ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 31 januari 2022 – TM (Inkomstenderving naar aanleiding van een verkeersongeval)

(zaak C‑28/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven – Richtlijn 2009/103/EG – Artikel 3 – Verplichte dekking van materiële schade – Omvang – Regeling van een lidstaat die inkomstenderving uitsluit van de dekking door de verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven”

1. Prejudiciële vragen – Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid – Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 24, 25)

2. Harmonisatie van de wetgevingen – Verzekering wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen – Richtlijn 2009/103 – Verplichte motorrijtuigenverzekering – Omvang – Grenzen (Richtlijn 2009/103 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3) (zie punten 27‑32)

3. Harmonisatie van de wetgevingen – Verzekering wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen – Richtlijn 2009/103 – Verzekeringsverplichting voor voertuigen – Verplichte dekking van materiële schade – Nationale regeling die inkomstenderving uitsluit van dekking door verplichte motorrijtuigenverzekering – Toelaatbaarheid – Voorwaarde (Richtlijn 2009/103 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, eerste alinea) (zie punten 33‑36 en dictum)

Dictum

Artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale bepaling op grond waarvan de schade die bestaat in inkomstenderving niet wordt gedekt door de verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, mits deze beperkte dekking wordt toegepast zonder verschil in behandeling naargelang van de woonstaat van de benadeelde, de eigenaar of de houder van het beschadigde voertuig.

( 1 ) PB C 182 van 10.5.2021.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 13 december 2021 – SESCAM

(Zaak C‑151/21)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn 1999/70/EG – Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Clausule 4 – Non-discriminatiebeginsel – Domein van de volksgezondheid – Berekening van de anciënniteitstoelagen – Nationale regeling waarbij er voor het vaste personeel met een ambtenarenstatus bij de berekening van anciënniteitstoelagen geen rekening wordt gehouden met tijdvakken die overeenkomen met werkzaamheden die tijdelijk in een hogere beroepscategorie zijn verricht”

1. Sociale politiek – Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Richtlijn 1999/70 – Arbeidsvoorwaarden – Begrip – Driejaarlijkse anciënniteitstoelagen – Daaronder begrepen (Richtlijn 1999/70 van de Raad, bijlage, clausule 4, punt 1) (zie punt 28)

2. Sociale politiek – Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Richtlijn 1999/70 – Werkingssfeer – Vast personeelslid van de dienst volksgezondheid – Daarvan uitgesloten – Tijdelijke uitoefening, door dat lid, van functies in een hogere beroepscategorie – Nationale regeling op grond waarvan dat lid het recht op de driejaarlijkse anciënniteitstoelagen voor die categorie wordt geweigerd – Recht dat overigens aan werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd wordt toegekend – Toelaatbaarheid (Richtlijn 1999/70 van de Raad, bijlage, clausule 4) (zie punten 29‑32)

Dictum

Clausule 4 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat een werknemer met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd die tijdelijk werkzaamheden verricht in een hogere beroepscategorie dan de zijne, recht heeft op de driejaarlijkse anciënniteitstoelagen die overeenkomen met zijn beroepscategorie, ook al komen in het geval van een werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd die in dezelfde situatie verkeert, de driejaarlijkse anciënniteitstoelagen overeen met die van de beroepscategorie waarin hij daadwerkelijk werkzaamheden heeft verricht.
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Tegenstrijdigheid met de rechtspraak van het Hof of het Gerecht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punten 15‑18)
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punt 21)
In artikel 185 van deze richtlijn is het volgende bepaald:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
1.

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de juridische context en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Onmogelijkheid voor het Hof om na te gaan of de aangevoerde bepalingen van Unierecht toepasselijk en relevant zijn – Kennelijke niet-ontvankelijkheid [Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94, b) en c)] (zie punten 18‑21, 25‑27, 31 en dictum)
4)

De Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad draagt behalve zijn eigen kosten in verband met zowel de procedure in eerste aanleg als die in hogere voorziening, de kosten van Portigon AG in verband met de procedure in eerste aanleg.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 14 april 2021 –

Casa di Cura Città di Parma

(Zaak C‑573/20) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Fiscaliteit – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Zesde richtlijn (77/388/EEG) – Artikel 17, lid 2, onder a) – Gemengde belastingplichtige – Evenredige aftrek – Openbare of particuliere gezondheidsinrichtingen die vrijgestelde activiteiten verrichten – Nationale wettelijke regeling waarbij de aftrek van de btw over de aankoop van goederen of diensten die voor die vrijgestelde activiteiten worden gebruikt, wordt uitgesloten”

1. Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Ontstaan en omvang van het recht op aftrek – Goederen en diensten die worden gebruikt voor de belaste handelingen van de belastingplichtige – Openbare of particuliere gezondheidsinrichtingen die activiteiten verrichten die vrijgesteld zijn van de belasting – Weigering van aftrek van de belasting ter zake van de verwerving van goederen of diensten die voor die vrijgestelde activiteiten worden gebruikt – Toelaatbaarheid [Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2, a)] (zie punten 20‑23, 25‑27 en dictum)

2. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de feitelijke en juridische context – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2) (zie punten 32‑34, 36)

Dictum

Artikel 17, lid 2, onder a), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die niet toestaat dat de voorbelasting over de aankoop van goederen en diensten die worden gebruikt ten behoeve van vrijgestelde activiteiten wordt afgetrokken en die bijgevolg bepaalt dat het recht van een gemengde belastingplichtige op de aftrek van voorbelasting wordt berekend op basis van een pro rata dat overeenkomt met de verhouding tussen enerzijds het bedrag van de verrichtingen waarvoor recht op aftrek bestaat en anderzijds het totale bedrag van de in het betrokken jaar verrichte handelingen met inbegrip van de vrijgestelde medisch-sanitaire prestaties.

( 1 ) PB C 35 van 1.2.2021.
2.

Begroting van de Europese Unie – Financiële bijstand van de Unie – Verplichting van de ontvanger om de voorwaarden voor de toekenning van de bijstand in acht te nemen – Door de Commissie ingestelde procedure tot terugvordering van de betaalde voorschotten – Invordering van schuldvorderingen van de Unie op derden – Geen precisering in een verordening – Geen precisering in een overeenkomst – Inachtneming van de redelijke termijn – Beoordelingscriteria (Art. 272 VWEU; verordening nr. 1605/2002 van de Raad; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie) (zie punten 39‑41)
2)

Peter Sabo, Lesoochranárske zoskupenie VLK, Hasso Krull, 2 Celsius, Bernard Auric, Tony Lowes en Kent Roberson, Hiite Maja SA, Association de lutte contre toutes formes de nuisance et de pollutions sur les communes de Meyreuil et Gardanne (ALNP Meyreuil – Gardanne) en Friends of the Irish Environment CLG dragen hun eigen kosten.
1.

Kort geding — Procedure — Wenselijkheid van het horen van partijen — Wenselijkheid toe te staan dat na het einde van de schriftelijke of mondelinge behandeling nog opmerkingen of aanvullende stukken worden ingediend — Beoordelingsvrijheid van de rechter in kort geding (Art. 278 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 39, eerste alinea, en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 157, leden 1 en 2) (zie punten 24-27)
2.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 19, 20, 28)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 10 september 2020 – Wallonische Region (Inschrijving van een ter beschikking gesteld voertuig)

(Gevoegde zaken C-41/20-C-43/20)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 63 VWEU – Vrij verkeer van kapitaal – Wegverkeer – Inschrijving van en belastingheffing op voertuigen – Bestuurder die in een lidstaat woont – Voertuig dat in een andere lidstaat is ingeschreven – Voertuig dat kosteloos en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld – Verplichting om steeds het bewijs van de regelmatigheid van het gebruik van dit voertuig aan boord van het voertuig te hebben – Evenredigheid”

1. Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Verdragsbepalingen – Werkingssfeer – Kosteloze terbeschikkingstelling van een voertuig voor grensoverschrijdend gebruik – Daaronder begrepen (Art. 63 VWEU) (zie punt 34)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Identificatie van de relevante gegevens van Unierecht – Herformulering van de vragen – Verstrekking van alle uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht aan de verwijzende rechter (Art. 267 VWEU) (zie punten 39, 40)

3. Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Beperkingen – Wegverkeer – Gebruik van een voertuig met een buitenlandse kentekenplaat – Voertuig dat kosteloos en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld door de eigenaar ervan – Nationale regeling die voorziet in de verplichting om op straffe van een geldboete terstond het bewijs van de regelmatigheid van het gebruik ervan over te leggen – Onmogelijkheid van regularisatie nadien – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen (Art. 63 VWEU) (zie punten 44-50, 52-57 en dictum)

