ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 168/12

Beroep, op 26 april 2004 ingesteld door G. Valero Jordana tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-161/04)

(2004/C 168/24)

Procestaal: Spaans

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 26 april 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door G. Valero Jordana, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door M. Merola, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.

Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

— het besluit van 10 februari 2004, waarbij de Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoeker weigert toe te laten tot de reservelijst van het algemeen vergelijkend onderzoek A7/A6 COM/A/637 en de individuele besluiten tot benoeming van ambtenaren in rang A6 vanaf 5 oktober 1995 niet te verklaren;

— de Commissie van de Europese Gemeenschappen te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker komt op tegen het besluit van verweerster waarbij hem toegang wordt geweigerd tot de reservelijst van het algemeen vergelijkend onderzoek A7/A6 COM/A/637 alsmede tot de individuele besluiten tot benoeming van ambtenaren in rang A6 vanaf 5 oktober 1995.

Tot staving van zijn vordering stelt verzoeker in de eerste plaats dat ten onrechte een beroep is gedaan op de uitzondering bedoeld in artikel 4, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. (1) Deze uitzondering heeft betrekking op de persoonlijke levenssfeer en de integriteit van het individu, in het bijzonder gelet op de gemeenschapswetgeving inzake de bescherming van persoonsgegevens. Dienaangaande kan volgens verzoeker niet worden aangenomen dat de afgifte van de gevraagde documenten schadelijk is voor de persoonlijke levenssfeer van de personen die hierin worden vermeld, aangezien de hoedanigheid van overheidsambtenaar niet tot de persoonlijke levenssfeer behoort.

Aangezien de individuele benoemingsbesluiten van Europese ambtenaren openbaar zijn, moet eveneens worden aangenomen dat artikel 5, sub b, van verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (2), is geschonden.

Verzoeker stelt eveneens schending van de motiveringsplicht en van het beginsel van behoorlijk bestuur.

(1) PB L 145 van 31 mei 2001, blz. 43.

(2) PB L 8 van 12 januari 2001, blz. 1.
9.12.2000 NL C 355/29 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Beroep, op 16 september 2000 ingesteld door Conepo — art. 5 van die beschikking nietig te verklaren;
Servizi scarl tegen Commissie van de Europese Gemeen-
schappen — subsidiair, art. 5 van de beschikking nietig te verklaren
voor zover daarin wordt verwezen naar de verlagingen
ex art. 2 van het ministerieel besluit van 5 augustus 1994 (Zaak T-268/00)
(art. 1 van het dispositief van de beschikking);
(2000/C 355/64)— de Commissie in de kosten te verwijzen.
(Procestaal: Italiaans)
Middelen en voornaamste argumenten
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die schappen is op 16 september 2000 beroep ingesteld tegen
in de zaken T-234/00, Fondazione Opera S. Maria della Commissie van de Europese Gemeenschappen door Conepo
Carità/Commissie, en T-235/00, Codess Sociale e.a. (1) Servizi scarl, vertegenwoordigd door A. Biagini, advocaat te
Rome, en S. Scarpa en P. Pettinelli, advocaten te Venetië.
(1) Nog niet gepubliceerd.Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— beschikking 2000/394/EG van de Commissie nietig te
verklaren;
— de Commissie in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten Beroep, op 17 september 2000 ingesteld door Italgas
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die
in de zaken T-234/00, Fondazione Opera S. Maria della (Zaak T-270/00)
Carità/Commissie, en T-235/00, Codess Sociale e.a. (1)
(2000/C 355/66)
(1) Nog niet gepubliceerd.
(Procestaal: Italiaans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 17 september 2000 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Italgas,vertegenwoordigd door M. Merola en C. Tesauro, advocaten te Beroep, op 17 september 2000 ingesteld door Baglioni
Rome, en M. Pappalardo, advocaat te Brussel. Hotels SpA en andere tegen Commissie van de Europese
Gemeenschappen
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
(Zaken T-269/00, T-271/00, T-272/00 en T-273/00)
— beschikking 2000/394/EG van de Commissie nietig te
verklaren; (2000/C 355/65)
— de Commissie in de kosten te verwijzen.
(Procestaal: Italiaans)
Middelen en voornaamste argumenten Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 17 september 2000 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door BaglioniDe middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan dieHotels SpA en andere, vertegenwoordigd door A. Vianello,in de zaken T-234/00, Fondazione Opera S. Maria dellaadvocaat te Venetië, M. Merola, advocaat te Rome, en M. Pap-Carità/Commissie, en T-235/00, Codess Sociale e.a. (
1)palardo, advocaat te Brussel.
(1) Nog niet gepubliceerd. Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
— nietig te verklaren de artikelen 1 en 2 van beschikking
2000/394/EG van de Commissie van 25 november 1999;
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punt 39)
4)

