ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Beroepen van ambtenaren – Procesbelang – Beroep tot nietigverklaring van een beoordelingsrapport dat een tijdelijk functionaris na de beëindiging van zijn werkzaamheden instelt – Behoud van procesbelang

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren – Beoordeling – Beoordelingsrapport – Slechtere beoordeling dan vroegere beoordeling – Motiveringsplicht – Omvang

(Ambtenarenstatuut, art. 43)

1. Om een beroep tot nietigverklaring van een besluit van de administratie te kunnen voortzetten moet een verzoeker een persoonlijk, reëel en actueel belang bij die nietigverklaring hebben, zelfs na de instelling van zijn beroep.

Aangaande het belang van de verzoeker om de nietigverklaring van het beoordelingsrapport te vragen, moet worden beoordeeld of hij het bestaan van een persoonlijk en actueel belang bij die nietigverklaring heeft aangetoond, zelfs na de definitieve beëindiging van zijn werkzaamheden.

Wanneer een tijdelijk functionaris in een beroep tot nietigverklaring van een beoordelingsrapport aangeeft dat de verwerende partij, onder meer op basis van het bestreden beoordelingsrapport heeft besloten om zijn overeenkomst niet te verlengen en hij bij het Gerecht voor ambtenarenzaken beroep tegen dat besluit had ingesteld, heeft het feit dat zijn arbeidsovereenkomst is beëindigd op zich niet tot gevolg dat het bestreden beoordelingsrapport geen enkele zin meer heeft, zodat de verzoeker daardoor niet zijn belang kan verliezen om op te komen tegen dat rapport.

(cf. punten 25‑28)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: beschikking N/Commissie, T‑97/94, EU:T:1998:270, punt 26; arrest Dionyssopoulou/Raad, T‑105/03, EU:T:2005:189, punt 20, en beschikking Marcuccio/Commissie, T‑46/08 P, EU:T:2009:362, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Solberg/EWDD, F‑148/12, EU:F:2013:154, punt 16

2. De administratie is verplicht het beoordelingsrapport afdoende en omstandig te motiveren en de betrokkene de gelegenheid te geven, opmerkingen te formuleren over deze motivering, waarbij de nakoming van deze verplichting des te belangrijker is wanneer de beoordeling slechter is dan de vorige.

(cf. punt 38)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: arrest Ferrer de Moncada/Commissie, T‑16/03, EU:T:2004:283, punt 53

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Nastvogel/Raad, F‑4/10, EU:F:2011:134, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak
Daarentegen kan de onrechtmatigheid van het advies van dat onderzoekscomité wél worden ingeroepen ter ondersteuning van vorderingen strekkende tot nietigverklaring van het eindbesluit van de president van de Europese Investeringsbank. Uit de interne regeling met het opschrift „Beleid op het gebied van de waardigheid op het werk” – die is vastgesteld door de Europese Investeringsbank en waarop wordt gedoeld in artikel 3.6 van de gedragscode voor het personeel van de Bank – volgt immers dat het advies van het onderzoekscomité een wezenlijk vormvoorschrift vormt waarvan de niet-eerbiediging wegens onregelmatigheden van materiële of procedurele aard bijgevolg een gebrek oplevert dat de wettigheid van het op basis van dat advies genomen besluit van de president van de Bank aantast.

Als bezwarende besluiten zijn enkel aan te merken maatregelen die bindende rechtsgevolgen teweegbrengen die de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken, omdat zij zijn rechtspositie kenmerkend wijzigen. Handelingen of besluiten die in een uit verscheidene fasen bestaande procedure tot stand komen, met name na een interne procedure, zijn in beginsel slechts voor beroep vatbare handelingen wanneer het maatregelen betreft die aan het einde van die procedure het standpunt van de administratie definitief vastleggen; hiertoe behoren dus niet voorlopige maatregelen ter voorbereiding van het eindbesluit. Handelingen ter voorbereiding van een besluit zijn niet bezwarend en de verzoeker kan alleen in het kader van een beroep tegen het besluit dat aan het einde van de procedure wordt genomen, de onregelmatigheid aan de orde stellen van eerdere handelingen die daarmee nauw verband houden.

