Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Bevoegdheid van nationale rechter

(Art. 267 VWEU)

2. Milieu – Geïntegreerde preventie en vermindering van verontreiniging – Richtlijn 2008/1 – Voorwaarden voor vergunning voor bouw en exploitatie van industriële installatie – Verplichting voor lidstaten om bij richtlijn 2001/81 vastgestelde nationale emissieplafonds voor SO 2 en NO x tot voorwaarden voor verlening van die vergunning te rekenen – Geen

(Richtlijn 96/61 van de Raad, zoals gecodificeerd bij richtlijn 2008/1 van het Europees Parlement en de Raad, art. 9, leden 1, 3 en 4)

3. Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2001/81 – Nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen – Verplichtingen tot nalaten die gedurende overgangsperiode op lidstaten rusten

(Art. 4, lid 3, VEU; art. 288, derde alinea, VWEU; richtlijn 2001/81 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4)

4. Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2001/81 – Nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen – Verplichtingen tot nalaten die gedurende overgangsperiode op lidstaten rusten

(Art. 4, lid 3, VEU; art. 288, derde alinea, VWEU; richtlijn 2001/81 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4)

5. Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2001/81 – Nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen – Verplichtingen tot handelen die gedurende overgangsperiode op lidstaten rusten

(Art. 288, derde alinea, VWEU; richtlijn 2001/81 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, 6, 7, leden 1 en 2, en 8, leden 1 en 2)

6. Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2001/81 – Nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen – Verplichtingen van lidstaten gedurende overgangsperiode

(Art. 288, derde alinea, VWEU; richtlijn 2001/81 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4)

7. Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2001/81 – Rechtstreekse werking gedurende overgangsperiode

(Richtlijn 2001/81 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4 en 6)

Samenvatting

1. In het kader van de procedure van artikel 267 VWEU, die op een duidelijke afbakening van de taken van de nationale rechterlijke instanties en van het Hof berust, is de nationale rechter bij uitsluiting bevoegd om de feiten van het hoofdgeding vast te stellen en te beoordelen, alsmede om het nationale recht uit te leggen en toe te passen. Het is tevens uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak als de relevantie te beoordelen van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Wanneer de vragen betrekking hebben op de uitlegging van het recht van de Unie, is het Hof dus in beginsel verplicht daarop te antwoorden.

(cf. punt 47)

2. Artikel 9, leden 1, 3 en 4, van richtlijn 96/61 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, in de oorspronkelijke versie ervan en zoals gecodificeerd bij richtlijn 2008/1, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten bij de verlening van een milieuvergunning voor het oprichten en in werking hebben van een industriële installatie, niet verplicht zijn, de nationale emissieplafonds voor SO 2 en NO x vastgesteld in richtlijn 2001/81 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen, tot de voorwaarden voor de verlening van die vergunning te rekenen, hoewel zij zich moeten houden aan de uit die richtlijn voortvloeiende verplichting om in het kader van nationale programma’s passende en samenhangende beleidsopties en maatregelen vast te stellen of te plannen, die in hun geheel genomen geschikt zijn om de emissies van met name die verontreinigende stoffen te beperken tot hoeveelheden die uiterlijk eind 2010 niet groter zijn dan de in bijlage I bij die richtlijn aangegeven plafonds.

(cf. punt 76, dictum 1)

3. Gedurende de in artikel 4 van richtlijn 2001/81 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen bedoelde overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010 verplichten artikel 4, lid 3, VEU en artikel 288, derde alinea, VWEU alsmede richtlijn 2001/81 de lidstaten om zich te onthouden van maatregelen die de verwezenlijking van het door deze richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar zouden brengen.

(cf. punten 78‑79, 91, dictum 2)

4. Gedurende de in artikel 4 van richtlijn 2001/81 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen bedoelde overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010 lijkt de vaststelling door de lidstaten van een specifieke maatregel inzake één bron van SO 2 en NO x als zodanig de verwezenlijking van het door deze richtlijn voorgeschreven resultaat niet ernstig in gevaar te kunnen brengen. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dat het geval is voor elk besluit tot verlening van een milieuvergunning voor het oprichten en in werking hebben van een industriële installatie.

(cf. punten 80‑83, 91, dictum 2)

5. Gedurende de in artikel 4 van richtlijn 2001/81 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen bedoelde overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010 verplichten artikel 288, derde alinea, VWEU en de artikelen 6, 7, leden 1 en 2, en 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2001/81 de lidstaten enerzijds om programma’s voor een geleidelijke reductie van de nationale emissies van SO 2 en NO x op te stellen en zo nodig bij te stellen en te herzien, die zij voor het publiek en de relevante organisaties beschikbaar dienen te stellen door middel van heldere, begrijpelijke en gemakkelijk toegankelijke informatie, en binnen de gestelde termijnen aan de Europese Commissie dienen mee te delen, en anderzijds om voor die emissies nationale inventarissen en prognoses voor 2010 op te stellen en jaarlijks bij te werken, en daarvan binnen de gestelde termijnen aan de Europese Commissie en aan het Europees Milieuagentschap verslag te doen.

(cf. punten 87, 91, dictum 2)

6. Gedurende de in artikel 4 van richtlijn 2001/81 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen bedoelde overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010 verplichten artikel 288, derde alinea, VWEU en richtlijn 2001/81 zelf de lidstaten noch om de verlening van een milieuvergunning voor het oprichten en in werking hebben van een industriële installatie te weigeren of te beperken, noch om specifieke compenserende maatregelen vast te stellen telkens wanneer een dergelijke vergunning wordt afgegeven, ook niet bij overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO 2 en NO x .

(cf. punten 90‑91, dictum 2)

7. Artikel 4 van richtlijn 2001/81 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen is niet onvoorwaardelijk en is onvoldoende nauwkeurig om vóór 31 december 2010 door particulieren voor de nationale rechterlijke instanties te kunnen worden ingeroepen.

Artikel 6 van richtlijn 2001/81 daarentegen kent de rechtstreeks getroffen particulieren rechten toe die voor de nationale rechterlijke instanties kunnen worden ingeroepen om te vorderen dat de lidstaten gedurende de overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010 in het kader van nationale programma’s passende en samenhangende beleidsopties en maatregelen vaststellen of plannen, die in hun geheel genomen geschikt zijn om de emissies van de bedoelde verontreinigende stoffen te beperken, zodat uiterlijk eind 2010 aan de nationale plafonds van bijlage I bij die richtlijn wordt voldaan, en de daartoe opgestelde programma’s voor het publiek en de betrokken organisaties beschikbaar stellen door middel van heldere, begrijpelijke en gemakkelijk toegankelijke informatie.

(cf. punten 98‑104, dictum 3)