ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
28

Bij beslissing van 28 september 2016 heeft de president van de Vijfde kamer van het Gerecht besloten bijlage A.9. van het verzoekschrift niet uit het dossier van de zaak te verwijderen, omdat ten eerste het document in kwestie was opgesteld in zaak T‑189/10 in het kader van een eerdere procedure tussen dezelfde hoofdpartijen, ten tweede zaak T‑640/16 met de zaken T‑45/10 en T‑189/10 samenhing daar het in de onderhavige zaak bestreden besluit een gevolg was van de nietigverklaring van het besluit van 2010 in zaak T‑189/10, en ten derde bijlage A.9 betrekking had op een antwoord van de Commissie op een maatregel tot organisatie van de procesgang die door het Gerecht in de zaken T‑45/10 en T‑189/10 was vastgesteld.
6

Bij beslissing van 21 juli 2016 (hierna: „bestreden beslissing”) heeft de vijfde kamer van beroep van het EUIPO de beslissing van de nietigheidsafdeling gedeeltelijk vernietigd, voor zover deze de waren van klasse 9 betrof, terwijl die waren niet het voorwerp waren van de door interveniënte ingestelde vordering tot gedeeltelijke vervallenverklaring. Op grond van artikel 51, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 is het beroep verworpen voor het overige. In dat verband heeft de kamer van beroep ten eerste, in de punten 23 tot en met 27 van de bestreden beslissing, erop gewezen dat de gronden van verval moesten worden beoordeeld op de datum van indiening van de vordering tot vervallenverklaring. Ten tweede heeft zij in de punten 28 tot en met 33 van de bestreden beslissing geoordeeld dat de beweerde ontwikkeling van het litigieuze merk tot een gebruikelijke benaming van de betrokken waren en diensten moest worden onderzocht rekening houdend met de perceptie van de Tsjechische eindgebruikers. Bijgevolg heeft zij geweigerd door verzoekster overgelegde tegenbewijzen te onderzoeken die betrekking hadden op haar activiteiten tot verdediging van haar merk in andere lidstaten dan Tsjechië. Ten derde heeft de kamer van beroep in de punten 34 tot en met 47 van de bestreden beslissing geoordeeld dat de in de loop van de procedure overgelegde bewijzen aantoonden dat de term „spinning” in Tsjechië de gebruikelijke benaming was geworden van een soort „lichaamsoefeningstraining” en van „uitrusting voor lichaamsoefeningen” die voor die training worden gebruikt. Ten vierde was zij in de punten 48 tot en met 56 van de bestreden beslissing van oordeel dat het feit dat het litigieuze merk een gebruikelijke benaming was geworden, toe te schrijven was aan onvoldoende activiteit van verzoekster om haar merk in Tsjechië te beschermen. Ten vijfde heeft zij in de punten 57 tot en met 61 van de bestreden beslissing geoordeeld dat meerdere beslissingen van de Úřad průmyslového vlastnictví (Bureau voor intellectuele eigendom, Tsjechië) en de Tsjechische rechterlijke instanties bevestigden dat verzoekster niet voldoende waakzaam was geweest en geen redelijke inspanningen had geleverd om haar merk in Tsjechië te beschermen.
38

Ten slotte zij eraan herinnerd dat het bestaan van een verband tussen de conflicterende merken uit het oogpunt van het relevante publiek een impliciete essentiële voorwaarde vormt voor de toepassing van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (zie in die zin arresten van 10 mei 2007, nasdaq, T‑47/06, niet gepubliceerd, EU:T:2007:131, punt 53en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 11 december 2014, Master, T‑480/12, EU:T:2014:1062, punt 26en aldaar aangehaalde rechtspraak). Aangezien de kamer van beroep in punt 37 van de bestreden beslissing tot de slotsom is gekomen dat niet was voldaan aan de voorafgaande voorwaarde voor het bestaan van een van de inbreuken bedoeld in artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009, namelijk het bestaan van een verband tussen de conflicterende merken, was zij niet verplicht te onderzoeken of in casu was aangetoond dat sprake was van een ongerechtvaardigd voordeel dat wordt getrokken uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van de oudere merken, dan wel van afbreuk aan de reputatie of het onderscheidend vermogen van deze merken. In de punten 37 en 40 van de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep overigens slechts ten overvloede opgemerkt dat verzoekster geen prima facie bewijzen had overgelegd en geen coherent betoog had gehouden ter staving dat het aangevraagde merk ongerechtvaardigd voordeel trok uit de reputatie of het onderscheidend vermogen van de oudere merken dan wel daaraan afbreuk deed.
65

