ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14.

In artikel 96 van de wet vennootschapsbelasting, „Toepassing van het belastingregime”, zijn de voorwaarden voor de toepassing van dit speciale regime vermeld: „1. De toepasselijkheid van het in dit hoofdstuk geregelde regime vereist dat voor de toepassing ervan is gekozen, waarbij de keuze voor dit belastingregime onderworpen is aan de volgende bepalingen: a) In het geval van een fusie of splitsing wordt de keuze vermeld in het ontwerp en de overeenkomsten betreffende de fusie of splitsing van de overdragende en de verkrijgende ondernemingen die hun fiscale woonplaats in Spanje hebben. […] b) In het geval van een inbreng in natura wordt de keuze uitgeoefend door de verkrijgende onderneming en vermeld in het besluit tot goedkeuring van de overname of fusie, of, bij gebreke van dien, in de authentieke akte die van de betrokken verrichting of overeenkomst wordt opgemaakt. […] c) In het geval van een aandelenruil wordt de keuze uitgeoefend door de verkrijgende onderneming en vermeld in het besluit tot goedkeuring van de overname of fusie, of, bij gebreke van dien, in de authentieke akte die van de betrokken verrichting of overeenkomst wordt opgemaakt. In het geval van een openbaar aanbod tot koop van aandelen wordt de keuze uitgeoefend door het vennootschapsorgaan dat bevoegd is de verrichting aan te gaan, en vermeld in de informatiedocumenten betreffende het aanbod. […] In alle gevallen wordt de uitoefening van de keuze aan het ministerie van Financiën medegedeeld in de vorm en binnen de termijn zoals voorgeschreven in de geldende bepalingen. 2. Het in het onderhavige hoofdstuk geregelde regime is niet van toepassing, wanneer het hoofddoel van de gerealiseerde verrichting belastingfraude of -ontwijking is. Het regime is met name niet van toepassing indien de verrichting plaatsvindt om andere dan geldige economische redenen zoals de hergroepering of rationalisatie van de activiteiten van de bij de verrichting betrokken ondernemingen, maar slechts tot doel heeft een belastingvoordeel te verkrijgen.”
24.

Derhalve heeft TNT de High Court of Justice of England and Wales (Administrative Court) verzocht, de rechtmatigheid te toetsen van de overeenkomstig Group 3 van Schedule 9 van de Value Added Tax Act 1994 aan Royal Mail verleende btw-vrijstelling. Daarop heeft de High Court het Hof bij beslissing van 12 juli 2007 de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) a) Hoe moet het begrip ‚openbare postdiensten’ in artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (thans artikel 132, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/112) worden uitgelegd? b) Wordt de uitlegging van dat begrip beïnvloed door het feit dat postdiensten in een lidstaat zijn geliberaliseerd, dat er geen voorbehouden diensten in de zin van richtlijn 97/67/EG van de Raad, zoals gewijzigd, zijn en dat er één aangewezen leverancier van de universele dienst is waarvan de identiteit op grond van die richtlijn aan de Commissie is meegedeeld (zoals Royal Mail in het Verenigd Koninkrijk)? c) Valt in de omstandigheden van het onderhavige geval (zoals beschreven sub b hierboven) onder dat begrip: i) alleen de enige aangewezen leverancier van de universele dienst (zoals Royal Mail in het Verenigd Koninkrijk) of ii) ook een particuliere postexploitant (zoals TNT Post)? 2) Moet artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde btw-richtlijn (thans artikel 132, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/112) in de omstandigheden van het onderhavige geval aldus worden uitgelegd dat een lidstaat alle door de ‚openbare postdiensten’ verrichte postdiensten moet of kan vrijstellen? 3) Indien de lidstaten sommige, maar niet alle door de ‚openbare postdiensten’ verrichte postdiensten moeten of kunnen vrijstellen, aan de hand van welke criteria moet dan worden bepaald welke die diensten zijn?”
Artikel 8 van richtlijn 77/799 bepaalt:

„1. De bepalingen van deze richtlijn verplichten niet tot het instellen van een onderzoek of het verstrekken van inlichtingen wanneer de wetgeving of de administratieve praktijk van de lidstaat die de inlichtingen zou moeten verstrekken de bevoegde autoriteit niet toestaat voor eigen doeleinden een zodanig onderzoek in te stellen of zodanige inlichtingen in te winnen of te gebruiken.

