ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Het staat aan de verwijzende rechter om, in het kader van een verbodsactie in het algemeen belang die namens de consumenten is ingesteld door een bij de nationale wettelijke regeling aangewezen instantie, gelet op artikel 3, leden 1 en 3, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, het oneerlijke karakter te beoordelen van een beding in de algemene voorwaarden van consumentenovereenkomsten waarin een verkoper in een eenzijdige wijziging voorziet van de met de te verstrekken dienst verbonden kosten zonder duidelijk de wijze van vaststelling van die kosten, noch een geldige reden voor die wijziging te specificeren. In het kader van die beoordeling dient de verwijzende rechter met name na te gaan of, in het licht van alle bedingen in de algemene voorwaarden van de consumentenovereenkomsten waarvan het betrokken beding deel uitmaakt, alsook in het licht van de nationale wettelijke regeling die de rechten en plichten bepaalt welke eventueel bovenop de rechten en plichten in de betrokken algemene voorwaarden gelden, de redenen waarom of de wijze waarop de met de te vestrekken dienst verbonden kosten worden aangepast, op een duidelijke en begrijpelijke manier zijn gespecificeerd en of de consumenten, in voorkomend geval, het recht hebben om de overeenkomst te beëindigen.
2)

Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB en Tomra Butikksystemer AS worden verwezen in de kosten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 49/11

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 21 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Centre hospitalier universitaire de Besançon/Thomas Dutrueux, Caisse primaire d’assurance maladie du Jura

(Zaak C-495/10) (1)

(Richtlijn 85/374/EEG - Aansprakelijkheid voor producten met gebreken - Werkingssfeer - Nationale wettelijke regeling op grond waarvan openbare gezondheidsinstellingen verplicht zijn schade te vergoeden die patiënt heeft geleden ten gevolge van gebreken van bij verzorging gebruikt toestel of product, zelfs bij ontbreken van aan deze instellingen toerekenbare onrechtmatige daad)

2012/C 49/17

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Centre hospitalier universitaire de Besançon

Verwerende partij: Thomas Dutrueux, Caisse primaire d’assurance maladie du Jura

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Conseil d’État — Uitlegging van artikel 13 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (PB L 210, blz. 29) — Aansprakelijkheid van openbare gezondheidsinstellingen jegens hun patiënten — Toelaatbaarheid van nationale aansprakelijkheidsregeling op grond waarvan een slachtoffer, ook wanneer er geen sprake is van een onrechtmatige daad, vergoeding kan ontvangen voor schade veroorzaakt door producten met gebreken — Beperking van de aansprakelijkheid van de dienstverrichter

Dictum

De aansprakelijkheid van een dienstverrichter die in het kader van een dienstverrichting, zoals de zorgverstrekking in een ziekenhuisomgeving, toestellen of producten met gebreken gebruikt waarvan hij niet de producent is in de zin van artikel 3 van richtlijn 85/374 van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken, zoals gewijzigd bij richtlijn 1999/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 mei 1999, en daardoor schade veroorzaakt aan de dienstontvanger, valt niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijn. Deze richtlijn verzet zich er bijgevolg niet tegen dat een lidstaat een regeling instelt als die in het hoofdgeding, die voorziet in de aansprakelijkheid van een dergelijke dienstverrichter voor de daardoor veroorzaakte schade, zelfs bij ontbreken van een aan hem toe te rekenen onrechtmatige daad, evenwel op voorwaarde dat voor de gelaedeerde en/of voor de dienstverrichter de mogelijkheid blijft bestaan om tegen de producent een aansprakelijkheidsvordering in te stellen op grond van deze richtlijn, indien is voldaan aan de voorwaarden ervan.

(1) PB C 30 van 29.1.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/6

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 8 december 2011 — France Télécom/Europese Commissie, Franse Republiek

(Zaak C-81/10 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Bedrijfsbelastingregeling voor France Télécom - Begrip „steun” - Gewettigd vertrouwen - Verjaringstermijn - Motiveringsplicht - Rechtszekerheidsbeginsel)

2012/C 32/09

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: France Télécom (vertegenwoordigers: S. Hautbourg, L. Olza Moreno en L. Godfroid, avocats)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Gippini Fournier en D. Grespan, gemachtigden), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues en J. Gstalter, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen de arresten van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 30 november 2009, Frankrijk en France Télécom/Commissie (T-427/04 en T-17/05), waarbij het Gerecht de door de Franse Republiek en rekwirante ingestelde beroepen tot nietigverklaring van beschikking 2005/709/EG van de Commissie van 2 augustus 2004 betreffende de steunregeling die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van France Télécom (PB 2005, L 269, blz. 30) — Schending van de begrippen „staatssteun” en „voordeel” in verband met de bedrijfsbelastingregeling die van 1994 tot en met 2002 van toepassing was op France Télécom — Schending van het vertrouwensbeginsel — Verjaringstermijn voor de steunregeling — Motiveringsplicht en schending van het rechtszekerheidsbeginsel

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) France Télécom SA wordt verwezen in de kosten.

