ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/13

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 1 de Benidorm — Spanje) — Víctor Manuel Julián Hernández e.a./Puntal Arquitectura SL e.a.

(Zaak C-198/13) (1)

((Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever - Richtlijn 2008/94/EG - Werkingssfeer - Recht van werkgever op vergoeding van schade door lidstaat wegens loon dat aan werknemer is betaald tijdens procedure tot betwisting van ontslag na 60ste werkdag na instellen van beroep - Geen recht op schadevergoeding in geval van nietig ontslag - Subrogatie van werknemer in recht op schadevergoeding van zijn werkgever die in staat van voorlopige insolventie verkeert - Discriminatie van werknemer wiens ontslag nietig is - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Werkingssfeer - Artikel 20))

2014/C 315/19

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 1 de Benidorm

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Víctor Manuel Julián Hernández, Chems Eddine Adel, Jaime Morales Ciudad, Bartolomé Madrid Madrid, Martín Sellé Orozco, Alberto Martí Juan, Said Debbaj

Verwerende partijen: Puntal Arquitectura SL, Obras Alteramar SL, Altea Diseño y Proyectos SL, Ángel Muñoz Sánchez, Vicente Orozco Miro, Subdelegación del Gobierno de España en Alicante

Dictum

Een nationale regeling als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, valt niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, voor zover zij bepaalt dat een werkgever van de betrokken lidstaat betaling kan vorderen van het loon dat tijdens de procedure waarin een ontslag wordt aangevochten, verschuldigd is geworden na de 60ste werkdag volgende op het instellen van het beroep, en dat wanneer de werkgever dit loon niet heeft uitbetaald en in staat van voorlopige insolventie verkeert, de betrokken werknemer de betaling daarvan door wettelijke subrogatie rechtstreeks van deze staat kan vorderen. Bijgevolg kan een dergelijke regeling niet worden onderzocht in het licht van de door het Handvest gewaarborgde grondrechten en, met name, artikel 20 ervan.

(1) PB C 189 van 29.6.2013.
2)

Wanneer een lidstaat geen gebruik heeft gemaakt van de in artikel 3, lid 3, tweede volzin, van richtlijn 2008/95 geboden mogelijkheid, moet artikel 3, lid 3, eerste volzin, van deze richtlijn aldus worden uitgelegd dat in het kader van een nietigheidsprocedure die betrekking heeft op een merk dat intrinsiek onderscheidend vermogen mist, bij de beoordeling of dit merk door gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen, dient te worden onderzocht of een dergelijk vermogen is verkregen vóór de datum van indiening van de aanvraag tot inschrijving van dit merk. In dit verband is niet van belang dat de houder van het litigieuze merk aanvoert dat dit in ieder geval na de indiening van de inschrijvingsaanvraag, maar vóór de inschrijving ervan door gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen.
3)

Clausule 5 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd moet aldus worden uitgelegd dat zij zich in beginsel niet verzet tegen een nationale regeling als die welke aan de orde is in de hoofdgedingen, volgens welke arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd enkel worden omgezet in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd indien de betrokken werknemer uit hoofde van die overeenkomsten ononderbroken in dienst is geweest van dezelfde werkgever voor een periode langer dan een jaar, waarbij de arbeidsverhouding als ononderbroken wordt beschouwd als de arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd worden gescheiden door een tijdvak van minder dan of gelijk aan 60 dagen. Het staat echter aan de verwijzende rechter, na te gaan of de voorwaarden voor de toepassing en de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van deze regeling daarvan een maatregel maken die misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd op adequate wijze kan voorkomen en bestraffen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 175/14

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 10 april 2014 — Acino AG/Europese Commissie

(Zaak C-269/13 P) (1)

([Hogere voorziening - Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Schorsing van in handel brengen, en uit handel nemen van bepaalde partijen geneesmiddelen die werkzame stof Clopidogrel bevatten - Wijziging van vergunningen voor in handel brengen - Verbod op in handel brengen - Verordening (EG) nr. 726/2004 en richtlijn 2001/83/EG - Voorzorgsbeginsel - Evenredigheid - Motiveringsplicht])

