ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 10 november 2015 –

GSA en SGI/Parlement

(Zaak T‑321/15)

„Overheidsopdrachten voor diensten — Aanbestedingsprocedure — Diensten in het kader van brandveiligheid, bijstand aan personen en buitenbewaking op de locatie van het Parlement te Brussel — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Verplichting tot overlegging van een overeenkomstig de nationale wettelijke regeling afgegeven voorafgaande vergunning — Evenredigheid — Gelijke behandeling — Openheid — Vrijheid van dienstverrichting”

1. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Aanbestedingsprocedure — Verplichting tot eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers — Noodzaak om te zorgen voor een zo ruim mogelijke mededinging (Verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 102, leden 1 en 2) (cf. punten 30, 57, 58)

2. Recht van de Europese Unie — Beginselen — Evenredigheid — Draagwijdte (cf. punt 32)

3. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Gunning van een opdracht na een aanvraag van aanbiedingen — Beoordelingsvrijheid van de instellingen — Rechterlijke toetsing — Grenzen (Verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie) (cf. punt 33)

4. Overheidsopdrachten van de Europese Unie — Gunning van een opdracht na een aanvraag van aanbiedingen — Selectiecriteria — Criterium in verband met de overlegging van een door de bevoegde nationale autoriteit verleende vergunning in het kader van een aanvraag van aanbiedingen betreffende diensten inzake brandveiligheid, bijstand aan personen en bewaking op de locatie van een instelling van de Unie — Toelaatbaarheid (Verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 102, lid 1; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 146, lid 3) (cf. punten 37‑40, 60)

5. Vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor diensten — Diensten inzake brandveiligheid, bijstand aan personen en bewaking op de locatie van een instelling van de Unie — Aanbestedende dienst die van de inschrijvers verlangt dat zij in het bezit zijn van een door de bevoegde nationale autoriteit verleende vergunning inzake veiligheid — Toelaatbaarheid (Art. 56 VWEU) (cf. punten 66, 67, 70)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van de besluiten van het Parlement vervat in de brief van 12 juni 2015, waarbij verzoeksters in kennis zijn gesteld van de afwijzing van de offerte die zij hadden ingediend in het kader van openbare aanbesteding EP/DGSAFE/UIB/SER/2014‑014 betreffende diensten in het kader van brandveiligheid en bijstand aan personen (gebied 1) en buitenbewaking (gebied 2) op de locatie van het Parlement te Brussel (PB 2014/S 246‑433095) en de gunning aan een andere inschrijver van de opdracht waarop die aanbesteding betrekking had

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
110

Het Hof heeft echter geoordeeld dat niet zozeer van belang was dat de gegevens in kwestie afkomstig zijn uit (semi-)veldstudies of laboratoriumstudies, of het onderzoek naar de translocatie, maar dat die studies tot doel hadden om de „uitstoot in het milieu”, in de zin van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, te evalueren – met andere woorden de daadwerkelijke of voorzienbare uitstoot van het product of de stof in kwestie onder omstandigheden die met normaal of realistisch gebruik van dit product of die stof overeenstemmen –, of om een analyse te verrichten van de invloeden van die uitstoot (zie naar analogie arrest van 23 november 2016, Bayer CropScience en Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, EU:C:2016:890, punt 89).
47

