ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 79/20

Hogere voorziening ingesteld op 24 januari 2008 door Giuseppe Gargani tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 21 november 2007 in zaak T-94/06, Giuseppe Gargani/Europees Parlement

(Zaak C-25/08 P)

(2008/C 79/35)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Giuseppe Gargani (vertegenwoordiger: W. Rothley, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europees Parlement

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 21 november 2007 in haar geheel te vernietigen;

— de zaak naar het Gerecht van eerste aanleg te verwijzen opdat dit opnieuw uitspraak doet;

— verweerder te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft rekwirants rechten van de verdediging geschonden door geen aandacht te schenken aan zijn argumenten, maar de partijen te vervangen en het beroep daarop niet-ontvankelijk te verklaren.

Het beroep, dat door de voorzitter van de Commissie juridische zaken van het Europees Parlement en niet — zoals in de bestreden beschikking vermeld — door een „particulier” is ingesteld, is namelijk uitdrukkelijk gericht tegen de toenmalige voorzitter van het Europees Parlement en niet tegen het Europees Parlement zelf of een „natuurlijke persoon”. Het Gerecht ziet rekwirant als een willekeurige Italiaanse verzoekende partij, die vaststelling vordert van het onrechtmatig handelen van het Europees Parlement, en de toenmalige voorzitter van het Europees Parlement als een willekeurige Spaanse verwerende partij, aan wie het onrechtmatig handelen van de voorzitter van het Europees Parlement moet worden toegeschreven.

Het Gerecht heeft verzuimd na te gaan of het rechterlijk stelsel voorziet in een rechtsmiddel waarmee de voorzitter van een commissie de vaststelling kan vorderen van het onrechtmatig handelen van de voorzitter van het Europees Parlement, wanneer deze de hem door het Reglement toegekende bevoegdheden overschrijdt en daardoor de participatierechten van de voorzitter van een commissie of het Parlement in hun geheel schendt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 64/23

Hogere voorziening ingesteld op 31 december 2007 door AMS Advanced Medical Services GmbH tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 18 oktober 2007 in zaak T-425/03, AMS Advanced Medical Services GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-565/07 P)

(2008/C 64/34)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: AMS Advanced Medical Services GmbH (vertegenwoordiger: S. Schäffler, advocate)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van 18 oktober 2007;

— verwijzing van verweerder en verweerder in hogere voorziening in de kosten van de onderhavige procedure en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening beroept rekwirante zich op schending van het gemeenschapsrecht door het Gerecht. Volgens het Gerecht is het door rekwirante voor het eerst in de beroepsprocedure gedane verzoek dat opposante het gebruik van haar merk bewijst, niet meer ontvankelijk. Aldus schendt het Gerecht het beginsel van de functionele continuïteit tussen de instanties van het BHIM alsmede de artikelen 43, leden 2 en 3, en 74 van verordening nr. 40/94.

Overeenkomstig het beginsel van de functionele continuïteit tussen de instanties van het BHIM had met name de kamer van beroep haar beslissing moeten baseren op alle elementen die de insteller van het beroep zowel in de procedure voor de oppositieafdeling als in de procedure voor de kamer van beroep heeft aangedragen.
2)

Welk criterium moet worden gebruikt bij de uitlegging van het begrip „opvraging van een in kwalitatief opzicht substantieel deel”, wanneer de databanken in verschillende subgroepen zijn verdeeld en in deze subgroepen die zelfstandige producten op de markt vormen, worden gebruikt? Moet de omvang van de databanken in het globale product of de omvang van de databanken in de respectieve subgroepen als criterium worden gebruikt?
2)

Moet aanvullende aantekening 5, b), bij hoofdstuk 20 van de gecombineerde nomenclatuur aldus worden uitgelegd dat het aldaar gebruikte begrip „vruchtensap in zijn natuurlijke staat” door de formulering „verkregen uit vruchten of door verdunning van geconcentreerd vruchtensap” enkel nader wordt toegelicht, maar feitelijk van toepassing is op alle soorten vruchtensappen (niet gegist en zonder toevoeging van alcohol) in de respectieve toestand waarin zij worden aangebracht?
2)

