ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

15 december 2011

Zaak F-30/10

Philippe de Fays

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Artikel 73 van het Statuut – Weigering om te erkennen dat ziekte door beroep is veroorzaakt”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij De Fays primair vraagt om nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om te erkennen dat de ziekte waaraan hij lijdt door het beroep is veroorzaakt.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Verzoeker zal alle kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Doel – Verklaring van recht – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

2. Ambtenaren – Beroep – Beroep tegen besluit tot afwijzing van klacht – Gevolg – Beroep tegen bestreden handeling – Uitzondering – Besluit dat geen bevestigend besluit is

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

3. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Beoordelingsbevoegdheid van medische commissie – Grenzen

(Regeling verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 3, eerste alinea)

4. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Beoordelingsbevoegdheid van medische commissie – Rechterlijke toetsing – Grenzen – Motiveringsplicht –Omvang

(Ambtenarenstatuut, art. 73; Regeling verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22)

5. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Samenstelling van medische commissie – Specialisatievereiste van leden – Geen

(Regeling verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 1, derde alinea)

1. Het staat niet aan de Unierechter om in het kader van de wettigheidscontrole op grond van artikel 91 van het Statuut verklaringen van recht te doen. De vordering strekkende tot vaststelling door de Unierechter dat verzoeker wegens een beroepsziekte arbeidsongeschikt is, is derhalve niet-ontvankelijk.

(cf. punt 43)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 12 juni 2002, Mellone/Commissie, T-187/01, punt 16

Gerecht voor ambtenarenzaken: 16 mei 2006, Voigt/Commissie, F-55/05, punt 25, en aangehaalde rechtspraak

2. De administratieve klacht en de uitdrukkelijke of stilzwijgende afwijzing daarvan vormen een onderdeel van een complexe procedure en zijn slechts een voorwaarde om beroep te kunnen instellen bij de rechter. In deze omstandigheden heeft het beroep, zelfs indien dit formeel tegen de afwijzing van de klacht is gericht, tot gevolg dat bij de rechter beroep wordt ingesteld tegen het bezwarend besluit waartegen de klacht is ingediend, behalve wanneer de afwijzing van de klacht een andere strekking heeft dan die van het besluit waartegen de klacht is ingediend. Het is immers mogelijk dat een uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van een klacht, gelet op de inhoud ervan, het door de verzoeker bestreden besluit niet bevestigt. Dit is het geval wanneer het besluit tot afwijzing van de klacht een heronderzoek van de situatie van de verzoeker op basis van nieuwe gegevens rechtens en feitelijk bevat of het oorspronkelijke besluit wijzigt of aanvult. In die gevallen vormt de afwijzing van de klacht een handeling die onderworpen is aan de controle van de rechter, die daarmee rekening houdt bij de beoordeling van de wettigheid van het bestreden besluit, en deze handeling zelfs beschouwt als een bezwarend besluit dat in de plaats komt van laatstgenoemd besluit.

(cf. punt 45)

Referentie:

Hof: 28 mei 1980, Kuhner/Commissie, 33/79 en 75/79, punt 9; 17 januari 1989, Vainker/Parlement, 293/87, punten 7 en 8

Gerecht van eerste aanleg: 12 december 2002, Morello/Commissie, T-338/00 en T-376/00, punt 35; 10 juni 2004, Eveillard/Commissie, T-258/01, punt 31; 14 oktober 2004, Sandini/Hof van Justitie, T-389/02, punt 49; 7 juni 2005, Cavallaro/Commissie, T-375/02, punten 63-66; 25 oktober 2006, Staboli/Commissie, T-281/04, punt 26

Gerecht van de Europese Unie: 9 december 2009, Commissie/Birkhoff, T-377/08 P, punten 50-59 en 64; 21 september 2011, Adjemian e.a./Commissie, T-325/09 P, punt 32

3. Uit artikel 22, lid 3, eerste alinea, van de Regeling voor de verzekering van ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten volgt dat de medische commissie, om rechtsgeldig een medisch advies te kunnen opstellen, kennis moet kunnen nemen van alle documenten die haar bij haar beoordelingen van dienst kunnen zijn. De medische commissie kan aanvullende onderzoeken verlangen en deskundigen raadplegen om het aan haar overgelegde dossier aan te vullen, of nuttig advies inwinnen om haar opdracht tot een goed einde te brengen.

Wanneer blijkt dat de gegevens die nodig zijn om haar opdracht tot een goed einde te brengen, met name gelet op de bijzondere complexiteit van de aan haar voorgelegde medische vragen, niet duidelijk en eensluidend zijn opgenomen in het aan haar overgelegde dossier, dient de medische commissie alle informatie te vragen die zinvol is voor haar beoordeling. Wanneer de leden van de medische commissie geen bijzondere kennis van de betrokken ziektes blijken te hebben, dient de medische commissie elk document op te vragen dat haar bij haar beoordeling van dienst kan zijn en, eventueel, aanvullende onderzoeken te verlangen en specialisten in die ziektes te raadplegen.

(cf. punten 63-65)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 15 december 1999, Latino/Commissie, T-300/97, punt 70

4. De taak, rustende op de in artikel 22 van de Regeling voor de verzekering van ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten bedoelde medische commissie, om in alle objectiviteit en onafhankelijkheid te oordelen over medische vraagstukken, vereist, enerzijds, dat die commissie beschikt over alle elementen die voor haar van nut kunnen zijn en, anderzijds, dat zij volledig vrij is in haar beoordeling. De strikt medische beoordelingen van de medische commissie moeten als definitief worden beschouwd wanneer zij in regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen.

De Unierechter is bevoegd om na te gaan of het advies van de medische commissie over de erkenning van de beroepsmatige oorzaak van een ziekte regelmatig is, met name of het een motivering bevat op basis waarvan de overwegingen waarop het is gebaseerd kunnen worden beoordeeld, en of het een begrijpelijk verband aantoont tussen de medische constateringen en de conclusies waartoe deze leiden. Wanneer aan de medische commissie ingewikkelde vragen van medische aard zijn voorgelegd betreffende een moeilijke diagnose of een causaal verband tussen de aandoening van de betrokkene en de uitoefening van zijn beroepsactiviteit bij een instelling, dient zij in haar advies met name aan te geven op welke gegevens van het dossier zij zich baseert en, in geval van aanzienlijke afwijking, te preciseren waarom zij afwijkt van bepaalde eerdere en relevante medische rapporten die voor de betrokkene gunstiger zijn.

(cf. punten 73 en 89)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 14 september 2010, AE/Commissie, F-79/09, punten 64 en 65, en aangehaalde rechtspraak

5. De Regeling voor de verzekering van ambtenaren tegen ongevallen en beroepsziekten bevat geen enkel bijzonder specialisatievereiste noch voor de door de betrokken ambtenaar aangewezen arts noch voor de door het tot aanstelling bevoegd gezag aangewezen arts. Het enige vereiste betreft de derde arts, daar deze volgens artikel 22, lid 1, derde alinea, van die Regeling moet beschikken over deskundigheid op het gebied van beoordeling en de behandeling van lichamelijk letsel. Er kan derhalve niet met succes worden gesteld dat de samenstelling van een medische commissie onregelmatig was, alleen op grond dat haar leden niet over kennis van de betrokken ziektes beschikten.

(cf. punten 83 en 84)