ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24

Aangezien de verwijzende rechter met name betwijfelt of artikel 13, B, sub d, punt 5, juncto artikel 5, lid 3, sub c, van de Zesde richtlijn de lidstaten toestaat handelingen die betrekking hebben op de koop van aandelen van vennootschappen waarvan het vermogen hoofdzakelijk uit onroerend goed bestaat, vrij te stellen van btw, en of de verwerving van een meerderheidsdeelneming in die vennootschappen op grond van diezelfde richtlijn mag worden onderworpen aan een andere indirecte belasting dan de btw, zoals de belasting op de overdracht van vermogensbestanddelen, heeft hij de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moeten volgens artikel 13, B, sub d, punt 5, van [de Zesde] richtlijn [...] de op de verkoop van aandelen betrekking hebbende transacties, verricht door een belastingplichtige, die de verwerving van eigendom van onroerend goed omvatten, zonder vrijstelling aan btw worden onderworpen, gelet op de in dat artikel vastgestelde uitzondering voor effecten waarvan het bezit rechtens of in feite recht geeft op de eigendom of het genot van een onroerend goed of een deel daarvan? 2) Laat [de Zesde] richtlijn [...] ruimte voor bepalingen zoals artikel 108 van de [...] wet [...] op de effectenmarkt, op grond waarvan over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in een vennootschap waarvan de activa voornamelijk uit onroerend goed bestaan, ongeacht de omstandigheid dat de bij de transactie betrokken partijen mogelijkerwijs ondernemingen zijn, een andere indirecte belasting dan de btw, namelijk de belasting op de overdracht van vermogensbestanddelen, wordt geheven, waarbij dus niet is uitgesloten dat de transactie aan btw is onderworpen wanneer het onroerend goed, en niet de aandelen of deelnemingen, rechtstreeks wordt overgedragen? 3) Is een nationale bepaling zoals artikel 108 van de [...] wet op de effectenmarkt [...], op grond waarvan over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in vennootschappen waarvan de activa voornamelijk uit in Spanje gelegen onroerend goed bestaan, belasting wordt geheven, zonder dat mag worden aangetoond dat de vennootschap waarover zeggenschap wordt verkregen een economische activiteit uitoefent, verenigbaar met de in artikel [49 VWEU] gewaarborgde vrijheid van vestiging en de in artikel [63 VWEU] geregelde vrijheid van kapitaalverkeer?”
7

Op 12 november 2008 heeft de Commissie beschikking C(2008) 6936 in zaak N 528/08 betreffende steunverlening door het Koninkrijk der Nederlanden aan ING (hierna: „aanvankelijke beschikking”) gegeven. In deze beschikking heeft zij vastgesteld dat de aankoop van effecten ING door deze lidstaat een element van steun in de zin van artikel 87, lid 1, EG bevatte. De Commissie heeft echter uiteengezet dat die maatregel verenigbaar was met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 87, lid 3, sub b, EG daar zij bedoeld was om een ernstige verstoring in de economie van een lidstaat als gevolg van de wereldwijde financiële crisis op te heffen. Bijgevolg heeft zij deze maatregel voor een periode van zes maanden goedgekeurd. Indien de Nederlandse autoriteiten in de loop van deze periode van zes maanden in dit opzicht een geloofwaardig plan (hierna: „herstructureringsplan”) indienden, zou de geldigheid van de aanvankelijke beschikking bovendien automatisch worden verlengd totdat de Commissie tot een besluit over dat plan zou komen.
43

In dit verband moet er rekening mee worden gehouden dat tot de activiteiten die verband houden met het onderhoud van de wegen verschillende soorten werkzaamheden behoren, zoals met name het herstellen van beschadigingen van het wegdek, het bestrijden van ijzel en het ruimen van sneeuw. Kenmerkend voor deze werkzaamheden is dat zij moeilijk op voorhand kunnen worden gepland, aangezien de noodzaak ervan varieert naargelang de oorzaak van de aantasting van het wegdek, en dat zij snel moeten worden uitgevoerd. Bovendien hangt de frequentie van deze werkzaamheden in grote mate af van de weersomstandigheden en van de afstanden die door de gebruikte voertuigen tussen de verschillende plaatsen waar wegwerkzaamheden gaande zijn, moeten worden afgelegd, waarvoor er grote verschillen bestaan tussen de verschillende gebieden van de Unie. Dat is bijvoorbeeld het geval voor de langere afstanden tussen de agglomeraties van de lidstaten met een geringe bevolkingsdichtheid, zoals de lidstaten in het noorden van de Europese Unie, in tegenstelling tot bepaalde regio’s in de lidstaten van centraal Europa.
6

