Volgens artikel 91 van het Statuut moet het beroep door de ambtenaar worden ingesteld binnen drie maanden na de dag waarop de individuele maatregel die hem betrof, te zijner kennis is gebracht. Maar, wanneer hij gebruik heeft gemaakt van de bevoegdheid neergelegd in artikel 90 en een verzoek of klacht bij de administratie heeft ingediend, ontstaat, als de bevoegde autoriteit niet binnen de twee maanden na de dag van indiening een besluit heeft genomen, stilzwijgend een besluit tot afwijzing, waartegen bij Uw Hof binnen de twee daarop volgende maanden beroep moet worden ingesteld. Al wordt nu in artikel 90 de bevoegdheid tot het indienen van een klacht aan geen enkele termijn gebonden, dan volgt daaruit nog niet, dat een klacht, onverschillig de datum van indiening, de termijn van beroep tegen een vroegere beslissing, welke binnen de gestelde termijnen niet is aangevallen, opnieuw kan doen ingaan. In deze zin wordt in het arrest-Loebisch, waarin op een beslissing, vervat in het arrest 43-64, Richard Müller, wordt teruggegrepen, overwogen dat de afwijzing door de administratie van klachten die identiek zijn aan die welke aan de onderhavige zaken ten grondslag liggen, uitgelegd moet worden als een bevestiging van vroegere beslissingen, waarbij de indeling van de belanghebbenden werd vastgesteld, en dat de belanghebbenden, daar de grief bedoeld in deze klachten reeds voortvloeide uit die beslissingen, tegen deze laatste binnen de wettelijke termijnen in beroep hadden moeten gaan. Dit is precies het geval in de drie beroepen, waarin wij conclusie moeten nemen. Niet bestreden wordt, dat de bij de administratie ingediende klachten gericht waren tegen verscheidene jaren geleden genomen beslissingen tot vaststelling van de salaristrap, die toendertijd in het geheel niet waren betwist. Daardoor kon dus geen nieuwe termijn van beroep beginnen te lopen.

De advocaat van Bauer heeft, zonder deze stelling met zoveel woorden te bestrijden, tweeërlei voorbehoud gemaakt.

Het eerste bestaat hierin, dat hij stelt dat er alleen dan van stilzwijgende afwijzing na verloop van de termijn van twee maanden sprake is „wanneer de administratie in het geheel niets heeft gedaan”, maar niet wanneer zij antwoordt dat de kwestie wordt bestudeerd. De tekst van artikel 91 toont aan dat deze bewering onjuist is. Het is voldoende dat „de bevoegde autoriteit gedurende twee maanden geen besluit heeft genomen”, om een stilzwijgend besluit tot afwijzing tot stand te doen komen; daar het volkomen duidelijk is dat een antwoord om te wachten geen beslissing betekent, kan zo'n antwoord geen beletsel vormen voor het tot stand komen van een stilzwijgend besluit na verloop van de termijn van twee maanden. Overigens zou ook geen beroep mogelijk zijn, als in het onderhavige geval niet een besluit tot stand was gekomen.

Het andere voorbehoud is gebaseerd op het onderscheid dat zou moeten worden gemaakt tussen het „verzoek” en de „klacht”. De bedoeling van een „klacht” is een bestaande juridische orde te wijzigen en zij moet derhalve worden ingediend binnen een vastgestelde termijn; een „verzoek”, dat ten doel heeft een recht bevestigd te krijgen, behoeft niet binnen een bepaalde termijn te worden ingediend. Hierop kan men tweeërlei antwoord geven: in de eerste plaats dat het verzoek en de klacht weliswaar naast elkaar worden genoemd in de artikelen 90 en 91 van het Statuut, maar dat toch voor beide begrippen dezelfde regeling geldt. En vervolgens dat Bauer zijn administratief beroep heeft gekwalificeerd als verzoek en klacht.