Dictum

Artikel 63, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke een aldaar woonachtig persoon zich voor een voertuig dat hem door de in een andere lidstaat woonachtige eigenaar ervan kosteloos en voor een korte tijd ter beschikking is gesteld en dat in laatstbedoelde lidstaat is geregistreerd, slechts kan beroepen op een uitzondering op de registratieverplichting die geldt in de lidstaat waar hij woont wanneer hij in het voertuig een document bij zich heeft waaruit blijkt dat hij de voorwaarden voor die uitzondering vervult, zonder dat dit document achteraf nog kan worden overgelegd.
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en art. 170 ter) (zie punten 17, 19‑24)
31

Ten slotte zij opgemerkt dat het Hof in het arrest van 4 september 2014, Germanwings (C‑452/13, EU:C:2014:2141), enkel de draagwijdte van het begrip „daadwerkelijke aankomsttijd” heeft afgebakend, zonder evenwel de draagwijdte van het begrip „geplande aankomsttijd” ter discussie te stellen zoals laatstgenoemd begrip wordt gebezigd in verordening nr. 261/2004, met name in artikel 5, lid 1, onder c), iii), ervan, waarnaar wordt verwezen in de in punt 23 van de onderhavige beschikking aangehaalde rechtspraak. Integendeel, het begrip „geplande aankomsttijd”, zoals dit begrip wordt gedefinieerd in punt 25 van deze beschikking, is een onmisbare factor om de omvang van enigerlei vluchtvertraging bij de aankomst te meten.
1.

Politiële samenwerking – Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten – Begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit – Openbaar ministerie dat bevoegd is om vervolging in te stellen tegen een persoon die verdacht wordt van het plegen van een strafbaar feit – Daaronder begrepen – Voorwaarden – Onafhankelijkheid in de uitoefening van de taken – Draagwijdte (Kaderbesluit 2002/584 van de Raad, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, art. 6, lid 1) (zie punten 35‑42 en dictum)
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 11 maart 2020 –

Telecom Italia

(Zaak C‑338/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Staatssteun – Artikel 108 VWEU – Verordening (EG) nr. 659/1999 – Terugvordering van steun door de lidstaat op zijn eigen initiatief – Verordening (EG) nr. 794/2004 – Toepasselijk rentepercentage”

1. Steunmaatregelen van de staten – Voorgenomen steunmaatregelen – Aanmelding bij de Commissie – Besluit van de Commissie om geen bezwaar te maken – Uitvoering van de steun overeenkomstig het aangemelde voornemen om steun te verlenen – Terugvordering van de steun door de lidstaat op zijn eigen initiatief en volgens de bepalingen van het aangemelde steunproject – Toepasselijkheid van de regels waarin verordening nr. 659/1999 voorziet voor gevallen waarin steun wordt misbruikt – Geen (Art. 108, lid 3, VWEU; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 16) (zie punten 20‑27)

2. Steunmaatregelen van de staten – Voorgenomen steunmaatregelen – Aanmelding bij de Commissie – Besluit van de Commissie om geen bezwaar te maken – Uitvoering van de steun overeenkomstig het aangemelde voornemen om steun te verlenen – Terugvordering van de steun door de lidstaat op zijn eigen initiatief en volgens de bepalingen van het aangemelde steunproject – Vaststelling van het rentepercentage overeenkomstig het nationale recht – Voorwaarden – Inachtneming van het doeltreffendheidsbeginsel – Gevolgen (Art. 108, lid 3, VWEU; verordening nr. 794/2004 van de Commissie, art. 9) (zie punten 28‑31 en dictum)

Dictum

Het rentepercentage dat is vastgesteld in artikel 9, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie van 21 april 2004 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [108 VWEU], zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 271/2008 van de Commissie van 30 januari 2008, is niet van toepassing wanneer een nationale autoriteit op eigen initiatief staatssteun terugvordert.

( 1 ) PB C 312 van 16.9.2019.
2.

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Fumus boni juris – Onderzoek prima facie van de middelen die zijn aangevoerd ter ondersteuning van het beroep in de hoofdzaak – Door de Commissie ingestelde hogere voorziening – Nietigverklaring van het uitvoeringsbesluit van de Commissie waarbij autorisatie wordt verleend voor bepaalde toepassingen van in bijlage XIV van verordening nr. 1907/2006 opgenomen stoffen die kankerverwekkend en giftig voor de voortplanting zijn – Afwijzing van het verzoek om in geval van nietigverklaring van het litigieuze besluit de gevolgen daarvan te handhaven – Middel waarbij de vraag wordt opgeworpen wat de precieze draagwijdte is van artikel 56, lid 1, onder d), van die verordening – Middel dat het bestaan van ingewikkelde rechtsvragen aan het licht brengt – Middel dat prima facie niet ongegrond is [Art. 278 en 279 VWEU; verordening nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 56, lid 1, d)] (zie punten 49‑61)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 15 januari 2020 – Banca E

