In de tweede plaats voert Alfieri aan dat volgens artikel 29 van het Statuut de uitschrijving van een vergelijkend onderzoek afhankelijk is van een voordien door het tot aanstelling bevoegde gezag in te stellen onderzoek naar de mogelijkheden van bevordering en overplaatsing binnen de Instelling. Uit niets kan volgens hem worden afgeleid dat dit onderzoek heeft plaatsgevonden.

Hierop antwoordt het Parlement, dat daadwerkelijk is gehandeld „overeenkomstig de bepalingen van het Statuut” en dat overigens Alfieri, die behoorde tot de talendienst, door middel van bevordering op een A 3 post, die buiten zijn loopbaan valt, geen aanspraak kon maken. Dit antwoord impliceert noodzakelijkerwijs dat het Parlement bij zijn met het oog op een eventuele bevordering ingesteld onderzoek a priori de leden van de taalkundige dienst heeft uitgesloten; Uw Hof zal dus moeten nagaan of dit standpunt zich met het Statuut verdraagt omdat, indien zulks niet het geval is, het op dit punt door het tot aanstelling bevoegde gezag genomen besluit behept zou zijn met een rechtsdwaling waardoor het verdere verloop van de procedure onregelmatig zou zijn geworden.

Kan een ambtenaar van de taalkundige dienst bij wege van overplaatsing of bevordering worden benoemd in een ambt dat niet tot zijn dienst behoort? Zoals bij pleidooi is opgemerkt heeft de Commissie van de E.E.G. tot wie door een lid van het Europese Parlement een schriftelijke vraag was gericht, daarop ontkennend geantwoord en het door haar ingenomen standpunt wordt door alle Instellingen gedeeld. Het komt ons voor dat het in overeenstemming is met de tekst van het Statuut, sommige dubbelzinnigheden ten spijt die ongetwijfeld de op een bepaald tijdstip voorgestane opvatting weerspiegelen van een verdeling van het personeel in drie groepen: algemeen, taalkundig en technisch.

Zoals bekend geeft artikel 5 van het Statuut in zijn huidige redactie een indeling van de verschillende ambten, naar aard en niveau van de daarmede overeenkomende werkzaamheden, in vier categorieën die in afdalende hiërarchische volgorde zijn gerangschikt. Dit betekent dus een verticale indeling.

Daarbij komt echter nog een tweeledig horizontale indeling: enerzijds de, thans reeds bestaande, groep voor de talendienst, aangeduid met de letters L/A, en omvattende zes rangen die met de rangen 3 tot en met 8 van de categrie A gelijkgesteld zijn, en gegroepeerd in loopbanen die zich in het algemeen over twee rangen uitstrekken. Anderzijds een indeling die in de toekomst kan plaatsvinden: ambten waarvoor eenzelfde beroepsvorming vereist is zullen kunnen worden samengevoegd tot groepen bestaande uit een aantal rangen welke tot een of meer categorieën behoren. Ten slotte kunnen wij nog memoreren dat titel VIII van het Statuut bijzondere bepalingen inhoudt voor de ambtenaren der „wetenschappelijke of technische groepen van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek op het gebied van de kernenergie”; het verband tussen de standaardfuncties en de loopbanen van deze ambtenaren is in een speciale tabel opgenomen.

Keren wij thans terug tot de taalkundige dienst. Verzoeker stelt dat hij onder de categorie A valt en dat een L/A-ambtenaar zonder meer een A-ambtenaar is; daarom bestaat er volgens hem geen enkele reden om te beletten, dat hij in een hogere rang buiten zijn groep, doch binnen de A-categorie, wordt bevorderd. Deze argumentatie kan ons niet volledig overtuigen. Wat er zij van de bewering van Alfieri, de taalkundige dienst vereist wel degelijk een „beroepsvorming” die niet met de overige betrekkingen van de A-categorie verward mag worden. Was zulks niet het geval waarom zou dan een aparte groep zijn ingesteld? Waarom daaraan de letters L/A gegeven? Waarom daarbij rangen ingevoerd die gelijkgesteld zijn met bepaalde rangen van de categorie A? Dit alles duidt, naar het ons voorkomt, op de wens om voor de personeelsleden van de taalkundige dienst een positie, een loopbaan, te scheppen die tot op zekere hoogte gelijkloopt met die van de overige personeelsleden van de categorie A, evenwel zonder deze twee loopbanen geheel in elkander te doen opgaan.

Thans verdienen de bepalingen van de artikelen 7 en 45 van het Statuut waarop zowel de E.E.G.-Commissie als het Parlement zich baseren, nadere beschouwing. Artikel 7 bepaalt dat het tot aanstelling bevoegde gezag elke ambtenaar te werk stelt in een tot zijn categorie of groep behorend ambt dat met zijn rang overeenkomt. Artikel 45, lid 1, voegt hieraan toe dat bevordering voor de ambtenaar de aanstelling medebrengt in de eerstvolgende hogere rang van de categorie of de groep waartoe hij behoort. Indien de ambtenaar dus tot een groep behoort kunnen tewerkstelling en bevordering slechts binnen deze groep plaatsvinden. Men kan deze „opsluiting” betreuren, te meer nu de hoogste rang van de talendienst L/A 3 is, maar zoals het ons voorkomt vloeit zulks uit de tekst voort; uit de tekst volgt immers — zonder dat naar het bepaalde in artikel 45, lid 2, behoeft te worden verwezen —, dat de ambtenaar van de talendienst geen ambt buiten zijn groep kan verkrijgen dan na te hebben deelgenomen aan een vergelijkend onderzoek; het Parlement heeft het Statuut dus juist toegepast door bij de beoordeling van de mogelijkheid van een bevordering tot de rang A 3 geen rekening te houden met de ambtenaren van de taalkundige dienst die de rang L/A 4 bezaten. Bij de vóór de uitschrijving van het intern vergelijkend onderzoek gevolgde procedure kan aan het Parlement geen rechtsdwaling worden verweten.