ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

25 april 2007

Zaak F‑59/06

Petrus Kerstens

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport – Klachttermijn – Te late indiening – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA, waarbij P. Kerstens verzoekt om nietigverklaring van zijn loopbaanontwikkelingsrapport voor het jaar 2004, zoals afgerond op 11 juli 2005 door de beoordelaar in beroep, alsmede van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 6 februari 2006 tot afwijzing van zijn klacht tegen het loopbaanontwikkelingsrapport voor 2004.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen

(Ambtenarenstatuut, art. 25, 43 en 90, lid 2)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Datum van indiening

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2)

1. De kennisgeving van een besluit is slechts regelmatig in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, wanneer dat besluit aan de betrokkene is meegedeeld en deze bovendien deugdelijk kennis van de inhoud ervan heeft kunnen nemen. Hieruit volgt dat wanneer een ambtenaar het hem via elektronische weg toegezonden bericht ontvangt dat het besluit waardoor zijn beoordelingsrapport definitief wordt, is vastgesteld en op het interne informatiesysteem van de instelling beschikbaar is, de klacht‑ en beroepstermijnen ingaan op het ogenblik dat de betrokkene op dat systeem aanlogt, het zijn rapport betreffende informatiedossier opent en zodoende deugdelijk kennis van de inhoud ervan kan nemen.

De betrouwbaarheid van de data en tijdstippen waarop dat dossier is geraadpleegd, zoals die blijken uit het overzicht van toegang tot het interne informatiesysteem, kan niet in twijfel worden getrokken op grond van de loutere bewering dat er een risico op manipulatie van de gegevens bestaat, zonder dat die ernstige beschuldiging berust op voldoende duidelijke, overeenstemmende en relevante aanwijzingen betreffende de omstandigheden van het geval.

(cf. punten 34‑36)

Referentie:

Hof: 15 juni 1976, Jänsch/Commissie, 5/76, Jurispr. blz. 1027, punt 10

Gerecht van eerste aanleg: 23 november 2005, Bravo-Villasante/Commissie, T‑507/04, JurAmbt. blz. I‑A‑361 en II‑1609, punt 29; 19 oktober 2006, Buendía Sierra/Commissie, T‑311/04, Jurispr. blz. II‑4137, punt 121

2. Artikel 90, lid 2, van het Statuut moet aldus worden uitgelegd dat de klacht wordt „ingediend” wanneer zij bij de instelling inkomt, niet wanneer zij daarnaar wordt verzonden.

(cf. punt 39)

Referentie:

Hof: 26 november 1981, Michel/Parlement, 195/80, Jurispr. blz. 2861, punten 8 en 13

Gerecht van eerste aanleg: 25 september 1991, Lacroix/Commissie, T‑54/90, Jurispr. blz. II‑749, punten 28 en 29

Gerecht voor ambtenarenzaken: 15 mei 2006, Schmit/Commissie, F‑3/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑9 en II‑A‑1‑33, punt 28
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

27 september 2007

Zaak F‑120/06

Noémi Dálnoky

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Algemeen vergelijkend onderzoek – Aankondiging van vergelijkend onderzoek – Ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot, onder meer, nietigverklaring van de aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/47/06, bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie van 21 juni 2006 (PB C 145 A, blz. 3), voor zover daarin van de kandidaten een grondige kennis van het Roemeens wordt verlangd.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Geen – Niet-ontvankelijkheid – Uitzonderingen

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 2, en bijlage III, art. 1, lid 1)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorwerp – Bevel aan administratie – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

1. Volgens artikel 91, lid 2, van het Statuut is een beroep bij de gemeenschapsrechter slechts ontvankelijk indien vooraf bij het tot aanstelling bevoegd gezag een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut is ingediend tegen het bezwarend besluit.

