ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 10 november 2016 –

Signum Alfa Sped

(Zaak C‑446/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde – Richtlijn 2006/112/EG – Recht op aftrek – Weigering – Opsteller van de factuur die niet als de daadwerkelijke leverancier van de gefactureerde diensten wordt beschouwd – Controleplichten van de belastingplichtige”

Harmonisatie van de belastingwetgeving–Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde–Aftrek van de voorbelasting–Weigering wegens het feit dat de factuur is opgesteld door een marktdeelnemer die niet als de daadwerkelijke leverancier van de gefactureerde diensten wordt beschouwd–Ontoelaatbaarheid–Grenzen–Voorwaarden–Ontvanger van de factuur die wist of had moeten weten van het bestaan van fraude–Toetsing door de nationale rechterlijke instantie (Richtlijn 2006/112 van de Raad) (zie punten 32, 33, 41‑45 en dictum)

Dictum

De bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2016 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale praktijk waarbij de belastingdienst een belastingplichtige het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde die is verschuldigd of voldaan over de aan hem geleverde diensten, weigert op grond dat de facturen voor deze diensten niet geloofwaardig zijn omdat de opsteller van die facturen niet de daadwerkelijke leverancier van die diensten kon zijn, tenzij aan de hand van objectieve gegevens en zonder dat van de belastingplichtige wordt geëist dat hij controles verricht waartoe hij niet verplicht is, wordt aangetoond dat deze belastingplichtige wist of had moeten weten dat die diensten deel uitmaakten van fraude met betrekking tot de belasting over de toegevoegde waarde, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

( 1 ) PB C 381 van 16.11.2015.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 52, 53)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 41, 43)
Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorwaarden voor toekenning — Fumus boni juris — Onderzoek prima facie van de middelen aangevoerd ter ondersteuning van het beroep in de hoofdzaak — Beroep tegen een besluit van de Commissie houdende afwijzing van de inschrijving van een inschrijver in het kader van een overheidsopdracht — Middel inzake de onmogelijkheid voor de inschrijver om zijn inschrijving na de opening van de inschrijvingen te wijzigen — Middel dat prima facie ongegrond is — Afwijzing

(Art. 278 VWEU; verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 112; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 160, lid 3)
21

Benadrukt zij dat aan die voorwaarden moet worden voldaan in geval van een verzoek in kort geding van de in eerste aanleg in het gelijk gestelde partij in een procedure in hogere voorziening die is ingesteld door de andere partij tegen een arrest van het Gerecht waarbij een verordening nietig is verklaard. Om een dergelijke hogere voorziening de opschortende werking als bedoeld in artikel 60, tweede alinea, van het Statuut van het Hof niet te ontnemen, is die regel van toepassing in geval van een dergelijk arrest van het Gerecht ten gunste van verzoekster in eerste aanleg. Bij de toepassing van die voorwaarden, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof, mag de rechter in kort geding van de rechterlijke instantie waarbij hogere voorziening is ingesteld, echter niet voorbijgaan aan het feit dat de rechter in eerste aanleg zich ten gunste van verzoekster in eerste aanleg heeft uitgesproken. Derhalve moet hij die voorwaarden noodzakelijkerwijs mutatis mutandis toepassen.
4.

Milieu — Luchtverontreiniging — Richtlijn 2003/87 — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten — Overgangsregeling voor de kosteloze toewijzing van emissierechten — Methode van toewijzing die volledig is geharmoniseerd per bedrijfstak — Uitvoeringsregeling die niet kan ingaan tegen deze toewijzingsmethode (Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29, art. 10 bis, lid 1) (cf. punten 42, 44‑47)
1)

Punt 2 van de tabel die als bijlage is gevoegd bij verordening (EG) nr. 384/2004 van de Commissie van 1 maart 2004 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur was ongeldig tijdens de periode waarin deze verordening van kracht was, te weten van 22 maart 2004 tot 22 december 2009.
4.

