Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke en rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Verordening betreffende biociden — Beroep ingesteld door producent — Niet-ontvankelijkheid — (Art. 230, vierde alinea, EG; verordening nr. 1896/2000 van de Commissie)

2. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke en rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Richtlijn betreffende biociden — Richtlijn die producent van biociden niet individualiseert ten opzichte van verordening betreffende deze producten — (Art. 230, vierde alinea, EG; verordening nr. 1896/2000 van de Commissie; richtlijn 98/8 van het Europees Parlement en de Raad)

3. Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke en rechtspersonen — Inleiding van beroep tot nietigverklaring voor gemeenschapsrechter indien nationale procedurevoorschriften onoverkomelijke hindernis vormen — Uitgesloten — (Art. 230, vierde alinea, EG)

Samenvatting

1. Het feit dat verordening nr. 1896/2000 inzake de eerste fase van het in artikel 16, lid 2, van richtlijn 98/8 van het Europees Parlement en de Raad betreffende biociden bedoelde programma, alle producenten en formuleerders toestaat om door te gaan of te beginnen met het op de markt brengen van bestaande werkzame stoffen en van biociden die deze stoffen bevatten, in de productsoort of -soorten waarvoor de Commissie ten minste één kennisgeving heeft aanvaard, is niet in tegenspraak met het feit dat de verordening is gericht tot degenen die belang hebben bij de identificatie en de kennisgeving van bestaande werkzame stoffen en van biociden die deze stoffen bevatten, en niet alleen tot de marktdeelnemers die vóór 14 mei 2000 een biocide op de markt hebben gebracht die een bestaande werkzame stof bevat. Uit deze twee feiten kan immers niet worden afgeleid dat het Gerecht onderscheid heeft gemaakt tussen de abstracte kring van alle marktdeelnemers die belang hebben bij de identificatie en kennisgeving, en de bepaalde en gesloten groep van marktdeelnemers waarvan de kennisgeving door de Commissie is aanvaard, met het gevolg dat de kennisgevers als door deze verordening individueel geraakt zouden moeten worden beschouwd.

Een handeling van algemene strekking, zoals een verordening, kan natuurlijke of rechtspersonen slechts individueel raken, indien zij hen treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als een adressaat. Verordening nr. 1896/2000 kon ten tijde van de vaststelling ervan evenwel in beginsel toepassing vinden op een onbepaald aantal marktdeelnemers met een belang bij de kennisgeving, en niet op een gesloten kring van marktdeelnemers wier kennisgeving door de Commissie was aanvaard.

cf. punten 33-34

2. De drieëntwintigste overweging van de considerans van richtlijn 98/8 betreffende biociden verleent geen procedurele rechten in het kader van de totstandkomingsprocedure van verordening nr. 1896/2000 inzake de eerste fase van het in artikel 16, lid 2, van die richtlijn bedoelde programma. In de genoemde overweging wordt immers alleen gezegd dat de uitvoering van de richtlijn, de aanpassing van de bijlagen aan de ontwikkeling van wetenschap en techniek en de opneming van werkzame stoffen in de passende bijlagen een nauwe samenwerking tussen de Commissie, de lidstaten en de aanvragers noodzakelijk maakt en dat de procedure van het permanente comité Biociden in gevallen waarin die van toepassing is, een geschikte basis voor die samenwerking vormt. Door zo een bepaling wordt een dergelijke producent evenwel hoe dan ook niet geïndividualiseerd ten opzichte van deze verordening.

cf. punt 44

3. Een rechtstreeks beroep tot nietigverklaring bij de gemeenschapsrechter staat niet open, ook al zou na een concreet onderzoek van de nationale regels van procesrecht door deze rechter blijken dat deze regels de particulier niet toestaan om een beroep in te stellen waarmee hij de geldigheid van de betwiste gemeenschapshandeling kan aanvechten. In een dergelijk stelsel zou de gemeenschapsrechter immers in elk concreet geval het nationale procesrecht moeten onderzoeken en uitleggen, hetgeen de grenzen van zijn bevoegdheid in het kader van het toezicht op de wettigheid van de gemeenschapshandelingen te buiten zou gaan.

cf. punt 58