ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De zorgvuldigheidsplicht, die inherent is aan het beginsel van behoorlijk bestuur en algemeen van toepassing is op het handelen van een instantie van de Unie in haar betrekkingen met het publiek, vereist dat deze instantie met zorg en omzichtig handelt. Wanneer een administratie een onderzoek instelt, is zij gehouden dit onderzoek met de grootst mogelijke zorgvuldigheid te verrichten teneinde de bestaande twijfels weg te nemen en de situatie te verhelderen.

Om vast te stellen dat er sprake is van een voldoende gekwalificeerde niet-nakoming van de zorgvuldigheidsplicht door de Ombudsman, dient te worden aangetoond dat deze, door niet met de vereiste zorg en omzichtigheid te handelen, kennelijk en ernstig de grenzen heeft miskend die in het kader van de uitoefening van de onderzoeksbevoegdheden waarover hij beschikt, aan zijn beoordelingsbevoegdheid zijn gesteld. Hiertoe moet, gelet op die context, rekening worden gehouden met alle elementen die de betrokken situatie kenmerken, waaronder met name de vraag of het gebrek aan zorgvuldigheid van de Ombudsman bij diens onderzoek, overduidelijk is, of dat gebrek verschoonbaar is of niet, en voorts of de conclusies die deze aan dat onderzoek heeft verbonden, niet-passend en onredelijk zijn.

Een loutere schending van het zorgvuldigheidsbeginsel volstaat in dat opzicht niet om het bestaan aan te tonen van een voldoende gekwalificeerde schending waarvoor de Unie aansprakelijk kan worden gesteld. Alleen een voldoende gekwalificeerde schending, en niet om het even welke schending, van een regel van het Unierecht die particulieren beschermt, kan immers tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie leiden. Voorts kan, wanneer een instelling of een orgaan van de Unie over beoordelingsbevoegdheid beschikt, alleen een kennelijke en ernstige overschrijding door de betrokken instantie van de grenzen die aan die haar bevoegdheid zijn gesteld, een voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht vormen. Dit geldt eveneens in het geval van een niet-nakoming van de zorgvuldigheidsplicht door de Ombudsman, welke niet automatisch leidt tot een onrechtmatige gedraging die tot aansprakelijkheid van de Unie kan leiden, maar moet worden beoordeeld rekening houdend met het feit dat de Ombudsman bij de uitoefening van zijn functie slechts een inspanningsverplichting heeft en over een ruime beoordelingsmarge beschikt ten aanzien van ten eerste de gegrondheid van klachten en de daaraan te verbinden gevolgen, ten tweede de wijze waarop onderzoeken worden uitgevoerd en naspeuringen worden verricht en ten derde de analyse van de verzamelde gegevens en de daaraan te verbinden conclusies.

(zie punten 36‑38, 41)
In dit verband blijkt in de eerste plaats uit de overwegingen 1, 5 en 6, van die richtlijn, dat deze richtlijn, die ertoe strekt de interne markt in de sector van het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, te voltooien, op twee beginselen berust. Deze bestaan, enerzijds, in de instelling van één enkele vergunning die, zodra zij is verleend, de verzekeringsondernemingen toestaat hun activiteiten in de gehele Unie uit te oefenen, en anderzijds, in de invoering van het beginsel van toezicht op de verzekeringsondernemingen door de lidstaat van herkomst.

Om dit doel te verwezenlijken wordt allereerst in artikel 4 van richtlijn 92/49 bepaald dat die enige vergunning slechts bij de autoriteiten van de lidstaat van herkomst kan worden aangevraagd, met dien verstande dat in artikel 6 van die richtlijn de voorwaarden voor het verlenen van die vergunning worden genoemd, waaronder de voorwaarde inzake de goede reputatie van de bestuurders van de betrokken onderneming. Bovendien blijkt uit artikel 14 van die richtlijn dat het ook aan de lidstaat van herkomst staat, de aan een verzekeringsonderneming verleende vergunning in te trekken wanneer die onderneming niet meer aan de toegangsvoorwaarden voldoet of ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen die voortvloeien uit de op haar van toepassing zijnde regeling.

Hieruit volgt dat alleen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, met uitsluiting van die van de andere lidstaten, mogen nagaan of een verzekeringsonderneming voldoet aan de voorwaarde inzake de goede reputatie van haar bestuurders.

