ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑462/17

Tänzer & Trasper GmbH

tegen

Altenweddinger Geflügelhof KG

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Landgericht Hamburg)

„Prejudiciële verwijzing – Harmonisatie van de wetgevingen – Verordening (EG) nr. 110/2008 – Gedistilleerde dranken – Definitie, aanduiding, presentatie, etikettering en bescherming van geografische aanduidingen – Punt 41 van bijlage II – Eierlikeur – Definitie – Uitputtend karakter van de toegelaten ingrediënten”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 25 oktober 2018

Harmonisatie van de wetgevingen – Eenvormige wettelijke regelingen – Definitie, aanduiding, presentatie, etikettering en bescherming van geografische aanduidingen van gedistilleerde dranken – Verordening nr. 110/2008 – Gedistilleerde dranken – Eierlikeur – Definitie – Uitputtend karakter van de toegelaten ingrediënten

(Verordening nr. 110/2008 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1334/2008, bijlage II, punt 41)

Punt 41 van bijlage II bij verordening (EG) nr. 110/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 betreffende de definitie, de aanduiding, de presentatie, de etikettering en de bescherming van geografische aanduidingen van gedistilleerde dranken en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1576/89 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1334/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008, moet aldus worden uitgelegd dat een gedistilleerde drank met de verkoopbenaming „eierlikeur” geen andere dan de in deze bepaling genoemde ingrediënten mag bevatten.

De definities in die bijlage vormen specifieke maatregelen voor de aanduiding en de presentatie van gedistilleerde dranken in de zin van het vorige punt. Aangezien deze definities dus tot de kern van de bij verordening nr. 110/2008 ingevoerde regeling behoren en door hun nauwkeurigheid moeten bijdragen tot de verwezenlijking van het – eveneens in het vorige punt vermelde – doel van het voorkomen dat misbruik wordt gemaakt van de namen van gedistilleerde dranken, moeten zij strikt worden uitgelegd om deze regeling niet te ondermijnen. In deze omstandigheden mogen andere dan de in deze definities opgesomde ingrediënten enkel dan worden toegevoegd als dat in die definities uitdrukkelijk is toegestaan. Dat is niet het geval voor wat betreft punt 41 van bijlage II bij verordening nr. 110/2008, waarin niet is bepaald dat andere dan de in punt 41, onder a), van deze bijlage opgesomde ingrediënten mogen worden toegevoegd. Naast deze ingrediënten is alleen uitdrukkelijk vermeld dat bepaalde aromastoffen en aromatiserende preparaten onder de in punt 41, onder c), van die bijlage bepaalde voorwaarden mogen worden gebruikt. Melk kan echter niet worden aangemerkt als een „aromastof” of aromatiserend „preparaat”.

(zie punten 23, 24, 30 en dictum)
Milieu – Instandhouding van de natuurlijke habitats en van de wilde flora en fauna – Richtlijn 92/43 – Passende beoordeling van de gevolgen van een plan of project voor een gebied – Identificatie van de aspecten die de instandhoudingsdoelstellingen van het gebied in gevaar kunnen brengen – Omvang – Vaststelling van alle habitattypen en soorten van het beschermde gebied – Onderzoek van de gevolgen van het project voor de andere soorten in dat gebied of erbuiten – Voorwaarde – Gevolgen die de instandhoudingsdoelstellingen van het gebied in gevaar kunnen brengen

(Richtlijn 92/43 van de Raad, art. 6, lid 3)
Artikel 3, lid 1, onder g), van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming dient aldus te worden uitgelegd dat de toekenning door een particuliere stichting van beurzen ter ondersteuning van onderzoeks‑ of studieprojecten in het buitenland onder het begrip „onderwijs” in de zin van deze bepaling valt, wanneer er een voldoende nauwe band bestaat tussen de toegekende financiële voordelen en de deelname aan dergelijke onderzoeks‑ of studieprojecten die zelf onder ditzelfde begrip „onderwijs” vallen. Dit is met name het geval wanneer deze toelagen verband houden met de deelname van potentiële kandidaten aan een dergelijk onderzoeks‑ of studieproject, wanneer zij tot doel hebben alle of een deel van de potentiële financiële belemmeringen voor een dergelijke deelname weg te nemen en wanneer zij geschikt zijn om deze doelstelling te verwezenlijken.

