ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 173/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht (Duitsland) op 25 februari 2011 — Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH/Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH; andere partij in de procedure: Deutsches Patent- und Markenamt

(Zaak C-91/11)

2011/C 173/06

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundespatentgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH

Verwerende partij: Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH

Andere partij in de procedure: Deutsches Patent- und Markenamt

Prejudiciële vraag

Geldt de weigeringsgrond van artikel 3, lid 1, sub b en/of sub c, van richtlijn 2008/95/EG (1) ook voor een woordteken dat wordt gevormd door nevenschikking van een lettercombinatie die afzonderlijk beschouwd niet-beschrijvend is, en een beschrijvende woordcombinatie, wanneer de lettercombinatie door het relevante publiek wordt waargenomen als de afkorting van de beschrijvende woorden daar deze afkorting uit de beginletters van deze woorden bestaat en het merk in zijn geheel daardoor kan worden opgevat als de combinatie van beschrijvende benamingen of afkortingen die elkaars betekenis verduidelijken?

(1) Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (PB L 299, blz. 25).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/16

Beroep ingesteld op 4 maart 2011 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-119/11)

2011/C 145/22

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en C. Soulay, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek de krachtens artikel 99 en 110 van de btw-richtlijn (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat zij sinds 1 januari 2007 een btw-tarief van 2,1 % toepast op inkomsten uit toegangstickets voor premières van concerten in etablissementen waar tijdens de opvoering etenswaren en drank mogen worden geserveerd;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep verwijt de Commissie verweerster dat deze sinds 1 januari 2007 op inkomsten uit toegangstickets voor premières van concerten in etablissementen waar tijdens de opvoering etenswaren en drank mogen worden geserveerd, een btw-tarief van 2,1 % toepast, in plaats van het vroegere tarief van 5,5 %.

Verzoekster betoogt dat de lidstaten die op 1 januari 1991 verlaagde btw-tarieven toepasten die onder het minimum van 5 % lagen, deze krachtens artikel 110 van de btw-richtlijn mogen blijven toepassen. Dit artikel biedt de lidstaten weliswaar niet de mogelijkheid om nieuwe afwijkingen in te voeren of om de werkingssfeer van de op 1 januari 1991 bestaande afwijkingen te verruimen, nadat zij de werkingssfeer na deze datum hadden ingeperkt. Dit laatste geval doet zich in casu voor, aangezien verweerster met ingang van 1 januari 1997 de werkingssfeer van de op 1 januari 1991 bestaande afwijking op het gebied van het verlaagde btw-tarief heeft ingeperkt en de inkomsten uit de verkoop van tickets voor premières „die uitsluitend toegang verlenen tot concerten in etablissementen waar tijdens de opvoering etenswaren en drank mogen worden geserveerd” hiervan uitdrukkelijk heeft uitgesloten. Door de werkingssfeer van een afwijking van de richtlijn te verruimen, heeft de Franse Republiek het doel van deze richtlijn geschonden.

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door gedurende meerdere opeenvolgende jaren in talrijke zones en agglomeraties, de grenswaarden voor PM10 in de lucht en voor de luchtkwaliteit in heel Italië te hebben overschreden, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 1999/30/EG (1) van de Raad van 22 april 1999 betreffende grenswaarden voor zwaveldioxide, stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en lood in de lucht, thans artikel 13, lid 1, van richtlijn 2008/50/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 120/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Ordinario di Firenze (Italië) op 22 februari 2011 — Strafzaak tegen Maurizio Giovanardi e.a.

(Zaak C-79/11)

2011/C 120/13

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Ordinario di Firenze

Partijen in de strafzaak

Verwerende partijen: Maurizio Giovanardi, Andrea Lastini, Vito Piglionica, Massimiliano Pempori, Filippo Ricci, Gezim Lakja, Elettri Fer Srl, Rete Ferroviaria Italiana SpA

Andere partijen: Franca Giunti, Laura Marrai, Francesca Marrai, Stefania Marrai, Giovanni Marrai, Alfio Bardelli, Tomberli Andrea

Prejudiciële vraag

Strookt de bij Decreto legislativo nr. 231/2001 vastgestelde Italiaanse regeling betreffende de bestuurlijke aansprakelijkheid van rechtspersonen, zoals gewijzigd, met de artikelen 2, 3 en 8 van kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure (1), alsook met de bepalingen van richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven (2), voor zover deze regeling niet „uitdrukkelijk” in de mogelijkheid voorziet dat rechtspersonen in een strafprocedure aansprakelijk kunnen worden gesteld voor door de slachtoffers van misdrijven geleden schade?

