ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
240

In dit verband heeft de tuchtraad in de punten 1 en 2 van zijn advies terecht in wezen uiteengezet dat het niet aan hem stond om de regelmatigheid van de onderzoeksprocedure te controleren, maar dat hij enkel de regelmatigheid van het verloop van de bij hem aanhangige procedure kon controleren. Zoals het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 78 van het bestreden arrest heeft opgemerkt, heeft de tuchtraad volgens artikel 18 van bijlage IX bij het Statuut immers tot taak een met redenen omkleed advies uit te brengen over de vraag of de ten laste gelegde feiten inderdaad bestaan en, in voorkomend geval, over de tuchtmaatregel die naar zijn oordeel naar aanleiding van de ten laste gelegde feiten moet worden opgelegd. Het staat aan het TABG, dat bevoegd is om de betrokken ambtenaar een tuchtmaatregel op te leggen, om na te gaan of de onderzoeksprocedure en de tuchtprocedure als geheel regelmatig waren en het staat, in voorkomend geval, aan de rechter bij wie beroep is ingesteld tegen het besluit van het TABG om dit eveneens te doen. De tuchtraad moet van zijn kant, zoals elk administratief orgaan of adviesorgaan, toezien op de regelmatigheid van de bij hem aanhangige procedure, die een van de fasen van de tuchtprocedure vormt. Indien de tuchtraad van mening is dat de onderzoeksprocedure, voordat de zaak aan hem is voorgelegd, ontoereikend was, dient hij tevens – naast de schriftelijke of mondelinge verklaringen die de betrokken ambtenaar en het TABG bij hem hebben afgelegd – ter aanvulling zijn eigen vragen te stellen of zelfs een onderzoek in te stellen op tegenspraak, zoals bepaald in artikel 17 van bijlage IX bij het Statuut. In casu heeft de tuchtraad in de punten 1 en 2 van zijn advies aangegeven dat hij niet bevoegd was om eventuele onregelmatigheden in de procedure te veroordelen voordat de zaak aan hem werd voorgelegd, maar dat hij zich ervan had vergewist dat verzoeker opmerkingen had kunnen maken over de nota van IDOC van 31 oktober 2013, waarbij het onderzoek naar de financiële aansprakelijkheid van rekwirant was ingeleid en dat deel moest uitmaken van het aan de tuchtraad overgelegde dossier. Daarnaast heeft de tuchtraad eraan herinnerd dat hij daar zelf tijdig kennis van had kunnen nemen. Voorts moet worden opgemerkt dat rekwirant in het verzoekschrift de tuchtraad niet verwijt dat hij geen aanvullend onderzoek heeft verricht door middel van vragen of onderzoek. De in punt 59 van het verzoekschrift uiteengezette en in punt 74 van het bestreden arrest in herinnering gebrachte argumenten van rekwirant, waarmee hij de tuchtraad verwijt geen uitspraak te hebben gedaan over bepaalde gestelde procedurele onregelmatigheden, moeten dus worden afgewezen. [omissis]
220

Dienaangaande merkt de Commissie in het bestreden besluit terecht op dat uit dit document, waarvan verzoekster overigens de bewijswaarde niet betwist, blijkt dat Pometon aan het tweede onderdeel van de mededingingsregeling in Duitsland heeft deelgenomen. In het faxbericht van 16 februari 2005 betreffende een van de afnemers van Pometon in Duitsland stond immers te lezen dat „Ervin [...] haar prijs niet [had] verhoogd zoals was overeengekomen”, dat „[i]ndien Ervin haar prijs zou hebben verhoogd zoals gepland, Ervin zou zijn afgewezen gelet op haar positie in de kwalitatieve vergelijking” en dat de auteur ervan „[meent] dat onze besprekingen over de bescherming zijn beëindigd” en dat hij niet wil „wachten tot er nog meer hoeveelheden verloren gaan (zoals in het Verenigd Koninkrijk)”. Het bericht eindigde met de vraag wat de mening van de geadresseerde hierover was. Anders dan verzoekster stelt in haar antwoord op de mededeling van punten van bezwaar van 3 december 2014, dat is weerlegd in overweging 74 van het bestreden besluit, blijkt uit deze passage niet dat de besprekingen met Ervin over deze specifieke afnemer waren afgerond, maar wel dat de „general manager” van de Duitse dochteronderneming van Pometon de algemeen directeur van verzoekster verzocht om instructies over hoe zij op de niet-naleving van de overeenkomst door Ervin diende te reageren.
81

