijn gestelde omzettingstermijn.

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2008/98, gelezen in samenhang met de artikelen 4 en 13 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die niet voorziet in de mogelijkheid voor een afvalproducent om zijn afvalstoffen zelf te verwijderen teneinde te worden vrijgesteld van betaling van een gemeentelijke heffing op afvalverwijdering, voor zover deze heffing in overeenstemming is met de vereisten van het evenredigheidsbeginsel.

(1) PB C 377 van 21.12.2013.
Arrest van het Hof (Negende kamer) van 15 januari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litouwen) — Birutė Šiba/Arūnas Devėnas

(Zaak C-537/13) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 93/13/EEG - Werkingssfeer - Consumentenovereenkomsten - Tussen een advocaat en een consument gesloten overeenkomst voor het verlenen van juridische diensten)

(2015/C 073/07)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Birutė Šiba

Verwerende partij: Arūnas Devėnas

Dictum

Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat zij ook ziet op standaardovereenkomsten voor juridische dienstverlening als die in het hoofdgeding, die worden gesloten tussen een advocaat en een niet in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf handelende natuurlijke persoon.

(1) PB C 9 van 11.1.2014.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/3

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal da Relação de Lisboa — Portugal) — Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central — Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL

(Zaak C-128/13) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Verordening (EEG) nr. 3665/87 - Artikelen 4, lid 1, en 13 - Verordening (EEG) nr. 2220/85 - Artikel 19, lid 1, sub a - Restituties bij uitvoer - Voorschot op de restitutie - Voorwaarden voor de vrijgave van de zekerheid die is gesteld om terugbetaling van het voorschot te verzekeren])

(2015/C 046/04)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Lisboa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cruz & Companhia Lda

Verwerende partijen: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central — Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL

Dictum

Artikel 19, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 2220/85 van de Commissie van 22 juli 1985 tot vaststelling van gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake de regeling voor het stellen van zekerheden voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 3403/93 van de Commissie van 10 december 1993, moet aldus worden uitgelegd dat de zekerheid die een exporteur heeft gesteld om terugbetaling te waarborgen van het geïnde voorschot op de uitvoerrestitutie niet vervallen mag worden geacht, ook al blijkt dat de exporteur de documenten inzake de aanvaarding van de aangifte ten uitvoer heeft overgelegd en het bewijs heeft geleverd dat de producten het douanegebied van de Europese Unie uiterlijk 60 dagen na die aanvaarding hebben verlaten, en dat die producten in het derde land van invoer zijn ingeklaard, indien niet is voldaan aan de andere voorwaarden voor de toekenning van de restitutie, met name de voorwaarde van de gezonde handelskwaliteit van de uitgevoerde producten zoals gesteld in artikel 13 van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1829/94 van de Commissie van 26 juli 1994.

(1) PB C 171 van 15.6.2013.
3)

Het Europees Parlement wordt, naast in zijn eigen kosten, in drie vierde van de kosten van Ricardo Nencini in het kader van de onderhavige voorziening verwezen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/3

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Azienda sanitaria locale n. 5 „Spezzino”, ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza — Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria/San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus

(Zaak C-113/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Medische vervoersdiensten - Nationale wettelijke regeling die de activiteit van medisch vervoer voor openbare verzorginstellingen bij voorrang gunt aan vrijwilligersorganisaties, die aan de wettelijke vereisten voldoen en op een lijst zijn opgenomen - Verenigbaarheid met het Unierecht - Overheidsopdrachten - Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU - Richtlijn 2004/18/EG - Gemengde diensten, die zowel in bijlage II A als in bijlage II B bij richtlijn 2004/18 zijn bedoeld - Artikel 1, lid 2, sub a en d - Begrip „overheidsopdracht voor diensten” - Bezwarende titel - Tegenprestatie die bestaat in de vergoeding van de gemaakte kosten))

(2015/C 046/03)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Azienda sanitaria locale n. 5 „Spezzino”, ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza — Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria

Verwerende partijen: San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus

in tegenwoordigheid van: Croce Rossa Italiana — Comitato regionale Liguria e.a.

