ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op gebied van sociale zekerheid – Richtlijn 79/7 – Toegestane afwijking inzake vaststelling van wettelijke pensioenleeftijd – Draagwijdte – Beperking tot discriminaties die objectieve en noodzakelijke band hebben met verschil in pensioenleeftijd – Verschillende wijze van berekening van rustpensioenen – Vermindering van bedrag in geval van vervroegd rustpensioen – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 79/7 van de Raad, art. 4, lid 1, en 7, lid 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid, gelezen in samenhang met artikel 7, lid 1, sub a, van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat, wanneer de nationale regeling van een lidstaat een verschil in pensioenleeftijd tussen mannen en vrouwen heeft gehandhaafd, deze lidstaat het pensioenbedrag anders berekent naar gelang van het geslacht van de pensioengerechtigde werknemer en voor mannen, die als enigen het recht hebben een vervroegd rustpensioen aan te vragen in de vijf jaar voorafgaand aan de normale pensioenleeftijd, een vermindering van vijf procent per jaar vervroegde pensionering toepast.

(cf. punt 47 en dictum)
BESCHIKKING VAN HET HOF (Vijfde kamer)

24 juli 2003

„Staatssteun – Artikelen 87 EG en 88 EG – Nieuwe steunmaatregel – Geen voorafgaande aanmelding – Met gemeenschappelijke markt onverenigbare steun – Intrekking – Overgangsregeling die de werking van de ingetrokken regeling handhaaft”

en

geeft

HET HOF VAN JUSTITIE (Vijfde kamer),

na de verwijzende rechterlijke instantie ervan in kennis te hebben gesteld dat het Hof voornemens is, overeenkomstig artikel 104, lid 3, van zijn Reglement voor de procesvoering te beslissen bij met redenen omklede beschikking, na de in artikel 20 van 's Hofs Statuut-EG bedoelde belanghebbenden te hebben verzocht hun eventuele opmerkingen dienaangaande in te dienen, de advocaat-generaal gehoord, de navolgende

Beschikking

1

2

Rechtskader

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

1.

2.

17

18

19

─ toestemming heeft gekregen om haar bedrijf voort te zetten onder omstandigheden waarin een dergelijke mogelijkheid uitgesloten zou zijn bij toepassing van de bepalingen van het commune faillissementsrecht, of

─ één of meer voordelen heeft genoten, zoals een staatsgarantie, een verlaagd belastingtarief, vrijstelling van de verplichting tot betaling van geldboetes en andere financiële sancties of een feitelijke algehele of gedeeltelijke kwijtschelding van vorderingen van de overheid, waarop een andere insolvabele onderneming in het kader van de toepassing van de bepalingen van het commune faillissementsrecht geen aanspraak had kunnen maken.

20

─ de toepassing op een onderneming van een regeling als die welke bij wet nr. 95/79 is ingevoerd en die van het gemene recht inzake faillissement afwijkt, moet worden geacht staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag in te houden, wanneer komt vast te staan dat die onderneming

─

─

─ wanneer komt vast te staan, dat een regeling als die welke bij wet nr. 95/79 is ingevoerd, op zich staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag kan opleveren, mag die regeling niet tot uitvoering worden gebracht indien zij niet bij de Commissie is aangemeld, en indien zij is aangemeld, mag zij niet tot uitvoering worden gebracht voordat de Commissie de verenigbaarheid van de voorgenomen steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt heeft erkend of, indien de Commissie geen beslissing neemt binnen een termijn van twee maanden na de aanmelding, vóór de afloop van die termijn.

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

1)

2)

3)

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

HET HOF VAN JUSTITIE (Vijfde kamer),

1)

2)

De griffier De president van de Vijfde kamer
Zaak C-424/01

CS Communications & Systems Austria GmbH

tegen

Allgemeine Unfallversicherungsanstalt

verzoek van het Bundesvergabeamt (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing

„Overheidsopdrachten — Richtlijn 89/665/EEG — Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten — Beroep tot nietigverklaring van besluit van aanbestedende dienst — Verzoek om voorlopige maatregelen — Verplichting of bevoegdheid van voor beroepsprocedures verantwoordelijke instantie om rekening te houden met slaagkans van hoofdgeding — Artikel 104, lid 3, van Reglement voor procesvoering — Vraag, over antwoord waarop redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan”

Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 9 april 2003 I-3251

Samenvatting van de beschikking

Harmonisatie van wetgevingen – Beroepsprocedures inzake plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor uitvoering van werken – Richtlijn 89/665 – Voorlopige maatregelen – Inaanmerkingneming door voor beroepsprocedures verantwoordelijke instantie van slaagkans van hoofdgeding – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Richtlijn 89/665 van de Raad, art. 2)

Artikel 2 van richtlijn 89/665 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat de lidstaten bepalen dat de voor beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten verantwoordelijke instantie bij de beslissing op een verzoek om voorlopige maatregelen rekening moet of in voorkomend geval mag houden met de slaagkans van een verzoek om nietigverklaring van een besluit van de aanbestedende dienst wegens onwettigheid, voorzover de aldus op de vaststelling van deze voorlopige maatregelen toepasselijke nationale regels niet ongunstiger zijn dan die welke voor soortgelijke nationale vorderingen gelden en de uitoefening van de door de communautaire rechtsorde verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk maken.

(cf. punt 33 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Aanvang

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG); Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 43; Statuut-EGA van het Hof van Justitie, art. 44]

2. Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Stuiting - Voorwaarden - Schadevordering of verzoek om maatregelen van instructie voor nationale rechter - Daarvan uitgesloten

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG); Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 43 en 46, eerste alinea; Statuut-EGA van het Hof van Justitie, art. 44 en 47, eerste alinea]

Samenvatting

1. Uit artikel 215, tweede alinea, van het Verdrag (thans artikel 288, tweede alinea, EG) en artikel 44 van het Statuut-EGA van het Hof van Justitie, dat geheel gelijkluidend is aan artikel 43 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie, volgt dat voor de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap en het daaruit voortvloeiende recht op schadevergoeding moet zijn voldaan aan een aantal voorwaarden, te weten het bestaan van een onrechtmatige handeling van de communautaire instellingen, werkelijke schade en een causaal verband tussen beide. In het geval van de vordering inzake niet-contractuele aansprakelijkheid kan de verjaringstermijn dus niet ingaan voordat aan alle vereisten voor het ontstaan van de schadevergoedingsplicht is voldaan, en met name niet voordat de schade waarvan vergoeding wordt verlangd, zich heeft geconcretiseerd.

( cf. punten 29-30 )

2. Afgezien van de omstandigheid dat artikel 43 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie en artikel 44 van het Statuut-EGA van het Hof van Justitie alleen over stuiting van de verjaring spreken, blijkt uit de tekst van deze bepalingen dat in de twee daarin genoemde gevallen een beroep moet zijn ingesteld bij het Hof of het Gerecht, die deze bepalingen moeten toepassen krachtens artikel 46, eerste alinea, respectievelijk artikel 47, eerste alinea, van deze statuten. Daarentegen kan een soortgelijke vordering voor een nationale rechter, dit wil zeggen een schadevergoedingsactie, of een verzoek om maatregelen van instructie, zoals het verzoek een deskundige te benoemen, of een bij een nationale rechter ingediend verzoek om conservatoire maatregelen geen stuitende werking hebben.

( cf. punt 56 )
Zaak C-447/00

Hoito Ltd

verzoek van het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing

„Prejudiciële verwijzing — Inschrijving in handelsregister van lidstaat van in die staat gevestigd filiaal, opgericht door vennootschap met zetel in andere lidstaat zonder economische activiteit aldaar — Onbevoegdheid van Hof”

Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 22 januari 2002 I-737

Samenvatting van de beschikking

Prejudiciële vragen – Voorlegging aan Hof – Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 234 EG – Begrip – Landesgericht, in zijn hoedanigheid van rechterlijke instantie belast met bijhouden van handelsregister, dat beslist buiten geschil – Daarvan uitgesloten

(Art. 234 EG)

Uit artikel 234 EG volgt dat de nationale rechter alleen bevoegd is tot verwijzing naar het Hof indien bij hem een geding aanhangig is gemaakt en hij uitspraak moet doen in het kader van een procedure die uitmondt in een beslissing die de kenmerken vertoont van een rechterlijke uitspraak.

Het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) kan zich derhalve niet tot het Hof wenden wanneer het als instantie belast met het houden van het handelsregister een inschrijving in dit register behandelt en nergens uit blijkt dat bij hem een geding aanhangig is, daar het de eerste instantie is die kennis neemt van het verzoek om inschrijving en daaromtrent nog geen beslissing is genomen waartegen bij hem beroep is ingesteld.

