ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een handeling waarbij de Commissie een buitengerechtelijke verrekening toepast van schulden en vorderingen die voortvloeien uit verschillende rechtsverhoudingen met dezelfde persoon, is een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 263 VWEU. In het kader van een dergelijk beroep tot nietigverklaring moet het Gerecht de wettigheid van een verrekeningsbesluit onderzoeken in het licht van alle gevolgen ervan die verband houden met het ontbreken van daadwerkelijke betaling van de betrokken bedragen aan de verzoekende partij.

Wat betreft de mogelijkheid om een beroep gedeeltelijk te herkwalificeren als een beroep op basis van artikel 272 VWEU, zij in herinnering gebracht dat het Gerecht, wanneer het wordt verzocht om uitspraak te doen op een beroep tot nietigverklaring of een beroep tot schadevergoeding terwijl het in werkelijkheid gaat om een geschil van contractuele aard, het beroep herkwalificeert indien is voldaan aan de voorwaarden voor een dergelijke herkwalificatie. Het Gerecht acht herkwalificatie van een beroep tot nietigverklaring daarentegen onmogelijk bij een geschil van contractuele aard wanneer de uitdrukkelijke wil van de verzoekende partij om haar vordering niet te baseren op artikel 272 VWEU zich tegen een dergelijke herkwalificatie verzet, of wanneer het beroep niet is gesteund op een middel inzake schending van de op de betrokken contractuele verhouding van toepassing zijnde regels, ongeacht of het gaat om contractuele bedingen dan wel om bepalingen van het in de overeenkomst aangeduide nationale recht.

De vorderingen wegens ongerechtvaardigde verrijking zijn in de meeste nationale rechtsstelsels bedoeld om in bijzondere omstandigheden naar burgerlijk recht een bron van een niet-contractuele verbintenis te vormen voor degene die zich in de positie van de verrijkte bevindt, die er in het algemeen in bestaat terug te geven wat onverschuldigd is ontvangen.

De vordering wegens ongerechtvaardigde verrijking kan enkel slagen indien de verrijking geen geldige rechtsgrondslag heeft. Die voorwaarde is met name niet vervuld wanneer de verrijking haar rechtvaardiging vindt in contractuele verbintenissen.

(cf. punten 103, 104)
7.

Steunmaatregelen van de staten — Verbod — Afwijkingen — Steun die als verenigbaar met de interne markt kan worden beschouwd — Toepassing van de in de mededeling over de referentiepercentages vastgestelde percentages — Toelaatbaarheid [Art. 107, lid 3, c), VWEU; mededeling 96/C 232/06 van de Commissie] (cf. punten 98‑104)
Wanneer handelingen betreffende in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vastgestelde beperkende maatregelen zijn gebaseerd op het criterium van hulp bij het ontwijken van andere beperkende maatregelen en daarin is vermeld dat de verzoekende partij betrokken was bij activiteiten om de sancties te omzeilen, zijn zij onvoldoende gemotiveerd indien de motivering de verzoekende partij en het Gerecht niet in staat stelt de omstandigheden te begrijpen die de Raad ertoe hebben gebracht te oordelen dat in het geval van de verzoekende partij aan dit criterium was voldaan en dientengevolge deze handelingen vast te stellen. Deze motivering blijkt immers niet meer te zijn dan een herhaling van het criterium zelf. Zij verduidelijkt niet waarom dit criterium op de verzoekende partij van toepassing is. Bij ontbreken van verdere precisering is deze motivering ontoereikend om de verzoekende partij in staat te stellen de gegrondheid van de bestreden handelingen na te gaan in het licht van het criterium van hulp bij het ontwijken van de beperkende maatregelen en zich te verdedigen voor het Gerecht, en om het Gerecht in staat te stellen zijn toezicht uit te oefenen.

