ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 2, lid 6, van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale procedurele regeling als die in het hoofdgeding, die de mogelijkheid om een burgerlijke rechtsvordering in te stellen in geval van schending van de regels inzake de plaatsing en de gunning van overheidsopdrachten afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de schending definitief is vastgesteld door een arbitragecommissie of, in het kader van het rechterlijke toezicht op de uitspraak van deze arbitragecommissie, door een rechter.

Zoals het Hof herhaaldelijk heeft geoordeeld, staat het inderdaad aan de lidstaten om bij de vaststelling van de procedurele regels voor beroepen in rechte ter bescherming van de rechten die het Unierecht aan de door besluiten van aanbestedende diensten gelaedeerde gegadigden en inschrijvers verleent, ervoor te zorgen dat geen afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid van richtlijn 89/665 en aan de rechten die het Unierecht aan particulieren verleent (zie in die zin arrest van 15 september 2016, Star Storage e.a., C‑439/14 en C‑488/14, EU:C:2016:688, punten 43 en 44). In dit verband heeft het Hof geoordeeld dat de door artikel 2, lid 6, van richtlijn 89/665 aan de lidstaten geboden mogelijkheid niet onbeperkt was en afhankelijk bleef van de voorwaarde dat het aan een schadevordering voorafgaande beroep tot nietigverklaring doeltreffend is (zie in die zin arrest van 26 november 2015, MedEval, C‑166/14, EU:C:2015:779, punten 36‑44). Zij moeten met name de volledige eerbiediging waarborgen van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op toegang tot een onpartijdig gerecht, overeenkomstig artikel 47, eerste en tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) (zie in die zin arrest van 15 september 2016, Star Storage e.a., C‑439/14 en C‑488/14, EU:C:2016:688, punt 46).

(zie punten 38, 39, 41, dictum 1)
Zaak C‑121/17

Teva UK Ltd e.a.

tegen

Gilead Sciences Inc.

[verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de High Court of Justice of England and Wales, Chancery Division (patents courts)]

„Prejudiciële verwijzing – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Behandeling van het humaan immunodeficiëntievirus (hiv) – Oorspronkelijke geneesmiddelen en generieke geneesmiddelen – Aanvullend beschermingscertificaat – Verordening (EG) nr. 469/2009 – Artikel 3, onder a) – Voorwaarden voor verkrijging – Begrip ‚product beschermd door een van kracht zijnd basisoctrooi’ – Beoordelingscriteria”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018

Harmonisatie van de wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Industriële en commerciële eigendom – Octrooirecht – Aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen – Voorwaarden voor verkrijging – Product dat valt onder een van kracht zijnd basisoctrooi – Toepassing op een product dat bestaat uit een combinatie van werkzame stoffen – Beoordelingscriteria

[Verordening nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, a)]

Artikel 3, onder a), van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moet aldus worden uitgelegd dat een product dat is samengesteld uit meerdere werkzame stoffen met een gecombineerd effect wordt „beschermd door een van kracht zijnd basisoctrooi” in de zin van deze bepaling wanneer de conclusies van het basisoctrooi noodzakelijkerwijs en specifiek betrekking hebben op de combinatie van de werkzame stoffen waaruit het product bestaat, zelfs indien die combinatie niet uitdrukkelijk is vermeld in deze conclusies. Daartoe is vereist dat uit het oogpunt van de vakman en op basis van de stand van de techniek op de datum van indiening of op de prioriteitsdatum van het basisoctrooi:

– de combinatie van deze werkzame stoffen, gelet op de beschrijving en de tekeningen van dit octrooi, noodzakelijkerwijs valt onder de uitvinding waarvoor dat octrooi geldt, en

– elk van deze werkzame stoffen specifiek kan worden geïdentificeerd tegen de achtergrond van alle door dat octrooi bekendgemaakte gegevens.

