ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 6 januari 2022 — RF / Finanzamt G

(Zaak C-15/22)

(2022/C 165/34)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster tot Revision: RF

Verweerder in Revision: Finanzamt G

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 208 juncto artikel 210 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bestuurspraktijk volgens welke in gevallen waarin een ontwikkelingssamenwerkingsproject wordt gefinancierd door het Europees Ontwikkelingsfonds niet van belastingheffing wordt afgezien, terwijl onder bepaalde voorwaarden wel wordt afgezien van belastingheffing over het salaris dat een werknemer op basis van een lopende arbeidsverhouding verdient voor een activiteit in verband met de Duitse officiële ontwikkelingshulp in het kader van technische of financiële samenwerking die voor ten minste 75 % wordt gefinancierd door een voor ontwikkelingssamenwerking verantwoordelijk Bondsministerie of een particuliere ontwikkelingshulporganisatie in staatseigendom?
3)

Moeten de overwegingen inzake de uitlegging van artikel 3, onder a), van de ABC-verordening in de arresten van het Hof van Justitie in de zaken C-121/17 (2) en C-650/17 (3) relevant worden geacht voor de beoordeling van de voorwaarde van artikel 3, onder c), van de ABC-verordening, en zo ja, in welk opzicht? In dit verband wordt met name verwezen naar de overwegingen die in voornoemde arresten met betrekking tot artikel 3, onder a), van de ABC-verordening zijn geformuleerd over: — het cruciale belang van octrooiconclusies, en — de beoordeling van de zaak uit het oogpunt van een vakman en in het licht van de stand van de techniek op de datum van indiening of prioriteitsdatum van het basisoctrooi.
5)

Verzet de gehele richtlijn 93/13/EEG van de Raad, en met name de vijfde overweging daarvan (volgens welke over het algemeen de consument de rechtsregels niet kent die in andere lidstaten dan het land waarin hij woont, gelden voor overeenkomsten voor de verkoop van goederen of het aanbieden van diensten en dit gebrek aan kennis hem van rechtstreekse transacties van aankoop van goederen of betreffende dienstverrichtingen in een andere lidstaat kan afhouden) zich tegen een rechterlijke praktijk waarbij in het geval waarin wordt gesteld dat er een verplicht onderdeel van een consumentenkredietovereenkomst ontbreekt, wordt verondersteld dat de consument daarvan reeds bij de ondertekening van de kredietovereenkomst op de hoogte was, met name wanneer hij afzonderlijk heeft bevestigd dat hij de overeenkomst heeft gelezen doordat hij de overige bijbehorende kredietdocumenten (zoals het formulier met standaardinformatie inzake consumentenkrediet, de lijst van ontvangen documenten, enzovoort) heeft ondertekend?
1)

Moet GN-post 9403 aldus worden uitgelegd dat kattenkrabpalen, bestaand uit diverse materialen, bestemd om in (woon)ruimten op de vloer te worden geplaatst en daar te blijven, zodat katten erin kunnen klimmen, erop kunnen zitten en liggen en eraan kunnen krabben, niet onder deze GN-post vallen omdat zij van een andere aard zijn als bedoeld in uitvoeringsverordening (EU) nr. 1229/2013 (1) van de Commissie van 28 november 2013 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 350/2014 (2) van de Commissie van 3 april 2014? Indien sprake is van een andere aard die aan de weg staat aan indeling in GN-post 9403, waarin is deze andere aard dan gelegen?
4)

Is het in het onderhavige geval van belang dat het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest C-349/17 (2), Eesti Pagar, in de punten 61 en 68 heeft vastgesteld dat het al dan niet bestaan van een stimulerend effect niet kan worden beschouwd als een duidelijk en door de nationale autoriteiten eenvoudig toe te passen criterium, omdat per geval complexe economische beoordelingen moeten worden verricht om na te gaan of een dergelijk effect zich voordoet, en dat een dergelijk criterium dan ook niet in overeenstemming is met de vereisten dat de criteria voor de toepassing van een vrijstelling duidelijk zijn en eenvoudig door de nationale autoriteiten kunnen worden toegepast?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Kroatië) op 8 september 2021 — Financijska agencija / HANN-INVEST d.o.o.

