ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De nietigverklaring van een handeling van de Unie is namelijk niet noodzakelijkerwijs van invloed op de voorbereidende handelingen, aangezien de procedure ter vervanging van de nietig verklaarde handeling in beginsel weer mag worden opgenomen op het precieze punt waarop de onwettigheid is ontstaan. De nietigverklaring van de handeling is in beginsel niet van invloed op de geldigheid van de daaraan voorafgegane voorbereidende maatregelen in het stadium voordat de onwettigheid is vastgesteld. Indien wordt vastgesteld dat de nietigverklaring niet van invloed is op de geldigheid van de voorafgegane procedurehandelingen, is de Commissie niet verplicht om, alleen vanwege deze nietigverklaring, de betrokken ondernemingen een nieuwe mededeling van punten van bezwaar te sturen.

Wanneer de Commissie na de gedeeltelijke nietigverklaring van een beschikking waarbij een geldboete wegens schending van artikel 81 EG en artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte was opgelegd, een besluit tot wijziging van de aanvankelijke beschikking vaststelt waarbij aan de betrokken onderneming een andere geldboete worden opgelegd, kan op de inhoud van de aan die onderneming gerichte mededeling van punten van bezwaar met het oog op de vaststelling van de aanvankelijke beschikking worden afgegaan om na te gaan of de rechten van verdediging van die onderneming zijn geëerbiedigd in de procedure die tot het wijzigingsbesluit heeft geleid, vooropgesteld dat de gedeeltelijke nietigverklaring van de aanvankelijke beschikking niet van invloed is geweest op de geldigheid van de aanvankelijke mededeling van punten van bezwaar.

Door in het kader van een beroep tot nietigverklaring van een wijzigingsbesluit dat door de Commissie is vastgesteld na de gedeeltelijke nietigverklaring van haar aanvankelijke boetebeschikking, aspecten te onderzoeken die reeds specifiek zijn onderzocht in zijn eerdere arrest houdende gedeeltelijke nietigverklaring, handelt het Gerecht niet in strijd met het gezag van gewijsde van genoemd eerder arrest, zelfs wanneer de betrokken onderneming niet tegen deze aspecten is opgekomen in het kader van haar hogere voorziening tegen dit arrest.

Volgens artikel 169 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof strekken de conclusies van de hogere voorziening immers tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van de beslissing van het Gerecht zoals die in het dictum van deze beslissing voorkomt. Daaruit volgt dat de betrokken onderneming in haar hogere voorziening tegen het arrest houdende gedeeltelijke nietigverklaring niet tegen de betrokken gronden van het arrest kon opkomen, zonder tegelijk ook op te komen tegen het dictum, waarin het Gerecht de haar opgelegde geldboete nietig had verklaard. Het kan de betrokken onderneming dus niet worden verweten dat zij niet tegen die motivering is opgekomen in het kader van haar hogere voorziening voor het Hof. Niemand kan immers worden verplicht om tegen zijn eigen belangen in te handelen teneinde zijn procedurele rechten veilig te stellen, waaronder het recht om bij het Hof hogere voorziening in te stellen.

(zie punten 75‑80)
In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat de steekproef overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de antidumpingbasisverordening volgens twee alternatieve methoden kan worden samengesteld indien het aantal klagers, exporteurs of importeurs, productsoorten of transacties groot is. Het onderzoek kan namelijk worden beperkt tot een redelijk aantal partijen, producten of transacties, door gebruik te maken van steekproeven met een statistische waarde op basis van de op het tijdstip van de selectie beschikbare gegevens. Het onderzoek kan echter, naar keuze van de instellingen, ook worden beperkt tot de grootste representatieve productie-, verkoop- of exporthoeveelheden die binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kunnen worden onderzocht.

Daaruit volgt dat wanneer de instellingen van de Unie kiezen voor de tweede steekproefmethode, zij over een zekere marge beschikken die samenhangt met hun op de toekomst gerichte beoordeling van wat zij redelijkerwijs kunnen doen binnen de termijn waarbinnen zij hun onderzoek moeten verrichten.

