ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 22 februari 2019 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-161/19)

(2019/C 148/28)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Hermes en M. Noll-Ehlers, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Oostenrijk, door de lentejacht op de houtsnip toe te staan in de deelstaat Neder-Oostenrijk, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op deze lidstaat rusten krachtens artikel 7, lid 4, van richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (1);

— de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Dit beroep richt zich tegen het toestaan van de lentejacht op de houtsnip (scolopax rusticola) in Neder-Oostenrijk. Mannelijke houtsnippen kunnen daar van 1 maart tot en met 15 april gedurende de baltsperiode worden gedood, waarbij een maximaal toegestaan jachtquotum van 1410 (sinds februari 2017: 759) stuks geldt.

Volgens de Commissie schendt de bestreden regeling het verbod op lentejacht als bedoeld in artikel 7, lid 4, van richtlijn 2009/147.

Volgens de Republiek Oostenrijk valt de regeling onder de uitzondering van artikel 9, lid 1, onder c), van richtlijn 2009/147. Deze bepaling maakt het mogelijk dat lidstaten, indien er geen andere bevredigende oplossing bestaat, afwijken van artikel 7, lid 4, van de richtlijn om het vangen, het houden of elke andere wijze van verstandig gebruik van bepaalde vogels in kleine hoeveelheden selectief en onder strikt gecontroleerde omstandigheden toe te staan. Overeenkomstig vaste rechtspraak van het Hof dienen de lidstaten na te gaan of aan de voorwaarden voor de toepassing van deze afwijking is voldaan.

De Commissie is van mening dat de Republiek Oostenrijk niet heeft aangetoond dat er geen andere bevredigende oplossing bestaat in de zin van de aanhef van artikel 9, lid 1, en ook niet dat het maximaal toegestane jachtquotum voldoet aan het vereiste van „kleine hoeveelheden” als bedoeld in artikel 9, lid 1, onder c), van de richtlijn. Betoogd wordt dat de herfstjacht een bevredigend alternatief kan zijn, aangezien houtsnippen ook in de herfst in aanzienlijke hoeveelheden voorkomen in de jachtgebieden van Neder-Oostenrijk. De Republiek Oostenrijk heeft geen overtuigend bewijs geleverd ter onderbouwing van haar middel dat de lentejacht beter is voor de populatie van houtsnippen dan de herfstjacht. De berekening van de „kleine hoeveelheden” is bovendien niet nauwkeurig, aangezien de Oostenrijkse autoriteiten zich hebben gebaseerd op de verkeerde referentiepopulatie.

(1) PB 2010, L 20, blz. 7.
—

verklaren dat: 1. door met betrekking tot bepaalde invoer van textiel en schoeisel uit de Volksrepubliek China niet de correcte bedragen aan douanerechten in rekening te brengen en evenmin het correcte bedrag aan traditionele eigen middelen (TEM) en btw-middelen ter beschikking te stellen, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens de artikelen 2 en 8 van besluit 2014/335 van de Raad (1), de artikelen 2 en 8 van besluit 2007/436 van de Raad (2), de artikelen 2, 6, 9, 10, 12 en 13, van verordening 609/2014 (3) van de Raad, de artikelen 2, 6, 9, 10, 11 en 17, van verordening 1150/2000 van de Raad (4), artikel 2 van verordening 1553/89 van de Raad (5), en artikel 105, lid 3, van verordening 952/2013 van de Raad (6), en artikel 220, lid 1, van verordening 2913/92 van de Raad (7); als gevolg van de niet-nakoming van de verplichtingen krachtens artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 325 en 310, lid 6, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de artikelen 3 en 46 van verordening 952/2013, artikel 13 van verordening 2913/92 van de Raad, artikel 248, lid 1, van verordening 2454/93 van de Commissie (8), artikel 244 van uitvoeringsverordening 2015/2447 van de Commissie (9), en artikel 2, lid 1, onder b) en d), en de artikelen 83, 85 tot en met 87 en 143, lid 1, onder d), en lid 2, van richtlijn 2006/112/EC van de Raad (10), bedragen de overeenstemmende verliezen van traditionele eigen middelen die beschikbaar dienen te worden gemaakt aan de begroting van de Unie (verminderd met inningskosten): — 496 025 324,30 EUR in 2017 (tot en met 11 oktober 2017); — 646 809 443,80 EUR in 2016; — 535 290 329,16 EUR in 2015; — 480 098 912,45 EUR in 2014; — 325 230 822,55 EUR in 2013; — 173 404 943,81 EUR in 2012; — 22 777 312,79 EUR in 2011. 2. door niet alle informatie te verschaffen waarom de diensten van de Commissie hebben verzocht en die noodzakelijk is voor het vaststellen van het bedrag van de TEM-verliezen, en door, ondanks het verzoek daartoe, de inhoud van de juridische beoordeling door de juridische dienst van HMRC of de motivering van het besluit dat heeft geleid tot de annulering van de vastgestelde douaneschulden niet te verschaffen, het Verenigd Koninkrijk van Groot Brittannië en Noord-Ierland niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 2, lid 2, en 3, onder d), van verordening 608/2014 van de Raad (11); en
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de UpperTribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 15 maart 2019 — Blackrock Investment Management(UK) Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Zaak C-231/19)