(Zaak C-554/21)

(2022/C 222/10)

Procestaal: Kroatisch

Verwijzende rechter

Visoki trgovački sud Republike Hrvatske

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Financijska agencija

Verwerende partij: HANN-INVEST d.o.o.

Prejudiciële vraag

Is de in het tweede deel van de eerste volzin en in de tweede volzin van artikel 177, lid 3, van de Sudski poslovnik (reglement voor de procesvoering van de rechterlijke instanties) neergelegde regel die bepaalt dat “[een] zaak in tweede aanleg wordt geacht te zijn afgedaan op de datum waarop de beslissing, nadat de zaak door de registratiedienst is teruggestuurd, vanuit het kantoor van de rechter wordt verzonden. Zodra de registratiedienst het dossier heeft ontvangen, dient hij het zo spoedig mogelijk aan het kantoor van de rechter terug te bezorgen. De beslissing wordt vervolgens binnen een nieuwe termijn van acht dagen verzonden”, in overeenstemming met artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het Handvest?
2.

Indien deze laatste vraag bevestigend wordt beantwoord en de gehele terugbetaling dus de wettelijke rente moet omvatten: 2.1. Verzetten artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten zich tegen de nationaalrechtelijke beginselen van burgerlijk procesrecht inzake lijdelijkheid en samenhang van de uitspraak met het petitum, wanneer in het petitum van het verzoekschrift geen gehele terugbetaling van de verschuldigde wettelijke rente over de terug te betalen bedragen wordt gevorderd? 2.2. Verzetten artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten zich ertegen dat de nationale rechter het geding beslecht op grond van een petitum waarbij niet de volledige wettelijke rente over de terug te betalen bedragen wordt gevorderd? 2.3. Staat het doeltreffendheidsbeginsel van artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten eraan in de weg dat de nationale rechter weigert een deel van de rente over de terug te betalen bedragen toe te wijzen wanneer deze rente niet door de verzoekende partij is gevorderd? 2.4. Kan of moet de nationale rechter op grond van de beginselen van doeltreffendheid en gehele terugbetaling van artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten beslissen om het bedrag in het petitum te vermeerderen met de bedragen die daarin niet zijn gevorderd, teneinde een gehele terugbetaling te bewerkstelligen die tevens het deel van de wettelijke rente omvat dat in het petitum niet is gevorderd, wanneer dit ten gunste van de consument is?
—

de zaak zelf afdoen en de in eerste aanleg door rekwiranten ingestelde vorderingen toewijzen, waaronder de vordering tot verwijzing van verweerder in de kosten of, bij gebreke daarvan,
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 23 december 2021 — UP / Centre public d’action sociale de Liège

(Zaak C-825/21)

(2022/C 158/04)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UP

Verwerende partij: Centre public d'action sociale de Liège

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 6 en 8 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal (1) op hun grondgebied verblijven, zich tegen een nationale bepaling volgens welke de verlening van een vorm van toestemming tot verblijf in het kader van het onderzoek van een aanvraag voor machtiging tot verblijf om medische redenen, die in het licht van de hierboven gepreciseerde criteria ontvankelijk wordt geacht, tot gevolg heeft dat de onderdaan van een derde land gedurende dat onderzoek gemachtigd is tot verblijf, zij het slechts tijdelijk en precair, en dat deze verlening derhalve leidt tot de stilzwijgende intrekking van het eerder in het kader van een asielprocedure vastgestelde terugkeerbesluit, waarmee zij onverenigbaar is?

