ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De argumenten die verzoekster voor de ontvankelijkheid van haar vordering aanvoert, overtuigen niet.

Artikel 35 EGKS-Verdrag stelt voor een beroep wegens nalaten als voorwaarde, dat de belanghebbende zich eerst tot de Commissie heeft gewend. Het Hof heeft de „wezenlijke betekenis” van dit „vormvoorschrift” beklemtoond en met name gewezen op de noodzaak dat de Commissie, door middel van een aanschrijving waarin haar stilzitten aan de kaak wordt gesteld, ertoe wordt gebracht binnen een bepaalde termijn positie te kiezen ter zake van de wettigheid van dit stilzitten (zaak 17/57, De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg, Jurispr. 1958-1959, blz. 9, 27).

Juist omwille van het belang dat het Verdrag eraan hecht, moet het voorafgaande verzoek, wil het rechtens werkzaam zijn, bepaalde kenmerken vertonen, met name wat de aan de Commissie gestelde termijn betreft.

Het moet er immers voor worden gehouden, dat tegenover „de aan het verloop van een termijn van twee maanden verbonden fictie van een stilzwijgend gegeven afwijzende beschikking” (zaak 59/70, Nederland/Commissie, Jurispr. 1971, blz. 639, r. o. 12) een uitdrukkelijk verzoek van de verzoeker moet staan, waarbij de Commissie overeenkomstig artikel 35 EGKS-Verdrag wordt aangemaand te handelen overeenkomstig zekere bepalingen van primair of afgeleid recht. Met andere woorden, in het voorafgaande verzoek, dat de door verzoeker in voorkomend geval in rechte geldend te maken aanspraken formaliseert, moet duidelijk worden gemaakt welke de primaire of afgeleide verplichtingen zijn waaraan de Commissie verzocht wordt te voldoen, alsook dat het de verzoeker menens is de nakoming ervan af te dwingen. Zoals advocaatgeneraal Roemer opmerkte, „behoort uit het tot de administratie gerichte verzoek met voldoende duidelijkheid te blijken, welke maatregel van de Hoge Autoriteit wordt verlangd en zo nodig in rechte zal worden afgedwongen” (gevoegde zaken 22 en 23/60, Elz, reeds aangehaald, blz. 403).

's Hofs rechtspraak lijkt deze analyse volledig te bevestigen.

Het voorafgaande verzoek moet het mogelijk maken, de inhoud van de beschikking die de Commissie zou moeten geven, „met voldoende duidelijkheid” te bepalen (gevoegde zaken 21-26/61, Meroni, reeds aangehaald, blz. 156; zie ook gevoegde zaken 24 en 34/58, Chambre syndicale de la siderurgie de l'Est de la France, Jurispr. 1960, blz. 589, 625) of vast te stellen, welke „met zoveel woorden omschreven handelingen” de verzoeker verlangt. Het mag dus niet zo zijn, dat „de aard dier maatregelen geheel in het vage [wordt] gelaten” (zaak 75/69, Hake, reeds aangehaald, r. o. 7 en 8).

Het ingediende verzoek moet de vorm hebben van een „ingebrekestelling, welke bestemd is een voorafgaande uitdrukkelijke of stilzwijgende beschikking van verweerster uit te lokken waartegen beroep kan worden ingesteld bij het Hof”; daartoe moet het het karakter hebben van een „aanmaning of sommatie” en „voldoende nauwkeurig aangeven dat... een beroepstermijn begint te lopen” (gevoegde zaken 22 en 23/60, Elz, reeds aangehaald, blz. 394).
In 1981 importeerde Stinnes in de Bondsrepubliek in totaal 502 partijen houten paletten uit Tsjechoslowakije. Ten gevolge van een fout bij de berekening van de transportkosten, stelde het Hauptzollamt Kassel de invoerrechten vast op een lager dan het wettelijk verschuldigde bedrag. Toen de administratie haar vergissing had bemerkt (die overigens door de importeur niet wordt betwist), zond zij de importeur vier navorderingsnota's, waarin zij de 502 in 1981 verrichte importen per kwartaal samenvatte en de alsnog verschuldigde bedragen samentelde tot een saldo van in totaal 5285,80 DM.

