ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Vrijstelling van invoerrechten – Begrip persoonlijk goed – Personenauto die aan natuurlijk persoon ter beschikking is gesteld door zijn werkgever en zowel voor beroepsdoeleinden als voor particuliere doeleinden wordt gebruikt – Daaronder begrepen

(Verordening nr. 918/83 van de Raad, art. 1, lid 2, sub c, 2 en 3)

Samenvatting

De artikelen 1, lid 2, sub c, 2 en 3 van verordening nr. 918/83 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen moeten aldus worden uitgelegd dat een personenauto die aan een natuurlijk persoon ter beschikking is gesteld door zijn werkgever en door die persoon zowel voor beroepsdoeleinden als voor particuliere doeleinden wordt gebruikt, kan worden aangemerkt als een persoonlijk goed dat op grond van de artikelen 2 en 3 van deze verordening in aanmerking komt voor een douanevrijstelling.

Bij lezing van deze bepalingen in hun onderling verband blijkt immers dat het persoonlijke goed, om voor bedoelde douanevrijstelling in aanmerking te komen, onder meer ten minste zes maanden vóór de datum waarop de belanghebbende zijn normale verblijfplaats in het land van herkomst heeft opgegeven, in zijn bezit moet zijn geweest en door hem als persoonlijk goed moet zijn gebruikt.

Enerzijds kan bij gebreke van een expliciete bepaling in die zin niet worden geconcludeerd dat een uitsluitend persoonlijk gebruik in alle omstandigheden noodzakelijk is om een goed als een persoonlijk goed te kunnen aanmerken, zodat een personenauto die zowel voor particuliere doeleinden als voor beroepsdoeleinden is gebruikt, als een dergelijk persoonlijk goed moet kunnen worden aangemerkt.

Anderzijds impliceert het in artikel 3 van deze verordening gebruikte begrip „bezit” dat de vrijstelling niet mag worden beperkt tot goederen die gedurende ten minste zes maanden vóór de verandering van woonplaats deel uitmaakten van het vermogen van de belanghebbende, maar zich uitstrekt tot de andere goederen waarover belanghebbende gedurende dezelfde periode de feitelijke macht uitoefende.

(cf. punten 14, 21‑22, 27, 29, 32 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Communautair douanevervoer – Extern communautair douanevervoer – Overtredingen of onregelmatigheden – Niet-kennisgeving aan aangever van termijn om bewijs van regelmatigheid van vervoer of plaats van overtreding te leveren – Invloed op ontstaan van douaneschuld – Geen – Invloed op inning van douaneschuld

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 203, lid 1; verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 379)

Samenvatting

Artikel 203, lid 1, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, juncto artikel 379 van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92, moeten aldus worden uitgelegd dat een douaneschuld is ontstaan wanneer een onder de regeling extern douanevervoer geplaatste zending niet bij het douanekantoor van bestemming is aangebracht, aangezien de niet-kennisgeving aan de aangever van de termijn voor het leveren van het bewijs van de regelmatigheid van het communautair douanevervoer of van de plaats waar de overtreding daadwerkelijk is begaan, niet belet dat de douaneschuld ontstaat. Deze kennisgeving vormt evenwel een conditio sine qua non voor de inning van de douaneschuld door de douaneautoriteiten, zodat de lidstaat waaronder het kantoor van vertrek ressorteert, de schuld slechts kan innen wanneer hij de aangever heeft meegedeeld dat hij over een termijn van drie maanden beschikt om het gevraagde bewijs te leveren, en dat bewijs niet binnen deze termijn is geleverd.

(cf. punten 23, 26 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening – Richtlijn 92/50 – Werkingssfeer – Opdracht zonder verband met activiteiten van algemeen belang van aanbestedende dienst – Daaronder begrepen – Opdracht betreffende onderaanbesteding van activiteiten van territoriaal lichaam dat als dienstverlener optreedt – Daaronder begrepen

(Richtlijn 92/50 van de Raad, art. 1, sub a en b, 8 en 11)

Samenvatting

Artikel 8 van richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, junctis de artikelen 1, sub a en b, en 11, lid 1, daarvan, bepaalt dat voor schriftelijke overeenkomsten onder bezwarende titel, die zijn gesloten tussen een dienstverlener en een territoriaal lichaam een openbare procedure, een niet-openbare procedure of een procedure van gunning via onderhandelingen in de zin van deze richtlijn moet worden gevolgd, wanneer zij in bijlage I A bij de richtlijn vermelde diensten betreffen.

