ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Douaneunie – Douanetoezicht – Omvang – Onderwerping van alle goederen die al dan niet op regelmatige wijze op grondgebied van Gemeenschap zijn binnengebracht

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 4, punt 13, en 37)

2. Douaneunie – Ontstaan van douaneschuld bij onregelmatig binnenbrengen van goederen – Begrip onregelmatig binnenbrengen – Goederen die onder onjuiste benaming bij douane zijn aangebracht – Daaronder begrepen

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 202)

3. Douaneunie – Ontstaan van douaneschuld bij onregelmatig binnenbrengen van goederen – Begrip schuldenaar – Goederen die onder onjuiste benaming bij douane zijn aangebracht – Beoordeling door nationale rechter – Criteria

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 202, lid 3)

Samenvatting

1. Uit de artikelen 4, punt 13, en 37 van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek volgt dat goederen die de Gemeenschap binnenkomen, aan het douanetoezicht worden onderworpen vanaf het ogenblik waarop ze op dat grondgebied worden binnengebracht, ongeacht of dit op regelmatige wijze gebeurt dan wel in strijd met de artikelen 38 tot en met 41 en 177, eerste alinea, tweede streepje, van het douanewetboek, hetgeen de toezichthoudende autoriteiten door controle moeten vaststellen. Bijgevolg bestaat er geen verband tussen het onderwerpen van de goederen aan een dergelijk toezicht en de regelmatigheid van het binnenbrengen ervan op dat grondgebied.

(cf. punt 22)

2. Bij de douane aangebrachte goederen waarvoor een summiere aangifte is ingediend en een document van extern communautair douanevervoer geldig is gemaakt, zijn niet op regelmatige wijze in het douanegebied van de Gemeenschap binnengebracht wanneer zij in de aan de douaneautoriteiten overgelegde documenten onder een onjuiste benaming zijn opgegeven. In een dergelijk geval ontstaat de douaneschuld op grond van artikel 202 van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, dat de nadere regels bevat inzake het ontstaan van de douaneschuld ingeval goederen onregelmatig zijn binnengebracht.

(cf. punten 32, 36, dictum 1‑2)

3. Om te bepalen wie de schuldenaar van de douaneschuld is wanneer een summiere aangifte is gedaan of een aangifte voor een douaneregeling is ingediend voor onder een onjuiste benaming opgegeven goederen, staat het aan de nationale rechter na te gaan of de persoon die de summiere aangifte heeft gedaan of de aangifte voor een douaneregeling heeft ingediend, door de vermelding van een onjuiste benaming ten grondslag heeft gelegen aan het op onregelmatige wijze binnenbrengen van de goederen. Is dit niet het geval, dan moet deze rechter onderzoeken of die persoon door de vermelding van een onjuiste benaming heeft deelgenomen aan het binnenbrengen van de goederen, terwijl hij wist of redelijkerwijze had moeten weten dat deze op onregelmatige wijze werden binnengebracht.

(cf. punt 41, dictum 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastbare handelingen – Leveringen van goederen en diensten onder bezwarende titel – Begrip – Handelingen waarvoor tegenprestatie wordt betaald die lager is dan kostprijs van geleverde goed of dienst – Daaronder begrepen – Nationale regeling die dergelijke handelingen als onttrekking van goed of verrichting van dienst voor privédoeleinden beschouwt – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, 5, lid 6, en 6, lid 2)

Samenvatting

Artikel 2 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting enerzijds, en de artikelen 5, lid 6, en 6, lid 2, sub b – welke laatste twee, voor de heffing van belasting over de toegevoegde waarde, bepaalde handelingen waarvoor door de belastingplichtige geen werkelijke tegenprestatie is ontvangen, gelijkstellen met onder bezwarende titel verrichte goederenleveringen en diensten – anderzijds, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die handelingen waarvoor een werkelijke tegenprestatie wordt betaald, als een onttrekking van een goed of een verrichting van een dienst voor privédoeleinden in de zin van deze laatste bepalingen beschouwt, ook indien deze tegenprestatie lager is dan de kostprijs van het geleverde goed of de dienst.

Het feit dat een economische handeling wordt uitgevoerd tegen een hogere of een lagere prijs dan de kostprijs, is namelijk niet relevant, wanneer een handeling moet worden gekwalificeerd als een „handeling onder bezwarende titel” in de zin van artikel 2, aangezien dit laatste begrip alleen veronderstelt dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen de goederenlevering of de dienst en een werkelijk door de belastingplichtige ontvangen tegenprestatie. Wanneer de betrokken handeling wordt verricht onder bezwarende titel, komen de artikelen 5, lid 6, en 6, lid 2, sub b, niet voor toepassing in aanmerking, aangezien deze laatste bepalingen alleen zien op handelingen om niet.