Stinnes betwistte deze nota's voor het Hessische Finanzgericht en vorderde nietigverklaring ervan. In haar beroepschrift stelde Stinnes schending van artikel 8 van verordening nr. 1697/79, daar dit de administratie niet zou toestaan alle bedragen samen te vatten en op te tellen, inclusief de bedragen waarbij het verschil tussen het betaalde en het verschuldigde recht minder bedroeg dan 10 Europese rekeneenheden. De term „Einzelfall” in de Duitse versie van de bepaling had volgens Stinnes betrekking op iedere afzonderlijke invoer- (of uitvoer-) verrichting. Had het Hauptzollamt artikel 8 juist toegepast, dan zouden slechts vijf van de 502 verrichtingen tot navordering kunnen leiden, omdat alleen in die gevallen het verschil tussen het betaalde en het verschuldigde recht groter was dan het in die bepaling vastgestelde minimum.

Voor het Finanzgericht verdedigde het Hauptzollamt zich met de stelling, dat volgens verordening nr. 1697/79 het begrip „navordering” geen betrekking heeft op iedere afzonderlijke invoer- (of uitvoer-) verrichting, maar op de navorderingshandeling zelf, ook wanneer deze, zoals in de praktijk gebruikelijk is, meer verrichtingen betreft. Bovendien zou het samenvatten en samentellen van alle verschuldigde bedragen beantwoorden aan het doel van de verordening, namelijk de administratieve arbeid te vereenvoudigen en zoveel mogelijk rechten te innen.

Van oordeel dat de beslechting van het geschil afhangt van de uitlegging van een regel van gemeenschapsrecht, heeft het Hessische Finanzgericht (7e Senat) bij beschikking van 10 augustus 1984 de behandeling van de zaak geschorst en krachtens artikel 177 EEG-Verdrag het Hof de volgende vraag voorgelegd: „Moet het begrip ‚Einzelfall’ in [de Duitse versie van] artikel 8 van verordening (EEG) nr. 1697/79 (PB 1979, L 197, blz. 1) aldus worden uitgelegd, dat daaronder de navordering voor iedere afzonderlijke in- of uitvoer is te verstaan, of moet daaronder een enkele navorderingsnota worden verstaan, ook wanneer daarin verscheidene in- of uitvoerverrichtingen van een belastingplichtige tot een enkele navordering worden samengevat ?”
1.

Zoals elk land met een uitgebreid spoorwegnet kent Italië een bepaalde klassificatie van personentreinen: sneltreinen („rapidi”) op de lange trajecten tussen de grote steden, exprestreinen („espressi”), rechtstreekse treinen („diretti”) en stoptreinen („locali”), die ook in kleinere steden of zelfs op alle stations stoppen. Op grond van een wettelijke regeling uit 1934 kunnen de Italiaanse Staatsspoorwegen bepaalde voorwaarden stellen voor de toegang tot bepaalde treinen, teneinde de dienstverlening rationeel en objectief te kunnen aanpassen aan de veelvuldige eisen van de gebruikers. In de sneltrein 991 van Rome naar Palermo worden tweede-klassereizigers die in Rome instappen, slechts toegelaten indien zij in het bezit zijn van een spoorkaartje voor een afstand van meer dan 400 km. Op 17 januari 1984 stapte P. Iorio, van Italiaanse nationaliteit, op deze trein, maar omdat hij een kaartje had voor een korter traject dan vereist was, kreeg hij een boete van de controleur. Krachtens artikel 84 van het presidentieel decreet nr. 753 van 11 juli 1980 deden de Italiaanse Staatsspoorwegen hem vervolgens een dwangbevel toekomen voor een boete van 44650 LIT. Iorio kwam daartegen in beroep bij de vice-pretore te Latina, stellende dat de beperkingen van de toegang tot treinen op grond van de af te leggen afstand in strijd zijn met het in artikel 48 EEG-Verdrag neergelegde beginsel van het vrije verkeer van personen. Bij beschikking van 3 december 1984 besloot genoemde rechter de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof van Justitie te verzoeken om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Zijn het presidentieel decreet nr. 753/80 en artikel 3, lid 2, van de Voorwaarden en tarieven van de Staatsspoorwegen (Condizioni e tariffe delle Ferrovie di Stato) in strijd met artikel 48, lid 3, sub b, EEG-Verdrag? 2) Geldt het in genoemd artikel neergelegde beginsel van vrij verkeer ook binnen de afzonderlijke Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen? 3) Verzet dat beginsel zich ertegen, dat de administratieve overheid, in casu de minister van vervoer of de regionaal directeur der Staatsspoorwegen, het vrije verkeer van werknemers binnenslands beperkt door treinen te laten lopen waartoe slechts reizigers toegang hebben die in het bezit zijn van een kaartje voor een bepaalde minimumafstand? 4) Is er in het onderhavige geval sprake van strijd met andere voorschriften van de gemeenschapsverdragen of van verordeningen of handelingen waaraan binnen de Italiaanse Republiek kracht van wet toekomt?”
6.

