In haar beschikking van 20 maart 1975 heeft de Commissie verzoeken van de Bondsrepubliek Duitsland om de overslagkosten verband houdende met de opzegging van graanopslagcontracten in het tijdvak van 1 januari 1971 tot en met 31 december 1974 ten laste van het EOGFL te brengen, afgewezen. Bedoelde verzoeken berusten op artikel 4, letter g), van 's Raads verordening 787/69 betreffende de financiering van de interventieuitgaven op de interne markt in de sectoren granen en rijst (PB nr. L 105), volgens welke bepaling de rekening van het EOGFL, afdeling Garantie, wordt gedebiteerd „voor het totale bedrag van de kosten die worden veroorzaakt door vervoer dat noodzakelijk is geworden na overneming door het interventiebureau en dat plaatsvond onder voorwaarden die met name betrekking hebben op de noodzaak van dit vervoer en die overeenkomstig de procedure van artikel 26 van verordening nr. 120/67 EEG of artikel 26 van verordening nr. 359/67/EEG dienen te worden vastgesteld”, welk bedrag „… de door dit vervoer veroorzaakte kosten [omvat], berekend zoals sub c, voor de opslag in en de uitslag uit het pakhuis”.

Gehoord het Beheerscomité voor granen stelde de Commissie vast dat het overslaan van granen na opzegging van opslagcontracten geacht moest worden te zijn geschied in het kader van de normale gestie der Duitse interventiebureaus — die in de regel particuliere opslagruimte benutten, terwijl in de desbetreffende opslagcontracten ook gewoonlijk de bevoegdheid tot voorafgaande opzegging is voorzien —, zodat de uit dien hoofde gemaakte kosten vielen onder het forfaitaire bedrag bedoeld in artikel 4, lid 1, letter e) van voormelde verordening. Volgens dit voorschrift neemt het EOGFL „het totale bedrag van de door opslag veroorzaakte kosten” voor zijn rekening, „berekend aan de hand van een forfaitair bedrag per eenheid gewicht-duur, dat bepaald wordt overeenkomstig artikel 5, lid 2”.

Volgens de Commissie gaat het in letter g) alleen om kosten die als gevolg van met de marktontwikkeling verband houdende gebeurtenissen noodzakelijk. worden — en dus ten nauwste met die ontwikkeling samenhangen —; mocht zij overslag noodzakelijk maken, dan kan van beheer in de gebruikelijke zin van het woord niet worden gesproken. Daarom is onder g), met name ter beoordeling van de noodzaak van zodanig vervoer, een speciale controle voorzien.

Waar aan de afwijzende beschikking, door de Commissie op het verzoek van de Duitse administratie gegeven, vooral overwegingen ten grondslag lagen die verband hielden met de casuspositie welke tot de hierbedoelde kosten aanleiding had gegeven — en die geacht werd niet onder letter g) te vallen —, kon daarnaast slechts subsidiair worden betoogd dat verzoeken om toekenning van de in letter g) bedoelde vergoeding moeten worden ingediend voordat tot de overslag wordt overgegaan; alleen bij controle vooraf, anders gezegd: na vaststelling dat de voorwaarden waaronder het vervoer moest geschieden vervuld zijn, is een juiste beoordeling van de vervoersnood-zaak mogelijk.

De Commissie is in casu duidelijk afgeweken van haar beschikking van 14 mei 1971, waarin zij had vastgesteld:

a) dat na opzegging van opslagcontracten gemaakte kosten van vervoer krachtens artikel 4, lid 1, sub g), van 's Raads verordening 787/69 aan het EOGFL in rekening mogen worden gebracht;

b) dat daartoe geen voorafgaand verzoek behoeft te worden ingediend.

Overeenkomstig dit standpunt — en de tegelijkertijd door een ambtenaar van de Commissie verstrekte gegevens — heeft de Bondsregering de bevoegde diensten der Commissie ook nadien geregeld mededeling gedaan van reeds gemaakte kosten van overslag, met de opzegging van opslagcontracten verband houdende.

Ten processe heeft de gemachtigde van de Commissie verklaard dat de beschikking van 14 mei 1971 geheel op zich zelf stond — en haar oorzaak vond in de omstandigheid dat de Commissie zich er destijds geen rekenschap van had gegeven dat het opzeggen van opslagcontracten in Duitsland geen uitzondering zou blijven —. Toen de ervaring haar leerde dat het een in het kader der interventieregeling als normaal te beschouwen, met het Duitse opslagstelsel verband houdende gebeurlijkheid was, heeft de Commissie zich niet aan haar eerdere beschikking willen houden en, na rijp beraad, bij beschikking van 20 maart 1975 haar standpunt ten deze nader bepaald.