De conclusie in dit arrest is echter niet, zoals de Commissie betoogt, dat het verslag van OLAF nietig is verklaard in de rechtsorde van de Unie, maar uitsluitend dat het, volgens de raadkamer, „niet nodig, noch gerechtvaardigd [was] dat van een onderzoek van OLAF dat [was] verricht in strijd met artikel 6 [...] VEU en met het inleidende artikel van de Code de procédure pénale (wetboek van strafvordering), waarin is bepaald dat het evenwicht tussen de rechten van de partijen moet worden bewaard, zelfs maar louter informatief sprake [was] in een strafrechtelijke procedure betreffende de wijze van berekening van de tijd die aan de uitvoering van aanbestedingen voor door de Europese Commissie gefinancierde programma’s was besteed, zonder dat de inhoud van de uitgevoerde werkzaamheden in dit stadium van de procedure door het bureau in kwestie ter discussie [was] gesteld”.
12

In de eerste beslissing heeft de kamer van beroep, ten eerste, aangegeven dat de relevante periode voor de beoordeling van het normaal gebruik van het litigieuze merk zich uitstrekte van 14 november 2006 tot en met 13 november 2011. Ten tweede heeft zij geoordeeld dat in dit geval voldaan was aan de voorwaarden betreffende de plaats van gebruik. Ten derde, wat de duur van het gebruik betreft, was zij in hoofdzaak van oordeel dat de door Marpefa overgelegde bewijzen, in hun geheel beschouwd, de „frequentie” en de „regelmaat” van het gebruik van het litigieuze merk in de Unie aantoonden, met name tussen 2008 en 2011. Ten vierde heeft zij aangaande de aard van het gebruik vastgesteld dat het litigieuze merk niet is gebruikt onder een vorm die zijn onderscheidend vermogen wijzigde ten opzichte van de vorm waaronder het merk was ingeschreven. Ten vijfde heeft zij geoordeeld dat een globale beoordeling van de bewijzen aantoonde dat het litigieuze merk was gebruikt ter aanduiding van de hierboven in punt 11 vermelde waren. In die context heeft zij met name in punt 46 van de eerste beslissing opgemerkt dat het duidelijk was dat de waren „elektronische en audiovisuele systemen, artikelen en waren zijn die samengesteld zijn of deel uitmaken van ‚apparaten voor het weergeven van geluid of beeld’”, die „alle een soortgelijk[e] of identiek[e] aard en doel hebben en niet complementair zijn maar intrinsiek verbonden” en dat zij „behoren tot het ‚natuurlijke ruimere beschermingsgebied’” zoals omschreven door het Gerecht in het arrest van 14 juli 2005, Reckitt Benckiser (España)/BHIM – Aladin (ALADIN), T‑126/03, EU:T:2005:288. In hetzelfde punt 46 heeft zij toegevoegd dat de uitdrukking „apparaten voor het weergeven van geluid of beeld” voldoende „nauwkeurig en afgebakend” was om de waren aan te duiden waarvoor het gebruik was aangetoond et dat er geen enkele geldige reden was om binnen deze categorie belangrijke onderverdelingen te maken.
29