Zoals de advocaat-generaal in de punten 22 en 23 van haar conclusie heeft opgemerkt, wordt om te beginnen onder de term „onderwijs” in de gebruikelijke betekenis van het dagelijks taalgebruik verstaan, de handelingen of de processen waarmee informatie, kennis, inzichten, attitudes, waarden, vaardigheden, competenties of gedragingen worden overgedragen of verworven.

Zoals de advocaat-generaal in de punten 32 en 34 van haar conclusie heeft opgemerkt, vereist een teleologische uitlegging van het begrip „onderwijs” in de zin van artikel 3, lid 1, onder g), van richtlijn 2000/43 echter in de eerste plaats dat de toegang tot onderwijs wordt beschouwd als een van de wezenlijke aspecten van dat begrip, aangezien er geen onderwijs kan zijn zonder toegang tot onderwijs en het doel van deze richtlijn, namelijk de bestrijding van discriminatie in het onderwijs, dan ook niet kan worden bereikt als discriminatie wordt toegestaan in de fase van de toegang tot onderwijs.

In de tweede plaats moeten de kosten in verband met de deelname aan een onderzoeksproject of onderwijsprogramma worden beschouwd als onderdeel van de componenten van de toegang tot onderwijs die derhalve onder het begrip „onderwijs” vallen, aangezien de beschikbaarheid van de financiële middelen die nodig zijn voor een dergelijke deelname waarschijnlijk bepalend is voor de toegang tot het genoemde project of programma.

(zie punten 31, 37, 38, 44, dictum 1)
Zaak C‑471/17

Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG

tegen

Hauptzollamt Hannover

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Finanzgericht Hamburg)

„Prejudiciële verwijzing – Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief – Tarief‑ en statistieknomenclatuur – Indeling van de goederen – Gebakken instantnoedels – Tariefpostonderverdeling 19023010”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 september 2018

Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Gebakken instantnoedels – Indeling in postonderverdeling 19023010 van de gecombineerde nomenclatuur – Criteria – Begrip „gedroogde” deegwaren

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 927/2012, bijlage I)

De gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie die voortvloeit uit uitvoeringsverordening (EU) nr. 927/2012 van de Commissie van 9 oktober 2012, moet aldus worden uitgelegd dat instantnoedelgerechten als aan de orde in het hoofdgeding, die hoofdzakelijk bestaan uit een blok voorgekookte en gebakken noedels, onder postonderverdeling 19023010 vallen.

In dit verband dient erop te worden gewezen dat de uitdrukking „gedroogd” zoals deze is gebruikt in GN-postonderverdeling 19023010, niet is gedefinieerd. De term „gedroogd”, zoals deze wordt gebruikt in GN-postonderverdeling 19023010, is het voltooid deelwoord van het werkwoord „drogen”, dat met name betekent „droog maken” of „droog worden”. Aangezien bij de vervaardiging van deegwaren eerst het gebruik van vloeistof noodzakelijk is, kunnen deegwaren waaraan na het productieproces het vocht wordt onttrokken om deze in gedroogde staat te brengen, in de regel dus worden aangemerkt als gedroogde deegwaren. Met welk proces deze gedroogde toestand wordt bereikt, is daarentegen niet beslissend in dit verband. Daar de noedels aan het eind van het productieproces in droge toestand zijn verpakt, moeten zij dus worden aangemerkt als „gedroogde” deegwaren in de zin van GN-postonderverdeling 19023010.

