ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 11/28

Beroep ingesteld op 5 november 2021 — Omelyanyuk/Raad

(Zaak T-557/21)

(2022/C 11/38)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Aleksandr Omelyanyuk (Minsk, Belarus) (vertegenwoordiger: D. Litvinski, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/997 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus, nietig verklaren voor zover deze betrekking heeft op verzoeker;

— uitvoeringsbesluit (GBVB) 2021/1002 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van besluit 2012/642/GBVB betreffende beperkende maatregelen met het oog op de situatie in Belarus, nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoeker;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoeker drie middelen aan die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de in het kader van zaak T-556/21, Lyubetskaya/Raad aangevoerde middelen.
—

Het bestreden besluit is vastgesteld op basis van een kennisgeving door Polen die geen verzoek is, zoals vereist door artikel 18 van richtlijn 2002/53/EG van de Raad (3), en in ieder geval geschiedde deze kennisgeving alleen om te voldoen aan een wettelijke verplichting die voortvloeide uit artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr. 639/2014; laatstgenoemde bepaling is echter onrechtmatig, en verzoeker beroept zich daarop overeenkomstig artikel 277 VWEU. Bovendien geschiedde de kennisgeving nadat de in artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr. 639/2014 gestelde termijn was verstreken.
Beroep ingesteld op 20 oktober 2021 — Alves Casas/EUIPO — Make Up Art Cosmetics (mccosmetics NY)

(Zaak T-681/21)

(2022/C 2/59)

Taal van het verzoekschrift: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Ana Maria Alves Casas (Porto, Portugal) (vertegenwoordiger: Â. Rodrigues Oliveira, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Make-Up Art Cosmetics, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk mccosmetics NY — inschrijvingsaanvraag nr. 17 866 777

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 20 oktober 2021 in zaak R 2398/2020-2

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in alle kosten, met alle daaruit voortvloeiende rechtsgevolgen.

Aangevoerd middel
—

verwijzing van de in het ongelijk gestelde partij in de kosten van de procedure voor het Gerecht van de Europese Unie en van de noodzakelijke kosten die door de verzoekende partij zijn gedragen in verband met de procedure voor de kamer van beroep van de EUIPO;
—

het krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde besluit C(2021)5963 final van 5 augustus 2021 van de Commissie, waarbij verzoeksters confirmatief verzoek van 6 mei 2021 om volledige toegang te krijgen tot het document met als opschrift “Briefing for the EU RCF co-chair for the Regulatory Cooperation Forum meeting on 3-4 February 2020” [Ares(2021)1264866] werd afgewezen, nietig verklaren voor zover de afwijzing is gebaseerd op de weigeringsgrond van artikel 4, lid 1, onder a), derde streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001;
—

de bestreden beslissing wijzigen in de zin dat: — verzoeksters beroep wordt toegewezen; — de door verzoeksters tot nietigverklaring ingestelde vordering tot nietigverklaring van het litigieuze model in haar geheel wordt afgewezen; — verzoeksters tot nietigverklaring worden verwezen in de kosten die verzoekster voor de kamer van beroep en de nietigheidsafdeling heeft gemaakt;
—

Verzoekster beweert dat de bestreden handeling haar niet voldoende informatie verschafte om, ten eerste, te kunnen bepalen of de handeling gegrond is of dat deze blijk geeft van een gebrek op grond waarvan de rechtmatigheid ervan kan worden betwist bij de Unierechter en, ten tweede, die rechter in staat te stellen om de rechtmatigheid van die handeling te toetsen.
—

de bestreden beslissing gedeeltelijk vernietigen voor zover daarbij het door interveniënte ingestelde beroep gedeeltelijk is toegewezen, het door verzoekster ingestelde beroep gedeeltelijk is afgewezen en de inschrijving van het litigieuze merk voor de opgegeven waren van klassen 24 en 28 is toegestaan;
—

