Zaak T‑165/15

(gedeeltelijke publicatie)

Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd

en

Airport Marketing Services Ltd

tegen

Europese Commissie

„Staatssteun – Overeenkomsten tussen de Chambre de commerce et d’industrie de Pau-Béarn en Ryanair en haar dochteronderneming Airport Marketing Services – Luchthavendiensten – Marketingdiensten – Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast – Begrip staatssteun – Toerekenbaarheid aan de staat – Kamer van koophandel en industrie – Voordeel – Criterium van de particuliere investeerder – Terugvordering – Artikel 41 van het Handvest van de grondrechten – Recht van toegang tot het dossier – Recht om te worden gehoord”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Zesde kamer – uitgebreid) van 13 december 2018

De Commissie handelt niet in strijd met het beginsel van behoorlijk bestuur als neergelegd in artikel 41, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, of met de rechten van verdediging van de ondernemingen die steun ontvangen, wanneer zij een besluit vaststelt waarbij die steun met de interne markt onverenigbaar wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast zonder bedoelde ontvangers toegang tot het dossier te hebben verleend en zonder hun voorafgaand kennis te hebben gegeven van de feiten en overwegingen waarop zij dat besluit wilde baseren. In de controleprocedure inzake staatssteun kunnen de ontvangers van de steun zich immers niet op echte rechten van de verdediging beroepen. Het Handvest heeft in dit verband niet tot doel om de aard van het toezicht op staatssteun als ingevoerd bij het VWEU te wijzigen of om aan derden een recht van controle te verlenen waarin artikel 108 VWEU niet voorziet. Indien de belanghebbenden in het kader van een controleprocedure inzake staatssteun toegang tot de stukken in het administratieve dossier van de Commissie konden verkrijgen, zou namelijk afbreuk worden gedaan aan het stelsel van controle van staatssteun waarin artikel 108 VWEU voorziet. In diezelfde zin zou de verplichting voor de Commissie om de ontvangers van steun voorafgaand mededeling te doen van alle gegevens waarop zij haar eindbesluit wil baseren, erop neerkomen dat een contradictoir debat tot stand komt, zoals het debat dat voor de voor steunverlening verantwoordelijke lidstaat openstaat, terwijl aan die ontvangers slechts een rol als informatiebron toekomt in de procedure. De belanghebbenden in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU hebben evenwel het recht om op adequate wijze, rekening houdend met de concrete omstandigheden van het geval, bij de administratieve procedure te worden betrokken. Zo moet het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure de belanghebbenden in staat stellen doeltreffend deel te nemen aan die procedure, waarin zij hun argumenten zullen kunnen aanvoeren. Daartoe volstaat het, dat partijen weten op grond van welke redenering de Commissie voorlopig heeft geoordeeld dat de betrokken maatregel een met de interne markt onverenigbare nieuwe steunmaatregel is. (zie punten 63‑66, 68, 79, 82)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 95‑101, 116‑122)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 128‑131)

Aan de voorwaarden opdat een maatregel onder het begrip „steun” in de zin van artikel 107 VWEU valt, is niet voldaan wanneer de begunstigde onderneming hetzelfde voordeel als het voordeel dat met staatsmiddelen ter beschikking is gesteld, onder met normale marktvoorwaarden overeenkomende omstandigheden had kunnen genieten. Deze beoordeling wordt in beginsel aan de hand van het criterium van de marktdeelnemer in een markteconomie verricht. Om te bepalen of een maatregel van de staat steun vormt, moet worden beoordeeld of een marktdeelnemer in een markteconomie die qua omvang vergelijkbaar is met de organen die de publieke sector beheren, in soortgelijke omstandigheden ertoe zou kunnen worden gebracht om tot de regeling in kwestie over te gaan. Wanneer moet worden bepaald of een marktdeelnemer in een markteconomie tot een dergelijke regeling zou zijn overgaan, betekent dit echter niet per se dat de Commissie verplicht is de methode van de vergelijkende analyse te hanteren. Deze methode is immers slechts één van de analytische instrumenten aan de hand waarvan kan worden bepaald of de begunstigde onderneming een economisch voordeel heeft verkregen dat zij onder normale marktvoorwaarden niet zou hebben verkregen. Het is aan de Commissie om het geschikte instrument te kiezen in het kader van haar verplichting om een volledig onderzoek uit te voeren van alle relevante aspecten van de litigieuze transactie en haar context, met inbegrip van de situatie van de begunstigde onderneming en de betrokken markt. Hieruit volgt dat de Commissie, zonder een fout te begaan, in een besluit waarin staatssteun die uit hoofde van luchthavendiensten- en marketingovereenkomsten is verleend als met de interne markt onverenigbare steun wordt aangemerkt, een omstandige analyse mag verrichten van de beoordelingsmethode die het meest geschikt is om de toets van de marktdeelnemer in een markteconomie toe te passen en dat zij daartoe van de analyse van de incrementele winstgevendheid in plaats van van de vergelijkende analyse mag uitgaan. (zie punten 139‑143)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 159, 283, 305)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 164‑177, 255‑299, 306‑326, 341‑393)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 185‑193)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 205‑218, 221‑225)