(cf. punten 22‑24, 30 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Gemeenschap – Voortdurende onregelmatigheid – Verjaringstermijn – Stuitingshandeling

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 1, lid 2, en 3, lid 1, tweede en derde alinea)

2. Hogere voorziening – Middelen – Rechtsoverwegingen van arrest die gemeenschapsrecht schenden – Dictum gebaseerd op andere rechtsoverwegingen – Afwijzing

Samenvatting

1. Volgens artikel 1, lid 2, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen vooronderstelt een onregelmatigheid een inbreuk op het gemeenschapsrecht die bestaat in een handeling of een nalaten van een marktdeelnemer.

Wanneer het nalaten dat aan de oorsprong van de inbreuk op het gemeenschapsrecht ligt, voortduurt, is de onregelmatigheid „voortdurend” in de zin van artikel 3, lid 1, tweede alinea, van deze verordening. De verjaringstermijn gaat pas in op de dag waarop de onregelmatigheid is geëindigd.

Deze termijn wordt gestuit door een brief van de Commissie die met name tot doel heeft, de onregelmatigheden te vervolgen en de financiële bijstand te verminderen, aangezien deze brief een onderzoekshandeling is in de zin van artikel 3, lid 1, derde alinea.

(cf. punten 16‑18, 30)

2. Wanneer uit de motivering van een arrest van het Gerecht blijkt van een schending van het gemeenschapsrecht, maar het dictum ervan op andere rechtsgronden gerechtvaardigd voorkomt, moet de hogere voorziening worden afgewezen.

(cf. punt 29)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe verzekering – Richtlijnen 73/239 en 79/267 – Verplichting voor verzekeringsondernemingen om voor geheel van hun werkzaamheden toereikende technische voorzieningen en voldoende solvabiliteitsmarge te vormen – Nationale regeling die bepaalt dat loonvorderingen bevoorrecht zijn op activa die deze technische voorzieningen dekken, en voorrang hebben boven verzekeringsaanspraken – Verenigbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 73/239, art. 15 en 16, en 79/267, art. 17 en 18)

Samenvatting

De artikelen 15 en 16 van de Eerste richtlijn (73/239) tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan, en de artikelen 17 en 18 van de Eerste richtlijn (79/267) tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan, waarin de verplichting voor de verzekeringsondernemingen is neergelegd om voor het geheel van hun verzekeringswerkzaamheden voldoende technische voorzieningen en een voldoende solvabiliteitsmarge te vormen, staan niet in de weg aan een nationale wettelijke regeling op grond waarvan in geval van faillissement, liquidatie of een vergelijkbare toestand van insolvabiliteit van de verzekeringsonderneming de activa die de technische voorzieningen dekken, kunnen worden aangewend voor de betaling van loonvorderingen bij voorrang boven de betaling van vorderingen uit hoofde van de verzekering, mits die wettelijke regeling aan deze laatste vorderingen een voorrecht toekent dat in elk geval niet alleen de activa omvat die de technische voorzieningen dekken, maar daarnaast ook andere activa van de onderneming, en die regeling ingevolge een ministeriële beschikking kan worden uitgebreid tot alle beschikbare activa van de onderneming.

Weliswaar heeft namelijk de coördinatie van de nationale bepalingen inzake de van verzekeringsondernemingen geëiste financiële garanties, die met name tot stand is gebracht door bovengenoemde communautaire bepalingen, tot doel een passende bescherming van de verzekerden en begunstigden in alle lidstaten van de Gemeenschap te waarborgen, maar deze communautaire bepalingen kunnen niet aldus worden uitgelegd dat de gemeenschapswetgever eigenlijk heeft willen regelen dat in geval van liquidatie van de verzekeringsonderneming de activa die de technische voorzieningen dekken, onder alle omstandigheden absolute voorrang hebben boven de betaling van de vorderingen uit hoofde van de verzekering.