Dienaangaande kan de motivering weliswaar impliciet zijn mits de betrokkenen de redenen kunnen kennen waarom de betrokken maatregelen zijn getroffen en de bevoegde rechter over voldoende elementen beschikt om zijn toezicht uit te oefenen, maar is het in het geval van de centrale bank van de Islamitische Republiek Iran niet evident dat zij noodzakelijkerwijs personen of entiteiten die deel zouden uitmaken van de Iraanse regering of onder zeggenschap van die regering zouden staan, en die zijn opgenomen op de lijsten van personen en entiteiten voor wie de tegen Islamitische Republiek Iran vastgestelde beperkende maatregelen gelden, heeft geholpen om die maatregelen te overtreden of te ontwijken door ten behoeve van hen bankdiensten zoals de terbeschikkingstelling van tegoeden te verrichten.

(cf. punten 53‑58, 75, 77‑79)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria — Complementariteit van de waren of diensten (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 19, 20)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip — Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punt 18)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Geen toestemming van de merkhouder met de inschrijving die door een gemachtigde of een vertegenwoordiger in eigen naam is aangevraagd — Gemachtigde of vertegenwoordiger — Begrip (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 3) (cf. punten 58, 59)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 31, 32, 60, 67)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Zwak onderscheidend vermogen van het oudere merk — Invloed (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 29)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordeling van verwarringsgevaar — Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 19‑21, 33, 67)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsvereiste (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punt 15)
Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 21 januari 2014 – Bial‑Portela/BHIM – Probiotical (PROBIAL)

(Zaak T‑113/12)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor het gemeenschapsbeeldmerk PROBIAL — Oudere nationale, internationale en communautaire woord- en beeldmerken, onderscheidingsteken, handelsnaam en beeldteken Bial — Relatieve weigeringsgronden — Artikel 8, lid 1, sub b, en leden 4 en 5, van verordening (EG) nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beeldmerk PROBIAL — Woord- en beeldmerken Bial (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 33‑43)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 december 2011 (zaak R 1925/2010‑4), betreffende een oppositieprocedure tussen Portela & Ca, SA en Probiotical SpA

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Bial-Portela & Ca, SA wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 21 januari 2014 – Bial‑Portela/BHIM – Probiotical (PROBIAL)

(Zaak T‑113/12)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor het gemeenschapsbeeldmerk PROBIAL — Oudere nationale, internationale en communautaire woord- en beeldmerken, onderscheidingsteken, handelsnaam en beeldteken Bial — Relatieve weigeringsgronden — Artikel 8, lid 1, sub b, en leden 4 en 5, van verordening (EG) nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beeldmerk PROBIAL — Woord- en beeldmerken Bial (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 33‑43)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 december 2011 (zaak R 1925/2010‑4), betreffende een oppositieprocedure tussen Portela & Ca, SA en Probiotical SpA

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 17)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordeling van verwarringsgevaar — Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 18, 19, 33)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Beoordeling van verwarringsgevaar – Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 18, 21)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Beeldmerk SPORT en woordmerken K2 SPORTS (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 20, 28-51)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van betrokken merken – Beoordelingscriteria – Samengesteld merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 22, 23)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van betrokken merken – Beschrijvende elementen van merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 24)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 29 november 2011 (zaak R 986/2010-4) inzake een oppositieprocedure tussen K2 Sports Europe GmbH en Karhu Sport Iberica, SL

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) K2 Sports Europe GmbH wordt verwezen in de kosten.
De vraag of artikel 102, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht aldus dient te worden uitgelegd dat het van toepassing is wanneer de vaststelling van een handeling betreffende beperkende maatregelen aan de betrokkene is meegedeeld door publicatie van een kennisgeving, is bepalend om te kunnen vaststellen of een verzoek tot aanpassing van de conclusies is ingediend voor het verstrijken van de termijn voor het instellen van beroep tegen een verordening, gerekend vanaf de publicatie van de betrokken kennisgeving.

