ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
98

Er zij aan herinnerd dat het door het Gerecht krachtens artikel 61 van verordening nr. 6/2002 uitgeoefende toezicht bestaat in de toetsing van de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het EUIPO en dat het de beslissing die het voorwerp van het beroep vormt, slechts kan vernietigen of herzien indien de beslissing op het moment dat zij werd genomen, gebrekkig was wegens één van de in artikel 61, lid 2, van deze verordening genoemde vernietigings- of herzieningsgronden. Hieruit volgt dat de aan het Gerecht toegekende bevoegdheid tot herziening niet impliceert dat het Gerecht bevoegd is om zijn eigen beoordeling in de plaats te stellen van die van de kamer van beroep, en a fortiori om over te gaan tot een beoordeling waarover die kamer van beroep nog geen standpunt heeft ingenomen. De uitoefening van de bevoegdheid tot herziening moet derhalve in beginsel beperkt blijven tot situaties waarin het Gerecht na toetsing van de beoordeling van de kamer van beroep in staat is om op basis van de elementen, feitelijk en rechtens, zoals deze zijn vastgesteld, te bepalen welke beslissing de kamer van beroep had moeten nemen (zie naar analogie arrest van het Gerecht van 13 mei 2015, Group Nivelles/BHIM – Easy Sanitairy Solutions (Doucheafvoergoot), T‑15/13, EU:T:2015:281, punt 89en aldaar aangehaalde rechtspraak).
84

Aangezien de argumenten die partijen met betrekking tot dit middel aanvoeren, respectievelijk zijn samengevat in de punten 67 tot en met 71 hierboven, kan er hier worden volstaan met in de eerste plaats eraan te herinneren dat in verordening nr. 668/2010 de reden voor plaatsing van de naam van HTTS in bijlage V bij verordening nr. 423/2007 was, dat verzoekster „namens HDSL in Europa” optrad, waarbij het bedrijf HDSL op zijn beurt op de litigieuze lijsten was geplaatst, omdat het „namens IRISL” optrad [door] „daarbij containeroperaties uit [te voeren] met gebruikmaking van vaartuigen van IRISL”. Ten slotte was in verordening nr. 961/2010 de reden voor plaatsing van HTTS in bijlage VIII bij deze verordening dat zij door IRISL „[werd] gecontroleerd en/of [...] namens IRISL” optrad (zie punt 4 hierboven).
23

In overweging 96 van de bestreden verordening wijst de Commissie erop dat uit het onderzoek niet is gebleken van overlading van producten van oorsprong uit China via Pakistan, en in de overwegingen 98 en 99 van die verordening zet zij de in de punten 13 en 15 hierboven vermelde onregelmatigheden uiteen die zij in de loop van dit onderzoek had vastgesteld. In de overwegingen 100 en 101 van de bestreden verordening behandelt zij de bewijskracht van de certificaten van oorsprong „formulier A” en het percentage grondstoffen uit China dat voor de fabricage van rijwielonderdelen in Sri Lanka werd gebruikt. Deze overwegingen luiden als volgt: „100 Na de mededeling van feiten en overwegingen was [verzoekster] het niet met de Commissie eens dat de formulieren A/certificaten van oorsprong die waren ingediend voor de in Sri Lanka gekochte rijwielonderdelen, niet kunnen worden geacht afdoende bewijs te vormen ter staving van de oorsprong van de rijwielonderdelen. [Verzoekster] heeft aangevoerd dat de kostenstaten waren opgesteld door een accountantskantoor en dat de importeurs moeten kunnen afgaan op de door het ministerie van Handel van Sri Lanka afgegeven formulieren A/certificaten van oorsprong. [Verzoekster] heeft bevestigd dat de kostenstaten niet zijn onderbouwd met de werkelijke fabricagekosten voor onderdelen, maar enkel met een prognose van de toekomstige kosten voor ongeveer één jaar. Bovendien is volgens [verzoekster] artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening geen oorsprongsregel, zodat het niet kan worden toegepast voor de beoordeling van de oorsprong van de in Sri Lanka gekochte rijwielonderdelen. 101 Zoals uiteengezet in overweging 98, werden de formulieren A/certificaten van oorsprong niet geacht afdoende bewijs te vormen ter staving van de oorsprong van de in Sri Lanka gekochte rijwielonderdelen, omdat zij niet waren afgegeven op basis van de werkelijke fabricagekosten, maar van een prognose van de toekomstige fabricagekosten, wat geen garantie biedt dat de rijwielonderdelen inderdaad tegen de geraamde kosten waren gefabriceerd. Bovendien moet worden verduidelijkt dat de Commissie niet in het algemeen de methode voor afgifte van de formulieren A/certificaten van oorsprong in Sri Lanka betwist, wat het kader van dit onderzoek te buiten gaat, maar alleen nagaat of in casu aan de voorwaarden van artikel 13, lid 2, van de basisverordening wordt voldaan. Hoewel artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening als zodanig inderdaad geen oorsprongsregel is, mocht de Commissie er in deze omstandigheden van uitgaan dat zij, aangezien deze onderdelen voor meer dan 60 % uit grondstoffen uit de VRC werden gefabriceerd en de toegevoegde waarde minder dan 25 % van de fabricagekosten bedroeg, terecht heeft geconcludeerd dat deze onderdelen zelf uit de VRC afkomstig zijn. Alle bovengenoemde argumenten werden dan ook afgewezen.”
62