In artikel 3.6.1 van de gedragscode voor het personeel van de Europese Investeringsbank wordt psychisch geweld gedefinieerd als de herhaling, gedurende een vrij lange periode, van vijandige of misplaatste woorden, gedragingen of handelingen van een of meerdere personeelsleden jegens een ander personeelslid. Het beleid van de Bank op het gebied van de waardigheid op het werk preciseert dat het feit of het betrokken gedrag al dan niet opzettelijk is, irrelevant is. Doorslaggevend is dat het psychisch geweld en de intimidatie ongewenste en onaanvaardbare gedragingen zijn die afbreuk doen aan het zelfrespect en het zelfvertrouwen van het slachtoffer ervan.

Hieruit volgt dat er volgens de interne regeling van de Bank sprake is van psychisch geweld, waardoor er voor de Bank een bijstandsplicht ontstaat, wanneer de woorden, gedragingen of handelingen van de geweldpleger objectief en dus door hun inhoud hebben geleid tot een afbreuk aan het zelfrespect en het zelfvertrouwen van het slachtoffer binnen de Bank, zonder dat behoeft te worden aangetoond dat er bij de geweldpleger sprake was van een opzettelijk element.

Een advies van het onderzoekscomité op het gebied van psychisch geweld dat vereist dat een gedraging opzettelijk moet zijn om psychisch geweld op te leveren, is niet in overeenstemming met deze dwingende interne regeling.

(cf. punten 50, 51 en 53)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 11 november 2014, De Nicola/EIB,F‑52/11, EU:F:2014:243, punt 154
Uit het beginsel van behoorlijk bestuur volgt dat de met de tuchtprocedure belaste autoriteiten de plicht hebben de tuchtprocedure met bekwame spoed af te wikkelen en zodanig te werk te gaan dat elke vervolghandeling binnen een redelijke termijn op de vorige handeling volgt. De onredelijk lange duur van een tuchtprocedure kan dus zowel uit het verrichten van de voorafgaande administratieve onderzoeken voortvloeien als uit de tuchtprocedure als zodanig, met dien verstande dat de vraag of de eenmaal ingeleide tuchtprocedure met de vereiste bekwame spoed is afgewikkeld, zal worden beïnvloed doordat tussen het tuchtrechtelijk vergrijp en het besluit tot inleiding van de tuchtprocedure een kortere of langere periode is verlopen. Ten slotte moet de vraag of de duur van een procedure redelijk is, worden beoordeeld met inachtneming van de specifieke omstandigheden van elke zaak en in het bijzonder met inachtneming van het belang ervan voor de betrokkene, de ingewikkeldheid van de zaak en het gedrag van de verzoeker en de bevoegde autoriteiten.

(cf. punt 46)

Hof: arrest Baustahlgewebe/Commissie, C‑185/95 P, EU:C:1998:608, punt 29

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Andreasen/Commissie, F‑40/05, EU:F:2007:189, punt 194, en beschikking CX/Commissie, F‑5/14 R, EU:F:2014:21, punt 43
71