In de tweede plaats, met betrekking tot de in de documenten van de groepen B, C en D vervatte persoonsgegevens, is het van belang eraan te herinneren dat de Commissie, zoals in de punten 52 en 61 hierboven is opgemerkt, verplicht was om na te gaan of de aan verzoeker bij besluit van 8 maart 2016 tegengeworpen weigering van toegang nog steeds gerechtvaardigd was. Daartoe diende de Commissie voor alle betrokken persoonsgegevens na te gaan of de toepassing van de in artikel 20, lid 1, onder a) en c), van verordening nr. 45/2001 voorziene uitzonderingen en beperkingen die in het besluit van 8 maart 2016 werden aangevoerd, nog steeds gerechtvaardigd was in het licht van een eventuele wijziging van de situatie in feite of in rechte. Inzonderheid diende de Commissie rekening te houden met de omstandigheden dat het administratieve onderzoek intussen was afgesloten en dat een periode van meer dan zes maanden was verstreken.
96

Wat ten vierde het tijdselement betreft, moet verzoeksters argument dat de regionale verkiezingen in Frankrijk nog veraf waren, worden verworpen. In de eerste plaats, en nog los van de vraag of de Franse versie van de affiche daadwerkelijk door het Front National, door haar leden of sympathisanten is gebruikt tijdens die verkiezingen, lijkt een periode van vijf maanden tussen de lancering van de campagne en die verkiezingen, anders dan verzoekster betoogt, niet voldoende om het gebruik van deze campagne voor deze verkiezingen onwaarschijnlijk te maken. In de tweede plaats moet in ieder geval worden opgemerkt dat, zoals blijkt uit punt 83 hierboven, het tijdselement een van de aanwijzingen is die in aanmerking kunnen worden genomen. Het is echter geen onmisbare voorwaarde en het is nog minder de aanwijzing waaraan het meeste gewicht toekomt. In dit geval moet, gelet op de brief van het Parlement van 22 juli 2016, de nota van de secretaris-generaal aan het Bureau van deze instelling van 5 september 2016 en de brief van het Parlement van 26 september 2016 waarbij van het bestreden besluit is kennisgegeven, worden vastgesteld dat de eventuele nabijheid in de tijd van de betreffende verkiezingen geen deel uitmaakte van de door het Parlement in aanmerking genomen elementen om te besluiten dat er sprake was van indirecte financiering van nationale politieke partijen. Dit kan niet worden bekritiseerd, aangezien een voordeel voor het imago en de zichtbaarheid voor een nationale politieke partij niet noodzakelijk beperkt hoeft te blijven tot een specifieke verkiezingsperiode.
Artikel 41 („Verlaging en schorsing van de maandelijkse en de tussentijdse betalingen”) van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 549, rectificatie PB 2016, L 130, blz. 6), bepaalt in lid 2:

„De Commissie kan uitvoeringshandelingen vaststellen waarin de maandelijkse of de tussentijdse betalingen aan een lidstaat worden verlaagd of geschorst indien een of meer essentiële onderdelen van het betrokken nationale controlesysteem niet bestaan of als gevolg van de ernstige of aanhoudende aard van de geconstateerde tekortkomingen niet doeltreffend zijn, of indien er soortgelijke ernstige tekortkomingen zijn in het systeem voor de terugvordering van onregelmatige betalingen en aan een van de volgende voorwaarden is voldaan:

[...]

b) de Commissie komt tot de slotsom dat de betrokken lidstaat niet in staat is om in de nabije toekomst de nodige herstelmaatregelen uit te voeren in overeenstemming met een actieplan met duidelijke voortgangsindicatoren dat moet worden vastgesteld in overleg met de Commissie.

De verlaging of schorsing is van toepassing op de desbetreffende verrichte uitgaven van het betaalorgaan waar de tekortkomingen bestaan, en wel gedurende een periode die wordt bepaald in de in de eerste alinea bedoelde uitvoeringshandelingen en die niet meer dan twaalf maanden bedraagt [...]

