BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Derde kamer)

25 februari 2014

Zaak F‑118/11

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Besluit van het TABG om een ambtenaar te pensioneren en een invaliditeitsuitkering toe te kennen – Besluit waarbij geen uitspraak wordt gedaan over de beroepsmatige oorzaak van de ziekte die tot de pensionering heeft geleid – Verplichting voor het TABG om de beroepsmatige oorzaak van de ziekte te erkennen – Artikel 78, vijfde alinea, van het Statuut – Noodzaak om een nieuwe invaliditeitscommissie bijeen te roepen – Relevantie van een eerder krachtens artikel 73 van het Statuut genomen besluit – Artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering – Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Marcuccio met name verzoekt om nietigverklaring van het impliciete besluit van de Europese Commissie houdende afwijzing van zijn verzoek aan laatstgenoemde instelling om een besluit te nemen houdende, of betreffende, de erkenning van de beroepsmatige oorzaak van de ziekte die deze instelling ertoe heeft gebracht hem wegens invaliditeit te pensioneren, en om toekenning van vergoedingen van de verschillende schades die hij zou hebben geleden, en nog steeds lijdt, als gevolg van het feit dat de Commissie sinds 30 mei 2005 ten onrechte heeft nagelaten een besluit te nemen houdende erkenning van de beroepsmatige oorzaak van deze ziekte.

Beslissing: Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard. Elke partij draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

1. Gerechtelijke procedure – Neerlegging van het verweerschrift – Termijn – Hervatting van een geschorste procedure – Aanvang

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 39, leden 1 en 3, 100, lid 3, en 116; Ambtenarenstatuut, art. 91, lid 4, en 90, lid 2)

2. Beroepen van ambtenaren – Beroep tegen de weigering van de administratie om een besluit te nemen – Middelen strekkende tot nietigverklaring van de weigering en tot vaststelling van een nalaten – Een en dezelfde rechtsgang

(Art. 263, vierde alinea, en 265, derde alinea, VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 90, leden 1 en 2)

3. Ambtenaren – Pensioenen – Invaliditeitspensioen – Vaststelling van de beroepsmatige oorsprong van de ziekte – Bevoegdheid van de invaliditeitscommissie

(Ambtenarenstatuut, art. 11, 73 en 78; bijlage VIII, artikel 13)

4. Ambtenaren – Bezwarend besluit – Motiveringsplicht – Omvang – Ontoereikende motivering – Regularisering tijdens de contentieuze procedure – Voorwaarden

(Art. 296, tweede alinea, VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 25)

5. Ambtenaren – Pensioenen – Invaliditeitspensioen – Vaststelling van de beroepsmatige oorsprong van de ziekte – Inleiding van de procedure na de indiening van het beroep – Gevolgen

(Ambtenarenstatuut, art. 73 en 78)

1. In een krachtens artikel 91, lid 4, van het Statuut geschorste procedure brengt een impliciet besluit houdende afwijzing van een klacht mee, dat de schorsing van de procedure wordt beëindigd, en beschikt de verwerende partij overeenkomstig artikel 39, lid 1, en artikel 100, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken over een termijn van twee maanden, te rekenen vanaf het einde van de schorsing, vermeerderd met de forfaitaire termijn van 10 dagen, voor het indienen van een verweerschrift. Aangezien deze termijnen van openbare orde zijn, zodat partijen en het Gerecht voor ambtenarenzaken er niet vrij over kunnen beschikken, hangt de voortzetting van de procedure, evenals de berekening van de betrokken termijn, niet af van informatie die formeel door het Gerecht moet worden verstrekt.

Derhalve leidt een brief van de verwerende partij die als een binnen de termijn ingediend verweerschrift moet worden aangemerkt en waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken wordt verzocht het beroep af te doen zonder beslissing, tot afwijzing van verzoekers vordering om zijn conclusies bij verstek toe te wijzen overeenkomstig artikel 116 van het Reglement voor de procesvoering.

