ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

de bestreden beslissing te vernietigen voor zover daarbij verzoeksters beroep werd verworpen voor de volgende diensten van klasse 41: „Het organiseren en houden van conferenties voor amusementsdoeleinden, congressen, evenementen, wedstrijden en seminars; diensten van clubs (ontspanning of opvoeding); beschikbaarstelling van een website met informatie over conferenties, congressen, evenementen, wedstrijden en seminars; planning van speciale evenementen; organisatie van culturele evenementen en van tentoonstellingen voor culturele of educatieve doeleinden; online-uitgave van boeken, elektronische boeken en vakbladen; beroepsvoorlichting en instructie (onderwijs- of opleidingsadvies)”;
(ii)

Aangezien de kredietinstelling verzoekers in voorkomend geval „onverwijld” schadeloos zal moeten stellen, moet het bepaalde in artikel 41, lid 2, onder a), artikel 47, tweede alinea, en artikel 49, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in acht worden genomen, dat wil zeggen dat de ECB, zoals in het geval van Banco de Portugal en het openbaar ministerie en de procureur generaal, gelet op artikel 3 van verordening nr. 2532/98 met betrekking tot de bevoegdheid van de ECB om sancties op te leggen, zal moeten besluiten om een „niet-nakomingsprocedure” in te leiden en de BCP zal moeten uitnodigen te handelen, zodat die kredietinstelling zich zal dienen uit te spreken en zich niet afzijdig zal mogen houden.
1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat de Commissie het recht heeft geschonden door de fiscale maatregel in zijn geheel aan te merken als staatsteun, in strijd met het criterium van de economische aard van de activiteit van Franse havens. De verzoekende partij is van mening dat de Commissie per definitie het recht heeft geschonden met haar besluit dat de belastingvrijstelling ten voordele van de Franse havens staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU vormt, zonder te specificeren dat de kwalificatie als steun beperkt is tot alleen de economische activiteiten van de havens.
—

Het Comité voor weesgeneesmiddelen (hierna: „COMP”) of de Commissie heeft een vergissing begaan door niet te erkennen — in overeenstemming met de doelstellingen van de geharmoniseerde farmaceutische regelgeving in haar geheel, en met de bewoordingen van de weesverordening in het bijzonder — dat de grotere beschikbaarheid van Cuprior in de EU „aanzienlijk baat” vormde in de zin van de regelgeving.
—

nietigverklaring van het besluit van 28 augustus 2017 dat namens het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart door de directeur van dit agentschap is vastgesteld in het kader van de opdracht „EASA.2017.HVP.08: IT Application & Infrastructure Management Services — ITAIMS” […];
—

Doordat sollicitaties alleen mogen worden ingediend in het Engels, het Frans of het Duits en EPSO de sollicitant mededelingen over het verloop van het vergelijkende onderzoek in dezelfde taal toestuurt, wordt afbreuk gedaan aan het recht van de Europese burgers om in hun eigen taal met de instellingen te communiceren, en wordt een bijkomende discriminatie ingevoerd ten nadele van degene die niet beschikt over een grondige kennis van een van die drie talen.
3.

Derde middel: schending van de artikelen 17 en 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aangezien verzoekende partij haar eigendom is ontnomen zonder dat haar de mogelijkheid is geboden — vooraf of achteraf — te worden gehoord.
7.

Zevende middel: door de bestreden verordening vast te stellen onder verwijzing naar een verzoek van Kroatië om het wijndruivenras „Teran” op te nemen in deel A van bijlage XV bij verordening nr. 607/2009 — verzoek dat Kroatië vóór zijn toetreding tot de Unie had moeten indienen — terwijl een dergelijk verzoek echter niet is ingediend en Slovenië, met het oog op onderhandelingen, niet is ingelicht dat een dergelijk verzoek is ingediend, heeft de Commissie artikel 100, lid 3, tweede alinea, van integrale GMO-verordening nr. 1308/2013 alsmede artikel 62, lid 3, van verordening nr. 607/2009 van de Commissie, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU geschonden. Daarmee heeft de Commissie tevens de bevoegdheid overschreden die haar is verleend krachtens voornoemde bepaling van integrale GMO-verordening nr. 1308/2013.
—

