Vast staat dat het onderhavige geval wordt beheerst door het op 5 april 1978 door de secretaris-generaal van de Raad en de vakbondsorganisaties ondertekende aanvullende onderhandelingsprotocol (de tekst ervan is opgenomen in de „Mededeling voor het personeel” van het secretariaat-generaal van de Raad nr. 77/78 van 14 april 1978). Punt 4, nr. 1 daarvan bepaalt: „elke opengevallen plaats... wordt ter kennis gebracht van het personeel in de vorm van een aankondiging van overplaatsing (avis de mutation), vergezeld van een omschrijving van de functie en een oproep tot kandidaatstelling.” Dezelfde bepaling voegt daaraan onmiddellijk toe: „uiteraard staat het de directe chef vrij om een keuze te maken uit de kandidaten die naar aanleiding van deze mededeling om overplaatsing verzoeken ofwel een keuze daarbuiten te maken”; voorts wordt verklaard dat in elk geval „voor de keuze alleen het criterium van het dienstbelang bepalend (dient) te zijn.”

Niettemin dient ook rekening te worden gehouden met artikel 7, lid 1, Ambtenarenstatuut, dat bepaalt: „het tot aanstelling bevoegde gezag stelt de ambtenaar, uitsluitend in bet belang van de dienst en ongeacht zijn nationaliteit, bij wege van aanstelling of overplaatsing (mutation), overeenkomstig zijn rang tewerk in een tot zijn categorie of groep behorend ambt.” De tweede alinea voegt daaraan toe: „de ambtenaar kan verzoeken binnen zijn instelling te worden overgeplaatst.”

Partijen verdedigen tegengestelde opvattingen omtrent de verhouding tussen bovengenoemde voorschriften. Volgens de Raad heeft de in het protocol neergelegde procedure ten doel zowel de administratie als het personeel snel en volledig nuttige informatie te verschaffen voor een snelle en passende bezetting van vacante posten door middel van overplaatsingen binnen de instelling: dit zou het namelijk mogelijk maken, zowel de vacature als de criteria op grond waarvan de administratie deze wil bezetten tijdig kenbaar te maken aan de belanghebbenden, alsmede de administratie in kennis te stellen van de wensen van de ambtenaren. Een dergelijke procedure heeft volgens de Raad een louter onderzoekend en preliminair karakter en wijkt dan ook volstrekt af van de in artikel 7 Statuut geregelde overplaatsing. Het voornaamste onderscheid zou zijn gelegen in het feit dat het tot aanstelling bevoegde gezag volgens de procedure van het protocol niet gehouden is zich uit te spreken over verzoeken om overplaatsing, terwijl artikel 7 Statuut de administratie een dergelijke verplichting oplegt ten aanzien van de normale procedures.

Volgens verzoeker daarentegen dient het voorschrift van het protocol te worden uitgelegd in het kader van artikel 7 Statuut. Dit voorschrift regelt immers — aldus verzoeker — de bijzondere modaliteiten voor het bezetten van vacatures, doch zonder dat zulks van invloed is op de aard van het verzoek om overplaatsing, die ook met het oog op artikel 7, lid 1, Statuut ongewijzigd blijft. Mitsdien zou het tot aanstelling bevoegde gezag te allen tijde en bij uitsluiting bevoegd zijn zich over een dergelijk verzoek uit te spreken.

Het komt mij voor dat deze laatste uitlegging dient te worden gevolgd. In de eerste plaats spreekt het protocol namelijk over „mutation” (overplaatsing), zodat het dezelfde terminologie gebruikt als artikel 7 Statuut. In de tweede plaats kon het protocol niet, in afwijking van het Statuut, de bevoegdheid om over verzoeken tot overplaatsing te beslissen overdragen aan ambtenaren van het tussenliggend niveau, aangezien een overeenkomst met een vakbondsorganisatie enkel tengevolge kan hebben dat de instelling die daarbij partij is, zichzelf beperkt in de uitoefening van haar eigen bevoegdheden inzake de betrekkingen met het personeel, en stellig niet het Statuut kan wijzigen, dat een verordening vormt. In de derde plaats kan uit de tekst van de overeenkomst met de vakbonden niet worden afgeleid dat het een zelfstandige procedure naast die van het Statuut heeft willen invoeren. In het bijzonder kan en moet de bevoegdheid de over te plaatsen ambtenaar te kiezen, die in het protocol aan de directe chef van de dienst van uiteindelijke tewerkstelling wordt toegekend, overeenstemmen met de bevoegdheid over de overplaatsing te beslissen, die ingevolge artikel 7 Statuut aan het tot aanstelling bevoegde gezag toekomt.

In dit verband zou ik willen opmerken dat genoemd voorschrift van het protocol niet kan worden gezien als een delegatie van het tot aanstelling bevoegde gezag aan de directe chefs van de beslissingsbevoegdheid inzake overplaatsingen. Men mag namelijk niet vergeten dat krachtens het besluit van de Raad van 14 mei 1962 (PB 1963, blz. 34) „de bevoegdheden die volgens het Statuut van de ambtenaren aan het tot aanstelling bevoegde gezag... toekomen, worden... uitgeoefend door de Secretaris-generaal” en dat deze op zijn beurt gemachtigd is zijn bevoegdheden geheel of gedeeltelijk over te dragen aan de directeur-generaal Personeelszaken voor zover het ambtenaren van de categorieën B, C en D betreft, dus niet met betrekking tot de ambtenaren van categorie A, waartoe verzoeker behoort. Voorts moet in aanmerking worden genomen dat het protocol in het algemeen spreekt van

„directe chef” en aldus niet al te duidelijk aangeeft, door wie deze beweerdelijk gedelegeerde bevoegdheid wordt uitgeoefend. De opvatting dat het protocol een delegatie van bevoegdheden bevat, dient dan ook te worden verworpen.

De oplossing dient mijns inziens elders te worden gezocht. De door het protocol aan de directe chef toegekende keuzebevoegdheid dient aldus te worden verstaan, dat de administratie de personeelsorganisaties heeft beloofd het standpunt van de betrokken directe chef aangaande de bezetting van de vacature aan te houden, teneinde op de meest geëigende wijze recht te doen aan het dienstbelang. De bevoegdheid om formeel een besluit te nemen over overplaatsing blijft desalniettemin overeenkomstig het Statuut toebedeeld aan het tot aanstelling bevoegde gezag en kan derhalve, zoals gezegd, voor de ambtenaren van de categorie A door niemand anders dan de secretaris-generaal van de Raad worden uitgeoefend.