ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

De Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door te oordelen dat de vermeende steunmaatregel een selectief voordeel verschaft aan a) de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstelling van 75 % voor in aanmerking komende leenverhoudingen met een laag risico, omdat de Commissie: — ten onrechte de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk heeft aangemerkt als het referentiestelsel en blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door tot de slotsom te komen dat de vrijstelling van 75 % een afwijking van het referentiebelastingstelsel vormt, aangezien: (i) de vaststelling van een afwijking ten onrechte is gebaseerd op de regelgevingstechniek; (ii) de sleutelfuncties-test niet de bepalende test is voor de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk; en (iii) in aanmerking komende en niet in aanmerking komende leenverhoudingen zich niet in dezelfde feitelijke en juridische situatie bevinden, en de Commissie in ieder geval blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door richtlijn (EU) 2016/1164 van de Raad (1) analoog toe te passen, of overmatig te steunen op de bewoordingen daarvan. — blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en van het recht door tot de slotsom te komen dat de vrijstelling van 75 % niet wordt gerechtvaardigd door de aard en de algemene opzet van het belastingstelsel, zoals het geval is voor de vrijstelling inzake groepsfinanciering die van toepassing is op passieve financiële winsten die onder Section 371EC van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 (kapitaalinvesteringen van het Verenigd Koninkrijk) vallen. b) de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstellingen inzake overeenkomende rente en in aanmerking komende middelen, omdat de Commissie: — ten onrechte de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk heeft aangemerkt als het referentiestelsel en blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door tot de slotsom te komen dat de vrijstellingen inzake overeenkomende rente en in aanmerking komende middelen afwijkingen van het referentiebelastingstelsel vormen, aangezien: (i) ten onrechte op grond van de regelgevingstechniek is vastgesteld dat er sprake is van een afwijking en de sleutelfuncties-test niet de bepalende test is voor de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk; (ii) belastingplichtigen die in aanmerking komen voor de vrijstellingen inzake overeenkomende rente en in aanmerking komende middelen zich niet in dezelfde feitelijke en juridische situatie bevinden als belastingplichtigen die daar niet voor in aanmerking komen. — blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en van het recht door tot de slotsom te komen dat vrijstellingen inzake overeenkomende rente en in aanmerking komende middelen niet worden gerechtvaardigd door de aard en de algemene opzet van het belastingstelsel.
1.

De Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door te oordelen dat de vermeende steunmaatregel een selectief voordeel verschaft aan: a) de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstelling van 75 % voor in aanmerking komende leenverhoudingen met een laag risico, omdat de Commissie: — ten onrechte de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk heeft aangemerkt als het referentiestelsel; — blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door tot de slotsom te komen dat de vrijstelling van 75 % een afwijking van het referentiebelastingstelsel vormt, aangezien: (i) de vaststelling van een afwijking ten onrechte is gebaseerd op de regelgevingstechniek; (ii) de sleutelfuncties-test niet de bepalende test is voor de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk; en (iii) in aanmerking komende en niet in aanmerking komende leenverhoudingen zich niet in dezelfde feitelijke en juridische situatie bevinden, en de Commissie in ieder geval blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door richtlijn (EU) 2016/1164 van de Raad (1) analoog toe te passen, of overmatig te steunen op de bewoordingen daarvan. — blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en van het recht door tot de slotsom te komen dat de vrijstelling van 75 % niet wordt gerechtvaardigd door de aard en de algemene opzet van het belastingstelsel, zoals het geval is voor de vrijstelling inzake groepsfinanciering die van toepassing is op passieve financiële winsten die onder Section 371EC van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 (kapitaalinvesteringen van het Verenigd Koninkrijk) vallen. b) de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstellingen inzake overeenkomende rente en in aanmerking komende middelen, omdat de Commissie: — ten onrechte de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk heeft aangemerkt als het referentiestelsel; — blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door tot de slotsom te komen dat de vrijstellingen inzake overeenkomende rente en in aanmerking komende middelen afwijkingen van het referentiebelastingstelsel vormen, aangezien: (i) ten onrechte op grond van de regelgevingstechniek is vastgesteld dat er sprake is van een afwijking en de sleutelfuncties-test niet de bepalende test is voor de CFC-regeling van het Verenigd Koninkrijk; (ii) belastingplichtigen die in aanmerking komen voor de vrijstelling inzake overeenkomende rente zich niet in dezelfde feitelijke en juridische situatie bevinden als belastingplichtigen die daar niet voor in aanmerking komen. — blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en van het recht door tot de slotsom te komen dat vrijstelling inzake overeenkomende rente niet wordt gerechtvaardigd door de aard en de algemene opzet van het belastingstelsel.
5.