In het kader van het eerste middel voert rekwirante aan dat de rechtsprekende formatie die het bestreden arrest heeft gewezen niet regelmatig was samengesteld. De Raad mocht niet putten uit de betrokken kandidatenlijst die door het selectiecomité was opgesteld na de openbare oproep tot kandidaatstelling van 3 december 2013, om een rechter te benoemen in het ambt dat door rechter Rofes i Pujol werd bezet. Die openbare oproep tot kandidaatstelling had enkel betrekking op de ambten die werden bekleed door rechters Van Raepenbusch en Kreppel, wier mandaten eindigden op 30 september 2014, en niet op het ambt dat werd bekleed door rechter Rofes i Pujol, en die was benoemd voor een mandaat voor de periode van 1 september 2009 tot en met 31 augustus 2015. Die lijst was geen algemene reservelijst. De Raad diende het rechtskader na te leven dat voortvloeide uit de openbare oproep tot kandidaatstelling. De rechter die is benoemd in het ambt dat door Rofes i Pujol werd bezet, is benoemd zonder voorafgaande publicatie van een openbare oproep tot kandidaatstelling en is dus niet geldig benoemd. Bijgevolg had rechter Rofes i Pujol moeten aanblijven en was de samenstelling van de rechtsprekende formatie die het bestreden arrest heeft gewezen onregelmatig. Bovendien was niet voldaan aan de voorwaarden van artikel 27, lid 3, tweede zin, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken. In die context merkt rekwirante ook op dat de Raad, door de vaststelling van besluit 2016/454, de in bijlage I bij het statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie neergelegde procedure voor de benoeming van een rechter bij het Gerecht voor ambtenarenzaken, zoals van toepassing op het onderhavige geding, niet mocht wijzigen. Die procedure kon enkel worden gewijzigd krachtens artikel 281 VWEU, dat voorziet in deelneming van het Europees Parlement en van het Hof van Justitie van de Europese Unie.
Artikel 3 van de richtsnoeren bepaalt:

„De evaluatie van de landen zal in drie fasen geschieden:

1. Eerste evaluatie per land op administratief niveau (MDR.C6, MDR.B1 en DEVCO.R4).

2. Tussenevaluatie: [t]oetsing van de eerste evaluatie teneinde de regionale coherentie te controleren en de vergelijking te maken met soortgelijke landen (MDR.C6 en DEVCO.R4 met de diensten van de E[uropese Dienst voor extern optreden] en de geografische diensten van de Commissie).

3. Eindevaluatie en vergelijking met de gegevens van de lidstaten met raadpleging van het directiecomité voor de EUDEL-delegaties.

Fase 1: Eerste evaluatie

De administratieve diensten bereiden voor elke parameter een eerste evaluatie voor door volgens het in artikel 2 omschreven systeem een score van 1 tot en met 5 toe te kennen. De resultaten worden opgenomen in een vergelijkende tabel en er wordt een schatting gemaakt van het budgettaire gevolg.

Fase 2: Verificatie van de evaluatie voor de regionale coherentie en de vergelijking met soortgelijke landen

De regionale evaluatie houdt rekening met de regionale overeenkomsten of verschillen, de mate van isolement of de in de regio vergelijkbare plaatselijke omstandigheden. De geografische diensten beoordelen of de resultaten van fase 1 vanuit regionaal oogpunt juist lijken. Ook worden in deze fase van de procedure de resultaten van de vergelijkbare landen (vergelijkbaar op het niveau van ontwikkeling, van opkomende landen, van OESO-landen, van kleine gebieden of eilanden) geverifieerd.

Er wordt een afsluitend rapport van de tweede fase opgesteld, met daarin een samenvatting van de ontvangen adviezen en een schatting van de budgettaire invloed.

Fase 3: Eindevaluatie

In het kader van de eindevaluatie beschikt de raad van bestuur voor EUDEL-delegaties over de voorlopige resultaten na fase 1 en fase 2. In deze fase van de procedure gaat EUDEL over tot een vergelijkende analyse en stelt het de eindevaluatie vast […].

Op grond van de eindevaluatie kunnen de scores worden aangepast. Er zal een eindrapport worden opgesteld met een omschrijving van de procedures en de conclusies, daaronder begrepen een verantwoording voor de aangepaste scores en een schatting van de budgettaire gevolgen.”
63

