ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Het begrip „proces dat tot de beslissing heeft geleid” in de zin van artikel 4 bis, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat het niet alleen ziet op de instantie waarin de beslissing in hoger beroep is gegeven, wanneer daarin na een nieuwe behandeling van de zaak ten gronde definitief uitspraak is gedaan over de schuld van de betrokkene, maar ook op een latere procedure — zoals die waarin het verzamelvonnis is gewezen dat in het hoofdgeding aan de orde is –waarin de beslissing is gegeven waarbij de hoogte van de aanvankelijk opgelegde straf onherroepelijk is gewijzigd, voor zover de autoriteit die laatstbedoelde beslissing heeft vastgesteld, in dit verband over een zekere mate van beoordelingsbevoegdheid beschikte.
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de procedure in hogere voorziening.
C 206/2

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 25 maart 2021 — Sun Pharmaceutical Industries Ltd, voorheen Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd / Europese Commissie

(Zaak C-586/16 P) (1)

(Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Farmaceutische producten - Markt voor antidepressiva (citalopram) - Overeenkomsten tot schikking van octrooigeschillen tussen een fabrikant van oorspronkelijke geneesmiddelen die octrooihouder is en fabrikanten van generieke geneesmiddelen - Artikel 101 VWEU - Potentiële mededinging - Beperking naar strekking - Kwalificatie - Berekening van de geldboete)

(2021/C 206/02)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Sun Pharmaceutical Industries Ltd, voorheen Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd (vertegenwoordigers: R. Vidal, solicitor, B. Kennelly, QC en L. Penny, solicitor)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin en C. Vollrath, gemachtigden, bijgestaan door B. Rayment en D. Bailey, barristers, G. Peretz, QC, en S. Kingston, SC)

Interveniënt aan de zijde van de andere partij in de procedure: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery en D. Robertson, gemachtigden, bijgestaan door J. Holmes, QC, vervolgens D. Guðmundsdóttir, gemachtigde, bijgestaan door J. Holmes, QC)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Sun Pharmaceutical Industries Ltd en Ranbaxy (UK) Ltd dragen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie.

3) Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland draagt zijn eigen kosten.

(1) PB C 30 van 30.1.2017.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Münster — Duitsland) — EV/Finanzamt Lippstadt

(Zaak C-685/16) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Artikelen 63 tot en met 65 VWEU - Vrij verkeer van kapitaal - Vermindering van belastbare winsten - Deelnemingen van een moedermaatschappij in een kapitaalvennootschap die haar bestuur en zetel in een derde land heeft - Dividend uitgekeerd aan de moedermaatschappij - Fiscale aftrekbaarheid waarvoor strengere voorwaarden gelden dan voor de vermindering van de winst uit deelnemingen in een niet-vrijgestelde binnenlandse kapitaalvennootschap))

(2018/C 408/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Münster

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: EV

Verwerende partij: Finanzamt Lippstadt

Dictum

De artikelen 63 tot en met 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan nationale wetgeving als in het hoofdgeding op grond waarvan voor een vermindering van de winst uit deelnemingen in een kapitaalvennootschap die haar bestuur en zetel in een derde land heeft, strengere voorwaarden gelden dan voor de vermindering van de winst uit deelnemingen in een niet-vrijgestelde binnenlandse kapitaalvennootschap.

(1) PB C 144 van 8.5.2017.
2)

Ingeval een nationale regeling als die in de hoofdgedingen niet in overeenstemming met artikel 7 van richtlijn 2003/88 en artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten kan worden uitgelegd, moet de nationale rechter aan wie een geschil tussen de rechtsopvolger van een overleden werknemer en de vroegere werkgever van die werknemer is voorgelegd, die nationale regeling buiten toepassing laten en erop toezien dat die rechtsopvolger van de betrokken werkgever een financiële vergoeding verkrijgt voor de jaarlijkse vakantie met behoud van loon die op grond van die bepalingen is verworven maar die door de werknemer niet werd opgenomen vóór zijn overlijden. Deze verplichting vloeit voor de nationale rechter voort uit artikel 7 van richtlijn 2003/88 en artikel 31, lid 2, van het Handvest wanneer het gaat om een geding tussen een dergelijke rechtsopvolger en een werkgever die een openbare autoriteit is, en uit artikel 31, lid 2, van het Handvest wanneer het gaat om een geding waarin de rechtsopvolger opkomt tegen een werkgever die de hoedanigheid van particulier heeft.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — procedure ingeleid door CX