In dit verband wordt aangevoerd dat artikel 10, lid 1, van de Aarhus-verordening als volgt bepaalt: “Elke niet-gouvernementele organisatie die voldoet aan de criteria van artikel 11 is gerechtigd een verzoek tot interne herziening in te dienen bij de communautaire instelling die of het communautair orgaan dat een administratieve handeling met betrekking tot het milieurecht heeft gesteld of in het geval van een beweerde administratieve nalatigheid, zo'n handeling had moeten stellen.” In casu had de EIB binnen de in artikel 10 van voornoemde verordening gestelde termijn moeten antwoorden, hetgeen zij niet heeft gedaan.
—

nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 2 juni 2021 tot afwijzing van verzoekers verzoek tot inzage in documenten van de Commissie middels afgifte van kopieën van de volledige correspondentie die de Commissie sinds 1 april 2020 heeft gevoerd a) met het bedrijf BioNTech SE, b) met de Duitse Bondskanselarij over het bedrijf BioNTech SE en diens producten, c) met de Duitse minister van Volksgezondheid over de aankoop van vaccins ter bestrijding van de corona-pandemie, in het bijzonder over de hoeveelheid door BioNTech ter beschikking gestelde vaccins en de leveringstermijnen ervan, voor zover bij dat besluit geen of slechts gedeeltelijk toegang wordt verleend aan verzoeker;
4.

Vierde middel: het besluit van de Commissie tot weigering om de vertragingsrente en de samengestelde rente te betalen, dat is vervat in haar brieven van 30 april 2021 (1) en 2 juli 2021 (2), berust op schending van de Verdragen (te weten artikel 266 VWEU) en/of van het algemeen Unierechtelijk beginsel dat EU-instellingen dienen over te gaan tot terugbetaling nadat een arrest is gewezen waarbij een maatregel is nietig verklaard. Verzoekster stelt dan ook dat het besluit moet worden nietig verklaard overeenkomstig artikel 263 VWEU.
5.

Vijfde middel: de kostendelingsmethodologie is, minstens wanneer zij in haar geheel wordt beschouwd, in strijd met het Unierecht. Het ruime toepassingsgebied, het verbod op vereffening, het onaangepaste tolerantieniveau en de prioriteit die lusstromen boven interne stromen krijgen, hangen alle samen en versterken elkaar. Althans in hun geheel beschouwd leiden zij tot schending van het beginsel dat “de vervuiler betaalt”, van het discriminatieverbod en van het billijkheidsvereiste. Bovendien is de kostendelingsmethodologie, tenminste in haar totaal effect, onverenigbaar met de Uniedoelstelling het aandeel hernieuwbare energiebronnen te verhogen. De kostendelingsmethodologie is over het geheel genomen onevenredig en mist hoe dan ook de noodzakelijke rechtsgrondslag.
C 391/21

Beroep ingesteld op 6 augustus 2021 — Frankrijk / Commissie

(Zaak T-475/21)

(2021/C 391/30)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: F. Alabrune, T. Stéhelin, A-L. Desjonquères, G. Bain, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— uitvoeringsbesluit (EU) 2021/988 van de Commissie van 16 juni 2021 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover daarbij een correctie van 45 869 990,19 EUR wordt toegepast met betrekking tot de “vrijwillige gekoppelde steun” in het kader van “maatregel 24 — aanvraagjaar 2017 (begrotingsjaar 2018)” en “maatregel 24 — aanvraagjaar 2017 (begrotingsjaar 2019)” voor de boekjaren 2018 en 2019;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan tegen het bestreden besluit.

Volgens verzoekster heeft de Commissie blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en artikel 52, lid 2, van verordening nr. 1307/2013 (1) verkeerd uitgelegd door vast te stellen dat samen met grassoorten verbouwde peulgewassen niet in aanmerking komen voor een regeling betreffende vrijwillige gekoppelde steun.

Ten eerste biedt artikel 52, lid 2, van verordening nr. 1307/2013 de lidstaten de mogelijkheid om een regeling betreffende gekoppelde steun in te stellen voor alle gebruikelijke en gevestigde praktijken in een lidstaat in de sector eiwithoudende gewassen, waartoe peulvruchten vanwege hun hoge eiwitgehalte behoren.

Ten tweede moet artikel 52, lid 2 van verordening nr. 1307/2013 aldus worden uitgelegd dat de sector eiwithoudende gewassen ook de vooral in Frankrijk gangbare praktijk omvat om mengsels van voornamelijk peulvruchten bestemd voor veevoeder met grassoorten te verbouwen.

Derhalve heeft de Commissie blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in het bestreden besluit vast te stellen dat het verbouwen van mengsels van voornamelijk peulvruchten bestemd voor veevoeder met grassoorten niet in aanmerking kan komen voor de vrijwillige gekoppelde steun als bedoeld in artikel 52 van verordening nr. 1307/2013.

(1) Verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 608).
5.