Het is juist dat, zoals het EUIPO betoogt onder verwijzing naar de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 16 september 2009, Zero Industry/BHIM – zero Germany (zerorh+) (T‑400/06, niet gepubliceerd, EU:T:2009:331, punt 73), het enkele feit dat meerdere merken die de betrokken waren aanduiden, eenzelfde woord bevatten, niet volstaat als bewijs dat dit woordelement een gering onderscheidend vermogen heeft verkregen omdat het in dit verband dikwijls wordt gebruikt, zelfs wanneer de door deze merken aangeduide waren identieke waren betreffen dan wel een onderling verband vertonen. Rekening moet immers worden gehouden met het reële gebruik van de merken op de markt en niet met de abstracte coëxistentie – in het merkenregister – van merken die een gemeenschappelijk bestanddeel bevatten [zie in die zin arrest van 24 november 2005, GfK/BHIM – BUS (Online Bus), T‑135/04, EU:T:2005:419, punt 68]. Zoals verzoekster terecht stelt, kan uit de gegevens die zijn opgenomen in de tijdens de administratieve procedure overgelegde bijlage 1, namelijk uittreksels van webpagina’s waarop verschillende ondernemingen de consumenten van de Unie wijnen aanbieden die worden aangeduid met de woorden „sol”, „sole”, „soleil” en „sun”, en verschillende afbeeldingen van de zon, echter worden afgeleid dat de consument van de Unie in het algemeen en het relevante publiek in het bijzonder daadwerkelijk en vaak worden geconfronteerd met dergelijke merken, zodat zij enigszins bekend zijn met de associatie tussen zon en wijn. De bewijzen die verzoekster tijdens de besprekingen aan de stukken heeft toegevoegd, staven die conclusie zonder dat hoeft te worden onderzocht of, zoals verzoekster aanvoert, het verband tussen zon en wijn een bekend feit is.
55

Hieruit volgt dat op basis van deze motivering van het bestreden besluit, verzoeksters niet in de mogelijkheid verkeerden om de gegrondheid van de door de Commissie gevolgde benadering nuttig te betwisten uit het oogpunt van het beginsel van gelijke behandeling, en het Gerecht zijn legaliteitscontrole volledig kon uitvoeren betreffende de eerbiediging van dat beginsel (zie tweede middel). Meer bepaald is het, aan de hand van de overwegingen 91 en 92 van het bestreden besluit, niet mogelijk om te begrijpen en te beoordelen of Hamelin en de andere betrokken ondernemingen zich in vergelijkbare of verschillende situaties bevonden, en of de Commissie hen gelijk of verschillend heeft behandeld. Nog minder kan op basis daarvan worden nagegaan of een mogelijke gelijke behandeling van verschillende situaties van de betrokken ondernemingen op grond van punt 37 van de richtsnoeren, in hoofdzaak gemotiveerd door het feit dat hun handelsactiviteit zich op de productie van slechts één product richtte en gedeeltelijk door billijkheidsoverwegingen, of een eventuele ongelijke behandeling van vergelijkbare situaties, met name de toepassing van verschillende verlagingspercentages, objectief gerechtvaardigd was. De beknopte motivering in overweging 92 van het bestreden besluit kon integendeel de onjuiste indruk wekken dat de hoofdreden van de horizontale aanpassing van de basisbedragen ten gunste van de betrokken ondernemingen bestond in het feit dat deze zich in op zijn minst vergelijkbare situaties bevonden, vanwege het feit dat hun handelsactiviteit zich op de productie van slechts één product richtte. Dit was echter niet het geval bij Hamelin, zoals de Commissie in de loop van het geding heeft erkend.
16