(cf. punten 24‑26, 28 en dictum)
Zaak C‑386/02

Josef Baldinger

tegen

Pensionsversicherungsanstalt der Arbeiter

(verzoek van het Arbeits‑ und Sozialgericht Wien om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van personen – Schadeloosstelling van voormalige krijgsgevangenen – Voorwaarde van bezit van nationaliteit van betrokken lidstaat bij indiening van aanvraag tot schadeloosstelling”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gemeenschapsregeling – Materiële werkingssfeer – Schadeloosstelling van voormalige krijgsgevangenen – Daarvan uitgesloten

(Art. 39, lid 2, EG; verordeningen van de Raad nr. 1612/68, art. 7, lid 2, en nr. 1408/71, art. 4, lid 4)

Artikel 39, lid 2, EG, artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, en artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke de toekenning van een uitkering ten behoeve van voormalige krijgsgevangenen wordt geweigerd op grond dat de belanghebbende bij indiening van de aanvraag niet de nationaliteit bezit van de betrokken lidstaat, maar van een andere lidstaat.

Gezien de doelstelling en de toekenningsvoorwaarden ervan valt een dergelijke uitkering onder artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1408/71, dat preciseert dat deze niet van toepassing is op „regelingen betreffende prestaties aan slachtoffers van oorlogshandelingen of de gevolgen daarvan”, zodat zij is uitgesloten van de materiële werkingssfeer van deze verordening.

Een dergelijke uitkering behoort evenmin tot de voordelen die de nationale werknemer in hoofdzaak worden toegekend op grond van zijn hoedanigheid van werknemer of ingezetene, en beantwoordt bijgevolg niet aan de wezenlijke kenmerken van „sociale voordelen” als bedoeld in artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68.

Dezelfde conclusie geldt met betrekking tot artikel 39, lid 2, EG, dat ziet op de voorwaarden op het gebied van de werkgelegenheid, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden. Hieronder kunnen geen schadeloosstellingen vallen die worden toegekend wegens door de burgers in oorlogstijd voor hun land verrichte diensten, en waarvan het wezenlijke doel is, hen te begunstigen omdat zij voor dat land beproevingen hebben ondergaan.

(cf. punten 16, 18‑21 en dictum)
Zaak C‑285/02

Edeltraud Elsner-Lakeberg

tegen

Land Nordrhein-Westfalen

(verzoek van het Verwaltungsgericht Minden om een prejudiciële beslissing)

„Artikel 141 EG – Richtlijn 75/117/EEG – Nationale regeling volgens welke fulltimeleraren en parttimeleraren zelfde aantal overuren moeten maken om recht op vergoeding te hebben – Indirecte discriminatie van parttimewerkneemsters”

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Gelijke beloning – Nationale regeling volgens welke fulltimeleraren en parttimeleraren slechts vergoeding voor overuren krijgen wanneer die overuren voor beide categorieën identiek aantal uren overschrijden – Ontoelaatbaarheid – Voorwaarden – Indirecte discriminatie van parttimewerkneemsters

(Art. 141 EG; richtlijn 75/117 van de Raad, art. 1)

Artikel 141 EG en artikel 1 van richtlijn 75/117 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling volgens welke parttimeleraren – net als fulltimeleraren – geen enkele vergoeding voor overuren krijgen wanneer die overuren niet meer dan drie uur per kalendermaand bedragen, indien een dergelijk verschil in behandeling een veel groter aantal vrouwen dan mannen treft, en niet door een niet aan een bepaalde kunne gebonden doelstelling kan worden gerechtvaardigd of niet noodzakelijk is om de nagestreefde doelstelling te bereiken.

(cf. punt 19 en dictum)
Zaak C‑346/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Groothertogdom Luxemburg

„Verzekeringen – Derde richtlijn ‚schadeverzekering’ – Bonus-malussysteem”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe verzekering met uitzondering van levensverzekering – Richtlijn 92/49 – Tariefvrijheid – Bonus-malussysteem dat niet leidt tot rechtstreekse vaststelling van tarieven door staat – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 92/49 van de Raad)

Een bonus-malussysteem dat van toepassing is op verzekeringsovereenkomsten voor motorrijtuigen en dat weliswaar gevolgen heeft voor de ontwikkeling van de premies, maar niet leidt tot een rechtstreekse vaststelling van de tarieven door de staat, aangezien de verzekeringsmaatschappijen de vrijheid behouden om de hoogte van de basispremies vast te stellen, kan niet gelijk worden gesteld met een systeem van tariefgoedkeuring dat in strijd is met het beginsel van tariefvrijheid dat is neergelegd in richtlijn 92/49 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239 en 88/357.

In dit verband kan van een volledige tariefharmonisatie ter zake van schadeverzekeringen, met uitsluiting van iedere nationale maatregel die gevolgen voor de tarieven kan hebben, geen sprake zijn zolang de gemeenschapswetgever zijn wil daartoe niet duidelijk tot uitdrukking heeft gebracht.