Vijfde middel: schending van artikel 74, lid 2, en lid 6, onder a), van verordening nr. 2015/1222, en artikel 16, lid 13, van verordening nr. 2019/943 door de vaststelling van een te ruime werkingssfeer voor de kostendelingsmethodologie voor redispatching en compensatiehandel. Deze werkingssfeer mag niet worden uitgebreid tot netwerkelementen die geen rol spelen in de grensoverschrijdende handel in elektriciteit overeenkomstig artikel 74, lid 2, van verordening nr. 2015/1222 en artikel 16, lid 13 van verordening nr. 2019/943. De werkingssfeer werd gekoppeld aan andere methodologieën zonder dat daarvoor een rechtsgrondslag bestond. Een werkingssfeer die ruimer is dan is bepaald in de capaciteitsberekeningsmethodologie kan vanuit juridisch oogpunt niet worden aanvaard. De werkingssfeer moet in overeenstemming zijn met de verplichtingen en verantwoordelijkheden van de transmissiesysteembeheerders die voortvloeien uit artikel 74, lid 6, onder a), van verordening nr. 2015/1222.
—

verweersters besluit van 7 april 2021 waarbij is geweigerd op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) en verordening (EG) nr. 1367/2006 (2) toegang te verlenen tot de opgevraagde documenten betreffende de stand van zaken van de tenuitvoerlegging van visserijcontrole in Frankrijk en Denemarken en betreffende het bestaan van pilotzaken en niet-nakomingsprocedures in de Europese Unie inzake de tenuitvoerlegging van verordening (EG) nr. 1224/2009 (3) nietig verklaren, en
1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfout, aangezien de Raad van oordeel is dat hij niet het “tot aanstelling bevoegde gezag” (“AIPN”) in de zin van artikelo1obis, leden 1 en 2, van het Ambtenarenstatuut, gelezen in samenhang met artikelo6 van de Regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie, is wanneer hij overeenkomstig artikel 96, lid 1, van verordening (EU) 2017/1939 van de Raad van 12 oktober 2017 betreffende nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie (“EOM”) de Europese aanklagers benoemt.
1.

Nietigverklaring van het besluit van de Commissie en van haar invorderingsopdracht met referentie ARES(2021)1955613 wegens schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van de Verdragen of van enige uitvoeringsregeling daarvan, dan wel wegens misbruik van bevoegdheid, in het bijzonder onjuiste juridische beoordeling van feiten en bevindingen (schending van het recht op verdediging, schending van het recht op behoorlijk bestuur, schending van het evenredigheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, de rechtsstaat, het beginsel van gewettigd vertrouwen en het verbod van terugwerkende kracht, onjuiste juridische beoordeling van feiten en bevindingen in audit 12-INFS-024 en vervolgaudit 15-NR01-044).
3.

Derde middel: de beoordeling die de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (“EFSA”) in 2017 heeft verricht, kan niet voldoen aan het in de toevoegingsverordening neergelegde juridische criterium: — volgens het toepasselijke juridische criterium moet voor de opneming van de betreffende stoffen in de bijlage bij de toevoegingsverordening kunnen worden vastgesteld dat er sprake is van schadelijke gevolgen voor de menselijke gezondheid; — in de conclusies van EFSA worden geen schadelijke gevolgen voor de menselijke gezondheid vastgesteld; — de aanpak van de Commissie is onevenredig omdat hij niet voldoet aan het in de toevoegingsverordening neergelegde criterium “noodzakelijkheid”; — de Commissie heeft geen rekening gehouden met sinds 2017 gepubliceerde gegevens waaruit blijkt dat de consumptie van de stoffen in kwestie geen schadelijke gevolgen heeft voor de menselijke gezondheid.
—

De Commissie beweert ten onrechte dat er sprake is van de dubbele telling van emissies. Er gebeurt geen dubbele telling voor de installatie van SMA Sandarne en deze heeft ook vroeger niet plaatsgevonden. Het besluit van de Commissie om de installatie van SMA niet op te nemen in de installaties waarvoor kosteloze emissierechten worden toegewezen onder de productbenchmark voor kalk is bijgevolg onjuist en heeft derhalve geen rechtgrondslag.
1.

