ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Betreffende het verval van het in artikel 14, lid 1, eerste volzin, van richtlijn 2008/48/EG bedoelde herroepingsrecht: a) Kan het herroepingsrecht als bedoeld in artikel 14, lid 1, eerste volzin, van richtlijn 2008/48/EG komen te vervallen? Zo ja: b) Gaat het bij het verval om een beperking in de tijd van het herroepingsrecht, die in een parlementaire wet moet zijn geregeld? Zo nee: c) Geldt als voorwaarde voor het beroep op het verval in subjectieve zin dat de consument op de hoogte was van het voortbestaan van zijn herroepingsrecht of in ieder geval voor zijn onwetendheid als gevolg van grove nalatigheid verantwoordelijk is? Zo nee: d) Staat de mogelijkheid van de kredietgever om de kredietnemer de informatie als bedoeld in artikel 14, lid 1, tweede volzin, onder b), van richtlijn 2008/48/EG alsnog te verstrekken en daardoor de herroepingstermijn te laten ingaan, in de weg aan de toepassing van de regels inzake het verval van recht volgens het beginsel van goede trouw? Zo nee: e) Is dit verenigbaar met de vaste beginselen waaraan de Duitse rechter krachtens de grondwet gebonden is en, zo ja, hoe moeten Duitse rechtsbeoefenaren een conflict tussen de dwingende bepalingen van het internationale recht en de vereisten van het Hof van Justitie van de Europese Unie oplossen? Ongeacht de beantwoording van de voorgaande eerste tot en met derde prejudiciële vraag:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 september 2020 — PJ / Agenzia delle dogane e dei monopoli — Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

(Zaak C-452/20)

(2020/C 423/43)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: PJ

Verwerende partijen: Agenzia delle dogane e dei monopoli — Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

Prejudiciële vraag

“Maakt artikel 25, lid 2, van regio decreto (koninklijk besluit) nr. 2316 van 24 december 1934, zoals vervangen bij artikel 24, lid 3, van decreto legislativo (wetsbesluit) nr. 6 van 2016 (houdende omzetting van richtlijn 2014/40/EU (1) betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG) — voor zover daarin is bepaald dat ,[a]an personen die tabaksproducten, elektronische sigaretten, navulverpakkingen die nicotine bevatten of nieuwsoortige tabaksproducten verkopen of verstrekken aan personen jonger dan 18 jaar, […] een administratieve geldboete van 500,00 tot 3 000,00 EUR [wordt] opgelegd en hun vergunning voor de uitoefening van deze activiteit gedurende 15 dagen [wordt] geschorst’ — inbreuk op de Unierechtelijke beginselen van evenredigheid en voorzorg die volgen uit artikel 5 VEU, artikel 23, lid 3, van richtlijn 2014/40 alsook de overwegingen 21 en 60 van deze richtlijn, door voorrang te geven aan het voorzorgsbeginsel zonder het te temperen met het evenredigheidsbeginsel, en aldus de belangen van ondernemers op onevenredige wijze op te offeren ten gunste van de bescherming van het recht op gezondheid, waardoor geen goed evenwicht tussen de grondrechten wordt gegarandeerd, temeer daar hiervoor een sanctie wordt gebruikt waarmee, in strijd met overweging 8 van de richtlijn, het doel het roken onder jongeren te ontmoedigen niet doeltreffend wordt nagestreefd?”

