ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

C. O. LENZ

VAN 10 JULI 1984 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 19 december 1983, heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen krachtens artikel 169 EEG-Verdrag beroep ingesteld strekkende tot vaststelling dat de Italiaanse Republiek de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door niet binnen de gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn nr. 79/1071 van de Raad van 6 december 1979 (PB L 331 van 1979, blz. 10) houdende uitbreiding tot de belasting over de toegevoegde waarde van het bij richtlijn nr; 76/308 ingevoerde stelsel van wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten.

Volgens artikel 3 van de betrokken richtlijn dienden de Lid-Staten de nodige maatregelen in werking te doen treden om uiterlijk op 1 januari 1981 aan de richtlijn te voldoen.

De Italiaanse regering geeft toe, dat zij deze verplichting niet binnen de voorgeschreven termijn is nagekomen. Ter rechtvaardiging van haar stilzitten beroept zij zich in hoofdzaak op moeilijkheden in verband met de wetgevingsprocedure. Evenwel zou een nieuw wetsontwerp voor de omzetting van de richtlijn in voorbereiding zijn.

Die omstandigheden kunnen niet afdoen aan de aan de Italiaanse Republiek verweten tekortkoming. Het is vaste rechtspraak van het Hof dat een Lid-Staat zich, ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van uit communautaire richtlijnen voortvloeiende verplichtingen, niet kan beroepen op bepalingen, praktijken of omstandigheden in zijn nationale rechtsorde.

Derhalve geef ik het Hof in overweging vast te stellen, dat de Italiaanse Republiek de krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen met is nagekomen, door niet binnen de voorgeschreven termijn de nodige bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn nr. 79/1071 van de Raad van 6 december 1979. Zoals gevorderd, dient de in het ongelijk gestelde partij overeenkomstig artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering in de kosten te worden verwezen.

( 1 ) Vertaald uit het Duits.
In hun achtste middel stellen verzoeksters dat de Commissie niet zou hebben geantwoord op een brief van 28 oktober 1981, waarin de naamloze vennootschap „Usines Gustave Boël, La Louvière” enerzijds, voor het vierde kwartaal van 1981, had verzocht om aanpassing van de produktiequota van haar onderneming en van de „Fabrique de fer de Maubeuge”, en anderzijds de Commissie het volgende had laten weten: „sauf avis de votre part, nous vous comptons d'accord sur les quotas de production définis plus haut, ainsi que sur les quotas d'expédition qui en découlent”. Toen de Commissie niet reageerde, zouden zij het ervoor hebben mogen houden dat de Commissie de voorgestane — en uitgevoerde — aanpassingen had goedgekeurd en dat zulke aanpassingen geen „overschrijding” zouden opleveren. Zij betogen dat de Commissie pas na het verstrijken van het betrokken kwartaal op de verzoeken om aanpassing der quota is ingegaan, zodat de ondernemingen, wilden zij overleven, geen andere keus zou zijn gelaten dan de hun toegewezen quota te overschrijden — en zich boeten te zien opgelegd.

De Commissie antwoordt terecht, dat het stilzwijgen van haar diensten niet met stilzwijgende toestemming is gelijk te stellen. Een versoepeling van het algemene en bindende quotastelsel kan niet buiten artikel 14 van algemene beschikking nr. 1831/81 om geschieden en vraagt om een uitdrukkelijke, met redenen omklede individuele beschikking. Nochtans mag worden betreurd dat de brief van 28 oktober 1981 onbeantwoord is gebleven.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

SIR GORDON SLYNN

VAN 14 SEPTEMBER 1983 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

De Commissie verzoekt u krachtens artikel 169 van het EEG-Verdrag te verstaan dat de Italiaanse Republiek, door niet de maatregelen te nemen welke ter uitvoering van 's Raads richtlijn nr. 77/796 van 12 december 1977 (PB L 334 van 24. 12. 1977, blz 37) moesten worden vastgesteld, haar verdragsverplichtingen niet is nagekomen. Het ging in de richtlijn om de onderlinge erkenning van diploma's, certificaten en andere titels van ondernemer van goederenvervoer over de weg en ondernemer van personenvervoer over de weg en houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vrije vestiging van die vervoerondernemers.

