BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

16 december 1998

Zaak T-93/98

I. Rentzos

tegen

Europees Parlement

„Beoordelingsrapport — Afwijzing van verzoek tot herziening van beoordelingsrapport — Beroep tot nietigverklaring — Beroepstermijnen — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-1923

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van verzoekers beoordelingsrapport over de periode 1995/1997, van verweerders besluit tot afwijzing van het verzoek tot herziening van dat rapport en, voor zoveel nodig, van verweerders besluit tot afwijzing van verzoekers klacht.

Beslissing:

Niet-ontvankelijkheid.

Resumé van de beschikking

Verzoeker treedt op 1 mei 1981 in dienst van het Parlement als vertaler in de rang LA 7.

Bij brief van 14 oktober 1997, die op 15 oktober bij het Parlement wordt ingeschreven, dient hij krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een klacht in waarin hij om herziening van zijn beoordelingsrapport 1995/1997 verzoekt.

Op 22 december 1997 zendt verzoekers advocaat de secretarisgeneraal van het Parlement (secretarisgeneraal) een brief waarin hij hem wijst op „de slechte organisatie van het werk binnen de Griekse vertaalafdeling” met name ten aanzien van de door zijn cliënt uitgeoefende functie en waarin hij hem verzoekt, tussen te komen om de functie en de taken van zijn cliënt duidelijk te doen omschrijven.

Op 12 februari 1998 wijst het Parlement de klacht van 15 oktober 1997 af en op 9 maart 1998 antwoordt de secretarisgeneraal op de brief van 22 december 1997.

De ontvankelijkheid

Het staat aan de partij die aanvoert dat een verzoekschrift te laat is ingediend, het bewijs te leveren van de datum van kennisgeving van het besluit (punt 33).

Referentie: Hof 5 juni 1980, Belfiore/Commissie, 108/79, Jurispr. blz. 1769, punt 7; Hof 11 mei 1989, Maurissenen Union syndicale/Rekenkamer, 193/87 en 194/87, Jurispr. blz. 1045, punt 46; Gerecht 20 maart 1991, Pérez-Minguez Casariego/Commissie, T-l/90, Jurispr. blz. II-143, punt 37

In casu stelt verzoeker, dat hij geen kennis heeft gekregen van de brief van het Parlement van 12 februari 1998 waarbij zijn klacht van 15 oktober 1997 is afgewezen. Het Parlement verklaart, dat die brief met de officiële interne post naar verzoekers administratief adres is gestuurd, maar geeft toe, niet te beschikken over een bewijs dat verzoeker die brief daadwerkelijk heeft ontvangen. Het Gerecht kan derhalve niet als bewezen beschouwen, dat verzoeker kennis heeft genomen van de inhoud van die brief (punt 34).

In die omstandigheden moet nader worden ingegaan op de door het Parlement subsidiair opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid volgens welke in elk geval op 15 februari 1998 een stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing is afgekomen, zodat het verzoekschrift na het verstrijken van de in artikel 91, lid 3, bepaalde termijn voor het instellen van beroep is ingediend (punt 35).

Krachtens artikel 90, lid 2, tweede alinea, van het Statuut gold het ontbreken van een antwoord bij het verstrijken van de termijn van vier maanden vanaf de inschrijving van de klacht op 15 oktober 1997 als een stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing waartegen een beroep als bedoeld in artikel 91 kon worden ingesteld. Aangezien het verzoekschrift evenwel pas op 8 juni 1998 is neergelegd, is het beroep na het verstrijken van de in artikel 91, lid 3, tweede streepje, bepaalde termijn van drie maanden ingesteld (punt 36).

De feiten van de onderhavige zaak komen overigens niet overeen met die van het uitzonderingsgeval waarop wordt gedoeld in artikel 91, lid 3, tweede streepje, van het Statuut, waarin wordt bepaald: „Wanneer echter een uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van een Macht is afgekomen na het stilzwijgende besluit tot afwijzing, doch binnen de termijn voor het instellen van beroep, gaat laatstgenoemde termijn hierdoor opnieuw in” (punt 37).

Zoals verweerder stelt, betreft het antwoord van de secretarisgeneraal van 9 maart 1998 immers uitsluitend de in de brief van verzoekers advocaat van 22 december 1997 gestelde vragen. Uit de bewoordingen van die brief blijkt evenwel, dat verzoekers raadsman zelf het verschil tussen het onderwerp van die brief en dat van de klacht van 15 oktober 1997 heeft gepreciseerd (punt 38).

De antwoordbrief van de secretarisgeneraal van 9 maart 1998 heeft niet betrekking op het beoordelingsrapport. In die brief wijst de secretarisgeneraal verzoeker erop, dat hij diens verzoek als een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut beschouwt. Het Gerecht is derhalve van oordeel, dat het Parlement met die brief alleen heeft geantwoord op de brief van 22 december 1997 (punt 40).

Verzoeker kon het antwoord van 9 maart 1998 derhalve niet op goede gronden als een uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van zijn klacht van 15 oktober 1997 aanmerken, zelfs al zou hij de brief van 12 februari 1998 niet hebben ontvangen (punt 41).

Het beroep is derhalve te laat ingesteld (punt 42).

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.