ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging

(Art. 43 EG en 48 EG)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving

(Art. 43 EG en 48 EG)

Samenvatting

1. De omstandigheid alleen dat een binnenlandse vennootschap in een andere lidstaat een tweede vestiging, zoals een dochteronderneming, opricht, is niet voldoende om uit te gaan van een algemeen vermoeden van belastingfraude en kan geen rechtvaardigingsgrond zijn voor een maatregel die afbreuk doet aan het gebruik van een bij het Verdrag beschermde fundamentele vrijheid. Daarentegen kan een nationale maatregel die de vrijheid van vestiging beperkt, gerechtvaardigd zijn om redenen van strijd tegen misbruiken wanneer hij specifiek gericht is op volstrekt kunstmatige constructies, die geen verband houden met de economische realiteit, die bedoeld zijn om de belastingwetgeving van de betrokken lidstaat te ontwijken en in het bijzonder om de belasting te ontwijken die normaal verschuldigd is over winsten uit activiteiten op het nationale grondgebied.

(cf. punten 50‑51, 55)

2. De artikelen 43 EG en 48 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de opneming in de belastinggrondslag van een in een lidstaat gevestigde binnenlandse vennootschap van door een gecontroleerde buitenlandse vennootschap in een andere lidstaat gemaakte winst wanneer deze winst daar lager wordt belast dan in eerstgenoemde lidstaat, tenzij een dergelijke opneming gebeurt in geval van een volstrekt kunstmatige constructie, opgezet om de normaal verschuldigde nationale belasting te ontwijken. Een dergelijke belastingmaatregel moet bijgevolg buiten toepassing worden gelaten wanneer uit objectieve en door derden controleerbare elementen blijkt dat ondanks het bestaan van fiscale beweegredenen, de betrokken gecontroleerde buitenlandse vennootschap daadwerkelijk in de lidstaat van ontvangst is gevestigd en er daadwerkelijk economische activiteiten uitoefent.

(cf. punt 75 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Steriele vlokjes van polydimethylsiloxaan

Samenvatting

Bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2388/2000, moet aldus worden uitgelegd dat een product zoals polydimethylsiloxaan, dat uit steriele vlokjes bestaat en speciaal is ontwikkeld en uitsluitend is bestemd om ter behandeling van een aandoening in het lichaam te worden ingeplant en dat bij aangifte aan de douane in zakken van 1 kg is verpakt, moet worden aangemerkt als een in het lichaam in te planten toestel dat onder post 9021 van de gecombineerde nomenclatuur dient te worden ingedeeld. Aangezien een dergelijk product niet tot doel heeft een orgaan te vervangen, maar een slecht werkende spier in staat te stellen bindweefsel te vormen, dient het onder postonderverdeling 9021 90 90 van de gecombineerde nomenclatuur te worden ingedeeld.

(cf. punt 57 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer – Zeevervoer – Vrij verrichten van diensten – Cabotage in zeevervoer

(Verordening nr. 3577/92 van de Raad, art. 3, leden 2 en 3)

Samenvatting

Voor vrachtschepen van meer dan 650 brutoton die cabotage met eilanden verrichten, bepaalt artikel 3, lid 3, van verordening nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) dat indien de betrokken reis voorafgaat aan of volgt op een reis naar of vanuit een andere staat, alle aangelegenheden in verband met de bemanning van schepen tot de verantwoordelijkheid behoren van de staat waar het schip geregistreerd is. Dienaangaande omvat het begrip „reis die voorafgaat aan of volgt op” de cabotagereis als bedoeld in deze bepaling, in beginsel elke reis vanuit of naar een andere staat, ongeacht of er lading aan boord is. Evenwel kunnen reizen zonder lading aan boord die met het oog op misbruik worden verricht om de bij verordening nr. 3577/92 vastgestelde regels te omzeilen, niet worden toegestaan. Om te kunnen vaststellen of er sprake is van misbruik, is ten eerste vereist dat de internationale reis in ballast, in weerwil van de formele toepassing van de voorwaarden van artikel 3, lid 3, van de verordening, ertoe leidt dat voor alle aangelegenheden in verband met de bemanning voor de reder het recht van de vlagstaat geldt, in strijd met het doel van artikel 3, lid 2, van deze verordening, dat erin bestaat de toepassing mogelijk te maken van het recht van de staat van ontvangst op alle aangelegenheden in verband met de bemanning bij cabotage met eilanden. Ten tweede moet uit een geheel van objectieve factoren eveneens blijken dat het wezenlijke doel van deze internationale reis in ballast erin bestaat de toepassing van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 3577/92 te omzeilen ten gunste van lid 3 van dit artikel.

