Zaak C‑113/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk der Nederlanden

„Verordening (EEG) nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op overbrenging van afvalstoffen – Richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen – Nationale maatregel die voorziet in mogelijkheid om bezwaar te maken tegen overbrenging van voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen wanneer 20 % van afvalstoffen in lidstaat nuttig kan worden toegepast, en percentage afvalstoffen dat in land van bestemming nuttig kan worden toegepast, kleiner is – Maatregel van lidstaat waarbij handeling wordt ingedeeld onder punt R 1 (nuttige toepassing door verbranding) van bijlage II B bij richtlijn 75/442 of onder punt D 10 (verwijdering door verbranding) van bijlage II A bij zelfde richtlijn, niet volgens criterium van daadwerkelijk gebruik, maar volgens criterium van calorische waarde van verbrande afvalstoffen”

Samenvatting van het arrest

1. Milieu – Afvalstoffen – Verordening nr. 259/93 inzake overbrenging van afvalstoffen – Afvalstoffen bestemd voor nuttige toepassing – Kennisgevingprocedure voor overbrengingen tussen lidstaten – Regeling van bezwaar tegen overbrenging – Nationale maatregel die alleen bezwaren op grond van mate van nuttige toepassing gerechtvaardigd acht – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Verordening nr. 259/93 van de Raad, art. 7, lid 4, sub a, vijfde streepje)

2. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen – Bijlage II B – Onderscheid tussen verwijderingshandelingen en handelingen voor nuttige toepassing – Kwalificatie als handeling voor nuttige toepassing – Voorwaarden

(Richtlijn 75/442 van de Raad, zoals gewijzigd bij beschikking 96/350 van de Commissie, bijlage II B, punt R 1)

1. Artikel 7, lid 4, sub a, vijfde streepje, van verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, op grond waarvan de bevoegde autoriteiten van bestemming en van verzending gemotiveerde bezwaren tegen een overbrenging van voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen kunnen maken indien de verhouding tussen de wel en niet nuttig toe te passen afvalstoffen, de geschatte waarde van het materiaal dat uiteindelijk nuttig wordt toegepast of de kosten van de nuttige toepassing en de kosten van verwijdering van het niet nuttig toe te passen gedeelte, de nuttige toepassing uit economisch of milieutechnisch oogpunt niet rechtvaardigen, verzet zich ertegen dat een nationale regeling inzake de overbrenging van afvalstoffen voor die beoordeling uitsluitend verwijst naar het eerste van die drie criteria, dat wil zeggen de verhouding tussen de wel en niet nuttige toe te passen afvalstoffen. Voorts verzet die bepaling zich ertegen dat een nationale regeling inzake de overbrenging van afvalstoffen voor die beoordeling verwijst naar een vergelijking tussen het percentage afvalstoffen dat in de staat van bestemming en van verzending nuttig kan worden toegepast. In deze omstandigheden doet het er weinig toe dat de bevoegde nationale autoriteiten bevoegd blijven om elke aanvraag om overbrenging van geval tot geval te beoordelen, of dat de betrokken regeling inzake de overbrenging zowel voor de in‑ als voor de uitvoer geldt en erop gericht is, in de Gemeenschap een zo groot mogelijke mate van nuttige toepassing te verkrijgen.

(cf. punten 17‑21, 23‑25)

2. Het gebruik van afvalstoffen als brandstof vormt een handeling voor nuttige toepassing in de zin van punt R 1 van bijlage II B bij richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij beschikking 96/350, wanneer aan drie voorwaarden wordt voldaan. In de eerste plaats moet de betrokken handeling voornamelijk tot doel hebben, energie op te wekken. In de tweede plaats moet er bij de verbranding van de afvalstoffen meer energie worden opgewekt en teruggewonnen dan bij het verbrandingsproces wordt verbruikt en moet een deel van het surplus aan energie dat bij verbranding vrijkomt, daadwerkelijk worden gebruikt, hetzij onmiddellijk, in de vorm van warmte die door de verbranding wordt geproduceerd, hetzij na omzetting, in de vorm van elektriciteit. Ten slotte moet het merendeel van de afvalstoffen worden verbrand bij de handeling en moet het merendeel van de vrijgekomen energie worden teruggewonnen en gebruikt.

Criteria als de calorische waarde van de afvalstoffen, het gehalte aan schadelijke stoffen van de verbrande afvalstoffen of het feit dat de afvalstoffen al dan niet zijn vermengd, mogen daarentegen geen rol spelen.

(cf. punten 31‑32)