ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Hogere voorziening ingesteld op 2 november 2011 door Internationaler Hilfsfonds eV tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 21 september 2011 in zaak T-141/05 RENV, Internationaler Hilfsfonds eV/Europese Commissie

(Zaak C-554/11 P)

(2012/C 25/60)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Internationaler Hilfsfonds eV (vertegenwoordiger: H. Kaltenecker, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirant verzoekt het Hof:

a) de beschikking van 21 september 2011 te vernietigen en de zaak naar het Gerecht te verwijzen voor een nieuwe beslissing nadat het arrest in zaak T-300/10 zal zijn gewezen; subsidiair, in de zaak zelf te beslissen;

b) de Commissie te verwijzen in de kosten van de tussenprocedure waarop de bestreden beschikking betrekking heeft en in de kosten van de hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gericht tegen de beschikking van het Gerecht van 21 september 2011 in zaak T-145/05 RENV, waarbij een procedure die rekwirant, verzoeker in eerste aanleg, tegen een beschikking van de Commissie in 2005 had ingeleid, ten gronde afgehandeld is verklaard. Het oorspronkelijke beroep was gericht tegen de weigering van de Commissie, rekwirant volledige toegang te verschaffen tot het dossier betreffende de overeenkomst LIEN 97 2011.

Met de hogere voorziening vecht rekwirant de beschikking van het Gerecht aan wegens gebrekkige toepassing van de procedureregels, inzonderheid de gebrekkige coördinatie van de procedures in de zaken T-36/10 en T-145/05 RENV, waardoor volgens rekwirant zijn belangen in aanzienlijke mate zijn benadeeld. Bovendien heeft het Gerecht in zijn nadeel een onjuiste beslissing omtrent de kosten gegeven.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/16

Beroep ingesteld op 30 november 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

(Zaak C-613/11)

2012/C 32/29

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en D. Grespan, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Repbliek, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om de bij beschikking 2008/92/EG van de Commissie van 10 juli 2007 betreffende een Italiaanse steunregeling ten gunste van de scheepvaartsector op Sardinië (kennisgeving op 11 juli 2007 en bekend gemaakt in Publicatieblad L 29 van 2 februari 2008, blz. 24) onwettig en onverenigbaar met de interne markt verklaarde staatssteun terug te vorderen, de krachtens de artikelen 2 en 5 van die beschikking alsmede krachtens het VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, en

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn waarbinnen beschikking 2008/92 moest worden uitgevoerd is op 11 september 2007 verstreken.

Tot op heden heeft de Italiaanse Republiek de bij de betrokken beschikking onwettig verklaarde steun niet teruggevorderd of de Commissie ervan in kennis gesteld dat de terugvordering heeft plaatsgevonden. De door de Italiaanse Republiek ter rechtvaardiging van de vertraging bij de uitvoering van die beschikking aangevoerde juridische en praktische moeilijkheden kunnen bovendien geen volstrekte onmogelijkheid voor terugvordering van de steun opleveren in de zin van de rechtspraak van het Hof, en Italië heeft zich nooit op een dergelijke volstrekte onmogelijkheid beroepen.

Voorts verwijt de Commissie de Italiaanse Republiek dat zij haar te laat heeft geïnformeerd over de voortgang van de nationale procedure ter uitvoering van de beschikking en daardoor de verplichting tot informatieverschaffing heeft geschonden die krachtens de beschikking en krachtens het beginsel van loyale samenwerking op haar rust.
—

Met betrekking tot de bij artikel 76, lid 2, van de merkenverordening verleende bevoegdheid is in casu sprake van misbruik van bevoegdheid. Het Bureau heeft zijn bevoegdheid afgewend door simpelweg ervan uit te gaan dat de opposant bijkomende voorbeelden van het gebruik van zijn merk diende te verstrekken. De vraag of een partij in de procedure bijkomend bewijsmateriaal dient over te leggen, is geen element waarmee de verwerende partij rekening dient te houden. Deze vraag moet door elke partij zelf worden beantwoord. Bovendien is het Bureau voorbij gegaan aan andere omstandigheden. Het heeft zelfs de bewijswaarde van het aanvankelijk overgelegde bewijsmateriaal niet beoordeeld. Door te oordelen dat geen sprake was van misbruik van bevoegdheid heeft het Gerecht de toepasselijke bepalingen rechtens onjuist opgevat.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Parma (Italië) op 7 november 2011 — Danilo Debiasi/Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

