ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: Hoe moeten verordening (EG) nr. 883/2004, en meer bepaald de artikelen 10 en 34, en artikel 31 hiervan, en verordening (EG) nr. 987/2009 worden uitgelegd bij samenloop en verrekening van prestaties uit het socialezekerheidsstelsel ter dekking van het risico van langdurige zorg, in casu bij aanspraak op een gemengde prestatie van een Duitse verzorgingstoelage (keuze tussen zorgverstrekking of een uitkering) en een Oostenrijkse verzorgingstoelage, meer bepaald: 3.1. Moet de te exporteren Oostenrijkse verzorgingstoelage op grond van het BPGG alleen in mindering worden gebracht op de uitkering die in de het woonland wordt verstrekt of alleen op de zorgverstrekking of op de gehele zorgprestatie (totaalbedrag van de verzorgingstoelage en de waarde van de zorgverstrekking), en moet hierbij rekening worden gehouden met de onderscheiden prijsniveaus in de betrokken lidstaten? 3.2. Moet er bij de te verrichten verrekening rekening mee worden gehouden of het woonland volledig gedekte zorgverstrekkingen toekent, althans moeten dergelijke zorgverstrekkingen van het woonland bij de verrekening buiten beschouwing worden gelaten, wanneer zij alleen in het socialezekerheidsstelsel van het woonland ter dekking van de risico’s van langdurige zorg zijn voorzien? 3.3. Moet het Sozialgericht dat door de persoon die langdurige zorg behoeft is aangezocht, de inhoudelijke voorwaarden voor een verrekening toetsen wanneer de verwerende beslissingsinstantie geen procedure in de zin van artikel 31 van verordening (EG) nr. 987/2009 heeft ingeleid, niets heeft aangevoerd ter zake van de vraag naar volledig gedekte verrichtingen en meer bepaald heeft verzuimd om de persoon die langdurige zorg behoeft in kennis te stellen van het verbod van samenloop van verrichtingen?
Het Gerecht is ten onrechte tot de conclusie gekomen dat Deltafina haar verplichting tot medewerking niet is nagekomen door de Commissie niet in te lichten over het feit d at zij heeft bekendgemaakt dat zij met de Commissie meewerkte. Het Gerecht had daarentegen moeten nagaan of de Commissie, gelet op het akkoord over de „spelregels” dat de Commissie en Deltafina tijdens de bijeenkomst van 14 maart 2002 hebben gesloten, op goede gronden tot de conclusie is gekomen dat Deltafina haar verplichting tot medewerking niet is nagekomen door tijdens de bijeenkomst van APTI van 4 april 2002 bekend te maken dat zij een immuniteitsverzoek heeft ingediend.

Aldus heeft het Gerecht zich in de plaats van de partijen gesteld, door ex post vast te stellen op welke wijze Deltafina haar verplichting tot medewerking diende na te komen. Voorts heeft het zich niet uitgesproken over het voornaamste door Deltafina aangevoerde middel en heeft het haar rechten van verdediging geschonden.
1)

In welke omstandigheden mag worden aangenomen dat men te maken heeft met een „naar behoren bewezen en aangetoonde diefstal” in de zin van artikel 185, lid 2, van richtlijn 2006/112 (1), en is het daarbij vereist dat de identiteit van de dader is vastgesteld en dat deze reeds bij een in kracht van gewijsde gegane uitspraak is veroordeeld?
—

de Europese Commissie te veroordelen tot betaling aan rekwirante, binnen een termijn van 14 dagen, van een bedrag van 2 623 282,31 EUR vermeerderd met 6 % rente per jaar berekend over een bedrag van 1 641 372,50 EUR sinds 24 september 2007 en 6 % rente per jaar berekend over een bedrag van 981 909,81 EUR sinds 16 oktober 2007;
2)

Gaat het bij de reproductie met een PC om een reproductie met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een soortgelijk resultaat oplevert in de zin van artikel 5, lid 2, sub a, van de richtlijn?
—

Niet-tegenwerpbaarheid van de termijn van afstand en de beroepstermijn in geval van oorlog. De termijn van afstand en de beroepstermijn kunnen niet worden tegengeworpen aan een adressaat die verblijft in een staat die duidelijk in oorlog is. Dergelijke termijnen gelden enkel in vredestijd en op het Europese continent. Rekwirant bevindt zich evenwel in een ander continent en de strikte toepassing van artikel 102 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht op de onderhavige zaak is dan ook ontegenzeggelijk in strijd met artikel 6, lid 1, van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en met artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.
—