2014/C 175/16

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Acino AG (vertegenwoordigers: R. Buchner en E. Burk, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Šimerdová en B.-R. Killmann, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 7 maart 2013, Acino/Commissie (T-539/10) voor zover daarbij is verworpen het beroep tot nietigverklaring van besluiten van de Commissie C(2010) 2203, C(2010) 2205, C(2010) 2210 en C(2010) 2218 van 29 maart 2010 en de besluiten van de Commissie C(2010) 6430, C(2010) 6432, C(2010) 6434 en C(2010) 6435 van 16 september 2010 tot schorsing van het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die het op een bepaalde plaats geproduceerde werkzame bestanddeel clopidogrel bevatten, tot het uit de handel nemen van bepaalde partijen van deze geneesmiddelen, tot wijziging van de vergunningen voor het in de handel brengen en tot verbod op het in de handel brengen van die geneesmiddelen — Voorzorgsbeginsel — Evenredigheid — Motiveringsplicht

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Acino AG wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 215 van 27.7.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/5

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Alpina River Cruises GmbH, Nicko Tours GmbH/Ministero delle infrastrutture e dei trasporti — Capitaneria di Porto di Chioggia

(Zaak C-17/13) (1)

([Zeevervoer - Verordening (EEG) nr. 3577/92 - Begrip „cabotage in het zeevervoer” - Cruisediensten - Cruise doorheen de lagune van Venetië, over de Italiaanse territoriale zee en de Po - Vertrek en aankomst in dezelfde haven])

2014/C 151/06

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Alpina River Cruises GmbH, Nicko Tours GmbH

Verwerende partij: Ministero delle infrastrutture e dei trasporti — Capitaneria di Porto di Chioggia

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Consiglio di Stato — Uitlegging van artikel 2 van verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (PB L 364, blz. 7) — Werkingssfeer — Begrip cabotage in het zeevervoer — Cruisediensten — Vertrek en aankomst van passagiers in dezelfde haven na vaart langs andere havens

Dictum

Een zeevervoerdienst in de vorm van een cruise die begint en eindigt met dezelfde passagiers in dezelfde haven van de lidstaat waarin zij plaatsvindt, valt onder het begrip „cabotage in het zeevervoer” in de zin van verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer).

(1) PB C 86 van 23.3.2013.
1)

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een belastingplichtige de op de door een dienstverrichter uitgereikte facturen vermelde belasting over de toegevoegde waarde aftrekt wanneer de dienst is verricht, maar niet daadwerkelijk door die dienstverrichter of zijn onderaannemer is verricht, met name omdat laatstgenoemden niet beschikten over het personeel, de materiële middelen en de activa die daarvoor noodzakelijk zijn, de kosten van hun dienstverrichting niet in hun boekhouding zijn gerechtvaardigd of de identiteit van de personen die bepaalde documenten hebben getekend als dienstverrichter, onjuist is gebleken, onder de tweevoudige voorwaarde dat die feiten frauduleus gedrag vormen en het op basis van de door de belastingautoriteiten verstrekte objectieve gegevens vaststaat dat de belastingplichtige wist of had moeten weten dat de handeling waarvoor aanspraak op het recht van aftrek wordt gemaakt, onderdeel was van die fraude, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.
3)

De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van de Bondsrepubliek Duitsland en in haar eigen kosten, in verband met zowel de procedure in eerste aanleg als de onderhavige hogere voorzieningen.
3)

Artikel 5, lid 1, van verordening nr. 562/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 265/2010, gelezen in samenhang met artikel 13, lid 1, van die verordening, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, die de toegang van onderdanen van derde landen tot het grondgebied van de betrokken lidstaat afhankelijk stelt van de voorwaarde dat het overgelegde geldige visum bij de grenscontrole in een geldig reisdocument is aangebracht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 409/4

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 september 2014 — MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe SPRL/Europese Commissie, Banco Santander, SA, Royal Bank of Scotland plc, HSBC Bank plc, Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-382/12 P) (1)

((Hogere voorziening - Incidentele hogere voorzieningen - Ontvankelijkheid - Artikel 81 EG - Open systeem voor betalingen met debetkaarten, kaarten met uitgestelde debitering en kredietkaarten - Multilaterale fall-back-afwikkelingsvergoedingen - Ondernemersvereniging - Maatregel met mededingingsbeperkende gevolgen - Criterium voor rechterlijke toetsing - Begrip „nevenrestrictie” - Objectieve noodzakelijkheid en evenredigheid - Geschikte „contrafeitelijke hypothesen” - Tweeledige systemen - Behandeling van bijlagen bij het verzoekschrift in eerste aanleg))

2014/C 409/04

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe SPRL (vertegenwoordigers: E. Barbier de La Serre, V. Brophy en B. Amory, advocaten, en T. Sharpe, QC)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Bottka en N. Khan, gemachtigden), Banco Santander SA, Royal Bank of Scotland plc (vertegenwoordigers: D. Liddell, solicitor, en M. Hoskins, barrister), HSBC Bank plc (vertegenwoordiger: R. Thompson, QC), Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc (vertegenwoordigers: K. Fountoukakos-Kyriakakos en S. Wisking, solicitors, en J. Flynn, QC), MBNA Europe Bank Ltd (vertegenwoordiger: A. Davis, solicitor), British Retail Consortium (vertegenwoordigers: R. Marchini, advocate, en A. Robertson, barrister), EuroCommerce AISBL (vertegenwoordiger: J. Stuyck, advocaat), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: M. Holt en C. Murrell, gemachtigden, bijgestaan door J. Turner, QC, en J. Holmes, barrister)

Dictum

1) De principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorzieningen worden afgewezen.

