ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 178/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) op 12 maart 2015 — Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover

(Zaak C-124/15)

(2015/C 178/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Salutas Pharma GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt Hannover

Prejudiciële vraag

Moet de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (1), in de bij verordening (EG) nr. 1777/2001 van de Commissie van 7 september 2001 (2) gewijzigde versie, aldus worden uitgelegd dat bruistabletten met een calciumgehalte van 500 mg per tablet, die worden gebruikt ter voorkoming en behandeling van een calciumtekort en ter ondersteuning van een speciale therapie ter voorkoming en behandeling van osteoporose en waarvoor op het etiket voor volwassenen een maximale dagelijkse dosis van 3 tabletten (= 1 500 mg) wordt aanbevolen, onder postonderverdeling 3004 9000 van de GN moeten worden ingedeeld?

(1) PB L 256, blz. 1.

(2) PB L 240, blz. 4.
1)

Is de Rome I-verordening (1) volgens artikel 28 van die verordening uitsluitend dan van toepassing op arbeidsovereenkomsten wanneer de rechtsverhouding tot stand is gekomen door een na 16 december 2009 vastgestelde arbeidsovereenkomst, of leidt iedere latere overeenstemming tussen de overeenkomstsluitende partijen om de arbeidsovereenkomst gewijzigd of ongewijzigd voort te zetten, tot toepasbaarheid van de verordening?
3)

Dient artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18 aldus te worden uitgelegd, dat het in de weg staat aan § 1, nr. 21, van de Dopalnitelni razporedbi (aanvullende bepalingen) van de Zakon za obshtestvenite porachki (wet op de openbare aanbesteding), op grond waarvan het voor het classificeren van een instelling als publiekrechtelijke instelling volstaat, dat één van de in de richtlijn vastgestelde cumulatieve voorwaarden is vervuld?
4)

Heeft een kind een verblijfsrecht in de gastlidstaat op grond van artikel 12 van verordening nr. 1612/68/EEG (2) (huidig artikel 10 van verordening (EU) nr. 492/2011 (3)), indien de ouder van het kind die een burger van de Unie is en in de gastlidstaat heeft gewerkt, zijn of haar verblijf in de gastlidstaat heeft beëindigd voordat het kind in die staat zijn scholing heeft aangevangen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 155/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Oradea (Roemenië) op 18 februari 2015 — SC Vicdantrans SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu

(Zaak C-73/15)

(2015/C 155/14)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Oradea

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC Vicdantrans SRL

Verwerende partijen: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu

Prejudiciële vraag

Moet artikel 110 VWEU aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat een „milieuheffing” invoert als die waarin OUG nr. 9/2013 voorziet, die van toepassing is op de registratie van uit andere lidstaten afkomstige tweedehands motorvoertuigen of bij de overdracht van het eigendomsrecht op tweedehands motorvoertuigen die op de binnenlandse markt zijn gekocht, maar niet op tweedehands motorvoertuigen die op de binnenlandse markt zijn gekocht en waarvoor eerder al een gelijksoortige heffing is betaald, die in strijd is met het Unierecht en niet is teruggegeven?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/35

Hogere voorziening ingesteld op 11 februari 2015 door Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 11 december 2014 in zaak T-476/12, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Europese Commissie

(Zaak C-60/15 P)

(2015/C 138/48)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (vertegenwoordigers: S. Altenschmidt en P.-A. Schütter, advocaten)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— Vernietiging van het arrest van het Gerecht van 11 december 2014 in zaak T-476/12.

— Toewijzing van de in eerste aanleg ingediende vordering tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 17 januari 2013 (GestDem nr. 3273/2012).

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft de in verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) vastgelegde voorwaarden waaronder toegang tot milieu-informatie kan worden geweigerd, onjuist opgevat. Het heeft de weigeringsgronden van de artikelen 4, lid 3, en 4, lid 5, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (2) in strijd met het bepaalde in artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 niet eng uitgelegd. Voorts heeft het Gerecht het door rekwirante aangetoonde openbaar belang bij toegang tot milieu-informatie onjuist in de beschouwing betrokken. Het bestreden arrest strookt daardoor evenmin met het door de Unie goedgekeurde Verdrag van Aarhus betreffende de toegang tot milieu-informatie.