Het beroep is kennelijk niet-ontvankelijk wanneer niet vooraf binnen de gestelde termijn een klacht is ingediend, behalve wanneer het is gericht tegen een handeling die niet van het tot aanstelling bevoegd gezag zelf uitgaat, zoals een besluit van een jury van een vergelijkend onderzoek of een beoordelingsrapport.

In dit verband bepaalt artikel 1, lid 1, van bijlage III bij het Statuut dat een aankondiging van een vergelijkend onderzoek een besluit is dat door het tot aanstelling bevoegd gezag wordt vastgesteld. De betwisting van een aankondiging van vergelijkend onderzoek moet dus worden voorafgegaan door de indiening van een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut.

(cf. punten 35‑37)

Referentie:

Hof: 10 juni 1987, Pomar/Commissie, 317/85, Jurispr. blz. 2467, punten 11 en 13

Gerecht van eerste aanleg: 20 juni 1990, Burban/Parlement, T‑133/89, Jurispr. blz. II‑245, punt 17; 16 juli 1992, Della Pietra/Commissie, T‑1/91, Jurispr. blz. II‑2145, punt 23; 2 mei 2001, Barleycorn Mongolue en Boixader Rivas/Raad en Parlement, T‑208/00, JurAmbt. blz. I‑A‑103 en II‑479, punten 30‑32

2. De gemeenschapsrechter is niet bevoegd om in het kader van de wettigheidscontrole op grond van artikel 91 van het Statuut verklaringen voor recht af te leggen of bevelen te geven aan de administratie.

(cf. punt 42)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 9 juni 1994, X/Commissie, T‑94/92, JurAmbt. blz. I‑A‑149 en II‑481, punt 33; 5 november 1996, Mazzocchi-Alemanni/Commissie, T‑21/95 en T‑186/95, JurAmbt. blz. I‑A‑501 en II‑1377, punt 44; 12 juni 2002, Mellone/Commissie, T‑187/01, JurAmbt. blz. I‑A‑81 en II‑389, punt 16; 2 maart 2004, Di Marzio/Commissie, T‑14/03, JurAmbt. blz. I‑A‑43 en II‑167, punt 63
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Geen – Niet-ontvankelijkheid – Uitzonderingen

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 2, en bijlage III, art. 1, lid 1)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorwerp – Bevel aan administratie – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

1. Volgens artikel 91, lid 2, van het Statuut is een beroep bij de gemeenschapsrechter slechts ontvankelijk indien vooraf bij het tot aanstelling bevoegd gezag een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut is ingediend tegen het bezwarend besluit.

Het beroep is kennelijk niet-ontvankelijk wanneer niet vooraf binnen de gestelde termijn een klacht is ingediend, behalve wanneer het is gericht tegen een handeling die niet van het tot aanstelling bevoegd gezag zelf uitgaat, zoals een besluit van een jury van een vergelijkend onderzoek of een beoordelingsrapport.

In dit verband bepaalt artikel 1, lid 1, van bijlage III bij het Statuut dat een aankondiging van een vergelijkend onderzoek een besluit is dat door het tot aanstelling bevoegd gezag wordt vastgesteld. De betwisting van een aankondiging van vergelijkend onderzoek moet dus worden voorafgegaan door de indiening van een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut.

(cf. punten 35‑37)

Referentie:

Hof: 10 juni 1987, Pomar/Commissie, 317/85, Jurispr. blz. 2467, punten 11 en 13

Gerecht van eerste aanleg: 20 juni 1990, Burban/Parlement, T‑133/89, Jurispr. blz. II‑245, punt 17; 16 juli 1992, Della Pietra/Commissie, T‑1/91, Jurispr. blz. II‑2145, punt 23; 2 mei 2001, Barleycorn Mongolue en Boixader Rivas/Raad en Parlement, T‑208/00, JurAmbt. blz. I‑A‑103 en II‑479, punten 30‑32

2. De gemeenschapsrechter is niet bevoegd om in het kader van de wettigheidscontrole op grond van artikel 91 van het Statuut verklaringen voor recht af te leggen of bevelen te geven aan de administratie.

