ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 313/4

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 oktober 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — R. H. H. Renneberg/Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-527/06) (1)

(Vrij verkeer van werknemers - Artikel 39 EG - Belastingwetgeving - Inkomstenbelasting - Vaststelling van heffingsgrondslag - Onderdaan van lidstaat die zijn belastbaar inkomen volledig of nagenoeg volledig in deze lidstaat verwerft - Woonplaats in andere lidstaat)

(2008/C 313/06)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: R. H. H. Renneberg

Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van de artikelen 39 EG en 56 EG — Vaststelling van het belastbare bedrag voor de inkomstenbelasting — Onderdaan van een lidstaat die al zijn inkomsten in deze lidstaat verwerft, maar in een andere lidstaat woont — Nationale regeling op grond waarvan geen aftrek is toegestaan van negatief inkomen uit een in een andere lidstaat gelegen woning

Dictum

Artikel 39 EG dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die aan de orde in het hoofdgeding, volgens welke een gemeenschapsburger die niet-ingezetene is van de lidstaat waarin hij inkomsten verwerft die zijn volledige of nagenoeg zijn volledige belastbare inkomen vormen, in deze lidstaat voor de vaststelling van de grondslag voor de belastingheffing over dat inkomen negatieve inkomsten uit een in een andere lidstaat gelegen woning waarvan hij eigenaar is, niet in aftrek kan brengen, terwijl een ingezetene van eerstgenoemde lidstaat dergelijke negatieve inkomsten voor de vaststelling van de grondslag voor de belastingheffing over zijn inkomen wel in aftrek kan brengen.

(1) PB C 56 van 10.3.2007.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 69/3

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 29 januari 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Consiglio Nazionale degli Ingegneri/Ministero della Giustizia, Marco Cavallera

(Zaak C-311/06) (1)

(Erkenning van diploma's - Richtlijn 89/48/EEG - Homologatie van opleidingstitel - Ingenieur)

(2009/C 69/03)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

Verwerende partijen: Ministero della Giustizia, Marco Cavallera

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Consiglio di Stato — Uitlegging van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste 3 jaar worden afgesloten (PB L 19, blz. 16) — Toepasselijkheid in het geval van een Italiaanse onderdaan die na de homologatie van zijn ingenieursdiploma bij de Spaanse beroepsorde is ingeschreven, maar zijn beroep nooit in Spanje heeft uitgeoefend, en die om inschrijving bij de Italiaanse beroepsorde verzoekt op grond van de in Spanje afgegeven titel die recht geeft op uitoefening van het beroep

Dictum

De houder van een door een instantie van een lidstaat afgegeven titel die niet de afsluiting vormt van enige opleiding binnen het onderwijsstelsel van deze lidstaat, en noch op een examen noch op in de genoemde lidstaat verworven beroepservaring berust, kan zich niet beroepen op richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, teneinde toegang te krijgen tot een gereglementeerd beroep in een andere, ontvangende lidstaat.

(1) PB C 249 van 14.10.2006.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/10

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 juli 2008 — Athinaïki Techniki AE/Commissie van de Europese Gemeenschappen, Athens Resort Casino AE Symmetochon

(Zaak C-521/06 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Door Helleense Republiek aan consortium Hyatt Regency toegekende steun - Klacht - Besluit om klacht niet verder te behandelen - Verordening (EG) nr. 659/1999 - Artikelen 4, 13 en 20 - Begrip „handeling waartegen kan worden opgekomen’ in zin van artikel 230 EG)

(2008/C 223/15)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Athinaïki Techniki AE (vertegenwoordiger: S. A. Pappas, dikigoros)

Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: D. Triantafyllou, gemachtigde) Athens Resort Casino AE Symmetochon (vertegenwoordigers: F. Carlin, Barrister, N. Korogiannakis, dikigoros)

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 26 september 2006 in zaak T-94/05, waarbij het Gerecht niet-ontvankelijk heeft verklaard het beroep tot nietigverklaring van de brief van de Commissie van 2 december 2004, welke verzoekster informeerde over het ad acta leggen van haar klacht betreffende beweerdelijk door de Helleense Republiek in het kader van een procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten verleende staatsteun — Begrip voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 230 EG

Dictum

1) De beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 26 september 2006, Athinaïki Techniki/Commissie (T-94/05), wordt vernietigd.