In dit verband kan de omstandigheid dat deze opdracht niet binnen het kader van de activiteiten van algemeen belang van dat territoriale lichaam valt, maar binnen dat van een afzonderlijke, duidelijk daarvan onderscheiden, economische activiteit die aan mededinging onderworpen is, niet afdoen aan de kwalificatie van deze opdracht als overheidsopdracht in de zin van de artikelen 8 en 11 van richtlijn 92/50. Artikel 1, sub a, daarvan maakt immers geen onderscheid tussen opdrachten die door een aanbestedende dienst worden geplaatst ter vervulling van zijn taak om te voorzien in behoeften van algemeen belang, en die welke geen verband houden met deze taak.

Evenmin doet het ter zake dat de aanbestedende dienst voornemens is zelf als dienstverlener op te treden en dat de betrokken opdracht er in dat kader op is gericht een gedeelte van zijn werkzaamheden aan een derde in onderaanneming te geven.

(cf. punten 13, 16, 18)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever – Richtlijn 80/987 – Werkingssfeer – Begrip bezoldiging – Toepassing van nationaal recht – Nationale wettelijke regeling die aanspraken op schadeloosstelling wegens onrechtmatig ontslag omvat – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 80/987 van de Raad, art. 2, lid 2)

2. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever – Richtlijn 80/987 – Werkingssfeer – Begrip bezoldiging – Nationale wettelijke regeling die aanspraken op schadeloosstelling wegens onrechtmatig ontslag omvat die bij vonnis of administratieve beslissing zijn erkend, maar in schikkingsprocedure erkende aanspraken uitsluit – Schending van gelijkheidsbeginsel – Verplichtingen en bevoegdheden van nationale rechter

(Richtlijn 80/987 van de Raad, art. 2, lid 2)

Samenvatting

1. Volgens artikel 2, lid 2, van richtlijn 80/987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, is het aan het nationale recht om de term „bezoldiging” te definiëren en de inhoud ervan te bepalen.

Dat de richtlijn de betaling van de bezoldiging aan referentieperioden koppelt, sluit in dit verband niet uit dat zij op schadeloosstellingen wegens onrechtmatig ontslag wordt toegepast. Indien dus de term „bezoldiging” zoals die in het nationale recht is omschreven, deze schadeloosstellingen omvat, dan vallen deze binnen de werkingssfeer van richtlijn 80/987, ook zoals deze vóór richtlijn 2002/74 tot wijziging van richtlijn 80/987 luidde.

(cf. punten 31‑33, dictum 1)

2. Wanneer aanspraken op schadeloosstelling wegens onrechtmatig ontslag die bij vonnis of administratieve beslissing zijn erkend, volgens de betrokken nationale regeling onder het begrip „bezoldiging” vallen, moeten identieke aanspraken die zijn vastgesteld in een schikkingsprocedure, in het kader van de toepassing van richtlijn 80/987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, eveneens worden aangemerkt als aanspraken van werknemers die voorvloeien uit arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen en die het loon in de zin van deze richtlijn betreffen. De onrechtmatig ontslagen werknemers bevinden zich immers in een vergelijkbare situatie voorzover zij recht hebben op schadeloosstelling indien zij niet opnieuw in dienst worden genomen.

De nationale rechter moet een interne regeling die in strijd met het gelijkheidsbeginsel laatstbedoelde aanspraken van het begrip „bezoldiging” in de zin van die regeling uitsluit, buiten toepassing laten.

(cf. punten 35, 38, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Terbeschikkingstelling van werknemers met oog op verrichten van diensten – Richtlijn 96/71 – Nationale regeling volgens welke onderneming die in andere lidstaat gevestigde onderneming werkzaamheden laat verrichten, als borg aansprakelijk is voor betaling van minimumloon aan werknemers in dienst van andere onderneming – Beperking van vrij verrichten van diensten – Rechtvaardiging uit hoofde van algemeen belang – Sociale bescherming van werknemers

(Art. 49 EG; richtlijn 96/71 van Europees Parlement en Raad, art. 5)

