ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen – Exclusieve bevoegdheden – Geschillen „inzake huur en verhuur van onroerende goederen” – Begrip – Recht van deeltijds gebruik van onroerend goed op grond van overeenkomst van lidmaatschap van club – Daarvan uitgesloten

(Verdrag van 27 september 1968, art. 16, punt 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 16, punt 1, sub a, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij de toetredingsverdragen van 1978, 1982 en 1989, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een overeenkomst van lidmaatschap van een club op grond waarvan de leden tegen betaling van een lidmaatschapsbijdrage, die het voornaamste bestanddeel van de totale prijs vormt, een recht van deeltijds gebruik van een louter naar type en ligging aangewezen onroerend goed kunnen verkrijgen, en die bepaalt dat de leden toetreden tot een organisatie, waardoor zij de mogelijkheid krijgen, hun gebruiksrecht te ruilen.

(cf. punt 28 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Forfaitaire regeling voor landbouwproducenten – Werkingssfeer – Handelingen die noch leveringen van landbouwproducten, noch agrarische diensten zijn – Daarvan uitgesloten – Agrarische diensten – Begrip – Verpachting van jachtgebieden – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 25)

Samenvatting

Artikel 25 van de Zesde richtlijn, krachtens hetwelk de lidstaten met betrekking tot landbouwproducenten voor wie de toepassing van de normale regeling van de belasting over de toegevoegde waarde of, in voorkomend geval, van de vereenvoudigde regeling van artikel 24, op moeilijkheden zou stuiten, een forfaitaire regeling kunnen toepassen, moet aldus worden uitgelegd dat het alleen van toepassing is op de levering van landbouwproducten en op agrarische diensten, zoals omschreven in lid 2 van artikel 25, en dat de andere handelingen die door forfaitair belaste landbouwers worden verricht, onder de algemene regeling van deze richtlijn vallen.

In dit verband moet artikel 25, lid 2, vijfde streepje, van de richtlijn, juncto bijlage B bij deze richtlijn aldus worden uitgelegd dat de verpachting van jachtgebieden door een forfaitair belaste landbouwer geen agrarische dienst is in de zin van deze richtlijn. Allereerst is de verpachting van jachtgebieden niet uitdrukkelijk vermeld in deze bepalingen en voldoet deze niet aan de hierin vastgelegde voorwaarden. Voorts vormt de gemeenschappelijke forfaitaire regeling een uitzondering op de algemene regeling van de Zesde richtlijn en moet zij slechts worden toegepast voorzover dit voor het bereiken van de doelstelling ervan noodzakelijk is. Ten slotte zou het onverenigbaar zijn met de aard en het doel van deze regeling om het begrip „agrarische diensten” aldus uit te leggen dat het zich mede uitstrekt tot een verpachting die, zoals de verpachting van jachtgebieden, niet voor agrarische doeleinden is bestemd en geen betrekking heeft op middelen die normaliter in de landbouw‑, bosbouw of visserijbedrijven worden gebruikt.

(punten 21, 26-27, 29, 31, dictum 1-2)
Zaak C‑491/03

Ottmar Hermann

tegen

Stadt Frankfurt am Main

(verzoek van het Hessischer Verwaltungsgerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Indirecte belasting – Richtlijn 92/12/EEG – Gemeentelijke belasting op verstrekking van alcoholhoudende dranken voor onmiddellijk verbruik ter plaatse”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 11 januari 2005

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 maart 2005

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12 – Alcohol en alcoholhoudende dranken – Belasting op verstrekking van dranken voor onmiddellijk verbruik ter plaatse – Kwalificatie van belasting die niet over accijnsproducten, maar over dienstverrichtingen in verband met dergelijke producten wordt geheven – Noodzaak voor deze belasting om specifieke doeleinden na te streven – Geen

(Richtlijn 92/12 van de Raad, art. 3, leden 2 en 3)

Een belasting die in het kader van het restaurantbedrijf over de verstrekking onder bezwarende titel van alcoholhoudende dranken voor onmiddellijk verbruik ter plaatse wordt geheven, moet worden beschouwd als een op dienstverrichtingen in verband met accijnsproducten geheven belasting die geen omzetbelasting is in de zin van artikel 3, lid 3, tweede alinea, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop.