(Zaak C-560/11)

(2012/C 25/64)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Provinciale di Parma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Danilo Debiasi

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

Prejudiciële vraag

Is sprake van strijd tussen de nationale regelgeving en het gemeenschapsrecht, meer bepaald tussen de artikelen 19, lid 5, en 19 bis van DPR nr. 663/72 enerzijds en artikel 17, lid 2, sub a, van richtlijn 77/388/EEG (1) anderzijds, COM (2001) 260 def. van 23 mei 2001 en COM (2000) 348 def. van 7 juni 2000, alsook „verschil in behandeling” op btw-gebied tussen de verschillende lidstaten van de Europese Unie, gelet op het feit dat voor dezelfde prestaties in de zorg verschillende btw-tarieven worden gehanteerd?

(1) PB L 145, blz. 1.
1)

Moet artikel 6, lid 2, van (richtlijn 200/78/EG) (1) aldus worden uitgelegd dat de lidstaten enkel mogen bepalen dat de vaststelling, in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, van een toetredingsleeftijd of van een leeftijd voor het verkrijgen van uitkeringen geen discriminatie oplevert, voor zover deze regelingen inzake sociale zekerheid betrekking hebben op pensioen- of invaliditeitsuitkeringen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 24 oktober 2011 — Woningstichting Maasdriel, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-543/11)

(2012/C 25/56)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Woningstichting Maasdriel

Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Moet artikel 135, lid 1, letter k, van de BTW richtlijn 2006 (1) in samenhang gelezen met artikel 12, leden 1 en 3, van die richtlijn, zo worden uitgelegd dat in elk geval niet van btw mag zijn vrijgesteld de levering van een onbebouwd terrein dat is ontstaan door sloop van daarop staande bebouwing, welke sloop is verricht met het oog op nieuwbouw?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
1)

Handelt een nationale rechter in overeenstemming met artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) wanneer hij het bestaan van een oneerlijk contractueel beding vaststelt en bij gebreke van een vordering van partijen in die zin deze partijen laat weten dat hij de vierde volzin van beding 29 van de algemene voorwaarden van de leningovereenkomst tussen de procespartijen nietig acht? De nietigheid vloeit voort uit de schending van wettelijke bepalingen, met name [de artikelen] 1, [lid] 1, sub c, en 2, sub j, van regeringsdecreet nr. 18/1999.
—

Niet-tegenwerpbaarheid van de termijn van afstand en de beroepstermijn in geval van oorlog. De termijn van afstand en de beroepstermijn kunnen niet worden tegengeworpen aan een adressaat die verblijft in een staat die duidelijk in oorlog is. Dergelijke termijnen gelden enkel in vredestijd en op het Europese continent. Rekwirante bevindt zich evenwel in een ander continent en de strikte toepassing van artikel 102 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht op de onderhavige zaak is dan ook ontegenzeggelijk in strijd met artikel 6, lid 1, van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en met artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 347/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Argeș (Roemenië) op 20 september 2011 — Mariana Budan/Statul român — Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice Argeș

(Zaak C-484/11)

2011/C 347/22

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Argeș

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mariana Budan

Verwerende partij: Statul român — Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice Argeș

Interveniënt: Iulian-Nicolae Cujbescu

Prejudiciële vraag

Hebben verzoekster, Mariana Budan, […] en interveniënt, Iulian-Nicolae Cujbescu […], als slachtoffers van het communistische regime en thans burgers van de Europese Unie, krachtens de fundamentele beginselen die in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn vervat, en krachtens de Verdragen van de Europese Unie, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie — ook in geval van een leemte in het nationale recht (ingevolge de ongrondwettigverklaring van artikel 5 van wet nr. 221/[2009]) — recht op een immateriële schadevergoeding?
3)

Kan de nationale rechter, bij een bevestigend antwoord op de tweede vraag, de vastgestelde nietigheid van de algemene contractvoorwaarde ook in een procedure in hogere aanleg onderzoeken, indien deze in de procedure in eerste aanleg niet is onderzocht, en het krachtens de nationale regeling van het allergrootste belang is dat in de beroepsprocedure geen nieuwe feiten meer in aanmerking kunnen worden genomen noch nieuwe bewijsmaatregelen kunnen worden gelast?
In het zesde middel stellen rekwirantes dat de door het Gerecht toegekende vermindering van de boete met 5 % wegens de buitensporig lange duur van de administratieve procedure onvoldoende is in het licht van de bijzonder hoge boete die aan rekwirantes is opgelegd en het feit dat de Commissie geen enkele rechtvaardiging heeft voor de overschrijding van de redelijke termijn.
—

