ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal da Relação de Guimarães (Portugal) op 22 maart 2012 — Domingos Freitas en Maria Adília Monteiro Pinto/Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

(Zaak C-96/12)

2012/C 138/06

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Guimarães

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Domingos Freitas en Maria Adília Monteiro Pinto

Verwerende partij: Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

Prejudiciële vraag

Staat het (Unierecht), inzonderheid artikel 3, lid 1, van de Eerste richtlijn (72/166/EEG) (1), artikel 2, lid 1, van de Tweede richtlijn (84/5/EEG) (2) en artikel 1 bis van de Derde richtlijn (90/232/EEG) (3), ingevoegd bij artikel 4 van de Vijfde richtlijn (2005/14/EG) (4) (alle betreffende de verzekering tegen civielrechtelijke aansprakelijkheid voor deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen), eraan in de weg dat in geval van een verkeersongeval waarbij een personenwagen en een door een minderjarige bestuurde fiets zijn betrokken en als gevolg waarvan de fietser lichamelijke en materiële schade heeft geleden, schadeloosstelling voor deze schade wordt uitgesloten of verminderd wanneer het schadeverwekkende feit te wijten is aan het gedrag van de fietser, gelet op de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese (Unie) inzake de gevallen waarin schadeloosstelling uit hoofde van de verplichte motorrijtuigenverzekering kan worden beperkt?

(1) Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB L 103, blz. 1)

(2) Tweede richtlijn (84/5/EEG) van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB 1984, L 8, blz. 17)

(3) Derde richtlijn (90/232/EEG) van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 129, blz. 33).

(4) Richtlijn 2005/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 houdende wijziging van de Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG, 88/357/EEG en 90/232/EEG van de Raad en richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 149, blz. 14).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 mei 2012 — Vodafone Omnitel NV/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Zaak C-231/12)

2012/C 217/20

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vodafone Omnitel NV

Verwerende partijen: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
1)

Is een nationale regeling, zoals vervat in het Vlaamse Decreet van 17 juli 2000 houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, zoals uitgevoerd door het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, zoals gewijzigd door het Besluit van de Vlaamse regering van 25 februari 2005 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en het Besluit van de Vlaamse regering van 8 juli 2005 tot wijziging van het besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en van het besluit van de Vlaamse regering van 29 maart 2002 inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik, waarbij — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet de verplichting wordt opgelegd om jaarlijks een bepaald aantal groenestroomcertificaten in te leveren bij de Reguleringsinstatie (artikel 23 van voormeld decreet); — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet een administratieve geldboete wordt opgelegd door de Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), wanneer deze leverancier onvoldoende groenestroomcertificaten heeft ingeleverd ten einde te voldoen aan een opgelegde quotumverplichting inzake groenestroomcertificaten (artikel 37, § 2, van voormeld decreet); — uitdrukkelijk is bepaald dat garanties van oorsprong uit andere landen onder bepaalde voorwaarden kunnen worden aanvaard ter voldoening van de quotumplicht (artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, zoals van toepassing op het onderhavige geding); — de Reguleringsinstantie geen garanties van oorsprong uit Noorwegen kan of wil in aanmerking nemen en dit bij gebrek aan uitvoeringsmaatregelen van de Vlaamse regering, die de gelijkheid of gelijkwaardigheid van de aflevering van deze certificaten heeft erkend (artikel 25 van voormeld decreet en artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van 5 maart 2004), zonder dat de gelijkheid of gelijkwaardigheid in concreto werd onderzocht door de Reguleringsinstantie; — in feite gedurende de hele duur van werking van het decreet van 17 juli 2000 enkel certificaten voor de productie van groene stroom opgewekt in het Vlaamse Gewest in aanmerking werden genomen om na te gaan of was voldaan aan de quotumverplichting, terwijl er voor leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet geen enkele mogelijkheid bestond om aan te tonen dat de ingeleverde garanties van oorsprong uit andere lidstaten van Europese Unie voldeden aan de voorwaarde van het bestaan van gelijke of gelijkwaardige garanties inzake de aflevering van dergelijke certificaten, verenigbaar met artikel 11 van de EER-Overeenkomst en artikel 13 van de EER-Overeenkomst?
1)