Zelfs ervan uitgaande dat de betrokken CFC-maatregelen prima facie steun vormden in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, is in het bestreden besluit ten onrechte geconcludeerd dat er geen rechtvaardiging was op grond waarvan de betrokken maatregel in overeenstemming was met de staatssteunregels van de EU. Voorts is het bestreden besluit irrationeel en inconsistent. De Commissie heeft namelijk terecht aanvaard dat hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 gerechtvaardigd is in gevallen waarin een CFC-heffing uitsluitend van toepassing zou zijn aan de hand van het nulscenario van hoofdstuk 5 van voornoemd deel 9A op basis van de test voor „met het Verenigd Koninkrijk verbonden kapitaal”, op grond dat die test onevenredig moeilijk uit te voeren zou zijn in de praktijk, maar meent tegelijkertijd, zonder toereikende motivering, dat voornoemd hoofdstuk 9 nooit gerechtvaardigd is in gevallen waarin op grond van de sleutelfuncties-test een CFC-heffing van toepassing is uit hoofde van voornoemd hoofdstuk 5. De sleutelfuncties-test is namelijk buitensporig moeilijk uit te voeren in de praktijk, waardoor de Commissie had moeten oordelen dat hoofdstuk 9 ook in de context van die test gerechtvaardigd is, en dus had moeten concluderen dat er geen sprake was van staatssteun.
—

de bestreden beslissing nietig verklaren voor zover daarbij de inschrijving van het Uniemerk 11 369 981 LOTTOLAND gehandhaafd is voor alle diensten waarvoor het bestreden Uniemerk is ingeschreven in klasse 42;
3.

Zelfs ervan uitgaande dat de betrokken CFC maatregelen steun vormden in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, is in het bestreden besluit ten onrechte geconcludeerd dat er geen rechtvaardiging was op grond waarvan de betrokken maatregel in overeenstemming was met de staatssteunregels van de EU. Voorts is het bestreden besluit irrationeel en inconsistent. De Commissie heeft namelijk terecht aanvaard dat hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 gerechtvaardigd is in gevallen waarin een CFC-heffing uitsluitend is gebaseerd op de test voor „met het Verenigd Koninkrijk verbonden kapitaal”, op grond dat die test onevenredig moeilijk uit te voeren zou zijn in de praktijk, maar meent tegelijkertijd, zonder toereikende motivering, dat voornoemd hoofdstuk 9 nooit gerechtvaardigd is in gevallen waarin een CFC-heffing van toepassing is op grond van de sleutelfuncties-test. Hoewel de situatie in verzoeksters’ geval duidelijk is, is de sleutelfuncties-test in het algemeen immers moeilijk uit te voeren in de praktijk, waardoor de Commissie had moeten oordelen dat hoofdstuk 9 eveneens in de context van die test gerechtvaardigd is, en derhalve had moeten concluderen dat er geen sprake was van staatssteun.
1.

Eerste middel: de verzoekende partij betoogt dat de verwerende partij geenszins bevoegd was en gehandeld heeft in strijd met artikel 1, lid 1, van verordening (EU) 2015/477 („gecombineerde-effectverordening”) (2) en met artikel 9, lid 5, van verordening (EU) 2016/1036 („basisverordening”) (3), door verschillende antidumpingrechten op te leggen naargelang de quota’s in het kader van de vrijwaringsmaatregelen zijn uitgeput of niet.
2.

Tweede middel: verweerster heeft artikel 107, lid 1, VWEU onjuist toegepast en/of een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door een onjuiste benadering van het onderzoek van het CFC-stelsel te hanteren. In de punten 124 tot en met 126 van het bestreden besluit heeft de Commissie de bepalingen van hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010], ten onrechte behandeld als een vorm van uitzondering op een algemene belasting als vastgesteld in hoofdstuk 5 van die wet.
2.

Tweede middel: de Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU onjuist toegepast en/of heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door een onjuiste benadering van de analyse van het CFC-stelsel. In de overwegingen 124 tot en met 126 van het bestreden besluit heeft de Commissie de bepalingen van hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010] behandeld als een soort afwijking van een algemene belasting als vastgesteld in hoofdstuk 5 van die wet.
2.

