Hogere voorziening ingesteld op 29 september 2021 door TUIfly GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 10 december 2021 in zaak T-447/18, TUIfly GmbH / Europese Commissie

(Zaak C-763/21 P)

(2022/C 73/24)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: TUIfly GmbH (vertegenwoordigers: L. Giesberts en D. J. Westarp, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 29 september 2021 in zaak T-447/18 in zijn geheel vernietigen en de artikelen 7 en 8, alsmede de artikelen 9, 10 en 11, voor zover deze laatste betrekking hebben op de artikelen 7 en 8, van besluit (EU) 2018/628 van verweerster van 11 november 2016 betreffende staatssteun SA.24221 (2011/C) (ex 2011/NN) die Oostenrijk ten uitvoer heeft gelegd ten gunste van de luchthaven van Klagenfurt, Ryanair en andere luchtvaartmaatschappijen die van de luchthaven gebruikmaken (PB 2018, L 107, blz. 1), nietig verklaren.

— Verweerster verwijzen in de kosten van beide instanties.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.

In de eerste plaats heeft het Gerecht in het bestreden arrest artikel 107, lid 1, VWEU onjuist uitgelegd en aldus het Unierecht geschonden. In het kader van artikel 107, lid 1, VWEU heeft het Gerecht bij de toepassing van het beginsel van de investeerder in een markteconomie de grenzen van de toelaatbare uitlegging van het Unierecht overschreden.

Enerzijds heeft het Gerecht, in navolging van de Commissie, ten onrechte aangenomen dat rekwirante een voordeel is toegekend. In dit verband heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door bij de toepassing van het beginsel van de investeerder in een markteconomie een aantal ontoelaatbare overwegingen te hanteren. In de eerste plaats heeft het Hof artikel 107, lid 1, VWEU niet strikt objectief, maar subjectief uitgelegd. Daarbij heeft het Gerecht (in navolging van de Commissie) rekening gehouden met het feit dat de lidstaat vóór het sluiten van de overeenkomsten geen bedrijfsplan had opgesteld. Dit was echter niet in overeenstemming met de toenmalige rechtspraak en administratieve praktijk, zodat de rechter het vereiste van bescherming van het gewettigd vertrouwen en het verbod van terugwerkende kracht heeft geschonden.

Bovendien heeft het Gerecht zijn analyse van de rentabiliteit uitsluitend gebaseerd op overwegingen van rentabiliteit op korte termijn, hoewel dit volgens de rechtspraak van de Europese rechterlijke instanties materieel onjuist was en niet strookte met de administratieve praktijk in de betrokken periode. Aldus heeft het Gerecht de richtsnoeren van de Commissie voor de luchtvaartsector, die pas na de sluiting van de afzetovereenkomsten zijn vastgesteld, met ontoelaatbare terugwerkende kracht op de overeenkomsten toegepast. De aanvraag zelf was ook onjuist. Het Gerecht baseerde zijn bevindingen ook op gestelde bijzondere kenmerken van de sector van de lagekostenluchtvaartmaatschappijen, die op het relevante tijdstip niet bestonden.

Rekwirante betoogt dat, indien overwegingen van rentabiliteit op lange termijn in aanmerking waren genomen, of indien de voormelde inbreuken niet hadden plaatsgevonden, het bestaan van steun op grond van artikel 107, lid 1, VWEU had moeten worden ontkend.

In de tweede plaats verwijt rekwirante het Gerecht dat het op het niveau van de mogelijke rechtvaardiging van de steun artikel 107, lid 3, onder a), VWEU onjuist heeft toegepast en verstrikt is geraakt in evidente tegenstrijdigheden.

Om te beginnen is de door het Gerecht gekozen toetsingsmaatstaf (waarbij uitsluitend wordt gekeken naar de rentabiliteit van de afzonderlijke door rekwirante geëxploiteerde vluchtverbindingen) materieel onjuist, aangezien daarbij geen rekening is gehouden met het door het rechtsstelsel vereiste onderscheid tussen het niveau van de feiten en het niveau van de rechtvaardiging. Bovendien stemde de norm (inzonderheid met betrekking tot de marketingovereenkomst van 2003) geenszins overeen met de op dat moment relevante administratieve of juridische praktijk. Bovendien heeft het Gerecht, anders dan op het niveau van de aan de luchthaven toegekende steun, op het niveau van rekwirante ten onrechte geen rekening gehouden met de vervoersbehoeften van de regio Karinthië. Daarin is op grond van de verwandheid respectievelijk het identieke belang van de aan de luchthaven en aan rekwirante toegekende steun een onoplosbare tegenstrijdigheid van waarden gelegen. Het Gerecht heeft de fundamentele waarden van artikel 107, lid 3, VWEU verkeerd opgevat en aldus deze bepaling geschonden.

Rekwirante betoogt dat, indien artikel 107, lid 3, VWEU op toelaatbare wijze was toegepast, de steun als gerechtvaardigd had moeten worden aangemerkt.