(zie punten 42‑44)
In het kader van de vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs kan geen correctie krachtens artikel 2, lid 10, onder i), van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (basisverordening) worden toegepast wanneer de in een derde staat gevestigde producent en zijn verbonden distributeur die belast is met de uitvoer naar de Unie, één enkele economische eenheid vormen.

De scheiding van productie- en verkoopactiviteiten binnen een groep die uit juridisch zelfstandige vennootschappen, bestaat kan namelijk niets afdoen aan het feit dat het gaat om één enkele economische eenheid die op deze wijze activiteiten verricht die in andere gevallen worden verricht door een organisatie die ook juridisch een eenheid vormt.

In deze omstandigheden kan de erkenning dat er één enkel economische eenheid bestaat, voorkomen dat kosten die kennelijk in de verkoopprijs van een product begrepen zijn wanneer de verkoop wordt verricht door een bedrijfsinterne verkoopafdeling van de producent, niet meer daarin begrepen zijn wanneer de verkoop wordt verricht door een juridische zelfstandige vennootschap die echter economisch wordt gecontroleerd door de producent.

Hieruit volgt dat een distributeur die één enkele economische eenheid vormt met een in een derde staat gevestigde producent, niet kan worden geacht functies uit te oefenen die vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent in de zin van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening.

In het kader van de analyse of tussen een producent en zijn verbonden distributeur sprake is van één enkele economische eenheid, moet de economische realiteit van de betrekkingen tussen deze producent en deze distributeur worden beoordeeld. Gelet op het vereiste van een vaststelling die de economische realiteit van de betrekkingen tussen deze producent en die distributeur weerspiegelt, dienen de instellingen van de Unie rekening te houden met alle relevante factoren aan de hand waarvan kan worden vastgesteld of deze distributeur al dan niet de functies van een bedrijfsinterne verkoopafdeling van deze producent uitoefent. Deze factoren kunnen niet worden beperkt tot de functies die door de distributeur worden uitgeoefend in verband met de verkoop van het betrokken product dat wordt geproduceerd door de producent die stelt met deze distributeur één enkele economische eenheid te vormen. Ook de rechtstreekse facturering door de in een derde staat gevestigde producent van een gedeelte van de uitvoerverkoop naar de Unie is een relevante factor waarmee deze instellingen rekening kunnen houden.

(zie punten 39‑44, 49, 56)
Het Gerecht heeft het Unierecht niet geschonden waar het artikel 100, lid 5, van verordening nr. 1083/2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds heeft toegepast in het kader van een beroep tot nietigverklaring van een in 2011 vastgesteld besluit van de Commissie tot vermindering van bijstand die tussen 2001 en 2003 was toegekend uit het Cohesiefonds, aangezien de procedure van toepassing van een financiële correctie eerst is gestart op een datum na de inwerkingtreding van verordening nr. 1083/2006 en de zitting waarop partijen zijn gehoord pas is gehouden ongeveer drie jaar en half nadat artikel 100 van die verordening van toepassing was geworden.

Uit artikel 108 van die verordening volgt namelijk dat artikel 100 ervan, volgens hetwelk de Commissie haar besluit over een financiële correctie dient te nemen binnen zes maanden na de datum van de hoorzitting, van toepassing is met ingang van 1 januari 2007, ook op de vóór die datum goedgekeurde programma’s die nog lopen.

De bewoordingen van artikel 108, tweede alinea, van die verordening laten geen ruimte voor twijfel over de betekenis en de draagwijdte van die bepaling. Zo zijn volgens de eerste zin de aldaar genoemde bepalingen van toepassing vanaf 1 augustus 2006, alleen voor de programma’s voor de periode 2007-2013. Luidens de tweede zin ervan zijn de overige bepalingen daarentegen zonder verdere precisering en dus algemeen van toepassing met ingang van 1 januari 2007.

Tot die overige bepalingen in de zin van de tweede zin van artikel 108, tweede alinea, van verordening nr. 1083/2006 behoort artikel 100 van deze verordening, dat dus als zodanig van toepassing is vanaf 1 januari 2007.

Een dergelijke toepassing van dat artikel 100, met het opschrift „Procedure”, is des te meer gerechtvaardigd daar zij in overeenstemming is met het beginsel dat procedureregels onmiddellijk van toepassing zijn.

Artikel 105, lid 1, van verordening nr. 1083/2006 strekt ertoe de overgangsregeling vast te leggen voor de structuurfondsen die op grond van een tot en met 31 december 2006 geldende Unieregeling zijn goedgekeurd, maar die na die datum worden voortgezet en pas later worden afgesloten.