Minerale oliën zijn onbetwistbaar preparaten in de zin van artikel 2, lid 1, sub b, van richtlijn nr. 67/548, zoals gewijzigd bij artikel 1 van richtlijn nr. 79/831, want het zijn „mengsels of oplossingen die bestaan uit twee of meer stoffen”. Niet is betwist dat hun PCB-gehalte niet meer dan 0,1% bedraagt en dat zij bijgevolg overeenkomstig de bijlage bij richtlijn nr. 76/769 van de Raad in de handel mogen worden gebracht. Dan behoeft nog slechts te worden vastgesteld op welke wijze dit kan gebeuren, met andere woorden, of de daarin voorkomende PCB's moeten worden vermeld op het etiket van de verpakking waarin zij in de handel worden gebracht. Zelfs wanneer de oliën waren te beschouwen als gevaarlijke preparaten, dan brengt dit nog niet mee dat zij onder het toepassingsgebied van de gewijzigde richtlijn nr. 67/548 vallen, zulks om de volgende redenen: a) In het opschrift van deze richtlijn is slechts sprake van „de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen”. Volgens de vierde overweging van de tekst van 1967, „is het wegens de nog te verrichten voorbereidende werkzaamheden noodzakelijk... de aanpassing van de bepalingen betreffende gevaarlijke preparaten bij latere richtlijnen te regelen en de onderhavige richtlijn derhalve te beperken tot de bepalingen betreffende gevaarlijke stoffen”. Alleen in de laatste overweging van richtlijn nr. 79/831 is sprake van giftige, schadelijke, corrosieve en irriterende stoffen en preparaten, doch alleen in verband met hun indeling volgens algemene definities. b) Artikel 1, lid 1, van de gewijzigde richtlijn nr. 67/548 beschrijft het toepassingsgebied ervan. Daar is slechts sprake van stoffen. Lid 1 luidt als volgt: „1. Deze richtlijn heeft betrekking op de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten betreffende : a) de kennisgeving van stoffen; b) de indeling, de verpakking en het kenmerken van voor mens en milieu gevaarlijke stoffen wanneer deze in de Lid-Staten in de handel worden gebracht.” Ook in de overige drie leden van artikel 1 is slechts sprake van stoffen. Het toepassingsgebied van de gewijzigde richtlijn nr. 67/548 lijkt dus tot hen te zijn beperkt. c) Artikel 4, lid 2, bepaalt: „De in bijlage I genoemde gevaarlijke stoffen worden in voorkomend geval voorzien van een kenmerk om het gevaar van de preparaten voor de gezondheid te kunnen beoordelen. Dit kenmerk zal worden bepaald volgens de in een latere richtlijn van de Raad omschreven criteria.” In deze bepaling is weliswaar sprake van gevaarlijke stoffen bevattende preparaten, doch wordt voor de criteria ter beoordeling van hun gevaarlijkheid naar een latere richtlijn verwezen. Deze bepaling sluit dus in beginsel gevaarlijke preparaten uit van het toepassingsgebied van deze richtlijn.
In zijn arrest van 6 oktober 1982 ging het Hof ervan uit, dat verzoeker niet meer kon opkomen tegen zijn rangindeling; het verklaarde evenwel dat moest worden onderzocht, of hij op grond van zijn diploma's en beroepservaring wellicht aanspraak kon maken op een hogere salaristrap „binnen zijn rang” (A 6), zulks gelet op de situatie die door de vaststellling van het algemeen besluit was ontstaan. Met andere woorden, het enige dat eventueel gecorrigeerd moest worden, was Williams' „huidige salaristrap”. En Dit heeft het Hof de Rekenkamer dan ook opgedragen, ten einde „het verschil in indeling ten opzichte van de ambtenaren die van buiten de Gemeenschap komen” weg te werken.