(cf. punten 35‑38)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 14 november 2006, Villa e.a./Parlement, F‑4/06, punten 24 en 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 23 april 2008, Pickering/Commissie, F‑103/05, punten 49 en 51; 7 juli 2011, Pirri/Commissie, F‑21/11, punt 14

2. Vorderingen tot nietigverklaring in verband met artikel 90, lid 1, van het Statuut, respectievelijk artikel 90, lid 2, van het Statuut, kunnen elkaar in hoge mate overlappen, net als – in geschillen betreffende de wettigheid van handelingen van de Europese Unie – het geval is met een beroep, op grond van artikel 263, vierde alinea, VWEU tot nietigverklaring van een handeling houdende weigering om een besluit te nemen, respectievelijk een beroep, op grond van artikel 265, derde alinea, VWEU, tot vaststelling dat een instelling ten onrechte heeft nagelaten een dergelijk besluit te nemen, waarbij in beide bepalingen in een en dezelfde rechtsgang wordt voorzien.

(cf. punt 52)

Referentie:

Hof: 18 november 1970, Chevalley/Commissie, 15/70, punt 6

3. In de procedure inzake de pensionering wegens invaliditeit van een ambtenaar kan het tot aanstelling bevoegd gezag geen besluit nemen houdende erkenning van de beroepsmatige oorzaak van een ziekte die tot pensionering wegens invaliditeit heeft geleid, wanneer het daarbij niet beschikt over het advies van de daartoe ingestelde invaliditeitscommissie, aan de samenstelling waarvan de ambtenaar zijn medewerking dient te verlenen, zowel door een van de artsen aan te wijzen waaruit deze commissie bestaat, als door alle gegevens te verstrekken die nuttig kunnen zijn voor deze commissie om de aan haar werkzaamheden inherente medische beoordelingen te kunnen verrichten.

Het is eveneens aan de ambtenaar om de uitkering van artikel 78, vijfde alinea, van het Statuut aan te vragen. Wanneer een dergelijk, op de beroepsmatige oorsprong van de invaliditeit betrekking hebbend verzoek is ingediend, staat het in beginsel aan de betrokken instelling de procedure van erkenning van de beroepsmatige oorsprong in te leiden. De instelling kan zich evenwel niet onttrekken aan de verplichting om opnieuw de invaliditeitscommissie te raadplegen en kan niet zonder enige formaliteit overgaan tot het erkennen van de beroepsmatige oorsprong van de aangevoerde ziekte.

Bovendien kan het tot aanstelling bevoegd gezag, gelet op het feit dat de procedures van de artikelen 73 en 78 met betrekking tot dezelfde feitelijke situatie rechtsgeldig een verschillend medisch resultaat kunnen opleveren, met name aangaande de vraag of het bij de ziekte van een en dezelfde ambtenaar gaat om een beroepsziekte, zich evenmin baseren op de conclusies waarbij een ziekte als beroepsziekte is erkend krachtens artikel 73 van het Statuut, om rechtstreeks een verzoek in te willigen dat is gericht op erkenning, in de zin van artikel 78, vijfde alinea, van het Statuut, dat de ziekte die heeft geleid tot de pensionering van de betrokkene wegens invaliditeit, eveneens een beroepsmatige oorsprong heeft.

Tot slot staat het niet aan de Unierechter om zichzelf in de plaats te stellen van de betrokken instelling of van de invaliditeitscommissie teneinde, wanneer er geen procedure van erkenning van de beroepsmatige oorsprong is ingeleid, zelf te beslissen of de ziekte die heeft geleid tot het besluit tot pensionering een beroepsmatige oorsprong heeft.

