ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

In de overwegingen 3, 4 en 7 tot en met 10 van verordening nr. 469/2009 staat te lezen: „(3) Geneesmiddelen, met name die welke het resultaat van een langdurig en kostbaar onderzoek zijn, kunnen in de Gemeenschap en in Europa slechts verder worden ontwikkeld als zij onder een gunstige regeling vallen die voldoende bescherming biedt om een dergelijk onderzoek aan te moedigen. (4) De periode die verloopt tussen de indiening van een aanvraag voor een octrooi op een nieuw geneesmiddel en de vergunning voor het in de handel brengen van dit geneesmiddel brengt momenteel de door het octrooi verleende effectieve bescherming terug tot een periode die ontoereikend is om de in het onderzoek gedane investeringen af te schrijven. [...] (7) Op communautair niveau moet een uniforme oplossing worden gevonden om zo een heterogene ontwikkeling van de nationale wetgevingen te voorkomen, die uitloopt op nieuwe ongelijkheden die het vrije verkeer van geneesmiddelen in de Gemeenschap zouden kunnen belemmeren en daardoor de werking van de interne markt rechtstreeks zouden kunnen aantasten. (8) Het is derhalve nodig voor geneesmiddelen waarvan het in de handel brengen is toegestaan, te voorzien in een [ABC] dat de houder van een nationaal of een Europees octrooi in elke lidstaat op dezelfde voorwaarden kan verkrijgen. Een verordening is dan ook het aangewezen rechtsinstrument. (9) De duur van de door het [ABC] verleende bescherming moet zodanig worden vastgesteld dat daardoor voldoende effectieve bescherming mogelijk wordt. De houder, zowel van een octrooi als van een [ABC] moet daartoe in aanmerking kunnen komen voor een uitsluitend recht van ten hoogste vijftien jaar in totaal vanaf de afgifte van de eerste vergunning voor het in de handel brengen van het betrokken geneesmiddel in de Gemeenschap. (10) Er moet niettemin rekening worden gehouden met alle belangen, inclusief die van de volksgezondheid, die op het spel staan in een zo complexe en gevoelige sector als de farmaceutische sector. Met het oog hierop zou het [ABC] niet voor een langere periode dan vijf jaar mogen worden afgegeven. De aldus verleende bescherming moet bovendien strikt beperkt zijn tot het product dat valt onder de vergunning voor het als geneesmiddel in de handel brengen.”
Artikel 6, lid 4, van die verordening bepaalt:

„Wat betreft de in artikel 4 genoemde taken, uitgezonderd die in lid 1, onder a) en c), is de ECB belast met de in lid 5 van dit artikel genoemde verantwoordelijkheden en zijn de nationale bevoegde autoriteiten belast met de in lid 6 van dit artikel genoemde verantwoordelijkheden in het kader en met inachtneming van de in lid 7 van dit artikel bedoelde procedures, ten aanzien van het toezicht op de volgende kredietinstellingen, financiële holdings of gemengde financiële holdings, of in deelnemende lidstaten gevestigde bijkantoren van kredietinstellingen die in niet-deelnemende lidstaten zijn gevestigd:

– Die, welke op geconsolideerde basis, minder belangrijk zijn, waarbij het hoogste consolidatieniveau zich in de deelnemende lidstaten bevindt, of afzonderlijk in het specifieke geval van in deelnemende lidstaten gevestigde bijkantoren van kredietinstellingen die gevestigd zijn in niet-deelnemende lidstaten. Het belang wordt beoordeeld aan de hand van de volgende criteria: i) de omvang; ii) het belang voor de economie van de Unie of van een deelnemende lidstaat; iii) het belang van de grensoverschrijdende activiteiten.

Wat betreft de vorige alinea wordt een kredietinstelling, een financiële holding of een gemengde financiële holding niet als minder belangrijk beschouwd, tenzij zulks gerechtvaardigd is op grond van bijzondere omstandigheden die in de methodologie moeten worden gespecificeerd, indien aan één van de volgende voorwaarden is voldaan:

i) de totale waarde van de activa bedraagt meer dan 30 miljard EUR;

ii) het aandeel van de totale activa in het [bruto binnenlands product (bbp)] van de deelnemende lidstaat van vestiging bedraagt meer dan 20 %, tenzij de totale waarde van de activa minder dan 5 miljard EUR bedraagt;

iii) na kennisgeving door haar nationale bevoegde autoriteit dat zij de betrokken instelling van groot belang acht voor de binnenlandse economie, neemt de ECB een besluit waarin zij dit belang bevestigt nadat zij een alomvattende beoordeling, inclusief een balansbeoordeling, van die kredietinstelling heeft verricht.

