ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

volledige vergoeding gelasten van de huidige en toekomstige schade als gevolg van het nemen en het uitvoeren van het bestreden besluit en van alle aan de kaak gestelde omstandigheden waarin dat besluit is vastgesteld, welke schade voorlopig en onder voorbehoud van vermeerdering in de loop van het geding ex æquo et bono wordt begroot op 3 500 000 EUR;
1.

Eerste middel, ontleend aan procedurele onregelmatigheden en schending van de richtsnoeren inzake interne mobiliteit en bevordering. In dit verband wordt met name betoogd dat verzoeker nooit op de hoogte is gesteld van de selectiecriteria noch van de samenstelling van het selectiecomité.
1.

Eerste middel, primair ontleend aan de onrechtmatigheid van artikel 71 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: “Statuut”), en subsidiair aan de nietigheid van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (hierna: “TABG”) van 5 mei 2021 omdat dit besluit niet in overeenstemming is met de rechtspraak over artikel 71 van het Statuut. Ter onderbouwing van dit middel wordt bovendien niet-nakoming van de zorgplicht aangevoerd en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur. Ook is het besluit van het TABG discriminerend.
2.

Tweede middel: schending van de grondrechten van de personen die nauwe familie- en eigendomsbanden in de Europese Unie hebben behouden. Dit middel bestaat uit drie onderdelen. — Met het eerste onderdeel wordt schending van het recht van verzoekers op rechtszekerheid aangevoerd, aangezien de stabiele situatie die zij decennialang vredig en zonder dwang hebben genoten, is vervangen door een onstabiele situatie. — Met het tweede onderdeel wordt schending van het gelijkheidsbeginsel aangevoerd, aangezien het akkoord zeer verschillende situaties met elkaar gelijkstelt, wat discriminatie op grond van nationaliteit oplevert. — Met het derde onderdeel wordt schending van het evenredigheidsbeginsel aangevoerd, voor zover het akkoord geen rekening houdt met de weerslag van de visumplicht voor langdurig verblijf op de situatie van verzoekers, met name gezien hun privé- en gezinsleven.
2.

Het tweede middel berust op schending door de Commissie van de richtsnoeren voor de berekening van financiële correcties in het kader van de procedure voor de financiële en de conformiteitsgoedkeuring van de rekeningen [C(2015) 3675 van 8 juni 2015], waaruit blijkt dat de forfaitaire correctie niet had mogen worden opgelegd, omdat er geen sprake was van tekortkomingen in de kruiscontroles en het risico voor het Fonds als gevolg van tekortkomingen in de controles ter plaatse werd gekwantificeerd in het kader van de procedure. Naast het feit dat er geen sprake was van een tekortkoming in de kruiscontroles die een risico voor het Fonds oplevert dat de toegepaste correctie rechtvaardigt, is verzoeker met betrekking tot de controles ter plaatse van mening dat de Commissie de forfaitaire correctie ten onrechte heeft toegepast, aangezien het risico voor het Fonds werd geïndividualiseerd en gekwantificeerd in het kader van de procedure.
7.

Door geen rekening te houden met de MREL [Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities (minimumvereiste voor eigen vermogen en in aanmerking komende passiva)] in het kader van de pijler “risicoblootstelling” is gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 geschonden — Verweerder had overeenkomstig artikel 6, lid 1, onder a) en lid 2, onder a), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 rekening moeten houden met verzoeksters bovengemiddeld hoge MREL-quotum van 67,6 %, dat veel hoger was dan het door de gemeenschappelijke afwikkelingsraad vastgestelde minimumquotum van 8 %.
3.