Verzoekster beroept zich op schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009. Zij is in wezen van mening dat, in de eerste plaats, de diensten van haar winkelgalerij en de door het aangevraagde merk aangeduide waren duidelijk soortgelijk zijn, omdat de eindgebruiker in casu dezelfde is. Dienaangaande benadrukt zij dat de term „burlington” bijzonder onderscheidend is. In de tweede plaats – anders dan de kamer van beroep in punt 45 van de bestreden beslissing heeft aangenomen – is het volgens haar zo dat klasse 35 weliswaar ook betrekking heeft op de activiteit van een winkelgalerij, maar de aanduiding „samenbrengen” in de bewoordingen van deze klasse eerder betrekking heeft op diensten van winkelgalerijen dan op detailhandelsdiensten in het algemeen, en dat zij er bijgevolg niet toe is gehouden de betrokken waren te preciseren. In de derde plaats voert zij in wezen aan dat zij volgens het merkenhandboek van de Intellectual Property Office (bureau voor intellectuele eigendom, Verenigd Koninkrijk) en volgens de rechtspraak van de High Court of Justice of England and Wales, Chancery Division (rechter in eerste aanleg van Engeland en Wales, afdeling voor onder meer intellectuele eigendom, Verenigd Koninkrijk), niet verplicht was deze waren te preciseren.
4.

Handelingen van de instellingen – Toepassing in de tijd – Onmiddellijke toepassing van de nieuwe regel op de toekomstige gevolgen van een situatie die onder de oude regel is ontstaan – Vaststelling van verordening nr. 1023/2013 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren en van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden – Schending van verworven rechten – Geen (Ambtenarenstatuut, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1023/2013, bijlagen V, art. 7, en VII, art. 8) (zie 64‑66)
1)

Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/1059 van de Commissie van 20 juni 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), wordt nietig verklaard voor zover daarbij aan het Koninkrijk Spanje de hierna volgende financiële correcties zijn opgelegd: – een forfaitaire correctie van 25 % met betrekking tot de beboste graslanden „dehesa” voor de aanvraagjaren 2010 tot en met 2013, en – een forfaitaire correctie van 10 % met betrekking tot de door de veehouders aangegeven graslanden met struikgewas voor de aanvraagjaren 2010 tot en met 2013.
Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen die de belangen van de verzoekende partijen kunnen aantasten, zijn handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 263 VWEU. Voorts kan een handeling die geen rechtsgevolgen in het leven kan roepen en evenmin beoogt dergelijke gevolgen in het leven te roepen, geen voorwerp van een beroep tot nietigverklaring zijn. Om vast te stellen of een bestreden handeling dergelijke gevolgen in het leven roept, moet worden gekeken naar de wezenlijke inhoud ervan.

Hieruit volgt dat het besluit waarbij de Commissie een onderneming schrapt van de lijst van ondernemingen die zijn ingedeeld onder aanvullende Taric-code A 950 en haar opneemt onder aanvullende Taric-code C 129, bindende rechtsgevolgen in het leven heeft geroepen die door de nationale douaneautoriteiten ten uitvoer zijn gelegd vanaf de invoering van de aanvullende Taric-code C 129, waardoor die autoriteiten niet langer antidumpingrechten heffen op de door die onderneming vervaardigde producten, zoals deze rechten zijn vastgesteld bij uitvoeringsverordening 2015/2272, ook al is die verordening niet nietig verklaard of ongeldig verklaard door de rechterlijke instanties van de Unie. Bijgevolg kunnen de rechtsgevolgen van dat besluit de belangen schaden van de ondernemingen die hadden aangestuurd op het antidumpingonderzoek.

(zie punten 22, 23, 32, 34)
Hieruit volgt in de eerste plaats dat een intern reglement van een parlement slechts kan voorzien in de mogelijkheid om opmerkingen van parlementariërs te bestraffen, wanneer deze opmerkingen afbreuk doen aan de goede werking van het parlement of een ernstig gevaar zouden betekenen voor de maatschappij, zoals oproepen tot geweld of rassenhaat. Verder moet de bevoegdheid die aan parlementen is gegeven om disciplinaire sancties op te leggen teneinde het goede verloop van hun werkzaamheden of de bescherming van bepaalde rechten, beginselen of fundamentele vrijheden te verzekeren, verenigbaar zijn met de noodzaak tot waarborging van het respect voor de vrijheid van meningsuiting van de parlementariërs.