Volgens artikel 7 van de richtlijn hadden de Lid-Staten vóór 1 januari 1979 de nodige maatregelen ter voldoening van de richtlijn te nemen en moesten zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen. In oktober 1980 wees de Commissie er de Italiaanse regering op dat er aan de richtlijn geen uitvoering was gegeven, en toen antwoord uitbleef, deed zij de Italiaanse regering op 15 januari 1982 een met redenen omkleed advies toekomen, waarin werd vastgesteld dat de regering met de vervulling van haar verdragsverplichtingen in gebreke was. Toen hierop geen antwoord werd ontvangen, werd de zaak voor het Hof aanhangig gemaakt.

In haar verweerschrift van december 1982 stelde de Italiaanse regering dat er, ter voldoening aan de richtlijn, een ontwerp van wet bij het parlement moest worden ingediend. Dat ontwerp zou reeds door een commissie zijn behandeld, maar moest nog door de Senaat worden goedgekeurd. Het ging in dat ontwerp evenwel uitsluitend om goederenvervoer. Voor het personenvervoer zou een ontwerp nog in voorbereiding zijn. Het zou daarna tot ontbinding van het parlement en nieuwe parlementsverkiezingen zijn gekomen, zodat er een nieuw ontwerp moest worden ingediend en er werd bij wijze van verklaring, ofschoon niet ter beantwoording van de eis van de Commissie, aan toegevoegd dat binnenkort de nodige stappen voor herindiening van het ontwerp zullen worden genomen.

Het Hof heeft vele malen uitgesproken dat een Lid-Staat zich, ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van richtlijnen, niet op zijn eigen parlementair of wetgevend systeem mag beroepen.

De door de Commissie verlangde verklaring voor recht zal mijns inziens dan ook moeten worden afgegeven, met verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
Joseph Trinon, als beheerder strafrechtelijk en burgerrechtelijk aansprakelijk voor de vennootschap Translac te Dison (België), werd voor de rechtbank gedaagd wegens overtreding van de Belgische rechtsvoorschriften inzake de minimumprijzen voor het vervoer van goederen over de weg tegen vergoeding tussen het Koninkrijk België en de Bondsrepubliek Duitsland.

Bij een steekproefsgewijze tariefcontrole ten kantore van de vennootschap werd vastgesteld dat in november 1980 voor drie vervoersprestaties tussen Duitsland en België prijzen waren gefactureerd, die duidelijk lagen beneden het minimumtarief dat voor het betrokken vervoer was neergelegd in het koninklijk besluit van 24 september 1971 (zoals gewijzigd), houdende vaststelling van het tarief voor het vervoer van goederen over de weg tegen vergoeding tussen het Koninkrijk België en dé Bondsrepubliek Duitsland, ook indien het vervoer gedeeltelijk over het grondgebied van een derde land plaatsvindt. Uit het dossier blijkt bijvoorbeeld dat de factuurprijs van BFR 10000 voor het vervoer op 14 november van 24100 kg bakstenen over 383 km 39,3 % lager was dan de verplichte minimumprijs van BFR 16500.

Voor de Politierechtbank vroeg Trinon de zaak naar het Hof te verwijzen met de vraag, of artikel 8 van de Belgische wet van 1 augustus 1960 betreffende het vervoer van zaken met motorvoertuigen tegen vergoeding, alsmede de daaropvolgende wettelijke bepalingen houdende minimum- en maximumprijzen voor het vervoer, in overeenstemming zijn met een gemeenschappelijk vervoerbeleid en met de totstandbrenging binnen de EEG van een mededingingseconomie waarin geen plaats is voor de beperkende praktijk van verplichte prijzen.

