ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-496/09 INT

Italiaanse Republiek

tegen

Europese Commissie

„Interpretatie van arrest — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 11 juli 2013

Gerechtelijke procedure – Interpretatie van arrest – Voorwaarden voor ontvankelijkheid van verzoek

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 43; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 158, lid 1)

Een verzoek tot interpretatie van een arrest is slechts ontvankelijk wanneer het betrekking heeft op het dictum van dat arrest, in samenhang met de belangrijkste overwegingen, en strekt tot het ophelderen van eventuele duisterheden of onduidelijkheden in de betekenis en de strekking van het arrest zelf voor juist dat geval dat bij het arrest werd berecht. Een verzoek tot interpretatie is dus niet- ontvankelijk wanneer het niet steunt op enige moeilijkheid betreffende de betekenis en de strekking van het te interpreteren arrest.

Een verzoek dat ertoe strekt, de gevolgen van een strikt letterlijke lezing van het dictum van het te interpreteren arrest opnieuw ter discussie te stellen, valt niet te verzoenen met artikel 43 van het Statuut van het Hof en artikel 158, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, noch met de kracht van gewijsde van de arresten van het Hof, en is dus niet-ontvankelijk.

(cf. punten 8, 11, 12)

Zaak C-496/09 INT

Italiaanse Republiek

tegen

Europese Commissie

„Interpretatie van arrest — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 11 juli 2013

Gerechtelijke procedure — Interpretatie van arrest — Voorwaarden voor ontvankelijkheid van verzoek

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 43; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 158, lid 1)

Een verzoek tot interpretatie van een arrest is slechts ontvankelijk wanneer het betrekking heeft op het dictum van dat arrest, in samenhang met de belangrijkste overwegingen, en strekt tot het ophelderen van eventuele duisterheden of onduidelijkheden in de betekenis en de strekking van het arrest zelf voor juist dat geval dat bij het arrest werd berecht. Een verzoek tot interpretatie is dus niet- ontvankelijk wanneer het niet steunt op enige moeilijkheid betreffende de betekenis en de strekking van het te interpreteren arrest.

Een verzoek dat ertoe strekt, de gevolgen van een strikt letterlijke lezing van het dictum van het te interpreteren arrest opnieuw ter discussie te stellen, valt niet te verzoenen met artikel 43 van het Statuut van het Hof en artikel 158, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, noch met de kracht van gewijsde van de arresten van het Hof, en is dus niet-ontvankelijk.

(cf. punten 8, 11, 12)
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Sofiyski gradski sad (Bulgarije) – Uitlegging van artikel 5, lid 3, sub b en c, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad, van 21 december 1988, betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1) – Begrippen invoer en uitvoer van waren voorzien van een merk – Echte of vervalste waren?
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Rijbewijs – Richtlijn 91/439 – Onderlinge erkenning van rijbewijzen

(Richtlijn 91/439 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 103/2006, art. 1, lid 2, en 8, leden 2 en 4)

Samenvatting

De artikelen 1, lid 2, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/103, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat, in uitoefening van de hem bij dat artikel 8, lid 2, verleende bevoegdheid om op de houder van een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs zijn nationale bepalingen inzake de beperking, schorsing, intrekking of nietigverklaring van de rijbevoegdheid toe te passen, op basis van een door de houder van dat rijbewijs overgelegd deskundigenverslag inzake de rijgeschiktheid weigert om op zijn grondgebied de uit een in een andere lidstaat afgegeven geldig rijbewijs voortvloeiende rijbevoegdheid te erkennen, wanneer dat verslag, hoewel het is opgesteld na de datum van afgifte van dat rijbewijs en op grond van een na de afgifte van dat rijbewijs uitgevoerd onderzoek van de betrokkene, geen verband houdt, zelfs niet gedeeltelijk, met een na de afgifte van datzelfde rijbewijs geconstateerde gedraging van de betrokkene en uitsluitend verwijst naar omstandigheden die zich hebben voorgedaan vóór die datum.

