ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
64

Het eerste bestreden besluit is in elk geval geen regelgevingshandeling in de zin van de derde hypothese van artikel 263, vierde alinea, VWEU. Wat betreft verzoeksters’ argument dat het eerste bestreden besluit een regelgevingshandeling is, omdat het een niet-wetgevingshandeling is, zij vastgesteld dat het begrip regelgevingshandeling in de zin van de derde hypothese van artikel 263, vierde alinea, VWEU verwijst naar alle handelingen van algemene strekking, behoudens wetgevingshandelingen (beschikkingen van 4 juni 2012, Eurofer/Commissie, T‑381/11, Jurispr., EU:T:2012:273, punt 42, en 7 maart 2014, FESI/Raad, T‑134/10, EU:T:2014:143, punt 23). Het eerste bestreden besluit is geen wetgevingshandeling, aangezien het niet volgens de gewone wetgevingsprocedure of volgens een bijzondere wetgevingsprocedure in de zin van artikel 289, leden 1 tot en met 3, VWEU is vastgesteld [zie in die zin arrest van 25 oktober 2011, Microban International en Microban (Europe)/Commissie, T‑262/10, Jurispr., EU:T:2011:623, punt 21; beschikking FESI/Raad, reeds aangehaald, EU:T:2014:143, punt 25]. Het heeft echter geen algemene strekking, aangezien het niet van toepassing is op objectief bepaalde situaties en geen rechtsgevolgen heeft voor algemeen en abstract omschreven categorieën van personen (zie in die zin beschikkingen Bricmate/Raad, punt 61 supra, EU:T:2014:53, punt 65, en FESI/Raad, reeds aangehaald, EU:T:2014:143, punt 24). Het eerste bestreden besluit betreft immers de aanvaarding van een concrete verbintenis door de Commissie en is slechts gericht tot de ondernemingen die in de bijlage daarbij worden vermeld, door de aanvaarding van hun aangeboden verbintenis. Het is dus geen regelgevingshandeling, zodat het beroep evenmin ontvankelijk is op grond van de derde hypothese van artikel 263, vierde alinea, VWEU.
49

In deze context moet tot slot de stelling van verzoeksters in punt 80 van het verzoekschrift worden beoordeeld, volgens welke de Commissie het basisbeginsel van hun personeelsbeheer onjuist heeft opgevat. Deze bestond er namelijk in tijdens het eerste of de eerste twee jaar van bedrijf grotere aantallen personeelsleden ter beschikking te stellen, met de bedoeling deze in de jaren 3 en 4, na aanmerkelijke efficiëntievoordelen door innovatieve consolidatieprocedures, substantieel terug te brengen. Voor zover deze stelling kan worden opgevat als een betwisting van de bevindingen in de punten 44 tot en met 46 hierboven, kan zij enkel worden verworpen. Hoewel niet kan worden uitgesloten dat een innovatieve consolidatie-inspanning tijdens de eerste jaren ertoe kan leiden dat in latere jaren minder personeel nodig is om een groter aantal gebruikers te ondersteunen, waardoor een model in twijfel kan worden getrokken volgens hetwelk inschrijvers enkel personeelscijfers hoeven op te geven voor jaar 4 en de aantallen voor de jaren 1, 2 en 3 automatisch worden berekend in verhouding tot een lager aantal gebruikers, hebben verzoeksters geen bewijsmateriaal aangevoerd om aan te tonen dat zij in hun inschrijving daadwerkelijk dergelijke methoden hebben voorgesteld, die bovendien transparant, logisch, samenhangend, controleerbaar, volledig en praktisch waren, zoals voorgeschreven in het bestek (afdeling 1‑5‑0 over de financiële aspecten van personeelsbeheer, hoofdstuk 2.2). Het enige efficiëntieverhogende aspect dat verzoeksters in hun mondelinge opmerkingen noemden, was het door hen voorgestelde systeem waarin gebruikers IT-apparatuur aanvragen via een onlineplatform in plaats van via andere telecommunicatiemiddelen. Voor zover een dergelijk argument kan worden beoordeeld zonder nauwkeurig ondersteunend bewijs, lijkt het erop dat deze maatregelen weliswaar efficiënt timemanagement voor gebruikers van de dienst kunnen bevorderen, maar zonder verdere onderbouwing de efficiëntie van het personeel van de inschrijver niet merkbaar vergroten, niet in het minst omdat voor de taak de aangevraagde apparatuur ter beschikking te stellen, geen innovatie was aangevoerd.
3.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling met beperkende maatregelen ten aanzien van een persoon of entiteit — Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is meegedeeld — Adres van de betrokkene bekend op het tijdstip van vaststelling van de handeling — Termijn die ingaat op de datum van de individuele mededeling [Art. 263, zesde alinea, VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht (2011), art. 102, lid 2; besluit 2013/255/GBVB van de Raad] (cf. punt 32)
8.