Tweede middel: de bestreden handeling tast de rechtspositie aan van een duidelijk omschreven groep van personen die niet in staat is om zichzelf te vertegenwoordigen voor een rechter. Dit middel is verdeeld in de volgende twee onderdelen: — een besloten groep van 1020 personen met een handicap in Bulgarije wordt rechtstreeks en individueel geraakt door de bestreden handeling; — deze groep is niet in staat om zichzelf te vertegenwoordigen voor een rechter.
C 423/62

Beroep ingesteld op 30 september 2019 – Irish Wind Farmers’ Association e.a./Commissie

(Zaak T-680/19)

(2019/C 423/77)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Irish Wind Farmers’ Association Clg (Kilkenny, Ierland), Carrons Windfarm Ltd (Shanagolden, Ierland), Foyle Windfarm Ltd (Dublin, Ierland), Greenoge Windfarm Ltd (Bunclody, Ierland) (vertegenwoordigers: M. Segura Catalán en M. Clayton, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit C(2019) 5257 final van de Commissie van 9 juli 2019 - SA.44671 (2019/NN) – Ierland, betreffende de vermeende onwettige staatssteun aan de sector fossiele brandstoffen in de vorm van verlaagde bedrijfstarieven;

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen één middel aan, namelijk dat de Commissie heeft nagelaten krachtens artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 4, lid 4, van de procedureverordening (1) de formele onderzoeksprocedure in te leiden, ondanks de twijfels over het bestaan van staatssteun, zodat verzoeksters hun procedurele rechten zijn ontzegd.

(1) Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).
4.

Vierde middel: door verzoekers’ religieuze geweten aan te tasten, tast de bestreden verordening ook hun menselijke waardigheid aan – aangezien het religieuze geweten een fundamentele uitdrukking van die waardigheid is – en is zij in strijd met artikel 1 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
2.

Tweede middel, ontleend aan de onwettigheid van het besluit van 16 mei 2000 en van artikel 6 van de kennisgeving van aanwerving, aangezien zij in strijd zijn met de beginselen van behoorlijk bestuur, rechtszekerheid en het verbod van discriminatie alsmede met artikel 27 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie. In elk geval is de in casu gevolgde aanwervingsprocedure onwettig en wel om de volgende redenen. — Ten eerste heeft het TABG van het comité geen volledig verslag over de verdiensten van de kandidaten gekregen toen het zijn aanstellingsbesluit moest nemen en dus zijn keuze moest maken. Dit betekent dat die verdiensten, noch door het comité noch door het TABG, objectief en transparant zijn beoordeeld, op basis van vooraf vastgestelde (en a fortiori meegedeelde) criteria. — Ten tweede is de aanbeveling bij het rapport van het onderhoud niet anderszins gepreciseerd. Het comité stelt slechts een rapport van het onderhoud op, maar het besluit van 16 mei 2000 bepaalt niet dat het comité op het moment van het onderhoud de verdiensten vergelijkt. Het besluit van 16 mei 2000 preciseert evenmin dat het bureau, in de hoedanigheid van TABG, criteria daartoe moet vaststellen, temeer daar het blijkbaar geen toegang heeft tot de door het comité vastgestelde criteria, voor zover die bestaan, quod non. — Ten derde preciseert het besluit van 16 mei 2000 niet dat het TABG over alle dossiers van de kandidaten beschikt. De verwerende partij stelt weliswaar dat de leden van het bureau over de persoonsdossiers van de kandidaten beschikten, doch zij stelt niet dat de leden die dossiers en met name dat van verzoeker hebben geraadpleegd. — Ten vierde voorziet het besluit van 16 mei 2000 niet in de mededeling aan de kandidaten van de criteria die het comité en het TABG hebben opgesteld voor hun werk en de vergelijking van de verdiensten.
—

het bestreden besluit nietig verklaren voor zover daarin 2,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropoxy) propaanzuur, zijn zouten en zijn acylhaliden (omvattend elk van hun individuele isomeren en combinaties daarvan) wordt opgenomen in de kandidaatslijst van zeer zorgwekkende stoffen als stof die even zorgwekkend is voor de menselijke gezondheid en/of voor zover daarin 2,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropoxy) propaanzuur, zijn zouten en zijn acylhaliden (omvattend elk van hun individuele isomeren en combinaties daarvan) wordt opgenomen in de kandidaatslijst als stof die even zorgwekkend is voor het milieu;
Beroep ingesteld op 10 september 2019 – UPL Europe en Aceto Agricultural Chemical/Commissie

(Zaak T-612/19)

(2019/C 399/90)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: UPL Europe Ltd (Warrington Cheshire, Verenigd Koninkrijk) en Aceto Agricultural Chemical Corp. Ltd (Port Washington, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: C. Mereu and P. Sellar, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— uitvoeringsverordening (EU) 2019/989 van de Commissie van 17 juni 2019 (1) nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan.