In artikel 6, leden 1 tot en met 3, van deze richtlijn is bepaald: „1. De lidstaten voorzien in een passende rechtsbescherming tegen het omzeilen van doeltreffende technische voorzieningen door een persoon die weet of redelijkerwijs behoort te weten dat hij aldus handelt. 2. De lidstaten zorgen voor een doelmatige rechtsbescherming tegen de vervaardiging, invoer, distributie, verkoop, verhuur, reclame voor verkoop of verhuur, of het bezit voor commerciële doeleinden van inrichtingen, producten, onderdelen of het verrichten van diensten die: a) gestimuleerd, aangeprezen of in de handel gebracht worden om de bescherming te omzeilen, of b) slechts een commercieel beperkt doel of nut hebben, naast de omzeiling van de bescherming, of c) in het bijzonder ontworpen, geproduceerd of aangepast zijn met het doel de omzeiling mogelijk of gemakkelijker te maken van doeltreffende technische voorzieningen. 3. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder ‘technische voorzieningen’ verstaan technologie, inrichtingen of onderdelen die in het kader van hun normale werking dienen voor het voorkomen of beperken van handelingen ten aanzien van werken of ander materiaal, die niet zijn toegestaan door de houders van auteursrechten, wettelijk vastgelegde naburige rechten of het sui generis recht bedoeld in hoofdstuk III van richtlijn 96/9/EG [van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (PB L 77, blz. 20)]. Technische voorzieningen worden geacht ,doeltreffend’ te zijn indien het gebruik van een beschermd werk of ander beschermd materiaal wordt gecontroleerd door de rechthebbenden door toepassing van een controle op de toegang of een beschermingsprocedé zoals encryptie, versluiering of een andere transformatie van het werk of ander materiaal of een kopieerbeveiliging die de beoogde bescherming bereikt.”
8

Artikel 7 van wet nr. 21/1992 luidt: „1. De houders van een vergunning voor het verrichten van taxivervoer of voor de verhuur van voertuigen met chauffeur kunnen, voor het vrij verrichten van hun eigen activiteiten: [...] b) zich organiseren in productie- en arbeidscoöperaties, daaronder begrepen die welke over collectieve eigendom beschikken, of in dienstencoöperaties die handelen volgens de op coöperaties toepasselijke voorschriften; c) zich organiseren in consortia van ambachtslieden en in alle andere in de wet voorziene vormen. [...] 2. In de in lid 1 genoemde gevallen is het toegestaan de vergunning over te dragen aan de daarin bedoelde lichamen en de eerder overgedragen vergunning weer in bezit te nemen in geval van uittreding uit, uitsluiting van of ontbinding van het lichaam. [...]”
20

Daarenboven is de Commissie van mening dat het Koninkrijk België niet erin is geslaagd aan het vereiste van fiscale coherentie te voldoen in het kader van met andere lidstaten gesloten overeenkomsten ter voorkoming van dubbele belasting, aangezien in veel van deze overeenkomsten de heffingsbevoegdheid voor pensioenen en andere daarmee gelijkgestelde inkomsten is toegekend aan de woonstaat van de ontvanger ervan. Wanneer in een dergelijke overeenkomst deze bevoegdheid is toegekend aan de bronstaat van deze inkomsten, kunnen de betrokken belemmeringen geen rechtvaardiging vinden in het vereiste van fiscale coherentie omdat deze staat belasting kan heffen over de uitkeringen die de belastingplichtige ontvangt, ook al vestigt deze zich in de andere overeenkomstsluitende staat.
16