Beziet men de artikelen 3 en 4 van vorengenoemd besluit, dan vertoont Williams' positie de bijzonderheid, dat hij bij zijn indiensttreding bij de Rekenkamer niet van buiten de Gemeenschap kwam en ook geen tijdelijk functionaris was, doch sinds lang ambtenaar in vaste dienst in de rang A 7, salaristrap 3. Na op 1 oktober 1974 als tijdelijk functionaris in de rang A 7, salaristrap 2, te zijn aangesteld bij de Controlecommissie, werd hij twee jaar later ambtenaar op proef in de rang A 7, salaristrap 3, en na zijn aanstelling in vaste dienst ging hij in 1978 over naar zijn huidige instelling. Vaststaat, dat zijn aanstelling in 1978 in salaristrap 2 verband hield met zijn beroepservaring, en dat hij bij zijn aanstelling als ambtenaar op proef in salaristrap 3 werd geplaatst in verband met zijn anciënniteit als tijdelijk functionaris.

Indien het dus juist is: a) dat de Rekenkamer bij de door's Hofs arrest voorgeschreven correctie van de indeling in salaristrap niet kon terugkomen op de — immers onaantastbaar geworden — rangindeling, doch wel verplicht was rekening te houden met de specifieke omstandigheden die daarbij een rol hadden gespeeld; b) Williams bij zijn aanstelling in vaste dienst al een extra salaristrap in verband met zijn jaren als tijdelijk functionaris had gekregen — indien, ik herhaal, dit alles juist is, dan behoefde de instelling enkel maar verzoekers beroepservaring en diploma's in aanmerking te nemen op basis van de criteria van het besluit van 1980. En juist dit heeft zij gedaan, door een extra anciënniteit toe te kennen, gelijk aan het maximum dat artikel 3 van dat besluit voor dergelijke gevallen voorziet.

Daarentegen was het haar niet mogelijk ook artikel 4 toe te passen, dat hoe dan ook niet geldt voor degene die bij zijn indiensttreding bij de Rekenkamer reeds ambtenaar is; anders zou de als tijdelijk functionaris verworven anciënniteit voor de tweede keer in het kader van dezelfde loopbaan aan verzoeker zijn toegekend. Dit kan echter niet de bedoeling zijn geweest van's Hofs arrest van 1982. Het door de Rekenkamer op 10 november 1983 genomen herindelingsbesluit is dus in overeenstemming met dat arrest.
4.