(cf. punten 23‑24)
Zaak C‑220/02

Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft der Privatangestellten

tegen

Wirtschaftskammer Österreich

[verzoek van het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Beginsel van gelijke beloning van mannelijke en vrouwelijke werknemers – Begrip beloning – Meetelling, ter berekening van ontslagvergoeding, van tijdvakken militaire dienst – Mogelijkheid om werknemers die militaire dienst verrichten, te vergelijken met vrouwelijke werknemers die bij afloop van hun zwangerschapsverlof ouderschapsverlof nemen, dat niet meetelt bij berekening van ontslagvergoeding”

Samenvatting van het arrest

1. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Gelijke beloning – Begrip beloning – Voordeel bestaande in meetelling, ter berekening van ontslagvergoeding, van duur van militaire dienst of verplichte burgerdienst – Daaronder begrepen

(Art. 141 EG)

2. Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Gelijke beloning – Artikel 141 EG en richtlijn 75/117 – Meetelling, ter berekening van ontslagvergoeding, van duur van militaire dienst of ermee gelijkgestelde burgerdienst, die overwegend door mannen wordt vervuld, maar niet van duur van ouderschapsverlof, dat in regel door vrouwen wordt genomen – Toelaatbaarheid

(Art. 141 EG; richtlijn 75/117 van de Raad)

1. Het voordeel dat wordt toegekend aan personen die een verplichte – en op vrijwillige basis verlengbare – militaire dienst of vervangende burgerdienst verrichten, namelijk de meetelling van de duur van deze dienst bij de berekening van de ontslagvergoeding waarop zij later eventueel recht zullen hebben, maakt deel uit van hun beloning in de zin van artikel 141 EG.

(cf. punt 39, dictum 1)

2. Artikel 141 EG en richtlijn 75/117 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers, verzetten zich er niet tegen dat bij de berekening van de ontslagvergoeding de duur van de militaire dienst of de ermee gelijkgestelde burgerdienst, die overwegend door mannen wordt vervuld, als periode van beroepsactiviteit wordt meegeteld, maar niet de duur van het ouderschapsverlof, dat overwegend door vrouwen wordt genomen.

(cf. punt 65, dictum 2)
Zaak C‑144/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Bondsrepubliek Duitsland

„Niet-nakoming – Richtlijn 77/388/EEG – BTW – Artikel 11, A, lid 1, sub a – Maatstaf van heffing – Subsidie die rechtstreeks verband houdt met prijs – Verordening (EG) nr. 603/95 – Steun in sector gedroogde voedergewassen”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Goederenlevering en dienstverrichting – Subsidies die rechtstreeks verband houden met prijs – Begrip – Steun in sector gedroogde voedergewassen – Daarvan uitgesloten – Nationale regeling waarbij geen belasting over toegevoegde waarde wordt toegepast op steunbedrag – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 11, A, lid 1, sub a)

Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat bepaalt dat de aan de belastingplichtigen betaalde subsidies die rechtstreeks met de prijs van de betrokken handeling verband houden, in de maatstaf van heffing zijn opgenomen, strekt ertoe, de volledige waarde van de goederen of diensten aan de belasting over de toegevoegde waarde te onderwerpen. Een lidstaat die de belasting niet toepast op het steunbedrag dat is uitgekeerd krachtens verordening nr. 603/95 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector gedroogde voedergewassen, komt de krachtens deze bepaling op hem rustende verplichtingen na.

Het begrip „subsidies die rechtstreeks met de prijs verband houden” omvat immers uitsluitend de subsidies die volledig of gedeeltelijk een tegenprestatie vormen voor een goederenlevering of dienstverrichting en die door een derde aan de verkoper of dienstverrichter worden betaald.

Aan de voorwaarden voor onderwerping van deze steun aan de belasting is echter niet voldaan bij de verkoop door een verwerkingsbedrijf, na droging, van voedergewassen die het bij de producenten van groenvoedergewassen heeft gekocht, aangezien de steun in dit geval niet specifiek aan het verwerkingsbedrijf wordt betaald om gedroogde voedergewassen aan een koper te leveren tegen een lagere prijs dan de prijs op de wereldmarkt. Aan deze voorwaarden is evenmin voldaan bij een door een dergelijk bedrijf met een producent van groenvoedergewassen gesloten loonwerkcontract, aangezien de door het verwerkingsbedrijf ontvangen steun in dat geval niet ten goede komt aan dat bedrijf en dat bedrijf slechts de rol vervult van tussenpersoon tussen het orgaan dat de steun uitkeert, en de producent van voedergewassen.

