Zaak T‑618/15

Udo Voigt

tegen

Europees Parlement

„Lid van het Europees Parlement – Weigering lokalen van het Parlement ter beschikking te stellen – Onderdanen van derde landen – Weigering van toegang tot de gebouwen van het Parlement – Artikel 21 van het Handvest van de grondrechten – Discriminatie op grond van etnische afkomst – Discriminatie op grond van nationaliteit – Ontvankelijkheid van een middel – Discriminatie op grond van politieke denkbeelden”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 november 2017

Gerechtelijke procedure – Aanvoering van nieuwe middelen in de loop van het geding – Voorwaarden – Middel gebaseerd op gegevens waarvan in de loop van de behandeling is gebleken

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 24)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 35)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 39)

In het kader van een beroep tot nietigverklaring hoeft de verzoeker niet expliciet aan te geven welk specifiek rechtsvoorschrift aan zijn grief ten grondslag ligt, op voorwaarde dat zijn betoog duidelijk genoeg is, opdat de tegenpartij en de Unierechter daaruit zonder meer kunnen opmaken om welk voorschrift het gaat. In dat verband is het inroepen van „schending van de Verdragen” slechts een algemeen geval van instelling van een beroep tot nietigverklaring waarvan de Unierechter kennis kan nemen. Deze schending kan niet de rechtsgrondslag van een middel vormen. (zie punten 43, 44)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 49, 98)

Een verzoeker is niet bevoegd om in het belang van de wet of van de instellingen in rechte op te treden en kan tot staving van een beroep tot nietigverklaring slechts hem persoonlijk betreffende grieven aanvoeren. Dit vereiste kan evenwel niet aldus worden opgevat dat de Unierechter een grief slechts ontvankelijk verklaart wanneer deze alleen verband houdt met de persoonlijke situatie van de verzoeker. In werkelijkheid zijn de grieven van de verzoeker ontvankelijk wanneer zij de basis kunnen vormen voor een nietigverklaring die hem zal kunnen baten. (zie punt 71)

Indien in een tekst met algemene strekking twee verschillende begrippen worden gebruikt, verzetten redenen die verband houden met samenhang en rechtszekerheid zich ertegen dat deze begrippen dezelfde strekking krijgen. Dit geldt des te meer indien die begrippen in het normale taalgebruik verschillende betekenissen hebben. (zie punt 75)

Al heeft nationaliteit betrekking op een juridische en politieke band tussen een individu en een soevereine staat, het begrip etnische afkomst spruit voort uit de gedachte dat maatschappelijke groepen het gevoel delen dat zij tot dezelfde natie behoren of een gemeenschappelijke religie, taal, culturele en traditionele achtergrond en leefomgeving delen. (zie punt 76)

Artikel 18, eerste alinea, VWEU is opgenomen in het tweede deel van het Verdrag, met als opschrift „Non-discriminatie en burgerschap van de Unie”. Dit artikel ziet op onder de werkingssfeer van het Unierecht vallende situaties waarin een onderdaan van een lidstaat enkel op grond van zijn nationaliteit discriminerend wordt behandeld ten opzichte van onderdanen van een andere lidstaat. Het vindt dientengevolge geen toepassing in het geval van een eventueel verschil in behandeling tussen onderdanen van de lidstaten en onderdanen van derde landen. Voor zover artikel 21, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus dient te worden gelezen dat het dezelfde strekking heeft als artikel 18, eerste alinea, VWEU, kan een onderdaan van een derde land zich derhalve niet beroepen op artikel 21, lid 2, van het Handvest. (zie punten 80‑82)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punt 87)

Elke bij het Gerecht aanhangig gemaakte zaak heeft haar eigen dossier met onder meer de door de partijen in de betrokken zaak overgelegde schrifturen en processtukken. Elk van deze dossiers is volledig autonoom. Dit wordt verduidelijkt in punt 25 van de praktische uitvoeringsbepalingen voor het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht. Het is evenwel juist dat het partijen bij een procedure vrij staat om hun eigen memories openbaar te maken aan een derde, zij het dat dit niet mag in uitzonderlijke gevallen waarin de openbaarmaking van een stuk de goede rechtsbedeling kan schaden. In dezelfde zin zou een partij bij een procedure onder hetzelfde voorbehoud ermee kunnen instemmen dat een memorie die zij in deze procedure heeft ingediend, door een andere partij bij die procedure wordt gebruikt in een andere procedure. (zie punten 91, 92)

Een besluit berust slechts op misbruik van bevoegdheid indien het op basis van objectieve, ter zake dienende en eensluidende aanwijzingen blijkt te zijn vastgesteld om andere dan de aangevoerde doelstellingen te bereiken. Dit is niet het geval in een situatie waarin de voorzitter van het Parlement een besluit heeft vastgesteld waardoor de leden of sympathisanten van een Russische partij worden verhinderd de gebouwen van de instelling te betreden om tijdens een politieke bijeenkomst hun mening te uiten, in plaats van te vertrouwen op het vermogen van de veiligheidsdiensten om in te grijpen, aangezien het genoemde besluit in de lijn ligt van de bijzondere context waarin de politieke betrekkingen tussen de Russische Federatie en de Unie zich destijds bevonden. Dit geldt des te meer aangezien het genoemde besluit samenhing met de betrokken context en dus slechts van tijdelijke aard was. (zie punten 102, 110, 118)