(1) PB 2014, L 127, blz. 1.
—

verzoekster in eerste aanleg verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure in eerste aanleg.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 15 juli 2020 — Facebook Ireland Limited / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

(Zaak C-319/20)

(2020/C 359/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Facebook Ireland Limited

Verwerende partij: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Prejudiciële vraag

Staan de bepalingen in hoofdstuk VIII, en inzonderheid artikel 80, leden 1 en 2, en artikel 84, lid 1, van verordening (EU) 2016/679 (1), in de weg aan nationale regelingen die — naast de bevoegdheden tot optreden van de voor het toezicht op en de handhaving van de verordening bevoegde autoriteiten en de aan de betrokkene geboden rechtsbeschermingsmogelijkheden — zowel aan concurrenten als aan naar nationaal recht beroepsgerechtigde verenigingen, organen en beroepsorganisaties de bevoegdheid verlenen om wegens schendingen van verordening (EU) 2016/679 bij de civiele rechter op te komen tegen de inbreukmaker, op grond van het verbod op oneerlijke handelspraktijken, schending van een consumentenbeschermingswet of het verbod op de toepassing van ongeldige algemene voorwaarden, ongeacht of een individuele betrokkene in zijn concrete rechten is geschonden en zonder daartoe door een betrokkene te zijn gemachtigd?

(1) Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1).
1)

Impliceren artikel 12, lid 2, onder a) en d), van richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (1), en artikel 23, lid 2, onder g) en h), van verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende marktmisbruik (2), die die richtlijn met ingang van 3 juli 2016 heeft vervangen, gelezen in het licht van overweging 65 van die verordening, niet dat, gelet op het feit dat de uitgewisselde gegevens geheim zijn en er een grote groep personen kan worden verdacht, de nationale wetgever exploitanten van elektronische communicatiediensten ertoe kan dwingen om tijdelijk, maar dan wel alle verbindingsgegevens te bewaren, zodat, wanneer er redenen ontstaan om bepaalde personen te verdenken van betrokkenheid bij handel in voorkennis of marktmanipulatie, de in artikel 11 van de richtlijn en artikel 22 van de verordening genoemde bevoegde autoriteit van de exploitant de bestaande opnamen van verkeersgegevens kan vorderen in de gevallen waarin er redenen zijn te vermoeden dat met het onderwerp van het onderzoek verband houdende opnamen relevant kunnen zijn als bewijs voor het bestaan van de inbreuk, met name doordat de contacten van betrokkenen voorafgaand aan het ontstaan van de verdenkingen kunnen worden nagegaan?
Het begrip “gebruiker” is nader omschreven in het arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2011, Haltergemeinschaft, C-250/10 ( 2 ) , waarin is gesteld dat in het kader van een huurovereenkomst of een bevrachtingsovereenkomst de gebruiker die voor de verlening of weigering van de betrokken vrijstelling in aanmerking moet worden genomen, de huurder of de bevrachter is, en niet de verhuurder of de vervrachter. Uit dit arrest volgt ook dat het, om voor de vrijstelling in aanmerking te komen, niet voldoende is dat de bevrachting als zodanig als een commerciële activiteit voor de vervrachter wordt beschouwd, aangezien het van belang is na te gaan waarvoor de bevrachter het schip gebruikt. Het is dus de uiteindelijke gebruiker en het uiteindelijke gebruik van het vaartuig die relevant zijn en het is dat gebruik dat “rechtstreeks [moet dienen] voor het verrichten van diensten onder bezwarende titel” om voor het recht op vrijstelling in aanmerking te komen, zoals het Hof van Justitie in herinnering heeft gebracht in het arrest van 13 juli 2017, Vakarų Baltijos laivų statykla, C-151/16 ( 3 )
3)

Indien het misbruik van een machtspositie bestaat in het pogen te verhinderen dat het bestaande niveau van mededinging wordt gehandhaafd of verhoogd, is het de onderneming met een machtspositie dan niettemin toegestaan te bewijzen dat haar gedraging in abstracte zin weliswaar een mededingingsbeperkend effect kan hebben, doch in concrete zin geen schadelijke gevolgen heeft teweeggebracht? En zo ja, moet artikel 102 VWEU voor de beoordeling of er sprake is van een atypisch uitsluitingsmisbruik, aldus worden uitgelegd dat de mededingingsautoriteit verplicht is de door de partij verstrekte economische analyses betreffende de mate waarin de onderzochte gedraging concurrenten daadwerkelijk van de markt kan uitsluiten, grondig te beoordelen?
1)