(1) PB L 82, blz. 1.

(2) PB L 261, blz. 15.
1)

Dienen de artikelen 3, 4 en 5 van richtlijn 98/70/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1998 betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof en tot wijziging van richtlijn 93/12/EEG van de Raad alsook, in voorkomend geval, artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 26, lid 2, 28 en 34 tot 36 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in die zin te worden geïnterpreteerd dat zij zich verzetten tegen een wetsbepaling op grond waarvan elke geregistreerde aardoliemaatschappij die benzineproducten en/of dieselproducten uitslaat tot verbruik, verplicht is in het hetzelfde kalenderjaar eveneens een hoeveelheid duurzame biobrandstoffen in verbruik te stellen, namelijk bio-ethanol, zuiver of in de vorm van bio-ETBE, ten belope van minstens 4 v/v % van de tot verbruik uitgeslagen hoeveelheid benzineproducten, en FAME ten belope van minstens 4 v/v % van de tot verbruik uitgeslagen hoeveelheid dieselproducten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/8

Beroep ingesteld op 11 februari 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-64/11)

2011/C 113/17

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Spanje met de vaststelling van artikel 17, lid 1, van Real Decreto Legislativo 4/2004 van 5 maart 2004 houdende goedkeuring van de gecoördineerde wet op de vennootschapsbelasting de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De betrokken bepaling voorziet in een bijzondere regeling voor latente waardevermeerderingen van het vermogen van vennootschappen die hun zetel naar een andere lidstaat van de Europese Unie verleggen, hun activiteit in Spanje beëindigen en in een andere lidstaat voortzetten of hun vermogen naar een andere lidstaat overbrengen. In deze gevallen belast de Spaanse Staat de latente waardevermeerderingen op het ogenblik van het vertrek, zodat de betrokken ondernemingen belasting moeten betalen over latente en hypothetische inkomsten die zij misschien nooit zullen realiseren. Deze regeling vormt een uitzondering op de algemene regel dat belasting wordt geheven over de inkomsten die de belastingplichtige in het belastingtijdvak daadwerkelijk ontvangt.

Volgens de Commissie is de Spaanse wettelijke regeling in dit opzicht onverenigbaar met het VWEU en de EER-Overeenkomst, aangezien het gaat om een discriminerende maatregel en hoe dan ook om een onevenredige beperking van de vrijheid van vestiging. De Spaanse wettelijke regeling kan in de weg staan aan het verkeer van ondernemingen of vermogensbestanddelen, dat een betere spreiding van de economische middelen mogelijk zou maken.

Ondernemingen moeten het recht hebben om hun maatschappelijke zetel of afzonderlijke vermogensbestanddelen naar een andere lidstaat te verleggen respectievelijk over te brengen zonder dat zij zich daardoor aan zeer complexe en dure procedures moeten onderwerpen, en is er geen rechtvaardiging voor de onmiddellijke heffing van belasting over niet gerealiseerde waardevermeerderingen bij een verlegging van de zetel van een Spaanse onderneming naar een andere lidstaat of de stopzetting van een activiteit van een vaste inrichting in Spanje dan wel de overdracht van in Spanje gelegen vermogen naar een andere lidstaat, wanneer in vergelijkbare situaties binnenslands geen belastingheffing plaatsvindt.
1)