Derde middel: het bestreden besluit moet nietig worden verklaard omdat daarin ten onrechte een gemeenschappelijke drempel voor lusstromen wordt bevestigd die ACER op basis van kostenramingen op 10 % heeft vastgesteld. Dit is in strijd met artikel 16, lid 13, van verordening 2019/943, omdat de drempel niet is gebaseerd op betrouwbare feitelijke gegevens over het niveau van lusstromen die zouden bestaan zonder structurele congesties. ACER was niet bevoegd om een drempel van 10 % vast te stellen. De drempel gaat ook voorbij aan artikel 16, lid 8, van verordening 2019/943, dat bepaalt dat TSB’s tot 30 % mogen gebruiken voor interne stromen, betrouwbaarheidsmarges en lusstromen. Bovendien is de beoordeling van de raad van beroep gebaseerd op onjuiste feiten en worden daarin, in strijd met artikel 74 van verordening 2015/1222, onjuiste stimulansen voor netwerkinvesteringen vastgesteld. Voorts heeft de raad van beroep blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door ervan uit te gaan dat artikel 16, lid 13, van verordening 2019/943 alleen een drempel voor lusstromen per biedzone zou vereisen, in plaats van per biedzonegrens.
2.

Het betwiste uitvoeringsbesluit schendt artikel 4 van verordening (EG) nr. 507/2006 omdat: — de afweging van voordelen en risico’s zoals bedoeld in artikel 1, punt 28 bis van richtlijn 2001/83/EG (2) niet positief is; — niet is voldaan aan de voorwaarde van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 507/2006, omdat de aanvrager niet in staat is de volledige klinische gegevens te verstrekken; — niet is voldaan aan de voorwaarde van artikel 4, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 507/2006, omdat er geen sprake is van een onvervulde medische behoefte waarin door het toegelaten geneesmiddel wordt voorzien; — niet is voldaan aan de voorwaarde van artikel 4, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 507/2006.
C 349/43

Beroep ingesteld op 5 juli 2021 — Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale/GAR

(Zaak T-392/21)

(2021/C 349/58)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en M. Weber, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 14 april 2021 over de berekening van de voor 2021 vooraf aan het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds te betalen bijdragen (SRB/ES/2021/22), met inbegrip van de bijlagen, nietig verklaren voor zover het bestreden besluit, met inbegrip van bijlage I, bijlage II en bijlage III erbij, verzoeksters bijdrage betreft;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Subsidiair, voor het geval dat het Gerecht zou oordelen dat het bestreden besluit ingevolge het gebruik van de verkeerde officiële taal door verweerder rechtens niet bestaat en het beroep tot nietigverklaring derhalve niet-ontvankelijk is omdat het zonder voorwerp is geraakt, vordert verzoekster dat

— wordt vastgesteld dat het bestreden besluit rechtens niet bestaat voor zover het verzoekster betreft;

— verweerder wordt verwezen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan die in essentie identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de in het kader van zaak T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/GAR, aangevoerde middelen.
C 338/35

Beroep ingesteld op 7 juli 2021 — Crédit agricole e.a. / GAR

(Zaak T-388/21)

(2021/C 338/44)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Crédit agricole SA (Montrouge, Frankrijk) en 48 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad

Conclusies

— besluit nr. SRB/ES/2021/22 van 14 april 2021 betreffende de berekening van de voor 2021 vooraf aan het GAF te betalen bijdragen krachtens artikel 263 VWEU nietig verklaren voor zover dit besluit betrekking heeft op verzoeksters;

— de volgende bepalingen van de GAM-verordening, de uitvoeringsverordening en de gedelegeerde verordening krachtens artikel 277 VWEU buiten toepassing verklaren: — artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 1 en lid 2, onder a) en b), van de GAM-verordening; — artikel 4, lid 2, en artikelen 6 en 7 van de gedelegeerde verordening, alsmede bijlage I bij deze verordening; — artikel 4 van de uitvoeringsverordening,