Samenvatting

Artikel 5 van richtlijn 96/71 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten, krachtens hetwelk de lidstaten adequate maatregelen nemen ingeval niet aan deze richtlijn wordt voldaan, en er met name zorg voor dragen dat de werknemers en/of hun vertegenwoordigers over passende procedures beschikken om de nakoming van de verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn af te dwingen, uitgelegd met inachtneming van artikel 49 EG, verzet zich in beginsel niet tegen een nationale regeling volgens welke een in de betrokken lidstaat gevestigde aannemer, die een in een andere lidstaat gevestigde aannemer bouwwerkzaamheden laat verrichten, als borg die afstand heeft gedaan van zijn voorrecht van uitwinning, aansprakelijk is voor de nakoming van de verplichtingen van die aannemer of van een onderaannemer tot betaling van het minimumloon aan een werknemer in dienst van laatstgenoemden of van bijdragen aan een gemeenschappelijke instelling van de partijen bij een collectieve overeenkomst, wanneer het minimumloon het bedrag omvat dat, na aftrek van belastingen en socialezekerheidsbijdragen of bijdragen ter bevordering van de werkgelegenheid of voor overeenkomstige sociale doelstellingen, aan de werknemer moet worden uitbetaald (nettoloon), ook al is de bescherming van het loon niet het prioritaire of slechts een secundair doel van de bedoelde nationale regeling.

Indien het recht op minimumloon een bestanddeel van de bescherming van de werknemers vormt, die een van de dwingende redenen van openbaar belang is, waardoor eventuele beperkingen op de vrijheid van dienstverrichting gerechtvaardigd kunnen zijn, moeten de procedureregels waarmee de eerbiediging van dit recht kan worden afgedwongen, zoals de aansprakelijkheid als borg, namelijk ook worden geacht een dergelijke bescherming te kunnen bieden, voorzover deze regel ten goede komt aan de ter beschikking gestelde werknemers, omdat hij ten behoeve van hen aan de eerste schuldenaar van het minimumloon, namelijk de werkgever, een hoofdelijk met de eerste verbonden tweede schuldenaar toevoegt, die in het algemeen zelfs meer solvabel is dan de eerste.

(cf. punten 28, 34‑35, 37, 40, 45 en dictum)
Zaak C‑422/02 P

Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH

tegen

Raad van de Europese Unie

„Hogere voorziening – Antidumpingmaatregelen – Verordening tot beëindiging van antidumpingprocedures – Terugwerkende kracht – Gelijke behandeling – Niet-discriminatie – Invoer van bepaalde grote elektrolytische aluminiumcondensatoren uit Japan”

Conclusie van advocaat-generaal F. G. Jacobs van 29 april 2004

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 27 januari 2005

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Verdediging tegen dumpingpraktijken – Beginsel van gelijke behandeling van invoer uit verschillende landen – Draagwijdte met betrekking tot uit verschillende landen met dumping ingevoerde producten waarvan deel aan procedure van nieuw onderzoek is onderworpen en resterende deel aan oorspronkelijk onderzoek

(Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 5, 9, lid 5, en 11, lid 2)

Er bestaat een objectief verschil tussen de procedure van oorspronkelijk onderzoek, die beoogt te bepalen of van dumping sprake is, en de procedure van nieuw onderzoek van een antidumpingmaatregel die ten einde loopt. Terwijl bij invoer ten aanzien waarvan een nieuw onderzoek plaatsvindt, reeds definitieve antidumpingmaatregelen zijn ingesteld, en in beginsel voldoende bewijs is geleverd dat het vervallen van die maatregelen waarschijnlijk tot voortzetting of herhaling van dumping en schade zou leiden, gaat het er bij een oorspronkelijk onderzoek van de invoer namelijk juist om het bestaan, de mate en het effect van de gestelde dumping te bepalen, ook al kan een dergelijk onderzoek slechts worden geopend indien er voldoende bewijs is dat de inleiding van een dergelijke procedure gerechtvaardigd is.

Hieruit volgt dat de inning van een definitief antidumpingrecht tot aan de beëindiging van het nieuwe onderzoek dat ernaar is gedaan, terwijl gedurende dezelfde periode met betrekking tot soortgelijke producten uit andere landen waarnaar een initieel onderzoek plaatsvindt, geen recht van dat type is geïnd, geen schending van het gelijkheidsbeginsel oplevert.

Bovendien is de Raad op grond van het non-discriminatiebeginsel van artikel 9, lid 5, van de basisverordening niet verplicht om artikel 11, lid 2, van de antidumpingbasisverordening nr. 384/96, dat bepaalt dat een definitief antidumpingrecht van kracht blijft totdat de resultaten van het nieuwe onderzoek bekend zijn, buiten toepassing te laten. Het in deze bepaling geformuleerde beginsel vereist namelijk niet dat de Raad, wanneer hij besluit een procedure van heronderzoek te beëindigen op grond dat geen definitief antidumpingrecht is ingesteld op invoer die zich in een vergelijkbare situatie bevindt als de aan een nieuw onderzoek onderworpen, uit andere bronnen afkomstige invoer met betrekking tot dewelke een aanvankelijk onderzoek is verricht, in deze verschillende situaties een absoluut gelijke behandeling moet herstellen op het punt van de inning van de rechten bij de invoer.

