ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Kunnen overeenkomsten, besluiten of gedragingen van producentenorganisaties, verenigingen van producentenorganisaties en van beroepsorganisaties, die in het licht van artikel 101 VWEU als mededingingsverstorend kunnen worden aangemerkt, buiten het verbod van dat artikel vallen, alleen omdat zij in verband kunnen worden gebracht met de aan die organisaties in het kader van de gemeenschappelijke marktordening gegeven opdrachten, hoewel zij onder geen enkele algemene afwijking in de zin van artikel 2 van de verordeningen (EEG) nr. 26 van 4 april 1962 (1) en (EG) nr. 1184/2006 van 24 juli 2006 (2) alsook artikel 176 van verordening (EG) nr. 1234/2007 van 22 oktober 2007 (3) vallen?
1)

Dient artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (1) aldus te worden uitgelegd dat een uitlevering met het oog op strafuitvoering ontoelaatbaar is wanneer ernstige aanwijzingen bestaan dat de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat inbreuk maken op de grondrechten van de betrokkene en de algemene rechtsbeginselen zoals die in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie zijn neergelegd, of dient het aldus te worden uitgelegd dat de uitvoerende staat in die gevallen de beslissing over de toelaatbaarheid van een uitlevering afhankelijk kan of moet maken van de garantie om detentievoorwaarden na te leven? Kan of moet de uitvoerende staat daartoe concrete minimumeisen stellen aan de detentieomstandigheden die dienen te worden gegarandeerd?
2.

Het verzoek berust op één middel, namelijk dat de Raad, door in plaats van een besluit op voorstel van de Commissie de Conclusies over de Wereldradiocommunicatieconferentie 2015 (WRC-15) van de Internationale Telecommunicatie-unie (ITU) vast te stellen, in strijd heeft gehandeld met artikel 218, lid 9, VWEU, dat van toepassing is op het namens de Unie tijdens de WRC-15 vast te stellen standpunt.
2)

Moet het Unierecht, en meer bepaald artikel 4, lid 3, VEU, artikel 325 VWEU en richtlijn 2006/112/EG, in hun onderlinge samenhang gelezen, die erin voorzien dat de lidstaten doeltreffende, afschrikkende en evenredige straffen moeten instellen ter bescherming van de financiële belangen van de EU, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling die strafbaarheid uitsluit van de beklaagde (ongeacht of hij bestuurder is, wettelijk vertegenwoordiger, gemachtigde voor het uitoefenen van functies die met belastingen te maken hebben of medeplichtige aan het strafbaar feit), wanneer de betrokken rechtspersoon de belasting en de administratieve geldboetes verschuldigd krachtens de btw heeft voldaan, hoewel de belastingcontrole al heeft plaatsgevonden en de strafrechtelijke procedure al is ingeleid, de zaak al aan de rechter is voorgelegd, en onderzocht is met hoor en wederhoor ter terechtzitting, en dit zolang er geen verklaring is dat de behandeling van de zaak is geopend, in het kader van een systeem dat niet voorziet in enige andere straf, zelfs niet van bestuurlijke aard, voor de voornoemde bestuurder, wettelijk vertegenwoordiger of hun gemachtigde en medeplichtige aan de strafbare feiten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/29

Beroep ingesteld op 12 november 2015 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-583/15)

(2016/C 038/42)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Guerra e Andrade en J. Hottiaux, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— Vaststellen dat de Portugese Republiek, door na te laten een nationaal elektronisch register van de wegvervoerondernemingen bij te houden en dit te koppelen aan de nationale elektronische registers van de overige lidstaten, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten ingevolge artikel 16, leden 1 en 5, van verordening (EG) nr. 1071/2009 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van richtlijn 96/26/EG van de Raad;

— de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens artikel 16, lid 1, van verordening nr. 1071/2009 dient elke lidstaat een nationaal elektronisch register bij te houden van de wegvervoerondernemingen die van een bevoegde instantie een vergunning hebben gekregen voor de uitoefening van het beroep van wegvervoerondernemer.

