ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De kortgedingprocedure heeft niet tot doel, herstel te bieden voor schade, maar te waarborgen dat het arrest in de hoofdzaak ten volle effect sorteert. Om dat doel te bereiken, moeten de gevorderde maatregelen spoedeisend zijn in de zin dat zij noodzakelijk zijn om ernstige en onherstelbare schade aan de belangen van de verzoeker te voorkomen, en worden getroffen en effect sorteren vóór de beslissing in de hoofdzaak. De uitwerking die de tenuitvoerlegging van een tuchtrechtelijk ontslag op de psychische toestand van een ambtenaar heeft, is een onvermijdelijk en rechtstreeks gevolg van elke maatregel van dien aard. Bovendien kan de opschorting van de tenuitvoerlegging van het omstreden besluit dergelijke morele schade niet beter herstellen dan een nietigverklaring van dit besluit in de hoofdzaak.

De partij die om opschorting van tenuitvoerlegging verzoekt, moet aantonen dat zij niet op de uitkomst van de procedure in de hoofdzaak kan wachten zonder schade te lijden. Zuiver geldelijke schade kan in beginsel niet als onherstelbaar of zelfs maar als moeilijk herstelbaar worden aangemerkt, aangezien daarvoor later steeds een financiële compensatie kan worden toegekend. Het staat evenwel aan de kortgedingrechter om met inaanmerkingneming van de specifieke omstandigheden van het concrete geval te beoordelen of de onmiddellijke tenuitvoerlegging van het betrokken besluit verzoeker ernstige en onmiddellijke schade kan berokkenen die zelfs door de nietigverklaring van het besluit in de hoofdzaak niet kan worden hersteld.

(cf. punten 50, 55 en 57)

Referentie: Hof 3 juli 1984, De Compte/Parlement, 141/84 R, Jurispr. blz. 2575, punt 4; Gerecht 30 november 1993, D/Commissie, T-549/93 R, Jurispr. blz. II-1347, punt 45; Gerecht 26 februari 1999, Tzikis/Commissie, T-203/98R, JurAmbt. blz. I-A-37 en II-167, punt 50; Willeme/Commissie, reeds aangehaald, punten 36 en 37; Gerecht 29 april 2002, De Nicola/EIB. T-300/01 R, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 59
De partij die met een beroep op een mondelinge mededeling van het bestreden besluit aanvoert dat het beroep na het verstrijken van de in het Statuut gestelde termijnen is ingesteld, moet aantonen dat de verzoeker door die mondelinge mededeling kennis heeft kunnen nemen van het besluit.

Met betrekking tot de fumus boni juris van een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een besluit houdende overplaatsing naar de zetel van een ambtenaar die voorheen bij een delegatie van de Commissie in een derde land was tewerkgesteld, is het door de betrokkene op artikel 24, derde alinea, van het Statuut gebaseerde argument dat het omstreden besluit zijn recht op bij- en nascholing schendt, volstrekt ongegrond. Allereerst staat niet vast dat de op de Gemeenschappen rustende verplichting om deze bij- en nascholing te vergemakkelijken, de ambtenaar daadwerkelijk een subjectief recht verleent. Verder blijkt uit de tekst van die bepaling duidelijk dat de verplichting met name afhankelijk is gesteld van de voorwaarde dat „[deze bij- en nascholing] verenigbaar is met de eisen van een goede werking der diensten”.

Evenmin ernstig is het argument dat naar aanleiding van een voorbehoud gemaakt door het derde land waarbij de ambtenaar een diplomatieke functie uitoefent voor de Commissie, overplaatsing slechts gerechtvaardigd is wanneer de Commissie na onderzoek vaststelt dat dit voorbehoud gegrond is. Het Hof heeft immers duidelijk vastgesteld dat „moeilijkheden in de interne verhoudingen [...] de overplaatsing van een ambtenaar in het belang van de dienst rechtvaardigen [...] los van de vraag, wie voor de betrokken incidenten verantwoordelijk is”. Deze rechtspraak geldt te meer wanneer het gaat om moeilijkheden van een ambtenaar die diplomatieke taken heeft.