3) De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

(1) PB C 148 van 5.6.2010.
2)

Verordening nr. 1346/2000 moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer een vordering met betrekking tot een vennootschap met statutaire zetel in een lidstaat het voorwerp uitmaakt van een vordering die ertoe strekt de gevolgen van een insolventieprocedure die in een andere lidstaat is geopend tegen een in laatstbedoelde lidstaat gevestigde vennootschap, tot haar uit te breiden, de loutere vaststelling van de vermenging van de vermogens van deze vennootschappen niet volstaat als bewijs dat het centrum van de voornaamste belangen van de vennootschap waartegen de vordering is gericht, ook in de andere lidstaat is gelegen. Ter weerlegging van het vermoeden dat dit centrum op de plaats van de statutaire zetel is gelegen, moet op grond van een integrale evaluatie van alle relevante factoren op een voor derden verifieerbare wijze kunnen worden vastgesteld, dat het werkelijke bestuurs- en toezichtcentrum van de vennootschap die het voorwerp uitmaakt van de vordering tot uitbreiding, gelegen is in de lidstaat waar de oorspronkelijke insolventieprocedure werd geopend.
1)

Door bij de artikelen 2, leden 1 en 2, van legge no. 117 sul risarcimento dei danni cagionati nell’ esercizio delle funzioni giudiziarie e responsabilità civile dei magistrati (wet nr. 117 inzake de vergoeding van in de uitoefening van de rechtsprekende functie veroorzaakte schade en inzake de civielrechtelijke aansprakelijkheid van magistraten) van 13 april 1988 — de aansprakelijkheid van de Italiaanse staat voor schade die particulieren hebben geleden ten gevolge van een schending van het recht van de Unie door een nationale rechterlijke instantie die uitspraak doet in laatste aanleg, uit te sluiten wanneer die schending voortvloeit een uitlegging van rechtsregels of een beoordeling van de feiten of de bewijzen door die rechterlijke instantie, en — door die aansprakelijkheid te beperken tot gevallen van kwade trouw of grove schuld, is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens het algemene beginsel van aansprakelijkheid van de lidstaten voor schending van het recht van de Unie door een van hun rechterlijke instanties die uitspraak doen in laatste aanleg.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 362/9

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 20 oktober 2011 — Freixenet, SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Gevoegde zaken C-344/10 P en C-345/10 P) (1)

(Hogere voorzieningen - Aanvragen tot inschrijving van gemeenschapsmerken die een witte gematteerde fles en een zwarte gematteerde fles afbeelden - Weigering van inschrijving - Ontbreken van onderscheidend vermogen)

2011/C 362/13

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Freixenet, SA (vertegenwoordigers: F. de Visscher, E. Cornu en D. Moreau, avocats)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 27 april 2010, Freixenet/BHIM (T-109/08) waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep van rekwirante tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 30 oktober 2007 (zaak R 97/2001-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het teken bestaande in de afbeelding van een witte gematteerde fles als gemeenschapsmerk — Schending van de artikelen 7 (lid 1, sub b), 73 en 38 (lid 3) van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1) (thans artikelen 7 (lid 1, sub b), 75 en 37 (lid 3) van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1)) — Schending van de rechten van de verdediging en van het recht op een eerlijk proces — Weigering van inschrijving — Ontbreken van onderscheidend vermogen

Dictum

1) De arresten van het Gerecht van 27 april 2010, Freixenet/BHIM (Witte gematteerde fles) (T-109/08) en Freixenet/BHIM (Zwarte gematteerde fles) (T-110/08), worden vernietigd.

2) De beslissingen van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 30 oktober 2007 (zaak R 97/2001-1) en van 20 november 2007 (zaak R 104/2001-1) worden vernietigd.

3) Het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) wordt verwezen in zowel de kosten van de procedures in eerste aanleg als die van de hogere voorzieningen.

(1) PB C 274 van 9.10.2010.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 370/15

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 27 oktober 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — België) — Deli Ostrich NV/Belgische Staat

(Zaak C-559/10) (1)

(Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling - Bevroren vlees van niet-gefokte kamelen - Indeling in postonderverdeling 0208 90 40 (ander vlees van wild) of 0208 90 95 (andere))

2011/C 370/24

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Deli Ostrich NV

Verwerende partij: Belgische Staat

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Gemeenschappelijk douanetarief — Tariefposten — Vlees van niet-gefokte kamelen — Indeling in postonderverdeling 0208 90 40 (wild) of 0208 90 95 (andere)?

