ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

17 juli 2007

Zaak F‑141/06

Marc Hartwig

tegen

Europees Parlement en Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Procesincidenten – Exceptie van niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 27 maart 2006 en het besluit van de Commissie van 12 april 2006, voor zover verzoeker daarbij wordt ingedeeld in de rang B*3.

Beslissing: Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard, voor zover het is gericht tegen het Parlement. Het Parlement draagt zijn eigen kosten. Verzoeker en de Commissie dragen hun eigen kosten van de procedure over de exceptie van niet-ontvankelijkheid. Voor het overige wordt de beslissing omtrent de kosten aangehouden.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Vormvereisten

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2)

Daar een door een ambtenaar ingediende administratieve klacht geen bijzondere vorm hoeft te hebben, vormt een per e-mail ingediend document waaruit duidelijk en precies de wil van de opsteller blijkt om een voor hem bezwarend besluit te betwisten, een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut.

Een klacht wordt geacht te zijn ingediend wanneer zij aankomt bij de instelling tot wie zij is gericht. Dit is niet het geval bij een klacht die aan een onjuist e-mailadres wordt gezonden, ook al is het mogelijk dat deze aankomt op de algemene server van de instelling, zonder dat de verzender een foutmelding ontvangt.

Een zorgvuldig ambtenaar die ervoor kiest om zijn klacht per e-mail te verzenden moet zich immers vergewissen van de juistheid van het adres van de ontvanger en van de ontvangst van het document, bijvoorbeeld door die ontvanger op te bellen of door hem een bewijs van ontvangst van de e-mail te vragen. Deze elementaire voorzorgsmaatregel geldt te meer daar niet is aangetoond dat de communicatietechnieken zoals deze thans binnen de instellingen worden gebruikt het mogelijk maken om, met name wanneer de formulering die aan het at-sign voorafgaat onjuist of onvolledig is, te garanderen dat het betrokken document systematisch aan de geadresseerde wordt gezonden of althans dat de afzender een foutmelding ontvangt in de vorm van een automatisch antwoord („autoreply”).

(cf. punten 26‑30 en 32)

Referentie:

Hof: 31 mei 1988, Rousseau/Rekenkamer, 167/86, Jurispr. blz. 2705, punt 8; 14 juli 1988, Aldinger en Virgili/Parlement, 23/87 en 24/87, Jurispr. blz. 4395, punt 13

Gerecht van eerste aanleg: 25 september 1991, Lacroix/Commissie, T‑54/90, Jurispr. blz. II‑749, punten 28 en 29; 16 februari 2005, Reggimenti/Parlement, T‑354/03, JurAmbt. blz. I‑A‑33 en II‑147, punt 43

Gerecht voor ambtenarenzaken: 15 mei 2006, Schmit/Commissie, F‑3/05, JurAmbt. blz. I‑A-1-9 en II-A-1-33, punt 28
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Vormvereisten

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2)

Daar een door een ambtenaar ingediende administratieve klacht geen bijzondere vorm hoeft te hebben, vormt een per e-mail ingediend document waaruit duidelijk en precies de wil van de opsteller blijkt om een voor hem bezwarend besluit te betwisten, een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut.

Een klacht wordt geacht te zijn ingediend wanneer zij aankomt bij de instelling tot wie zij is gericht. Dit is niet het geval bij een klacht die aan een onjuist e-mailadres wordt gezonden, ook al is het mogelijk dat deze aankomt op de algemene server van de instelling, zonder dat de verzender een foutmelding ontvangt.

Een zorgvuldig ambtenaar die ervoor kiest om zijn klacht per e-mail te verzenden moet zich immers vergewissen van de juistheid van het adres van de ontvanger en van de ontvangst van het document, bijvoorbeeld door die ontvanger op te bellen of door hem een bewijs van ontvangst van de e-mail te vragen. Deze elementaire voorzorgsmaatregel geldt te meer daar niet is aangetoond dat de communicatietechnieken zoals deze thans binnen de instellingen worden gebruikt het mogelijk maken om, met name wanneer de formulering die aan het at-sign voorafgaat onjuist of onvolledig is, te garanderen dat het betrokken document systematisch aan de geadresseerde wordt gezonden of althans dat de afzender een foutmelding ontvangt in de vorm van een automatisch antwoord („autoreply”).

