Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Verzoek om uitlegging van in hoofdgeding kennelijk niet-toepasselijke bepalingen van recht van Unie

(Art. 267 VWEU; richtlijnen van de Raad 2000/43, art. 15, en 2000/78, art. 17)

Samenvatting

Een verzoek van een nationale rechterlijke instantie om een prejudiciële beslissing kan met name worden afgewezen wanneer duidelijk is dat het recht van de Unie rechtstreeks noch indirect van toepassing kan zijn op de omstandigheden van het geval.

Dit is het geval met een verzoek van een nationale rechterlijke instantie om een prejudiciële beslissing dat betrekking heeft op artikel 15 van richtlijn 2000/43 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming en op artikel 17 van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, en niet tot doel heeft na te gaan of een situatie waarin op salarisvlak wordt gediscrimineerd op grond van beroepscategorie of arbeidsplaats, binnen de werkingssfeer van die bepalingen valt, maar veeleer uitgaat van de veronderstelling dat dit het geval is om het Hof om een uitlegging te verzoeken, terwijl die bepalingen van het recht van de Unie duidelijk geen – rechtstreekse of indirecte – toepassing kunnen vinden op de omstandigheden van de zaak.

Artikel 15 van richtlijn 2000/43 en artikel 17 van richtlijn 2000/78 kunnen duidelijk geen toepassing vinden op discriminaties op salarisvlak op grond van beroepscategorie of arbeidsplaats. Het in die richtlijnen neergelegde beginsel van gelijke behandeling is namelijk van toepassing in samenhang met de in artikel 1 van deze richtlijnen limitatief opgesomde gronden.

Wanneer een nationale wettelijke regeling zich voor haar oplossingen voor zuiver interne situaties conformeert aan de in het recht van de Unie gekozen oplossingen, teneinde bijvoorbeeld discriminaties ten nadele van eigen staatsburgers of eventuele distorsies van de mededinging te voorkomen of nog in vergelijkbare situaties één enkele procedure te verzekeren, is er stellig belang bij dat ter vermijding van uiteenlopende uitleggingen in de toekomst de overgenomen bepalingen of begrippen van het recht van de Unie op eenvormige wijze worden uitgelegd, ongeacht de omstandigheden waaronder zij toepassing moeten vinden.

Dit is niet het geval met een nationale bepaling die op basis van artikel 15 van richtlijn 2000/43 en artikel 17 van richtlijn 2000/78 een schadevergoedingsregeling invoert voor schendingen van de in die richtlijnen neergelegde non-discriminatieregels, wanneer dit stelsel ook van toepassing is voor schendingen van non-discriminatieregels die alleen in het nationale recht zijn opgenomen.

Bovendien kan de noodzaak om de voorschriften van het recht van de Unie eenvormig uit te leggen, weliswaar rechtvaardigen dat de uitleggingsbevoegdheid van het Hof ook dergelijke voorschriften omvat, ook wanneer zij slechts indirect op een bepaalde situatie van toepassing zijn doordat een regel van nationaal recht daarnaar verwijst, maar kan diezelfde overweging dat voorschrift van het recht van de Unie geen voorrang op hogere nationale voorschriften verlenen die in een dergelijke situatie zou eisen dat die regel van nationaal recht of de uitlegging die daaraan is gegeven, buiten beschouwing wordt gelaten. Anders wordt inbreuk gemaakt op de verdeling van de bevoegdheden tussen de Unie en haar lidstaten.

(cf. punten 28, 32‑34, 39‑48 en dictum)