Het recht van passagiers op forfaitaire en uniforme compensatie bij vertraging van een vlucht, waarin is voorzien door de artikelen 5 tot en met 7 van verordening nr. 261/2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten, staat los van de schadevergoeding die is bedoeld in artikel 19 van het Verdrag van Montreal tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer. Aangezien de aanspraken die op de bedoelde verordening zijn gebaseerd, onder een ander regelgevingskader vallen dan de aanspraken die op de bepalingen van het Verdrag van Montreal berusten, zijn de in dat Verdrag neergelegde regels inzake de internationale bevoegdheid niet van toepassing op verzoeken die louter zijn gebaseerd op verordening nr. 261/2004. Laatstbedoelde verzoeken moeten immers worden onderzocht tegen de achtergrond van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken.

Het recht van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden waarin bij een gerecht een procedure aanhangig is die strekt tot aanwijzing van een territoriaal bevoegd gerecht in de lidstaat waar het Europees betalingsbevel is uitgevaardigd, en waarin dit gerecht onderzoekt of de gerechten van die lidstaat internationaal bevoegd zijn om kennis te nemen van de contentieuze procedure in verband met de schuldvordering die aan de basis ligt van dat betalingsbevel, waartegen de verweerder binnen de gestelde termijn verweer heeft gevoerd, verordening nr. 1896/2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure geen aanwijzingen verstrekt betreffende de bevoegdheden en de verplichtingen van dat gerecht, zodat deze procedurekwesties op grond van artikel 26 van deze verordening verder door het nationale recht van deze lidstaat worden beheerst.

Het recht van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden waarin bij een gerecht een procedure aanhangig is die strekt tot aanwijzing van een territoriaal bevoegd gerecht in de lidstaat waar het Europees betalingsbevel is uitgevaardigd, en waarin die gerecht onderzoekt of de gerechten van die lidstaat internationaal bevoegd zijn om kennis te nemen van de contentieuze procedure in verband met de schuldvordering die aan de basis ligt van dat betalingsbevel, waartegen de verweerder binnen de gestelde termijn verweer heeft gevoerd, de kwestie van de internationale bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat waar het Europees betalingsgevel is uitgevaardigd, volgens verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken dient te worden beslecht op basis van procedureregels die het mogelijk maken de nuttige werking van de voorschriften van deze verordening en de rechten van de verdediging te waarborgen, ongeacht of de verwijzende rechterlijke instantie zich zelf over de kwestie uitspreekt dan wel een gerecht dat door haar is aangewezen als zijnde territoriaal en materieel bevoegd om zich in het kader van de gewone civielrechtelijke procedure uit te spreken over een schuldvordering.

In dit verband moeten de nationale regels die van toepassing zijn op de bij de nationale rechterlijke instantie aanhangige procedure deze laatste de mogelijkheid bieden de internationale bevoegdheid te onderzoeken overeenkomstig verordening nr. 44/2001, rekening houdend met alle informatie die daartoe noodzakelijk is. Indien dit niet het geval is, mag deze rechterlijke instantie hetzij haar procedureregels aldus uitleggen dat zij op grond daarvan kan voldoen aan de genoemde vereisten, hetzij een gerecht aanwijzen dat, als territoriaal bevoegd gerecht, materieel bevoegd is om zich in het kader van de gewone civielrechtelijke procedure ten gronde uit te spreken over de schuldvordering, en dat zich dan in voorkomend geval moet uitspreken over zijn eigen internationale bevoegdheid tegen de achtergrond van de in verordening nr. 44/2001 bedoelde criteria.

(cf. punten 48, 62‑64, 73 en dictum)