(cf. punten 26‑27, 31‑32, 36, 38, 42, 45)
Zaak C‑111/02 P

Europees Parlement

tegen

Patrick Reynolds

„Hogere voorziening – Ambtenaren – Detachering bij politieke fractie van Parlement – Besluit tot beëindiging van detachering – Rechten van verdediging ”

Samenvatting van het arrest

Ambtenaren – Detachering in belang van dienst – Detachering bij politieke fractie van Parlement – Besluit tot beëindiging van detachering – Discretionaire bevoegdheid van politieke fractie en gebonden bevoegdheid van tot aanstelling bevoegd gezag – Ontbreken van dwingende noodzaak om belanghebbende te horen vóór vaststelling van besluit

(Ambtenarenstatuut, art. 37, eerste alinea, sub a, tweede streepje, en 90)

Een ambtenaar kan krachtens artikel 37, eerste alinea, sub a, tweede streepje, van het Statuut in het belang van de dienst worden gedetacheerd om tijdelijk een functie te bekleden bij een politieke fractie van het Parlement. Het staat weliswaar aan het tot aanstelling bevoegd gezag om de besluiten tot detachering van een ambtenaar bij een politieke fractie en tot beëindiging van deze detachering vast te stellen, maar het moet daarbij de keuze eerbiedigen van de politieke fractie die om een dergelijke maatregel verzoekt. De betrokken politieke fractie beschikt immers over een discretionaire bevoegdheid inzake de keuze van de medewerkers die zij voor tijdelijke functies in dienst wil nemen, alsmede wat de beëindiging van die aanstellingen betreft. Deze discretionaire bevoegdheid vindt haar rechtvaardiging in de specifieke aard van de bij politieke fracties uitgeoefende functies, en in de noodzaak om in een dergelijk politiek kader een wederzijds vertrouwen in stand te houden tussen de fractie en de bij haar gedetacheerde ambtenaren. Ambtenaren die dergelijke tijdelijke functies bij een politieke fractie aanvaarden, dienen te beseffen dat deze fractie hun aanstelling mogelijkerwijs zal wensen te beëindigen vóór het verstrijken van de aanvankelijk geplande duur van de detachering.

Immers, wanneer het wederzijdse vertrouwen om welke reden ook zoek is, is de betrokken ambtenaar niet meer in staat zijn functies te vervullen. In een dergelijke situatie is het goed beleid dat de betrokken instelling de detachering van deze ambtenaar zo snel mogelijk beëindigt. Een dergelijk besluit vormt uit procedureel oogpunt een voor de ambtenaar bezwarende handeling, zodat deze een persoonlijk belang heeft bij een verzoek tot nietigverklaring ervan. Hieruit kan evenwel niet automatisch, zonder te letten op de aard van de tegen de betrokkene ingeleide procedure, worden afgeleid dat het tot aanstelling bevoegd gezag de betrokken ambtenaar naar behoren moest horen alvorens dat besluit vast te stellen.

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag wordt gevraagd de detachering van een ambtenaar bij een fractie te beëindigen, moet het in beginsel zo snel mogelijk aan dit verzoek voldoen, nadat het heeft onderzocht of het verzoek wel degelijk uitgaat van de bevoegde persoon of dienst.

(cf. punten 48‑52, 56‑57, 59‑60)
Zaak C-236/02

J. Slob

tegen

Productschap Zuivel

(verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing)

„Melk en zuivelproducten – Rechtstreekse verkoop – Referentiehoeveelheid – Overschrijding – Extra heffing op melk – Verplichting van producent om ‚productboekhouding’ te voeren – Inhoud – Uitlegging van artikel 7, lid 1, sub f, van verordening (EEG) nr. 536/93”

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk – Rechtstreekse verkoop aan consument – Verplichting voor producent om „productboekhouding” te voeren – Omvang

(Verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 7, lid 1, sub f)

Artikel 7, lid 1, eerste volzin, en sub f, van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten, moet aldus worden uitgelegd dat in de productboekhouding die moet worden gevoerd door de producent die over een referentiehoeveelheid voor rechtstreekse verkoop beschikt, alleen de hoeveelheid, per maand en per product, moet worden vermeld van de melk en/of zuivelproducten die zijn verkocht.

(cf. punt 38 en dictum)