(cf. punten 17, 20-21)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Hogere voorziening Middelen Verkeerde beoordeling van feiten Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten Ontbreken van aanwijzing van onjuiste rechtsopvatting van Gerecht Niet-ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

Samenvatting

$$Uit artikel 225 EG, artikel 51, eerste alinea, van 's Hofs Statuut-EG en artikel 112, lid 1, eerste alinea, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat de hogere voorziening slechts kan worden gebaseerd op middelen inzake schending van rechtsregels, met uitsluiting van iedere feitelijke beoordeling. Het Gerecht is bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten te beoordelen.

Uit deze bepalingen volgt ook dat een hogere voorziening nauwkeurig de bestreden elementen van de beschikking moet aangeven, alsmede de argumenten rechtens tot staving van de vordering tot vernietiging daarvan. Een hogere voorziening die slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten met inbegrip van die welke zijn gebaseerd op door het Gerecht uitdrukkelijk van de hand gewezen feiten herhaalt of letterlijk overneemt, en zelfs geen argumenten naar voren brengt waarin specifiek wordt aangegeven op welk punt de bestreden beschikking op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof niet bevoegd is.

( cf. punten 36-37 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Kort geding - Procedure - Wenselijkheid van horen van partijen - Beoordelingsvrijheid van rechter in kort geding

('s Hofs Statuut-EG, art. 36, eerste alinea, en 46, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 105)

2 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Morele schade die in kort geding niet beter kan worden hersteld dan in hoofdzaak - Geen

(EG-Verdrag, art. 185; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

1 Of het wenselijk is partijen in hun mondelinge opmerkingen te horen, valt onder de beoordelingsvrijheid waarover de rechter in kort geding bij het onderzoek van een verzoek in kort geding beschikt.

2 Wanneer de gevraagde opschorting de gestelde morele schade niet beter kan herstellen dan het arrest in de hoofdzaak, is de voorwaarde van spoedeisendheid niet vervuld. De kortgedingprocedure heeft immers niet tot doel, herstel te bieden voor schade, maar te waarborgen dat het arrest in de hoofdzaak ten volle effect sorteert.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring - Arrest houdende nietigverklaring - Werking - Verplichting uitvoeringsmaatregelen vast te stellen - Draagwijdte - Inaanmerkingneming van zowel rechtsoverwegingen als dictum van arrest

[EG-Verdrag, art. 176 (thans art. 233 EG)]

2. Ambtenaren - Individueel besluit - Te late mededeling - Gevolgen

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea)

Samenvatting

1. Ingevolge artikel 175 van het Verdrag (thans artikel 233 EG) moet de instelling wier handeling nietig is verklaard, om zich te voegen naar het arrest houdende nietigverklaring en hieraan volledige uitvoering te geven, niet alleen het dictum van het arrest naleven, maar ook de rechtsoverwegingen die daartoe hebben geleid en die er de noodzakelijke steun aan bieden in die zin dat zij onontbeerlijk zijn om de nauwkeurige betekenis van het dictum te bepalen. Het zijn immers die rechtsoverwegingen die aangeven, welke bepaling precies als onwettig wordt beschouwd en wat precies de redenen zijn van de in het dictum vastgestelde onwettigheid, en waarmee de betrokken instelling bij de vervanging van de nietig verklaarde handeling rekening moet houden. De procedure ter vervanging van een dergelijke handeling mag dus weer worden opgenomen op het precieze punt waarop de onwettigheid is ontstaan.

( cf. punten 19-20 )

2. Vertraging bij de mededeling van een individueel besluit aan de betrokkene kan niet tot nietigverklaring van dat besluit leiden, aangezien de mededeling posterieur is aan het besluit en derhalve de inhoud ervan niet kan beïnvloeden.

( cf. punt 46 )
Beschikking van het Hof van 26 november 1999. - Radiotelevisione italiana Spa (RAI). - Verzoek om een prejudiciële beslissing: Corte dei Conti - Italië. - Artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) - Begrip 'rechterlijke instantie van een der lidstaten' - Communautaire regelgeving op het gebied van overheidsopdrachten. - Zaak C-440/98.



Jurisprudentie 1999 bladzijde I-08597



Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen - Voorlegging aan Hof - Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 177 van Verdrag (thans artikel 234 EG) - Begrip - Bepaling aan hand van structurele en functionele criteria - "Corte dei Conti" die in context waarin zij zich tot Hof heeft gewend, resultaten van bestuurlijk handelen evalueert en verifieert - Geen rechterlijke instantie

[EG-Verdrag, art. 177 (thans art. 234 EG)]

Samenvatting

$$De bevoegdheid van een instantie om zich krachtens artikel 177 van het Verdrag (thans artikel 234 EG) tot het Hof te wenden, moet zowel aan structurele als aan functionele criteria worden getoetst. Een nationale instantie kan dan als "rechterlijke instantie" in de zin van dit artikel worden aangemerkt wanneer zij een rechtsprekende functie uitoefent. Die kwalificatie is echter niet mogelijk, in zoverre zij andere, met name bestuursfuncties uitoefent.

