ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 39 EG moet aldus worden uitgelegd dat bij de beoordeling van de gelijkwaardigheid van opleidingen naar aanleiding van een verzoek om rechtstreeks, zonder de daartoe vastgestelde proeven af te leggen, te worden toegelaten tot een stage ter voorbereiding op de uitoefening van juridische beroepen, die kennis als maatstaf dient te worden genomen die blijkt uit de kwalificaties die worden vereist in de lidstaat waar de aanvrager verzoekt om tot een dergelijke stage te worden toegelaten.

In het kader van het vergelijkende onderzoek van de uit de diploma’s, certificaten en andere titels en de relevante beroepservaring van de kandidaat blijkende kwalificaties en de door de nationale wettelijke regeling vereiste beroepskwalificaties kan een lidstaat immers rekening houden met objectieve verschillen met betrekking tot zowel het rechtskader van het betrokken beroep in de lidstaat van herkomst als het werkterrein ervan. In het geval van het beroep van advocaat mag een lidstaat dus een vergelijkend onderzoek van de diploma’s verrichten, rekening houdend met de tussen de betrokken nationale rechtsorden vastgestelde verschillen.

Zo kan het loutere feit dat de studie van het recht van een lidstaat zowel wat het opleidingsniveau als wat de geïnvesteerde tijd en inspanningen betreft, kan worden geacht vergelijkbaar te zijn met de studies die nodig zijn om de kennis te verwerven die blijkt uit de in een andere lidstaat vereiste kwalificaties, op zich in het kader van het vergelijkende onderzoek niet de verplichting met zich brengen om meer gewicht te hechten aan de kennis die blijkt uit de in eerstgenoemde lidstaat verworven kwalificaties en die voornamelijk betrekking heeft op het recht van deze lidstaat, dan aan de kennis die wordt vereist door de nationale bepalingen van de lidstaat waar de aanvrager verzoekt om te worden toegelaten tot de beroepsopleiding die vereist is om juridische beroepen te kunnen uitoefenen.

(cf. punten 37, 44, 46, 48, dictum 1)
Zaak C-441/08

Elektrownia Pątnów II sp. zoo

tegen

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

(verzoek van de Naczelny Sąd Administracyjny om een prejudiciële beslissing)

„Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal — Leningen door kapitaalvennootschap afgesloten vóór toetreding van lidstaat tot Europese Unie — Onderwerping aan kapitaalrecht krachtens nationale wettelijke regeling — Omzetting van leningen in aandelen na toetreding van lidstaat tot Europese Unie — Kapitaalrecht over deze vermeerdering van vennootschappelijk kapitaal — Onmiddellijke toepassing van nieuwe regeling”

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 november 2009 I ‐ 10801

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Kapitaalrecht geheven van kapitaalvennootschappen

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 5, lid 3, tweede streepje)

Artikel 5, lid 3, tweede streepje, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, verplicht ertoe bij de vaststelling van de heffingsgrondslag van het kapitaalrecht over de vermeerdering van het kapitaal van een vennootschap ten gevolge van de omzetting in aandelen, na de toetreding van een lidstaat tot de Europese Unie op 1 mei 2004, van leningen die door diezelfde vennootschap zijn afgesloten vóór deze toetreding, rekening te houden met het feit dat over deze leningen reeds eerder, op basis van de toen geldende nationale wettelijke regeling, belasting is geheven.

De invoering in het recht van een lidstaat van een dergelijk voorschrift, dat een nieuwe belastingheffing over dezelfde bedragen op grond van hun omzetting in kapitaal verbiedt, kan immers niet worden geacht belastingheffingen die reeds hebben plaatsgevonden ter discussie te stellen, en als gevolg daarvan terugwerkende kracht te hebben. Dit voorschrift heeft enkel als doel en strekking dubbele belastingheffing over dezelfde grondslag te voorkomen, en is vanaf de inwerkingtreding ervan zowel van toepassing op leningen die reeds waren afgesloten vóór de toetreding van de lidstaat tot de Europese Unie, en dus vóór de inwerkingtreding van dit voorschrift in de rechtsorde van die lidstaat, en die na deze toetreding zijn omgezet in aandelen, als op leningen die zijn afgesloten na deze toetreding.