Daar het Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto twijfelt over de uitlegging van de in het hoofdgeding aangevoerde Unierechtelijke bepalingen heeft het de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag: „Kunnen de artikelen 4, lid 1, en 14, lid 1, sub c‑i, van [richtlijn 93/38], alsook de overige bepalingen van [deze richtlijn] of de toepasselijke algemene beginselen van gemeenschapsrecht aldus worden uitgelegd dat zij voor een particuliere houder van een openbaredienstconcessie – met name een entiteit in de zin van artikel 2, lid 1, sub b, van [richtlijn 93/38] –, verplichtingen doen ontstaan ook al is deze richtlijn door de Portugese Staat nog niet in nationaal recht omgezet, en dat de Portugese Staat zich via een aan een van zijn ministeries toerekenbare handeling tegenover een dergelijke concessiehouder op de niet-naleving van deze verplichtingen kan beroepen?”
42

De Commissie is daarentegen van mening dat de rechtspraak slechts aanvaardt dat een verzoeker individueel wordt geraakt in omstandigheden zoals die welke in casu aan de orde zijn, indien aan twee voorwaarden is voldaan. In de eerste plaats moet de verzoeker daadwerkelijk individuele steun ontvangen hebben die op grond van een steunregeling is toegekend. In de tweede plaats moet hij gedwongen zijn de betrokken steun terug te betalen of ten minste het risico lopen dat hij deze zal moeten terugbetalen. Anders dan Telefónica stelt, is het daarentegen niet voldoende dat de verzoeker het risico loopt dat zijn belangen op een algemenere wijze ernstig zullen worden geschaad. Het Hof heeft in de arresten van 2 februari 1988, Kwekerij van der Kooy e.a./Commissie (67/85, 68/85 en 70/85, Jurispr. blz. 219, punt 5), en 7 december 1993, Federmineraria e.a./Commissie (C-6/92, Jurispr. blz. I-6357, punten 11‑16) de stelling verworpen dat een verzoeker individueel wordt geraakt door het loutere feit dat hij de begunstigde is van een steunregeling.
5

Artikel 52, lid 1, punten 14 en 16, van de Ley de Enjunciamiento Civil (wetboek van burgerlijke rechtsvordering; hierna: „LEC”), dat is opgenomen in de op de relatieve bevoegdheid betrekking hebbende afdeling 2 van hoofdstuk II, „Bevoegdheidsregels”, van titel II, „Rechtsmacht en bevoegdheid”, van de LEC luidt: „De in de vorige artikelen neergelegde bevoegdheidsgronden gelden niet en de bevoegdheid wordt overeenkomstig het onderhavige artikel vastgesteld in de volgende gevallen: [...] 14. In procedures over vorderingen tot vaststelling van de onverbindendheid of nietigheid van bedingen uit de algemene voorwaarden is de rechter van de woonplaats van de eiser bevoegd. Is in dit verband sprake van een declaratoire vordering, een verbodsvordering of een intrekkingsvordering, dan is de rechter van de plaats van vestiging van de gedaagde of bij ontbreken daarvan de rechter van diens woonplaats bevoegd, en indien de gedaagde geen woonplaats heeft op het Spaanse grondgebied, de rechter van de plaats waar de overeenkomst is gesloten. [...] 16. In procedures over verbodsvorderingen ter behartiging van de collectieve en algemene belangen van consumenten en gebruikers is de rechter van de plaats van vestiging van de gedaagde of bij ontbreken daarvan de rechter van diens woonplaats bevoegd, en indien de gedaagde geen woonplaats heeft op het Spaanse grondgebied, de rechter van de woonplaats van de eiser.”
4

