ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
106.

Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging te beslissen als volgt: „1) De Republiek Slovenië – is de verplichtingen die krachtens de artikelen 2 en 22 juncto artikel 18 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie op haar rusten niet nagekomen, doordat de Sloveense rechtshandhavingsinstanties op 6 juli 2016 in de kantoren van de Banka Slovenije onder meer alle berichten die via het e-mailaccount van de president van de Banka Slovenije waren verzonden, alsook alle elektronische documenten die zich in de werkkamer van de president of op zijn laptop bevonden en dateren uit de periode 2012 tot en met 2014, in beslag hebben genomen zonder eerst overleg te plegen met de ECB of het Hof om een beslissing te verzoeken, – is daarnaast de verplichtingen die krachtens artikel 18 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie op haar rusten niet nagekomen, doordat zij na de inbeslagneming de ECB niet de mogelijkheid heeft geboden de documenten te identificeren die verband houden met de vervulling van de taken van het ESCB, teneinde de ECB in de gelegenheid te stellen een standpunt in te nemen over een eventuele belemmering van haar werking en onafhankelijkheid, noch heeft beargumenteerd welke documenten met het oog op de nationale onderzoeks- en strafprocedure onontbeerlijk zijn, noch alle overige documenten die moeten worden gekwalificeerd als archieven van de ECB heeft teruggegeven. 2) De Republiek Slovenië wordt verwezen in de kosten. 3) De ECB draagt haar eigen kosten.”
‚technisch voorschrift’: een technische specificatie of andere eis of een regel betreffende diensten, met inbegrip van de erop toepasselijke bestuursrechtelijke bepalingen die de jure of de facto moeten worden nageleefd voor de verhandeling, de dienstverrichting, de vestiging van een verrichter van diensten of het gebruik in een lidstaat of in een groot deel van een lidstaat, alsmede de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, behoudens die bedoeld in artikel 7, van de lidstaten waarbij de vervaardiging, de invoer, de verhandeling of het gebruik van een product dan wel de verrichting of het gebruik van een dienst of de vestiging als dienstverlener wordt verboden.

[…]

Hieronder vallen de technische voorschriften die worden vastgesteld door de door de lidstaten aangewezen instanties die zijn opgenomen in de lijst welke door de Commissie wordt opgesteld en in voorkomend geval bijgewerkt in het kader van het in artikel 2 bedoelde comité.

[…]”
Artikel 274 van richtlijn 2009/138/EG van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings‑ en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) moet aldus worden uitgelegd dat een beslissing van een autoriteit van een lidstaat tot intrekking van de vergunning van een verzekeringsonderneming en tot aanwijzing van een voorlopige liquidateur geen ‚beslissing tot opening van een liquidatieprocedure’ is in de zin van die richtlijn, behalve wanneer in de nationale wetgeving is bepaald dat deze voorlopige liquidateur bevoegd is om de activa van die onderneming te gelde te maken en de opbrengst te verdelen onder de schuldeisers of wanneer in de nationale wetgeving is bepaald dat de intrekking van de vergunning automatisch leidt tot de opening van een liquidatieprocedure zonder dat daartoe een verdere beslissing moet worden vastgesteld.

Indien een dergelijke beslissing niet kan worden beschouwd als een beslissing tot opening van een liquidatieprocedure, maar de vaststelling ervan bedoeld is om ervoor te zorgen dat de bedrijfsactiva in stand worden gehouden en de inleiding of voortzetting van een vordering of procedure tegen de verzekeringsonderneming belet, tenzij de rechter daarvoor toestemming heeft gegeven, moet een dergelijke beslissing worden aangemerkt als een saneringsmaatregel in de zin van titel IV van richtlijn 2009/138.

Indien een beslissing kan worden aangemerkt als een beslissing tot opening van een liquidatieprocedure of als een saneringsmaatregel in de zin van titel IV van richtlijn 2009/138, wordt deze beslissing zonder verdere formaliteiten erkend in de gehele Unie.
11.

