In de twee gevoegde zaken waarin ik thans conclusie neem, wordt het Hof verzocht om uitlegging van artikel 30, lid 1, van verordening nr. 3 uit 1958 inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers, en van het overeenkomstige artikel 61, lid 5, van verordening nr. 1408/71.

Het eerste artikel — zonder noemenswaardige wijziging overgenomen in het tweede — bepaalt;

„Indien de wettelijke regeling van een der Lid-Staten met betrekking tot de vaststelling van de graad van ongeschiktheid in geval van een arbeidsongeval of een beroepsziekte uitdrukkelijk of stilzwijgend bepaalt, dat arbeidsongevallen of beroepsziekten welke zich op een vroeger tijdstip hebben voorgedaan, in aanmerking worden genomen, dan worden de arbeidsongevallen en beroepsziekten welke zich op een vroeger tijdstip onder de wettelijke regeling van een andere Lid-Staat hebben voorgedaan, in aanmerking genomen alsof zij zich onder de wettelijke regeling van eerstgenoemde Lid-Staat hebben voorgedaan.”

De feiten die aan de twee zaken ten grondslag liggen, kunnen worden samengevat als volgt:

a) Zaak 173/78

A. Villano, Italiaans onderdaan, overkwam in september 1969 in de Bondsrepubliek Duitsland een arbeidsongeval. Uit hoofde van dit ongeval kende het bevoegde Duitse orgaan hem een uitkering wegens gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid toe. In november 1970 werd deze uitkering gestaakt, op grond dat de mate van arbeidsongeschiktheid van betrokkene minder bedroeg dan het minimum percentage dat ingevolge de Duitse wettelijke regeling voor het recht op een invaliditeitsuitkering vereist is (zie inzonderheid § 581, lid 3, van de Reichsversicherungsordnung, UVNG van 30 april 1963, BGBl. I, blz. 241). Kort daarna, op 11 december 1970, overkwam dezelfde werknemer in Italië opnieuw een arbeidsongeval, uit hoofde waarvan het Italiaanse verzekeringsorgaan (INAIL) hem een uitkering toekende, berekend op basis van een arbeidsongeschiktheid van 17 %.

Op 22 juni 1972 verzocht Villano het bevoegde Duitse orgaan (Nordwestliche Eisen- und Stahl-Berufsgenossenschaft) hem opnieuw een uitkering toe te kennen voor het arbeidsongeval van 6 september 1969, daarbij rekening houdend met het latere arbeidsongeval van 1970. Dit verzoek werd afgewezen. Tegen deze afwijzing stelde verzoeker beroep en hoger beroep in, respectievelijk bij het Sozialgericht Hannover en het Landessozialgericht Nedersaksen, doch zonder succes. Vervolgens stelde hij beroep tot cassatie („Revision”) in bij het Bundessozialgericht, dat de onderhavige prejudiciële vraag aan het Hof heeft gesteld.

b) laak 174/78

P. Barion, Italiaans onderdaan, overkwam in 1942 een arbeidsongeval op Duits grondgebied. In verband met zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid tengevolge van dit ongeval werd hem door de Tiefbau-Berufsgenossenschaft te München een invaliditeitsuitkering toegekend naar rato van een verminderde arbeidsgeschiktheid van 25 %. In november 1955 werd deze uitkering gestaakt omdat de gezondheidstoestand van Barion inmiddels was verbeterd en de mate van zijn arbeidsongeschiktheid was gedaald tot onder het door de Duitse sociale-zekerheidswetgeving vereiste minimum percentage. Op 5 april 1966 overkwam P. Barion in Italië echter opnieuw een arbeidsongeval. De INAIL stelde de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 14 % en kende hem een dienovereenkomstige invaliditeitsuitkering toe.

Op 14 februari 1973 verzocht Barion het Duitse verzekeringsorgaan hem opnieuw een uitkering toe te kennen wegens het arbeidsongeval van 1942, daarbij rekening houdend met het tweede arbeidsongeval van 1966. Zijn verzoek werd echter afgewezen. Tegen deze afwijzing stelde betrokkene beroep in bij het Sozialgericht te München, dat bij vonnis van 10 maart 1975 verklaarde dat het Duitse orgaan krachtens de bepalingen van de artikelen 61, lid 5, van verordening nr. 1408/71 en 72 van verordening nr. 574/72 verplicht was bij de vaststelling van de totale mate van arbeidsongeschiktheid van verzoeker ook rekening te houden met arbeidsongevallen die zich later in Italië hadden voorgedaan. Derhalve besliste het Sozialgericht dat Barion recht had op een uitkering — aangezien zijn totale arbeidsongeschiktheid meer bedroeg dan 20 % — en veroordeelde het Duitse verzekeringsorgaan hem een uitkering toe te kennen naar rato van de nog 15 % bedragende arbeidsongeschiktheid wegens het arbeidsongeval dat hem in 1942 in Duitsland was overkomen. In hoger beroep van het in het ongelijk gestelde Duitse verzekeringsorgaan werd dit vonnis vervolgens bij arrest van 28 oktober 1975 van het Beierse Landessozialgericht vernietigd. Verzoeker stelde tegen dit arrest beroep tot cassatie („Revision”) in bij het Bundessozialgericht.