Voor uitoefening van de krachtens artikel 8, lid 2, van richtlijn 91/439 aan de lidstaat van gewone verblijfplaats van de houder van een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs toegekende bevoegdheid om zijn nationale bepalingen inzake de beperking, schorsing, intrekking of nietigverklaring van de rijbevoegdheid toe te passen op de houder van dat rijbewijs, geldt immers als voorwaarde dat er sprake is van elementen op grond waarvan de rijgeschiktheid van de houder van dat rijbewijs kan worden betwijfeld wegens omstandigheden die verband houden met een gedraging van de betrokkene na de verkrijging van zijn in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs en die twijfel doet rijzen over zijn geschiktheid om een motorrijtuig te besturen. Dit vereiste moet niet noodzakelijkerwijze aldus worden opgevat dat het uitsluitend betrekking heeft op een verkeersovertreding. Dit neemt niet weg dat een dergelijk vereiste verlangt dat op enig moment een gedraging van de houder van dat rijbewijs wordt vastgesteld die dateert van na de afgifte ervan en op grond waarvan diens geschiktheid om een motorrijtuig te besturen kan worden betwijfeld, of zelfs kan worden geconcludeerd dat sprake is van rijongeschiktheid.

(cf. punten 72, 75, 77 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen

–

Merken

–

Richtlijn 89/104

–

Recht van merkhouder om zich te verzetten tegen gebruik door derde van zelfde teken voor zelfde waren

–

Reclame in kader van zoekmachineadvertentiedienst op internet

–

Voorwaarde van recht van houder (Richtlijn 89/104 van de Raad, art 5, lid 1, sub a) (cf. punt 28)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Bundesgerichtshof Karlsruhe – Uitlegging van artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1) – Registratie van een teken dat gelijk is aan een merk, bij een dienstverlener die een internetzoekmachine exploiteert, teneinde te bewerkstelligen dat wanneer dat teken als zoekwoord wordt ingegeven, er op het scherm automatisch reclame verschijnt voor dezelfde producten of diensten als die waarvoor het betrokken merk is ingeschreven („keyword advertising”) – Ontbreken toestemming van de merkhouder – Kwalificatie van deze benutting van het merk als „gebruik” in de zin van genoemde bepaling

Dictum

Dictum

Artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, moet in die zin worden uitgelegd dat de houder van een merk een adverteerder kan verbieden om aan de hand van een trefwoord dat gelijk is aan dat merk en dat door die adverteerder zonder toestemming van de merkhouder is geselecteerd in het kader van een zoekmachineadvertentiedienst op internet, reclame te maken voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor dat merk is ingeschreven, wanneer die reclame het de gemiddelde internetgebruiker onmogelijk of moeilijk maakt te weten of de waren of diensten waarop de advertentie betrekking heeft, afkomstig zijn van de merkhouder of een economisch met hem verbonden onderneming, dan wel, integendeel, van een derde.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid – Verordening nr. 1347/2000 (Toetredingakte 2003; verordening nr. 1347/2000 van de Raad, art. 2, 42, lid 1, en 46) (cf. punten 25‑26 en dictum)

2. Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid – Verordening nr. 1347/2000 (Toetredingakte van 2003; verordening nr. 1347/2000 van de Raad, art. 42, lid 2) (cf. punten 27‑28)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Anotato Dikastirio Kyprou – Bevoegdheid van de rechterlijke instanties van een lidstaat (Cyprus) tot uitlegging en toepassing van de artikelen 2, lid 1, 42 en 46 van verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen (PB L 160, blz. 19) – Echtscheidingsprocedures door de man ingeleid bij de rechterlijke instanties in Cyprus na de inwerkingtreding van de verordening maar voordat Cyprus lidstaat werd – Echtscheidingsprocedures door de vrouw na 1 mei 2004 ingeleid bij de rechterlijke instanties van een andere lidstaat (het Verenigd Koninkrijk) die gedurende de gehele relevante periode lidstaat was – Echtgenoten die beiden de Cypriotische nationaliteit hebben maar hun vaste woonplaats in het Verenigd Koninkrijk hebben

Dictum

Dictum

Verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen, is niet van toepassing op een echtscheidingsvordering die bij een rechterlijke instantie van een staat is ingesteld voordat deze laatste een lidstaat van de Europese Unie werd.
Zaak C-278/09

