Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging – Regels van Unie – Toepassing – Bevoegdheid van nationale mededingingsautoriteiten – Grenzen

(Art. 101 VWEU en 102 VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 5 en 10)

2. Handelingen van de instellingen – Verordeningen – Rechtstreekse toepasselijkheid – Artikel 5 van verordening nr. 1/2003 – Gevolgen

(Art. 102 VWEU en 288 VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 5, tweede alinea)

Samenvatting

1. Volgens artikel 5, tweede alinea, van verordening nr. 1/2003 kunnen de nationale mededingingsautoriteiten, wanneer zij op grond van de inlichtingen waarover zij beschikken, van mening zijn dat niet aan de voorwaarden voor een verbod is voldaan, beslissen dat er voor hen geen reden bestaat om op te treden.

De formulering van deze bepaling geeft duidelijk aan dat de nationale mededingingsautoriteit in een dergelijk geval alleen een beslissing mag geven waarin zij vaststelt dat er voor haar geen reden bestaat om op te treden.

Deze beperking van de bevoegdheid van de nationale mededingingsautoriteiten wordt bevestigd door het feit dat de Commissie bevoegd is om een beslissing te nemen indien de artikelen 101 VWEU en 102 VWEU niet zijn geschonden. Volgens artikel 10 van verordening nr. 1/2003 kan de Commissie bij beschikking vaststellen dat de artikelen 101 VWEU en 102 VWEU niet van toepassing zijn.

Punt 14 van de considerans van de verordening preciseert dat de Commissie „in uitzonderlijke gevallen” een dergelijke declaratoire beschikking kan geven. Volgens dit punt heeft een dergelijk optreden tot doel „de rechtsregels te verduidelijken en voor een samenhangende toepassing ervan in de [Unie] te zorgen, in het bijzonder ten aanzien van nieuwe soorten overeenkomsten of feitelijke gedragingen waarover in de bestaande jurisprudentie of bestuurspraktijk geen precedenten bestaan.”

Bovendien heeft de verordening, in het kader van het algemene beginsel van loyale samenwerking, een mechanisme van samenwerking tussen de Commissie en de nationale mededingingsautoriteiten ingevoerd teneinde in de lidstaten een coherente toepassing van de mededingingsregels te waarborgen.

Indien de nationale mededingingsautoriteiten beschikkingen zouden geven waarbij zij vaststellen dat artikel 102 VWEU niet is geschonden, zou worden afgedaan aan het door de verordening ingevoerde stelsel van samenwerking en zouden de bevoegdheden van de Commissie worden aangetast.

Een dergelijke „negatieve” beschikking ten gronde zou de eenvormige toepassing van de artikelen 101 VWEU en 102 VWEU immers in gevaar brengen. Punt 1 van de considerans van de verordening noemt deze eenvormige toepassing één van de voornaamste doelstellingen van de verordening, aangezien zij kan verhinderen dat de Commissie later zou vaststellen dat de betrokken praktijk een inbreuk op deze bepalingen van het recht van de Unie uitmaakt.

Zowel uit de tekst, de opzet als het doel van de verordening volgt dus dat alleen de Commissie mag vaststellen dat artikel 102 VWEU niet is geschonden, zelfs indien dit artikel in een door een nationale mededingingsautoriteit gevoerde procedure wordt toegepast.

Bijgevolg moet artikel 5 van verordening nr. 1/2003 aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale mededingingsautoriteit die voor de toepassing van artikel 102 VWEU onderzoekt of de voorwaarden voor toepassing van dit artikel zijn vervuld, en op grond van dit onderzoek meent dat er geen sprake is van misbruik, een beschikking kan vaststellen waarbij zij oordeelt dat dit artikel niet is geschonden.

(cf. punten 22‑30, dictum 1)

2. Aangezien artikel 5, tweede alinea, van verordening nr. 1/2003 volgens artikel 288 VWEU rechtstreeks toepasselijk is in alle lidstaten, verzet het zich tegen de toepassing van een regel van nationaal recht die voorschrijft dat een procedure betreffende de toepassing van artikel 102 VWEU dient te worden beëindigd met een beschikking waarbij wordt vastgesteld dat dit artikel niet is geschonden.

(cf. punten 34‑35, dictum 2)