ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-241/07

JK Otsa Talu OÜ

tegen

Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

(verzoek van de Riigikohus om een prejudiciële beslissing)

„EOGFL — Verordening (EG) nr. 1257/1999 — Gemeenschapssteun voor plattelandsontwikkeling — Steun voor milieuvriendelijke landbouwproductiemethoden”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 23 oktober 2008 I ‐ 4325

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 juni 2009 I ‐ 4346

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Financiering door EOGFL – Steun voor plattelandsontwikkeling – Steun voor milieuvriendelijke landbouwproductiemethoden

(Verordening nr. 1257/1999 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2223/2004, art. 24, lid 1, 37, lid 4, en 39, lid 3)

De bepalingen van artikel 24, lid 1, van verordening nr. 1257/1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), zoals gewijzigd bij verordening nr. 2223/2004, gelezen in samenhang met de artikelen 37, lid 4, en 39 van die verordening, staan er niet aan in de weg dat een lidstaat, wegens de ontoereikendheid van de begrotingsmiddelen, de kring van ontvangers van de steun voor plattelandsontwikkeling beperkt tot die landbouwers ten gunste van wie reeds in het voorafgaande begrotingsjaar een besluit tot verlening van dergelijke steun is genomen.

Gelet op de doelstelling van verordening nr. 1257/1999, die de ontwikkeling van milieuvriendelijke landbouw en de plattelandsontwikkeling in het algemeen wil bevorderen, moeten de lidstaten zich inspannen om hun financiële middelen aldus te beheren dat zij aan iedere in aanmerking komende aanvrager in de zin van die verordening steun voor plattelandsontwikkeling kunnen verlenen. De artikelen 37, lid 4, en 39, lid 3, van die verordening bepalen evenwel dat de lidstaten verdere of restrictievere voorwaarden voor de toekenning van communautaire steun voor plattelandsontwikkeling kunnen vaststellen, mits die voorwaarden coherent zijn met de in die verordening vastgestelde doelstellingen en eisen, en de steunmaatregelen later door de lidstaten kunnen worden herzien, als dat voor de verenigbaarheid en coherentie nodig is. Bijgevolg kan het programma van de steunregeling voor milieumaatregelen in de landbouw evolueren. Bij de aanpassing van die regeling moeten de doelstellingen van die verordening in acht worden genomen.

Rekening houdend met de omstandigheid dat de begrotingsmiddelen in de betrokken lidstaat ontoereikend waren, valt de keuze van de nationale wetgever om de kring van voor steun voor plattelandsontwikkeling in aanmerking komende landbouwers te beperken tot die landbouwers die reeds in het voorafgaande begrotingsjaar verbintenissen op het gebied van milieumaatregelen in de landbouw hadden aangegaan, binnen de handelingsvrijheid van de lidstaten op grond van verordening nr. 1257/1999.

(cf. punten 38-40, 48, 54 en dictum)
Zaak C-527/07

The Queen, op verzoek van:

Generics (UK) Ltd

tegen

Licensing Authority

[verzoek van de High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court), om een prejudiciële beslissing]

„Verzoek om prejudiciële beslissing — Richtlijn 2001/83/EG — Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Vergunning voor in handel brengen — Gronden voor weigering — Generieke geneesmiddelen — Begrip ‚referentiegeneesmiddel’”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 26 maart 2009 I ‐ 5261

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 juni 2009 I ‐ 5278

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik

(Verordening nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad; richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10, lid 2, sub a)

Een geneesmiddel dat niet valt onder verordening nr. 726/2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau, en waarvoor niet overeenkomstig het gemeenschapsrecht een vergunning is verleend om het in een lidstaat in de handel te brengen, kan niet worden beschouwd als referentiegeneesmiddel in de zin van artikel 10, lid 2, sub a, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27.

Een geneesmiddel kan slechts als referentiegeneesmiddel worden beschouwd indien daarvoor, vóór het in de handel wordt gebracht, overeenkomstig het gemeenschapsrecht een vergunning is afgegeven. Zowel uit de bewoordingen als uit de opzet van richtlijn 2001/83, met name de artikelen 6, 8 en 10, blijkt dat als referentiegeneesmiddel enkel geneesmiddelen kunnen worden beschouwd waarvoor overeenkomstig de richtlijn een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven. Wat geneesmiddelen betreft waarvoor deze vergunning is aangevraagd vóór de inwerkingtreding van de richtlijn, moet de aanvrager, opdat hij de verkorte procedure kan volgen, aantonen dat het referentiegeneesmiddel is toegelaten op grond van het gemeenschapsrecht dat gold toen de vergunning voor het referentiegeneesmiddel werd aangevraagd.