het besluit tot afwikkeling van Banco Popular nietig te verklaren wegens ernstige en onherstelbare onregelmatigheden die resulteren in de nietigheid van het besluit, doordat het is gebaseerd op een door Deloitte afgegeven verslag dat niet onafhankelijk was, doordat het voor de aandeelhouders resulteert in verliezen die veel groter zijn dan bij deelneming aan een insolventieprocedure voor schuldeisers, en doordat het instrument van interne herkapitalisatie niet werd toegepast;
—

Verweerder is er niet in geslaagd om vast te stellen dat BPA een hormoon ontregelende stof is waarvoor wetenschappelijk bewijs bestaat dat er mogelijke serieuze effecten op de menselijke gezondheid of het milieu kunnen zijn, die aanleiding geven tot een gelijkwaardig niveau van bezorgdheid als bij andere stoffen die zijn vermeld in artikel 57 van de REACH-verordening, onder a) tot en met e), aangezien (i) verweerder enkel heeft getracht vast te stellen dat BPA zogeheten „hormoon ontregelende eigenschappen” heeft, (ii) de identificatie van BPA niet voldoet aan de criteria van artikel 57, onder f) van de REACH-verordening en de algemene beginselen van het Unierecht en (iii) verweerder een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door er geen rekening te houden met de berekening van een veilig niveau als relevante factor voor de beoordeling van BPA in het licht van de criteria van artikel 57, onder f), van de REACH-verordening; en
—

kennis te nemen van het beroep tegen besluit SRB/EES/2017/08 van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad in zijn bestuursvergadering van 7 juni 2017 tot vaststelling van de afwikkelingsregeling voor de instelling Banco Popular Español, S.A., overeenkomstig het bepaalde in artikel 29 van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010; en na toegang te hebben verleend tot alle stukken van het dossier en de mogelijkheid te hebben geboden om aanvullende opmerkingen te formuleren, het bestreden besluit nietig te verklaren of in te trekken, en verzoekende partij daarbij met het oog op de vordering tot volledige schadevergoeding haar vermogensrechten opnieuw volledig te doen genieten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 369/32

Beroep ingesteld op 30 augustus 2017 — EIB/Syrië

(Zaak T-588/17)

(2017/C 369/45)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Investeringsbank (vertegenwoordigers: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran en F. de Borja Oxangoiti Briones, gemachtigden, D. Arts, advocaat, en T. Cusworth, solicitor)

Verwerende partij: Arabische Republiek Syrië

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht, Syrië te gelasten:

— alle bedragen te betalen die aan haar verschuldigd zijn overeenkomstig de artikelen 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 en 9.02 van de Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement (leningsovereenkomst voor de drainage en irrigatie van de Eufraat), te weten: — 2 184 271,58 EUR, het bedrag dat aan haar verschuldigd is op 25 augustus 2017, bestaande uit de hoofdsom, rente en contractuele vertragingsrente (vanaf de vervaldag tot 25 augustus 2017); — verdere contractuele vertragingsrente, tegen het jaarlijkse tarief van 3,5 % (350 basispunten), tot de datum van betaling; — alle toepasselijke belastingen, rechten, vergoedingen en professionele kosten vanaf de vervaldag tot de datum van betaling, de kosten van de onderhavige procedure daaronder begrepen.

— in elk geval, het bedrag te betalen dat aan haar verschuldigd is voor termijnen die vervallen na de datum van dit verzoekschrift en waarvoor Syrië niet overgaat tot betaling, te weten: — de hoofdsom en de rente voor elke termijn; — contractuele vertragingsrente, tegen het jaarlijkse tarief van 3,5 % (350 basispunten), vanaf de vervaldag van elke termijn tot de datum van betaling door Syrië.