Indien de hiervoor onder 1 omschreven vraag bevestigend wordt beantwoord, brengt de toepassing van artikel 6, lid 2, van de Zesde richtlijn met betrekking tot diensten en goederen, andere dan investeringsgoederen, met zich dat de heffing van btw eenmalig plaatsvindt in het belastingtijdvak waarover de aftrek voor deze diensten en goederen wordt genoten of moet ook in daaropvolgende tijdvakken heffing plaatsvinden en, zo dit laatste het geval is, hoe moet dan voor de goederen en diensten waarop door de belastingplichtige niet wordt afgeschreven, de maatstaf van heffing worden bepaald?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/10

Beroep ingesteld op 23 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden

(Zaak C-521/07)

(2008/C 37/12)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. van Nuffel en R. Lyal, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden

Conclusies

— vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen op grond van artikel 40 van de EER-Overeenkomst door de dividenden uitbetaald aan vennootschappen gevestigd in Noorwegen of IJsland niet onder dezelfde voorwaarden vrij te stellen van inhouding van dividendbelasting als de dividenden uitbetaald aan Nederlandse vennootschappen;

— het Koninkrijk der Nederlanden te veroordelen tot de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Nederlandse belastingwetgeving wordt de dividendbelasting niet ingehouden wanneer een Nederlandse vennootschap een dividend uitkeert aan een andere in Nederland gevestigde vennootschap die tenminste 5 % van de aandelen bezit in de vennootschap die het dividend uitkeert; daarentegen wordt de dividendbelasting wel ingehouden wanneer de vennootschap die het dividend ontvangt in Noorwegen of IJsland is gevestigd, tenzij de ontvangende vennootschap ten minste 25 % (Noorwegen) of 10 % (IJsland) van de aandelen bezit in de Nederlandse vennootschap die het dividend uitkeert.

De Commissie is van mening dat de Nederlandse belastingwetgeving zo een discriminatie creëert tussen de vennootschappen die in Noorwegen of IJsland zijn gevestigd en deze die in Nederland zijn gevestigd. Dit vormt een belemmering voor het vrij verkeer van kapitaal tussen de Nederland en Noorwegen en IJsland, in strijd met artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1) („EER-Overeenkomst”) betreffende het vrij verkeer van kapitaal, een bepaling die, in essentie, overeenkomt met artikel 56 EG. De situatie van de Noorse en IJslandse vennootschappen die deelnemen in het kapitaal van een Nederlandse vennootschap is immers objectief vergelijkbaar met die van een Nederlandse vennootschap met een dergelijke deelneming. De Nederlandse regeling kan niet worden gerechtvaardigd. Weliswaar mogen lidstaten maatregelen nemen om misbruik te voorkomen, maar deze moeten in verhouding staan tot het beoogde doel, wat hier niet het geval is.

(1) PB L 1 van 3.1.1994.
1)

Het Hof heeft bij arrest van 18 november 2003, Budéjovický Budvar, C-216/01, Jurispr. blz. I-13617, voor de verenigbaarheid van de bescherming van een benaming als geografische aanduiding, die in het land van herkomst noch de naam van een plaats, noch van een streek is, met artikel 28 EG als vereisten gesteld dat een dergelijke benaming — gelet op de feitelijke omstandigheden en — de in het land van herkomst heersende opvattingen, een streek of een plaats op het grondgebied van deze staat aanduidt — en bescherming volgens de criteria van artikel 30 EG gerechtvaardigd is. Betekenen deze vereisten dat: 1.1. de benaming als zodanig een concrete geografische indicatiefunctie vervult en verwijst naar een bepaalde plaats of streek, of is het voldoende dat de benaming in verbinding met het daarmee aangeduide product geschikt is de consument erop te wijzen dat het daarmee aangeduide product uit een bepaalde plaats of bepaalde streek in het land van herkomst afkomstig is; 1.2. de drie vereisten ieder afzonderlijk moeten worden getoetst en daaraan cumulatief moet worden voldaan; 1.3. voor het onderzoek van de heersende opvattingen in het land van herkomst een consumentenenquête moet worden uitgevoerd en — zo ja — dat een geringe, gemiddelde of grote mate van bekendheid en herkenning als herkomstaanduiding vereist is voor bescherming; 1.4. de benaming door verschillende en niet slechts door één onderneming in het land van herkomst werkelijk is gebruikt als geografische aanduiding en dat het gebruik als merk door een enkele onderneming zich verzet tegen de bescherming?
3.