(Zaak C‑381/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Bescherming van de consument – Richtlijn 93/13/EG – Invoering van een nieuw rechtsmiddel in de loop van het geding – Rechtszekerheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel”

Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Middelen om een einde te maken aan het gebruik van oneerlijke bedingen – Nationale regeling waarbij een extra rechtsmiddel en een extra niveau van rechtspraak worden ingevoerd in de loop van het geding – Toelaatbaarheid uit het oogpunt van het rechtszekerheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel – Voorwaarde – Rechtsmiddel dat openstaat voor zowel consumenten als verkopers

(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 7, lid 1)

(zie punten 28‑35 en dictum)

Dictum

Het rechtszekerheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een procedurevoorschrift dat het stelsel van rechtsmiddelen waarin de nationale rechtsorde voorziet, wijzigt door een extra rechtsmiddel en een extra niveau van rechtspraak in te voeren, en dat van toepassing is op een ten tijde van deze wijziging reeds aanhangig geding tussen een consument en een verkoper, mits dat nieuwe rechtsmiddel openstaat voor zowel consumenten als verkopers.

( 1 ) PB C 288 van 26.8.2019.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 23 mei 2019 – Trapeza Peiraios

(Zaak C‑105/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Consumentenbescherming – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13/EEG – Bevoegdheden en verplichtingen van de nationale rechter – Betalingsbevelprocedure – Toewijzing van het verzet tegen dit bevel – Onvoldoende preciseringen betreffende de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en betreffende de redenen die de noodzaak van een antwoord op de prejudiciële vraag rechtvaardigen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Algemene of hypothetische vragen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (zie punten 9, 10)

2. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken – Vermelding van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94) (zie punten 11‑15)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat door de Monomeles Protodikeio Serron (alleensprekende rechter in eerste aanleg Serres, Griekenland) bij beslissing van 11 januari 2019 is ingediend, is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 148 van 29.4.2019.
25

Zoals blijkt uit vaste rechtspraak voorziet artikel 45, lid 2, van richtlijn 2004/18 niet in een uniforme toepassing – op nationaal niveau – van de daarin genoemde uitsluitingsgronden, aangezien de lidstaten over de bevoegdheid beschikken om deze uitsluitingsgronden in het geheel niet toe te passen of om deze op te nemen in de nationale regeling met een naargelang het geval strengere of minder strenge toepassing, in overeenstemming met de op nationaal niveau heersende juridische, economische of sociale overwegingen. In dit kader kunnen de lidstaten de in deze bepaling neergelegde criteria verlichten of versoepelen (arresten van 10 juli 2014, Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici, C‑358/12, EU:C:2014:2063, punt 36, en 14 december 2016, Connexxion Taxi Services, C‑171/15, EU:C:2016:948, punt 29).
13

De president van het Gerecht heeft in dat verband eerst onderzocht of aan de voorwaarde van de spoedeisendheid voldaan was. In punt 39 van de bestreden beschikking heeft hij er in dat kader onder meer aan herinnerd dat de opschorting van de uitvoering van een handeling van de Unie slechts gerechtvaardigd is wanneer de betrokken handeling de doorslaggevende oorzaak is van de gestelde ernstige en onherstelbare schade. Hij voegde er in punt 41 van de beschikking aan toe dat wanneer de schade van financiële aard is, de gevraagde voorlopige maatregelen gerechtvaardigd zijn als blijkt dat de verzoekende partij zich zonder deze maatregelen in een situatie zou bevinden die haar financiële voortbestaan in gevaar kan brengen voordat de eindbeslissing in de procedure in de hoofdzaak wordt genomen, of wanneer haar marktaandeel belangrijke wijzigingen zou ondergaan gelet op met name haar omvang, het omzetcijfer van haar onderneming en, in voorkomend geval, de kenmerken van de groep waartoe zij behoort.
2.

Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Vragen die zijn gesteld zonder dat voldoende is gepreciseerd wat de feitelijke en juridische context is en waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is –Onmogelijkheid voor het Hof om na te gaan of de aangevoerde Unierechtelijke bepalingen van toepassing en relevant zijn – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en art. 94; Verordening 2015/848 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8 en 9) (zie punten 26‑36, 42, 46 en dictum)