— alle kosten van de onderhavige procedure te betalen overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert verzoekster één middel aan.

Volgens dit enige middel is Syrië zijn contractuele verplichtingen niet nagekomen die voortvloeien uit de artikelen 3.01 en 4.01 van de Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement, te weten betaling van de in de Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement vastgestelde termijnen op de vervaldag, alsmede uit artikel 3.02 van de Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement, te weten betaling van de vertragingsrente voor elke op de vervaldag niet-betaalde termijn, tegen het vastgestelde jaarlijkse tarief. Bijgevolg is Syrië contractueel verplicht om alle bedragen te betalen die verschuldigd zijn overeenkomstig de artikelen 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 en 9.02 van de Euphrates Drainage and Irrigation Loan Agreement.
3.

zij geen rekening heeft gehouden met de schade die de Europese Unie werkelijk heeft geleden wegens de kosten in verband met vrijwilligerswerk en zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat ontoereikend was nagegaan of de kosten voor de activiteit betreffende onroerend goed aan de vereisten voldeden, en dientengevolge ten onrechte heeft vastgesteld dat er sprake was van een tekortkoming bij een essentiële controle aangezien: 3.1. zij ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de gegevens die de Litouwse instellingen hadden verstrekt betreffende het onderzoek dat door het Agentschap was gelast en door onafhankelijke deskundigen was uitgevoerd, en waarbij de werkelijke schade was vastgesteld die de EU-fondsen hadden geleden, wat de omvang van die schade was en in welke mate die schade verband hield met tekortkomingen in het systeem van controle van de niet-financiële bijdragen (onbetaald vrijwilligerswerk) en zij ten onrechte een forfaitaire financiële correctie van 5 % heeft toegepast; 3.2. zij ten onrechte heeft gesteld dat artikel 24, lid 2, onder c) en d), van verordening (EU) nr. 65/2011 niet in acht was genomen bij de administratieve controles van de steunaanvragen en de controle van projectuitgaven — niet-financiële bijdragen (onroerend goed).
—

de Raad verwijzen in zijn eigen kosten en in de kosten die zijn gemaakt door verzoeker en waarvan hij in de loop van de procedure het bewijs zal overleggen.
—

dientengevolge, — nietig te verklaren het op 1 februari 2017 aan het personeel meegedeelde besluit 31 januari 2017 om [X] aan te stellen als adviseur van de president en coördinator van de Raad bij de directie, alsmede het besluit om verzoeker niet in dat ambt aan te stellen en het besluit om hem niet in de gelegenheid te stellen te solliciteren naar dat ambt; — nietig te verklaren het op 23 mei 2017 ontvangen besluit tot afwijzing van het bijzonder beroep van 16 mei 2017; — vergoeding te gelasten van verzoekers materiële schade bestaande in het verlies van een kans om te worden aangesteld in het ambt van adviseur van de president en coördinator van de Raad bij de directie; — vergoeding te gelasten van verzoekers immateriële schade, welke ex aequo et bono op het symbolisch bedrag van 1 EUR wordt begroot; — de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.
1.