De Politierechter verklaarde zich tot een prejudicieel verzoek bereid, maar verkoos de hem voorgestelde vraag anders te formuleren en wel in de algemene bewoordingen die ik al citeerde.

Het openbaar ministerie kwam van dit vonnis in beroep bij de Correctionele Rechtbank, zonder echter schriftelijk te concluderen.

De beklaagde daarentegen vroeg de rechter in hoger beroep, het Hof de aldus gewijzigde vraag voor te leggen:

„Wordt verordening nr. 2831/77 geschonden door een vervoerder die een retourvracht aanvaardt beneden het wettelijk tarief en zonder te voldoen aan de materiële en formele voorwaarden van artikel 14 van die verordening, wanneer de vrachtprijs wordt vastgesteld rekening houdend met de wederzijdse belangen van gebruiker en vervoerder, en met name met het tijdstip, de plaats alsmede de kostprijs berekend in een stelsel van vrije mededinging dat aan de vervoerder een billijke beloning verzekert?”

Aangezien appellante geen opmerkingen maakte, bevestigde de Correctionele Rechtbank te Verviers op 27 november 1981 het vonnis a quo in al zijn onderdelen en verwees zij de zaak terug naar de Politierechtbank „voor uitspraak na de beslissing van het Hof van Justitie,”
Volgens het Parlement wordt de bijzondere procedure van artikel 29, lid 2, in het Statuut niet omschreven of uitgewerkt. Het zou in de bedoeling van de opstellers hebben gelegen, de gemeenschapsinstellingen vrij te laten bij hun beslissing hoe het best kan worden voorzien in de ambten die zij te vergeven hebben.

Het uiteenlopende beleid van de gemeenschapsinstellingen bij aanwervingen zonder vergelijkend onderzoek, levert een bewijs op voor die stelling. De Commissie maakt normaal geen vacatures bekend waarin met toepassing van artikel 29, lid 2, wordt voorzien. De Raad maakt nooit vacatures in de rangen A 1 en A 2 bekend, terwijl wat de andere graden betreft, van de vacatures waarin volgens die procedure wordt voorzien, er vijf van de zeven in het Publikatieblad en in de pers worden bekendgemaakt. Het Parlement maakt de meeste vacatures weliswaar bekend, doch dit gebeurt niet systematisch.

Het lijkt mij te verte gaan om te zeggen, dat de aanwerving met toepassing van artikel 29, lid 2, volledig aan het goeddunken van de instellingen is overgelaten. Dit blijkt wel uit de arresten waarin het Hof de toepassing van die procedure heeft getoetst (arrest van 26. 5. 1971, gevoegde zaken 45 en 49/70, Bode, Jurispr. 1971, blz. 465, r.o. 14-19; arrest van 5. 12. 1974, zaak 176/73, Van Belle, Jurispr. 1974, blz. 1361, r.o. 14 en 24).

Weliswaar had het Hof zich daar niet uit te spreken over posten in de rangen A 1 en A 2. Voor die posten lijkt de opmerking van het Parlement mij gerechtvaardigd: de auteurs van het Statuut wensten de instellingen volledig vrij te laten. De aanwerving in de andere rangen wordt in artikel 29, lid 2, evenwel onderworpen aan voorwaarden („... alsmede in buitengewone gevallen voor het vervullen van ambten waarvoor bijzondere kundigheden vereist zijn”) die strikt moeten worden uitgelegd (voornoemde arresten-Bode en Van Belle).

In casu nu gaat het om een post van de tweede categorie. De aanwerving van een ambtenaar belast met de leiding van het voorlichtingsbureau te Athene, moet namelijk worden gezien in de context van de toetreding van een nieuwe Lid-Staat. Ongetwijfeld zijn ingevolge die toetreding in een aantal gevallen bijzondere aanwervingsmaatregelen noodzakelijk, waarvoor een regeling geldt die ligt tussen de buitengewone regeling van artikel 29, lid 2, en de gewone regeling van artikel 29, lid 1. Dit verklaart waarom het Parlement de paritaire commissie over de gekozen procedure heeft geraadpleegd en ervoor heeft gezorgd dat een vertegenwoordiger van het personeelscomité zitting had in het selectiecomité.
AANVULLENDE CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