[…]

3. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan het verstrekken van inlichtingen weigeren wanneer de lidstaat voor wie de inlichtingen zijn bestemd op rechts- of feitelijke gronden niet in staat is gelijksoortige inlichtingen te verstrekken.”
§ 87a van het Urheberrechtsgesetz (wet op het auteursrecht; hierna: „UrhG”) ( 5 ) bepaalt:

„(1) Een databank in de zin van deze wet is een verzameling van werken, gegevens of andere zelfstandige elementen, systematisch of methodisch geordend, die afzonderlijk met elektronische middelen of anderszins toegankelijk zijn en waarvan de verkrijging, de controle of de presentatie in kwalitatief of kwantitatief opzicht een substantiële investering vereist. Een databank waarvan de inhoud kwalitatief of kwantitatief substantieel is gewijzigd, geldt als een nieuwe databank mits voor de wijziging in kwalitatief of kwantitatief opzicht een substantiële investering is vereist.

(2) De fabrikant van een databank in de zin van deze wet is degene die de in lid 1 gedefinieerde investering heeft gedaan.”
38.

Dit ligt echter heel anders in de onderhavige zaak, omdat het in het geval van Weber gaat om iemand die in Duitsland een verkeersovertreding heeft begaan en op Tsjechisch grondgebied een nieuw rijbewijs heeft verkregen, terwijl naar aanleiding van die overtreding op Duits grondgebied een procedure was ingeleid om zijn rijgeschiktheid te verifiëren. Anders dan in de zaken waarover het Hof eerder heeft geoordeeld, is het nieuwe rijbewijs in de zaak in het hoofdgeding afgegeven ná de gedraging en vóór de als gevolg van die gedraging genomen maatregel van intrekking van het rijbewijs.
5.

Artikel III van het aansprakelijkheidsverdrag bevat bepalingen over de aansprakelijkheid voor schade door olieverontreiniging op zee: „1. De eigenaar van het schip op het tijdstip van het voorval of, zo het voorval bestaat uit een opeenvolging van feiten, op het tijdstip van het eerste feit is, behoudens het bepaalde in lid 2 en lid 3, aansprakelijk voor schade door verontreiniging, veroorzaakt door het schip als gevolg van het voorval. 2. De eigenaar is niet aansprakelijk indien hij bewijst dat de schade: a) het gevolg is van een oorlogshandeling, vijandelijkheden, burgeroorlog, opstand of een natuurverschijnsel van een uitzonderlijke, onvermijdelijke en onweerstaanbare aard, of b) geheel en al werd veroorzaakt door een handelen of nalaten van derden, met het opzet schade te veroorzaken, c) geheel en al werd veroorzaakt door schuldig handelen of nalaten van een regering of andere autoriteit, verantwoordelijk voor het onderhouden van lichten of andere hulpmiddelen bij de navigatie, in de uitoefening van die taak. 3. Indien de eigenaar bewijst dat de schade door verontreiniging geheel of gedeeltelijk het gevolg is van een handelen of nalaten van de persoon die de schade heeft geleden, met het opzet schade te veroorzaken of van de schuld van die persoon, kan de eigenaar geheel of gedeeltelijk worden ontheven van zijn aansprakelijkheid tegenover die persoon. 4. Geen vordering tot vergoeding van schade door verontreiniging kan tegen de eigenaar worden ingesteld anders dan in overeenstemming met dit verdrag. Onverminderd het bepaalde in lid 5, kan noch op grond van dit verdrag, noch op enige andere grond, een vordering tot vergoeding van schade door verontreiniging worden ingesteld tegen: a) de ondergeschikten of lasthebbers van de eigenaar of de leden van de bemanning; b) de loods of enige andere persoon die, zonder lid van de bemanning te zijn, diensten voor het schip verricht; c) een bevrachter (hoe dan ook omschreven, met inbegrip van een rompbevrachter), beheerder of degene in wiens handen de exploitatie van het schip is gelegd; d) personen die met instemming van de eigenaar of in opdracht van een bevoegde overheidsinstantie hulpverleningswerkzaamheden verrichten; e) personen die preventieve maatregelen nemen; f) alle ondergeschikten of lasthebbers van personen genoemd sub c, d en e, tenzij de schade het gevolg is van hun persoonlijk handelen of nalaten, begaan hetzij met het opzet om zodanige schade te veroorzaken, hetzij roekeloos en in de wetenschap dat zodanige schade er waarschijnlijk uit zou voortvloeien. 5. Geen enkele bepaling van dit verdrag doet afbreuk aan enig verhaalsrecht van de eigenaar tegenover derden.”
68.

