ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.

Vijfde middel: onjuiste toepassing van het recht doordat de Commissie geen schending van artikel 101, lid 1, VWEU heeft vastgesteld. Verzoeker is van mening dat voor de markt voor de verzending en tracering van pakjes aangetoond is dat de vermeende inbreukmakers mededingingsbeperkend overleg hebben gevoerd, zich schuldig hebben gemaakt aan mededingingsbeperkende uitsluiting en hem bovendien de toegang hebben ontzegd tot het normalisatieproces. Het onderzoek van de horizontale samenwerkingsovereenkomsten in het licht van de vermoedens van verenigbaarheid en onverenigbaarheid zou zonder twijfel leiden tot de vaststelling dat deze overeenkomsten onverenigbaar zijn met artikel 101, lid 1, VWEU. Ten slotte herinnert verzoeker eraan dat op grond van artikel 101, lid 3, VWEU voor de horizontale samenwerkingsovereenkomsten die in dit geschil aan de orde zijn, geen vrijstelling kan worden verleend.
C 399/43

Beroep ingesteld op 9 oktober 2020 — Aldi/EUIPO (Cachet)

(Zaak T-622/20)

(2020/C 399/60)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Lützenrath, C. Fürsen en M. Minkner, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk Cachet — inschrijvingsaanvraag nr. 18 092 827

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 11 augustus 2020 in zaak R 452/2020-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij de afwijzing van de aanvraag voor de waren “veterinaire producten; medische substanties; farmaceutische producten; hygiënische producten voor medisch gebruik; dieetvoedingsmiddelen en dieetproducten voor medisch of diergeneeskundig gebruik; dieetsupplementen voor mens en dier” van klasse 5 werd bevestigd en het beroep werd verworpen;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
1.

Eerste middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek op basis waarvan het bestreden besluit is genomen, op grond dat deze in strijd is met de beginselen van rechtszekerheid, transparantie en voorziebaarheid, niet alleen wat de beoordeling van de selectiecriteria betreft maar ook van de “relevantie” die door de leden van de EPSO-jury moet worden beoordeeld en bepaald in het kader van de toets “Talent Screener”.
—

andere partij in de procedure voor de kamer van beroep verwijzen in de kosten van de procedure, met in begrip van de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.
3.

Het derde middel is ontleend aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel, aangezien de berekening van de vooraf te betalen bijdragen die zijn vastgesteld in de GAM-verordening, de gedelegeerde verordening en de uitvoeringsverordening, ten eerste niet met voldoende nauwkeurigheid vooraf kenbaar is, en ten tweede niet afhankelijk is van de eigen situatie en het risicoprofiel van de instelling en evenmin van de situatie van die instelling in verhouding tot die van de andere bijdragende instellingen. Ten slotte zijn verzoeksters van mening dat de Commissie niet verantwoordelijk had mogen zijn voor de vaststelling van de risicofactoren in het kader van de gedelegeerde verordening, aangezien deze criteria een buitengewoon structurerende en bepalende rol spelen bij de vaststelling van de bijdragebedragen (artikel 290 VWEU).
C 287/38

Beroep ingesteld op 7 juli 2020 — Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO — Huawei Technologies (GT9)

(Zaak T-423/20)

(2020/C 287/57)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, en M. Maier, lawyer)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, China)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk GT9 — inschrijvingsaanvraag nr. 14 738 298

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 24 april 2020 in zaak R 1610/2019-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de eigen kosten en in die van de verzoekende partij.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad doordat het relevante publiek niet expliciet is aangeduid;

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad doordat geen rekening is gehouden met het bewijs betreffende de waarschijnlijke perceptie van het oudere Uniemerk door het relevante publiek;

— verzuim om de andere elementen van de hierboven op basis van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, geformuleerde bezwaren in overweging te nemen;

— verzuim om overeenkomstig artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad nationale regels toe te passen;
3.

De Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad had zijn besluitvormingsbevoegdheden ten onrechte gedelegeerd aan Deloitte, hetgeen in strijd is met het beginsel dat in de rechtspraak van de Unie is vastgelegd in het fundamentele arrest in de zaak Meroni. (2)
—

wijziging van de bestreden beslissing in die zin dat: — verzoeksters beroep wordt toegewezen, — verzoeksters vordering tot nietigverklaring nr. 20 825 C van het betrokken merk in haar geheel wordt toegewezen, — de Uniemerkhouder wordt verwezen in verzoeksters kosten voor de kamer van beroep en de nietigheidsafdeling; — subsidiair, de zaak naar de nietigheidsafdeling wordt terugverwezen om artikel 59, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad te behandelen;
C 279/55

Beroep ingesteld op 8 juli 2020 — Portigon/GAR

(Zaak T-424/20)