Dient het als geldig te worden aanvaard dat een belastingplichtige die herhaaldelijk door de belastingdienst is verzocht te bewijzen dat hij aan de voorwaarden voor het recht op teruggave voldoet, zonder enige redelijke rechtvaardiging nalaat aan dit verzoek te voldoen en, nadat hem teruggave is geweigerd, de verstrekking van de documenten uitstelt tot aan de herzieningsprocedure of tot aan de procedure in rechte?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Opatowie (Polen) op 8 juli 2020 — Ultimo Portfolio Investment (Luxembourg)/KM

(Zaak C-303/20)

(2020/C 329/06)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Opatowie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ultimo Portfolio Investment (Luxembourg) S.A.

Verwerende partij: KM

Prejudiciële vraag

Is de in artikel 138c, lid 1, van de Poolse kodeks wykroczeń (wetboek overtredingen) in het vooruitzicht gestelde sanctie van aansprakelijkheid voor een overtreding in het geval van de niet-nakoming van de verplichting om de kredietwaardigheid van de consument te beoordelen bedoeld in artikel 8, lid 1, van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG (1) van de Raad een adequate en toereikende tenuitvoerlegging van het vereiste in artikel 23 van deze richtlijn om in het nationale recht van de lidstaten doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties vast te stellen voor niet-nakoming door een kredietgever van de genoemde verplichting?

(1) PB 2008, L 133, blz. 66.
2)

Moet artikel 3, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/42/EG aldus worden uitgelegd dat sprake is van plannen en programma’s die voor de sectoren landbouw, bosbouw, bodemgebruik etc. zijn voorbereid, wanneer met deze plannen en programma’s wordt beoogd specifiek voor één of meer van deze sectoren een referentiekader te vormen? Of volstaat het dat wordt voorzien in algemene verbodsbepalingen en vergunningsvereisten ter bescherming van natuur en landschap die in het kader van vergunningsprocedures voor een groot aantal projecten en toepassingen moeten worden gecontroleerd en die indirecte (“reflexmatige”) gevolgen voor één of meer van deze sectoren kunnen hebben?
1.

Moet artikel 3, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 650/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging, alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring (1) (hierna: “erfrechtverordening”) aldus worden uitgelegd dat het in die bepaling gebezigde begrip “erfovereenkomst” zich mede uitstrekt tot een tussen twee Duitse staatsburgers met gewone verblijfplaats in Duitsland gesloten overeenkomst tot schenking ter zake des doods die betrekking heeft op een in Oostenrijk gelegen onroerend goed, krachtens welke overeenkomst de begiftigde na het overlijden van de schenker jegens de nalatenschap een verbintenisrechtelijk recht op kadastrale inschrijving van zijn eigendomsrecht heeft op basis van die overeenkomst en de overlijdensakte van de schenker, dus zonder tussenkomst van de voor erfeniszaken bevoegde rechter?
C 297/37

Hogere voorziening ingesteld op 22 juli 2020 door Volotea, SA tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer — uitgebreid) van 13 mei 2020 in zaak T-607/17, Volotea / Commissie

(Zaak C-331/20 P)

(2020/C 297/49)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Volotea, SA (vertegenwoordigers: M. Carpagnano, avvocato, M. Nordmann, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de punten 1 en 2 van het dictum van het bestreden arrest vernietigen;

— de artikelen 1, leden 2 tot en met 4, van het besluit van de Commissie van 29 juli 2016 (1) inzake staatssteun SA.33983 ten uitvoer gelegd door Italië voor de compensatie voor Sardijnse luchthavens voor openbaredienstverplichtingen, en het bevel tot terugvordering, nietig verklaren voor zover dit besluit betrekking heeft op rekwirante.

Subsidiair:

— de punten 1 en 2 van het dictum van het bestreden arrest vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht.

Verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft het begrip staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU onjuist toegepast. Meer bepaald heeft het Gerecht het begrip economisch voordeel onjuist toegepast, zijn bevoegdheid overschreden door de motivering van de Europese Commissie te vervangen, en de criteria van selectiviteit, staatsmiddelen en verstoring van de mededinging onjuist beoordeeld.

Het Gerecht heeft een vergissing begaan bij de rechtvaardiging van de staatssteun op grond van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU en de communautaire richtsnoeren voor financiering van luchthavens en aanloopsteun van de overheid voor luchtvaartmaatschappijen met een regionale luchthaven als thuishaven.

Het Gerecht heeft in zijn bevel tot terugvordering het beginsel van het gewettigd vertrouwen niet in acht genomen, heeft ten onrechte geen schending van artikel 296, lid 2, VWEU vastgesteld wegens de ontoereikende motivering van de Europese Commissie, en heeft rekwirantes recht op een doeltreffende voorziening in rechte geschonden.

(1) Besluit (EU) 2017/1861 van de Commissie van 29 juli 2016 inzake staatssteun SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) — Italië — Compensatie voor Sardijnse luchthavens voor openbaredienstverplichtingen (DAEB) (PB 2017, L 268, blz. 1).
1)

Moeten de artikelen 34-36 VWEU aldus worden uitgelegd dat, indien een merkgeneesmiddel (referentiegeneesmiddel) en een generiek geneesmiddel door economisch met elkaar verbonden ondernemingen in de EER in de handel zijn gebracht, het verzet van een merkhouder tegen de verdere verhandeling van het generiek geneesmiddel door een parallelimporteur na ompakking van dit generiek geneesmiddel door het aanbrengen van het merk van het merkgeneesmiddel (referentiegeneesmiddel) in het land van invoer, kan leiden tot een kunstmatige afscherming van de markten van de Lidstaten?
1)

Verzetten artikel 2, punt 23, en artikel 19 van gedelegeerde verordening (EU) nr. 640/2014 van de Commissie tot aanvulling van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad (1) wat betreft het geïntegreerd beheers- en controlesysteem en de voorwaarden voor weigering of intrekking van betalingen en voor administratieve sancties in het kader van rechtstreekse betalingen, plattelandsontwikkelingsbijstand en de randvoorwaarden, zich tegen een nationale regeling die, in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding, aan landbouwers administratieve sancties oplegt vanwege een te hoge aangifte omdat deze niet voldoet aan de subsidiabiliteitsvoorwaarden voor het areaal dat als teveel aangegeven wordt beschouwd, op grond dat deze een voor de visteelt ingericht areaal exploiteert krachtens een concessieovereenkomst, zonder aan te tonen dat de concessiegever heeft ingestemd met het gebruik van de grond voor landbouwdoeleinden?
3)

Staat clausule 5 van de op 18 maart 1999 door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG is gevoegd, in de weg aan de toepassing van een nationale regeling als de Italiaanse regeling, volgens welke de aanstelling voor bepaalde tijd van de vrederechter, als honorair rechter, die oorspronkelijk was vastgesteld op acht jaar (vier plus vier), stelselmatig kan worden verlengd met nog eens vier jaar, zonder dat is voorzien in een doeltreffende en afschrikkende sanctie als alternatief voor de omzetting in een arbeidsbetrekking van onbepaalde duur?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 7 april 2020 — “Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal

(Zaak C-177/20)

(2020/C 279/33)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft.

