Bij brieven van 14 juni 1970 en 13 december 1971 verzocht de heer Geerlings overeenkomstig artikel 40 van het Ambtenarenstatuut om herplaatsing in de dienst. De Commissie wees beide verzoeken af op grond dat de door de Raad goedgekeurde begroting voor onderzoek praktisch elke mogelijkheid tot herplaatsing van wetenschappelijk personeel na afloop van de verlofperiode uitsloot. De Commissie wees erop dat er tal van ambtenaren in actieve dienst waren die in werkelijkheid overtallig waren geworden en aan wie, bij de eventuele toewijzing van vrijkomende betrekkingen bij het wetenschappelijk kader, een recht van voorrang zou moeten worden toegekend boven de ambtenaren die, zoals de heer Geerlings, niet in actieve dienst waren.

Verzoeker stelt dat die weigering ongegrond is, aangezien artikel 40, lid 4, sub d), de ambtenaar het recht toekent na het verstrijken van het verlof te worden herplaatst zodra er een vacature is in een ambt dat overeenkomt met zijn rang en zijn categorie of groep. Aangezien bovendien verzoekers vroegere post nog niet opnieuw was bezet en nog op het organigram voorkomt, meent hij dat de Commissie niet mocht weigeren hem in de dienst te herplaatsen.

Voorwerp van het verzoek tot nietigverklaring is echter niet deze weigering tot herplaatsing, maar de afwijzing door de Commissie, bij brief van 10 december 1973, van Geerlings verzoek tot toepassing van de maatregel tot beëindiging van de dienst overeenkomstig artikel 2 van verordening nr. 1543/73 van de Raad, met de daarmee verbonden bijzondere financiële voordelen: daarop komen verzoekers conclusies neer, die er zonder meer toe strekken de Commissie te doen veroordelen tot toepassing op hem van verordening nr. 1543/73. Hierbij werden bijzondere maatregelen vastgesteld welke tijdelijk van toepassing zijn op de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen die bezoldigd worden uit de kredieten voor onderzoek en investeringen „ten einde rekening te houden met de buitengewone omstandigheden welke voortvloeien uit de goedkeuring van onderzoekprogramma's die een inkrimping ten gevolge hebben van het aantal ambten” waarvan de bezoldiging plaatsvindt uit die kredieten, om de door die maatregelen getroffen ambtenaren in staat te stellen „het hoofd te bieden aan de ernstige financiële moeilijkheden welke veroorzaakt worden door het verlies van hun ambt.”

Deze verordening heeft dus een zelfde functie als verordening nr. 2530/72 — aan de orde geweest in een eerdere zaak 1-74 (Giry t. Commissie), welke met betrekking tot ambtenaren die bezoldigd worden uit de kredieten vermeld in titel 1 van het begrotingshoofdstuk betreffende de Commissie, de vrijmaking van ambten beoogde ten behoeve van ambtenaren uit de nieuwe Lid-Staten.

Verordening nr. 1543/73, waarop verzoeker zich beroept, was in wezen bedoeld voor functionarissen die overtallig waren geworden. Als verzoeker in dienst was geweest, had hij er waarschijnlijk gebruik van kunnen maken. Maar aangezien hij zich in de stand van verlof bevond, kón de Commissie deze verordening niet op hem toepassen, evenmin als zij dat, zoals wij zagen, kon met verordening nr. 2530/72.

In het arrest van 21 november 1974, in de zaak Giry, heeft deze Kamer weliswaar beslist dat bedoelde verordening in principe alleen gold voor ambtenaren in werkelijke dienst, maar de mogelijkheid dat zij ook op ambtenaren in de stand van verlof werd toegepast, niet zonder meer uitgesloten. De Advocaat-Generaal had zich in dezelfde zin uitgelaten. Maar thans en met betrekking tot een andere verordening acht dezelfde Advocaat-Generaal toepassing op ambtenaren die niet in actieve dienst zijn, niet mogelijk, ook niet bij wijze van uitzondering.

Bij verordening nr. 2530/72 kon de mogelijkheid dat ook ambtenaren met verlof er gebruik van konden maken, worden aangenomen — zij het niet als regel —, omdat zij aanspraak haaden op herplaatsing in een vacature waarin moest worden voorzien, mits die post niet was gereserveerd voor een ambtenaar uit een van de nieuwe Lid-Staten. Maar juist omdat de onderhavige verordening een heel ander doel heeft — namelijk inkrimping van overtallige posten —, is het moeilijk voorstelbaar dat zij zou gelden voor een ambtenaar die één van de af te schaffen posten in feite niet langer bezet. Terwijl men zich immers bij een post die eigenlijk voor een andere ambtenaar was bestemd, kan indenken dat een ambtenaar met verlof er bij voorrang recht op kan hebben, en dat het dus in overeenstemming kan zijn met verordening nr. 2530/72 ze op deze ambtenaar toe te passen, is het daarentegen in ons geval, met betrekking tot een verordening die niet een andere verdeling maar de definitieve afschaffing van de vrijgemaakte posten beoogt te bevorderen, zelfs niet de vraag of een ambtenaar met verlof aanspraak kan maken op zo een post. Het is dus evenmin gerechtvaardigd de voordelen die verordening nr. 1543/73 uitsluitend toekent aan de ambtenaren die door de inkrimping hun ambt werkelijk verliezen, uit te breiden tot een ambtenaar die zijn functie bij de Gemeenschappen reeds heeft opgegeven om elders een betrekking te aanvaarden.

Zo gezien behoeven wij niet terug te komen op ons betoog in de zaak Giry, wat betreft de bevoegdheid van de Commissie om, overeenkomstig haar appreciatie van het dienstbelang, het toepassingsgebied van de bijzondere regels inzake het verzoek om beëindiging van de dienst in algemene zin te beperken, welke regels juist bij verordening nr. 2530/72 de niet-toepassing van die bijzondere regeling op ambtenaren die al bij de indiening van hun verzoek om beeindiging van de dienst geen post meer bezetten, hadden gerechtvaardigd.