Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen — Aanhangigheid — Vorderingen met zelfde onderwerp — Beoordelingscriteria — Inaanmerkingneming van uitsluitend aanspraken van verzoekers, met uitsluiting van verweermiddelen — (Executieverdrag van 27 september 1968, art. 21)

2. Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen — Protocol betreffende uitlegging van verdrag door Hof van Justitie — Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van Hof — Grenzen — Vraag die geen elementen bevat waaruit blijkt dat antwoord noodzakelijk is — Niet-ontvankelijkheid — (Executieverdrag van 27 september 1968; Protocol van 3 juni 1971)

Samenvatting

1. Artikel 21 van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek, het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en het Verdrag van 29 november 1996 inzake de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, moet aldus worden uitgelegd dat om te beoordelen of twee, voor gerechten van verschillende verdragsluitende staten aanhangige rechtsvorderingen tussen dezelfde partijen hetzelfde onderwerp betreffen, alleen moet worden uitgegaan van de aanspraken van de respectieve verzoekers, met uitsluiting van de door een verweerder aangevoerde verweermiddelen.

In deze bepaling zijn immers uitsluitend de aanspraken van de verzoekers in elk van de gedingen vermeld, en niet de verweermiddelen die een verweerder eventueel zou aanvoeren. Verder bestaat een situatie van aanhangigheid zodra bij twee gerechten van verschillende verdragsluitende staten rechtsvorderingen definitief zijn aangebracht, dus vooraleer de verweerders hun standpunt hebben kunnen uiteenzetten.

cf. punten 26-27, 32 en dictum

2. In het kader van de samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof, zoals neergelegd in het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, staat het in uitzonderlijke omstandigheden aan het Hof om, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid, de omstandigheden te onderzoeken waaronder de nationale rechter om een prejudiciële beslissing heeft verzocht. De geest van samenwerking waarin de prejudiciële verzoeken moeten worden gedaan, impliceert immers dat de verwijzende rechter oog heeft voor de aan het Hof opgedragen taak, te weten bij te dragen tot een goede rechtsbedeling in de lidstaten, doch niet adviezen over algemene of hypothetische vraagstukken te formuleren.

Teneinde het Hof in staat te stellen een nuttige uitlegging van het gemeenschapsrecht te geven, is het onontbeerlijk dat de nationale rechter uiteenzet waarom hij van mening is dat een antwoord op zijn vragen noodzakelijk is voor de beslechting van het geschil.

Een prejudiciële vraag die het Hof niet voldoende elementen verstrekt waaruit de noodzaak van een antwoord op deze vraag blijkt, is dus niet-ontvankelijk.

cf. punten 34-35, 37-38, 40-41