De uitvoeringshandelingen waarin dit lid voorziet, worden vastgesteld volgens de in artikel 116, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure.

Voordat de in de eerste alinea bedoelde uitvoeringshandelingen worden vastgesteld, stelt de Commissie de betrokken lidstaat van haar voornemen in kennis en verzoekt zij hem te reageren binnen een termijn van ten minste dertig dagen.

In de uitvoeringshandelingen aangaande de maandelijkse betalingen als bedoeld [...] in artikel 18, lid 3, of aangaande de in artikel 36 bedoelde tussentijdse betalingen wordt rekening gehouden met de uitvoeringshandelingen die krachtens dit lid zijn vastgesteld.”
63

In dat verband heeft de Commissie in het bestreden besluit herhaald dat zij, na het verzoek om toegang opnieuw te hebben onderzocht, andere documenten had geïdentificeerd die daaronder vielen (documenten nrs. 1‑111 en 231‑240). De Commissie heeft in dat besluit inderdaad niet uitgelegd waarom zij van mening was in de fase van het onderzoek van het confirmatieve verzoek documenten aan het verzoek om toegang te mogen toevoegen terwijl zij zich in de fase van het onderzoek van het initiële verzoek niet over de openbaarmaking van die documenten had uitgesproken. In haar brief van 27 april 2016 had de Commissie echter reeds uitgelegd aan de Republiek Malta dat de secretaris-generaal van de Commissie als taak had het initiële besluit van de directeur-generaal van het DG Maritieme Zaken en Visserij op onafhankelijke wijze te evalueren en dat de secretaris-generaal in het kader van die evaluatie diende na te gaan of alle documenten die onder het verzoek vielen, wel degelijk waren geïdentificeerd in de fase van het initiële besluit, in het bijzonder in gevallen waarin, zoals in casu, degene die om de toegang had verzocht, betwistte dat de lijst van de in de fase van het initiële besluit geïdentificeerde documenten volledig was. Derhalve was het niet nodig dat de Commissie in het bestreden besluit opnieuw de redenen opgaf waarom zij nieuwe documenten die voor het eerst in de fase van het onderzoek van het confirmatieve verzoek waren geïdentificeerd, aan het verzoek om toegang mocht toevoegen.
17

Bij brief van 16 november 2015 met kenmerk Ares(2015) 5145741 (hierna: „bestreden besluit”) heeft de commissaris voor Gezondheid en Voedselveiligheid het verzoek om herziening afgewezen, waarbij werd aangevoerd dat de eerste vijf grieven en een deel van de zesde grief, weergegeven in punt 14 hierboven, niet onder de werkingssfeer van artikel 10 van verordening nr. 1367/2006 vielen en dat de zesde grief voor het overige deel dat betrekking had op de milieurisicobeoordeling „niet de noodzaak rechtvaardigde om besluit 2015/696 te wijzigen”. In dit verband was de commissaris voor Gezondheid en Voedselveiligheid in wezen van mening dat de gezondheidsaspecten van genetisch gemodificeerde levensmiddelen of diervoeders niet in het kader van artikel 10 van verordening nr. 1367/2006 konden worden onderzocht, omdat deze gezondheidsaspecten geen betrekking hadden op de milieurisicobeoordeling. Volgens de commissaris voor Gezondheid en Voedselveiligheid was het argument in het deel van de zesde grief over milieubescherming ongegrond en rechtvaardigde dit geen herziening van de besluiten tot verlening van een vergunning. Meer in het bijzonder stelde de commissaris voor Gezondheid en Voedselveiligheid ten eerste dat de grief over de EFSA-richtsnoeren voor de toetsing van gezondheids- en voedingsaspecten van genetisch gemodificeerde gewassen en hun gewijzigde voedingssamenstelling duidelijk betrekking had op de invloed die de consumptie van dergelijke levensmiddelen en diervoeders heeft op de gezondheid. Ten tweede was hij van mening dat een beoordeling van de voedingswaarde in het algemeen nodig is voor onderzoek naar de invloed van de consumptie van levensmiddelen en diervoeders en niet voor een milieurisicobeoordeling met betrekking tot een eventuele introductie in het milieu. Ten derde stelde hij dat de etikettering van genetisch gemodificeerde levensmiddelen geen betrekking had op de beoordeling van milieurisico’s. Ten vierde voerde hij aan dat de monitoring na het in de handel brengen geen betrekking had op de beoordeling van milieurisico’s. Ten vijfde was hij van mening dat het gebrek aan aandacht voor de vraag wat de gezondheidsgevolgen zijn wanneer onkruidverdelgers door consumptie van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders in het lichaam worden opgenomen, betrekking had op de gezondheid en niet op het milieu. Ten zesde was hij van oordeel dat een door verzoekster aangehaalde studie naar de ongewenste effecten die RNA-i bij planten in geval van consumptie heeft op de gezondheid van mens of dier, geen betrekking had op de beoordeling van milieurisico’s.
71