1. Bij de vaststelling van de bestreden verordening zijn kennelijke beoordelingsfouten gemaakt.

2. De bestreden verordening is vastgesteld na een procedure waarin verzoeksters’ rechten van verdediging zijn geschonden.

3. De bestreden verordening is vastgesteld in strijd met het evenredigheidsbeginsel.

4. De bestreden verordening is vastgesteld in strijd met het voorzorgsbeginsel.

(1) Uitvoeringsverordening (EU) 2019/989 van de Commissie van 17 juni 2019 tot niet-verlenging van de goedkeuring van de werkzame stof chloorprofam overeenkomstig verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot wijziging van de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie (PB 2019 L 160, blz. 11).
1.

Eerste middel: schending van de artikelen 160 en 167 en de punten 16.3, 18.2 en 21.1 van bijlage I bij verordening 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU, en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012, bevoegdheidsoverschrijding en een kennelijk onjuiste beoordeling, alsmede schending van de algemene beginselen van mededinging, transparantie, evenredigheid, gelijke behandeling en non-discriminatie op het gebied van overheidsopdrachten. In het kader van dit eerste middel voert verzoekster aan dat bepaalde van de gunningscriteria op grond waarvan de gekozen inschrijver is geselecteerd, kwalitatieve selectiecriteria zijn en geen gunningscriteria, terwijl selectiecriteria uitsluitend dienen ter beoordeling van de kandidaten of inschrijvers en gunningscriteria uitsluitend dienen ter beoordeling van inschrijvingen en tot bepaling van de economisch meest voordelige inschrijving.
—

de beslissing van het EUIPO van 7 januari 2019 vernietigen voor zover zij betrekking heeft op de weigering van de inschrijving van het merk „SOS Loch- und Rissfüller” voor de goederen — „chemische preparaten voor industrieel gebruik; impregneermiddelen voor het conserveren en waterdicht maken van metselwerk, dakpannen, cement en beton, uitgezonderd verven en oliënkunstharsen, synthetische harsen en plastic stoffen [onbewerkt]; oplosmiddel [chemisch]; plamuurpasta’s voor de ondergrondbehandeling voor dekmiddelen (voor zover niet begrepen in andere klassen)” van klasse 1, — „natuurlijke harsen als grondstof” van klasse 2 en — „pleisterwerk [bouwmateriaal]; kwarts; pleisters [bouwmateriaal]; pleisterkalk, weefseltussenlaagmassa”s voor bouwdoeleinden; plamuurpasta„s als bouwmateriaal; weefsel, niet van metaal of overwegend niet van metaal, voor bouwdoeleinden, met name stabiliserende weefsels” van klasse 19;
2.

Het tweede middel is ontleend aan schending van het beginsel van evenredigheid, billijkheid en goede trouw zoals vastgelegd in artikel 5, lid 4, VEU doordat verweerster, door onmiddellijk terugbetaling te vorderen zonder verzoekster in de gelegenheid te stellen een geëigende verklaring te geven voor de litigieuze controlebevindingen door middel van een uitvoerig antwoord over het beheer en door middel van het houden van de voorgestelde bijeenkomsten, niet te goeder trouw heeft gehandeld en de grenzen heeft overschreden van wat passend en noodzakelijk is, aangezien het voldoende had kunnen zijn om eerst een behoorlijke minnelijke schikking te treffen, zoals voorgeschreven in de algemene voorwaarden van de subsidieovereenkomst. Het was dus ter motivering van verweersters beslissing noch noodzakelijk noch essentieel om voorbij te gaan aan verzoeksters verzoek om in de eerste plaats een minnelijke schikking te treffen. Dit is geheel in strijd met het evenredigheidbeginsel dat meebrengt dat bij meerdere geschikte maatregelen, zoals in casu het geval is, de minst ingrijpende en belastende maatregelen moeten worden gekozen (quod non).
3.

