Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG zijn slechts te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoekers aantasten doordat zij hun rechtssituatie aanmerkelijk wijzigen. Hieruit volgt dat de enkele omstandigheid dat een beschikking een aangemelde steunmaatregel verenigbaar met de gemeenschappelijke markt verklaart en in beginsel dus niet bezwarend is voor verzoeker, de gemeenschapsrechter niet ontslaat van de verplichting te onderzoeken of de beoordeling van de Commissie in de beschikking bindende rechtsgevolgen teweegbrengt die verzoekers belangen raken.

Deze onderneming wordt tevens rechtstreeks geraakt voor zover de beschikking van de Commissie de lidstaat waartoe zij gericht is, verplicht de nodige maatregelen te treffen om de met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun terug te vorderen en de steun ten goede is gekomen aan de betrokken onderneming, die deze zal moeten terugbetalen. De twee criteria inzake rechtstreekse geraaktheid zijn namelijk in de eerste plaats het feit dat de betrokken handeling rechtstreeks gevolgen voor de rechtssituatie van de particulier moet teweegbrengen en in de tweede plaats het feit dat die handeling de met de uitvoering ervan belaste adressaten geen beoordelingsbevoegdheid mag laten. De verzoekende onderneming wordt rechtstreeks geraakt wanneer aan deze twee criteria is voldaan, waarbij het niet van belang is of zij het aan de lidstaat gegeven bevel tot terugvordering van de aan haar toegekende steun al dan niet aanvecht.

Een dergelijke beschikking vormt ten opzichte van de verzoekende onderneming immers een maatregel van algemene strekking, die in objectief bepaalde situaties van toepassing is en rechtsgevolgen heeft voor een algemeen en in abstracto omschreven categorie van personen. Dit ligt anders wanneer een onderneming door de betrokken beschikking niet alleen wordt geraakt in haar hoedanigheid van onderneming die tot de bedoelde sector behoort, dus als potentieel begunstigde van de litigieuze steunregeling, doch ook in haar hoedanigheid van daadwerkelijk begunstigde van een uit hoofde van deze regeling toegekende individuele steun waarvan de Commissie de terugvordering heeft gelast.

Degenen die niet de adressaten van een beschikking zijn, kunnen slechts stellen individueel te worden geraakt, indien de beschikking hen betreft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie, welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat. Een onderneming kan in beginsel dus niet opkomen tegen een beschikking van de Commissie houdende verbod van een sectoriële steunregeling, wanneer deze beschikking haar enkel betreft vanwege het feit dat zij tot de bedoelde sector behoort en wegens haar hoedanigheid van potentieel begunstigde van die regeling.

Bij de vraag of de motivering van een beschikking aan de eisen van artikel 253 EG voldoet, dient niet alleen acht te worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen. Al is de Commissie niet gehouden in de motivering van een beschikking in te gaan op alle punten, feitelijk en rechtens, die door de belanghebbenden in de loop van de administratieve procedure zijn aangevoerd, zij moet niettemin rekening houden met alle omstandigheden en factoren die relevant zijn in het concrete geval, teneinde de gemeenschapsrechter in staat te stellen zijn wettigheidstoetsing te verrichten en zowel de lidstaten als de belanghebbende onderdanen te laten weten, onder welke omstandigheden de Commissie het Verdrag heeft toegepast.

In geval van een beschikking waarbij een steunmaatregel onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard, moet de Commissie aangeven waarom de betrokken maatregelen onder artikel 87, lid 1, EG vallen. Men kan echter niet verlangen dat elke maatregel die door de Commissie als steun wordt aangemerkt, wordt gemotiveerd aan de hand van elk van de vier toepassingsvoorwaarden van artikel 87 EG. Wanneer de beschikking dus onderzoekt, in hoeverre is voldaan aan de in artikel 87, lid 1, EG gestelde voorwaarden om de onverenigbaarheid van de steun met de gemeenschappelijke markt te kunnen vaststellen, kan het feit dat zij dit op een algemene wijze doet, waarbij het onderzoek betrekking heeft op alle betrokken maatregelen, op zich niet als strijdig met de motiveringsplicht worden beschouwd, temeer wanneer deze maatregelen deel uitmaken van hetzelfde actieplan.

(cf. punten 91, 99-100, 104)