Dat verbod vormt een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking van het vrije verkeer van goederen, die in strijd is met de bepalingen van artikel 28 EG, aangezien het in de praktijk een belemmering oplevert voor de verhandeling in Griekenland van dergelijke folie die in andere lidstaten rechtmatig is vervaardigd en in het verkeer gebracht.
2)

De heroverweging zal betrekking hebben op de vraag of, gelet op de rechtspraak van het Hof over het recht op vakantieverlof met behoud van loon als beginsel van het sociale recht van de Unie, dat ook uitdrukkelijk is neergelegd in artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met name voorwerp is van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9), het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 8 november 2012, Commissie/Strack (T‑268/11 P), de eenheid of de samenhang van het recht van de Unie aantast, in die zin dat dit Gerecht, als rechter in hogere voorziening: — artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie aldus heeft uitgelegd dat de voorschriften over de organisatie van de arbeidstijd bedoeld in richtlijn 2003/88, en meer bepaald het vakantieverlof met behoud van loon, daar niet onder vallen, en, — artikel 4 van bijlage V bij dit statuut vervolgens zo heeft uitgelegd dat het recht op overdracht van meer vakantiedagen dan bij die bepaling vastgesteld, slechts kan worden toegekend in geval van een verhindering die verband houdt met de werkzaamheden van de ambtenaar in de uitoefening van zijn functie.
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 1 JULI 1963. - (VERZOEK OM TOESTEMMING TOT HET LEGGEN VAN DERDENBESLAG ONDER DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP). - ZAAK NO. 64/63.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00095

Nederlandse uitgave bladzijde 00099

Duitse uitgave bladzijde 00103

Italiaanse uitgave bladzijde 00093

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00047



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 64-63,

Onderwerp

BETREFFENDE EEN VERZOEK STREKKENDE TOT HET VERKRIJGEN VAN TOESTEMMING TOT HET LEGGEN VAN DERDEN-BESLAG ONDER DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT DE RECHTBANK VAN EERSTE AANLEG TE BRUSSEL BIJ VONNIS VAN 4 DECEMBER 1962 DE VANWAARDEVERKLARING HEEFT UITGESPROKEN VAN HET DERDEN-BESLAG, DAT KRACHTENS EEN VONNIS VAN DE VREDERECHTER TE SINT JOOST-TEN NOODE VAN 18 JANUARI 1961 WAS GELEGD TEN VERZOEKE VAN JENNY POTVIN, BELGISCH ONDERDAAN, ZONDER BEROEP, WONENDE TE SINT-LAMBRECHTS-WOLUWE ( BRUSSEL ), PREKELINDENLAAN 26, TEN LASTE VAN MAURICE VAN DE VELDE, BELGISCH ONDERDAAN, AMBTENAAR BIJ DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP; DAT DE RECHTBANK VOORTS JENNY POTVIN VOORNOEMD VERLOF HEEFT VERLEEND, ONDER DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP BESLAG TE LEGGEN OP DE GELDEN DIE DEZE VERSCHULDIGD MOCHT ZIJN OF WORDEN AAN MAURICE VAN DE VELDE;

OVERWEGENDE DAT JENNY POTVIN, VERTEGENWOORDIGD DOOR MR . P . OLIVIERS, ADVOCAAT BIJ HET HOF VAN BEROEP TE BRUSSEL, BIJ REKEST VAN 27 MEI 1963 HET HOF HEEFT VERZOCHT TOESTEMMING TE VERLENEN TOT HET LEGGEN VAN DERDEN-BESLAG ONDER DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP VOLGENS HET HAAR DOOR DE BELGISCHE RECHTER VERLEENDE VERLOF, ZULKS OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 1 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE DE VOORRECHTEN EN IMMUNITEITEN VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP;

OVERWEGENDE DAT NOCH VOLGENS DE STELLINGEN VAN PARTIJEN NOCH NAAR DE BEVINDINGEN VAN HET HOF GROND BESTAAT OM DE GEVRAAGDE TOESTEMMING TE WEIGEREN;

Dictum

HET HOF VAN JUSTITIE

VERLEENT JENNY POTVIN TOESTEMMING TOT HET LEGGEN VAN DERDEN-BESLAG ONDER DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP TER VERZEKERING VAN HAAR VORDERING OP MAURICE VAN DE VELDE .
73.

