Op grond van artikel 230, vierde alinea, EG kan een regionale of lokale entiteit, voor zover zij naar nationaal recht rechtspersoonlijkheid bezit, beroep instellen tegen de tot haar gerichte beschikkingen alsmede tegen beschikkingen die, hoewel genomen in de vorm van een verordening of van een beschikking gericht tot een andere persoon, haar rechtstreeks en individueel raken. Een natuurlijke of rechtspersoon wordt door de beschikking waartegen beroep is ingesteld, slechts rechtstreeks geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG, als aan twee cumulatieve criteria is voldaan, namelijk dat de bestreden communautaire maatregel rechtstreeks gevolgen heeft voor zijn rechtspositie, en voorts aan degenen tot wie hij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsvrijheid laat, omdat de uitvoering zuiver automatisch en alleen op grond van de communautaire regeling gebeurt, zonder dat daarvoor nadere regels moeten worden toegepast.

Wat het eerste criterium betreft, is het zo dat de aanwijzing, in een beschikking tot toekenning van communautaire financiële bijstand, van een regionale of lokale entiteit als voor de uitvoering van een project in het kader van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling verantwoordelijke autoriteit niet impliceert dat deze entiteit zelf de rechthebbende van de bijstand is. Het feit dat deze entiteit wordt genoemd als voor de aanvraag van de financiële bijstand verantwoordelijke autoriteit, heeft overigens evenmin een rechtstreeks verband tot stand gebracht tussen haar en de communautaire bijstand, omtrent dewelke in de toekenningsbeschikking wordt gepreciseerd dat hij is aangevraagd door en toegekend aan de betrokken lidstaat. De loutere omstandigheid dat een consortium dat verschillende nationale publieke entiteiten omvat, waaronder de lidstaat, en waarmee de Commissie geen enkele band heeft, in de toekenningsbeschikking met naam is aangewezen als begunstigde van de communautaire bijstand impliceert niet dat het consortium zelf rechthebbende van die bijstand is.

Wat het tweede criterium van het rechtstreeks geraakt zijn betreft, wijst het enkele feit dat de nationale autoriteiten hebben aangeven de door het consortium ten onrechte ontvangen bedragen te willen terugvorderen, op het bestaan van een autonome wil bij hen, bij ontstentenis van gemeenschapsrechtelijke verplichtingen dienaangaande. Hieruit volgt dat de omstandigheid dat de nationale autoriteiten bij brief aan de Commissie kennis hebben gegeven van hun voornemen om de financiële gevolgen van een mogelijke Commissiebeschikking tot schrapping van communautaire bijstand voor rekening van het consortium te laten komen, niet volstaat als bewijs van het rechtstreekse belang dat is vereist op grond van artikel 230, vierde alinea, EG. Uit de enkele, rechtens niet-bindende, aankondiging van de nationale autoriteiten dat zij de steun willen terugvorderen van het consortium, kan immers niet worden afgeleid dat het consortium rechtstreeks wordt geraakt, aangezien met name niet valt uit te sluiten dat de lidstaat, doordat hij een deelneming in het consortium heeft, op grond van bijzondere omstandigheden kan afzien van terugvordering van de betrokken steun.

(cf. punten 42, 45, 47-49, 54-57, 60)