Ten eerste heeft het Gerecht het beginsel van de scheiding der machten geschonden en de vereisten van een eerlijk proces niet in acht genomen, voor zover het heeft geoordeeld dat de Commissie bevoegd is om geldboeten op te leggen, zonder dat het zelf de beschikking van de Commissie in volle omvang heeft onderzocht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Työtuomioistuin (Finland) op 3 oktober 2011 — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry/Terveyspalvelualan Liitto ry, Mehiläinen Oy

(Zaak C-512/11)

2011/C 347/35

Procestaal: Fins

Verwijzende rechter

Työtuomioistuin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry

Verwerende partijen: Terveyspalvelualan Liitto ry, Mehiläinen Oy

Prejudiciële vraag

Staan richtlijn 2006/54/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep en richtlijn 92/85/EEG (2) van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, in de weg aan nationale cao-bepalingen of de uitlegging daarvan, volgens welke aan een werkneemster die vanuit onbetaald opvoedingsverlof met zwangerschapsverlof gaat, tijdens dat verlof niet het in de cao bepaalde loon wordt betaald?

(1) PB L 204, blz. 23.

(2) PB L 348, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 331/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 16 augustus 2011 — Katja Ettwein/Finanzamt Konstanz

(Zaak C-425/11)

2011/C 331/12

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Baden-Württemberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Katja Ettwein

Verwerende partij: Finanzamt Konstanz

Prejudiciële vraag

Moet de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen van 21 juni 1999 (1) (BGBl. II 2001, 810 en volgende), die op 2 september door de Bundestag als wet is aangenomen (BGBl. II 2001, 810) en op 1 juni in werking is getreden („FZA” of „Overeenkomst inzake het vrije verkeer van personen”), in het bijzonder de artikelen 1, 2, 11, 16 en 21 alsmede de artikelen 9, 13 en 15 van bijlage I ervan, aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat in Zwitserland levende echtgenoten waarvan alle belastbare inkomsten in de Bondsrepubliek Duitsland aan belasting zijn onderworpen, belastingheffing over hun gezamenlijke inkomen met inaanmerkingneming van de „splitting”-regeling wordt geweigerd?

(1) Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat betreffende sommige aspecten van overheidsopdrachten — Slotakte — Gemeenschappelijke verklaringen — Informatie betreffende de inwerkingtreding van de zeven overeenkomsten met de Zwitserse Bondsstaat in de sectoren vrij verkeer van personen, luchtvervoer en overlandvervoer, overheidsopdrachten, wetenschappelijke en technologische samenwerking, wederzijdse erkenning van overeenstemmingsbeoordeling en handel in landbouwproducten, PB L 114, blz. 6.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 340/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 26 augustus 2011 — CHS Tour Services GmbH/Team4 Travel GmbH

(Zaak C-435/11)

2011/C 340/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberste Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CHS Tour Services GmbH

Verwerende partij: Team4 Travel GmbH

Prejudiciële vraag

Dient artikel 5 van richtlijn 2005/29/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van de richtlijnen 84/450/EEG, 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG alsook van verordening (EG) nr. 2006/2004 („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) aldus te worden uitgelegd dat in geval van misleidende handelspraktijken in de zin van artikel 5, lid 4, van die richtlijn een afzonderlijke toetsing aan de criteria van artikel 5, lid 2, sub a, van die richtlijn niet is toegestaan?

(1) Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB L 149, blz. 22).
2)

Kan het feit dat een contractpartij gebruikmaakt van een maatregel die is neergelegd in een rechtstreeks toepasselijke bepaling van Unierecht, ertoe leiden dat een verbintenis die op grond van een geldige privaatrechtelijke overeenkomst op die contractpartij rust, niet langer afdwingbaar is, op voorwaarde dat de andere contractpartij ten gevolge van dit feit publieke middelen krijgt toegekend?
1)