De ECB kan ook op eigen initiatief een instelling van groot belang achten als deze in meer dan één deelnemende lidstaat dochterbanken heeft gevestigd en haar grensoverschrijdende activa of verplichtingen een aanzienlijk deel van haar totale activa of verplichtingen vertegenwoordigen, mits aan de voorwaarden van de methode wordt voldaan.

Die waarvoor rechtstreeks om openbare financiële bijstand van de [Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit (EFSF)] of het [Europees stabiliteitsmechanisme (ESM)] is verzocht en die deze bijstand rechtstreeks hebben ontvangen, worden niet minder belangrijk geacht.

Niettegenstaande de vorige alinea’s, verricht de ECB de haar bij deze verordening opgedragen taken ten aanzien van de drie belangrijkste kredietinstellingen in elke deelnemende lidstaat, tenzij gerechtvaardigd op grond van bijzondere omstandigheden.”
De code de la santé publique (wetboek van volksgezondheid), zoals gewijzigd bij loi no 2002‑1577 du 30 décembre 2002 relative à la responsabilité civile médicale (wet nr. 2002‑1577 van 30 december 2002 betreffende civielrechtelijke medische aansprakelijkheid) (JORF van 31 december 2002), bevat bepalingen betreffende de compensatie van de gevolgen van de gezondheidsrisico’s voor de mens die uit de werking van het zorgstelsel voortvloeien. Dienaangaande bepaalt artikel L. 1142‑2 van dat wetboek:

„Zelfstandige beroepsbeoefenaars in de zorgsector, gezondheidszorginstellingen, gezondheidsdiensten en organisaties als bedoeld in artikel L. 1142‑1 en alle andere rechtspersonen, met uitzondering van de staat, die activiteiten op het gebied van preventie, diagnose of verzorging verrichten, alsmede producenten, exploitanten en leveranciers van eindproducten in de gezondheidszorg als bedoeld in artikel L. 5211‑1 met uitzondering van punt 5, behoudens de bepalingen van artikel L. 1222‑9, en van de punten 11, 14 en 15, die bij deze activiteiten worden gebruikt, zijn verplicht een verzekering af te sluiten ter dekking van hun civielrechtelijke of bestuursrechtelijke aansprakelijkheid die kan resulteren uit door derden geleden schade als gevolg van in het kader van die activiteiten ontstaan letsel.

[...]

De op grond van de eerste alinea afgesloten verzekeringsovereenkomsten kunnen voorzien in bovengrenzen voor de dekking. De voorwaarden waaronder het bedrag van de dekking kan worden gemaximeerd voor zelfstandige beroepsbeoefenaren in de zorgsector, worden vastgesteld bij besluit na advies van de Conseil d’État [(hoogste bestuursrechter, Frankrijk)].

De verzekering van de in de eerste alinea genoemde instellingen, diensten en organisaties dekt hun werknemers die handelen binnen de grenzen van de hun toevertrouwde taken, ook al zijn zij onafhankelijk in de uitoefening van het medisch beroep.

[...]

Indien niet aan de in dit artikel bedoelde verplichting om een verzekering af te sluiten wordt voldaan, kan de bevoegde tuchtrechtelijke instantie tuchtmaatregelen treffen.”
32

