ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Tweede middel: onjuiste rechtsopvatting (punten 72 tot en met 77 van het bestreden arrest) Het Gerecht heeft het bestreden besluit nietig verklaard op grond van een fout met betrekking tot de feiten, zonder evenwel aan te tonen dat dit een “kennelijke” fout was. Het TAOBG beschikt over een ruime beoordelingsbevoegdheid op het gebied van ontslagen en het Gerecht dient bij zijn toetsing enkel na te gaan of er geen sprake was van een kennelijke fout of van misbruik van bevoegdheid. Het Gerecht heeft een fout in het bestreden besluit vastgesteld die uitsluitend betrekking had op een van de elementen van onvoldoende geschiktheid voor het ambt waarop het TAOBG UG heeft gewezen. Dit was geen “kennelijke” fout en kon dus niet leiden tot nietigverklaring van het bestreden besluit.
1)

Is het in overeenstemming met het recht [van de Europese Unie] en de juiste uitlegging van de overwegingen 14 en 32 en de artikelen 12 en 18 van richtlijn 24/2014/EU (1) en artikel 30 van richtlijn 23/2014/EU (2), ook onder verwijzing naar artikel 107 VWEU, dat voor de vaststelling van de minimumgrens van 30 % van de deelneming van de particuliere aandeelhouder in een op te richten gemengde vennootschap met openbaar en particulier kapitaal — een grens die de nationale wetgever ter uitvoering van de in de communautaire rechtspraak vastgelegde beginselen [van het recht van de Unie] passend acht — uitsluitend rekening moet worden gehouden met de formele samenstelling van deze aandeelhouder, zoals die uit de stukken volgt, of kan dan wel moet de overheidsinstantie die de aanbesteding uitschrijft, rekening houden met haar eigen indirecte deelneming in de concurrerende particuliere aandeelhouder?
2)

Subsidiair, indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Moet ervan worden uitgegaan dat er sprake is van niet-betaling in de zin van artikel 90, lid 1, van deze richtlijn wanneer de belastingplichtige bij het verlenen van zijn dienst overeenkomt dat deze dienst moet worden vergoed door betaling van vijf jaarlijkse termijnbedragen en het nationale recht voor het geval dat deze bedragen later worden betaald, in een herziening voorziet waardoor de eerdere verlaging van de maatstaf van heffing overeenkomstig deze bepaling weer ongedaan wordt gemaakt?
2)

Vormt het in Regulation 4, lid 3, onder b), van het 2016 Regulations opgenomen vereiste [dat een student of een persoon die in zijn eigen levensbehoeften voorziet, voor de toepassing van Regulation 16, lid 2, onder b), ii), van de 2016 Regulations maar over ziektekostenverzekering met volledige dekking in het Verenigd Koninkrijk wordt geacht te beschikken wanneer die verzekering deze persoon en al zijn betrokken familieleden dekt], een ongeoorloofd vereiste onder het Unierecht gelet op artikel 7, lid 1, van richtlijn 2004/38 (1) en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie in punt 70 van het arrest Teixiera C-480/08?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: 2) a) Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling waarbij dwingend wordt voorgeschreven dat het als ondernemer ter beschikking stellen van verboden loterijen in de zin van de kansspelwet wordt bestraft met een geldboete per speelautomaat, zonder dat een absolute bovengrens wordt gesteld aan het totale bedrag van de opgelegde geldboeten? 2) b) Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling waarbij dwingend wordt voorgeschreven dat het als ondernemer ter beschikking stellen van verboden loterijen in de zin van de kansspelwet wordt bestraft met een minimumboete van 3 000,00 EUR per speelautomaat? 2) c) Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling waarbij het als ondernemer ter beschikking stellen van verboden loterijen in de zin van de kansspelwet wordt bestraft met een vervangende hechtenisstraf per speelautomaat, zonder dat een absolute bovengrens wordt gesteld aan de totale duur van de vervangende hechtenisstraffen? 2) d) Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling waarbij, in het geval van strafoplegging wegens het als ondernemer ter beschikking stellen van verboden loterijen in de zin van de kansspelwet, wordt voorgeschreven dat een bijdrage in de kosten van de strafprocedure ten belope van 10 % van de opgelegde geldboeten in rekening wordt gebracht?
2)

Voor zover het hierboven aangegeven [Unierecht] zich niet verzet tegen de in de eerste vraag genoemde nationale regeling, kunnen artikel 4, lid 1, onder a) en c), en artikel 9, lid 1, van verordening (EU) nr. 1307/2013 van 17 december 2013 dan aldus worden uitgelegd dat als “actieve landbouwer” kan worden beschouwd een rechtspersoon die een concessieovereenkomst heeft gesloten in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding en vee houdt op grond van met natuurlijke personen gesloten bruikleenovereenkomsten waarbij de uitleners vee dat zich in hun eigendom bevindt om niet beschikbaar stellen aan de bruiklener, om het in afgesproken tijdvakken te laten grazen op grasland dat de leners ter beschikking stellen?
1.

