Wanneer bij het Gerecht uit hoofde van artikel 9 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie een hogere voorziening is ingesteld, kan het krachtens artikel 129 van het Reglement voor de procesvoering op elk moment beslissen om niet-ontvankelijkheidsmiddelen van openbare orde ambtshalve te onderzoeken. Daar de voorwaarden voor de ontvankelijkheid van een beroep krachtens de artikelen 90 en 91 van het Statuut van openbare orde zijn, moet het Gerecht deze zo nodig ambtshalve onderzoeken, met dien verstande dat partijen eerst zijn gevraagd om hun opmerkingen in te dienen.

Het bestaan van een bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, en artikel 91, lid 1, van het Statuut, is een noodzakelijke voorwaarde voor de ontvankelijkheid van beroepen van ambtenaren en functionarissen van de Unie tegen de instellingen en agentschappen van de Unie waartoe zij behoren. Enkel maatregelen die uitgaan van de bevoegde autoriteit en die een definitieve standpuntbepaling van de administratie inhouden die bindende rechtsgevolgen sorteert welke de belangen van de verzoekende partij rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, vormen bezwarende besluiten.

Zo is de verplaatsing van de zetel van een agentschap van de Unie het gevolg van een akkoord van de lidstaten en van een handeling van de wetgever van de Unie. Derhalve herinnert het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag in het besluit over de verplaatsing van zijn zetel slechts aan het beginsel van overplaatsing van zijn personeel, zoals vastgesteld bij gezamenlijk overleg van de lidstaten. Hiermee heeft het geen kenmerkende wijziging gebracht in de rechtspositie van de rekwiranten, die immers het gevolg was van het gezamenlijk overleg van de lidstaten.

Wat de statutaire financiële rechten van de rekwiranten betreft, zij opgemerkt dat de vaststelling van de aanpassingscoëfficiënt voor het personeel van een agentschap niet ter beoordeling van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag wordt gelaten, maar het gevolg is van de levensomstandigheden in de plaats van tewerkstelling. Hieruit volgt dat de toepassing, op rekwiranten, van de aanpassingscoëfficiënt voor de nieuwe zetel slechts een automatisch gevolg is van het gezamenlijk overleg van de lidstaten enerzijds en van artikel 64, eerste alinea, van het Statuut anderzijds.

Bovendien voorziet het litigieuze besluit in de mogelijkheid van individuele onderhandelingen over de datum waarop de betrokkenen in de nieuwe zetel van het agentschap aan de slag zouden gaan en de opzegtermijn tussen de directeur van het agentschap en de personeelsleden die niet in de nieuwe vestigingsplaats willen gaan werken. Met de vaststelling van dat besluit heeft het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag dus een algemene gedragslijn vastgelegd op basis waarvan het krachtens de relevante bepalingen later individuele besluiten wilde nemen, waarbij eventueel de ontslagname werd vastgesteld van personeelsleden die op het gewenste tijdstip niet waren gaan werken in zijn nieuwe vestigingsplaats, rekening houdend met de bijzondere situatie van elk van hen.

(zie punten 49, 50, 60, 61, 64, 69, 72, 75)