BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Derde kamer)

25 juni 1998

Zaak T-185/97

P. Godts

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Tijdelijke functionaris — Overeenkomst voor bepaalde tijd — Mogelijkheid van verlenging — Daadwerkelijke verlenging — Beroep tot nietigverklaring — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-893

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 1 augustus 1996 houdende uitdrukkelijke afwijzing van verzoekers verzoek tot verlenging van zijn overeenkomst van tijdelijk functionaris, en, subsidiair, tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 11 maart 1997 houdende uitdrukkelijke afwijzing van zijn klacht.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van de beschikking

Een besluit van de Commissie van 12 juli 1988 betreffende het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen, zoals gewijzigd bij een besluit van 18 maart 1992, biedt de mogelijkheid voor tijdelijke ambten overeenkomsten van tijdelijk functionaris te sluiten voor een maximumduur van vijfjaar.

Op 16 maart 1994 kondigt de Commissie aan, dat vóór de volgende zomer over een algemene heroriëntering van het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen zal worden nagedacht, en zij verklaart, dat in afwachting van die heroriëntering de duur van de nieuwe overeenkomsten van tijdelijk functionaris tot drie jaar wordt beperkt.

Op 23 september 1994 biedt de Commissie verzoeker een ambt van tijdelijk functionaris voor drie jaar aan. Zij vestigt zijn aandacht erop, dat zij wegens de heroriëntering die zij binnenkort wil verrichten, geen enkele garantie kan geven dat zijn overeenkomst later zal worden verlengd. Bij brief van 30 september 1994 zendt de Commissie verzoeker een aanwervingsovereenkomst en daarbij wijst zij er nogmaals op, dat geen enkele garantie kan worden gegeven dat zijn overeenkomst zal worden verlengd. Op 1 oktober 1994 treedt verzoeker in dienst van de Commissie als tijdelijk functionaris in de rang A 7 en op 6 oktober 1994 ondertekent hij zijn aanwervingsovereenkomst; in artikel 4 van die overeenkomst wordt bepaald, dat zij is gesloten voor drie jaar.

Van oordeel dat hij in onzekerheid verkeert omtrent de draagwijdte van zijn rechten, en omdat hij geen enkele informatie heeft gekregen over de heroriëntering van het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen, dient verzoeker op 4 juni 1996 bij het tot het aangaan van aanwervingsovereenkomsten bevoegd gezag (TAABG) een verzoek in krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut), dat ingevolge artikel 46 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen (Regeling andere personeelsleden), van overeenkomstige toepassing is op de tijdelijke functionarissen. Daarin verzoekt hij formeel om toepassing van het eerdere beleid van de Commissie ten aanzien van de tijdelijke functionarissen of van enige andere praktijk die een verlenging van zijn overeenkomst of het verkrijgen van een overeenkomst voor onbepaalde tijd mogelijk maakt.

Bij brief van 1 augustus 1996, die officieel ter kennis wordt gebracht op 5 augustus 1996, laat de Commissie verzoeker weten dat dit verzoek is afgewezen. Die afwijzing berust in wezen op de overweging, dat de heroriëntering van het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen van 1994, ofschoon zij een conservatoire strekking had, geen enkele toezegging van verlenging van de overeenkomsten van de betrokken functionarissen bevat.

Op 24 september 1996 dient verzoeker krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut een klacht in tegen dit afwijzend besluit. Hij stelt, dat bij ontbreken van heroriëntering van het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen binnen de door de Commissie zelf gestelde termijnen, de conservatoire aanpak in het besluit van 16 maart 1994 zijn zin en doel heeft verloren. Bijgevolg zouden de in het besluit van 18 maart 1992 vervatte regels betreffende het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen van toepassing blijven.

Op 13 november 1996 stelt de Commissie besluit [SEC(96) 1940/6] houdende definitieve herziening van het beleid ten aanzien van de tijdelijke functionarissen vast. Dit besluit, dat op 14 november 1996 ter kennis van het personeel wordt gebracht, bepaalt, dat de overeenkomsten van de na 15 april 1994 aangeworven tijdelijke functionarissen zijn gesloten voor driejaar en met eenjaar kunnen worden verlengd indien de behoeften van de dienst dit rechtvaardigen, zodat zij maximaal vier jaar kunnen duren. Verder wordt aan deze tijdelijke functionarissen toegestaan, zich aan te melden voor een intern vergelijkend onderzoek met het oog op aanstelling in vaste dienst.