Moeten de bepalingen van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1), in het bijzonder artikel 25, artikel 17, lid 3, artikel 19, eventueel ook gelet op artikel 67, aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat wordt getoetst of internationale forumkeuzebedingen als oneerlijk moeten worden aangemerkt in de zin van richtlijn 93/13/EEG (2) of van de nationale wettelijke bepalingen tot uitvoering van deze richtlijn?
C 271/31

Beroep ingesteld op 24 juni 2020 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje

(Zaak C-278/20)

(2020/C 271/40)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: I. Martínez del Peral, J. Baquero Cruz en P.J.O. Van Nuffel, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— verklaren dat het Koninkrijk Spanje, door artikel 32, leden 3 tot en met 6, en artikel 34, lid 1, tweede alinea, van Ley 40/2015 en artikel 67, lid 1, derde alinea, van Ley 39/2015 vast te stellen en te handhaven, de verplichtingen niet is nagekomen die op deze lidstaat rusten krachtens het doeltreffendheids- en het gelijkwaardigheidsbeginsel, die grenzen stellen aan de autonomie van de lidstaten bij de vaststelling van de materiële en formele voorwaarden voor hun aansprakelijkheid voor schade die particulieren lijden als gevolg van schendingen van het Unierecht;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep wegens niet-nakoming, ingesteld krachtens artikel 258 VWEU, heeft betrekking op artikel 32, leden 3 tot en met 6, en artikel 34, lid 1, tweede alinea, van Ley 40/2015, de 1 de octubre de 2015, de Régimen Jurídico del Sector Público (wet 40/2015 van 1 oktober 2015 inzake de wettelijke regeling voor de overheidssector) en artikel 67, lid 1, derde alinea, van Ley 39/2015, de 1 de octubre de 2015, del Procedimiento Administrativo Común de las Administraciones Públicas (wet 39/2015 van 1 oktober 2015 betreffende de gemeenschappelijke bestuurlijke procedure van de overheden).

Bij de betrokken bepalingen is de regeling voor de aansprakelijkheid van de staat als wetgever voor schendingen van het Unierecht, met toevoeging van een aantal materiële voorwaarden, in lijn gebracht met de regeling voor schendingen van de Spaanse grondwet door handelingen van de wetgever.

Het gelijktrekken van deze twee regelingen en de daarin geformuleerde procedurele eisen maken het verkrijgen van schadevergoeding voor schendingen van het Unierecht door de Spaanse wetgever onmogelijk of uiterst moeilijk, hetgeen in strijd is met het doeltreffendheidsbeginsel.

Voorts zijn de materiële voorwaarden die zijn toegevoegd voor schendingen van het Unierecht in strijd met het gelijkwaardigheidsbeginsel, doordat de vergoeding van door de Spaanse wetgever veroorzaakte schade in strijd met dat recht wordt onderworpen aan voorwaarden die ongunstiger zijn dan die welke gelden wanneer er sprake is van schade als gevolg van een schending van de Spaanse grondwet.
5)

Moet artikel 30, lid 1, van verordening nr. 1305/2013, gelezen in samenhang met artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat een persoon onder verwijzing naar zijn voornemen om nieuwe economische activiteiten te gaan verrichten, recht heeft op betalingen in het kader van Natura 2000 indien hij bij het verwerven van de eigendom reeds op de hoogte was van de beperkingen die ten aanzien van die eigendom gelden?
4)