Verwerende partij: Vas Megyei Kormányhivatal

Prejudiciële vraag

Dient artikel 267 VWEU aldus te worden uitgelegd dat wanneer het Hof in een prejudiciële procedure reeds heeft vastgesteld dat een wettelijke bepaling van een lidstaat in strijd is met het Unierecht, deze bepaling ook in latere administratieve en gerechtelijke procedures van die lidstaat buiten toepassing moet blijven, ook al zijn de aan de latere procedure ten grondslag liggende feiten niet volstrekt identiek aan de feiten van de procedure die aanleiding vormde voor de eerdere prejudiciële procedure?
1)

Moet de in artikel 6, lid 1, onder e), van verordening (EU) 2016/679 (1) gestelde voorwaarde dat de gegevensverwerking noodzakelijk is voor de vervulling van een taak van algemeen belang of die deel uitmaakt van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan de verwerkingsverantwoordelijke is opgedragen, gelet op de vereisten van artikel 6, lid 3, van de verordening, waaronder de voorwaarde dat het lidstatelijk recht moet beantwoorden aan een doelstelling van algemeen belang en evenredig moet zijn aan het nagestreefde gerechtvaardigde doel, aldus worden uitgelegd dat een nationale wettelijke regeling, tevens rekening houdend met de artikelen 7 en 8 van het Handvest (2), niet mag eisen dat de opgave van particuliere belangen wordt bekendgemaakt en wordt gepubliceerd op de website van de verwerkingsverantwoordelijke, de Vyriausioji tarnybinės etikos komisija (hoofdcommissie ambtelijke ethiek; hierna: “commissie”), waardoor alle natuurlijke personen die toegang hebben tot het internet die gegevens kunnen inzien?
1)

Is uitvoeringsverordening (EU) nr. 1357/2013 (1) van de Commissie, voor zover zij ertoe strekt te bepalen dat het land van oorsprong van zonnemodules die zijn vervaardigd uit materialen die afkomstig zijn uit verschillende rechtsgebieden, het land is waar de zonnecellen zijn vervaardigd, in strijd met het vereiste in artikel 24 van verordening (EEG) nr. 2913/92 (2) van de Raad (communautair douanewetboek), dat goederen bij de vervaardiging waarvan twee of meer landen betrokken zijn geweest, van oorsprong zijn uit het land waar, in een daartoe ingerichte onderneming, de laatste ingrijpende en economisch verantwoorde verwerking of bewerking heeft plaatsgevonden die hetzij tot de fabricage van een nieuw product heeft geleid, hetzij een belangrijk fabricagestadium vertegenwoordigt, en is deze uitvoeringsverordening dus ongeldig?
1)

Is sprake van annulering van een vlucht in de zin van artikel 2, onder l), en artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1), wanneer de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert de in het kader van een pakketreis geboekte vlucht die volgens planning om 10.20 uur, plaatselijke tijd, zou vertrekken naar 8.40 uur, plaatselijke tijd, van dezelfde dag vervroegt?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzgericht (Oostenrijk) op 16 april 2020 — AZ / Finanzamt Hollabrunn Korneuburg Tulln

(Zaak C-163/20)

(2020/C 247/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: AZ

Verwerende partij: Finanzamt Hollabrunn Korneuburg Tulln

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 18 en artikel 45, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 7, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 492/2011 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie, artikel 4, artikel 5, onder b), artikel 7 en artikel 67, van verordening (EG) nr. 883/2004 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, en artikel 60, lid 1, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 987/2009 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen de toepassing van een nationale regeling die bepaalt dat gezinsuitkeringen voor een kind dat niet daadwerkelijk permanent verblijft in de lidstaat die deze uitkeringen uitbetaalt, maar daadwerkelijk verblijft in een andere lidstaat van de Europese Unie, een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte of in Zwitserland, op basis van de door het Bureau voor de statistiek van de Europese Unie gepubliceerde vergelijkende prijsniveaus voor de desbetreffende staat vergeleken met het prijsniveau in de lidstaat die de gezinsbijslagen betaalt, moeten worden aangepast?

(1) Verordening (EG) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB 2011, L 141, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2004, L 166, blz. 1).

(3) Verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB 2009, L 284, blz. 1).
2)

Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, kan de autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat zich dan op het standpunt stellen dat de in de beslissing van de beslissingsstaat vermelde gedraging niet overeenkomt met de gedraging die in de opsomming is omschreven?