Enkel wanneer de bevoegde autoriteit over al de gegevens en bescheiden betreffende het referentiegeneesmiddel beschikt, vervangt artikel 10, lid 1, van richtlijn 2001/83 de verplichting voor de aanvragers van een vergunning voor het in de handel brengen om het resultaat van de in artikel 8, lid 3, sub i, van die richtlijn bedoelde proeven over te leggen, door een verplichting om aan te tonen dat het geneesmiddel in kwestie zoveel overeenkomsten vertoont met het referentiegeneesmiddel waarvoor reeds een dergelijke vergunning is verleend, dat het daarvan niet aanzienlijk verschilt wat de veiligheid en doeltreffendheid betreft.

(cf. punten 27, 30, 33, 37 en dictum)
1)

Door niet de maatregelen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voorzien in het tekort aan personeel in de diensten belast met de veterinaire controles in Griekenland, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 2, sub c, van verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn.
Het begrip „openbare postdiensten” van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op openbare dan wel particuliere dienstverleners die zich ertoe verbinden, in een lidstaat de gehele universele postdienst, zoals deze is gedefinieerd in artikel 3 van richtlijn 97/67 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/39, of een deel daarvan, te verzekeren.

In de eerste plaats dekken de bewoordingen van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn immers enkel de diensten die worden verricht door een instantie die als een „openbare postdienst” in de organieke zin van deze term kan worden aangemerkt. Dat artikel 132, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in strikt dezelfde bewoordingen als artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn is geformuleerd, toont aan dat de in deze laatste bepaling neergelegde vrijstelling als zodanig is behouden, ondanks de liberalisering van de postmarkt. Hieruit volgt dat de vrijstelling van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn niet aldus kan worden uitgelegd dat zij in wezen doelt op prestaties van postdiensten, zoals de voorbehouden diensten in de zin van artikel 7 van richtlijn 97/67, los van de hoedanigheid van leverancier van deze diensten.

In de tweede plaats hebben de vrijstellingen van artikel 13, A, van de Zesde richtlijn tot doel, bepaalde activiteiten van algemeen belang te begunstigen. Deze algemene doelstelling neemt in de postsector de vorm aan van de meer specifieke doelstelling om tegen lage prijzen postdiensten aan te bieden die beantwoorden aan de essentiële behoeften van de bevolking. In de huidige stand van het gemeenschapsrecht valt een dergelijke doelstelling in wezen samen met de door richtlijn 97/67 beoogde doelstelling, een universele postdienst aan te bieden. Volgens artikel 3, lid 1, van deze richtlijn houdt een dergelijke dienst in dat op alle punten van het grondgebied permanent postdiensten van een bepaalde kwaliteit worden aangeboden tegen prijzen die voor alle gebruikers betaalbaar zijn. Derhalve vormt richtlijn 97/67, hoewel zij niet als basis kan dienen voor de uitlegging van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn, waarvan de rechtsgrondslag verschilt van die van richtlijn 97/67, niettemin een nuttig hulpmiddel voor de uitlegging van het begrip „openbare postdiensten” in de zin van deze bepaling.

(cf. punten 27-30, 32-36, 40, dictum 1)
Ingevolge artikel 11 van de verordening verplicht elke te late boeking op de in artikel 9, lid 1, van deze verordening bedoelde rekening de betrokken lidstaat tot het betalen van vertragingsrente voor de gehele periode van de vertraging. Deze rente is opeisbaar ongeacht de reden voor de te late boeking van de middelen op de rekening van de Commissie.

Volgens artikel 2 van verordening nr. 1552/89 houdende toepassing van besluit 88/376 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen geldt een recht van de Gemeenschappen op de eigen middelen als vastgesteld zodra de belastingschuldige door de bevoegde dienst van de lidstaat in kennis wordt gesteld van het verschuldigde bedrag. Deze kennisgeving dient plaats te vinden zodra de bevoegde douaneautoriteiten in staat zijn om het bedrag van de uit een douaneschuld voortvloeiende rechten te berekenen en zij de belastingschuldige kunnen aanwijzen.