De door verweerster goedgekeurde Duitse steunregeling “Bundesregelung Fixkostenhilfe 2020” is onverenigbaar met de interne markt, omdat zij de mededinging verstoort zonder dat dit in casu uitzonderlijkerwijs gerechtvaardigd is. Verweerster heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door vast te stellen dat de steunregeling, die vereist dat de omzet van de gehele onderneming met ten minste 30 % is gedaald, verenigbaar is met de interne markt overeenkomstig artikel 107, lid 3, onder b), VWEU. De benadering van de steunregeling waarbij de gehele onderneming in de beschouwing wordt betrokken, brengt met zich mee dat ondernemingen — zoals verzoekster — met meerdere bedrijfsonderdelen die op verschillende wijze door de Covid-19-pandemie zijn getroffen, waarvan de fysieke handel door de sluiting ruim 30 % minder omzet heeft geboekt, geen aanvraag mogen indienen, enkel omdat een ander bedrijfsonderdeel geen omzetverlies lijdt en de berekening van een rekenkundig gemiddelde voor de omzetten van verschillende bedrijfsonderdelen tot gevolg heeft dat de drempel van 30 % niet wordt gehaald. Daardoor ontvangen deze ondernemingen, anders dan ondernemingen met slechts één bedrijfsonderdeel, mogelijkerwijs geen dan wel slechts voor een deel van de subsidiabele periode steun en moeten zij de ongedekte vaste kosten van hun gesloten bedrijfsonderdeel financieren uit hun andere bedrijfsonderdelen. Dit leidt tot mededingingsverstoring ten opzichte van zowel concurrenten in de sector die door de pandemie is getroffen als concurrenten in de sector die niet door de pandemie is getroffen.
—

de bestreden beslissing aldus herzien dat verzoekers beroep wordt toegewezen, en de beslissing in nietigheidsprocedure nr. 34 709 C van 12 mei 2020 aldus herzien dat de vordering tot nietigverklaring van het litigieuze merk RENČKI HRAM wordt toegewezen en het litigieuze merk in zijn geheel nietig wordt verklaard;
C 252/31

Beroep ingesteld op 10 mei 2021 — Armadora Parleros / Commissie

(Zaak T-254/21)

(2021/C 252/42)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Armadora Parleros, SL (Santa Eugenia de Ribeira, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Navas Marqués, abogado)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— Vaststellen dat de Europese Commissie door nalaten artikel 118 van verordening nr. 1224/2009 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft geschonden, meer bepaald door niet op adequate wijze controle en toezicht uit te oefenen op de juiste toepassing van deze verordening door het Koninkrijk Spanje, wat bezwarend kan zijn voor verzoekster, ARMADORA PARLEROS, S.L.

— Vaststellen dat deze schending door de Commissie verzoekster, ARMADORA PARLEROS, S.L., schade heeft berokkend bestaande in gederfde winst uit de makreel- en heekvisserij in de periode van 2006 tot 2020.

— De Europese Commissie veroordelen tot betaling aan ARMADORA PARLEROS, S.L. van 9 881 434,61 EUR als schadevergoeding vermeerderd met de wettelijke rente en de kapitalisatie van deze rente.

— De Europese Commissie verwijzen in alle proceskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan.

Verzoekster verwijt de Europese Commissie onrechtmatig te hebben gehandeld en in het bijzonder niet te hebben voldaan aan haar verplichting om controle uit te oefenen op de daadwerkelijke toepassing door het Koninkrijk Spanje van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) en concreet verordening nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB 1993, L 261, blz. 1) en verordening nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen (PB 2009, L 343, blz. 1). Dienaangaande wijst verzoekster met name op “het ontbreken van controle op het motorvermogen van trawlers die in de wateren van de Cantabrische Zee en langs de Spaanse noordoostkust vissen”.

Als gevolg van deze niet-nakoming heeft verzoekster tussen 2006 en 2020 schade geleden omdat zij geen gebruik kon maken van haar schip “Vianto Tercero”, dat door de onjuiste toepassing van het GVB moest worden gesloopt en derhalve helemaal niet meer is gebruikt. Dit alles heeft de vennootschap ARMADORA PARLEROS S.L. economische schade berokkend.
1.

