In die omstandigheden hangt de noodzaak van collusie in verband met een bepaald leveringscontract af van de verdeling van leveringen, van de gevoelde behoefte om maatregelen te nemen ter handhaving van de respectieve marktaandelen en van het vermogen van elk contract om een merkbare wijziging teweeg te brengen in het aandeel van de algemene leveringen dat elke karteldeelnemer voor ogen had. Dienaangaande betreft een verdeling van de autoglasleveringen – zowel die op grond van bestaande leveringscontracten als die op grond van nieuwe leveringscontracten – tussen de deelnemers aan het bestrafte kartel alle activiteiten van de deelnemers op de betrokken markt, met name wanneer uit de modus operandi van het kartel blijkt dat er onder meer corrigerende maatregelen zijn genomen waarbij rekening is gehouden met de bestaande leveringscontracten. Hieruit volgt dat de verkopen die zijn gerealiseerd op grond van leveringscontracten die dateren van vóór de inbreukperiode en waarover tijdens die periode niet opnieuw is onderhandeld, moeten worden geacht onder de reikwijdte van het kartel te vallen.

In het kader van de vaststelling van het bedrag van een geldboete die wegens schending van de mededingingsregels wordt opgelegd, mag de Commissie rekening houden met de verkopen die zijn gerealiseerd op grond van contracten die dateren van vóór de inbreukperiode en waarover tijdens die periode niet opnieuw is onderhandeld, voor zover door middel van die verkopen de economische impact van de inbreuk kan worden weergegeven, gelet op zowel de draagwijdte en de modus operandi van het gelaakte kartel als de algemene doelstelling van marktstabiliteit die daarmee wordt nagestreefd, en collusie met betrekking tot elk leveringscontract is dus niet noodzakelijk voor het bereiken van die doelstelling.

Artikel 23 van verordening nr. 1/2003 geeft geen enkele aanwijzing over de wisselkoers die ter bepaling van het wettelijke maximum van de geldboete moet worden gehanteerd wanneer de in artikel 23, lid 2, tweede alinea, bedoelde totale omzet in een andere munt dan in euro luidt. In dit verband moet worden verwezen naar de doelstelling van het wettelijke maximum van de geldboete, namelijk vermijden dat geldboeten worden opgelegd waarvan kan worden voorzien dat de ondernemingen ze, gelet op de omvang ervan, zoals die – zij het approximatief en onvolkomen – wordt aangegeven door hun totale omzet, niet zullen kunnen betalen. Tegen de achtergrond van die doelstelling moet het in artikel 23, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 1/2003 bedoelde maximum dus in beginsel worden bepaald aan de hand van de economische realiteit die zich voordeed in het boekjaar vóór de dag waarop het besluit tot bestraffing van de inbreuk op artikel 81 EG is vastgesteld.

Die vaststelling strookt met de keuze van de Uniewetgever om de omzet die in het laatste afgesloten boekjaar vóór de vaststelling van het besluit houdende vaststelling van de geldboete is behaald, in beginsel te beschouwen als de vooraf bepaalbare referentiewaarde waarmee de financiële draagkracht van de onderneming op de dag waarop zij aansprakelijk wordt gesteld voor de inbreuk en waarop de Commissie haar een geldelijke sanctie oplegt, het best kan worden weergegeven. Deze keuze rechtvaardigt ook dat de in die periode geldende wisselkoers wordt gebruikt om deze referentiewaarde om te rekenen, wanneer zij in een andere munt dan in euro luidt.

Wat in de eerste plaats de beoordeling van de financiële draagkracht van een onderneming betreft, strookt het immers met de keuze van de Uniewetgever om in dit verband niet de wisselkoers te hanteren die gold op de dag waarop het boetebesluit is vastgesteld, maar wel de gemiddelde wisselkoers die gold in het boekjaar vóór de vaststelling van dit besluit. Deze laatste wisselkoers geeft de economische realiteit van dat boekjaar namelijk beter weer. Anders zou de weergave van die economische realiteit noodzakelijkerwijs worden vertekend door externe en onzekere factoren, zoals de schommelingen die de wisselkoersen na dat boekjaar hebben ondergaan.

In de tweede plaats beantwoordt deze omrekeningsmethode aan het vereiste dat het wettelijke maximum van de geldboete voorzienbaar is, aangezien zij is gebaseerd op een wisselkoers waarvan reeds vóór de vaststelling van het boetebesluit van de Commissie kennis kan worden genomen, zodat het absolute maximumbedrag van de geldboete vooraf kan worden bepaald.

Wat in de derde plaats de doelstelling van het wettelijke maximum betreft, vormt een absolute bescherming tegen valutaschommelingen tot op de datum waarop het boetebesluit wordt vastgelegd, geen doel op zich van het wettelijke maximum van de geldboete, maar veeleer een deelaspect van de door dit maximum geboden bescherming tegen te hoge en onevenredige geldboeten. Zo beperkt het wettelijke maximum weliswaar de eventuele schadelijke gevolgen van valutaschommelingen, maar daaruit volgt niet dat dit maximum een absolute bescherming tegen dergelijke schommelingen biedt, noch dat de wisselkoers die gold op de dag van de vaststelling van het boetebesluit, de relevante wisselkoers is voor de bepaling van dit maximum.

(cf. punten 35, 36, 38‑45)