In geval van een beroep tot vergoeding van schade die beweerdelijk is geleden wegens de niet-inachtneming van de redelijke procestermijn is het feit dat tot de vordering aanleiding heeft gegeven in de zin van artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie een procedurele onregelmatigheid in de vorm van vermeende niet-inachtneming van de redelijke procestermijn door een rechterlijke instantie van de Unie. Bij de bepaling van het tijdstip waarop de verjaringstermijn van 5 jaar in dat artikel 46 ingaat, moet met die omstandigheid dan ook rekening worden gehouden. Meer bepaald kan de verjaringstermijn niet ingaan op een datum waarop het schadetoebrengend feit voortduurt en moet het tijdstip waarop die termijn ingaat, worden vastgesteld op een datum waarop dat schadetoebrengend feit zich volledig heeft voltrokken. In het specifieke geval van een beroep tot vergoeding van schade die beweerdelijk is geleden omdat de redelijke procestermijn mogelijk niet in acht is genomen, moet het tijdstip waarop de in artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie genoemde verjaringstermijn van 5 jaar ingaat, in een situatie waarin een beslissing een einde aan de litigieuze procestermijn heeft gemaakt, worden vastgesteld op de datum waarop die beslissing is gegeven. Dat is immers een zeker, op objectieve criteria berustend tijdstip dat recht doet aan het rechtszekerheidsbeginsel en bescherming van de rechten van de verzoeker mogelijk maakt.

De verjaringstermijn gaat in wanneer aan alle vereisten voor het ontstaan van de schadevergoedingsplicht als bedoeld in artikel 340, tweede alinea, VWEU is voldaan. Die vereisten en dus ook de verjaringsregeling voor de betrokken schadevorderingen mogen niet zijn gebaseerd op andere dan strikt objectieve criteria. De subjectieve beoordeling door de benadeelde van het bestaan van schade kan bijgevolg geen rol spelen bij de vaststelling van het tijdstip waarop de verjaringstermijn van de vordering inzake niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie ingaat.

Op artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie wordt inbreuk gemaakt wegens overschrijding van de redelijke procestermijn, hetgeen een voldoende gekwalificeerde schending vormt van een regel van Unierecht die ertoe strekt particulieren rechten toe te kennen, wanneer de procedure in twee mededingingszaken voor het Gerecht 5 jaar en 9 maanden heeft geduurd en die duur niet kan worden gerechtvaardigd door de specifieke omstandigheden van die zaken.

In de periode tussen het einde van de schriftelijke behandeling, die eindigt met de neerlegging van de dupliek, en de opening van de mondelinge behandeling wordt namelijk onder meer een synthese van de argumenten van de partijen gemaakt, worden de zaken in staat gebracht, worden de geschillen feitelijk en rechtens geanalyseerd en wordt de mondelinge behandeling voorbereid. De duur van die tijdsspanne hangt dus in het bijzonder af van de complexiteit van het geding en van het gedrag van partijen en van eventuele procesincidenten.

Wat in de eerste plaats de complexiteit van het geding betreft, zijn de beroepen die de toepassing van het mededingingsrecht door de Commissie betreffen, complexer dan andere soorten zaken, met name gelet op de lengte van het bestreden besluit, de omvang van het dossier en de noodzaak om gedetailleerd vele en complexe feiten te beoordelen die vaak in tijd en ruimte zijn verspreid. Een periode van 15 maanden tussen het einde van de schriftelijke behandeling en de opening van de mondelinge behandeling is in beginsel dan ook een passende duur voor de behandeling van mededingingszaken. Vervolgens vereisen beroepen die tegen een en hetzelfde besluit van de Commissie houdende toepassing van het mededingingsrecht van de Unie worden ingesteld, in beginsel een parallelle behandeling, ook wanneer deze beroepen niet worden gevoegd. Deze parallelle behandeling wordt met name gerechtvaardigd door de verknochtheid van genoemde beroepen en door de noodzaak dat wordt gezorgd voor samenhang in de analyse daarvan en het daarop te geven antwoord. Bijgevolg kan de parallelle behandeling van verknochte zaken het rechtvaardigen dat de periode tussen het einde van de schriftelijke behandeling en de opening van de mondelinge behandeling met een aanvullende maand per verknochte zaak wordt verlengd. Wanneer tot slot een dochteronderneming en haar moedermaatschappij ieder beroep instellen tegen een besluit houdende toepassing van het mededingingsrecht waarbij zij hoofdelijk zijn veroordeeld tot betaling van een geldboete, zijn de betrokken zaken zeer nauw met elkaar verbonden en rechtvaardigt die verknochtheid dat zij tezamen en in hetzelfde tempo worden behandeld. In dat geval is het dan ook gerechtvaardigd dat de mondelinge behandeling in die zaken op dezelfde datum wordt geopend, ondanks het feit dat de schriftelijke behandeling in één daarvan eerder is gesloten dan in de andere.

In de tweede plaats moet rekening worden gehouden met het feit dat de periode die in elk van die zaken tussen het einde van de schriftelijke behandeling en de opening van de mondelinge behandeling is verstreken, niet is beïnvloed door het gedrag van partijen of eventuele procesincidenten.

Bijgevolg blijkt dat er binnen de duur van 46 maanden tussen het einde van de schriftelijke behandeling en de opening van de mondelinge behandeling in de eerste zaak en de duur van 50 maanden tussen het einde van de schriftelijke behandeling en de opening van de mondelinge behandeling in de tweede zaak, een periode van ongerechtvaardigde inactiviteit van 20 maanden in elk van die zaken was.

(zie punten 62, 63, 66, 68, 69, 71, 72, 76‑78, 80, 81, 83)