Overeenkomstig artikel 11, lid 5, van de antidumpingbasisverordening moet het onderzoek in het kader van een herziening van antidumpingmaatregelen zorgvuldig worden uitgevoerd en normaal gesproken voltooid zijn binnen twaalf maanden na de datum waarop de herzieningsprocedure werd ingeleid, waarbij nog moet worden opgemerkt dat de instellingen op grond van artikel 6, lid 8, van de antidumpingbasisverordening verder gehouden zijn om voor zover mogelijk te controleren of de door de belanghebbenden verstrekte inlichtingen waarop de bevindingen worden gebaseerd, juist zijn

Het is voorts van belang erop te wijzen dat het Hof al heeft geoordeeld dat de instellingen bij hun keuze om gebruik te maken van steekproeven over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken (zie in deze zin arrest van 10 september 2015, Fliesen-Zentrum Deutschland,C‑687/13, EU:C:2015:573, punt 93), zodat de Unierechter zich er in het kader van zijn toetsing toe dient te beperken na te gaan of die keuze niet berust op materieel onjuiste feiten of op een kennelijke beoordelingsfout.

(zie punten 27, 30‑32)
Uit een gezamenlijke lezing van artikel 263, zesde alinea, VWEU en artikel 297, lid 2, derde alinea, VWEU volgt dat met betrekking tot beroepen tot nietigverklaring de in aanmerking te nemen datum voor de vaststelling van het aanvangstijdstip van de beroepstermijn, de datum van bekendmaking is wanneer in die bekendmaking, die een voorwaarde voor de inwerkingtreding van de handeling is, in dat Verdrag wordt voorzien en de datum van kennisgeving in de andere in artikel 297, lid 2, derde alinea, VWEU vermelde gevallen, waaronder het geval waarin de adressaat in het besluit wordt vermeld. Hieruit vloeit voort dat voor de vaststelling van het aanvangstijdstip van de beroepstermijn voor de adressaat van een handeling de kennisgeving van die handeling niet subsidiair is ten opzichte van de bekendmaking van die handeling in het Publicatieblad van de Europese Unie.

(zie punten 36, 38)
Zoals uit artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna volgt, wordt elk plan of project dat niet rechtstreeks verband houdt met of noodzakelijk is voor het beheer van het gebied, maar dat significante gevolgen kan hebben voor het gebied, onderworpen aan de erin vastgestelde milieubeschermingsregeling. In dit verband sluit het feit dat een project voor de bouw van een installatie niet in Natura 2000-gebieden is gelegen, maar op aanzienlijke afstand daarvan, geenszins uit dat de vereisten van artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 van toepassing zijn.

De bevoegde nationale autoriteiten geven immers slechts toestemming voor de aan beoordeling in de zin van artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna onderworpen activiteit wanneer zij de zekerheid hebben verkregen dat deze activiteit geen schadelijke gevolgen heeft voor de natuurlijke kenmerken van het beschermde gebied. Dit is het geval wanneer er wetenschappelijk gezien redelijkerwijs geen twijfel bestaat dat er geen dergelijke gevolgen zijn. In dat verband verlangt het voorzorgsbeginsel van de bevoegde nationale instanties dat zij bij de toepassing van deze bepaling met name rekening houden met de in dit project opgenomen beschermingsmaatregelen waarmee wordt beoogd de eventuele schadelijke gevolgen die rechtstreeks uit dit project voortvloeien, te voorkomen of te verminderen, teneinde ervoor te zorgen dat het betrokken project de natuurlijke kenmerken van het beschermde gebied niet aantast.

Bij de verlening van toestemming voor de realisering van het project mag er wetenschappelijk gezien redelijkerwijs geen twijfel meer bestaan dat er geen schadelijke gevolgen zijn voor de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied. In het geval van een besluit waarbij het project voor de bouw van een installatie wordt vergund op grond van een effectbeoordeling die heeft geleid tot de conclusie dat de natuurlijke kenmerken van de Natura 2000-gebieden niet worden aangetast, komt de lidstaat dan ook de krachtens artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 op hem rustende verplichtingen niet na, voor zover deze beoordeling geen definitieve bevindingen bevat omtrent de doeltreffendheid van een in het project opgenomen beschermingsmaatregel, maar alleen preciseert dat pas na verscheidene jaren van toezicht zal worden bevestigd of deze maatregel al dan niet doeltreffend is.

(zie punten 33, 34, 37, 42, 45)
Om de waarde van steun in de zin van artikel 107 VWEU te schatten moet de Commissie overgaan tot ingewikkelde economische beoordelingen. In deze omstandigheden is het toezicht door de Unierechter op een dergelijke transactie noodzakelijkerwijze beperkt. Deze beperkt zich tot de controle of de procedure- en motiveringsvoorschriften zijn nageleefd, de feiten materieel juist zijn vastgesteld, de feiten niet kennelijk verkeerd zijn beoordeeld en geen misbruik van bevoegdheid is gemaakt. In het kader van dat toezicht kan de Unierechter met name zijn economische beoordeling niet in de plaats van die van de Commissie stellen.

