ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

16 oktober 1998

Zaak T-40/95

V

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Tuchtregeling — Tuchtrechtelijk ontslag — Hogere voorziening — Verwijzing naar Gerecht — Bestaan van feiten — Recht van verdediging”

Volledige Franse tekst II-1753

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 18 januari 1995 waarbij verzoeker tuchtrechtelijk is ontslagen zonder vermindering of intrekking van zijn recht op ouderdomspensioen.

Beslissing:

Nietigverklaring.

Resumé van het arrest

Verzoeker, de heer V, treedt in 1988 in dienst van de Commissie. Op 24 mei 1991 nemen verzoeker, zijn echtgenote mevrouw G en een collega, de heer K, deel aan vergelijkend onderzoek EUR/B/21, dat een gedeelte boekhouding en een gedeelte accountantscontrole omvat. Een corrector merkt op, dat de antwoorden van de drie kandidaten op een aantal vragen betreffende boekhouding en accountantscontrole overeenkomsten vertonen en dat sommige antwoorden overeenkomsten vertonen met het controlehandboek van de Rekenkamer.

Op 19 februari 1992 brengt het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) verzoeker officieel ter kennis, dat tegen hem een tuchtprocedure wordt ingeleid omdat hij ervan wordt verdacht in contact te hebben gestaan met twee andere kandidaten. Tijdens de hoorzitting van 3 juni 1992 geeft verzoeker toe, dat hij tijdens het examen zijn eerste concept in de vorm van carbonkopieën aan zijn echtgenote en de heer K heeft gegeven, doch hij ontkent, dat hij de vragen en/of de typeantwoorden vooraf kende.

Op 17 februari 1993 legt het TABG de zaak aan de tuchtraad voor. Op 11 oktober 1994 adviseert de tuchtraad, jegens verzoeker de tuchtmaatregel bedoeld in artikel 86, lid 2, sub c, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut), te weten terugzetting in de rang C 4 met behoud van salaristrap, te treffen, ofschoon een minderheid wegens de tegenstrijdige verklaringen adviseert, een berisping te geven.

Op 18 januari 1995 treft het TABG jegens verzoeker de tuchtmaatregel van tuchtrechtelijk ontslag per 1 maart 1995 zonder vermindering of intrekking van zijn recht op ouderdomspensioen (bestreden besluit).

Op 17 februari 1995 stelt verzoeker een beroep tot nietigverklaring van dat besluit in. Bij arrest van 28 maart 1996, V/Commissie (T-40/95, JurAmbt. blz. II-461), verklaart het Gerecht het besluit nietig op grond van ontoereikende motivering, zonder verzoekers andere middelen en argumenten te onderzoeken. De Commissie stelt hogere voorziening in tegen het reeds aangehaalde arrest V/Commissie. Op 20 november 1997 vernietigt het Hof het arrest van 28 maart 1996 en verwijst het de zaak naar het Gerecht voor uitspraak over de andere middelen die de heer V in eerste aanleg had aangevoerd.

Ten gronde

De middelen inzake onwettigheid van de tuchtmaatregel en kennelijk verkeerde beoordeling

Voor de wettigheid van een tuchtmaatregel is vereist, dat de aan de betrokkene ten laste gelegde feiten zijn komen vast te staan (punt 49).

Referentie: Gerecht 18 december 1997, Daffix/Commissie, T-12/94, JurAmbt. blz. II-1197, punt 64

Uit de eerste overweging van het omstreden besluit blijkt, dat verweerster jegens verzoeker twee grieven heeft aangenomen: hij zou tijdens het examen boekhouding en accountantscontrole met de heer K en mevrouw G hebben overlegd voor het onderdeel 1 van het examengedeelte A 1 boekhouding en met een van die twee kandidaten voor de meeste andere vragen; verder zou hij de typeantwoorden op de vragen over boekhouding en misschien over accountantscontrole vooraf hebben gekend, hetzij de vragen of van sommige daarvan, hetzij zowel de typeantwoorden als de vragen.

Het eerste punt heeft verzoeker zelf bekend.

Uit het omstreden besluit blijkt, dat verzoeker tuchtrechtelijk is ontslagen omdat hij vooraf over de typeantwoorden op de vragen over boekhouding beschikte. Het TABG beschikt evenwel niet over een rechtstreeks bewijs van dit feit. Het heeft dit afgeleid uit de omstandigheid, dat het antwoord van de heer K nagenoeg volledig overeenkwam met het typeantwoord en deze zijn antwoorden wellicht had geformuleerd aan de hand van het eerste concept dat verzoeker hem naar eigen zeggen had gegeven, en niet uit de omstandigheid dat het antwoord van verzoeker overeenkomsten vertoonde met het typeantwoord. Verweerster lijkt evenwel ook te stellen, dat die overeenkomsten, ook al zijn zij minder opvallend, op zichzelf afdoende aantonen, dat verzoeker over het typeantwoord beschikte.

Op basis van een onderzoek van het dossier concludeert het Gerecht, dat niet is aangetoond dat verzoeker vooraf over het typeantwoord beschikte.

Aangezien verweerster een beoordelingsfout heeft gemaakt door zich op niet bewezen feiten te baseren, moet het besluit van 18 januari 1995 nietig worden verklaard.

Dictum:

Het besluit van de Commissie van 18 januari 1995 waarbij verzoeker tuchtrechtelijk is ontslagen, wordt nietig verklaard.