Het Gerecht heeft de in de Medion-zaak (C-120/04, Jurispr. 2005 blz. I-8551) geformuleerde beginselen onjuist toegepast met betrekking tot de mogelijke zelfstandige onderscheidende plaats van een bestanddeel in een samengesteld teken hoewel dit bestanddeel de totaalindruk niet domineert. Het Gerecht heeft eerst — terecht — gesteld dat het woord „POLO” het jongere merk niet domineerde, maar heeft vervolgens — ten onrechte — een vermeende zelfstandige onderscheidende functie van het bestanddeel „POLO” afgeleid uit het feit dat de andere bestanddelen „U.S.” en „ASSN.” korte initialen en afkortingen waren en geen betekenis en onvoldoende onderscheidend vermogen hadden. Hieruit blijkt een onjuist begrip van het vereiste van een zelfstandige onderscheidende functie van een element in een samengesteld teken. Het oordeel in de Medion-zaak kan geenszins in die zin worden opgevat dat het een algemene regel vaststelt volgens welke elk normaal onderscheidend bestanddeel dat twee merken gemeen hebben, moet worden geacht een zelfstandige onderscheidende plaats in een samengesteld teken te behouden. Het Gerecht heeft niet in aanmerking genomen dat er volgens de Medion-zaak sprake is van een verhouding regel/uitzondering. In het gewone geval neemt de gemiddelde consument een merk als een geheel waar, waarbij de mogelijkheid bestaat dat de totaalindruk door een of meerdere bestanddelen van het samengestelde teken wordt gedomineerd. De uitzondering bestaat erin dat wanneer een bestanddeel de totaalindruk niet domineert, dit bestanddeel enkel in uitzonderlijke gevallen naast het gewone geval een zelfstandige onderscheidende plaats kan behouden in het samengestelde teken. Het Gerecht heeft geen gronden aangevoerd voor een dergelijk uitzonderlijk geval.
4)

Ingeval het antwoord op de vorige vragen ontkennend is, op grond van het oordeel dat een ouderdomspensioen als hetgene dat in het Spaanse socialezekerheidsstelsel op contributief niveau is geregeld, noch onder het begrip „arbeidsvoorwaarde” als bedoeld in clausule 4 van richtlijn 97/81, noch onder „elementen en voorwaarden van beloning” als bedoeld in artikel 4 van richtlijn 2006/54 valt, en strikt zou worden beschouwd als een uitkering van een „wettelijk socialezekerheidsstelsel” vallend onder richtlijn 79/7 van de Raad, rijst de volgende vraag: Moet het verbod van discriminatie, hetzij direct, hetzij indirect, op grond van geslacht, vervat in artikel 4 van richtlijn 79/7 (3), aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die — als gevolg van de dubbele toepassing van het „pro rata temporis-beginsel” — van deeltijdwerkers (in overgrote meerderheid vrouwen) een proportioneel langere periode van premiebetaling verlangt dan van voltijdwerkers, voor het eventueel ontstaan van het recht op een premiegebonden ouderdomspensioen waarvan het bedrag naar rato van het deeltijdpercentage is verlaagd?
6)

Het Gerecht heeft blijk gegeven van ernstige onjuiste rechtsopvattingen bij de beoordeling van veronderstelde kennis. Het heeft zich met name vergist: a) bij het bepalen van welke partijen de veronderstelde kennis juridisch relevant is ( eerste middel van de onderhavige hogere voorziening). Het Gerecht heeft in het bijzonder de rechtspraak onjuist uitgelegd en rechtsbeginselen geschonden door de veronderstelde kennis van de Commissie te onderzoeken. Alleen de veronderstelde kennis van het Verenigd Koninkrijk was relevant. Subsidiair, mocht de veronderstelde kennis van enige andere partij dan het Verenigd Koninkrijk relevant zijn, dan betreft het die van de regelgever (te weten de Commissie en het comité Habitat), en niet die van de Commissie alleen, en b) wat betreft het te hanteren criterium bij het bepalen van waarover kennis „had kunnen” bestaan ( tweede middel van de onderhavige hogere voorziening). Het Gerecht is in het bijzonder niet op correcte wijze of zelfs helemaal niet uitgegaan van het juiste criterium, namelijk dat van een partij alleen die kennis kan worden verlangd die een omzichtige persoon redelijkerwijs had moeten hebben. Bovendien heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling door te oordelen dat was voldaan aan het criterium van veronderstelde kennis.
iii)