Handelingen van de instellingen — Motivering — Verplichting — Omvang — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten of organisaties die banden met het Syrische regime hebben — Verplichting om de betrokkene de motivering mee te delen op hetzelfde tijdstip als of onmiddellijk na de vaststelling van de voor hem bezwarende handeling — Grenzen — Veiligheid van de Unie en de lidstaten of voeren van hun internationale betrekkingen — Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen — Toelaatbaarheid van een beknopte motivering (Art. 296, tweede alinea, VWEU; verordening nr. 363/2013 van de Raad) (cf. punten 89‑91)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Weigering van de Commissie om het onderzoek van een klacht waarbij haar is verzocht te handelen krachtens artikel 106, lid 3, VWEU, voort te zetten – Daarvan uitgesloten – Niet-ontvankelijkheid (Art. 106, lid 3, VWEU en 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 19‑22)

2. Mededinging – Ondernemingen die door de lidstaten verleende bijzondere of uitsluitende rechten genieten – Exclusieve vergunning voor de exploitatie van videoloterijterminals – Beroep op artikel 106 VWEU om een einde te maken aan mededingingsverstorende gedragen vanwege de ondernemingen – Onrechtmatigheid – Passende rechtsgrondslag – Artikelen 101 VWEU en 102 VWEU (Art. 101 VWEU, 102 VWEU, 106 VWEU en 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 24, 25, 30, 36‑38)

Onderwerp

Voorwerp

Nietigverklaring van het besluit van de Commissie, in haar brief van 10 juni 2013, waarbij zij verzoeksters heeft meegedeeld dat zij hun klacht afwees en het dossier in zaak COMP/39.981, Stanleybet Group 2/OPAP, afsloot

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Op de verzoeken tot interventie van de Helleense Republiek en Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP) hoeft niet te worden beslist.

3) Stanleybet Malta Ltd en Stanley International Betting Ltd dragen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

13 maart 2014

Zaak T‑652/13 P

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening – Openbare dienst – Ambtenaren – Hogere voorziening binnen de termijn ingesteld per fax – Ondertekening van de advocaat op de fax niet gelijk aan die op het per post neergelegde origineel – Neerlegging van het origineel na afloop van de termijn – Termijnoverschrijding – Hogere voorziening kennelijk niet-ontvankelijk”

Betreft: Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 19 september 2013, Marcuccio/Commissie (F‑31/13), en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing: De hogere voorziening wordt afgewezen. Marcuccio zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Verzoekschrift binnen de beroepstermijn ingediend per fax – Handgeschreven ondertekening van de advocaat die verschilt van die op het per post verzonden origineel van het verzoekschrift – Gevolg – Geen inaanmerkingneming van de datum van ontvangst van de fax om te beoordelen of de beroepstermijn in acht is genomen

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 43, lid 6)

Overeenkomstig artikel 43, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de dag waarop een kopie van het ondertekende origineel van een processtuk per telefax of elk ander technisch communicatiemiddel ter griffie binnenkomt, voor de eerbiediging van de procestermijnen in aanmerking genomen, mits het ondertekende origineel van het stuk uiterlijk tien dagen na ontvangst van het bericht bij deze griffie wordt neergelegd.

Wanneer de handtekening van de advocaat van een rekwirant onderaan het per fax verzonden verzoekschrift in hogere voorziening niet gelijk is aan de handtekening op het later neergelegde origineel daarvan, kan de datum van het per fax ingediende verzoekschrift in hogere voorziening niet in aanmerking worden genomen voor de eerbiediging van de beroepstermijn. Hieruit volgt dat, overeenkomstig artikel 43, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, alleen de datum van neerlegging van het ondertekende origineel in aanmerking moet worden genomen voor de eerbiediging van die termijn.