2) De door de Commissie van de Europese Gemeenschappen voor het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid wordt verworpen.

3) De zaak wordt verwezen naar het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen voor een uitspraak over de vordering van Athinaïki Techniki AE tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 2 juni 2004 om haar klacht tegen de staatssteun die de Helleense Republiek in het kader van de overheidsopdracht betreffende de overdracht van 49 % van het kapitaal van het casino Mont Parnès zou hebben verleend aan het consortium Hyatt Regency, niet verder te behandelen.

4) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 42 van 24.2.2007.
De artikelen 56 EG en 58 EG verzetten zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als in het hoofdgeding aan de orde is, die een aan aldaar gevestigde fiscale beleggingsinstellingen te verstrekken tegemoetkoming wegens in een andere lidstaat of een derde land ingehouden bronheffing op door deze instellingen ontvangen dividenden beperkt indien en voor zover hun aandeelhouders in andere lidstaten of in derde landen wonende natuurlijke personen of aldaar gevestigde rechtspersonen zijn, aangezien deze beperking al haar aandeelhouders zonder onderscheid benadeelt.

In dit verband is het niet van belang dat de buitenlandse aandeelhouders van een fiscale beleggingsinstelling wonen of gevestigd zijn in een staat waarmee de lidstaat van vestiging van deze instelling een verdrag heeft gesloten dat voorziet in de wederzijdse verrekening van bronheffing op dividend.
1)

Artikel 1, lid 2, artikel 7, lid 1, en artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 29 september 2003, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat weigert om in omstandigheden als die van de hoofdgedingen, op zijn grondgebied de rijbevoegdheid te erkennen die voortvloeit uit een rijbewijs dat later, maar niet binnen een aan de betrokkene opgelegde verbodstermijn om een nieuw rijbewijs te verkrijgen, is afgegeven door een andere lidstaat, en derhalve de geldigheid van dat rijbewijs, zolang de houder ervan niet voldoet aan de in deze eerste lidstaat gestelde eisen voor de afgifte van een nieuw rijbewijs na de intrekking van een vorig rijbewijs, waaronder een onderzoek van zijn rijgeschiktheid, waaruit blijkt dat de redenen voor de intrekking niet langer bestaan. In dezelfde omstandigheden verzetten deze bepalingen zich er niet tegen dat een lidstaat weigert op zijn grondgebied de rijbevoegdheid te erkennen die voortvloeit uit een later door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs, wanneer op basis van de vermeldingen op het rijbewijs of van andere onbetwistbare inlichtingen afkomstig van de afgiftestaat, vaststaat dat ten tijde van de afgifte van dit rijbewijs de houder ervan, wiens vorig rijbewijs op het grondgebied van de eerste lidstaat is ingetrokken, niet zijn gewone verblijfplaats op het grondgebied van de afgiftestaat had.
3)

Het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van fiscale neutraliteit zijn weliswaar in beginsel van toepassing in een zaak als die in het hoofdgeding, doch worden niet geschonden alleen doordat terugbetaling wordt geweigerd op grond van de ongerechtvaardigde verrijking van de betrokken belastingplichtige. Het beginsel van fiscale neutraliteit verzet zich er echter tegen dat het verbod van ongerechtvaardigde verrijking alleen aan belastingplichtigen zoals „payment traders” (belastingplichtigen voor wie in een bepaald boekhoudjaar de in een later stadium ontvangen belasting meer bedraagt dan de betaalde voorbelasting) en niet aan belastingplichtigen zoals „repayment traders” (belastingplichtigen in het tegenovergestelde geval) wordt tegengeworpen, voor zover deze belastingplichtigen soortgelijke goederen hebben verkocht. De verwijzende rechter moet nagaan of dit in casu het geval is. Bovendien verzet het algemene gelijkheidsbeginsel, waarvan schending in fiscale zaken de vorm kan aannemen van discriminatie jegens ondernemingen die niet noodzakelijk concurrenten zijn, maar zich niettemin in andere opzichten in een vergelijkbare situatie bevinden, zich tegen discriminatie tussen „payment traders” en „repayment traders” die niet objectief gerechtvaardigd is.
1)

Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 3 mei 2006, Eurohypo/BHIM (EUROHYPO) (T-439/04), wordt vernietigd voor zover het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft geoordeeld dat de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 3288/94 van de Raad van 22 december 1994, niet had geschonden door bij beslissing van 6 augustus 2004 (zaak R 829/2002-4) inschrijving te weigeren van de woordcombinatie EUROHYPO als gemeenschapsmerk voor de diensten van klasse 36 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd, die zijn omschreven als volgt: „[f]inanciële zaken; monetaire zaken; makelaardij in onroerende goederen; financiële diensten; financieringen […]”.
3)

Voor opdrachten die door een entiteit met de hoedanigheid van publiekrechtelijke instelling in de zin van de richtlijnen 2004/17 en 2004/18 worden geplaatst en die verband houden met de uitoefening van activiteiten van deze entiteit in een of meer van de in de artikelen 3 tot en met 7 van richtlijn 2004/17 bedoelde sectoren, moeten de procedures van deze richtlijn gelden. Daarentegen gelden voor alle andere opdrachten die door deze entiteit worden geplaatst in verband met de uitoefening van andere activiteiten, de procedures van richtlijn 2004/18. Elk van deze twee richtlijnen is van toepassing zonder onderscheid tussen de activiteiten welke die entiteit uitoefent ter vervulling van haar taak te voorzien in behoeften van algemeen belang, en de activiteiten die zij uitoefent onder mededingingsvoorwaarden, zelfs in geval van een boekhouding waarin de scheiding wordt nagestreefd van de sectoren waarbinnen zij werkzaam is, om kruiselingse financiering tussen deze sectoren te voorkomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 64/8

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Theodor Jäger/Finanzamt Kusel-Landstuhl

(Zaak C-256/06) (1)

(Vrij verkeer van kapitaal - Artikelen 73 B en 73 D EG-Verdrag (thans artikelen 56 EG en 58 EG) - Successiebelasting - Waardering van zaken in nalatenschap - In andere lidstaat gelegen voor land- en bosbouw gebruikt goed - Minder gunstige methode voor waardering van goed en voor berekening van belastingschuld)

(2008/C 64/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Theodor Jäger

Verwerende partij: Finanzamt Kusel-Landstuhl

Voorwerp

Verzoek om prejudiciële beslissing — Bundesfinanzhof — Uitlegging van artikel 56 EG — Nationale wetgeving inzake successierecht — Toepassing van verschillende waarderingsmethodes voor landbouw- en bosbouwgronden naar gelang deze gronden op het nationale grondgebied of in een andere lidstaat liggen, alsook van een belastingvrij bedrag bij aankoop van op het nationale grondgebied gelegen gronden, met zwaardere belasting tot gevolg wanneer het vermogen in een andere lidstaat gelegen landbouw- en bosbouwgronden omvat dan wanneer alle gronden op het nationale grondgebied liggen

Dictum

Artikel 73 B, lid 1, EG-Verdrag (thans artikel 56, lid 1, EG), gelezen in samenhang met artikel 73 D EG-Verdrag (thans artikel 58 EG), moet aldus worden uitgelegd dat die bepaling in de weg staat aan een regeling van een lidstaat die, met het oog op de berekening van de belasting over een nalatenschap bestaande uit zaken op het grondgebied van die lidstaat en uit een in een andere lidstaat gelegen voor de land- en bosbouw gebruikt goed,

— bepaalt dat het in die andere lidstaat gelegen goed in aanmerking wordt genomen ten belope van de normale waarde ervan, terwijl op een gelijksoortig in het binnenland gelegen goed een bijzondere waarderingsprocedure wordt toegepast die gemiddeld een uitkomst van slechts 10 % van de normale waarde van dat goed oplevert, en

— alleen voor binnenlandse voor de land- en bosbouw gebruikte goederen voorziet in de toepassing van een specifiek belastingvrij bedrag voor die goederen, en in de inaanmerkingneming van de resterende waarde van die goederen ten belope van slechts 60 %.