Derde middel: het bestreden besluit is in strijd met de algemene beginselen van het Unierecht, met name het vertrouwensbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, en schendt de rechten van de verdediging. — Door aan het begrip „bestaande steunregeling” een striktere uitlegging te geven dan in een eerder aan Finland meegedeeld standpunt, heeft de Commissie in het bestreden besluit onterecht en in strijd met het vertrouwensbeginsel vastgesteld dat de aan HKL-Bussiliikenne verstrekte lening voor de aanschaf van materieel een steunmaatregel vormt. — Het terugvorderingsbevel dat door de Commissie in het bestreden besluit is vastgesteld, gaat kennelijk verder dan nodig is om het door de vermeende steunmaatregel veroorzaakte ongerechtvaardigde concurrentievoordeel ongedaan te maken. De voor de bedrijfsactiviteit van HelB betaalde definitieve koopprijs was marktconform. De verkrijger van de bedrijfsactiviteit heeft geen ongerechtvaardigd voordeel gekregen, aangezien de steun in de koopprijs was ingecalculeerd. De uitbreiding van het terugvorderingsbevel tot de verkrijger van de bedrijfsactiviteit is dus strijdig met het evenredigheidsbeginsel.
2.

Tweede middel, ten eerste ontleend aan het feit dat het bestreden besluit in strijd is met de voorwaarden van artikel 42 quater van het Statuut en met mededeling aan het personeel 71/15 van 23 oktober 2015, hetgeen schending meebrengt van het beginsel dat de administratie een besluit alleen mag vaststellen op basis van wettelijk toegestane gronden, dat wil zeggen relevante gronden die geen beoordelingsfout, feitelijk of rechtens, bevatten, en ten tweede aan misbruik van procedure. In dit verband is verzoekster van mening dat het TABG, door het bestreden besluit onder die omstandigheden vast te stellen, kennelijk geen juiste toepassing van en uitlegging aan bovengenoemde statutaire bepalingen en de mededeling aan het personeel heeft gegeven, doordat het haar besluit op onjuiste gronden, zowel feitelijk als rechtens, heeft gebaseerd. De Raad heeft zich niet beroepen op het belang van de dienst dat hij met de toepassing van artikel 42 quater op verzoekster wil dienen noch reële organisatorische behoeften aangetoond die de verwerving van nieuwe bekwaamheden zou vereisen waartoe zij niet in staat zou zijn. Afgezien daarvan heeft het TABG artikel 42 quater kennelijk in de plaats gesteld van een tuchtprocedure.
Beroep ingesteld op 5 augustus 2019 — Global Steel Wire e.a/Commissie

(Zaak T-545/19)

(2019/C 319/31)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partijen: Global Steel Wire, S.A. (Cerdanyola del Vallès, Spanje), Moreda-Riviere Trefilerías, S.A. (Gijón, Spanje) en Global Special Steel Products, S.A. (Corrales de Buelna, Spanje) (vertegenwoordigers: F. González Díaz, J. Blanco Carol en B. Martos Stevenson, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het onderhavige beroep ontvankelijk verklaren;

— het besluit van de Commissie van 24 mei 2019 nietig verklaren, en

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Dit beroep, dat zijn oorsprong vindt in een verzoek om rekening te houden met het onvermogen om te betalen dat in februari 2000 in procedure COMP/38.344 — voorspanstaal is ingediend, is gericht tegen het besluit van de Commissie waarmee afwijzend wordt gereageerd op het verzoek van 20 december 2018 om gelet op de financiële situatie van verzoeksters uitstel van betaling te verlenen.

Ter onderbouwing van hun beroep voeren verzoeksters vijf middelen aan.

1. Eerste middel: schending van hun recht van verweer, aangezien het bestreden besluit is vastgesteld zonder dat verzoeksters dienaangaande hun standpunt konden toelichten.

2. Tweede middel: ontoereikende motivering van de afwijzing van het door verzoeksters ingediende verzoek.

3. Derde middel: onjuiste opvatting van het recht en van de feiten bij de beoordeling van de financiële situatie van verzoeksters en hun vermogen om de boete te kunnen betalen.

4. Vierde middel: schending van het algemene beginsel van collectieve verantwoordelijkheid bij de vaststelling van het bestreden besluit, zodat er sprake is van een bevoegdheidsgebrek.
—

verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekster van de met het onderhavige beroep samenhangende en daardoor ontstane kosten, alsook van de door verzoekster gemaakte kosten in de procedure voor de kamer van beroep; dan wel, indien de andere bij de bestreden beslissing betrokken partij intervenieert in de onderhavige procedure, verweerder en de andere partij bij de bestreden beslissing hoofdelijk veroordelen tot betaling aan verzoekster van de met het onderhavige beroep samenhangende en daardoor ontstane kosten, alsook van de door verzoekster gemaakte kosten in de procedure voor de kamer van beroep.