Aldus betreft de vastgestelde overgangsregeling de in dat verband toepasselijke materiële regels, zoals overigens blijkt uit het gebruik van de woorden „bijstand” en „projecten” in dat artikel 105, net als uit de inhoud van de leden 2 en 3 ervan, en heeft zij geen betrekking op procedurele regels, waarvoor de voormelde basisregel moet gelden.

Bijgevolg is die in artikel 105 van verordening nr. 1083/2006 geformuleerde overgangsbepaling niet van toepassing op de proceduretermijn waaraan de Commissie gebonden is wanneer zij overeenkomstig die verordening een besluit over een financiële correctie neemt.

(cf. punten 89-96, 98)
Uit een elektronische gegevensbank kan stellig alle erin opgenomen informatie worden geëxtraheerd. Dat vanuit een dergelijke gegevensbank een document kan worden gecreëerd, wettigt echter niet de conclusie dat dat document als bestaand in de zin van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie moet worden aangemerkt. Het recht van toegang tot documenten van de instellingen strekt zich immers enkel uit tot bestaande documenten die bij de betrokken instelling berusten en verordening nr. 1049/2001 kan niet worden ingeroepen om een instelling te verplichten, een document te creëren dat niet bestaat. Hieruit volgt dat een verzoek om toegang waarvoor de Commissie een nieuw document, zelfs op basis van gegevens die al zijn vervat in bestaande documenten die bij haar berusten, zou moeten creëren, buiten het kader van verordening nr. 1049/2001 valt.

Met betrekking tot statische documenten, met name in de vorm van papier of een eenvoudig elektronisch bestand, kan worden volstaan met na te gaan of de drager en de inhoud ervan bestaan om uit te maken of een document bestaat. Daarentegen kan bij elektronische gegevensbanken wegens de dynamische aard ervan nauwelijks op die manier te werk worden gegaan, daar een document dat heel gemakkelijk kan worden gegenereerd vanaf informatie die al in een gegevensbank is opgenomen, niet noodzakelijkerwijs een bestaand document in eigenlijke zin is. Met betrekking tot elektronische gegevensbanken moet het onderscheid tussen een bestaand document en een nieuw document dus worden gemaakt op basis van een criterium dat past bij de technische specificaties van die gegevensbanken en overeenkomstig het doel van verordening nr. 1049/2001, die, zoals volgt uit overweging 4 en artikel 1, onder a) ervan, een zo ruim mogelijke toegang tot documenten beoogt te waarborgen.

In die omstandigheden moet als bestaand document worden aangemerkt alle informatie die uit een elektronische gegevensbank in het kader van het gewone gebruik ervan kan worden geëxtraheerd met behulp van voorgeprogrammeerde zoekinstrumenten, ook indien die informatie nog niet in die vorm is getoond of indien zij nog niet eerder door de personeelsleden van de instellingen is gezocht. Om aan de eisen van verordening nr. 1049/2001 te voldoen kan het dus gebeuren dat de instellingen een document vanuit de in een gegevensbank opgenomen informatie moeten constitueren met gebruikmaking van de bestaande zoekinstrumenten. Daarentegen moet als een nieuw en niet als een bestaand document worden beschouwd elke informatie waarvan de extractie uit een gegevensbank een substantiële investering vereist. Hieruit volgt dat elke informatie waarvan de verkrijging een wijziging vereist, hetzij van de organisatie van een elektronische gegevensbank, hetzij van de zoekinstrumenten die beschikbaar zijn voor het extraheren van de informatie, als nieuw document moet worden aangemerkt.

(zie punten 30, 31, 33‑35, 37‑40)
Artikel 6, lid 2, onder a), van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting is niet erop gericht als regel te stellen dat handelingen die buiten de werkingssfeer van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) vallen, kunnen worden geacht te zijn verricht voor „andere dan bedrijfsdoeleinden” in de zin van die bepaling. Door een dergelijke uitlegging zou aan artikel 2, lid 1, van de Zesde richtlijn immers elke zin worden ontnomen.

Artikel 1 van beschikking 2004/817 waarbij Duitsland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen in afwijking van artikel 17 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, waarbij die maatregel erin bestaat dat de belasting over de toegevoegde waarde (btw) op uitgaven voor goederen en diensten van het recht op aftrek wordt uitgesloten wanneer deze goederen en diensten voor meer dan 90 % van het totale gebruik voor de privédoeleinden van de belastingplichtige of diens werknemers of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrijfsdoeleinden worden gebruikt, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een situatie waarin een onderneming goederen of diensten verwerft die voor meer dan 90 % worden gebruikt voor niet-economische activiteiten, die niet binnen de werkingssfeer van de btw vallen.

