Een lidstaat kan naar aanleiding van een geschil de wettigheid aanvechten van een verordening waartegen hij niet vóór het verstrijken van de in artikel 230, vijfde alinea, EG bedoelde termijn beroep tot nietigverklaring heeft ingesteld. Alhoewel een dergelijke exceptie van onwettigheid in beginsel slechts ontvankelijk is indien zij in het verzoekschrift is geformuleerd, is deze exceptie eveneens ontvankelijk indien zij enkel in repliek uitdrukkelijk wordt aangevoerd en ter ondersteuning ervan geen andere middelen worden aangevoerd dan die welke reeds in het verzoekschrift waren aangevoerd, voor zover deze exceptie reeds impliciet, maar duidelijk in het verzoekschrift besloten lag.

De door een lidstaat opgeworpen exceptie van onwettigheid van een verordening stuit niet op het gezag van gewijsde van een vorig arrest indien het Hof daarin geen uitspraak heeft gedaan over de wettigheid van de bepalingen van de betreffende verordening waartegen de exceptie van onwettigheid is gericht, maar de vordering tot nietigverklaring ervan niet-ontvankelijk heeft verklaard. Het gezag van gewijsde geldt immers enkel voor de punten, feitelijk en rechtens, die door de betreffende rechterlijke beslissing daadwerkelijk of noodzakelijkerwijs zijn beslecht.

Het non-discriminatiebeginsel, zoals neergelegd in artikel 34, lid 2, EG, vereist dat, behoudens objectieve rechtvaardiging, vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld.

De bepalingen van de artikelen 3, 4 en 6 van verordening nr. 1954/2003 betreffende het beheer van de visserijinspanning voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap, zijn op dezelfde wijze op alle lidstaten van toepassing. De referentieperiode 1998 tot en met 2002, die krachtens deze bepalingen eerst tot raming en vervolgens tot toewijzing van de visserijinspanningsniveaus voor de daarin vastgestelde visserijtakken en gebieden dient, is met name dezelfde voor de hele Europese Gemeenschap. De beperking van de visserijinspanning die wordt vastgesteld op basis van de inspanning die elke nationale vloot in deze gebieden en visserijtakken gedurende deze periode daadwerkelijk heeft verricht, is dus op alle communautaire vissersvaartuigen van toepassing, ongeacht hun nationaliteit. De maatregelen die in deze bepalingen zijn neergelegd, kunnen dus enkel als discriminerend voor een lidstaat worden beschouwd indien deze zich enerzijds op het ogenblik van de vaststelling ervan in een situatie bevond die verschilde van die waarin de andere lidstaten zich bevonden, en indien er anderzijds — in voorkomend geval — geen objectieve rechtvaardiging bestaat voor de omstandigheid dat deze staat wordt onderworpen aan de regeling voor het beheer van de visserijinspanning die ook op de andere lidstaten van toepassing is.

Dat een lidstaat die zich op het ogenblik van de vaststelling van verordening nr. 1954/2003 in een situatie bevond die verschilde van die van de andere lidstaten, evenals de overige lidstaten wordt onderworpen aan de bij deze verordening ingestelde beheersregeling betreffende de visserijinspanning, is objectief gerechtvaardigd voor zover deze regeling enerzijds voorziet in een methode voor de vaststelling van de visserijinspanning die is gebaseerd op objectieve gegevens, te weten de daadwerkelijke visserijinspanning door elke lidstaat in de betrokken gebieden en visserijtakken tijdens een recente periode van vijf jaar, en anderzijds beoogt bij te dragen tot de instandhouding van de visbestanden door, volgens punt 4 van de considerans van genoemde verordening, ervoor te zorgen dat de bestaande globale visserijinspanningsniveaus niet stijgen.

(cf. punten 35-36, 40-41)