(cf. punten 41 en 42)

Referentie: Hof 12 juli 1979, List/Commissie, 124/78, Jurispr. blz. 2499, punt 13; Hof 12 november 1996, Ojha/Commissie, C-294/95 P, Jurispr. blz. I-5863, punten 41 en 42
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Imminente ernstige en onherstelbare schade - Begrip - Bewijslast

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van Gerecht, art. 104, lid 2)

2. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking houdende intrekking van financiële bijstand uit fondsen met structurele strekking - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Ernstige en onherstelbare schade - Begrip

(Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

1. De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding moet worden getoetst aan de vraag of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Deze partij moet aantonen dat zij de uitkomst van de procedure in de hoofdzaak niet kan afwachten zonder een dergelijke schade te lijden. Om te kunnen beoordelen of de door verzoeker gestelde schade ernstig en onherstelbaar is, zodat er gronden zijn om bij wijze van uitzondering de uitvoering van de beschikking op te schorten, dient de rechter in kort geding te beschikken over concrete gegevens, die hem in staat stellen te beoordelen, wat waarschijnlijk de gevolgen zullen zijn indien de gevraagde maatregelen niet worden getroffen.

De dreiging van schade behoeft echter niet met volstrekte zekerheid te worden aangetoond. In het bijzonder wanneer het intreden van de schade afhankelijk is van een aantal factoren, is het voldoende dat de schade met een voldoende mate van waarschijnlijkheid valt te voorzien.

( cf. punten 32-33 )

2. In het kader van een procedure in kort geding kan de verzoeker met betrekking tot de door hem gestelde immateriële schade, om te bewijzen dat er sprake is van een ernstige en onherstelbare schade, niet dienstig stellen dat alleen een opschorting van de uitvoering van een beschikking houdende intrekking van een financiële bijstand uit fondsen met structurele strekking kan voorkomen dat zijn reputatie wordt aangetast of dat hem de mogelijkheid wordt ontzegd in de toekomst met overheidsgeld gefinancierde projecten te beheren. Die schade kan namelijk adequaat worden hersteld door een nietigverklaring in het kader van het beroep in de hoofdzaak. Er is dus niet voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid, aangezien de kortgedingprocedure niet tot doel heeft herstel te bieden voor schade, maar ervoor te zorgen dat het arrest in de hoofdzaak ten volle effect kan sorteren.

( cf. punten 36-37 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Verband van gevraagde maatregel met in hoofdzaak gevorderde - Voorlopig en geen definitief karakter

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

2. Kort geding - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Toepasselijkheid van voorwaarden voor beroep tot nietigverklaring op vorderingen in kort geding - Voorlopige maatregelen die positie van verzoeker niet kunnen wijzigen, of niet beperkt zijn tot diens bijzondere situatie - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230 EG, 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

3. Procedure - Rechten en verplichtingen van gemachtigden, raadslieden en advocaten - Instellen door advocaat van aantal kennelijk niet-ontvankelijke en/of ongegronde vorderingen betreffende zelfde feiten - Misbruik van procedure - Gedrag dat onverenigbaar is met waardigheid van Gerecht - Toepassing van artikel 41, lid 1, van Reglement voor procesvoering

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 41, lid 1)

Samenvatting

1. De rechter in kort geding is niet bevoegd een voorlopige maatregel te gelasten die geen verband houdt met de vorderingen van verzoeker in de hoofdzaak. Bovendien moeten de in kort geding gevraagde maatregelen een voorlopig en niet-definitief karakter hebben en mogen zij derhalve niet prejudiciëren op de uitslag van de hoofdzaak.

( cf. punten 32-33 )

2. De redenering dat een particulier op grond van artikel 230, vierde alinea, EG geen maatregelen met werking erga omnes kan verkrijgen, doch alleen recht heeft op een maatregel voorzover de handeling waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd, zijn eigen rechtspositie aanmerkelijk kan wijzigen, is van toepassing op vorderingen in kort geding. Verzoeken om voorlopige maatregelen die ofwel niet specifiek de eigen rechtspositie van verzoeker kunnen wijzigen, ofwel niet beperkt zijn tot diens eigen bijzondere situatie, zijn kennelijk niet-ontvankelijk.

( cf. punt 34 )

3. Het gedrag van een advocaat die volhardt in het indienen, respectievelijk instellen van kennelijk niet-ontvankelijke en/of ongegronde verzoeken en beroepen die nagenoeg steeds betrekking hebben op dezelfde feiten, en telkens weer zijn gebaseerd op ongegronde beweringen betreffende de kennelijke onwettigheid van de bestreden beschikkingen van de betrokken gemeenschapsinstelling, dan wel betreffende kwade trouw of plichtsverzuim van die instelling, levert een duidelijk misbruik van procedure op.