In herinnering zij gebracht dat het beroep bij het Gerecht is gericht op toetsing van de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het EUIPO in de zin van artikel 65 van verordening nr. 207/2009. Zoals is bepaald in artikel 65, lid 2, van verordening nr. 207/2009, kan het Gerecht een beslissing van een kamer van beroep van het EUIPO alleen vernietigen of herzien „wegens onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van het Verdrag, van [...] verordening [nr. 207/2009] of een uitvoeringsregeling daarvan, of wegens misbruik van bevoegdheid”. Uit deze bepaling volgt dat het Gerecht de beslissing die het voorwerp van het beroep vormt, slechts kan vernietigen of herzien indien de beslissing op het moment dat zij werd genomen, gebrekkig was wegens één van deze vernietigings- of herzieningsgronden. Daarentegen kan het Gerecht deze beslissing niet vernietigen of herzien op gronden die na de vaststelling ervan aan het licht komen (zie arrest van 13 maart 2007, BHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, punt 53en aldaar aangehaalde rechtspraak). Uit deze bepaling volgt ook dat feiten die partijen niet voor de instanties van het EUIPO hebben aangevoerd, niet meer kunnen worden aangevoerd in het stadium van het beroep bij het Gerecht. Het Gerecht moet immers de rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep toetsen door na te gaan of deze het Unierecht heeft nageleefd, gelet met name op de feitelijke gegevens die voor deze kamer zijn aangevoerd, doch het kan bij deze toetsing geen rekening houden met feitelijke gegevens die voor het eerst voor hem zijn aangevoerd (arrest van 13 maart 2007, BHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, punt 54). Het Gerecht heeft derhalve niet tot taak de feiten opnieuw te onderzoeken tegen de achtergrond van bewijsstukken die voor het eerst voor hem zijn overgelegd [zie in die zin arrest van 24 november 2005, Sadas/BHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FELICIE), T‑346/04, EU:T:2005:420, punt 19en aldaar aangehaalde rechtspraak].
124

Aangaande in de eerste plaats verzoeksters betoog dat in de motivering van de bestreden verordening niet nader wordt ingegaan op de argumenten in de opmerkingen van verzoekster en de BSNA of op de vorm waarin de Commissie ze in overweging heeft genomen, is blijkens overweging 17 van de bestreden verordening bij het nemen van de in deze verordening vastgestelde maatregelen rekening gehouden met de opmerkingen van de aanvrager en van het publiek die de Commissie overeenkomstig artikel 16, lid 6, van verordening (EG) nr. 1924/2006 heeft ontvangen. Deze motivering voldoet aan de vereisten van de in punt 123 hierboven vermelde rechtspraak. In het bijzonder, aldus deze rechtspraak, is de Commissie namelijk niet verplicht een standpunt te bepalen ten aanzien van alle door de belanghebbenden voorgedragen argumenten, maar kan zij volstaan met een uiteenzetting van de feiten en rechtsoverwegingen die in het bestek van haar besluit van wezenlijk belang zijn (zie in die zin arrest Hagenmeyer en Hahn/Commissie, punt 92 hierboven, EU:T:2014:234, punt 179). In casu zijn de gronden voor weigering van de vergunning voor de betrokken gezondheidsclaims weergegeven in de overwegingen 4 tot en met 14 van de bestreden verordening, met een uiteenzetting van verzoeksters aanvragen, de conclusies van de EFSA over de verschillende betrokken gezondheidsclaims en de overwegingen inzake risicobeheersing uit hoofde waarvan de claims ondanks de positieve EFSA-adviezen uiteindelijk niet zijn toegestaan. Met deze motivering kon verzoekster de rechtvaardigingsgronden voor de genomen maatregel kennen en het Gerecht zijn toezicht uitoefenen.
2)

De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en de kosten die Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV heeft gemaakt in verband met de procedure in hogere voorziening bij het Hof in zaak C‑635/16 P en met de aanvankelijke procedure bij het Gerecht in zaak T‑564/15.
2.