(cf. punt 42)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 9 juni 1994, X/Commissie, T‑94/92, JurAmbt. blz. I‑A‑149 en II‑481, punt 33; 5 november 1996, Mazzocchi-Alemanni/Commissie, T‑21/95 en T‑186/95, JurAmbt. blz. I‑A‑501 en II‑1377, punt 44; 12 juni 2002, Mellone/Commissie, T‑187/01, JurAmbt. blz. I‑A‑81 en II‑389, punt 16; 2 maart 2004, Di Marzio/Commissie, T‑14/03, JurAmbt. blz. I‑A‑43 en II‑167, punt 63
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

18 november 2009

Zaak F‑11/05 RENV

Olivier Chassagne

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Verwijzing naar Gerecht na vernietiging – Afdoening zonder beslissing”

Betreft: Beroep, door Chassagne ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en ingeschreven onder nummer F‑11/05. Bij beschikking van 29 juni 2006, Chassagne/Commissie (F‑11/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑65 en II‑A‑1‑241), heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken verzoekers beroep kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Bij arrest in hogere voorziening van 19 september 2008, Chassagne/Commissie (T‑253/06 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), heeft het Gerecht van eerste aanleg de reeds aangehaalde beschikking van 29 juni 2006, Chassagne/Commissie, vernietigd en de zaak verwezen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken.

Beslissing: Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan in zaak F‑11/05 RENV, Chassagne/Commissie, die is doorgehaald in het register van het Gerecht. De Commissie wordt verwezen in de kosten die verzoeker heeft gemaakt tot de uitspraak van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 19 september 2008. Elke partij zal haar eigen kosten dragen die na de uitspraak van dat arrest zijn gemaakt.

Samenvatting

Procedure – Stilzitten van verzoeker — Beroep dat zonder voorwerp is geraakt – Afdoening zonder beslissing

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 75)

In het belang van een goede rechtsbedeling staat het aan het Gerecht voor ambtenarenzaken om, bij aanhoudend stilzitten van een verzoeker, overeenkomstig artikel 75 van zijn Reglement voor de procesvoering ambtshalve vast te stellen dat een beroep zonder voorwerp is geraakt en dat er niet op behoeft te worden beslist.

(cf. punt 28)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 20 juni 2008, Leclercq/Commissie, T‑299/06, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie
Ofschoon het tot aanstelling bevoegd gezag over een ruime beoordelingsbevoegdheid bij de selectie van de kandidaten beschikt, moet het de tekst eerbiedigen van de oproep tot sollicitaties zoals die bekend is gemaakt.

Gelet op de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover de administratie beschikt om de verdiensten van de kandidaten in het kader van elke selectieprocedure, en met name de in artikel 45 bis van het Statuut voorziene certificeringsprocedure, te beoordelen en te vergelijken, moet het toezicht van het Gerecht voor ambtenarenzaken op dit gebied zich beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wijze waarop zij tot haar oordeel is gekomen, binnen redelijke grenzen is gebleven en haar bevoegdheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt dan wel voor andere doeleinden dan waarvoor haar die bevoegdheid gegeven was. Het Gerecht kan zijn oordeel over de verdiensten en de kwalificaties van de kandidaten dus niet in de plaats van dat van de administratie stellen, wanneer op grond van geen enkel element van het dossier kan worden gesteld dat de administratie bij de beoordeling van die verdiensten en kwalificaties een kennelijke fout heeft gemaakt.

Van schending van het beginsel van gelijke behandeling, dat op het ambtenarenrecht van de Unie van toepassing is, is sprake wanneer twee categorieën personen wier rechtspositie en feitelijke situatie niet wezenlijk verschillen, verschillend worden behandeld en dat verschil in behandeling niet objectief gerechtvaardigd is.

Verschillen in behandeling die worden gerechtvaardigd aan de hand van een objectief en redelijk criterium en die evenredig zijn aan het ermee nagestreefde doel, vormen geen schending van het beginsel van gelijke behandeling.