Voormeld lid 1 bepaalt voorts dat de verwerking van de gegevens in dat register, meer in het bijzonder van de gegevens vermeld in artikel 16, lid 2, onder toezicht moet staan van de daartoe aangewezen overheidsinstantie en dat de relevante gegevens in dit nationale elektronische register toegankelijk moeten zijn voor alle bevoegde instanties van de betrokken lidstaat.

Uit het antwoord van de Portugese regering op de aanvullende aanmaning blijkt echter dat op het niveau van de Portugese instanties nog geen overeenstemming is bereikt tussen de drie nationale organen die bij het systeem betrokken zijn, te weten de Autoridade Nacional de Segurança Rodoviária, de Autoridade para as Condições do Trabalho en de Direção-Geral da Administração da Justiça.

In die omstandigheden bestaat er niet alleen geen nationaal register — de drie nationale organen hebben nog steeds hun eigen register — maar zijn de betrokken gegevens bovendien niet toegankelijk voor de bevoegde autoriteiten van de Portugese staat.

Portugal heeft daarmee geen uitvoering gegeven aan het bepaalde in artikel 16, lid 1, van verordening nr. 1071/2009.

Ingevolge artikel 16, lid 5, van verordening nr. 1071/2009 dienen de lidstaten de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de nationale elektronische registers onderling gekoppeld zijn en vanuit de gehele Unie toegankelijk zijn.

Aangezien Portugal niet over een nationaal register beschikt, lijdt het geen twijfel dat de Portugese autoriteiten hebben verzuimd de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om hun nationale register — dat niet bestaat — aan de andere nationale registers te koppelen.

Portugal heeft dan ook niet voldaan aan de krachtens artikel 16, lid 5, van verordening nr. 1071/2009 op hem rustende verplichtingen.

(1) PB L 300, blz. 51.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 27/15

Beroep ingesteld op 10 november 2015 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

(Zaak C-581/15)

(2016/C 027/19)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Z. Malůšková, J. Hottiaux, gemachtigden)

Verwerende partij: Tsjechische Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Tsjechische Republiek, doordat zij geen nationaal elektronisch register van wegvervoerondernemingen in het leven heeft geroepen en dit register niet heeft gekoppeld met de nationale elektronische registers van de overige lidstaten, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten op grond van artikel 16, leden 1 en 5, van verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van richtlijn 96/26/EG van de Raad, en derhalve dat dat de Tsjechische Republiek, doordat zij heeft toegestaan dat overheidsmiddelen voor het beheer van de spoorweginfrastructuur werden overgedragen naar activiteiten in verband met de exploitatie van vervoersdiensten, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten op grond van richtlijn 2012/34/EU van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 tot instelling van één Europese spoorwegruimte (artikel 6, lid 1, van richtlijn 91/440/EEG).

— de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor de omzetting van de richtlijn is op 30 juni 2015 verstreken.

Verzoekster doet haar beroep steunen op de volgende gronden:

Op 30 juni 2015, toen de in de mededeling van punten van bezwaar gestelde termijn is verstreken, had de Tsjechische Republiek geen nationaal elektronisch register van wegvervoerondernemingen in het leven geroepen en had zij dit register niet gekoppeld met de nationale elektronische registers van de overige lidstaten, hoewel zij daartoe was gehouden op grond van artikel 16, leden 1 en 5, van verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van richtlijn 96/26/EG van de Raad. (1)

(1) PB L 300, blz. 1.
1)

