In zaak 262/78, Diamalt, zijn de meningsverschillen die na de tussen partijen gevoerde onderhandelingen nog bestaan, strikt beperkt. Er werd immers overeenstemming bereikt over het bedrag dat overeenkomt met de restituties waarop verzoekster voor de hoeveelheden quellmehl voor de broodbereiding, geproduceerd in voormelde periode, aanspraak had kunnen maken. Dat bedrag werd bepaald op DM 248621,99. Verweerster achtte echter ongegrond verzoeksters vordering ad DM 85054,43 als schadevergoeding voor de gederfde restituties voor haar produktie van quellmehl bestemd voor de menselijke voeding, doch niet voor de broodbereiding.

In de vorige, bij interlocutoir arrest van 4 oktober 1979 afgesloten fase van de procedure werd reeds ingegaan op de strekking van de bij arrest van 19 oktober 1977 vastgestelde onrechtmatigheid van de maatregel tot intrekking van de restitutie voor quellmehl. Volgens de Raad en de Commissie was deze maatregel alleen voor wat betreft de produktie van quellmehl bestemd voor de broodbereiding onrechtmatig verklaard, terwijl verzoeksters stelden dat de gelijkheid van behandeling met quellstärke los van de bestemming van het quellmehl moet worden gewaarborgd (en dus zowel quellmehl voor menselijke voeding in het algemeen, als quellmehl voor de bereiding van veevoeder omvat).

In mijn conclusie van 12 september 1979 (Jurispr. 1979, blz. 2976) sloot ik weliswaar uit dat het probleem van de gelijke behandeling met zetmeel zich voordeed in verband met quellmehl bestemd voor veevoeder, doch ik opperde dat de vergoeding evenredig moest zijn aan alle voor menselijke voeding bestemde hoeveelheden quellmehl en niet beperkt tot de voor de broodbereiding bestemde hoeveelheden (ibid., blz. 3013). In het arrest van 4 oktober 1979 heeft het Hof zich in de rechtsoverwegingen 8-10 daarover uitgesproken. Het herinnerde aan wat het Hof reeds in zijn arrest van 28 maart 1979 (zaak 90/78, Granaria t. Raad en Commissie) had gezegd, namelijk dat het met de onrechtmatigverklaring van de intrekking van de restituties bij arrest van 19 oktober 1977„het gelijkheidsbeginsel ten detrimente van de quellmehlfabrikanten slechts geschonden heeft geacht voor het geval dat dit produkt werd aangewend voor de doeleinden waarvoor het op het gebied van de menselijke voeding vanouds werd gebruikt”. Vervolgens overwoog het Hof: „Tijdens de behandeling van voormelde zaken werd verklaard, dat quellmehl vanouds uitsluitend in de broodbakkerijen — als bij de vervaardiging van roggemeelprodukten benodigde hulpstof — werd gebruikt.... dit traditionele gebruik verklaart dat er sedert 1930 in Duitsland — en in de Gemeenschap reeds sedert de eerste ordening der markten in de sector granen — restituties wegens de produktie van quellmehl zijn toegekend”. Uit deze premisse leidt het Hof af dat „alleen voor zover quellmehl voor de broodbereiding werd gebruikt, de intrekking van restituties wegens de produktie van quellmehl..., in voege als in's Hofs arrest van 19 oktober 1977 overwogen, met het gelijkheidsbeginsel onverenigbaar was” (r.o. 10).

In de lijn van die rechtsoverweging werd in het dictum van het arrest van 4 oktober 1979 de Europese Economische Gemeenschap slechts veroordeeld, ter vergoeding van de door Interquell en Diamalt geleden schade, te betalen „bedragen overeenkomende met de restituties bij de produktie van quellmehl voor bakdoeleinden,...”. Krachtens dit arrest, dat jegens de firma Diamalt rechtstreekse werking heeft, is dus uitgesloten dat er een voor vergoeding in aanmerking komende schade bestaat in verband met de produktie van quellmehl voor andere dan bakdoeleinden. Dit volstaat volgens mij om aan te nemen dat de vordering van die firma tot vergoeding van de schade ontstaan door de intrekking van de restituties voor de produktie van quellmehl voor andere dan bakdoeleinden, door het Hof reeds werd afgewezen.