Olivier Martinez en Robert Martinez

tegen

MGN Ltd

(verzoek van het Tribunal de grande instance de Paris om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EG) nr. 44/2001 — Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken — Rechterlijke instantie die niet krachtens artikel 68, lid 1, EG bevoegd is Hof om prejudiciële beslissing te verzoeken — Onbevoegdheid van Hof”

Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 20 november 2009 I ‐ 11101

Samenvatting van de beschikking

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Handeling op grond van titel IV van derde deel van Verdrag – Verordening nr. 44/2001 betreffende rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen

(Art. 68, lid 1, EG; verordening nr. 44/2001 van de Raad)

Blijkens artikel 68, lid 1, EG is artikel 234 EG van toepassing op titel IV van het Verdrag indien een vraag wordt opgeworpen in verband met de uitlegging van op deze titel gebaseerde handelingen van de instellingen van de Europese Gemeenschap, zoals verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, in een zaak aanhangig bij een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen naar nationaal recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep. Aangezien de beslissingen van de verwijzende rechter inzake de rechterlijke bevoegdheid in het kader van het hoofdgeding naar nationaal recht vatbaar zijn voor hoger beroep, is het Hof niet bevoegd uitspraak te doen over de uitlegging van verordening nr. 44/2001.

(cf. punten 12-16)
Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 26 november 2008, Rajani / BHIM - Artoz-Papier (ATOZ) (T‑100/06), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep ingesteld door de aanvrager van het woordmerk ATOZ voor diensten van de klassen 35 en 41 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 1126/2004‑2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 11 januari 2006 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van de oppositieafdeling om dat merk in te schrijven in het kader van de oppositie die de houder van de internationale woordmerken „ARTOZ” voor diensten van de klassen 35 en 41 had ingesteld
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 25 juni 2009 – Srinivasan / Europese ombudsman

(Zaak C‑580/08 P)

„Hogere voorziening ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond – Europese ombudsman – Besluit om klacht wegens slecht bestuur ad acta te leggen – Beroep tot nietigverklaring – Verwerping wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid en kennelijke onbevoegdheid – Betwisting”

1. Hogere voorziening – Middelen – Beschikking van Gerecht waarbij beroep tot nietigverklaring is verworpen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid – Middelen aangevoerd ter ondersteuning van hogere voorziening betreffende grond van zaak – Middelen kennelijk ongegrond (Art. 225 EG; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 119) (cf. punten 13‑18, 22-27, 29-31)

2. Procedure – Beslissing bij met redenen omklede beschikking – Voorwaarden – Beroep kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond – Beschikking gegeven zonder dat vooraf mededeling is opgenomen in Publicatieblad en rechter als advocaat-generaal is aangewezen – Toelaatbaarheid (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 2, lid 2, 18, 19 en 111) (cf. punten 33‑36)

3. Hogere voorziening – Middelen – Ontbreken van aanwijzing van gestelde onjuiste rechtsopvatting – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c, en 119) (cf. punten 40‑43)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zesde kamer) van 3 november 2008, Srinivasan / Ombudsman (T‑196/08), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Ombudsman om ad acta te leggen de klacht waarmee rekwirant beoogde te doen vaststellen dat de Commissie zijn klacht betreffende vermeende schendingen door de Ierse autoriteiten van richtlijn 84/450/EEG van de Raad van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten (PB L 250, blz. 17) niet op passende wijze had behandeld

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
51

In dit verband dient te worden vastgesteld dat het middel van Powerserv in wezen erop neerkomt dat de analyse die het Gerecht in de punten 58 tot en met 94 van het bestreden arrest heeft verricht met betrekking tot het begrijpen van een Engelse term door het relevante publiek, in vraag wordt gesteld. Het Gerecht heeft immers in punt 79 van dat arrest geoordeeld dat in Duitsland en Oostenrijk het woord „manpower” deel was gaan uitmaken van de Duitse handelstaal, terwijl het in punt 84 van ditzelfde arrest van oordeel was dat dit niet het geval was in de andere niet-Engelstalige lidstaten. Verder heeft het Gerecht in punt 89 van dat arrest vastgesteld dat de kamer van beroep niet had aangetoond dat in Denemarken, Nederland, Zweden en Finland het Engels werd gebruikt, zij het afwisselend met de nationale taal, terwijl het Gerecht voor de andere niet-Engelstalige lidstaten het standpunt van deze kamer van beroep, dat het Engels met een zekere terughoudendheid werd gebruikt, heeft bevestigd.
Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 27 november 2008 – Vollkommer / Finanzamt Hannover-Land I

