ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Een letterlijke uitlegging leidt evenmin tot de slotsom dat artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 enkel van toepassing is op gelijke merken. Het volstaat dus dat de tekens in kwestie met elkaar overeenkomen wat betreft de elementen waardoor het oudere merk in wezen onderscheidend vermogen heeft. Het juiste criterium voor het onderzoek van de conflicterende merken voor de toepassing van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 is dan ook of in de Uniemerkaanvraag de wezenlijke bestanddelen van het oudere merk op zodanige wijze zijn weergegeven dat duidelijk is dat de aanvrager zich op rechtens niet toelaatbare wijze de rechten van de rechtmatige houder op diens merk toe-eigent. De niet-loyale gemachtigde zou in werkelijkheid in staat zijn om niet alleen elke latere inschrijving van het oudere merk in de Europese Unie door de oorspronkelijke houder te verhinderen, maar ook te beletten dat de principaal op enigerlei wijze van dat merk gebruikmaakt binnen de Europese Unie.
1)

Moeten de artikelen 56, 57 en 52 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen, in het bijzonder de arresten Gambelli (zaak C-243/01), Placanica (zaak C-338/04), Costa en Cifone (gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10), en Laezza (zaak C-375/14), en op het gebied van belastingdiscriminatie, in het bijzonder de arresten Lindman (zaak C-42/02), Commissie/Spanje (zaak C-l53/08), en Blanco en Fabretti (gevoegde zaken C-344/13 en C-367/13), en de Unierechtelijke beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling in het hoofdgeding, volgens welke nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, en eventueel de exploitanten van weddenschappen zelf hoofdelijk met hun nationale tussenpersonen, onderworpen zijn aan de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in de artikelen 1 tot en met 3 van decreto legislativo nr. 504 van 23 december 1998, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 66, onder b), van de Legge di Stabilità 2011?
1)

Verzetten de artikelen 184 tot en met 187 van BTW-richtlijn 2006 (1) zich tegen een nationale herzieningsregeling voor investeringsgoederen die voorziet in een gespreide herziening gedurende een reeks van jaren, waarbij in het jaar van de ingebruikneming — welk jaar tevens het eerste herzieningsjaar is — het totale bedrag van de oorspronkelijk toegepaste aftrek voor dat investeringsgoed in één keer wordt aangepast (herzien) indien bij de ingebruikneming ervan die oorspronkelijk toegepaste aftrek blijkt af te wijken van de aftrek die de belastingplichtige gerechtigd is toe te passen op basis van het werkelijke gebruik van het investeringsgoed?
3)

Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer — de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht), — de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest, — de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt, — de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest Specht in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd, — rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht, — in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden, — rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt, — nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar (Duitsland) op 27 april 2018 — Petra Breyer, Heiko Breyer / Sundair GmbH

(Zaak C-292/18)

(2019/C 93/25)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Petra Breyer, Heiko Breyer

Verwerende partij: Sundair GmbH

Bij beschikking van 6 december 2018 beslist het Hof als volgt:

Artikel 3, lid 5, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, gelezen in samenhang met artikel 2, onder a), van deze verordening, moet aldus worden uitgelegd dat een onderneming als die in het hoofdgeding, die een exploitatievergunning heeft aangevraagd die haar echter nog niet was toegekend op de data waarop de voorgenomen vluchten waren gepland, niet onder die verordening kan vallen, zodat de benadeelde passagiers geen recht hebben op een compensatie volgens artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7, lid 1, van deze verordening.
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 3 december 2018 — A, B tegen C

(Zaak C-750/18)

(2019/C 93/38)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: A, B

Verweerder: C

Prejudiciële vraag

Hoe dient richtlijn 93/13 (1), en meer in het bijzonder het daarin besloten beginsel van cumulatieve werking, te worden uitgelegd bij de beoordeling of de schadevergoeding die wordt opgelegd aan de consument die zijn verbintenissen niet nakomt (hierna: boetebeding), onevenredig hoog is in de zin van punt 1, onder e), van de bijlage bij die richtlijn, in een geval waarin het gaat om boetebedingen die zijn verbonden aan diverse tekortkomingen van uiteenlopende aard welke zich naar hun aard niet gezamenlijk hoeven voor te doen, en dat in het concrete geval ook inderdaad niet doen?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).
Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2018 door Päivi Leino-Sandberg tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2018 in zaak T-421/17, Leino-Sandberg / Parlement