(1) Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

(2) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).
2)

Is het direction order dat de High Court op grond van Section 9 van de Credit Institutions (Stabilisation) Act 2010 heeft uitgevaardigd in verband met Irish Life and Permanent Group Holdings plc en Irish Life and Permanent plc in strijd met het Unierecht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van Koophandel te Gent (België) op 16 januari 2015 — New Valmar BVBA tegen Global Pharmacies Partner Health srl

(Zaak C-15/15)

(2015/C 118/21)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van Koophandel te Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: New Valmar BVBA

Verweerster: Global Pharmacies Partner Health srl

Prejudiciële vraag

Moet artikel 45 VWEU aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de weg staat aan een regeling van een gefedereerde eenheid van een lidstaat, zoals in casu de Vlaamse Gemeenschap in de Federale Staat België, die elke onderneming die zijn exploitatiezetel heeft op het grondgebied van deze eenheid, krachtens artikel 52 Wetten van 18 juli 1966 op het gebruik van de talen in bestuurszaken (Belgisch Staatsblad, 2 augustus 1966) juncto artikel 10 van het decreet dd. 19 juli 1973 van de Vlaamse Gemeenschap (BS 6 september 1973) de verplichting oplegt om facturen met een grensoverschrijdend karakter uitsluitend op te stellen in de officiële taal van deze gefedereerde eenheid, op straffe van door de rechter ambtshalve aan te voeren nietigheid van deze facturen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/13

Hogere voorziening ingesteld op 22 januari 2015 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 november 2014 in zaak T-481/11, Spanje/Commissie

(Zaak C-26/15 P)

(2015/C 089/14)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirant: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Rubio González, gemachtigde)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 13 november 2014 in zaak T-481/11, Spanje/Commissie, vernietigen;

— bijlage I, deel 2, VI, D, vijfde streepje, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 van de Commissie van 7 juni 2011 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad, wat de sectoren groenten en fruit en verwerkte groenten en fruit betreft (1), nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de omvang van de motiveringsplicht: de door het Gerecht uiteengezette overwegingen verdragen zich niet met de vereiste duidelijkheid en ondubbelzinnigheid waarvan bij de motivering van een verordening blijk moet worden gegeven om te voldoen aan de eisen van artikel 296 VWEU. Het Gerecht vult immers de lacunes in de motivering van de litigieuze verordening aan en stelt zijn eigen motivering in de plaats van die van de litigieuze handeling.

Onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van het gelijkheidsbeginsel: bij de in dit verband gemaakte overwegingen van het Gerecht wordt niet uitgegaan van geschikte vergelijkingscriteria. Het Gerecht komt tot zijn oordeel op basis van een vermeend algemeen bekend feit dat niet feitelijk en wetenschappelijk is onderbouwd, namelijk het onderscheid tussen fruit met een dikke en fruit met een dunne schil en de indeling van citrusvruchten in de eerste categorie.

Onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de rechterlijke toetsing van het evenredigheidsbeginsel: bij de door het Gerecht verrichte toetsing van de evenredigheid van een door een instelling opgelegde beperking van het handelsverkeer moet rekening worden gehouden met de ruime beoordelingsvrijheid van de Commissie. Bij zijn toetsing heeft het Gerecht echter niet gehandeld overeenkomstig de in het arrest Tetra Laval (2) ontwikkelde rechtspraak. Het is niet genoegzaam nagegaan of de gegevens waarop de litigieuze handeling is gebaseerd, relevant en geschikt zijn voor de onderbouwing van de beperking. Voorts heeft het de op basis van die gegevens getrokken conclusies niet nauwkeurig onderzocht, zodat de beperking verder gaat dan nodig is voor het bereiken van het beoogde doel.

(1) PB L 157, blz. 1.