(Zaak C‑156/08)

„Artikel 104, lid 3, van Reglement voor procesvoering – Zesde btw-richtlijn – Artikel 33, lid 1 – Begrip ‚omzetbelasting’ – Recht van overgang geheven over onroerende zaken”

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Verbod op heffing van andere nationale belastingen die karakter van omzetbelasting bezitten (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 33) (cf. punten 32‑35 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Niedersächsisches Finanzgericht – Uitlegging van artikel 33, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) en van artikel 401 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) – Opneming in de berekeningsgrondslag van het recht van overgang over onroerende zaken („Grunderwerbsteuer”) van aan de belasting over de toegevoegde waarde onderworpen toekomstige bouwprestaties, wanneer de aankoop zowel de verkrijging van de bouwgrond als de bouwprestaties omvat

Dictum

Artikel 33 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG van de Raad van 16 december 1991, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling zich niet ertegen verzet dat een lidstaat toekomstige bouwprestaties in het kader van de verwerving van een onbebouwd perceel mede opneemt in de berekeningsgrondslag van belastingen op overgang en transacties met betrekking tot onroerende zaken zoals de in het Duitse recht voorziene „Grunderwerbsteuer”, en aldus een handeling die krachtens voornoemde richtlijn aan de belasting over de toegevoegde waarde is onderworpen, mede aan deze andere belastingen onderwerpt, mits laatstgenoemde belastingen niet het karakter van omzetbelasting hebben.
42

Gelet op de vaste rechtspraak van het Hof inzake het begrip „gebruik” in de zin van artikel 5, lid 1, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1) [zie met name arresten van 12 november 2002, Arsenal Football Club, C-206/01, Jurispr. blz. I-10273; 16 november 2004, Anheuser-Busch, C-245/02, Jurispr. blz. I-10989; 25 januari 2007, Adam Opel, C-48/05, Jurispr. blz. I-1017; 11 september 2007, Céline, C-17/06, Jurispr. blz. I-7041, en 12 juni 2008, O2 Holdings en O2 (UK), C-533/06, Jurispr. blz. I-4231, punt 57], welke bepaling identiek is aan artikel 9, lid 1, van verordening nr. 40/94 en op dezelfde wijze moet worden uitgelegd, volstaat het, opdat de houder van een merk zich in een situatie zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is — die beantwoordt aan de in de genoemde artikelen 5 en 9, lid 1, sub a, bedoelde situatie — te weten wanneer een derde een teken dat gelijk is aan dit merk, gebruikt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven, op zijn uitsluitend recht zou kunnen beroepen, dat aan de vier hierna opgesomde voorwaarden is voldaan: — dit gebruik vindt plaats zonder toestemming van de merkhouder, — dit gebruik vindt plaats in het economisch verkeer, — het heeft betrekking op waren of diensten, — de derde gebruikt dit teken als merk, dat wil zeggen dat het gebruik van het genoemde teken door de derde afbreuk moet doen of kunnen doen aan de functies van het merk, met name aan de wezenlijke functie daarvan, de consument de herkomst van de waren of diensten te waarborgen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrijheid van vestiging

–

Beperkingen

–

Nationale regeling die voorafgaande administratieve vergunning voor vestiging van nieuwe apotheken in bepaalde regio eist

–

Voorwaarden voor toekenning die verband houden met bevolkingsdichtheid en minimumafstand tussen apotheken

–

Toelaatbaarheid

–

Voorwaarden

–

Toetsing door nationale rechter (Art. 49 VWEU) (cf. punten 21‑38 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Consiglio di Stato – Uitlegging van de art. 152 EG en 153 EG – Vestiging van nieuwe apotheken – Nationale wettelijke regeling die beperkingen stelt naargelang van het inwoneraantal en die de voorwaarden voor de vergunning voor het vestigen van een nieuwe apotheek vaststelt