(Zaak C-761/18 P)

(2019/C 82/10)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Päivi Leino-Sandberg (vertegenwoordigers: O. W. Brouwer, advocaat, S. Schubert, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europees Parlement

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht van 20 september 2018 in zaak T-421/17 vernietigen;

— de zaak zelf afdoen door gebruik te maken van de bevoegdheid waarover het krachtens artikel 61, eerste alinea, tweede volzin, van het Statuut van het Hof van Justitie beschikt;

— het Europees Parlement verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de kosten van eventuele interventiënten.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in de bestreden beschikking, voor zover daarin is geoordeeld dat het beroep zonder voorwerp was geraakt, zodat daarop niet hoefde te worden beslist. Rekwirante voert aan dat in de bestreden beschikking ten onrechte de juridische toets van arrest C-57/16 P, ClientEarth/Commissie (EU:C:2018:660) niet is toegepast, op grond waarvan de conclusie had moeten luiden dat het beroep zijn voorwerp heeft behouden, aangezien het Europees Parlement het bestreden besluit niet heeft ingetrokken.

Tweede middel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen en procedurele gebreken in de bestreden beschikking, voor zover daarin is geoordeeld dat er niet langer een procesbelang bestaat. Rekwirante voert aan dat de vaste rechtspraak, onder meer in arrest C-57/16 P, onjuist is toegepast in de bestreden beschikking, daar de conclusie had moeten luiden dat de onwettigheid zich, onafhankelijk van de bijzondere omstandigheden van de betrokken zaak, in de toekomst kan herhalen, en dat het procesbelang bijgevolg is blijven bestaan.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de commerce de Paris (Frankrijk) op 24 december 2018 — Trendsetteuse SARL / DCA SARL

(Zaak C-828/18)

(2019/C 82/19)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de commerce de Paris

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Trendsetteuse SARL

Verwerende partij: DCA SARL

Prejudiciële vraag

Moet artikel 1, lid 2, van richtlijn 86/653/EEG van 18 december 1986 (1) inzake de status van handelsagenten aldus worden uitgelegd dat een zelfstandige tussenpersoon die als lasthebber in naam en voor rekening van zijn lastgever handelt en niet bevoegd is om de tarieven en voorwaarden van de verkoopovereenkomsten van zijn principaal te wijzigen, niet belast is met het tot stand brengen van die overeenkomsten in de zin van dit artikel en dientengevolge niet kan worden aangemerkt als handelsagent en niet in aanmerking kan komen voor de status waarin de richtlijn voorziet?

(1) Richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten (PB L 382, blz. 17).
—

Over de fumus persecutionis De rechterlijke instanties controleren niet of een vereniging al dan niet partijdig is en het Gerecht had hiermee rekening moeten houden door simpelweg de wet van 29 juli 1881 te lezen. Door de bewoordingen van de uitnodiging aan het colloquium van de Fédération des Maisons des Potes te onderzoeken, kon het Gerecht het partijdige karakter onderzoeken van die vereniging, die een politieke tegenstander van het Front National en dus van Jean-François Jalkh is. Het gaat om een duidelijk geval van fumus persecutionis.
4)

Wat in het bijzonder de activiteiten als publieke omroep betreft — aangenomen dat deze activiteiten een duale aard kunnen hebben en dat de betrokken ondernemingen, samen met de publiekrechtelijke lichamen die een meerderheidsdeelneming in hun kapitaal hebben, als één belastingplichtige worden beschouwd –, is slechts het deel van de betaalde voorbelasting aftrekbaar dat kan worden geacht verband te houden met hun economische activiteit?
C 54/15

Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2018 door Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 27 september 2018 in zaak T-12/17, Mellifera e. V. / Europese Commissie

(Zaak C-784/18 P)

(2019/C 54/20)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (vertegenwoordiger: A. Willand, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

1. Het arrest van het Gerecht van 27 september 2018, Mellifera e. V. / Europese Commissie, T-12/17, vernietigen, voor zover het Gerecht het beroep van verzoekster in eerste aanleg strekkende tot nietigverklaring van het besluit van verweerster van 8 november 2016, Ares(2016)6306335 (punt 18, eerste streepje van het bestreden arrest) heeft verworpen en haar heeft verwezen in de kosten.