Nadat XD op 28 mei 2019 in Nederland was aangehouden, werd het EAB toegezonden aan de rechtbank Amsterdam (Nederland), die heeft beslist het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag: „Kan een officier van justitie die deelneemt aan de rechtsbedeling in de uitvaardigende lidstaat, die in de uitoefening van zijn met de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel inherent verbonden taken op onafhankelijke wijze optreedt en die een EAB heeft uitgevaardigd als een uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, eerste lid, van [het kaderbesluit] worden aangemerkt, indien een rechter in de uitvaardigende lidstaat de voorwaarden voor het uitvaardigen van een EAB en, met name, de evenredigheid daarvan heeft beoordeeld voorafgaand aan de daadwerkelijke beslissing van die officier van justitie om het EAB uit te vaardigen?”
9.

§ 10c, lid 2, EnWG bepaalt: „In de drie jaar voor hun benoeming mag de meerderheid van de personen in de bedrijfsleiding van de transmissiesysteembeheerder niet in dienst zijn geweest van of zakelijke betrekkingen hebben onderhouden met een onderneming van een verticaal geïntegreerd bedrijf dat, of een aandeelhouder die er zeggenschap over uitoefent die, in de elektriciteitssector één van de functies opwekking, distributie, levering of aankoop van elektriciteit verricht en in de aardgassector één van de functies productie, distributie, levering, aankoop of opslag van aardgas of met deze functies verband houdende commerciële, technische of onderhoudswerkzaamheden verricht. De overige personen in de bedrijfsleiding van de onafhankelijke transmissiebeheerder mogen gedurende een tijdvak van ten minste zes maanden voor hun benoeming geen leidinggevende taken noch taken die vergelijkbaar zijn met de taken bij een onafhankelijke transmissiebeheerder hebben verricht bij een onderneming van het verticaal geïntegreerde bedrijf, of een aandeelhouder die er zeggenschap over uitoefent, die in de elektriciteitssector één van de functies opwekking, distributie, levering of aankoop van elektriciteit verricht en in de aardgassector één van de functies productie, distributie, levering, aankoop of opslag van aardgas of met deze functies verband houdende commerciële, technische of onderhoudswerkzaamheden verricht. [...].”
In artikel L. 631‑7‑1 WBW worden de voorwaarden vastgesteld ter verkrijgen van de in artikel L. 631‑7 bedoelde vergunning:

„De voorafgaande vergunning tot wijziging van gebruik wordt verleend door de burgemeester van de gemeente waar het pand is gelegen […]. Zij kan afhankelijk worden gesteld van een compensatie in de vorm van de gelijktijdige verbouwing van onroerend goed zonder woonbestemming tot woonruimte.

De vergunning tot wijziging van gebruik wordt op persoonlijke titel verleend. Zij vervalt wanneer om welke reden dan ook definitief een einde komt aan de beroepsactiviteit van de vergunninghouder. Wanneer de vergunning echter afhankelijk is gesteld van een compensatie, is zij verbonden aan de ruimte en niet aan de persoon. De ter compensatie aangeboden ruimten worden vermeld in de vergunning, die wordt bekendgemaakt in het vastgoedregister of ingeschreven in het kadaster.

[…]

Voor de toepassing van artikel L. 631‑7 worden, na beraadslaging in de gemeenteraad, bij besluit de vergunningsvoorwaarden en de compensatievoorwaarden per wijk en, in voorkomend geval, per arrondissement vastgesteld, in het licht van de doelstelling van sociale diversiteit, waarbij met name rekening wordt gehouden met de kenmerken van de woningmarkten en de noodzaak te voorkomen dat de woningnood nog groter wordt. […]”
73.