Wanneer een onderneming een goed voor zowel economische als niet-economische activiteiten gebruikt, bepaalt artikel 17, lid 2, onder a), van de Zesde richtlijn immers enkel dat recht op aftrek van de voorbelasting bestaat. De lidstaten moeten bij het nemen van maatregelen op dat vlak het beginsel van fiscale neutraliteit, waarop het gemeenschappelijke btw-stelsel is gebaseerd, eerbiedigen. Overeenkomstig dit beginsel van fiscale neutraliteit heeft de aftrekregeling tot doel, de ondernemer geheel te ontlasten van de in het kader van al zijn economische activiteiten verschuldigde of betaalde btw. Aan dat vereiste is evenwel niet voldaan in geval van uitsluiting van het recht op aftrek voor bedrijfsgoederen die voor minder dan 10 % worden gebruikt voor economische activiteiten.

(cf. punten 34-36, 40 en dictum)
Zaak C‑289/15

Strafzaak

tegen

Jozef Grundza

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Krajský súd v Prešove)

„Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2008/909/JBZ – Artikel 7 – Voorwaarde van dubbele strafbaarheid – Artikel 9 – Grond tot weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging ontleend aan het ontbreken van dubbele strafbaarheid – Staatsburger van de tenuitvoerleggingsstaat die in de beslissingsstaat is veroordeeld wegens het niet naleven van een beslissing van een overheidsinstantie”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 januari 2017

Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2008/909 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen – Gronden tot weigering van erkenning en tenuitvoerlegging – Voorwaarde van dubbele strafbaarheid – Controle – Omvang

[Kaderbesluit 2008/909 van de Raad, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299 van de Raad, art. 7, lid 3, en 9, lid 1, d)]

Artikel 7, lid 3, en artikel 9, lid 1, onder d), van kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat, in een situatie als die in het hoofdgeding, moet worden aangenomen dat aan de voorwaarde van dubbele strafbaarheid is voldaan wanneer de feitelijke elementen die ten grondslag liggen aan het strafbare feit, zoals die zijn weergegeven in het door de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat uitgesproken vonnis, als zodanig ook op het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat strafrechtelijk hadden kunnen worden bestraft indien zij op dat grondgebied zouden hebben plaatsgevonden.

(zie punt 54 en dictum)
Artikel 5, lid 4, onder b), van verordening nr. 543/2008 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1234/2007 wat betreft de handelsnormen voor vlees van pluimvee, is geldig gelet op de vrijheid van ondernemerschap, zoals vastgelegd in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

De etiketteringsplicht van dit artikel kan de uitoefening van deze vrijheid van ondernemerschap weliswaar beperken, daar een dergelijke plicht voor de adressaat een verplichting impliceert die het vrije gebruik van de hem ter beschikking staande middelen beperkt, aangezien hij maatregelen moet nemen die voor hem kosten met zich kunnen brengen en gevolgen kunnen hebben voor de organisatie van zijn activiteiten, toch heeft de vrijheid van ondernemerschap echter geen absolute gelding, maar moet zij in relatie tot haar maatschappelijke functie worden beschouwd.

Aangaande de geschiktheid van de etiketteringsplicht om de verwezenlijking van de door de Unieregeling nagestreefde doelstellingen te waarborgen, kan de wetgever oordelen dat met die plicht enerzijds kan worden gewaarborgd dat de consument betrouwbare informatie krijgt dankzij de aanduiding op de verpakking, en anderzijds de consument ertoe kan worden aangezet vlees van pluimvee te kopen, wat de verkoopverwachting van dat product verbetert en bijgevolg de inkomsten van de producenten verhoogt.

Inzake de noodzakelijkheid van een dergelijke regeling kan de Uniewetgever rechtmatig oordelen dat een regeling volgens welke de prijs alleen op de schappen moet worden aangeduid, het niet mogelijk maakt de nagestreefde doelstellingen even doeltreffend te verwezenlijken als artikel 5, lid 4, onder b), van verordening nr. 543/2008, aangezien alleen de aanduiding van de totale prijs en van de prijs per gewichtseenheid, in het geval van producten waarvan de verpakkingseenheden niet allemaal hetzelfde gewicht kunnen hebben, een voor de consument toereikende informatie kan waarborgen. Een dergelijke plicht blijkt bovendien niet onevenredig aan de beoogde doelen te zijn, temeer daar de in artikel 5, lid 4, van verordening nr. 543/2008 opgelegde aanduiding van de totale prijs en van de prijs per gewichtseenheid slechts een van de gegevens is die krachtens die bepaling op de voorverpakking of op het eraan gehechte etiket moeten worden vermeld.