Evenwel blijkt in casu uit de gegevens van het dossier dat de bewijzen van de bekendheid van het oudere merk die in het stadium van de procedure voor de kamer van beroep werden overgelegd, evenals interveniëntes opmerkingen over deze bewijzen, integraal aan een tegensprekelijk debat zijn onderworpen. Met name blijkt uit het dossier dat de door verzoekster bij de kamer van beroep ingediende schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep van 8 januari 2015, die de bewijzen van de bekendheid van het oudere merk bevatte, wel degelijk was meegedeeld aan interveniënte, zodat haar procedurele rechten zijn gerespecteerd en haar de mogelijkheid is geboden om haar mening dienaangaande kenbaar te maken. Het blijkt eveneens uit het dossier dat interveniënte zelfs een verlenging van termijn is verleend vooraleer zij op 14 mei 2015 haar opmerkingen indiende. Voorts is het van belang erop te wijzen dat interveniënte in haar opmerkingen wel degelijk standpunt heeft ingenomen over de door verzoekster overgelegde bewijzen tot staving van de bekendheid van het oudere merk, door de relevantie ervan te betwisten en die als onvoldoende te beoordelen.
84

In punt 52 van het verzoekschrift benadrukt verzoekster weliswaar dat zij in de jaren waarin zij in ziekenhuizen in Duitsland werkzaam is geweest, in internationale en multiculturele medische teams heeft gewerkt, maar in haar sollicitatieformulier ontbreekt deze informatie. Voorts kan zij, zelfs wanneer wordt aangenomen dat haar universitaire opleiding en werkervaring in Duitsland wegens haar Griekse afkomst als multiculturele ervaring kunnen worden aangemerkt, niet stellen dat zij op grond van die ervaring over toereikende internationale werkervaring voor dit vergelijkend onderzoek beschikt. Zoals de Commissie benadrukt, kan de ervaring van kandidaten in nationale ziekenhuizen niet in aanmerking worden genomen, aangezien een ziekenhuis geen internationale en multiculturele werkomgeving is. Hoe dan ook had verzoekster, indien zij in de betrokken periode in een internationale omgeving heeft gewerkt, die ervaring in haar sollicitatieformulier moeten aanvoeren.
33

Voorts zij opgemerkt dat uit de elementen van het dossier en uit de door verzoekster ter terechtzitting gegeven uitleg blijkt dat het verschil van 5062,26 EUR tussen het overdraagbare bedrag van de op 27 mei 2010 in de Duitse regeling verworven pensioenrechten, dat DRV op 5 mei 2015 aan de Commissie heeft meegedeeld, enerzijds, en het bedrag dat op 11 september 2015 daadwerkelijk aan de Commissie is overgemaakt anderzijds, welk bedrag overeenkwam met de herwaardering van het kapitaal tussen de datum van het verzoek en die van de daadwerkelijke overdracht, volgt uit de uitvoering van een overeenkomst over de toepassing van artikel 11 van bijlage VIII bij het Statuut die de Bondsrepubliek Duitsland en de Commissie in 1994 hebben ondertekend. Volgens die overeenkomst dient de bevoegde Duitse pensioeninstantie op het bedrag dat haar met terugwerkende kracht door de nationale autoriteiten ter beschikking wordt gesteld, een vermeerdering van 3,5 % per volledig verstreken jaar toe te passen voor de periode vanaf de datum van overdracht van de betrokken gelden aan die instelling en de datum waarop zij die gelden overmaakt aan de pensioenregeling van de Unie. In casu volgt het bedrag van 5062,26 EUR dus uit de toepassing van 3,5 % per volledig verstreken jaar op het bedrag dat DRV op twee tijdstippen, namelijk 13 mei 2014 en 30 juli 2014, ter beschikking is gesteld en dat hij vervolgens op 11 september 2015 heeft overgemaakt aan de Commissie.
30

