ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/33

Hogere voorziening ingesteld op 3 juli 2013 door Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 april 2013 in zaak T-53/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)/Commissie

(Zaak C-381/13 P)

2013/C 260/61

Procestaal: Portugees

Partijen

Rekwirante: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (vertegenwoordigers: N. Morais Sarmento en L. Pinto Monteiro, advogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden arrest van het Gerecht in zijn geheel vernietigen;

— het litigieuze besluit in zijn geheel nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van rekwirante.

Middelen en voornaamste argumenten

Schending van de redelijke termijn voor het vaststellen van een besluit

i) Verjaring van de vervolging

Volgens rekwirante werd het bestreden besluit vastgesteld na het verstrijken van de voor de verjaring van de vervolging geldende termijn van vier jaar als bedoeld in artikel 3 van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad (1). Ook al zou de verjaring van de vervolging zijn gestuit, ook het dubbele van de verjaringstermijn werd overeenkomstig het bepaalde in lid 1, vierde alinea, van dat artikel overschreden zonder dat een besluit werd vastgesteld. Aangezien het desbetreffende recht was verjaard, moet het litigieuze besluit onrechtmatig en niet uitvoerbaar worden verklaard.

ii) Schending van het rechtszekerheidsbeginsel

Rekwirante stelt dat de Commissie het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden doordat zij meer dan twintig jaar heeft laten verstrijken tussen de vermeende onregelmatigheden en de vaststelling van het litigieuze besluit. Krachtens dit fundamentele beginsel van het recht van de Europese Unie heeft eenieder er recht op dat de instellingen van de Unie zijn zaak binnen een redelijke termijn behandelen.

iii) Schending van de rechten van de verdediging

Rekwirante betoogt dat zij in haar rechten van verdediging is geschaad doordat, gelet op het feit dat meer dan twintig jaar is verstreken tussen de vermeende onregelmatigheden en de vaststelling van het uiteindelijke besluit, haar het recht is ontnomen om op een relevant moment opmerkingen te maken, namelijk toen zij nog beschikte over documenten waarmee de kosten konden worden verantwoord die volgens de Commissie niet in aanmerking kwamen.

(1) Verordening van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB L 312, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/30

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 28 juni 2013 — International Stem Cell Corporation/Comptroller General of Patents

(Zaak C-364/13)

2013/C 260/54

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: International Stem Cell Corporation

Verwerende partij: Comptroller General of Patents

Prejudiciële vraag

Vallen onbevruchte menselijke eicellen, die werden gestimuleerd tot deling en verdere ontwikkeling middels parthenogenese, en die anders dan bevruchte eicellen enkel pluripotente cellen bevatten en zich niet kunnen ontwikkelen tot menselijke wezens, onder de term „menselijke embryo’s” bedoeld in artikel 6, lid 2, sub c, van richtlijn 98/44/EG (1) betreffende de rechtsbescherming van biotechnologische uitvindingen?

(1) Richtlijn 98/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 1998 betreffende de rechtsbescherming van biotechnologische uitvindingen (PB L 213, blz. 13)
a)

het arrest van de Vijfde kamer van het Gerecht in zaak T-360/11, dat op 10 april 2013 is gewezen en op 11 april 2013 is betekend, te vernietigen, en bijgevolg de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 8 april 2011 in zaak R 2355/2010-2 in nietigheidsprocedure nr. 2004 C, eveneens overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het gemeenschapsrecht, te vernietigen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 7 juni 2013 — O. Tümer tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Zaak C-311/13)

2013/C 252/31

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: O. Tümer

Verweerder: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Prejudiciële vraag

Moet, mede gelet op de in artikel 137, tweede lid, van het EG-Verdrag (thans artikel 153, tweede lid, VWEU) gelegen grondslag, de Insolventierichtlijn (1), in het bijzonder de artikelen 2, 3 en 4 van deze richtlijn, zo worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale regeling als artikel 3, derde lid en artikel 61 van de [Werkloosheidswet] op grond waarvan niet als werknemer wordt beschouwd de vreemdeling die onderdaan van een derde land is en die niet rechtmatig in Nederland verblijf houdt in de zin van artikel 8, onder a tot en met e en 1, van de Vreemdelingenwet 2000, ook in het geval als dat van appellant, die een insolventie-uitkering heeft aangevraagd, naar civielrecht als werknemer moet worden aangemerkt en aan de overige voorwaarden voor toekenning daarvan voldoet?