(cf. punten 6, 8 en 9)

Referentie:

Gerecht 29 november 2011, Enisa/EDPS, T‑345/11, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 15‑17 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 3 oktober 2012, Tecnimed/BHIM – Ecobrands (ZAPPER-CLICK), T‑360/10, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 15‑17; 14 november 2013, Marcuccio/Commissie, T‑229/13 P, punten 14 en 15
Beschikking van de president van het Gerecht van 16 oktober 2013 – Comunidad Autónoma del País Vasco en Itelazpi/Commissie

(Zaak T-462/13 R)

„Kort geding — Staatssteun — Besluit waarbij steun onverenigbaar met interne markt wordt verklaard en terugvordering ervan alsook annulering van uitstaande betalingen wordt gelast — Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”

1. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Fumus boni juris — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Cumulatieve voorwaarden — Afweging van alle betrokken belangen — Beoordelingsvrijheid van rechter in kort geding (Art. 256, lid 1, VWEU, 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 15-17)

2. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Bewijslast — Besluit van de Commissie waarbij terugvordering van steun wordt gelast — Situatie die vervulling door publiekrechtelijke decentrale territoriale entiteit van openbaredienstverplichtingen ernstig in gevaar kan brengen — Geen (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 23, 24)

3. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Besluit van de Commissie waarbij terugvordering van steun wordt gelast — Besluit dat tot lidstaat en niet tot steunontvanger is gericht — Inaanmerkingneming van nationale uitvoeringsmaatregelen — Niet dwingende maatregelen — Geen spoedeisendheid (Art. 278 VWEU, 279 VWEU en 288, vierde alinea, VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 29-31, 39)

4. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Besluit waarbij terugvordering van staatssteun wordt gelast — Mogelijkheid om voor nationale rechter op te komen tegen nationale uitvoeringsmaatregelen — Bevoegdheid van de Unierechter om met dergelijke rechtsmiddelen rekening te houden bij beoordeling ten gronde van verzoek in kort geding — Geen onherstelbaar karakter (Art. 278 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 34-36)

Voorwerp

Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de artikelen 3 en 4 van besluit C(2013) 3204 definitief van de Commissie van 19 juni 2013 betreffende steunmaatregel SA.28599 (C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009) die door het Koninkrijk Spanje ten uitvoer is gelegd voor de invoering van digitale terrestrische televisie in afgelegen en minder verstedelijkte gebieden (met uitzondering van Castilla – La Mancha)

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

12 december 2013

Zaak T‑436/13 P

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening – Binnen de beroepstermijn per fax ingestelde hogere voorziening – Op fax geplaatste handtekening van de advocaat die verschilt van die welke is geplaatst op het per post neergelegde origineel – Neerlegging van het origineel na afloop van de termijn – Termijnoverschrijding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft:

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 28 mei 2013, Marcuccio/Commissie (F‑67/11), en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. Marcuccio draagt zijn eigen kosten.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure–Inleidend verzoekschrift–Vormvereisten–Verzoekschrift binnen de beroepstermijn ingediend per fax–Handgeschreven handtekening van de advocaat die verschilt van die op het origineel van het per post verzonden verzoekschrift–Gevolg–Datum van ontvangst van fax die niet in aanmerking kan worden genomen om te beoordelen of de beroepstermijn in acht is genomen (Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 43, lid 6)

Overeenkomstig artikel 43, lid 6, van het Reglement voor procesvoering van het Gerecht wordt voor de berekening van de procestermijnen de dag in aanmerking genomen waarop een kopie van het ondertekende origineel van een processtuk per telefax of door middel van enig ander technisch communicatiemiddel ter griffie binnenkomt, mits het ondertekende origineel van het stuk uiterlijk tien dagen later bij de griffie wordt neergelegd.

Wanneer de door de advocaat van een verzoeker onderaan op het per fax ingediende verzoekschrift in hogere voorziening geplaatste handtekening niet gelijk is aan die welke is geplaatst op het later verzonden origineel van het verzoekschrift in hogere voorziening, kan het per fax ingediende verzoekschrift in hogere voorziening niet in aanmerking worden genomen voor de berekening van de beroepstermijn. Hieruit volgt dat overeenkomstig artikel 43, lid 6, van het Reglement voor procesvoering van het Gerecht voor de berekening van die termijn enkel de datum van neerlegging van het ondertekende origineel in aanmerking moet worden genomen.