(1) Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).
2)

Moet artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto artikel 47 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie juncto artikel 4, lid 3, en artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat de bepalingen van het nationale recht die de wijziging of de vernietiging van een in kracht van gewijsde gegane rechterlijke beslissing door middel van een rechtsmiddel als een buitengewoon beroep mogelijk maken in geval van schending van in de grondwet van een lidstaat neergelegde beginselen, ook in het geval van schending van het Unierecht een grondslag kunnen vormen voor de vernietiging of de wijziging van een in kracht van gewijsde gegane rechterlijke beslissing?
1)

Is er reeds sprake van onvermijdbare en buitengewone omstandigheden op de plaats van bestemming van de reis in de zin van artikel 12, lid 2, eerste volzin, van richtlijn (EU) 2015/2302 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende pakketreizen en gekoppelde reisarrangementen, houdende wijziging van verordening (EG) nr. 2006/2004 en van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad, en tot intrekking van richtlijn 90/314/EEG van de Raad (1) (hierna: “richtlijn pakketreizen”) wanneer de bestemming van de reis door de nationale autoriteit voor de preventie van besmettelijke ziekten als risicogebied is aangemerkt en tegelijkertijd niet was voldaan aan de voorwaarden om de plaats van herkomst aan te merken als risicogebied?
2)

Dient de term “container” in postonderverdeling 8609 00 9000 van de gecombineerde nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief, zoals uiteengezet in bijlage I van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1001/2013 van de Commissie van 4 oktober 2013 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, aldus te worden uitgelegd dat het een product omvat dat bestaat in een transportsysteem voor buizen dat wordt gevormd door een aantal aluminium draagprofielen, twee stalen draagstangen per draagprofiel en twee M20 bouten per draagprofiel om de draagprofielen te bevestigen? De buizen worden op de draagprofielen gelegd. Een ander set van draagprofielen wordt hierop gelegd en op die profielen worden ook weer buizen gelegd. Dit wordt zo herhaald totdat het gewenste aantal buizen is geladen. Het systeem wordt altijd afgesloten met een set draagprofielen. Wanneer alle buizen zich tussen de draagprofielen bevinden, worden aan de (ogen van de) draagstangen op elk van de vier hoeken stalen stroppen bevestigd en is het product gereed om geladen te worden, hetzij door middel van een hijskraan, hetzij door middel van een vorkheftruck, als het vervoer over land plaatsvindt.
3)

a) Is de uitvoerende rechterlijke autoriteit in de hierboven in vraag 1 geschetste omstandigheden, indien zij genoegzaam heeft vastgesteld dat de procedures die tot de latere veroordeling en de beslissing tot tenuitvoerlegging hebben geleid niet in overeenstemming met artikel 6 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden zijn gevoerd, en in het bijzonder dat door de afwezigheid van de gezochte persoon inbreuk is gemaakt op zijn rechten van verdediging en/of zijn recht op een eerlijk proces, bevoegd en/of verplicht om a) overlevering van de gezochte persoon te weigeren om reden dat die overlevering in strijd zou zijn met artikel 6 EVRM en/of artikel 47 en artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en/of b) van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit als voorwaarde voor overlevering de garantie te eisen dat de gezochte persoon na overlevering ten aanzien van de veroordeling die tot de beslissing tot tenuitvoerlegging heeft geleid, recht zal hebben op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep, waarbij hij het recht heeft aanwezig te zijn, waarbij de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld en nieuw bewijsmateriaal wordt toegelaten, en die kan leiden tot herziening van de oorspronkelijke beslissing? b) Is bij vraag 3a) hierboven het toepasselijke criterium of de overlevering van de gezochte persoon afbreuk zou doen aan de kern van diens grondrechten krachtens artikel 6 EVRM en/of artikel 47 en artikel 48, lid 2, van het Handvest en, indien dit zo is, is het feit dat de procedure die tot de latere veroordeling en de beslissing tot tenuitvoerlegging heeft geleid, bij verstek is gevoerd, en dat de gezochte persoon in het geval dat hij wordt overgeleverd geen recht zal hebben op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep, voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit voldoende om te kunnen oordelen dat overlevering de kern van die rechten zou aantasten?
2)