Verzoekster stelt bovendien dat de rechtspraak in mededingingszaken, waarop de Commissie zich beroept en volgens welke de weigering om inzage in het dossier te verlenen geen voor beroep vatbare handeling is, niet relevant is. Die rechtspraak is namelijk met name gebaseerd op het feit dat het recht op inzage in het dossier in dat soort zaken zonder meer als procedurele waarborg wordt erkend en in een verordening in detail wordt geregeld. Voorts heeft verzoekster in antwoord op een vraag van het Gerecht beklemtoond dat niet vaststond dat de onrechtmatigheid van de weigering om haar inzage in het dossier te verlenen, kon worden ingeroepen in het kader van een beroep tegen een eindbeslissing. Artikel 29 van de kaderrichtlijn voorziet namelijk niet in de mogelijkheid voor de fabrikant om beroep in te stellen tegen een eindbeslissing. Verzoekster heeft ook onderstreept dat de Commissie niet aan haar kan tegenwerpen dat zij haar opmerkingen had ingediend binnen de korte termijn die haar daarvoor was gesteld, zonder eerst inzage te hebben gehad in het dossier, nu haar niet vooraf de mogelijkheid was geboden om het dossier in te zien. Het is volgens verzoekster evident dat zij na inzage van het dossier haar opmerkingen had mogen aanvullen.
Ten tweede is de Commissie, anders dan verzoeksters stellen, evenmin voorbijgegaan aan de in de richtsnoeren van 2014 betreffende overeenkomsten inzake technologieoverdracht opgenomen aanbevelingen voor het onderzoeken van de potentiële mededinging bij het ontbreken van een bij een rechterlijke beslissing vastgestelde blokkeringspositie. Dienaangaande zij eraan herinnerd dat een marktdeelnemer ingevolge punt 31 van de richtsnoeren van 2014 betreffende overeenkomsten inzake technologieoverdracht „wordt geacht een potentiële concurrent op de productmarkt te zijn indien het waarschijnlijk is dat hij zonder de overeenkomst de vereiste extra investeringen zou verrichten om bij een geringe maar duurzame stijging van de productprijzen de relevante markt te betreden”, en „[e]en waarschijnlijke markttoetreding [...] op grond van realistische overwegingen [moet] worden beoordeeld, d.w.z. op basis van de feiten van de zaak in kwestie”. Bovendien is in punt 33 van diezelfde richtsnoeren het volgende gepreciseerd:

„Indien er geen zekerheid is over het bestaan van een blokkeringspositie, bijvoorbeeld wanneer het gerecht geen definitieve beslissing heeft genomen, moeten de partijen, om de vraag te beantwoorden of zij potentiële concurrenten zijn, zich baseren op al het op dat ogenblik beschikbare bewijsmateriaal, met inbegrip van de mogelijkheid dat inbreuk wordt gemaakt op intellectuele-eigendomsrechten en de vraag of er mogelijkheden bestaan om de bestaande intellectuele-eigendomsrechten te omzeilen. Aanzienlijke reeds gedane investeringen of vergevorderde plannen om een bepaalde markt te betreden, kunnen de stelling ondersteunen dat de partijen minstens potentiële concurrenten zijn, zelfs indien een blokkeringspositie niet kan worden uitgesloten.”
Ten aanzien van de bijeenkomst van 18 februari 1999 te Zürich heeft de Commissie in overweging 497 van het bestreden besluit uiteengezet dat bepaalde van de daarop besproken aspecten niet tot een akkoord hadden geleid. Uit het transcript van de mondelinge verklaringen van J-Power Systems en de nota over die bijeenkomst blijkt namelijk dat de partijen geen afspraak over het in de „exportgebieden” toe te passen quotum hebben gemaakt (een „quotum 60/40” of een „quotum 70/30”) en niet tot een definitief besluit zijn gekomen over de vraag of de „thuislanden” Zweden (vestigingsplaats van de productie van ABB), Zuid-Korea en Taiwan dienden te omvatten. Volgens de Commissie markeerde deze bijeenkomst evenwel het begin van de inbreuk. In overweging 506 van genoemd besluit heeft zij dienaangaande het volgende uiteengezet:

„Gezien het […] gedrag vóór de bijeenkomst van 18 februari 1999, toen de partijen onmiskenbaar een herleving van hun eerdere afspraken aan het plannen waren, en hun […] gedrag daarna, toen de partijen openlijk projecten in de exportgebieden onderling verdeelden, hun respectieve thuislanden respecteerden en overwogen om anderen te vragen of zij aan hun ‚plan’ wilden deelnemen, is de bijeenkomst van 18 februari 1999 er het bewijs van dat zij destijds de gezamenlijke intentie hadden om de markten en de afnemers te verdelen en de normale marktwerking te vervalsen voor zowel [onderzeese] als [ondergrondse] kabelprojecten. Vanaf ten minste die datum was er wilsovereenstemming over het beginsel van een beperking van de mededinging tussen de deelnemers zelf. Tussen de partijen is bijgevolg een overeenkomst gesloten dan wel een onderling afgestemde gedraging overeengekomen in de zin van artikel 101, lid 1, [VWEU], ook al werden destijds nog specifieke details van de mededingingsregeling besproken.”
33

Met hun beroep verzoeken verzoeksters om nietigverklaring van besluit 2013/497 en verordening nr. 971/2013 voor zover IRISL en elke entiteit die banden met haar heeft, worden vermeld in de in die handelingen neergelegde criteria voor plaatsing op de lijsten van personen en entiteiten voor wie beperkende maatregelen gelden. Verzoeksters betogen dat de Raad in besluit 2013/497 en verordening nr. 971/2013 als criterium voor plaatsing niet de omstandigheid had mogen opnemen een rechtspersoon, entiteit of lichaam te zijn die of dat eigendom is of onder zeggenschap staat van IRISL, of een natuurlijke persoon of rechtspersoon, entiteit of lichaam te zijn die of dat namens haar optreedt, of een natuurlijke persoon of rechtspersoon, entiteit of lichaam te zijn die of dat verzekeringsdiensten of andere essentiële diensten verstrekt aan IRISL of entiteiten die eigendom zijn of onder zeggenschap staan van IRISL of namens haar optreden. Zij stellen dat de Raad ten gevolge van het arrest IRISL geen criteria mocht opnemen of handhaven die uitdrukkelijk verwijzen naar banden met IRISL, aangezien het Gerecht had geoordeeld dat de plaatsing van IRISL op de lijst onrechtmatig was en dat een band met haar niet volstond om plaatsing te rechtvaardigen.
91

Ten vierde moet er ten aanzien van de motivering op het punt dat er geen hoger belang is, op worden gewezen dat verzoekster slechts in algemene termen het transparantiebeginsel heeft ingeroepen in haar geschriften, en terloops het belang heeft vermeld dat zij erbij had na te kunnen gaan of er een discrepantie was tussen de aankondiging van een gegunde opdracht en het bedrag van de offerte van de geselecteerde inschrijver. In dat verband volgt uit de bestreden besluiten dat de Commissie in weliswaar beknopte termen, maar duidelijk heeft geoordeeld dat verzoekster geen argument had aangevoerd dat kon aantonen dat sprake was van een hoger belang dat tot openbaarmaking gebood. De Commissie heeft daar nog aan toegevoegd dat zij niet in staat was om enig hoger belang aan te wijzen dat tot een dergelijke openbaarmaking zou gebieden. Daarnaast moet erop worden gewezen dat de Commissie in haar initiële besluiten op dit punt expliciet heeft aangegeven dat verzoeksters belang bij openbaarmaking een particulier belang was. In die omstandigheden moet het argument inzake een ontoereikende motivering op het punt van het bestaan van een hoger belang worden afgewezen.
Artikel 1, leden 1 en 2, van besluit 2014/119 bepaalt het volgende:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijst in de bijlage geplaatste personen die als verantwoordelijk geïdentificeerd zijn voor het verduisteren van Oekraïense overheidsmiddelen en personen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Oekraïne, en natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen die banden hebben met hen, worden bevroren.