(2020/C 279/70)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Portigon AG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: D. Bliesener, V. Jungkind en F. Geber, advocaten)

Verwerende partij: gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— verweerders besluit van 15 april 2020 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2020 (SRB/ES/2020/24), voor zover het besluit verzoekster betreft, nietig verklaren;

— de behandeling krachtens artikel 69, onder c) en d), van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht schorsen totdat de zaken T-420/17, T-413/18, T-481/19 en T-339/20 met kracht van gewijsde zijn afgedaan of totdat de zaken op een andere manier zijn beëindigd;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster 7 middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenkomen met het eerste, tweede, derde, vijfde, zesde, zevende en achtste middel aangevoerd in zaak T-339/20, Portigon/GAR.
5.

De toepassing van de IPS (Institutional Protection Scheme)-indicator van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 (1) van de Commissie schendt hogere rechtsregels — De Commissie heeft bij de vaststelling van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 als gedelegeerde handeling in de zin van artikel 290 VWEU geen beoordelingsmarge gekregen, hetgeen heeft geleid tot beperkte rechterlijke toetsing. Hetzelfde geldt voor de toepassing van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 door verweerder. — Bij de toepassing van de IPS-indicator was de consequentie van verzoeksters lidmaatschap van een institutioneel protectiestelsel als belangrijk criterium voor de vaststelling bekend. Meer in het bijzonder was de indeling in drie cellen en het toekennen aan verzoekster van het hoogste risicoprofiel daar rechtens onjuist. — Overeenkomstig artikel 6, lid 5, tweede zin, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 heeft verweerder bij de vaststelling van de bijdrage ook de waarschijnlijkheid in aanmerking moeten nemen dat de betrokken instelling in afwikkeling komt te verkeren en de daaruit voortvloeiende waarschijnlijkheid dat de instelling van de afwikkelingsfinanciering zal gebruikmaken. — Verweerder heeft bij de indeling in cellen en de toewijzing van de aanpassingsfactor voor de IPS-indicator ook het evenredigheidsbeginsel miskend.
—

verwijzing van het EUIPO en andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten voor elke fase van de vordering tot vervallenverklaring en de beroepsprocedure, met inbegrip van de kosten van de procedure voor het EUIPO en het Gerecht.
Tweede middel: schending van de bepalingen van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (1)

In het kader van het tweede middel wordt aangevoerd dat verweerster de Verdragen van de Europese Unie en de bepalingen van de concentratieverordening heeft geschonden door de geplande concentratie op kunstmatige wijze te splitsen. Met name heeft verweerster bepaalde procedurevoorschriften op het gebied van concentraties niet in acht genomen, waardoor zij voor de beslissing relevante omstandigheden niet of op onjuiste wijze in aanmerking heeft genomen. In dit verband heeft zij met name de juridische, economische en feitelijke samenhang van de geplande concentratie als geheel miskend, de transactie onjuist aangemerkt als asset swap, geen rekening gehouden met de gevolgen voor de mededinging die worden teweeggebracht doordat RWE AG een deelneming van 16,67 % in E.ON SE verkrijgt, en de mededingingsrechtelijke gevolgen van de transactie onjuist beoordeeld.

Met name heeft verweerster nagelaten om de markt naar behoren af te bakenen. Bovendien is zij bij de beoordeling van de gevolgen van de transactie uitgegaan van een onjuiste beoordelingsmarge en heeft zij een onjuiste beoordeling verricht met betrekking tot de door die transactie teweeggebrachte stimulansen voor RWE om bewust de productiecapaciteiten te beperken. In zoverre komt verweerster tot de onjuiste slotsom dat de concentratie ten eerste afzonderlijk kon worden onderzocht en ten tweede geen nadelige gevolgen heeft voor de mededinging binnen de Unie.
C 240/31

Beroep ingesteld op 27 mei 2020 — GGEW/Commissie

(Zaak T-319/20)

(2020/C 240/40)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: GGEW, Gruppen-Gas- und Elektrizitätswerk Bergstraße AG (Bensheim, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— verweersters besluit van 26 februari 2019 waarbij de concentratie “RWE/E.ON Assets” verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8871 (PB 2020, C 111, blz. 1), nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-312/20, EVH/Commissie.
—

nietigverklaring van besluit (GBVB) 2020/373 van de Raad van 5 maart 2020 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (1) en uitvoeringsverordening (EU) 2020/370 van de Raad van 5 maart 2020 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (2), voor zover deze handelingen betrekking hebben op verzoeker;
—

het EUIPO en/of Ceramica Cielo SpA verwijzen in verzoeksters kosten van de onderhavige procedure, alsmede in de kosten die verzoekster heeft gemaakt in de twee voorafgaande procedures voor de nietigheidsafdeling en de kamer van beroep.
—

zo nodig, bij wege van maatregel tot organisatie van de procesgang of maatregelen van instructie in de onderhavige zaak, het Europees Parlement bevelen de adviezen over te leggen van de juridische dienst van het Europees Parlement van 16 juli 2018 en 3 december 2018, onder voorbehoud van de precieze datum waarop deze adviezen zijn vastgesteld maar in elk geval vóór de vaststelling, op 10 december 2018, van het besluit van het Bureau van het Parlement tot wijziging van de bepalingen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (2018/C 466/02, Publicatieblad van 28 december 2018, C 466/8);
1.