Dat artikel 19, lid 2, van de Zesde richtlijn de omzet met betrekking tot de verkoop van „investeringsgoederen welke door de belastingplichtige in het kader van zijn onderneming worden gebruikt” uitsluit van deze berekening, is dan ook logisch. De opbrengst van de verkoop van deze goederen moet buiten beschouwing blijven, omdat deze verkoop in beginsel uitzonderlijk is of althans ongebruikelijk. Bijgevolg hoeft bij deze verkoop het gebruik van goederen en diensten met een gemengde bestemming niet evenredig te zijn met het aandeel van de daarmee gegenereerde omzet. Het opnemen van deze omzet in de pro rata-berekening van de aftrek zou de uitkomst ervan derhalve in die zin vertekenen, dat deze niet meer het respectieve aandeel weergeeft waarin de goederen en diensten met gemengde bestemming voor belaste en voor vrijgestelde activiteiten worden aangewend.
3.

Artikel 5 van richtlijn 89/104, „Rechten verbonden aan het merk”, bepaalt: „1. Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht. Dit recht staat de houder toe iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economisch verkeer te verbieden: a) wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk ingeschreven is; b) dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende het gevaar van associatie met het merk. 2. Elke lidstaat kan tevens bepalen dat de houder gerechtigd is derden die zijn toestemming niet hebben gekregen, het gebruik in het economisch verkeer te verbieden van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het merk ingeschreven is, wanneer dit bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk. 3. Met name kan krachtens de leden 1 en 2 worden verboden: a) het aanbrengen van het teken op de waren of op hun verpakking; b) het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken; c) het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken; d) het gebruik van het teken in stukken voor zakelijk gebruik en in advertenties. […] 5. De leden 1 tot en met 4 laten onverlet bepalingen in een lidstaat, betreffende bescherming tegen het gebruik van een teken anders dan ter onderscheiding van waren of diensten, indien door gebruik, zonder geldige reden, van dat teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.”
14.

Daarom heeft het Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia sezione staccata di Brescia de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Is een automatische en algemene verlenging tot en met 31 december 2007 van de lopende concessies voor de aardgasdistributie, die aanvankelijk zonder voorafgaande aanbestedingsprocedure waren gegund, in strijd met de artikelen 43 EG, 49 EG, en 86, lid 1, EG alsmede met de beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en transparantie? 2) Zijn latere automatische verlengingen tot en met 31 december 2009 van de lopende concessies voor de aardgasdistributie, die aanvankelijk zonder voorafgaande aanbestedingsprocedure waren gegund, in de volgende gevallen in strijd met de artikelen 43 EG, 49 EG, en 86, lid 1, EG alsmede met de beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en transparantie: a) wanneer de concessiehouder een fusie is aangegaan, die hem in staat stelt een klantenkring te bedienen die dubbel zo groot is als die van de grootste fuserende onderneming; b) wanneer de concessiehouder meer dan 100000 eindafnemers als klant heeft, per jaar meer dan 100 miljoen kubieke meter gas levert, of werkzaam is in een gebied dat ten minste het volledige grondgebied van een provincie bestrijkt; c) wanneer ten minste 40 % van het maatschappelijk kapitaal van de concessiehouder aan particuliere vennoten is overgedragen? 3) Is de verlenging van de lopende concessies voor de aardgasdistributie zowel in het in de eerste vraag beschreven geval als in de gevallen waarvan sprake in de tweede vraag, in strijd met de overwegingen 4, 8, 10 en 18 van richtlijn 2003/55/EG van 26 juni 2003, alsmede met artikel 23, lid 1, van deze richtlijn, artikel 10 EG, het redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel, met name in het licht van: a) de verplichting van de staten om de doelstelling van liberalisering van de aardgasmarkt vóór 1 juli 2007 te verwezenlijken; b) het verbod voor de staten om nationale bepalingen vast te stellen of in stand te laten die in strijd zijn met de liberalisering van de aardgasmarkt; c) de verplichting van de staten om de overgangsperiode niet onredelijk lang te laten duren en om in dat verband te voorzien in objectieve voorwaarden?”
20.