Artikel 379, lid 1, van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, dient aldus te worden opgevat dat het kantoor van vertrek ervan moet uitgaan dat de goederen niet bij het kantoor van bestemming zijn aangebracht wanneer het niet ervan in kennis is gesteld dat de zending daar is aangebracht binnen de termijn die het overeenkomstig artikel 348, lid 1, van de uitvoeringsverordening heeft vastgesteld. Een andere uitlegging van artikel 379, lid 1, zou de in lid 2 van deze bepaling neergelegde bewijsregeling betreffende de regelmatigheid van het douanevervoer volkomen uithollen.

Hieruit volgt dat de omstandigheid dat het kantoor van vertrek niet is ingelicht over de aankomst van de goederen op het kantoor van bestemming, dezelfde gevolgen heeft als het verzuim om de zending bij het kantoor van bestemming aan te brengen. Na het verstrijken van de door het kantoor van vertrek gestelde termijn wordt de douaneschuld geacht te zijn ontstaan en wordt de aangever verondersteld daarvan de debiteur te zijn. Dit vermoeden is evenwel weerlegbaar. Indien later blijkt dat het douanevervoer regelmatig is verlopen, kan de aangever dus terugbetaling van de betaalde bedragen verkrijgen.

In het kader van zendingen onder geleide van het carnet TIR bestaat eveneens een vermoeden van douaneschuld wanneer de douaneautoriteiten geen document van het douanekantoor van bestemming hebben ontvangen waaruit blijkt dat het betrokken douanevervoer was verricht bij het verstrijken van de uiterste datum die was vastgesteld voor het aanbrengen van de goederen.

(cf. punten 76-80, 88, 90)
1)

Door — op zijn grondgebied en op de onder zijn soevereiniteit vallende maritieme wateren onvoldoende controle en inspectie uit te oefenen op de visserij, met name op de aanlanding en de verkoop van soorten die onderworpen zijn aan de bepalingen inzake minimummaat krachtens verordening (EG) nr. 850/98 van de Raad van 30 maart 1998 voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen, en verordening (EG) nr. 2406/96 van de Raad van 26 november 1996 houdende vaststelling van gemeenschappelijke handelsnormen voor bepaalde visserijproducten, alsook — niet met de nodige vastberadenheid te zorgen voor het nemen van passende maatregelen tegen overtreders van de communautaire visserijregeling, hoofdzakelijk door de inleiding van administratieve of strafprocedures en het opleggen van afschrikkende sancties aan deze overtreders, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2, lid 1, en 31, leden 1 en 2, van verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2846/98 van de Raad van 17 december 1998.
Zaak C-161/07

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Oostenrijk

„Niet-nakoming — Artikel 43 EG — Nationale regeling houdende vaststelling van voorwaarden voor inschrijving van vennootschappen op verzoek van burgers van nieuwe lidstaten — Procedure van bewijs van hoedanigheid van zelfstandige”

Conclusie van advocaat-generaal M. Poiares Maduro van 18 september 2008 I ‐ 10673

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 december 2008 I ‐ 10685

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen

(Art. 43 EG en 46 EG)

Door voor de inschrijving van vennootschappen in het handelsregister op verzoek van burgers van de lidstaten die op 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden, met uitzondering van de Republiek Cyprus en de Republiek Malta, die vennoot van een personenvennootschap of minderheidsaandeelhouder van een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid zijn, de vaststelling van hun hoedanigheid van zelfstandige door een arbeidsbureau of de overlegging van een vrijstelling van het bezit van een arbeidsvergunning te verlangen, komt een lidstaat de krachtens artikel 43 EG op hem rustende verplichtingen niet na. Artikel 43 EG verbiedt namelijk elke lidstaat om voor degenen die gebruik maken van de vrijheid zich aldaar te vestigen, andere voorwaarden voor de uitoefening van hun activiteiten vast te stellen dan die welke voor eigen burgers gelden. Alleen de burgers van de acht nieuwe lidstaten voor de toegang tot deze activiteiten extra formaliteiten ten opzichte van die voor de eigen burgers opleggen, schendt dus juist dit verbod.

