De Raad is aldus te werk gegaan hoewel de spoed geenszins is bewezen en hoewel hij niet verklaart dat het hem materieel of juridisch onmogelijk was om de betrokkene de „nieuwe gegevens” mee te delen die volgens hem zijn handhaving op de lijst rechtvaardigden.

Het verzuim van de Raad om een procedure te volgen die duidelijk is omschreven in een eerder arrest van het Gerecht, waarbij dezelfde partijen betrokken waren en dat beoogde de eerbiediging van de rechten van verdediging te waarborgen in het kader van de vaststelling van een communautaire maatregel tot bevriezing van tegoeden, hetgeen met volle kennis van zaken is geschied en op geen redelijke rechtvaardiging kan worden gebaseerd, kan een relevante aanwijzing vormen in het kader van het onderzoek van het middel waarmee overschrijding of misbruik van bevoegdheid wordt gesteld.

De procedure die kan leiden tot een maatregel tot bevriezing van tegoeden op grond van de relevante regeling inzake specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, speelt zich af op twee niveaus, nationaal en communautair.

Krachtens artikel 10 EG worden de betrekkingen tussen de lidstaten en de gemeenschapsinstellingen beheerst door de verplichting over en weer loyaal samen te werken. In geval van toepassing van artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, en van artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme — bepalingen waarbij een speciale vorm van samenwerking tussen de Raad en de lidstaten bij de gemeenschappelijke strijd tegen het terrorisme wordt ingevoerd — brengt dit beginsel voor de Raad de verplichting mee, zich zo veel mogelijk te verlaten op de beoordeling door de bevoegde nationale instantie, althans wanneer het een rechterlijke instantie betreft, met name met betrekking tot het bestaan van „bewijzen of serieuze en geloofwaardige aanwijzingen” waarop de in artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 bedoelde beslissing van die rechterlijke instantie is gebaseerd.

Hieruit volgt dat, ofschoon de Raad volgens de relevante regeling moet bewijzen dat de bevriezing van de tegoeden van een persoon, een groep of een entiteit gerechtvaardigd is of blijft, deze bewijslast op het niveau van de communautaire procedure van bevriezing van tegoeden een vrij beperkt voorwerp heeft. In het geval van een aanvankelijk besluit tot bevriezing van tegoeden betreft deze bewijslast in wezen het bestaan van welbepaalde inlichtingen of elementen uit het dossier waaruit blijkt dat door een nationale instantie ten aanzien van de betrokkene een beslissing is genomen die voldoet aan de definitie van artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931. Verder betreft de bewijslast in het geval van een later besluit tot bevriezing van tegoeden, na een nieuw onderzoek, in wezen de vraag of de bevriezing van tegoeden gerechtvaardigd blijft, gelet op alle relevante omstandigheden van de zaak en, met name, op het gevolg dat aan genoemde beslissing van de bevoegde nationale instantie is gegeven.

(cf. punten 51-54)