(zie punten 18‑20)
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 16 maart 2017 – Bimotor

(Zaak C‑211/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde – Beginsel van fiscale neutraliteit – Nationale regeling die voorziet in een vaste maximumgrens die het bedrag van terugbetaling of verrekening van het krediet of overschot van de belasting over de toegevoegde waarde beperkt”

1. Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Teruggaaf van het overschot – Nationale regeling die voorziet in een vaste maximumgrens die het bedrag van terugbetaling of verrekening van het krediet of overschot van de belasting over de toegevoegde waarde beperkt – Toelaatbaarheid – Voorwaarde – Mogelijkheid voor de belastingplichtige om het totale krediet van die belasting binnen een redelijke termijn terug te krijgen (Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 183) (zie punten 20‑22, 28, 31, 33 en dictum)

2. Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Doelstellingen en opzet – Bestrijding van fraude, belastingontwijking en eventuele misbruiken – Eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel (Richtlijn 2006/112 van de Raad) (zie punten 26, 27)

Dictum

Artikel 183, eerste alinea, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling, als die in het hoofdgeding, die de verrekening van bepaalde belastingschulden met kredieten van de belasting over de toegevoegde waarde tot een bepaald maximumbedrag beperkt, voor elk belastingtijdvak, voor zover de nationale rechtsorde hoe dan ook voorziet in de mogelijkheid voor de belastingplichtige om het totale krediet van de belasting over de toegevoegde waarde binnen een redelijke termijn terug te krijgen.

( 1 ) PB C 251 van 11.7.2016.
5

Het Verdrag inzake de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (hierna: „Verdrag van Canberra”) is op 20 mei 1980 in Canberra ondertekend en op 7 april 1982 in werking getreden. In de preambule bij het Verdrag van Canberra staat onder meer dat de verdragsluitende partijen: „[zich] bewust [zijn] van het belang van het behoud van het milieu en van de handhaving van de ongerepte staat van het ecosysteem van de zeeën rond Antarctica; gezien de concentratie van levende rijkdommen in de Antarctische wateren en de toegenomen belangstelling voor de mogelijkheden die deze rijkdommen bieden als bron voor de eiwitvoorziening; [beseffen] dat er dringend maatregelen moeten worden genomen om de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren te waarborgen; [overwegen] dat het van essentieel belang is de kennis van het Antarctische mariene ecosysteem en de onderdelen daarvan te verruimen, zodat bij de besluitvorming over de exploitatie kan worden uitgegaan van betrouwbare wetenschappelijke gegevens; van oordeel [zijn] dat voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren internationale samenwerking vereist is, […] met de actieve deelneming van alle staten die betrokken zijn bij wetenschappelijk onderzoek of exploitatie in de Antarctische wateren; zich bewust [zijn] van de hoofdverantwoordelijkheid van de consultatieve partijen bij het Verdrag inzake Antarctica voor de bescherming en instandhouding van het Antarctische milieu en inzonderheid van de verantwoordelijkheid die krachtens artikel IX, lid 1, onder f), van het Verdrag inzake Antarctica op hen rust ten aanzien van de bescherming en instandhouding van de fauna en flora in Antarctica; [verwijzen] naar de maatregelen die de consultatieve partijen bij het Verdrag inzake Antarctica reeds hebben genomen, inzonderheid naar de overeengekomen maatregelen voor de instandhouding van de fauna en flora in Antarctica […] en de bepalingen van het Verdrag inzake de instandhouding van Antarctische zeehonden […]; […] de bezorgdheid die ten aanzien van de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren door de consultatieve partijen is uitgesproken tijdens de negende consultatieve vergadering van het Verdrag inzake Antarctica, en het belang van de bepalingen van Aanbeveling IX-2, die hebben geleid tot de opstelling van dit Verdrag [indachtig zijn]; […] […] in het licht van het voorgaande [erkennen] dat het wenselijk is een gepaste regeling vast te stellen voor het aanbevelen, stimuleren, goedkeuren en coördineren van de maatregelen en wetenschappelijke studies die nodig zijn voor de instandhouding van de levende organismen in de Antarctische wateren.”
69