In de derde plaats heeft het TABG in het besluit houdende afwijzing van de klacht verklaard dat verzoeker „bij verschillende gelegenheden valse verklaringen heeft afgegeven, door zowel de jaarlijkse inlichtingenformulieren over 1996‑2005, als de inlichtingenformulieren [...] die bij de geboorte van [zijn] kinderen waren verzonden, in te vullen” en dat, wat de jaarlijkse inlichtingenformulieren betreft, hij tijdens de periode van 1996 tot en met 1998 altijd heeft verklaard dat noch hij, noch zijn echtgenote van „buiten de Gemeenschappen” gezinstoelagen had ontvangen voor hun kinderen. Ook over de periode van 1999 tot en met 2005 had verzoeker met zijn handtekening bevestigd dat hij geen toelagen uit andere bron had ontvangen, aangezien hij het vakje dat deze toelagen vermeldt, niet had aangekruist. Voorts had hij, in strijd met de aanwijzingen op de jaarlijkse inlichtingenformulieren, bij zijn verklaringen nimmer bewijsstukken van de CAF gevoegd. Bovendien wijst het TABG erop dat „[verzoeker] bij de geboorte van [zijn] tweede, derde en vierde kind valse verklaringen [heeft] afgegeven, door op het voor de verkrijging van kindertoelagen in te vullen inlichtingformulier telkens te verklaren geen soortgelijke toelagen uit andere bron te ontvangen”. Tot slot merkte het TABG op dat verzoeker, enerzijds, niet is opgekomen tegen de terugvordering van de ten onrechte ontvangen bedragen over de laatste vijf jaar en, anderzijds, vanwege zijn hoge rang, zijn opleiding als jurist en het feit dat hij werkzaam is geweest in de openbare dienst, bij uitstek in de positie verkeerde om op de hoogte te zijn van de uit artikel 67, lid 2, van het Statuut voortvloeiende verplichting om opgave te doen van soortgelijke toelagen als de kindertoelage.
12

Bij brief van 6 september 2011 (hierna: „brief van 6 september 2011”) heeft verzoekers raadsman enerzijds gepreciseerd dat hij het eens was met het feit dat verzoeker opnieuw in de situatie rechtens moest worden gebracht die hij vóór de vaststelling van het besluit van 12 juni 2008 had en dat Europol daartoe in beginsel dat besluit diende te herzien, na hem in de gelegenheid te hebben gesteld om zijn standpunt over het beoordelingsformulier kenbaar te maken. Anderzijds gaf hij aan het eveneens eens te zijn met het feit dat Europol met verzoeker in gesprek kon treden teneinde overeenstemming te bereiken over een redelijke en billijke vergoeding voor de onwettigheid waarvan hij slachtoffer was geweest en dat deze brief kon worden geacht deel uit te maken van dat gesprek. Hij betwistte echter verschillende onderdelen van de methode die Europol voor de begroting van de geleden schade wilde gebruiken. Ten slotte werd in de brief van 6 september 2011 aangegeven dat verzoeker het niet alleen oneens was met de in de e-mail van 16 maart 2011 opgenomen bewering dat verkrijging van zijn opmerkingen over het beoordelingsformulier slechts een zeer beperkte invloed op het eindresultaat zou hebben gehad, maar eveneens dat die bewering niet in overeenstemming leek met het arrest van 29 juni 2010.
De bepalingen van artikel 20 van bijlage XIII bij het Statuut verlenen de administratie geen enkele discretionaire bevoegdheid om de toepassing van de aanpassingscoëfficiënt al dan niet toe te staan, maar verlenen een gebonden bevoegdheid in die zin dat uit de dwingende bewoordingen van die bepalingen volgt dat de administratie gehouden is het betrokken voordeel te verlenen wanneer zij vaststelt dat aan de voorwaarden van die bepalingen is voldaan. Hieruit volgt dat de Unierechter, wanneer hij de door de administratie vastgestelde feiten en de kwalificatie van die feiten onderzoekt teneinde te beoordelen of is voldaan aan de voorwaarden waarvan de verlening van het recht op toepassing van een bepaalde aanpassingscoëfficiënt afhangt, een volledige rechterlijke controle uitoefent.

Het recht op bescherming van het gewettigd vertrouwen, dat een van de fundamentele beginselen van het Unierecht is, strekt zich uit tot eenieder die zich in een situatie bevindt waaruit blijkt dat de administratie, door hem nauwkeurige, onvoorwaardelijke en onderling overeenstemmende toezeggingen uit een bevoegde en betrouwbare bron te doen, gegronde verwachtingen bij hem heeft gewekt. Die toezeggingen moeten bovendien in overeenstemming zijn met de statutaire bepalingen en met de algemeen geldende regels.

