ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/7

Hogere voorziening ingesteld op 7 mei 2014 door H tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 27 februari 2014 in zaak T-490/13, GJ/Hof van Justitie van de Europese Unie

(Zaak C-221/14 P)

2014/C 235/10

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: H (vertegenwoordiger: S. Sagias, Δικηγόρος)

Andere partij in de procedure: Hof van Justitie van de Europese Unie

Conclusies

— de bestreden beschikking vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht om de zaak in eerste aanleg te behandelen of, subsidiair, het in eerste aanleg gevorderde volledig toewijzen;

— verweerder verwijzen in de kosten van zowel de procedure in eerste aanleg als de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant drie grieven aan tegen de beschikking van het Gerecht van 27 februari 2014.

Met zijn eerste middel stelt rekwirant eerst dat het Gerecht een onjuiste uitlegging heeft gegeven van artikel 263 VWEU, de artikelen 90 en 91 van het Statuut van de ambtenaren (1) alsook de artikelen 2 en 35 van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de ambtenaren van de Europese gemeenschappen (GSVZ). Rekwirant is van mening dat het Gerecht in de bestreden beschikking blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de beroepen van de voormalige leden van het Hof tegen de voor hen bezwarende handelingen inzake dekking door het GSVZ uitsluitend onder artikel 263 VWEU vallen en moesten worden ingesteld binnen de in die bepaling gestelde termijn van twee maanden. Voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren niet van toepassing is op de leden en de voormalige leden van het Hof.

Met zijn tweede middel stelt rekwirant vervolgens dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te weigeren de rechtspraak inzake verschoonbare dwaling toe te passen.

Met zijn derde middel stelt rekwirant ten slotte dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en een procedurefout heeft gemaakt door artikel 111 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht toe te passen. Rekwirant komt immers op tegen het feit dat het bij het Gerecht ingestelde beroep „kennelijk” niet-ontvankelijk is verklaard, hetgeen hem heeft belet zich uit te spreken over het middel van niet-ontvankelijkheid waarop die beschikking is gebaseerd. Voorts heeft het Gerecht gehandeld in strijd met het recht van rekwirant op een eerlijk proces, zijn rechten van verdediging en in het bijzonder het recht te worden gehoord en het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte.

(1) Verordening (EG, Euratom) 723/2004 van de Raad van 22 maart 2004 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en van de regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen (PB L 124, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 245/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 22 april 2014 — János Kárász/Nyugdíjfolyósító Igazgatóság

(Zaak C-199/14)

2014/C 245/05

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: János Kárász

Verwerende partij: Nyugdíjfolyósító Igazgatóság

Prejudiciële vraag

Moet artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat de ontzegging en de opschorting of onderbreking van de betaling van een ouderdomspensioen waarop recht ontstaat bij het bereiken van een bepaalde leeftijd, in strijd zijn met het in die bepaling neergelegde recht op eigendom?
2)

Kan door middel van een met een bestuurshandeling gelijkgestelde handeling, of een protocol tussen de nationale belastingdienst en een andere overheidsinstelling, de overdracht worden geregeld van de database over de inkomsten van de staatsburgers van een lidstaat door de nationale belastingdienst aan een andere instelling van de lidstaat, zonder dat sprake is van een bevoorrechte toegang als omschreven in artikel 124 VWEU?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Is het hierbij beslissend dat de in artikel 6, lid 1, punt iii, voor de toepassing van artikel 8, lid 1, van de verordening vermelde duur van vijf uur al dan niet is verstreken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 194/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 3 april 2014 — Tamoil Italia/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare

(Zaak C-156/14)