Daartoe moet worden vastgesteld of lid 3 van dit artikel (dat bepaalt: „[v]oor dieren die tijdens het vervoer zijn overleden of waarvoor de bevoegde autoriteit, op grond van de in lid 2 bedoelde documenten, de verslagen over de in artikel 4 bedoelde controles en/of welke andere gegevens ook over de naleving van artikel 1 waarover zij beschikt, van oordeel is dat de richtlijn inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer niet is nageleefd, wordt de uitvoerrestitutie niet betaald”) „een uitzondering” inhoudt, zoals het Finanzgericht Hamburg in zijn verzoek zegt. Hiertoe moet worden uitgemaakt of dit lid moet worden gelezen in samenhang met lid 2, dat bepaalt: „[d]e overeenkomstig artikel 47 van verordening (EEG) nr. 3665/87 opgestelde aanvragen om betaling van de uitvoerrestituties moeten binnen de in dat artikel vastgestelde termijn worden aangevuld met het bewijs dat het bepaalde in artikel 1 in acht is genomen. Dit bewijs wordt geleverd door: i) het naar behoren ingevulde document als bedoeld in artikel 2, lid 3, en ii) in voorkomend geval, het in artikel 3, lid 2, bedoelde verslag”, dan wel of deze bepalingen als van elkaar losstaand moeten worden beschouwd en onafhankelijk van elkaar moeten worden toegepast. Het eerste geval zou een aanmerkelijke relativering inhouden van de waarde van het bewijs van de naleving van dat artikel 5, lid 2, dat de exporteur levert door overlegging van een document dat overeenkomstig artikel 2, lid 3, is afgegeven door de officiële dierenarts op de plaats van uitgang van de dieren uit de Gemeenschap en waarin wordt verklaard dat deze dierenarts voor het onderhavige geval heeft onderzocht en vastgesteld dat „het vervoermiddel waarmee de levende dieren het douanegebied van de Gemeenschap zullen verlaten, in overeenstemming is met richtlijn 91/628/EEG” (volgens artikel 5 van deze richtlijn moeten de lidstaten onder meer erop toezien dat „iedere [vervoerder] […] voor het vervoer van de in deze richtlijn bedoelde dieren gebruik maakt van vervoermiddelen die het mogelijk maken aan de eisen van de bijlage te voldoen”); de tot toekenning van restitutie bevoegde autoriteit zou dan ermee kunnen volstaan om op grond van welk gegeven ook waarover zij beschikt, substantiële twijfel aan de naleving van de richtlijn te uiten, om de werking van het door de exporteur geleverde bewijs ongedaan te maken en hem te dwingen te bewijzen dat deze twijfel ongegrond is. In het tweede geval daarentegen zou die autoriteit moeten bewijzen dat de door haar aangevoerde gegevens juist zijn en dat de bij de restitutieaanvraag gevoegde documentatie niet het bewijs levert dat de richtlijn is nageleefd.
51.