(cf. punten 6, 8 en 9)

Referentie:

Gerecht 29 november 2011, Enisa/EDPS, T‑345/11, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 15‑17; 3 oktober 2012, Tecnimed/BHIM – Ecobrands (ZAPPER-CLICK), T‑360/10, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 15‑17 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 14 november 2013, Marcuccio/Commissie, T‑229/13 P, punten 14 en 15
2.

Kort geding — Voorwaarden voor ontvankelijkheid — Verzoekschrift — Vormvereisten — Uiteenzetting van middelen op grond waarvan toekenning van gevorderde maatregelen aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt — Middelen rechtens niet uiteengezet in verzoekschrift — Niet-ontvankelijkheid (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c, en 104, lid 3) (cf. punten 10, 11, 15, 18)
41

De Commissie concludeert dat er geen sprake is van spoedeisendheid en merkt in dat verband op dat de economische malaise die de hele Griekse bevolking raakt geen enkel verband houdt met de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit, en dat het eventuele onvermogen van de landbouwers om de steun terug te betalen als zodanig geen ernstige en onherstelbare schade vormt voor de Helleense Republiek. Wat de schade betreft die in verband met de openbare orde wordt aangevoerd, zij opgemerkt dat deze theoretisch en onzeker is. Het feit dat bepaalde landbouwers onrechtmatige steun moeten terugbetalen betekent niet automatisch dat zij rellen zullen veroorzaken. Overigens is niet bewezen dat de landbouwers aan de basis lagen van de rellen in Athene in het begin van het jaar, die hoogstwaarschijnlijk waren veroorzaakt door de inwoners van die stad, die per definitie geen landbouwers zijn. Algemene en vage angsten betreffende hypothetische gebeurtenissen die zich in de toekomst zouden kunnen voordoen, kunnen evenwel niet de vereiste ernstige en onherstelbare schade vormen. Wat de administratieve last betreft die de terugvordering van de steun van een groot aantal ontvangers meebrengt, zij opgemerkt dat deze last voor de Helleense Republiek geen ernstige en onherstelbare schade kan vormen, aangezien het onlogisch zou zijn dat de maatregelen die noodzakelijk zijn voor de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit worden beschouwd als schade.
2)

Sven von Storch en de 5216 andere verzoekers van wie de naam in de bijlage bij de onderhavige beschikking is vermeld worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Centrale Bank (ECB).
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

12 juni 2012

Guido Strack

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Verwijzingsbeschikking — Beslissing die niet vatbaar is voor hogere voorziening — Hogere voorziening kennelijk niet-ontvankelijk”

Betreft:

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 7 december 2011, Strack/Commissie (F‑44/05 RENV), en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. Strack zal naast zijn eigen kosten de kosten dragen die de Europese Commissie in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

Samenvatting

Hogere voorziening – Voorwerp – Vernietiging van een beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken waarbij het zich onbevoegd heeft verklaard ten gunste van het Hof van Justitie of het Gerecht – Niet-ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, bijlage I, art. 9, eerste en tweede alinea)

Aan de voorwaarden van artikel 9, eerste en tweede alinea, van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie, betreffende beslissingen die vatbaar zijn voor hogere voorziening, wordt niet voldaan, wanneer het Gerecht voor ambtenarenzaken niet vaststelt dat de rechter van de Europese Unie onbevoegd is, maar het beroep overeenkomstig de procedure voorzien in artikel 8, lid 2, van bijlage I bij het Statuut van het Hof naar het Gerecht verwijst. Die verwijzing doet geen afbreuk aan de rechterlijke bescherming van partijen voor de rechter van de Unie, die in elk geval uitspraak zal doen over alle vragen die door het beroep worden opgeworpen.

Het staat aan de rechterlijke instantie waarnaar het beroep is verwezen, om haar eigen bevoegdheid te beoordelen en, eventueel, het beroep overeenkomstig de daartoe speciaal voorziene procedure op haar beurt terug te verwijzen naar de rechterlijke instantie van eerste aanleg, die zich dan niet onbevoegd kan verklaren. Door dit bijzondere mechanisme kunnen de vragen van de verdeling van de bevoegdheden tussen de rechterlijke instanties van het Hof van Justitie van de Europese Unie worden geregeld. Vanuit dit oogpunt gezien en ofschoon de vraag van de rechterlijke bevoegdheid eventueel ook kan worden besproken tussen partijen voor het Gerecht, dat na de verwijzing uitspraak doet, zou het in strijd zijn met de regeling voorzien in bijlage I bij het Statuut van het Hof alsmede met de goede rechtsbedeling om de procedure in hogere voorziening in een dergelijke zaak voort te zetten. Dit zou immers leiden tot een splitsing van de instanties, aangezien in dezelfde zaak zowel de verwezen zaak als de hogere voorziening tegen de verwijzingsbeslissing voor het Gerecht aanhangig zou zijn.

