ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Mededinging - Openbare bedrijven en ondernemingen waaraan lidstaten bijzondere of uitsluitende rechten verlenen - Monopolie op ter beschikking stellen van tijdelijk personeel aan havenbedrijven - Monopolie dat misbruik van machtspositie in de hand werkt - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 86 en 90, lid 1)

Samenvatting

Ofschoon het enkele feit dat door het verlenen van uitsluitende rechten als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Verdrag een machtspositie wordt gecreëerd, als zodanig niet onverenigbaar is met artikel 86, handelt een lidstaat in strijd met de in deze twee bepalingen vervatte verboden, wanneer de betrokken onderneming door de enkele uitoefening van de haar toegekende uitsluitende rechten misbruik van haar machtspositie maakt, of indien deze rechten een situatie kunnen creëren waarin deze onderneming tot een dergelijk misbruik wordt gebracht.

Dat is het geval wanneer een nationale wet een havencorporatie niet alleen het uitsluitende recht verleent om tijdelijk personeel ter beschikking te stellen van de terminalbedrijven en de andere ondernemingen die vergunning hebben om in de haven werkzaamheden te verrichten, maar het haar bovendien mogelijk maakt, die andere ondernemingen op de markt van havendiensten te beconcurreren. Door de enkele uitoefening van haar monopolie is zij immers in staat, de gelijkheid van kansen tussen de verschillende marktdeelnemers die actief zijn op de markt voor havendiensten, in haar voordeel te vervalsen en aldus wordt zij tot misbruik van haar monopolie gebracht, door haar concurrenten op de markt voor havenwerkzaamheden buitensporige prijzen voor het ter beschikking stellen van arbeidskrachten in rekening te brengen of personeel ter beschikking te stellen dat niet volledig voor zijn taak is berekend.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Vereiste kwaliteit van schelpdierwater - Richtlijn 79/923 - Aanwijzing van wateren die bescherming of verbetering behoeven - Verplichting van Lid-Staten - Draagwijdte

(Richtlijn 79/923 van Raad, art. 4)

Samenvatting

Een Lid-Staat die niet overgaat tot aanwijzing van alle kustwateren en brakke wateren die hij aanmerkt als bescherming of verbetering behoevende teneinde geschikt te zijn voor het leven en de groei van schelpdieren en aldus bij te dragen tot een goede kwaliteit van de schelpdierproducten die bestemd zijn voor rechtstreekse menselijke consumptie, voldoet niet aan zijn verplichting krachtens artikel 4 van richtlijn 79/923 inzake de vereiste kwaliteit van schelpdierwater.

Ook al genieten de Lid-Staten in dit opzicht enige vrijheid bij de beoordeling, of aan de voorwaarden inzake de noodzakelijkheid van bescherming of verbetering is voldaan, dit neemt niet weg, dat zij tot aanwijzing verplicht zijn wanneer aan deze voorwaarden is voldaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Mededinging - Gemeenschapsregels - Onderneming - Begrip - Openbaar arbeidsbemiddelingsbureau - Daaronder begrepen

(EG-Verdrag, art. 85 en 86)

2 Mededinging - Machtspositie - Misbruik - Onderneming die wettelijk monopolie bezit - Openbare arbeidsbemiddelingsbureaus - Beoordelingscriteria

(EG-Verdrag, art. 86 en 90, leden 1 en 2)

Samenvatting

3 Een openbaar arbeidsbemiddelingsbureau kan voor de toepassing van de communautaire mededingingsregels als een onderneming worden gekwalificeerd, aangezien het begrip onderneming in de context van het mededingingsrecht elke eenheid omvat die een economische activiteit uitoefent, ongeacht haar rechtsvorm en de wijze waarop zij wordt gefinancierd.

4 Als ondernemingen die met het beheer van diensten van algemeen economisch belang zijn belast, en overeenkomstig artikel 90, lid 2, van het Verdrag zijn de openbare arbeidsbemiddelingsbureaus onderworpen aan de mededingingsregels en met name aan het verbod van artikel 86 van het Verdrag, voor zover de toepassing van deze bepaling de vervulling van de hun toevertrouwde bijzondere taak niet verhindert. De Lid-Staat die het verlenen van bemiddeling en elke andere tussenkomst tussen werkzoekenden en werkgevers door anderen dan die bureaus verbiedt, maakt inbreuk op artikel 90, lid 1, van het Verdrag, wanneer hij een situatie in het leven roept waarin handelen in strijd met artikel 86 van het Verdrag voor de openbare arbeidsbemiddelingsbureaus onontkoombaar is. Dit is met name het geval wanneer:

- de openbare arbeidsbemiddelingsbureaus klaarblijkelijk niet in staat zijn om voor alle soorten activiteiten aan de vraag op de arbeidsmarkt te voldoen;

- de daadwerkelijke bemiddelingsactiviteit van particuliere ondernemingen onmogelijk wordt gemaakt door de handhaving van wettelijke bepalingen die deze activiteit verbieden op straffe van administratieve of strafrechtelijke sancties;

- de betrokken bemiddelingsactiviteiten zich kunnen uitstrekken tot de onderdanen of het grondgebied van andere Lid-Staten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Ouderdoms- en overlijdensverzekering - Invaliditeitsverzekering - Berekening van uitkeringen - Nationale wettelijke regeling die uitkering vaststelt op basis van gemiddelde bijdrage gedurende referentieperiode - Voorwaarden voor toepassing op werknemer die werkzaamheden beëindigt in Lid-Staat waar andere wettelijke regeling wordt toegepast, en geen bijdragen heeft betaald krachtens wettelijke regeling die van toepassing was tijdens referentieperiode - Berekening van gemiddelde bijdrage op basis van bijdragen die werkelijk zijn betaald krachtens toepasselijke wettelijke regeling, met aanpassing en verhoging van theoretisch bedrag van overeenstemmende uitkering uit hoofde van veronderstelde voortzetting van werkzaamheden onder stelsel van toepasselijke wettelijke regeling - Afwijking - Bilateraal verdrag inzake sociale zekerheid, gesloten vóór inwerkingtreding van verordening in betrokken Lid-Staat, en voordeliger voor betrokken werknemers

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 47, lid 1, sub e)

Samenvatting

Artikel 47, lid 1, sub e, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83, en aangepast bij bijlage I, deel VIII, van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en de aanpassing van de Verdragen, dat na de inwerkingtreding van verordening nr. 1248/92 artikel 47, lid 1, sub g, is geworden, houdt in, dat bij de vaststelling van de ouderdoms- en invaliditeitspensioenen door toepassing van de wettelijke regeling van een Lid-Staat, volgens welke het bedrag van de pensioenen wordt berekend op basis van een gemiddelde bijdrage die overeenstemt met het loon dat gedurende een bepaald aantal jaren voorafgaande aan de datum van de ingang van het pensioen of het intreden van de invaliditeit is ontvangen, de berekening van de gemiddelde bijdrage in het geval van werknemers die, na aan de wettelijke regeling van die Lid-Staat onderworpen te zijn geweest, in een andere Lid-Staat bezoldigde werkzaamheden zijn gaan verrichten en zijn blijven verrichten tot het einde van hun loopbaan, enkel uitgaat van het bedrag van de premies die werkelijk zijn betaald krachtens de betrokken wettelijke regeling, alsmede dat het aldus berekende theoretische uitkeringsbedrag naar behoren moet worden aangepast en verhoogd alsof de betrokkenen hun werkzaamheden onder dezelfde voorwaarden in de betrokken Lid-Staat hadden voortgezet.

Mocht de toepassing van deze aldus uitgelegde bepaling voor de werknemers die reeds vóór de inwerkingtreding van de verordening in die Lid-Staat in een andere Lid-Staat in loondienst werkzaam waren, evenwel minder gunstig blijken te zijn dan de toepassing van een met laatstgenoemde Lid-Staat gesloten eerder verdrag, dan dient de bevoegde rechter bij wijze van uitzondering de regels van dat verdrag toe te passen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Ouderdoms- en overlijdensverzekering - Uitkeringen - Aanpassing - Nieuwe berekening van deel van ouderdomsuitkering dat krachtens nationale wettelijke regeling wordt betaald aan feitelijk gescheiden echtgenoot bij verhoging van invaliditeitsuitkering die betrokkene ontvangt krachtens wettelijke regeling van andere Lid-Staat - Ontoelaatbaarheid

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 3, lid 1, 46 en 51, lid 1)

Samenvatting

De artikelen 46 en 51, lid 1, van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83, moeten aldus worden uitgelegd, dat zij eraan in de weg staan dat het gedeelte van de ouderdomsuitkering van een werknemer dat ingevolge de wettelijke regeling van een Lid-Staat wordt uitgekeerd aan zijn feitelijk gescheiden echtgenoot, wordt herberekend op grond van de als gevolg van de algemene ontwikkeling van de economische en sociale situatie opgetreden verhogingen bij de invaliditeitsuitkering die die echtgenoot krachtens de wettelijke regeling van een andere Lid-Staat ontvangt.