Wanneer het [Verwaltungsgericht Berlin] verweerster [de Bondsrepubliek Duitsland] ertoe verplicht verzoeker een Schengenvisum uit te reiken, moet dit Gericht dan overeenkomstig artikel 21, lid 1, van de Visumcode (1) naar zijn stellige overtuiging hebben vastgesteld dat verzoeker voornemens is het grondgebied van de lidstaten te verlaten voor het verstrijken van de geldigheidsduur van het aangevraagde visum of volstaat het dat dit Gericht na onderzoek overeenkomstig artikel 32, lid 1, sub b, van de Visumcode geen wegens bijzondere omstandigheden bestaande redelijke twijfel heeft over het voornemen dat verzoeker verklaart te hebben om het grondgebied van de lidstaten te verlaten voor het verstrijken van de geldigheidsduur van het aangevraagde visum?
1)

Dient artikel 7 van richtlijn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake de bevordering van warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt en tot wijziging van richtlijn 92/42/EEG (1), in voorkomend geval in samenhang gelezen met de artikelen 2 en 4 van richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt (2) en met artikel 22 van richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijzigingen en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (3), in het licht van het algemeen gelijkheidsbeginsel, van artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en van de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in die zin te worden geïnterpreteerd dat het: a) alleen van toepassing is op de installaties voor hoogrenderende warmtekrachtkoppeling in de zin van bijlage III van de richtlijn; b) oplegt, toestaat of verbiedt dat een steunregeling zoals die welke vervat is in artikel 38, § 3, van het decreet van het Waalse Gewest van 12 april 2001 betreffende de organisatie van de gewestelijke elektriciteitsmarkt, toegankelijk is voor alle installaties voor warmtekrachtkoppeling die voornamelijk biomassa valoriseren en beantwoorden aan de in dat artikel vastgestelde voorwaarden, met uitsluiting van de installaties voor warmtekrachtkoppeling die voornamelijk hout of houtafvalstoffen valoriseren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 126/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 17 februari 2012 — Strafzaak tegen Minh Khoa Vo

(Zaak C-83/12)

2012/C 126/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Minh Khoa Vo

Andere partij: Der Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 21 en 34 van verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode — VC) (1), die de afgifte en nietigverklaring van een eenvormig visum regelen, in die zin worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die het binnensmokkelen van vreemdelingen ook strafbaar stelt in die gevallen waarin de binnengesmokkelde personen weliswaar over een visum beschikken, doch dit op onrechtmatige wijze hebben verkregen door de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat bedrieglijke informatie te verstrekken over het werkelijke doel van hun reis?

(1) PB L 243, blz. 1.
1)

Moet het feit dat de belastingplichtige — gelet op het verbod van aftrek — in die mate steun heeft ontvangen dat hierdoor het betalen van de belasting over de toegevoegde waarde is gefinancierd of dat hij aanvullende staatssteun heeft ontvangen ter compensatie van de niet-aftrekbare belasting over de toegevoegde waarde, overeenkomstig het gemeenschapsrecht worden gekwalificeerd als afwenteling van de belasting?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 109/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ankenævne for Uddannelsesstøtten (Denemarken) op 26 januari 2012 — LN

(Zaak C-46/12)

2012/C 109/12

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Ankenævnet for Uddannelsesstøtten (Denemarken)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: LN

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7, lid 1, sub c, juncto artikel 24, lid 2, van de verblijfsrichtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat een lidstaat (gastlidstaat) bij de beoordeling of een persoon als een werknemer met recht op studiesteun moet worden aangemerkt, rekening mag houden met de omstandigheid dat de betrokkene de gastlidstaat is binnengekomen om er als hoofdbezigheid een opleiding te volgen, zodat de gastlidstaat overeenkomstig artikel 24, lid 2, van de verblijfsrichtlijn niet verplicht is om de betrokkene studiesteun toe te kennen?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).
3)

Moeten de bepalingen inzake de vrijheid van vestiging (thans artikel 49 VWEU) en in voorkomend geval ook die inzake het vrij verkeer van kapitaal (tot 1993 artikel 67 EEG-Verdrag/EG-Verdrag, thans artikel 63 tot en met 65 VWEU) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling die verrekening en teruggave van vennootschapsbelasting ter zake van door (achter-)kleindochtervennootschappen uitgekeerde dividenden die in het vestigingsland van de dochtervennootschap zijn vrijgesteld van belasting, zijn (door-)uitgedeeld aan de binnenlandse moedermaatschappij en in Duitsland eveneens zijn vrijgesteld van belasting, uitsluit maar in zuiver binnenlandse situaties, in voorkomend geval door middel van verrekening van de vennootschapsbelasting op dividenden van de kleindochtervennootschap bij de dochtervennootschap en verrekening van de vennootschapsbelasting op dividenden van de dochtervennootschap bij de moedermaatschappij, teruggave mogelijk maakt in het geval van door de moedermaatschappij geleden verlies?
—

in omstandigheden waarin de Commissie wegens verjaring geen boete kon opleggen en geen rechtmatig belang heeft kunnen aantonen om een beschikking tegen rekwirante te geven, het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te beslissen dat rekwirante aansprakelijk was voor de deelname van haar dochterondernemingen in de periode vóór de oprichting van DDE.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 98/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de College van Beroep voor het bedrijfsleven (Nederland) op 4 januari 2012 — Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost tegen Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

