De verdeling van de tariefcontingenten over de traditionele marktdeelnemers en de marktdeelnemers-nieuwkomers veronderstelt immers dat echte marktdeelnemers-nieuwkomers tot de markt toetreden en dus hun economische activiteiten ten volle ontwikkelen. In dit verband zijn de toelatingscriteria voor nieuwe marktdeelnemers erop gericht om in het kader van het beheer van de tariefcontingenten te voorkomen dat stromannen worden geregistreerd, en daarmee om kunstmatige constructies en speculatie te bestrijden, zoals blijkt uit de achtste overweging van verordening nr. 2362/98. De in artikel 7, onder a), van verordening nr. 2362/98 bedoelde voorwaarde inzake de autonome handelsactiviteit van marktdeelnemers-nieuwkomers heeft dus tot doel, te voorkomen dat een traditionele marktdeelnemer die al gebruik maakt van een deel van de tariefcontingenten, zich via een andere marktdeelnemer het voor marktdeelnemers-nieuwkomers gereserveerde aandeel van de tariefcontingenten kan toe-eigenen. Dat betekent dat die voorwaarde aldus moet worden uitgelegd dat zij ook betrekking heeft op de invoer van bananen die marktdeelnemers-nieuwkomers verrichten in het kader van de tariefcontingenten.

Artikel 7, onder a), van verordening nr. 2362/98 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 404/93 betreffende de regeling voor de invoer van bananen in de Gemeenschap, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1632/2000, gelezen tegen de achtergrond van artikel 11 van deze verordening, moet aldus worden uitgelegd dat de voorwaarde dat een economisch subject voor eigen rekening en autonoom als importeur een handelsactiviteit uitoefent, niet alleen geldt voor de registratie van dit subject als „marktdeelnemer-nieuwkomer” in de zin van deze bepaling, maar ook moet zijn vervuld teneinde dit subject die hoedanigheid te kunnen laten behouden met het oog op invoer van bananen in het kader van de tariefcontingenten waarin is voorzien bij verordening nr. 404/93 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector bananen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1257/1999.

Artikel 21, lid 2, van verordening nr. 2362/98 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 404/93 betreffende de regeling voor de invoer van bananen in de Gemeenschap, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1632/2000, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan transacties waarbij een marktdeelnemer-nieuwkomer via een andere als nieuwkomer geregistreerde marktdeelnemer een product vóór de invoer ervan in de Unie koopt van een traditionele marktdeelnemer, en dit product vervolgens, na het te hebben ingevoerd in de Unie, via dezelfde tussenpersoon wederverkoopt aan deze traditionele marktdeelnemer, wanneer die transacties misbruik opleveren, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechter staat.

Wat de beweegreden voor deze transacties betreft, moet met het oog op het bewijs van misbruik ook worden aangetoond dat het voornaamste doel van deze transacties erin bestaat de betrokken traditionele marktdeelnemer in staat te stellen, in het kader van het voor marktdeelnemers-nieuwkomers gereserveerde aandeel in de tariefcontingenten zijn eigen bananen tegen het preferentiële tarief in te voeren. Teneinde deze transacties te kunnen aanmerken als transacties die als voornaamste doel hebben de koper in de Unie een wederrechtelijk voordeel te verlenen, is in dit verband vereist dat de importeurs de bedoeling hebben gehad aan deze koper een dergelijk voordeel te verlenen en dat er voor de transacties geen economische en commerciële rechtvaardiging bestaat. Zelfs indien dergelijke transacties zijn gebaseerd op de wens van de koper om te profiteren van het preferentiële tarief, en zelfs indien deze importeurs zich daarvan bewust zijn, kunnen deze transacties niet a priori worden aangemerkt als transacties waarvoor geen economische en commerciële rechtvaardiging bestaat. Het kan echter niet worden uitgesloten dat in bepaalde omstandigheden dergelijke transacties kunstmatig in het leven zijn geroepen met als voornaamste doel, te profiteren van het preferentiële tarief.

De vraag of de genoemde koop‑ en wederverkooptransacties kunstmatig zijn, zou in het bijzonder kunnen worden beantwoord aan de hand van het bestaan van aanwijzingen waaruit zou blijken dat de marktdeelnemers-nieuwkomers in werkelijkheid enkel en alleen als stroman zijn opgetreden voor een traditionele marktdeelnemer in de zin van artikel 3 van verordening nr. 2362/98. Daartoe kan de nationale rechter alle juridische, economische en/of persoonlijke banden tussen de bij die transacties betrokken ondernemingen in aanmerking nemen en rekening houden met de omstandigheid dat de marktdeelnemer-nieuwkomer die houder is van de invoercertificaten, geen enkel commercieel risico heeft gelopen in het kader van de transacties in kwestie, aangezien het risico in werkelijkheid werd gedekt door de in de Unie gevestigde koper, die tevens een traditionele marktdeelnemer is, of met de omstandigheid dat, gelet op prijzen bij de koop en wederverkoop van het betrokken product de winstmarge van de marktdeelnemers-nieuwkomers onbeduidend is gebleken. Verder zou de kunstmatigheid van de transacties kunnen volgen uit de omstandigheid dat een als marktdeelnemer-nieuwkomer geregistreerde vennootschap stelselmatig als tussenpersoon bij deze transacties betrokken is geweest, indien blijkt dat deze betrokkenheid uitsluitend tot doel heeft gehad, de banden tussen een traditionele marktdeelnemer en marktdeelnemers-nieuwkomers aan het zicht te onttrekken om te ontkomen aan de toepassing van artikel 21, lid 2, van verordening nr. 2362/98.

(cf. punten 64‑67, 69, 70, dictum 2)