Bijgevolg vormt artikel 5, lid 3, tweede streepje, van richtlijn 69/335 slechts een nieuw voorschrift, dat onmiddellijk van toepassing is op verrichtingen die hebben plaatsgevonden na de inwerkingtreding ervan in een lidstaat en binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen, en niet met terugwerkende kracht kan worden toegepast op feiten die hebben plaatsgevonden vóór de toetreding van deze lidstaat.

(cf. punten 36-38, 40, 42 en dictum)
Richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, leveringen en diensten, is niet van toepassing op een beslissing die een aanbestedende dienst bij de plaatsing van een overheidsopdracht voor de uitvoering van werken heeft genomen vóór het verstrijken van de termijn voor omzetting van deze richtlijn.

Daar het een procedure voor het plaatsen van een opdracht betreft die aan het einde van de termijn voor uitvoering nog steeds gaande was, zou het in strijd zijn met het beginsel van rechtszekerheid om ter bepaling van het recht dat op de zaak in het hoofdgeding van toepassing is, te verwijzen naar de datum van gunning van de opdracht, terwijl de beslissing die beweerdelijk in strijd is met het gemeenschapsrecht, is genomen vóór deze datum.

(cf. punten 29-30, dictum 1)
Zaak C-126/08

Distillerie Smeets Hasselt NV

tegen

Belgische Staat e.a.

(verzoek van het Hof van Cassatie om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EEG) nr. 2913/92 — Communautair douanewetboek — Navordering van rechten bij invoer of uitvoer — Boeking van bedrag aan rechten — Registratie in boekhouding of op andere drager die als zodanig dienstdoet — Opneming in proces-verbaal die geldt als boeking — Afgifte van afschrift van proces-verbaal die geldt als mededeling van bedrag van wettelijk verschuldigde rechten”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 juli 2009 I ‐ 6811

Samenvatting van het arrest

Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Navordering van rechten bij invoer of uitvoer

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 217)

Artikel 217 van het communautair douanewetboek moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten kunnen bepalen dat het uit een douaneschuld voortvloeiende bedrag aan rechten wordt geboekt door de opneming van dit bedrag in het door de bevoegde douaneautoriteiten opgemaakte proces-verbaal van vaststelling van een inbreuk op de toepasselijke douanewetgeving. De lidstaten stellen namelijk nadere voorschriften vast voor deze boeking, die kunnen verschillen naargelang de douaneautoriteiten, rekening houdend met de omstandigheden waaronder de douaneschuld is ontstaan, er al dan niet van verzekerd zijn dat de uit deze schuld voortvloeiende bedragen zullen worden betaald. Van deze aan de lidstaten verleende beoordelingsmarge is sprake wanneer de procedure tot invordering van het bedrag aan rechten een douaneschuld betreft die is ontstaan ten gevolge van de vaststelling door de bevoegde nationale autoriteiten van fraude ter zake van de toepasselijke douanewetgeving, en de uitkomst van deze procedure van nature onzeker is, zodat deze autoriteiten er niet van verzekerd kunnen zijn dat dit bedrag zal worden betaald.

(cf. punten 23-26 en dictum)
Uit de formulering van de artikelen 3 tot en met 5 van richtlijn 87/344 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de rechtsbijstandsverzekering en de context van deze richtlijn blijkt dat aan iedere verzekeringnemer een algemeen en autonoom recht is verleend om, binnen de door elk van deze artikelen vastgestelde grenzen, zijn rechtshulpverlener vrij te kiezen.