Het EUIPO stelt in de eerste plaats in wezen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het argument van rekwirante niet-ontvankelijk te verklaren. Hoewel een letterlijke uitlegging van artikel 76, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 207/2009 het standpunt kan ondersteunen dat het EUIPO in een oppositieprocedure niet bevoegd is om bepaalde kwesties te onderzoeken wanneer partijen geen feiten, bewijsmiddelen en argumenten tot staving van hun beweringen hebben aangevoerd, is een dergelijke uitlegging verworpen in de rechtspraak van het Gerecht, zoals deze met name voortvloeit uit het arrest van 1 februari 2005, SPAG/BHIM – Dann en Backer (HOOLIGAN) (T‑57/03, EU:T:2005:29, punten 21, 22 en 32). Uit deze rechtspraak volgt immers dat in het kader van de toepassing van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 de mate van intrinsiek onderscheidend vermogen van een ouder merk een van de juridische voorwaarden is die ambtshalve door het Gerecht moeten worden onderzocht met het oog op een beoordeling van het verwarringsgevaar in zijn volle omvang. De vraag inzake het intrinsieke onderscheidend vermogen van het oudere merk is dus een rechtsvraag die voor het eerst voor het Gerecht kan worden opgeworpen.
37

Met haar eerste middel stelt Igpour, gesteund door de Zweedse regering, in essentie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 30 en 32 van de bestreden beschikking vast te stellen dat het onwaarschijnlijk is dat de door haar aangevoerde onrechtmatigheid zich in de toekomst zal herhalen en dat zij bijgevolg geen enkel belang heeft om het beroep voort te zetten. Volgens haar was de relevante vraag in dit verband niet of het mogelijk was dat een specifieke situatie zoals in de onderhavige zaak zich in de toekomst zou herhalen, maar of er in het algemeen een risico bestond dat de beweerde onrechtmatigheid zich in de toekomst zou herhalen en, meer in het bijzonder, dat de Commissie in de toekomst dezelfde uitlegging van verordening nr. 1049/2001 zou toepassen, namelijk dat zij gerechtigd is een algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid in lopende niet-nakomingsprocedures toe te passen.
20

De verwijzende rechter vraagt zich af of artikel 3, lid 3, juncto bijlage A, onder b) en c), van richtlijn 2003/55 aldus moet worden uitgelegd dat de afnemer rechtstreeks moet worden ingelicht over de tariefverhoging opdat die verhoging geldig is. Ook vraagt hij zich af of deze bepalingen rechtstreeks toepasselijk zijn omdat ze volgens de rechtspraak van het Hof zouden kunnen worden geacht onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig te zijn en omdat ze worden ingeroepen tegen een entiteit – Stadtwerke Neuwied – die eveneens volgens de rechtspraak van het Hof zou kunnen worden geacht onder gezag of toezicht van de staat te staan of te beschikken over bijzondere bevoegdheden die verder gaan dan die welke voortvloeien uit de regels die in betrekkingen tussen particulieren gelden.
7

Artikel 35 van richtlijn 78/660 bepaalt: „1. a) Vaste activa moeten worden gewaardeerd tegen aanschaffings‑ of vervaardigingskosten, onverminderd het bepaalde sub b) en c). b) Bij vaste activa met een beperkte gebruiksduur moeten de aanschaffings‑ of vervaardigingskosten worden verminderd met de waardecorrecties die worden berekend met het oog op de stelselmatige afschrijving van deze activa gedurende de gebruiksduur. c) aa) Op financiële vaste activa kunnen waardecorrecties worden toegepast teneinde ze in aanmerking te nemen tegen de lagere waarde die zij op de balansdatum bezitten. bb) Op vaste activa moeten, ook als hun gebruiksduur niet beperkt is, waardecorrecties worden toegepast teneinde ze in aanmerking te nemen tegen de lagere waarde die zij op de balansdatum bezitten, wanneer wordt verwacht dat de waardevermindering duurzaam zal zijn. cc) De sub aa) en bb) bedoelde waardecorrecties moeten op de winst‑ en verliesrekening worden geboekt en afzonderlijk in de toelichting worden vermeld, indien dit niet reeds in de winst‑ en verliesrekening is geschied. dd) De waardering tegen de lagere waarde als bedoeld sub aa) en bb) mag niet worden gehandhaafd wanneer de oorzaken van de waardecorrecties hebben opgehouden te bestaan. d) Wanneer op de vaste activa louter voor belastingdoeleinden buitengewone waardecorrecties worden toegepast, moet het bedrag van de correcties in de toelichting worden vermeld en naar behoren gemotiveerd. 2. De aanschaffingskosten bestaan uit de inkoopprijs vermeerderd met de bijkomende kosten. 3. a) De vervaardigingskosten bestaan uit de aanschaffingskosten der verwerkte grond ‑en hulpstoffen, vermeerderd met de kosten die rechtstreeks aan het betrokken product kunnen worden toegerekend. b) Daarnaast mag een redelijk deel van de op de productieperiode betrekking hebbende kosten die slechts indirect aan het betrokken product kunnen worden toegerekend, aan de vervaardigingskosten worden toegevoegd. 4. Rente op vreemd vermogen dat wordt gebruikt voor de financiering van de productie van vaste activa mag in de vervaardigingskosten worden opgenomen voor zover zij op de productieperiode betrekking heeft. In dit geval moet de activering in de toelichting worden vermeld.”
127