Wordt de vrijheid van een onderdaan van een lidstaat om zich in het VK te vestigen, zoals neergelegd in artikel 49 VWEU (voorheen artikel 43 EG), beperkt indien een lidstaat (zoals het VK) in de belastbare grondslag de winst en het verlies opneemt van een onderneming die in een andere lidstaat (zoals Nederland) is gevestigd en daar eveneens haar fiscale woonplaats heeft, voor zover de winst toerekenbaar is aan handelsactiviteiten die de in Nederland gevestigde onderneming in het VK uitoefent via een vaste inrichting in het VK, indien het VK niet toestaat dat deze vaste inrichting in het VK van een buiten het VK gevestigde onderneming haar in het VK geleden verliezen overdraagt naar een in het VK gevestigde onderneming door middel van een groepsaftrek wanneer een deel van deze verliezen of een bedrag dat in aanmerking wordt genomen bij de berekening ervan „overeenkomt met, of vertegenwoordigd wordt door, een bedrag dat in een buitenlandse belasting (in gelijk welke periode) aftrekbaar is van of anderszins verrekenbaar is met de niet in het VK gemaakte winst van de onderneming of een andere persoon”, met andere woorden indien het VK de overdracht van in het VK geleden verliezen enkel toestaat ten aanzien van een vaste inrichting in het VK wanneer op het tijdstip van het verzoek duidelijk is dat er buiten het VK (inclusief in andere lidstaten, zoals Nederland) nooit een aftrek of verrekening kan plaatsvinden, en het niet volstaat dat de in het buitenland toegestane aftrek in de praktijk niet werd toegepast, en in omstandigheden waarin dergelijke voorwaarden niet gelden voor de overdracht van in het VK geleden verliezen door een in het VK gevestigde onderneming?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 103/16

Beroep ingesteld op 1 februari 2011 — Europese Commissie/Republiek Polen

(Zaak C-46/11)

2011/C 103/29

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Petrova en K. Herrmann, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 16, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (1), door de in deze bepaling vastgestelde voorwaarden voor de vaststelling van afwijkingen onjuist te hebben omgezet in nationaal recht;

— de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie voert aan dat de Republiek Polen de in artikel 16, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad vermelde voorwaarden voor afwijkingen van de verboden in verband met de bescherming van soorten vogels en dieren onjuist heeft omgezet in het Poolse recht.

In de eerste plaats wordt in twee verordeningen van de minister van Milieu betreffende beschermde soorten in het wild levende planten en dieren, respectievelijk in § 7, lid 1, en § 8 een algemene afwijking toegelaten van de verboden die dienen ter bescherming van soorten (zoals bijvoorbeeld het verbod van opzettelijk doden, vangen, enz.), in het kader van activiteiten die verband houden met rationele landbouw, bosbouw of visserij. Artikel 16, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG voorziet evenwel niet in de mogelijkheid van een dergelijke afwijking.

In de tweede plaats is in artikel 52, lid 2, punt 5, van de wet betreffende natuurbescherming de mogelijkheid om af te wijken van de verplichtingen betreffende de bescherming van diersoorten „ter voorkoming van ernstige schade, in het bijzonder in landbouw-, bosbouw- of visserijbedrijven” ruimer wat de werkingssfeer ervan betreft dan de in artikel 16, lid 1, sub b, van richtlijn 92/43/EEG voorziene afwijking.

In de derde plaats is de in artikel 56, lid 4, punt 2, van de wet betreffende natuurbescherming voorziene mogelijkheid om af te wijken van de verboden betreffende de bescherming van soorten wanneer dit voortvloeit „uit de noodzaak om ernstige schade voor de economie, in het bijzonder voor landbouw, bosbouw of visserij te beperken”, ruimer dan de in artikel 16, lid 1, sub b, van de habitatrichtlijn voorziene afwijking.

In de vierde plaats is het volgens de verordening van 28 september 2004 betreffende beschermde, in het wild levende diersoorten toegelaten om visotters (Lutra Lutra) die zich bevinden op het gebied van visvijvers die zijn erkend als kweekgebieden, te doden, vangen, enz., hoewel het gaat om een streng te beschermen soort in de zin van bijlage IV bij richtlijn 92/43/EEG.