Moeten de artikelen 273, 2, lid 1, onder a), 9, lid 1, en 14, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, in hun onderlinge samenhang beschouwd, gelet op de beginselen van fiscale neutraliteit en evenredigheid, aldus worden uitgelegd dat een lidstaat het recht heeft om het feitelijke ontbreken van goederen, die aan een belastingplichtige werden bezorgd via belastbare leveringen, te behandelen als naderhand belastbare leveringen ten bezwarende titel van dezelfde goederen door dezelfde persoon zonder dat de ontvanger ervan werd vastgesteld, wanneer daarmee het voorkomen van btw-fraude wordt beoogd?
a)

een regeling in een collectieve arbeidsovereenkomst die voor diensttijd aan het begin van de loopbaan in een langere duur van een trap in de salarisschaal voorziet zodat de overgang naar de eerstvolgende salaristrap moeilijker wordt, een indirecte ongelijke behandeling op grond van leeftijd vormt,
1)

Moeten overweging 16 bis en artikel 4 van de Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering (richtlijn 2000/26/EG (1) van het Parlement en de Raad van 16 mei 2000, zoals gewijzigd bij richtlijn 2005/14 (2) van het Parlement en de Raad van 11 mei 2005), rekening houdend het bepaalde in artikel 4, leden 4, 5 en 8 (waaraan in Portugees recht uitvoering is gegeven in artikel 43 van Decreto-Lei 522/85 van 31 december 1985, zoals gewijzigd bij Decreto-Lei 72-A/2003 van 14 april 2003), aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan de vertegenwoordiger van de verzekeraar die niet werkzaam is in het land waar de rechtsvordering tot schadeloosstelling voor een verkeersongeval is ingediend, uit hoofde van een in een ander land van de Europese Unie gesloten verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor motorvoertuigen in rechte kan worden opgeroepen?
—

het arrest van het Gerecht van 9 september 2015 in zaak T-600/14 nietig verklaren voor zover hierbij (1) het beroep tegen besluit C 2013 002 van de EBA niet-ontvankelijk is verklaard, (2) besluit 2014-C1-02 van de bezwaarcommissie van de Europese toezichthoudende autoriteit van 14 juli 2014 nietig is verklaard voor zover het door rekwirante ingediende bezwaar daarbij ontvankelijk is verklaard, en (3) uitspraak wordt gedaan over de kosten.
4.

In het bijzonder stelt rekwirante dat het Gerecht, om te voldoen aan de beginselen inzake het vermoeden van geldigheid van ingeschreven gemeenschapsmerken en de verdeling van de bewijslast in nietigheidsprocedures, de litigieuze beslissing had moeten vernietigen op grond dat Nanu-Nana niet had voldaan aan haar bewijslast, aangezien zij niet had kunnen aantonen wat de norm en de gebruiken in de betrokken sector waren op het tijdstip waarop het betwiste merk werd aangevraagd, en dus niet had kunnen aantonen dat het betwiste merk daarvan niet op significante wijze afweek.
1.

Schending van artikel 45 van het Statuut van het Hof van Justitie (geen verval van instantie wegens het verstrijken van een procestermijn wanneer toeval of overmacht wordt aangetoond) op twee punten: a. de beschikking werd vastgesteld zonder rekwirante voldoende tijd te geven om het bewijs te leveren van het bestaan van toeval of overmacht waardoor het verzenden van het papieren exemplaar van het verzoekschrift vertraging heeft opgelopen. Daardoor heeft rekwirante niet de mogelijkheid gehad om zich te verdedigen; en b. in casu was sprake van toeval.
3.

Bovendien berust het arrest van het Gerecht waartegen hogere voorziening is ingesteld tevens op een verdraaiing van de feiten en van de bewijzen, alsook op een onjuiste opvatting en uitoefening van de bevoegdheid van het Gerecht doordat de feiten van de zaak niet naar behoren zijn beoordeeld en de relevante bepalingen betreffende het tweede middel, namelijk schending van artikel 8 van verordening nr. 207/2009 (1) onjuist zijn toegepast. Indien het Gerecht zich zou hebben gehouden aan de geldende algemene rechtsbeginselen, daaronder begrepen het recht op een eerlijk proces en de verplichting om een beslissing te onderbouwen met een motivering, dan had het het bij hem ingestelde beroep moeten toewijzen. Dit geldt te meer daar het Gerecht de beslissingen van de kamer van beroep heeft bevestigd terwijl het er volledig van op de hoogte was dat de grondslag van die beslissingen, namelijk het bestaan van een Benelux-merk en een nationaal Frans merk, op het tijdstip van de beslissing waartegen beroep bij het Gerecht is ingesteld, door verweerder niet was bewezen en deze laatste zich daarop zelfs niet beriep. Bijgevolg heeft het Gerecht artikel 8, lid 1, alsook artikel 53, lid 1, van verordening nr. 207/2009 geschonden doordat het rechtens onjuiste criteria heeft toegepast waar het heeft geoordeeld dat de merkinschrijvingen van rekwirante nietig moesten worden verklaard, gelet op de oudere merkinschrijvingen in de Benelux en in Frankrijk.
—