(zie punten 38, 40‑42, 47 en dictum)
In dat verband dient in herinnering te worden gebracht dat overname‑ en terugnameprocedures verplicht moeten worden gevoerd volgens de in met name hoofdstuk VI van de Dublin III-verordening vastgestelde regels, en in het bijzonder met inachtneming van een aantal bindende termijnen (zie in die zin arresten van 26 juli 2017, Mengesteab,C‑670/16, EU:C:2017:587, punten 49 en 50, en 25 januari 2018, Hasan,C‑360/16, EU:C:2018:35, punt 60).

Voorts heeft de Uniewetgever dergelijke dwingende termijnen en de gevolgen van het verstrijken ervan ook vastgelegd voor het antwoord op een overname‑ of een terugnameverzoek. Volgens artikel 22, lid 7, van de Dublin III-verordening staat het zonder reactie laten verstrijken van de in lid 1 van dit artikel bedoelde termijn van twee maanden of van de in lid 6 bedoelde termijn van een maand gelijk met aanvaarding van het overnameverzoek en houdt dit de verplichting in om de persoon over te nemen en te zorgen voor passende regelingen voor diens aankomst. Ingevolge artikel 25, lid 2, van de Dublin III-verordening staat het zonder reactie laten verstrijken van de in lid 1 van dit artikel genoemde termijn van één maand of twee weken gelijk met aanvaarding van het verzoek en houdt dit de verplichting in om de betrokken persoon terug te nemen en te zorgen voor passende regelingen voor diens aankomst.

Wat de gevolgen betreft die artikel 22, lid 7, en artikel 25, lid 2, van de Dublin III-verordening verbinden aan het zonder reactie op een over‑ of terugnameverzoek laten verstrijken van de dwingende termijnen van artikel 22, leden 1 en 6, en artikel 25, lid 1, van deze verordening, dient te worden beklemtoond dat deze gevolgen niet kunnen worden omzeild door het toezenden van een zuiver formeel antwoord aan de verzoekende lidstaat. Uit artikel 22, lid 1, en artikel 25, lid 1, volgt immers eenduidig dat de aangezochte lidstaat met inachtneming van deze dwingende termijnen alle nodige naspeuringen moet verrichten om op het over‑ of terugnameverzoek te kunnen reageren. Artikel 5, lid 1, van de uitvoeringsverordening preciseert bovendien dat een negatief antwoord op een dergelijk verzoek uitvoerig moet worden gemotiveerd en de redenen voor de weigering in detail moet uiteenzetten.

(zie punten 57, 61, 64, 66, 67)
Artikel 23 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat de toepassing met betrekking tot een vordering tot schadevergoeding die door een distributeur op grond van artikel 102 VWEU is ingesteld tegen zijn leverancier, van een forumkeuzebeding dat is opgenomen in de overeenkomst tussen de partijen, niet is uitgesloten om de enkele reden dat dit beding niet uitdrukkelijk verwijst naar geschillen inzake aansprakelijkheid wegens een inbreuk op het mededingingsrecht.

(zie punt 30, dictum 1)
Het Hof heeft geoordeeld dat de voorwaarden die gelden bij het onderzoek of een merk normaal is gebruikt in de zin van artikel 15, lid 1, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, welke bepaling ongewijzigd is overgenomen in artikel 15, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk, vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor de verkrijging van onderscheidend vermogen van een teken door gebruik met het oog op de inschrijving ervan in de zin van artikel 7, lid 3, van die verordening.