Artikel 4 van richtlijn 80/987, in de oorspronkelijke versie ervan, luidde: „1. De lidstaten hebben de bevoegdheid om de in artikel 3 bedoelde betalingsverplichting van de waarborgfondsen te beperken. 2. Indien de lidstaten van de in lid 1 bedoelde bevoegdheid gebruikmaken, moeten zij er voor zorgen dat — in het in artikel 3, lid 2, eerste streepje, bedoelde geval de onvervulde aanspraken worden gehonoreerd die betrekking hebben op het loon over de laatste drie maanden van de arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding binnen een periode van zes maanden vóór de datum van het intreden van de insolventie van de werkgever; — in het in artikel 3, lid 2, tweede streepje, bedoelde geval de onvervulde aanspraken worden gehonoreerd die betrekking hebben op het loon over de laatste drie maanden van de arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding vóór de datum van de aanzegging van het ontslag van de werknemer wegens insolventie van de werkgever; — in het in artikel 3, lid 2, derde streepje, bedoelde geval de onvervulde aanspraken worden gehonoreerd die betrekking hebben op het loon over de laatste achttien maanden van de arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding vóór de datum van het intreden van de insolventie van de werkgever of vóór de datum van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst of de arbeidsverhouding van de werknemer wegens insolventie van de werkgever. In dit geval kunnen de lidstaten de betalingsverplichting beperken tot het loon over een periode van acht weken, of over perioden die in totaal een periode van acht weken bedragen.”
17

Artikel 6 van wet nr. 168/1999 betreffende de verzekering tegen de aansprakelijkheid voor de schade waartoe deelneming aan het verkeer van een motorrijtuig aanleiding kan geven (hierna: „Tsjechische wet betreffende de verplichte verzekering”), luidt: „1) De verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid dekt eenieder die aansprakelijk is voor de schade waartoe deelneming aan het verkeer van het in de verzekeringsovereenkomst aangeven motorrijtuig aanleiding kan geven. 2) Behoudens andersluidende bepaling in de onderhavige wet kan de verzekerde eisen dat de verzekeraar overeenkomstig de in het burgerlijk wetboek bepaalde voorwaarden en bedragen de gelaedeerde vergoedt voor a) het lichamelijk letsel of het overlijden, b) de schade van de gelaedeerde die is veroorzaakt door de beschadiging, de vernietiging of het verlies van de zaak, alsmede de schade die is veroorzaakt door de diefstal van de zaak, wanneer de natuurlijke persoon niet in staat is de bewaring ervan te verzekeren, c) gederfd inkomen, d) de kosten die daadwerkelijk verbonden zijn aan de vertegenwoordiging in rechte voor het uitoefenen van de sub a tot en met c bedoelde rechten; met betrekking tot de schade bedoeld sub b en c echter alleen ingeval de verzekeraar de in artikel 9, lid 3, bepaalde termijn niet is nagekomen of ten onrechte heeft geweigerd de verzekeringsovereenkomst uit te voeren of de verzekeringsuitkering ten onrechte heeft verminderd, mits de gelaedeerde zijn vordering geldend en aannemelijk heeft gemaakt en het voorval dat tot die schade heeft geleid en waarvoor de verzekerde aansprakelijk is, zich heeft voorgedaan in de periode waarin de aansprakelijkheidsverzekering van kracht was, met uitzondering van de periode waarin de verzekering was geschorst.”
3

Artikel 3 van richtlijn 96/71, met het opschrift „Arbeidsvoorwaarden en ‑omstandigheden”, bepaalt in de leden 1 en 8: „1. De lidstaten zien erop toe dat de in artikel 1, lid 1, bedoelde ondernemingen – ongeacht het recht dat van toepassing is op het dienstverband – voor de op hun grondgebied ter beschikking gestelde werknemers wat de hierna genoemde aangelegenheden betreft, de arbeidsvoorwaarden en ‑omstandigheden garanderen die, in de lidstaat waar het werk wordt uitgevoerd, zijn vastgelegd: — in wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en/of — in collectieve arbeidsovereenkomsten of scheidsrechterlijke uitspraken die algemeen verbindend zijn verklaard in de zin van lid 8, voor zover deze betrekking hebben op de in de bijlage genoemde activiteiten: [...] c) minimumlonen, inclusief vergoedingen voor overwerk; dit punt is niet van toepassing op de aanvullende bedrijfspensioenregelingen; [...] Voor de toepassing van deze richtlijn wordt het begrip ‚minimumlonen’ als bedoeld in de eerste alinea, tweede streepje, sub c, bepaald door de nationale wetgeving en/of praktijk van de lidstaat waar de werknemer ter beschikking is gesteld. [...] 8. Onder collectieve arbeidsovereenkomsten of scheidsrechterlijke uitspraken die algemeen verbindend zijn verklaard, worden verstaan de overeenkomsten of uitspraken die moeten worden nageleefd door alle ondernemingen die tot de betrokken beroepsgroep of bedrijfstak behoren en onder het territoriale toepassingsgebied van die overeenkomsten of uitspraken vallen. [...]”
46