Is het in het geval van een consumentenkredietovereenkomst uitgesloten dat de kredietgever het argument van rechtsverwerking aanvoert tegen de uitoefening van het herroepingsrecht door de consument overeenkomstig artikel 14, lid 1, eerste volzin, van richtlijn 2008/48/EG, a) wanneer een van de verplichte inlichtingen als bedoeld in artikel 10, lid 2, van richtlijn 2008/48/EG niet naar behoren in de kredietovereenkomst is opgenomen en evenmin achteraf naar behoren is meegedeeld, met als gevolg dat de herroepingstermijn overeenkomstig artikel 14, lid 1, van richtlijn 2008/48/EG niet is ingegaan? b) [indien de bovenstaande vraag a) ontkennend wordt beantwoord] wanneer het argument van rechtsverwerking in wezenlijke mate steunt op de verstreken tijd sinds het sluiten van de overeenkomst en/of de volledige uitvoering van de overeenkomst door beide partijen en/of de beschikking van de kredietgever over het afgeloste leningsbedrag of de teruggave van de zekerheden en/of (in het geval van een aan de kredietovereenkomst gekoppelde koopovereenkomst) op het gebruik of de vervreemding van het gefinancierde goed door de consument, maar de consument tijdens de relevante periode en op het tijdstip dat de relevante omstandigheden zich voordeden, niet wist en ook niet had moeten weten dat zijn herroepingsrecht in stand was gebleven, en ook de kredietgever er niet van kon uitgaan dat de consument over deze kennis beschikte?
5)

Indien een nationale rechter moet concluderen dat een nationale maatregel onverenigbaar is met de bepalingen van artikel 15 van richtlijn 2002/58/EG, zoals uitgelegd in het licht van het Handvest, mag hij de werking in de tijd van zijn uitspraak dan beperken indien hij ervan overtuigd is dat het niet-beperken in de tijd van die beslissing zou leiden tot “chaos en schade aan het algemene belang” [overeenkomstig de benadering die bijvoorbeeld is gevolgd in R (National Council for Civil Liberties) versus Secretary of State for Home Department en Secretary of State for Foreign Affairs (2018) EWHC 975, punt 46]?
Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2020 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 20 november 2019 in zaak T-502/16, Stefano Missir Mamachi di Lusignano e.a. / Commissie

(Zaak C-54/20 P)

(2020/C 209/05)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Schima, T. S. Bohr, G. Gattinara, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Stefano Missir Mamachi di Lusignano, als erfgenaam van Livio Missir Mamachi di Lusignano, Anne Jeanne Cécile Magdalena Maria Sintobin, als erfgename van Livio Missir Mamachi di Lusignano, Maria Letizia Missir Mamachi di Lusignano, als erfgename van Livio Missir Mamachi di Lusignano, Carlo Amedeo Missir Mamachi di Lusignano, Giustina Missir Mamachi di Lusignano, Tommaso Missir Mamachi di Lusignano, Filiberto Missir Mamachi di Lusignano

Conclusies

— het bestreden arrest te vernietigen voor zover het Gerecht de Commissie heeft veroordeeld om de immateriële schade te vergoeden die Maria Letizia Missir en Stefano Missir hebben geleden ten gevolge van het overlijden van Alessandro Missir;

— de zaak zelf af te doen en het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk te verklaren;

— Stefano Missir en Maria Letizia Missir te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en in die van de procedure in eerste aanleg.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Commissie twee middelen aan.

Het eerste middel bestaat uit twee onderdelen. Het eerste onderdeel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting wat betreft de uitlegging van het begrip “in het Statuut bedoelde persoon” en is gericht tegen de punten 48 en 64 van het bestreden arrest. Met het tweede onderdeel wordt, subsidiair, aangevoerd dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de broer en de zus van een overleden ambtenaar op grond van het Statuut recht hebben op vergoeding van de immateriële schade; dit onderdeel is gericht tegen de punten 134 en 135 van het bestreden arrest.

Het tweede onderdeel is ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht, aangezien het Gerecht de Commissie heeft veroordeeld tot vergoeding van de immateriële schade die is geleden door de broer en de zus van een overleden ambtenaar en die het gevolg was van dat overlijden. Dit tweede middel is gericht tegen de punten 154 tot en met 168 en 171, 172 en 181 van het bestreden arrest.
2)

Is het bij de beantwoording van de eerste vraag van belang of de sporen van het openen van de verpakking pas zichtbaar zijn geworden toen het geneesmiddel door groothandelaars en/of personen die gemachtigd of gerechtigd zijn om geneesmiddelen aan de bevolking te verstrekken, zoals bijvoorbeeld apotheken, grondig werd onderzocht teneinde uitvoering te geven aan hun verplichting uit hoofde van de artikelen 10, 24 en 30 van verordening (EU) 2016/161 (2), dan wel of zij bij een oppervlakkige controle over het hoofd kunnen worden gezien?
2)

Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend is, staat het rechtszekerheidsbeginsel of het vertrouwensbeginsel dan in de weg aan deze toepassing?
2)

Moet in een zaak waarin — in het kader van een procedure als die welke in de eerste vraag wordt beschreven — de instantie die krachtens de geldende nationale bepalingen bevoegd is om kennis te nemen van een cassatieberoep tegen een uitspraak of een beslissing van de voor advocaten bevoegde tuchtrechter, of van een klacht tegen de niet-ontvankelijkverklaring van een dergelijk cassatieberoep, een instantie is die naar oordeel van deze rechter, welk oordeel in overeenstemming is met dat van de Sąd Najwyższy in diens beslissing van 5 december 2019, dossiernummer III PO 7/18, geen onafhankelijk en onpartijdig gerecht is in de zin van artikel 47 van het Handvest, worden voorbijgegaan aan de nationale bepalingen waarbij wordt voorzien in de bevoegdheid van deze instantie en is deze tuchtrechter in een dergelijk geval verplicht dit cassatieberoep of deze klacht te verwijzen naar de rechterlijke instantie die daarvoor bevoegd zou zijn indien de genoemde bepalingen daaraan niet in de weg stonden?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Duitsland) op 27 februari 2020 — HR / Finanzamt Wilmersdorf

(Zaak C-108/20)

(2020/C 201/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Berlin-Brandenburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: HR

Verwerende partij: Finanzamt Wilmersdorf

Prejudiciële vraag

Dienen artikel 167 en artikel 168, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus te worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de bepalingen ervan op nationaal niveau aldus worden toegepast dat het recht op aftrek van voorbelasting ook dan wordt geweigerd wanneer in een eerder stadium van de toeleveringsketen belastingfraude is gepleegd en de belastingplichtige hiervan op de hoogte was of had moeten zijn, maar noch aan de btw-fraude heeft deelgenomen noch daarbij was betrokken en evenmin de gepleegde btw-fraude heeft bevorderd of vergemakkelijkt?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid (Spanje) op 22 januari 2020 — RH / AB Volvo e.a.

(Zaak C-30/20)

(2020/C 161/33)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RH

Verwerende partijen: AB Volvo, Volvo Group Trucks Central Europ GmbH, Volvo Lastvagnar AB en Volvo Group España S.A.

Prejudiciële vraag

Dient artikel 7, punt 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — volgens hetwelk een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat in een andere lidstaat kan worden opgeroepen, “[…] ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad, voor het gerecht van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen” — aldus te worden uitgelegd dat het enkel de internationale bevoegdheid regelt van de rechterlijke instanties van de lidstaat waar die plaats zich bevindt, zodat de relatief bevoegde nationale rechterlijke instantie binnen die lidstaat moet worden bepaald onder verwijzing naar de interne procedurele normen, of dient die bepaling te worden uitgelegd als een gemengde norm die zowel de internationale bevoegdheid als de nationale relatieve bevoegdheid rechtstreeks regelt zonder dat een verwijzing naar de interne regelgeving noodzakelijk is?

(1) PB 2012, L 351, blz. 1.
1)

Is het koninklijk besluit van 20 juli 1971 houdende instelling van een uitkeringsverzekering en een moederschapsverzekering ten voordele van de zelfstandigen en van de meewerkende echtgenoten in strijd met de artikelen 21 en 23 van het Handvest van de grondrechten, richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie (1), richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (2), richtlijn 86/613/EEG van 11 december 1986 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen, de landbouwsector daarbij inbegrepen en betreffende de bescherming van het moederschap (3), en de kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid, ten uitvoer gelegd in richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende deeltijdarbeid (4), doordat het voor een deeltijds werkende zelfstandige in bijberoep — die bijdragen betaalt als een zelfstandige in hoofdberoep — niet voorziet in een adequate uitkering voor moederschapsverlof, terwijl een deeltijds werkende zelfstandige in hoofdberoep het gehele bedrag van de moederschapsuitkering ontvangt?
C 137/38

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 13 februari 2020 — “Lifosa” AB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Zaak C-75/20)