(1) PB L 206, blz. 7.
1)

Verordening nr. 469/2009 (1) (hierna: „verordening”) erkent naast de andere in de overwegingen vermelde doelstellingen de noodzaak dat houders van nationale of Europese octrooien in elke lidstaat van de Gemeenschap op dezelfde voorwaarden een aanvullend beschermingscertificaat kunnen verkrijgen, zoals in de punten 7 en 8 van de considerans van de verordening is gepreciseerd. Wat dient — bij gebreke van harmonisering op gemeenschapsniveau van het octrooirecht — te worden verstaan onder de bewoordingen van artikel 3, sub a, van deze verordening volgens welke „het product wordt beschermd door een van kracht zijnd basisoctrooi”, en op basis van welke criteria dient te worden uitgemaakt of dit het geval is?
3)

Moeten de artikelen 21 en 20, lid 2, VWEU (omissis) alsmede artikel 10 van verordening nr. 1408/71 (omissis) aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 138, leden 1 en 2, van de Ustawa z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2009, nr. 153, pos. 1227), dat de Poolse pensioeninstelling ertoe verplicht, van een persoon die vanaf 1975 tot en met 2009 tegelijkertijd twee normale verblijfplaatsen (twee levensmiddelpunten) in twee thans tot de Europese Unie behorende landen heeft gehad, terugbetaling van het pensioen over de laatste drie jaren te verlangen, indien die persoon tijdens de behandeling van de aanvraag om toekenning van een pensioen en na de ontvangst ervan door het Poolse socialeverzekeringsorgaan niet was geïnformeerd over de noodzaak om tevens mee te delen dat hij twee normale verblijfplaatsen in twee landen heeft gehad, en over de noodzaak om een verzoek in te dienen of een verklaring af te geven betreffende de keuze van het verzekeringsorgaan van een van die landen, dat voor de behandeling van de pensioenaanvragen bevoegd is?
2)

Wanneer reeds de bewering van een voorbijgaand effect een gezondheidsclaim kan inhouden: Is het dan voldoende voor de vooronderstelling dat een dergelijke werking verband houdt met de afwezigheid of de verlaagde hoeveelheid van een stof in de zin van artikel 5, lid 1, sub a, juncto punt 15 van de considerans, wanneer met de claim enkel wordt beweerd dat een van dit soort levensmiddelen in het algemeen uitgaand en vaak als nadelig ervaren effect in het concrete geval gering is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/16

Beroep ingesteld op 21 december 2010 — Europese Commissie/Franse Republiek

(Zaak C-624/10)

2011/C 72/28

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: M. Afonso, gemachtigde)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek, door in titel IV van administratieve instructie nr. 105 van 23 juni 2006 (3 A-9-06) te voorzien in een administratieve tegemoetkoming die afwijkt van een verleggingsregeling voor de btw en onder meer de aanduiding impliceert van een fiscaal vertegenwoordiger door de buiten Frankrijk gevestigde verkoper of dienstverrichter, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de btw-richtlijn, inzonderheid de artikelen 168, 171, 193, 194, 204 en 214 ervan;

— de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep stelt de Commissie dat de Franse regeling die afwijkt van een verleggingsregeling voor de btw, in verschillende opzichten in strijd is met het recht van de Unie.

In de eerste plaats zijn belastingplichtigen die in aanmerking willen komen voor de regeling van titel IV van administratieve instructie 3 A-9-06, verplicht om een fiscaal vertegenwoordiger aan te duiden, hetgeen niet in overeenstemming is met artikel 204 van de btw-richtlijn. Op grond van dit artikel kunnen de lidstaten een dergelijke verplichting opleggen, doch uitsluitend wanneer er met het land van vestiging van de belastingplichtige geen rechtsinstrument inzake wederzijdse bijstand inzake indirecte belastingen bestaat waarvan de strekking gelijk is aan die binnen de Unie.