(cf. punten 9‑13)

Referentie:

Gerecht: 4 september 2008, Gualtieri/Commissie, T‑413/06 P, JurAmbt. blz. I‑B‑1‑35 en II‑B‑1‑253, punten 24, 25 en 27; 8 juli 2010, Marcuccio/Commissie, T‑166/09 P, punten 28‑30
Nietigverklaring van brief C(2010) 8274 def. van de Commissie van 1 december 2010 inzake „Steunmaatregel CR 16/2004 – Uitvoering van het negatieve besluit en terugvordering van de aan de vennootschap [Ellinika Nafpigeia AE] verleende steun – Beroep door Griekenland op artikel 346, lid 1, sub b, VWEU en procedure van artikel 348, lid 1, VWEU”, zoals vervolledigd door de documenten en andere elementen van het dossier waarvan verzoekers in juni 2011 gedeeltelijk kennis hebben gekregen
Verzoek om voorlopige maatregelen in verband met de beschikking van de Commissie van 30 september 2011 (zaak COMP/39579 — wasmiddelen voor huishoudelijk gebruik — en zaak 09/0007 F) tot afwijzing van het verzoek van de Franse mededingingsautoriteit om haar in het kader van zaak 09/0007 F betreffende de sector detergentia in Frankrijk verschillende in zaak COMP/39579 overgelegde documenten over te dragen
Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit C (2011) 4903 def. van de Commissie van 13 juli 2011 waarbij de door Bulgarije in de vorm van sanering van de schulden jegens de Staat aan Rousse Industry toegekende staatssteun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard (staatssteun C 12/2010 en N 389/2009), voor zover daarbij terugvordering van die steun bij verzoekster wordt gelast
3.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling die niet is openbaar gemaakt of waarvan niet aan verzoeker is kennis gegeven — Kennis van de exacte inhoud en motivering — Verplichting om, zodra bestaan van handeling bekend is, binnen redelijke termijn om volledige tekst ervan te verzoeken (Art. 263 VWEU) (cf. punt 79)
2.

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke of rechtspersonen — Begrip regelgevingshandeling in zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU — Elke handeling van algemene strekking behalve wetgevingshandelingen — Besluit van Commissie tot vaststelling van voor hele Unie geldende overgangsregeling voor geharmoniseerde kosteloze toewijzing van broeikasgasemissierechten — Daaronder begrepen — Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt in zin van deze verdragsbepaling (Art. 263, vierde alinea, VWEU, 267 VWEU en 289, leden 1-3, VWEU; richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10 bis en 11, lid 1) (cf. punten 34-37, 48-50, 52)
Uit artikel 11 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie, dat gelijkluidend is aan artikel 58 van dat Statuut, volgt dat de hogere voorziening beperkt is tot rechtsvragen en dat zij moet zijn gebaseerd op middelen ontleend aan onbevoegdheid van het Gerecht voor ambtenarenzaken, onregelmatigheden in de procedure voor dat Gerecht waardoor de belangen van de rekwirerende partij zijn geschaad, dan wel schending van het recht van de Unie door datzelfde Gerecht.

Het Gerecht voor ambtenarenzaken is derhalve bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, zodat de beoordeling van die feiten geen rechtsvraag vormt die als zodanig onderworpen is aan de controle van de rechter in hogere voorziening. De controlebevoegdheid van het Gerecht ten aanzien van de feitelijke vaststellingen door het Gerecht voor ambtenarenzaken strekt zich dus met name uit tot de uit de processtukken voortvloeiende feitelijke onjuistheid van die vaststellingen, de verkeerde opvatting van het bewijsmateriaal, de juridische kwalificatie van de feiten en de vraag of de regels inzake de bewijslast en de bewijsvoering in acht zijn genomen.

(cf. punten 20 en 21)

Hof: 25 januari 2007, Sumitomo Metal Industries en Nippon Steel/Commissie, C‑403/04 P en C‑405/04 P, Jurispr. blz. I‑729, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht: 2 maart 2010, Doktor/Raad, T‑248/08 P, punten 39‑43 en aldaar aangehaalde rechtspraak