In geval van een dergelijk misbruik kan het Gerecht overwegen gebruik te maken van zijn bevoegdheid ex artikel 41, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering tegen de advocaat die zich gedraagt op een wijze die met de waardigheid van het Gerecht onverenigbaar is, of die van de hem met het oog op zijn functie toegekende rechten een ander gebruik maakt dan waartoe die rechten hem zijn verleend.

( cf. punten 45-46 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure – Interventie – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Belang bij beslissing van geding – Indirect belang wegens gelijkenis tussen bestreden beschikking en beschikking die deel uitmaakt van zelfde bundel van individuele beschikkingen en is gericht tot verzoeker tot tussenkomst – Niet-ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 40, tweede alinea, en 53, eerste alinea)

Samenvatting

Het begrip belang bij de beslissing van het geding in de zin van artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat krachtens artikel 53, eerste alinea, van dit statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, moet worden gedefinieerd met inachtneming van het voorwerp van het geding zelf en worden verstaan als een rechtstreeks en actueel belang bij de toewijzing dan wel de afwijzing van het gevorderde, en niet als een belang ten aanzien van de aangevoerde middelen of argumenten. Onder „beslissing” van het geding moet namelijk de aan de geadieerde rechter gevraagde eindbeslissing worden verstaan zoals die zal blijken uit het dictum van het arrest.

Bovendien dient onderscheid te worden gemaakt tussen verzoekers tot tussenkomst die aannemelijk maken een rechtstreeks belang te hebben bij hetgeen wordt beslist op de specifieke handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, en verzoekers tot tussenkomst die slechts doen blijken van een indirect belang bij de beslissing van het geding wegens de gelijkenis tussen hun situatie en die van een der partijen.

In het geval van een beschikking die uit een bundel van individuele beschikkingen bestaat, volstaat het derhalve niet, een van de adressaten ervan te zijn dan wel daardoor rechtstreeks of individueel te worden geraakt, om aannemelijk te maken een rechtstreeks belang te hebben bij de beslissing van een geding waarbij een andere adressaat van dezelfde beschikking of een andere rechtstreeks of individueel daardoor geraakte persoon partij is, en derhalve ook niet om tot tussenkomst in dat geding te worden toegelaten.

Artikel 233 EG houdt immers niet in dat de Commissie bij gedeeltelijke nietigverklaring van een beschikking die uit een bundel van individuele beschikkingen bestaat, op verzoek van de belanghebbenden moet overgaan tot een heronderzoek van de wettigheid van die beschikking, voorzover zij andere personen dan de verzoeker individueel raakt.

(cf. punten 10‑22)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Verband van gevraagde maatregel met in hoofdzaak gevorderde - Voorlopig en geen definitief karakter

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

2. Kort geding - Voorwaarden voor ontvankelijkheid - Toepasselijkheid van voorwaarden voor beroep tot nietigverklaring op vorderingen in kort geding - Voorlopige maatregelen die positie van verzoeker niet kunnen wijzigen, of niet beperkt zijn tot diens bijzondere situatie - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230 EG, 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

3. Procedure - Rechten en verplichtingen van gemachtigden, raadslieden en advocaten - Instellen door advocaat van aantal kennelijk niet-ontvankelijke en/of ongegronde vorderingen betreffende zelfde feiten - Misbruik van procedure - Gedrag dat onverenigbaar is met waardigheid van Gerecht - Toepassing van artikel 41, lid 1, van Reglement voor procesvoering

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 41, lid 1)

Samenvatting

1. De rechter in kort geding is niet bevoegd een voorlopige maatregel te gelasten die geen verband houdt met de vorderingen van verzoeker in de hoofdzaak. Bovendien moeten de in kort geding gevraagde maatregelen een voorlopig en niet-definitief karakter hebben en mogen zij derhalve niet prejudiciëren op de uitslag van de hoofdzaak.

( cf. punten 24-25 )

2. De redenering dat een particulier op grond van artikel 230, vierde alinea, EG geen maatregelen met werking erga omnes kan verkrijgen, doch alleen recht heeft op een maatregel voorzover de handeling waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd, zijn eigen rechtspositie aanmerkelijk kan wijzigen, is van toepassing op vorderingen in kort geding. Verzoeken om voorlopige maatregelen die ofwel niet specifiek de eigen rechtspositie van verzoeker kunnen wijzigen, ofwel niet beperkt zijn tot diens eigen bijzondere situatie, zijn kennelijk niet-ontvankelijk.

