Bijlage II B bij richtlijn 1999/13 inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties moet in die zin worden uitgelegd dat de exploitant van een „installatie” in de zin van artikel 2, punt 1, van deze richtlijn de in die bijlage in punt 2, eerste alinea, onder i), voorziene extra tijd kan krijgen voor de uitvoering van zijn programma ter beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen wanneer de vervangingsproducten met weinig of geen oplosmiddelen nog in ontwikkeling zijn, ook al kan, voor die installatie, voor het product een constant gehalte aan vaste stof worden aangenomen en kan dat gehalte voor de bepaling van het referentiepunt voor de emissiebeperking worden gebruikt.

Dat een exploitant extra tijd kan krijgen, impliceert immers noodzakelijkerwijs dat voor alle in deze richtlijn bedoelde termijnen, met name die welke op 31 oktober 2007 verstreek voor bestaande installaties, extra tijd kan worden gegeven. Een andere uitlegging zou bijlage II B, punt 2, eerste alinea, onder i), bij die richtlijn beroven van haar normatieve karakter en zou deze bepaling reduceren tot een loutere toelichting op de wijze waarop de betrokken termijn is vastgesteld.

Bovendien geldt krachtens bijlage II B, punt 2, tweede alinea, bij richtlijn 1999/13 voor installaties waar voor het product een constant gehalte aan vaste stof kan worden aangenomen en dat gehalte voor de bepaling van het referentiepunt voor de emissiebeperking kan worden gebruikt, weliswaar de standaardregeling, doch die regeling vormt geen speciale regel die uitsluit dat exploitanten van dergelijke installaties extra tijd krijgen. Voor de mogelijkheid om extra tijd te krijgen voor alle typen installaties, ongeacht het gebruikte reductieprogramma, is overigens steun te vinden in de ratio legis die ten grondslag ligt aan de bepalingen van richtlijn 1999/13 betreffende extra tijd en betreffende installaties waar het product een constant gehalte aan vaste stof heeft. Enerzijds geeft deze extra tijd immers uitdrukking aan het evenredigheidsbeginsel. Anderzijds berust richtlijn 1999/13, zoals blijkt uit overweging 8 ervan, op de gedachte dat de emissie van organische verbindingen kan worden voorkomen of verminderd door minder schadelijke vervangingsproducten die reeds bestaan of in de komende jaren beschikbaar zullen zijn. Het doel dat wordt nagestreefd met de invoering van het criterium dat er voor het product sprake moet zijn van een constant gehalte aan vaste stof, houdt geen enkel verband met de ratio legis die ten grondslag ligt aan de bepalingen van richtlijn 1999/13 betreffende de mogelijkheid om extra tijd te krijgen in het geval waarin vervangingsproducten met weinig of geen oplosmiddelen nog in ontwikkeling zijn.

Daar, ten slotte, een andere uitlegging van bijlage II B bij richtlijn 1999/13 niet duidelijk kan worden afgeleid uit de bewoordingen van deze bijlage, druist een dergelijke uitlegging in tegen het rechtszekerheidsbeginsel, dat vereist dat de Unieregeling de belanghebbenden in staat stelt de omvang van de verplichtingen die zij hun oplegt, nauwkeurig te kennen, en dat deze laatsten ondubbelzinnig hun verplichtingen kunnen kennen en dienovereenkomstig hun voorzieningen kunnen treffen.

(cf. punten 50, 53, 55‑58, 61, 62, 64, dictum 1)