In de eerste plaats heeft het Gerecht de conclusie dat de gevorderde bedragen eigen middelen vormden, helemaal niet gemotiveerd. De motivering van die conclusie was in de onderhavige zaken des te belangrijker omdat ten eerste die conclusie het uitgangspunt vormt voor de – overigens onjuiste – beoordeling van de ontvankelijkheid van de beroepen door het Gerecht, en ten tweede de kwalificatie van die bedragen als „eigen middelen” door de Slowaakse Republiek werd betwist in haar opmerkingen over de excepties van niet-ontvankelijkheid. Voorts had het Gerecht de redenen moeten uiteenzetten die de – eveneens door de Slowaakse Republiek voor het Gerecht betwiste – toepassing van de rechtspraak inzake de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot eigen middelen in bilaterale relaties op een trilaterale relatie als in casu aan de orde, rechtvaardigden.
8

In artikel 5:60, lid 1, onderdeel a, Wft wordt bepaald dat eenieder die het dagelijks beleid bepaalt of mede bepaalt van een uitgevende instelling met zetel in Nederland die financiële instrumenten als bedoeld in artikel 5:56, lid 1, onderdeel a, van deze wet heeft uitgegeven of voornemens is uit te geven, dan wel degene op wiens voorstel een koopovereenkomst inzake een financieel instrument als bedoeld in het desbetreffende onderdeel, niet zijnde een effect, tot stand is gekomen of die een koopovereenkomst inzake een financieel instrument als bedoeld in het desbetreffende onderdeel, niet zijnde een effect, voorstelt, gehouden is om uiterlijk op de vijfde werkdag na de transactiedatum melding te doen van voor eigen rekening verrichte of bewerkstelligde transacties in aandelen die betrekking hebben op de in onderdeel a, b onderscheidenlijk c, van artikel 5:60, lid 1, Wft bedoelde uitgevende instelling, of in financiële instrumenten waarvan de waarde mede wordt bepaald door de waarde van deze aandelen.
5

Bijlage I bij richtlijn 91/271, met als opschrift „Aan stedelijk afvalwater gestelde eisen”, luidt als volgt: „[…] B. Lozing van stedelijke waterzuiveringsinstallaties in ontvangende wateren […] 1. Waterzuiveringsinstallaties moeten zodanig worden ontworpen of aangepast dat representatieve monsters kunnen worden verkregen van het inkomende afvalwater en van het behandelde effluent voordat dit in de ontvangende wateren wordt geloosd. 2. Lozingen van stedelijke waterzuiveringsinstallaties die overeenkomstig de artikelen 4 en 5 moeten worden behandeld, moeten voldoen aan de eisen van tabel 1. […] D. Referentiemethoden voor controle en beoordeling van de resultaten 1. De lidstaten zorgen ervoor dat er een controlemethode wordt toegepast die ten minste in overeenstemming is met het niveau van de hierna aangegeven eisen. Andere dan de in de punten 2, 3 en 4 vermelde methoden mogen worden gebruikt, mits kan worden aangetoond dat gelijkwaardige resultaten worden verkregen. […] 2. Met het debiet evenredige of op tijdsduur gebaseerde 24 uur-monsters moeten genomen worden op dezelfde, welbepaalde plaats in de afvoer en zo nodig in de inlaat van de zuiveringsinstallatie om te controleren of het geloosde afvalwater voldoet aan de eisen van deze richtlijn. […] 3. Het minimumaantal monsters per jaar wordt vastgesteld naargelang van de grootte van de zuiveringsinstallatie en wordt gedurende het jaar met geregelde tussenpozen genomen: – 2000 tot 9999 i.e.: 12 monsters gedurende het eerste jaar. 4 monsters in de daaropvolgende jaren indien kan worden aangetoond dat het water in het eerste jaar aan de richtlijn voldoet; indien één van de vier monsters niet aan de eisen voldoet, moeten twaalf monsters in het daaropvolgende jaar worden genomen; – 10000 tot 49999 i.e.: 12 monsters. […]”
60

Volgens artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat ingevolge artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien Riva in hogere voorziening in het gelijk is gesteld en het bij het Gerecht ingestelde beroep gegrond is verklaard, dient de Commissie overeenkomstig de vordering van Riva zowel in eerste aanleg als in hogere voorziening te worden verwezen in haar eigen kosten en in die van Riva.
7

