Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Protocol tot opneming van Schengen-acquis – Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord – Beginsel ne bis in idem

(Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord, art. 54)

2. Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Protocol tot opneming van Schengen-acquis – Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord – Beginsel ne bis in idem

(Protocol nr. 7 bij Europees Verdrag tot bescherming van rechten van mens, art. 4; Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, art. 14, lid 7; Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord, art. 54)

Samenvatting

1. Het beginsel ne bis in idem, dat is neergelegd in artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord, moet toepassing vinden op een in een overeenkomstsluitende staat ingeleide strafrechtelijke procedure wegens feiten waarvoor de betrokkene reeds in een andere overeenkomstsluitende staat is veroordeeld, zelfs al was deze overeenkomst in deze laatste staat nog niet van kracht op de datum van uitspraak van die veroordeling, voorzover de overeenkomst in de betrokken overeenkomstsluitende staten van kracht was op het tijdstip van de beoordeling van de toepassingsvoorwaarden inzake het beginsel ne bis in idem door de instantie waarbij de tweede procedure werd ingeleid.

(cf. punt 24, dictum 1)

2. In tegenstelling tot artikel 14, lid 7, van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en artikel 4 van Protocol nr. 7 bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, waarin het beginsel ne bis in idem is neergelegd en het begrip „strafbaar feit” wordt gehanteerd, moet artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord (SUO) aldus worden uitgelegd dat het relevante criterium voor de toepassing van dit artikel de gelijkheid van de materiële feiten is, begrepen als het bestaan van een geheel van feiten die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, ongeacht de juridische kwalificatie van deze feiten of het beschermde rechtsbelang.

Geen enkel artikel van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie, die bepalingen inzake politiële en justitiële samenwerking in strafzaken bevat, noch het Schengenakkoord of de SUO zelf, stelt immers de toepassing van artikel 54 SUO afhankelijk van de harmonisatie althans het nader tot elkaar brengen van de strafwetgevingen van de lidstaten. Het beginsel ne bis in idem impliceert dus noodzakelijkerwijs dat de overeenkomstsluitende staten wederzijds vertrouwen hebben in hun respectieve strafrechtssystemen en dat bij gebreke van harmonisatie van de nationale strafwetgevingen elke staat de toepassing van het in de andere overeenkomstsluitende staten geldende strafrecht aanvaardt, ook indien zijn eigen strafrecht tot een andere oplossing zou leiden.

Wat de gelijkheid van de materiële feiten betreft, is het aan de bevoegde nationale instanties om uiteindelijk te bepalen of de in geding zijnde materiële feiten een geheel van feiten vormen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn naar tijd en plaats en wat het voorwerp ervan betreft.

Bijgevolg dienen strafbare feiten van uitvoer en invoer van dezelfde verdovende middelen waarvoor in verschillende staten die partij zijn bij de SUO, vervolging is ingesteld, in beginsel te worden beschouwd als „dezelfde feiten” in de zin van dit artikel 54, maar het is aan de bevoegde nationale instanties om dit uiteindelijk te beoordelen.

(cf. punten 28‑30, 35‑36, 38, 42, dictum 2)