Om te bepalen of een belasting accijnsproducten in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 treft, dan wel dienstverrichtingen in verband met dergelijke producten in de zin van bovengenoemd artikel 3, lid 3, tweede alinea, moet namelijk het overwegende element van de transactie die zij belast, in aanmerking worden genomen. Levering van alcoholhoudende dranken in het kader van het restaurantbedrijf wordt gekenmerkt door een bundel elementen en handelingen, waarvan de levering van het goed zelf niet meer dan een onderdeel is, en waarin het dienstenaspect de overhand heeft.

De „zelfde voorwaarde” waaraan binnen de werkingssfeer van artikel 3, lid 3, tweede alinea, vallende belastingen moeten voldoen, verwijst overigens alleen naar de in de eerste alinea van dit lid vermelde voorwaarde, te weten dat de „belastingen in het handelsverkeer tussen de lidstaten geen aanleiding geven tot formaliteiten die verband houden met het overschrijden van een grens”. De richtlijn vereist dus niet dat de betrokken belastingen voldoen aan de in het tweede lid van dit artikel vermelde voorwaarde, te weten dat zij een specifiek doel nastreven.

(cf. punten 21, 27, 30, 33‑34, dictum 1‑2)
Zaak C‑15/03

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Oostenrijk

„Niet-nakoming – Richtlijn 75/439/EEG – Verwijdering van afgewerkte olie – Voorrang aan behandeling door regeneratie”

Conclusie van advocaat-generaal A. Tizzano van 28 oktober 2004

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 27 januari 2005

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Verwijdering van afgewerkte olie – Richtlijn 75/439 – Verplichting voor lidstaten om voorrang te verlenen aan behandeling van afgewerkte olie door regeneratie – Grenzen – Beperkingen van technische, economische of organisatorische aard – Begrip

(Richtlijn 75/439 van de Raad, art. 3, lid 1)

Uit artikel 3, lid 1, van richtlijn 75/439 van de Raad inzake de verwijdering van afgewerkte olie, zoals gewijzigd bij richtlijn 87/101 blijkt dat de „beperkingen van technische, economische of organisatorische aard” waarnaar in dit artikel wordt verwezen, voorkomt in een bepaling waarbij de lidstaten in algemene bewoordingen een verplichting wordt opgelegd, en dat de gemeenschapswetgever hiermee niet heeft willen voorzien in beperkte uitzonderingen op een regel die van algemene toepassing is, maar de werkingssfeer en de inhoud van een positieve verplichting heeft willen definiëren om ervoor te zorgen, dat de behandeling van afgewerkte olie door regeneratie voorrang krijgt.

De stelling dat de technische, economische en organisatorische situatie in een lidstaat noodzakelijkerwijs een beperking is die zich verzet tegen de vaststelling van de maatregelen als bedoeld in de genoemde bepaling, zou immers erop neerkomen dat hieraan elke nuttige werking wordt ontnomen, aangezien de verplichting van de lidstaten zich zou beperken tot de handhaving van de status-quo, zodat er geen echte verplichting zou bestaan om de nodige maatregelen te nemen teneinde voorrang te verlenen aan de behandeling van afgewerkte olie door regeneratie.

(cf. punten 38‑39)
Zaak C‑123/03 P

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Greencore Group plc

„Verzoek tot nietigverklaring van brief van Commissie – Weigering van betaling van rente over terugbetaald bedrag – Begrip handeling die eerdere handeling bevestigt – Betaling van hoofdsom zonder rente – Ontbreken van eerdere weigeringsbeschikking”

Samenvatting van het arrest

1. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Afwijzing – Juridische kwalificatie van feiten – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG)

2. Beroep tot nietigverklaring – Voor beroep vatbare handelingen – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen in leven roepen – Stilzwijgen of stilzitten van instelling – Terugbetaling van te veel betaalde inzake geldboete zonder standpuntbepaling over vordering van schuldeiser tot betaling van rente – Daarvan uitgesloten

(Art. 230 EG)

1. Hoewel het Hof niet bevoegd is om de beoordeling van de feiten door het Gerecht te toetsen, is het krachtens artikel 225 EG bevoegd om toezicht uit te oefenen op de wijze waarop het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en daaraan rechtsgevolgen heeft verbonden.