(2019/C 172/24)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Blackrock InvestmentManagement (UK) Limited

Verwerende partij: Commissioners for HerMajesty’s Revenue and Customs

Prejudiciële vraag

In het geval waarin één enkele levering van beheerdiensten, inde zin van artikel 135, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112/EGvan de Raad (1), door een derde aanbieder wordt verricht aan een fondsbeheerderen door die fondsbeheerder wordt gebruikt voor zowel het beheer vangemeenschappelijke beleggingsfondsen („GBF’s”) als voor het beheer van andere fondsen dan gemeenschappelijkebeleggingsfondsen („non-GBF’s”),moet dit artikel dan worden uitgelegd in die zin dat

(a) die enkele prestatie onderworpen is aan één enkel belastingtarief,en zo ja, hoe moet dit enkele belastingtarief worden bepaald, danwel in die zin dat

(b) de tegenprestatie voor die enkele prestatie moet worden verdeeldovereenkomstig het gebruik van de beheerdiensten (bijvoorbeeld opbasis van de hoogte van het beheerde vermogen van respectievelijkde GBF’s en non-GBF’s) zodat een deel van deze enkele prestatie alsvrijgesteld en een deel als belastbaar wordt behandeld?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belastingover de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
4)

Is een Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd door de officier van justitie van Hamburg, gezien het feit dat dit overeenkomstig het Duitse recht niet direct aan rechterlijke toetsing is onderworpen maar alleen indirect, door betwisting van de signalering met het oog op aanhouding in het Schengeninformatiesysteem (SIS), een „rechterlijke beslissing” in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit, die in overeenstemming is met het in artikel 1, lid 2, van het kaderbesluit verankerde beginsel van wederzijdse erkenning?
2)

Indien het Hof oordeelt dat de beschikking van de Commissie aldus moet worden uitgelegd dat daarbij ook de verlichting van de werknemersbijdragen onverenigbaar wordt verklaard, moeten de ondernemingen dan worden geacht baat te hebben gehad bij alle lastenverlichtingen, dan wel slechts bij een deel ervan? Hoe moet, in dit laatste geval, dat deel worden begroot? Dient de lidstaat de betrokken werknemers te gelasten het deel van de steun dat hun ten goede is gekomen, geheel of gedeeltelijk terug te betalen?
C 155/34

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā rajona tiesa (Letland) op 5 maart 2019 — SIA „KOB”/Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

(Zaak C-206/19)

(2019/C 155/41)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Administratīvā rajona tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SIA „KOB”

Verwerende partij: Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

Prejudiciële vraag

Staat het Unierecht, in het bijzonder de artikelen 18, 49 en 63 VWEU, in de weg aan de regeling van een lidstaat die voor de verwerving van landbouwgrond door rechtspersonen vereist dat, wanneer de vennoot of de vennoten die gezamenlijk meer dan de helft van het stemgerechtigde kapitaal van de vennootschap vertegenwoordigen en alle personen die bevoegd zijn om de vennootschap te vertegenwoordigen onderdanen zijn van andere EU-lidstaten, een verklaring van hun inschrijving als burger van de Unie wordt overgelegd, samen met een document waaruit hun kennis van de officiële taal blijkt op een niveau dat ten minste overeenkomt met B2?
C 122/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Köln (Duitsland) op 4 januari 2019 — QG/Germanwings GmbH

(Zaak C-7/19)

(2019/C 122/13)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Köln

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: QG

Verwerende partij: Germanwings GmbH

Prejudiciële vraag

Is een door een vakbond aangekondigde en in overeenstemming met het nationale recht georganiseerde staking van eigen medewerkers van een exploiterende luchtvaartmaatschappij een buitengewone omstandigheid in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1)?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
—

Dient de bepaling dat de schuldvordering waarvoor een verzoek tot invordering is ingediend, „wordt […] behandeld als een schuldvordering van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd”, zoals is bepaald in artikel 6, [tweede alinea], van richtlijn 2008/55/EG van de Raad van 26 mei 2008 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen (1), dat in de plaats is gekomen van artikel 6, lid 2, van richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen (2), aldus te worden opgevat dat de schuldvordering van de verzoekende staat gelijk wordt gesteld met die van de aangezochte staat zodat de schuldvordering van de verzoekende staat de status van schuldvordering van de aangezochte staat verkrijgt?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polen) op 27 juli 2018 – Mennica Wrocławska sp. z o.o./Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

(Zaak C-491/18)

(2020/C 19/07)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mennica Wrocławska sp. z o.o.

