ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Ambtenaren ° Bezoldiging ° Betaling in valuta van standplaats ° Aanpassingscoëfficiënt ° Afwijkende bijzondere bepalingen voor ambtenaren die zijn tewerkgesteld in derde landen ° Interne uitvoeringsrichtlijnen ° Wettigheid ° Schending van beginselen van gelijkwaardigheid van koopkracht en van gelijke behandeling ° Geen

(Ambtenarenstatuut, art. 63 en 64; bijlage X, art. 11 en 12, eerste alinea)

Samenvatting

Door ter uitvoering van artikel 12, eerste alinea, van bijlage X bij het Statuut een interne richtlijn vast te stellen volgens welke het gedeelte van de bezoldiging van in een derde land tewerkgestelde ambtenaren, dat op verzoek van de belanghebbende in de valuta van het land van tewerkstelling wordt uitbetaald met toepassing van de aanpassingscoëfficiënt voor dat land, is beperkt tot 80 %, doch de mogelijkheid is voorbehouden om in deugdelijk gemotiveerde gevallen verzoeken die betrekking hebben op een groter gedeelte, in te willigen, heeft het tot aanstelling bevoegd gezag weliswaar een regeling ingevoerd die verschilt van die welke van toepassing is op ambtenaren die zijn tewerkgesteld in de Gemeenschap, wier bezoldiging ingevolge de artikelen 63 en 64 van het Statuut automatisch en volledig wordt uitbetaald in de valuta van het land van tewerkstelling en met toepassing van de desbetreffende aanpassingscoëfficiënt, doch er is geen sprake van schending van het beginsel van gelijke behandeling. Dit beginsel verlangt immers niet alleen, dat gelijke situaties gelijk worden behandeld, maar ook, dat verschillende situaties, al naar gelang de mate waarin zij van elkaar blijken te verschillen, verschillend worden behandeld.

De situatie van in een derde land tewerkgestelde ambtenaren verschilt van die van ambtenaren die zijn tewerkgesteld in de Gemeenschap, met name ten aanzien van de kosten waarmee zij in het land van tewerkstelling te maken kunnen krijgen. Om te waarborgen dat de koopkracht van de ambtenaren, ongeacht hun standplaats gelijkwaardig is, dienen de betalingsmodaliteiten van de bezoldiging met die verschillende situatie rekening te houden. Het uitgangspunt, dat in een derde land tewerkgestelde ambtenaren in het land van tewerkstelling niet meer dan 80 % van hun bezoldiging uitgeven, terwijl ambtenaren met standplaats in de Gemeenschap worden vermoed hun gehele bezoldiging uit te geven in het land waar zij hun functie vervullen, leidt tot een verschil in behandeling dat in verhouding staat tot de verschillende situatie van de beide categorieën van ambtenaren. Immers, ingevolge bijlage X bij het Statuut behoeven in een derde land tewerkgestelde ambtenaren in hun standplaats geen huisvestings- en ziektekosten te dragen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren - Bevordering - Vereiste minimumdiensttijd in rang - Berekening - Aanvang - Aanstelling in vaste dienst - Tijdelijk functionaris die tot ambtenaar wordt benoemd - Geen invloed

(Ambtenarenstatuut, art. 45, lid 1)

2. Ambtenaren - Bevordering - Toezeggingen - Miskenning van bepalingen van Statuut - Gewettigd vertrouwen - Afwezigheid

(Ambtenarenstatuut, art. 45, lid 1)

3. Ambtenaren - Gelijke behandeling - Grenzen - Onwettig toegekend voordeel

Samenvatting

1. Uit artikel 45 Ambtenarenstatuut volgt dat de minimumdiensttijd in de rang die een ambtenaar moet hebben om bevorderbaar te zijn, wordt gerekend vanaf de datum van aanstelling in vaste dienst, wanneer het gaat om de eerste bevordering na de aanwerving.

Op grond van geen enkele bepaling in het Statuut kan ten aanzien van die minimumdiensttijd, het tijdvak waarin een ambtenaar vóór zijn aanstelling bij zijn instelling als tijdelijk functionaris in dienst is geweest, in aanmerking worden genomen, ook al kwam de verzoeker ten tijde van zijn aanwerving als tijdelijk functionaris, omdat hij voor een vergelijkend onderzoek was geslaagd, in aanmerking voor aanstelling als ambtenaar.