Anders dan verzoekster meen ik echter — en hiermee lijk ik mij te bevinden in het gezelschap van de verwijzende rechter en in ieder geval van de Commissie — dat zeilen die in het bijzonder bestemd zijn voor zeilplanken, onder post 62.04 Bla) vallen indien zij afzonderlijk worden ingevoerd. De verwijzende rechter betwijfelt echter, of het begrip „scheepszeilen” zich wel leent voor extensieve uitlegging, zulks gezien het blijkbaar restrictieve karakter van het begrip „schepen” in hoofdstuk 89 van het GDŤ („Scheepvaart”). Wij kunnen hier volstaan met erop te wijzen, dat post 62.04 niet op schepen zelf betrekking heeft, doch alleen op „scheepszeilen”; het opgeworpen probleem zou zich dus eventueel alleen voordoen wanneer het ging om de tariefindeling van volledige zeilplanken. Hoewel overeenkomstig de boven aangehaalde aantekening nr. 4 bij hoofdstuk 97 zeilen die bestemd zijn voor zeilplanken, als onderdelen hiervan op dezelfde wijze als de planken moeten worden ingedeeld, geldt dit alleen „met inachtneming van” het bepaalde in aantekening 1 f), die „zeilen voor boten of voor zeilwagens, bedoeld bij een der posten van hoofdstuk 62” uitdrukkelijk uitsluit. Men behoeft dus alleen maar hoofdstuk 97 te lezen om te concluderen dat enkel zeilen die tezamen met de zeilplanken worden ingevoerd, onder post 97.06 C vallen. Daarentegen moeten afzonderlijk ingevoerde zeilen onder post 62.04 worden ingedeeld, want deze omvat volgens de IDR-toelichtingen „scheepszeilen (voor zeilschepen, jachten vissersvaartuigen, zeilsportschepen enz.” alsmede „soortgelijke zeilen welke b.v. bestemd zijn voor zeilwagens en zeilsleden)” (cursivering van mij). Deze opsomming is dus geenszins limitatief, doch gewoon enuntiatief. Het staat trouwens buiten kijf, dat de verschillende soorten zeilen, op welk voer- of vaartuig zij ook worden gebruikt, dezelfde functie hebben en op overeenkomstige wijze uit overeenkomstige stoffen zijn vervaardigd. Daarom valt niet in te zien, waarom voor zeilen voor zeilplanken, die afzonderlijk worden geleverd, een ander tarief zou moeten gelden dan voor zeilen voor zeilwagens of zeilsleden.
De firma Denkavit Futtermittel (hierna: Denkavit) importeert regelmatig in de Bondsrepubliek Duitsland melksubstitutievoeders die vervaardigd zijn door haar Nederlandse zusteronderneming. Die importen zijn onderworpen aan het toezicht van de Duitse instanties. Weliswaar verleende de minister van Voedselvoorziening, Land- en Bosbouw van de deelstaat Nordrhein-Westfalen bij beschikking van 19 augustus 1980 Denkavit een vergunning voor de invoer van een onbeperkte hoeveelheid veevoeder, doch aan deze vergunning zijn de volgende voorwaarden verbonden: bij elke invoer moet aan de Duitse douane het origineel of een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van de vergunning worden overgelegd, alsmede een voor één jaar geldige verklaring van een Nederlandse dierenarts, waaruit blijkt dat het geïmporteerde voeder een bepaalde behandeling heeft ondergaan. Meer in het bijzonder moet in deze verklaring worden bevestigd, dat de diervoeders geen andere bestanddelen van dierlijke herkomst bevatten dan zuivelprodukten in poedervorm en dierlijk vet, dat de zuivelprodukten uitsluitend uit gepasteuriseerde melk zijn vervaardigd, dat de vetten tot minstens 85 °C zijn verhit en dat het gehele produktieproces in een gesloten circuit heeft plaatsgehad; voorts bevat de vergunning het voorbehoud dat zij kan worden ingetrokken bij gevaar voor besmettelijke veeziekten.

Deze controlemaatregelen, vastgesteld in het kader van de Duitse wetgeving inzake de bestrijding van veeziekten (§ 7, lid 1, Viehseuchengesetz in de redactie van 23 februari 1977; BGBl. I, biz. 313), zijn gebaseerd op de §§ 3, lid 1, en 8 van de Duitse Futtermittel-Einfuhrverordnung (in de redactie van 19 juli 1983, BGBl. I, biz. 999).

Deze door de Duitse autoriteiten getroffen regeling vormt een aanpassing van het voordien geldende strengere stelsel. Naar aanleiding van bovengenoemd arrest van het Hof in zaak 251/78 en de daarop gevolgde uitspraak van de verwijzende rechter zijn namelijk een aantal voorwaarden voor de invoer ingetrokken.
Volgens vaste rechtspraak is „iedere... regeling die de intracommunautaire handel al dan niet rechtstreeks, daadwerkelijk of potentieel, kan belemmeren, als een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking te beschouwen” (zaak 8/74, Dassonville, Jurispr. 1974, blz. 837, r.o. 5). Het Hof heeft aan het begrip belemmering dus een ruime uitlegging gegeven. In dat verband is het irrelevant of de belemmering een gevolg is van een discriminerende maatregel of van een bepaling als de onderhavige, die zonder onderscheid op nationale en op ingevoerde produkten van toepassing is (conclusie van advocaat-generaal Reischl in zaak 75/81, Blesgen, Jurispr. 1982, blz. 1211, 1235).