Eerste middel: schending van richtlijn 2009/28/EG (1) door af te wijken van de voorgeschreven rekenmethode — Verzoeker betoogt dat volgens artikel 19, lid 1, onder b), de in bijlage V, deel C, bij richtlijn 2009/28/EG vermelde methode moet worden toegepast wanneer gebruikt wordt gemaakt van werkelijke waarden om een emissiewaarde te berekenen. Overeenkomstig bijlage V, deel C, punt 13, bij richtlijn 2009/28/EG worden de emissies ten gevolge van de gebruikte brandstof, eu, geacht nul te zijn voor biobrandstoffen en vloeibare biomassa. Volgens verzoeker draagt de bestreden mededeling de vrijwillige certificatieregelingen op om binnen een bepaalde termijn een van bijlage V, deel C, punt 13, bij richtlijn 2009/28/EG afwijkende berekening toe te passen, die juist ook de emissies ingevolge het brandstofgebruik behelst. — De afwijking van bijlage V, deel C, punt 13, bij richtlijn 2009/28/EG is in strijd met de procedurele voorschriften van die richtlijn. Overeenkomstig artikel 19, lid 7, tweede volzin, van de richtlijn kan de in bijlage V bij de richtlijn vermelde methode niet worden aangepast zonder inachtneming van de procedure van artikel 25, lid 4, van de richtlijn. Deze bepaling verwijst op haar beurt naar artikel 5bis, leden 1 tot en met 4, en artikel 7 van besluit 1999/468/EG (2), met inachtneming van artikel 8 van dat besluit, volgens hetwelk een comité regelgeving met toetsing moet worden bijeengeroepen en er een controle door het Europees Parlement en de Europese Raad moet plaatsvinden. De Commissie had niet mogen optreden middels een tardieve informele mededeling.
2.

Beoordeling van de feiten is in strijd met andere verslagen — Voorts heeft verweerster een beoordelingsfout gemaakt door aan te nemen dat verzoekster haar contractuele verplichtingen niet is nagekomen. Die aanname van verweerster is in strijd met de bevindingen van het Final Audit Report en het OLAF Report.
—

na die soortgelijkheid te hebben vastgesteld, de conflicterende tekens op verbaal vlak vergelijken, hetgeen noch in de fase van de oppositie noch in de fase van het administratieve beroep heeft plaatsgevonden, verklaren dat deze op fonetisch en op begripsmatig vlak gelijk zijn en op grafisch vlak overeenstemmen, vaststellen dat de conflicterende merken niet vreedzaam kunnen co-existeren, en bijgevolg het verzoek om bescherming in de Europese Unie van het internationale merk nr. 1 154 586 „HIPANEMA” voor klasse 14 afwijzen. Indien het Gerecht zich daartoe evenwel niet bevoegd acht, de zaak terugverwijzen naar de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, waarbij dit laatste wordt gelast vast te stellen dat de conflicterende merken overeenstemmen.
1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat in besluit C(2017) 2914 final kennelijk het recht is geschonden en beoordelingsfouten zijn gemaakt op het punt van de vermeende overeenstemming van de autorisatieaanvraag van DCC Maastricht BV als bedoeld in de artikelen 62 en 60, lid 7, van de REACH-verordening.
5.

Verzoekster heeft voortdurend en passend te kennen gegeven dat zij niet aansprakelijk was voor die moeilijkheden, waarbij zij laatstelijk bij brief van 2 november 2015 en daarna nogmaals bij brief van 7 december 2015 heeft verzocht om daarmee rekening te houden bij de vaststelling van de krachtens de overeenkomst te nemen beslissingen, en zij tevens heeft verzocht om een bijeenkomst te houden teneinde een aantal specifieke rechtvaardigingen te kunnen toelichten, waarbij zij expliciet de verbintenis is aangegaan om hoe dan ook de toegekende prefinanciering terug te betalen indien zij definitief niet in staat bleek om gevolg te geven aan de gevraagde verslaglegging betreffende het project.
1.