2. Toezeggingen dat met het oog op een bevordering het tijdvak waarin een ambtenaar bij zijn instelling als tijdelijk ambtenaar in dienst is geweest, in aanmerking zal worden genomen en die geen rekening houden met de toepasselijke bepalingen van het Statuut, kunnen bij de betrokkene geen gewettigd vertrouwen wekken.

3. Een ambtenaar kan, onder verwijzing naar het beginsel van gelijke behandeling, geen partij trekken van een praktijk, die in strijd is met de bepalingen van het Statuut, daar niemand zich ten eigen voordele kan beroepen op een onwettigheid waarvan anderen hebben kunnen profiteren.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1 . Ambtenaren - Sociale zekerheid - Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten - Medisch deskundigenonderzoek - Rechterlijke toetsing - Grenzen

( Ambtenarenstatuut, artikel 73; Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, artikelen 23 en 28 )

2 . Ambtenaren - Beroep - Voorafgaande administratieve klacht - Doel - Overeenstemming tussen klacht en beroep - Niet in klacht genoemde grief - Niet-ontvankelijkheid

( Ambtenarenstatuut, artikelen 90 en 91 )

Samenvatting

1 . In een beroep tegen een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag tot toepassing van de Regeling voor de verzekering van de ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten, kan het onderzoek van het Gerecht geen betrekking hebben op de zuiver medische beoordelingen van de in artikel 23 van de Regeling bedoelde medische commissie; die beoordelingen moeten voor definitief worden gehouden wanneer zij onder reguliere omstandigheden tot stand zijn gekomen .

2 . De precontentieuze procedure heeft tot doel, een minnelijke schikking van geschillen tussen ambtenaren of andere personeelsleden en de administratie mogelijk te maken . Wil die procedure dat doel kunnen bereiken, dan moet het tot aanstelling bevoegd gezag met voldoende nauwkeurigheid kennis kunnen nemen van de grieven die de betrokkenen tegen het bestreden besluit formuleren .

Een grief die in de precontentieuze klacht niet naar voren is gebracht, hoewel de belanghebbende wel in staat was dat te doen, moet niet-ontvankelijk worden verklaard .
79

Uit de punten 81-85 en 141-147 van de beschikking blijkt, dat BG in juli 1985 een regeling uitwerkte en toepaste waarbij bij voorrang gips werd geleverd aan haar „trouwe” afnemers, dat wil zeggen diegenen die geen ingevoerde gipsplaat verhandelden. In een nota van BG van 29 juli 1985, overgelegd als bijlage 20 bij het verzoekschrift en gedeeltelijk geciteerd in punt 81 van de beschikking, staat te lezen: „In an effort to try to control the situation and also to create a position whereby we can help those loyal merchants who have not regularly bought and stocked imported plasterboard, arrangements have been made for us to accommodate a small number of priority requests. Any priority deliveries will be arranged largely at the expense of stockists of imported material and the Sales Offices have been provided with a list of customers who we know carry stocks and deal in either French or Spanish plasterboard.” („Om te trachten de situatie in de hand te houden alsmede een toestand te scheppen waarin wij die trouwe handelaren kunnen helpen die niet regelmatig ingevoerde gipsplaat hebben gekocht en in voorraad hebben gehad, zijn er maatregelen genomen om een klein aantal bestellingen bij voorrang toe te wijzen. Elke levering bij voorrang zal hoofdzakelijk ten koste gaan van de handelaren die ingevoerd materiaal in voorraad hebben, en onze verkoopkantoren hebben een lijst ontvangen van de handelaren van wie wij weten, dat zij uit Frankrijk of Spanje ingevoerde gipsplaat in voorraad hebben en verkopen.”)
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (VIERDE KAMER) VAN 8 NOVEMBER 1990. - RITA BUCCARELLO EN ANDEREN TEGEN EUROPEES PARLEMENT. - AMBTENAAR - VERGELIJKEND ONDERZOEK - VERLOOP VAN TYPE-EXAMEN. - ZAAK T-155/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde II-00635