Wanneer de Raad niet in staat is de betrokkene individueel in kennis te stellen en in plaats daarvan een kennisgeving publiceert, blijft deze kennisgeving een handeling waarvan de betrokkenen slechts kennis kunnen nemen door lezing van het Publicatieblad van de Europese Unie. Het doel van de in artikel 102, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering bepaalde termijn van veertien dagen is ervoor te zorgen dat de betrokkenen voldoende tijd hebben beroep in te stellen tegen gepubliceerde handelingen en derhalve dat het recht op effectieve rechterlijke bescherming wordt geëerbiedigd, dat thans is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Aangezien het Reglement voor de procesvoering in artikel 102, lid 1, voorziet in een aanvullende termijn van veertien dagen om beroep in te stellen tegen in het Publicatieblad bekendgemaakte handelingen, moet deze bepaling naar analogie worden toegepast wanneer de gebeurtenis die de beroepstermijn doet ingaan een kennisgeving aangaande deze handelingen is die zelf eveneens is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. In tegenstelling tot individuele kennisgevingen gelden voor bekendgemaakte kennisgevingen immers dezelfde redenen die voor bekendgemaakte handelingen de toekenning van een extra termijn van veertien dagen hebben gerechtvaardigd.

Bovendien, wanneer dit artikel van het Reglement voor de procesvoering in casu niet toepasselijk werd geacht, zou de situatie van justitiabelen minder gunstig zijn dan wanneer er geen verplichting tot individuele kennisgeving bestond. In dat laatste geval zou de publicatie van handelingen met beperkende maatregelen immers reeds volstaan voor het ingaan van de beroepstermijn, die eveneens de extra veertien dagen zou omvatten die zijn voorzien in artikel 102, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.

(cf. punten 63‑66)
De aanbestedende dienst moet in elke fase van een aanbestedingsprocedure erop toezien dat het beginsel van gelijke behandeling wordt geëerbiedigd en dat bijgevolg alle inschrijvers gelijke kansen hebben. Het beginsel van gelijke behandeling verplicht tot transparantie, opdat de naleving ervan zou kunnen worden gecontroleerd. Dit transparantiebeginsel eist dat alle technische informatie die relevant is voor een goed begrip van de aankondiging van de opdracht of van het bestek, zo snel mogelijk ter beschikking wordt gesteld van alle aan een openbare aanbestedingsprocedure deelnemende ondernemingen, opdat, enerzijds, alle behoorlijk geïnformeerde en normaal oplettende inschrijvers de juiste draagwijdte ervan kunnen begrijpen en ze op dezelfde manier kunnen interpreteren, en anderzijds, de aanbestedende dienst in staat is om na te gaan of de offerten van de inschrijvers daadwerkelijk beantwoorden aan de criteria die op de betrokken opdracht van toepassing zijn.

De weigering van een instelling om het verslag van het beoordelingscomité in de loop van de precontentieuze procedure mee te delen aan een inschrijver vormt bijgevolg geen schending van het transparantiebeginsel, aangezien zij niet heeft geleid tot ongelijke kansen voor verzoeksters en de andere inschrijvers bij het opstellen van het in hun offerten gedane voorstel. Zoals blijkt uit artikel 147 van verordening nr. 2342/2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, heeft het beoordelingsverslag immers niet tot doel om alle voorwaarden en regels voor de gunningsprocedure uiteen te zetten, maar om het resultaat van de beoordeling door het beoordelingscomité weer te geven. In dit verband bevat het beoordelingsverslag met name de naam van de uitgesloten inschrijvers, de reden voor afwijzing van hun offerte, evenals de naam van de voorgestelde contractant en de rechtvaardiging voor die keuze.