(cf. punt 36)

2. Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG, zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen die de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. In beginsel kan het loutere stilzwijgen van een instelling niet met een impliciete weigering worden gelijkgesteld, behoudens wanneer dit uitdrukkelijk in een bepaling van gemeenschapsrecht is voorzien. Zonder uit te sluiten dat dit beginsel in bepaalde specifieke omstandigheden niet kan worden toegepast zodat het stilzwijgen of het stilzitten van een instelling bij wijze van uitzondering als een impliciete weigeringsbeschikking kan worden beschouwd, levert in het geval waarin het Gerecht in een arrest het bedrag van een geldboete verlaagt en de verzoeker de Commissie in een brief verzoekt om terugbetaling van het onverschuldigde deel van de geldboete, te vermeerderen met rente, de betaling van de hoofdsom door de Commissie zonder dat deze uitdrukkelijk een standpunt heeft ingenomen over de vordering tot betaling van rente, geen impliciete beschikking tot afwijzing van deze vordering op.

(cf. punten 44‑45)
Zaak C‑319/03

Serge Briheche

tegen

Ministre de l’Intérieur e.a.

(verzoek van het Tribunal administratif de Paris om een prejudiciële beslissing)

„Sociale politiek – Gelijke behandeling van mannen en vrouwen – Artikel 141, lid 4, EG – Richtlijn 76/207/EEG – Voorwaarden voor toegang tot openbare ambten – Bepalingen volgens welke alleen jegens niet-hertrouwde weduwen geen beroep kan worden gedaan op leeftijdsgrenzen voor toegang tot dergelijke ambten”

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Mannelijke en vrouwelijke werknemers – Toegang tot arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden – Gelijke behandeling – Uitzonderingen – Maatregelen ter bevordering van gelijke kansen voor mannen en vrouwen – Maatregel volgens welke alleen jegens niet‑hertrouwde weduwen geen beroep kan worden gedaan op leeftijdsgrenzen voor toegang tot openbare ambten – Ontoelaatbaarheid

(Art. 141, lid 4, EG; richtlijn 76/207 van de Raad, art. 2, lid 4, en 3, lid 1)

De artikelen 3, lid 1, en 2, lid 4, van richtlijn 76/207 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling volgens welke leeftijdsgrenzen voor de toelating tot voor de aanwerving van ambtenaren georganiseerde externe vergelijkende onderzoeken niet kunnen worden tegengeworpen aan niet-hertrouwde weduwen die verplicht zijn om te werken, maar wel aan niet-hertrouwde weduwnaren die zich in dezelfde situatie bevinden.

In de eerste plaats is deze regeling immers in strijd met artikel 3, lid 1, van richtlijn 76/207 omdat zij leidt tot een discriminatie op grond van geslacht. In de tweede plaats kan zij niet worden toegestaan uit hoofde van artikel 2, lid 4, van deze richtlijn, dat uitsluitend maatregelen toestaat die, hoewel schijnbaar discriminerend, in werkelijkheid de in de realiteit van het maatschappelijk leven bestaande feitelijke ongelijkheden beogen op te heffen of te verminderen. Een dergelijke maatregel, volgens welke vrouwelijke kandidaten in sectoren van de openbare dienst bij voorrang moeten worden bevorderd, is derhalve niet verenigbaar met het gemeenschapsrecht wanneer hij kandidaten uit bepaalde categorieën vrouwen automatisch en onvoorwaardelijk voorrang verleent, met uitsluiting van mannen die zich in dezelfde situatie bevinden.