TN, TF, TG, TH en TI, Jean Gouezo en de andere personen van wie de namen zijn genoemd in bijlage II, Stefano Del Gaudio en de andere personen van wie de namen zijn genoemd in bijlage II, TR en de andere personen van wie de namen zijn genoemd in bijlage II, VH en de andere personen van wie de namen zijn genoemd in bijlage II en Dieter Achtschin en de andere personen van wie de namen zijn genoemd in bijlage II, alsook Moderna Biotech Spain dragen ieder hun eigen kosten in verband met de verzoeken tot interventie.
Beschikking van het Gerecht (Tiende kamer) van 8 maart 2022 – UNIS/Commissie

(Zaak T‑431/21) ( 1 )

„Beroep tot nietigverklaring – Sociale zekerheid – Instellingen die zijn belast met het beheer van wettelijke stelsels van ziektekosten- en ouderdomsverzekering – Nationaal fonds voor de ouderdomsverzekering – Economische activiteit – Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld – Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen met bindende rechtsgevolgen – Handelingen die de rechtspositie van de verzoeker wijzigen – Brief waarin de Commissie zich onbevoegd verklaart om de kwestie te onderzoeken die verzoeker in zijn klacht aan de orde heeft gesteld – Zuiver informatieve brief – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 263 VWEU)

(zie punten 22‑25)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Union nationale des indépendants solidaires (UNIS) draagt haar eigen kosten en die van de Europese Commissie.

( 1 ) PB C 422 van 18.10.2021.
68

Opgemerkt dient evenwel te worden dat de litigieuze handeling in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 6 november 2018, Scuola Elementare Maria Montessori/Commissie, Commissie/Scuola Elementare Maria Montessori en Commissie/Ferracci (C‑622/16 P–C‑624/16 P, EU:C:2018:873), een besluit van de Commissie inzake staatssteun was. Hoewel dit besluit een algemene strekking had – aangezien daarin een standpunt werd ingenomen over nationale regelingen – had het een administratief karakter en was het vastgesteld door de Commissie alleen, zonder dat de Raad en het Parlement erbij betrokken waren. Tegen deze achtergrond vond de toentertijd door de Commissie verdedigde opvatting dat het litigieuze besluit in die zaak een niet-wetgevingshandeling van algemene strekking was die niet onder het begrip „regelgevingshandelingen” viel, geen enkele steun in de bewoordingen, de totstandkomingsgeschiedenis of het doel van artikel 263, vierde alinea, derde onderdeel, VWEU, zoals het Hof in de punten 24 tot en met 27 van dat arrest heeft opgemerkt.
15

In casu heeft noch de president noch de vicepresident van het Gerecht gemeend van dit keuzerecht gebruik te moeten maken. De kamer is, gelet op de gegevens van het dossier, van mening dat aan geen van de in artikel 28, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering genoemde criteria is voldaan. De rechtspraak waarop de onderhavige beschikking is gebaseerd, is namelijk bestendig en verzoekers voeren geen juridische moeilijkheden aan die rechtvaardigen dat zij wordt heroverwogen. Bovendien vormt het feit dat een instelling en een lidstaat in rechte kunnen worden betrokken op het vlak van de grondrechten, ook al worden zij gekwalificeerd als „absoluut”, als zodanig geen bijzondere omstandigheid en verleent dat de zaak geen aanzienlijk belang.
Artikel 7 van het reglement, met als opschrift „Verdediging van voorrechten en van de immuniteit”, luidt:

„1. Wanneer wordt gesteld dat de voorrechten en de immuniteit van een lid of een voormalig lid door de autoriteiten van een lidstaat zijn of dreigen te worden geschonden, kan overeenkomstig artikel 9, lid 1, worden verzocht om een besluit van het Parlement over de vraag of er een schending van deze voorrechten en immuniteiten heeft plaatsgevonden of waarschijnlijk zal plaatsvinden.

2. Een dergelijk verzoek om verdediging van de voorrechten en van de immuniteit kan met name worden ingediend wanneer wordt geoordeeld dat de omstandigheden zouden neerkomen op een bestuursrechtelijke of andersoortige beperking van de bewegingsvrijheid van de leden op hun reizen naar en van de plaats van bijeenkomst van het Parlement dan wel op een bestuursrechtelijke of andersoortige beperking van een mening die is geuit of een stem die is uitgebracht tijdens de uitoefening van hun taken, of dat de omstandigheden binnen het toepassingsgebied van artikel 9 van [Protocol nr. 7] zouden vallen.

[...]

5. Wanneer een besluit is genomen om de voorrechten en de immuniteit van een lid niet te verdedigen, kan het lid bij wijze van uitzondering een verzoek indienen om het besluit te heroverwegen door nieuw bewijsmateriaal in te dienen overeenkomstig artikel 9, lid 1. Het verzoek om heroverweging is niet ontvankelijk wanneer overeenkomstig artikel 263 [VWEU] tegen het besluit beroep is ingesteld of wanneer de voorzitter [van het Parlement] van oordeel is dat het ingediende nieuwe bewijsmateriaal onvoldoende onderbouwd is om een heroverweging te rechtvaardigen.”
Beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 10 november 2021 –

KS en KD/Raad e.a.

(Zaak T‑771/20)

„Beroep tot schadevergoeding – Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Missie Eulex Kosovo – Kennelijke onbevoegdheid”

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Bevoegdheid van de Unierechter – Beroep tot schadevergoeding – Beroep tot vergoeding van de schade die is geleden ten gevolge van het handelen en nalaten van de Raad, de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) – Politieke of strategische vraagstukken die verband houden met de definitie van de activiteiten, prioriteiten en middelen van een missie van de Unie – Uitgesloten

(Art. 24, lid 1, tweede alinea, en art. 40 VEU; art. 263, 265, 268 en 275 VWEU; gemeenschappelijk optreden 2008/124 van de Raad)

(zie punten 28‑33, 39‑42)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekende partijen stellen te hebben geleden ten gevolge van verschillende handelingen die de Raad, de Commissie en EDEO hebben verricht en van verschillende gevallen waarin de Raad, de Commissie en EDEO hebben nagelaten te handelen, bij de uitvoering van gemeenschappelijk optreden 2008/124/GBVB van de Raad van 4 februari 2008 inzake de rechtsstaatmissie van de Europese Unie in Kosovo, EULEX KOSOVO (PB 2008, L 42, blz. 92), met name bij de tijdens die missie verrichte onderzoeken naar de verdwijning van en de moord op gezinsleden van verzoekende partijen in 1999 te Pristina (Kosovo)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen omdat het Gerecht kennelijk onbevoegd is om er kennis van te nemen.