De exporteurs hebben recht op restitutie voor zover zij kunnen aantonen dat zij de betrokken dieren in een derde land op de markt hebben gebracht en tegelijkertijd uit de markt hebben genomen in de Gemeenschap. De toekenning van restituties aan de exporteurs vormt de tegenprestatie voor de medewerking die zij middels een dergelijke concrete verrichting verlenen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van het gemeenschapsbeleid. Wanneer er geen sprake is van het op de markt brengen van dieren in derde landen is de „uitsluiting” van het recht op restitutie in feite geen uitsluiting van bestaande rechten of van rechten in wording, maar slechts het niet toekennen van nieuwe rechten die alleen zouden zijn ontstaan wanneer een dergelijk op de markt brengen had plaatsgevonden. Wanneer er geen dieren op de markt worden gebracht in een derde land, zou de toekenning van restitutierechten aan de exporteur en de niet-terugvordering van het aan hem toegekende voorschot op die rechten, een overdracht van gemeenschapsmiddelen zonder rechtsgrond opleveren. Er zou ook sprake zijn van een handeling zonder oorzaak wanneer de exporteur het verschil zou kunnen behouden tussen het bedrag dat hem met het oog op de uitvoer naar een derde land als voorschot werd betaald en het bedrag waar hij recht op heeft omdat hij door overmacht de dieren niet heeft kunnen uitvoeren naar het land waarvoor de uitvoerprocedure was begonnen, en de dieren heeft uitgevoerd naar een ander derde land, waarvoor de Gemeenschap lagere restituties heeft vastgesteld.
Artikel 44 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht ( 3 ) bepaalt:

„1. Het verzoekschrift bedoeld in artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie bevat:

a) de naam en de woonplaats van de verzoeker;

b) de aanduiding van de partij tegen wie het verzoekschrift is gericht;

c) het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen;

d) de conclusies van de verzoeker;

e) zo nodig, de bewijsaanbiedingen.

2. In het verzoekschrift wordt voor de mededeling van alle processtukken domicilie gekozen ter plaatse waar het Gerecht gevestigd is. Het verzoekschrift bevat voorts de naam van de persoon die gemachtigd is en zich verbonden heeft tot het in ontvangst nemen van alle te betekenen stukken.

Naast of in plaats van de in de eerste alinea bedoelde domiciliekeuze kan in het verzoekschrift worden vermeld, dat de advocaat of gemachtigde ermee instemt, dat betekeningen aan hem plaatsvinden per telefax of met enig ander technisch communicatiemiddel.

Indien het verzoekschrift niet aan de in de eerste twee alinea’s bedoelde voorwaarden beantwoordt en zolang dit verzuim niet is hersteld, geschieden alle betekeningen aan de betrokken partij per aangetekende post aan het adres van haar gemachtigde of raadsman. In afwijking van artikel 100, lid 1, wordt de regelmatige betekening dan geacht plaats te vinden door bezorging van de aangetekende zending op het postkantoor van de plaats waar het Gerecht is gevestigd.

3. De advocaat die een partij bijstaat of vertegenwoordigt, is gehouden ter griffie een legitimatiebewijs te deponeren waaruit blijkt, dat hij bevoegd is voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de EER-Overeenkomst, op te treden.

4. Bij het verzoekschrift worden, indien nodig, de stukken gevoegd, bedoeld in artikel 21, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie.

5. Indien de verzoeker een privaatrechtelijke rechtspersoon is, voegt hij aan het verzoekschrift toe:

a) zijn statuten, of een recent uittreksel uit het handelsregister of een recent uittreksel uit het verenigingenregister, of enig ander bewijs van zijn bestaan rechtens;

b) het bewijs, dat de aan de advocaat gegeven volmacht op regelmatige wijze werd verstrekt door een daartoe gerechtigd vertegenwoordiger.

5 bis. Het verzoekschrift dat overeenkomstig artikel 238 EG-Verdrag of artikel 153 EGA-Verdrag wordt ingediend op grond van een arbitragebeding vervat in een door of namens de Gemeenschap gesloten publiekrechtelijke of privaatrechtelijke overeenkomst, gaat vergezeld van een exemplaar van de overeenkomst waarin dat beding is opgenomen.