In de preambule van het terugtrekkingsakkoord wordt erkend dat het noodzakelijk is om aan burgers van de Unie en aan Britse onderdanen, alsmede aan hun familieleden, wederzijdse bescherming te bieden in omstandigheden waarin zij hun recht van vrij verkeer hebben uitgeoefend. Juist in die context wijst de Europese Commissie onder meer op een onderhandelingsdocument genaamd „The United Kingdom’s Exit from the European Union – Safeguarding the Position of EU Citizens Living in the UK and UK Nationals Living in the EU” van juni 2017. Uit dat document blijkt dat het Verenigd Koninkrijk niet heeft getracht te bewerkstelligen dat Britse onderdanen die in de Europese Unie verblijven na zijn terugtrekking politieke rechten zouden genieten in ruil voor de toekenning van wederkerige rechten aan in het Verenigd Koninkrijk verblijvende burgers van de Unie. ( 51 )
6.

Artikel 36 van richtlijn 2014/59, met als opschrift „Waardering met het oog op afwikkeling”, luidt: „1. Vóór het nemen van afwikkelingsmaatregelen of het uitoefenen van de bevoegdheid om relevante kapitaalinstrumenten af te schrijven, dragen de afwikkelingsautoriteiten er zorg voor dat een eerlijke, prudente en realistische waardering van de activa en passiva van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), wordt verricht door een persoon die onafhankelijk is van zowel een overheidsinstantie, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit, als de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d). [...] [...] 4. De waardering heeft tot doel: a) vorm te geven aan de vaststelling of is voldaan aan de voorwaarden voor afwikkeling of aan de voorwaarden voor de afschrijving of omzetting van kapitaalinstrumenten; b) indien aan de voorwaarden voor afwikkeling is voldaan, vorm te geven aan het besluit over de passende afwikkelingsmaatregel voor de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d); [...] e) wanneer het instrument van de overbruggingsinstelling of het instrument van afsplitsing van activa wordt toegepast, vorm te geven aan het besluit over de activa, de rechten, de passiva, of de aandelen of andere eigendomsinstrumenten die moeten worden overgedragen en voor het besluit over de waarde van elke aan de instelling in afwikkeling of, in voorkomend geval, aan de eigenaars van de aandelen of andere eigendomsinstrumenten te betalen vergoeding; [...] g) er in alle gevallen zorg voor te dragen dat ieder verlies met betrekking tot de activa van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), volledig is erkend op het ogenblik waarop de afwikkelingsinstrumenten worden toegepast of de bevoegdheid tot afschrijving of omzetting van relevante kapitaalinstrumenten wordt uitgeoefend. [...] 8. Bij de waardering wordt de onderverdeling van de schuldeisers in categorieën in overeenstemming met hun prioriteitsniveau volgens het toepasselijke insolventierecht aangegeven, samen met een inschatting van de behandeling die elke categorie van aandeelhouders en schuldeisers van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c), of d) naar verwachting had gekregen bij een normale insolventieprocedure. Deze waardering doet geen afbreuk aan de toepassing van het beginsel dat geen enkele crediteur slechter af mag zijn [(no creditor worse off)] overeenkomstig artikel 74. [...]”
35.