Ten eerste, waar het gaat om het moment waarop de duur van de niet-nakoming is geëindigd – waarbij niet wordt betwist dat Roemenië zijn verplichtingen per 21 juli 2019 is nagekomen – lijkt het noodzakelijk te bepalen wat de dag is waarop het Hof in een procedure krachtens artikel 260, lid 3, VWEU de feiten onderzoekt, met name in het belang van de waarborging van de rechtszekerheid en de afschrikkende werking van forfaitaire sommen. Daar in een procedure krachtens artikel 260, lid 3, VWEU in verschillende fasen tijdens die procedure door de betrokken lidstaat omzettingsmaatregelen kunnen worden meegedeeld, dient er een vast tijdstip te zijn opdat het Hof zijn rechtsprekende functie kan vervullen. ( 71 ) Daartoe lijkt het mij opportuun om de datum van de laatste terechtzitting in de zaak aan te houden of, bij gebreke daarvan, het tijdstip waarop de schriftelijke procedure wordt afgesloten (namelijk de datum waarop de partijen ervan in kennis worden gesteld dat de zaak wordt behandeld door een bepaalde rechtsprekende formatie van het Hof), omdat dit voor de partijen de laatste mogelijkheid is om opmerkingen in te dienen over de mate waarin de betrokken lidstaat zijn verplichtingen is nagekomen en over de op te leggen financiële sancties. ( 72 )
Het is juist dat het Bundesverfassungsgericht (federaal grondwettelijk hof, Duitsland) reeds heeft geoordeeld dat de administratieve rechterlijke instanties in beginsel moeten aannemen dat zij in voorkomend geval niet gebonden zijn door de beperkingen die voortvloeien uit § 172 VwGO. In zijn beschikking van 9 augustus 1999 (1 BvR 2245/98) heeft het erop gewezen dat de toepassing van andere mogelijke dwangmiddelen krachtens § 167 VwGO junctis de bepalingen van de ZPO „noodzakelijk [is] gelet op het beginsel van een effectieve rechterlijke bescherming, in ieder geval indien de dreiging met en de oplegging van een dwangsom die beperkt is tot 2000 DEM [(ongeveer 1000 EUR, de bovengrens die toen van kracht was)] de rechten van de belanghebbende niet kunnen beschermen”. Deze beschikking luidt als volgt:

„Wanneer het bijvoorbeeld op grond van eerdere ervaringen, eenduidige verklaringen of veelvuldige, vergeefse bedreigingen met een dwangsom duidelijk kenbaar is dat de administratie onder druk van de dwangsom niet bijdraait, vereist het beginsel van een effectieve rechterlijke bescherming dat er wordt gebruikgemaakt van de krachtens § 167 VwGO mogelijke ‚overeenkomstige’ toepassing van bepalingen van burgerlijk procesrecht en dat er ingrijpender dwangmaatregelen worden getroffen om de autoriteiten tot een rechtmatige handelwijze aan te manen [...]. Welke van de in de §§ 885 tot en met 896 ZPO geregelde, ingrijpender dwangmiddelen [...] in welke volgorde en in welke vorm bij de tenuitvoerlegging [...] zo nodig worden ingezet, dient in laatste instantie door de bestuursrechter te worden beoordeeld [...].”
58.

Bovendien lijkt het Gerecht in het arrest PO e.a./EDEO ( 18 ), dat recenter is dan het arrest Vanhalewyn/EDEO ( 19 ), de reikwijdte van zijn rechtspraak enigszins te hebben beperkt, door te oordelen dat artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut niet aldus kan worden uitgelegd dat EDEO verplicht is AUB’s vast te stellen voor de beslissingsbevoegdheid uit hoofde van artikel 15, tweede volzin, van die bijlage. In zijn arrest PO e.a./EDEO ( 20 ) heeft het Gerecht verduidelijkt dat de overwegingen in dat arrest in overeenstemming waren met die in het arrest Vanhalewyn/EDEO ( 21 ). Gelet op de omstandigheden van de onderhavige zaak, ben ik van mening dat hierover geen uitspraak meer hoeft te worden gedaan. In casu is het relevante gegeven, tevens gelet op het arrest PO e.a./EDEO ( 22 ), het feit dat artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut geen verplichting van algemene strekking inhoudt met betrekking tot de gehele bijlage X bij dat Statuut.
Artikel 13, lid 1 ( 6 ), luidt als volgt:

„In afwijking van artikel 12, lid 3, eerste alinea, onder j), en onverminderd het recht inzake de bescherming van de industriële en commerciële eigendom is de aanvrager niet gehouden de resultaten van de onschadelijkheids- en residuproeven of van de preklinische en klinische proeven te verschaffen wanneer hij kan aantonen dat het geneesmiddel generiek is ten opzichte van een referentiegeneesmiddel waarvoor sinds ten minste acht jaar in een lidstaat of in de Gemeenschap een vergunning krachtens artikel 5 is verleend.

Een generiek geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik dat overeenkomstig deze bepaling is toegelaten, mag pas tien jaar na de oorspronkelijke toelating van het referentieproduct in de handel worden gebracht.

De eerste alinea is ook van toepassing indien het referentiegeneesmiddel niet is toegelaten in de lidstaat waar de aanvraag voor het generieke geneesmiddel wordt ingediend. In dat geval vermeldt de aanvrager in de aanvraag in welke lidstaat het referentiegeneesmiddel is toegelaten of toegelaten is geweest. Op verzoek van de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de aanvraag wordt ingediend zendt de bevoegde autoriteit van de andere lidstaat binnen een maand een bevestiging dat het referentiegeneesmiddel toegelaten is of is geweest, alsmede de volledige samenstelling van het referentieproduct en, zo nodig, andere relevante documentatie.

[…]”
5.

In het arrest Jülich II ( 11 ) werden het Hof andermaal vragen gesteld met betrekking tot de berekening van de suikerproductieheffingen. Nu betrof het belangrijkste probleem de onzekerheid over het betrokken „totale bedrag van de restituties”. Die onzekerheid vloeide voort uit het feit dat de uitvoerrestituties voor bepaalde hoeveelheden suiker in uitgevoerde, verwerkte producten niet waren aangevraagd, noch waren uitbetaald. In verordeningen tot vaststelling van de te innen productieheffingen voor de verkoopseizoenen van 2003 tot en met 2006 had de Commissie die hoeveelheden opgenomen in het „uit te uitvoeren overschot”, maar niet in de „na te komen uitvoerverbintenissen”. Op het verzoek een uitspraak te doen over de vraag of die berekening geldig was, oordeelde het Hof in de zaak Jülich I in 2008 dat in beide gevallen alle uitgevoerde hoeveelheden, ongeacht of restituties daadwerkelijk waren betaald, in aanmerking hadden moeten worden genomen en dat de betrokken verordeningen daarom ongeldig waren. Het Hof heeft evenwel geen uitspraak gedaan over de vraag of in het „totale bedrag van de restituties” ook alle beschikbare restituties, ongeacht of zij daadwerkelijk waren betaald, of uitsluitend de werkelijk betaalde restituties hadden moeten worden meegeteld. ( 12 )
92.