2) KS en KD zullen hun eigen kosten alsook de kosten van de Raad van de Europese Unie en van de Europese Commissie dragen.
3)

Association pour la protection de l’origine des cosmétiques suisses (Swisscos), Health and Happiness (H&H) Hong Kong Ltd, het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie en Giuliani dragen elk hun eigen kosten betreffende het verzoek tot interventie van Swisscos in het kader van het incidentele beroep.
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Tekens die uitsluitend bestaan in de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen – Identificatie van de wezenlijke kenmerken van een teken – Onderscheidend vermogen van de bestanddelen van een teken of onderscheidend vermogen verkregen door het gebruik van een teken – Geen invloed [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, e), ii), en lid 3, en art. 52, lid 1, a)] (zie punten 29-32, 60, 86)
Beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 november 2020 – Comune di Stintino/Commissie

(Zaak T-174/20)

„Beroep tot nietigverklaring – Subsidieovereenkomst in het kader van het financieringsinstrument voor het milieu (LIFE+) – Debetnota – Handeling die deel uitmaakt van een zuiver contractuele context en daarmee onlosmakelijk verbonden is – Voorbereidende handeling – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Beroep dat in werkelijkheid een geschil inzake een overeenkomst betreft – Nietigverklaring van een brief en een debetnota van de Commissie – Onbevoegdheid van de Unierechter – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, 272, 274, 288 en 299 VWEU) (zie punten 23-30, 41-43)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Debetnota van een instelling houdende vaststelling van een schuldvordering zonder uitvoerbaar karakter – Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (zie punt 38)

3. Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Vaststelling van het voorwerp van het geschil – Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen – Ondubbelzinnige formulering van de conclusies van de verzoeker [Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, d) en e)] (zie punten 44-46)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit dat zou zijn vervat in brief Ares(2020) 734033 van de Commissie van 5 februari 2020 houdende vermindering van de subsidie die aan verzoekster werd toegekend in het kader van het project LIFE10 NAT/IT/244 en houdende terugvordering van het reeds te veel betaalde bedrag, van debetnota nr. 3242002652 van de Commissie van 24 februari 2020 waarbij de Commissie verzoekster vraagt om haar 447078,63 EUR te betalen, van het besluit dat zou zijn vervat in brief Ares(2019) 6551262 van de Commissie van 23 oktober 2019 inzake het deel niet-subsidiabele kosten en van elke andere daaraan voorafgaande, daarop volgende, of in ieder geval daarmee verbonden handeling of maatregel

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
5.

Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen – Middelen rechtens niet uiteengezet in het verzoekschrift – Verwijzing naar de bij de kamer van beroep neergelegde memorie die in het verzoekschrift is overgenomen – Niet-ontvankelijkheid [Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 177, lid 1, d)] (zie punten 29, 30)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 26)
4.

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Beoordeling in geschillen betreffende de plaatsing van overheidsopdrachten – Ernstige schade – Voldoende aanwezig in geval van een bijzonder ernstige fumus boni juris bestaande in een kennelijke en ernstige onrechtmatigheid – Voorwaarde – Indiening van het verzoek in kort geding binnen de wachttermijn voor sluiting van de overeenkomst met de aanbestedende dienst (Art. 278 VWEU; Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, art. 47; verordening 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad, art. 175) (zie punten 31‑34)
Beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 23 maart 2020 –

Highgate Capital Management/Commissie

(Zaak T-280/19)

„Beroep tot nietigverklaring – Staatssteun – Klacht – Niet voor beroep vatbare handeling – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Beoordeling aan de hand van objectieve criteria – Litigieuze handelingen van de Commissie die zijn verricht buiten de context van de administratieve procedure inzake verzoeksters klacht en die louter adviezen of standpunten vormen die deze instelling niet binden – Daarvan uitgesloten – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU) (zie punten 42-44, 47, 48, 50, 56)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Mogelijkheid om deze voorwaarde tot een dode letter te maken door zich te beroepen op het recht op effectieve rechterlijke bescherming – Geen (Art. 263, vierde alinea, VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47 en 52, lid 7) (zie punt 54)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie tot afwijzing van een klacht betreffende vermeend onrechtmatige staatssteun die aan Eurobank Ergasias SA zou zijn verleend door de aankoop van Piraeus Bank Bulgaria (zaak SA.53105), dat zou zijn vervat in de brief van 8 maart 2019 van het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie en in de openbare verklaring van 20 maart 2019 van het voor concurrentie bevoegde lid van de Commissie

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Op het verzoek tot interventie van het Griekse financieel stabiliteitsfonds hoeft niet meer te worden beslist.