Verwerende partij: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

Bij beschikking van 13 december 2018 heeft het Hof van Justitie (Tiende kamer) voor recht verklaard dat artikel 168, onder a), artikel 178, onder a), en artikel 226 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de nationale belastingautoriteiten een belastingplichtige het recht op aftrek van verschuldigde of betaalde voorbelasting weigeren op de enkele grond dat de opgestelde facturen een vergissing bevatten met betrekking tot de identificatie van de goederen die het voorwerp van de betrokken handelingen uitmaken, ook al had de belastingplichtige, voordat de belastingautoriteiten een besluit ten aanzien van hem hadden genomen, aan hen de documenten overgelegd en toelichtingen gegeven die nodig waren om te bepalen wat het eigenlijke voorwerp van deze handelingen was en die aantonen dat deze handelingen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden.
Moeten artikel 2 in samenhang met artikel 4, lid 3, derde volzin, en artikel 6, lid 1, VEU in samenhang met artikel 15, lid 1, en artikel 20, in samenhang met artikel 21, lid 1, en artikel 52, lid 1, van het Handvest, in samenhang met artikel 2, lid 1 en lid 2, onder a), en artikel 3, lid 1, onder a), van richtlijn 2000/78/EG en artikel 267, derde alinea, VWEU, aldus worden uitgelegd

dat er sprake is van schending van het beginsel van de rechtsstaat, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van de gelijke en onder dezelfde voorwaarden geregelde toegang tot de openbare dienst — het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy — indien in individuele zaken betreffende de bekleding van het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy weliswaar beroep bij de bevoegde rechter openstaat, maar als gevolg van de in de eerste prejudiciële vraag beschreven regeling van de onherroepelijkheid, de benoeming in het ambt van rechter bij Sąd Najwyższy, die een vacante post betreft, kan plaatsvinden zonder toetsing van het verloop van de genoemde selectieprocedure door de bevoegde rechter — voor zover een dergelijke toetsing wordt ingeleid — en dit ontbreken van een toetsingsmogelijkheid in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en derhalve tevens ingaat tegen het recht op gelijke toegang tot de openbare dienst, hetgeen indruist tegen het algemeen belang,

en dat de situatie waarin de autoriteit van de lidstaat die moet waken over de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties en van de rechters (de Krajowa Rada Sądownictwa), waarbij de procedure betreffende de bekleding van het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy aanhangig is, aldus wordt samengesteld dat de vertegenwoordigers van de rechterlijke macht in die autoriteit worden gekozen door de wetgevende macht, niet leidt tot schending van het beginsel van het institutionele evenwicht?
C 131/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 november 2018 — Ascopiave SpA e.a./Ministero dello Sviluppo Economico e.a.

(Zaak C-711/18)

(2019/C 131/23)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Ascopiave SpA, Bim Belluno Infrastrutture SpA, Centria Srl, Retipiù Srl, Pasubio Distribuzione Gas Srl — Unipersonale, Pasubio Group SpA, Unigas Distribuzione Srl

Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero per gli Affari Regionali e le Autonomie

Prejudiciële vraag

Staat het recht van de Europese Unie en in het bijzonder de gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en aardgas en de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen toe dat de criteria voor de vaststelling van het bedrag van de teruggaven die aan ex-concessiehouders toekomen, terugwerkende kracht hebben en daardoor gevolgen sorteren voor de reeds bestaande contractuele betrekkingen, of wordt deze terugwerkende kracht gerechtvaardigd, ook in het licht van het evenredigheidsbeginsel, door de noodzaak om andere, op Europees niveau relevante openbare belangen te beschermen die verband houden met de noodzaak een betere bescherming van de mededinging binnen de referentiemarkt mogelijk te maken en een betere bescherming te bieden aan de gebruikers van de dienst die indirect de gevolgen van een eventuele verhoging van de aan ex-concessiehouders toekomende bedragen zouden kunnen ondergaan?
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, moet artikel 3, lid 3, van de verordening dan aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of er sprake is van een schending, mede gelet op overweging 7 van de verordening, een effect- en marktbeoordeling moet worden uitgevoerd om te bepalen of de door de aanbieder van internettoegangsdiensten getroffen maatregelen de door artikel 3, lid 1, van de verordening aan eindgebruikers toegekende rechten daadwerkelijk beperken en zo ja, in welke mate?
3)

Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer — de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 9 september 2015, C-20/13, ECLI:EU:C:2015:561 (Unland), — de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest, — de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt, — de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht) in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd, — rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht, — in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden, — rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt, — nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend?
1)

Moeten artikel 56 VWEU alsmede richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loonadministratie en sociale documenten of het niet melden bij de centrale coördinatiedienst, voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten de artikelen 49 en 54 VWEU dan aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen dezelfde wettelijke regeling van een lidstaat met betrekking tot een fiscale-integratieregeling en, meer bepaald, tegen de uit deze wettelijke regeling voortvloeiende strikte scheiding tussen een verticale (tussen een topholding en haar directe of indirecte dochterondernemingen) en een horizontale integratieregeling (tussen twee of meer ingezeten dochterondernemingen van een topholding die buiten de fiscale integratie blijft) en tegen de daaruit voortvloeiende verplichting, de reeds bestaande verticale fiscale integratie te beëindigen alvorens een horizontaal fiscaal geïntegreerde groep te kunnen vormen, in het geval — dat eerder een verticale fiscale integratie van een op nationaal niveau consoliderende en in de betrokken lidstaat ingezeten topholding (die tegelijkertijd de tussengestelde dochteronderneming ten opzichte van de in een andere lidstaat ingezeten uiteindelijke moedermaatschappij vormt) met de ingezeten dochterondernemingen van de topholding was ingevoerd, omdat volgens de wetgeving van de betrokken lidstaat alleen voor verticale fiscale integratie toepassing van de regeling kan worden toegestaan, niettegenstaande de uiteindelijke moedermaatschappij een ingezetene van een andere lidstaat is, — dat zustervennootschappen van de consoliderende topholding van de betrokken lidstaat (en dus ook dochterondernemingen van de in een andere lidstaat ingezeten uiteindelijke moedermaatschappij) toegang tot de bestaande fiscale integratie wordt ontzegd vanwege de onverenigbaarheid tussen de verticale en de horizontale fiscale-integratieregeling, en — dat de opneming van die zusterondernemingen in de kring waarover de consolidatie van de resultaten van de ondernemingen van de groep zich uitstrekt, tot de opheffing van de reeds bestaande verticale fiscale integratie — met de daaraan verbonden negatieve fiscale gevolgen wegens niet-inachtneming van de door de nationale wettelijke regeling voorgeschreven minimumduur gedurende welke de integratie moet bestaan — en de invoering van een nieuwe horizontale fiscale integratie leidt, zelfs al blijft de ingezeten consoliderende onderneming (op wier niveau de resultaten van de fiscaal geïntegreerde ondernemingen worden geconsolideerd) dezelfde?
4)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 14, artikel 15, lid 1, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikelen 5, 6 en 10 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, arbeidsprestaties kan verrichten ten behoeve van een Italiaanse overheidsinstantie en daarbij geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de vergoeding voor de geleverde arbeid, ook al is ten aanzien van een dergelijke afstand niet voorzien in enige wijziging van de arbeidsorganisatie, noch in termen van arbeidstijd noch voor wat betreft de omvang en de kwaliteit van de te verrichten arbeid, en de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid, en derhalve ook wanneer de gedeeltelijke afstand van de vergoeding tot een aanzienlijke wijziging van de arbeidsverhouding leidt, zowel vanuit het oogpunt van de evenredigheid tussen de vergoeding en de kwaliteit en de omvang van de verrichte arbeid, als op grond van het feit dat de werknemer daardoor wordt gedwongen om zijn activiteit in niet-optimale arbeidsomstandigheden uit te oefenen, met als gevolg dat hij minder gemotiveerd is om te werken en het optreden van de overheidsinstantie dientengevolge minder doeltreffend is?
3-1:

Is een instrument waarmee elke parameter die verband houdt met het verloop van de homologatieprocedures bedoeld in verordening (EG) nr. 715/2007 wordt gedetecteerd, met de bedoeling tijdens die procedures de werking van een onderdeel van het emissiecontrolesysteem te activeren of naar boven toe te moduleren, teneinde de homologatie van het voertuig te verkrijgen, een manipulatie-instrument (defeat device) in de zin van artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007?
1)

Is het bedrag van het voordeel dat een particulier uit een vermeende merkinbreuk haalt, van belang bij de beoordeling of bij de handelwijze van deze particulier sprake is van gebruik van een merk in het economische verkeer in de zin van artikel 5, lid 1, van de merkenrichtlijn (1) dan wel van gebruik in de zuiver particuliere sfeer? Wanneer een particulier het merk gebruikt, gelden voor gebruik in het economische verkeer dan andere criteria dan het behalen van economisch voordeel uit de activiteit met betrekking tot het betrokken merk?