(cf. punten 26‑30 en 32)

Referentie:

Hof: 31 mei 1988, Rousseau/Rekenkamer, 167/86, Jurispr. blz. 2705, punt 8; 14 juli 1988, Aldinger en Virgili/Parlement, 23/87 en 24/87, Jurispr. blz. 4395, punt 13

Gerecht van eerste aanleg: 25 september 1991, Lacroix/Commissie, T‑54/90, Jurispr. blz. II‑749, punten 28 en 29; 16 februari 2005, Reggimenti/Parlement, T‑354/03, JurAmbt. blz. I‑A‑33 en II‑147, punt 43

Gerecht voor ambtenarenzaken: 15 mei 2006, Schmit/Commissie, F‑3/05, JurAmbt. blz. I‑A-1-9 en II-A-1-33, punt 28
Wanneer de administratie wordt geconfronteerd met een incident dat in een ordelijke, serene ambtelijke sfeer geen pas geeft, moet zij ingevolge de krachtens artikel 24 van het Statuut op haar rustende bijstandsplicht met de nodige energie en met de door de omstandigheden van het concrete geval geëiste spoed en zorg optreden teneinde de feiten te achterhalen en er, met kennis van zaken, passende consequenties aan te verbinden. Hiertoe volstaat het dat de ambtenaar die de bescherming van zijn instelling vraagt, een begin van bewijs levert dat de aanvallen waarvan hij het slachtoffer stelt te zijn, echt zijn. Is dit het geval dan dient de betrokken instelling de geschikte maatregelen te nemen, en met name een administratief onderzoek in te stellen teneinde in samenwerking met de klager de feiten die aan de klacht ten grondslag liggen vast te stellen.

Enerzijds moet een functionaris, wanneer hij een verzoek om bijstand indient, een begin van bewijs leveren dat de aanvallen waarvan hij slachtoffer stelt te zijn echt zijn, met dien verstande dat het verzoek om bijstand zo precies en zo compleet mogelijk moet zijn, aangezien de administratie de in dat verzoek overgelegde elementen moet onderzoeken om te beslissen over het gevolg dat aan de procedure moet worden gegeven. Anderzijds ontstaat door de indiening van een verzoek om bijstand voor de instelling de verplichting om passende maatregelen te nemen, met name door te onderzoeken of er in samenwerking met de klager een administratief onderzoek moet worden ingesteld.

(cf. punten 41 en 48)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 16 mei 2012, AF/Commissie, F‑61/10, EU:F:2012:65, punt 71, en van 11 juli 2013, Tzirani/Commissie, F‑46/11, EU:F:2013:115, punt 108en aldaar aangehaalde rechtspraak
Een functionaris met een onzekere overeenkomst die een opzeggingsclausule bevat op grond waarvan de handhaving van de arbeidsverhouding afhangt van zijn plaatsing op de reservelijst van een algemeen vergelijkend onderzoek, kan niet worden verplicht om die clausule bij de ondertekening van de overeenkomst te betwisten. Daar de opneming van die clausule deel uitmaakt van een complexe verrichting, moet het de betrokken functionaris vrijstaan om de wettigheid van die clausule, die is opgenomen in zijn protocol van hernieuwde indiensttreding, zelfs al heeft die een individuele strekking incidenteel te betwisten bij de vaststelling door de administratie van het besluit waarbij zij in een later stadium van de verrichting uitvoering geeft aan die clausule.

(cf. punt 38)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 15 september 2011, Bennett e.a./BHIM,F‑102/09, EU:F:2011:138, punten 65 en 80
Volgens artikel 1 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (hierna: „RAP”), in de op het geding toepasselijke versie, is deze regeling van toepassing op „ieder personeelslid dat op grond van een overeenkomst door de Unie is aangesteld” en, in het bijzonder, op het personeelslid dat de hoedanigheid van geaccrediteerd parlementair medewerker (hierna: „GPM”) heeft. In dit verband preciseert artikel 5 bis RAP:

„Met het oog op de [RAP] wordt onder ‚[GPM’s]’ verstaan door een of meerdere leden gekozen personen die door het [...] Parlement worden aangeworven op grond van een rechtstreekse overeenkomst, teneinde in de gebouwen van het [...] Parlement in een van zijn drie vergaderplaatsen rechtstreekse assistentie te verlenen aan het lid of de leden in de uitoefening van hun functies als lid van het [...] Parlement onder hun leiding en gezag en in een relatie van wederzijds vertrouwen, in de zin van artikel 21 van besluit 2005/684/EG, Euratom van het [...] Parlement van 28 september 2005 houdende aanneming van het Statuut van de leden van het [...] Parlement [(PB L 262, blz. 1)].”
In het kader van de in artikel 9, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut bedoelde algemene uitvoeringsbepalingen, zoals het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) die heeft vastgesteld voor de berekening van de duur van de beroepsactiviteit van een ambtenaar die om vervroegde pensionering zonder vermindering van pensioenrechten vraagt, mag het EESC rekening houden met alle beroepservaring van de kandidaten, zowel binnen als buiten de instellingen van de Unie. Ten eerste bestaat de ratio legis van artikel 9, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut immers erin om door middel van de verlening van vervroegd pensioen zonder vermindering van pensioenrechten het personeelsbeheer binnen de instellingen van de Unie te vergemakkelijken. Deze bepaling is er dus niet op gericht om ambtenaren of functionarissen die aan het einde van hun beroepsloopbaan meer dienstjaren binnen de instellingen van de Unie hebben, te bevoordelen ten opzichte van ambtenaren met minder dienstjaren binnen die instellingen, omdat hun loopbaan zich in grotere mate dan die van eerstgenoemden buiten die instellingen heeft afgespeeld.

Ten tweede kan de vervroegde pensionering zonder vermindering van pensioenrechten conform artikel 9, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut alleen worden verleend in het belang van de dienst. Uit deze bepaling volgt eveneens dat de wetgever het tot aanstelling bevoegd gezag van elk van de instellingen van de Unie een beoordelingsbevoegdheid heeft willen geven met betrekking tot de criteria voor de selectie van ambtenaren en functionarissen die in aanmerking kunnen komen voor vervroegde pensionering zonder vermindering van pensioenrechten, mits deze criteria objectief en vooraf bepaald zijn. Bovengenoemde bepaling vereist dus niet dat alle instellingen van de Unie dezelfde criteria voor de keuze van de kandidaten vaststellen. Aangezien artikel 9, lid 2, de instellingen dus niet verplicht om de diensttijd binnen de instellingen van de Unie als objectief criterium te nemen om de kandidaten voor vervroegde pensionering zonder vermindering van pensioenrechten te kiezen, maar het hun evenmin verbiedt om dat te doen, is het dus niet uitgesloten dat een instelling ervoor kiest om middels gebruik van haar beoordelingsmarge in haar algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 9, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut onder meer het criterium van de diensttijd binnen de Unie op te nemen.

(cf. punten 54‑57 en 60)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 12 september 2006, De Soeten/Raad,F‑86/05, EU:F:2006:87, punt 48
De in artikel 25, tweede alinea, van het Statuut neergelegde motiveringsplicht heeft tot doel, enerzijds, de betrokkene voldoende aanwijzingen te geven om te beoordelen of het bezwarend besluit gegrond is en of het zin heeft beroep bij het Gerecht in te stellen en, anderzijds, het Gerecht in staat te stellen de wettigheid van het besluit te toetsen. Voorts behelst het fundamentele recht op behoorlijk bestuur volgens artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie met name „de plicht van de betrokken instanties om hun beslissingen met redenen te omkleden”.

In het kader van een aanwervingsprocedure ter voorziening in een vacature dient deze motiveringsplicht evenwel in overeenstemming te worden gebracht met de eerbiediging van het geheim van de werkzaamheden van het selectiecomité, welk geheim zich ertegen verzet dat de opvattingen van de individuele leden van het selectiecomité bekend worden gemaakt en dat gegevens, verband houdende met beoordelingen, de kandidaten persoonlijk dan wel in vergelijking met andere kandidaten betreffende, aan de openbaarheid worden prijsgegeven.