Volgens het EUIPO bevat de overeenkomst vanwege de in de bestreden beslissing nauwkeurig uiteengezette redenen geen duidelijke en nauwkeurige toestemming tot de inschrijving van het betwiste merk als Uniemerk. De overeenkomst lijkt vaag en onnauwkeurig. De territoriale omvang en de geldigheidsduur van de overeenkomst worden niet uitdrukkelijk nader aangeduid. Inzonderheid wordt het merk MONTORSI F. & F. in de overeenkomst niet correct geïdentificeerd. In de eerste plaats wordt het immers niet vermeld in de onderhandse akte. In de tweede plaats wordt het woord „gemeenschaps-” of „Europees” nooit vermeld in de overeenkomst, die uitsluitend de Italiaanse inschrijvingen en een bij de Tribunale di Modena (rechter Modena, Italië) aanhangig geding vermeldt. Ten slotte vermeldt punt 2 van de overeenkomst dat „partijen erkennen dat de tot op heden voor waren van de internationale klasse 29 ingeschreven en/of gebruikte onderscheidende tekens van elk van hen kunnen co-existeren”. Aangezien de inschrijving van het betwiste merk op 18 januari 2008 is verleend, leidt dit fundamentele punt van de overeenkomst ook tot de conclusie dat het betwiste merk niet kan worden geacht zeker deel uit te maken van deze overeenkomst. Bijgevolg lijkt het eerder zo dat de overeenkomsten inzake de co-existentie van de merken en de inschrijving ervan alleen betrekking hebben op de Italiaanse inschrijvingen, zoals in de bestreden beslissing terecht is vastgesteld. In ieder geval is het feit dat het betwiste merk in de overeenkomst niet duidelijk is geïdentificeerd, volgens het EUIPO reeds op zich een afdoende reden om uit te sluiten dat interveniënte haar uitdrukkelijke toestemming heeft gegeven tot de inschrijving van dit merk in de Unie.
76

Aangaande verzoeksters argument betreffende de complementariteit die volgens haar bestaat tussen de „decoraties voor ritssluitingen in edele metalen” enerzijds en de door het oudere merk aangedrongen aangeduide „tassen” van klasse 18 anderzijds, dient erop te worden gewezen dat de „decoraties voor ritssluitingen in edele metalen” niet belangrijk of onontbeerlijk zijn om een tas te gebruiken. Zelfs een tas met een ritssluiting kan immers worden gebruikt zonder toevoeging van een versiering op deze sluiting. Indien deze kwestie daarnaast wordt benaderd vanuit het oogpunt van het belang – of zelfs het onontbeerlijke karakter – van „tassen” voor het gebruik van „versieringen en decoraties voor ritssluitingen”, moet worden opgemerkt dat het stellig juist is dat een versiering voor ritssluitingen enkel kan worden gebruikt in combinatie met een product waarvoor een ritssluiting vereist is. Vastgesteld moet echter worden dat tassen niet de enige waren vormen waarop een dergelijke sluiting kan worden aangebracht. Een ritssluitingdecoratie kan bijvoorbeeld ook worden gebruikt voor een kledingstuk met een ritssluiting. Verder moet in dit verband worden vastgesteld dat er ook tassen bestaan zonder ritssluiting. De band waarvan sprake is tussen „decoraties voor ritssluitingen in edele metalen en hun legeringen” en „tassen” is dus niet zeer nauw. Dienaangaande moet worden benadrukt dat het voor de vaststelling dat waren soortgelijk zijn omdat zij complementair zijn, het niet volstaat dat het ene product onontbeerlijk dan wel belangrijk is voor het gebruik van het andere, maar dat deze omstandigheid tevens ertoe moet leiden dat de consument kan denken dat de verantwoordelijkheid voor de vervaardiging van deze waren in handen is van een en dezelfde onderneming (zie punt 74 supra). Met andere woorden, nagegaan moet worden of „tassen” dermate belangrijk zijn voor het gebruik van „decoraties voor ritssluitingen in edele metalen” dat het publiek kan menen dat de verantwoordelijkheid voor de vervaardiging van deze waren in handen is van dezelfde onderneming [zie in die zin arrest van 14 mei 2013, Sanco/BHIM – Marsalman (Weergave van een kip), T‑249/11, EU:T:2013:238, punt 39]. Geoordeeld moet worden dat de tussen „decoraties voor ritssluitingen in edele metalen” en „tassen” bestaande band niet voldoende nauw is opdat de consument kan denken dat de verantwoordelijkheid voor de vervaardiging van deze waren in handen is van dezelfde onderneming. Het publiek gaat niet ervan uit dat een producent van tassen ook versieringen voor ritssluitingen te koop aanbiedt.
4.