Gelet op het bijzondere belang van de vrijheid van meningsuiting van parlementariërs en de strikte grenzen waarbinnen beperkingen daaraan kunnen worden aangebracht, moeten de artikelen 11 en 166 van het Reglement van het Parlement in die zin worden uitgelegd dat zij de bestraffing van een parlementariër wegens uitspraken in de uitoefening van zijn parlementaire functie niet toestaan bij gebreke van een uitzonderlijk ernstige ordeverstoring of belemmering van het functioneren van het Parlement. Bovendien hebben artikel 11, lid 2, eerste alinea, van het Reglement en artikel 166, lid 2, van dat Reglement betrekking op het „gedrag” van de leden, dat aan bepaalde verplichtingen is onderworpen, en dat het goede verloop van de werkzaamheden van het Parlement niet in gevaar mag brengen en evenmin de rust in de gebouwen van het Parlement mag verstoren. Uitspraken, taalgebruik of toespraken worden daarentegen niet vermeld en kunnen dus, als zodanig, geen voorwerp van bestraffing zijn. Ten slotte kan een enkele schending van de in artikel 11 van het Reglement bepaalde beginselen – waarnaar artikel 166 van dit Reglement verwijst – indien zij bewezen zou zijn, niet als zodanig worden bestraft maar slechts wanneer zij gepaard gaat met een ernstige belemmering van het functioneren van het Parlement. Hieruit volgt dat, zelfs indien ervan uitgegaan zou worden dat in de uitoefening van de parlementaire functie gedane uitspraken kunnen worden gelijkgesteld met een gedrag, en daarom de in artikel 11 van het Reglement omschreven beginselen en waarden kunnen aantasten, die uitspraken bij gebreke van een uitzonderlijk ernstige ordeverstoring of belemmering van het functioneren van het Parlement niet konden worden bestraft.

(zie punten 63, 65, 66, 68)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk–Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten–Voorwaarden–Ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk–Afbreuk aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk–Relevant publiek (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punt 43)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken voor wijnen of spiritualiën die bestaan uit een geografische aanduiding ter benoeming van wijnen of spiritualiën die niet deze oorsprong hebben, of een dergelijke aanduiding bevatten–Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, j)] (zie punt 17)
Aangezien de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie geen partij is bij het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, kan zij, behoudens andersluidende bepalingen, niet onderworpen zijn aan de verplichtingen van verordening nr. 1367/2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van dat verdrag op de instellingen en organen van de Europese Gemeenschap.

In dit verband zijn de op grond van het Euratom-Verdrag vastgestelde handelingen niet noodzakelijkerwijs onderworpen aan de binnen de Unie geldende verplichtingen. De Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Europese Gemeenschap, thans de Unie, zijn immers verschillende organisaties die zijn opgericht bij afzonderlijke verdragen en die een verschillende rechtspersoonlijkheid bezitten en zijn onderworpen aan specifieke regels voor elk van hen. De regels die van toepassing zijn in het kader van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie zijn dus vastgelegd in het Euratom-Verdrag. Deze regels omvatten onder meer artikel 106 bis, lid 1, EA, dat voor de werking van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie een aantal bepalingen van het VEU en het VWEU van toepassing maakt, met name artikel 15 VWEU – oud artikel 255 EG – dat de grondslag vormt van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Op grond van een in de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie toepasselijke bepaling is deze verordening – die de algemene regeling inzake toegang tot documenten van de instellingen vaststelt – bedoeld om van toepassing te zijn op documenten die bij de in dit kader optredende instellingen en organen berusten.

Ten slotte is verordening nr. 1367/2006 specifiek gericht op de instellingen en organen van de Europese Gemeenschap, waarbij de toepassing ervan op andere entiteiten, zoals instellingen of organen die onder de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vallen, niet aan de orde is.

(zie punten 46‑48, 50)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk–Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten–Voorwaarden–Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie–Begrip–Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punt 37)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken–Geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen–Gebruik in een merk van een generiek element dat deel uitmaakt van een uit verschillende elementen bestaande oorsprongsbenaming–Toelaatbaarheid–Beoordeling van het generieke karakter van dat element–Bevoegdheid van het Bureau (Verordening nr. 2081/92 van de Raad, art. 13, lid 1, tweede alinea) (zie punten 25‑27)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Doel–Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 34)
7.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving–Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling–Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen–Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punt 36)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 18, 19, 44)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerk #hello media group–Beeldmerken en woordmerk HELLO! [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 27‑29, 46, 54, 77, 78)
6.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerken coffee inn en coffee in [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 134, 135)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 38)