Een controlesysteem dat van gepensioneerde ambtenaren op wie een aanpassingscoëfficiënt wordt toegepast van meer dan 100, verlangt dat zij elk jaar een aangifte invullen om te kunnen controleren of zij gedurende het voorafgaande jaar hun voornaamste verblijfplaats hadden in het land waarvoor de aanpassingscoëfficiënt was toegekend, en of de toekenning van die aanpassingscoëfficiënt voor dat kalenderjaar gerechtvaardigd was, kan per definitie geen gewettigd vertrouwen doen ontstaan op de handhaving van die aanpassingscoëfficiënt.

(cf. punten 85‑87)

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 april 2011, Sukup/Commissie, F‑73/09, punt 89
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Klacht van niet-bevorderde kandidaat – Afwijzend besluit – Motiveringsplicht – Omvang – Algemene en stereotiepe motivering die gelijkstaat aan een volledig ontbreken van motivering

(Ambtenarenstatuut, art. 25, 45 en 90, lid 2)

Het tot aanstelling bevoegd gezag is weliswaar niet gehouden de bevorderingsbesluiten te motiveren jegens de niet-bevorderde kandidaten, doch het is wel verplicht zijn besluit tot afwijzing van een door een niet-bevorderde ambtenaar op grond van artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht met redenen te omkleden, waarbij de motivering van dat afwijzende besluit wordt geacht samen te vallen met die van het besluit waartegen de klacht was gericht.

Bovendien kan van het tot aanstelling bevoegd gezag niet worden verlangd dat het zijn besluit bij de afwijzing van de klacht nader motiveert dan de in die klacht aangevoerde grieven, door met name uiteen te zetten waarom elk van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren verdienstelijker was dan de indiener van de klacht. Daar bevordering overeenkomstig artikel 45 van het Statuut bij keuze geschiedt, volstaat het dat de motivering van het besluit tot afwijzing van de klacht verband houdt met de toepassing van de wettelijke en statutaire voorwaarden voor bevordering op de individuele situatie van de ambtenaar.

Een algemene en stereotiepe motivering van het besluit tot afwijzing van de klacht die geen enkele vermelding bevat over de specifieke situatie van de betrokkene en waarin met name niet wordt uiteengezet hoe het tot aanstelling bevoegd gezag de criteria van artikel 45 van het Statuut heeft toegepast op zijn individuele situatie, staat in feite gelijk aan een volledig ontbreken van motivering.

(cf. punten 29‑32)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 20 februari 2002, Roman Parra/Commissie, T‑117/01, punten 27 en 31; 29 september 2005, Napoli Buzzanca/Commissie, T‑218/02, punt 74

Gerecht voor ambtenarenzaken: 28 september 2011, AC/Raad, F‑9/10, punt 29; 10 november 2011, Merhzaoui/Raad, F‑18/09, punten 71 en 75; 8 februari 2012, Bouillez e.a./Raad, F‑11/11, punt 22; 14 november 2012, Bouillez/Raad, F‑75/11, punt 26
De in artikel 25 van het Statuut opgenomen motiveringsplicht heeft tot doel, enerzijds, de betrokkene de gegevens te verstrekken die hij nodig heeft om te kunnen beoordelen of het door de administratie genomen besluit gegrond is en of het zin heeft beroep bij het Gerecht in stellen, en, anderzijds, het Gerecht in staat te stellen zijn toetsing te verrichten. De omvang van deze plicht moet worden beoordeeld aan de hand van de concrete omstandigheden, met name met de inhoud van het besluit, de aard van de aangevoerde redenen en het belang dat de adressaat bij het verkrijgen van een toelichting kan hebben. Wanneer de afwijzing van een verzoek tot bevordering in wezen enkel wordt gemotiveerd met een eenvoudige verwijzing naar het dienstbelang, zonder enige nadere toelichting, kan een dergelijke motivering het Gerecht immers niet in staat stellen zijn toezicht uit te oefenen.