bij het vaststellen van het basisbedrag van de boete, de motiveringsplicht, het principe dat de aansprakelijkheid een persoonlijk karakter heeft, alsook de regel dat de Commissie haar eigen richtsnoeren moet naleven, heeft geschonden. Het eerste onderdeel stelt dat het Gerecht ten onrechte oordeelde dat de Commissie zich kon beroepen op punt 23 van de Boeterichtsnoeren. (4) Het tweede onderdeel stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat er een minimumpercentage bestaat van 15 % van de waarde van de verkopen dat per definitie het laagste startpunt is voor een boete voor ernstige mededingingsbeperkingen. Het derde onderdeel stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat 17 % gelijk of bijna gelijk is aan 15 % en hieruit te concluderen dat alle relevante omstandigheden niet in acht moeten worden genomen;
iii)

Het Gerecht heeft een schending begaan van de artikelen 230 EG en 253 EG, alsmede de beginselen van het recht van de Europese Unie op het gebied van de rechten van de verdediging en de procedure op tegenspraak voor de rechters van de Europese Unie. Het is immers tot het onjuiste oordeel gekomen dat de Commissie zich niet mocht beroepen op argumenten waarnaar zij niet had verwezen in de mededeling van punten van bezwaar of die zij niet in de beschikking had herhaald, om in te gaan op verzoeksters argumenten ter weerlegging van het vermoeden van aansprakelijkheid van de controlerende vennootschap. Dit geldt met name wanneer, zoals in het onderhavige geval, er documenten zijn waarop verzoekster zich beroept, of waarvan zij wetenschap heeft, en verzoekster er niet onkundig van kon zijn dat het risico bestond dat de Commissie deze als bewijs tegen haar zou gebruiken, of zij redelijkerwijs uit de betrokken documenten kon afleiden welke conclusies de Commissie daaruit wilde trekken.
1)

Moet de in artikel 22, lid 2, van het Verdrag van Montreal van 28 mei 1999 tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer vastgestelde aansprakelijkheidsgrens van de vervoerder van 1 000 bijzondere trekkingsrechten per passagier in geval van vernieling, verlies, of beschadiging van de bagage, juncto artikel 3, lid 3, van dit Verdrag, worden uitgelegd als een maximumgrens per passagier, wanneer meerdere samen reizende passagiers hun gedeelde bagage samen aangeven, ongeacht of het aantal aangegeven colli lager is dan het werkelijke aantal passagiers?
5)

Indien de bepalende functie (belangrijkste functie) van de settopbox TF6100EMC het gebruik van een modem is dat interactieve uitwisseling van informatie mogelijk maakt om toegang tot het internet te verkrijgen, is dan de wijze van de door de modem teweeggebrachte modulatie en demodulatie of de soort modem die wordt gebruikt relevant voor de indeling voor het douanetarief, of volstaat het dat door de modem toegang tot het internet wordt verschaft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/7

Hogere voorziening ingesteld op 6 juli 2011 door Maurice Emram tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 10 mei 2011 in zaak T-187/10, Emram/BHIM

(Zaak C-354/11 P)

2011/C 282/13

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Maurice Emram (vertegenwoordiger: M. Benavï, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Guccio Gucci Spa

Conclusies

— het arrest van het Gerecht geheel vernietigen omdat daarbij het verzoek tot vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 11 februari 2010 is afgewezen;

— de beslissing van de kamer van beroep overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof vernietigen, en

— het Bureau verwijzen in de kosten van de procedures voor het Gerecht en het Hof en de vennootschap Gucci verwijzen in de kosten van de procedures voor het BHIM en het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker beroept zich op schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (1), en op schending van artikel 17 van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk. (2)

Verzoeker merkt in de eerste plaats op dat het Gerecht heeft geconcludeerd dat er sprake van verwarringsgevaar was, zonder alle relevante gegevens van de zaak in aanmerking te hebben genomen, met name de omstandigheid dat de oudere merken niet op de markt worden gebruikt, het onderscheidend vermogen van de oudere merken, de daadwerkelijke aanwezigheid op de markt van andere producten van hetzelfde soort waarop verschillende tekens „G” zijn aangebracht, en het belang dat het relevante publiek aan dit soort tekens hecht om een handelsmerk te identificeren. Bovendien heeft het Gerecht de soortgelijkheid van de conflicterende merken onjuist beoordeeld. Dit was met name het gevolg van een onjuiste voorstelling van de feiten, van een onjuiste beoordeling van het onderscheidend en dominerende vermogen van de oudere merken en van een onjuiste beoordeling van de aard van de betrokken waren.