(cf. punt 25 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming – Voorwerp van geschil – Vaststelling tijdens precontentieuze procedure

(Art. 226 EG)

Samenvatting

Het in artikel 226 EG bedoelde met redenen omklede advies moet een coherente en gedetailleerde uiteenzetting bevatten van de redenen die de Commissie tot de overtuiging hebben gebracht dat de betrokken lidstaat een van de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen. Het met redenen omklede advies en, bijgevolg, het beroep, dat niet op andere middelen en motieven mag berusten dan die welke in bedoeld advies zijn aangevoerd, moeten de grieven dus coherent en nauwkeurig uiteenzetten, zodat de lidstaat en het Hof de omvang van de verweten schending van het gemeenschapsrecht precies kunnen begrijpen, hetgeen noodzakelijk is opdat die lidstaat nuttig verweer kan voeren en het Hof het bestaan van de gestelde niet-nakoming kan beoordelen.

Daar een beroep wegens niet-nakoming dat slechts ziet op één aspect van een juridisch mechanisme dat uit twee onlosmakelijk verbonden onderdelen bestaat, niet beantwoordt aan de vereisten van coherentie en nauwkeurigheid, moet het niet-ontvankelijk worden verklaard.

(cf. punten 17‑18, 21, 23 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon

(Richtlijn 93/104 van de Raad, art. 7, lid 1)

2. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon

(Richtlijn 93/104 van de Raad, art. 7)

3. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon

(Richtlijn 93/104 van de Raad, art. 7)

Samenvatting

1. Artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, verzet zich ertegen dat een deel van het aan de werknemer voor verrichte arbeid betaalde loon de betaling van vakantieloon vertegenwoordigt, zonder dat de werknemer voor de jaarlijkse vakantie een betaling ontvangt bovenop die voor verrichte arbeid. Van dit recht kan niet bij overeenkomst worden afgeweken.

(cf. punt 52, dictum 1)

2. Artikel 7 van richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, verzet zich ertegen dat de betaling van het loon voor de minimale jaarlijkse vakantie in de zin van deze bepaling geschiedt in gedeelten die, verspreid over het betrokken arbeidsjaar, samen met het loon voor verrichte arbeid worden uitgekeerd, en niet als uitkering uit hoofde van een bepaalde periode waarin de werknemer daadwerkelijk vakantie opneemt.

(cf. punt 63, dictum 2)

3. Artikel 7 van richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, verzet zich er in beginsel niet tegen dat bedragen die op transparante en begrijpelijke wijze als loon voor de minimale jaarlijkse vakantie in de zin van die bepaling in de vorm van uitkeringen in gedeelten, verspreid over het betrokken arbeidsjaar, worden uitbetaald samen met het loon voor verrichte arbeid, worden verrekend met het loon voor een bepaalde vakantie die de werknemer daadwerkelijk opneemt.

De lidstaten dienen evenwel de nodige maatregelen te treffen om te verzekeren dat met artikel 7 van de richtlijn strijdige praktijken niet in stand blijven.

(cf. punten 67, 69, dictum 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling voor ziekenhuisverpleging en medische verzorging alsmede voor handelingen die daarmee nauw samenhangen – Begrip „handelingen die nauw samenhangen” en „medische verzorging” – Terbeschikkingstelling van telefoons en verhuur van televisietoestellen aan ziekenhuispatiënten en verstrekking van bedden en maaltijden aan hun begeleiders – Daarvan uitgesloten – Uitzondering – Voorwaarden – Beoordeling door nationale rechter

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, A, lid 1, sub b)