Om vast te stellen of een nationale instantie, die krachtens de wet functies van verschillende aard uitoefent, als "rechterlijke instantie" moet worden aangemerkt, dient derhalve te worden nagegaan, wat de specifieke aard is van de functie die zij uitoefent in de bijzondere normatieve context waarin zij is gevraagd zich tot het Hof te wenden. Dat andere afdelingen van de berokken instantie, of zelfs de afdeling die zich tot het Hof heeft gewend, doch in een andere functie dan die waarin zij tot verwijzing is overgegaan, als "rechterlijke instantie" moeten worden aangemerkt, is daarbij zonder belang.

Wanneer de "Corte dei Conti" in de context waarin het verzoek om een prejudiciële beslissing is ingediend, controle achteraf verricht die voor het wezenlijke bestaat in het evalueren en verifiëren van de resultaten van het bestuurlijk handelen, oefent zij geen rechtsprekende functie uit en kan zij zich derhalve niet tot het Hof wenden.
Beschikking van het Hof van 1 oktober 1997. - Regione Toscana tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep tot nietigverklaring - Kennelijke onbevoegdheid van Hof - Verwijzing naar Gerecht van eerste aanleg. - Zaak C-180/97.



Jurisprudentie 1997 bladzijde I-05245



Samenvatting



Trefwoorden

Procedure - Verdeling van bevoegdheden tussen Hof en Gerecht van eerste aanleg - Beroep tot nietigverklaring - Beroep van Lid-Staten - Begrip - Beroep, bij Hof ingesteld door gewestelijke autoriteit van Lid-Staat - Kennelijke onbevoegdheid van Hof - Verwijzing naar Gerecht van eerste aanleg

(EG-Verdrag, art. 173; 's Hofs Statuut-EG, art. 47, tweede alinea; besluiten 88/591, 93/350 en 94/149 van de Raad)

Samenvatting

Sinds de inwerkingtreding van besluit 94/149 is de bevoegdheid van het Hof beperkt tot de beroepen die worden ingesteld door een Lid-Staat of een gemeenschapsinstelling.

In dit verband blijkt duidelijk uit het algemene stelsel van de Verdragen, dat het begrip Lid-Staat, in de zin van de institutionele bepalingen en inzonderheid de bepalingen betreffende de beroepen in rechte, enkel slaat op de regeringsautoriteiten van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen en niet kan worden uitgebreid tot de regeringen van gewesten of autonome gemeenschappen, ongeacht de omvang van de hun toegekende bevoegdheden. Anders zou het institutionele evenwicht worden verstoord dat is neergelegd in de Verdragen, die onder meer de voorwaarden bepalen waaronder de Lid-Staten, dat wil zeggen de staten die partij zijn bij de oprichtings- en toetredingsverdragen, aan de werking van de gemeenschapsinstellingen deelnemen. De Europese Gemeenschappen kunnen immers niet méér Lid-Staten omvatten, dan het aantal staten waartussen zij zijn opgericht.

Wanneer bij het Hof van Justitie, op grond van artikel 173, vierde alinea, EG-Verdrag, beroep tot nietigverklaring wordt ingesteld door een gewestelijke autoriteit, die moet worden aangemerkt als een rechtspersoon in de zin van die bepaling, is het Hof dus kennelijk onbevoegd om er kennis van te nemen, en moet het dit beroep krachtens artikel 47, tweede alinea, van zijn Statuut-EG naar het Gerecht van eerste aanleg verwijzen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Hogere voorziening - Middelen - Verkeerde beoordeling van feiten - Niet-ontvankelijkheid

(EG-Verdrag, art. 168 A; 's Hofs Statuut-EG, art. 51)

2 Hogere voorziening - Middelen - Loutere herhaling van reeds voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - Niet-ontvankelijkheid - Afwijzing

('s Hofs Statuut-EG, art. 49 en 51; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

3 Steunmaatregelen van de staten - Verbod - Afwijkingen - Steun aan onderneming belast met beheer van dienst van algemeen economisch belang - Voorwaarden - Beoordelingsbevoegdheid van Commissie

(EG-Verdrag, art. 90, lid 2, en 92)

Samenvatting

4 Krachtens artikel 168 A van het Verdrag en artikel 51, eerste alinea, van 's Hofs Statuut kan een hogere voorziening slechts worden gebaseerd op middelen inzake schending van rechtsregels, met uitsluiting van iedere feitelijke beoordeling.

5 Een verzoekschrift in hogere voorziening dat zich beperkt tot een herhaling of een letterlijke weergave van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten, waaronder die welke waren gebaseerd op feiten die het Gerecht uitdrukkelijk heeft verworpen, voldoet niet aan de motiveringseisen die voortvloeien uit artikel 51 van 's Hofs Statuut en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof. Een dergelijke hogere voorziening is in feite niets anders dan een vordering tot heronderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoekschrift, hetgeen overeenkomstig artikel 49 van 's Hofs Statuut niet tot de bevoegdheid van het Hof behoort.

6 Krachtens artikel 90, lid 2, van het Verdrag kan de betaling van staatssteun aan het verbod van artikel 92 ontsnappen, wanneer de betrokken steun slechts de meerkosten beoogt te compenseren die ontstaan door de vervulling van de bijzondere taak die is toevertrouwd aan een onderneming die met het beheer van een dienst van algemeen economisch belang is belast, en mits de toekenning van de steun noodzakelijk is om de betrokken onderneming in staat te stellen haar verplichtingen als openbare dienstverrichter in economisch evenwichtige omstandigheden te vervullen.

In het geval van een fiscaal voordeel voor een onderneming die is belast met een publieke dienstverleningstaak en die tegelijkertijd activiteiten ontplooit in de mededingingssfeer, worden de door artikel 90, lid 2, van het Verdrag gestelde eisen niet miskend, wanneer wordt geconcludeerd dat de mogelijkheid van kruislingse subsidiëring in zoverre is uitgesloten, dat het bedrag van de steun kleiner is dan de meerkosten die de vervulling van de bijzondere taak in de zin van die bepaling meebrengt, dat wil zeggen, wanneer als voorwaarde is gesteld, dat het fiscale voordeel niet groter mag zijn dan de meerkosten van de publieke dienstverleningstaak.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure - Verdeling van bevoegdheden tussen Hof en Gerecht van eerste aanleg - Beroep tot nietigverklaring - Beroep van Lid-Staten - Begrip - Beroep, bij Hof ingesteld door gewestelijke autoriteit van deelstaat - Kennelijke onbevoegdheid van Hof - Verwijzing naar Gerecht van eerste aanleg

(EGKS-Verdrag, art. 33; EG-Verdrag, art. 173; 's Hofs Statuut-EGKS, art. 47, tweede alinea; 's Hofs Statuut-EG, art. 47, tweede alinea; besluiten 88/591, 93/350 en 94/149 van de Raad)

Samenvatting

Sinds de inwerkingtreding van besluit 94/149 is de bevoegdheid van het Hof beperkt tot de door een Lid-Staat of een gemeenschapsinstelling ingestelde beroepen.

In dit verband blijkt duidelijk uit het algemene stelsel van de Verdragen, dat het begrip Lid-Staat, in de zin van de institutionele bepalingen en inzonderheid die betreffende de beroepen in rechte, enkel slaat op de regeringsautoriteiten van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen, en niet kan worden uitgebreid tot de regeringen van gewesten of autonome gemeenschappen, ongeacht de omvang van de hun toegekende bevoegdheden. Anders zou het institutionele evenwicht worden verstoord dat is neergelegd in de Verdragen, die onder meer de voorwaarden bepalen, waaronder de Lid-Staten, dat wil zeggen de staten die partij waren bij de oprichtings- en toetredingsverdragen, aan de werking van de gemeenschapsinstellingen deelnemen. De Europese Gemeenschappen kunnen immers niet méér Lid-Staten omvatten, dan het aantal staten waartussen zij zijn opgericht.

Wanneer bij het Hof van Justitie, op grond van artikel 33 EGKS-Verdrag en onder verwijzing naar artikel 173 EG-Verdrag, beroep tot nietigverklaring wordt ingesteld door een rechtspersoon zoals een gewestelijke autoriteit van een deelstaat, is het Hof dus kennelijk onbevoegd om er kennis van te nemen, en moet het het krachtens artikel 47, tweede alinea, van zijn Statuten-EG en EGKS naar het Gerecht van eerste aanleg verwijzen.