Eerste middel: onjuiste rechtsopvattingen. In dit verband voeren verzoekers aan dat de bestreden verordening, ten eerste, in strijd is met artikel 8 van verordening (EG) nr. 1925/2006 (1), dat een vastgesteld risico vereist, wegens de indeling van de betrokken stoffen en bereidingen in deel A van bijlage III bij deze verordening terwijl er wetenschappelijke onzekerheid bestaat, en wegens de indeling van producten, andere dan stoffen in deel C van bijlage III, en, ten tweede, in strijd is met artikel 6 van verordening nr. 178/2002 (2) omdat zij berust op een gedeeltelijke en niet-conforme risicobeoordeling.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft de Tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun ter ondersteuning van de economie vanwege de huidige COVID-19-uitbraak en artikel 107, lid 3, onder b), VWEU onjuist toegepast door vast te stellen dat SAS AB voor de steun in aanmerking komt en door niet te onderzoeken of er naast herkapitalisatie meer passende en minder verstorende maatregelen beschikbaar waren. Volgens verzoekster heeft de Commissie ook de Tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun ter ondersteuning van de economie vanwege de huidige COVID-19-uitbraak en artikel 107, lid 3, onder b), VWEU onjuist toegepast door vast te stellen dat het bedrag van de herkapitalisatie evenredig was, door geen passende voorwaarden te stellen voor het uittreden van de staat, door de aanmerkelijke marktmacht van de begunstigde niet naar behoren te beoordelen en niet de daarbij horende corrigerende maatregelen te nemen, door agressieve commerciële uitbreiding niet te voorkomen, door niet te voldoen aan haar verplichting om de positieve effecten van de steun af te wegen tegen de negatieve gevolgen ervan voor de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt, en voor de handhaving van een niet-vervalste mededeling (dat wil zeggen de “afwegingstoets”) en, ten slotte, door te gelasten dat het herstructureringsplan in een laat stadium wordt ingediend.
—

de eerste drie verweerders veroordelen tot vergoeding wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de door verzoekers ten gevolge van de schending van hun grondrechten geleden schade, ex aequo et bono begroot op 200 000 EUR per dienstjaar;
—

het besluit van het Europees Parlement van 15 januari 2021, A (2019) 8551 C (D 300153), waarbij verzoeker toegang is geweigerd tot de documenten waarom hij had verzocht krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, nietig verklaren;
2.

Tweede middel: verweerders zijn op grond van de EU-verdragen verplicht om te handelen, in het bijzonder krachtens artikel 207 VWEU, op basis waarvan de Europese Unie is toegetreden tot het ICAC en waarin is bepaald dat de gemeenschappelijke handelspolitiek wordt gevoerd in het kader van de beginselen en doelstellingen van het externe optreden van de Unie. De Commissie heeft een verplichting krachtens de artikelen 314 en 317 VWEU en dient de belangen, waarden en beginselen die in artikel 3 VEU en het Handvest zijn neergelegd, na te leven.
Beroep ingesteld op 8 april 2021 — Klymenko / Raad

(Zaak T-195/21)

(2021/C 206/48)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskou, Rusland) (vertegenwoordiger: M. Phelippeau, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het beroep van Oleksandr Viktorovych Klymenko ontvankelijk verklaren;

— besluit (GBVB) 2021/394 van de Raad van 4 maart 2021 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne nietig verklaren, voor zover het verzoeker betreft;

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/391 van de Raad van 4 maart 2021 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne nietig verklaren, voor zover zij verzoeker betreft;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten overeenkomstig de artikelen 87 en 91 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker voert vier middelen aan ter ondersteuning van zijn beroep tot nietigverklaring van besluit (GBVB) 2021/394 van de Raad van 4 maart 2021 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2021, L 77, blz. 29) en uitvoeringsverordening (EU) 2021/391 van de Raad van 4 maart 2021 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2021, L 77, blz. 2), voor zover deze handelingen hem betreffen.

Eerste middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht, in het bijzonder met betrekking tot de verwijzing in de handelingen naar de rechtvaardiging van de gegrondheid van de maatregel en de verificaties die zijn verricht om na te gaan of de rechten van de verdediging en het recht op effectieve rechterlijke bescherming zijn geëerbiedigd.

Tweede middel: onjuiste beoordeling van de zaak en misbruik van bevoegdheid, aangezien verzoeker gegevens had aangevoerd die aantonen dat de feitelijke grondslag ontoereikend is om enige strafprocedure te rechtvaardigen, alsook gegevens over schending van grondrechten, waaraan de Raad geen gevolgen heeft verbonden.

Derde middel: schending van grondrechten, met name van de rechten van de verdediging, het recht op effectieve rechterlijke bescherming en het recht op procedurele gelijkheid.

Vierde middel: ontbreken van een rechtsgrondslag daar artikel 29 VEU niet de rechtsgrondslag van de tegen verzoeker getroffen beperkende maatregel kan vormen.