(Zaak C-11/12)

2012/C 98/17

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost

Verweerder: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

Prejudiciële vraag

Moet artikel 23, eerste lid, van verordening (EG) nr. 73/2009 (1) aldus worden uitgelegd dat aan de landbouwer die een steunaanvraag heeft ingediend een verlaging of uitsluiting wordt opgelegd, zoals die ter zake van de geconstateerde niet-naleving zou zijn opgelegd aan de feitelijke overtreder, aan wie of door wie de grond is overgedragen, als die overtreder de aanvraag zelf had ingediend? Of betekent de bepaling uitsluitend, dat de geconstateerde niet-naleving aan de indiener van de steunaanvraag wordt toegerekend, maar moet bij de besluitvorming over de (hoogte van de) verlaging of uitsluiting nog worden vastgesteld in welke mate nalatigheid, schuld of opzet van de landbouwer zelf bestaat?

(1) Verordening van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (PB L 30, blz. 16).
2)

Voor het geval dat op de eerste vraag wordt geantwoord dat bovengenoemde nationale bepaling niet in strijd is met het gemeenschapsrecht, moeten artikel 4, leden 1, 2 en 4, van wet nr. 381/2001 betreffende de overeenkomst van verplichte verzekering tegen schade waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, en artikel 6 van wet nr. 168/1999 [van de Tsjechische Republiek] betreffende de verzekering tegen de aansprakelijkheid voor de schade waartoe deelneming aan het verkeer van een rijtuig aanleiding kan geven, dan aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat de nationale rechter overeenkomstig artikel 1, lid 1, van richtlijn 90/232/EEG van de Raad (omissis), juncto artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166/EEG, aan de nagelaten betrekkingen van de slachtoffers van een verkeersongeval ten gevolge van het gebruik van motorrijtuigen, in hun hoedanigheid van gelaedeerden, het recht toekent om voor de niet-patrimoniale schade ook een financiële vergoeding te krijgen?
—

Het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 8 november 2011 in zaak T-88/09 gedeeltelijk nietig verklaren voor zover geen vermogensschade van Idromacchine is erkend; bespottelijk lage immateriële schade van Idromacchine is erkend; geen immateriële schade van de heren Capuzzo is erkend; bijgevolg verzoekers vorderingen in eerste aanleg toe te wijzen.
—

door te oordelen dat de vraag inzake de mogelijke vorming van nitrosaminen werd opgeworpen in juni 2008 in plaats van in januari 2008, zoals de bewijsstukken duidelijk aantoonden, is de beslissing van het Gerecht dat de vertraging in het proces door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid geenszins het recht heeft geschonden van rekwiranten om steun voor de opneming van difenylamine in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG van de Raad in te trekken, ongeldig.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 174/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt (Duitsland) op 8 maart 2012 — Magdeburger Mühlenwerke GmbH/Finanzamt Magdeburg

(Zaak C-129/12)

2012/C 174/23

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Magdeburger Mühlenwerke GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Magdeburg

Prejudiciële vraag

Heeft beschikking C(1998) 1712 van de Commissie van 20 mei 1998 (1) de Duitse wetgever een uitvoeringsmarge gelaten bij de formulering van § 2, tweede zin, punt 4, van het Investitionszulagengesetz (InvZulG 1996), zoals gewijzigd bij het Steuerentlastungsgesetz 1999 van 19 december 1998, op grond waarvan een regeling mag worden vastgesteld die voorziet in steun voor eronder vallende investeringen waarvoor de bindende investeringsbeslissing is genomen vóór het verstrijken van de termijn voor de uitvoering van de beschikking van de Commissie of vóór de bekendmaking van de geplande maatregelen in het Bundessteuerblatt (BStBl), maar de levering van het investeringsgoed en de vaststelling en uitbetaling van de premie daarna plaatsvinden?