Indien het antwoord op vraag (i) aldus luidt dat het relevant is dat derden de diensten rechtstreeks aan de huurder kunnen verlenen, is zulks dan slechts een bijkomend aspect of een beslissende factor bij de beoordeling of de diensten één enkele ondeelbare economische prestatie vormen, waarvan splitsing kunstmatig zou zijn, dan wel een bijkomende prestatie bij de hoofdprestatie? Indien het slechts een bijkomend aspect is of überhaupt niet relevant is, welke andere factoren zijn dan relevant bij de beoordeling of de diensten een bijkomende prestatie vormen? In het bijzonder gaat het daarbij om de vraag in hoeverre het relevant is dat de diensten worden verleend in of ten behoeve van de ruimten die onderwerp zijn van de huurovereenkomst of in andere gedeelten van het gebouw.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Italië) op 11 juli 2011 — Strafzaak tegen Raffaele Arrichiello

(Zaak C-368/11)

2011/C 282/20

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

Partij in de strafzaak

Raffaele Arrichiello

Prejudiciële vraag

Hoe moeten de artikelen 43 EG en 49 EG worden uitgelegd met betrekking tot de vrijheid van vestiging en dienstverrichting in de sector weddenschappen op sportevenementen teneinde vast te stellen of de genoemde bepalingen van het Verdrag al dan niet een nationale regeling toestaan, die een staatsmonopolie en een systeem van concessies en vergunningen instelt en binnen het kader van een vast aantal concessies voorziet in het volgende: a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend volgens een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot; b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de handelsposities die zijn verworven op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen) in stand blijven; c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt en hoge borgsommen verbeurd worden, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht, die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die het onderwerp zijn van de concessie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 269/35

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Montreuil (Frankrijk) op 4 juli 2011 — International Values Series of the DFA Investment Trust Co./Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l’Etat

(Zaak C-344/11)

2011/C 269/70

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal administratif de Montreuil

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: International Values Series of the DFA Investment Trust Co.

Verwerende partij: Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l’Etat

Prejudiciële vragen

1) Dient, behalve de situatie van de instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) zelf, ook de situatie van de houders van rechten van deelneming in aanmerking te worden genomen?
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door op — geneeskrachtige substanties, die gewoonlijk en passend ter verkrijging van geneesmiddelen kunnen worden gebruikt, ingevolge artikel 91, alinea een, lid 1, sub 5, en alinea twee, lid 1, sub 3, van de Spaanse btw-wet, — geneeskundig materieel, geneeskundige apparaten, uitrusting of instrumenten, die objectief beschouwd alleen kunnen worden gebruikt om ziektes of aandoeningen bij mens of dier te voorkomen, diagnosticeren, behandelen, verlichten of genezen, maar die niet „normalerwijze zijn bestemd voor het persoonlijke en uitsluitende gebruik van gehandicapten tot verlichting en behandeling van handicaps”; ingevolge artikel 91, alinea een, lid 1, sub 6, tweede alinea, van de Spaanse btw-wet, — apparaten en toebehoren die wezenlijk of hoofdzakelijk kunnen worden bestemd voor het verhelpen van fysieke handicaps bij dieren, ingevolge artikel 91, alinea een, lid 1, sub 6, eerste alinea, van de Spaanse btw-wet, — apparaten en toebehoren die wezenlijk of hoofdzakelijk worden gebruikt voor het verhelpen van fysieke handicaps bij de mens, maar die niet voor het persoonlijke en uitsluitende gebruik van „gehandicapten” zijn bestemd, waarbij deze term wordt gebruikt in zijn gewone betekenis, dat wil zeggen in een andere en restrictievere zin dan de term „zieke”, ingevolge artikel 91, alinea een, lid 1, sub 6, eerste alinea, van de Spaanse btw-wet, een verlaagd btw-tarief toe te passen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 98, gelezen in samenhang met bijlage III, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.
1)

Moeten de artikelen 37 TIR-overeenkomst en 454, lid 3, tweede alinea, van verordening (EEG) nr. 2454/93 (1) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zo worden uitgelegd dat de lidstaat waar het bestaan van de overtreding of onregelmatigheid wordt vastgesteld, bij gebreke aan ambtelijke vaststelling van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid werd begaan en aan door de garant tijdig geleverd tegenbewijs, geacht wordt deze te zijn waar de overtreding of onregelmatigheid werd begaan, ook al is het aan de hand van de plaats van telastneming van het carnet TIR en de verzegeling van de goederen mogelijk om, zonder nader onderzoek, uit te maken via welke lidstaat aan de buitengrens van de Gemeenschap de goederen onregelmatig in de Gemeenschap werden binnengebracht?
1)