(1) Richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever (Gecodificeerde versie) (PB L 283, blz. 36).
3)

Zo de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, is de aan de tussenpersoon toegekende kwantumkorting dan in strijd met het discriminatieverbod van artikel 12, vijfde streepje, wanneer de omvang van deze korting niet gelijk is aan de korting die wordt verleend aan een afzender die een even groot aantal zendingen aanbiedt, maar gelijk is aan de som van de kortingen die worden toegekend aan alle afzenders op basis van het aantal zendingen van elke afzender afzonderlijk van wie hij de zendingen heeft gegroepeerd?
1)

Moet artikel 3 van richtlijn 89/391/EEG (1), waarnaar wordt verwezen in de bepalingen van artikel 1 van richtlijn 2003/88/EG van 4 november 2003 (2) die de werkingssfeer ervan bepalen, aldus worden uitgelegd dat een in een centrum voor arbeidstherapie opgevangen persoon kan worden aangemerkt als „werknemer” in de zin van dit artikel 3?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 207/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Italië) op 18 april 2013 — Cruciano Siragusa/Regione Sicilia — Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo

(Zaak C-206/13)

2013/C 207/17

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cruciano Siragusa

Verwerende partij: Regione Sicilia — Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo

Prejudiciële vraag

Staan artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het evenredigheidsbeginsel, als algemeen beginsel van Unierecht, in de weg aan de toepassing van een nationale regeling die, zoals artikel 167, lid 4, sub a, van Decreto legislativo nr. 42 van 2004, uitsluit dat achteraf een landschapsvergunning wordt toegekend om menselijke ingrepen waardoor oppervlakten en volumes zijn toegenomen te legaliseren, ongeacht of die ingrepen in concreto al dan niet verenigbaar zijn met de landschapsbeschermingswaarden van het specifieke gebied?
—

het bestreden arrest van het Gerecht volledig vernietigen, de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 11 januari 2011 (zaak R 760/2010-4) vernietigen, het BHIM gelasten, het door rekwirant aangevraagde teken „Marko Walichnowy” in te schrijven voor de in het verzoekschrift vermelde waren, en de andere partij in de procedure verwijzen in de kosten van deze procedure en die voor het Gerecht;
1.

Welke inhoud heeft het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1) omschreven recht om te worden gehoord voor een illegaal verblijvende derdelander jegens wie een terugkeerbesluit moet worden genomen? Omvat dit recht met name het recht om in staat te worden gesteld alle elementen te onderzoeken die met betrekking tot zijn verblijfsrecht tegen hem worden aangevoerd, om mondeling of schriftelijk een standpunt kenbaar te maken na een voldoende ruime bedenktijd en om bijstand van de raadsman van zijn keuze te krijgen?
—

vast te stellen dat de Republiek Bulgarije de krachtens artikel 54, lid 1, van richtlijn 2009/73/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, omdat zij niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke voorschriften heeft vastgesteld die nodig waren ter uitvoering van artikel 3, lid 3, van deze richtlijn en van punt 1, sub a, tweede alinea, en sub b, d, f, h en i van bijlage I bij deze richtlijn, of in ieder geval niet aan de Commissie heeft meegedeeld dat zij dergelijke voorschriften heeft vastgesteld;
a)

moet het Europeesrechtelijke beginsel van eerbiediging door de administratie van de rechten van de verdediging aldus worden geïnterpreteerd dat het beginsel is geschonden indien de adressaat van een voorgenomen beslissing weliswaar niet is gehoord voordat de administratie jegens hem een bezwarende maatregel nam maar in een nadien volgende bestuurlijke (bezwaar)fase, die voorafgaat aan een rechtsingang bij de nationale rechter, alsnog in de gelegenheid is gesteld te worden gehoord?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 178/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 28 maart 2013 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: X BV

(Zaak C-160/13)

2013/C 178/07

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: X BV

Prejudiciële vraag

Moet artikel 140, aanhef en letters a en b, van BTW-richtlijn 2006 (1) zo worden uitgelegd dat de in deze bepaling opgenomen vrijstelling van btw niet geldt voor de intracommunautaire verwerving van tandprothesen? Zo nee, is dan aan de toepassing van de vrijstelling de voorwaarde verbonden dat de tandprothesen vanuit het buitenland zijn geleverd door een tandarts of tandtechnicus en/of zijn geleverd aan een tandarts of tandtechnicus?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
1)

Schending van het discriminatiebeginsel door de invoering van een regeling die nadelig is voor personen die niet het Engels, het Duits of het Frans als taal hebben. Het stelsel is niet evenredig aan het nagestreefde doel.
—

Subsidiair, nietig verklaren a) artikel 9, lid 1, van voormelde verordening in zijn geheel, en artikel 9, lid 2, voor zover aangegeven in punt 5 van de middelen en argumenten; b) artikel 18, lid 2, van voormelde verordening in zijn geheel alsook alle verwijzingen in de verordening naar een eengemaakt octrooigerecht als gerechtelijk stelsel voor het eenheidsoctrooi en als rechtsbron voor dit octrooi.
—

vaststellen dat de Republiek Slovenië, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om richtlijn 2011/18/EU van de Commissie van 1 maart 2011 (1) tot wijziging van de bijlagen II, V en VI bij richtlijn 2008/57/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de interoperabiliteit van het spoorwegsysteem in de Gemeenschap, in nationaal recht om te zetten of in elk geval door deze niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 2 van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/25