Artikel 106 van de Código dos Impostos Especiais de Consumo (Portugese accijnswet; hierna: „CIEC”) bepaalt: „1. De uitslag tot verbruik van sigaretten is onderworpen aan beperkende regels die gelden in het tijdvak van 1 september tot en met 31 december van ieder kalenderjaar. 2. Tijdens het in het vorige lid bedoelde tijdvak mag de door elke marktdeelnemer maandelijks verrichte uitslag tot verbruik van sigaretten niet meer bedragen dan de maximumhoeveelheden die voortvloeien uit de toepassing van een opslag van 10 % op de gemiddelde maandelijkse hoeveelheid tot verbruik uitgeslagen sigaretten tijdens de 12 onmiddellijk daaraan voorafgaande maanden. 3. Voor de toepassing van het vorige lid, wordt het maandelijkse gemiddelde berekend op basis van de totale hoeveelheid niet-vrijgestelde sigaretten die tussen 1 september van het voorafgaande jaar en 31 augustus van het jaar daarna tot verbruik is uitgeslagen. 4. Uiterlijk op 15 september van elk jaar dient iedere marktdeelnemer bij het bevoegde douanekantoor een eerste aangifte in, waarin melding wordt gemaakt van zijn maandelijks gemiddelde en waarbij de maximumhoeveelheid wordt vastgesteld die op hem van toepassing is tijdens het tijdvak waarin de beperkende regels gelden. 5. In uitzonderlijke omstandigheden, naar behoren gerechtvaardigd door de plotse en in de tijd beperkte wijziging van het verkoopvolume, kan de niet-naleving van die maximumhoeveelheden worden toegestaan. Met deze omstandigheden wordt evenwel geen rekening gehouden bij de berekening van het maandelijks gemiddelde voor het volgende jaar. 6. Na het verstrijken van het tijdvak waarin de beperkende regels gelden, en ten laatste aan het einde van de maand januari van ieder jaar, dient de marktdeelnemer bij het bevoegde douanekantoor een aangifte tot aanzuivering in, waarin melding wordt gemaakt van de totale hoeveelheid sigaretten die tijdens het tijdvak waarin de beperkende regels gelden daadwerkelijk tot verbruik zijn uitgeslagen. 7. Over de hoeveelheid sigaretten die de in lid 4 bedoelde maximumhoeveelheid overschrijden, is belasting verschuldigd tegen het tarief dat geldt op de datum van indiening van de aangifte tot aanzuivering indien de overschrijding blijkt uit de vergelijking tussen de in dat document opgenomen gegevens en de door de administratie behandelde gegevens, onverminderd de inbreukprocedure die in voorkomend geval moet worden gevolgd. 8. De in het onderhavige artikel neergelegde regels zijn afzonderlijk van toepassing op continentaal Portugal, de autonome regio Azoren en de autonome regio Madeira, waarbij aan de in de vorige leden bepaalde verplichtingen moet worden voldaan bij het douanekantoor waarbij de tot verbruik uitgeslagen hoeveelheden werden afgehandeld.”
9

Voor deze rechterlijke instantie heeft U verklaard dat hij ambtenaar van de Commissie is en afwisselend in België en in Italië verblijft, waar hij elke week naartoe gaat om er les te geven aan de universiteit van Pisa en om familiale redenen, met name in verband met de ziekte van zijn vader. Hij heeft verklaard dat hij eigenaar is van twee motorvoertuigen, waarvan er een in België en het andere in Italië is ingeschreven, en dat dit laatste motorvoertuig is bestemd om vooral in laatstgenoemde lidstaat te worden gebruikt. Hij heeft ook uiteengezet dat hij op de dag vóór de controle in Italië was, en dat hij op de dag waarop de controle heeft plaatsgevonden, slechts op doortocht in België was om er te Brussel een andere persoon op te pikken teneinde samen met deze laatste naar een seminarie in Duitsland te rijden. U was van plan na afloop van dit seminarie naar Italië terug te keren, zijn motorvoertuig daar achter te laten en per vliegtuig naar Brussel terug te keren.
42

In casu komt uit het verwijzingsarrest naar voren dat een aanzienlijk deel van de abonnees van Ziggo en XS4ALL mediabestanden heeft gedownload via het online platform voor de uitwisseling van bestanden TPB. Uit de opmerkingen die bij het Hof zijn ingediend komt tevens naar voren dat dit platform door een aanzienlijk aantal personen wordt gebruikt, aangezien de beheerders van TPB op hun online platform voor de uitwisseling van bestanden hebben gesproken van enkele tientallen miljoenen „peers”. In dat verband ziet de mededeling die in het hoofdgeding aan de orde is, ten minste op alle gebruikers van dit platform. Deze gebruikers hebben, op ieder tijdstip en gelijktijdig, toegang tot de beschermde werken die via dit platform worden uitgewisseld. Derhalve ziet deze mededeling op een onbepaald aantal potentiële ontvangers en betreft zij een groot aantal personen (zie in die zin arrest van 26 april 2017, Stichting Brein, C‑527/15, EU:C:2017:300, punt 45en aldaar aangehaalde rechtspraak).