( cf. punt 26 )

3. Het gedrag van een advocaat die volhardt in het indienen, respectievelijk instellen van kennelijk niet-ontvankelijke en/of ongegronde verzoeken en beroepen die nagenoeg steeds betrekking hebben op dezelfde feiten, en telkens weer zijn gebaseerd op ongegronde beweringen betreffende de kennelijke onwettigheid van de bestreden beschikkingen van de betrokken gemeenschapsinstelling, dan wel betreffende kwade trouw of plichtsverzuim van die instelling, levert een duidelijk misbruik van procedure op.

In geval van een dergelijk misbruik kan het Gerecht overwegen gebruik te maken van zijn bevoegdheid ex artikel 41, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering tegen de advocaat die zich gedraagt op een wijze die met de waardigheid van het Gerecht onverenigbaar is, of die van de hem met het oog op zijn functie toegekende rechten een ander gebruik maakt dan waartoe die rechten hem zijn verleend.

( cf. punten 40-41 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Ruil van vangstmogelijkheden tussen lidstaten - Bepaling die overdracht van aan Portugese Republiek toegekend vangstquotum voor ansjovis toestaat - Beroep ingesteld door reders en federaties die collectieve belangen van redersverenigingen vertegenwoordigen - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG; verordening nr. 2742/1999 van de Raad)

2. Exceptie van onwettigheid - Incident - Niet-ontvankelijkheid van beroep ten principale - Niet-ontvankelijkheid van exceptie

(Art. 241 EG)

Samenvatting

1. Het door in Spanje gevestigde reders ingestelde beroep tot nietigverklaring van de negende rubriek van bijlage I D bij verordening nr. 2742/1999, waarin in het kader van de ruil van de vangstmogelijkheden tussen de Franse Republiek en de Portugese Republiek is bepaald dat voor het jaar 2000 van het quotum van 5 220 ton ansjovis dat aan laatstbedoelde staat is toegewezen voor de ICES-gebieden IX en X en het SECAF-gebied 34.1.1 maximaal 3 000 ton mag worden gevangen in de wateren van het ICES-deelgebied VIII die onder de soevereiniteit of de jurisdictie van de Franse Republiek vallen, is niet-ontvankelijk.

Verzoekers worden namelijk door de bestreden bepaling, die een algemene strekking heeft, niet geraakt uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen in het kader van die bepaling ten opzichte van ieder ander karakteriseert. Meer in het bijzonder was de Raad ten tijde van de vaststelling van die bepaling niet verplicht rekening te houden met de bijzondere situatie van verzoekers.

Ook het beroep tot nietigverklaring van dezelfde bepaling dat is ingesteld door drie federaties van redersverenigingen, is niet-ontvankelijk. Een vereniging die is opgericht ter behartiging van de collectieve belangen van een groep justitiabelen, kan namelijk niet worden geacht in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG individueel te worden geraakt, en kan dus geen beroep tot nietigverklaring instellen namens haar leden, wanneer de individuele leden dat ook niet kunnen.

( cf. punten 50-52, 78 )

2. De in artikel 241 EG geboden mogelijkheid om de niet-toepasselijkheid in te roepen van een verordening of een handeling van algemene strekking die de rechtsgrondslag is voor de bestreden uitvoeringshandeling, vormt geen autonoom recht en kan slechts bij wege van incident worden benut. Bij ontbreken van een primair recht van beroep kan op dat artikel geen beroep worden gedaan.

( cf. punt 82 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Beroep dat in werkelijkheid geschil uit overeenkomst betreft - Onbevoegdheid van gemeenschapsrechter - Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG, 238 EG en 240 EG)

Samenvatting

$$Bij gebreke van een arbitragebeding in de zin van artikel 238 EG is het Gerecht kennelijk onbevoegd om kennis te nemen van een vordering die, hoewel zij op artikel 230, vierde alinea, EG is gebaseerd, als een vordering in verband met de uitvoering van een door de Gemeenschap gesloten overeenkomst moet worden aangemerkt. Anders zou het Gerecht zijn rechterlijke bevoegdheid uitbreiden tot andere geschillen dan die welke ingevolge artikel 240 EG tot zijn kennisneming behoren, terwijl die bepaling de gewone bevoegdheid inzake geschillen waarin de Gemeenschap partij is, aan de nationale rechterlijke instanties voorbehoudt.