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Biologische productie en etikettering van biologische producten – Verordening nr. 834/2007 – Kweken in aquacultuur – Verordening nr. 1358/2014 – Herkomst en beheer van niet-biologische aquacultuurdieren – Niet-verlenging van de in artikel 95, lid 11, van verordening nr. 889/2008 voorziene overgangsperiode voor aquacultuurdieren – Inbreuk op de vrijheid van ondernemerschap – Geen [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 16; verordening nr. 889/2008 van de Commissie, art. 95, lid 11, en verordening nr. 710/2009 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1358/2014, art. 25 sexies, lid 4, c)] (zie punten 138‑141)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerken BiancalunA en bianca [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 36, 37, 41, 57, 67, 79, 80)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 72)
Artikel 101 VWEU staat onverbiddelijk in de weg aan enigerlei tussen marktdeelnemers direct of indirect opgenomen contact dat tot doel of tot gevolg heeft, hetzij het marktgedrag van een bestaande of potentiële concurrent te beïnvloeden, hetzij aan een dergelijke concurrent het aangenomen of voorgenomen marktgedrag bekend te maken.

Dit neemt niet weg dat marktdeelnemers het recht behouden hun beleid intelligent aan het vastgestelde of te verwachten marktgedrag van hun concurrenten aan te passen. De ondernemingen mogen met name handelen ter verdediging van hun rechtmatige belangen in geval van een mogelijke schending door hun concurrenten van de toepasselijke bepalingen, zoals de regelingen betreffende de handel in gewasbeschermingsmiddelen. In dat verband kan het gerechtvaardigd zijn dat ondernemingen de bevoegde nationale autoriteiten op de hoogte brengen van inbreuken die hun concurrenten zouden hebben gepleegd op de toepasselijke regelingen en om, in voorkomend geval, met die autoriteiten samen te werken in het kader van de controles die zij kunnen verrichten.

(zie punten 44, 47, 48)
2)

Morton’s of Chicago, Inc. wordt verwezen in de kosten.
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 14 juli 2017 –

Certified Angus Beef/EUIPO – Certified Australian Angus Beef (CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF)

(Zaak T‑55/15)

„Uniemerk – Oppositieprocedure – Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie – Beeldmerk CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF – Algemeen bekende oudere beeld- en woordmerken SINCE 1978 CERTIFIED ANGUS BEEF BRAND en CERTIFIED ANGUS BEEF BRAND – Relatieve weigeringsgrond – Geen overeenstemmende tekens – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria

[Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)]

(zie punten 18, 25)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 30 oktober 2014 (zaak R 662/2014‑4) inzake een oppositieprocedure tussen Certified Angus Beef en Certified Australian Angus Beef

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
2.

Europese Unie – Rechterlijk toezicht op de rechtmatigheid van de handelingen van de instellingen – Handelingen die nationale uitvoeringsmaatregelen vereisen – Mogelijkheid voor natuurlijke of rechtspersonen om de geldigheid ervan te doen beoordelen via de prejudiciële procedure – Verplichting voor de lidstaten om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om een daadwerkelijke rechtsbescherming te verzekeren (Art. 4 VEU; art. 263, vierde alinea, VWEU en 267 VWEU) (zie punten 61, 64)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 25)
Artikel 15, lid 1, tweede alinea, onder a), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk heeft betrekking op het geval waarin een ingeschreven nationaal merk of Uniemerk in het economisch verkeer wordt gebruikt in een vorm die lichtjes afwijkt van de vorm waarin het is ingeschreven. Deze bepaling, die vermijdt dat een strikte overeenstemming van de gebruikte vorm van het merk met de ingeschreven vorm ervan wordt geëist, staat de houder van het ingeschreven merk toe tijdens het commerciële gebruik ervan variaties aan het teken aan te brengen waardoor het, zonder dat het onderscheidend vermogen ervan wordt gewijzigd, beter inspeelt op de eisen van het in de handel brengen en promoten van de betrokken waren of diensten. Overeenkomstig het doel van deze bepaling moet de materiële werkingssfeer ervan worden geacht te zijn beperkt tot situaties waarin het teken dat door de houder van een merk concreet wordt gebruikt ter aanduiding van de waren of diensten waarvoor dit merk is ingeschreven, de vorm is waarin ditzelfde merk commercieel wordt gebruikt. Wanneer in dergelijke situaties de vorm van het in het economisch verkeer gebruikte teken slechts op verwaarloosbare punten afwijkt van de vorm waarin dit teken is ingeschreven, zodat de twee tekens kunnen worden geacht globaal equivalent te zijn, kan volgens bovengenoemde bepaling worden voldaan aan de verplichting van gebruik van het ingeschreven merk door het leveren van het bewijs van het gebruik van het teken in de in het economisch verkeer gebruikte vorm.

