Artikel 16, lid 6, en artikel 17 van verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1954/2003 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van verordeningen (EG) nr. 2371/2002 en (EG) nr. 639/2004 van de Raad en besluit 2004/585/EG van de Raad, en de artikelen 16 en 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een wettelijke regeling van een lidstaat zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, waarbij deze lidstaat een methode voor toewijzing van de vangstmogelijkheden vaststelt die, ook al is zij gebaseerd op een transparant en objectief verdelingscriterium, kan leiden tot een ongelijke behandeling van de marktdeelnemers die beschikken over vissersvaartuigen die zijn vlag voeren, voor zover die methode één of meerdere door de Europese Unie erkende algemene belangen nastreeft en het evenredigheidsbeginsel eerbiedigt.

Vast staat dat, ingeval een nationale wettelijke regeling als die in het hoofdgeding de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid nastreeft, zoals die zijn vastgelegd in verordening nr. 1380/2013, deze regeling beantwoordt aan een door de Unie erkende doelstelling van algemeen belang in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest. Ter zake van de geschiktheid van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling om de nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken, dient te worden opgemerkt dat deze wettelijke regeling middels de daarbij vastgestelde methode voor toewijzing van de vangstmogelijkheden het in bijzonder mogelijk maakt om te voorkomen dat de biologische rijkdommen van de zee worden overgeëxploiteerd en het herstel ervan wordt verstoord of verhinderd. Die wettelijke regeling is dan ook geschikt om, overeenkomstig artikel 2, lid 1, van verordening nr. 1380/2013, de ecologische duurzaamheid van de visserij te waarborgen.

Met betrekking tot de vraag of deze methode al dan niet beperkingen met van de in de artikelen 16 en 20 van het Handvest neergelegde vrijheden zich meebrengt die verder gaan dan wat nodig is voor het bereiken van de doelstellingen die worden nagestreefd door de nationale wettelijke regeling in het hoofdgeding, blijkt uit de verwijzingsbeslissing allereerst dat het historische aandeel kan worden verhoogd of verlaagd volgens bepaalde criteria, met name criteria van ecologische aard of criteria die bijdragen aan de ontwikkeling van de lokale economie. Verder kan een individuele gevestigde marktdeelnemer niet beschikken over meer dan 40 % van de voor een vissoort aan de Republiek Litouwen toegewezen vangstmogelijkheden. Ten slotte, zoals al uiteengezet in punt 38 van het onderhavige arrest, wordt het deel van de vangstmogelijkheden dat niet reeds is toegewezen aan gevestigde marktdeelnemers, wanneer dit op zijn minst 5 % van de aan de Republiek Litouwen toegewezen vangstmogelijkheden vormt, door middel van een veilingsmechanisme toegewezen aan andere marktdeelnemers die in het bezit zijn van een vissersvaartuig dat de vlag van Litouwen voert. In deze omstandigheden leidt de in het hoofdgeding aan de orde zijnde methode voor toewijzing van de vangstmogelijkheden niet tot het voorbehouden van de vangstmogelijkheden aan gevestigde marktdeelnemers op grond van hun respectief historisch aandeel, maar maakt deze methode het bovendien mogelijk om die aandelen bij te stellen op grond van een aantal objectieve factoren.

(zie punten 44, 47, 48, 51‑54, 56 en dictum)