Met zijn vijfde tot en met zevende vraag, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de artikelen 1, lid 2, eerste volzin, en 73 van de btw-richtlijn aldus moeten worden uitgelegd dat de heffing van btw vereist dat de exploitant de btw op de speler kan afwentelen, en of in voorkomend geval die afwentelbaarheid rechtens de mogelijkheid inhoudt om een evenredig hogere prijs te vragen. Mocht dat het geval zijn, dan wenst de verwijzende rechter te vernemen of een nationale regeling die de tegenprestatie van de exploitant voor aan btw onderworpen goederen of diensten beperkt, zo moet worden toegepast dat de vastgestelde tegenprestatie niet de btw omvat. Tot slot vraagt de verwijzende rechter het Hof of in dat geval, indien de btw niet geheven kan worden omdat ze niet afwentelbaar is, over de gehele omzet van de speelautomaten geen btw wordt geheven of enkel over het deel waarvoor geen afwenteling mogelijk is, en hoe dat deel dan moet worden bepaald.
17

De Belgische Staat is tegen dit vonnis in eerste aanleg opgekomen bij het Hof van Beroep te Brussel, dat het hoger beroep heeft verworpen. Het Hof van Beroep heeft geen vraagtekens geplaatst bij de beoordeling van de feiten door de Belgische Staat, volgens welke de aanschaffingsprijs van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde aandelen duidelijk lager was dan hun werkelijke waarde, die overeenstemde met de prijs waartegen die aandelen 38 dagen later waren verkocht. Het was echter van oordeel dat die beoordeling niet relevant was, aangezien GIMLE op grond van de artikelen 3, eerste alinea, 4 en 16, eerste alinea, van het koninklijk besluit verplicht was deze aandelen in de boekhouding op te nemen tegen hun historische verwervingskost en niet tegen hun werkelijke waarde. In het bijzonder heeft diezelfde rechterlijke instantie vastgesteld dat volgens artikel 16 van dat besluit enkel in „uitzonderingsgevallen” de werkelijke waarde moet worden gehanteerd in plaats van de historische verwervingskost, en dat artikel 4, tweede alinea, van dat besluit een onderneming de mogelijkheid biedt een getrouw beeld van haar vermogen te geven door in de toelichting bij haar jaarrekening „aanvullende inlichtingen” te verstrekken, zonder evenwel af te wijken van de eenvormige waarderingsregel, die is gebaseerd op de historische kostprijs. Derhalve heeft het Hof van Beroep te Brussel het vonnis in eerste aanleg bevestigd en geoordeeld dat de Belgische Staat bij de berekening van de door GIMLE verschuldigde belasting ten onrechte rekening had gehouden met de meerwaarde van 74776696 BEF.
42

Gelet op een en ander dient op de prejudiciële vraag te worden geantwoord dat het beginsel van gelijke behandeling aldus moet worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat een aanbestedende dienst na afloop van de inschrijvingstermijn om deel te nemen aan een overheidsopdracht een gegadigde verzoekt documenten over te leggen waarin diens situatie wordt beschreven, zoals de gepubliceerde balans, en waarvan objectief kan worden vastgesteld dat zij dateren van voor het einde van de inschrijvingstermijn om deel te nemen aan een aanbestedingsprocedure, voor zover de stukken van die aanbesteding niet uitdrukkelijk de overlegging ervan voorschreven op straffe van uitsluiting van de inschrijving. Een dergelijk verzoek mag niet ten onrechte in het voordeel of nadeel zijn van de gegadigde of gegadigden tot wie dit verzoek is gericht.
Onder het opschrift „Bevoegdheid van het Hof van Justitie [van de Europese Unie] in verband met de uitlegging van de overeenkomst” bepaalt artikel 6, leden 1 en 6, van de Overeenkomst EG-Denemarken:

„1. Indien een vraag in verband met de geldigheid of de uitlegging van deze overeenkomst wordt opgeworpen in een zaak die aanhangig is bij een Deense rechterlijke instantie, verzoekt die rechterlijke instantie het Hof van Justitie over deze vraag een uitspraak te doen wanneer een rechterlijke instantie van een andere lidstaat van de Europese Unie dat onder dezelfde omstandigheden moet doen in verband met [verordening nr. 44/2001] en de in artikel 2, lid 1, bedoelde maatregelen ter uitvoering ervan.