Dictum

Dictum

Artikel 49 VWEU verzet zich niet tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, die aan de vestiging van nieuwe apotheken beperkingen stelt door te bepalen dat

– in gemeenten met minder dan 4 000 inwoners slechts één apotheek mag worden gevestigd, en

– in gemeenten met meer dan 4 000 inwoners de vestiging van een nieuwe apotheek is onderworpen aan voorwaarden zoals overschrijding van het voor een apotheek vereiste inwoneraantal met ten minste 50 % en inachtneming van een minimumafstand ten opzichte van reeds bestaande apotheken,

op voorwaarde dat een dergelijke regeling het mogelijk maakt om, in afwijking van de basisregels, in gebieden met bijzondere demografische of geografische kenmerken voldoende apotheken te vestigen om adequate farmaceutische zorg te waarborgen. Het staat aan de verwijzende rechter dit na te gaan.
1)

De artikelen 12 EG, 43 EG en 49 EG verzetten zich niet tegen een regeling van een lidstaat die de door een onderdaan van deze lidstaat verworven beroepskwalificaties in omstandigheden als die van het hoofdgeding niet erkent als gelijkwaardig met het diploma dat volgens deze regeling is vereist voor het geven van autorijonderricht als zelfstandige in deze lidstaat.
Zaak C-552/08 P

Agrar-Invest-Tatschl GmbH

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Hogere voorziening — Douanewetboek — Artikel 220, lid 2, sub b — Navordering van invoerrechten — Afzien van boeking achteraf van invoerrechten — Bericht aan importeurs — Goede trouw”

Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 1 oktober 2009 I ‐ 9268

Samenvatting van de beschikking

Volgens artikel 225 EG en artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie is de hogere voorziening tot rechtsvragen beperkt. Bijgevolg is alleen het Gerecht bevoegd de feiten vast te stellen, tenzij uit de overgelegde stukken blijkt dat zijn bevindingen materieel onjuist zijn, en deze vervolgens te beoordelen. De beoordeling van de feiten levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof in het kader van een hogere voorziening, behoudens in het geval van een verkeerde opvatting van de hem voorgelegde gegevens. (cf. punt 46)

Overeenkomstig artikel 113, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie kan in hogere voorziening het voorwerp van het geding voor het Gerecht niet worden gewijzigd. Het Hof is in hogere voorziening immers enkel bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen die voor de rechter in eerste aanleg zijn bepleit. (cf. punt 49)
Artikel 4, lid 1, eerste streepje, van richtlijn 90/435, gelezen in samenhang met lid 2 van dat artikel, moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet verplicht toe te laten dat de winst die aan de in deze staat gevestigde moedervennootschap wordt uitgekeerd door haar dochteronderneming met zetel in een andere lidstaat, volledig aftrekbaar is van het bedrag van de winst van het aanslagjaar van de moedervennootschap, en dat het daaruit voortvloeiende verlies overdraagbaar is naar een volgend aanslagjaar. Het staat de lidstaten vrij, gelet op zowel de behoeften van hun nationale rechtsorde als de keuzemogelijkheid van artikel 4, lid 2, te bepalen volgens welke modaliteiten het in lid 1, eerste streepje, van dat artikel voorgeschreven resultaat wordt bereikt.

Wanneer een lidstaat voor de vrijstellingsmethode van artikel 4, lid 1, eerste streepje, van richtlijn 90/435 heeft gekozen en volgens de regeling van deze lidstaat verlies in beginsel overdraagbaar is naar latere aanslagjaren, verzet deze bepaling zich evenwel tegen een regeling van een lidstaat die ertoe leidt dat het verlies van de moedervennootschap dat voor een dergelijke overdracht in aanmerking komt, vermindert ten belope van de ontvangen dividenden.
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunal Superior de Justicia de Canarias – Uitlegging van het arrest van het Hof in zaak C‑124/96, waarbij is vastgesteld dat een nationale wettelijke regeling die beperkingen stelt aan de vrijstelling van btw voor bepaalde diensten die nauw samenhangen met de beoefening van sport of met lichamelijke opvoeding, onverenigbaar is met artikel 13 A, lid 1, sub m, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) – Toepassing op de Canarische Eilanden