Zo verleent artikel 4, lid 1, van richtlijn 87/344 aan de verzekerde het recht om zijn rechtshulpverlener te kiezen, maar beperkt het dit recht tot gerechtelijke of administratieve procedures, behoudens in gevallen waarin zich een belangenconflict voordoet. Het gebruik van het adjectief „elke” in combinatie met de tijd van het werkwoord „bepalen” wijzen op de algemene strekking en het bindende karakter van deze regel. Voorts stelt deze bepaling de minimale vrijheid vast die aan de verzekerde dient te worden verleend, ongeacht welke optie van artikel 3, lid 2, van de richtlijn de verzekeringsmaatschappij kiest.

(cf. punten 46-48)
Zaak C-344/08

Strafzaak

tegen

Tomasz Rubach

(verzoek van de Sąd Rejonowy w Kościanie om een prejudiciële beslissing)

„Bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten — Soorten genoemd, in bijlage B bij verordening (EG) nr. 338/97 — Bewijs dat specimens van deze soorten legaal zijn verkregen — Bewijslast — Vermoeden van onschuld — Rechten van verdediging”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 juli 2009 I ‐ 7035

Samenvatting van het arrest

Milieu – Internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten – Soorten genoemd in bijlage B bij verordening nr. 338/97

(Verordening nr. 338/97 van de Raad, art 8, lid 5, en bijlage B)

Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 338/97 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van een strafzaak tegen een persoon die van overtreding van deze bepaling wordt beschuldigd, alle bewijsmiddelen die het procesrecht van de betrokken lidstaat in soortgelijke zaken kent, in beginsel geoorloofd zijn om uit te maken of specimens van in bijlage B bij deze verordening genoemde soorten legaal zijn verkregen. Mede gelet op het beginsel van het vermoeden van onschuld, beschikt die persoon over al die middelen om te bewijzen dat hij legaal in het bezit van voornoemde specimens is gekomen overeenkomstig de in voornoemde bepaling gestelde voorwaarden.

Het staat derhalve aan de nationale autoriteiten om volgens de geldende beginselen van hun nationale bewijsrecht te bepalen, of in het concrete geval dat hun is voorgelegd, en gelet op alle omstandigheden, is bewezen dat de voorwaarden van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 338/97 zijn vervuld. Deze verordening stelt geen beperking aan de bewijsmiddelen die kunnen worden aangewend om uit te maken of bovengenoemde specimens legaal zijn verkregen.

(cf. punten 28-29, 34 en dictum)
Zaak C-27/08

BIOS Naturprodukte GmbH

tegen

Saarland

(verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2001/83/EG — Artikel 1, punt 2, sub b — Begrip ‚geneesmiddel naar werking’ — Dosering van product — Normaal gebruik — Gezondheidsrisico — Geschiktheid om fysiologische functies bij mens te herstellen, te verbeteren of te wijzigen”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 30 april 2009 I ‐ 3787

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Richtlijn 2001/83 – Kwalificatie van product als geneesmiddel naar werking – Criteria

(Richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, art. 1, punt 2)

Artikel 1, punt 2, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, moet aldus worden uitgelegd dat, met uitzondering van het geval van enkelvoudige of samengestelde substanties die dienen voor het stellen van een medische diagnose, een product dat een substantie bevat die een fysiologisch effect heeft wanneer zij in een bepaalde dosis wordt gebruikt, geen geneesmiddel naar werking is wanneer het gezien de dosering aan werkzame stoffen en bij normaal gebruik een gezondheidsrisico oplevert, zonder echter fysiologische functies bij de mens te kunnen herstellen, verbeteren of wijzigen.

De farmacologische, immunologische of metabolische eigenschappen van een product zijn de factor op basis waarvan aan de hand van de mogelijke werkingen van het product moet worden beoordeeld of dit in de zin van artikel 1, punt 2, sub b, van richtlijn 2001/83 bij de mens kan worden gebruikt of hem kan worden toegediend om fysiologische functies te herstellen, te verbeteren of te wijzigen.

Het criterium van de geschiktheid om fysiologische functies te herstellen, te verbeteren of te wijzigen, mag er evenwel niet toe leiden dat producten die wel inwerken op het menselijk lichaam, maar geen noemenswaardig fysiologisch effect teweegbrengen en dus eigenlijk niet de omstandigheden wijzigen waarin het menselijk lichaam functioneert, als geneesmiddel naar werking worden gekwalificeerd. Bij deze beoordeling moet worden uitgegaan van het normale gebruik van het betrokken product; de omstandigheid dat het product een noemenswaardig fysiologisch effect kan hebben bij een dosering die hoger is dan wordt aangegeven op de bijsluiter of de verpakking, is hierbij niet relevant.

Aan deze conclusie doet niet af dat het product in kwestie bij normaal gebruik een gezondheidsrisico kan opleveren. Het feit dat het gebruik van een product een gezondheidsrisico meebrengt, is immers geen gegeven dat erop kan wijzen dat het product farmacologische werking bezit.

(cf. punten 20-25, 27 en dictum)
Zaak C-134/08

Hauptzollamt Bremen

tegen

J. E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EG) nr. 2193/2003 — Aanvullende douanerechten op bepaalde producten uit Verenigde Staten van Amerika — Werkingssfeer ratione temporis — Artikel 4, lid 2 — Producten die zijn uitgevoerd na inwerkingtreding van die verordening, maar waarvan kan worden aangetoond dat zij bij eerste toepassing van deze rechten reeds onderweg waren naar Gemeenschap — Toepassing”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 2 april 2009 I ‐ 2877

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Verdediging tegen onrechtmatige handelspraktijken – Aanvullende douanerechten op bepaalde producten uit Verenigde Staten van Amerika – Verordening nr. 2193/2003

(Verordening nr. 2193/2003 van de Raad, punt 6 van de considerans en art. 2, lid 1, en 4, leden 2 en 5)

Artikel 4, lid 2, van verordening nr. 2193/2003 tot instelling van aanvullende douanerechten op bepaalde producten uit de Verenigde Staten van Amerika, moet conform de formulering ervan worden uitgelegd, namelijk aldus dat het aanvullende douanerecht niet van toepassing is op producten waarvan kan worden aangetoond dat zij op de datum waarop deze verordening in werking is getreden, dat wil zeggen 17 december 2003, reeds onderweg waren naar de Gemeenschap en dat de bestemming ervan niet kan worden gewijzigd. Voornoemd artikel 4, lid 2, waarvan de formulering aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, strookt namelijk met het bij verordening nr. 2193/2003 ingevoerde stelsel. De marktdeelnemers moeten er namelijk op kunnen rekenen dat de bij deze verordening ingestelde aanvullende douanerechten niet van toepassing zijn op de producten die zij vóór de datum van bekendmaking en inwerkingtreding van deze verordening uit de Verenigde Staten naar de Gemeenschap hebben uitgevoerd.

Die verwachting is echter niet gerechtvaardigd met betrekking tot de producten die na die datum zijn uitgevoerd, aangezien de marktdeelnemers vanaf die datum konden weten dat aanvullende douanerechten overeenkomstig de bepalingen van die verordening zouden worden toegepast. Artikel 4, lid 2, van die verordening kan derhalve niet met een beroep op punt 6 van de considerans ervan, volgens hetwelk geen aanvullende douanerechten mogen worden toegepast op producten waarvan kan worden aangetoond dat zij vóór de datum van eerste toepassing van die rechten, namelijk 1 maart 2004, uit de Verenigde Staten naar de Gemeenschap zijn uitgevoerd, worden uitgelegd in een zin die kennelijk in strijd is met de formulering van deze bepaling.

(cf. punten 15, 18-20 en dictum)
Artikel 2, leden 1 en 2, van verordening nr. 26 luidt:

„Artikel [81], lid 1, van het Verdrag is niet van toepassing op de in het voorgaande artikel bedoelde overeenkomsten, besluiten en gedragingen die een wezenlijk bestanddeel uitmaken van een nationale marktorganisatie of die vereist zijn voor de verwezenlijking van de in artikel [33] van het Verdrag omschreven doelstellingen. Het is in het bijzonder niet van toepassing op de overeenkomsten, besluiten en gedragingen van landbouwondernemers, verenigingen van landbouwondernemers of verenigingen van deze verenigingen binnen één lidstaat, voor zover deze, zonder de verplichting in te houden een bepaalde prijs toe te passen, betrekking hebben op de voortbrenging of de verkoop van landbouwproducten of het gebruik van gemeenschappelijke installaties voor het opslaan, behandelen of verwerken van landbouwproducten, tenzij de Commissie vaststelt dat de mededinging zodoende wordt uitgesloten of dat de doeleinden van artikel [33] van het Verdrag in gevaar worden gebracht.

2. Onder voorbehoud van het toezicht van het Hof van Justitie is uitsluitend de Commissie bevoegd om, na de lidstaten te hebben geraadpleegd en de belanghebbende ondernemingen of ondernemersverenigingen, alsmede elke andere natuurlijke of rechtspersoon waarvan zij het noodzakelijk acht de mening in te winnen, te hebben gehoord, in een te publiceren beschikking vast te stellen welke overeenkomsten, besluiten en gedragingen aan de in lid 1 bedoelde voorwaarden voldoen.”
53

Het is namelijk uitsluitend de uitoefening door deze staat van zijn fiscale bevoegdheid die, los van enige belasting in een andere lidstaat, een risico van opeenvolgende belastingheffingen of economische dubbele belasting meebrengt. In een dergelijk geval worden de niet-ingezeten ontvangers alleen dan niet geconfronteerd met een in beginsel door artikel 56 EG verboden beperking van het vrije kapitaalverkeer, wanneer de staat van vestiging van de uitkerende vennootschap erop toeziet dat, wat het in zijn nationale recht vervatte mechanisme ter voorkoming of vermindering van opeenvolgende belastingheffingen of economische dubbele belasting betreft, niet-ingezetenen op dezelfde wijze worden behandeld als ingezetenen (zie reeds aangehaalde arresten Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, punt 70, en Amurta, punt 39).
105

Deze vaststelling wordt niet op losse schroeven gezet door de door de Bondsrepubliek Duitsland aangevoerde omstandigheid dat de uitkeringen die later op grond van de pensioenspaarovereenkomst zullen worden betaald, in Duitsland niet worden belast wanneer de werknemers het Duitse grondgebied verlaten. Deze omstandigheid is immers irrelevant wanneer de bevoegdheid om belasting te heffen over deze uitkeringen aan andere lidstaten is toegekend bij bilaterale overeenkomsten ter voorkoming van dubbele belasting die Bondsrepubliek Duitsland met deze lidstaten heeft gesloten, wat de Bondsrepubliek Duitsland overigens zelf toegeeft. De omstandigheid dat bij de werknemers die op het Duitse grondgebied blijven wonen, die uitkeringen in voorkomend geval pas tientallen jaren later worden belast, is overigens niet vergelijkbaar met de verplichting tot terugbetaling die op degenen die dit grondgebied verlaten, rust vanaf het ogenblik waarop zij in Duitsland niet langer onbeperkt belastingplichtig zijn.
7

In artikel 4 van de Wet DB wordt bepaald: „1. Inhouding van de belasting mag achterwege blijven ten aanzien van opbrengsten van aandelen, winstbewijzen en geldleningen als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onderdeel d, van de [Wet Vpb], indien: a. de deelnemingsvrijstelling, bedoeld in artikel 13 van de [Wet Vpb], of de deelnemingsverrekening, bedoeld in artikel 13aa van die wet, van toepassing is op de voordelen die de tot de opbrengst gerechtigde uit die aandelen, winstbewijzen en geldleningen geniet en de deelneming behoort tot het vermogen van zijn in Nederland gedreven onderneming; […] 2. Inhouding van belasting blijft achterwege ten aanzien van de opbrengsten van aandelen, winstbewijzen en geldleningen als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onderdeel d, van de [Wet Vpb], indien de opbrengstgerechtigde een in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigd lichaam is en aan de volgende voorwaarden is voldaan: 1° de opbrengstgerechtigde en de inhoudingsplichtige hebben één van de in de bijlage bij de richtlijn 90/435/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten [PB L 225, blz. 6], opgenomen [rechtsvormen], of een bij ministeriële regeling aangewezen rechtsvorm; 2° de opbrengstgerechtigde is op het tijdstip waarop de opbrengst ter beschikking wordt gesteld voor ten minste 5 percent van het nominaal gestorte kapitaal aandeelhouder van de inhoudingsplichtige of heeft op dat tijdstip een belang in de inhoudingsplichtige waarop artikel 13, vijfde of veertiende lid, van de [Wet Vpb], van toepassing zou zijn zo hij in Nederland zou zijn gevestigd; 3° de opbrengstgerechtigde en de inhoudingsplichtige zijn in de lidstaat van vestiging zonder keuzemogelijkheid en zonder ervan te zijn vrijgesteld, onderworpen aan de aldaar geheven belasting naar de winst als bedoeld in artikel 2, onderdeel c, van die richtlijn; 4° de opbrengstgerechtigde en de inhoudingsplichtige worden in de lidstaat van vestiging niet geacht volgens een met een derde staat gesloten verdrag ter voorkoming van dubbele belasting buiten de lidstaten van de Europese Unie te zijn gevestigd; […]”
14

In artikel 96, „Toepassing van de belastingregeling”, van de wet inzake de vennootschapsbelasting zijn de voorwaarden voor de toepassing van deze bijzondere regeling vastgesteld. Dit artikel bepaalt: „1. De toepasselijkheid van de in dit hoofdstuk vervatte regeling vereist dat voor de toepassing ervan is gekozen, waarbij de keuze voor deze belastingregeling onderworpen is aan de volgende bepalingen: a) In het geval van een fusie of splitsing wordt de keuze vermeld in het ontwerp en de overeenkomsten betreffende de fusie of splitsing van de overdragende en de verkrijgende vennootschappen die hun fiscale woonplaats in Spanje hebben. […] b) In het geval van een inbreng in natura wordt de keuze uitgeoefend door de verkrijgende vennootschap en vermeld in het besluit tot goedkeuring van de overname of fusie, of, bij gebreke daarvan, in de authentieke akte die van de betrokken verrichting of overeenkomst wordt opgemaakt. […] c) In het geval van een aandelenruil wordt de keuze uitgeoefend door de verkrijgende vennootschap en vermeld in het besluit tot goedkeuring van de overname of fusie, of, bij gebreke daarvan, in de authentieke akte die van de betrokken verrichting of overeenkomst wordt opgemaakt. In het geval van een openbaar aanbod tot koop van aandelen wordt de keuze uitgeoefend door het vennootschapsorgaan dat bevoegd is voor de verrichting, en vermeld in de informatiedocumenten betreffende het aanbod. […] In alle gevallen wordt de uitoefening van de keuze aan het ministerie van Financiën medegedeeld in de vorm en binnen de termijn voorgeschreven in de geldende bepalingen. 2. De in het onderhavige hoofdstuk vervatte regeling is niet van toepassing wanneer het hoofddoel van de gerealiseerde verrichting belastingfraude of -ontwijking is. De regeling is met name niet van toepassing indien de verrichting plaatsvindt om andere dan geldige economische redenen zoals de herstructurering of rationalisatie van de activiteiten van de bij de verrichting betrokken entiteiten, maar slechts tot doel heeft een belastingvoordeel te verkrijgen. […]”