In de tweede plaats heeft het Gerecht de rechtspraak onjuist toegepast, aangezien het in strijd met artikel 17 van verordening nr. 207/2009 geen rekening met de vroegere nationale beslissingen heeft gehouden.

Tot slot heeft het Gerecht het gelijkheidsbeginsel geschonden, aangezien het de overeenstemming van de tekens gedeeltelijk heeft beoordeeld door geen rekening met de woordinhoud van het aangevraagde merk te gehouden en de tekens op basis van buitensporig ruime criteria te vergelijken.

(1) PB 1994, L 11, blz. 1.

(2) PB L 78, blz. 1.
4)

Staat richtlijn 2000/78/EG van de Raad in de weg aan de toepassing van een nationale wetsbepaling volgens welke een werkgever het recht heeft een werknemer met de verkorte opzegtermijn te ontslaan wanneer deze werknemer in een ononderbroken periode van 12 maanden in totaal 120 dagen loon tijdens ziekte heeft gekregen, ingeval het gaat om een werknemer die als gehandicapt in de zin van de richtlijn moet worden beschouwd en wiens afwezigheid a) wordt veroorzaakt door die handicap, of b) te wijten is aan het feit dat de werkgever niet naargelang van de behoefte in de concrete situatie passende maatregelen heeft genomen om de persoon met een handicap in staat te stellen zijn arbeid te verrichten?
1)

Staat artikel 20 VWEU eraan in de weg dat aan een staatsburger van een derde land de afgifte van een verblijfstitel wordt geweigerd op grond dat hij niet over voldoende bestaansmiddelen beschikt in een gezinssituatie waarin diens echtgenote het gezag heeft over een kind dat burger van de Unie is en de staatsburger van het derde land noch de vader is van dat kind, noch het gezag heeft over dat kind, noch samenwoont met zijn echtgenote of met dat kind?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 269/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Lyon (Frankrijk) op 1 juli 2011 — Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects/Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch

(Zaak C-336/11)

2011/C 269/62

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel de Lyon

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects

Verwerende partijen: Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch

Prejudiciële vraag

Moet de gecombineerde nomenclatuur [die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (1), zoals gewijzigd bij verordeningen (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006 (2) en nr. 1214/2007 van de Commissie van 20 september 2007 (3)], aldus worden uitgelegd dat polijstschijven die zijn bestemd voor een polijstmachine waarmee halfgeleidermateriaal wordt bewerkt — welke machine als zodanig onder tariefpost 8460 valt — die los van die machine zijn ingevoerd, die de vorm hebben van schijven die in het midden zijn geperforeerd, die bestaan uit een harde laag van polyurethaan, een laag van polyurethaanschuim, een kleeflaag en een beschermfolie van kunststof, die geen enkel metalen deel, noch een polijststof bevatten, die worden gebruikt om met een polijstvloeistof wafers te polijsten en die moeten worden vervangen naargelang hun slijtsnelheid, vallen onder tariefpost 8466 […], als delen en toebehoren waarvan kan worden onderkend dat zij uitsluitend of hoofdzakelijk bestemd zijn voor de machines bedoeld bij de posten 8456 tot en met 8465, of moet die nomenclatuur aldus worden uitgelegd dat bovengenoemde schijven, op basis van het materiaal waaruit zij bestaan, vallen onder tariefpost [3919], als andere platte producten, van kunststof, zelfklevend?

(1) PB L 256, blz. 1.

(2) PB L 301, blz. 1.