Wil er van een belemmering sprake zijn, dan is echter vereist, zoals advocaat-generaal Reischl na een onderzoek van de rechtspraak van het Hof stelde, dat de bestreden nationale maatregel „specifieke beperkingen van het goederenverkeer inhoudt” (ibid., blz. 1235, cursivering van mij). Mij dunkt dat dat het criterium is dat het Hof in voornoemde zaak 75/81 (Blesgen, Jurispr. 1982, blz. 1211, r.o. 8-10; zie ook de zaken 193/80, Italig, Jurispr. 1981, blz. 3019, r.o. 20, en 286/81, Oosthoek, Jurispr. 1982, blz. 4575, r.o. 15) heeft gehanteerd en in de zaak-Prantl heeft bevestigd. In laatstgenoemde zaak stelde het Hof immers vast: „dat een nationale regeling inzake de verhandeling van een produkt, ook al geldt zij zonder onderscheid voor nationale en ingevoerde produkten, aan het verbod van artikel 30 van het Verdrag niet ontkomt, wanneer zij” — aldus's Hofs precisering — „in feite protectionistisch werkt in die zin, dat een typisch nationale produktie ervan profiteert en bepaalde categorieën van produkten uit andere Lid-Staten in dezelfde mate worden benadeeld” (zaak 16/83, Prantl, Jurispr. 1984, r.o. 21, cursivering van mij).

Wil er sprake zijn van een belemmering van het handelsverkeer in de zin van artikel 30, dan moet een zonder onderscheid toegepaste nationale maatregel de verhandeling van ingevoerde produkten in vergelijking met nationale produkten benadelen, en bijgevolg voor deze laatste een protectionistisch effect hebben. Uit deze concrete benadering blijkt, dat het Hof als norm hanteert, de effectieve invloed — al dan niet rechtstreeks, daadwerkelijk of potentieel — op de intracommunautaire handel.
Volgens verzoekster in het hoofdgeding verlenen deze bepalingen haar een zelfstandig recht op afgifte van een verblijfsvergunning.

Haars inziens verlangt artikel 10 immers niet uitdrukkelijk dat de echtgenoten samenwonen. Ingevolge dit artikel dient de werknemer die onderdaan is van een Lid-Staat, enkel de beschikking te hebben over een woning voor zijn familie „die in het gebied waar hij werkt... als normaal wordt beschouwd.” Dit vereiste berust op overwegingen verband houdend met de openbare orde en veiligheid, en niet op een bepaalde opvatting van de echtelijke leefgemeenschap. Deze laatste kan overigens geen beslissend criterium zijn. Naar Duits recht kunnen echtelieden de echtelijke leefgemeenschap immers beëindigen met behoud van een gemeenschappelijk domicilie. Verder mag het niet mogelijk zijn dat de werknemer die onderdaan is van een Lid-Staat, door eenvoudig te weigeren onderdak te bieden aan zijn echtgenoot waarvan hij niet meer weten wil, te allen tijde diens uitzetting kan uitlokken. Tenslotte is het, zolang het huwelijk bestaat, altijd mogelijk dat de echtelieden zich weer verzoenen, en deze mogelijkheid zou definitief in gevaar worden gebracht door het gedwongen vertrek van de echtgenoot aan wie een verblijfsvergunning is geweigerd. Artikel 10 berust niet op het samenwonen, maar op de bescherming van huwelijk en gezin.

Ingevolge artikel 11 kan de echtgenoot van een onderdaan van een Lid-Staat op het grondgebied van het gastland iedere arbeid, al of niet in loondienst, aanvaarden. Op grond hiervan geniet deze echtgenoot derhalve een verblijfsrecht dat ruimer is dan dat wat uit artikel 10 voortvloeit, en onverenigbaar is met de verplichting van een gemeenschappelijk domicilie. Artikel 11 moet derhalve los van artikel 10 worden uitgelegd en toegepast.