— verweerder verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters acht middelen aan die in essentie identiek of vergelijkbaar zijn met deze in zaak T-383/21, Banque postale/GAR.
—

onverenigbaarheden in de motivering door de inconsistentie of interne tegenstrijdigheid ervan, gelet op het bestaan van duidelijke tegenstrijdigheden tussen punten als de punten 44, 45 en 46 en de eindconclusie, door in die punten het bestaan van promotieacties, reclamecampagnes en zakelijke administratie onder het merk BRICOR te erkennen, hetgeen in punt 56 wordt ontkend.
—

schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, door het aangevraagde merk een onjuiste betekenis toe te kennen en door het merk niet in aanmerking te nemen zoals het is aangevraagd;
—

schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het vertrouwensbeginsel, aangezien de kamer van beroep geen rekening heeft gehouden met de eerdere beslissingspraktijk van het Bureau, waarbij even fantasierijke woord- en beeldmerken als het aangevraagde merk wel zijn geregistreerd, terwijl in deze zaak geen sprake is van specifieke omstandigheden die een afwijking van deze praktijk rechtvaardigen.
—

de bestreden beslissing aldus herzien dat verzoekers beroep wordt toegewezen, en de beslissing in nietigheidsprocedure nr. 26 907 C van 17 maart 2020 aldus herzien dat de vordering tot nietigverklaring van het litigieuze merk RENŠKI HRAM wordt toegewezen en het litigieuze merk in zijn geheel nietig wordt verklaard;
1.

Eerste middel: onwettigheid van artikel 32 van mededeling nr. 0011/2019 van 19 november 2019. Verzoeker is van mening dat het feit dat een lid van het Parlement geen afschrift van het dossier kan nemen, het mogelijk maakt dit dossier te manipuleren voordat het wordt overgelegd aan de leden van de commissie juridische zaken van het Parlement (hierna: “commissie JURI”). Volgens verzoeker is die bepaling duidelijk in strijd met de rechten van de verdediging, het recht op een eerlijk proces, het algemene beginsel van procedurele gelijkheid en de billijkheid van het debat.
1.

Verweerster heeft verzoeksters procedurele rechten geschonden door niet de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden terwijl haar inleidende onderzoek niet alle twijfels omtrent het bestaan van staatssteun had weggenomen. — Betoogd wordt dat de duur en de omstandigheden van het inleidende onderzoek bewijs vormen van het feit dat verweerster twijfels had omtrent het bestaan van staatssteun. — Voorts stelt verzoekster dat de aanzienlijke verschuiving in de analyse van verweerster gedurende het inleidende onderzoek bewijs vormt van het feit dat verweerster twijfels had omtrent het bestaan van staatssteun. — Verzoekster betoogt ook dat verweerster ten onrechte tot de slotsom is gekomen dat er geen twijfels resteerden over de vraag of de verlenging door Nederland van de vergunningen voor sportweddenschappen, paardenweddenschappen, loterijen en casino’s van de bestaande vergunninghouders, de vergunninghouders een voordeel verschaft.
—

nietigverklaring van de afwijzing van verzoekers verzoek tot inzage in documenten van de Commissie, met referentienummer Gestdem 2021/0592, middels afgifte van kopieën van alle notulen, samenvattingen, mededelingen, nota’s, documenten met betrekking tot vergaderingen, onderhandelingen, besluiten, voorstellen, processen-verbaal, e-mailverkeer, briefwisseling, transcripties van telefoongesprekken — in het bijzonder in verband met Advance Purchase Agreements (aankoopovereenkomsten) — en specifieke overeenkomsten van het zogeheten “Steering Committee” (stuurgroep) en het “Joint Negotiation Team” (gezamenlijke onderhandelingsteam) met farmaceutische bedrijven over de levering van Covid-19-vaccins ter bestrijding van de corona-epidemie. Onder Advance Purchase Agreements (aankoopovereenkomsten) verstaan wij elke overeenkomst voor de aankoop, levering, beveiliging, reservering of ontwikkeling van Covid-19-vaccins voor EU-lidstaten;
—

vaststellen dat OLAF onrechtmatig heeft gehandeld door jegens verzoekster niet de maatregelen te treffen waarin de toepasselijke regeling voorziet, te weten haar in kennis stellen van het besluit om een onderzoek in te stellen dat haar individueel betreft, haar in kennis stellen van onderzoeken waarbij zij mogelijkerwijs persoonlijk betrokken is, en haar in de gelegenheid stellen haar standpunt over alle haar betreffende feiten kenbaar te maken voordat uit deze onderzoeken conclusies worden getrokken die haar individueel betreffen;
1.

