Voor zover een beschikking van de Commissie niet vaststelt welke onderneming(en) door de betrokken steun wordt of worden begunstigd, en dus van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen heeft voor een algemeen en in abstracto omschreven categorie van personen, kan een onderneming niettemin niet alleen door deze beschikking worden geraakt in haar hoedanigheid van onderneming in de betrokken sector en dus als potentieel begunstigde van de steunregeling, maar ook in haar hoedanigheid van daadwerkelijk begunstigde van een uit hoofde van deze regeling toegekende individuele steun waarvan de Commissie de terugvordering heeft gelast. Deze onderneming wordt door deze beschikking individueel geraakt en haar beroep daartegen is ontvankelijk.

Rechtssubjecten die niet de adressaten van een beschikking zijn, kunnen slechts stellen dat zij individueel zijn geraakt indien deze beschikking hen betreft uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als een adressaat. Bijgevolg kan een onderneming in beginsel niet opkomen tegen een beschikking van de Commissie waarbij een sectoriële steunregeling wordt verboden, wanneer deze beschikking haar enkel betreft vanwege het feit dat zij tot de betrokken sector behoort en een potentiële begunstigde van deze regeling is. Een dergelijke beschikking vormt ten opzichte van de verzoekende onderneming immers een maatregel van algemene strekking die op objectief bepaalde situaties van toepassing is en rechtsgevolgen heeft voor een algemeen en in abstracto omschreven categorie van personen.

Verder kan de Commissie zich in het geval van een staatssteunregeling ertoe beperken de algemene kenmerken daarvan te onderzoeken en hoeft zij niet elk afzonderlijk geval waarin die regeling is toegepast, te onderzoeken.

De door artikel 253 EG verlangde motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, moet daarin duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking komen, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval. In de motivering behoeven niet alle feitelijk of juridisch relevante aspecten te worden gespecificeerd, aangezien bij de beantwoording van de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 253 EG voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen. In het bijzonder is de Commissie niet verplicht haar standpunt te bepalen ten aanzien van alle argumenten die de belanghebbenden hebben aangevoerd. Zij kan volstaan met een uiteenzetting van de feiten en juridische overwegingen die in het bestek van haar beschikking van wezenlijk belang zijn.

De Commissie hoeft geen economische analyse van de reële situatie op de betrokken markt, het marktaandeel van de ondernemingen die steun hebben genoten, de positie van de concurrerende ondernemingen en het handelsverkeer in de betrokken diensten tussen de lidstaten te verrichten, wanneer zij uiteenzet waarom de litigieuze steunmaatregelen de mededinging vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloeden. Wanneer het gaat om niet-aangemelde steun, is de Commissie niet verplicht de werkelijke invloed ervan aan te tonen.

Artikel 87 EG verbiedt steunmaatregelen van de staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, zonder dat een onderscheid wordt gemaakt naargelang de aan de steun verbonden voordelen rechtstreeks of indirect worden verleend. Aldus kan een voordeel dat rechtstreeks is verleend aan bepaalde natuurlijke of rechtspersonen die niet noodzakelijkerwijs ondernemingen zijn, een indirect voordeel en dus steun vormen voor andere natuurlijke of rechtspersonen die ondernemingen zijn.

Voor de vaststelling dat er sprake is van een met staatsmiddelen bekostigde maatregel ten gunste van een onderneming, is niet vereist dat deze laatste de rechtstreeks begunstigde is. Het feit dat gespecialiseerde beleggingsinstellingen niet rechtstreeks profijt hebben van de belastingverlaging die aan hun deelnemers wordt verleend, sluit niet uit dat zij niettemin een indirect economisch voordeel genieten.

(cf. punten 127, 131)