(cf. punten 45-51)
Het teken fluege.de, waarvan de inschrijving is gevraagd voor „Reclame; beheer van commerciële zaken; zakelijke administratie; administratieve diensten”, „Transport; verpakking en opslag van goederen; organisatie van reizen” en „Restauratie (het verstrekken van voedsel en dranken); huisvesting”, die vallen onder respectievelijk de klassen 35, 39 en 43 van de Overeenkomst van Nice, is uit het oogpunt van de gemiddelde Duitstalige consument van de Europese Unie beschrijvend voor de in de gemeenschapsmerkaanvraag aangeduide waren in de zin van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk.

Aangezien dat publiek het aangevraagde merk spontaan kan opvatten als een domeinnaam die verwijst naar het adres van een internetpagina op het vlak van luchtvaart en vluchten, is het aangevraagde merk beschrijvend voor onder klasse 39 vallende diensten inzake „transport” en met name, binnen deze diensten, voor luchtvervoersdiensten. De andere diensten, die in de merkaanvraag heel ruim zijn omschreven, kunnen allen in het kader van en in nauwe samenhang met luchtvervoer en vluchten worden verleend.

Het feit dat aan een beschrijvende term zonder onderscheidend vermogen een met een topniveaudomein overeenstemmend element wordt toegevoegd, heeft niet tot gevolg dat het eruit voortvloeiende teken – dat het relevante publiek dan spontaan zal herkennen als een domeinnaam en dus als een verwijzing naar een internetadres – onderscheidend vermogen verkrijgt. Het onderscheidende deel van een dergelijke domeinnaam is immers niet het topniveaudomein, dat in voorkomend geval bestaat uit een punt en een lettergroep die met de nationale extensie overeenkomt, maar hooguit de domeinnaam op het tweede niveau die onmiddellijk wordt gevolgd door het topniveaudomein.

Een domeinnaam als dusdanig verwijst hooguit naar een internetadres en niet naar een commerciële herkomst van waren of diensten van een bepaalde producent of leverancier. De praktijk inzake de toekenning van domeinnamen en het gebruik van domeinnamen bepalen niet of een domeinnaam, gelet op de absolute weigeringsgronden van verordening nr. 207/2009, in aanmerking komt om als gemeenschapsmerk te worden ingeschreven.

In dit verband zij eraan herinnerd dat een onderscheid moet worden gemaakt tussen, enerzijds, de rechten die worden ontleend aan inschrijving van een domeinnaam en, anderzijds, de rechten die worden ontleend aan inschrijving van een teken als gemeenschapsmerk. Dat een partij een domeinnaam bezit, impliceert dus niet dat deze domeinnaam om die reden als gemeenschapsmerk kan worden ingeschreven. Hiertoe moet immers zijn voldaan aan alle voorwaarden die verordening nr. 207/2009 ter zake stelt. Bijgevolg faalt elk argument dat kan worden gerelateerd aan het ontbreken van een dwingend vereiste van beschikbaarheid wegens een exclusief recht dat op de betrokken domeinnaam zou zijn verkregen.

