Een kennisgeving tot vaststelling van pensioenrechten die is vastgesteld na een nieuw onderzoek van de situatie rechtens van de belanghebbenden en op basis van nieuwe feiten, kan niet worden aangemerkt als een handeling die een vorige kennisgeving tot vaststelling van pensioenrechten slechts bevestigt. Integendeel, die kennisgeving vormt een handeling die, aangezien zij in de plaats komt van eerdere handelingen, de situatie rechtens van de belanghebbenden kenmerkend wijzigt, hun belangen rechtstreeks en onmiddellijk raakt en voor hen dus bezwarend is in de zin van artikel 90, lid 2, en artikel 91 van het Statuut.

Artikel 81 bis van het Statuut heeft zowel betrekking op het overlevingspensioen als op het wezenpensioen. De door de instelling toegepaste berekeningsmethode van de pensioenrechten, die de wezenpensioenen opneemt in het reële inkomen waarvoor de in artikel 81 bis van het Statuut bedoelde bovengrens geldt, is dus in overeenstemming met die bepaling.

Allereerst moet worden opgemerkt dat de wezenpensioenen zijn opgenomen in artikel 80 van het Statuut, dat deel uitmaakt van titel V, hoofdstuk 3, van het Statuut, genaamd „Pensioenen en invaliditeitsuitkering”. Die pensioenen vormen dus echte pensioenen en zijn uit dien hoofde onderworpen aan de in het Statuut bedoelde regeling voor de pensioenen.

Ook moet worden opgemerkt dat de berekeningswijzen van de wezenpensioenen zijn vastgelegd in hoofdstuk 4, artikel 21, van bijlage VIII bij het Statuut, en wel op grond van de verwijzing in artikel 84 van het Statuut, en dat dit hoofdstuk „Overlevingspensioen” heet. Op grond daarvan kan worden vastgesteld dat de uitdrukking „overlevingspensioen” door de wetgever niet alleen wordt gebruikt om het pensioen van de overlevende echtgenoot van de overleden ambtenaar te bepalen, namelijk het overlevingspensioen stricto sensu, maar ook voor bepalingen betreffende de wezenpensioenen. Ook al is het juist dat bepaalde voorschriften expliciet verwijzen naar de wezenpensioenen, dit neemt dus niet weg dat voor zover andere bepalingen dit niet expliciet doen, zij toch daarop kunnen worden toegepast, aangezien wezenpensioenen echte pensioenen zijn en uit dien hoofde zijn onderworpen aan de bepalingen van het Statuut die algemeen gelden voor pensioenen.

Aangezien artikel 81 bis van het Statuut een van de laatste bepalingen is van titel V, hoofdstuk 3, van het Statuut en is opgenomen onder de bepalingen die van toepassing zijn op de pensioenen, waarvan de in artikel 80 voorziene pensioenen deel uitmaken, kan artikel 81 bis niet aldus worden uitgelegd dat het wezenpensioenen uitsluit. Het gebruik, in die bepaling, van de uitdrukking „overlevingspensioenen” in het meervoud moet immers worden opgevat als verwijzende naar alle soorten „pensioenen” waarvan de aanleiding het overlijden van een ambtenaar is, zoals niet alleen het geval is voor het overlevingspensioen, maar ook voor het wezenpensioen. Voorts houden het overlevingspensioen en het wezenpensioen op grond van artikel 80, eerste tot en met derde alinea, van het Statuut en artikel 21 van bijlage VIII bij het Statuut verband met elkaar, aangezien het bedrag van het tweede pensioen afhankelijk is van het bedrag van het eerste.

In elk geval draagt het doel van het wezenpensioen, dat wil zeggen de meerkosten te compenseren die de overlevende echtgenoot voor het onderhoud van kinderen ten laste heeft, bij tot het streven om een economische zelfstandigheid van die kinderen tot stand te brengen. Aangezien het wezenpensioen de mogelijkheid biedt om de met het onderhoud van kinderen verband houdende meerkosten te compenseren, maakt het deel uit van de inkomsten van het gezin en ontsnapt het niet aan de regel die de verrijking wegens het overlijden van de ouder-ambtenaar verbiedt, waarvan de eerbiediging wordt verzekerd door de toepassing van de in artikel 81 bis van het Statuut genoemde bovengrens.

(zie punten 94‑96, 103, 104)