ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Artikel 267 VWEU en artikel 94, eerste alinea, onder a), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, gelezen tegen de achtergrond van artikel 4, lid 3, VEU en van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regel volgens welke de rechter in strafzaken, wanneer hij zich in het kader van een verzoek om een prejudiciële beslissing aan het Hof uitspreekt over de feiten, zich moet verschonen, op straffe van vernietiging van de te wijzen beslissing ten gronde. Een dergelijke regel moet door deze rechter en door elk orgaan dat bevoegd is om deze toe te passen, buiten beschouwing worden gelaten.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 22 juni 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Bucureşti Tribunalul Bucureşti — Roemenië) — SC Mitliv Exim SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

(Zaak C-81/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Grondrechten - Beginsel ne bis in idem - Cumulatie van strafrechtelijke en administratieve sancties - Niet-toepasselijkheid - Bijkomende fiscale verplichtingen - Rente over een bedrag dat de belastingplichtige in het kader van een strafprocedure heeft betaald)

(2021/C 382/05)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Bucureşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Mitliv Exim SRL

Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

Dictum

De artikelen 2 en 63 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer belastbare handelingen hebben plaatsgevonden en daarover belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is, een betaling, zelfs een voorlopige betaling, ter voldoening van de overeenkomstige belastingvordering niet kan worden aangemerkt als onverschuldigde betaling, en geen rente kan opleveren voor de belastingplichtige die haar heeft verricht.

(1) PB C 279 van 24.8.2020.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 18 mei 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta förvaltningsdomstol — Zweden) — Skatteverket / Skellefteå Industriehus AB

(Zaak C-248/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Fiscale bepalingen - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Aftrek van voorbelasting tijdens de bouwfase van een gebouw - Regeling voor optionele btw-heffing - Stopzetting van de oorspronkelijk voorgenomen activiteit - Herziening van de aftrek van voorbelasting - Antwoord op de prejudiciële vraag dat duidelijk valt af te leiden uit de rechtspraak)

(2021/C 320/12)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Högsta förvaltningsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Skatteverket

Verwerende partij: Skellefteå Industriehus AB

Dictum

De artikelen 137, 168, 184 tot en met 187, 189 en 192 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling waarin is bepaald dat een vastgoedeigenaar die bij de bouw van een voor verhuur bestemd pand gebruik heeft gemaakt van de regeling voor optionele toepassing van btw en de voorbelasting over verwervingen voor dit vastgoedproject heeft afgetrokken, verplicht is om het hele bedrag van deze belasting onmiddellijk terug te betalen, eventueel vermeerderd met rente, omdat het voorgenomen project dat recht op aftrek gaf, niet tot enige belastbare activiteit heeft geleid, maar niet in de weg staan aan een nationale regeling waarin is bepaald dat in een dergelijke situatie de aftrek van voorbelasting verplicht moet worden herzien.

(1) PB C 279 van 24.08.2020.
C 287/26

Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 28 mei 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Italië) — MC / Ufficio territoriale del governo (U.T.G.) — Prefettura di Foggia

(Zaak C-17/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Kennelijke niet-ontvankelijkheid - Algemene beginselen van het Unierecht - Recht op behoorlijk bestuur - Rechten van de verdediging - Recht om te worden gehoord - Handeling van de prefectuur die het verbieden van de activiteit beoogt wegens een vermeende infiltratie door de maffia - Wetgeving die niet voorziet in een administratieve procedure op tegenspraak)

(2020/C 287/38)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: MC

Verwerende partij: Ufficio territoriale del governo (U.T.G.) — Prefettura di Foggia

Dictum

Het door de Tribunale amministrativo regionale per la Puglia (bestuursrechter in eerste aanleg Apulië, Italië) bij beslissing van 27 november 2019 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

(1) PB C 161 van 11.5.2020.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 september 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — JS / Câmara Municipal de Gondomar

(Zaak C-135/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Richtlijn 1999/70/EG - Door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Clausule 5 - Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de overheidssector - Opeenvolgende overeenkomsten - Verbod om arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd om te zetten in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd - Toelaatbaarheid)

(2020/C 414/25)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JS

Verwerende partij: Câmara Municipal de Gondomar

Dictum

Clausule 5 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van 18 maart 1999, die is opgenomen als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen de wettelijke regeling van een lidstaat op grond waarvan in de overheidssector een absoluut verbod geldt om opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd om te zetten in een overeenkomst voor onbepaalde tijd, voor zover deze regeling met betrekking tot die sector niet voorziet in een andere effectieve maatregel ter voorkoming, en in voorkomend geval ter bestraffing, van het misbruik van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd.

(1) PB C 209 van 22.6.2020.
1)

Clausule 5 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat het aan de nationale rechter staat om overeenkomstig alle toepasselijke regels van nationaal recht te beoordelen of nationale maatregelen die voorzien in een herindeling van een categorie van tijdelijke functionarissen waarbij de hoedanigheid van statutair personeel op oproepbasis wordt vervangen door de hoedanigheid van statutair personeel ad interim, en de eventuele vaste aanstelling van deze functionarissen na afloop van selectieprocedures die erop zijn gericht de door hen tijdelijk bezette posten definitief in te vullen, geschikte maatregelen vormen om misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd te voorkomen en, in voorkomend geval, te bestraffen, dan wel “gelijkwaardige wettelijke maatregelen” zijn in de zin van deze bepaling. Wanneer dit niet het geval mocht zijn, staat het aan deze rechter om te beoordelen of er in de toepasselijke nationale regeling andere geschikte maatregelen bestaan om deze misbruiken te voorkomen en te bestraffen.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 14 januari 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Spetsializirana prokuratura/UC, TD

(Zaak C-769/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn 2012/13/EU - Recht op informatie in strafprocedures - Artikel 6 - Recht van verdachten of beklaagden om in kennis te worden gesteld van hun rechten - Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Behandeling van een zaak binnen een redelijke termijn - Nationale wettelijke regeling volgens welke de gerechtelijke procedure wordt beëindigd ingeval de rechter vaststelt dat de tenlastelegging vormgebreken vertoont - Terugverwijzing van de zaak naar de openbaar aanklager voor het opstellen van een nieuwe tenlastelegging - Toelaatbaarheid)

(2021/C 138/18)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

UC, TD

in tegenwoordigheid van: Spetsializirana prokuratura

Dictum

Artikel 6, leden 1, 3, en 4, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures, artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie alsmede het beginsel van voorrang van het Unierecht en het recht op eerbiediging van de menselijke waardigheid moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling die — in geval van een tenlastelegging die gebreken vertoont in die zin dat de inhoud ervan onduidelijk, onvolledig of tegenstrijdig is — in geen enkel geval de mogelijkheid biedt tot herstel van die gebreken door middel van correcties door de openbaar aanklager tijdens de preliminaire terechtzitting gedurende welke ze zijn vastgesteld, en de rechter verplicht de gerechtelijke procedure te beëindigen en de zaak terug te verwijzen naar de openbaar aanklager opdat deze een nieuwe tenlastelegging opstelt.

(1) PB C 27 van 27.1.2020.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 3 september 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Vikingo Fővállalkozó Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Zaak C-610/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 168, 178, 220 en 226 - Beginselen van fiscale neutraliteit, doeltreffendheid en evenredigheid - Recht op btw-aftrek - Weigering - Voorwaarden voor het bestaan van een goederenlevering - Fraude - Bewijs - Sanctie - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Recht op een doeltreffende voorziening in rechte)

(2020/C 414/21)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vikingo Fővállalkozó Kft.

Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Dictum

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met de beginselen van fiscale neutraliteit, doeltreffendheid en evenredigheid, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale praktijk waarbij de belastingdienst de belastingplichtige het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde weigert voor verwervingen van aan hem geleverde goederen op grond dat de facturen voor deze verwervingen niet geloofwaardig kunnen worden geacht aangezien, ten eerste, de productie van deze goederen en de levering ervan niet door de opsteller van deze facturen kunnen zijn verricht omdat deze niet over de daartoe nodige personele en materiële middelen beschikt, en die goederen aldus in werkelijkheid zijn gekocht bij een onbekende persoon, ten tweede, de nationale regels inzake boekhouding niet in acht zijn genomen, ten derde, de keten van leveringen die heeft geresulteerd in die verwervingen economisch gezien niet gerechtvaardigd was en, ten vierde, zich onregelmatigheden hebben voorgedaan bij bepaalde voorafgaande handelingen die deel uitmaken van deze keten van leveringen. Voor een dergelijke weigering moet rechtens genoegzaam worden aangetoond dat de belastingplichtige actief heeft deelgenomen aan fraude of dat hij wist of had moeten weten dat deze handelingen deel uitmaakten van fraude door de opsteller van de facturen of enige andere marktdeelnemer die in een eerder stadium van die keten van leveringen actief was, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechter staat.

(1) PB C 95 van 23.3.2020.
Beschikking van de president van het Hof van 7 mei 2020 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Apelacyjny w Krakowie — Polen) — D.S. (C-763/19) / S.P. e.a., in tegenwoordigheid van: Prokurator Regionalny w Krakowie, C. S.A. w P. (C-764/19) / Syndyk masy upadłości I.T. w O. w upadłości likwidacyjnej, in tegenwoordigheid van: Prokurator Regionalny w Krakowie, M.Ś. en I.Ś. (C-765/19) / R.B.P. Spółka Akcyjna, in tegenwoordigheid van: Prokurator Regionalny w Krakowie, Rzecznik Praw Obywatelskich

(Gevoegde zaken C-763/19 tot en met C-765/19) (1)

(2020/C 320/43)

Procestaal: Pools

De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaken gelast.

(1) PB C 54 van 17.2.2020.
2)

Artikel 12, lid 3, van richtlijn 2014/24 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die een aanbestedende dienst verbiedt deelnemingen te verwerven in het kapitaal van een instantie waarvan de aandeelhouders andere aanbestedende diensten zijn wanneer met deze deelnemingen niet is gewaarborgd dat over die instantie toezicht wordt verkregen of dat daarin een blokkerende macht kan worden uitgeoefend en deze aanbestedende dienst van plan is om later een positie van gezamenlijk toezicht te verwerven en, derhalve, de mogelijkheid te krijgen rechtstreekse plaatsingen van opdrachten te verrichten bij deze instantie waarin verschillende aanbestedende diensten participeren.
2)

Artikel 3 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter bij wie een verzoek is ingediend om het oneerlijke karakter van bedingen in een overeenkomst tussen een consument en een handelaar te onderzoeken, in het geval de handelaar ondanks een daartoe strekkend verzoek weigert om hem soortgelijke overeenkomsten over te leggen die hij met andere consumenten gesloten heeft, de nationale procesregels waarover hij beschikt dient toe te passen om te beoordelen of over de bedingen van een dergelijke overeenkomst individueel is onderhandeld.
1)

Het begrip „school- of universitair onderwijs”, in de zin van artikel 132, lid 1, onder i) en j), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat het geen betrekking heeft op surf- en zeillessen die door surf- en zeilscholen, zoals die in het hoofdgeding, worden verstrekt aan scholen of universiteiten waar die lessen deel kunnen uitmaken van, respectievelijk, het sportcurriculum of de opleiding van sportleraren en kunnen meetellen bij het geven van een cijfer.
Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 24 september 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad - Bulgarije) – Strafzaak tegen QR

(C-467/19 PPU) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Artikel 7, lid 4 - Versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn - Recht om te zwijgen en recht om zichzelf niet te belasten - Schikking tussen de openbaar aanklager en de dader van een strafbaar feit - Goedkeuring van een dergelijke schikking door de rechter - Voorwaarde - Instemming van de andere beklaagden - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Niet-toepasselijkheid)

(2019/C 423/25)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partij in de strafzaak

QR

in tegenwoordigheid van: Spetsializirana prokuratura, YM, ZK, HD

Dictum

Artikel 7, lid 4, van richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, moet aldus worden uitgelegd dat het niet de vraag regelt of de goedkeuring door een rechter van een schikking over de oplegging van een overeengekomen straf, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde schikking, die is getroffen tussen een beklaagde, die wordt vervolgd omdat hij tot een criminele groep zou behoren, en de openbaar aanklager, al dan niet afhankelijk kan worden gesteld van de voorwaarde dat de andere beklaagden, die worden vervolgd op grond van hun lidmaatschap van deze criminele groep, instemming voor die schikking geven.

(1) PB C 280 van 19.8.2019.
C 68/19

Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 17 december 2019 – Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH/Europese Commissie

(Zaak C-568/18 P) (1)

(Hogere voorziening - Toegang tot documenten van de instellingen - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Artikel 4, lid 2, eerste streepje - Uitzondering op het recht van toegang - Bescherming van de commerciële belangen van een natuurlijke of een rechtspersoon - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Artikel 6, lid 1 - Toepassing van uitzonderingen met betrekking tot verzoeken om toegang tot milieu-informatie - Documenten opgesteld door de Europese Commissie in het kader van de regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten - Weigering tot toegang - Verdere verzending van de gevraagde documenten - Artikel 149 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Verdwijnen van het procesbelang - Afdoening zonder beslissing)

(2020/C 68/18)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (vertegenwoordigers: S. Altenschmidt en D. Jacob, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Krämer en F. Clotuche-Duvieusart, gemachtigden)

Dictum

1) Op de hogere voorziening behoeft niet te worden beslist.

2) De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van de hogere voorziening.

(1) PB C 16 van 14.1.2019.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 februari 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Centrale Raad van Beroep — Nederland) — H. Solak / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

(Zaak C-258/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Artikel 59 van het Aanvullend Protocol - Besluit nr. 3/80 - Sociale zekerheid van Turkse migrerende werknemers - Ontheffing van de bepalingen inzake de woonplaats - Artikel 6 - Aanvullende prestatie - Schorsing - Afstand van de nationaliteit van de ontvangende lidstaat - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties - Woonplaatsvereiste)

(2020/C 137/33)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: H. Solak

Verwerende partij: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Dictum

Artikel 6, lid 1, eerste alinea, van besluit nr. 3/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen van de lidstaten der Europese Gemeenschappen op Turkse werknemers en hun gezinsleden, gelezen in samenhang met artikel 59 van het Aanvullend Protocol, op 23 november 1970 te Brussel ondertekend en namens de Europese Economische Gemeenschap gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij verordening (EEG) nr. 2760/72 van de Raad van 19 december 1972, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de betaling van een prestatie ter aanvulling van een arbeidsongeschiktheidsuitkering teneinde een minimuminkomen te verzekeren, die op grond van die regeling is verleend, wordt stopgezet ten aanzien van een Turkse onderdaan die tot de reguliere arbeidsmarkt van een lidstaat behoort en die, na afstand te hebben gedaan van de nationaliteit van die lidstaat die hij tijdens zijn verblijf in die lidstaat had verworven, is teruggekeerd naar zijn land van herkomst.

(1) PB C 276 van 6.8.2018.
3)

Artikel 15 van verordening nr. 2201/2003 moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat de rechtsregels — en met name de procedureregels — van een lidstaat waarvan het gerecht bevoegd is om ten gronde over de zaak te beslissen, verschillen van die van een andere lidstaat waarmee het betrokken kind een bijzondere band heeft, zoals die voor het behandelen van zaken achter gesloten deuren en door gespecialiseerde rechters, geen factor is waarmee op algemene, abstracte wijze in het belang van het kind rekening moet worden gehouden bij de beoordeling of de gerechten van die andere lidstaat beter in staat zijn de zaak te behandelen. Het bevoegde gerecht kan alleen rekening houden met die verschillen indien deze werkelijk en concreet toegevoegde waarde bieden voor het nemen van een beslissing over het kind, in vergelijking met wat het geval zou zijn indien de zaak bij hem wordt voortgezet.
Zaak C-190/18: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de juge de paix du premier canton de Schaerbeek — België) — Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Gherasim Sorin Rusu (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Onvoldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en over de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de juge de paix du premier canton de Schaerbeek — België) — Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Gherasim Sorin Rusu

(Zaak C-190/18) ( 1 )

„(Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Onvoldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en over de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)”

Verwijzende rechter

Juge de paix du premier canton de Schaerbeek

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS)

Verwerende partij: Gherasim Sorin Rusu

Dictum

Het door de juge de paix du premier canton de Schaerbeek (België) bij beslissing van 20 februari 2018 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 166 van 14.5.2018.