Conclusie van advocaat-generaal Alber van 24 januari 2002. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden. - Niet-nakoming - Richtlijn 97/70/EG - Niet-omzetting binnen gestelde termijn. - Zaak C-364/00.



Jurisprudentie 2002 bladzijde I-04177



Conclusie van de advocaat generaal

1. De Commissie verzoekt om vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te nemen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 97/70/EG van de Raad van 11 december 1997 betreffende de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt, de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. Artikel 12 van de richtlijn bepaalt:

1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om voor 1 januari 1999 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

[...]"

3. Bij brief van 12 maart 1999 wendde de Commissie zich tot de Nederlandse regering, nadat zij tot dan toe geen mededeling over de omzetting van de richtlijn had ontvangen. Zij stelde de Nederlandse regering in de gelegenheid om binnen twee maanden haar opmerkingen over de verdragsschending te maken.

4. Bij brief van 21 mei 1999 antwoordde de Nederlandse regering, dat maatregelen ter omzetting van de richtlijn in nationaal recht in voorbereiding waren. Er bestonden nog problemen omdat de Nederlandse vertaling van het Protocol van Torremolinos, waarnaar de richtlijn verwijst, nog niet beschikbaar was.

5. Op 10 augustus 1999 zond de Commissie de Nederlandse regering een met redenen omkleed advies waarin zij vaststelde, dat de bepalingen van richtlijn 97/70 niet binnen de gestelde termijn in Nederlands recht waren omgezet. Zij gaf Nederland een termijn van twee maanden om de verdragsschending op te heffen.

6. Nadat de Nederlandse regering bij brief van 6 oktober 1999 had meegedeeld, dat de maatregelen ter omzetting van de richtlijn nog steeds in voorbereiding waren, heeft de Commissie op 3 oktober 2000 beroep ingesteld. Zij verwijt Nederland, de artikelen 249 EG en 10 EG te hebben geschonden doordat het de op grond van richtlijn 97/70 noodzakelijke maatregelen niet voor 1 januari 1999 in nationaal recht had omgezet.

7. De Nederlandse regering betwist de grieven niet. Ter verklaring van de vertraging voert zij aan, dat de richtlijn naar het Protocol van Torremolinos verwijst, zonder dat dit protocol echter in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen in alle gemeenschapstalen is gepubliceerd. Bovendien zullen de nationale bepalingen die ter omzetting van de richtlijn moeten worden gewijzigd, ook op de Nederlandse Antillen en Aruba van toepassing zijn. Daarom had eerst moeten worden verzocht om instemming van de regeringen van die gebieden. Inmiddels was het ontwerp van de nieuwe versie van het Vissersvaartuigenbesluit aan de ministerraad voorgelegd; naar verwachting zou het besluit in oktober 2001 in werking kunnen treden.

8. Volgens vaste rechtspraak heeft een eventuele opheffing van de verdragsschending na het verstrijken van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn geen invloed op de gegrondheid van het beroep. Zelfs wanneer de desbetreffende rechtsregels intussen zouden zijn vastgesteld, staat dit dus niet in de weg aan de vaststelling van een verdragsschending. Aangezien de Nederlandse regering de grief van de Commissie niet betwist, moet het verzoek van de Commissie dus worden ingewilligd.

9. De Commissie heeft bovendien verzocht om het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten. Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voorzover dit is gevorderd.

Conclusie

10. Op grond van het voorgaande geef ik het Hof in overweging:

1) Vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden de verplichtingen die op hem rusten krachtens het verdrag en krachtens richtlijn 97/70/EG van de Raad van 11 december 1997 betreffende de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt, niet is nagekomen omdat het niet de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen heeft genomen die nodig zijn ter omzetting van deze richtlijn.

2) Het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten van het geding.