ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Steun die met staatsmiddelen is bekostigd — Mechanisme van compensatie van de extra kosten in verband met de productie van elektriciteit — Mechanisme gefinancierd door het op de consumenten en op de gebruikers van het transmissie- en distributienet toegepaste tarief en beheerd door een overheidsorgaan — Daaronder begrepen (Art. 107, lid 1, VWEU) (cf. punten 24‑33 et dictum)
—

wanneer de vervreemder bij overgang van een onderneming in een insolventieprocedure is verwikkeld onder toezicht van een bevoegde overheidsinstantie en de betrokken lidstaat ervoor heeft gekozen gebruik te maken van artikel 5, lid 2, van die richtlijn, deze richtlijn niet eraan in de weg staat dat deze lidstaat bepaalt of toestaat dat de schulden van de vervreemder die bestaan op de datum van de overgang of van de inleiding van de insolventieprocedure en die voortvloeien uit de arbeidsovereenkomsten of arbeidsbetrekkingen, met inbegrip van die welke verband houden met het wettelijk stelsel van sociale zekerheid, niet overgaan op de verkrijger, op voorwaarde dat die procedure de werknemers een bescherming biedt die minstens gelijkwaardig is aan die welke wordt geboden door richtlijn 80/987/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, waarbij echter niets belet dat deze lidstaat bepaalt dat dergelijke schulden ook bij insolventie van de vervreemder door de verkrijger moeten worden gedragen;
2)

Een nationale rechterlijke instantie mag in een situatie als die in het hoofdgeding de uitspraak niet aanhouden totdat de formele onderzoeksprocedure is afgesloten.
De omstandigheid dat degene die om nietigverklaring verzoekt, zijn vordering mogelijkerwijs instelt om het betrokken teken nadien op zijn eigen waren te kunnen aanbrengen, kan in geen geval rechtsmisbruik vormen. Het door artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk gewaarborgde algemene belang is immers juist dat van beschikbaarheid en vrij gebruik van dat teken.

Bovendien wordt het oogmerk van degene die nietigverklaring vordert, om het betrokken merk na de nietigverklaring ervan te gebruiken, niet afgekeurd door verordening nr. 207/2009. Artikel 52, lid 1, van deze verordening bepaalt immers dat op grond van het bestaan van absolute weigeringsgronden een gemeenschapsmerk ook nietig kan worden verklaard op reconventionele vordering in een inbreukprocedure, hetgeen vooronderstelt dat de verweerder in deze procedure zelfs dan nietigverklaring kan verkrijgen wanneer hij het betrokken merk heeft gebruikt en wil blijven gebruiken.

Daarentegen staat de afwijzing van een vordering tot nietigverklaring op grond dat deze „rechtsmisbruik” uitmaakt, in de weg aan de daadwerkelijke verwezenlijking van de door artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 207/2009 nagestreefde doelstellingen. Een dergelijke afwijzing belet immers dat wordt overgegaan tot het onderzoek van het merk overeenkomstig de regels die bepalen of dit merk voor inschrijving in aanmerking komt, en dat het bestaan van een absolute weigeringsgrond wordt beoordeeld.

(cf. punten 43‑45)
1)

Artikel 27 van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom, die als bijlage 1 C is gehecht aan de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), welke op 15 april 1994 te Marrakesh is ondertekend en is goedgekeurd bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten, valt onder de gemeenschappelijke handelspolitiek.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 7 november 2013 – IDT Biologika/Commissie

(Zaak C‑6/13 P)

„Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Overheidsopdrachten voor leveringen — Aanbesteding voor levering in Servië van vaccin tegen rabiës — Afwijzing van offerte — Hoger voorziening kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond”

Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door Hof van beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punten 18, 19)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 oktober 2012, IDT Biologica/Commissie (T‑503/10), houdende afwijzing van een vordering tot nietigverklaring van het besluit van de delegatie van de Europese Unie in de Republiek Servië van 10 augustus 2010 waarbij opdracht EuropeAid/129809/C/SUP/RS voor de levering van een vaccin tegen rabiës voor vaccinatiecampagnes in Servië is gegund aan het consortium onder leiding van Bioveta a.s. en waarbij rekwirantes offerte is afgewezen – Overschrijding van de grenzen die voor de Commissie gelden wanneer deze haar discretionaire uitoefent

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) IDT Biologika GmbH wordt verwezen in de kosten.

Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 7 november 2013 – IDT Biologika/Commissie

(Zaak C‑6/13 P)

„Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Overheidsopdrachten voor leveringen — Aanbesteding voor levering in Servië van vaccin tegen rabiës — Afwijzing van offerte — Hoger voorziening kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond”

Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door Hof van beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punten 18, 19)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 oktober 2012, IDT Biologica/Commissie (T‑503/10), houdende afwijzing van een vordering tot nietigverklaring van het besluit van de delegatie van de Europese Unie in de Republiek Servië van 10 augustus 2010 waarbij opdracht EuropeAid/129809/C/SUP/RS voor de levering van een vaccin tegen rabiës voor vaccinatiecampagnes in Servië is gegund aan het consortium onder leiding van Bioveta a.s. en waarbij rekwirantes offerte is afgewezen – Overschrijding van de grenzen die voor de Commissie gelden wanneer deze haar discretionaire uitoefent

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Verzoek om uitlegging van in het hoofdgeding kennelijk niet-toepasselijke bepalingen van het Unierecht

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Vraag gerezen in een geding dat tot één lidstaat is beperkt — Bevoegdheid op grond van de eventuele toepasselijkheid van het Unierechtelijke voorschrift op dat geding wegens een in het nationale recht vervat discriminatieverbod — Noodzaak dat de verwijzende rechterlijke instantie vermeldt dat het nationale recht inderdaad een dergelijk verbod oplegt

(Art. 267 VWEU)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van nationale rechter – Beoordeling van noodzakelijkheid en relevantie van gestelde vragen (Art. 267 VWEU) (cf. punt 23)

2. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Grenzen – Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten (Art. 267 VWEU) (cf. punt 24)

3. Mededingingsregelingen – Verbod – Groepsvrijstelling – Verticale overeenkomsten – Verordening nr. 2790/1999 – Niet-concurrentieverplichting voor afnemer na einde franchiseovereenkomst – „Lokaliteiten en terreinen waar afnemer gedurende contractperiode werkzaam was” – Begrip – Plaatsen waar contractuele goederen of diensten te koop worden aangeboden – Daaronder begrepen – Gehele grondgebied waar deze goederen of diensten te koop worden aangeboden – Daarvan uitgesloten (Verordening nr. 2790/1999 van de Commissie, art. 5, sub b) (cf. punt 41 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Audiencia Provincial de Burgos – Uitlegging van artikel 5, sub b, van verordening (EG) nr. 2790/1999 van de Commissie van 22 december 1999 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen (PB L 336, blz. 21) – Groepsvrijstelling – Niet-vrijgestelde inbreuken op de mededinging – Voorwaarden waaraan de afnemer na het einde van een franchiseovereenkomst moet voldoen – Begrip „lokaliteiten en terreinen waar de afnemer gedurende de contractperiode werkzaam was”

Dictum

Dictum

Artikel 5, sub b, van verordening (EG) nr. 2790/1999 van de Commissie van 22 december 1999 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, [EG] op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen moet aldus worden uitgelegd dat het zinsdeel „lokaliteiten en terreinen waar de afnemer gedurende de contractperiode werkzaam was” uitsluitend betrekking heeft op de plaatsen waar de contractuele goederen of diensten te koop worden aangeboden en niet op het gehele grondgebied waar deze goederen of diensten krachtens een franchiseovereenkomst kunnen worden verkocht.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Beoordeling ten aanzien van waren of diensten die voorwerp van verzoek tot inschrijving zijn (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punt 69)
Bij de beoordeling van de ernst van de financiële schade die wordt gesteld in een verzoek in kort geding, volstaat de omstandigheid dat de verzoeker geen informatie heeft verstrekt over de omvang van de onderneming waarvan hij deel uitmaakt, op zich niet als grondslag voor de afwijzing van dit verzoek op grond dat de verzoeker niet het bewijs van de ernst van de gestelde schade heeft geleverd.

De omvang van de onderneming kan zeker een weerslag hebben op de beoordeling van de ernst van bedoelde schade, daar deze nog ernstiger is indien zij in vergelijking met deze omvang aanzienlijk is, en in het tegenovergestelde geval minder ernstig is. In bepaalde gevallen kunnen de argumenten inzake de ernst van gestelde schade dus worden afgewezen op grond van een eenvoudige vergelijking tussen deze schade en het omzetcijfer van de onderneming die deze zou kunnen lijden.

Het kan echter niet worden uitgesloten dat financiële schade die objectief gezien aanzienlijk is en beweerdelijk het gevolg is van de verplichting om definitief een belangrijke commerciële keuze te maken binnen een daartoe ongeschikte termijn, als „ernstig” kan worden beschouwd, of zelfs dat de ernst van dergelijke schade als vanzelfsprekend kan worden beschouwd, zelfs wanneer informatie over de omvang van de onderneming ontbreekt.