(2020/C 137/52)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“Lifosa” AB

Verwerende partij: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 29, lid 1, en artikel 32, lid 1, onder e), i), van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek en artikel 70, lid 1, en artikel 71, lid 1, onder e), i), van verordening (EU) nr. 952/2013 (2) van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie aldus worden uitgelegd dat de transactiewaarde (douanewaarde) moet worden aangepast om daarin alle kosten op te nemen die door de verkoper (producent) daadwerkelijk zijn gemaakt om de goederen te vervoeren naar de plaats van binnenkomst in het douanegebied van de Europese Unie (Gemeenschap) wanneer, zoals in de onderhavige zaak, (1) volgens de leveringsvoorwaarden (“Incoterms 2000” — DAF) de verplichting om deze kosten te dragen, op de verkoper (producent) rustte, en (2) die vervoerskosten hoger waren dan de overeengekomen en door de koper (importeur) werkelijk betaalde (te betalen) prijs, maar (3) de door de koper (importeur) werkelijk betaalde (te betalen) prijs overeenkwam met de werkelijke waarde van de goederen, ook al was deze prijs ontoereikend om alle door de verkoper (producent) gemaakte vervoerskosten te dekken?

(1) PB 1992 L 302, blz. 1.

(2) PB 2013 L 269, blz. 1.
1)

Kan in de procedure tot niet-minimale wijziging van het productdossier elk huidig of potentieel gevolg voor een natuurlijke of rechtspersoon, mits dit niet geheel ongeloofwaardig is, voldoende grondslag zijn om het rechtmatig belang vast te stellen dat noodzakelijk is voor het aantekenen van bezwaar tegen het verzoek of het instellen van een rechtsmiddel tegen de positieve beslissing op het verzoek, in de zin van artikel 53, lid 2, eerste alinea, juncto artikel 49, lid 3, eerste alinea, en lid 4, tweede alinea, van verordening (EU) nr. 1151/2012 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen?
C 95/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance de Rennes (Frankrijk) op 21 januari 2020 — PF en QG/Caisse d’allocations familiales d’Ille-et-Vilaine (CAF)

(Zaak C-27/20)

(2020/C 95/25)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de grande instance de Rennes

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: PF en QG

Verwerende partij: Caisse d’allocations familiales d’Ille-et-Vilaine (CAF)

Prejudiciële vraag

Moet het Unierecht, in het bijzonder de artikelen 20 en 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 4 van verordening nr. 883/2004 (1) en artikel 7 van verordening nr. 492/2011 (2), aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling als artikel R 532-3 van de code de la sécurité sociale (wetboek voor sociale zekerheid), op grond waarvan als referentiejaar voor de berekening van kinderbijslag geldt het voorlaatste jaar voorafgaand aan de betaalperiode, wanneer de toepassing van die bepaling er — in een situatie waarin de uitkeringsgerechtigde zich, na een aanzienlijke verhoging van zijn inkomen in een andere lidstaat, bij zijn terugkeer naar zijn land van herkomst geconfronteerd ziet met een scherpe daling van dat inkomen — toe leidt dat deze uitkeringsgerechtigde, anders dan ingezetenen die geen gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer, het recht op kinderbijslag gedeeltelijk verliest?

(1) Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2004, L 166, blz. 1).

(2) Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB 2011, L 141, blz. 1).
5)

Indien het antwoord op de derde en de vierde vraag bevestigend luidt, is dan in een geval als het onderhavige — waarin de opsteller van de factuur op het tijdstip van de levering wist dat de goederen waren aangekocht voor doorverkoop en dat de buitenlandse koper de goederen desondanks als buitenlandse reiziger wenste uit te voeren, met andere woorden, waarin de opsteller van de factuur het formulier voor btw-teruggaaf over de verkoop aan de buitenlandse koper te kwader trouw heeft opgesteld en de in rekening gebrachte btw op grond van de vrijstelling die een buitenlandse reiziger geniet te kwader trouw heeft teruggevraagd — de nationale praktijk waarbij de belastingdienst ten onrechte aangegeven en betaalde belasting over leveringen van goederen aan buitenlandse reizigers weigert terug te betalen, zonder die transacties aan te merken als de levering van goederen met het oog op uitvoer en de overeenkomstige correctie uit te voeren, ook al staat onomstotelijk vast dat de bewuste goederen Hongarije als reisbagage hebben verlaten, verenigbaar met de artikelen 147 en 146 van de btw-richtlijn en met de Unierechtelijke beginselen van fiscale neutraliteit en evenredigheid?