Artikel 51, lid 1, is namelijk niet alleen van toepassing, wanneer de uitkering die zou moeten worden gekort wegens verhogingen van een andere uitkering in verband met indexering, is vastgesteld krachtens artikel 46, maar ook wanneer de uitkering is vastgesteld krachtens de nationale regeling.

Daar de uitkering aan de feitelijk gescheiden echtgenoot niet wordt verstrekt in het kader van een regeling die tot doel heeft, de onvoldoende inkomsten van de belanghebbende zo aan te vullen, dat hij het wettelijk gegarandeerde minimuminkomen bereikt, doorkruist de toepassing van artikel 51, lid 1, niet het stelsel van een dergelijke regeling.

Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1408/71, dat niet tot doel heeft, de gelijke behandeling van echtgenoten te verzekeren, en zich niet verzet tegen de toepassing van een nationale wettelijke regeling die niet-migrerende werknemers benadeelt ten opzichte van migrerende werknemers, staat niet in de weg aan de toepassing van artikel 51, lid 1, op grond dat die de betrokkene wiens uitkering niet opnieuw kan worden berekend, zou bevoordelen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Registratie van vaartuig, niet zijnde vissersvaartuig, in Lid-Staat - Voorwaarde betreffende nationaliteit van eigenaren - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 6, 48, 52 en 58; verordening nr. 1251/70 van de Commissie, art. 7; richtlijn 75/34 van de Raad, art. 7)

Samenvatting

De Lid-Staat die wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen handhaaft die het recht om een vaartuig, niet zijnde een vissersvaartuig, in het nationale scheepsregister in te schrijven, beperken tot vaartuigen die geheel of gedeeltelijk in eigendom toebehoren aan de regering, een minister, een onderdaan van deze Lid-Staat of een rechtspersoon naar nationaal recht, voldoet niet aan de krachtens het gemeenschapsrecht op hem rustende verplichtingen.

Meer in het bijzonder is deze wetgeving, wat de bij de uitoefening van een economische activiteit gebruikte vaartuigen betreft, in strijd met artikel 52 van het Verdrag, voor zover zij als voorwaarde voor de inschrijving ervan stelt, dat natuurlijke personen die eigenaar zijn van een vaartuig of een vaartuig bevrachten, een bepaalde nationaliteit moeten hebben, en ingeval een vennootschap eigenaar is, de aandeelhouders of de bestuurders die nationaliteit moeten hebben. Voor zover de wetgeving verlangt dat rechtspersonen die eigenaar zijn van vaartuigen, overeenkomstig nationaal recht zijn opgericht en aan dat recht zijn onderworpen en hun centrum van werkzaamheid in die Lid-Staat hebben, en zij de registratie of het beheer van een vaartuig dus uitsluit in het geval van een secundaire vestiging, zoals een agentschap, een filiaal of een dochteronderneming, is zij bovendien in strijd met de artikelen 52 en 58 van het Verdrag.

Aangaande de vaartuigen die niet in het kader van de uitoefening van een economische activiteit worden gebruikt, valt de registratie daarvan in de Lid-Staat van ontvangst door een onderdaan van een andere Lid-Staat, onder de gemeenschapsrechtelijke bepalingen betreffende het vrije verkeer van personen, en is die wetgeving, voor zover zij aan nationale onderdanen het recht voorbehoudt, een plezierboot waarvan zij eigenaar zijn, te registreren, in strijd met de artikelen 6, 48 en 52 van het Verdrag, alsmede met artikel 7 van verordening nr. 1251/70 met betrekking tot het recht van werknemers om verblijf te houden op het grondgebied van een Lid-Staat na er een betrekking te hebben vervuld, en artikel 7 van richtlijn 75/34 betreffende het recht van onderdanen van een Lid-Staat op het grondgebied van een andere Lid-Staat verblijf te houden na er een werkzaamheid anders dan in loondienst te hebben uitgeoefend.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever - Richtlijn 80/987 - Bevoegd waarborgfonds - Werknemer die woont en arbeid in loondienst verricht in andere Lid-Staat dan waar werkgever is gevestigd - Bevoegdheid van waarborgfonds van Lid-Staat waar tot inleiding van procedure ter gezamenlijke voldoening is besloten, dan wel sluiting van onderneming of vestiging van werkgever is geconstateerd

(Richtlijn 80/987 van de Raad, art. 2, lid 1, en 3)