(cf. punten 20, 22‑23, 27, 32 en dictum)
Zaak C‑124/03

Artrada (Freezone) NV e.a.

tegen

Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees

(verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing)

„Gezondheidscontroles – Productie en in handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en producten op basis van melk – Mengsel van suiker, cacao en magere melkpoeder, ingevoerd uit Aruba”

Samenvatting van het arrest

1. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Gezondheidsvoorschriften voor productie en in handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en producten op basis van melk – Richtlijn 92/46 – Begrip „melk bestemd voor de bereiding van producten op basis van melk” – Zuivelbestanddelen van product dat tevens andere, niet‑zuivelbestanddelen bevat waarvan zuivelbestanddeel niet kan worden gescheiden – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 92/46 van de Raad, art. 2, punt 2)

2. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Gezondheidsvoorschriften voor productie en in handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en producten op basis van melk – Richtlijn 92/46 – Begrip „producten op basis van melk” – Halffabrikaten – Daaronder begrepen – Criteria – Objectieve kenmerken en eigenschappen van product

(Richtlijn 92/46 van de Raad, art. 2, punt 4)

1. Artikel 2, punt 2, van richtlijn 92/46 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de productie en het in de handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en producten op basis van melk moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „melk bestemd voor de bereiding van producten op basis van melk” zich niet uitstrekt tot de zuivelbestanddelen van een product dat ook andere, niet-zuivelbestanddelen bevat, waarvan de zuivelbestanddelen niet kunnen worden gescheiden. Deze bepaling heeft namelijk alleen betrekking op melk als enkelvoudig product, waarvan de samenstelling slechts kan worden gewijzigd door toevoeging of onttrekking van natuurlijke melkbestanddelen.

(cf. punten 26, 28, dictum 1)

2. Artikel 2, punt 4, van richtlijn 92/46 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de productie en het in de handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en producten op basis van melk moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „producten op basis van melk” zowel betrekking heeft op eindproducten als op halffabrikaten die nog een bewerking moeten ondergaan voordat zij aan de consument kunnen worden verkocht. In een dergelijk geval moet met betrekking tot het halffabrikaat worden nagegaan, of de daarin aanwezige melk een essentieel bestanddeel is, hetzij door de hoeveelheid, hetzij door het kenmerkende effect ervan. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de objectieve kenmerken en eigenschappen van het halffabrikaat op het tijdstip van de invoer, waaronder het aandeel van de melk of het zuivelproduct dat het bevat, het gebruik dat ervan kan worden gemaakt, en de smaak ervan.

(cf. punten 34, 37‑39, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337

(Art. 10 EG, 211 EG en 226 EG; richtlijn 85/337 van de Raad)

2. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337

(Richtlijn 85/337 van de Raad, art. 2, lid 1, en 4, lid 2)

Samenvatting

1. In het kader van een procedure wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG dient de Commissie het bewijs van de gestelde niet-nakoming te leveren door de feiten en omstandigheden aan te voeren die het Hof nodig heeft om te kunnen uitmaken of er sprake is van niet-nakoming, en zij kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

Wat meer bepaald richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd, betreft, dient de Commissie een minimum aan bewijs te leveren van het milieueffect dat het betrokken project zou kunnen hebben.

Ingeval de bevoegde autoriteit heeft onderzocht of een beoordeling nodig is, dient de Commissie haar eigen verklaringen te onderbouwen en die van de verwerende lidstaat te weerleggen door een grondig onderzoek van de door deze laatste verstrekte analyses en documenten of door de verkrijging, de overlegging, het onderzoek en het voordragen van tastbare en concrete analytische elementen die het Hof in staat stellen, na te gaan of de bevoegde autoriteit haar beoordelingsmarge daadwerkelijk heeft overschreden.

(cf. punten 77‑78, 85, 93)

2. Uit artikel 2, lid 1, van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd, volgt dat projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben in de zin van artikel 4 van deze richtlijn in samenhang met de bijlagen I of II daarbij, aan een beoordeling van hun effecten moeten worden onderworpen, voordat de vergunning wordt verleend.

Wanneer het nationale recht voorziet in een vergunningprocedure in verschillende fasen, waarbij eerst een basisbesluit wordt genomen en vervolgens een uitvoeringsbesluit dat niet mag afwijken van de in het basisbesluit vastgelegde parameters, moet het milieueffect dat een project kan hebben, in beginsel in de procedure betreffende het basisbesluit worden vastgesteld en beoordeeld. Indien dit effect evenwel pas in de procedure betreffende het uitvoeringsbesluit kan worden vastgesteld, moet die beoordeling in het kader van deze laatste procedure plaatsvinden.