3) Highgate Capital Management LLP wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding, met uitzondering van de kosten betreffende het verzoek tot interventie.
43

In dat verband zij meteen eraan herinnerd dat het Gerecht in het arrest van 15 september 1998, BP Chemicals/Commissie (T‑11/95, EU:T:1998:199, punten 48‑51), heeft vastgesteld dat er bij de Commissie een vaste praktijk bestond om besluiten als aan de orde in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, te weten een besluit inzake staatssteun, bekend te maken, en van oordeel was dat de verzoekende partij redelijkerwijze mocht verwachten dat het litigieuze besluit zou worden bekendgemaakt in het Publicatieblad. Het Gerecht heeft weliswaar in wezen geoordeeld dat de termijn voor het instellen van beroep tegen het betrokken besluit in dat geval was beginnen te lopen vanaf die bekendmaking, doch het heeft erop gewezen dat dit enkel en alleen het geval was indien het litigieuze besluit niet eerder ter kennis van de verzoekende partij was gebracht. Bijgevolg volgt uit dit arrest dat, ook al bestaat er bij de Commissie een vaste praktijk om besluiten als aan de orde in de onderhavige zaak, waarbij uitgaven aan financiering van de landbouwfondsen van de Unie worden onttrokken, voor de berekening van de beroepstermijn rekening moet worden gehouden met de kennisgeving van dat besluit aan de lidstaten waarvoor het is bestemd, en niet met de bekendmaking ervan in het Publicatieblad, wanneer die later heeft plaatsgevonden (zie in die zin beschikkingen van 23 november 2015, Slovenië/Commissie, T‑118/15, niet gepubliceerd, EU:T:2015:912, punten 27 en 28, en 19 april 2016, Portugal/Commissie, T‑550/15, niet gepubliceerd, EU:T:2016:237, punten 35 en 36). In casu staat vast dat het bestreden besluit vóór de bekendmaking ervan ter kennis van Roemenië is gebracht.
93

Ten slotte moet hoe dan ook worden opgemerkt dat, zelfs indien verzoekster de spoedeisendheid had kunnen aantonen die verband houdt met de aard van de door haar geleden schade, deze nog had moeten worden afgewogen tegen het in vaste rechtspraak geformuleerde beginsel dat dwingende vereisten inzake de bescherming van de volksgezondheid beperkingen kunnen rechtvaardigen die – zelfs aanzienlijke – negatieve gevolgen voor bepaalde marktdeelnemers hebben (zie in die zin arrest van 1 juni 2010, Blanco Pérez en Chao Gómez, C‑570/07 en C‑571/07, EU:C:2010:300, punt 90 en aldaar aangehaalde rechtspraak). In deze context is zelfs vastgesteld dat moet worden uitgegaan van het voorzorgsbeginsel, volgens hetwelk, indien er onzekerheid blijft bestaan omtrent het bestaan of de omvang van risico’s voor de gezondheid van de mens, de instellingen van de Unie beschermende maatregelen kunnen nemen zonder te hoeven wachten totdat de realiteit en de ernst van die risico’s volledig zijn aangetoond [zie in die zin beschikking van 19 december 2013, Commissie/Duitsland, C‑426/13 P(R), EU:C:2013:848, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
1.

Beroep tot nietigverklaring – Termijnen – Aanvang – Handeling die niet is bekendgemaakt en waarvan niet aan verzoeker kennis is gegeven – Kennis van de exacte inhoud en motivering – Verplichting om, zodra het bestaan van de handeling bekend is, binnen een redelijke termijn om de volledige tekst ervan te verzoeken (Art. 263, zesde alinea, VWEU) (zie punten 22, 28, 30)