(2) Arrest van 15 februari 2005, Commissie/Tetra Laval (C-12/03 P, EU:C:2005:87), punt 39.
2)

Indien bij een nationale rechter een privaatrechtelijke vordering is ingesteld wegens niet-nakoming van een overeenkomst met betrekking tot een product dat is vervaardigd volgens een Europese norm die krachtens een mandaat van de Commissie in het kader van de bouwproductenrichtlijn is vastgesteld, is die rechter dan gehouden de voorschriften van aanvullend nationaal recht inzake voorwaarden met betrekking tot gebruikelijke handelskwaliteit, geschiktheid voor gebruik of andere kwaliteitsaspecten, buiten toepassing te laten op grond dat door de wettelijke bepalingen of de toepassing ervan normen worden opgesteld of technische specificaties of vereisten worden vastgesteld die niet in overeenstemming met de richtlijn technische normen (richtlijn 98/34/EG) (2) zijn aangemeld?
C 73/16

Beroep ingesteld op 19 december 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-591/14)

(2015/C 073/22)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland en B. Stromsky, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 288, vierde alinea, VWEU en de artikelen 2, 3 en 4 van besluit 2011/678/EU van de Commissie van 27 juli 2011 betreffende de door België ten uitvoer gelegde staatssteun ter financiering van de opsporing van overdraagbare spongiforme encefalopathieën (TSE) bij runderen (1), doordat het niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen heeft getroffen die noodzakelijk zijn om de bij artikel 1, leden 3 en 4, van dat besluit onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar verklaarde staatssteun terug te vorderen van de begunstigden, en de Commissie niet binnen de gestelde termijn in kennis heeft gesteld van de maatregelen die zijn genomen om aan dat besluit te voldoen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Bij besluit 2011/678 betreffende de door België ten uitvoer gelegde staatssteun ter financiering van de opsporing van overdraagbare spongiforme encefalopathieën (TSE) bij runderen, heeft de Commissie door België verleende staatssteun onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt verklaard.

De in het besluit gestelde termijn om de onrechtmatig verklaarde staatssteun terug te vorderen is verstreken op 28 november 2011, zonder dat die steun volledig is teruggevorderd.

Op de datum waarop het onderhavige beroep is ingesteld, heeft verweerder de maatregelen die nodig zijn om de verleende steun van de begunstigde ondernemingen terug te vorderen, nog niet vastgesteld noch alle informatie verstrekt waarom de Commissie heeft verzocht.

(1) PB L 274, blz. 36.
2)

Maakt artikel 198, 10o, WIB92, zoals van toepassing voor de aanslagjaren 2000 en 2001, een bepaling ter bestrijding van fraude en misbruiken uit in de zin van artikel 1, lid 2, van de moeder-dochterrichtlijn van 23 juli 1990 (richtlijn 90/435/EEG van de Raad), en indien dit geval is, gaat artikel 198, 10o, WIB92 dan verder dan noodzakelijk is om dergelijke fraude of misbruiken te bestrijden, in zoverre het bepaalt dat intresten niet als beroepskosten worden aangemerkt tot een bedrag gelijk aan dat van de krachtens de artikelen 202 tot 204 aftrekbare dividenden verkregen uit aandelen door een vennootschap welke die aandelen, op het ogenblik van hun overdracht, niet gedurende een ononderbroken periode van minstens een jaar heeft behouden, waarbij er geen onderscheid wordt gemaakt al naargelang voormelde intrestlasten betrekking hebben op de (financiering van de) deelneming waaruit de vrijstelbare dividenden werden verkregen of niet?
3)

Is verordening (EG) nr. 1472/2006 nietig voor zover zij betrekking heeft op (A), onderdeel van (B, gevestigd in Vietnam, en (D), onderdeel van (E), gevestigd in de Volksrepubliek China, aangezien artikel 2, lid 7, sub c, van de Basisverordening is geschonden, nu de Commissie niet binnen drie maanden na de inleiding van de procedure een vaststelling heeft gedaan?
3)

Indien de artikelen 12 en 13 van de Richtlijn rechtstreekse werking hebben, mag die werking dan worden ingeroepen tegen een commercieel bedrijf waarin een lidstaat 51 % van de aandelen houdt (beheert) — in dit geval, O2 Czech Republic, a.s. (is het een „overheidsentiteit”) of niet?
6)