(1) PB C 224 van 16.9.2006.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/10

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 december 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-401/06) (1)

(Niet-nakoming - Fiscale bepalingen - Zesde BTW-richtlijn - Dienstverrichting - Executeur - Plaats van uitvoering van dienst - Artikel 9, leden 1 en 2, sub e)

(2008/C 22/18)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: D. Triantafyllou, gemachtigde)

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordiger: M. Lumma, gemachtigde)

Voorwerp

Niet-nakoming — Schending van artikel 9, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145, blz. 1) — Diensten van executeurs ten behoeve van ontvangers die buiten de Gemeenschap zijn gevestigd of van belastingplichtigen die in de Gemeenschap, maar buiten het land van de dienstverrichter zijn gevestigd — Plaats van dienstverrichting — Kwalificatie van de activiteit van executeur

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Bondsrepubliek Duitsland.

(1) PB C 294 van 2.12.2006.
1)

Artikel 58 van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, verzet zich ertegen dat verplichtingen die zijn opgenomen in een gemeenschapsregeling die in het Publicatieblad van de Europese Unie niet werd bekendgemaakt in de taal van een nieuwe lidstaat, hoewel deze taal een officiële taal van de Europese Unie is, kunnen worden opgelegd aan particulieren in deze staat, ook al hadden deze personen via andere wegen van deze regeling kennis kunnen nemen.
1)

Door te weigeren om de uit de invoer van militair materieel in de periode van 1 januari 1998 tot en met 31 december 2002 voortvloeiende eigen middelen te berekenen, vast te stellen en ter beschikking van de Commissie van de Europese Gemeenschappen te stellen, en door te weigeren om de vertragingsrente te betalen die is verschuldigd doordat die eigen middelen niet ter beschikking van de Commissie van de Europese Gemeenschappen zijn gesteld, is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2 en 9 tot en met 11 van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen, zoals gewijzigd bij verordening (Euratom, EG) nr. 1355/96 van de Raad van 8 juli 1996, en dezelfde artikelen van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/6

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 18 december 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Regeringsrätten — Zweden) — Skatteverket/A

(Zaak C-101/05) (1)

(Vrij verkeer van kapitaal - Beperking van kapitaalverkeer tussen lidstaten en derde landen - Belasting op kapitaalopbrengsten - Dividenden ontvangen van in lidstaat van EER gevestigde vennootschap - Vrijstelling - Dividenden ontvangen van in derde land gevestigde vennootschap - Vrijstelling afhankelijk van bestaan van belastingverdrag dat voorziet in informatie-uitwisseling - Doeltreffendheid van fiscale controles)

(2008/C 51/09)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Regeringsrätten

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Skatteverket

Verwerende partij: A

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Regeringsrätten — Uitlegging van artikelen 56 EG en 58 EG — Van in lidstaat woonachtige belastingplichtige geheven belasting over dividenden die door in derde land gevestigde vennootschap zijn uitgekeerd — Nationale regeling die vrijstelling van dergelijke dividenden afhankelijk stelt van met derde land gesloten belastingverdrag dat bepaling over informatie-uitwisseling bevat

Dictum

De artikelen 56 EG en 58 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen de wettelijke regeling van een lidstaat krachtens welke de vrijstelling van inkomstenbelasting over dividenden die worden uitgekeerd in de vorm van aandelen in een dochteronderneming, enkel kan worden verleend indien de uitkerende vennootschap is gevestigd in een lidstaat van de Europese Economische Ruimte of in een staat waarmee de lidstaat van belastingheffing een belastingverdrag heeft gesloten dat voorziet in de uitwisseling van informatie, wanneer voor deze vrijstelling voorwaarden gelden waarvan de naleving door de bevoegde autoriteiten van deze lidstaat enkel kan worden gecontroleerd middels het verkrijgen van inlichtingen van de staat van vestiging van de uitkerende vennootschap.

