Een staatsburger van een lidstaat die legaal verblijft in een andere lidstaat, kan artikel 12, eerste alinea, EG inroepen tegen een nationale wettelijke regeling waarin de voorwaarden zijn vastgelegd waaronder de bevoegde rechterlijke instantie kan weigeren een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd ter fine van de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf. De lidstaten mogen immers in het kader van de uitvoering van een op basis van het EU-Verdrag vastgesteld kaderbesluit geen afbreuk doen aan het gemeenschapsrecht, meer bepaald aan de bepalingen van het EG-Verdrag waarin aan elke burger van de Unie het recht wordt toegekend om vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven.

Artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat in het geval van een burger van de Unie de uitvoerende lidstaat bij de toepassing van de in die bepaling voorziene grond voor facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel niet naast een eis met betrekking tot de duur van het verblijf in die staat aanvullende administratieve eisen kan stellen, zoals het beschikken over een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. De artikelen 16, lid 1, en 19 van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, voorzien er ten aanzien van burgers van de Unie die gedurende een ononderbroken periode van vijf jaar legaal in een andere lidstaat hebben verbleven, immers enkel in dat hun op hun verzoek een document wordt verstrekt waaruit blijkt dat zij een duurzaam verblijfsrecht genieten, zonder deze formaliteit verplicht te stellen. Een dergelijk document heeft declaratoire en bewijstechnische waarde, maar kan niet constitutief zijn.

Artikel 12, eerste alinea, EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de wettelijke regeling van de uitvoerende lidstaat op grond waarvan de bevoegde rechterlijke instantie van die staat weigert uitvoering te geven aan een Europees aanhoudingsbevel dat tegen een van zijn staatsburgers is uitgevaardigd ter fine van de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf, terwijl aan een dergelijke weigering in het geval van een staatsburger van een andere lidstaat, die op grond van artikel 18, lid 1, EG een verblijfsrecht heeft, de voorwaarde is verbonden dat die staatsburger gedurende een ononderbroken periode van vijf jaar legaal op het grondgebied van die uitvoerende lidstaat heeft verbleven.

Het beginsel van wederzijdse erkenning, dat de basis vormt voor de opzet van kaderbesluit 2002/584 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, impliceert in dit verband krachtens artikel 1, lid 2, van dit besluit, dat de lidstaten in beginsel gehouden zijn gevolg te geven aan een Europees aanhoudingsbevel. Behoudens in de gevallen van verplichte weigering van tenuitvoerlegging die zijn voorzien in artikel 3 van ditzelfde kaderbesluit, kunnen de lidstaten de tenuitvoerlegging van een dergelijk bevel immers slechts weigeren in de in artikel 4 van dit besluit genoemde gevallen. Een nationale wetgever die, gelet op de hem in genoemd artikel 4 geboden mogelijkheden, ervoor kiest de gevallen te beperken waarin de uitvoerende rechterlijke instantie kan weigeren een gezochte persoon over te leveren, versterkt dus alleen maar de bij dit kaderbesluit ingestelde overleveringsregeling ten gunste van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. In dit verband beschikken de lidstaten bij de uitvoering dit artikel 4, en met name van punt 6 daarvan, noodzakelijkerwijs over een zekere beoordelingsmarge.

De in artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 vermelde grond voor facultatieve weigering van tenuitvoerlegging, moet het onder meer mogelijk maken dat bijzonder gewicht wordt toegekend aan de mogelijkheid, de kansen op sociale re-integratie van de gezochte persoon na het einde van de straf waartoe deze is veroordeeld, te verhogen. De uitvoerende lidstaat kan dus op goede gronden dit doel enkel nastreven ten aanzien van personen die een zekere mate van integratie in de samenleving van die lidstaat hebben aangetoond. De omstandigheid dat voor eigen staatsburgers enkel de nationaliteitsvoorwaarde geldt en voor staatsburgers van de overige lidstaten de voorwaarde van een ononderbroken verblijf van vijf jaar, kan dus worden beschouwd als een garantie dat de gezochte persoon in de uitvoerende lidstaat voldoende is geïntegreerd. Deze voorwaarde van een ononderbroken verblijf van vijf jaar gaat niet verder dan noodzakelijk is ter bereiking van de doelstelling, een bepaalde mate van integratie in de uitvoerende lidstaat van gezochte personen die staatsburger zijn van andere lidstaten te verzekeren.

(cf. punten 57-58, 61, 67-68, 73-74, dictum 3)