(cf. punten 58‑63, 66 en 68)

Referentie:

Hof: 12 januari 1983, K/Raad, 257/81, punten 11, 12, 14, 15 en 20

Gerecht van eerste aanleg: 27 februari 1992, Plug/Commissie, T‑165/89, punt 67; 14 mei 1998, Lucaccioni/Commissie, T‑165/95, punt 149; 1 juli 2008, Commissie/D., T‑262/06 P, punt 70

Gerecht voor ambtenarenzaken: 22 mei 2007, López Teruel/BHIM, F‑97/06, punten 48 en 68; 1 februari 2008, Labate/Commissie, F‑77/07, punt 12; 30 juni 2011, Marcuccio/Commissie, F‑14/10, punt 60; 6 november 2012, Marcuccio/Commissie, F‑41/06 RENV, punten 98 en 99

4. Bij de beoordeling van de omvang van de motiveringsplicht moet in elk individueel geval rekening worden gehouden met de concrete omstandigheden. Een besluit is voldoende gemotiveerd wanneer het tot stand is gekomen in een context die de betrokken ambtenaar bekend is en waardoor hij de strekking van de jegens hem getroffen maatregel kan begrijpen.

In geval van een ontoereikende motivering kunnen tijdens de procedure aangevoerde redenen in uitzonderlijke gevallen tot gevolg hebben dat een middel ontleend aan schending van de motiveringsplicht zonder voorwerp raakt.

In een dergelijke situatie kan de administratie in de loop van de procedure een aanvullende motivering verstrekken die toereikend is voor haar impliciete besluit tot weigering, met name wanneer laatstgenoemd besluit moet worden uitgelegd als een besluit tot weigering „naar de stand van zaken”, te weten de stand van de krachtens artikel 78 van het Statuut gevoerde procedure van erkenning van de beroepsmatige oorsprong van de ziekte van de verzoeker, dat als zodanig geenszins vooruitloopt op de aan het eind van die procedure te nemen beslissing.

(cf. punten 71‑73 en 78)

Referentie:

Hof: 26 november 1981, Michel/Parlement, 195/80, punt 22; 27 maart 1985, Kypreos/Raad, 12/84, punt 8; 8 maart 1988, Sergio e.a./Commissie, 64/86, 71/86–73/86 en 78/86, punt 52; 28 februari 2008, Neirinck/Commissie, C‑17/07 P, punten 50 en 51

Gerecht van eerste aanleg: 20 maart 1991, Pérez-Mínguez Casariego/Commissie, T‑1/90, punt 73; 6 juli 1995, Ojha/Commissie, T‑36/93, punt 60; 12 december 2002, Morello/Commissie, T‑135/00, punt 28; 1 april 2004, N/Commissie, T‑198/02, punt 70; 6 juli 2004, Huygens/Commissie, T‑281/01, punt 105; 15 september 2005, Casini/Commissie, T‑132/03, punt 36

Gerecht voor ambtenarenzaken: 31 maart 2011, Hecq/Commissie, F‑10/10, punt 68

5. Een grief met betrekking tot het feit dat er geen procedure is ingeleid ter erkenning van de beroepsmatige oorsprong van de ziekte van de verzoeker, mist feitelijke grondslag, wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag, na de indiening van het beroep van de betrokken ambtenaar, zijn verzoek heeft ingewilligd.

In deze omstandigheden staat het, enerzijds, aan het tot aanstelling bevoegd gezag om, alvorens tot een besluit te komen, de zaak nogmaals te verwijzen naar de invaliditeitscommissie, die zal moeten nagaan of het ziektebeeld van de verzoeker in een voldoende rechtstreeks verband staat met een specifiek en normaal risico dat inherent is aan de werkzaamheden die hij vervulde, en, anderzijds, aan de verzoeker – die er belang bij heeft dat duidelijkheid wordt verschaft in zijn administratieve situatie – om zijn volledige medewerking te verlenen aan de oproep van een invaliditeitscommissie en aan het goede verloop van de werkzaamheden van die commissie.

(cf. punten 81 en 82)

Referentie:

Hof: 12 juli 1988, Parlement/Raad, 377/87, punt 10