Een nationale regeling die bepaalt dat een milieueffectbeoordeling uitsluitend tijdens de eerste fase, namelijk die van de afgifte van een bouwvergunning op voorontwerp, en niet meer in de latere fase van de goedkeuring van de voorbehouden punten kan worden verricht, is dus in strijd met de artikelen 2, lid 1, en 4, lid 2, van richtlijn 85/337, zoals gewijzigd.

(cf. punten 103‑106, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen – Bijzondere bevoegdheden – Pluraliteit van verweerders

(Executieverdrag, art. 6, punt 1)

Samenvatting

Artikel 6, punt 1, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals laatstelijk gewijzigd bij het Verdrag van 29 november 1996 inzake de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is in het kader van een geschil ter zake van inbreuk op een Europees octrooi waarbij onderscheiden, in verschillende verdragsluitende staten gevestigde vennootschappen zijn gedagvaard voor feiten die zij zouden hebben begaan op het grondgebied van een of meer van deze staten, zelfs niet wanneer deze vennootschappen tot eenzelfde concern behoren en op dezelfde of nagenoeg dezelfde wijze hebben gehandeld overeenkomstig een gemeenschappelijk beleidsplan dat is uitgegaan van slechts een van hen. Gezien het feit dat noch de aan de verschillende verweerders ten laste gelegde octrooi-inbreuken, noch de nationale regelingen op grond waarvan dergelijke handelingen worden beoordeeld, dezelfde zijn, bestaat er immers geen gevaar dat onverenigbare beslissingen worden gegeven op in verschillende verdragsluitende staten ingestelde rechtsvorderingen ter zake van inbreuk op een Europees octrooi, aangezien eventuele divergenties tussen de beslissingen van de betrokken nationale gerechten zich niet voordoen in het kader van eenzelfde situatie, feitelijk en rechtens.

Daaruit volgt dat de voor toepassing van artikel 6, punt 1, Executieverdrag vereiste samenhang tussen dergelijke handelingen niet kan worden aangetoond.

(cf. punten 20, 25, 27‑28, 31, 33, 35, 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten – Richtlijn 89/48

(Richtlijn 89/48 van de Raad)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten – Richtlijn 89/48

(Art. 39 EG en 43 EG; richtlijn 89/48 van de Raad, art. 4, lid 1)

Samenvatting

1. Richtlijn 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, verzet zich niet ertegen dat, wanneer de houder van een in een lidstaat behaald diploma een aanvraag indient om te worden toegelaten tot een gereglementeerd beroep in een andere lidstaat, de autoriteiten van laatstgenoemde staat deze aanvraag op verzoek van de houder van het diploma gedeeltelijk inwilligen door de reikwijdte van de toestemming te beperken tot de activiteiten waarvoor het genoemde diploma toegang verleent in de lidstaat waar het werd behaald.

(cf. punt 26, dictum 1)

2. De artikelen 39 EG en 43 EG verzetten zich niet ertegen dat, wanneer de houder van een in een lidstaat behaald diploma een aanvraag indient om te worden toegelaten tot een gereglementeerd beroep in een andere lidstaat, deze lidstaat geen gedeeltelijke toegang tot dit beroep verleent, die is beperkt tot de uitoefening van één of meer activiteiten die dit beroep omvat, voorzover de lacunes die de opleiding van de betrokkene vertoont ten opzichte van de in de ontvangende lidstaat vereiste opleiding, daadwerkelijk kunnen worden opgevuld door de toepassing van de compensatiemaatregelen die werden vastgesteld in artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/48 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten.

Daarentegen verzetten de artikelen 39 EG en 43 EG zich ertegen dat de genoemde lidstaat deze gedeeltelijke toegang niet verleent wanneer de betrokkene hierom verzoekt, en de verschillen tussen de activiteitengebieden zo groot zijn dat er in werkelijkheid een volledige opleiding zou moeten worden gevolgd, tenzij de weigering van deze gedeeltelijke toegang wordt gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang die geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaan dan nodig is voor het bereiken van het doel.

(cf. punten 27, 39, dictum 2)