Gelet op het feit dat de betrokkene niet een cursus van ten minste één jaar heeft gevolgd welke door een universiteit of een beroepsorde wordt gegeven en is afgesloten met een door een lidstaat erkend diploma, zodat hij voor dit criterium, dat is opgenomen in de beoordelingstabel in de oproep tot sollicitaties voor een certificeringsprocedure, geen punt heeft gekregen, bevindt hij zich in een situatie die feitelijk verschilt van die van een kandidaat die wel kan aantonen een dergelijke cursus te hebben gevolgd. Het tot aanstelling bevoegd gezag heeft daarom niet het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

(cf. punten 26‑28)

Referentie:

Hof: arrest van 22 december 2008, Centeno Mediavilla e.a./Commissie, C‑443/07 P, EU:C:2008:767, punt 76

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 16 maart 2004, Afari/ECB, T‑11/03, EU:T:2004:77, punt 65

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 23 januari 2007, Chassagne/Commissie, F‑43/05, EU:F:2007:14, punt 91, en 25 februari 2010, Pleijte/Commissie, F‑91/08, EU:F:2010:13, punt 36
Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt over de bevoegdheid om de vergelijking van de verdiensten te verrichten volgens de procedure of methode die het het meest geschikt acht. Gelet op de ruime beoordelingsmarge waarover de instelling beschikt om in overeenstemming met haar eigen behoeften op het gebied van organisatie en personeelsbeheer de doelen van artikel 45 van het Statuut te verwezenlijken, bestaat er voor haar geen verplichting om een specifiek beoordelings‑ en bevorderingsstelsel vast te stellen.

De aldus aan dat gezag toegekende bevoegdheid wordt echter beperkt door het vereiste dat de vergelijking van de verdiensten zorgvuldig en onpartijdig moet geschieden, in het belang van de dienst en overeenkomstig het beginsel van gelijke behandeling. Ook moet die vergelijking plaatsvinden op basis van vergelijkbare informatie en inlichtingen.

Ofschoon niet kan worden gesteld dat artikel 43 van het Statuut het gebruik van een becijferde en specifieke beoordeling verplicht stelt, vereist de verplichting om de verdiensten op gelijke basis te beoordelen en op grond van vergelijkbare informatie en inlichtingen, die inherent is aan artikel 45 van het Statuut, een procedure of methode die geschikt is om de subjectiviteit weg te nemen die het gevolg is van de beoordelingen door verschillende beoordelaars.

Elke beoordeling van de verdiensten van ambtenaren in het kader van een beoordelingsronde houdt echter in het algemeen een zeker en inherent risico van heterogeniteit in als gevolg van de subjectiviteit van de verschillende beoordelaars. Voor een vergelijking met het oog op bevordering conform de vereisten van artikel 45 van het Statuut, is het noodzakelijk en voldoende dat de instellingen deze heterogeniteit van de beoordelingen in goede banen leiden, door deze zoveel mogelijk te beperken tot het risico dat inherent is aan elke beoordeling.

(cf. punten 24‑26 en 34)

Hof: arrest van 1 juli 1976, de Wind/Commissie, 62/75, EU:C:1976:103, punt 17

Gerecht van eerste aanleg: arresten van 16 mei 2006, Magone/Commissie, T‑73/05, EU:T:2006:127, punt 28; van 19 oktober 2006, Buendía Sierra/Commissie, T‑311/04, EU:T:2006:329, punten 131 en 172 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en van 14 februari 2007, Simões Dos Santos/BHIM, T‑435/04, EU:T:2007:50, punt 132

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 15 januari 2014, Stols/Raad, T‑95/12 P, EU:T:2014:3, punt 32