Indien een klacht met burgerlijke partij stelling is ingediend maar daarmee op het moment van indiening nog niet een vordering als bedoeld in artikel 27, lid 1, EEX-verordening aanhangig is en in de loop van de behandeling van de ingediende klacht later alsnog met terugwerkende kracht tot het moment van de indiening van de klacht aanhangig kan worden, vloeit dan uit artikel 27, lid 1, EEX-verordening voort dat de rechter bij wie een vordering aanhangig is gemaakt nadat de klacht met burgerlijke partij stelling bij de Belgische rechter is ingediend, zijn uitspraak moet aanhouden totdat vaststaat of een vordering als bedoeld in artikel 27, lid 1, [EEX-verordening] voor de Belgische rechter aanhangig is?
3)

Moeten de gevolgen van de voorlopige maatregelen die hetzij ambtshalve, hetzij op verzoek van een partij kunnen worden genomen in het kader van een procedure waarin een individuele actie wordt ingesteld, niet worden gehandhaafd totdat er een definitieve uitspraak is gedaan hetzij in de individuele procedure, hetzij in een collectieve procedure die interfereert met het instellen van individuele acties, teneinde te garanderen dat sprake is van de in artikel 7 van de richtlijn genoemde doeltreffende en geschikte middelen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie van België (België) op 10 november 2014 — VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert tegen Belgische Staat

(Zaak C-499/14)

(2015/C 026/16)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Cassatie van België

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Zijn goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein die in afzonderlijke verpakkingen bij de douane worden aangeboden omdat dit gerechtvaardigd is, maar waarvan duidelijk is dat ze bij elkaar horen en ze bestemd zijn om in de kleinhandel als een geheel te worden aangeboden, te beschouwen als goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein als bedoeld door de regel 3 b) van de algemene regels voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur als bedoeld in de bijlage I van de verordening (EEG) nr. 2658/87 (1) van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot het tarief- en de statistieknomenclatuur, zoals gewijzigd door de verordening (EG) nr. 1214/2007 (2) van de Commissie van 20 september 2007, ook als die goederen na de aangifte en met het oog op aanbieding in de kleinhandel gezamenlijk worden verpakt?

(1) PB L 256, blz. 1.

(2) PB L 286, blz. 1.
2)

Dienen de artikelen 28 en 30 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap zo te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de reglementering van een lidstaat, in casu het Vlaamse Decreet van 17 juli 2000 houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt in samenhang gelezen met het besluit van 5 maart 2004 inzake de bevordering van de elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen zoals toegepast door de VREG, die de kosteloze distributie beperkt tot de elektriciteit in productie-installaties die rechtstreeks injecteren in een in België gelegen distributienet en elektriciteit in productie-installaties die niet rechtstreeks injecteren in een in België gelegen distributienet uitsluit van kosteloze distributie?
1)

Is het in het licht van artikel 25 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1) toelaatbaar dat een opdrachtgever in het bestek bepaalt dat de ondernemer gehouden is minimaal 25 % van de onder de opdracht vallende werken met eigen middelen uit te voeren?
3)

Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, ook in het licht van het bovengenoemde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een verplichting tot levering om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelnetwerk ten behoeve van spelen vormen in geval van beëindiging van de activiteit als gevolg van verstrijken van de looptijd van de concessie of als gevolg van intrekking of verval van de concessie?
1)

Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU en de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 16 februari 2012 [gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10] heeft geformuleerd, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de aanbesteding van concessies met een kortere looptijd dan de in het verleden verleende concessies, ingeval deze aanbesteding is uitgeschreven om de gevolgen van de onrechtmatige uitsluiting van een aantal exploitanten van de aanbesteding ongedaan te maken?
1)

Moet artikel 3, lid 2, sub a, van de thans geldende versie van verordening (EG) nr. 297/95 van de Raad van 10 februari 1995 (1) aldus worden uitgelegd dat voor wijzigingen van vergunningen voor het in de handel brengen van type I — in het bijzonder, wat het hoofdgeding betreft, van type I A — in geval van identieke wijzigingen die betrekking hebben op meerdere vergunningen voor het in de handel brengen die toebehoren aan dezelfde vergunninghouder, een enkele vergoeding moet worden betaald, in de daarin bepaalde omvang, dan wel aldus dat voor iedere vergunning waarop de wijziging betrekking heeft een vergoeding moet worden betaald?
3)