Beroep ingesteld op 6 mei 2013 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-248/13)

2013/C 171/48

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall, J.-P. Keppenne en D. Martin, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— vaststellen dat de Raad, door niet het voorstel van de Commissie over te nemen voor een verordening van de Raad houdende aanpassing, met ingang van 1 juli 2012, van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie alsmede van de aanpassingscoëfficiënten die op die bezoldigingen en pensioenen worden toegepast, niet de verplichtingen is nagekomen die krachtens het Statuut op hem rusten;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In het kader van het onderhavige beroep betoogt verzoekster dat de Raad ten onrechte heeft nagelaten om het voorstel van de Commissie aan te nemen voor een verordening houdende aanpassing, krachtens artikel 3 van bijlage XI bij het Statuut, van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren, ofschoon uit de dwingende bewoordingen van dat artikel blijkt dat de methode voor de jaarlijkse aanpassing van die bezoldigingen en pensioenen een automatische procedure is, die de Raad geen enkele beoordelingsmarge laat. Voormeld artikel verplicht de Raad immers om het voorstel van de Commissie vóór 31 december van het lopende jaar aan te nemen. De Commissie verwijt de Raad dat hij slechts heeft vastgesteld dat er binnen die Raad geen kwalificeerde meerderheid was voor aanneming van het voorstel van de Commissie betreffende de aanpassing van de salarissen en de in bijlage XI bij het Statuut bedoelde aanpassingscoëfficiënten. In werkelijkheid heeft de Raad zonder enige motivering artikel 10 van bijlage XI toegepast, daarbij voorbijgaand aan de prerogatieven van de Commissie en het Parlement. Hierdoor heeft de Raad niet alleen voormelde bepalingen geschonden, maar eveneens het beginsel van het institutionele evenwicht, waarbij hij zich eveneens schuldig heeft gemaakt aan misbruik van bevoegdheid.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 114/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbetsdomstol (Zweden) op 19 februari 2013 — Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet/Svenska Transportarbetarförbundet, Fonnship A/S en Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

(Zaak C-83/13)

2013/C 114/42

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Arbetsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet

Verwerende partijen: Svenska Transportarbetarförbundet, Fonnship A/S en Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

Prejudiciële vraag

Is het voorschrift in de EER-Overeenkomst inzake het vrij verrichten van diensten, te weten zeevervoerdiensten, — waarvoor een overeenkomstig voorschrift bestaat in het EG-Verdrag — van toepassing op een in een EVA-staat gevestigde vennootschap met betrekking tot haar vervoerdiensten naar een EG-lidstaat of een EVA-staat waarvoor een schip wordt gebruikt dat in een derde land buiten de EG/EER is geregistreerd en onder de vlag van dat land vaart?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 123/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal d’instance de Quimper (Frankrijk) op 14 februari 2013 — CA Consumer Finance/Francine Weber, echtgenote Crouan, Tual Crouan

(Zaak C-77/13)

2013/C 123/18

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d’instance de Quimper

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CA Consumer Finance

Verwerende partij: Francine Weber, echtgenote Crouan, Tual Crouan

Prejudiciële vraag

Verzet richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) zich ertegen dat het nationale recht aldus wordt uitgelegd dat bedingen inzake eenzijdige wijziging van de rentevoet in kredietovereenkomsten geldig zijn en de redenen voor de wijziging van de rentevoet en de wijze van berekening van de rentevoet aan het oordeel van de kredietgever worden overgelaten wanneer in de overeenkomst geen geldige redenen worden genoemd, voor zover deze bedingen in overeenstemming zijn met een bij wet vastgestelde formulering en de kredietgever tijdens de uitvoering van de overeenkomst de wettelijke voorschriften inzake kennisgeving aan de kredietnemer heeft nageleefd?

(1) PB L 95, blz. 29.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 28 februari 2013 — Guy Kleynen/Ministerraad

(Zaak C-99/13)

2013/C 141/25

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Grondwettelijk Hof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Guy Kleynen

Verwerende partij: Ministerraad

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 56 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 36 en 41 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte in die zin worden geïnterpreteerd dat zij een lidstaat niet toelaten een regeling in te voeren en te handhaven volgens welke door niet-ingezeten banken uitbetaalde interesten hoger worden belast doordat een belastingvrijstelling of een lager belastingtarief uitsluitend voor door Belgische banken uitbetaalde interesten wordt toegepast?
3)