Samenvatting

De levering van diensten bestaande in de terbeschikkingstelling van telefoons en de verhuur van televisietoestellen aan ziekenhuispatiënten door de personen bedoeld in artikel 13, A, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, alsmede het verstrekken van bedden en maaltijden aan hun begeleiders door deze personen zijn in de regel geen handelingen die nauw samenhangen met de ziekenhuisverpleging en medische verzorging in de zin van deze bepaling. De in artikel 13, A, lid 1, sub b, van de richtlijn bedoelde vrijstelling van dergelijke handelingen heeft immers ten doel ervoor te zorgen dat medische verzorging en ziekenhuisverpleging niet ontoegankelijk worden vanwege de verhoogde kosten indien zij, of de handelingen die daarmee nauw samenhangen, aan de belasting over de toegevoegde waarde zouden worden onderworpen. Volgens de rechtspraak zijn de onder dit begrip vallende medische verzorging en ziekenhuisverpleging echter die welke de diagnose, de behandeling en, voor zoveel mogelijk, de genezing van ziekten of gezondheidsproblemen tot doel hebben. Gelet op het doel van de in artikel 13, A, lid 1, sub b, van de richtlijn bedoelde vrijstelling kunnen derhalve alleen diensten die logischerwijs verband houden met de ziekenhuisverpleging en medische verzorging en die in dit dienstverleningsproces onontbeerlijk zijn om de door deze diensten beoogde therapeutische doelstellingen te bereiken, „handelingen die [...] nauw samenhangen” in de zin van deze bepaling vormen.

De genoemde prestaties kunnen slechts een handeling die „nauw samenhangt” vormen wanneer zij onontbeerlijk zijn voor het bereiken van de therapeutische doelstellingen van de ziekenhuisverpleging en de medische verzorging en niet in hoofdzaak ertoe strekken, aan degene die ze levert extra opbrengsten te verschaffen door de uitvoering van handelingen die verricht worden in rechtstreekse mededinging met commerciële ondernemingen welke aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen. Het staat aan de verwijzende rechter om, rekening houdend met alle concrete elementen van de bij hem aanhangige gedingen en in voorkomend geval met de inhoud van de voor de betrokken patiënten opgestelde doktersvoorschriften, uit te maken of de geleverde prestaties aan deze voorwaarden voldoen.

(cf. punten 23‑25, 30, 35, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Investeringsgoederen – Herziening van aanvankelijk toegepaste aftrek – Vervreemding vóór einde van herzieningsperiode door middel van twee verbonden handelingen waarvan ene is vrijgesteld en andere is belast – Omslag

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 5, lid 1, en 20, lid 3)

Samenvatting

Het in de artikelen 17 tot en met 20 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting neergelegde stelsel van aftrek en herziening heeft tot doel een nauw en rechtstreeks verband te vestigen tussen het recht op aftrek van voorbelasting en het gebruik van de betrokken goederen en diensten voor belaste handelingen.

Artikel 20, lid 3, van die richtlijn, dat het bijzondere geval regelt waarin een investeringsgoed vóór het einde van de herzieningsperiode wordt geleverd, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een investeringsgoed voor 999 jaar aan een persoon wordt verhuurd tegen betaling van een aanzienlijke premie en het residuele eigendomsrecht („freehold reversion”) op dit goed drie dagen later voor een veel lagere prijs wordt overgedragen aan een andere persoon, terwijl deze twee handelingen

– onlosmakelijk verbonden zijn, en

– bestaan in een eerste handeling die is vrijgesteld en een tweede handeling die belast is,

– en indien deze handelingen wegens de overdracht van de macht om als een eigenaar over dit investeringsgoed te beschikken, leveringen in de zin van artikel 5, lid 1, van deze richtlijn vormen,

het betrokken goed tot aan het einde van de herzieningsperiode wordt geacht gebruikt te zijn voor een economische activiteit die wordt geacht gedeeltelijk belast en gedeeltelijk vrijgesteld te zijn, naar rato van de respectieve waarde van de twee handelingen.

(cf. punten 56, 73, 82 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Wachtuitkeringen voor jongeren op zoek naar eerste dienstbetrekking – Toekenning afhankelijk van voltooiing van studie van secundaire cyclus in onderwijsinstelling van betrokken lidstaat – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 39 EG)

Samenvatting

Artikel 39 EG verzet zich ertegen dat een lidstaat aan een onderdaan van een andere lidstaat die op zoek is naar een eerste dienstbetrekking en die niet, als kind, ten laste is van een migrerende werknemer die in eerstgenoemde staat verblijft, de wachtuitkeringen weigert om de enkele reden dat de belanghebbende zijn studie van de secundaire cyclus in een andere lidstaat heeft voleindigd.

