De onderhavige prejudiciële zaak heeft betrekking op de uitlegging van een bepaling van verordening (EEG) nr. 269/73 van de Commissie van 31 januari 1973 houdende uitvoeringsbepalingen van het stelsel van compenserende bedragen „toetreding”, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1466/73 van 30 mei 1973. Zoals bekend zijn de onderhavige compenserende bedragen ingesteld bij de Akte betreffende de toetreding tot de Europese Gemeenschappen van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk. Volgens de artikelen 51 en 52 van deze Akte konden de communautaire autoriteiten de prijzen van de landbouwprodukten in de nieuwe Lid-Staten gedurende de overgangsperiode vaststellen op een peil dat afweek van dat van de gemeenschappelijke prijzen. Volgens artikel 55, lid 1, van de Akte moesten de verschillen in het prijspeil worden opgeheven door een stelsel van compenserende bedragen, die in het handelsverkeer van de nieuwe Lid-Staten onderling en met de Gemeenschap in haar oorspronkelijke samenstelling moesten worden geheven door de invoerende staat of toegekend door de uitvoerende staat.

Bedoelde bedragen zijn vervolgens, gedurende de vijfjarige overgangsperiode, geleidelijk verlaagd, in hetzelfde tempo als de jaarlijkse aanpassing van de voor de nieuwe Lid-Staten vastgestelde landbouwprijzen en de aan het begin van ieder landbouwseizoen vastgestelde gemeenschappelijke prijzen.

In de considerans van verordening nr. 229/73 van de Raad van 31 januari 1973, die de algemene regels vaststelde van het stelsel van compenserende bedragen „toetreding” in de sector granen, werd onder meer overwogen dat deze bedragen ertoe dienden, goederenverkeer onder bevredigende voorwaarden mogelijk te maken tussen twee Lid-Staten met een verschillend prijspeil. Daartoe bepaalde de verordening dat de exporteur van granen van een Lid-Staat waar de prijzen hoger lagen, aanspraak kon maken op een compenserend bedrag, en dat de importeur van een Lid-Staat met een lager prijspeil een compenserend bedrag moest betalen. Zoals ik heb opgemerkt in mijn conclusie in zaak 6/78 (Union Française des Céréales, Jurispr. 1978, blz. 1675), was in geval van exporten van de oorspronkelijke Lid-Staten naar de nieuwe Lid-Staten (waar de graanprijzen lager waren) de functie van het stelsel van compenserende bedragen „toetreding” in wezen gelijk aan die van de restituties bij uitvoer naar derde landen. Immers zowel in het ene als in het andere geval heeft men, door steunverlening aan de exporteurs, de exportbelemmering willen opheffen die bestond in het hogere prijspeil in de Gemeenschap ten opzichte van derde landen of in de oorspronkelijke Lid-Staten ten opzichte van de nieuwe Lid-Staten. De in het handelsverkeer tussen twee nieuwe Lid-Staten aan de exporteurs betaalde compenserende bedragen hadden uiteraard dezelfde functie, op grond dat een van die staten (het uitvoerende land) een hoger prijspeil had dan de invoerende staat.

Wat de hoogte van de compenserende bedragen betreft, waren die welke moesten worden toegepast in het handelsverkeer tussen de Gemeenschap in haar oorspronkelijke samenstelling en een van de nieuwe Lid-Staten, gelijk aan het verschil tussen de prijzen, vastgesteld door de voor de betrokken nieuwe Lid-Staat bevoegde communautaire instellingen, en de gemeenschappelijke prijzen (artikel 55, lid 2, van de Toetredingsakte en artikel 1 van verordening nr. 229/73 van de Raad). In het handelsverkeer tussen de nieuwe Lid-Staten waren de compenserende bedragen evenwel gelijk aan het verschil tussen de bedragen die van toepassing waren in het handelsverkeer tussen elk van de nieuwe Lid-Staten en de Gemeenschap in haar oorspronkelijke samenstelling (artikel 55, lid 3, van de Toetredingsakte en artikel 3 van verordening nr. 229/73).

Er zij hier op gewezen dat ingevolge artikel 6 van verordening nr. 229/73 een stelsel van voorafgaande vaststelling van het compenserende bedrag kon worden ingevoerd, zoals voorzien in het kader van het stelsel van invoerheffingen en uitvoerrestituties in het handelsverkeer met derde landen. Verordening nr. 3280/73 van de Commissie van 4 december 1973 voorzag in de invoering van dat stelsel en bepaalde onder meer dat het compenserende bedrag werd berekend volgens het tarief geldende op de dag waarop de aanvraag van het voorfixatiecertificaat werd ingediend. De geldigheidsduur van genoemd certificaat was beperkt; een in een van de oorspronkelijke Lid-Staten afgegeven certificaat kon ook worden gebruikt in een van de andere oorspronkelijke Lid-Staten. Voor graan voorzag de verordening in een verplichte waarborg van drie rekeneenheden per ton; deze werd vrijgegeven tegen overlegging van het bewijs dat de in artikel 8 van de verordening bedoelde douaneformaliteiten waren vervuld en, in geval van uitvoer, dat het produkt het geografisch grondgebied had verlaten van de Lid-Staat waarop genoemde formaliteiten waren vervuld.

Tenslotte zou ik erop willen wijzen dat ingevolge artikel 5 van verordening nr. 269/73 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1466/73, de betaling van het compenserende bedrag eveneens afhankelijk was van de overlegging van het bewijs dat het produkt het geografische grondgebied van de staat waar de douaneformaliteiten waren vervuld, had verlaten. Dat bewijs moest worden geleverd door overlegging van het controle-exemplaar Τ 5, geviseerd door de autoriteiten van het land van bestemming en voorzien van de vermelding „bestemd om in het vrije verkeer te worden gebracht”. Hierna zal evenwel blijken dat de diverse taalversies van deze bepaling niet overeenstemmen en dat de twijfels van de verwijzende rechter hieruit voortvloeien.