Ontoereikende motivering met het oog op artikel 296 VWEU. Verzoekster voert aan dat de Commissie niet heeft voldaan aan de vereisten van artikel 296 VWEU door een besluit vast te stellen waarvan de redenering noch haar, noch het Gerecht in staat stelt te begrijpen om welke redenen zij heeft overwogen dat de automatische ontheffing als bedoeld in artikel 7, lid 2, van de EG-concentratieverordening van toepassing was. Verzoekster stelt ook dat het bestreden besluit blijk geeft van een tegenstrijdige motivering met betrekking tot de toepasselijkheid van artikel 7, lid 1, van de EG-concentratieverordening op de verwerving van een deelneming van 29,9 % in haar kapitaal. Ten slotte meent verzoekster dat in het bestreden besluit zonder toereikende motivering is afgeweken van de vaste rechtspraak van de Unierechter volgens welke de in artikel 7, lid 2, van de EG-concentratieverordening opgenomen uitzondering op de schorsende werking strikt moet worden uitgelegd.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 45 en 48 VWEU, waarin het vrije verkeer van werknemers en de bescherming van de sociale rechten in het kader van het vrije verkeer van werknemers is neergelegd, meer bepaald aan schending van de bescherming van de sociale rechten van een burger van de Europese Unie die in het kader van de uitoefening van zijn recht van vrij verkeer binnen de Europese Unie voor een internationale organisatie heeft gewerkt. Deze schending blijkt ook uit schending van andere rechtsregels van de Europese Unie zoals: — verordening (EEG) nr. nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkende en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 1971, L 149, blz. 2); — artikel 7 en artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, en — artikel 6 van verordening (EG) nr. 883/2004 van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2004, L 166, blz. 1).
2-

Tweede middel: kennelijke fout met betrekking tot de uitgangspunten van het besluit. Verzoekster stelt met name dat de brief van 29 november 2019 die de Portugese regering aan de Raad heeft gestuurd twee ernstige fouten bevatte, die de regering overigens zelf heeft erkend. Die fouten bestonden erin dat de voorkeurskandidaat van de Portugese regering hierin zesmaal werd aangeduid als “plaatsvervangend hoofdaanklager José Guerra”, en dat werd gesteld dat die aanklager onderzoeks- en vervolgingsfuncties had uitgeoefend in een belangrijk proces inzake strafbare inbreuken op de financiële belangen van de Europese Unie. De bij de bestreden handeling benoemde aanklager was en is echter geen plaatsvervangend hoofdaanklager, en heeft evenmin deelgenomen aan de onderzoeksfase van het genoemde proces. De Raad ontkent weliswaar dat die twee fouten relevant waren voor zijn besluit, maar heeft ze in feite nooit benoemd, althans nooit gecorrigeerd, hoewel hij de overige argumenten die de Portugese regering in de brief had aangevoerd heeft aanvaard. In werkelijkheid heeft de Raad de kwestie van de fouten pas aan de orde gesteld nadat de betreffende feiten bekend waren geworden, hetgeen overigens heeft geleid tot aanzienlijke publieke verontwaardiging zowel in Portugal als in Europa.
2.