2. Er worden geen tegoeden of economische middelen rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de op de lijst in de bijlage geplaatste natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.”
10

Verzoekers zijn van mening dat de Commissie het in artikel 4, lid 2, onder b), van verordening nr. 211/2011 geformuleerde juridische criterium onjuist heeft toegepast. Zij betogen meer bepaald dat de Commissie, wanneer zij deze voorwaarde voor registratie van voorgestelde EBI uitlegt en toepast, gelet op de doelstellingen en de geest van de verordening, geen al te strikte controle mag uitoefenen omdat de in de fase van registratie van voorgestelde EBI verrichte beoordeling haar gewoon in staat dient te stellen, na te gaan of de inhoud van het initiatief betrekking heeft op een onderwerp waarover het burgercomité en de instellingen van gedachten kunnen wisselen. Allereerst zou een al te strikte beoordeling van die voorwaarde in strijd zijn met het doel van het EBI-mechanisme, de participatie van de burgers in het democratische bestel te vergroten. Vervolgens betogen verzoekers dat de Commissie bij de toepassing van artikel 4, lid 2, onder b), van verordening nr. 211/2011 rekening moet houden met de hoedanigheid van de personen die het EBI voorstellen, in die zin dat de leden van de comités niet altijd perfect op de hoogte zijn van de interne werking van de Unie en van de specifieke kenmerken daarvan. Ten slotte zijn verzoekers van mening dat, gelet op het bijwoord „zichtbaar” in artikel 4, lid 2, onder b), van verordening nr. 211/2011, de registratie van een voorgesteld EBI slechts mag worden geweigerd indien een voorstel zichtbaar buiten het kader van de bevoegdheden van de Commissie valt, en daarbij in aanmerking wordt genomen dat er zeer vaak discussie bestaat over de vraag of de gekozen rechtsgrondslag juist en passend is.
29

Dienaangaande zij eraan herinnerd dat artikel 107, lid 3, VWEU de Commissie een ruime beoordelingsvrijheid laat om in afwijking van het algemene verbod van lid 1 van dat artikel steunmaatregelen toe te staan, aangezien in de betrokken gevallen bij de beoordeling van de vraag of een steunmaatregel van een staat al dan niet verenigbaar is met de interne markt, problemen rijzen waarbij ingewikkelde economische feiten en omstandigheden in aanmerking moeten worden genomen en moeten worden beoordeeld. De controle die de rechter van de Europese Unie uitoefent, dient dus op dit vlak beperkt te blijven tot de vraag of de procedurevoorschriften en de motiveringsregels in acht zijn genomen, of de feiten juist zijn weergegeven en of er geen sprake is van kennelijk onjuiste beoordeling of misbruik van bevoegdheid. De Unierechter behoort zijn economische beoordeling dus niet in de plaats te stellen van die van de Commissie. De Commissie kan zichzelf richtlijnen voor de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid opleggen door handelingen zoals de richtsnoeren vast te stellen, voor zover die handelingen indicatieve regels voor het door deze instelling te volgen beleid bevatten en niet afwijken van de Verdragsregels. In deze context dient de Unierechter na te gaan of de Commissie de vereisten in acht heeft genomen die zij voor zichzelf heeft gesteld (arrest van 30 januari 2002, Keller en Keller Meccanica/Commissie, T‑35/99, Jurispr., EU:T:2002:19, punt 77; zie eveneens in die zin arrest van 1 december 2004, Kronofrance/Commissie,T‑27/02, Jurispr., EU:T:2004:348, punt 79en aldaar aangehaalde rechtspraak).
32