(cf. punten 50‑52)
Zaak C‑46/02

Fixtures Marketing Ltd

Tegen

Oy Veikkaus Ab

(verzoek van de Vantaan käräjäoikeus om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 96/9/EG – Rechtsbescherming van databanken – Recht sui generis – Begrip investering in verkrijging, controle of presentatie van inhoud van databank – Kalenders van voetbalkampioenschappen – Weddenschappen”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Rechtsbescherming van databanken – Richtlijn 96/9 – Begrip investering in verkrijging, controle of presentatie van inhoud van databank – Middelen die worden aangewend voor opstelling van kalender van voetbalwedstrijden – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 96/9 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1)

Het begrip investering in de verkrijging van de inhoud van een databank in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 96/9 betreffende de rechtsbescherming van databanken moet aldus worden opgevat dat het betrekking heeft op de investering ten behoeve van het aanleggen van deze databank. Het duidt dus op de middelen die worden aangewend om bestaande elementen te verkrijgen en in deze databank te verzamelen, maar omvat niet de middelen die worden aangewend voor het creëren van de elementen die de inhoud van een databank vormen.

In de context van de opstelling van een wedstrijdkalender voor de organisatie van voetbalkampioenschappen vormen de middelen die worden aangewend om voor de verschillende wedstrijden van deze kampioenschappen de data, de tijdschema’s en de tegen elkaar spelende teams vast te stellen, niet een dergelijke investering. Bovendien vereist de verkrijging van de gegevens die in deze kalender worden opgenomen, geen bijzondere inspanning van de liga’s beroepsvoetbal, welke rechtstreeks betrokken zijn bij het creëren van deze gegevens. De middelen die worden aangewend voor de controle of de presentatie van de gegevens die in de kalender worden opgenomen, kunnen evenmin worden geacht een substantiële investering te vormen, los van de investering in het creëren van genoemde gegevens.

(cf. punten 33‑34, 41‑42, 44‑46, 49 en dictum)
Zaak C‑460/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Italiaanse Republiek

„Luchtvervoer – Grondafhandeling – Richtlijn 96/67/EG”

Samenvatting van het arrest

1. Vervoer – Luchtvervoer – Toegang tot grondafhandelingsmarkt op luchthavens van Gemeenschap – Bevoegdheid van lidstaten om voor personeel van bedrijven die grondafhandelingsdiensten verlenen, adequate sociale bescherming te garanderen – Grenzen

(Richtlijn 96/67 van de Raad)

2. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen –Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 2001/23 – Overgang – Begrip – Nationale bepaling die ongeacht kenmerken van betrokken verrichting voorziet in behoud van tewerkstelling en continuïteit van arbeidsverhoudingen van personeel van vorige beheerder in geval van overgang van activiteit – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 2001/23 van de Raad)

1. De bevoegdheid om voor het personeel van de bedrijven die grondafhandelingsdiensten verlenen, een adequate sociale bescherming te garanderen, die de lidstaten behouden krachtens richtlijn 96/67 betreffende de toegang tot de grondafhandelingsmarkt op de luchthavens van de Gemeenschap, omvat geen onbeperkte verordenende bevoegdheid en moet aldus worden uitgeoefend dat daarbij geen afbreuk wordt gedaan aan het nuttig effect van deze richtlijn en aan de daardoor nagestreefde doelstellingen. Deze richtlijn heeft namelijk tot doel, de grondafhandelingsmarkt toegankelijk te maken, hetgeen met name moet bijdragen tot een verlaging van de exploitatiekosten van de luchtvaartmaatschappijen

(cf. punten 31‑32)

2. Een nationale bepaling die voorziet in de handhaving van de tewerkstelling en de continuïteit van de arbeidsverhoudingen van het personeel van de vorige beheerder, en die, ongeacht de kenmerken van de verrichting waarom het gaat, van toepassing is op elke „overgang van activiteit” in de betrokken sector, gaat kennelijk verder dan het in richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, gehanteerde begrip overgang, zoals uitgelegd door het Hof. Er kan namelijk slechts aan de hand van de bijzonderheden van elke overgang van activiteiten worden bepaald of de betrokken overgang een overgang in de zin van deze richtlijn is.