Tweede middel: verweerster heeft de feiten onvoldoende onderzocht. — Verweerster heeft bij de afbakening van de relevante productmarkt met betrekking tot de levering van elektriciteit en gas aan Duitse huishoudelijke en kleinzakelijke afnemers (hierna: “HKA’s”) niet onderzocht hoe het feit dat de economische goederen homogeen zijn en hetzelfde beoogde gebruik hebben, alsook hoe andere belangrijke aspecten van de levering aan HKA’s vanuit het oogpunt van de afnemer van invloed zijn op de afbakening van die markt. Verweerster is daardoor ten onrechte tot de conclusie gekomen dat de markt van levering in het kader van de basisdienst en de markt van levering in het kader van bijzondere overeenkomsten afzonderlijke markten zijn. — Verweerster heeft bij de afbakening van de geografische markt niet verduidelijkt hoe het vanuit lokaal oogpunt gesteld is met de vraag- en aanbodzijde van de levering aan HKA’s, en heeft derhalve de werkelijke lokale structuur, die op basis van postcodes is gedifferentieerd, miskend. — Wat de marktverhoudingen van de lokale HKA-markten betreft, zijn de bundeling van de klantenportefeuilles van E.ON en innogy in hun gevestigde leveringsgebieden, de dominante aanwezigheid van E.ON op de centrale distributiekanalen Google, Verivox en Check24G, en het vermogen om derde aanbieders te verdringen, niet (juist) vastgesteld. — Ook de onderzoeken naar de netwerkactiviteiten zijn ontoereikend. Dit geldt zowel voor de hoge marktpenetratie van E.ON bij de levering van netwerkapparatuur, -diensten en –IT en haar eigen aanbod van netwerkgerelateerde diensten voor derden bij de exploitatie van distributienetwerken, als voor de mededinging op het gebied van distributienetwerken zelf (de “strijd om concessies”). Vooral de toekomstige gevolgen van het wegvallen van innogy als concurrent van E.ON in de strijd om concessies, zijn niet of onjuist ingeschat. — De innoverende activiteiten op het snijvlak van de door E.ON gedomineerde verkoop- en netwerkactiviteiten zijn slechts gedeeltelijk onderzocht, met name voor wat betreft het belang van metrologie als toegangspoort tot innovatieve productoplossingen en de rol van E.ON daarin. Verder is voor de pijlsnel groeiende e-mobility alleen gekeken naar de exploitatie van laadpalen langs snelwegen, wat slechts een deel van de markt is. De belangrijke thema’s van de toekomst, te weten Big Data en innovatieve (bundle-)producten, zijn slechts zeer beperkt aan bod gekomen. — Het onderzoek als geheel is op ontoelaatbare wijze gebaseerd op overwegingen uit het verleden. De effecten voor de komende jaren (bij voorbeeld als gevolg van een toenemend tekort aan geschoolde arbeidskrachten bij de uitbreiding van netwerken, het toenemend belang van data enz.) zijn niet onderzocht.
2.

Tweede middel: verweerster heeft artikel 107, lid 1, VWEU en de motiveringsplicht geschonden door in een corrigendum bij het bestreden besluit te stellen dat het criterium van de marktdeelnemer in een markteconomie niet van toepassing was, nadat zij in een eerder besluit had geoordeeld dat dit criterium van toepassing was.
C 128/47

Beroep ingesteld op 19 februari 2021 — Mutondo/Raad

(Zaak T-109/21)

(2021/C 128/58)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Kalev Mutondo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2020/2033 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 11 van de bijlage bij dit besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/2021 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 11 van de bijlage bij deze verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/21, Boshab/Raad, zijn aangevoerd.
—

verwijzing van verweerder en van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep indien zij intervenieert in deze zaak, in de kosten van de procedure.
ii.

een bedrag gelijk aan het te betalen bedrag aan samengestelde interest, te weten rente over het bedrag van de verschuldigde vertragingsrente over de periode tussen 5 februari 2016 en de datum van daadwerkelijke betaling door de Commissie van het gevorderde bedrag (of, indien het Gerecht afwijzend beslist op het verzoek van Cargolux om het bedrag van de verschuldigde vertragingsrente te laten lopen vanaf 5 februari 2016, ten minste over de periode tussen de datum van het verzoekschrift en de datum van daadwerkelijke betaling door de Commissie van het gevorderde bedrag), tegen de door de Europese Centrale Bank op 1 november 2010 voor haar herfinancieringstransacties gehanteerde rentevoet (te weten 1 %), vermeerderd met 3,5 % (althans tegen de rentevoet die het Gerecht passend acht);
1.

