ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

16 juni 2000

Zaak T-84/98

C

tegen

Raad van de Europese Unie

„Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Invaliditeitscommissie — Pensionering — Schending van wezenlijke vormvoorschriften — Misbruik van bevoegdheid — Morele schade”

Volledige Engelse tekst II-497

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van besluit 677/97 van de Raad van 11 juli 1997 waarbij verzoekster wegens blijvende algehele invaliditeit ambtshalve is gepensioneerd, en veroordeling van de Raad tot vergoeding van de materiële en morele schade die verzoekster heeft geleden.

Beslissing:

Besluit 677/97 van de Raad van 11 juli 1997 waarbij verzoekster wegens blijvende algehele invaliditeit ambtshalve is gepensioneerd, wordt nietig verklaard. De Raad wordt veroordeeld tot betaling aan verzoekster van het verschil tussen het salaris dat zij vóór haar pensionering ontving, en het salaris dat haar op basis van het bestreden besluit is toegekend, alsmede van elk ander bedrag dat verzoekster vóór haar pensionering ontving, vermeerderd met rente op de voet van 5,5 % per jaar. De Raad wordt veroordeeld tot betaling aan verzoekster van het bedrag van 2000000 BEF ter vergoeding van de morele schade die deze heeft geleden, vermeerderd met rente op de voet van 5,5 % per jaar tot aan de betaling. Het beroep wordt verworpen voor het overige. De Raad wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

De bepalingen betreffende de medische commissie en de invaliditeitscommissie hebben tot doel, de definitieve beslissing van alle vragen van medische aard bij medische deskundigen te leggen. De rechterlijke toetsing kan zich niet uitstrekken tot de eigenlijke medische beoordelingen, die als definitief moeten worden beschouwd wanneer zij regelmatig tot stand zijn gekomen. De regelmatigheid van de samenstelling en de werking van deze commissies en van de adviezen die deze uitbrengen, kan echter wel worden getoetst. In dit opzicht is het Gerecht bevoegd na te gaan, of het advies een motivering bevat aan de hand waarvan kan worden beoordeeld op welke overwegingen het is gebaseerd, en of er een logisch verband bestaat tussen de medische vaststellingen van de commissie en de conclusies die zij daaraan verbindt. (cf. punt 43) Referentie: Hof 10 december 1987, Jansch/Commissie, 277/84, Jurispr. blz. 4923, punt 15; Gerecht 27 februari 1992, Plug/Commissie, T-165/89, Jurispr. blz. II-367, punt 75, Gerecht 15 december 1999, Nadone/Commissie, T-27/98, JurAmbt. blz. I-A-193 en II-1293, punt 87

Volgens artikel 59 van het Statuut kan het tot aanstelling bevoegd gezag zich slechts tot de invaliditeitscommissie wenden wanneer het totale ziekteverlof van een ambtenaar over een periode van drie jaar meer dan twaalf maanden bedraagt, wanneer de betrokken ambtenaar ertegen opkomt dat hij ambtshalve met verlof wordt gezonden ten vervolge op een onderzoek van zijn gezondheidstoestand door de raadgevend arts van zijn instelling, of wanneer de administratie de door de betrokken ambtenaar overgelegde medische attesten betwist. Omdat voorlegging aan de invaliditeitscommissie ernstige gevolgen kan hebben voor de loopbaan van een ambtenaar, is het absoluut noodzakelijk dat deze bevoegdheid van het tot aanstelling bevoegd gezag strikt wordt afgebakend en uitdrukkelijk wordt omschreven. De opvatting dat het tot aanstelling bevoegd gezag zich op elk ogenblik naar eigen goeddunken om andere dan de in artikel 59 van het Statuut uitdrukkelijk genoemde redenen tot de invaliditeitscommissie kan wenden, gaat in tegen het rechtszekerheidsbeginsel, dat kemnerkend is voor de geest van dit artikel, en ontneemt elk nuttig effect aan de procedurele garanties die dit artikel aan de betrokken ambtenaar verleent. Deze conclusie wordt niet ontkracht door het feit dat volgens artikel 59, lid 1, vierde alinea, van het Statuut het tot aanstelling bevoegd gezag zich tot de invaliditeitscommissie „kan” wenden. Het gebruik van het werkwoord „kunnen” moet hier aldus worden begrepen dat wanneer het totale ziekteverlof van een ambtenaar over een periode van drie jaar meer dan twaalf maanden bedraagt, de administratie niet ipso facto verplicht is zijn geval aan een invaliditeitscommissie voor te leggen. (cf. punten 66-68)

Van misbruik van bevoegdheid is slechts sprake wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan dat het besluit is genomen ter bereiking van een andere doel dan is aangevoerd. (cf. punt 84) Referentie: Gerecht 3 juni 1997, H/Commissie, T-196/95, JurAmbt. blz. I-A-133 en II-403, punt 59