Is derhalve kennelijk niet-ontvankelijk het beroep tot nietigverklaring dat degene aan wie een door de Gemeenschap medegefinancierd project is toegewezen, instelt tegen het besluit van de Commissie om de met hem gesloten overeenkomst inzake de uitvoering van het betrokken project te ontbinden, aangezien dat beroep, hoewel het op artikel 230, vierde alinea, EG is gebaseerd, in werkelijk een vordering in verband met de uitvoering van die overeenkomst is.

( cf. punten 25, 30 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening tot wijziging van gecombineerde nomenclatuur - Beroep ingesteld door importeur van verduurzaamde paddestoelen van soort Agaricus - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG, 234 EG en 249, tweede alinea, EG; verordening nr. 2626/1999 van de Commissie tot wijziging van bijlage I bij verordening nr. 2658/87 van de Raad)

Samenvatting

$$Is niet-ontvankelijk het beroep tot nietigverklaring dat een onderneming die verduurzaamde paddestoelen van de soort Agaricus importeert, instelt tegen verordening nr. 2626/1999 van de Commissie tot wijziging van bijlage I bij verordening nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, die, om de paddestoelen van postonderverdeling 2001 90 50 van de gecombineerde nomenclatuur te onderscheiden van die van postonderverdeling 2003 10, bepaalt dat het zoutgehalte van paddestoelen van postonderverdeling 2001 90 50 een bepaalde grenswaarde niet mag overschrijden.

Deze verordening dient zich immers aan als een maatregel van algemene strekking in de zin van artikel 249, tweede alinea, EG. Zij betreft, in het belang van een eenvormige toepassing van het gemeenschappelijk douanetarief, een objectief bepaalde situatie en heeft rechtsgevolgen voor op algemene en abstracte wijze omschreven categorieën van personen, met name de importeurs van de in de verordening beschreven producten.

Ook al maakt verzoekster deel uit van een beperkte kring van marktdeelnemers die partij zijn bij contracten waarvan de uitvoering door die verordening onmogelijk zou worden gemaakt, zij noemt geen enkele specifieke bepaling die de Commissie zou hebben verplicht, in de bestreden verordening rekening te houden met de situatie van deze marktdeelnemers.

Bovendien impliceert de mogelijkheid om met meer of minder nauwkeurigheid het aantal of zelfs de identiteit te bepalen van de rechtssubjecten waarop een maatregel van toepassing is, geenszins dat die rechtssubjecten moeten worden beschouwd als individueel door die maatregel te zijn geraakt, zolang vaststaat dat die toepassing voortvloeit uit een in de betrokken handeling omschreven objectieve feitelijke of rechtssituatie. Welnu, de bestreden verordening is van toepassing op een objectief omschreven situatie en raakt verzoekster slechts in haar objectieve hoedanigheid van importeur van de bedoelde producten. De omstandigheid dat een normatieve handeling uiteenlopende concrete gevolgen kan hebben voor de verschillende rechtssubjecten waarop zij van toepassing is, karakteriseert die rechtssubjecten niet ten opzichte van alle andere betrokken marktdeelnemers, omdat de toepassing van die handeling op grond van een objectief omschreven situatie plaatsvindt.

Ofschoon zij niet de nietigverklaring van de bestreden verordening kan vorderen, blijft het voor verzoekster wel mogelijk de onwettigheid ervan op te werpen voor de nationale rechterlijke instanties, die rechtdoen met inachtneming van artikel 234 EG.

( cf. punten 24, 27, 29, 31-33, 36 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Opschorting van uitvoering - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Financiële schade

(Art. 242 EG; Reglement voor de Procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

2. Kort geding - Opschorting van uitvoering - Voorwaarden - Ernstige en onherstelbare schade - Niet-financiële schade

(Art. 242 EG; Reglement voor de Procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

1. Geldelijke schade kan in beginsel niet worden beschouwd als onherstelbaar of zelfs moeilijk herstelbaar, wanneer zij later financieel kan worden vergoed, en bijgevolg een economisch verlies vormt dat via de beroepswegen van het Verdrag, met name artikel 235 EG, kan worden goedgemaakt.

( cf. punten 44, 47 )

2. Het besluit, een overheidsopdracht niet te gunnen, brengt niet noodzakelijk onherstelbare schade toe aan de reputatie en de geloofwaardigheid van de inschrijvers wier offerte werd uitgesloten. Deelneming aan een openbare aanbesteding, die naar haar aard een sterk mededingingskarakter heeft, levert voor alle inschrijvers risico's op en het feit dat een van hen op grond van de aanbestedingsregels wordt uitgesloten, kan op zichzelf geen enkele schade veroorzaken.

( cf. punt 48 )