Dictum

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die bepaalt dat medische spoed- en noodvervoersdiensten, zonder enige vorm van bekendmaking, bij voorrang en middels rechtstreekse gunning moeten worden opgedragen aan vrijwilligersorganisaties waarmee een overeenkomst is gesloten, mits het wettelijke en contractuele kader waarbinnen die organisaties werken, daadwerkelijk bijdraagt tot het sociale doel en tot de aan die regeling ten grondslag liggende doestellingen van solidariteit en kostenefficiëntie.

(1) PB C 156 van 1.6.2013.
1)

Door voor bouwproducten als bedoeld in de geharmoniseerde normen EN 681-2:2000, „Afdichtingen van elastomeer — Materiaaleisen voor afdichtingen van buisverbindingen in water- en rioleringsbuizen — Deel 2: Thermoplastische elastomeren”, EN 13162:2008, „Producten voor thermische isolatie van gebouwen — Fabrieksmatig vervaardigde (MW) producten van minerale wol”, en EN 13241-1, „Industriële en commerciële garagedeuren en -poorten — Productnorm — Deel 1 — Producten zonder brand- of rookwerende eigenschappen”, met EG-merkteken, door middel van lijsten van bouwnormen in de bouwregeling van de Länder bijkomende vereisten te stellen voor de daadwerkelijke toegang van deze producten tot de markt en het gebruik ervan op Duits grondgebied, is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, lid 2, en 6, lid 1, van richtlijn 89/106/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake voor de bouw bestemde producten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 29 september 2003.
1)

Artikel 18, lid 2, van verordening (EG) nr. 795/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1974/2004 van de Commissie van 29 oktober 2004, moet aldus worden uitgelegd dat het enerzijds van toepassing is wanneer een landbouwer voldoet aan de voorwaarden voor de toepassing van twee of meer van de artikelen 19 tot en met 23 bis van die verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1974/2004, en anderzijds wanneer een landbouwer die voldoet aan de voorwaarden voor de toepassing van ten minste een van de artikelen 19 tot en met 23 bis van dezelfde verordening, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1974/2004, ook voldoet aan de voorwaarden voor de toepassing van ten minste een van de artikelen 37, lid 2, 40, 42, lid 3, en 42, lid 5, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 439/5

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Sibiu — Roemenië) — Elena Petru/Casa Judeţeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate

(Zaak C-268/13) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikel 22, lid 2, tweede alinea - Ziektekostenverzekering - In een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg - Weigering van voorafgaande toestemming - Gebrek aan geneesmiddelen en aan de meest fundamentele medische benodigdheden])

(2014/C 439/07)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Sibiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Elena Petru

Verwerende partij: Casa Judeţeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate

Dictum

Artikel 22, lid 2, tweede alinea, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008, moet aldus worden uitgelegd dat de op grond van lid 1, sub c-i, van dat artikel vereiste toestemming niet mag worden geweigerd wanneer de betrokken ziekenhuiszorg niet tijdig kan worden verstrekt in de lidstaat waar de sociaal verzekerde woont omdat de nodige geneesmiddelen en de meest fundamentele medische benodigdheden ontbreken. Die onmogelijkheid dient te gelden voor alle ziekenhuizen in die lidstaat die de betrokken behandeling kunnen verstrekken, rekening gehouden met het tijdsbestek waarbinnen die behandeling tijdig kan worden verkregen.

(1) PB C 207 van 20.7.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 421/16

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 2 oktober 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Vlaams Gewest/Heidi Van Den Broeck

(Zaak C-525/13) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Verordening (EG) nr. 2419/2001 - Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen - Steunaanvraag „oppervlakten” - Artikel 33 - Sancties - Opzettelijke onregelmatigheden])

2014/C 421/22

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vlaams Gewest

Verwerende partij: Heidi Van Den Broeck

Dictum

Artikel 33, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 2419/2001 van de Commissie van 11 december 2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 118/2004 van de Commissie van 23 januari 2004, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer wordt vastgesteld dat bij een steunaanvraag „oppervlakten” sprake is van een opzettelijke onregelmatigheid, het bedrijfshoofd alle steun wordt ontzegd waarop hij aanspraak had kunnen maken in het kader van de steunregeling waarop deze aanvraag betrekking had en waarvoor de bij de onregelmatigheid betrokken gewasgroep in aanmerking kwam.