In de tweede plaats is de administratieve tegemoetkoming eveneens afhankelijk van de verplichting voor de verkoper om in Frankrijk een btw-identificatienummer te hebben, hetgeen niet in overeenstemming is met artikel 214, lid 1, van de btw-richtlijn. Ingevolge deze bepaling geldt de verplichting tot identificatie voor btw-doeleinden niet voor belastingplichtigen die op het grondgebied van een lidstaat die niet hun vestigingsstaat is, leveringen van goederen of diensten verrichten die zijn onderworpen aan een verleggingsregeling voor de afnemer, met name op grond van artikel 194 van de btw-richtlijn.

In de derde en laatste plaats wordt volgens deze regeling de aftrekbare btw van de verkoper of de dienstverrichter verrekend met de btw die door een of meer van zijn afnemers is geïnd, hetgeen niet in overeenstemming is met de artikelen 168 en 171 van de btw-richtlijn. Ingevolge deze bepalingen moet de verrekening van aftrekbare btw met geïnde btw op het niveau van elke btw-plichtige gebeuren. Een dergelijke afwijkende regeling kan evenmin steunen op artikel 11 van dezelfde richtlijn.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 8 december 2010 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: P. Mook

(Zaak C-579/10)

2011/C 72/12

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: P. Mook

Prejudiciële vraag

Is, gelet op artikel 18 EG (thans: artikel 21 VWEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto voor privédoeleinden wordt gereisd door een inwoner van eerstbedoelde lidstaat tussen die lidstaat en die andere lidstaat?
1)

Is een bepaling op grond waarvan een belastingplichtige de belasting op goederen en diensten die hij als belastingplichtige voor het verrichten van zijn ondernemingsactiviteiten gebruikt, van de door hem verschuldigde belasting mag aftrekken wanneer die belasting hem op het nationale grondgebied in rekening wordt gebracht door een andere belastingplichtige voor goederen die hem zijn of moeten worden geleverd en diensten die te zijnen behoeve zijn of moeten worden verricht, verenigbaar met artikel 2, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, in omstandigheden waarin verzoekster, als medeaanvraagster van de inschrijving van een uitvinding waarvoor nog geen octrooi is verleend, reeds van rechtswege gerechtigd was om de ontvangen dienst autonoom te gebruiken, voor zover het octrooi betrekking heeft op de uitvinding in haar geheel?
—

vaststellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2007/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 (1) over beoordeling en beheer van overstromingsrisico’s, die tot doel heeft de negatieve gevolgen die overstromingen in de Gemeenschap voor de gezondheid van de mens, het milieu, het cultureel erfgoed en de economische bedrijvigheid met zich brengen, te beperken, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Levert de onwettigheid van een verordening, die noch in feite noch in rechte het voorwerp kan zijn van een individueel beroep tot nietigverklaring door een marktdeelnemer, voor deze marktdeelnemer overmacht op waardoor de in artikel 236, lid 2, [tweede alinea,] van het communautair douanewetboek (1) gestelde termijn kan worden overschreden?
—

Het Gerecht heeft voorts ten onrechte gesteld (of impliciet aangenomen) dat artikel 55, lid 4, juncto artikel 61, lid 1, sub b, van de verordening inzake het communautaire kwekersrecht het Bureau de bevoegdheid verleent om een nieuwe overlegging van materiaal toe te staan in een situatie waarin de eerder bepaalde termijn om materiaal van een bepaalde kwaliteit over te leggen, reeds was verstreken, enkel omdat de termijn om documentair bewijs over de kwaliteit van dat materiaal in te dienen, nog niet was verstreken.
—

vaststellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2008/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Vormt het verbod op misbruik van recht op belastinggebied, zoals gedefinieerd in de zaken C-255/02, Halifax, en C-425/06, Part Service, alleen een fundamenteel beginsel van gemeenschapsrecht op het gebied van geharmoniseerde belastingen en in materies die in afgeleid gemeenschapsrecht zijn geregeld, of strekt het zich, in gevallen van misbruik van fundamentele vrijheden, mede uit tot de gebieden van niet geharmoniseerde belastingen, zoals de directe belastingen, wanneer het gaat om de belastingheffing op grensoverschrijdende transacties, zoals in het geval waarin een vennootschap genotsrechten verwerft op aandelen van een andere, in een andere lidstaat of in een derde staat gevestigde vennootschap?