Aangaande de voorwaarde inzake de ongunstige beïnvloeding van het interstatelijke handelsverkeer is het feit dat een onderneming die de begunstigde van een overheidsmaatregel is enkel op de nationale markt of in haar oorspronkelijke gebied actief is, niet doorslaggevend. Het interstatelijke handelsverkeer wordt door de betrokken maatregel immers ongunstig beïnvloed wanneer de kansen van in andere lidstaten gevestigde ondernemingen om hun diensten op de markt van de betrokken lidstaat aan te bieden, afnemen.

Bovendien kan elke vorm van steunverlening aan een onderneming die op de communautaire markt actief is, de mededinging verstoren en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloeden. Er is geen drempel of percentage waaronder het handelsverkeer tussen de lidstaten kan worden geacht niet ongunstig te worden beïnvloed. De omstandigheid dat het steunbedrag betrekkelijk gering is of de begunstigde onderneming vrij klein, sluit immers niet a priori de mogelijkheid uit dat het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig wordt beïnvloed.

In geval van een steunregeling hoeft de Commissie slechts de kenmerken van de betrokken regeling te onderzoeken om in de overwegingen van haar beschikking te kunnen beoordelen of deze regeling op grond van de in dat programma vastgelegde modaliteiten voornamelijk ten goede komt aan ondernemingen die deelnemen aan het handelsverkeer tussen lidstaten.

Wanneer de Commissie beoordeelt of steunmaatregelen het handelsverkeer tussen lidstaten beïnvloeden en de mededinging vervalsen of dreigen te vervalsen, hoeft zij niet vast te stellen of er sprake is van een werkelijke beïnvloeding van de handel tussen lidstaten en een daadwerkelijke vervalsing van de mededinging. Zij dient enkel te onderzoeken of de steunmaatregelen dat handelsverkeer ongunstig kunnen beïnvloeden en de mededinging kunnen vervalsen.

Daarnaast leveren leningen die door de staat of een door de staat gecontroleerde instantie aan een onderneming zijn toegekend, op grond waarvan deze laatste kan profiteren van gunstiger voorwaarden dan zij op de kapitaalmarkt zou hebben verkregen, staatsteun op. De Commissie kan in dat verband op goede gronden het voor de beoordeling van staatssteunregelingen voor regionale doeleinden vastgestelde percentage, zoals gepubliceerd in het Publicatieblad, als referentiepercentage nemen. Het betreft hier gunstige percentages die van toepassing zijn op gezonde ondernemingen, die, indien de litigieuze regeling was aangemeld, zouden zijn gebruikt om het bestaan van steunelementen aan te tonen.

Het begrip steun omvat alle maatregelen die in verschillende vormen de lasten verlichten die een onderneming normaal draagt en die daardoor, zonder subsidies in de strikte zin van het woord te zijn, toch van dezelfde aard zijn en dezelfde gevolgen hebben.

Volgens artikel 87, lid 1, EG moet worden vastgesteld of een nationale maatregel binnen het kader van een bepaalde rechtsregeling bepaalde ondernemingen of bepaalde producties kan begunstigen ten opzichte van andere die zich, uit het oogpunt van de doelstelling van de betrokken regeling, in een feitelijk en rechtens vergelijkbare situatie bevinden.

In het kader van een staatssteunbeschikking moet de Commissie in de considerans van haar beschikking ten minste de omstandigheden aanduiden waaronder de steun werd verleend, wanneer daarmee kan worden aangetoond dat de steun het handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig kan beïnvloeden. Zij hoeft daarentegen niet de werkelijke invloed van de reeds verleende steun aan te tonen. Anders zouden immers de lidstaten die in strijd met de aanmeldingsplicht van artikel 88, lid 33, EG steun verlenen, worden bevoordeeld ten opzichte van lidstaten die hun steunvoornemens wel aanmelden.

Uit de inhoud en de doelstellingen van het bepaalde in artikel 88 EG volgt, dat als bestaande steunmaatregelen in de zin van lid 1 van dat artikel moeten worden beschouwd steunmaatregelen die vóór de inwerkingtreding van het EG-Verdrag bestonden en steunmaatregelen die regelmatig tot uitvoering konden worden gebracht onder de voorwaarden van artikel 88, lid 3, EG, terwijl als nieuwe steunmaatregelen waarvoor de aanmeldingsplicht van die laatste bepaling geldt moeten worden beschouwd, de maatregelen tot invoering of wijziging van steunmaatregelen, met dien verstande dat de wijzigingen betrekking kunnen hebben op bestaande steunmaatregelen of op bij de Commissie aangemelde ontwerpen. Wanneer de wijziging de kern van een oorspronkelijke regeling raakt, wordt deze in een nieuwe steunregeling omgezet. Van een dergelijke substantiële wijziging kan echter geen sprake zijn wanneer het nieuwe element duidelijk los van de oorspronkelijke regeling kan worden beschouwd.

Een overheidsinterventie die een vergoeding vormt voor de prestaties die de begunstigde ondernemingen hebben verricht om openbaredienstverplichtingen uit te voeren, zodat deze ondernemingen in werkelijkheid geen financieel voordeel ontvangen en die interventie dus niet tot gevolg heeft dat zij in een gunstiger mededingingspositie worden geplaatst dan hun concurrenten, levert in beginsel geen staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG op. Er moet evenwel aan een aantal cumulatieve voorwaarden, die in het arrest Altmark zijn opgesomd, zijn voldaan, wil een dergelijke vergoeding aan de kwalificatie van staatssteun ontsnappen. Daartoe behoort de voorwaarde dat de begunstigde onderneming daadwerkelijk met de uitvoering van openbaredienstverplichtingen moet zijn belast, welke verplichtingen duidelijk moeten zijn gedefinieerd, en de voorwaarde dat de compensatie niet hoger mag zijn dan nodig is om de kosten van de uitvoering van de openbaredienstverplichtingen, rekening houdend met de desbetreffende opbrengsten alsmede met een redelijke winst uit de uitvoering van die verplichtingen, geheel of gedeeltelijk te dekken.

De voorwaarde dat de begunstigde onderneming daadwerkelijk met de uitvoering van openbaredienstverplichtingen moet zijn belast, geldt ook in geval van een beroep op de in artikel 86, lid 2, EG voorziene afwijking voor ondernemingen die zijn belast met het beheer van diensten van algemeen economisch belang of die het karakter dragen van een fiscaal monopolie. In beide gevallen moet een maatregel hoe dan ook voldoen aan de beginselen inzake de definitie en toewijzing van de openbare dienst en aan het evenredigheidsbeginsel.

(cf. punten 108-112)