Met betrekking tot het in eerste aanleg aangevoerde argument dat de Commissie de formele onderzoeksprocedure had moeten inleiden voorafgaand aan de vaststelling van het litigieuze besluit, heeft het Gerecht in punt 62 van het bestreden arrest immers eraan herinnerd dat volgens de rechtspraak de procedure ter vervanging van een onrechtmatige handeling weer mag worden opgenomen op het precieze punt waarop de onrechtmatigheid is ontstaan, zonder dat de Commissie de procedure hoeft te hervatten in een stadium voorafgaand aan dat precieze punt, en dat die rechtspraak inzake de vervanging van een door de Unierechter nietig verklaarde handeling ook van toepassing is bij de intrekking en de vervanging van een onrechtmatige handeling door de auteur ervan wanneer de betrokken handeling niet nietig is verklaard door de rechter. In punt 63 van dat arrest heeft het Gerecht gepreciseerd dat de omstandigheid dat de Commissie de procedure niet hoeft te hervatten in een stadium voorafgaand aan het precieze punt waarop de onrechtmatigheid heeft plaatsgevonden, evenwel niet betekent dat zij in beginsel niet gehouden is om de belanghebbenden in staat te stellen hun opmerkingen in te dienen voordat een nieuw besluit wordt vastgesteld.
De vijfde, zevende en achtste overweging van de Eerste richtlijn luidden als volgt:

„Overwegende dat de lidstaten tevens iedere vrijheid behouden, de inschrijvingsprocedure of verval of nietigheid van de door inschrijving verkregen rechten op een merk vast te stellen; dat zij bij voorbeeld de vorm van de inschrijvings- en nietigheidsprocedure bepalen, uitmaken of oudere rechten in de inschrijvingsprocedure, in de nietigheidsprocedure of in beide procedures moeten worden ingeroepen en, ingeval oudere rechten in de inschrijvingsprocedure kunnen worden ingeroepen, voorzien in een oppositieprocedure en/of een ambtshalve onderzoek; dat de lidstaten de bevoegdheid behouden om de rechtsgevolgen van verval of nietigheid van merken vast te stellen;

[…]

Overwegende dat het doel van de aanpassing alleen kan worden bereikt als de verkrijging en het behoud van het recht op een ingeschreven merk in alle lidstaten in beginsel afhankelijk wordt gesteld van gelijke voorwaarden; dat hiertoe een niet-limitatieve opsomming van tekens moet worden vastgesteld die een merk kunnen vormen, vooropgesteld dat zij de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden van die van andere ondernemingen; dat de gronden van weigering of nietigverklaring van het recht op een merk zelf, zoals gebrek aan onderscheidend vermogen of strijd met oudere rechten, limitatief moeten worden opgesomd zij het deels facultatief, zodat de lidstaten deze in hun wetgeving kunnen handhaven of opnemen; dat de lidstaten weigerings- of nietigheidsgronden met betrekking tot de voorwaarden voor verkrijging of behoud van het recht op een merk die niet worden aangepast, in hun wetgeving kunnen handhaven of opnemen, bij voorbeeld met betrekking tot de hoedanigheid van de merkhouder, de vernieuwing van het merk, het taksenregime of de niet-naleving van de procedureregels;

