BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

9 juli 1997

Zaak T-63/96

A. Fichtner

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Beoordelingsrapport — Klacht — Stilzwijgende afwijzing — Kennelijke niet-ontvankelijkheid van beroep”

Volledige Italiaanse tekst II-563

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 12 februari 1996 houdende uitdrukkelijke afwijzing van de klacht die verzoeker op 14 februari 1995 had ingediend betreffende zijn beoordelingsrapport over de periode van 1 juli 1991 tot en met 30 juni 1993, en anderzijds, toekenning van vergoeding van de materiële en morele schade die verzoeker stelt te hebben geleden.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van de beschikking

Verzoeker is ambtenaar in de rang B 4 bij het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek te Ispra in Italië. Zijn beoordelingsrapport over de periode van 1 juli 1991 tot en met 30 juni 1993 (omstreden rapport) bevat een aantal negatieve beoordelingen. Op 3 augustus 1994 brengt de Commissie hem dit rapport officieel ter kennis.

Op 10 augustus 1994 formuleert verzoeker overeenkomstig artikel 6 van de uitvoeringsbepalingen zijn opmerkingen voor de beoordelaar in beroep. Bij nota van 16 januari 1995 bevestigt de beoordelaar in beroep de eerste beoordeling.

Bij een op 14 februari 1995 ingeschreven nota dient verzoeker krachtens artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een klacht in. Daarin vordert hij wijziging van het omstreden rapport en vergoeding van de materiële en morele schade die hij stelt te hebben geleden. Bij besluit van 12 februari 1996, dat verzoeker op 20 februari 1996 officieel ter kennis wordt gebracht, wijst de Commissie zijn klacht uitdrukkelijk af.

De ontvankelijkheid

De indiening van een formele klacht in de zin van artikel 90 van het Statuut is geen noodzakelijke voorafgaande voorwaarde voor het instellen van een beroep in rechte tegen een beoordelingsrapport. Wanneer de ambtenaar voor de indiening van een administratieve klacht opteert, is hij evenwel verplicht alle voor deze procedure geldende voorschriften na te leven (r.o. 17).

Referentie: Gerecht 13 december 1990, Moritz/Commissie, T-29/89, Jurispr. blz. II-787, r.o. 15; Gerecht 16 juli 1992, Della Pietra/Commissie, T-1/92, Jurispr. blz. II-2145, r.o. 24; Gerecht 26 september 1996, Maurissen/Rekenkamer, T-192/94, JurAmbt. blz. II-1229, r.o. 22

Een van deze procedurele verplichtingen is de inachtneming van de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde termijnen. Deze ter verzekering van de duidelijkheid en de zekerheid van de rechtssituaties ingestelde termijnen zijn immers van openbare orde en vormen geen middel waarover de partijen of de rechter vrijelijk kunnen beschikken (r.o. 18).

Referentie: Hof 13 november 1986, Becker/Commissie, 232/85, Jurispr. blz. 3401, r.o. 8; Gerecht 7 februari 1991, Williams/Rekenkamer, T-58/89, Jurispr. blz. II-77, r.o. 39; Gerecht 7 juni 1991, Weyrich/Comrnissie, T-14/91, Jurispr. blz. II-235, r.o. 33; Gerecht 1 oktober 1991, Coussios/Commissie, T-38/91, Jurispr. blz. II-763, r.o. 24; Gerecht 10 april 1992, Bollendorff/Parlement, T-15/91, Jurispr. blz. II-1679, r.o. 22

Bovengenoemde termijnen gaan pas in op de dag waarop het beoordelingsrapport als definitief kan worden beschouwd (r.o. 19).

Referentie: Hof 3 juli 1980, Grassi/Raad, 6/79 en 97/79, Jurispr. blz. 2141, r.o. 15; Moritz/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 15

In het onderhavige geval heeft verzoeker zijn klacht tegen het omstreden rapport ingediend binnen de in artikel 90, lid 2, van het Statuut gestelde termijn van drie maanden. De klacht is ingeschreven op 14 februari 1995. De Commissie heeft evenwel nagelaten, ze uitdrukkelijk te beantwoorden binnen de in artikel 90, lid 2, van het Statuut bepaalde termijn van vier maanden. Dit verzuim kwam derhalve neer op een stilzwijgend afwijzingsbesluit dat wordt geacht op 14 juni 1995 te zijn genomen. Bijgevolg had verzoeker zijn beroep tegen dat stilzwijgend genomen besluit moeten instellen binnen de in artikel 91, lid 3, bepaalde termijn van drie maanden, te weten uiterlijk op 25 september 1995, termijn wegens afstand inbegrepen. Hij heeft zijn verzoekschrift evenwel pas op 10 mei 1996 neergelegd. Mitsdien is het beroep te laat ingesteld (r.o. 23 en 24).

De niet-inachtneming van de in artikel 91, lid 3, van het Statuut gestelde termijnen staat de ontvankelijkheid van een beroep evenwel niet in de weg wanneer zij berust op een verschoonbare dwaling van verzoeker. In dit verband moet het begrip verschoonbare dwaling restrictief worden uitgelegd, in die zin dat het slechts betrekking kan hebben op uitzonderlijke omstandigheden, met name de omstandigheid dat de betrokken instelling zich aldus heeft gedragen, dat dit gedrag alleen of in doorslaggevende mate bij een justitiabele ter goeder trouw die de zorgvuldigheid aan de dag legt die van iemand met normale kennis van zaken mag worden verwacht, tot een begrijpelijk misverstand heeft geleid (r.o. 25).

Referentie: Gerecht 29 mei 1991, Bayer/Commissie, T-12/90, Jurispr. blz. II-129, r.o. 28 en 29; Gerecht 16 maart 1993, Blackman/Parlement, T-33/89 en T-74/89, Jurispr. blz. II-249, r.o. 32 en 34

In het onderhavige geval heeft verzoeker evenwel geen enkel element aangedragen waaruit het Gerecht zou kunnen concluderen, dat hij een dergelijke dwaling heeft begaan (r.o. 26).

Al bevat het uitdrukkelijke besluit waarbij een klacht zonder meer wordt afgewezen, wellicht de redenen voor de afwijzing van die klacht, toch vormt het enkel een bevestiging van het door Commissie stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing. Vorderingen tot nietigverklaring van zuiver bevestigende handelingen zijn evenwel niet-ontvankelijk (r.o. 27).

Referentie: Hof 14 april 1970, Nebe/Commissie, 24/69, Jurispr. blz. 145, r.o. 8; Hof 28 mei 1980, Kuhner/Commissie, 33/79 en 75/79, Jurispr. blz. 1677, r.o. 9; Gerecht 11 juni 1996, Sanchez Mateo/Commissie, T-110/94, JurAmbt. blz. II-805, r.o. 32 en 33

Dictum:

Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.