Is een recht op compensatie als beschreven in artikel 7 van verordening nr. 261/2004 (1) in geval van vertraging verenigbaar met de slotzin van artikel 29 van het Verdrag van Montreal (2), gegeven het feit dat, volgens de eerste volzin van artikel 29 van het Verdrag van Montreal, vorderingen tot schadevergoeding op grond van overeenkomst, onrechtmatige daad of anderszins slechts kunnen worden ingesteld onder de voorwaarden en binnen de aansprakelijkheidsgrenzen die zijn opgenomen in het Verdrag van Montreal?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 9 juni 2011 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: TNT Freight Management (Amsterdam) BV

(Zaak C-291/11)

2011/C 252/33

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Verweerster: TNT Freight Management (Amsterdam) BV

Prejudiciële vraag

Dient aantekening 1, aanhef en letter g, op hoofdstuk 30 van het Geharmoniseerd Systeem, in samenhang gelezen met aantekening 1, aanhef en letter b, op hoofdstuk 35 van het Geharmoniseerd Systeem, zo te worden uitgelegd dat bloedalbumine, die zelf geen therapeutische of profylactische werking heeft maar wel is gemaakt met het oog op en onmisbaar is bij de bereiding van producten met therapeutische of profylactische werking en naar zijn aard alleen daarvoor kan worden aangewend, is bereid voor therapeutisch of profylactisch gebruik in de zin van de aantekening?
a)

Staat clausule 4, lid 4, van de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG (1), volgens welke „vaststelling van de anciënniteit met betrekking tot bepaalde arbeidsvoorwaarden voor werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd aan de hand van dezelfde criteria als voor werknemers in vaste dienst geschiedt, behalve wanneer verschillende periodes van anciënniteit op basis van objectieve gronden gerechtvaardigd zijn”, juncto clausule 5 in de uitlegging die daarvan is gegeven door het Hof van Justitie van de EG, volgens hetwelk de Italiaanse regeling die in overheidsdienst de omzetting van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd verbiedt, rechtmatig is, in de weg aan een nationale regeling betreffende de consolidering van de dienstbetrekking van werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd (artikel 1, lid 519, van wet nr. 296/2006) volgens welke werknemers die reeds op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd zijn aangesteld, rechtstreeks in vaste dienst kunnen worden aangesteld in afwijking van de regel dat zij voor een openbaar algemeen vergelijkend onderzoek moeten zijn geslaagd, maar de anciënniteit die zij tijdens hun dienstbetrekking voor bepaalde tijd hebben verworven, op nul wordt gesteld, of valt het verlies van de anciënniteit waarin de nationale wetgever heeft voorzien, onder de uitzondering om „objectieve gronden” gezien tegen de achtergrond van het vereiste te voorkomen dat werknemers met een tijdelijke dienstbetrekking in vaste dienst worden aangesteld ten nadele van de werknemers die reeds in vaste dienst zijn, hetgeen het geval zou zijn indien de werknemers met een tijdelijke dienstbetrekking hun voorheen verworven anciënniteit zouden kunnen behouden?
In haar tweede middel betoogt de Commissie dat het Gerecht ook blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de conclusies van Pegler (de dochteronderneming, in zaak T-386/06) en Tomkins (de moedermaatschappij, in zaak T-382/06) „hetzelfde voorwerp” hadden. Hoewel de door Tomkins betwiste periode veel korter was dan de door Pegler in de andere zaak betwiste periode, werd de duur van de inbreuk voor beide ondernemingen in dezelfde mate verlaagd. Pegler betwistte echter niet alleen een veel langere periode, maar zij heeft tevens haar vordering gebaseerd op andere middelen dan die van Tomkins of zelfs op hieraan tegengestelde middelen. Met de betwisting van het begin van de inbreukperiode beoogde Pegler zichzelf vrij te pleiten en Tomkins als schuldige aan te wijzen, terwijl Tomkins een eerder beperkt doel had, namelijk het bewijs betreffende de eerste 38 dagen betwisten (wat niet eens een invloed zou hebben gehad op de voor de geldboete in aanmerking genomen duur van de inbreuk).