Hieruit volgt dat, gelet op de doelstellingen van verordening nr. 469/2009, de conclusies niet kunnen toestaan dat de houder van het basisoctrooi door de verkrijging van een ABC een ruimere bescherming geniet dan die welke wordt geboden voor de uitvinding waarop dat octrooi betrekking heeft. Voor de toepassing van artikel 3, onder a), van deze verordening moeten de conclusies van het basisoctrooi dus worden opgevat tegen de achtergrond van de grenzen van de uitvinding, zoals deze uit de beschrijving en de tekeningen van dat octrooi blijkt. Uit het voorgaande volgt dat het voorwerp van de door een ABC verleende bescherming beperkt moet zijn tot de technische kenmerken van de uitvinding waarvoor het basisoctrooi geldt, zoals deze door dit octrooi worden geclaimd.

(zie punten 43, 46, 57 en dictum)
Het Gerecht mag enkel kennis mag nemen van vorderingen die voortvloeien uit een door de Unie gesloten overeenkomst waarin een arbitragebeding is opgenomen, of van vorderingen die rechtstreeks verband houden met de verbintenissen uit die overeenkomst.

In dit verband staat vast dat alle voorafgaande arbeidsovereenkomsten tussen de rekwirant en zijn werkgevers een beding bevatten dat uitdrukkelijk de rechtbanken van een lidstaat bevoegd verklaart voor geschillen die voortvloeien uit of verband houden met die overeenkomsten, en dat enkel de laatste arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd uitdrukkelijk bepaalt dat geschillen die voortvloeien uit of verband houden met die overeenkomst, op grond van artikel 272 VWEU tot de bevoegdheid van het Hof behoren.

Hieruit volgt dat, aangezien het beroep is ingesteld op grond van artikel 272 VWEU, het Gerecht in beginsel slechts bevoegd is om kennis te nemen van de vorderingen die voortvloeien uit de laatste overeenkomst of een rechtstreekse band hebben met de verbintenissen uit deze overeenkomst.

Aangezien de vorderingen van rekwirant om zijn gehele arbeidsverhouding als arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd te herkwalificeren en hem de rechten toe te kennen die daaruit kunnen worden voortvloeien, betrekking hebben op het bestaan van één en dezelfde arbeidsverhouding die op opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd berust, beogen zij de herkwalificatie van alle gesloten overeenkomsten en zijn zij gebaseerd op al die overeenkomsten, waaronder de laatste overeenkomst.

(zie punten 40, 42, 43, 46, 47)
Zaak C‑537/17

Claudia Wegener

tegen

Royal Air Maroc SA

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Landgericht Berlin)

„Prejudiciële verwijzing – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Artikel 3, lid 1 – Werkingssfeer – Begrip ‚rechtstreeks aansluitende vlucht’ – Vlucht die vertrekt vanaf een luchthaven die is gelegen op het grondgebied van een lidstaat, die een rechtstreeks aansluitende vlucht in een op het grondgebied van een derde staat gelegen luchthaven omvat en die een andere luchthaven in deze derde staat als eindbestemming heeft”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 mei 2018

Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Werkingssfeer – Begrip „rechtstreeks aansluitende vlucht” – Vlucht die vertrekt vanaf een luchthaven die is gelegen op het grondgebied van een lidstaat, die een rechtstreeks aansluitende vlucht in een op het grondgebied van een derde staat gelegen luchthaven omvat waarbij van vliegtuig wordt veranderd, en die een andere luchthaven in deze derde staat als eindbestemming heeft – Daaronder begrepen

[Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, a)]

Artikel 3, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 moet aldus worden uitgelegd dat deze verordening van toepassing is op passagiersvervoer dat op grond van één enkele boeking wordt verricht, waarbij tussen het vertrek vanuit een luchthaven die is gelegen op het grondgebied van een lidstaat en de aankomst in een luchthaven die gelegen is op het grondgebied van een derde staat, een geplande tussenlanding buiten de Europese Unie plaatsvindt waarbij van vliegtuig wordt veranderd.

(zie punt 25 en dictum)
De Unierechter is verplicht de verschillende door de verzoekende partij aangevoerde vorderingen en middelen, zoals geformuleerd in haar stukken, te onderzoeken zonder het voorwerp of de inhoud ervan te wijzigen, omdat hij anders zijn functie zou miskennen.