Handelingen van de instellingen – Toepassing in de tijd – Onmiddellijke toepassing van de nieuwe regel op toekomstige gevolgen van een situatie die onder de oude regel is ontstaan – Vaststelling van verordening nr. 1023/2013 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden – Schending van verworven rechten – Geen (Ambtenarenstatuut, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1023/2013, bijlagen V, art. 7, en VII, art. 8) (zie punten 61‑63)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 37, 38, 43, 77, 81, 82, 84, 87, 89)
3.

Instellingen van de Europese Unie – Recht van het publiek op toegang tot documenten – Besluit 2004/258 van de Europese Centrale Bank – Uitzonderingen op het recht op toegang tot documenten – Bescherming van het openbaar belang betreffende het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of van een lidstaat of betreffende de financiële toestand van de Bank of van de nationale centrale banken – Bescherming van het openbaar belang betreffende de stabiliteit van het financiële stelsel in de Unie of in een lidstaat – Beoordelingsmarge van de Europese Centrale Bank [Art. 296, tweede alinea, VWEU; besluit 2004/258 van de Europese Centrale Bank, art. 4, lid 1, a)] (zie punten 73, 172)
Een beroep tot nietigverklaring is in beginsel enkel mogelijk tegen maatregelen waarbij de betrokken instelling na afloop van een administratieve procedure haar standpunt definitief vastlegt. Tussenmaatregelen ter voorbereiding van het eindbesluit en handelingen ter bevestiging of ter loutere uitvoering kunnen daarentegen niet worden geacht vatbaar te zijn voor beroep, aangezien met dergelijke handelingen geen bindende rechtsgevolgen worden beoogd die autonoom zijn ten opzichte van de rechtsgevolgen van de handeling van de instelling die wordt voorbereid, bevestigd of uitgevoerd.

Een brief waarin de Commissie naar aanleiding van de klacht van verzoeker de draagwijdte uitlegt van de definitieve toezeggingen die een onderneming is aangegaan na een besluit van de Commissie waarbij een concentratie verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, vormt geen voor beroep vatbare handeling. Een dergelijke brief is geen besluit, maar slechts een juridisch niet-bindende verklaring waartoe de Commissie gemachtigd is in het kader van het toezicht achteraf op de tenuitvoerlegging van haar besluiten inzake toezicht op concentraties. In dit verband kan die brief verzoekers rechtspositie niet wezenlijk wijzigen, aangezien de rechten en verplichtingen van de betrokken onderneming en de betrokken derde marktdeelnemers die gebruik willen maken van de definitieve toezeggingen uitsluitend worden geregeld in de definitieve toezeggingen. Die brief bevat evenmin een nieuw onderzoek van de verbintenissen van de betrokken onderneming tegen de achtergrond van nieuwe en wezenlijke feiten, maar herhaalt slechts deze verbintenissen, zoals die zijn opgenomen in de definitieve toezeggingen en verbindend zijn gemaakt bij besluit van de Commissie.

(zie punten 35, 40, 41, 44)