Bescherming van de consument — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Richtlijn 93/13 — Vaststelling van het oneerlijke karakter van een beding — Draagwijdte — Procedure van hypothecair beslag — Nationale regeling die voorziet in matiging van de vertragingsrente in het kader van een overeenkomst van hypothecaire lening — Toelaatbaarheid — Voorwaarden (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1, en 7, lid 1) (cf. punten 41, 42, dictum 2)
Zaak C‑203/14

Consorci Sanitari del Maresme

tegen

Corporació de Salut del Maresme i la Selva

(verzoek van het Tribunal Català de Contractes del Sector Públic om een prejudiciële beslissing)

„Opening van de mondelinge behandeling — Houden van een terechtzitting”

Samenvatting - Beschikking van het Hof (Grote kamer) van 24 april 2015

Gerechtelijke procedure – Mondelinge behandeling – Houden van een terechtzitting om de in artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie bedoelde belanghebbenden in staat te stellen hun standpunt over een door het Hof aan de orde gestelde kwestie uiteen te zetten

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 83)

Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 5‑8)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Werkingssfeer – Beding in een vóór de toetreding van een lidstaat tot de Unie gesloten overeenkomst – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 10, lid 1, tweede alinea)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Uitlegging van een gemeenschapsrichtlijn in een geding dat dateert van vóór de toetreding van een staat tot de Europese Unie – Daarvan uitgesloten

(Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2)

3. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Vraag gerezen in een geding dat tot één lidstaat is beperkt – Kennelijke onbevoegdheid van het Hof

(Art. 267 VWEU)

4. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Verzoek om uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Voorwerp van het geding dat geen enkel aanknopingspunt met het Unierecht heeft – Onbevoegdheid van het Hof

(Art. 6, lid 1, VEU; art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51, leden 1 en 2)

Samenvatting

1. Daar uit artikel 10, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten volgt dat zij uitsluitend van toepassing is op overeenkomsten die zijn gesloten na 31 december 1994, datum waarop de termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht verstreek, moet worden vastgesteld dat richtlijn 93/13 niet van toepassing is op een overeenkomst die is gesloten vóór de datum van toetreding van de betrokken lidstaten tot de Unie. In dit verband dient rekening worden gehouden met de datum van de sluiting van een overeenkomst om te bepalen of deze richtlijn van toepassing is op die overeenkomst, daar het tijdvak waarin die overeenkomst gevolgen teweeg brengt, niet ter zake doet.

(cf. punt 28)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 27)

3. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 36, 37, 40)

4. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 44, 45)
Aan de voorwaarden voor de toekenning van de opschorting van tenuitvoerlegging en de andere voorlopige maatregelen moet worden voldaan in geval van een verzoek in kort geding van de in eerste aanleg in het gelijk gestelde partij in een procedure in hogere voorziening die is ingesteld door de andere partij tegen een arrest van het Gerecht waarbij een verordening nietig is verklaard. Om een dergelijke hogere voorziening de opschortende werking als bedoeld in artikel 60, tweede alinea, van het Statuut van het Hof niet te ontnemen, is die regel van toepassing in geval van een dergelijk arrest van het Gerecht ten gunste van verzoekster in eerste aanleg. Bij de toepassing van die voorwaarden, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof, mag de rechter in kort geding van de rechterlijke instantie waarbij hogere voorziening is ingesteld, echter niet voorbijgaan aan het feit dat de rechter in eerste aanleg zich ten gunste van verzoekster in eerste aanleg heeft uitgesproken. Derhalve moet hij die voorwaarden noodzakelijkerwijs mutatis mutandis toepassen.

De voorwaarde van een fumus boni juris is vervuld wanneer in de fase van de procedure in kort geding een belangrijk juridisch twistpunt bestaat waarvan de oplossing niet bij voorbaat vaststaat. In geval van een verzoek in kort geding dat is ingediend in het kader van een hogere voorziening die opschortende werking heeft omdat zij strekt tot vernietiging van een arrest waarbij het Gerecht een verordening nietig heeft verklaard, wordt de zaak bij de rechter in kort geding door de in eerste aanleg in het gelijk gestelde partij aanhangig gemaakt. De rechter in kort geding moet derhalve nagaan of de argumenten van die partij voor de afwijzing van de hogere voorziening gegrond zijn, in die zin dat het voldoende waarschijnlijk is dat zij slagen. Dat betekent dat de in eerste aanleg in het gelijk gestelde partij moet aantonen dat, ondanks de middelen in hogere voorziening van de tegenpartij, haar eigen tegenargumenten voldoende plausibel zijn om op het eerste gezicht te kunnen slagen, en dat bijgevolg niet duidelijk is dat het bestreden arrest vernietigd moet worden.