Dictum

De gecombineerde nomenclatuur die bijlage I vormt bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006, moet in die zin worden uitgelegd dat kamelenvlees dient te worden ingedeeld onder postonderverdeling 0208 90 40 als „ander vlees van wild”, wanneer de kamelen waarvan dat vlees afkomstig is in het wild leefden en er op deze dieren is gejaagd.

(1) PB C 55 van 19.2.2011.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/5

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 oktober 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt Deggendorf/Markus Stoppelkamp, in zijn hoedanigheid van curator van het vermogen van Harald Raab

(Zaak C-421/10) (1)

(Btw - Zesde richtlijn - Artikel 21, lid 1, sub b - Bepaling van fiscaal aanknopingspunt - Diensten verricht door dienstverrichter die in zelfde land als dienstontvanger verblijft doch zetel van zijn bedrijfsuitoefening in ander land heeft gevestigd - Begrip „in buitenland gevestigde belastingplichtige”)

2011/C 347/07

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Finanzamt Deggendorf

Verwerende partij: Markus Stoppelkamp, in zijn hoedanigheid van curator van het vermogen van Harald Raab

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesfinanzhof — Uitlegging van artikel 21, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Bepaling van fiscaal aanknopingspunt — Diensten van een dienstverrichter die woont in dezelfde lidstaat als de ontvangers van die diensten, maar die de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in een andere lidstaat heeft gevestigd — Begrip „in het buitenland gevestigde belastingplichtige”

Dictum

Artikel 21, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/65/EG van de Raad van 17 oktober 2000, moet aldus worden uitgelegd dat een belastingplichtige reeds als een „niet in het binnenland gevestigde belastingplichtige” kan worden beschouwd wanneer hij de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in het buitenland heeft gevestigd.

(1) PB C 317 van 20.11.2010.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 298/9

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 juli 2011 — Mediaset SpA/Europese Commissie, Sky Italia Srl

(Zaak C-403/10 P) (1)

(Hogere voorziening - Door Republiek Italië verleende subsidies met oog op bevorderen van aankoop van digitale decoders - Uitsluiting van decoders waarmee enkel programma’s via satelliettelevisie kunnen worden ontvangen - Beschikking die staatssteun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt verklaart)

2011/C 298/17

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Mediaset SpA (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos, dikigoros, G. Rossi, avvocato, E. Petritsi, dikigoros)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Martenczuk en B. Stromsky, gemachtigden), Sky Italia Srl (vertegenwoordiger: F. González Díaz, abogado en F. Salerno, avocat)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 juni 2010, Mediaset/Commissie (T-177/07), waarbij het Gerecht een beroep heeft verworpen tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 6634 def. van de Commissie van 24 januari 2007 waarbij de in 2004 en 2005 door Italië verleende subsidies om het de consumenten mogelijk te maken interactieve digitale decoders te kopen of te huren waarmee programma’s via digitale terrestrische televisie of via de kabel kunnen worden ontvangen (staatssteun C 52/2005, ex NN 88/2005, ex CP 101/2004) onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard op grond dat decoders voor de ontvangst van programma’s via satelliettelevisie daarvan zijn uitgesloten

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Mediaset SpA wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Europese Commissie en van Sky Italia Srl.

(1) PB C 301 van 6.11.2010.
2)

Wanneer een overgang in de zin van richtlijn 77/187 tot gevolg heeft dat op de overgedragen werknemers onmiddellijk de bij de verkrijger van kracht zijnde collectieve arbeidsovereenkomst toepasselijk wordt, en wanneer de in deze overeenkomst voorziene voorwaarden voor beloning met name gekoppeld zijn aan de anciënniteit, verzet artikel 3 van die richtlijn zich ertegen dat de overgedragen werknemers een wezenlijk salarisverlies ondergaan in vergelijking met hun situatie onmiddellijk voorafgaand aan de overgang doordat bij de bepaling van hun aanvankelijke salaristrap bij de verkrijger geen rekening wordt gehouden met hun bij de vervreemder verworven anciënniteit, die gelijkwaardig is met die welke werknemers in dienst van de verkrijger hebben verworven. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of bij de overgang in het hoofdgeding een dergelijk salarisverlies is geleden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 269/11

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 14 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Højesteret — Denemarken) — Viking Gas A/S/Kosan Gas A/S, voorheen BP Gas A/S

(Zaak C-46/10) (1)

(Merken - Richtlijn 89/104/EG - Artikelen 5 en 7 - Als driedimensionaal merk beschermde gasflessen - In handel brengen door houder van exclusieve licentie - Activiteit van concurrent van licentiehouder bestaande in navullen van die flessen)