2. Het in punt 1 genoemde besluit van verweerster nietig verklaren.

3. Verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert in wezen twee middelen aan.

Eerste middel: schending van artikel 10, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 2, lid 1, onder g), van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) en met het Verdrag van Aarhus.

Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, is de verlenging van de goedkeuring voor glyfosaat een administratieve handeling die getoetst kan worden in de procedure op grond van artikel 10, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006. In artikel 2, lid 1, onder g), van verordening (EG) nr. 1367/2006 wordt gesproken van „individuele strekking”, welk element gezien de formulering en het doel ervan betrekking heeft op de inhoudelijke werkingssfeer en niet op de mogelijkheid om vast te stellen welke personen door deze regeling worden geraakt, noch op hun aantal.

Tweede middel: schending van het beginsel dat secundair Unierecht uitgelegd moet worden in het licht van internationaalrechtelijke overeenkomsten.

Het Gerecht schendt het beginsel van de zo goed mogelijk met het internationaal recht overeenstemmende uitleg doordat het artikel 10 juncto artikel 2, lid 1, onder g), van verordening nr. 1367/2006 niet conform het Verdrag van Aarhus heeft uitgelegd, hoewel dit volledig overeenstemt met de formulering en het doel van de relevante Unierechtelijke regeling die in verordening (EG) nr. 1367/2006 is vastgesteld.

(1) Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).
3)

Betekent de in het arrest van het Hof van 21 december 2016 in de gevoegde zaken C-203/15 en C-698/15, dictum 2, genoemde eis dat de gegevenstoegang van de bevoegde overheidsinstanties is onderworpen aan een voorafgaand toezicht door een rechterlijke instantie of een onafhankelijke bestuurlijke autoriteit, dat artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG aldus dient te worden uitgelegd dat het Openbaar Ministerie dat het opsporingsonderzoek leidt en daarbij krachtens de wet verplicht is tot onafhankelijk handelen en uitsluitend gebonden is aan de wet en in het kader van het opsporingsonderzoek zowel de voor de verdachte belastende alsook ontlastende omstandigheden onderzoekt, maar later in de gerechtelijke procedure optreedt als openbaar aanklager, kan worden beschouwd als onafhankelijke bestuurlijke autoriteit?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Brescia (Italië) op 31 oktober 2018 — JH / KG

(Zaak C-681/18)

(2019/C 35/12)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Brescia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JH

Verwerende partij: KG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 5, van richtlijn 2008/104/EG (1) van 19 november 2008 aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de weg staat aan de toepassing van decreto legislativo nr. 276/2003, zoals gewijzigd bij decreto legge 34/2014, dat: a) geen grenzen stelt aan de achtereenvolgende opdrachten van dezelfde arbeidskracht bij dezelfde inlenende onderneming; b) aan het rechtmatige gebruik van de terbeschikkingstelling van arbeidskrachten voor bepaalde tijd niet als voorwaarde stelt dat technische redenen of redenen in verband met vereisten op het gebied van de productie, de organisatie of vervanging van personeelsleden bestaan; c) niet voorschrijft dat het gebruik van dit soort arbeidsovereenkomsten slechts rechtmatig is wanneer de productiebehoefte van de inlenende onderneming tijdelijk is?

(1) Richtlijn 2008/104/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende uitzendarbeid (PB 2008, L 327, blz. 9).
3)

Indien de vragen 1 en 2 bevestigend worden beantwoord, staat artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie juncto artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie op het gebied van aansprakelijkheid van de Italiaanse Staat voor kennelijke schending van het gemeenschapsrecht door de rechter in laatste aanleg in de arresten Köbler (EU:C:2003:513), Traghetti del Mediterraneo (EU:C:2006:391), en Commissie/Italië (EU:C:2011:775), dan in de weg aan artikel 2, leden 3 en 3-bis, van wet nr. 117 van 13 april 1988 inzake de civiele aansprakelijkheid van rechters, volgens welke bepalingen de rechter aansprakelijk is voor kwade trouw of grove schuld „in geval van kennelijke schending van de wet en het Unierecht”, en de nationale rechter voor de keuze wordt gesteld, zoals in de onderhavige zaak het geval is — dat deze keuze wordt gemaakt is hoe dan ook een grond voor civiele en tuchtrechtelijke aansprakelijkheid jegens de staat in zaken waarin een partij in wezen hetzelfde overheidsorgaan is, met name wanneer de nationale rechter een vrederechter met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is die geen doeltreffende bescherming op juridisch, economisch en socialezekerheidsvlak geniet — inbreuk te maken op de nationale regeling door deze buiten toepassing te laten en het Unierecht, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie, toe te passen, of juist inbreuk te maken op het Unierecht door de nationale regeling toe te passen die in de weg staat aan de toekenning van een doeltreffende rechterlijke bescherming en in strijd is met de artikel 1, lid 3, en artikel 7 van richtlijn 2003/88, met de clausules 2 en 4 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70, en met artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 7 november 2018 — SY / Associated Newspapers Ltd