Eerste middel: de Europese Commissie heeft haar mededeling Tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun ter ondersteuning van de economie vanwege de huidige COVID-19-uitbraak (1) (hierna: “tijdelijke kaderregeling”) onjuist toegepast en heeft misbruik van haar bevoegdheid gemaakt door vast te stellen dat Deutsche Lufthansa AG voor steun in aanmerking komt, door niet na te gaan of er geen meer geschikte en minder verstorende maatregelen beschikbaar waren, door vast te stellen dat het bedrag van de herkapitalisatie evenredig was, door geen passende voorwaarden te stellen voor het uittreden van de staat, door onvoldoende afstoting van slots te gelasten, en door de begunstigde onderneming geen effectief verbod op agressieve expansie op te leggen.
—

misbruik of oneigenlijk gebruik van uitvoerende macht door de Raad en de Europese Dienst voor extern optreden op 12 oktober 2017, door te stellen dat EULEX alles heeft gedaan wat in haar macht lag om de ontvoering van en waarschijnlijke moord op de echtgenoot van de eerste verzoekster, en de moord op de echtgenoot en de zoon van de tweede verzoekster, te onderzoeken, en dat het panel niet was bedoeld als rechterlijke instantie;
—

wat de rechten betreft die voortvloeien uit de privaatrechtelijke overeenkomst: — de contractuele verhouding herkwalificeren als arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur; — voor recht verklaren dat verzoeker werd gediscrimineerd met betrekking tot de reden voor het ontslag en verweerders uit hoofde daarvan veroordelen tot de betaling van 10 000 EUR als ex æquo et bono vergoeding voor de psychologische schade; — vaststellen dat verweerders hun contractuele verplichtingen hebben geschonden, met name de verplichting om kennis te geven van een opzeg volgens de regels die gelden voor de beëindiging van een overeenkomst van onbepaalde duur; — voor recht verklaren dat verzoeker ongelijk en onrechtmatig is behandeld en verweerders derhalve veroordelen om hem opnieuw in dienst te nemen of, subsidiair, om hem een vergoeding te betalen die wordt begroot op basis van het verlies van de inkomsten die hij zou hebben verkregen door de uitvoering van zijn arbeidsovereenkomst tot de voorzienbare einddatum ervan; — verweerders bijgevolg veroordelen tot betaling van een vergoeding voor oneerlijk ontslag (unfair dismissal), waarvan het bedrag later moet worden begroot en thans voorlopig ex aequo et bono wordt vastgesteld op 393 850,08 EUR; — verweerders veroordelen tot het betalen van rente over de hierboven genoemde bedragen;
6.

Zesde middel: schending van artikel 3, leden 2 en 3, van de basisverordening en een kennelijke beoordelingsfout bij de vaststelling van de prijsonderbieding en dientengevolge schending van artikel 3, lid 6, van de basisverordening doordat geen gesegmenteerde analyse van de prijsonderbieding is uitgevoerd, niet de nodige correcties voor kwaliteitsverschillen zijn aangebracht en geen prijsonderbieding voor het product in zijn geheel is vastgesteld.
5.

Vijfde middel: schending van artikel 2, lid 6, onder a), van de basisverordening wat betreft de juridische status van het verslag waarbij de Commissie vaststelt dat er in een bepaald land of in een bepaalde bedrijfstak van dat land sprake is van marktverstoringen van betekenis. Verzoekster stelt dat haar grondrechten zijn geschonden doordat zij voornoemd verslag niet in het Italiaans kon ontvangen.