2014/C 194/18

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Tamoil Italia SpA

Verwerende partij: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare

Prejudiciële vraag

Verzetten de milieubeginselen van de Europese Unie in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in richtlijn 2004/35/EG (1) van 21 april 2004 (artikelen 1 en 8, lid 3, punten 13 en 24 van de considerans) — dat wil zeggen het beginsel „de vervuiler betaalt”, het voorzorgsbeginsel, het beginsel van preventief handelen, en het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden — zich tegen een nationale regeling als die vervat in de artikelen 244, 245 en 253 van decreto legislativo nr. 152 van 3 april 2006, volgens welke, indien in een gebied milieuvervuiling is geconstateerd en niet kan worden vastgesteld wie voor de vervuiling verantwoordelijk is of de verantwoordelijke persoon geen herstelwerkzaamheden uitvoert, de bestuursrechtelijke autoriteit een eigenaar die niet voor de verontreiniging verantwoordelijk is, niet kan gelasten spoedeisende maatregelen voor beveiliging en sanering te nemen, en de aansprakelijkheid van laatstgenoemde wordt beperkt tot de waarde van het gebied na de sanering?

(1) Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (PB L 143, blz. 56).
4)

Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, is het, gelet op de specifieke kenmerken van de gemeenschappelijke markt, mogelijk dat een merk dat in een aanmerkelijk deel van de Europese Unie intensief wordt gebruikt, volkomen onbekend is bij het relevante nationale publiek en dat daardoor niet is voldaan aan de andere voorwaarde van artikel 4, lid 3, van de richtlijn om de inschrijving te kunnen uitsluiten, in die zin dat er geen risico is dat afbreuk wordt gedaan aan de reputatie of het onderscheidend vermogen van het merk? Zo ja, welke feiten dient de houder van het gemeenschapsmerk dan aan te tonen opdat deze voorwaarde vervuld zou zijn?
1)

Moet artikel 15, leden 3 en 6, van richtlijn 2008/115/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, gelezen in samenhang met de artikelen 6 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met het recht op rechterlijke toetsing en op effectieve [rechterlijke bescherming] aldus worden uitgelegd dat: a) een bestuursorgaan — wanneer het krachtens het nationale recht van een lidstaat maandelijks de inbewaringstelling moet toetsen, zonder dat het daarbij uitdrukkelijk verplicht is tot vaststelling van een bestuurlijke beslissing, en dit orgaan de rechter ambtshalve een lijst moet overleggen van de derdelanders die wegens belemmeringen voor de verwijdering langer in bewaring zijn gehouden dan de voor de initiële bewaring wettelijk bepaalde maximumduur — na afloop van de in de beslissing over de initiële inbewaringstelling vastgestelde periode hetzij een uitdrukkelijk besluit moet vaststellen tot toetsing van de bewaring, rekening houdend met de door het Unierecht vastgestelde gronden voor de verlenging van de bewaring, hetzij de betrokkene vrij dient te laten? b) een rechter — wanneer hij krachtens het nationale recht van de lidstaat na afloop van de in het nationale recht voorziene maximumduur voor de initiële bewaring met het oog op verwijdering deze bewaringstermijn kan verlengen, de bewaring kan vervangen door een minder dwingende maatregel of de vrijlating van de derdelander kan bevelen — in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, wanneer hij beslist de bewaring te verlengen, deze te vervangen door een andere maatregel of de betrokkene vrij te laten, de rechtmatigheid dient na te gaan van een besluit tot toetsing van de inbewaringstelling, waarin ter rechtvaardiging van de verlenging van de bewaringstermijn en de duur ervan juridische en feitelijke redenen worden aangevoerd? c) een rechter, gelet op de in het Unierecht bepaalde redenen voor de verlenging van de bewaring, de rechtmatigheid kan nagaan van een besluit tot toetsing van de bewaring dat enkel aangeeft waarom het besluit tot verwijdering van de derdelander niet kan worden uitgevoerd, door het geding louter op basis van door het bestuursorgaan aangevoerde feiten en bewijzen en van door de derdelander aangevoerde bezwaren en feiten ten gronde te beslechten met een beslissing over de verlenging van de bewaring, haar vervanging [door een andere maatregel] dan wel de vrijlating van de betrokkene?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 14 februari 2014 — Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson/WW Realisation 1 Ltd (in vereffening), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

(Zaak C-80/14)

2014/C 151/13

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson

Verwerende partijen: WW Realisation 1 Ltd (in vereffening), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

Prejudiciële vragen

1) a) Verwijzen de bewoordingen „ten minste 20” in artikel 1, lid 1, sub a-ii, van richtlijn 98/59/EG (1) van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (hierna: „richtlijn”) naar het aantal ontslagen in alle plaatselijke eenheden van de werkgever waar in een periode van 90 dagen ontslagen vallen of naar het aantal ontslagen in elke plaatselijke eenheid afzonderlijk? b) Wat moet worden begrepen onder „plaatselijke eenheid” indien artikel 1, lid 1, sub a-ii verwijst naar het aantal ontslagen in elke plaatselijke eenheid afzonderlijk? Verwijst „plaatselijke eenheid” meer bepaald veeleer naar de gehele betrokken kleinhandel als een enkele economische eenheid, of dat deel daarvan waarbinnen collectief ontslag wordt overwogen, dan naar de eenheid waar een werknemer wordt tewerkgesteld, zoals elke afzonderlijke winkel?

2) Mag een lidstaat wanneer een werknemer een beschermingsvergoeding vordert van een particuliere werkgever ervan uitgaan of zich erop beroepen dat de richtlijn geen directe aanspraken ten aanzien van de werkgever doet ontstaan in de hierna genoemde omstandigheden? i) Indien de lidstaat de richtlijn correct had uitgevoerd, had de particuliere werkgever de werknemer een beschermingsvergoeding moeten betalen omdat hij de werknemers niet heeft geraadpleegd overeenkomstig de richtlijn, en ii) de lidstaat die wordt aangesproken wanneer die particuliere werkgever insolvent is en de beschermingsvergoeding die ten laste van hem is uitgesproken niet betaalt, zou zelf moeten instaan voor de betaling van die beschermingsvergoeding aan de werknemer op grond van de nationale wetgeving die uitvoering geeft aan richtlijn 2008/94/EG (2) van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, binnen de in artikel 4 van die richtlijn gestelde grenzen aan de betalingsverplichting van het waarborgfonds van de lidstaat.

(1) PB L 225, blz. 16.

(2) PB L 283, blz. 36.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 159/11

Beroep ingesteld op 10 januari 2014 — Europese Commissie/Republiek Malta

(Zaak C-12/14)

2014/C 159/15

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Mifsud-Bonnici, D. Martin, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Malta, door Maltese ouderdomspensioenen te verminderen met het bedrag van een ambtenarenpensioen van het Verenigd Koninkrijk op grond van, naar gelang het geval, het Principal Civil Service Pension Scheme, het National Health Service Pension Scheme of, wat de Royal Air Force betreft, het Armed Forces Pension Scheme 1975, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 46 ter van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen zoals gewijzigd en gecodificeerd bij verordening nr. 118/97 van 2 december 1996 (2), en artikel 54 van verordening (EG) nr. 883/2004 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels;

— de Republiek Malta verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Commissie is Malta de krachtens verordeningen nr. 1408/71 en nr. 883/2004 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen doordat zij ambtenarenpensioenen die zijn verworven op grond van de wettelijke regeling van een andere lidstaat aftrekt van het Maltese ouderdomspensioen. De Commissie is van mening dat regelingen voor ambtenarenpensioenen van het Verenigd Koninkrijk een wettelijke grondslag hebben en dus binnen de werkingssfeer van genoemde verordeningen vallen. Die verordeningen verzetten zich ertegen dat een Maltees ouderdomspensioen wordt verminderd met het bedrag van een ambtenarenpensioen van het Verenigd Koninkrijk. Tussen Malta en het Verenigd Koninkrijk is geen verdrag inzake sociale zekerheid gesloten dat betrekking heeft op ambtenarenpensioenen van het Verenigd Koninkrijk en de bijlagen bij verordeningen nr. 1408/71 en nr. 883/2004 bevatten geen rubriek met betrekking tot Malta. Bijgevolg is niet voldaan aan de in die verordeningen vastgestelde voorwaarden om de verdragen inzake sociale zekerheid te blijven toepassen.

Aangezien de regelingen voor ambtenarenpensioenen van het Verenigd Koninkrijk binnen de werkingssfeer van die verordeningen vallen, staan de artikelen 46 ter, lid 1, van verordening nr. 1408/71 en 54, lid 1, van verordening nr. 883/2004 in de weg aan de toepassing van een nationale bepaling inzake non-cumulatie van uitkeringen zoals artikel 56 van de Maltese socialezekerheidswet.

(1) PB L 149, blz. 2.

(2) PB L 28, blz. 1.

(3) PB L 166, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance de Nîmes (Frankrijk) op 28 februari 2014 — Jean-Claude Van Hove/CNP Assurance SA

(Zaak C-96/14)

2014/C 142/31

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de grande instance de Nîmes

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jean-Claude Van Hove

Verwerende partij: CNP Assurance SA

Prejudiciële vraag

Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling bedoelde begrip „beding dat betrekking heeft op de bepaling van het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst” een in een verzekeringsovereenkomst vervat beding omvat dat ertoe strekt om de betaling van de aan de kredietgever verschuldigde aflossingen te verzekeren in geval van volledige arbeidsongeschiktheid van de kredietnemer en dat deze dekking uitsluit wanneer de verzekerde geschikt wordt verklaard om een onbezoldigde activiteit uit te oefenen?

(1) PB L 95, blz. 29.
1)

Is het in artikel 4 van verordening nr. 883/2004 (1) neergelegde beginsel van gelijke behandeling — met uitzondering van de uitsluiting van de export van uitkeringen overeenkomstig artikel 70, lid 4, van verordening nr. 883/2004 — ook van toepassing op bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties als bedoeld in artikel 70, leden 1 en 2, van verordening nr. 883/2004?
2)

het „recht om niet tweemaal in een strafrechtelijke procedure voor hetzelfde delict te worden berecht of gestraft” als bedoeld in artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 14, lid 7, van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en artikel 4, lid 1, van het Zevende Protocol bij het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en/of
—

de Raad verwijzen in rekwirantes kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening.
3)

Is, indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt, bij de beoordeling of een eventueel discriminerende bronheffing rechtsgeldig wordt geneutraliseerd op grond van een door de bronstaat gesloten verdrag ter voorkoming van dubbele belastingen voldoende dat i) in het desbetreffende belastingverdrag terzake een voorziening is opgenomen, en dat, hoewel deze mogelijkheid niet ongeclausuleerd is, ii) deze in het concrete geval ertoe leidt dat de Nederlandse belastingdruk voor een niet-ingezetene niet hoger is dan die voor een ingezetene? Is, in geval van een tekortschietende compensatie in het jaar waarin de dividenden worden genoten, bij de beoordeling van de neutralisatie de mogelijkheid relevant dat een tekort kan worden voortgewenteld en de verrekening in latere jaren kan worden benut?
b)

Indien het antwoord op vraag 2) a) bevestigend luidt, moet dan het begrip „plaats waar de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt, is of moet worden uitgevoerd” van artikel 5, aanhef en onder 1, punt a), van de verordening aldus worden uitgelegd dat het ziet op de plaats waar de bestuurder zijn vennootschapsrechtelijke taak heeft vervuld of had dienen te vervullen, hetgeen in de regel zal zijn de plaats van het hoofdbestuur of de hoofdvestiging van de betrokken vennootschap, een en ander als bedoeld in artikel 60, lid 1, aanhef en onder b en c, van de verordening?
1)

Is de geldende Italiaanse regelgeving als vervat in artikel 3, leden 1 en 4, van decreto-legge nr. 95 van 6 juli 2012, zoals gedeeltelijk gewijzigd bij omzettingswet nr. 135 van 7 augustus 2012, in strijd met artikel 106, leden 1 en 2, VWEU, doordat op grond daarvan aan instellingen die hun activiteit onder mededingingsvoorwaarden verrichten een ongerechtvaardigd en discriminatoir voordeel kan worden verleend in vergelijking met andere marktdeelnemers die dezelfde activiteit uitoefenen maar voor die regelgeving niet in aanmerking komen, voor zover [lid 1 van] dat artikel 3 bepaalt dat ‚gelet op de uitzonderlijke economische situatie en rekening houdend met de prioritair te verwezenlijken doelstelling, de overheidsuitgaven te beperken, de huur die verschuldigd is door de overheidsdiensten waarvan de resultaten worden opgenomen in de geconsolideerde winst- en verliesrekening van de overheid, zoals die diensten overeenkomstig artikel 1, lid 3, van legge nr. 196 van 31 december 2009 door het Istituto nazionale di statistica zijn vastgesteld, en door de onafhankelijke autoriteiten, waaronder de Commissione nazionale per le società e la borsa (Consob), voor het gebruik van onroerend goed voor institutionele doeleinden, vanaf de inwerkingtreding van de onderhavige maatregel voor de jaren 2012, 2013 en 2014 niet wordt aangepast overeenkomstig de ISTAT-index, anders dan de huidige regelgeving bepaalt’, en lid 4 van datzelfde artikel dat ‚met het oog op de beperking van de overheidsuitgaven de huur die verschuldigd is door de centrale overheidsdiensten, zoals die overeenkomstig artikel 1, lid 3, van legge nr. 196 van 31 december 2009 door het [ISTAT] zijn vastgesteld, en door de onafhankelijke autoriteiten, waaronder de Commissione nazionale per le società e la borsa (Consob), in het kader van overeenkomsten voor de huur van onroerend goed voor institutionele doeleinden, vanaf 1 januari 2015 wordt verlaagd met 15 % ten opzichte van de huur die thans wordt betaald’ en ‚vanaf de datum van inwerkingtreding van de wet tot omzetting van het onderhavige decreet de in de vorige zin bedoelde verlaging in elk geval ook geldt voor huurovereenkomsten die na die datum aflopen of worden verlengd’?
Gelet op het antwoord op de eerste en de tweede vraag, met welke specifieke omstandigheden moet de nationale rechter rekening houden bij de beoordeling of het kortingsysteem in de in de verwijzingsbeslissing beschreven omstandigheden (kenmerken van de markt en het kortingsysteem) zo een afschermende werking op de markt in het specifieke geval heeft of kan hebben dat het misbruik in de zin van artikel 82 EG vormt?

Is in deze context vereist dat de afschermende werking op de markt aanmerkelijk is?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: onder welke voorwaarden zijn zend-/ontvangstmodulen (voor gegevensoverdracht middels infrarood licht van een mobiele telefoon op een andere mobiele telefoon of op een ander elektronisch apparaat zoals een laptop, een printer of een digitale camera) met een eigen functie in de zin van post 8543, aan te merken als delen van machines, apparaten of toestellen van post 8543?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polen) op 2 december 2013 — Adarco Invest Sp. z o.o. gevestigd te Petrosani (Roemenië) en met bijkantoor in Polen te Tarnowskie Góry

(Zaak C-629/13)

(2014/C 71/10)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Gliwicach

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Adarco Invest sp. z o.o. gevestigd te Petrosani (Roemenië) en met bijkantoor in Polen te Tarnowskie Góry

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU alsmede artikel 1 van de Elfde richtlijn [89/666/EEG] (1) van de Raad betreffende de openbaarmakingsplicht voor in een lidstaat opgerichte bijkantoren van vennootschappen die onder het recht van een andere staat vallen, zich ertegen dat in een lidstaat de schrapping uit het handelsregister (KRS) van een bijkantoor van een vennootschap die in een andere lidstaat is gevestigd, wordt geweigerd op grond dat dit bijkantoor niet werd ontbonden overeenkomstig de procedure waarin is voorzien voor de ontbinding van een binnenlandse vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, terwijl voor de schrapping van een bijkantoor van een binnenlandse vennootschap uit het handelsregister een dergelijke procedure niet vereist is? Daarbij worden in het geval van binnenlandse vennootschappen de bijkantoren uitsluitend in het register van de binnenlandse vennootschap ingeschreven en deze vennootschap is verplicht een geconsolideerde jaarrekening neer te leggen die de moedermaatschappij en haar bijkantoren omvat, terwijl bijkantoren van buitenlandse vennootschappen in het KRS worden ingeschreven en zij enkel de jaarrekening van het bijkantoor bij het register neerleggen.

(1) PB L 395, blz. 36.