BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Tweede kamer)

21 juli 2016

Serena Trampuz, in de hoedanigheid van erfgename van Mario Alberto de Pretis Cagnodo

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Sociale zekerheid — Regeling van ziektekostenverzekering — Terugvordering van een restant van een voorschot op ziektekosten — Uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring van het Gerecht — Exceptie van niet-ontvankelijkheid — Niet-eerbiediging van de vereisten van de precontentieuze procedure — Bezwarend besluit — Pensioenafrekening — Vereiste van een klacht — Tardiviteit — Artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Mario Alberto de Pretis Cagnodo, overleden op 19 mei 2016 met als enige erfgename Serena Trampuz, zijn echtgenote, die de door hem ingediende vordering overneemt, het Gerecht in wezen vraagt om „vast te stellen en te verklaren dat de Europese Commissie, in strijd met hetgeen is geoordeeld in het arrest [van het Gerecht van 16 mei 2013, de Pretis Cagnodo en Trampuz de Pretis Cagnodo/Commissie (F‑104/10, EU:F:2013:64)], ten onrechte het bedrag van 14207,60 EUR op [haar] pensioen heeft ingehouden”.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Trampuz draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

Samenvatting

Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen teweegbrengen die de belangen van de verzoekende partij rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken doordat zij zijn rechtspositie kenmerkend wijzigen en die het standpunt van de instelling definitief vastleggen, vormen handelingen waartegen een beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld. Dit is het geval bij een nota waarbij de instelling een ambtenaar individueel aanmaant om haar binnen een bepaalde termijn een betaling te doen, waarbij de modaliteiten van die betaling worden gepreciseerd en het feit dat het bedrag bij gebreke van betaling binnen de gestelde termijn automatisch zal worden ingehouden op zijn pensioen alsmede dat hij het afwikkelingsbureau om spreiding van de betaling kan vragen. Een dergelijke nota heeft immers bindende rechtsgevolgen die de belangen van de betrokken ambtenaar rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken, daar zij zijn rechtspositie kenmerkend wijzigt en het standpunt van de instelling definitief vastlegt. (cf. punten 30, 32 en 33) Referentie: Hof: arrest van 14 februari 1989, Bossi/Commissie, 346/87, EU:C:1989:59, punt 23 Gerecht van eerste aanleg: arrest van 18 september 2008, Angé Serrano e.a./Parlement, T‑47/05, EU:T:2008:384, punt 61 Gerecht van de Europese Unie: arrest van 20 mei 2010, Commissie/Violetti e.a., T‑261/09 P, EU:T:2010:215, punt 46 Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 11 april 2016, Zink/Commissie, F‑77/15, EU:F:2016:74, punt 33

Als klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut wordt beschouwd de brief waarin een ambtenaar weliswaar niet uitdrukkelijk de intrekking van een besluit vraagt, doch waaruit duidelijk blijkt dat hij langs minnelijke weg genoegdoening tracht te verkrijgen, of een brief waarin de verzoeker duidelijk zijn intentie aangeeft om het bezwarend besluit aan te vechten. In dat opzicht is de inhoud van de handeling belangrijker dan de vorm. Een door een ambtenaar ingediende administratieve klacht behoeft geen bijzondere vorm te hebben. Het volstaat dat uit de klacht duidelijk en precies blijkt dat de indiener ervan een jegens hem genomen besluit wil betwisten. Een verzoek waarin slechts om opheldering wordt gevraagd kan in dat verband niet worden aangemerkt als klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut. (cf. punten 35 en 36) Referentie: Hof: arresten van 31 mei 1988, Rousseau/Rekenkamer, 167/86, EU:C:1988:266, punt 8, en 17 juli 1988, Aldinger en Virgili/Parlement, 23/87 en 24/87, EU:C:1988:406, punt 13 Gerecht van eerste aanleg: arrest van 16 februari 2005, Reggimenti/Parlement, T‑354/03, EU:T:2005:54, punt 44 Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 13 maart 2013, Mendes/Commissie, F‑125/11, EU:F:2013:35, punten 33 en 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Salarisafrekeningen kunnen inderdaad bezwarende handelingen vormen en als zodanig het voorwerp vormen van een klacht en eventueel van een beroep. Dit is het geval wanneer een besluit met een louter financieel voorwerp wegens zijn aard kan worden weergegeven in een salarisafrekening. In dat geval heeft de toezending van de maandelijkse salarisafrekening tot gevolg dat de klacht- en de beroepstermijn gaan lopen die in artikel 90, lid 2, respectievelijk artikel 91, lid 3, van het Statuut tegen een administratief besluit zijn voorzien, wanneer uit die afrekening duidelijk en voor het eerst het bestaan en de omvang van dat besluit blijken. Pensioenafrekeningen die alleen maatregelen vormen tot verrekening van een nota waarbij de administratie de betrokkene aanmaant om binnen een bepaalde termijn en op de voorgeschreven wijze een bepaald bedrag te betalen, kunnen echter niet als bezwarende besluiten worden aangemerkt die tot gevolg hebben dat de in artikel 90, lid 2, van het Statuut voorziene klachttermijn gaat lopen. (cf. punten 39‑41) Referentie: Hof: arrest van 19 januari 1984, Andersen e.a./Parlement, 262/80, EU:C:1984:18, punt 4 Gerecht van eerste aanleg: arresten van 27 oktober 1994, Benzler/Commissie, T‑536/93, EU:T:1994:264, punt 15, en 9 januari 2007, Van Neyghem/Comité van de Regio’s, T‑288/04, EU:T:2007:1, punten 39 en 40 Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 26 juni 2013, Buschak/Commissie, F‑56/12, EU:F:2013:96, punt 19; beschikkingen van 20 maart 2014, Michel/Commissie, F‑44/13, EU:F:2014:40, punten 49 en 50, en 23 april 2015, Bensai/Commissie, F‑131/14, EU:F:2015:34, punt 35, en arrest van 11 april 2016, Zink/Commissie, F‑77/15, EU:F:2016:74, punt 34