Dit verschil in behandeling kan slechts onder de afwijking van artikel 46 EG vallen, volgens welke discriminerende maatregelen slechts kunnen worden gerechtvaardigd uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid. Zelfs al zou een risico van omzeiling van de overgangsbepalingen inzake het vrije verkeer van werknemers uit de acht nieuwe lidstaten een verstoring van de openbare orde van de betrokken lidstaat kunnen veroorzaken, dan nog is de betrokken beperking van de vrijheid van vestiging ongerechtvaardigd, tenzij deze laatste lidstaat rechtens genoegzaam aantoont dat de in de betrokken wettelijke regeling bedoelde doelstelling van goede werking van de arbeidsmarkt de invoering vereist van een algemeen stelsel van voorafgaande vergunningen voor alle betrokken marktdeelnemers van de acht nieuwe lidstaten, en dat dit doel niet met minder restrictieve maatregelen voor de vrijheid van vestiging kan worden bereikt.

(cf. punten 28-30, 32, 38, 41, 42 en dictum)
1)

De Helleense Republiek is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 3, 4, lid 1, sub b, derde alinea, en 12 van richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001, — door de opticiendiploma’s die door de bevoegde Italiaanse autoriteiten zijn afgegeven na een opleiding verstrekt in het kader van een overeenkomst op grond waarvan een in Griekenland door een particuliere instelling verstrekte opleiding door die autoriteiten wordt gehomologeerd, niet te erkennen; — door het onderzoek van verzoeken tot erkenning van Italiaanse opticiendiploma’s te laten afhangen van het antwoord van de Italiaanse autoriteiten op vijf vragen die hun eerder door de Griekse autoriteiten waren gesteld, en — door aan aanvragers die hun verzoek tot erkenning van Italiaanse opticiendiploma’s vóór de inwerkingtreding van wet 2916/2001 inzake de structuur van het universitaire of daarmee gelijkgestelde onderwijs en de reglementering van vragen betreffende de technologiesector van dit onderwijs hebben ingediend, niet de keuze te laten tussen een aanpassingsstage en een proeve van bekwaamheid.
Onder „normaal gebruik” in de zin van artikel 12, lid 1, van de richtlijn moet worden verstaan een gebruik anders dan een symbolisch gebruik dat er enkel toe strekt de aan het merk verbonden rechten te behouden. Er moet sprake zijn van daadwerkelijk gebruik dat strookt met de voornaamste functie van het merk, die erin bestaat de consument of eindverbruiker de identiteit van de oorsprong van een waar of dienst te waarborgen, door hem in staat te stellen die waar of dienst zonder gevaar voor verwarring te onderscheiden van waren of diensten die een andere oorsprong hebben.

Uit dit begrip een „normaal gebruik” volgt dat de houder van het merk dit moet gebruiken op de markt van de door het merk beschermde waren of diensten en niet enkel binnen de betrokken onderneming. De bescherming van het merk en de gevolgen die door de inschrijving van het merk aan derden kunnen worden tegengeworpen, zouden niet kunnen voortduren indien het merk zijn commerciële bestaansreden verloor, welke erin bestaat voor de waren of diensten waarop het merk is aangebracht, een afzet te vinden of te behouden ten opzichte van waren of diensten die afkomstig zijn van andere ondernemingen.

(cf. punten 13, 14)
Zaak C-403/07

Metherma GmbH & Co. KG

tegen

Hauptzollamt Düsseldorf

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Tariefindeling — Posten 8101 en 8102 — Breken en vergruizen van ‚enkel door sinteren verkregen’ staven wolfraam of molybdeen — Ruw wolfraam en molybdeen, enkel door sinteren verkregen staven daaronder begrepen — Resten en afval”

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 27 november 2008 I ‐ 8923

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – „Enkel door sinteren verkregen” staven wolfraam of molybdeen

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad; verordening nr. 2388/2000 van de Commissie)

De gecombineerde nomenclatuur welke is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de in 2001 geldende versie, te weten die welke voortvloeit uit verordening nr. 2388/2000 tot wijziging van bijlage I bij verordening nr. 2658/87, moet aldus worden uitgelegd dat „enkel door sinteren verkregen” staven wolfraam of molybdeen onder postonderverdeling 81019110 respectievelijk postonderverdeling 81029110 vallen. Dergelijke staven, die moeten worden beschouwd als de betrokken metalen in ruwe staat en niet als werken daarvan, kunnen niet door vergruizen of breken worden omgevormd tot resten in de zin van postonderverdeling 81019190 respectievelijk postonderverdeling 81029190 van de genoemde gecombineerde nomenclatuur.