Benadrukt moet echter worden dat – anders dan de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van 19 december 2012, Leno Merken, C‑149/11, waarin het Hof heeft gepreciseerd dat bij de beoordeling of sprake is van „normaal gebruik binnen de Gemeenschap” in de zin van artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009, moet worden geabstraheerd van de grenzen van het grondgebied van de lidstaten – het arrest van 18 april 2013, Colloseum Holding, C‑12/12, geen betrekking heeft op de geografische omvang die relevant is voor de beoordeling of er sprake is van normaal gebruik in de zin van deze bepaling, maar wel op de vraag of vastgesteld kan worden dat is voldaan aan de voorwaarde inzake normaal gebruik in de zin van deze bepaling wanneer een ingeschreven merk dat onderscheidend vermogen heeft verkregen als gevolg van het gebruik dat is gemaakt van een ander, samengesteld merk waarvan het één van de bestanddelen vormt, enkel wordt gebruikt via dat andere samengestelde merk, of wanneer het slechts samen met een ander merk wordt gebruikt en de samenstelling van de twee merken bovendien zelf als merk is ingeschreven.

Punt 34 van het arrest van 18 april 2013, Colloseum Holding, C‑12/12, mag dus niet in die zin worden gelezen dat de voorwaarden die gelden bij de beoordeling of de territoriale omvang de inschrijving van een merk wegens het gebruik ervan mogelijk maakt, vergelijkbaar zijn met die op grond waarvan de rechten van de houder van een ingeschreven merk kunnen worden gehandhaafd.

Tevens moet over het normaal gebruik van een al ingeschreven Uniemerk worden opgemerkt dat er geen bepaling bestaat die vergelijkbaar is met artikel 7, lid 2, van verordening nr. 207/2009, zodat op de enkele grond dat het betrokken merk in een deel van de Unie niet is gebruikt, niet meteen kan worden vastgesteld dat een dergelijk gebruik ontbreekt.

Het Hof heeft daarom geoordeeld dat, hoewel redelijkerwijs kan worden verwacht dat een Uniemerk op een groter grondgebied moet worden gebruikt dan het grondgebied van één enkele lidstaat om van een „normaal gebruik” te kunnen spreken, het in bepaalde omstandigheden evenwel niet is uitgesloten dat de markt van de waren of diensten waarvoor een Uniemerk is ingeschreven, zich in de praktijk slechts tot het grondgebied van één enkele lidstaat uitstrekt, zodat het gebruik van dit merk op dit grondgebied kan voldoen aan de voorwaarde van normaal gebruik van een Uniemerk.

(zie punten 70‑74)
Daar artikel 218, lid 9, VWEU geen enkele stemregel bevat voor de vaststelling door de Raad van de daarin bedoelde categorieën besluiten, moet op basis van artikel 218, lid 8, VWEU in elk individueel geval worden bepaald wat de toepasselijke stemregel is. Dit draagt ertoe bij te verzekeren dat in de in lid 9 van dit artikel bedoelde eenvormige procedure rekening wordt gehouden met de bijzonderheden van elk activiteitengebied van de Unie. In het bijzonder betreft de eerste situatie waarin artikel 218, lid 8, tweede alinea, VWEU vereist dat de Raad met eenparigheid van stemmen besluit, het geval waarin de overeenkomst een gebied betreft waarop Uniehandelingen met eenparigheid van stemmen moeten worden vastgesteld. In deze situatie wordt aldus een verband gecreëerd tussen de materiële rechtsgrondslag van een uit hoofde van dat artikel genomen besluit en de voor de vaststelling ervan toepasselijke stemregel. Het verband dat aldus is verzekerd tussen de materiële rechtsgrondslag van besluiten die worden genomen in het kader van de procedure van artikel 218, lid 9, VWEU en de stemregel die van toepassing is op de vaststelling van die besluiten, draagt er bovendien toe bij dat de symmetrie tussen de procedures voor het interne optreden van de Unie en de procedures voor haar externe optreden behouden blijft, met inachtneming van het door de auteurs van de Verdragen tot stand gebrachte institutionele evenwicht.