Moeten de bepalingen in artikel 2, leden 1 en 2, en artikel 3, lid 1, onder c), laatste volzin, van richtlijn 2000/78 aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als in artikel 1, lid 2, van de Lege-cadru nr. 330 din 5 noiembrie 2009 privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (kaderwet nr. 330/2009 van 5 november 2009 betreffende uniforme salariëring van met overheidsmiddelen betaald personeel), zoals uitgelegd in arrest nr. 7/2019 van de Înaltă Curte de Casație și Justiție (hoogste rechterlijke instantie, Roemenië) tot beoordeling van een beroep in het belang der wet, bekendgemaakt in de Monitor Oficial al României (Roemeens staatsblad) nr. 343 van 6 mei 2019, wanneer verzoeker geen voorziening in rechte heeft gehad om te verzoeken om salarisverhoging op het moment van toetreding tot de magistratuur na inwerkingtreding van wet nr. 330/2009, waarin uitdrukkelijk werd bepaald dat de salarissen uitsluitend in [deze] wet zijn bepaald en bepaald blijven, zodat er — onder andere op grond van leeftijd — salarisdiscriminatie bestaat ten opzichte van zijn collega’s, omdat in feite enkel oudere magistraten die voor januari 2010 zijn benoemd (en die tussen 2006 en 2009 rechterlijke uitspraken hebben verkregen, waarvan het dictum in 2019 is uitgelegd op grond van arrest nr. 7/2019 [van de Înaltă Curte de Casație și Justiție], in december 2019 en januari 2020 over de periode 2010-2015 met terugwerkende kracht geld uitbetaald hebben gekregen (vergelijkbaar met de in casu gevorderde bedragen), terwijl verzoeker in diezelfde periode ook openbaar aanklager was en in dezelfde omstandigheden en bij dezelfde instantie hetzelfde werk verrichtte?
2.

Indien vraag a) ontkennend wordt beantwoord: Staat artikel 14 van richtlijn 2008/48 in de weg aan een regeling in het nationale recht van een lidstaat die ertoe leidt dat de consument zijn herroepingsrecht niet meer kan uitoefenen wanneer de kredietovereenkomst door beide partijen volledig is uitgevoerd?
4)

Indien de tweede hypothese juist is, vereist artikel 33, lid 1, van verordening nr. 44/2001, op grond waarvan is geoordeeld dat een rechterlijke beslissing in de lidstaten dezelfde reikwijdte en dezelfde gevolgen moet hebben als in de lidstaat waar zij is gegeven, dan dat het recht van het gerecht van herkomst wordt gehanteerd, of staat het toe dat het recht van de aangezochte rechter wordt toegepast wat de daaraan verbonden procedurele gevolgen betreft?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 1 de Madrid (Spanje) op 20 september 2021 — TA/BA, DA, DV en CG

(Zaak C-585/21)

(2022/C 51/25)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 1 de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TA

Verwerende partijen: BA, DA, DV en CG

Prejudiciële vraag

Is artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (1), en daarmee de inhoud van deze richtlijn, van toepassing op de situatie waarin een notaris — een ambtenaar die tevens particulier werkgever is van het personeel dat bij hem in dienst is en wiens werkgeverschap wordt geregeld door het algemene arbeidsrecht en de betreffende sectorale collectieve arbeidsovereenkomst — het ambt en het protocol overneemt van de vorige notaris, de ambtelijke werkzaamheden op dezelfde werkplek met dezelfde materiële voorzieningen voortzet en het personeel van die vorige notaris overneemt?

(1) PB 2001, L 82, blz. 16.
1)

Moeten artikel 4, lid 3, en artikel 19, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, gelet op het uit de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie voortvloeiende gelijkwaardigheidsbeginsel, aldus worden uitgelegd dat een krachtens artikel 267, lid 1, VWEU gewezen beslissing van het Hof van Justitie van de Europese Unie tot uitlegging van het Unierecht een grondslag vormt voor de herziening van een civiele procedure die is afgesloten met een definitieve rechterlijke beslissing, indien een bepaling van nationaal recht zoals artikel 4011 van de Kodeks postępowania cywilnego (wetboek van burgerlijke rechtsvordering) herziening toelaat van een definitieve beslissing die is gewezen op basis van een bepaling die bij een arrest van het Trybunał Konstytucyjny (grondwettelijk hof, Polen) in strijd is verklaard met een rechtsregel van hogere rang?
—

debetnota nr. 2019-2081, waarbij rekwirante ervan in kennis is gesteld dat een schuldvordering jegens haar is vastgesteld ingevolge het besluit van de secretaris-generaal van 17 december 2019 tot terugvordering van in het kader van kosten voor parlementaire medewerkers ten onrechte betaalde bedragen, welk besluit is vastgesteld krachtens artikel 68 van de bepalingen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement en de artikelen 98 tot en met 101 van het financieel reglement,
2.

