Wat verzoeksters overige vordering betreft, is het bij een zeer welwillende interpretatie van haar conclusies aannemelijk dat zij subsidiair vergoeding vraagt voor de morele schade welke zij zou hebben geleden wegens de beweerdelijk foutieve handelingen jegens haar: te weten dat een onjuiste benoeming niet ongedaan was gemaakt en dat zijzelf die benoeming niet had gekregen. De schade is echter in geen enkel geldbedrag uitgedrukt.

Op dit punt zouden wij moeten overgaan tot het bovenbedoelde onderzoek of de „aanbevelingen” van de door de heer Reid voorgezeten werkgroep hebben geleid tot besluiten van de heer Taylor, als gevolg waarvan verzoekster in een hiërarchisch ondergeschikte positie tegenover de heer Reid kwam te staan of van enkele van haar taken werd ontheven. Een dergelijke onderschikking zou volgens Uw jurisprudentie „wezenlijk afbreuk kunnen doen aan zijn vroegere positie” (15 december 1965, Klaer, Jurispr. 1965, blz. 1349).

In het algemeen blijkt immers uit de door de instellingen gegeven omschrijving der werkzaamheden dat het uitgangspunt is dat iedere functionaris onder het gezag staat van een ambtenaar in een hogere loopbaan.

U hebt weliswaar geoordeeld (10 juli 1975, Scuppa, Jurispr. 1975, blz. 919) dat geen enkele bepaling van het personeelsstatuut zich ertegen verzet dat, in het belang van de dienst, een ambtenaar die hogere leidinggevende functies bekleedt, onder het gezag van zijn meerdere, voor de coördinatie van bepaalde werkzaam heden ondergeschikt wordt gemaakt aan een andere ambtenaar van dezelfde rang, maar U hebt, voorzover wij weten nog nooit gesteld dat een ambtenaar ondergeschikt kan worden gemaakt aan een tijdelijk ambtenaar met een lagere rang.

De positie waarin verzoekster ten opzichte van de heer Reid verkeert, zou alleen kunnen blijken uit de omschrijving van hun respectieve werkzaamheden. Om exact te weten of het door verzoekster gelaakte optreden slechts een eenvoudige interne reorganisatie van de dienst betrof, danwel inbreuk maakte op verzoeksters recht dat de haar opgedragen werkzaamheden globaal beantwoorden aan het door haar in de hiërarchieke rang beklede ambt, zouden wij moeten beschikken over een omschrijving van de taken en bevoegdheden welke aan elke standaardfunctie (in de zin van artikel 5, lid 4, alinea 2, van het Statuut) zijn verbonden, en over het organigram van de diensten van de bibliotheek in de tijd van de eerste onenigheden met de heer Taylor, dat wil zeggen in 1973-1974, en in de tijd onmiddellijk vóór of na het beroep. Deze taakomschrijving is immers een wezenlijk onderdeel van het „job-system” waarop de communautaire openbare dienst uiteindelijk in diverse opzichten neerkomt.

U hebt de secretaris-generaal van het Europese Parlement gevraagd deze documenten te verschaffen, maar deze heeft slechts een op de situatie in december 1975 betrekking hebbend deelorganigram overgelegd: volgens hem bestaat er voor de voorafgaande periode geen omschrijving van de verschillende ambten. Dit wekt wel enige verbazing. Wellicht is dit een van de redenen waarom tot reorganisatie is besloten; in ieder geval is te nopen dat de reorganisatoren, alvorens aan het werk te gaan, rekening hebben gehouden met de structuur en de taakverdeling bij deze dienst.

Het verloop van verzoeksters werkzaamheden in de betrokken post zou men ook kunnen achterhalen door raadpleging van haar periodieke beoordelingsrapporten (artikel 43 van het Statuut), omdat deze in een speciale rubriek een omschrijving bevatten van de werkzaamheden welke zijn verbonden aan het ambt van de beoordeelde functionaris. Men leest hier in het in 1967 opgestelde rapport van verzoeksters proeftijd: „alle werkzaamheden betreffende het beheer van de bibliotheek op het niveau van hoofdadministrateur”, en in het beoordelingsrapport over 1967-1968: „beheer van de bibliotheek en meer in het bijzonder herziening van de catalogus”, maar het beoordelingsrapport voor de jaren 1971-1972 bevat geen enkele vermelding (verzoekster heeft de beoordelaar vergeefs gevraagd deze lacune aan te vullen). Voorzover wij weten, bevat het dossier van verzoekster geen beoordelingsrapport over de jaren 1972 tot 1975.