(Zaak C-687/18)

(2019/C 25/34)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SY

Verwerende partij: Associated Newspapers Ltd

Prejudiciële vraag

Zijn nationale bepalingen, zoals section 32, leden 4 en 5, van de Data Protection Act 1998 (gegevensbeschermingswet 1998, „DPA”) — waarin staat dat wanneer een voor de verwerking verantwoordelijke aanvoert dat persoonsgegevens die betrekking hebben op een tegen hem ingeleid geding, worden verwerkt: i) voor uitsluitend journalistieke, artistieke of literaire doeleinden; en ii) met het oog op publicatie van journalistiek, literair of artistiek materiaal dat niet eerder door de voor de verwerking verantwoordelijke was gepubliceerd, dat geding, voor zover het niet gepubliceerde persoonsgegevens betreft, wordt geschorst totdat a) de Information Commissioner (hoofd van de dienst informatie; „Commissioner”) vaststelt dat aan voorwaarde i) of ii) niet is voldaan, b) de vordering van de voor de verwerking verantwoordelijke wordt ingetrokken of c) de persoonsgegevens worden gepubliceerd — in overeenstemming met de artikelen 9, 22 en 23 van richtlijn 95/46/EG (1) en met de artikelen 7, 8 en 47 van het Handvest van de grondrechten?

(1) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Haskovo (Bulgarije) op 18 oktober 2018 — SZ / Mitnitsa Burgas

(Zaak C-652/18)

(2019/C 4/21)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Administrativen sad Haskovo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij tot cassatie: SZ

Verwerende partij in cassatie: Mitnitsa Burgas

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, en artikel 49, lid 3, van het Handvest van grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als in artikel 20, lid 1, van de Valuten Zakon (Bulgaarse valutawet), dat ingeval niet wordt voldaan aan de aangifteplicht krachtens artikel 3 van deze verordening, behalve oplegging van een geldboete tussen 1 000 BGN en 3 000 BGN op grond van artikel 18, lid 1, van de Valuten Zakon, cumulatief voorziet in de volledige confiscatie van de niet-aangegeven liquide middelen, ongeacht de herkomst en het beoogde gebruik ervan?

(1) PB 2005, L 309, blz. 9.
4)

Moet het feit dat de middelen van de Unie voor de bijenteeltprogramma’s voor 2017-2019 moeten worden toegewezen op basis van het aantal bijenkasten dat de lidstaten in 2013 in hun bijenteeltprogramma’s voor 2014-2016 hebben meegedeeld, aldus worden uitgelegd dat het aantal bijenkasten dat nodig is voor de toewijzing van steun na de periode die is afgesloten op 31 december 2016 en die de basis vormt voor de toewijzing van steun in 2017, ook op een andere manier mag worden vastgesteld?
—

overeenkomstig 258, eerste alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, verklaren dat het Koninkrijk Spanje — de erop rustende verplichtingen overeenkomstig artikel 28, lid 1, en artikel 30, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (1) niet is nagekomen, omdat het met betrekking tot de autonome gemeenschappen Aragón, de Balearen, de Canarische Eilanden en Madrid, en de autonome stad Ceuta geen afvalbeheerplannen heeft vastgesteld overeenkomstig de vereisten van richtlijn 2008/98/EG of deze niet heeft herzien zoals bepaald in deze richtlijn, en — de erop rustende verplichtingen overeenkomstig artikel 33, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG niet is nagekomen, omdat het de Commissie niet officieel in kennis heeft gesteld van de vaststelling of herziening van de afvalbeheerplannen met betrekking tot de autonome gemeenschappen Aragón, de Balearen, de Canarische Eilanden en Madrid, en de autonome stad Ceuta.