Overwegende dat, om het totale aantal in de Gemeenschap ingeschreven en beschermde merken en derhalve het aantal daartussen rijzende conflicten te verminderen, de eis moet worden gesteld dat een ingeschreven merk werkelijk wordt gebruikt en bij gebreke daarvan vervallen kan worden verklaard; dat bepaald moet worden dat de nietigheid van het recht op een merk niet kan worden uitgesproken wegens het bestaan van een ouder niet gebruikt merk, met de bevoegdheid van de lidstaten hetzelfde beginsel toe te passen in de inschrijvingsprocedure of te bepalen dat het recht op een merk niet kan worden ingeroepen indien naar aanleiding van een exceptie in een inbreukprocedure komt vast te staan dat het recht vervallen zou kunnen worden verklaard, dat het aan de lidstaten is voor al deze gevallen de toepasselijke procedureregels vast te stellen”.
Gelet op de uitlegging die het Hof in punt 2 van het dictum van het arrest van 5 juni 2018, Kolev e.a. (C‑612/15, EU:C:2018:392), heeft gegeven van artikel 6, lid 3, en artikel 7, lid 3, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures, moet artikel 267 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regel van nationaal procesrecht die de verwijzende rechter verplicht om, in de zaak die aanleiding heeft gegeven tot dat arrest, gevolg te geven aan een bevel van een hogere rechter om de zaak na de afsluiting van de gerechtelijke fase van de strafprocedure terug te verwijzen naar de openbare aanklager om de tijdens het strafrechtelijk onderzoek begane procedurele onregelmatigheden te verhelpen, voor zover deze Unierechtelijke bepalingen, zoals uitgelegd door het Hof in punt 2 van het dictum van voormeld arrest, in acht worden genomen in het kader van het strafrechtelijk onderzoek of in het kader van de daaropvolgende gerechtelijke fase van de strafprocedure.
Na de overdracht van de deelneming in het kapitaal van FSE aan FSI is de zesde zin van artikel 1, lid 867, van de stabiliteitswet 2016 gewijzigd bij artikel 47, lid 7, van decreto-legge n. 50 – Disposizioni urgenti in materia finanziaria, iniziative a favore degli enti territoriali, ulteriori interventi per le zone colpite da eventi sismici e misure per lo sviluppo [wetsbesluit nr. 50 houdende financiële spoedmaatregelen, initiatieven ten behoeve van de territoriale overheden, aanvullende maatregelen voor door aardbevingen getroffen gebieden en ontwikkelingsmaatregelen van 24 april 2017 (gewoon supplement bij GURI nr. 95 van 24 april 2017; hierna: „wetsbesluit nr. 50/2017”)], na wijziging omgezet in wet nr. 96 van 21 juni 2017 (gewoon supplement bij GURI nr. 31 van 23 juni 2017) en kwam deze bepaling als volgt te luiden:

„Onverminderd de verplichtingen waarin dit lid voorziet, worden voor 2016 uitgaven van 70 miljoen EUR goedgekeurd. Die middelen worden naar het vermogen van [FSE] overgebracht om in overeenstemming met de [Unieregelgeving] op dit gebied en in het kader van het saneringsplan van de onderneming uitsluitend te worden gebruikt ter dekking van oude en nieuwe schulden en om in de financiële behoeften van de afdeling infrastructuur te voorzien. Dit alles doet geen afbreuk aan de handelingen, maatregelen en transacties die reeds hebben plaatsgevonden overeenkomstig het [besluit van 4 augustus 2016] [...].”
Artikel 3, leden 1, 3 en 4 van die wet luiden als volgt:

„1. Onder ‚gereguleerde entiteit’ wordt verstaan elke persoon of organisatie-eenheid van een buitenlandse onderneming die

a) een vergunning heeft om activiteiten te verrichten in de: 1) op basis van een door de Úrad pre reguláciu sieťových odvetví [(regelgevende autoriteit voor netwerkindustrieën Slowakije)] overeenkomstig een bijzondere regeling verleende vergunning [...]; [...] 11) sectoren als bedoeld in de punten 1 tot en met 10, op grond van een vergunning die is afgegeven in een andere lidstaat van de Europese Unie [of] in een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en [...]

b) aanneemt dat haar inkomsten uit de activiteiten uitgeoefend in de onder a) bedoelde sector in het boekjaar waarin zij de vergunning heeft verkregen om deze activiteiten uit te oefenen ten minste 50 % van haar totale inkomsten van dat boekjaar bedragen. [...] [...]