Bij besluit van du 11 maart 1997 wijst het TAABG verzoekers klacht af.

Op 2 juli 1997 beslist het TAABG verzoekers aanwervingsovereenkomst te verlengen tot 30 september 1998, waardoor de totale duur van zijn overeenkomst op vier jaar wordt gebracht.

De ontvankelijkheid

Ingevolge artikel 111 van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, wanneer een beroep kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond is, zonder de behandeling voort te zetten, beslissen bij met redenen omklede beschikking. In het onderhavige geval is het Gerecht van oordeel, dat de processtukken voldoende gegevens bevatten om uitspraak te kunnen doen zonder mondelinge behandeling (punt 21).

Het Gerecht merkt allereerst op, dat het beroep kennelijk niet-ontvankelijk is voor zover het ertoe strekt voor recht te horen verklaren, dat het besluit van de Commissie van 18 maart 1992 op verzoeker van toepassing is. Het Gerecht herinnert er enerzijds aan, dat het volgens vaste rechtspraak niet bevoegd is om in het kader van een beroep krachtens artikel 91 van het Statuut beginselverklaringen af te leggen of de gemeenschapsinstellingen bevelen te geven. Anderzijds is de betroliken instelling volgens artikel 176 EG-Verdrag in geval van nietigverklaring van een van haar handelingen gehouden de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest. Het Gerecht kan de Commissie in elk geval niet verplichten een besluit toe te passen dat deze door de vaststelling van een lateibesluit heeft ingetrokken (punt 28).

Referentie: Gerecht 2 juli 1997, Chew/Commissie, T-28/96, JurAmbt. blz. II-497, punt 17; Gerecht 16 december 1997, Richter/Commissie, T-19/97, JurAmbt. blz. II-1019, punt 60

Voor zover het beroep strekt tot nietigverklaring van het gestelde besluit van de Commissie van 1 augustus 1996 in de mate waarin dit besluit een beperking inhoudt van de mogelijkheid om verzoekers overeenkomst te verlengen, moet het kennelijk niet-ontvankelijk worden geacht omdat het betrokken besluit voor verzoeker niet bezwarend is in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut (punt 29).

Volgens vaste rechtspraak kan immers alleen een besluit dat de rechtspositie van de betrokkene rechtstreeks en onmiddellijk raakt, als bezwarend besluit worden beschouwd. In het bestreden besluit wordt evenwel enkel gepreciseerd, dat de Commissie niet heeft toegezegd verzoekers overeenkomst te verlengen. In dat besluit wordt dus helemaal geen standpunt ingenomen over de mogelijkheid om verzoekers overeenkomst te verlengen en bijgevolg wordt verzoekers rechtspositie door dat besluit niet geraakt (punt 30).

Referentie: Gerecht 7 juni 1991, Weyrich/Commissie, T-14/91, Jurispr. blz. II-235, punt 35

Bijgevolg is het beroep ook kennelijk niet-ontvankelijk voor zover het tegen het gestelde besluit tot afwijzing van de klacht van 11 maart 1997 is gericht (punt 31).

Voor zover het beroep ertoe strekt het besluit van de Commissie van 13 november 1996 onwettig te horen verklaren, met andere woorden voor zover daarmee in wezen wordt opgekomen tegen de beperking van de mogelijkheid om zijn overeenkomst te verlengen, moet het eveneens kennelijk niet-ontvankelijk worden geacht. Indien verzoeker van mening was dat dit besluit voor hem bezwarend was, of indien hij de geldigheid van die beperking wou betwisten, had hij de daarvoor geldende procedure van de artikelen 90 en 91 van het Statuut en artikel 179 van het Verdrag moeten volgen. Vaststaat evenwel, dat verzoeker in het onderhavige geval geen verzoek en/of klacht heeft ingediend waarmee wordt opgekomen tegen de strekking van dat besluit of tegen enige handeling houdende toepassing van dat besluit (punt 32).

Mitsdien moet het beroep in zijn geheel niet-ontvankelijk worden verklaard (punt 33).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.