(cf. punten 31-33)
16

Volgens artikel 144, sub b, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 184, lid 1, daarvan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, worden als invorderbare kosten aangemerkt „de door partijen in verband met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten, in het bijzonder de reis- en verblijfkosten en het honorarium van een gemachtigde, raadsman of advocaat”.
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Krajský súd v Prešove (Slowakije) – Uitlegging van de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) – Nationale bepaling waarbij de uitsluitende bevoegdheid om uitspraak te doen over een verzoek om vernietiging van een arbitraal vonnis, wordt toegekend aan de rechterlijke instantie binnen wiens rechtsgebied de arbitrageprocedure is gevoerd – Nationale bepaling op grond waarvan deze rechterlijke instantie, na eventueel het arbitraal vonnis te hebben vernietigd, de procedure moet voortzetten zonder zijn territoriale bevoegdheid opnieuw te onderzoeken – Oneerlijke arbitrageovereenkomst of oneerlijk arbitragebeding
2)

Omnicare Inc. wordt verwezen in de kosten die het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) in het kader van de onderhavige procedure en van de procedure in kort geding zijn opgekomen.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 27 april 2012 — Notermans/Boddenberg

(Zaak C‑114/11)

„Artikelen 18 EG en 39 EG — Personenauto’s — Gebruik in lidstaat van personenauto die in andere lidstaat is geregistreerd — Heffing van belasting op dit voertuig in eerstgenoemde lidstaat bij aanvang van gebruik op nationaal wegennet — Voertuig meegebracht bij verhuizing naar eerstgenoemde lidstaat en zowel gebruikt voor privédoeleinden als voor vervoer naar werkplek in tweede lidstaat”

Vrij verkeer van personen — Werknemers — Gelijke behandeling — Werknemer die in ene lidstaat is tewerkgesteld en zijn woonplaats naar andere lidstaat heeft overgebracht (Art. 39 EG) (cf. punt 33 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van de artikelen 18 EG en 39 EG (thans artikelen 21 VWEU en 45 VWEU) — Nationale regeling op grond waarvan bij de aanvang van het gebruik van de auto op het nationale wegennet registratiebelasting wordt geheven — Belastingplichtigheid van een uit een andere lidstaat verhuisde persoon met de nationaliteit van die lidstaat die een aldaar geregistreerde auto die deel uitmaakt van de verhuisboedel, duurzaam gebruikt voor privé- en beroepsdoeleinden, waaronder reizen naar de plaats van werkzaamheden in die andere lidstaat

Dictum

Artikel 39 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke inwoners die vanuit een andere lidstaat zijn verhuisd en daarbij een voertuig hebben meegebracht dat in die andere lidstaat is geregistreerd, ter zake van de aanvang van het gebruik van dit voertuig op het nationale wegennet gehouden zijn een belasting te betalen die normaliter verschuldigd is ter zake van de registratie van een voertuig in eerstgenoemde lidstaat, wanneer dit voertuig hoofdzakelijk op het grondgebied van eerstgenoemde lidstaat duurzaam wordt gebruikt, zelfs indien deze inwoners het voertuig onder meer gebruiken om naar hun werkplek in de tweede lidstaat te reizen.
Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 20 oktober 2011 – DTL Corporación/BHIM

(Zaak C‑67/11 P)

„Hogere voorziening – Gemeenschapsmerk – Verordening (EG) nr. 40/94 – Artikel 8, lid 1, sub b – Oppositieprocedure – Beeldmerk dat woordelement ‚Solaria’ bevat, en ouder nationaal beeldmerk dat woordelement ‚Solartia’ bevat – Gedeeltelijke weigering van inschrijving – Verwarringsgevaar – Verzoek tot opschorting van procedure voor Gerecht – Verzoek dat niet binnen termijn is ingediend”

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van betrokken merken – Beoordelingscriteria – Samengesteld merk [Verordening (EG) nr. 40/94, art. 8, lid 1, sub b] (cf. punten 40‑41)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 15 december 2010, DTL/BHIM – Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales (Solaria) (T‑188/10), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 17 februari 2010 (zaak R 767/2009‑2) inzake een oppositieprocedure tussen Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales SL en DTL Corporación SL

Dictum

1) Op de hogere voorziening behoeft niet te worden beslist voor de diensten van klasse 37 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd.

2) De hogere voorziening wordt afgewezen voor de diensten van klasse 42 in de zin van de Overeenkomst van Nice.
Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunale di Trani – Uitlegging van de in de Unie algemeen geldende beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie en van de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten – Werkingssfeer van die beginselen – Verenigbaarheid daarmee van een nationale regeling volgens welke een clausule waarin niet wordt vermeld om welke reden werknemers door Poste Italiane SpA slechts voor bepaalde tijd in dienst worden genomen, in de nationale rechtsorde geldig is
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Harmonisatie van de belastingwetgeving

–

Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde

–

Aftrek van voorbelasting

–

Weigering op grond dat goederen niet daadwerkelijk zijn geleverd wegens fraude en onregelmatigheden

