In het beroepschrift van 22 april 1982, waarbij de onderhavige zaak aanhangig is gemaakt, stelt E. Angelini de Commissie een aantal vorderingen, waarin het om zijn ontheffing uit de dienst en een aantal benoemingsbesluiten gaat.

Ik geef een overzicht van de feiten. In 1959 is verzoeker als hoofdadministrateur op het directoraat-generaal Vervoer bij de Commissie in dienst getreden. Met ingang van 1963 werd hij op het directoraat-generaal IX (Personeelszaken en algemeen beheer) geplaatst, alwaar hij zich tot 1968 aan het hoofd van de afdeling „Bevorderingen” en van 1968 tot 1970 aan het hoofd van de afdeling „Statuut en behandeling van geschillen” zag geplaatst en van 1970 tot 1980 als directeur aan het directoraat „Algemene dienst en outillage” verbonden was. In 1980 werd DG IX op grondslag van de rapporten-Spierenburg en Ortoli geherstructureerd; onder meer werd verzoekers directoraat met het directoraat „Sociale voorzieningen” samengevoegd tot een nieuw directoraat B („Infrastructuur en diensten” aan het hoofd waarvan de directeur van het voormalige directoraat B kwam te staan. Angelini bleef als raadadviseur aan de DG IX verbonden. In die hoedanigheid was hij belast met het onderhouden van de betrekkingen met de Europese scholen, stages, uitwisseling van personeelsleden met de nationale administraties, de organisaties van cursussen voor ambtenaren van de Lid-Staten en de bijen nascholing van het personeel van zijn eigen directoraat-generaal. Die toestand heeft niet lang geduurd. Bij brief van 4 mei 1981 deelde de voorzitter der Commissie verzoeker mede dat men voornemens was hem krachtens artikel 50 van het Statuut van zijn ambt te ontheffen. Elf dagen nadien diende verzoeker zijn desbetreffende opmerkingen in, stellende in de termen te vallen voor een van de drie posten van het organigram van DG IX: de in het voorjaar van 1981 geschapen post van adjunct-directeur-generaal, die van directeur van directoraat A en die van directeur van directoraat B. Bij brief van 24 juni 1981 bevestigde de voorzitter hem dat men voornemens was artikel 50 op hem toe te passen, waaraan werd toegevoegd dat de ontheffing op 1 november 1981 zou kunnen ingaan, alsook dat door hem in te dienen sollicitaties naar later vrijkomende posten, zo goed als die van iedere andere kandidaat, zouden worden onderzocht „volgens de voor benoeming in rang A 2 geldende procedure”.

Op 8 juli 1981 kwam de maatregel tot ontheffing tenslotte af. Daarbij werd voorts bepaald dat hij, mocht hij niet voor 1 november 1981 op een beschikbare post zijn tewerkgesteld, recht had op de in artikel 50 van het Statuut voorziene vergoeding. Bij brief van 8 juli 1981 stelde verzoeker zjch bijzonder geschikt te achten voor de post van directeur van het directoraat A (directeur Personeelszaken), terwijl hij zich in formele zin niet slechts voor die bij kennisgeving COM/839/81 vacant verklaarde post, maar ook voor de bij mededeling COM/1234/81 vacant verklaarde post van directeur van het directoraat B kandidaat stelde (doch niet voor de post van adjunct-directeur-generaal; de desbetreffende mededeling had gestaan in een na zijn ontheffing verschenen nummer van de Personeelskoerier). Zijn verzoeken werden evenwel niet ingewilligd. De posten werden aan anderen toegewezen en wel die van directeur van het directoraat A bij besluit van 28 juli 1981 en die van directeur van het directoraat B bij besluit van 22 oktober 1981.

Toen hij hiervan vernam, heeft Angelini bij het tot aanstelling bevoegd gezag twee klachten ingediend. In de eerste, gedagtekend 29 september 1981, vorderde hij nietigverklaring van de ontheffing van zijn ambt, subsidiair van de beide besluiten waarbij zijn sollicitatie naar de post van directeur van het directoraat A was afgewezen en op die post een ander was benoemd; in de tweede klacht d.d. 27 oktober 1981, stelde hij met betrekking tot de post van directeur van het directoraat B dezelfde eisen.

Toen hij binnen de daartoe gestelde termijn geen antwoord ontving (de beide klachten werden op 11 mei 1982 met zoveel woorden afgewezen), wendde betrokkene zich op 22 april 1982 tot ons Hof. Primair wenst hij het besluit van 8 juli 1981 en het stilzwijgend besluit tot afwijzing van zijn klacht van 29 september 1981 te zien nietigverklaard; subsidiair vordert hij de nietigverklaring van: a) het besluit hem niet op een andere post van zijn categorie en rang te werk te stellen; b) de besluiten waarbij zijn sollicitaties naar de posten van directeur van directoraat A onderscheidenlijk directoraat B van DG IX niet zijn gehonoreerd; c) de besluiten waarbij anderen op die posten zijn tewerkgesteld; het stilzwijgend besluit tot afwijzing van zijn klachten van 29 september en 27 oktober 1981.