Gelet op de voorgaande overwegingen stel ik het Hof voor de door het College van Beroep voor het bedrijfsleven gestelde prejudiciële vragen te beantwoorden als volgt: „1) Artikel 66, lid 1, van verordening (EU) nr. 508/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en tot intrekking van de verordeningen (EG) nr. 2328/2003, (EG) nr. 861/2006, (EG) nr. 1198/2006 en (EG) nr. 791/2007 van de Raad en verordening (EU) nr. 1255/2011 van het Europees Parlement en de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling zich ertegen verzet dat een regeling van een lidstaat zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, niet vanaf 1 januari 2014 voorziet in financiering uit het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij (EFMZV) van de voorbereiding en uitvoering van de productie‑ en afzetprogramma’s als bedoeld in artikel 28 van verordening (EU) nr. 1379/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 houdende een gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten en aquacultuurproducten, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1184/2006 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van verordening (EG) nr. 104/2000 van de Raad. 2) Artikel 66, lid 1, van verordening nr. 508/2014 kent producentenorganisaties voor visserijproducten en producentenorganisaties voor aquacultuurproducten het recht toe om financiële steun uit het EFMZV te verlangen voor uitgaven in verband met de voorbereiding van een productie‑ en afzetprogramma die zij vanaf 1 januari 2014 hebben gedaan. Het staat aan de betrokken lidstaat om na te gaan of de voorwaarde voor toekenning van de aangevraagde subsidie als bedoeld in artikel 66, lid 2, van deze verordening is vervuld en om, in het kader van de beoordelingsmarge waarover deze staat overeenkomstig artikel 66, lid 3, van deze verordening beschikt, het bedrag van de cofinanciering vast te stellen. 3) Artikel 65, lid 6, van verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de toekenning op basis van artikel 66, lid 1, van verordening nr. 508/2014 van financiële steun voor uitgaven in verband met de voorbereiding en uitvoering van een productie‑ en afzetprogramma die vanaf 1 januari 2014 zijn gedaan, in de situatie dat de subsidieaanvraag wordt ingediend nadat het productie‑ en afzetprogramma is voorbereid en uitgevoerd.”
44.

Volgens de eerste opvatting, die wordt verdedigd door SF en de Italiaanse en de Poolse regering, moet voorrang worden verleend aan de doelstelling van artikel 5, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, namelijk de verhoging van de kansen op reclassering van de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd ter fine van een strafvervolging. Vanuit dit oogpunt moet de uitvaardigende lidstaat de uitvoerende lidstaat garanderen dat de persoon tegen wie dit Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd naar deze laatste lidstaat wordt teruggezonden zodra de veroordeling tot een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel onherroepelijk is geworden, omdat de schuld van deze persoon dan onherroepelijk is vastgesteld. De omstandigheid dat de veroordeling tot een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel kan worden gevolgd door een andere fase in de strafprocedure die kan resulteren in een bijkomende straf of maatregel, zoals een beslissing tot confiscatie, is in dit verband niet van belang. De terugzending van een persoon tegen wie een onherroepelijke strafrechtelijke veroordeling tot een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel is uitgesproken, uitstellen in afwachting van de eventuele vaststelling, na onbepaalde tijd, van een bijkomende straf of maatregel, zou immers in strijd zijn met de doelstelling om de reclassering van gevonniste personen te bevorderen. De tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf of de tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel in de lidstaat waarvan de gevonniste persoon onderdaan of ingezetene is, zoals beoogd in artikel 5, punt 3, van dit kaderbesluit, mag niet afhangen van deze onzekerheid, die voortvloeit uit de bijzonderheden van de strafprocedure van de uitvaardigende lidstaat.
9.