De algemene verjaringsregeling is neergelegd in de Franse code civil. Deze regeling is gewijzigd bij wet nr. 2008‑561 van 17 juni 2008 houdende herziening van de verjaring in civielrechtelijke zaken (hierna: „wet nr. 2008‑561”), die op 19 juni 2008 in werking is getreden. Vóór deze herziening bedroeg de algemene verjaringstermijn in civielrechtelijke zaken krachtens artikel 2262 (oud) van de code civil 30 jaar. Na die herziening verjaren vorderingen in verband met persoonlijke rechten of rechten met betrekking tot roerende zaken op grond van artikel 2224 van die code na verloop van vijf jaar vanaf de dag waarop de rechthebbende bekend is geworden of had moeten worden met de feiten die zijn recht deden ontstaan. Artikel 2241 van de code civil bepaalt dat het instellen van een eis, ook in kort geding, de verjaringstermijn alsmede de vervaltermijn stuit, en dat dit ook geldt wanneer die vordering wordt ingesteld bij een onbevoegde rechter of wanneer het gedinginleidend stuk wegens een vormverzuim nietig wordt verklaard. Ingevolge artikel 2242 van deze code heeft de stuiting als gevolg van het instellen van een eis werking tot het einde van de procedure. Ten slotte bepaalt artikel 2231 van de code dat de stuiting het reeds verstreken deel van de verjaringstermijn tenietdoet en een nieuwe termijn doet ingaan van dezelfde duur als de vorige. De artikelen 1 en 2 van wet nr. 68‑1250, waarop verzoekster zich als bijzondere regeling beroept, voorzien op hun beurt in een verjaringstermijn van vier jaar vanaf de eerste dag van het jaar volgend op het jaar waarin de rechten zijn verkregen. Deze termijn wordt gestuit door het instellen van een beroep bij een rechterlijke instantie, zelfs indien de aangezochte rechter onbevoegd is om van het beroep kennis te nemen. In dat geval gaat een nieuwe termijn in vanaf de eerste dag van het jaar volgend op het jaar waarin de uitspraak onherroepelijk is geworden.
74

De visvergunning kan tijdelijk worden geschorst of permanent worden ingetrokken. In dat verband voert artikel 92 van verordening nr. 1224/2009 een puntensysteem in. Volgens dat systeem worden aan de houder van een visvergunning punten gegeven wanneer een ernstige inbreuk op de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid werd gemaakt. Wanneer het totale aantal aldus gegeven punten een bepaalde drempel bereikt, wordt de vergunning automatisch geschorst of ingetrokken. Met betrekking tot de vismachtiging bepaalt artikel 7 van deze verordening dat deze niet mag worden afgegeven als het betrokken vissersvaartuig niet in het bezit is van een visvergunning of als zijn visvergunning is geschorst of ingetrokken. Verder wordt de machtiging geschorst wanneer de visvergunning tijdelijk is geschorst.
5.

Mededingingsregelingen – Aantasting van de mededinging – Schikkingsovereenkomsten op octrooigebied – Overeenkomst tussen een initiërend farmaceutisch bedrijf en een onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Overeenkomst die bedingen betreffende de niet-betwisting van octrooien en het niet in de handel brengen van producten bevat – Nevenovereenkomst die voorziet in een waardeoverdracht naar de onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Kwalificatie als betaling in omgekeerde richting die als stimulans moet werken – Voorwaarden (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 153‑174)
2.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Beperkende maatregelen gelet op de situatie in Oekraïne – Handelingen waarbij het alle marktdeelnemers in de Unie wordt verboden bepaalde soorten financiële transacties te verrichten met buiten de Unie gevestigde entiteiten die voor meer dan 50 % eigendom zijn van een entiteit die is opgenomen op de lijsten van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn – Beroep ingesteld door een entiteit die voor meer dan 50 % eigendom is van een entiteit die is opgenomen op die lijsten – Ontvankelijkheid [Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit 2014/512/GBVB van de Raad, art. 1, lid 1, b), en bijlage I; verordening nr. 833/2014 van de Raad, art. 5, lid 1, b), en bijlage III] (zie punten 47‑50, 52)
2)

Pirelli & C. SpA wordt verwezen in haar kosten alsmede in die van de Europese Commissie.
Zowel artikel 299 VWEU als artikel 79, lid 2, van verordening nr. 966/2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie kent de Commissie de bevoegdheid toe om een besluit vast te stellen dat een executoriale titel vormt met het oog op de invordering van een contractuele schuldvordering, niettegenstaande de omstandigheid dat de schuldvordering die het voorwerp is van dat besluit, verbonden is aan de uitvoering van de subsidieovereenkomsten en dus een contractueel karakter heeft. In artikel 299 VWEU noch in artikel 79, lid 2, van die verordening wordt immers onderscheid gemaakt naargelang de schuldvordering waarvan de vaststelling is geformaliseerd door een besluit dat een executoriale titel vormt, van contractuele of buitencontractuele oorsprong is.