(1) Beschikking 1999/183/EG van de Commissie betreffende mogelijke staatssteun van Duitsland voor de verwerking en de afzet van landbouwproducten in Duitsland op grond van bestaande regionale steunregelingen (PB L 60, blz. 61).
4)

Welk belang moet, bij de beoordeling of er een rechtvaardigingsgrond aanwezig is en of er sprake is van een voorziening die inherent is aan het belastingstelsel, worden toegekend aan de omvang van de discretionaire bevoegdheid van de autoriteiten? Moet aan de voorziening die inherent is aan het belastingstelsel, de eis worden gesteld dat de rechtstoepasser daarbij over geen enkele discretionaire bevoegdheid beschikt en dat de voorwaarden voor toepassing van de afwijking nauwkeurig zijn vastgelegd in de wetgeving?
—

verzoeker toestaan om de Europese Commissie mededeling te doen van elke handeling en, meer in het algemeen, alles te doen wat op grond van de wet nodig is voor de uitvoering van het betalingsbevel en, meer in het algemeen, voor de betaling van de betrokken schuldvordering;
1)

Staat artikel 10 van bedoelde verordening (1) in de weg aan een nationale regeling die voorziet in informatie van het publiek, waarbij wordt vermeld de naam van het levensmiddel of het diervoeder en die van het levensmiddelen- en diervoederbedrijf onder wiens naam het levensmiddel of diervoeder is geproduceerd, bewerkt of in de handel gebracht, indien een aanzienlijke hoeveelheid van een levensmiddel in de handel wordt of is gebracht dat niet schadelijk is voor de gezondheid, maar wel ongeschikt is voor consumptie en met name weerzinwekkend is, of indien een dergelijk levensmiddel vanwege zijn aard weliswaar slechts in kleine hoeveelheden, maar wel over een langere periode in de handel is gebracht? Ingeval bovenstaande vraag bevestigend moet worden beantwoord:
1)

Alliance One International, Inc., voorheen Dimon, Inc., (hierna: „rekwirante”) verzoekt het Hof eerbiedig om: i) het arrest van het Gerecht van 12 oktober 2011 in zaak T-41/05 te vernietigen voor zover Alliance One International, Inc. („AOI”), voorheen Dimon Inc., („Dimon”) daarbij hoofdelijk aansprakelijk is gesteld voor de inbreuk begaan door Agroexpansión; ii) de beschikking van de Commissie van 20 oktober 2004 in de zaak COMP/C.38.238/B.2 — Ruwe tabak — Spanje — nietig te verklaren voor zover deze betrekking heeft op rekwirante, en om de aan rekwirante opgelegde boete bijgevolg te verlagen; en iii) de Commissie te verwijzen in de kosten.
5)

Is het, om de verplichtingen ex artikel 19 van de MiFID-richtlijn buiten toepassing te kunnen laten, nodig dat het financiële product waarmee het aangeboden financiële instrument is verbonden, onderworpen is aan wettelijke normen voor de bescherming van de belegger, die vergelijkbaar zijn met de normen die in de genoemde richtlijn zijn vastgesteld?
—

het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting in zijn uitlegging en toepassing van de rechtspraak over de betekenis van „ernstige moeilijkheden” en over de vaststelling of dergelijke moeilijkheden al dan niet bestaan.
1)

Is het in artikel 3, lid 1, van de richtlijn bedoelde recht om de „mededeling van hun werken aan het publiek, per draad of draadloos” toe te staan of te verbieden ook van toepassing op een geval waarin: i) auteurs toestaan dat hun werken worden opgenomen in een televisie-uitzending die via zendmasten op de grond wordt uitgezonden, vrij te ontvangen is en bedoeld is om op het gehele grondgebied van een lidstaat, dan wel in een deel daarvan te worden ontvangen; ii) een derde (dat wil zeggen een andere organisatie dan de oorspronkelijke omroeporganisatie) een dienst aanbiedt waarbij individuele abonnees die zich in het bedoelde ontvangstgebied van de uitzending bevinden en gerechtigd zijn om de uitzending thuis op een televisieontvanger te ontvangen, op de server van de derde kunnen inloggen en de inhoud van de uitzending door middel van een internetstream kunnen ontvangen?
—

vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te verzekeren dat, in geval van een uit een grensoverschrijdende fusie ontstane vennootschap die haar statutaire zetel in Nederland heeft, de werknemers van in andere lidstaten gelegen vestigingen van die vennootschap hetzelfde recht tot uitoefening van medezeggenschapsrechten hebben als de werknemers in Nederland, de krachtens artikel 16, lid 2, inleidende zin, tweede zinsdeel, letter b, van richtlijn 2005/56/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;