3. Iedere persoon of organisatie-eenheid van een buitenlandse onderneming die een vergunning heeft om de in lid 1, onder a), bedoelde activiteiten te verrichten is een gereguleerde entiteit voor alle tijdvakken van opeisbaarheid van het boekjaar waarin ten minste 50 % van haar totale inkomsten voor dat boekjaar wordt behaald met de hiervoor bedoelde activiteiten, en dit geldt ook indien zij niet had voorzien dat ten minste 50 % van haar totale inkomsten voor dit boekjaar zou worden behaald met de inkomsten uit haar activiteiten als bedoeld in lid 1, onder a), of indien de inkomsten uit deze activiteiten in het in artikel 13, lid 1, gedefinieerde boekjaar blijkt dat in de sector als bedoeld in lid 1, onder a), minder dan 50 % van haar totale inkomsten voor dit boekjaar bedragen. De gereguleerde entiteit dient de belastingdienst binnen de termijn voor indiening van de inkomstenbelastingaangifte van deze omstandigheid in kennis te stellen.

4. De persoon of organisatie-eenheid van een buitenlandse onderneming die een gereguleerde entiteit is geworden, verliest deze kwalificatie ook niet indien haar inkomsten uit de activiteiten in de sector als bedoeld in lid 1, onder a), in het boekjaar waarin zij de vergunning heeft verkregen om deze activiteiten te verrichten, minder dan 50 % van haar totale inkomsten voor dat boekjaar bedragen.”
3

De overwegingen 9, 10, 13, 16, 20 en 22 van richtlijn 2000/35 luiden als volgt: „(9) De verschillen tussen de betalingsvoorschriften en -praktijken in de lidstaten vormen een hinderpaal voor de goede werking van de interne markt. (10) De handelstransacties tussen lidstaten worden hierdoor aanzienlijk beperkt. Dit is strijdig met artikel [18] van het [VWEU], aangezien ondernemers overal op de interne markt onder zodanige omstandigheden zaken moeten kunnen doen dat grensoverschrijdende transacties geen grotere risico’s meebrengen dan binnenlandse transacties. Wanneer voor binnenlandse en grensoverschrijdende transacties wezenlijk verschillende regels van toepassing zijn, is er sprake van concurrentievervalsing. [...] (13) Deze richtlijn heeft enkel betrekking op betalingen tot vergoeding van handelstransacties en strekt niet tot regulering van transacties met consumenten, interest betreffende andere betalingen zoals betalingen uit hoofde van de wetgeving inzake cheques en wissels, of betalingen bij wijze van schadeloosstelling met inbegrip van betalingen uit hoofde van verzekeringspolissen. [...] (16) Betalingsachterstand is een vorm van contractbreuk die door lage interest op achterstallige betalingen en/of door traag verlopende invorderingsprocedures in de meeste lidstaten voor de schuldenaren financieel aantrekkelijk is geworden. Een ingrijpende verandering – met inbegrip van vergoeding voor de schuldeisers van de kosten die zij hebben gemaakt – is nodig om deze tendens te keren en om ervoor te zorgen dat de gevolgen van betalingsachterstand ontmoedigend werken. [...] (20) De gevolgen van betalingsachterstand kunnen slechts ontmoedigend werken indien zij vergezeld gaan van snelle, efficiënte en voor de schuldeiser niet dure invorderingsprocedures. Deze procedures dienen overeenkomstig het niet-discriminatiebeginsel van artikel [18] van het Verdrag open te staan voor alle schuldeisers die gevestigd zijn in de Europese Gemeenschap. [...] (22) Deze richtlijn dient alle handelstransacties te bestrijken, ongeacht of deze tussen particuliere of openbare ondernemingen of tussen ondernemingen en overheidsinstanties plaatsvinden, rekening houdend met het feit dat de overheid een aanzienlijke hoeveelheid betalingen aan bedrijven verricht. De richtlijn moet bijgevolg ook alle handelstransacties tussen hoofdaannemers en hun leveranciers en onderaannemers regelen.”