Met zijn drie vragen wenst de verwijzende rechter te vernemen hoe het in artikel 2, punt 18, onder a), van de groepsvrijstellingsverordening gebruikte begrip „onderneming in moeilijkheden” moet worden opgevat onder verwijzing naar „geplaatst aandelenkapitaal” (zie onder B). De achtergrond hiervan is het feit dat de EFRO-verordening in artikel 3, lid 3, onder d), deze ondernemingen uitsluit van steun. In de tweede vraag wordt gevraagd hoe een aanvrager kan bewijzen dat hij geen onderneming in moeilijkheden is. De verwijzende rechter wenst met name te vernemen of het vereiste van bepaalde verslagen in het nationale recht in overeenstemming is met het Unierecht (zie onder C). De derde vraag heeft betrekking op de daaropvolgende selectieprocedure door de managementautoriteit. In dit verband vraagt de verwijzende rechter of de autoriteit latere toelichtingen (inschrijving in het handelsregister en later tussentijds verslag van een beëdigd accountant) na het verstrijken van de aanvraagtermijn, maar vóór de definitieve beslissing als niet ter zake dienend kan afwijzen (zie onder D).
In artikel 7 van die verordening is bepaald:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in het bezit zijn of onder zeggenschap staan van de personen, entiteiten en lichamen die in bijlage IV zijn vermeld, worden bevroren. [...]

[...]

3. Er worden geen tegoeden of economische middelen direct of indirect ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de in de bijlagen IV en V genoemde natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.

4. Het is verboden bewust en opzettelijk deel te nemen aan activiteiten die tot doel of tot gevolg hebben de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde maatregelen direct of indirect te omzeilen”.
138.

In herinnering moet worden gebracht dat uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat de door artikel 296 VWEU vereiste motivering weliswaar de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking moet doen komen opdat de belanghebbende de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregelen kan kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen, maar dat die motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en aan de context waarin zij is vastgesteld. Het is in dat verband niet noodzakelijk dat alle relevante feitelijke en juridische omstandigheden in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling toereikend is niet enkel acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen, en in het bijzonder op het belang dat de adressaten van de handeling bij een toelichting kunnen hebben. Bijgevolg is een bezwarende handeling voldoende gemotiveerd, wanneer zij tot stand is gekomen in een context die de betrokkene bekend is, zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen. ( 42 )
Artikel 46 („Bevoegdheid de beroepsactiviteit uit te oefenen”) luidt:

„Elke ondernemer die aan een overheidsopdracht wenst deel te nemen, kan worden verzocht aan te tonen dat hij volgens de voorschriften van de lidstaat waar hij is gevestigd, in het beroepsregister of in het handelsregister is ingeschreven, of een verklaring onder ede of een attest te verstrekken als bedoeld in bijlage IX A voor overheidsopdrachten voor werken, in bijlage IX B voor overheidsopdrachten voor leveringen en in bijlage IX C voor overheidsopdrachten voor diensten.

Bij procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor diensten kan de aanbestedende dienst, indien de gegadigden of de inschrijvers over een bijzondere vergunning moeten beschikken of indien zij lid van een bepaalde organisatie moeten zijn om in hun land van herkomst de betrokken dienst te kunnen verlenen, verlangen dat zij aantonen dat zij over deze vergunning beschikken of lid van de bedoelde organisatie zijn.”
Artikel 7 van dit koninklijk besluit bepaalt:

„1. Iedere burger van de Unie of onderdaan van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte heeft het recht om gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van Spanje te verblijven:

[…]

b) indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het Spaanse socialebijstandsstelsel, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in Spanje volledig dekt, of

[…]

d) indien hij een familielid is van een burger van de Unie of van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte die voldoet aan de voorwaarden onder a), b) of c), en hij deze burger begeleidt of zich bij hem voegt.

2. Het verblijfsrecht van lid 1 strekt zich uit tot familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten en die de burger van de Unie of van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte begeleiden of zich in Spanje bij hem voegen, voor zover deze burger voldoet aan de voorwaarden van lid 1, onder a), b) of c).

[…]

7. Wat de voorwaarde van voldoende bestaansmiddelen betreft, mag geen vast bedrag worden vastgesteld, maar moet rekening worden gehouden met de persoonlijke situatie van de onderdanen van de lidstaat van de Europese Unie of van de andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. Dit bedrag mag in geen geval hoger zijn dan het drempelbedrag aan financiële middelen waaronder Spanjaarden sociale bijstand ontvangen of dan het minimale socialezekerheidspensioen.”