(Zaak C-629/16) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Internationaal wegvervoer - Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije - Artikel 9 - Aanvullend Protocol - Artikelen 41 en 42 - Vrij verrichten van diensten - Standstillclausule - Besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije - Artikelen 5 en 7 - Vrij verkeer van goederen - Nationale regeling waarbij het recht wordt beperkt van in de Republiek Turkije gevestigde goederenvervoerders om hun voertuigen te laten rijden op het grondgebied van de betrokken lidstaat - Verplichting om een vergunning te verkrijgen die wordt afgegeven in het kader van een tussen deze lidstaat en Turkije op grond van een bilaterale overeenkomst vastgesteld contingent, of een vergunning die wordt afgegeven voor een individueel transport met een aanmerkelijk publiek belang))

(2018/C 319/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partij in het hoofdgeding

CX

in tegenwoordigheid van: Bezirkshauptmannschaft Schärding

Dictum

De bepalingen van de overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, ondertekend te Ankara op 12 september 1963 door de Republiek Turkije, enerzijds, en door de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap, anderzijds, en namens de Gemeenschap gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963, het Aanvullend Protocol, ondertekend op 23 november 1970 te Brussel en namens de Gemeenschap gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij verordening (EEG) nr. 2760/72 van de Raad van 19 december 1972, en besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije van 22 december 1995 inzake de tenuitvoerlegging van de slotfase van de douane-unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een regeling van een lidstaat zoals die aan de orde in het hoofdgeding, krachtens welke in Turkije gevestigde ondernemingen voor goederenvervoer over de weg een dergelijk transport naar die lidstaat of via het grondgebied van die lidstaat, alleen mogen uitvoeren indien zij beschikken over documenten die worden afgegeven in het kader van een contingent dat is vastgesteld voor dit soort vervoer op grond van een bilaterale overeenkomst tussen voorgenoemde lidstaat en de Republiek Turkije, dan wel een vergunning die is afgegeven op grond van een aanmerkelijk publiek belang, voor zover deze regeling geen nieuwe beperking omvat op het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 41, lid 1, van voorgenoemd Aanvullend Protocol, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

(1) PB C 104 van 3.4.2017.
Zaak C-650/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 12 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — A/S Bevola, Jens W. Trock ApS / Skatteministeriet (Prejudiciële verwijzing — Artikel 49 VWEU — Vennootschapsbelasting — Vrijheid van vestiging — Ingezeten vennootschap — Belastbare winst — Belastingaftrek — Aftrek van het door ingezeten vaste inrichtingen geleden verlies — Machtiging — Aftrek van het door niet-ingezeten vaste inrichtingen geleden verlies — Daarvan uitgesloten — Uitzondering — Facultatief stelsel van internationale gezamenlijke aanslag)

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 12 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — A/S Bevola, Jens W. Trock ApS / Skatteministeriet

(Zaak C-650/16) ( 1 )

„(Prejudiciële verwijzing — Artikel 49 VWEU — Vennootschapsbelasting — Vrijheid van vestiging — Ingezeten vennootschap — Belastbare winst — Belastingaftrek — Aftrek van het door ingezeten vaste inrichtingen geleden verlies — Machtiging — Aftrek van het door niet-ingezeten vaste inrichtingen geleden verlies — Daarvan uitgesloten — Uitzondering — Facultatief stelsel van internationale gezamenlijke aanslag)”

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: A/S Bevola, Jens W. Trock ApS

Verwerende partij: Skatteministeriet

Dictum

Artikel 49 VWEU moet in die zin moet worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke een ingezeten vennootschap die niet voor een stelsel van internationale gezamenlijke aanslag als het in het hoofdgeding aan de orde zijnde stelsel heeft gekozen, het verlies dat een in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting heeft geleden, niet van haar belastbare winst kan aftrekken wanneer deze vennootschap, enerzijds, alle mogelijkheden van aftrek van dit verlies heeft uitgeput die haar worden geboden door het recht van de lidstaat waar deze vaste inrichting is gelegen en, anderzijds, van deze vaste inrichting geen inkomsten meer ontvangt, zodat er geen enkele mogelijkheid meer bestaat om dit verlies in die lidstaat te verrekenen, hetgeen de nationale rechterlijke instantie dient na te gaan.

( 1 ) PB C 63 van 27.2.2017.
Zaak C-426/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 29 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW e.a. / Vlaams Gewest [Prejudiciële verwijzing — Bescherming van het dierenwelzijn bij het doden — Speciale slachtmethoden die vereist zijn voor religieuze riten — Islamitisch Offerfeest — Verordening (EG) nr. 1099/2009 — Artikel 2, onder k) — Artikel 4, lid 4 — Verplichting om ritueel te slachten in een slachthuis dat aan de eisen van verordening (EG) nr. 853/2004 voldoet — Geldigheid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 10 — Vrijheid van godsdienst — Artikel 13 VWEU — Eerbiediging van nationale gebruiken inzake religieuze riten]

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 29 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW e.a. / Vlaams Gewest