Indien het antwoord op de eerste vraag luidt dat inschrijving is toegestaan: moeten artikel 13 van verordening (EU) nr. 650/2012 [omissis], gelezen in samenhang met de beginselen van rechtszekerheid en de effectieve handhaving van het Unierecht alsmede de verplichting van de lidstaten om samen te werken overeenkomstig artikel 4, lid 3, VEU, aldus worden uitgelegd dat een verzoek tot inschrijving van de door een erfgenaam in de staat van zijn gewone verblijfplaats afgelegde verklaring van verwerping van de nalatenschap van een gemeenschappelijke erflater, dat is ingediend door een andere erfgenaam die verblijft in de staat waar de erflater ten tijde van zijn overlijden zijn gewone woonplaats had, is toegestaan, ook al voorziet het procesrecht van de laatstgenoemde staat niet in de mogelijkheid om de verwerping van de nalatenschap in naam van een derde in te schrijven?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal correctionnel de Villefranche-sur-Saône (Frankrijk) op 29 oktober 2021 — Procureur de la République / K.B., F.S.

(Zaak C-660/21)

(2022/C 24/27)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal correctionnel de Villefranche-sur-Saône

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Procureur de la République

Verwerende partijen: K.B., F.S.

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 3 (Recht op informatie over rechten) en 4 (Verklaring van rechten bij aanhouding) van de richtlijn van het Europees Parlement van 22 mei 2012 (1), artikel 7 (recht om te zwijgen) van de richtlijn van het Europees Parlement van 9 maart 2016 (2) en artikel 48 (Vermoeden van onschuld en rechten van de verdediging) van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een verbod voor de nationale rechter om schending van de rechten van de verdediging zoals gewaarborgd door de genoemde richtlijnen ambtshalve vast te stellen, en meer in het bijzonder in de weg staan aan het feit dat hem wordt verboden om, met het oog op nietigverklaring van de procedure, ambtshalve vast te stellen dat bij de aanhouding geen of te laat mededeling is gedaan van het recht om te zwijgen?

(1) Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1).

(2) Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB 2016, L 65, blz. 1).
1)

Moeten de artikelen 4, lid 1, en 20, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat in het geval waarin wordt gesteld dat een vennootschap die op het grondgebied van een lidstaat is gevestigd en die door een werknemer voor een gerecht van die lidstaat wordt gedaagd, mede-werkgever is van die werknemer die door een andere vennootschap in dienst is genomen, dit gerecht ter bepaling van zijn bevoegdheid om zich uit te spreken over de tegen de twee vennootschappen ingestelde vorderingen, niet verplicht is vooraf te beoordelen of er sprake is van mede-werkgeverschap?
4)

Het Gerecht heeft in de punten 166 tot en met 203 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de overige zes overwegingen op grond waarvan het heeft geoordeeld dat de Commissie geconfronteerd was met “ernstige moeilijkheden”. — Onderdeel 1: Het Gerecht heeft in punt 166 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de band tussen het niet opleggen van geldboetes en het niet innen van statiegeld. — Onderdeel 2: Het Gerecht heeft in de punten 169 tot en met 175 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van het ontbreken van een rechtsgrondslag in het Duitse recht. — Onderdeel 3: Het Gerecht heeft in de punten 175 tot en met 177 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de uiteenlopende juridische opvattingen in Duitsland. — Onderdeel 4: Het Gerecht heeft in de punten 178 tot en met 182 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de toepassing van de afwijking in Duitsland. — Onderdeel 5: Het Gerecht heeft in de punten 183 tot en met 190 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de door de lokale autoriteiten aangedragen motivering. — Onderdeel 6: Het Gerecht heeft in de punten 191 tot en met 195 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de noodzaak om het onderliggende rechtskader te onderzoeken. — Onderdeel 7: Het Gerecht heeft in de punten 196 tot en met 202 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de door de lokale Duitse autoriteiten gehanteerde juridische uitlegging op basis van een “conclusie naar analogie”.