Is een woonplaatsverplichting voor personen met een subsidiaire beschermingsstatus verenigbaar met artikel 33 en/of artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU, indien hieraan redenen van migratie- of integratiebeleid ten grondslag liggen, bijvoorbeeld het voorkomen van het ontstaan van sociale brandhaarden door de massale vestiging van vreemdelingen in bepaalde gemeenten of districten? Volstaan in zoverre abstracte migratie- of integratiepolitieke redenen of moeten dergelijke redenen concreet worden vastgesteld?
1)

Moeten artikel 2, lid 1, artikel 3, sub a, en bijlagen IA en IB van richtlijn 2002/96/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 27. januari 2003 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur en/of artikel 2, lid 1, sub a, artikel 3, lid 1, en bijlagen I en II van richtlijn 2012/19/EU (2) van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur, aldus worden uitgelegd dat aandrijvingen voor (garage-)poorten die werken op elektrische spanningen van circa 220 V tot 240 V, die bedoeld zijn om tezamen met de garagepoort in de technische voorzieningen van gebouwen te worden ingebouwd, onder het begrip elektrische en elektronische apparatuur, meer bepaald het begrip elektrische en elektronische werktuigen, vallen?
1)

Moet in het geval waarin een in een lidstaat (Duitsland) wonende persoon recht heeft op kinderbijslag voor kinderen die in een andere lidstaat (buitenland) wonen bij een andere, van deze persoon gescheiden wonende echtgenote, artikel 60, lid 1, tweede volzin, van verordening nr. 987/2009 (1) worden toegepast, zodat de fictie, op grond waarvan bij toepassing van de artikelen 67 en 68 van verordening nr. 883/2004 (2) rekening moet worden gehouden met de situatie van het gehele gezin, alsof alle betrokkenen — vooral wat het recht betreft om deze bijslag aan te vragen — onderworpen zijn aan de wetgeving van de betrokken lidstaat en er verblijven, tot gevolg heeft dat het recht op kinderbijslag uitsluitend toekomt aan de in de andere lidstaat (buitenland) wonende ouder, daar het nationale recht van de eerstgenoemde lidstaat (Duitsland) bepaalt dat in geval van meerdere rechthebbenden op kinderbijslag, de kinderbijslag toekomt aan de ouder bij wie het kind daadwerkelijk woont?
1)

Moet artikel 143, lid 1, sub h, van verordening nr. 2454/93 (1) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 (2) van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus worden uitgelegd dat het niet alleen gevallen omvat waarin de bij een transactie betrokken partijen uitsluitend natuurlijke personen zijn, maar ook gevallen waarin sprake is van familierelaties of verwantschap tussen een bestuurder van een van de partijen (rechtspersoon) en de andere bij de transactie betrokken partij (natuurlijk persoon) of een bestuurder van die partij (indien het om een rechtspersoon gaat)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 380/3

Beroep ingesteld op 20 augustus 2014 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-398/14)

2014/C 380/03

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Guerra e Andrade en E. Manhaeve, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Portugese Republiek, door niet te zorgen voor een adequaat niveau van behandeling van het stedelijk afvalwater van de 52 genoemde agglomeraties waarvoor niet-nakoming is vastgesteld, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4 van richtlijn 91/271/EEG (1) inzake de behandeling van stedelijk afvalwater,

— de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Artikel 4 van richtlijn 91/271/EEG bepaalt met name dat uiterlijk op 31 december 2005 stedelijk afvalwater dat terechtkomt in zoet water en in een estuarium voor agglomeraties met een inwonerequivalent van 2 000 tot 10 000 vóór lozing aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces wordt onderworpen.

De Commissie is van mening dat in Portugal een systemisch probleem bestaat doordat de Portugese Staat op nationaal noch op regionaal niveau planningsmaatregelen heeft genomen met het oog op een methodische naleving van de voorschriften van richtlijn 91/271/EEG.

(1) Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, blz. 40).