Eerste middel: het besluit van de Europese Commissie is in strijd met specifieke VWEU-bepalingen en met de algemene Unierechtelijke beginselen inzake het verbod op discriminatie op grond van nationaliteit en inzake het vrije verkeer van diensten die ten grondslag hebben gelegen aan de liberalisering van het luchtvervoer sinds het einde van de jaren 1980. De liberalisering van de luchtvervoersmarkt in de EU heeft de groei van werkelijk pan-Europese lowbudgetluchtvaartmaatschappijen mogelijk gemaakt. Het besluit van de Europese Commissie gaat voorbij aan de rol die dergelijke pan-Europese luchtvaartmaatschappijen vervullen binnen de marktstructuur van EU-lidstaten, door toe te staan dat Frankrijk enkel steun verleent aan de Europese luchtvaartmaatschappijen waaraan Frankrijk Europese exploitatievergunningen heeft verleend. Artikel 107, lid 2, onder b), VWEU voorziet in een uitzondering op het verbod op staatssteun van artikel 107, lid 1, VWEU maar voorziet niet in een uitzondering op de andere regels en beginselen van het VWEU.
—

de verwerende partij te veroordelen tot betaling aan elk van hen van een ex aequo et bono vastgesteld bedrag van 100 000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade die is ontstaan doordat geen definitief standpunt is ingenomen over het werkelijke bestaan van het aan de kaak gestelde psychisch geweld, vermeerderd met vertragingsrente en tot aan de volledige betaling;
1.

Schending van de rechten van verdediging en het recht op een eerlijk proces, zoals verankerd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, alsmede in de rechtspraak van het Hof. Verzoeker meent dat hij had moeten worden gehoord voordat de Raad beperkende maatregelen ten aanzien van hem vaststelde en dat dientengevolge zijn rechten van verdediging niet zijn geëerbiedigd.
1.

Eerste middel: verzoekster is van mening dat de kamer van beroep blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich in de bestreden beslissing op het standpunt te stellen dat ECHA rekening had moeten houden met de studie Schönholzer (1997), ook al was deze niet aan ECHA ter kennis gebracht in de loop van de beoordelingsprocedure. In dit verband voert verzoekster de volgende grieven aan: — ten eerste, schending van artikel 47, lid 1, van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB 2006, L 396, blz. 1); — ten tweede, niet-nakoming van de op producenten en importeurs van chemische stoffen rustende verplichting om alle relevante en beschikbare informatie te verstrekken over de gevaren van de stoffen, die een van de centrale pijlers van het bij die verordening ingevoerde systeem van bescherming vormt; — ten derde, inadequate mate van toetsing van de drie besluiten van ECHA die betrekking hebben op de beoordeling van de stoffen in kwestie.
2.

Tweede middel: de Commissie heeft verordening (EG) nr. 800/2008 van 6 augustus 2008 (algemene groepsvrijstellingsverordening) vastgesteld in een vorm die de inachtneming van artikel 107 VWEU niet waarborgt. Krachtens artikel 109 VWEU is de Raad bevoegd bij verordening de gebieden vast te stellen waarop de standaardprocedure niet van toepassing is, indien de Commissie een voorstel voor staatssteun beoordeelt en onderzoekt of dat verenigbaar is met artikel 107 VWEU. De Raad heeft verordening nr. 659/1999 vastgesteld en daarin (overeenkomstig artikel 108, lid 4, VWEU) de Commissie gemachtigd verordeningen vast te stellen waarin zij de voorwaarden omschrijft voor de toekenning van overheidssteun buiten het standaardsysteem van de ad-hoctoestemming. De Commissie heeft verordening nr. 70/2001 vastgesteld, vervolgens verordening nr. 800/2008, en daarna verordening nr. 651/2014 (algemene groepsvrijstellingsverordening). Noch de Raad noch de Commissie kon met de verordening echter buiten de perken van artikel 107 VWEU treden, want hun rol bestaat in de vaststelling van de voorwaarden voor staatssteun op zodanige wijze dat de lidstaten die staatssteun verstrekken op vrijgestelde gebieden, geen staatssteun kunnen verstrekken die onverenigbaar is met het beginsel van niet-inmenging in de mededinging, zelfs indien die steun is vrijgesteld van de standaardprocedure voor de Commissie. Daarom houdt de Commissie nog steeds toezicht op de steunstelsels (zoals ingesteld en gegarandeerd in het VWEU), ook op de gebieden die zijn vrijgesteld; daarom is (ten minste in theorie) een procedure beschikbaar voor de terugvordering van onrechtmatig toegekende steun, en daarom beschouwt de Europese Unie zich nog steeds als een markteconomie, dat wil zeggen een economie die goederen en diensten vervaardigt die vrijwillig door klanten worden afgenomen om de verhouding inkomsten-uitgaven te optimaliseren, en niet goederen en diensten die door politici en ambtenaren worden bepaald.
—