2) MasterCard Inc., MasterCard International Inc. en MasterCard Europe SPRL worden verwezen in de kosten die zij zelf hebben gemaakt in het kader van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorzieningen, alsook in de kosten die de Europese Commissie in het kader van de principale hogere voorziening heeft gemaakt.

3) Royal Bank of Scotland plc, Bank of Scotland plc en Lloyds TSB Bank plc worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten die de Europese Commissie in het kader van hun respectieve incidentele hogere voorzieningen heeft gemaakt.

4) HSBC Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland dragen elk hun eigen kosten.

(1) PB C 319 van 20.10.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/4

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Nederland) — Granton Advertising BV/Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

(Zaak C-461/12) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Zesde btw-richtlijn - Vrijstellingen - Artikel 13, B, sub d, punten 3 en 5 - Begrippen „andere waardepapieren” en „andere handelspapieren” - Verkoopbevorderingssysteem - Kortingkaart - Maatstaf van heffing))

2014/C 282/05

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Gerechtshof ’s-Hertogenbosch

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Granton Advertising BV

Verwerende partij: Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

Dictum

Artikel 13, B, sub d, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat de verkoop van een kortingkaart als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, geen handeling betreffende „andere waardepapieren” of „andere handelspapieren” vormt in de zin van punt 5 respectievelijk punt 3 van deze bepaling, die ziet op een aantal handelingen die de lidstaten moeten vrijstellen van belasting over de toegevoegde waarde.

(1) PB C 9 van 12.1.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/4

Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia — Italië) — Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici/Comune di Milano

(Zaak C-358/12) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Overheidsopdrachten - Opdrachten waarvan waarde onder drempelbedrag van richtlijn 2004/18/EG ligt - Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU - Evenredigheidsbeginsel - Voorwaarden voor uitsluiting van aanbestedingsprocedure - Kwalitatieve selectiecriteria voor persoonlijke situatie van inschrijver - Verplichtingen ten aanzien van betaling van socialezekerheidsbijdragen - Begrip „ernstige schending” - Verschil tussen verschuldigde en gestorte bedrag van meer dan 100 EUR en groter dan 5 % van verschuldigde bedrag))

2014/C 315/05

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici

Verwerende partij: Comune di Milano

in tegenwoordigheid van: Pascolo Srl

Dictum

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling, op grond waarvan aanbestedende diensten bij het plaatsen van overheidsopdrachten waarvan de waarde lager ligt dan het drempelbedrag dat is vastgesteld in artikel 7, sub c, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1177/2009 van de Commissie van 30 november 1999, verplicht zijn een inschrijver die een inbreuk heeft begaan op het gebied van de storting van socialezekerheidsbijdragen, uit te sluiten van de gunningsprocedure als het verschil tussen het verschuldigde en het gestorte bedrag groter is dan 100 EUR en 5 % van het verschuldigde bedrag.

(1) PB C 311 van 13.10.2012.
2)

De gevolgen van richtlijn 2011/82 blijven in stand totdat een nieuwe richtlijn in werking treedt die op de juiste rechtsgrondslag, namelijk artikel 91, lid 1, sub c, VWEU, is gebaseerd. De inwerkingtreding van de nieuwe richtlijn dient plaats te vinden binnen een redelijke termijn van ten hoogste twaalf maanden na de uitspraak van het onderhavige arrest.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 159/7

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 3 april 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA/Regione Campania (C-516/12 tot en met C-518/12), Provincia di Napoli (C-516/12 en C-518/12)

(Gevoegde zaken C-516/12 tot en met C-518/12) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Verordening (EEG) nr. 1191/69 - Openbaar personenvervoer - Artikel 4 - Aanvraag tot opheffing van openbaredienstverplichting - Artikel 6 - Recht op compensatie van lasten die voortvloeien uit openbaredienstverplichting))

