Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging — Concentraties — Onderzoek door Commissie — Verplichtingen van Commissie jegens gekwalificeerde derden — Verplichting om standpunt te bepalen over klacht — (Verordening nr. 4064/89 van de Raad)

2. Beroep wegens nalaten — Ingebrekestelling van instelling — Inachtneming van redelijke termijn — Zaken betreffende concentraties van ondernemingen — (Art. 232, tweede alinea, EG; verordening nr. 4064/89 van de Raad, art. 4, 6 en 10, leden 1, 3 en 6)

Samenvatting

1. De Commissie kan er niet van afzien, in te gaan op klachten van ondernemingen die niet betrokken zijn bij een concentratie welke een communautaire dimensie kan hebben. De totstandkoming van een dergelijke concentratie ten gunste van ondernemingen die met de klagers concurreren, kan immers een onmiddellijke wijziging van de situatie van laatstgenoemden op de betrokken markt(en) tot gevolg hebben.

Voorts kan de Commissie niet op goede gronden stellen dat zij niet gehouden is, zich erover uit te spreken of zij in beginsel de bevoegde controlerende autoriteit is, terwijl zij er krachtens artikel 21 van verordening nr. 4064/89 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, bij uitsluiting mee belast is om, onder toezicht van het Hof, de in deze verordening bedoelde beschikkingen te geven. Indien de Commissie zou weigeren om zich op verzoek van derde ondernemingen formeel uit te spreken over de vraag of een niet bij haar aangemelde concentratie binnen de werkingssfeer van deze verordening valt, zou zij het deze ondernemingen onmogelijk maken om de procedurele waarborgen te benutten die de communautaire wetgeving hun biedt. Tegelijkertijd zou zij zichzelf een middel ontnemen om na te gaan of de ondernemingen die partij zijn bij een concentratie met een communautaire dimensie, daadwerkelijk hun aanmeldingsplicht nakomen. Bovendien zouden klagende ondernemingen niet door middel van een beroep tot nietigverklaring kunnen opkomen tegen een weigering tot handelen van de Commissie die voor hen nadelig kan zijn.

Ten slotte is er geen grond die rechtvaardigt dat de Commissie zich op dit punt onttrekt aan de verplichting om, in het belang van een behoorlijk bestuur, bij haar ingediende klachten diepgaand en onpartijdig te onderzoeken. Dat de klagers krachtens verordening nr. 4064/89 niet rechtens kunnen claimen dat hun klacht onder vergelijkbare voorwaarden wordt onderzocht als de klachten welke binnen de werkingssfeer van verordening nr. 17 vallen, betekent niet dat de Commissie is vrijgesteld van de verplichting om haar bevoegdheid te onderzoeken en daaruit de noodzakelijke consequenties te trekken. Een en ander stelt de Commissie niet vrij van de verplichting, een met redenen omkleed antwoord te geven op een klacht dat zij niet in overeenstemming met juist deze bevoegdheid heeft gehandeld.

cf. punten 27-30

2. De vereisten van rechtszekerheid en continuïteit van het gemeenschapsoptreden die zowel aan artikel 230, vijfde alinea, EG als aan de artikelen 4, 6 en 10, leden 1, 3 en 6, van verordening nr. 4064/89 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, ten grondslag liggen, zouden worden miskend, indien de Commissie krachtens artikel 232, tweede alinea, EG kon worden uitgenodigd om zich uit te spreken over de verenigbaarheid van een niet bij haar aangemelde concentratie met de gemeenschappelijke markt, nadat een redelijke termijn is verstreken. Aldus zouden ondernemingen de Commissie kunnen noodzaken een beslissing van de bevoegde nationale autoriteiten over een concentratie opnieuw te bezien, ook nadat de in de rechtsorde van de betrokken lidstaat tegen die beslissing openstaande rechtsmiddelen zijn uitgeput.

Een termijn van vier maanden vanaf het moment waarop de bevoegde nationale autoriteit zijn beslissing over de totstandkoming van de concentratie heeft genomen, kan niet redelijk worden geacht.

cf. punten 36-38