Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers Gelijke behandeling Nationale regeling die voorziet in bijdrage die wordt geheven van bedrijven die werk van kunstenaars en journalisten op markt brengen, berekend op basis van aan hen betaalde beloningen Inaanmerkingneming van beloningen van kunstenaars en journalisten die aan socialezekerheidswetgeving van andere lidstaat onderworpen zijn Toelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 51, 52 en/of 59 (thans, na wijziging, art. 42 EG, 43 EG en/of 49 EG); verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 13, leden 1 en 2, sub b, en 14 bis, lid 2]

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers Gelijke behandeling Nationale regeling die voorziet in bijdrage die wordt geheven van bedrijven die werk van zelfstandige kunstenaars en journalisten op markt brengen, berekend op basis van aan hen betaalde beloningen Inaanmerkingneming van beloningen van kunstenaars en journalisten die aan socialezekerheidswetgeving van andere lidstaat onderworpen zijn Toelaatbaarheid

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad)

3. Beroep wegens niet-nakoming Onderzoek van gegrondheid door Hof In aanmerking te nemen situatie Niet-inachtneming van nationale wettelijke regeling Ontoelaatbaarheid Grenzen Bewijs van niet-nakoming Bewijslast rustend op Commissie

[EG-Verdrag, art. 169 (thans art. 226 EG)]

Samenvatting

1. Een lidstaat die een bijdrage heft die is bestemd om een deel van de financiering van het socialezekerheidsstelsel voor zelfstandige kunstenaars en journalisten te dekken, die wordt voldaan door de ondernemers die uitgeverijen en persagentschappen exploiteren en waarvan de heffinggrondslag bestaat uit de beloningen voor werken of diensten die aan kunstenaars of journalisten worden betaald, zelfs als laatstgenoemden tevens in een andere lidstaat wonen en werken en niet onderworpen zijn aan de socialezekerheidswetgeving van de lidstaat die de bijdrage heft, komt de krachtens de artikelen 13, leden 1 en 2, sub b, juncto 14 bis, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 1408/71, alsmede artikelen 51, 52 en/of 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 42 EG, 43 EG en/of 49 EG) op hem rustende verplichtingen na wanneer een dergelijke bijdrage niet de kunstenaars en journalisten zelf treft, maar de bedrijven die hun werk op de markt brengen en laatstgenoemden de kosten ervan niet mogen afwentelen op de beloning die zij aan de kunstenaars en journalisten betalen. Een dergelijke bijdrage is met name niet in strijd met het in artikel 13 van verordening nr. 1408/71 neergelegde beginsel dat werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen slechts aan één enkele socialezekerheidswetgeving kunnen worden onderworpen, noch met artikel 14 bis van die verordening volgens hetwelk op degene die gewoonlijk op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden anders dan in loondienst uitoefent, de wetgeving van de lidstaat van toepassing is op het grondgebied waarvan hij woont, indien hij een deel van zijn werkzaamheden op het grondgebied van die lidstaat uitoefent.

( cf. punten 26, 28, 32, 40-41, 50 )

2. Weliswaar kan een nationale regeling die voorziet in de heffing van een bijdrage van de ondernemingen die het werk van kunstenaars en journalisten op de markt brengen, welke wordt berekend op basis van de aan hen betaalde beloningen, wegens de hoogte van de premies die de zelfstandige kunstenaars en journalisten moeten betalen uit hoofde van de verschillende wettelijke regelingen waaraan zij zijn onderworpen, ertoe leiden dat in bepaalde gevallen bij een zelfde beloning door het bedrijf dat van de diensten van verschillende kunstenaars of journalisten in een lidstaat gebruik maakt, de uiteindelijke hoogte van de beloning, na aftrek van genoemde premies, voor een kunstenaar of journalist die onder een andere regeling dan die van die lidstaat valt, lager uitvalt dan voor een kunstenaar of journalist die wel krachtens die regeling is verzekerd. Een dergelijke situatie is echter inherent aan het mechanisme van louter coördinatie dat voortvloeit uit verordening nr. 1408/71, die aan de lidstaten de bevoegdheid laat hun socialezekerheidsregeling vast te stellen en, met name, de hoogte van de van de werknemers of zelfstandigen en van de marktdeelnemers verlangde bijdragen te bepalen, maar wel bepaalt, dat in bepaalde situaties de werknemer of zelfstandige die werkzaamheden verricht in de ene lidstaat, onder de socialezekerheidswetgeving van een andere lidstaat valt.

( cf. punt 29 )

3. In het kader van een beroep wegens niet-nakoming op grond van artikel 169 van het Verdrag (thans artikel 226 EG) mag voor het beoordelen van de overeenstemming van een nationale wettelijke regeling met het gemeenschapsrecht niet worden uitgegaan van de hypothese dat die regeling niet wordt nageleefd. Alleen een bewezen handelwijze van de overheid waaruit blijkt dat die wettelijke regeling in feite niet wordt toegepast, kan het in voorkomend geval mogelijk maken, in het kader van de behandeling van een dergelijk beroep de omstreden nationale teksten buiten beschouwing te laten en de afwijkende praktijk te onderzoeken. Het staat aan de Commissie, het gestelde verzuim aan te tonen en het Hof de gegevens te verschaffen die dit nodig heeft om te kunnen vaststellen, of er inderdaad sprake is van dat verzuim.

( cf. punten 37-38 )