Zaak C‑204/16 P

SolarWorld AG

tegen

Raad van de Europese Unie

„Hogere voorziening – Dumping – Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1238/2013 – Artikel 3 – Invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen) van oorsprong uit of verzonden uit China – Definitief antidumpingrecht – Vrijstelling van invoer waarvoor een verbintenis is aanvaard – Scheidbaarheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 9 november 2017

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 22‑25)

Het Gerecht heeft, bij zijn onderzoek van de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring van artikel 3 van uitvoeringsverordening nr. 1238/2013 tot instelling van definitieve antidumpingrechten en tot inning van de voorlopige antidumpingrechten op de invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen), van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China, geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat dat artikel niet kan worden gescheiden van de overige bepalingen van deze verordening.

Aangezien gedeeltelijke nietigverklaring van een handeling van de Unie slechts mogelijk is wanneer de elementen waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, kunnen worden gescheiden van de rest van de handeling, is aan dit vereiste van scheidbaarheid immers niet voldaan wanneer de gedeeltelijke nietigverklaring van een handeling tot gevolg heeft dat de kern ervan wordt gewijzigd.

Dienaangaande volgt uit het bepaalde in de artikelen 1 en 3 van uitvoeringsverordening nr. 1238/2013 dat dit laatste artikel met de verbintenis inzake een minimale prijs bij invoer – tot een bepaald jaarlijks invoervolume – voorziet in een vrijstelling van de betaling van de bij dat artikel 1 ingestelde antidumpingrechten. Bij de vaststelling van deze verordening heeft de Uniewetgever handelsbeschermingsmaatregelen ingesteld die een geheel of een „pakket” vormen. Bij deze verordening worden aldus twee verschillende en aanvullende maatregelen ingesteld die een gemeenschappelijk resultaat beogen, te weten de schadelijke gevolgen van de Chinese dumping betreffende de betrokken producten voor de bedrijfstak van de Unie wegnemen zonder daarbij het belang van deze bedrijfstak uit het oog te verliezen.

Daar aan uitvoeringsverordening nr. 1238/2013 de mogelijkheid ten grondslag ligt om deze twee maatregelen van verschillende aard alternatief toe te passen, kunnen de Chinese producenten-exporteurs zich beroepen op de door de Commissie aanvaarde verbintenis inzake een minimale prijs bij invoer in de zin van artikel 3 van die verordening en kunnen zij aldus vermijden dat hun producten worden onderworpen aan een ad‑valoremantidumpingrecht als bedoeld in artikel 1 van diezelfde verordening. Nietigverklaring van dat artikel 3 zou een dergelijke mogelijkheid evenwel tenietdoen en zou het alternatief dat de Uniewetgever bij de vaststelling van de litigieuze verordening aan de Chinese producenten-exporteurs heeft willen bieden, doen verdwijnen. Gelet op het feit dat de economische consequenties van die twee types handelsbeschermingsmaatregelen verschillen, zou een dergelijke nietigverklaring dus de kern van de litigieuze verordening raken.

De verbintenis inzake een minimale prijs bij invoer werd sinds de vaststelling van uitvoeringsverordening nr. 1238/2013 in de overgrote meerderheid van de gevallen toegepast. Het lijkt er dus op dat deze verbintenis hoofdzakelijk moet worden toegepast in het kader van invoer afkomstig uit China waarop die uitvoeringsverordening ziet. In dergelijke omstandigheden zou nietigverklaring van die verbintenis noodzakelijkerwijs de kern van deze verordening raken.

(zie punten 36, 40, 44, 50, 53, 55)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 62, 63)

Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie heeft niet tot doel het systeem van rechterlijke toetsing van de Verdragen, met name de ontvankelijkheidsregels voor rechtstreekse beroepen bij de Unierechter, te wijzigen. Bovendien vereist de door artikel 47 van het Handvest geboden bescherming niet dat een justitiabele onvoorwaardelijk rechtstreeks bij de Unierechter beroep tot nietigverklaring kan instellen tegen wetgevingshandelingen van de Unie.

In die omstandigheden levert het feit dat een vennootschap niet uitsluitend tegen een onscheidbaar deel van uitvoeringsverordening nr. 1238/2013 tot instelling van definitieve antidumpingrechten en tot inning van de voorlopige antidumpingrechten op de invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen), van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China beroep kan instellen, geen schending van haar rechten uit hoofde van artikel 47 van het Handvest op, aangezien deze vennootschap die verordening in haar geheel kon aanvechten. Zij kon immers, mits te voldoen aan de in artikel 263, lid 4, VWEU gestelde voorwaarden inzake procesbevoegdheid, bij het Gerecht rechtstreeks opkomen tegen de litigieuze verordening en daarbij tegelijkertijd verzoeken om opschorting van de gevolgen van deze nietigverklaring totdat de instellingen van de Unie de nodige maatregelen ter uitvoering van het arrest tot nietigverklaring hadden vastgesteld, of de geldigheid van de litigieuze verordening voor de nationale rechter betwisten en deze ertoe brengen een verzoek om een prejudiciële beslissing bij het Hof in te dienen.

(zie punten 65, 66, 68)