P. VERLOREN VAN THEMAAT

VAN 15 JULI 1982

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de onderhavige zaak, waarin door mij op 25 maart 1982 conclusie werd genomen, werd door Uw Hof besloten tot heropening van de mondelinge behandeling. U wenste nader te worden geïnformeerd over de aard, achtergrond en gevolgen van de beslissing van het Franse verzekeringsorgaan, de Caisse régionale d'assurance maladie du Nord de la France (CRAM) van 25 november 1976 tot toekenning van een overlevingspensioen aan de weduwe en de onmiddellijke reductie daarvan tot nihil onder verwijzing naar artikel 12 van verordening nr. 1408/71 en artikel 7 van verordening nr. 574/72. Deze beslissing vormde de aanleiding tot een aantal misverstanden die aan de vraagstelling van de Belgische rechter ten grondslag liggen, welke misverstanden door mij in punt 2.2. van mijn eerdere conclusie werden behandeld. Deze misverstanden betreffen de veronderstelling dat door het Belgische orgaan ook een anti-cumulatieregel zou zijn toegepast op het tot nihil gereduceerde Franse overlevingspensioen. Dit is onjuist, zoals nog eens duidelijk blijkt uit de goed gedocumenteerde antwoorden van de Rijksdienst voor Werknemerspensioenen. Daaruit blijkt dat de weduwe, naast hetzelfde rustpensioen, krachtens de nieuwe beslissing van 11 januari 1977 een hoger overlevingspensioen ontvangt, dan haar bij de eerdere beslissing van 9 augustus 1971 werd toegekend.

Voor wat betreft de Franse beslissing zelf, formuleerde ik in mijn eerdere conclusie, mede naar aanleiding van het terzake door de Commissie opgemerkte, de hypothese dat het in casu zou gaan om toepassing van een nationale anti-cumulatieregel. Het antwoord van de Franse regering bevestigt de juistheid daarvan. De vraag naar de juistheid van deze beslissing krachtens Frans recht, staat in het kader van deze procedure niet aan Uw Hof ter beoordeling. Waar het in casu om gaat is dat uit de antwoorden van de Franse regering geen gegevens blijken die aanleiding zouden zijn aan de juistheid van het besluit van de Rijksdienst voor Werknemerspensioenen te twijfelen. Dienovereenkomstig zie ik op zich zelf geen aanleiding het in mijn eerdere conclusie in deze zaak geformuleerde standpunt te wijzigen.

Op grond van de thans verkregen preciseringen van de feiten en van de in casu toegepaste bepalingen van gemeenschapsrecht, zou dit standpunt als volgt in Uw antwoord op de gestelde vraag tot uitdrukking kunnen worden gebracht:

Mits daarbij rekening wordt gehouden met het bepaalde in artikel 7, lid 1, b, van verordening nr. 574/72, verzet artikel 12 van verordening nr. 1408/71 zich niet tegen de toepassing van een nationale anti-cumulatiebepaling ten opzichte van rustpensioenen en overlevingspensioenen, zulks ongeacht hetgeen een andere Lid-Staat ten aanzien van de toepassing van een soortgelijke anti-cumulatiebepaling in zijn nationale recht heeft beslist.
Op 26 april 1976 werd Wilfried Wolf door het Landgericht Düsseldorf wegens opzettelijke en voortgezette overtreding van de Duitse wet op de verdovende middelen, veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar. Het Landgericht achtte bewezen dat hij tussen juli en oktober 1975 had meegewerkt aan de verkoop van 742 gram heroïne en 150 gram cocaïne. Hij had die produkten niet alleen in Duitsland aangeschaft, maar ook, in één geval, persoonlijk uit Nederland ingevoerd. Op de grondslag van de gegevens van het strafvonnis deelde het Hauptzollamt Düsseldorf (bij een nadien gewijzigde beschikking van 3 december 1976) aan Wolf mede dat hij invoerrechten verschuldigd was omdat hij de ingevoerde verdovende middelen niet bij de douane had aangegeven en omdat hij ingevoerde goederen na het ontstaan, maar voor het tenietgaan van de douaneschuld had gekocht. De douanewaarde van de betrokken goederen werd bepaald op DM 74200 voor de heroïne en DM 15000 voor de cocaïne.