(Zaak C-426/16) ( 1 )

„[Prejudiciële verwijzing — Bescherming van het dierenwelzijn bij het doden — Speciale slachtmethoden die vereist zijn voor religieuze riten — Islamitisch Offerfeest — Verordening (EG) nr. 1099/2009 — Artikel 2, onder k) — Artikel 4, lid 4 — Verplichting om ritueel te slachten in een slachthuis dat aan de eisen van verordening (EG) nr. 853/2004 voldoet — Geldigheid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 10 — Vrijheid van godsdienst — Artikel 13 VWEU — Eerbiediging van nationale gebruiken inzake religieuze riten]”

Verwijzende rechter

Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Limburg, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen Oost-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van West-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Vlaams-Brabant, VZW, Association Internationale Diyanet de Belgique, IVZW, lslamitische Federatie van België, VZW, Rassemblement des Musulmans de Belgique, VZW, Erkan Konak, Chaibi El Hassan

Verwerende partij: Vlaams Gewest

in tegenwoordigheid van: Global Action in the Interest of Animals (GAIA) VZW

Dictum

Bij het onderzoek van de prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van artikel 4, lid 4, gelezen in samenhang met artikel 2, onder k), van verordening (EG) nr. 1099/2009 van de Raad van 24 september 2009 inzake de bescherming van dieren bij het doden kunnen aantasten in het licht van artikel 10 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 13 VWEU.

( 1 ) PB C 383 van 17.10.2016.
Zaak C-478/16 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 19 april 2018 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) / Group OOD, Kosta Iliev [Hogere voorziening — Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken — Onderzoek door de kamer van beroep — Nieuwe of aanvullende bewijzen — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 76, lid 2 — Verordening (EG) nr. 2868/95 — Regel 50, lid 1, derde alinea]

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 19 april 2018 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) / Group OOD, Kosta Iliev

(Zaak C-478/16 P) ( 1 )

„[Hogere voorziening — Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken — Onderzoek door de kamer van beroep — Nieuwe of aanvullende bewijzen — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 76, lid 2 — Verordening (EG) nr. 2868/95 — Regel 50, lid 1, derde alinea]”

Partijen

Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: A. Folliard-Monguiral, P. Ivanov en D. Stoyanova- Valchanova, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Group OOD (vertegenwoordigers: D. Dragiev en A. Andreev, advokati), Kosta Iliev (vertegenwoordiger: S. Ganeva, advokat)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) wordt verwezen in de kosten.

( 1 ) PB C 78 van 13.3.2017.
2)

Een belasting als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die hoofdzakelijk afhankelijk van hun verkoopoppervlakte op grote handelszaken drukt, vormt geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU omdat zij voor zaken met een verkoopoppervlakte van minder dan 2500 m2 in een vrijstelling voorziet. Een dergelijke belasting vormt evenmin staatssteun in de zin van die bepaling omdat zij voor zaken waarvan de activiteiten zijn gewijd aan tuinartikelen, de verkoop van voertuigen, bouwmaterialen, gereedschapswerktuigen en industriële componenten in een vrijstelling voorziet of omdat zij zaken waarvan de activiteiten betrekking hebben op de verkoop van meubels, sanitair en deuren en ramen alsook bouwmarkten voor een vermindering van de belastbare grondslag met 60 % in aanmerking laat komen, aangezien die zaken het milieu en de ruimtelijke ordening minder aantasten dan de andere. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te verifiëren of dit laatste ook het geval is. Een dergelijke belasting vormt wel staatssteun in de zin van die bepaling voor zover grote collectieve winkelfaciliteiten met een verkoopoppervlakte van 2500 m2 of meer daarvan zijn vrijgesteld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 166/11

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky — Slowaakse Republiek) — Volkswagen AG / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

(Zaak C-533/16) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 167 tot en met 171 - Recht op btw-aftrek - Recht op teruggaaf van btw aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf zijn gevestigd - Artikel 178, onder a) - Wijze van uitoefening van het recht op btw-aftrek - Richtlijn 2008/9/EG - Voorwaarden voor teruggaaf van btw - Vervaltermijn - Beginsel van fiscale neutraliteit - Btw die is betaald en in rekening is gebracht meerdere jaren na levering van de betrokken goederen - Ontzegging van het recht op teruggaaf wegens het verstrijken van de vervaltermijn, die is ingegaan op de datum van levering van de goederen])

(2018/C 166/13)

Procestaal: Slowaaks

Verwijzende rechter

Najvyšší súd Slovenskej republiky

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Volkswagen AG

Verwerende partij: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

Dictum

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke aan de belastingplichtige in omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin pas verschillende jaren na levering van de goederen in kwestie belasting over de toegevoegde waarde (btw) aan hem in rekening is gebracht en door hem is betaald, het recht op btw-teruggaaf wordt ontzegd op grond dat de vervaltermijn waarin die regeling voor de uitoefening van dat recht voorziet, is ingegaan op het ogenblik waarop de goederen zijn geleverd en al was verstreken toen hij zijn verzoek om teruggaaf indiende.