(3) PB L 286, blz. 1.
1)

Staat artikel 20 VWEU eraan in de weg dat aan een staatsburger van een derde land de afgifte van een verblijfstitel wordt geweigerd op grond dat hij niet over voldoende bestaansmiddelen beschikt in een gezinssituatie waarin diens echtgenote het gezag heeft over een kind dat burger van de Unie is en de staatsburger van het derde land noch de vader is van dat kind noch het gezag heeft over dat kind?
1)

Kunnen artikel 4, [lid 1,] punt 14, en de artikelen 9 tot en met 14 van richtlijn 2004/39/EG (1) aldus worden uitgelegd dat deze van toepassing zijn zowel op de primaire handelsmarkt die door de Comisia Națională a Valorilor Mobiliare (Nationale Commissie voor Effecten) is toegelaten, als op de secundaire handelsmarkt die vanaf 2005 na een fusie in de eerste is opgegaan [omissis], maar die als opzichzelfstaand ten opzichte van de gereglementeerde markt beschouwd is gebleven, zonder dat er een wettelijke verduidelijking van de juridische aard ervan is geweest?
5)

Indien de belangrijkste functie van de settopbox TF6100DCC het gebruik van een modem is dat interactieve uitwisseling van informatie mogelijk maakt om toegang tot het internet te verkrijgen, is dan de wijze van de door het modem teweeggebrachte modulatie en demodulatie of de soort modem die wordt gebruikt relevant voor de indeling voor het douanetarief, of volstaat het dat door het modem toegang tot het internet wordt verschaft?
2)

Dient artikel 80, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat geen maatregelen mag nemen die bepalen dat de maatstaf van heffing uitsluitend de normale waarde is, wanneer de leverancier het recht op volledige aftrek van de voorbelasting heeft uitgeoefend op goederen en diensten die het voorwerp zijn van opeenvolgende leveringen tussen verbonden partijen waarvan de waarde lager is dan de normale waarde, dit recht op aftrek van btw niet overeenkomstig artikelen 173 tot en met 177 van de richtlijn is gecorrigeerd en de levering niet is vrijgesteld van belasting zoals bedoeld in de artikelen 132, 135, 136, 371, 375, 376, 377, 378, lid 2, 380, lid 2, alsmede 380 tot en met 390 van de richtlijn?
1)

Kan de aankoop, door een btw-plichtige handelsvennootschap, van voor de sloop bestemde gebouwen en het stuk grond waarop zij zijn opgetrokken, met het doel om vervolgens woningen op dat stuk grond te bouwen, worden opgevat als een voorbereidende activiteit, dat wil zeggen een investeringsuitgave met het oog op het bouwen van woningen, zodat die vennootschap overeenkomstig de artikelen 167 en 168 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gerechtigd is, de btw over de aankoop van de gebouwen af te trekken?
—

Zweden veroordelen om aan de Commissie op dezelfde rekening een vast bedrag van 9 597,00 EUR per dag te betalen voor elke dag dat de nodige maatregelen om gevolg te geven aan het arrest van het Hof in zaak C-185/09 uitblijven, vanaf de dag waarop het arrest in zaak C-185/09 werd gewezen tot de dag waarop het arrest in de onderhavige zaak wordt gewezen of tot de dag waarop de nodige maatregelen worden genomen om gevolg te geven aan het arrest in zaak C-185/09, indien zij eerder worden genomen;
1)

Vormt een regeling in een individuele overeenkomst inzake deeltijd arbeid op grond van leeftijd — zoals in § 5, nr. 1, van de tussen partijen gesloten overeenkomst inzake deeltijdarbeid op basis van leeftijd — waarin is bepaald dat ook voor Franse grensarbeiders het afgesproken extra bedrag krachtens de Mindestnettoentgeltverordnung (Duitse regeling inzake de minimale nettobezoldiging) moet worden berekend, schending van artikel 45 VWEU zoals geconcretiseerd door artikel 7, lid 4, van verordening (EEG) nr. 1612/68 (1) van de Raad van 15 oktober 1968?
4)

Houdt een juiste uitlegging van artikel 7, lid 2, sub c, van verordening nr. 1896/2006 in dat het in de Europese betalingsbevelprocedure, indien het recht van de lidstaat niet voorziet in een automatische vermeerdering met rente, mogelijk is naast de hoofdsom te vorderen: a) alle rente, waaronder ook de zogenoemde open rente (die wordt berekend vanaf de dag van opeisbaarheid ervan die met een precieze datum wordt aangegeven, tot de dag van betaling waarvan de datum niet wordt bepaald, bijvoorbeeld „vanaf 20 maart 2011 tot de dag van betaling”); b) alleen de rente die verschuldigd is vanaf de dag van opeisbaarheid ervan die met een precieze datum wordt aangegeven, tot de dag van indiening van het verzoek of tot de dag van uitvaardiging van het betalingsbevel; c) uitsluitend de rente die verschuldigd is vanaf de dag van opeisbaarheid ervan die met een precieze datum wordt aangegeven, tot de dag van indiening van het verzoek?