Nadat zijn bezwaarschrift tegen deze belastingaanslag was afgewezen, stelde Wolf beroep in bij het Finanzgericht Düsseldorf, dat bij beschikking van 10 juni 1981 de procedure heeft geschorst en het Hof heeft verzocht om een prejudiciële uitspraak over de volgende vragen:

„1. Moeten de bepalingen van het EEG-Verdrag over de douane-unie (artikel 9, lid 1, en de artikelen 12 t/m 29) zo worden uitgelegd, dat een Lid-Staat sedert de invoering van het gemeenschappelijk douanetarief niet (meer) bevoegd is douanerechten te heffen op als smokkelgoed ingevoerde verdovende middelen, die ingeval van ontdekking in beslag zouden moeten worden genomen en vernietigd?
In de eerste vraag is alleen het koninklijk besluit van 23 april 1979 ter voorkoming van de uitputting van de visen schaaldierenstand in de Belgische visserijzone expressis verbis vermeld. Toetst men deze maatregel, waarvan de verwijzende rechter uitdrukkelijk heeft gewaagd, aan de rechtstoestand, zoals vastgesteld in's Hofs arresten van 5 mei 1981 (Zaak 804/79, Commissie t. Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, nog niet gepubliceerd) en van 2 juni 1981 (zaak 124/80, strafzaak tegen firma Van Dam & Zonen, nog niet gepubliceerd), dan blijkt er — zoals ook de Belgische regering en de Commissie, die opmerkingen hebben ingediend, terecht beklemtonen — geen enkele aanleiding te bestaan om de verenigbaarheid daarvan met het gemeenschapsrecht te betwijfelen. Want de Commissie was tijdig geraadpleegd en had, zoals uit de „Mededeling inzake de goedkeuring door de Commissie van nationale maatregelen tot instandhouding van de visserijbestanden” (PB C 133 van 1980, blz. 2) blijkt, de maatregel uitdrukkelijk goedgekeurd.

Daarentegen is het enkel in de motivering van de verwijzingsbeschikking vermelde koninklijk besluit houdende tijdelijke maatregelen om de visstand en de schaaldieren- en weekdierenstand in de Noordzee te beschermen van 20 december 1979, zoals de Commissie opmerkt, haar nooit ter goedkeuring voorgelegd en kon het derhalve bij gebreke van raadpleging ook niet behoorlijk door haar worden onderzocht. Met dit koninklijk besluit werd echter in strijd met de verordening van 23 april 1979 met name de minimum maaswijdte van met dubbel garen gebreide netten van 75 tot 80 mm verhoogd.

Door het gebruik van netten met een maaswijdte van 79 mm kan verdachte zich dus alleen maar hebben schuldig gemaakt aán een overtreding van het koninklijk besluit van 20 december 1979. Daar dit besluit echter in strijd met de formele voorschriften van het gemeenschapsrecht werd uitgevaardigd, is een daarop steunende strafrechtelijke veroordeling, zoals ik in mijn conclusie in zaak 269/80 (strafzaak tegen Robert Tymen) heb uiteengezet, eveneens onverenigbaar met het gemeenschapsrecht.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL G. REISCHL

VAN 28 JANUARI 1981 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de zaak die ons thans bezighoudt, gaat het om richtlijn nr. 76/769 van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (PB L 262 van 1976, blz. 201).

Volgens artikel 3 van die richtlijn — voor verdere bijzonderheden verwijs ik naar het rapport ter terechtzitting — moesten de Lid-Staten binnen 18 maanden volgende op de kennisgeving van de richtlijn, de nodige maatregelen treffen om aan de betrokken bepalingen te voldoen. Deze termijn is op 2 februari 1978 verstreken.