(zie punt 18)
Zoals de advocaat-generaal in punt 37 van zijn conclusie heeft opgemerkt, dient de aanvankelijke schade, die rechtstreeks het gevolg is van de causale gebeurtenis en waarbij de plaats waar deze is ingetreden, grond zou kunnen opleveren voor de bevoegdheid krachtens artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001, te worden onderscheiden van de latere schadelijke gevolgen, die niet kunnen leiden tot de attributie van bevoegdheid op grond van deze bepaling. In dat verband heeft het Hof in de punten 14 en 15 van het arrest van 19 september 1995, Marinari (C‑364/93, EU:C:1995:289) voor recht verklaard dat het begrip „plaats waar het schade brengende feit zich heeft voorgedaan” niet zo ruim kan worden uitgelegd, dat het elke plaats omvat waar de schadelijke gevolgen voelbaar zijn van een feit dat reeds elders daadwerkelijk ingetreden schade heeft veroorzaakt. Bijgevolg heeft het verklaard dat dit begrip niet aldus kan worden uitgelegd dat het ook ziet op de plaats waar de gelaedeerde stelt vermogensschade te hebben geleden als gevolg van een door hem geleden, in een andere staat ingetreden aanvankelijke schade.

Ook moet worden vastgesteld dat winstderving die met name bestaat in omzetverlies dat zou zijn toe te schrijven aan met de artikelen 101 en 102 VWEU strijdige de mededinging beperkende gedragingen, voor de toepassing van artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 kan worden aangemerkt als „schade”, zodat er in beginsel een grondslag bestaat voor de bevoegdheid van de rechterlijke instanties van de lidstaat op het grondgebied waarvan het schade brengende feit zich heeft voorgedaan.

(zie punten 31, 32, 36)
Zaak C‑69/17

Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL

tegen

Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor

en

Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Curte de Apel Bucureşti)

„Prejudiciële verwijzing – Belastingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Recht op aftrek – Verwervingen door een door de belastingdienst ‚inactief’ verklaarde belastingplichtige – Weigering van het recht op aftrek – Evenredigheidsbeginsel en beginsel van neutraliteit van de btw”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 12 september 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Recht op aftrek – Verwervingen door een door de belastingdienst „inactief” verklaarde belastingplichtige – Nationale regeling op grond waarvan het recht op aftrek met betrekking tot deze verwervingen kan worden geweigerd – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 213, 214 en 273)

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, in het bijzonder de artikelen 213, 214 en 273, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding, volgens welke de belastingdienst een belastingplichtige die verwervingen heeft verricht in de periode waarin zijn identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde ongeldig was verklaard wegens niet-indiening van belastingaangiften, de aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde over deze verwervingen via aangiften in de belasting over de toegevoegde waarde die zijn gedaan – of via facturen die zijn uitgereikt – nadat zijn identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde is gereactiveerd, kan weigeren op de enkele grond dat deze verwervingen zijn verricht tijdens de periode van desactivering, terwijl is voldaan aan de materiële voorwaarden en geen sprake is van fraude of misbruik bij de uitoefening van het recht op aftrek.

(zie punt 44 en dictum)
Zaak C‑16/17

TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal

tegen

Autoridade Tributária e Aduaneira

[verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa)]

„Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Aftrek van de voorbelasting – Ontstaan en omvang van het recht op aftrek”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 augustus 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Ontstaan en omvang van het recht op aftrek – Neutraliteitsbeginsel – Niet-ingezeten vennootschap en haar ingezeten filiaal die twee aparte belastingplichtigen vormen omdat zij elk een ander fiscaal identificatienummer hebben – Belasting over de debetnota’s opgesteld door een economisch samenwerkingsverband waarvan de vennootschap lid is, maar niet haar filiaal – Ontzegging van het recht op aftrek aan het filiaal – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45, art. 167 en 168)

De artikelen 167 en 168 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, en het neutraliteitsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat de belastingdienst van een lidstaat een vennootschap met zetel in een andere lidstaat en haar filiaal in de eerste lidstaat als twee aparte belastingplichtigen beschouwt omdat deze entiteiten elk een fiscaal identificatienummer hebben en het filiaal daarom het recht ontzegt om de belasting over de toegevoegde waarde (btw) over de debetnota’s opgesteld door een economisch samenwerkingsverband waarvan de moedermaatschappij lid is, maar niet haar filiaal, in aftrek te brengen.