(cf. punten 21, 22, 24, 25)
41

In een dergelijke situatie verleent een in verband met een dergelijk product afgegeven ABC overeenkomstig artikel 5 van verordening nr. 469/2009 bij het verstrijken van het basisoctrooi dezelfde rechten als die welke door dit octrooi voor het product werden verleend, binnen de in artikel 4 van die verordening gestelde grenzen van de door bedoeld octrooi verleende bescherming. Kon de octrooihouder binnen de geldigheidsperiode van dit octrooi zich op basis van dat octrooi verzetten tegen ieder gebruik of tegen bepaalde toepassingen van zijn product in de vorm van een geneesmiddel dat in een dergelijk product bestaat of waarin een dergelijk product is opgenomen, een gebruik middels een adjuvans daaronder begrepen, dan zal het ABC dat voor dat product wordt afgegeven hem bijgevolg dezelfde rechten verlenen voor ieder gebruik van het product, als geneesmiddel, waarvoor vergunning is gegeven vóór de vervaldatum van voormeld certificaat (zie arresten van 24 november 2011, Medeva, C-322/10, Jurispr. blz. I-12051, punt 39, en Georgetown University e.a., C-422/10, Jurispr. blz. I-12157, punt 32, en beschikkingen van 25 november 2011, University of Queensland en CSL, C-630/10, Jurispr. blz. I-12231, punt 34, en Daiichi Sankyo, C-6/11, Jurispr. blz. I-12255, punt 29).
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 20 mei 2014 – Reber Holding/BHIM

(Zaak C‑414/13 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Woordmerk Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM — Oppositie door de houder van de oudere nationale beeldmerken W. Amadeus Mozart”

Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punten 31, 32)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 16 mei 2013, Reber/BHIM – Klusmeier (T‑530/10), houdende verwerping van verzoeksters beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 14 september 2010 (zaak R 363/2008‑4) in een oppositieprocedure tussen Reber Holding GmbH & Co. KG en Anna Klusmeier – Verwarringsgevaar tussen het woordteken „Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM” en de oudere nationale woordmerken met het woordelement „W. Amadeus Mozart” die zijn ingeschreven voor waren en diensten van de klassen 39 en 42 in de zin van de Overeenkomst van Nice – Schending van de artikelen 15 en 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Reber Holding GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 20 mei 2014 – Reber Holding/BHIM

(Zaak C‑414/13 P)

„Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Woordmerk Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM — Oppositie door de houder van de oudere nationale beeldmerken W. Amadeus Mozart”

Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punten 31, 32)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 16 mei 2013, Reber/BHIM – Klusmeier (T‑530/10), houdende verwerping van verzoeksters beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 14 september 2010 (zaak R 363/2008‑4) in een oppositieprocedure tussen Reber Holding GmbH & Co. KG en Anna Klusmeier – Verwarringsgevaar tussen het woordteken „Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM” en de oudere nationale woordmerken met het woordelement „W. Amadeus Mozart” die zijn ingeschreven voor waren en diensten van de klassen 39 en 42 in de zin van de Overeenkomst van Nice – Schending van de artikelen 15 en 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 36, 37)
Richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een regeling van een lidstaat waarbij de executierechter bij hypothecaire executie niet ambtshalve of op verzoek van de consument kan toetsen of een beding dat is opgenomen in de overeenkomst waaruit de gevorderde schuld voortvloeit en dat ten grondslag ligt aan de executoriale titel, oneerlijk is, en evenmin voorlopige maatregelen, waaronder met name schorsing van de executie, kan opleggen wanneer deze maatregelen noodzakelijk zijn ter verzekering van de volle werking van de einduitspraak van de rechter die de desbetreffende declaratoire procedure behandelt en bevoegd is om te oordelen of dat beding oneerlijk is.

Zonder die mogelijkheid kan met de uitspraak van de rechter in de declaratoire procedure waarbij de oneerlijkheid van het aan de hypotheek ten grondslag liggende contractuele beding wordt vastgesteld en de executie dus nietig wordt verklaard, in alle gevallen waarin de executie van de verhypothekeerde onroerende zaak reeds vóór deze uitspraak heeft plaatsgevonden, aan de consument immers slechts bescherming achteraf worden geboden die uitsluitend schadevergoeding omvat en die onvolledig en ontoereikend is en geen geschikt en doeltreffend middel vormt om een einde te maken aan het gebruik van dat beding, hetgeen in strijd is met artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13. Dit geldt des te meer wanneer de zaak waarop de hypothecaire zekerheid betrekking heeft, de woning van de gelaedeerde consument en zijn gezin is, aangezien met een dergelijke consumentenbescherming die beperkt is tot betaling van schadevergoeding, niet kan worden voorkomen dat die woning definitief en onomkeerbaar verloren gaat. Een dergelijke procedure doet afbreuk aan de doeltreffendheid van de door richtlijn 93/13 beoogde bescherming.

