Dit neemt niet weg dat in het kader van een oppositie die berust op het bestaan van een ouder recht in de zin van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009, de documenten met de nationale wettelijke bepalingen geen elementen van nationale wetgeving zijn waarmee het Gerecht rekening kan houden bij de uitlegging van het nationale recht, maar bewijzen zijn die ertoe strekken de inhoud van het toepasselijke nationale recht vast te stellen, in de zin van regel 19, lid 2, onder d), van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. Aangezien de verzoeker deze documenten niet heeft overgelegd in het kader van de administratieve procedure bij het Bureau, dienen zij niet-ontvankelijk te worden verklaard.

Het is juist dat niets de partijen noch het Gerecht belet bij de uitlegging van het nationale recht waarnaar het Unierecht verwijst, rekening te houden met elementen van nationale wetgeving, rechtspraak of rechtsleer, aangezien het niet erom gaat de kamer van beroep te verwijten dat zij in een bepaalde nationale rechterlijke beslissing vermelde feiten niet in aanmerking heeft genomen, maar om het verwijt, gebaseerd op de aangevoerde rechtspraak of rechtsleer, dat zij een bepaling van nationaal recht onjuist heeft toegepast.

Bovendien dient volgens regel 19, lid 2, onder d), van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk de opposant aan het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie niet alleen de gegevens te verstrekken waaruit blijkt dat hij voldoet aan de voorwaarden die overeenkomstig de nationale wetgeving waarvan hij om toepassing vraagt, zijn gesteld om krachtens een ouder recht oppositie te kunnen instellen tegen de inschrijving van een Uniemerk, maar ook de gegevens waaruit de inhoud van deze wetgeving blijkt. Wanneer partijen geen betoog in die zin hebben gevoerd of geen bewijzen in die zin hebben overgelegd, is het Bureau bijgevolg niet verplicht om ambtshalve de gegevens over het toepasselijke nationale recht te verzamelen.

In het kader van een oppositie die berust op het bestaan van een ouder recht in de zin van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk worden in regel 19, lid 2, onder d), van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk de documenten die moeten worden verstrekt ter ondersteuning van de oppositie niet nauwkeurig en uitputtend opgesomd. Aangezien laatstgenoemde bepaling slechts de verplichting om bewijsmateriaal te verstrekken betreffende de verkrijging en het voortbestaan van het oudere recht in de zin van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009, en de omvang van de daaraan verbonden bescherming, vermeldt, zonder nadere verduidelijking, wordt de opposant niet geacht op de hoogte te zijn van de precieze documenten die hij ter staving van zijn oppositie moet overleggen. In deze omstandigheden hoeft de beoordelingsbevoegdheid van de kamer van beroep inzake de in artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009 neergelegde mogelijkheid om rekening te houden met niet-tijdig aangevoerde feiten en bewijsmiddelen, niet op restrictieve wijze te worden uitgeoefend.

Evenwel bepalen noch verordeningen nr. 207/2009 en nr. 2868/95, noch de rechtspraak hoe de inhoud van de nationale wetgeving moet worden bewezen. Dienaangaande moet het Bureau op basis van de nationaalrechtelijke gegevens die van de opposant worden verlangd het toepasselijke recht correct en ondubbelzinnig kunnen vaststellen. Deze informatie over de toepasselijke wetgeving moet het Bureau in staat stellen om de inhoud van deze wetgeving, de voorwaarden voor de verkrijging van de bescherming en de omvang ervan te begrijpen en toe te passen, en de aanvrager in staat stellen om zijn rechten van de verdediging uit te oefenen.

In het kader van een oppositie die berust op het bestaan van een ouder recht in de zin van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk geeft regel 19, lid 2, onder d), van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk geen nauwkeurige en uitputtende opsomming van de gegevens die het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van een ouder recht in de zin van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 bewijzen, welke gegevens een opposant die zich op een dergelijk recht beroept aan het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie moet overleggen. Bijgevolg kan de relevante nationale wetgeving worden beschouwd als een van de elementen die het bewijs vormen van de verkrijging en het voortbestaan van een ouder recht in de zin van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009, en van de omvang van de daaraan verbonden bescherming.

Het staat aan de bevoegde instanties van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie om het gezag en de strekking te beoordelen van de gegevens die de opposant ten bewijze van de inhoud van de door hem aangevoerde regel van nationaal recht heeft overgelegd. Wanneer de toepassing van het nationale recht ertoe kan leiden dat het bestaan van een grond voor weigering van inschrijving van een Uniemerk wordt erkend, lijkt het noodzakelijk dat het Bureau de mogelijkheid heeft om, alvorens de oppositie tegen de inschrijving van een dergelijk merk toe te wijzen, te controleren of de door de opposant overgelegde gegevens relevant zijn voor het door hem te leveren bewijs van de inhoud van dat nationale recht.

In omstandigheden waarin het Bureau mogelijkerwijs rekening moet houden met met name het nationale recht van de lidstaat waarin een ouder recht waarop de oppositie steunt, wordt beschermd, moet het bijgevolg ambtshalve, met de middelen die hem hiertoe nuttig lijken, inlichtingen inwinnen over het nationale recht van de betrokken lidstaat, wanneer deze inlichtingen nodig zijn voor de beoordeling van de voorwaarden voor toepassing van een relatieve weigeringsgrond, en in het bijzonder voor de beoordeling van de realiteit van de aangevoerde feiten of van de bewijskracht van de overgelegde stukken. Deze verplichting om ambtshalve inlichtingen over het nationale recht in te winnen, ligt in voorkomend geval bij het Bureau wanneer het reeds beschikt over aanwijzingen inzake het nationale recht, hetzij in de vorm van beweringen betreffende de inhoud ervan hetzij in de vorm van overgelegde gegevens waarvan de bewijskracht werd aangevoerd.

Dienaangaande moet het Bureau alle middelen aanwenden waarover het in het kader van zijn verificatiebevoegdheid beschikt om in het licht van de argumenten van de opposant informatie in te winnen over het toepasselijke nationale recht en de inhoud en de draagwijdte van de bepalingen van het aangevoerde nationale recht verder te onderzoeken, hetzij ambtshalve, hetzij door de opposant te vragen om de door hem aan het Bureau overgelegde informatie te staven.

(cf. punten 77‑79, 82)