2014/C 159/09

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA

Verwerende partijen: Regione Campania (C-516/12 tot en met C-518/12), Provincia di Napoli (C-516/12 en C-518/12)

Voorwerp

Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Consiglio di Stato — Uitlegging van artikel 4 van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156, blz. 1) — Recht van particuliere ondernemingen op compensatie van de lasten die voortvloeien uit een openbaredienstverplichting — Vervoersonderneming die bij de bevoegde autoriteiten geen aanvraag heeft ingediend om opheffing van een openbaredienstverplichting die voor de onderneming economische nadelen medebrengt — Verplichting die niet valt onder de openbaredienstverplichtingen die de lidstaten moeten opheffen

Dictum

De artikelen 4 en 6 van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 1893/91 van de Raad van 20 juni 1991, moeten aldus worden uitgelegd dat voor vóór de inwerkingtreding van die verordening ontstane openbaredienstverplichtingen een recht op compensatie van de uit de vervulling van dergelijke verplichtingen voortvloeiende lasten enkel ontstaat indien de betrokken onderneming een aanvraag tot opheffing van die verplichtingen heeft ingediend en de bevoegde instanties hebben besloten die verplichtingen te handhaven of pas na verloop van tijd op te heffen. Wat daarentegen de openbaredienstverplichtingen betreft die ná die datum zijn ontstaan, is het ontstaan van een recht op compensatie niet aan diezelfde voorwaarden onderworpen.

(1) PB C 26 van 26.1.2013.
1)

Het Unierecht, en met name artikel 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij juncto lid 5 van dat artikel, dient aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling als aan de orde in het hoofdgeding, die geen onderscheid maakt tussen de situatie waarin de bron van een voor privégebruik vervaardigde reproductie geoorloofd is, en de situatie waarin deze bron ongeoorloofd is.
1)

Artikel 28, lid 3, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, en artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, verzetten zich niet tegen de invoering door een lidstaat, vóór 1 januari 1978, tijdens de omzettingsperiode van de Zesde richtlijn (77/388), van een bepaling tot wijziging van de bestaande wetgeving waarbij handelingen van reisbureaus met betrekking tot reizen buiten de Europese Unie aan de belasting over de toegevoegde waarde worden onderworpen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 85/8

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 januari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Innsbruck — Oostenrijk) — Siegfried Pohl/ÖBB-Infrastruktur AG

(Zaak C-429/12) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 45 VWEU - Richtlijn 2000/78/EG - Ongelijke behandeling op grond van leeftijd - Bepaling van peildatum voor overgang naar hogere salaristrap - Verjaringstermijn - Effectiviteitsbeginsel)

2014/C 85/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Innsbruck

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Siegfried Pohl

Verwerende partij: ÖBB-Infrastruktur AG

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberlandesgericht Innsbruck — Uitlegging van artikel 6, lid 3, VEU, artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 45 VWEU alsmede van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Werkingssfeer ratione temporis — Aan toetreding voorafgaand tijdvak — Beloning van werknemers in de spoorvervoersector — Nationale regeling en collectieve arbeidsovereenkomst die inaanmerkingneming, ten behoeve van de vaststelling van de beloning, van de diensttijd die vóór de voltooiing van het achttiende levensjaar werd vervuld, uitsluit — Inaanmerkingneming van de helft van de diensttijd die na de voltooiing van het achttiende levensjaar van de werknemer werd vervuld, behalve in geval van beroepservaring die is verworven bij een „quasi openbare” binnenlandse onderneming of bij het nationale spoorvervoersbedrijf — Verjaringstermijn

Dictum

Het Unierecht, en inzonderheid het effectiviteitsbeginsel, staat niet in de weg aan een nationale regeling als die aan de orde in het hoofdgeding die het recht van een werknemer om te verzoeken om een herziening van de diensttijd die in aanmerking moet worden genomen bij de bepaling van de peildatum voor overgang naar de volgende salaristrap, onderwerpt aan een dertigjarige verjaringstermijn die ingaat vanaf de sluiting van de overeenkomst op basis waarvan deze peildatum is vastgelegd of vanaf de indeling op een onjuiste salaristrap.

(1) PB C 9 van 12.1.2013.
1)

In het kader van een aan de verleggingsregeling onderworpen verrichting in omstandigheden als die van het hoofdgeding verzetten richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en het beginsel van fiscale neutraliteit zich er niet tegen dat de dienstontvanger het recht wordt ontzegd op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde die hij onverschuldigd aan de dienstverrichter heeft betaald op basis van een verkeerd opgestelde factuur, ook wanneer die fout wegens het faillissement van die dienstverrichter niet kan worden verholpen.