(zie punt 51 en dictum)
Zaak C‑154/17

SIA „E LATS”

tegen

Valsts ieņēmumu dienests

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Augstākā tiesa)

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 311, lid 1, punt 1 – Bijzondere regeling voor gebruikte goederen – Begrip ‚gebruikte goederen’ – Goederen die edele metalen of edelstenen bevatten en door en handelaar worden doorverkocht – Verwerking van die goederen na de verkoop – Herwinning van de edele metalen of de edelstenen – Begrip ‚edele metalen of edelstenen’”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 11 juli 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Bijzondere regelingen – Bijzondere regeling voor gebruikte goederen – Begrip ‚gebruikte goederen’ – Gebruikte goederen die edele metalen of edelstenen bevatten en die niet meer geschikt zijn om hun oorspronkelijke functie te vervullen en alleen nog de functies overhouden die inherent zijn aan die metalen en stenen – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 311, lid 1, punt 1)

Artikel 311, lid 1, punt 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat gebruikte goederen die edele metalen of edelstenen bevatten, niet onder het begrip „gebruikte goederen” vallen indien zij niet meer geschikt zijn om hun oorspronkelijke functie te vervullen en enkel nog de functies overhouden die inherent zijn aan die metalen en stenen, waarbij het aan de nationale rechter staat om dit te verifiëren rekening houdend met alle relevante objectieve omstandigheden van het specifieke geval.

(zie punt 39 en dictum)
Zaak C‑185/17

Mitnitsa Varna

tegen

„SAKSA” ООD

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Administrativen sad - Varna)

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk douanetarief – Indeling van goederen – Europese geharmoniseerde norm EN 590:2013 – Postonderverdeling 27101943 van de gecombineerde nomenclatuur – Relevante criteria voor de indeling van een goed als gasolie”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 22 februari 2018

Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Minerale olie die volgens de methode ISO 3405 voor meer dan 65 % bij 250 °C overdistilleert – Indeling onder postonderverdeling 27101943 van de gecombineerde nomenclatuur – Daarvan uitgesloten – Olie die voldoet aan de vereisten bedoeld in geharmoniseerde norm EN 590:2013 – Geen invloed

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I, postonderverdeling 27101943)

De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1101/2014 van de Commissie van 16 oktober 2014, dient aldus te worden uitgelegd dat een minerale olie zoals die in het hoofdgeding op grond van haar distillatie-eigenschappen niet als gasolie onder postonderverdeling 27101943 van deze nomenclatuur kan worden ingedeeld, zelfs niet wanneer zij voldoet aan de vereisten bedoeld in geharmoniseerde norm EN 590:2013, in de versie van september 2013, inzake gasolie bestemd voor arctische of barre winterse klimatologische omstandigheden.

In de onderhavige zaak moet worden opgemerkt dat GN-postonderverdeling 27101943, die betrekking heeft op gasolie met een zwavelgehalte van niet meer dan 0,001 gewichtspercent, onder GN-post 2710, betreffende aardolie en olie uit bitumineuze mineralen andere dan ruwe, valt. Om deze post te kunnen toepassen wordt in aanvullende aantekening 2 op hoofdstuk 27 van de GN onder e), het begrip „gasolie” gedefinieerd.

Uit de tekst van dit punt e), juncto punt d), van deze aanvullende aantekening volgt hieromtrent dat met name als „gasolie” moeten worden aangemerkt oliën en preparaten die, distillatieverliezen inbegrepen, voor minder dan 65 % bij 250 °C en voor ten minste 85 % bij 350 °C van hun volume overdistilleren, een en ander bepaald volgens de methode ISO 3405.