(cf. punten 20, 26, 28-31, 38, 41)
75

Verzoekster betoogt in wezen dat de Commissie in de onderhavige zaak de op haar rustende motiveringsplicht niet is nagekomen. Ten eerste heeft zij nagelaten om in het bestreden besluit een berekening te maken van het verschil tussen het bedrag aan sociale bijdragen dat de Bondsrepubliek Duitsland daadwerkelijk aan verzoekster heeft betaald (met aftrek van het bedrag dat overeenkomt met de verhoging van de toegestane posttarieven) en het bedrag aan sociale bijdragen dat is betaald door haar concurrenten die onder het algemene socialezekerheidsstelsel vallen. Ten tweede heeft zij niet precies uiteengezet waarom zij van mening was dat de vraag in hoeverre verzoekster sociale bijdragen had betaald, irrelevant was voor de berekening van het bedrag van de vermeende staatssteun. Ten derde is de Commissie tekortgeschoten in de motivering van haar beoordeling van het bestaan van een vermeende kruissubsidiëring, ingevoerd in de vorm van een verhoging van de toegestane posttarieven, teneinde rekening te houden met de door verzoekster betaalde sociale lasten. Ten vierde heeft de Commissie niet verduidelijkt waarom een dergelijke analyse enkel moet steunen op een onderzoek naar de verenigbaarheid van de kosten met de interne markt.
Dit betoog kan niet worden aanvaard, met name niet aangezien het gebaseerd is op een onvolledig citaat van de inhoud van de e‑mail van 11 april 2005, 9.57 uur. Zo vermelden verzoeksters niet dat de formulering „Chiquita ervaart druk om de prijzen alleen in Italië te verlagen (na Pasen)” gevolgd wordt door een passage die de sluiting van een overeenkomst over de toekomstige prijsstelling aantoont, namelijk: „Wij waren het er beiden over eens dat wij de prijzen ongewijzigd moesten laten”. Insgelijks benadrukken verzoeksters het feit dat de aankomst in week 14 van het schip Wong op de markt algemeen bekend was, maar zij zien eraan voorbij dat P1 de bron van die informatie duidelijk identificeert door de volgende aantekening:

„Hieronder leest u de meest recente informatie over de met [C1] besproken prijzen. Hij was het die met me sprak over Di Leonardo/Wong”.
Wat in de tweede plaats de mededelingsverplichtingen voor SEL’s voor laboratoria betreft, is artikel L 4221‑19 van de CSP de meest ter zake doende referentie, aangezien de artikelen L 6221‑4 en L 6221‑5 van de CSP zijn opgesteld in een tijd waarin SEL’s voor laboratoria niet bestonden, zoals de Ordre uiteenzet. Het is trouwens voornamelijk deze bepaling die door de Ordre in de door de Commissie in dit verband geïdentificeerde maatregelen ten aanzien van SEL’s wordt aangevoerd. Derhalve dient het door de Ordre na de invoering van de wettelijke bepaling in kwestie vastgestelde besluit van 18 januari 2006 te worden onderzocht. Dit besluit brengt eerst de inhoud van artikel L 4221‑19, eerste alinea, van de CSP in herinnering (zie punt 165 hierboven) en vermeldt vervolgens het onderstaande:

„Vanaf 1 maart 2006 dienen dan ook alle akten betreffende de vennootschap, zowel in verband met de statuten en de werking van de vennootschap als met betrekking tot de verhoudingen tussen vennoten, aan de [CCG] te worden overgelegd. Het betreft met name overeenkomsten inzake de wijzen van financiering van de vennootschap en de deelnemingen in het maatschappelijk kapitaal, en de vennootschapsovereenkomsten.

Bij elke wijziging binnen een vennootschap voor de uitoefening van vrije beroepen die [laboratoria] exploiteert, dienen de daarin werkzame apothekers-biologen schriftelijk te verklaren dat zij de bepalingen van artikel L 4221‑19 van de [CSP] hebben nageleefd.”
72

Van een dergelijke ondubbelzinnigheid is in casu geen sprake. Om te beginnen is vraag 1D dwingend geformuleerd, wat erop wijst dat verzoekster erop moet antwoorden. Voorts kan uit bijlage II, sub a, lid 4, van het bestreden besluit niet worden afgeleid dat verzoekster duidelijk de mogelijkheid is geboden om niet te antwoorden op vraag 1D. In dat lid 4 wordt immers verklaard dat „[de] onderneming in de regel alle inlichtingen moet verstrekken waarover zij beschikt” en dat zij slechts „indien de gevraagde inlichtingen niet in een of andere vorm in haar bezit zijn, duidelijk en eenvormig de ontbrekende gegevens in de Excel-bestanden [moet aangeven] met de afkorting ‚UNK’ (niet beschikbaar/onbekend)”. Deze bepaling is dus niet van toepassing op de situatie van een onderneming die niet wenst te antwoorden op een haar gestelde vraag.