(cf. punten 41‑42)
Zaak C‑447/02 P

KWS Saat AG

tegen

Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

„Hogere voorziening – Gemeenschapsmerk – Verordening (EG) nr. 40/94 – Absolute weigeringsgrond – Onderscheidend vermogen – Kleur als zodanig – Oranje kleur”

Samenvatting van het arrest

1. Gemeenschapsmerk – Beslissingen van Bureau – Eerbiediging van rechten van verdediging

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 73)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Erkenning van onderscheidend vermogen van kleur als zodanig – Verkrijging door gebruik

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, leden 1, sub b, en 3)

1. Overeenkomstig artikel 73, tweede zin, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk kan een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) haar beslissing alleen nemen op grond van de gegevens, feitelijk of rechtens, waarover de partijen hun opmerkingen kenbaar hebben kunnen maken.

Wanneer de kamer van beroep ambtshalve feitelijke gegevens verzamelt die haar beslissing zullen schragen, dient zij deze aan de partijen mede te delen zodat deze hun opmerkingen kenbaar kunnen maken.

(cf. punten 42‑43)

2. Een kleur als zodanig kan weliswaar, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, volgens artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94 onderscheidend vermogen verkrijgen voor de waren en diensten waarvoor inschrijving van een gemeenschapsmerk is gevraagd, maar de mogelijkheid dat een kleur als zodanig onderscheidend vermogen krijgt voordat daarvan enig gebruik is gemaakt, in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van die verordening, bestaat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen, met name wanneer het aantal waren of diensten waarvoor het merk wordt aangevraagd, zeer beperkt en de relevante markt zeer specifiek is.

(cf. punt 79)
Zaak C‑424/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Verenigd Koninkrijk van Groot-Britannië en Noord-Ierland

„Niet-nakoming – Richtlijn 75/439/EEG – Verwijdering van afgewerkte olie – Voorrang aan behandeling van afgewerkte olie door regeneratie”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Verwijdering van afgewerkte olie – Richtlijn 75/439 – Verplichting voor lidstaten om voorrang te verlenen aan behandeling van afgewerkte olie door regeneratie – Grenzen – Beperkingen van technische, economische en organisatorische aard – Begrip

(Richtlijn 75/439 van de Raad, art. 3, lid 1)

Blijkens artikel 3, lid 1, van richtlijn 75/439 inzake de verwijdering van afgewerkte olie, zoals gewijzigd bij richtlijn 87/101, maakt de verwijzing naar „beperkingen van technische, economische en organisatorische aard” in genoemd artikel deel uit van een bepaling waarbij de lidstaten in algemene bewoordingen een verplichting wordt opgelegd, en heeft de gemeenschapswetgever met deze aanduiding niet willen voorzien in beperkte uitzonderingen op een regel die van algemene toepassing is, maar de werkingssfeer en de inhoud willen vastleggen van een positieve verplichting, namelijk te waarborgen dat de behandeling van afgewerkte olie door regeneratie voorrang krijgt.

Hieruit volgt dat de definitie van die beperkingen niet volledig aan de lidstaten kan worden overgelaten. Een exclusieve uitlegging door de lidstaten is immers niet alleen in strijd met het beginsel van eenvormige uitlegging en toepassing van het gemeenschapsrecht, maar maakt van de verenigbaarheid van de behandeling door regeneratie met de beperkingen van technische, economische en organisatorische aard ook een voorwaarde waarvan de vervulling geheel afhangt van een opportuniteitsbeoordeling door de betrokken lidstaat.

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 75/439, dat de „beperkingen van technische, economische en organisatorische aard” betreft, moet worden opgevat als de uitdrukking van het evenredigheidsbeginsel, op grond waarvan de lidstaten maatregelen moeten treffen die passend zijn voor en in verhouding staan tot het beoogde doel, namelijk voorrang te verlenen aan de behandeling van afgewerkte olie door regeneratie, met dien verstande dat de grens van deze positieve verplichting bestaat in genoemde beperkingen. De stelling dat de technische, economische en organisatorische situatie in een lidstaat noodzakelijkerwijs een beperking is die in de weg staat aan de vaststelling van maatregelen als bedoeld in genoemde bepaling, komt er immers op neer dat hieraan elke nuttige werking wordt ontnomen, aangezien de aan de lidstaten opgelegde verplichting zich zou beperken tot de handhaving van de status-quo, zodat er geen reële verplichting zou zijn om de nodige maatregelen te treffen ten gunste van de behandeling van afgewerkte olie door regeneratie.

(cf. punten 20‑23)