Bijgevolg moet een besluit waarbij de Raad uit hoofde van artikel 218, lid 9, VWEU het standpunt bepaalt dat namens de Unie moet worden ingenomen in een bij een overeenkomst opgericht lichaam, en dat uitsluitend betrekking heeft op het GBVB, in beginsel met eenparigheid van stemmen worden genomen, overeenkomstig artikel 218, lid 8, tweede alinea, VWEU. Indien een dergelijk besluit daarentegen meerdere componenten heeft of meerdere doeleinden nastreeft, waarvan sommige onder het GBVB vallen, moet de voor de vaststelling ervan toepasselijke stemregel worden bepaald tegen de achtergrond van het hoofddoel of de overwegende component. Indien het hoofddoel of de overwegende component van het besluit onder een gebied valt waarvoor eenparigheid van stemmen niet vereist is voor de vaststelling van een Uniehandeling, moet dat besluit dus overeenkomstig artikel 218, lid 8, eerste alinea, VWEU met gekwalificeerde meerderheid van stemmen worden vastgesteld.

(zie punten 27‑30, 38)
Zaak C‑28/17

NN A/S

tegen

Skatteministeriet

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 49 VWEU – Vennootschapsbelasting – Nationale belastingregeling die de overdracht van verliezen van een op het nationale grondgebied gelegen vaste inrichting van een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap aan een ingezeten vennootschap van hetzelfde concern afhankelijk stelt van de voorwaarde dat het niet mogelijk is de verliezen te gebruiken voor een buitenlandse belasting”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 juli 2018

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving – Vennootschapsbelasting – Aftrek van verliezen – Nationale regeling op grond waarvan ingezeten vennootschappen van een concern, met inbegrip van de vaste inrichtingen in het land, als concern kunnen worden belast – Verliezen van de vaste inrichting die eigendom is van een niet-ingezeten dochteronderneming van een ingezeten moedermaatschappij – Nationale regeling op grond waarvan de ingezeten vennootschappen van het concern die verliezen slechts mogen aftrekken van hun geïntegreerde resultaat indien die aftrek niet is toegestaan in de staat waar de dochteronderneming is gevestigd – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Art. 49 VWEU)

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan de ingezeten vennootschappen van een concern de verliezen van een ingezeten vaste inrichting van een niet‑ingezeten dochteronderneming van dit concern slechts mogen aftrekken van hun geïntegreerde resultaat indien de regels die van toepassing zijn in de lidstaat waar die dochteronderneming is gevestigd, niet toestaan dat die verliezen worden afgetrokken van het resultaat van deze laatste, wanneer die wettelijke regeling wordt toegepast in samenhang met een verdrag tot het vermijden van dubbele belasting op grond waarvan in die lidstaat een bedrag dat gelijk is aan de inkomstenbelasting die in de lidstaat op het grondgebied waarvan die vaste inrichting is gelegen, is betaald uit hoofde van de activiteiten van deze laatste, mag worden afgetrokken van de door de dochteronderneming verschuldigde inkomstenbelasting. Artikel 49 VWEU moet echter aldus worden uitgelegd dat het zich tegen een dergelijke wettelijke regeling verzet indien de toepassing van deze regeling tot gevolg heeft dat dit concern elke daadwerkelijke mogelijkheid wordt ontnomen om voornoemde verliezen van zijn geïntegreerde resultaat af te trekken, terwijl het onmogelijk is om diezelfde verliezen te verrekenen met het resultaat van voornoemde dochteronderneming in de lidstaat op het grondgebied waarvan deze dochteronderneming is gevestigd. De verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan of dit laatste het geval is.