Artikel 8 van richtlijn 2008/9 bepaalt het volgende: „1. Het teruggaafverzoek moet de volgende informatie bevatten: a) de naam en het volledige adres van de aanvrager; b) een elektronisch adres; c) een omschrijving van de beroepsactiviteit van de aanvrager waarvoor de goederen of diensten worden afgenomen; d) het teruggaaftijdvak waarop het verzoek betrekking heeft; e) een verklaring van de aanvrager dat hij gedurende het teruggaaftijdvak geen goederenleveringen of diensten heeft verricht waarvan de plaats geacht wordt in de lidstaat van teruggaaf te zijn gelegen, met uitzondering van de handelingen bedoeld in artikel 3, punt b), onder i) en ii); f) het btw-identificatienummer of het fiscaal registratienummer van de aanvrager; g) zijn bankgegevens (inclusief IBAN en BIC). 2. Naast de in lid 1 bedoelde gegevens worden in het teruggaafverzoek voor iedere lidstaat van teruggaaf en voor iedere factuur en ieder invoerdocument de volgende gegevens vermeld: a) de naam en het volledige adres van de leverancier of dienstverrichter; b) behalve in het geval van invoer, het btw-identificatienummer van de leverancier of dienstverrichter of zijn fiscaal registratienummer, toegekend door de lidstaat van teruggaaf overeenkomstig artikelen 239 en 240 van richtlijn 2006/112/EG; c) behalve in het geval van invoer, het landencodenummer van de lidstaat van teruggaaf overeenkomstig artikel 215 van richtlijn 2006/112/EG; d) de datum en het nummer van de factuur of het invoerdocument; e) de maatstaf van heffing en het bedrag aan btw, uitgedrukt in de munteenheid van de lidstaat van teruggaaf; f) het overeenkomstig artikel 5 en artikel 6, tweede alinea, berekende bedrag van de aftrekbare btw, uitgedrukt in de munteenheid van de lidstaat van teruggaaf; g) indien van toepassing, het overeenkomstig artikel 6 berekende pro rata, uitgedrukt in procenten; h) de aard van de afgenomen goederen en diensten, aangegeven door middel van de codes als bepaald in artikel 9.”
112.

Ik ben het op dit punt niet eens met de Commissie. Ten eerste is een uitlegging van het evenredigheidscriterium die erop neerkomt dat het in feite alle algemene regels verbiedt en in plaats daarvan in elke situatie een beoordeling per geval voorschrijft even verstrekkend als structureel verkeerd. Nationaal recht krijgt, evenals het Unierecht, vaak zijn beslag door algemene ervaringen en veronderstellingen om te zetten in algemene juridische regels. De beoordeling van de evenredigheid van dergelijke regels is dan noodzakelijkerwijs ook abstract in de zin dat ervoor moet worden gezorgd dat de regel in de meeste gevallen niet tot onjuiste resultaten leidt, en niet dat hij in elk afzonderlijk geval perfect is. ( 48 ) Ten tweede hebben duidelijke regels het voordeel dat zij voorspelbaar zijn en willekeur zoveel mogelijk vermijden. Nogmaals: beide beginselen bevorderen in feite het vrije verkeer in de zin dat een potentiële vertrekker duidelijk en van tevoren de criteria en voorwaarden kan kennen die op hem van toepassing zijn en aldus weloverwogen kan beslissen of hij überhaupt gaat vertrekken.
5.

Overweging 34 van de dienstenrichtlijn luidt als volgt: „Of bepaalde activiteiten, met name activiteiten die met publieke middelen worden gefinancierd of door openbare entiteiten worden verricht, een ‚dienst’ vormen, moet volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie per geval worden beoordeeld in het licht van alle kenmerken van die activiteiten, met name de manier waarop zij in de betrokken lidstaat worden verricht, georganiseerd en gefinancierd. Het Hof van Justitie heeft geoordeeld dat het wezenlijke kenmerk van een vergoeding erin bestaat dat zij een economische tegenprestatie voor de betrokken diensten vormt en heeft aldus erkend dat er geen sprake is van een vergoeding bij activiteiten die door of namens de overheid zonder economische tegenprestatie in het kader van haar taken op sociaal, cultureel, opvoedkundig en justitieel gebied worden verricht, zoals cursussen die worden gegeven in het kader van het nationale onderwijsstelsel of het beheer van socialezekerheidsstelsels, die geen economische activiteit behelzen. De betaling van een bijdrage door de afnemers, bijvoorbeeld schoolgeld of inschrijfgeld teneinde in zekere mate in de werkingskosten van een stelsel bij te dragen, vormt op zich nog geen vergoeding omdat de dienst hoofdzakelijk uit publieke middelen gefinancierd blijft. Deze activiteiten vallen derhalve niet onder de definitie van dienst in artikel 50 van het Verdrag en vallen niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijn.”