Eerste middel: het bestreden besluit maakt inbreuk op het noodzakelijkheidsbeginsel — Verzoeksters voeren ten eerste aan dat het bestreden besluit het nauwe bereik van het onderzoek van de Commissie te buiten gaat zoals dat bereik was omschreven in de mededeling van punten van bezwaar („mpb”), op de hoorzitting, de bijeenkomst over de stand van zaken (State-of-Play meeting), en in eerdere verzoeken om inlichtingen, zowel wat de duur van het gestelde misbruik betreft als de potentiële opvattingen inzake mededingingsbeperking die de Commissie volgt. — Voorts kunnen de verstrekkende vragen in het bestreden besluit niet worden aangemerkt als vervolgvragen waarmee enkel wordt getracht opheldering te verkrijgen met betrekking tot hun argumenten in het antwoord op de mpb en tijdens de hoorzitting, maar gaat het om volledig nieuwe, ongegronde verzoeken. — Daarnaast tracht het bestreden besluit aan te sluiten bij punten die verzoeksters antwoorden op verzoeken om inlichtingen betreffen die soms meer dan vijf jaar of meer geleden waren gedaan en feiten betroffen die zich tien jaar of nog langer gelden hebben voorgedaan. Indien de nu verlangde extra informatie werkelijk noodzakelijk zou zijn voor de Commissie om het onderzoek voort te zetten, hadden zij mogen verwachten dat de Commissie op zijn minst om dergelijke informatie en verduidelijkingen zou hebben verzocht vóór de vaststelling van de mpb in december 2015 en niet begin 2017. — Het bestreden besluit verlangt verder van verzoeksters dat zij een aanzienlijke hoeveelheid werk verrichten voor de Commissie, daaronder begrepen gegevensverwerking om deze in een bepaalde vorm aan te leveren. — Ten slotte betogen verzoeksters dat de Commissie niet een last kan opleggen, onder dreiging met sancties, die schijnbaar bedoeld is om verzoeksters in staat te stellen hun in het antwoord op de mpb aangevoerde argumenten te staven.
—

verweerders gunningsbesluit dat op 16 maart 2017 aan verzoeksters is meegedeeld en betrekking heeft op de offerte die door verzoeksters is ingediend in het kader van de openbare aanbestedingsprocedure met referentienummer 2016-MIBO_IPA_PPI-002, waarbij zij ervan op de hoogte zijn gesteld dat hun offerte niet was aangemerkt als de meest voordelige offerte, nietig te verklaren;
7.

Zevende middel: de kamer van beroep heeft het recht verkeerd toegepast door te oordelen dat de CBR-beslissing van het agentschap in overeenstemming met de procesregels was. Verzoekers voeren aan dat zij in hun beroepen hebben aangetoond dat de CBR-beslissing van het agentschap om de volgende redenen gedeeltelijk gebrekkig is: (i) het agentschap heeft haar bevoegdheid overschreden door vast te stellen dat het in september 2005 gegeven niet-bindende ACER-advies 09/2015 bindend is, en doordat dat advies geen deel uitmaakte van de raadplegingsprocedure zijn verzoekers’ procesrechten fundamenteel geschonden; (ii) het dossier van het agentschap voor de voorbereiding van de CBR-beslissing bevatte geen technische studies, analyses en grondige beoordelingen: ofwel gaf het agentschap verzoekers zeer onvolledige informatie, en heeft het daardoor verzoekers’ recht op volledige toegang tot het dossier overeenkomstig artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de EU geschonden, ofwel had het agentschap helemaal geen technische expertise en analyse voorbereid en/of geraadpleegd om zijn CBR-beslissing feitelijk afdoende te gronden; (iii) het agentschap hield geen rekening met de dwingende vereisten voor een biedzonewijziging als bedoeld in artikel 33 van de CTCB-verordening; (iv) de CBR-beslissing is gebaseerd op feiten die niet voldoende uitgeklaard zijn en het agentschap heeft verzuimd opmerkingen te maken. Volgens verzoekers heeft de kamer van beroep, ondanks deze zware schendingen van dwingende procesregels door ACER, opnieuw de rechtmatigheid van de CBR-beslissing op zeer algemene wijze bevestigd, waardoor zij onwettig heeft gehandeld.
3.