Derhalve volgt uit de tekst van deze punten dat voor de tariefindeling van een goed als gasolie in geval van GN-post 2710 alleen bepalend is in welke mate dit goed op de aangeven temperaturen volgens de methode ISO 3405 overdistilleert.

Aangezien in de onderhavige zaak tussen de partijen in het hoofdgeding niet ter discussie staat dat de betrokken minerale olie volgens de methode ISO 3405 voor meer dan 65 % bij 250 °C overdistilleert, valt deze minerale olie niet onder de definitie van „gasolie” van aanvullende aantekening 2, onder e), op hoofdstuk 27 van de GN, en kan deze olie bijgevolg niet worden ingedeeld onder de onderverdeling voor producten die voldoen aan deze definitie.

(zie punten 32‑35, 43 en dictum)
Artikel 5, lid 1, van verordening nr. 987/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, gelezen in samenhang met artikel 19, lid 2, van verordening nr. 987/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, moet aldus worden uitgelegd dat een formulier A1, dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12, lid 1, van verordening nr. 883/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat, zolang dit formulier niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard door de lidstaat van afgifte, ook al hebben de bevoegde autoriteiten van deze laatste lidstaat en de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht de zaak voorgelegd aan de Administratieve Commissie voor de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels en heeft deze commissie geconcludeerd dat dit formulier ten onrechte is afgegeven en zou moeten worden ingetrokken.

Artikel 5, lid 1, van verordening nr. 987/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, gelezen in samenhang met artikel 19, lid 2, van verordening nr. 987/2009, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, moet aldus worden uitgelegd dat een formulier A1, dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12, lid 1, van verordening nr. 883/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat, in voorkomend geval met terugwerkende kracht, ook al is dit formulier pas afgegeven nadat deze lidstaat had vastgesteld dat de werknemer uit hoofde van zijn wetgeving verzekeringsplichtig was.
Artikel 12 van deze richtlijn, met als opschrift „Maatregelen inzake de overeenstemming van de productie”, luidt:

„1. De lidstaat die een EG-typegoedkeuring verleent, neemt met betrekking tot die goedkeuring de nodige maatregelen overeenkomstig bijlage X om, zo nodig in samenwerking met de goedkeuringsinstanties van de overige lidstaten, te verifiëren of afdoende maatregelen zijn genomen om te waarborgen dat de voertuigen, systemen, onderdelen of technische eenheden in productie in overeenstemming zijn met het goedgekeurde type.

2. De lidstaat die een EG-typegoedkeuring heeft verleend, neemt met betrekking tot die goedkeuring de nodige maatregelen overeenkomstig bijlage X om, zo nodig in samenwerking met de goedkeuringsinstanties van de overige lidstaten, te verifiëren of de in lid 1 bedoelde maatregelen nog steeds afdoende zijn en of de voertuigen, systemen, onderdelen of technische eenheden in productie nog steeds in overeenstemming zijn met het goedgekeurde type.

De verificatie van de overeenstemming van de producten met het goedgekeurde type wordt beperkt tot de procedures van bijlage X en die van de regelgevingen die specifieke voorschriften bevatten. Hiertoe mag de goedkeuringsinstantie van de lidstaat die de EG-typegoedkeuring heeft verleend, alle in de regelgevingen van bijlage IV of XI voorgeschreven controles of tests uitvoeren op monsters die in de bedrijfsgebouwen, inclusief de productiefaciliteiten, van de fabrikant zijn genomen.

3. Indien een lidstaat die een EG-typegoedkeuring heeft verleend, vaststelt dat de in lid 1 bedoelde regelingen niet worden toegepast, aanzienlijk afwijken van de overeengekomen regelingen en controleplannen of niet meer worden toegepast, zonder dat de productie is stopgezet, neemt hij de nodige maatregelen, die kunnen gaan tot intrekking van de typegoedkeuring, om ervoor te zorgen dat de procedure voor de overeenstemming van de productie correct wordt nageleefd.”