(1) PB C 377 van 21.12.2013.
1)

Door niet te voorzien in een verplichting om aan de bevoegde Poolse autoriteiten de locatie mee te delen van genetisch gemodificeerde organismen die worden gecultiveerd overeenkomstig deel C van richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220/EEG van de Raad, door geen register aan te leggen om deze locatie op te tekenen en de informatie daarover niet bekend te maken aan het publiek, is de Republiek Polen de krachtens artikel 31, lid 3, sub b, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 409/15

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 11 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Österreichischer Gewerkschaftsbund/Wirtschaftskammer Österreich — Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen

(Zaak C-328/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2001/23/EG - Behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen - Verplichting voor de verkrijger om de in een collectieve overeenkomst vastgelegde arbeidsvoorwaarden te handhaven tot de inwerkingtreding van een andere collectieve overeenkomst - Begrip collectieve overeenkomst - Nationale wettelijke regeling volgens welke een beëindigde collectieve overeenkomst nawerkt tot de inwerkingtreding van een andere overeenkomst))

2014/C 409/21

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Österreichischer Gewerkschaftsbund

Verwerende partij: Wirtschaftskammer Österreich — Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen

Dictum

Artikel 3, lid 3, van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen moet aldus worden uitgelegd dat arbeidsvoorwaarden die bij collectieve overeenkomst zijn vastgesteld en naar het recht van een lidstaat, ondanks de beëindiging van die overeenkomst, nawerken ten aanzien van de arbeidsbetrekkingen die direct vóór de beëindiging ervan daaronder vielen, totdat voor deze arbeidsbetrekkingen een nieuwe collectieve overeenkomst in werking treedt of met de betrokken werknemers een nieuwe individuele overeenkomst wordt gesloten, „in een collectieve overeenkomst vastgelegde arbeidsvoorwaarden” in de zin van die bepaling zijn.

(1) PB C 274 van 21.9.2013.
1)

Artikel 2 quinquies, lid 4, van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling uitsluit dat een overeenkomst die zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging van de opdracht in het Publicatieblad van de Europese Unie is gegund hoewel dat niet was toegestaan op grond van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, onverbindend wordt verklaard wanneer aan de voorwaarden van deze bepaling is voldaan. Het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.
1)

Artikel 3 van richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven, moet aldus worden uitgelegd dat het geen misbruik kan opleveren wanneer de onderdaan van een lidstaat zich, nadat hij zijn universitaire studie met succes heeft afgerond, naar een andere lidstaat begeeft om daar de beroepskwalificatie van advocaat te verwerven en vervolgens naar de lidstaat waarvan hij onderdaan is terugkeert om daar het beroep van advocaat uit te oefenen onder de beroepstitel die hij heeft verkregen in de lidstaat waar hij die beroepskwalificatie heeft verworven.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/22

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 juli 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof en het Landgericht München I — Duitsland) — Adala Bero/Regierungspräsidium Kassel (C-473/13), Ettayebi Bouzalmate/Kreisverwaltung Kleve (C-514/13)

(Gevoegde zaken C-473/13 en C-514/13) (1)

((Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Richtlijn 2008/115/EG - Gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van derdelanders die illegaal op hun grondgebied verblijven - Artikel 16, lid 1 - Bewaring met het oog op verwijdering - Bewaring in een gevangenis - Onmogelijkheid om derdelanders in een gespecialiseerde inrichting voor bewaring onder te brengen - Ontbreken van een dergelijke inrichting in de deelstaat waarin de derdelander in bewaring is gesteld))

2014/C 315/33

Procestaal: Duits

Verwijzende rechters

Bundesgerichtshof, Landgericht München I

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Adala Bero (C-473/13), Ettayebi Bouzalmate (C-514/13)

Verwerende partijen: Regierungspräsidium Kassel (C-473/13), Kreisverwaltung Kleve (C-514/13)

Dictum

Artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet in die zin worden uitgelegd dat een lidstaat in de regel gehouden is om illegaal verblijvende derdelanders met het oog op hun verwijdering onder te brengen in een speciale inrichting voor bewaring van deze staat, ook wanneer deze lidstaat een federale structuur heeft en er in de federale geleding die krachtens het nationale recht bevoegd is om over de inbewaringstelling te beslissen en die ten uitvoer te leggen, geen dergelijke inrichting voor bewaring is.

(1) PB C 336 van 16.11.2013.

PB C 367 van 14.12.2013.