gezien het feit dat zowel de jaar- als de daggrenswaarde voor PM10 blijkens het jongste jaarverslag over de luchtkwaliteit in 2013 in alle bovengenoemde zones en agglomeraties nog steeds wordt overschreden, voorts voor recht verklaren dat de Republiek Bulgarije de krachtens artikel 23, lid 1, tweede alinea, van de richtlijn op haar rustende verplichtingen — en met name de verplichting om de periode van overschrijding zo kort mogelijk te houden — niet is nagekomen en dat deze schending nog steeds voortduurt;
(iii)

dienovereenkomstige correctie van de hoogte van het boetebedrag, met name via: — de correctie van de verkoopcijfers; — de correctie van de duur van de inbreuk; — de correctie van het jaar dat in aanmerking is genomen bij de berekening van het boetebedrag; — de correctie van het percentage voor de ernst van de inbreuk, door vaststelling van het percentage voor de ernst van de inbreuk op 16 % (dus hetzelfde percentage als Fundia), en — de correctie van het aanvullend bedrag;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 381/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 3 september 2015 — Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis d’Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben/Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

(Zaak C-466/15)

(2015/C 381/22)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis d’Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben

Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

Prejudiciële vraag

Is een nationale regeling die een bij een instelling van de Europese Unie gedetacheerde ambtenaar de mogelijkheid biedt om voor de duur van zijn detachering te kiezen voor ofwel de onderbreking van het betalen van bijdragen aan de pensioenregeling van zijn herkomstland, in welk geval zijn pensioen op basis van deze regeling volledig wordt gecumuleerd met de pensioenvoordelen verbonden aan de detacheringsfunctie, ofwel het verder blijven betalen van deze bijdragen, in welk geval zijn pensioen op grond van die regeling wordt beperkt tot het bedrag dat nodig is om het totaalbedrag van het pensioen, met inbegrip van het pensioen verworven op grond van de regeling verbonden aan de detacheringsfunctie, op het bedrag te brengen dat hij zou hebben verkregen wanneer er geen detachering zou hebben plaatsgevonden, in strijd met de verplichtingen die voortvloeien uit artikel 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelezen in het licht van artikel 48 van hetzelfde Verdrag, en met het in artikel 4 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vermelde beginsel van loyale samenwerking?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 354/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 17 juli 2015 — Hilde Orleans e.a. tegen Vlaams Gewest, andere partij; Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

(Zaak C-387/15)

(2015/C 354/20)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: Hilde Orleans, Rudi Van Buel, Marina Apers

Verweerder: Vlaams Gewest

Tussenkomende partij: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

Prejudiciële vraag

Het gewestelijk RUP [ruimtelijk uitvoeringsplan] bevat stedenbouwkundige voorschriften waarin verordenend wordt vastgesteld dat de ontwikkeling van gebieden (meer bepaald voor zeehaven- en watergebonden bedrijven, voor logistiek park, voor waterweginfrastructuur en voor verkeers- en vervoersinfrastructuur) waarin zich natuurwaarden (areaal van een natuurlijk habitattype of leefgebied van een soort waarvoor de betrokken speciale beschermingszone is aangewezen) bevinden die een bijdrage leveren aan de instandhoudingsdoelstellingen voor de betrokken speciale beschermingszones, pas mogelijk is na de inrichting van duurzaam leefgebied in natuurkerngebieden (aangeduid binnen natura 2000-gebied) en na een beslissing van de Vlaamse regering met voorafgaand advies van de Vlaamse administratie bevoegd voor het natuurbehoud — die deel dient uit te maken van een aanvraag voor het bekomen van een stedenbouwkundige vergunning met het oog op de realisatie van de voormelde bestemmingen — dat de duurzame inrichting van de natuurkerngebieden geslaagd is.

