Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Nationale regeling die monopolie voor exploitatie van onlinekansspelen instelt – Strafsancties voor inbreuken op dit monopolie – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Art. 49 EG)

2. Vrij verrichten van diensten – Verdragsbepalingen – Werkingssfeer – Onlinekansspelen – Gebruik van tussenpersonen die zijn gevestigd in zelfde lidstaat als ontvangers van diensten van buitenlandse dienstverrichter – Geen invloed

(Art. 49 EG)

3. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Nationale regeling die monopolie voor exploitatie van onlinekansspelen instelt – Rechtvaardiging

(Art. 49 EG en 55 EG)

4. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Nationale regeling die monopolie voor exploitatie van onlinekansspelen instelt – Mogelijkheid voor monopolist om expansionistisch beleid te voeren – Rechtvaardiging

(Art. 49 EG)

5. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Kansspelen – Marktdeelnemer die van lidstaat waar hij is gevestigd, vergunning heeft gekregen om kansspelen aan te bieden – Onmogelijkheid voor deze marktdeelnemer om dergelijke diensten via internet in andere lidstaat aan te bieden omdat op dat gebied monopolie bestaat

(Art. 49 EG)

Samenvatting

1. Het recht van de Unie, en in het bijzonder artikel 49 EG, verzet zich ertegen dat een inbreuk op een monopolie voor de exploitatie van kansspelen, zoals het monopolie voor de exploitatie van onlinekansspelen waarin een nationale regeling voorziet, strafrechtelijk wordt bestraft indien deze regeling met dit recht in strijd is.

Het recht van de Unie stelt immers grenzen aan de bevoegdheid van de lidstaten op het gebied van het strafrecht. Het strafrecht mag met name de door het recht van de Unie gewaarborgde fundamentele vrijheden niet beperken. Zo kunnen voor de schending van een monopolieregeling door een marktdeelnemer geen strafrechtelijke sancties worden opgelegd wanneer deze regeling onverenigbaar is met artikel 49 EG.

(cf. punten 31‑32, 43, dictum 1)

2. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op onlinekansspelen die in de lidstaat van ontvangst door een in een andere lidstaat gevestigde marktdeelnemer worden aangeboden, hoewel deze marktdeelnemer:

a) in de lidstaat van ontvangst bepaalde informatica-infrastructuur, zoals een server, heeft geïnstalleerd, en

b) een beroep doet op ondersteunende informaticadiensten van een in de lidstaat van ontvangst gevestigde dienstverrichter, teneinde voor eveneens in deze lidstaat gevestigde consumenten diensten te verrichten.

Artikel 49 EG is immers van toepassing op een in een lidstaat gevestigde organisator van kansspelen die zijn diensten in een andere lidstaat aanbiedt, zelfs indien hij daarvoor een beroep doet op tussenpersonen die zijn gevestigd in dezelfde lidstaat als de ontvangers van deze diensten. Dit artikel is dus zeker van toepassing wanneer de aanbieder van de kansspelen geen beroep doet op tussenpersonen, maar louter op een aanbieder van informatica-ondersteuning in de lidstaat van ontvangst.

(cf. punten 37‑38, dictum 2)

3. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat die in de kansspelsector een bijzonder hoog niveau van consumentenbescherming wil garanderen, op goede gronden van mening kan zijn dat alleen de verlening van een monopolie aan een enkele organisatie die onder nauw overheidstoezicht staat, een doeltreffend middel is om de aan deze sector verbonden criminaliteit te beheersen, aansporing tot geldverkwisting door gokken te voorkomen en gokverslaving afdoende te bestrijden.

(cf. punt 48, 100, dictum 3)

4. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling die op het gebied van kansspelen een monopolie instelt, op grond waarvan de monopolist een expansionistisch beleid kan voeren, slechts coherent is met de doelstelling de criminaliteit te bestrijden en de gelegenheden tot gokken te beperken indien:

– zij is gesteund op de vaststelling dat de aan kansspelen verbonden criminele en frauduleuze activiteiten en de gokverslaving in de betrokken lidstaat een probleem vormen, dat door een uitbreiding van de legale en gereglementeerde activiteiten kan worden opgelost, en

– zij alleen gematigde reclame toestaat, die strikt beperkt is tot hetgeen nodig is om de consument in de richting van gecontroleerde kansspelcircuits te leiden.

Om ervoor te zorgen dat de kansspelactiviteiten in controleerbare banen worden geleid, moeten de marktdeelnemers met een vergunning een betrouwbaar, maar tegelijkertijd aantrekkelijk, alternatief bieden voor de niet-gereglementeerde activiteiten, hetgeen op zich een aanbod van een breed scala aan spelen, reclame van een bepaalde omvang en gebruikmaking van nieuwe distributietechnieken kan impliceren.

De eventueel door de houder van een openbaar monopolie gemaakte reclame moet gematigd blijven en strikt beperkt zijn tot wat nodig is om de consument aldus in de richting van gecontroleerde kansspelcircuits te leiden. Deze reclame mag daarentegen niet tot doel hebben de natuurlijke goklust van de consument aan te wakkeren door hem ertoe aan te zetten actief aan kansspelen deel te nemen, met name door deze spelen te banaliseren of er een positief beeld van te scheppen dat verband houdt met het feit dat de ingezamelde inkomsten bestemd zijn voor activiteiten van algemeen belang, of nog door de aantrekkingskracht van kansspelen te vergroten door middel van indringende reclameboodschappen die aanzienlijke winsten voorspiegelen.

(cf. punten 64, 68, 100, dictum 3)

5. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat de ene lidstaat voor een ander beschermingsstelsel heeft gekozen dan een andere lidstaat, geen invloed kan hebben op de beoordeling van de noodzaak en de evenredigheid van de ter zake getroffen regelingen. Deze dienen immers alleen te worden getoetst aan de door de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat nagestreefde doelstellingen en aan het niveau van bescherming dat deze willen waarborgen.

Aangezien er op het niveau van de Unie geen harmonisatie van de regelgeving inzake kansspelen heeft plaatsgevonden en er aanzienlijke verschillen bestaan tussen de nagestreefde doelstellingen en tussen de door de regelingen van de diverse lidstaten beoogde beschermingsniveaus, kan het loutere feit dat een marktdeelnemer rechtmatig diensten aanbiedt in de lidstaat waar hij is gevestigd en waar hij in beginsel door de bevoegde autoriteiten van die staat reeds aan wettelijke voorwaarden en controles wordt onderworpen, niet afdoende waarborgen dat de nationale consument tegen het risico van fraude en criminaliteit wordt beschermd in de ontvangende lidstaat.

(cf. punten 96‑97, 100, dictum 3)