(1) PB C 106 van 30.4.2005.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/3

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 december 2007 verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Münster (Duitsland) — Columbus Container Services BVBA & Co./Finanzamt Bielefeld-Innenstadt

(Zaak C-298/05) (1)

(Artikelen 43 EG en 56 EG - Inkomsten- en vermogensbelasting - Voorwaarden voor belastingheffing over winst van in andere lidstaat gelegen inrichting - Verdrag ter voorkoming van dubbele belasting - Methoden van vrijstelling of verrekening van belasting)

(2008/C 22/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Münster

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Columbus Container Services BVBA & Co.

Verwerende partij: Finanzamt Bielefeld-Innenstadt

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Münster — Uitlegging van de artikelen 43 EG, 56 EG, 57 EG en 58 EG — Vrijheid van vestiging en vrij verkeer van kapitaal — Inkomsten van een tussenvennootschap uit kapitaalinvesteringen in een buitenlandse inrichting van een in Duitsland onbeperkt belastingplichtige — Nationale wettelijke regeling op grond waarvan de over deze inkomsten geheven buitenlandse belasting wordt verrekend met de nationale belasting, anders dan is bepaald in het met België gesloten verdrag ter voorkoming van dubbele belasting, dat voorziet in de toepassing van de methode van belastingvrijstelling

Dictum

De artikelen 43 EG en 56 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een belastingregeling van een lidstaat op grond waarvan de inkomsten van een nationale ingezetene uit kapitaalinvesteringen in een inrichting met zetel in een andere lidstaat, ofschoon met laatstbedoelde lidstaat een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting is gesloten, niet van de nationale inkomstenbelasting worden vrijgesteld, maar na verrekening van de in de andere lidstaat geheven belasting aan de nationale belasting worden onderworpen.

(1) PB C 271 van 29.10.2005.
1)

Dient de rechtsregel, dat vertragingsrente moet worden vergoed omdat recht bestaat op teruggaaf van in strijd met het Unierecht geheven belasting, aldus te worden uitgelegd dat, ingeval aan een belastingplichtige een teruggaaf van omzetbelasting is verleend, aan die belastingplichtige vertragingsrente moet worden vergoed, in de situatie dat: a) de teruggaaf het gevolg is van vergissingen in de administratie van de belastingplichtige, zoals omschreven in deze uitspraak, en waarvan de inspecteur geen enkel verwijt kan worden gemaakt; b) de teruggaaf het gevolg is van een herberekening van de verdeelsleutel voor de aftrek van omzetbelasting op algemene kosten, onder de omstandigheden zoals omschreven in deze uitspraak?
1)

Dient artikel 135, eerste lid, letter g, van de Btw-richtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat deelnemers aan een pensioenfonds zoals in het hoofdgeding aan de orde is, kunnen worden geacht beleggingsrisico te lopen, en brengt dit mee dat het pensioenfonds een “gemeenschappelijk beleggingsfonds” in de zin van deze bepaling vormt? Is daarbij van belang: — of deelnemers een individueel beleggingsrisico lopen, of is het voldoende dat de deelnemers als collectief, en niemand anders, de gevolgen dragen van de resultaten van de beleggingen? — wat de omvang van het collectieve dan wel het individuele risico is? — in hoeverre de hoogte van de pensioenuitkering mede afhankelijk is van andere factoren, zoals het aantal jaren van pensioenopbouw, de hoogte van het salaris en de rekenrente? — dat het pensioenfonds vanaf 1 januari 2018 geen actieve opbouw meer kent en vanwege de lage beleidsdekkingsgraad verplicht is over te gaan tot een collectieve waardeoverdracht aan een verzekeraar of een ander pensioenfonds?