Omvat het begrip „arbeidsvoorwaarden” in clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG, gelet op het bepaalde in artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG (2) en in artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/54/EG (3), mede de gevolgen van de onrechtmatige onderbreking van de arbeidsverhouding? Indien het antwoord op deze vraag bevestigend luidt is het dan in het licht van clausule 4 te rechtvaardigen dat het nationale recht normaliter andere gevolgen verbindt aan de onrechtmatige onderbreking van een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd dan aan de onrechtmatige onderbreking van een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd?
2)

aangezien de voorwaarden voor de betaling van de premie voor tabak in artikel 5 van verordening nr. 2075/92 (1) beperkend en uitsluitend zijn omschreven, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door ten onrechte te erkennen dat artikel 16, lid 1, van verordening nr. 2848/1998 (2) terecht als aanvullende voorwaarde voor de betaling van de premie vereist dat de tabak uiterlijk op 30 april van het jaar na dat van de oogst wordt geleverd aan het bedrijf voor eerste bewerking, of anders dat artikel 16, lid 1, van verordening nr. 2848/1998, op grond waarvan de landbouwproducent de volledige premie wordt ontzegd indien hij te laat levert, ook al is het maar één dag, schending oplevert van het evenredigheidsbeginsel, in samenhang met artikel 39, lid 1, sub b, VWEU en artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2075/92;
—

het arrest waartegen hogere voorziening is ingesteld vernietigen voor zover het Nexans verwijst in haar eigen kosten en de helft van de kosten van de Commissie in de procedure voor het Gerecht, en de Commissie verwijzen in de kosten van Nexans in de procedure voor het Gerecht, tot een bedrag dat het Hof passend acht;
1)

Moet artikel 3, lid 2, sub d, van richtlijn [2008/95/EG] (1) aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of een merkaanvrager te goeder trouw handelde, enkel omstandigheden die bleken vóór of op de datum van indiening van de merkaanvraag relevant zijn, of kunnen ook omstandigheden die zich voordeden na de indiening van de merkaanvraag, in aanmerking worden genomen als bewijs dat de merkaanvrager te goeder trouw handelde?
2.

Indien de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord, dient het hoofdkantoor in het derde land dan te worden beschouwd als een niet in de lidstaat gevestigde belastingplichtige in de zin van artikel 196 van de richtlijn (1), met het gevolg dat de afnemer belasting over de handelingen verschuldigd is?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet artikel 30 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat kennelijk onredelijk ontslag verboden is, of verboden is in zoverre dat de redenen voor het ontslag duidelijk moeten blijken uit het document waarmee de rechtsbetrekking wordt beëindigd en de werknemer moet kunnen nagaan of deze redenen juist en relevant zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/13

Hogere voorziening ingesteld op 24 december 2012 door Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater, tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 oktober 2012 in zaak T-161/06, Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater/Europese Commissie

(Zaak C-615/12 P)

2013/C 63/21

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater (vertegenwoordiger: H. Karl, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

— het arrest van het Gerecht van 25 oktober 2012 in zaak T-161/06 in zijn geheel te vernietigen en de zaak zelf af te doen;

— subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar hogere voorziening stelt rekwirante dat het Gerecht procedurele bepalingen heeft geschonden door haar beroep niet-ontvankelijk te verklaren op basis van een onjuiste toepassing van deze bepalingen, waardoor rekwirantes belangen zijn aangetast, alsook dat het Unierecht door het Gerecht is geschonden.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht het beroep niet-ontvankelijk verklaard op grond dat het met betrekking tot de rechtsgrondslag ervan niet toereikend was gemotiveerd, zodat niet was voldaan aan artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering. Dit blijkt niet uit de stukken. Haars inziens heeft het Gerecht de voorwaarden van artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering willekeurig en in strijd met het doel van deze bepaling toegepast.

Voorts verwijt rekwirante het Gerecht dat het bij de beoordeling van de motivering van het beroep overeenkomstig artikel 44, lid 1, sub c, geenszins rekening heeft gehouden met de verduidelijkingen die zij in haar repliek had verstrekt noch met de argumenten die zij in haar opmerkingen betreffende de exceptie van niet-ontvankelijkheid had ontwikkeld, dan wel deze enkel in aanmerking heeft genomen als onderdeel van haar betoog dat rekwirantes beroep niet passend was gemotiveerd. Door zijn beslissing om het beroep niet-ontvankelijk te verklaren, heeft het Gerecht dan ook in strijd met het Reglement voor de procesvoering gehandeld en alle argumenten van rekwirante buiten beschouwing gelaten.

Door het beroep niet-ontvankelijk te verklaren, heeft het Gerecht volgens rekwirante een beslissing genomen die als zodanig reeds in 2007 had kunnen worden genomen en toen reeds had kunnen worden betwist. Bijgevolg is de procedure voor het Gerecht in generlei opzicht voorzienbaar, transparant en doeltreffend verlopen. Van een fair en evenwichtig proces was dan ook geen sprake.