In die omstandigheden is de aan de orde zijnde nationale regeling niet in overeenstemming met het doeltreffendheidsbeginsel voor zover het daarbij onmogelijk of uiterst moeilijk is om in de door kredietverleners ingeleide hypothecaire executieprocedures waarin consumenten verwerende partij zijn, de met deze richtlijn beoogde bescherming van de consument te handhaven.

(cf. punten 54‑57, 59, 60, dictum 1)
Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 28 juni 2012 — TofuTown.com/Meica en BHIM

(Zaak C-599/11 P)

„Hogere voorziening — Artikel 119 van Reglement voor procesvoering — Gemeenschapsmerk — Aanvraag om inschrijving van woordteken ‚TOFUKING’ — Oppositie door houder van merk Curry King — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, sub b — Verwarringsgevaar — Mate van overeenstemming”

1. Hogere voorziening — Middelen — Middelen die kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond zijn — Afwijzing (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 119) (cf. punten 17-36)

2. Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 29-31)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 20 september 2011, Meica/BHIM — TofuTown.com (TOFUKING) (T-99/10), houdende vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 7 januari 2010 (zaak R 63/2009-4) inzake een oppositieprocedure tussen Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG en TofuTown.com GmbH — Verwarringsgevaar

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) TofuTown.com GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten die Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG zijn opgekomen.
Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011, General Technic-Otis e.a./Commissie (gevoegde zaken T-141/07, T-142/07, T-145/07 en T-146/07), houdende verwerping van een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2007) 512 definitief van de Commissie van 21 februari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag (zaak COMP/E-1/38.823 — Liften en roltrappen), betreffende een mededingingsregeling op de markt voor de installatie en het onderhoud van liften en mechanische roltrappen in België, Duitsland, Luxemburg en Nederland die betrekking had op de manipulatie van aanbestedingen, de verdeling van de markten, de vaststelling van de prijzen, de toewijzing van projecten en de daarop betrekking hebbende contracten en de uitwisseling van informatie, alsook, subsidiair, tot intrekking of verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete — Aansprakelijkheid van een moedermaatschappij voor de door haar dochterondernemingen begane inbreuken op de mededingingsregels
Beschikking van de president van het Hof van 20 april 2012 — Fapricela/Commissie

[Zaak C‑507/11 P(R)]

„Hogere voorziening — Kort geding — Mededinging — Besluit van Commissie waarbij geldboete wordt opgelegd — Bankgarantie — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Financiële schade — Ontbreken van bijzondere omstandigheden — Geen spoedeisendheid”

1. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Opschorting van verplichting om bankgarantie te stellen als voorwaarde voor niet onmiddellijk invorderen van geldboete — Voorwaarden voor toekenning — Ernstige en onherstelbare schade — Onmogelijkheid om bankgarantie te krijgen — Omvang van bewijslast (Art. 278 VWEU) (cf. punten 33‑36, 41, 53‑56)

2. Kort geding — Procedure — Wenselijkheid van horen van partijen —Wenselijkheid toe te staan dat na einde van schriftelijke of mondelinge behandeling nog opmerkingen of aanvullende stukken worden ingediend — Beoordelingsvrijheid van rechter in kort geding (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 39, eerste alinea, en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 105)

(cf. punten 49‑51)

3. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Opschorting van verplichting om bankgarantie te stellen als voorwaarde voor niet onmiddellijk invorderen van geldboete — Voorwaarden voor toekenning — Ernstige en onherstelbare schade — Inaanmerkingneming van situatie van groep waartoe vennootschap behoort en van aandeelhouderschap — Noodzaak om reeds bij indiening van verzoek informatie te verstrekken over financiële draagkracht van aandeelhouders van vennootschap (Art. 278 VWEU) (cf. punten 67‑69)

4. Hogere voorziening — Middelen — Middel voorgedragen tegen rechtsoverweging van arrest die niet noodzakelijk is voor onderbouwing van dictum — Falend middel (cf. punt 72)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van de president van het Gerecht van 15 juli 2011, Fapricela/Commissie (T‑398/10 R), houdende afwijzing van het verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit C(2010) 4387 definitief van de Commissie van 30 juni 2010 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak COMP/38.344 — Spanstaal), met name voor zover bij dat besluit is gelast een bankgarantie te stellen om de onmiddellijke invordering van de bij artikel 2 van dat besluit opgelegde geldboete te voorkomen

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.