[...]

6. Indien de bepalingen van het [EG-Verdrag] over de uitspraken van het Hof van Justitie worden gewijzigd en dit gevolgen heeft voor uitspraken in verband met [verordening nr. 44/2001], kan [het Koninkrijk Denemarken] de Commissie in kennis stellen van zijn besluit om de wijzigingen niet toe te passen wat deze overeenkomst betreft. De kennisgeving geschiedt op het tijdstip van de inwerkingtreding van de wijzigingen of binnen 60 dagen daarna.

In dat geval wordt de overeenkomst als beëindigd beschouwd. De overeenkomst eindigt drie maanden na de kennisgeving.”
7

In artikel 6 van verordening nr. 883/2004, met als opschrift „Samentelling van tijdvakken”, is bepaald: „Tenzij in deze verordening anders is bepaald, houdt het bevoegde orgaan van een lidstaat waarvan de wetgeving: — het verkrijgen, het behoud, de duur of het herstel van het recht op prestaties, — de toepassing van een wetgeving, of — de toegang tot of de ontheffing van de verplichte, vrijwillig voortgezette of vrijwillige verzekering, afhankelijk stelt van de vervulling van tijdvakken van verzekering, van werkzaamheden in loondienst, van werkzaamheden anders dan in loondienst of van wonen, voor zover nodig, rekening met de overeenkomstig de wetgeving van een andere lidstaat vervulde tijdvakken van verzekering, van werkzaamheden in loondienst, van werkzaamheden anders dan in loondienst of van wonen, alsof die tijdvakken overeenkomstig de door dat orgaan toegepaste wetgeving zijn vervuld.”
6

De voorschriften betreffende de beperkingen voor de zendtijd voor televisiereclame zijn neergelegd in artikel 38 van decreto legislativo nr. 177 – Testo unico dei Servizi di Media audiovisivi e radiofonici (wetsbesluit houdende de gecoördineerde voorschriften betreffende audiovisuele mediadiensten en radiomediadiensten) van 31 juli 2005 (gewoon supplement bij GURI nr. 208 van 7 september 2005), zoals gewijzigd en vervangen door artikel 12 van decreto legislativo nr. 44 van 15 maart 2010 ter uitvoering van richtlijn 2007/65 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (GURI nr. 73 van 29 maart 2010, blz. 33; hierna: „decreto legislativo nr. 177/2005”), dat de volgende bepalingen bevat: „1. De zendtijd voor reclameboodschappen uitgezonden door de zendgemachtigde voor de algemene publieke omroep mag niet meer bedragen dan 4 procent van de wekelijkse zendtijd en 12 procent van elk uur. Een eventuele overschrijding, die per uur niet meer dan 2 procent mag bedragen, moet worden gecompenseerd in het voorafgaande of daaraanvolgende uur. 2. De zendtijd voor reclamespots uitgezonden door andere vrij toegankelijke zenders op nationaal niveau, met inbegrip van analoge vrij toegankelijke zenders, dan de zendgemachtigde voor de algemene publieke omroep mag niet meer bedragen dan 15 procent van de dagelijkse zendtijd en 18 procent van elk afzonderlijk klokuur. Een eventuele overschrijding, die per uur niet meer dan 2 procent mag bedragen, moet worden gecompenseerd in het voorafgaande of daaraanvolgende uur. [...] [...] 5. De zendtijd voor reclamespots uitgezonden door betaalzenders, met inbegrip van analoge betaalzenders, mag niet meer bedragen dan 16 procent per afzonderlijk klokuur in 2010, 14 procent in 2011 en 12 procent vanaf 2012. Een eventuele overschrijding, die per uur niet meer dan 2 procent mag bedragen, moet worden gecompenseerd in het voorafgaande of daaraanvolgende uur. [...]”