6. Indien het verzoekschrift niet beantwoordt aan de voorwaarden, vermeld in de leden 3 tot en met 5 van dit artikel, stelt de griffier de verzoeker een redelijke termijn om de verzuimen in het verzoekschrift te herstellen dan wel de bovenbedoelde stukken over te leggen. Wordt aan deze aanwijzingen binnen bedoelde termijn geen gevolg gegeven, dan beslist het Gerecht, of het niet in acht nemen van bedoelde voorwaarden tot de formele niet-ontvankelijkheid van het verzoekschrift leidt.”
„Prejudiciële vragen – High Court of Justice of England and Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Uitlegging van artikel 12 EG – Toegang tot universitaire opleiding – Steun aan student in vorm van lening tegen gunstige rente (studielening) – Bepaling waarbij toekenning van dergelijke leningen wordt beperkt tot studenten die op nationaal grondgebied gevestigd zijn”
8.

Ter terechtzitting heeft de advocaat van Schnitzer nadere uitleg gegeven over de manier waarop de betwiste regeling in Duitsland wordt toegepast. Daaruit blijkt dat sinds het arrest Corsten ( 4 ) de inschrijving in het ambachtsregister kosteloos is. En de geruime tijd die soms verstrijkt alvorens de inschrijving definitief is, wordt verklaard doordat de dienstverrichters niet steeds in staat zijn om onmiddellijk het bewijs te leveren, dat zij het betrokken beroep gedurende zes opeenvolgende jaren als zelfstandige of als met het beheer belaste bedrijfsleider hebben uitgeoefend. Dit is een voorwaarde die is bepaald in het ten tijde van de feiten toepasselijke artikel 3 van richtlijn 64/427.
„Vrij verkeer van goederen – Extern douanevervoer – Vervoer onder dekking van carnet TIR – Overtredingen of onregelmatigheden – Bewijs van plaats waar overtreding of onregelmatigheid is begaan – Organisatie die zich garant heeft gesteld – Gerechtelijke procedure – Termijn voor bewijs – Verplichting voor lidstaat die overtreding of onregelmatigheid vaststelt om werkelijke plaats daarvan op te sporen”
29.

In die procedure heeft Hendrickx immers de mogelijkheid gehad om een standpunt in te nemen over het besluit van Cedefop van 14 november 2000 en over de door verweerder opgeworpen exceptie, dat het geding daardoor zonder voorwerp was geraakt. Hij heeft echter alleen zonder nadere motivering verweer gevoerd tegen de beslissing dat het geding zonder voorwerp was geraakt. Hij wenste integendeel enkel toestemming van het Gerecht om zijn vorderingen te mogen wijzigen, zonder dit verzoek evenwel te motiveren en zonder verder te preciseren in welke zin hij die vorderingen wilde wijzigen. Uit het dossier blijkt in het bijzonder dat Hendrickx zich in dit stadium niet heeft beroepen op schending van zijn statutaire rechten of onbevoegdheid van de autoriteit die het nieuwe besluit heeft genomen.
12.

De Commissie brengt in herinnering dat beschikking 94/3 volgens artikel 2 ervan tot de lidstaten is gericht en dat de beschikking krachtens artikel 249, vierde alinea, EG verbindend is in al haar onderdelen voor degenen tot wie zij uitdrukkelijk is gericht. Het Groothertogdom Luxemburg had dus de verplichting om de EAC in zijn nationale recht op te nemen.
„Niet-nakoming – Artikel 8, leden 2 en 3, van richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën en artikel 5, lid 1, van richtlijn 92/82/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën – Verzuim om de door artikel 8 van richtlijn 92/81/EEG voorgeschreven fiscale controle in het stadium van de distributie en het gebruik van lichte stookolie vast te stellen – Nationale wettelijke regeling volgens welke als verwarmingsstookolie belastbare stookolie rechtmatig als brandstof in motorvoertuigen kan worden gebruikt – Overschrijding van de afwijkingen waarin de Toetredingsakte voorziet – Bijlage XV, titel IX, artikel 5, sub e en f”