De omstandigheid dat de dochteronderneming een zekere zelfstandigheid genoot of dat de moedermaatschappij niet rechtstreeks aan deze inbreuk heeft deelgenomen en ook niet heeft aangespoord de inbreuk te plegen, volstaat op zichzelf niet om het vermoeden te weerleggen en aan te tonen dat de moedermaatschappij en de dochteronderneming niet één enkele onderneming in de zin van artikel 101 VWEU vormden.

Op het gebied van het mededingingsrecht bestaat er, in het bijzondere geval waarin een moedermaatschappij het volledige of nagenoeg volledige kapitaal bezit van haar dochteronderneming die een inbreuk op de mededingingsregels van de Unie heeft gemaakt, daaronder begrepen het geval waarin een holdingmaatschappij 100 % van het kapitaal van een tussenliggende vennootschap bezit die op haar beurt het volledige kapitaal van een dochteronderneming van het concern in handen heeft die een inbreuk op de mededingingsregels van de Unie heeft gemaakt, een weerlegbaar vermoeden dat die moedermaatschappij daadwerkelijk beslissende invloed uitoefent op het gedrag van haar dochteronderneming en, in het geval van een holding, zowel op het gedrag van de tussenliggende vennootschap als op dat van de dochteronderneming. Dit vermoeden beoogt een evenwicht te scheppen tussen het belang van, enerzijds, de doelstelling om gedrag dat inbreuk maakt op de mededingingsregels te beteugelen en te voorkomen dat het zich opnieuw voordoet, en anderzijds, eisen die sommige algemene beginselen van het recht van de Unie stellen, zoals onder meer het vermoeden van onschuld, het persoonlijke karakter van straffen en de rechtszekerheid, alsook de rechten van de verdediging, waaronder het beginsel van equality of arms. Het staat aan de moedermaatschappij, dit vermoeden te weerleggen, door het bewijs te leveren dat zijzelf en haar dochteronderneming niet één enkele onderneming in de zin van artikel 101 VWEU hebben gevormd, die de betrokken inbreuk heeft gepleegd. Daartoe moet de moedermaatschappij aantonen dat zij niet alleen op bedrijfsvlak, maar ook op financieel vlak geen daadwerkelijke en beslissende invloed heeft uitgeoefend op de dochteronderneming.

De door artikel 296 VWEU vereiste motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking doen komen, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechterlijke instantie haar toezicht kan uitoefenen.

Zo heeft de verplichting tot motivering van individuele beschikkingen zowel tot doel de rechter in staat te stellen de wettigheid ervan te toetsen, als de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of de beschikking een gebrek vertoont op grond waarvan de geldigheid ervan kan worden betwist.

Hieruit volgt dat, wanneer de Commissie een vennootschap een geldboete oplegt wegens schending van de mededingingsregels van de Unie en bij de berekening van de geldboete een vermenigvuldigingscoëfficiënt toepast om rekening te houden met het feit dat deze vennootschap al eerder bij een inbreuk op de mededingingsregels betrokken is geweest, zij met de beschikking waarbij deze geldboete wordt opgelegd, een uiteenzetting moet geven die de rechterlijke instanties van de Unie en deze vennootschap in staat stelt, na te gaan in welke hoedanigheid en in welke mate deze vennootschap bij de eerdere inbreuk betrokken is geweest. Met name indien de Commissie van mening is dat die vennootschap deel uitmaakte van de onderneming die de adressaat van de beschikking betreffende de eerdere inbreuk was, dient zij deze stelling rechtens genoegzaam te motiveren.

Aan deze voorwaarde is niet voldaan wanneer de Commissie in haar mededeling van punten van bezwaar aangeeft dat zij rekening zal houden met eerdere vaststellingen van soortgelijke inbreuken, en in dit verband verwijst naar eerdere beschikkingen die niet tot de verzoekende partij waren gericht.

(cf. punten 71, 126, 127, 129-131)