De vaststelling van een wijziging van het onderscheidend vermogen van het ingeschreven merk vereist dus een onderzoek van het onderscheidende en dominerende karakter van de toegevoegde elementen op basis van de intrinsieke kwaliteiten van elk van deze elementen en van hoe de verschillende elementen in de configuratie van het merk zich tot elkaar verhouden.

Voor een dergelijke vaststelling dient ook rekening te worden gehouden met de intrinsieke kwaliteiten en inzonderheid het grotere of minder grote onderscheidend vermogen van het oudere merk dat alleen wordt gebruikt als element van een samengesteld merk of samen met een ander merk. Hoe kleiner het onderscheidend vermogen ervan, des te gemakkelijker zal dit immers worden gewijzigd door de toevoeging van een element dat zelf onderscheidend is, en des te meer zal het betrokken merk zijn geschiktheid om te worden opgevat als een aanduiding van de herkomst van de waar verliezen. Ook het omgekeerde moet worden vastgesteld.

Bovendien kan wanneer een merk wordt gevormd door of bestaat uit meerdere elementen, en een of meerdere daarvan niet onderscheidend zijn, de wijziging van deze elementen of het weglaten ervan het onderscheidend vermogen van het merk in zijn geheel niet aantasten.

Bovendien is voor de toepassing van artikel 15, lid 1, tweede alinea, onder a), van verordening nr. 207/2009 vereist dat de toevoegingen aan het ingeschreven merk het onderscheidend vermogen van het merk in de vorm waarin het is ingeschreven niet wijzigen, met name vanwege hun ondergeschikte plaats in het teken of hun geringe onderscheidend vermogen.

(zie punten 27‑31)
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 20, 23)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 17)
Volgens artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk wordt het Uniemerk op vordering bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie of op reconventionele vordering in een inbreukprocedure nietig verklaard wanneer de aanvrager bij indiening van de aanvraag tot inschrijving van het litigieuze merk te kwader trouw was.

Het staat aan de verzoeker tot nietigverklaring die zich op deze grond wil baseren, om het bewijs te leveren van de omstandigheden waaruit kan blijken dat de houder van een Uniemerk te kwader trouw was bij de indiening van de aanvraag tot inschrijving van dat merk.

Het begrip „kwade trouw” bedoeld in artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 is in de wetgeving op geen enkele manier gedefinieerd, afgebakend of zelfs maar beschreven.

Het relevante tijdstip voor de beoordeling van het bestaan van kwade trouw van de aanvrager is de indiening van de merkaanvraag door de betrokkene.

Bij de beoordeling of sprake is van kwade trouw van de aanvrager moet rekening worden gehouden met alle relevante factoren die het concrete geval kenmerken en met name met:

— het feit dat de aanvrager weet of behoort te weten dat een derde in ten minste één lidstaat een gelijk of overeenstemmend teken gebruikt voor dezelfde of een soortgelijke waar, waardoor verwarring kan ontstaan met het teken waarvan inschrijving is aangevraagd;

— het oogmerk van de aanvrager om die derde het verdere gebruik van dit teken te beletten;

— de omvang van de bescherming die het teken van de derde en het teken waarvan inschrijving is aangevraagd, genieten.

Niettemin zijn de hierboven opgesomde factoren slechts voorbeelden van een geheel van factoren waarmee rekening kan worden gehouden bij de uitspraak over de eventuele kwade trouw van een merkaanvrager op het moment van de indiening van de aanvraag.

Bijgevolg moet worden geoordeeld dat bij de globale beoordeling op grond van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 eveneens rekening kan worden gehouden met de herkomst van het bestreden teken en het gebruik ervan sinds het is ontworpen, de commerciële logica die de indiening van de Uniemerkaanvraag voor het teken volgt, alsook met de chronologische volgorde van de gebeurtenissen die deze indiening hebben gekenmerkt.

Ook de bedoeling van de aanvrager om gelet op de objectieve omstandigheden van het geval zijn contractuele verplichtingen te omzeilen, kan worden beschouwd als een van de factoren die relevant zijn voor de beoordeling of hij te kwader trouw was.

(zie punten 22‑28, 44)
3.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Overeenstemming van de betrokken merken — Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren — Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 46)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 27, 28, 68)