Voorzover zij namelijk aan de toekenning van de wachtuitkeringen de eis verbindt dat de aanvrager het vereiste diploma in deze lidstaat heeft behaald, kan deze voorwaarde gemakkelijker door de nationale onderdanen worden vervuld en dreigt zij dus vooral onderdanen van andere lidstaten te benadelen.

Een dergelijk verschil in behandeling is slechts gerechtvaardigd indien het berust op objectieve overwegingen die losstaan van de nationaliteit van de betrokken personen en evenredig zijn aan het door het nationale recht rechtmatig nagestreefde doel. Ook al is het in dit verband rechtmatig dat de nationale wetgever zich ervan wil vergewissen dat er een werkelijke band bestaat tussen de aanvrager van die uitkeringen en de betrokken geografische arbeidsmarkt, is één enkel criterium, namelijk de plaats waar het diploma van de studie van de secundaire cyclus is behaald, te algemeen en te exclusief en gaat het verder dan nodig is ter bereiking van het nagestreefde doel.

(cf. punten 28‑31, 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Televisieomroepactiviteiten – Richtlijn 89/552 – Begrip „televisieomroep” – Autonome definiëring door artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552 zonder inachtneming van begrip „dienst van de informatiemaatschappij” in richtlijn 98/34 – Diensten die onder genoemd begrip vallen – Criteria

(Richtlijn 98/34 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1, punt 2; richtlijn 89/552 van de Raad, art. 1, sub a)

2. Vrij verrichten van diensten – Televisieomroepactiviteiten – Richtlijn 89/552 – Begrip „televisieomroepdienst” – Dienst die bestaat in uitzenden van voor ontvangst door publiek bestemde televisieprogramma’s en die niet op individueel verzoek van afnemer wordt verstrekt – Daaronder begrepen – Wijze van nakoming van verplichting om grootste gedeelte van zendtijd te reserveren voor Europese producties – Geen invloed

(Richtlijn 89/552 van de Raad, art. 1, sub a, en 4, lid 1)

Samenvatting

1. Het begrip „televisieomroep” in artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552 inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, heeft in die bepaling een autonome definitie. Het kan niet worden gedefinieerd door het te stellen tegenover het begrip „dienst van de informatiemaatschappij” in de zin van artikel 1, punt 2, van richtlijn 98/34 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48, en omvat dus niet noodzakelijkerwijs de diensten die niet onder dit laatste begrip vallen.

Een dienst valt onder het begrip „televisieomroep” wanneer hij bestaat in het oorspronkelijke uitzenden van televisieprogramma’s die zijn bestemd voor ontvangst door het publiek, dat wil zeggen een onbepaald aantal potentiële televisiekijkers, aan wie tegelijkertijd dezelfde beelden worden doorgegeven. De techniek waarmee de beelden worden doorgegeven, is voor deze beoordeling niet doorslaggevend.

(cf. punten 25, 33, dictum 1-2)

2. Een dienst die bestaat in het uitzenden van voor ontvangst door het publiek bestemde televisieprogramma’s en die niet op individueel verzoek van een afnemer van diensten wordt verstrekt, is een televisieomroepdienst in de zin van artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552 inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36. Bij het onderzoek van het begrip „televisieomroepdienst” moet bijzondere betekenis worden toegekend aan het gezichtspunt van de aanbieder van de dienst, want het doorslaggevende criterium voor dit begrip is het uitzenden van „voor ontvangst door het publiek” bestemde televisieprogramma’s. Daarentegen is de situatie van diensten die met de betrokken dienst concurreren, voor deze beoordeling niet van belang.

Voorts zijn de omstandigheden waarin de aanbieder van een dergelijke dienst voldoet aan de in artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/552 bedoelde verplichting om het grootste gedeelte van zijn zendtijd te reserveren voor Europese producties, voor de kwalificatie van deze dienst als televisieomroepdienst niet van belang.

(cf. punten 42, 45, 52, dictum 3-4)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten – Richtlijn 89/48 – Toegang tot of uitoefening van gereglementeerd beroep onder zelfde voorwaarden als die welke voor eigen onderdanen gelden (artikel 3) – Rechtstreekse werking zonder homologatie van titels van betrokkene door bevoegde nationale autoriteiten – Opleggen van compenserende maatregelen – Grenzen

(Richtlijn 89/48 van de Raad, art. 3, eerste alinea, sub a)

Samenvatting

Artikel 3, eerste alinea, sub a, van richtlijn 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, bepaalt, dat de bevoegde autoriteiten van de ontvangende lidstaat een onderdaan van een lidstaat de toegang tot of de uitoefening van een gereglementeerd beroep onder dezelfde voorwaarden als die welke voor eigen onderdanen gelden, niet kan weigeren wegens onvoldoende kwalificaties, indien de aanvrager in het bezit is van het diploma dat door een andere lidstaat is voorgeschreven om op zijn grondgebied tot het betrokken beroep te worden toegelaten of het er uit te oefenen, en indien dat diploma in een lidstaat behaald is.