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Partijen

Dictum



Trefwoorden

++++

Ambtenaren - Aanwerving - Vergelijkend onderzoek - Vergelijkend onderzoek op grondslag van bewijsstukken en examens - Praktijkexamen - Terbeschikkingstelling aan kandidaten van schrijfmachines van verschillend type - Gelijke behandeling - Geen schending

( Ambtenarenstatuut, bijlage III )

Partijen

in zaak T-155/89,

R . Buccarello, P . Ravacchioli, R . Tiseni, R . Galtieri, G . Fortino en L . Parlavecchio, vertegenwoordigd door C . Revoldini, advocaat te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg te diens kantore, 21 rue Aldringen,

verzoekers,

tegen

Europees Parlement, vertegenwoordigd door J . Campinos, juridisch adviseur, en M . Peter, afdelingshoofd, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij zijn secretariaat-generaal, Centre européen, Kirchberg,

verweerder,

betreffende een beroep tot nietigverklaring van het door het Europees Parlement georganiseerde vergelijkend onderzoek PE/104/C voor de vorming van een aanwervingsreserve van Italiaanstalige typisten .

HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG ( Vierde Kamer ),

samengesteld als volgt : R . Schintgen, kamerpresident, D . A . O . Edward en R . García-Valdecasas, rechters,

( rechtsoverwegingen niet opgenomen )

rechtdoende :

Dictum

1 ) Verwerpt het beroep .

2 ) Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen, daaronder begrepen die welke op het kort geding zijn gevallen .
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren - Aanwerving - Vergelijkend onderzoek - Vergelijkend onderzoek op grondslag van schriftelijke bewijsstukken en examen - Toelatingsvoorwaarden - Bepaling door aankondiging van vergelijkend onderzoek - Invoering, door jury, van voorwaarden die niet in aankondiging voorkomen - Ontoelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 30; bijlage III, art. 5)

2. Ambtenaren - Beroep - Beroep tot schadevergoeding - Nietigverklaring van bestreden onwettig besluit - Passend herstel van morele schade

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

Samenvatting

1. Ofschoon het in het geval van een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en een examen de verantwoordelijkheid van de jury is om van geval tot geval te beoordelen, of de diploma' s of de beroepservaring van elke sollicitant van het niveau zijn dat door het Statuut en de aankondiging van vergelijkend onderzoek wordt verlangd, blijft de jury gebonden aan de tekst van de aankondiging van vergelijkend onderzoek, zoals die is gepubliceerd. De aankondiging van vergelijkend onderzoek heeft immers de functie, de belangstellenden zo nauwkeurig mogelijk in te lichten over de voor de betrokken post gestelde voorwaarden, zodat zij enerzijds kunnen beoordelen of het voor hen dienstig is te solliciteren, en anderzijds, welke bewijsstukken voor de werkzaamheden van de jury van belang zijn en dus bij het sollicitatieformulier moeten worden gevoegd.

Deze regeling van artikel 5, eerste alinea, van bijlage III bij het Statuut zou zinledig worden, indien de jury voor de selectie van de tot het examen toe te laten sollicitanten bijkomende voorwaarden zou mogen stellen, die niet in de aankondiging van algemeen vergelijkend onderzoek zijn vermeld en dus buiten het kader van een vergelijking van de kandidaten op basis van de vereiste bewijsstukken vallen. Dat zou niet stroken met de wijze waarop de bevoegdheden zijn verdeeld tussen het tot aanstelling bevoegd gezag en de jury. Volgens deze bevoegdheidsverdeling beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een ruime discretionaire bevoegdheid bij de vaststelling van de voorwaarden van het vergelijkend onderzoek, terwijl de jury bij de uitoefening van de krachtens artikel 30 van het Statuut op haar rustende taak aan deze voorwaarden is gebonden.

In een vergelijkend onderzoek op de grondslag van schriftelijke bewijsstukken en een examen kan de jury een sollicitant derhalve niet van de examens uitsluiten op grond dat hij niet voldoet aan een voorwaarde die niet in de aankondiging van vergelijkend onderzoek is vermeld.