Kunnen deze stedenbouwkundige voorschriften met de erin vooropgestelde positieve ontwikkelingen van het natuurkerngebied, in aanmerking worden genomen bij het in artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn (1) bedoelde bepalen van de mogelijke significante gevolgen en/of het maken van een passende beoordeling, of kunnen deze stedenbouwkundige voorschriften slechts als „compenserende maatregelen” in de zin van het vierde lid van artikel 6 van de Habitatrichtlijn worden aangemerkt, voor zover de bij deze bepaling gestelde voorwaarden vervuld zijn?

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 363/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 23 juli 2015 — Landkreis Potsdam-Mittelmark/Finanzamt Brandenburg

(Zaak C-400/15)

(2015/C 363/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Landkreis Potsdam-Mittelmark

Verwerende partij: Finanzamt Brandenburg

Prejudiciële vraag

Ingevolge § 15, lid 1, tweede zin, van het Duitse Umsatzsteuergesetz (wet op de omzetbelasting) worden de levering, de invoer of de intracommunautaire verwerving van goederen die de ondernemer voor minder dan 10 % voor zijn onderneming gebruikt, geacht niet voor bedrijfsdoeleinden te zijn verricht — en is daarvoor het recht op aftrek van de betaalde voorbelasting uitgesloten.

De regeling berust op artikel 1 van de beschikking van de Raad van 19 november 2004 (2004/817/EG (1)), waarbij de Bondsrepubliek Duitsland wordt gemachtigd om in afwijking van het bepaalde in artikel 17, lid 2, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, de btw op uitgaven voor goederen en diensten van het recht op aftrek uit te sluiten, wanneer deze goederen en diensten voor meer dan 90 % van het totale gebruik voor de privédoeleinden van de belastingplichtige of diens werknemers of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrijfsdoeleinden worden gebruikt.

Geldt deze machtiging — overeenkomstig de formulering ervan — alleen voor de in artikel 6, lid 2, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (artikel 26 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde) geregelde gevallen of daarnaast in alle gevallen waarin een goed of dienst slechts voor een deel voor bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt?

(1) PB L 357, blz. 33.
2)

Dient ervan uit te worden gegaan dat een recht op financiële vergoeding van vakantieaanspraken alleen bestaat indien de werknemer, die ten gevolge van arbeidsongeschiktheid niet in staat was zijn recht op vakantie onmiddellijk voorafgaand aan de beëindiging van zijn dienstverband uit te oefenen, a) zijn werkgever zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) in kennis heeft gesteld van zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte), en b) zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte) zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) heeft aangetoond (bijvoorbeeld door middel van een door een arts voorgeschreven ziekteverlof)? Indien dit ontkennend wordt beantwoord, is dan een nationale bepaling volgens welke een recht op financiële vergoeding van vakantieaanspraken alleen bestaat indien de werknemer die ten gevolge van arbeidsongeschiktheid niet in staat was zijn recht op vakantie onmiddellijk voorafgaand aan de beëindiging van zijn dienstverband uit te oefenen, a) zijn werkgever zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) in kennis heeft gesteld van zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte), en b) zijn arbeidsongeschiktheid (bijvoorbeeld ten gevolge van ziekte) zonder onnodig uitstel (en derhalve in beginsel voorafgaand aan het tijdstip van beëindiging van het dienstverband) heeft aangetoond (bijvoorbeeld door middel van een door een arts voorgeschreven ziekteverlof), verenigbaar is met artikel 7 van richtlijn 2003/88?