(1) PB C 22 van 23.1.2017.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 166/14

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 22 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Nürtingen — Duitsland) — Strafzaak tegen Faiz Rasool

(Zaak C-568/16) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Betalingsdiensten - Richtlijn 2007/64/EG - Artikel 3, onder e) en o) - Artikel 4, punt 3 - Bijlage - Punt 2 - Werkingssfeer - Exploitatie van multifunctionele geldautomaten die geldopneming mogelijk maken in speelhallen - Coherentie van de repressieve praktijk van de nationale autoriteiten - Verbeurdverklaring van de door een onrechtmatige activiteit verkregen bedragen - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 17])

(2018/C 166/17)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Nürtingen

Partij in de strafzaak

Faiz Rasool

in tegenwoordigheid van: Rasool Entertainment GmbH

Dictum

Artikel 4, punt 3, van richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, tot wijziging van de richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van richtlijn 97/5/EG, gelezen in samenhang met punt 2 van de bijlage bij deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat een dienst van geldopneming die een speelhalexploitant aan zijn klanten aanbiedt door middel van in die hallen geïnstalleerde multifunctionele geldautomaten, geen „betalingsdienst” in de zin van deze richtlijn vormt wanneer de exploitant geen enkele verrichting op de betaalrekeningen van die klanten doet en de door hem in dat kader verrichte handelingen louter bestaan in de terbeschikkingstelling en het vullen van die geldautomaten met contant geld.

(1) PB C 22 van 23.1.2017.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/3

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 februari 2018 [verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk] — The Queen, op verzoek van: Western Sahara Campaign UK / Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

(Zaak C-266/16) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko - Protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden waarin bij deze overeenkomst is voorzien - Handelingen waarbij de sluiting van de overeenkomst en van het protocol wordt goedgekeurd - Verordeningen waarbij de in het protocol vastgestelde vangstmogelijkheden over de lidstaten worden verdeeld - Rechterlijke bevoegdheid - Uitlegging - Geldigheid uit het oogpunt van artikel 3, lid 5, VEU en van het volkenrecht - Toepasselijkheid van die overeenkomst en van dat protocol op het grondgebied van de Westelijke Sahara en op de wateren die daaraan grenzen))

(2018/C 142/03)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: The Queen, op verzoek van: Western Sahara Campaign UK

Verwerende partijen: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

in tegenwoordigheid van: Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader)

Dictum

Aangezien noch de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko, noch het Protocol tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko, van toepassing is op de wateren die grenzen aan het grondgebied van de Westelijke Sahara, is bij het onderzoek van de eerste prejudiciële vraag niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van verordening (EG) nr. 764/2006 van de Raad van 22 mei 2006 betreffende de sluiting van deze overeenkomst, besluit 2013/785/EU van de Raad van 16 december 2013 betreffende de sluiting van dit protocol of verordening (EU) nr. 1270/2013 van de Raad van 15 november 2013 betreffende de verdeling van de vangstmogelijkheden krachtens dat protocol, aantasten uit het oogpunt van artikel 3, lid 5, VEU.

(1) PB C 260 van 18.7.2016.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/9

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale civile di Trapani — Italië) — Giuseppa Santoro / Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Zaak C-494/16) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd - Met een werkgever uit de publieke sector gesloten overeenkomsten - Maatregelen ter bestraffing van misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd - Gelijkwaardigheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel))

(2018/C 161/09)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale civile di Trapani

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Giuseppa Santoro

Verwerende partijen: Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Dictum

Clausule 5 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling die misbruik, door een werkgever die tot de publieke sector behoort, van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd niet bestraft door de betaling, aan de betrokken werknemer, van een vergoeding ter compensatie van de niet-omzetting van de arbeidsverhouding voor bepaalde tijd in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, maar wel voorziet in de toekenning van een vergoeding die minimaal 2,5 maal en maximaal 12 maal het laatst ontvangen maandloon van die werknemer bedraagt, met daarnaast de mogelijkheid, voor die werknemer, om volledige vergoeding van de schade te krijgen indien hij middels een vermoeden aantoont dat hij andere tewerkstellingskansen heeft verloren of dat hij, indien volgens de regels een vergelijkend examen voor aanwerving was georganiseerd, daarvoor zou zijn geslaagd, voor zover die regeling wordt vergezeld van een bestraffingsmechanisme dat doeltreffend en afschrikkend is, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

(1) PB C 454 van 5.12.2016.