(cf. punten 21 en 26)

Gerecht van eerste aanleg: 6 oktober 2004, Vicente-Nuñez/Commissie, T‑294/02, punt 94
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

14 juli 2011

Zaak F-98/07

Nicole Petrilli

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Arbeidscontractanten voor hulptaken – Overeenkomst voor bepaalde tijd – Regels voor maximumduur van aanstelling van niet-permanent personeel in diensten van de Commissie – Besluit houdende weigering om overeenkomst te verlengen – Onwettigheid – Omvang van schadevergoeding – Raming ex aequo et bono”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Petrilli de nietigverklaring vordert van het besluit van de Commissie van 20 juli 2007 houdende weigering om haar overeenkomst van arbeidscontractant voor hulptaken te verlengen, en de veroordeling van de Commissie tot betaling van schadevergoeding.

Beslissing: De geldelijke vergoeding die de Commissie aan verzoekster verschuldigd is op grond van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 januari 2009, Petrilli/Commissie (F-98/07), wordt vastgesteld op 12 097,43 EUR, te vermeerderen met rente tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank gedurende de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten. De Commissie draagt alle kosten van de fase van de procedure vóór de uitspraak van het reeds aangehaalde arrest van 29 januari 2009, alsook haar eigen kosten en de helft van de kosten van de daaraanvolgende fase van de procedure. Verzoekster draagt de helft van de kosten van de fase van de procedure na de uitspraak van het reeds aangehaalde arrest van 29 januari 2009.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Beroep tot schadevergoeding – Nietigverklaring van bestreden onwettig besluit – Passend herstel van immateriële schade

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

De nietigverklaring van een onwettig besluit kan op zichzelf een passend en in beginsel afdoend herstel vormen van de immateriële schade die dit besluit kan hebben veroorzaakt, tenzij de verzoekende partij aantoont dat zij immateriële schade heeft geleden die kan worden losgekoppeld van de aan de nietigverklaring ten grondslag liggende onwettigheid en die door die nietigverklaring niet volledig kan worden hersteld.

(cf. punt 28)

Referentie:

Hof: 9 juli 1987, Hochbaum en Rawes/Commissie, 44/85, 77/85, 294/85 en 295/85, punt 22; 7 februari 1990, Culin/Commissie, C-343/87, punten 27 en 28

Gerecht van eerste aanleg: 9 november 2004, Montalto/Raad, T-116/03, punt 127; 6 juni 2006, Girardot/Commissie, T-10/02, punt 131

Gerecht van de Europese Unie: 9 december 2010, Commissie/Strack, T-526/08 P, punt 58

Gerecht voor ambtenarenzaken: 8 mei 2008, Suvikas/Raad, F-6/07, punt 151
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Geen overlegging van bestreden besluit

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 44, leden 3 tot en met 6)

2. Ambtenaren – Bevordering – Voorwaarden – Bewijs van vermogen om in derde taal te werken

(Ambtenarenstatuut, art. 45, lid 2; bijlagen III, art. 7, en XIII, art. 11)

1. Wanneer de griffier een verzoeker die het bestreden besluit niet bij zijn verzoekschrift heeft gevoegd, in tegenstelling tot artikel 44, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, niet heeft verzocht dit verzuim te herstellen, kan de gemeenschapsrechter hem die mogelijkheid van herstel niet ontnemen door het beroep niet-ontvankelijk te verklaren, op grond dat niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 44, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering.

(cf. punt 18)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 5 november 2008, Avanzata e.a./Commissie, F‑48/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 49 en 50

2. Artikel 45, lid 2, van het Statuut, in de versie voortvloeiende uit verordening nr. 723/2004 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren en van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, dat bepaalt dat de ambtenaar vóór zijn eerste bevordering moet aantonen dat hij in staat is om in een derde taal te werken, geldt pas vanaf de inwerkingtreding van de gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen welke in onderling overleg door de instellingen worden vastgesteld.