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 14 juli 2011, Praskevicius/Parlement, F‑81/10, EU:F:2011:120, punt 53; van 28 september 2011, AC/Raad, F‑9/10, EU:F:2011:160, punt 16, en van 18 maart 2015, Ribeiro Sinde Monteiro/EDEO, F‑51/14, EU:F:2015:11, punt 41, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T‑278/15 P
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Enkelvoudige kamer)

18 december 2015

Carlo De Nicola

tegen

Europese Investeringsbank (EIB)

„Openbare dienst — Personeel van de EIB — Beoordeling — Beoordelingsrapport 2012 — Onwettigheid van het besluit van het beroepscomité — Afdoening zonder beslissing”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, waarmee De Nicola met name vraagt om, ten eerste, nietigverklaring van het besluit van het beroepscomité (hierna: „beroepscomité”) van de Europese Investeringsbank (EIB of hierna: „Bank”) van 23 oktober 2013 tot verwerping van zijn interne beroep tot nietigverklaring en wijziging van zijn beoordelingsrapport over 2012, ten tweede, nietigverklaring van zijn beoordelingsrapport over 2012, ten derde, nietigverklaring van alle „daarmee verbonden, daaropvolgende en daaraan voorafgaande handelingen”, ten vierde, veroordeling van de EIB tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden en, ten vijfde en subsidiair, vaststelling van het geweld waarvan hij slachtoffer zou zijn geweest.

Beslissing:

Het besluit van het beroepscomité van de Europese Investeringsbank van 23 oktober 2013 wordt nietig verklaard. Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over de vordering tot nietigverklaring van het beoordelingsrapport over 2012 en van alle daarmee verbonden, daaropvolgende en daaraan voorafgaande handelingen. Het beroep wordt verworpen voor het overige. De Europese Investeringsbank draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van De Nicola.

Samenvatting

Ambtenaren — Personeelsleden van de Europese Investeringsbank — Beoordeling — Beoordelingsrapport — Betwisting voor het beroepscomité van de Bank — Omvang van het toezicht (Personeelsreglement van de Europese Investeringsbank, art. 22) Beroepen van ambtenaren — Personeelsleden van de Europese Investeringsbank — Beroep gericht tegen een besluit van het beroepscomité ter zake van de beoordeling — Rechterlijke toetsing — Omvang (Personeelsreglement van de Europese Investeringsbank, art. 22) Beroepen van ambtenaren — Personeelsleden van de Europese Investeringsbank — Arrest houdende nietigverklaring — Gevolgen — Verplichting om maatregelen ter uitvoering vast te stellen — Arrest waarbij een besluit van het beroepscomité over een beoordelingsrapport nietig is verklaard — Verplichting voor de Bank om de betwisting door de persoon die het interne beroep heeft ingesteld opnieuw aan dat comité voor te leggen (Art. 266 VWEU)
Overeenkomstig artikel 35 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, thans, na wijzigingen, artikel 50 van het Reglement, kunnen alleen de in het inleidend verzoekschrift uiteengezette conclusies in aanmerking worden genomen en kan een partij dus in beginsel in de loop van de procedure geen nieuwe vorderingen indienen, noch het voorwerp van bestaande vorderingen uitbreiden, zonder het voorwerp van het geding te wijzigen. Enkel wanneer er sprake is van een nieuw feit dat van invloed kan zijn op het voorwerp van het beroep, zoals met name de vaststelling, in de loop van het geding, van een besluit tot intrekking en vervanging van het bestreden besluit, kan het een verzoeker worden toegestaan zijn vorderingen aan te passen.

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag rekening houdt met het belang van de dienst om zich uit te spreken over het verzoek van een ambtenaar om in dienst te blijven na het bereiken van de leeftijdsgrens die in artikel 52, eerste alinea, onder a), van het Statuut is voorzien voor de ambtshalve pensionering, beschikt het over een ruime beoordelingsbevoegdheid en kan het Gerecht voor ambtenarenzaken alleen kritiek leveren op de beoordeling van dat gezag wanneer er sprake is van een kennelijke beoordelingsfout of van misbruik van bevoegdheid.