–

Ontoelaatbaarheid

–

Grenzen

–

Voorwaarden

–

Vraag of geadresseerde van factuur fraude kende of had moeten kennen

–

Verificatie door nationale rechterlijke instantie (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2, sub a) (cf. punten 29, 34, 35, 38-44 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Augstākās tiesas Senāts – Uitlegging van artikel 17, lid 2, sub a, van richtlijn 77/388/EEG: Zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) – Aftrek van de voorbelasting – Belastingplichtige die voldoet aan de door de nationale wetgeving gestelde voorwaarden om de voorbelasting over de aankoop van goederen waarvoor geen misbruik is vastgesteld, in aftrek te brengen – Weigering van het recht van aftrek van de btw wanneer is aangetoond dat de andere partij bij de transactie niet in staat is de op de formeel regelmatige factuur vermelde goederen te leveren

Dictum

Dictum

Artikel 17, lid 2, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7/EG van de Raad van 10 april 1995, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de ontvanger van een factuur het recht op aftrek van de voorbelasting wordt geweigerd op grond dat, gelet op fraude of onregelmatigheden die de opsteller van deze factuur heeft gepleegd, de met deze factuur overeenkomende handeling wordt geacht niet daadwerkelijk te zijn verricht, tenzij aan de hand van objectieve gegevens wordt aangetoond, zonder dat van de ontvanger van deze factuur wordt verlangd dat hij controles uitvoert die hij niet behoeft uit te voeren, dat deze ontvanger wist of behoorde te weten dat deze transactie deel uitmaakte van fraude ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 12 juli 2012 – Land Wien/Commissie

(Zaak C-608/11 P)

„Hogere voorziening — Kernenergie — Uitbreiding van kerncentrale te Mochovce (Slowaakse Republiek) — Besluit van Commissie waarbij klacht ad acta wordt gelegd — Beroep tot nietigverklaring — Weigering van Commissie om gevraagde documenten te verstrekken — Beroep wegens nalaten — Minimumvereisten neergelegd in artikel 44, lid 1, sub c, van Reglement voor procesvoering van Gerecht — Niet ontvankelijkheid”

Hogere voorziening — Middelen — Noodzaak van precieze kritiek op onderdeel van redenering van Gerecht (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c) (cf. punten 24-25)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 20 september 2011, Land Wien/Commissie (T-267/10), houdende verwerping van het beroep van rekwirant strekkende, enerzijds, tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 25 maart 2010 om geen gevolg te geven aan de klacht van rekwirant inzake de voorgenomen uitbreiding van de productie-eenheden 3 en 4 van de kerncentrale te Mochovce (Slowaakse Republiek), anderzijds, tot vaststelling dat de Commissie heeft nagelaten een besluit te nemen in de zin van artikel 265 VWEU, aangezien in strijd met verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43) niet alle gevraagde documenten inzake dit plan aan rekwirant zijn verstrekt – Schending van het recht op toegang tot documenten, van artikel 263, vierde alinea, VWEU, en van het Euratom-Verdrag

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Afzonderlijk onderzoek van gronden voor elk product of elke dienst waarop inschrijvingsaanvraag betrekking heeft — Motiveringsplicht inzake weigering van inschrijving — Omvang (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c, en 73) (cf. punt 43)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Overlapping van respectieve werkingssfeer van in artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94 genoemde gronden (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b en c) (cf. punten 46-48)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 43)
Trefwoorden



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Zwak onderscheidend vermogen van ouder merk — Invloed (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 44)

2. Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Niet-ontvankelijkheid — Toetsing door Hof van beoordeling van feiten en bewijsmateriaal — Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting (Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea) (cf. punt 48)

3. Gemeenschapsmerk — Beslissingen van Bureau — Wettigheid — Onderzoek door gemeenschapsrechter — Criteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad) (cf. punt 92)
Trefwoorden



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten — Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Kansspelen — Nationale wettelijke regeling die onder bedreiging met strafsancties verbiedt zonder concessie of vergunning weddenschappen in te zamelen — Weigering van concessie of vergunning in strijd met Unierecht (Art. 43 EG en 49 EG) (cf. punt 7, dictum 1)

2. Vrij verrichten van diensten — Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Kansspelen — Nationale wettelijke regeling die verbiedt zonder concessie of politievergunning weddenschappen in te zamelen — Marktdeelnemer in strijd met Unierecht uitgesloten van openbare aanbesteding strekkende tot verlening van dergelijke concessie (Art. 43 EG en 49 EG) (cf. punt 8, dictum 2)

3. Vrij verrichten van diensten — Vrijheid van vestiging — Kansspelen — Nationale wettelijke regeling die onder bedreiging met strafsancties verbiedt zonder concessie of vergunning weddenschappen in te zamelen — Voorwaarden waaronder op grond van openbare aanbesteding verleende concessies vervallen (Art. 43 EG en 49 EG) (cf. punt 9, dictum 3)