Daar de wetgever de toepassing van artikel 45, lid 2, volgens artikel 11 van bijlage XIII bij het Statuut in elk geval heeft uitgesloten voor bevorderingen die vóór 1 mei 2006 zijn ingegaan, kan dit artikel niet worden toegepast vóór de inwerkingtreding van die gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen onder de door de wetgever vereiste voorwaarden, namelijk de garantie dat dit artikel in de verschillende instellingen op dezelfde wijze wordt toegepast en dat deze nieuwe statutaire verplichting de mogelijkheid inhoudt dat de ambtenaren toegang krijgen tot een opleiding in een derde taal. Een instelling kan dit artikel van het Statuut dus niet toepassen volgens de door haar alleen vastgestelde modaliteiten.

(cf. punten 33‑36)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Vacature – Afzien door het tot aanstelling bevoegd gezag van een procedure om in een vacant verklaard ambt te voorzien ten gunste van een herplaatsing van een ambtenaar met zijn ambt

(Ambtenarenstatuut, art. 4 en 29)

2. Ambtenaren – Organisatie van diensten – Bepaling van niveau van te vervullen ambt

(Ambtenarenstatuut, art. 7, lid 1; bijlage I, onderdeel A)

3. Ambtenaren – Beroep – Beroep tot schadevergoeding – Nietigverklaring van bestreden onwettig besluit – Passend herstel van immateriële schade

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

1. Ook al beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag in dat opzicht over een ruime beoordelingsvrijheid, het kan alleen afzien van een procedure voor de voorziening in een vacant verklaard ambt en een maatregel treffen om een ambtenaar met zijn ambt te herplaatsen, op welke maatregel de bepalingen van de artikelen 4 en 29 van het Statuut niet van toepassing zijn, op grond van objectieve, aan het dienstbelang ontleende redenen, die het dient toe te lichten.

(cf. punten 49 en 50)

Referentie:

Hof: 9 februari 1984, Kohler/Rekenkamer, 316/82 en 40/83, Jurispr. blz. 641, punt 22

Gerecht van eerste aanleg: 6 juli 1993, Rasmussen/Commissie, T‑32/92, Jurispr. blz. II‑765, punt 37; 27 november 2003, Bories e.a./Commissie, T‑331/00 en T‑115/01, JurAmbt. blz. I‑A‑309 en II‑1479, punten 150‑153

2. Afgezien van het ambt van hoofd van een administratieve eenheid, waarvoor bijlage I, onderdeel A, bij het Statuut specifieke regels bevat voor de bepaling van het niveau van het te vervullen ambt, volgt uit de algemene rechtsbeginselen die de organisatie van de communautaire openbare dienst beheersen dat het niveau van een te vervullen ambt moet worden bepaald aan de hand van het belang van de aan de betrokken functie verbonden taken en uitsluitend in het licht van het belang van de dienst. Laatstgenoemd vereiste is uitdrukkelijk opgenomen in artikel 7, lid 1, van het Statuut.

(cf. punt 83)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 17 mei 1995, Kratz/Commissie, T‑10/94, Jurispr. blz. II‑1455, punten 56‑60; 16 oktober 1996, Capitanio/Commissie, T‑36/94, JurAmbt. blz. I‑A‑449 en II‑1279, punt 57; 16 oktober 1996, Benecos/Commissie, T‑37/94, JurAmbt. blz. I‑A‑461 en II‑1301, punt 56; 19 februari 1998, Campogrande/Commissie, T‑3/97, JurAmbt. blz. I‑A‑89 en II‑215, punt 30

Gerecht voor ambtenarenzaken: 14 december 2006, Economidis/Commissie, F‑122/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑179 en II‑A‑1‑725

3. Behoudens in uitzonderlijke gevallen vormt de nietigverklaring van het door een ambtenaar bestreden besluit op zich een passend en in beginsel toereikend herstel van de immateriële schade die de ambtenaar kan hebben geleden.

(cf. punt 114)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 27 februari 1992, Plug/Commissie, T‑165/89, Jurispr. blz. II‑367, punt 118; 28 september 1999, Hautem/EIB, T‑140/97, JurAmbt. blz. I‑A‑171 en II‑897, punt 82; 11 september 2002, Willeme/Commissie, T‑89/01, JurAmbt. blz. I‑A‑153 en II‑803, punt 97