In dat verband kan een fout alleen als een kennelijke fout worden aangemerkt wanneer deze gemakkelijk te herkennen is aan de hand van de criteria waarvan de wetgever de uitoefening van de ruime beoordelingsbevoegdheid van de administratie afhankelijk heeft willen stellen. Om vast te stellen dat er bij de beoordeling van de feiten een kennelijke fout is gemaakt die de nietigverklaring van een besluit kan rechtvaardigen, moet het door de verzoekende partij te leveren bewijs dus voldoende zijn om de plausibiliteit weg te nemen van de beoordeling van de feiten door de administratie in haar besluit. Met andere woorden, het middel ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout moet worden afgewezen indien de betrokken beoordeling ondanks de door de verzoekende partij aangevoerde elementen nog steeds waarheidsgetrouw of geldig kan worden geacht.

(cf. punten 36 en 37)

Gerecht van de Europese Unie: arrest Commissie/Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, punt 49

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten BB/Commissie, F‑17/11, EU:F:2013:14, punt 60, en DG/Enisa, F‑109/13, EU:F:2014:259, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak
65

Verzoekster kan zich in elk geval niet beroepen op de beginselen die het Hof heeft ontwikkeld in zijn arrest Rosado Santana (EU:C:2011:557). De verzoeker in die zaak beoogde immers hoofdzakelijk te doen vaststellen dat hij ongelijk was behandeld doordat in een interne selectieprocedure de diensttijd die was doorgebracht als ambtenaar in vaste dienst wel in aanmerking was genomen, en de diensttijd die was doorgebracht als ambtenaar in tijdelijke dienst niet (arrest Rosado Santana, EU:C:2011:557, punt 42). In de onderhavige zaak betwist verzoekster de wettigheid van het verschil in behandeling tussen ambtenaren, waarvan de anciënniteit in aanmerking wordt genomen voor de toepassing van artikel 45 van het Statuut, en tijdelijk functionarissen, ongeacht of zij zijn aangeworven in het kader van een overeenkomst voor onbepaalde tijd dan wel in het kader van een overeenkomst voor bepaalde tijd.
41

Vastgesteld moet echter worden dat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard omdat het TAVAOBG verzoeker niet als financieel assistent in functiegroep III heeft aangesteld op basis van een onjuiste uitlegging van artikel 82, lid 2, sub b, RAP, artikel 1, punt 3, sub c, van bijlage I bij de AUB 2011 en de oproep. Bovendien is de instelling waarvan de nietig verklaarde handeling afkomstig is volgens artikel 266 VWEU „gehouden de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest”. Ten slotte beschikt het TAVAOBG over een ruime beoordelingsbevoegdheid wanneer het moet nagaan of de werkzaamheden die de kandidaat voor aanwerving als arbeidscontractant in een functie in functiegroep III daadwerkelijk heeft uitgevoerd, kunnen worden aangemerkt als relevante beroepservaring van ten minste drie jaar.
Het algemeen beginsel van gelijke behandeling is een grondbeginsel van het Unierecht, dat inhoudt dat vergelijkbare situaties niet verschillend mogen worden behandeld, tenzij dit objectief gerechtvaardigd is. Er is sprake van schending van het beginsel van gelijke behandeling wanneer twee groepen personen wier feitelijke en rechtssituatie niet wezenlijk verschillen, verschillend worden behandeld of wanneer verschillende situaties op dezelfde wijze worden behandeld.

Aangezien de naam van de belanghebbende voor een kortere duur dan die van één van de andere geslaagden van het vergelijkend onderzoek op de lijst van geschikte kandidaten van dat vergelijkend onderzoek is geplaatst, is het beginsel van gelijke behandeling niet geëerbiedigd.

(cf. punten 89, 90 en 93)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 20 februari 2009, Commissie/Bertolete e.a., T‑359/07 P–T‑361/07 P, EU:T:2009:40, punten 37 en 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak