Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verrichten van diensten - Televisieomroepactiviteiten - Richtlijn 89/552 - Televisiereclame - Toegelaten aantal reclameonderbrekingen tijdens uitzending van audiovisuele producties - Berekening - Inaanmerkingneming van reclametijd

(Richtlijn 89/552 van de Raad, art. 11, lid 3)

2 Vrij verrichten van diensten - Televisieomroepactiviteiten - Richtlijn 89/552 - Bevoegdheid van lidstaten om af te wijken van voorschriften inzake reclame - Toegelaten aantal reclameonderbrekingen tijdens uitzending van audiovisuele producties - Berekening met uitsluiting van reclametijd - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

[EG-Verdrag, art. 5 en 85 (thans art. 10 EG en 81 EG) en art. 6 en 30 (thans, na wijziging, art. 12 EG en 28 EG); richtlijn 89/552 van de Raad, art. 3, lid 1, en 11, lid 3]

Samenvatting

1 Een bepaling die inzake dienstverrichtingen een activiteit die de uitoefening van een fundamentele vrijheid betreft, zoals de vrije uitzending van televisieprogramma's, beperkt, dient deze beperking in duidelijke termen te formuleren. Daaruit volgt, dat een bepaling van richtlijn 89/552 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, deze de uitzending en verdeling van televisiediensten beperkt zonder dat de gemeenschapswetgever deze beperking in duidelijke en ondubbelzinnige termen heeft geformuleerd, restrictief dient te worden uitgelegd.

Nu artikel 11, lid 3, van de richtlijn dubbelzinnig is geformuleerd en voorziet in een beperking wat de mogelijkheid betreft om de uitzending van televisieprogramma's te onderbreken voor reclame, moet deze beperking zo strikt mogelijk worden uitgelegd. Vaststaat, dat het brutobeginsel, volgens hetwelk de reclametijd moet worden meegerekend in de periode waarvan wordt uitgegaan bij de berekening van het toegelaten aantal onderbrekingen, een groter aantal reclameonderbrekingen mogelijk maakt dan het nettobeginsel, volgens hetwelk alleen de duur van de film in aanmerking komt. Hieruit volgt, dat artikel 11, lid 3, van deze richtlijn aldus moet worden uitgelegd, dat het het brutobeginsel voorschrijft, zodat voor de berekening van het tijdvak van 45 minuten op basis waarvan het aantal reclameonderbrekingen wordt vastgesteld die kunnen worden ingevoegd in de uitzending van audiovisuele producties, zoals bioscoopfilms en televisiefilms, de reclametijd in dit tijdvak moet worden meegerekend.

2 De bepalingen van de artikelen 11, lid 3, en 3, lid 1, van richtlijn 89/552 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, staan de lidstaten toe voor de onder hun bevoegdheid vallende televisieomroeporganisaties het nettobeginsel te hanteren voor reclame die in de uitzendingen kan worden ingevoegd, en dus voor te schrijven dat voor de berekening van het tijdvak van 45 minuten op basis waarvan het aantal reclameonderbrekingen wordt vastgesteld die kunnen worden ingevoegd in de uitzending van audiovisuele producties, zoals bioscoopfilms en televisiefilms, de reclametijd niet wordt meegerekend, mits deze voorschriften verenigbaar zijn met de andere relevante bepalingen van het gemeenschapsrecht.

De artikelen 5 van het Verdrag (thans artikel 10 EG), 6, 30 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 12 EG en 28 EG) en 85 van het Verdrag (thans artikel 81 EG) alsmede het algemeen beginsel van gelijkheid van behandeling zijn niet van toepassing op een nationale regeling die de toepassing van het nettobeginsel voorschrijft voor televisieomroeporganisaties die onder de bevoegdheid van de betrokken lidstaat vallen, en artikel 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) verzet zich er niet tegen, dat een lidstaat onder verwijzing naar artikel 3, lid 1, van richtlijn 89/552 de toepassing van het nettobeginsel voorschrijft.