De toekenning aan de Commissie van de bevoegdheid om een eenzijdige handeling vast te stellen met het oog op de invordering van een contractuele schuldvordering, schendt voorts artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie niet, aangezien de betrokken medecontractant over een doeltreffende voorziening in rechte tegen die eenzijdige handeling beschikt. De betrokken medecontractant heeft immers de mogelijkheid om, voor zover de betrokken overeenkomst een arbitragebeding bevat in de zin van artikel 272 VWEU, bij de Unierechter een beroep in te stellen dat zowel artikel 263 VWEU als artikel 272 VWEU als rechtsgrondslag heeft. In het kader van dat beroep kan die medecontractant niet alleen de wettigheid van het besluit van de Commissie betwisten, aan de hand van middelen die gebaseerd zijn op het Verdrag of op een rechtsregel met betrekking tot de toepassing ervan, maar ook middelen en argumenten aanvoeren betreffende de overeenkomst of het recht dat erop van toepassing is, en de Unierechter verzoeken om over de inhoud van het tussen hem en de Commissie bestaande contractuele geschil uitspraak te doen in het kader van de volledige rechtsmacht waarover hij op grond van artikel 272 VWEU beschikt.

(zie punten 197, 198, 209, 213)
7.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Overeenstemming van de betrokken merken–Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren–Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 73)
2)

JingAo Solar Co. Ltd en de andere verzoekende partijen die in de bijlage worden genoemd, worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten die de Raad van de Europese Unie zijn opgekomen.
Alleen maatregelen met bindende rechtsgevolgen die de belangen van derden kunnen aantasten doordat hun rechtspositie aanmerkelijk wordt gewijzigd, zijn te beschouwen als handelingen die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring. Om te bepalen of een handeling waarvan de nietigverklaring wordt gevraagd, dergelijke effecten in het leven roept, dient men te zien naar wat zij in wezen inhoudt, naar de context waarin zij tot stand is gekomen alsook naar de bedoeling van de auteur met de kwalificatie ervan. Daarentegen is de vorm waarin een handeling is gegoten in principe van geen belang voor de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring. Het valt evenwel niet uit te sluiten dat het Gerecht de vorm van de handeling waartegen beroep is ingesteld, in aanmerking neemt, aangezien de vorm ertoe kan bijdragen het rechtskarakter daarvan te bepalen.

Derhalve vormt enkel de handeling waarmee degene die haar heeft verricht, zijn standpunt ondubbelzinnig en definitief heeft bepaald, in een vorm waaruit duidelijk het rechtskarakter ervan blijkt, een voor beroep tot nietigverklaring vatbaar besluit.

Dit is het geval met een besluit van de directie van de Europese Centrale Bank waarbij regels van algemene toepassing zijn vastgesteld die op definitieve wijze een aantal criteria vastleggen die moeten worden gevolgd in het kader van de aanstelling van uitzendkrachten binnen die instelling, en met name het criterium van de maximale duur van de aanstelling van een en dezelfde uitzendkracht voor administratieve en secretariële taken.

Een dergelijke handeling roept bindende rechtsgevolgen in het leven, aangezien de Bank – zolang die regel niet formeel is gewijzigd of ingetrokken – hier bij de beoordeling van de door de uitzendbureaus ingediende offertes in het kader van de procedure van het plaatsen van opdrachten betreffende de aanstelling van uitzendkrachten door de instelling, niet van kan afwijken.

(zie punten 17, 18, 20, 22, 23)