Wanneer binnen de door de richtlijn vastgestelde termijn geen omzettingsmaatregelen zijn vastgesteld, kan een onderdaan van een lidstaat zich op die bepaling beroepen om in de ontvangende lidstaat de vergunning te verkrijgen om een gereglementeerd beroep uit te oefenen.

Deze mogelijkheid kan niet afhankelijk worden gesteld van de homologatie van de titels van de betrokkene door de bevoegde nationale autoriteiten.

Bovendien kunnen de in artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/48 bedoelde compenserende maatregelen slechts aan de betrokkene worden opgelegd voorzover de ten tijde van de behandeling van de betrokken aanvraag geldende nationale wetgeving daarin voorziet.

(cf. punten 30, 34, 40 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Voorlegging aan Hof – Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 234 EG – Begrip – Scheidsgerecht – Daarvan uitgesloten

(Art. 234 EG)

Samenvatting

Een bij overeenkomst ingesteld scheidsgerecht, zoals het Arbitraal College van de Geschillencommissie Reizen (België), dat de geschillen tussen particulieren en reisbemiddelaars beslecht, is geen rechterlijke instantie van een lidstaat in de zin van artikel 234 EG, omdat er voor de contractpartijen rechtens noch feitelijk een verplichting bestaat hun geschillen aan een scheidsgerecht voor te leggen, en de Belgische overheid niet betrokken is bij de beslissing om de weg van arbitrage te kiezen.

(cf. punten 13, 15‑16 en dictum)
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 mei 2006 – Commissie / Italië

(Zaak C‑197/03)

„Niet-nakoming – Richtlijn 69/335/EEG – Artikelen 10 en 12 – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Beginselen van gemeenschapsrecht inzake terugbetaling van onverschuldigd betaalde”

1. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal (Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 10 en 12, lid 1, sub e) (cf. punten 35‑39 en dictum)

2. Gemeenschapsrecht - Rechtstreekse werking - Nationale belastingen die onverenigbaar zijn met gemeenschapsrecht – Teruggaaf (cf. punten 43‑46 en dictum)

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van artikel 10, sub c, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25) – Nationale wet waarbij met terugwerkende kracht een jaarlijkse forfaitaire heffing op de inschrijving van andere vennootschapsakten dan de oprichtingsakte wordt ingevoerd, en waarbij in een regeling inzake de terugbetaling van de jaarlijkse heffing op de inschrijving van de oprichtingsakte van vennootschappen wordt voorzien, die discriminerend en restrictief is

Dictum

1) De Italiaanse Republiek is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 10 en 12, lid 1, sub e, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, en krachtens de door het Hof ontwikkelde beginselen inzake de terugbetaling van het onverschuldigd betaalde, door heffingen met terugwerkende kracht in te voeren die geen toegestane rechten met het karakter van een vergoeding zijn, wanneer de inschrijvingen in het ondernemingsregister waarvoor zij zijn geïnd, reeds aanleiding hebben gegeven tot de inning van heffingen die worden geacht door de heffingen met terugwerkende kracht te zijn vervangen, maar die aan degenen die ze hebben voldaan niet kunnen worden terugbetaald, of wanneer deze heffingen met terugwerkende kracht betrekking hebben op jaren waarin geen inschrijving in het register heeft plaatsgevonden die hun inning rechtvaardigt, en door bepalingen vast te stellen die aan de teruggaaf van een belasting die bij een arrest van het Hof in strijd of onverenigbaar met het gemeenschapsrecht is verklaard, voorwaarden verbinden die specifiek op die belasting betrekking hebben en ongunstiger zijn dan die welke anders op de teruggaaf van de betrokken belasting zouden worden toegepast.

2) Het beroep wordt verworpen voor het overige.

3) De Italiaanse Republiek zal drie vierden van alle kosten dragen. De Commissie van de Europese Gemeenschappen zal het overige vierde dragen.