(zie punt 57 en dictum)
Zaak C‑159/17

Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius

tegen

Ministerul Finanţelor Publice – A.N.A.F. – D.G.R.F.P. Galaţi – Serviciul Soluţionare Contestaţii en A.N.A.F – D.G.R.F.P. Galaţi – A.J.F.P. Constanţa – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanţa

[verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Curte de Apel Constanţa]

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Intrekking van de btw-identificatie – Verplichting om de btw te betalen die is geïnd in het tijdvak waarin het btw-identificatienummer is ingetrokken – Niet-erkenning van het recht op aftrek van btw over de in dat tijdvak verrichte aankopen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 7 maart 2018

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Recht op aftrek – Voorwaarden – Materiële vereisten – Formele vereisten – Belastingplichtige die niet heeft voldaan aan deze vereisten en aldus de belastingdienst verhindert om vast te stellen dat aan deze inhoudelijke vereisten is voldaan of dat er sprake is van fraude – Sanctie – Verlies van het recht op aftrek – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 167‑169, 179, 213, lid 1, 214, lid 1, en 273, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45)

De artikelen 167 tot en met 169, artikel 179, artikel 213, lid 1, artikel 214, lid 1, en artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als die aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan de belastingdienst een belastingplichtige het recht op aftrek van belasting over de toegevoegde waarde kan weigeren wanneer vaststaat dat deze dienst vanwege aan de belastingplichtige verweten niet-nakomingen niet heeft kunnen beschikken over de gegevens die nodig zijn om vast te stellen dat is voldaan aan de materiële voorwaarden die die belastingplichtige recht geven op aftrek van de door hem betaalde voorbelasting, dan wel dat de belastingplichtige frauduleus heeft gehandeld om over dit recht te kunnen beschikken, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

Met name het uitblijven van een btw-aangifte – die anders de toepassing van de btw en de controle daarop door de belastingdienst mogelijk zou maken – kan beletten dat de belasting juist wordt geheven, waardoor de goede werking van het gemeenschappelijke btw-stelsel in het gedrang komt. Bijgevolg staat het Unierecht niet eraan in de weg dat de lidstaten dergelijke verzuimen als belastingfraude beschouwen, en in dergelijke gevallen recht op aftrek weigeren te verlenen (zie in die zin arrest van 28 juli 2016Astone,C‑332/15, EU:C:2016:614, punt 56).

(zie punten 41, 42 en dictum)
Artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het in een situatie als die in het hoofdgeding de werkgever het recht geeft om bij het gerecht waar de door een werknemer ingestelde oorspronkelijke vordering regelmatig aanhangig is gemaakt, een tegenvordering in te stellen die is gebaseerd op een overeenkomst tot cessie van een schuldvordering die tussen de werkgever en de oorspronkelijke houder van de schuldvordering is gesloten ná de instelling van die oorspronkelijke vordering.

Wat de tegenvorderingen betreft, is de regel van artikel 6, punt 3, van verordening nr. 44/2001 opgenomen in artikel 20, lid 2, van die verordening (arrest van 22 mei 2008, Glaxosmithkline en Laboratoires Glaxosmithkline, C‑462/06, EU:C:2008:299, punt 22). Uit de bewoordingen zelf van artikel 20, lid 2, van verordening nr. 44/2001 blijkt echter dat het beroep dat de werknemer doet op bevoegdheidsregels die gunstiger zijn voor zijn belangen, geen afbreuk mag doen aan het recht om een tegenvordering in te stellen bij het gerecht waarvoor de oorspronkelijke vordering is gebracht. Daaruit volgt dat wanneer de keuze van de werknemer voor het gerecht dat bevoegd is om zijn vordering te behandelen, wordt gerespecteerd, het doel om die werknemer te bevoorrechten, wordt verwezenlijkt en de mogelijkheid om die vordering samen met een tegenvordering in de zin van artikel 20, lid 2, van verordening nr. 44/2001 te behandelen, niet dient te worden beperkt.

Aangezien het gerecht waarbij de door de werknemer ingestelde oorspronkelijke vordering aanhangig is, niet op voorhand bekend is bij de werkgever, is het ten slotte niet relevant dat de werkgever de schuldvorderingen waarop de tegenvordering is gegrond, pas ná de aanhangigmaking bij dat gerecht heeft verworven.

(zie punten 26‑28, 33, 34 en dictum)