Vastgesteld zij echter dat de in artikel 1, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 77/249 vastgestelde afwijking niet in het algemeen betrekking heeft op de verschillende categorieën van juridische beroepen, waardoor de lidstaten op basis van deze bepaling het recht zouden hebben om de uitoefening van de werkzaamheid van het opmaken van authentieke akten waarbij onroerende zakelijke rechten worden gevestigd of overgedragen, voor te behouden aan bepaalde categorieën van juridische beroepen zoals notarissen, en bijgevolg buitenlandse advocaten te verbieden de betrokken werkzaamheden uit te oefenen op het grondgebied van die lidstaten. Zoals de advocaat generaal in punt 34 van zijn conclusie benadrukt, moet met deze afwijking dus worden voorkomen dat advocaten uit andere lidstaten de betrokken werkzaamheden in het Verenigd Koninkrijk of Ierland kunnen uitoefenen. In deze omstandigheden, aangezien de in artikel 1, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 77/249 vastgestelde afwijking alleen betrekking heeft op bepaalde categorieën van advocaten, aan wie de betrokken lidstaat de bevoegdheid heeft verleend om hun beroepswerkzaamheden onder één van de door de richtlijn zelf specifiek geïdentificeerde benamingen uit te oefenen, en niet op andere beroepen dan dat van advocaat, dient te worden geoordeeld dat deze bepaling niet van toepassing is in de omstandigheden van het hoofdgeding.

Artikel 1, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 77/249/EEG van de Raad van 22 maart 1977 tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening door advocaten van het vrij verrichten van diensten moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een regeling van een lidstaat, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, die de legalisatie van handtekeningen op akten die nodig zijn om onroerende zakelijke rechten te vestigen of over te dragen, voorbehoudt aan notarissen, en hierdoor de mogelijkheid uitsluit om in deze lidstaat een dergelijke legalisatie door een in een andere lidstaat gevestigde advocaat te erkennen.

Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een regeling van een lidstaat, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, die de legalisatie van handtekeningen op akten die nodig zijn om onroerende zakelijke rechten te vestigen of over te dragen, voorbehoudt aan notarissen, en hierdoor de mogelijkheid uitsluit om in deze lidstaat een dergelijke legalisatie die door een in een andere lidstaat gevestigde advocaat overeenkomstig zijn nationale recht is verricht, te erkennen.

Doordat de legalisatie van een handtekening door een advocaat die is gevestigd in een andere lidstaat, in casu de Tsjechische Republiek, waar hij overeenkomstig het nationale recht rechtmatig soortgelijke diensten verstrekt, door een dergelijk voorbehoud van bevoegdheid niet kan worden erkend, verhindert dit voorbehoud een dergelijke beroepsbeoefenaar echter om dit soort prestatie aan te bieden aan cliënten die zich daarop in Oostenrijk willen beroepen. Bovendien beperkt een dergelijk voorbehoud van bevoegdheid, gelet op de in de punten 34 en 35 van dit arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, ook de vrijheid van een Oostenrijks staatsburger, als persoon voor wie die prestatie is bestemd, om zich naar de Tsjechische Republiek te begeven om daar een dienst te genieten die in Oostenrijk niet bruikbaar is om een inschrijving in het kadaster te verrichten. Vastgesteld zij dus dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale bepaling een beperking op het door artikel 56 VWEU gewaarborgde vrij verrichten van diensten vormt.

Enerzijds, zoals met name de Oostenrijkse en de Duitse regering hebben benadrukt, dient te worden opgemerkt dat het kadaster, vooral in sommige lidstaten die een notariaat naar Latijns model hebben, in het bijzonder in het kader van vastgoedtransacties van doorslaggevend belang is. Inzonderheid heeft elke inschrijving in een kadaster, zoals het Oostenrijkse kadaster, constitutieve werking, in die zin dat het recht van de persoon die om deze inschrijving heeft verzocht slechts door deze inschrijving ontstaat. Het bijhouden van het kadaster vormt bijgevolg een wezenlijk bestanddeel van de preventieve rechtsbedeling, in die zin dat het ertoe strekt een goede toepassing van de wet en de rechtszekerheid van akten tussen particulieren te verzekeren, hetgeen behoort tot de taken en de verantwoordelijkheden van de staat. In deze omstandigheden dragen nationale bepalingen die vereisen dat middels een beroep op beëdigde beroepsbeoefenaars als notarissen de juistheid van de inschrijvingen in een kadaster wordt nagegaan, ertoe bij de rechtszekerheid van vastgoedtransacties en de goede werking van het kadaster te waarborgen, en hangen deze bepalingen, meer algemeen, samen met de bescherming van de goede rechtsbedeling, die – overeenkomstig de rechtspraak van het Hof – een dwingende reden van algemeen belang is (zie in die zin arrest van 12 december 1996, Reisebüro Broede,C‑3/95, EU:C:1996:487, punt 36). Bijgevolg dient te worden geconstateerd dat de door de Oostenrijkse regering aangevoerde doelstellingen een dwingende reden van algemeen belang vormen die een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding kan rechtvaardigen.

Zoals blijkt uit de opmerkingen die de Oostenrijkse autoriteiten ter terechtzitting in de onderhavige zaak hebben gemaakt, is de tussenkomst van de notaris in casu belangrijk en noodzakelijk voor de inschrijving in het kadaster, aangezien de medewerking van deze beroepsbeoefenaar zich niet beperkt tot het bevestigen van de identiteit van een persoon die een document heeft ondertekend, maar ook impliceert dat de notaris kennisneemt van de inhoud van de betrokken akte om zich te vergewissen van de regelmatigheid van de voorgenomen transactie, en de bekwaamheid van de verzoeker om rechtshandelingen te stellen nagaat.

In deze omstandigheden is het voorbehouden van de werkzaamheden inzake de legalisatie van akten waarbij onroerende zakelijke rechten worden gevestigd of overgedragen aan een bijzondere categorie van beroepsbeoefenaars, waaraan een publiek vertrouwen is verbonden en waarop de betrokken lidstaat een bijzondere controle uitoefent, een geschikte maatregel om de doelstellingen inzake de goede werking van het systeem van het kadaster en de rechtmatigheid en de rechtszekerheid van akten tussen particulieren te verzekeren. Bovendien zij opgemerkt dat de werkzaamheid van advocaten die bestaat in het bevestigen van de echtheid van handtekeningen op akten, niet vergelijkbaar is met de legalisatiewerkzaamheid van notarissen, en dat strengere bepalingen gelden voor het stelsel van legalisaties. In deze omstandigheden zou het in het algemeen, vanwege het vrij verrichten van diensten van advocaten, afzien van overheidscontrole en van het daadwerkelijk waarborgen van de controle op de inschrijvingen in het kadaster ertoe leiden dat de goede werking van het systeem van het kadaster en de rechtmatigheid en de rechtszekerheid van akten tussen particulieren wordt verstoord.

(zie punten 51, 52, 58, 59, 62, 64‑66, 69, 71, dictum 2)