Dienaangaande volgt uit de toelichtingen op het geharmoniseerd systeem van de Werelddouaneorganisatie met betrekking tot de posten 81.01 en 81.02 ervan dat enkel door sinteren verkregen staven wolfraam of molybdeen het resultaat zijn van een bewerking waardoor de „poederdeeltjes bij de hevige hitte samen[kitten] tot een vaste en resistente massa, waardoor het uiteenvallen van de staven wordt voorkomen”. Het feit dat het wolfraam of het molybdeen, wanneer dergelijke staven verder geen bewerking of behandeling hebben ondergaan, wegens het sinteren niet langer poedervormig zijn maar een vaste massa zijn geworden, betekent als zodanig niet dat het niet langer gaat om de betrokken metalen in ruwe staat, althans voor de toepassing van de gecombineerde nomenclatuur. Bovendien blijkt uit de bewoordingen zelf van postonderverdelingen 81019110 en 81029110 van de gecombineerde nomenclatuur dat voor de toepassing ervan „enkel door sinteren verkregen staven” worden beschouwd als de betrokken metalen in ruwe staat. Hieruit vloeit voort dat, aangezien „enkel door sinteren verkregen” staven wolfraam of molybdeen voor de toepassing van post 8101 respectievelijk post 8102 van de gecombineerde nomenclatuur overeenkomen met deze metalen in ruwe staat, niet kan worden aangenomen dat dergelijke staven eveneens onder het begrip „werken” in de zin van de genoemde posten vallen, en zij als zodanig niet definitief onbruikbaar kunnen worden gemaakt door ze te breken of te versnijden.

(cf. punten 52-56 en dictum)
Zaak C-136/07

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk Spanje

„Niet-nakoming — Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG — Erkenning van diploma’s en beroepsopleidingen — Beroep van luchtverkeersleider”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 oktober 2008 I ‐ 7795

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van diploma’s en titels

(Richtlijnen 89/48 en 92/51 van de Raad)

Door met betrekking tot het beroep van luchtverkeersleider niet een stelsel van erkenning in te voeren, komt een lidstaat de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de richtlijnen 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, en 92/51 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48.

Een dergelijk beroep moet namelijk worden gekwalificeerd als gereglementeerd beroep in de zin van deze richtlijnen en valt dus binnen de werkingssfeer ervan, wanneer de uitoefening van de werkzaamheid van luchtverkeersleider daadwerkelijk wordt geregeld door bestuursrechtelijke voorschriften die een regeling in het leven roepen welke tot gevolg heeft dat deze beroepsactiviteit uitdrukkelijk wordt voorbehouden aan personen die bepaalde voorwaarden vervullen, en dat de toegang tot deze beroepsactiviteit wordt verboden voor degenen die niet aan deze voorwaarden voldoen. Aan deze conclusie doet niet af dat er geen opleiding bestaat die wordt afgesloten met één enkel diploma dat toegang geeft tot de uitoefening van het betrokken beroep. Nu de toegang tot het beroep van luchtverkeersleider afhankelijk is gesteld van het bezit van een diploma zoals omschreven in richtlijn 89/48, volgt hieruit dat het staat aan de betrokken lidstaat, te voorzien in de erkenning van diploma’s die hetzij onder de definitie van richtlijn 89/48, hetzij onder die van richtlijn 92/51 vallen.

Aangezien die richtlijnen geen stelsel van automatische erkenning invoeren, staat het specifieke of lokale karakter van bepaalde bevoegdverklaringen die worden verlangd van iemand die in de ontvangende lidstaat het beroep van luchtverkeersleider wil uitoefenen, niet in de weg aan een vergelijking van enerzijds de bekwaamheden zoals deze blijken uit de diploma’s of beroepsopleidingen die in een andere lidstaat dan de ontvangende lidstaat zijn verworven respectievelijk gevolgd met als doel dit beroep uit te oefenen, en anderzijds de kennis en bevoegdverklaringen die zijn vereist om dit beroep uit te oefenen in laatstgenoemde lidstaat.

(cf. punten 38-40, 45, 47, 53, 55, 57 en dictum)