Samenvatting

Wanneer de werkgever is gevestigd in een andere Lid-Staat dan die waar de werknemer woont en arbeid in loondienst verrichtte, is ingevolge artikel 3 van richtlijn 80/987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, bevoegd voor de betaling van de vorderingen van die werknemer in geval van insolventie van zijn werkgever, het waarborgfonds van de staat waar overeenkomstig artikel 2, lid 1, van de richtlijn tot inleiding van de procedure ter gezamenlijke voldoening is besloten dan wel de sluiting van de onderneming of vestiging van de werkgever is geconstateerd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Lid-Staten - Verplichtingen - Niet-nakoming - Handhaving van nationale bepaling die onverenigbaar is met gemeenschapsrecht - Rechtvaardiging ontleend aan bestaan van administratieve praktijken die toepassing van Verdrag verzekeren - Ontoelaatbaarheid

2 Handelingen van de instellingen - Richtlijnen - Uitvoering door Lid-Staten - Richtlijn die voor particulieren rechten in het leven beoogt te roepen - Omzetting zonder optreden van wetgever - Ontoelaatbaarheid

Samenvatting

3 De onverenigbaarheid van een nationale wettelijke regeling met de gemeenschapsbepalingen, ook al zijn deze rechtstreeks toepasselijk, kan enkel definitief worden opgeheven door middel van dwingende nationale voorschriften die dezelfde rechtskracht hebben als de te wijzigen bepalingen. Eenvoudige administratieve praktijken, die naar hun aard volgens goeddunken van de administratie kunnen worden gewijzigd en waaraan onvoldoende bekendheid is gegeven, zijn niet te beschouwen als een correcte uitvoering van de verplichtingen die het Verdrag oplegt.

4 De bepalingen van een richtlijn moeten worden uitgevoerd met een onbetwistbare dwingende kracht en met de specificiteit, nauwkeurigheid en duidelijkheid die nodig zijn om te voldoen aan het vereiste van rechtszekerheid, dat ingeval een richtlijn voor particulieren rechten in het leven beoogt te roepen, verlangt dat de begunstigden hun rechten in volle omvang kunnen kennen.

Dit is niet het geval, wanneer de rechtssubjecten, doordat in een Lid-Staat een wettelijke bepaling wordt gehandhaafd die in strijd is met een bepaling van een richtlijn, in onzekerheid verkeren over hun rechtspositie en blootstaan aan ongerechtvaardigde strafvervolgingen. Noch de verplichting van de nationale rechter om de volle werking van de bepaling van de betrokken richtlijn te verzekeren door elke strijdige nationale bepaling buiten toepassing te laten, noch een antwoord van een minister op een parlementaire vraag waarin aan deze verplichting wordt herinnerd, kan immers wijziging brengen in een wettekst.
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 9 januari 1997. - Petrus Wilhelmus Rutten tegen Cross Medical Ltd. - Verzoek om een prejudiciële beslissing: Hoge Raad - Nederland. - EEG-Executieverdrag - Artikel 5, sub 1 - Gerecht van plaats van uitvoering van verbintenis uit overeenkomst - Arbeidsovereenkomst - Plaats waar werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht - Arbeid verricht in meer dan één land. - Zaak C-383/95.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-00057



Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen - Bijzondere bevoegdheden - Gerecht van plaats van uitvoering van verbintenis uit overeenkomst - Arbeidsovereenkomst - Plaats waar werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht - Begrip - Arbeid verricht in meer dan één verdragsluitende staat

(Executieverdrag van 27 september 1968, art. 5, sub 1, zoals gewijzigd bij het Toetredingsverdrag van 1989)

Samenvatting

Artikel 5, sub 1, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 26 mei 1989 betreffende de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek, moet aldus worden uitgelegd, dat in het geval van een arbeidsovereenkomst waarvan de uitvoering meebrengt dat de werknemer zijn arbeid in meer dan één verdragsluitende staat verricht, de plaats waar de werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht, in de zin van deze bepaling, de plaats is waar de werknemer het werkelijke centrum van zijn beroepswerkzaamheden heeft gevestigd. Voor het vaststellen van deze plaats in het concrete geval moet rekening worden gehouden met de omstandigheid, dat de werknemer het grootste deel van zijn arbeidstijd doorbrengt in één van de verdragsluitende staten, waar hij een kantoor heeft van waaruit hij de voor zijn werkgever te verrichten werkzaamheden organiseert en waar hij na elke in verband met zijn werk gemaakte buitenlandse reis terugkeert.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Tot lidstaat gericht besluit tot toekenning van financiële bijstand uit EFRO voor bouw van elektrische centrales - Particulieren die niet individueel worden geraakt - Verenigingen die deze particulieren vertegenwoordigen - Niet-ontvankelijkheid - Uit richtlijn 85/337 voortvloeiende rechten - Geen invloed - Bescherming door nationale rechterlijke instanties

(EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea, en 177; richtlijn 85/337 van de Raad)

Samenvatting

Degenen die niet adressaat van een beschikking zijn, kunnen slechts stellen individueel te worden geraakt, indien de beschikking hen betreft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie, welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortelijke wijze als de adressaat.