In het bestreden besluit wordt de niet-goedkeuring gemotiveerd met de overweging dat zilverzeoliet niet voldoende werkzaam is in de waren waarin het wordt verwerkt. Verzoekster handhaaft echter haar stelling dat verweerster alleen rechtmatig rekening mocht houden met de criteria die zijn opgenomen in de artikelen 4 en 19 van verordening (EU) nr. 528/2012. Tot die criteria behoren niet de werkzaamheid van het product in kwestie, hetgeen juist wordt beoordeeld in het daaropvolgende, tweede stadium van de toelating van het biocide, dat plaatsvindt op het niveau van de lidstaat. Aangezien het echter verweerster is die tot die beoordeling is overgegaan, ter rechtvaardiging van de niet-goedkeuring van zilverzeoliet, en zij dus de haar bij richtlijn (EU) nr. 528/2012 verleende bevoegdheid in aanzienlijke mate heeft overschreden, heeft zij artikel 290 van de Verdragen en de artikelen 4 en 19 van die verordening geschonden.
C 129/11

Beroep ingesteld op 19 februari 2020 — Ramazani Shadary/Raad

(Zaak T-104/20)

(2020/C 129/13)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/2109 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 11 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2019/2101 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 11 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— vaststelling van de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) 1183/2005/EG;

— verwijzing van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-95/20, Kazembe Musonda/Raad, zijn aangevoerd.
—

De drempelwaarde van 0 % voor de incidentie van de door de EU gereguleerde niet-quarantaineorganismen voor autochtone planten, die de Commissie heeft vastgesteld in bijlage IV bij uitvoeringsverordening (EU) 2019/2072, is vastgesteld zonder de passende controle die wordt vereist door artikel 36, onder e) en f), van verordening (EU) 2016/2031, of de incidentie van gereguleerde niet-quarantaineorganismen onhoudbare economische gevolgen heeft en of er uitvoerbare maatregelen beschikbaar zijn om die incidentie te voorkomen.
2.

Tweede middel: de Commissie heeft duidelijke beoordelingsfouten gemaakt en is haar motiverings- en zorgvuldigheidsplicht niet nagekomen doordat zij het standpunt heeft ingenomen dat de daadwerkelijke mededinging op de “markt voor het aanbieden van televisiesignaaltransmissie op retailniveau aan klanten in eengezinswoningen” niet op significante wijze wordt belemmerd, daar zij ervan is uitgegaan dat de partijen bij de concentratie geen potentiële of rechtstreekse concurrenten zijn.
Beroep ingesteld op 7 november 2019 – Ungureanu/Commissie

(Zaak T-753/19)

(2020/C 68/51)

Procestaal: Roemeens

Partijen

Verzoekende partij: Simeda Ungureanu (Cluj-Napoca, Roemenië) (vertegenwoordiger: R. Chiriță, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— vast te stellen dat de Europese Commissie haar verplichting niet is nagekomen om ervoor te zorgen dat de lidstaten de Verdragen van de Europese Unie en de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde mensenrechten eerbiedigen;

— verweerster te veroordelen tot betaling van de veroorzaakte immateriële schade, die op 40 000 EUR wordt begroot;

— verweerster te gelasten het bestaande verzuim in de toekomst te verhelpen.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep stelt verzoekster dat aan de voorwaarden is voldaan voor de aansprakelijkheid van de Europese Commissie omdat zij heeft verzuimd de Roemeense staat te verplichten de krachtens de Verdragen van de Europese Unie en het recht op leven van zijn burgers op hem rustende verplichtingen na te komen, omdat deze staat geen bepalingen heeft vastgesteld die de toegang tot medische behandeling mogelijk maken voor personen in bijzondere situaties voor wie de toediening van geneesmiddelen voor therapeutische indicaties die niet in de samenvatting van de productkenmerken zijn opgenomen (off-label geneesmiddelen), van vitaal belang is.