Het door de Italiaanse holding ingestelde beroep tot nietigverklaring steunt op twee middelen: a) schending van de artikelen 2, 4 en 11, lid 6, van beschikking nr. 1696/82 van 30 juni 1982 (PB 1982, L 191, biz. 1) tot verlenging van het bij beschikking nr. 1831/81 ingevoerde stelsel van toezicht en produktiequota; b) misbruik van bevoegdheid, blijkende uit ongelijke behandeling en schending van het gewettigd vertrouwen.

Finsider betoogt in wezen, dat de hoeveelheid warmgewalst breedband, die zij boven het haar voor het tweede kwartaal 1983 toegewezen quotum heeft vervaardigd en geleverd, moet worden geacht, legitiem te zijn; het teveel wordt afgeboekt op de voorraden die bij de vaststelling van de verlengingsbeschikking bestonden en waarvan de ondernemingen in de daaropvolgende kwartalen gebruik mochten maken. Hiervoor pleit artikel 2, lid 1, tweede alinea, van de beschikking en de praktijk van de Commissie. Genoemd artikel bepaalt immers, dat de ondernemingen „voor de in artikel 4. bedoelde produkten (verplicht zijn) opgave te doen van de stand van hun op 30 juni 1982 aangehouden voorraden”; sommige ondernemingen, die zich herinnerden dat de Commissie het jaar daarvoor had toegestaan dat boven de toegekende quota geleverde hoeveelheden warmgewalst breedband in de loop van de volgende kwartalen ten laste van de voorraden werden gebracht, hebben in deze bepaling gelezen, dat zij ook de tussen 30 juni 1981 en 30 juni 1982 gevormde voorraden mochten verkopen. De Commissie heeft tegen die uitlegging niet openlijk stelling genomen en in elk geval de quotaoverschrijdingen niet beboet.

Verweerster is het daarmee niet eens. In de bestreden beschikking, zo zegt zij, wordt uitdrukkelijk verklaard, dat. volgens artikel 11, lid 6, van beschikking nr. 1831/81 (en dus ook volgens de gelijkluidende bepaling van beschikking nr. 1696/82) de produktie van breedwarmband die valt onder categorie I a, enkel ten laste kan worden gebracht van het kwartaal waarin zij wordt bestemd voor de in artikel 1 genoemde bewerkingen. Dit betekent, dat „het aanleggen van een voorraad van deze produkten... vanaf de inwerkingtreding van beschikking nr. 1831/81 uitgesloten is; dat bijgevolg de enige na 1 juli 1981 verrichte leveringen van produkten van categorie I a, die de Commissie bereid is niet ten laste van de quota te brengen, die zijn welke produkten betreffen die vóór die datum zijn geproduceerd en op 30 juni 1981 in voorraad waren”.

Deze uitlegging acht Finsider volstrekt onaanvaardbaar. Immers, indien na 30 juni 1981 enkel de „materiële” voorraden, dat wil zeggen die welke fysiek in de magazijnen aanwezig waren, gebruikt konden worden om eventuele quotaoverschrijdingen op te vangen, dan waren die uiteraard al na enkele maanden afgezet op grond van de normale voorraadwisseling die haar reden vindt in het geleidelijke kwaliteitsverlies waaraan die produkten blootstaan. Hieruit volgt, dat op 30 juni 1982 geen enkele onderneming nog voorraden had op te geven, indien daarmee wordt bedoeld de opgave van voorraden die het jaar tevoren aanwezig waren; in dat geval echter heeft de in artikel 2 bedoelde verplichting, die nochtans geldt voor alle onder het nieuwe stelsel vallende produkten, geen zin.

Om aan deze absurde conclusie te ontkomen, aldus Finsider, dient men aan te nemen dat die verplichting betrekking heeft niet op de fysieke, maar op de zogenoemde „boekhoudkundige” voorraden. Met andere woorden, artikel 11, lid 6, verbiedt de ondernemingen hun voorraden produkten van categorie I a te vergroten, bij voorbeeld door ze van categorie I (de op 30.6.1981 in voorraad zijnde hoeveelheden warmgewalst breedband) over te boeken naar categorie I + x; het verbiedt evenwel niet, de voorraden op het op die datum bestaande peil te handhaven. Alleen wanneer men de bepaling aldus uitlegt, kan de verplichting tot opgave van de op 30 juni 1982 aanwezige voorraden ook voor de produkten van categorie I a worden nagekomen; en dan is het duidelijk in strijd met artikel 2 om het gebruik van de desbetreffende voorraden te beboeten.

Maar ook indien men het argument van de Commissie accepteert, is het hoe dan ook onaanvaardbaar dat de controle-instantie een administratieve praktijk op willekeurige en discriminerende wijze toepast. In casu evenwel heeft Finsider, enkel omdat zij warmgewalst breedband van categorie I a heeft geproduceerd en geleverd, geen beroep kunnen doen op het voordeel dat wordt toegekend aan de ondernemingen die staal van de drie andere categorieën produceren. Zo gezien lijdt het volgens Finsider geen twijfel, dat de boetebeschikking ongeldig is wegens misbruik van bevoegdheid.