In het bijzonder bij een tot een lidstaat gericht besluit tot toekenning van financiële bijstand uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling voor de bouw van twee elektrische centrales worden natuurlijke personen wier bijzondere situatie niet in aanmerking is genomen bij de vaststelling van het besluit dat hen op algemene en abstracte wijze betreft, in feite zoals iedere andere persoon die zich in dezelfde situatie bevindt, door dit besluit niet individueel geraakt. Hetzelfde geldt voor de verenigingen die deze personen vertegenwoordigen en die hun procesbevoegdheid baseren op de verklaring dat hun leden door het besluit individueel worden geraakt.

Rekwiranten kunnen zich in dit verband niet beroepen op rechten op milieugebied die zouden voortvloeien uit richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, want het is het besluit tot de bouw van de centrales, waardoor die rechten kunnen worden aangetast, en niet het besluit tot communautaire financiering, dat niet meer dan een indirecte invloed kan hebben.

Waar rekwiranten over de mogelijkheid beschikken de administratieve vergunningen voor de bouw van de centrales en de verklaringen inzake de milieu-effecten van de bouwprojecten voor de nationale rechter aan te vechten, vinden de voor particulieren uit richtlijn 85/337 voortvloeiende rechten ten volle bescherming voor de nationale rechterlijke instanties die, zonodig, het Hof krachtens artikel 177 van het Verdrag een prejudiciële vraag kunnen stellen. De procesbevoegdheid van rekwiranten moet worden beoordeeld volgens de aanvangs hierboven genoemde criteria.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijke stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Zesde richtlijn - Werkingssfeer - Illegale exploitatie van kansspelen - Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2)

2 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijke stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn - Vrijstelling voor kansspelen - Bevoegdheid van lidstaten om voorwaarden en grenzen van vrijstelling te regelen - Grenzen - Vrijstelling van belasting enkel voor legale kansspelen - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13 B, sub f)

Samenvatting

3 De invoer of levering van goederen die, wegens hun bijzondere kenmerken, niet in de handel of het economisch verkeer kunnen worden gebracht, zoals verdovende middelen of vals geld, vallen weliswaar volledig buiten de bepalingen van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, en geven geen aanleiding tot het ontstaan van een omzetbelastingschuld, doch buiten deze gevallen waarin elke mededinging tussen een legale en een illegale economische sector is uitgesloten, verzet het beginsel van fiscale neutraliteit zich tegen een algemeen onderscheid tussen legale en illegale transacties bij de heffing van BTW.

Deze overwegingen betreffende de invoer of de overdracht van goederen gelden eveneens voor dienstverrichtingen als de organisatie van kansspelen. Die spelen, en in het bijzonder roulette, worden in meerdere lidstaten legaal geëxploiteerd. Daar de illegale handelingen concurreren met legale activiteiten, verzet het beginsel van fiscale neutraliteit zich ertegen, dat zij vanuit het oogpunt van de BTW anders worden behandeld. Hieruit volgt, dat de illegale exploitatie van kansspelen, in casu roulette, binnen de werkingssfeer van de Zesde richtlijn valt.

4 Artikel 13 B, sub f, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd, dat een lidstaat de illegale exploitatie van een kansspel niet aan BTW mag onderwerpen, wanneer de overeenkomstige activiteit van een erkend openbaar speelcasino is vrijgesteld.

De in artikel 13 B van de richtlijn voorziene vrijstellingen moeten worden toegepast met inachtneming van het beginsel van fiscale neutraliteit, dat inherent is aan het gemeenschappelijk BTW-stelsel. Dit vereiste geldt eveneens, wanneer de lidstaten overeenkomstig artikel 13 B, sub f, gebruik maken van de mogelijkheid om de voorwaarden en grenzen van de vrijstelling te regelen. Het beginsel van fiscale neutraliteit verzet zich echter tegen een algemeen onderscheid tussen legale en illegale transacties bij de heffing van BTW. Hieruit volgt, dat de lidstaten de vrijstelling niet alleen aan legale kansspelen mogen voorbehouden.