(cf. punten 29, 30, 38, 39, 41, dictum 1)
Door een wettelijke regeling vast te stellen en te handhaven krachtens welke de hoofdwoning is vrijgesteld van erfbelasting, die alleen van toepassing is op staatsburgers van de lidstaten van de Europese Unie die in de betrokken lidstaat wonen, komt deze lidstaat de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 63 VWEU en artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte.

Een dergelijke belastingwetgeving leidt namelijk tot een waardevermindering van de erfenis voor de erfgenaam die alle voorwaarden vervult, behalve de verplichting om permanent in die lidstaat te wonen, doordat de betrokkene de vrijstelling van erfbelasting wordt onthouden en hij uiteindelijk zwaarder wordt belast dan een erfgenaam die er permanent woont.

Met betrekking tot de vergelijkbaarheid van de betrokken categorieën personen kan een dergelijke nationale regeling, wanneer zij, voor de belasting van een onroerende zaak die door erfenis is verworven en is gelegen in de betrokken lidstaat, niet-ingezeten erfgenamen en ingezeten erfgenamen op gelijke voet behandelt, deze erfgenamen in het kader van deze belasting niet verschillend behandelen wat de toepassing van een vrijstelling van erfbelasting op deze onroerende zaak betreft, zonder de vereisten van het Unierecht te schenden. Dat is in casu wel het geval.

Daarenboven kan geen enkele dwingende reden van algemeen belang die door de betrokken lidstaat is aangevoerd, een beperking van het vrij verkeer van kapitaal in de zin van artikel 63 VWEU rechtvaardigen. Deze wettelijke regeling is namelijk niet geschikt om op coherente en systematische wijze de doelstelling van algemeen sociaal belang te verwezenlijken, die bestaat in het voorzien in de behoeften op het gebied van woonruimte, aangezien voor de vrijstelling bedoeld in deze bepaling niet de verplichting geldt dat de erfgenaam zijn hoofdwoonplaats vestigt in het vererfde pand, of zelfs maar in dit pand verblijft. Bovendien behoort de noodzaak, vermindering van belastingopbrengsten te voorkomen, niet tot de in artikel 65 VWEU genoemde doelstellingen en evenmin tot de dwingende redenen van algemeen belang die een beperking van een bij het VWEU ingevoerde vrijheid kunnen rechtvaardigen.

(cf. punten 31, 36-38, 40, 43, 45, 50 en dictum)
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 mei 2016 –

National Exhibition Centre

(Zaak C‑130/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Zesde richtlijn 77/388/EEG — Vrijstelling — Artikel 13, B, onder d), punt 3 — Handelingen betreffende betalingen en overmakingen — Begrip — Aankoop van kaartjes voor voorstellingen of andere evenementen — Betaling met debetkaart of met kredietkaart — Zogeheten dienst ‚van verwerking van de betaling met kaart’”

1. Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Vrijstellingen voorzien in de Zesde richtlijn — Bankverrichtingen bedoeld in artikel 13, B, onder d), punt 3 — Overmakingen en betalingen in de zin van dat artikel — Criteria voor vaststelling [Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, d), punt 3] (cf. punten 35, 36, 38)

2. Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Vrijstellingen voorzien in de Zesde richtlijn — Bankverrichtingen bedoeld in artikel 13, B, onder d), punt 3 — Begrip — Aankoop van kaartjes voor voorstellingen of voor andere evenementen — Betaling met debetkaart of met kredietkaart — Zogenoemde „dienst van verwerking van de betaling met kaart” — Daarvan uitgesloten [Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, d), punt 3] (cf. punt 52 en dictum)

Dictum

Artikel 13, B, onder d), punt 3, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde die hierin is bepaald voor handelingen betreffende betalingen en overmakingen niet van toepassing is op een zogeheten dienst van „verwerking van de betalingen met debetkaart of met kredietkaart”, zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, die wordt verleend door een belastingplichtige, de verrichter van deze dienst, wanneer iemand via deze dienstverrichter een kaartje koopt voor een voorstelling of een ander evenement dat deze in naam en voor rekening van een andere entiteit verkoopt, en die persoon met debetkaart of met kredietkaart betaalt.

( 1 ) PB C 190 van 8.6.2015.