In casu — bij brief van 29 januari 1979 heeft de Commissie de procedure van artikel 169 EEG-Verdrag ingeleid — heeft verweerster, de Italiaanse Republiek, erop gewezen dat de Gemeenschap de laatste jaren in sterk toenemende mate harmonisatierichtlijnen is gaan uitvaardigen, waardoor veelvuldig een beroep moet worden gedaan op de wetgever voor de nakoming van gemeenschapsrechtelijke verplichtingen. De Italiaanse regering tracht derhalve van het Italiaanse Parlement machtiging te verkrijgen om aan deze talrijke verplichtingen door middel van decreten te kunnen voldoen. Een daartoe strekkend wetsontwerp zou op 16 juli 1980 door de Senaat zijn aanvaard en thans in behandeling zijn bij het Huis van afgevaardigden. Na goedkeuring van dit ontwerp, waarvoor echter een nauwkeurig tijdstip niet valt aan te geven, zal aan talrijke communautaire richtlijnen, waaronder ook de onderhavige, snel uitvoering kunnen worden gegeven.

Ook in deze zaak kan op grond van de door de Commissie aangehaalde rechtspraak worden gesteld dat een dergelijk argument in een procedure krachtens artikel 169 EEG-Verdrag klaarblijkelijk irrelevant is.

Aangezien in Italië tot op de dag van heden geen maatregelen zijn getroffen om aan voornoemde richtlijn te voldoen, moet ook in deze zaak worden vastgesteld dat de Italiaanse Republiek de ingevolge het EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door niet binnen de voorgeschreven termijn de nodige maatregelen te treffen om aan richtlijn nr. 76/769 te voldoen. Conform de eis van de Commissie dient de Italiaanse Republiek ook hier in de kosten te worden verwezen.

( 1 ) Vertaald uit het Duits.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

J.-P. WARNER

VAN 5 JUNI 1980 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Ik hoop dat men mij niet van onhoffelijkheid tegenover de raadslieden zal betichten wanneer ik in deze zaken terstond en zeer kort conclusie neem. Ik doe dit omdat ik meen dat de thans voorgelegde vragen, op één klein onderdeel na, reeds door het Hof zijn beantwoord in zijn arresten van 27 februari en 27 maart 1980 (zaak 68/79, Just, resp. zaak 61/79, Denkavit Italiana, en gevoegde zaken 66, 127 en 128/79, Salumi e.a.). Ik zie geen reden het Hof thans in overweging te geven, af te wijken van de aldaar gegeven beslissingen. Ik sluit mij in dit opzicht aan bij de conclusie van advocaat-generaal Capotorti van 6 mei 1980 in zaak 130/79 (Express Dairy Foods Ltd.). Deze arresten zijn uiteraard gewezen nadat de verwijzingsbeschikkingen in de onderhavige zaken waren gegeven. Het ene onderdeel waar ik op doelde, is dat in die arresten niet wordt gesproken over artikel 171 EEG-Verdrag, terwijl dit wel het geval is in de eerste vraag aan het Hof in zaak 826/79. Het is mijns inziens echter duidelijk dat een arrest van het Hof van het type waarop artikel 171 betrekking heeft, evenmin als een arrest krachtens artikel 177 nieuw recht kan scheppen. Het kan slechts verklaren wat rechtens was. Dit kan ook niet anders, want een dergelijk arrest behelst de vaststelling dat de betrokken Lid-Staat een krachtens het Verdrag „op hem rustende verplichting niet is nagekomen.”

Ik concludeer derhalve dat het Hof in de onderhavige zaken de door mij genoemde jurisprudentie volge. Het is mijns inziens niet de taak van het Hof een oplossing te zoeken voor de twijfels en moeilijkheden die uit de relevante Italiaanse wetgeving voortvloeien en waarover tijdens de pleidooien voor het Hof is gesproken.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.