Niettemin zijn er aanwijzingen dat verzoeksters grief, dat zij onder de heer Reid zou zijn geplaatst en zelfs van bepaalde taken zou zijn ontheven, niet van alle grond is ontbloot. Uit het door het Europees Parlement overgelegde stuk blijkt, dat het „administratieve beheer” van de „afdeling catalogus” nog in december 1975 berustte bij mevrouw Hebrant, terwijl de heer Reid dit beheer kreeg voor de „afdeling referenties, voorlichting en documentatie”. Volgens ditzelfde stuk wordt mevrouw Hebrant slechts geacht Franse en Italiaanse boekwerken te verwerken, hoewel zij ingevolge een aanmaning van de heer Taylor van 20 maart 1975 in feite ook de Franse en Italiaanse tijdschriften moet verwerken, terwijl de heer Reid de officiële documenten en tijdschriften dient te beheren.

Tot 27 november 1974 wendde de heer Taylor zich voor de aanschaf van boeken uitsluitend tot mevrouw Hebrant; vanaf 18 december 1974 wendt hij zich zowel tot haar als tot de heer Reid met verzoek aan hen beiden om het noodzakelijke te doen, hoewel in beginsel, volgens het organigram van 1975, alleen verzoekster in deze bevoegd is.

Op 1 april 1975 richtte de heer Taylor een nota aan verzoekster over de door haar verleende toestemming voor verlof van ambtenaren op de afdeling van de heer Reid. Op 3 april zond de directeur een gezamenlijke nota aan mevrouw Hebrant en de heer Reid over verloftoestemmingen en het intern reglement van de bibliotheek.

Op 9 april schreef de directeur een nieuwe nota aan verzoekster, die intussen de instructies betreffende het intern reglement had uitgevoerd, maar ditmaal alleen met een copie aan de heer Reid. Op 11 april 1975 richtte de heer Taylor een gezamenlijke nota an mevrouw Hebrant en aan de heer Reid over de voorlichting van parlementsleden. Zo wendde de directeur zich tegelijkertijd tot verzoeker en tot de heer Reid voor aangelegenheden die in beginsel slechts een van hen aangingen: verzoekster werd mede verantwoordelijk gemaakt voor de gang van zaken op de afdeling van heer Reid, terwijl deze laatste enige inspraak kreeg in de afdeling van mevrouw Hebrant.

Vooral echter nam de heer Reid in dezelfde tijd dat hij even grote instructiebevoegdheid had als mevrouw Hebrant, deel aan bijeenkomsten van de werkgroep waarvan hij de verslagen opstelde. Zo heeft deze werkgroep op 15 november 1974 met een vertegenwoordiger van de vertaaldienst het probleem besproken van de klassering van de in deze dienst gebruikte boeken, als gevolg waarvan de werkgroep voorstelde deze werken niet in de catalogus op te nemen, zulks terwijl alleen mevrouw Hebrant verantwoordelijk is voor de centrale catalogisatie. In datzelfde verslag staat dat de heer Reid een nota over de catalogisatiewerkzaamheden zou maken, welke zou kunnen dienen als steun bij de opstelling van „aanbevelingen” op dit punt. Het schijnt dus dat de werkzaamheden van mevrouw Hebrant en die van de heer Reid elkaar enige tijd hebben overlapt, hetgeen tot de genoemde wrijvingen heeft geleid.

Ten slotte ziet verzoekster er een misbruik van bevoegdheid in dat de heer Taylor haar op 3 april 1975 voorstelde de leiding op zich te nemen van een nieuwe afdeling van de bibliotheek in Brussel, welke moest worden opgericht vanwege de vele commissievergaderingen in die stad. Op dit voorstel antwoordde zij op 24 april 1975 dat zij niet geïnteresseerd was in dit „zijspoor”, zoals zij het noemde.

Indien deze situatie was blijven voortduren en de heer Reid zijn werkzaamheden als „reorganisator” was blijven uitoefenen op het moment van instelling van het beroep, dan zou verzoekster mogelijkerwijs een althans morele schade hebben geleden, waarvoor zij eventueel vergoeding zou kunnen vragen. Maar dit wordt door verzoekster niet beweerd. Het Parlement geeft het tegendeel te kennen en er zijn aanwijzingen, na de instelling van het beroep, dat aan verzoekster het her stel in een aantal vroegere bevoegdheden is toegezegd.

Wij geven de secretaris-generaal van het Europees Parlement ervan akte dat hij de juistheid van de op 23 maart 1975 door verzoekster gegeven „job description” niet bewist en dat haar verantwoordelijkheden, met name de budgettaire, in de zomer van 1975 zijn verruimd en opgetrokken.

In aanmerking genomen dat het handelen waarover verzoekster klaagt, van tijdelijke aard was, dat de eventuele morele schade in casu is weggenomen door de beëindiging van de gelaakte maatregelen en dat zij aldus in hoofdzaak is hersteld in hetgeen men haar prerogatieven zou kunnen noemen, menen wij dat ook haar subisidiaire vordering dient te worden verworpen.