ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

30 november 1994

Zaak T-588/93

G

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Aan aanstelling voorafgaand medisch onderzoek — Geen overeenstemming tussen klacht en beroep — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-875

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 30 september 1993 tot afwijzing van verzoeksters klacht tegen het besluit van de Commissie van 31 maart 1993 houdende intrekking van haar besluit van 1 september 1992 tot aanstelling van verzoekster als ambtenaar op proef bij de Commissie.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoekster, die geslaagd was voor een door de Commissie georganiseerd algemeen vergelijkend onderzoek ter vervulling van vacatures, ondergaat op 10 augustus 1992 het in artikel 33 van het Statuut bedoelde medisch onderzoek vóór aanstelling. Daarbij wordt zij verzocht een formulier in te vullen waarin een aantal inlichtingen van medische aard worden gevraagd. Dit formulier bevat een verklaring op erewoord, dat de verstrekte inlichtingen waarachtig en volledig zijn op straffe van nietigheid van het medisch onderzoek vóór aanstelling. Verzoekster vermeldt niet, dat zij in mei 1992 ter observatie en vervolgens ter verzorging was opgenomen in een psychiatrische dienst, en dat zij in december 1991 en in januari 1992 een psychiater heeft geconsulteerd na een depressie ten gevolge van overwerktheid.

Op 19 augustus 1992 brengt de raadgevend arts van de Commissie een gunstig advies uit over verzoeksters lichamelijke geschiktheid voor de uitoefening van haar functie. Op 1 september 1992 wordt zij met onmiddellijke ingang aangesteld als ambtenaar op proef.

Na enkele dagen te hebben gewerkt, dient verzoekster het ene medisch arbeidsongeschiktheidsattest na het andere in. Op 20 oktober 1992 laat het hoofd van de medische dienst van de Commissie het tot aanstelling bevoegd gezag weten, dat mevrouw G „bij haar medisch onderzoek vóór aanstelling een aandoening heeft verzwegen waaraan zij vóór haar aanstelling door de instelling leed, en dat die terugkomende aandoening aan de oorsprong ligt van haar huidige arbeidsongeschiktheid. Dit verzuim blijkt duidelijk uit het vóór de aanstelling ingevulde formulier.”

Op 11 november 1992 verklaart het tot aanstelling bevoegd gezag het medisch onderzoek vóór aanstelling van 10 augustus 1992 nietig en van onwaarde en nodigt het verzoekster uit zich aan een nieuw medisch onderzoek te onderwerpen. Ten vervolge op dit onderzoek brengt de raadgevend arts van de Commissie op 17 februari 1993 een negatief advies uit.

Bij brief van 24 februari 1993 komt verzoekster op tegen het besluit van de Commissie om het eerste medisch onderzoek vóór aanstelling te annuleren, en tegen de negatieve rapporten van het tweede medisch onderzoek. Zij verzoekt, dat de zaak aan de medische commissie wordt voorgelegd. Deze commissie bevestigt het advies, dat verzoekster niet geschikt is om een ambt van typiste bij de Commissie te vervullen.

Op 31 maart 1993 besluit het tot aanstelling bevoegd gezag verzoeksters aanstelling als ambtenaar op proef in te trekken. Tegen dit besluit dient verzoekster een klacht in, waarin zij opkomt tegen het medisch oordeel dat over haar is uitgesproken, en waarin zij verklaart, dat zij in uitstekende gezondheid verkeert. De Commissie wijst de klacht af.

De ontvankelijkheid

Het Gerecht stelt om te beginnen vast, dat het niet bevoegd is om kennis te nemen van verzoeksters vordering om in haar functie van ambtenaar op proef bij de Commissie te worden herplaatst. Volgens vaste rechtspraak is het Gerecht immers niet bevoegd om in het kader van de wettigheidstoetsing op grond van artikel 91 Ambtenarenstatuut bevelen te geven (r.o. 26).

Referentie: Hof 27 april 1989, Turner/Commissie, 192/88, Jurispr. blz. 1017; Gerecht 9 juni 1994, X/Commissie, T-94/92, JurAmbt. blz. II-481, r.o. 33

Verder herinnert het Gerecht eraan, dat eveneens volgens vaste rechtspraak de ontvankelijkheid van de beroepen van ambtenaren afhankelijk is van de inachtneming van de precontentieuze procedure, die tot doel heeft een minnelijke schikking van de geschillen tussen de ambtenaren of andere personeelsleden en de administratie mogelijk te maken, en dat het daartoe van belang is, dat het tot aanstelling bevoegd gezag met voldoende nauwkeurigheid kennis kan nemen van de grieven die de betrokkenen tegen het omstreden besluit formuleren (r.o. 27).

Referentie: Gerecht 29 maart 1990, Alexandrakis/Commissie, T-57/89, Jurispr. blz. II-143, r.o. 8

In het onderhavige geval is verzoekster tijdens de precontentieuze procedure enkel opgekomen tegen het medisch oordeel dat over haar was uitgesproken, terwijl de tot staving van het beroep aangevoerde middelen betrekking hebben op de wettigheid van het besluit van de Commissie van 11 november 1992 waarbij het eerste medisch onderzoek vóór aanstelling is geannuleerd en verzoekster is verzocht zich aan een nieuw medisch onderzoek te onderwerpen.

Het Gerecht stelt vast, dat verzoeksters klacht geen enkele van de tot staving van het beroep aangevoerde middelen ter sprake brengt en geen enkel element bevat waaruit verweerster, zelfs indien zij die klacht met openheid van geest had proberen uit te leggen, zou hebben kunnen afleiden, dat verzoekster een van de geschilpunten aan de orde had willen stellen die in de tot staving van het beroep aangevoerde middelen zijn uiteengezet. Ter terechtzitting heeft verzoekster overigens zelf toegegeven, dat „de in het beroep aangevoerde middelen geen rechtstreeks verband houden met de klacht”. Aangezien elk van deze middelen niet-ontvankelijk is, moet het beroep in zijn geheel niet-ontvankelijk worden verklaard (r.o. 29-31).

Bovendien wijst het Gerecht erop, dat voor zover het enige geschilpunt dat in verzoeksters klacht ter sprake wordt gebracht, te weten de betwisting van het medisch oordeel dat over verzoekster is uitgesproken, door het beroep wordt gedekt, dient te worden opgemerkt, dat volgens vaste rechtspraak het Gerecht niet bevoegd is om kennis te nemen van de waarderingen die tot het gebied van de geneeskunde behoren, en dat zijn toetsingsrecht beperkt is tot de samenstelling en de regelmatige werking van de medische commissie (r.o. 32).

Referentie: Gerecht 14 april 1994, A/Commissie, T-10/93, Jurispr. blz. II-179, r.o. 61; X/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 39-41; Gerecht 27 oktober 1994, C/Commissie, T-47/93, JurAmbt. blz. II-743, r.o. 47

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.