2. De nietigverklaring van een door een ambtenaar bestreden handeling van de administratie vormt op zichzelf een passend en in principe toereikend herstel van elke immateriële schade die de ambtenaar mocht hebben geleden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 239/3

Advies van het Hof (Voltallige zitting) van 16 mei 2017 — Europese Commissie

(Advies 2/15) (1)

((Advies krachtens artikel 218, lid 11, VWEU - Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Singapore - Nieuw type overeenkomst waarover na de inwerkingtreding van het VEU en het VWEU is onderhandeld - Bevoegdheid tot sluiting van de overeenkomst - Artikel 3, lid 1, onder e), VWEU - Gemeenschappelijke handelspolitiek - Artikel 207, lid 1, VWEU - Handel in goederen en diensten - Directe buitenlandse investeringen - Overheidsopdrachten - Handelsaspecten van intellectuele eigendom - Mededinging - Handel met derde landen en duurzame ontwikkeling - Sociale bescherming van werknemers - Milieubescherming - Artikel 207, lid 5, VWEU - Vervoersdiensten - Artikel 3, lid 2, VWEU - Internationale overeenkomst die gemeenschappelijke regels kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen - Regels van afgeleid Unierecht inzake het vrij verrichten van vervoersdiensten - Andere dan directe buitenlandse investeringen - Artikel 216 VWEU - Overeenkomst die noodzakelijk is ter verwezenlijking van een van de doelstellingen van de Verdragen - Vrij kapitaal- en betalingsverkeer tussen lidstaten en derde landen - Opeenvolging van verdragen inzake investeringen - Vervanging van de investeringsovereenkomsten tussen lidstaten en de Republiek Singapore - Institutionele bepalingen van de overeenkomst - Beslechting van geschillen tussen investeerders en staten - Beslechting van geschillen tussen de partijen))

(2017/C 239/03)

Procestaal: alle officiële talen

Verzoekende partij

Europese Commissie (vertegenwoordigers: U. Wölker, B. De Meester, R. Vidal-Puig en M. Kocjan, gemachtigden)

Dictum

De vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Singapore valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie, met uitzondering van de volgende bepalingen, die onder de gedeelde bevoegdheid van de Unie en de lidstaten vallen:

— de bepalingen van afdeling A (Bescherming van investeringen) van hoofdstuk negen (Investeringen) van deze overeenkomst, voor zover deze betrekking hebben op andere dan directe investeringen tussen de Unie en de Republiek Singapore;

— de bepalingen van afdeling B (Beslechting van geschillen tussen investeerders en staten) van hoofdstuk negen, en

— de bepalingen van de hoofdstukken een (Doelstellingen en algemene definities), veertien (Transparantie), vijftien (Beslechting van geschillen tussen de partijen), zestien (Bemiddelingsmechanisme) en zeventien (Institutionele, algemene en slotbepalingen) van deze overeenkomst, voor zover deze verband houden met de bepalingen van hoofdstuk negen en voor zover laatstgenoemde bepalingen onder de gedeelde bevoegdheid van de Unie en de lidstaten vallen.

(1) PB C 363 van 03.11.2015.
1)

Artikel 5 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, en het vereiste van transparantie van contractuele bedingen moeten in het kader van een hypothecaire lening aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen nationale wetgeving en rechtspraak die de verkoper ervan vrijstellen de consument bij de sluiting van een hypotheekovereenkomst informatie over de vroegere evolutie van de referentie-index te verschaffen voor minstens de twee voorbije jaren en waarin die wordt vergeleken met minstens één andere index zoals de Euribor-index, op voorwaarde dat die nationale wetgeving en rechtspraak de rechter de mogelijkheid bieden zich ervan te vergewissen dat een normaal geïnformeerde, redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument, gelet op de publiekelijk beschikbare en toegankelijke gegevens en op de in voorkomend geval door de verkoper verstrekte informatie, in staat is gesteld om de concrete werking van de berekeningswijze van de referentie-index te begrijpen en om op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria de — mogelijk aanzienlijke — economische gevolgen van een dergelijk beding voor zijn financiële verplichtingen in te schatten.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 21 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — EuroChem Agro Hungary Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Zaak C-583/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 273 - Bestrijding van fraude - Aangifteverplichting voor goederenvervoer - Elektronisch controlesysteem voor wegvervoer - Sanctieregeling voor risicovolle belastingplichtigen - Evenredigheid)

(2022/C 64/03)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Kúria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: EuroChem Agro Hungary Kft.

Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Dictum

Artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die aan een belastingplichtige die overeenkomstig het nationale recht als risicovolle belastingplichtige wordt aangemerkt, een boete oplegt die bedoeld is om onregelmatigheden in de aangiften met betrekking tot goederenzendingen te bestraffen en die in geen geval lager mag zijn dan 30 tot 40 % van de waarde van de goederen.

(1) PB C 28 van 25.1.2021.
4.

De Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad draagt behalve zijn eigen kosten in verband met zowel de procedure in eerste aanleg als die in hogere voorziening, de kosten van Hypo Vorarlberg Bank AG in verband met de procedure in eerste aanleg.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 3 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Győri Törvényszék — Hongarije) — Koppány 2007 Kft./Vas Megyei Kormányhivatal

(Zaak C-523/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Sociale zekerheid - Verordening (EU) nr. 1231/2010 - Toepasselijke wetgeving - A1-verklaring - Artikel 1 - Uitbreiding van het voordeel van de A1-verklaring tot derdelanders die legaal op het grondgebied van een lidstaat verblijven - Legaal verblijf - Begrip)

(2021/C 228/14)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Győri Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Koppány 2007 Kft.

Verwerende partij: Vas Megyei Kormányhivatal

Dictum

Artikel 1 van verordening (EU) nr. 1231/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot uitbreiding van verordening (EG) nr. 883/2004 en verordening (EG) nr. 987/2009 tot onderdanen van derde landen die enkel door hun nationaliteit nog niet onder deze verordeningen vallen, moet aldus worden uitgelegd dat onderdanen van derde landen die met een verblijfsvergunning tijdelijk in een lidstaat verblijven en die beschikken over een verklaring van verblijfplaats die is afgegeven door de vreemdelingendienst, die in dienst van een in deze lidstaat gevestigde werkgever in verschillende lidstaten werken, zich kunnen beroepen op de coördinatieregels die zijn vervat in verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 465/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012, en verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 883/2004, voor de vaststelling van de op hen toepasselijke socialezekerheidswetgeving, aangezien zij legaal op het grondgebied van de lidstaten verblijven en werken.

(1) PB C 28 van 25.1.2021.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 3 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 41 de Madrid — Spanje) — JL / Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

(Zaak C-841/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Richtlijn 2006/54/EG - Artikel 2, lid 1, en artikel 4 - Gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers - Raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid - Clausule 4 - Deeltijdwerkers, voornamelijk van het vrouwelijke geslacht - Nationaal fonds dat de honorering van de onvervulde loonaanspraken van de betrokken werknemers op hun insolvente werkgevers waarborgt - Plafond voor de honorering van deze aanspraken - Verlaging van het maximumbedrag voor deeltijdwerkers op basis van de verhouding tussen hun arbeidstijd en de arbeidstijd van voltijdwerkers - “Pro rata temporis”-beginsel)

(2021/C 228/12)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 41 de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JL

Verwerende partij: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

Dictum

Artikel 2, lid 1, en artikel 4 van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die met betrekking tot de betaling, door de verantwoordelijke nationale instelling, van de lonen en vergoedingen die niet aan de werknemers zijn uitbetaald wegens de insolventie van hun werkgever, ten aanzien van voltijdwerknemers voorziet in een plafond voor deze betaling, dat voor deeltijdwerknemers wordt verlaagd naar evenredigheid van de verhouding tussen de arbeidstijd die door laatstgenoemden is vervuld en de arbeidstijd die door voltijdwerkers is vervuld.

(1) PB C C 45 van 10.2.2020.
—

binnen bepaalde parameters zijn eigen “arbeidstijd” te bepalen, alsmede zijn tijd af te stemmen op wat hemzelf het beste uitkomt en niet alleen op de belangen van de vermeende werkgever, wanneer ten eerste de onafhankelijkheid van deze persoon niet fictief is en ten tweede niet kan worden vastgesteld dat er sprake is van ondergeschiktheid tussen voormelde persoon en zijn vermeende werkgever. Het staat echter aan de verwijzende rechter om, rekening houdend met alle relevante elementen met betrekking tot deze persoon en met de economische activiteit die hij uitoefent, zijn hoedanigheid te kwalificeren in het licht van richtlijn 2003/88.