Het derde middel is eraan ontleend dat de Commissie het recht en/of een wezenlijk vormvoorschrift heeft geschonden door de aan verzoekster opgelegde geldboete ontoereikend te motiveren. Volgens verzoekster is de opgelegde geldboete gebaseerd op vastgestelde inbreuken die niet zijn opgenomen in het onderhavige besluit en die evenmin stroken met de wel in het onderhavige besluit opgenomen inbreuken. Verzoekster voert voorts, of subsidiair, aan dat de Commissie in dit opzicht met haar benadering buiten haar bevoegdheden is getreden.
—

ingeval het Gerecht het vijfde middel aanvaardt, — artikel 1, lid 1, in zijn geheel nietig verklaren, of, indien artikel 1, lid 1, niet in zijn geheel nietig wordt verklaard, artikel 1, lid 1, nietig verklaren i) voor zover het betrekking heeft op veiligheidstoeslagen en de betaling van commissie; ii) voor zover het betrekking heeft op het tijdvak tussen 22 januari 2001 en eind 2002; en iii) voor zover daarbij wordt vastgesteld dat verzoekster vóór op zijn vroegst 10 juni 2005 betrokken was bij een kartel volgens de gebruikelijke betekenis van die term; — artikel 1, lid 2, in zijn geheel nietig verklaren, of, indien artikel 1, lid 2, niet in zijn geheel nietig wordt verklaard, artikel 1, lid 2, nietig verklaren: i) voor zover het betrekking heeft op veiligheidstoeslagen en de betaling van commissie; ii) voor zover het vaststelt dat verzoekster vóór op zijn vroegst 10 juni 2005 betrokken was bij een kartel volgens de gebruikelijke betekenis van die term; — artikel 1, lid 3, en artikel 1, lid 4, in hun geheel nietig verklaren.
—

voor het geval verweerster in de beroepsprocedure in het geding intervenieert: verwijzing van deze partij in de kosten.
—

primair, nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 2 februari 2017 — SA.26763 — betreffende de steun die de regio Île-de-France aan de ondernemingen voor openbaar vervoer zou hebben toegekend, voor zover daarin is geoordeeld dat de steunregeling die van 1984 tot 2008 in de regio Île-de-France heeft gegolden, een „onrechtmatig tot uitvoering gebrachte” nieuwe steunregeling is;
—

vaststellen dat de Europese Commissie artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 1386/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 tot vaststelling van instandhoudings- en handhavingsmaatregelen in het gereglementeerde gebied van de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (PB 2007, L 318, blz. 1) niet is nagekomen door Portugal te verzoeken een lijst over te leggen van onder de Portugese vlag varende vaartuigen die de toestemming hebben om in het gereglementeerde NAFO-gebied te vissen voor het seizoen 2017, met uitsluiting van het vaartuig CALVÃO, met als gevolg dat zij heeft verzuimd een lijst door te sturen aan het NAFO-secretariaat dat het vaartuig omvat;
—

Verzoeker voert met name aan dat de Raad van de Europese Unie bij de vaststelling van besluit (GBVB) 2017/381 van 3 maart 2017 niet de nodige zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd, aangezien hij, alvorens het bestreden besluit vast te stellen, niet heeft geantwoord op verzoekers argumenten en op de bewijzen die deze ter ondersteuning van zijn standpunt had aangedragen, en zich voornamelijk heeft gebaseerd op een summiere samenvatting van de procureur-generaal van Oekraïne zonder te verzoeken om bijkomende informatie over de voortgang van het onderzoek in Oekraïne.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 221/34

Beroep ingesteld op 3 mei 2017 — Bank of New York Mellon/EUIPO — Nixen Partners (NEXEN PULSE)

(Zaak T-260/17)

(2017/C 221/47)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: The Bank of New York Mellon Corp. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: A. Klett en K. Schlüter, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Nixen Partners (Parijs, Frankrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: Uniewoordmerk „NEXEN PULSE” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 374 194

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 23 februari 2017 in zaak R 1571/2016-2

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing en afwijzing van de oppositie;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten van deze procedure en in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en de oppositieafdeling, met inbegrip van alle kosten die verzoekster in het kader van deze procedures heeft moeten maken.

Aangevoerd middel
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de huidige procedure en in eerdere aanleggen; subsidiair, mocht een partij interveniëren, het EUIPO en deze interveniërende partij hoofdelijk verwijzen in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de huidige procedure en in eerdere aanleggen.