2011/C 269/17

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Højesteret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Viking Gas A/S

Verwerende partij: Kosan Gas A/S, voorheen BP Gas A/S

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Højesteret — Uitlegging van de artikelen 5 en 7 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40, blz. 1) — Op de markt brengen door houder van exclusieve licentie van composietgasfles waarvan de vorm is ingeschreven als nationaal en communautair driedimensionaal merk bestaande uit de verpakking — Activiteit van een concurrent van de licentiehouder bestaande in het vullen van composietgasflessen van de licentiehouder en in de verkoop van gas in deze flessen, na aanbrenging van een sticker met de vermelding dat de fles door de concurrent is gevuld, maar zonder verwijdering van het beeld- en woordmerk van de exclusieve licentiehouder

Dictum

De artikelen 5 en 7 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, moeten aldus worden uitgelegd dat de houder van een exclusieve licentie voor het gebruik van composietgasflessen die zijn bestemd om te worden hergebruikt, waarvan de vorm is beschermd als driedimensionaal merk en waarop die houder zijn als woord- en beeldmerken ingeschreven naam en logo heeft aangebracht, zich niet op grond van die bepalingen ertegen kan verzetten dat die flessen, na te zijn aangekocht door consumenten die vervolgens het daarin aanwezige gas hebben opgebruikt, door een derde, tegen betaling, worden ingewisseld voor composietflessen die zijn gevuld met gas dat niet van die houder afkomstig is, tenzij die houder zich kan beroepen op een gegronde reden in de zin van artikel 7, lid 2, van richtlijn 89/104.

(1) PB C 80 van 27.3.2010.
1)

Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, staat niet in de weg aan een wet, zoals het Hessische Beamtengesetz (ambtenarenwet van het Land Hessen), zoals gewijzigd bij de wet van 14 december 2009, die voorziet in de verplichte pensionering van ambtenaren in vaste dienst, in casu procureurs, wanneer zij de leeftijd van 65 jaar bereiken, maar hun tegelijk de mogelijkheid biedt om tot maximaal de leeftijd van 68 jaar te blijven werken indien het belang van de dienst dit vereist, voor zover deze wet tot doel heeft een evenwichtige leeftijdsstructuur te creëren om de aanstelling en de bevordering van jonge werknemers aan te moedigen, het personeelsmanagement te optimaliseren en daarmee eventuele geschillen over de geschiktheid van de werknemer om zijn activiteit na een bepaalde leeftijd uit te oefenen te voorkomen, en zij het mogelijk maakt dit doel met passende en noodzakelijke middelen te bereiken.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/6

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 mei 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Innsbruck — Oostenrijk) — Gebhard Stark/D.A.S. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

(Zaak C-293/10) (1)

(Rechtsbijstandverzekering - Richtlijn 87/344/EEG - Artikel 4, lid 1 - Vrije keuze van advocaat door verzekeringnemer - Beperking van vergoeding van kosten voor vertegenwoordiging in rechte van verzekerde - Vergoeding beperkt tot bedrag gevorderd door binnen rechtsgebied van bevoegde rechter in eerste aanleg gevestigde advocaat)

2011/C 211/08

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Innsbruck

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Gebhard Stark

Verwerende partij: D.A.S. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landesgericht Innsbruck — Uitlegging van artikel 4, lid 1, van richtlijn 87/344/EEG van 22 juni 1987 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de rechtsbijstandverzekering (PB L 185, blz. 77) — Verzekeringsovereenkomst die conform een nationale regeling bepaalt dat de voor rechtsbijstand verzekerde verplicht is een advocaat te kiezen die gevestigd is in de plaats van de bevoegde rechter

Dictum

Artikel 4, lid 1, van richtlijn 87/344/EEG van de Raad van 22 juni 1987 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de rechtsbijstandverzekering, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale bepaling volgens welke in een verzekeringsovereenkomst kan worden overeengekomen dat de voor rechtsbijstand verzekerde voor zijn vertegenwoordiging in een gerechtelijke of administratieve procedure enkel een tot de beroepshalve vertegenwoordiging van partijen bevoegde persoon mag kiezen die kantoor houdt in de plaats van de gerechtelijke of administratieve instantie die in eerste aanleg bevoegd is, voor zover, teneinde de vrijheid van de verzekerde om de met zijn vertegenwoordiging belaste persoon te kiezen niet van haar inhoud te beroven, deze beperking slechts betrekking heeft op de reikwijdte van de dekking door de rechtsbijstandverzekeraar van de kosten van de bijstand door een vertegenwoordiger, en de door deze verzekeraar werkelijk betaalde vergoeding toereikend is, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

(1) PB C 274 van 9.10.2010.