Gelet op de regel dat de werkzaamheden van de jury van een vergelijkend onderzoek geheim zijn, vormt de mededeling van de voor de verschillende examens behaalde cijfers in beginsel een afdoende motivering van de besluiten van de jury. Deze beginselen zijn van overeenkomstige toepassing op een selectieprocedure voor een ambt van tijdelijk functionaris.

(cf. punten 47‑49)

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten Trentea/FRA, F‑112/10, EU:F:2012:179, punten 89 en 90, en De Mendoza Asensi/Commissie, F‑127/11, EU:F:2014:14, punt 94 en aldaar aangehaalde rechtspraak
De zorgplicht en het beginsel van behoorlijk bestuur houden met name in dat het bevoegde gezag, wanneer het zich uitspreekt over de situatie van een ambtenaar of functionaris en dit zelfs in het kader van de uitoefening van een ruime beoordelingsbevoegdheid, alle elementen in aanmerking neemt die zijn besluit kunnen beïnvloeden en daarbij niet alleen rekening houdt met het belang van de dienst, maar eveneens met dat van de betrokken ambtenaar of functionaris.

De inaanmerkingneming van het persoonlijk belang van de ambtenaar of functionaris kan echter niet zover gaan dat het de administratie verplicht om voorbij te gaan aan haar eigen interne regels.

Aangezien de verstrekking van meubilair is voorzien in artikel 5 van bijlage X bij het Statuut, wanneer de instelling een woning ter beschikking stelt aan een in een derde land tewerkgesteld ambtenaar, en niet in artikel 23 van diezelfde bijlage, wanneer de ambtenaar wordt toegestaan een woning te huren, maakt de administratie zich niet schuldig aan niet-nakoming van haar zorgplicht of aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, wanneer zij niet toestaat dat hij in de woning die hij mag huren meubilair gebruikt dat in het kader van de verstrekking van meubilair is gekocht voor een woning die ambtenaren ter beschikking wordt gesteld.

(cf. punten 97 en 110‑112)

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking Verheyden/Commissie, F‑54/10, EU:F:2011:8, punten 36 en 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak
12

Bij brief van 6 september 2011 (hierna: „brief van 6 september 2011”) heeft verzoeksters raadsman enerzijds gepreciseerd dat hij het eens was met het feit dat verzoekster opnieuw in de situatie rechtens moest worden gebracht die zij vóór de vaststelling van het besluit van 12 juni 2008 had en dat Europol daartoe in beginsel dat besluit diende te herzien, na haar in de gelegenheid te hebben gesteld om haar standpunt over het beoordelingsformulier kenbaar te maken. Anderzijds gaf hij aan het eveneens eens te zijn met het feit dat Europol met verzoekster in gesprek kon treden teneinde overeenstemming te bereiken over een redelijke en billijke vergoeding voor de onwettigheid waarvan zij slachtoffer was geweest en dat deze brief kon worden geacht deel uit te maken van dat gesprek. Hij betwistte echter verschillende onderdelen van de methode die Europol voor de begroting van de geleden schade wilde gebruiken. Ten slotte werd in de brief van 6 september 2011 aangegeven dat verzoekster het niet alleen oneens was met de in de e-mail van 16 maart 2011 opgenomen bewering dat verkrijging van haar opmerkingen over het beoordelingsformulier slechts een zeer beperkte invloed op het eindresultaat zou hebben gehad, maar eveneens dat die bewering niet in overeenstemming leek met het arrest van 29 juni 2010.
De beoordelaars beschikken over een ruime beoordelingsbevoegdheid bij de beoordeling van het werk van de ambtenaren die zij moeten beoordelen. Bij zijn rechterlijke toetsing van de inhoud van de beoordelingsrapporten beperkt de Unierechter zich dus ertoe te controleren of de procedure een regelmatig verloop heeft gekend, de feiten materieel juist zijn en er geen sprake is van kennelijke beoordelingsfouten of van misbruik van bevoegdheid. Het staat immers niet aan het Gerecht voor ambtenarenzaken de juistheid van de beoordeling door de administratie van de beroepsbekwaamheden van een ambtenaar te onderzoeken, wanneer die beoordeling complexe waardeoordelen inhoudt die naar hun aard niet vatbaar zijn voor objectieve toetsing.

De verlaging van het aantal bevorderingspunten dat tijdens opeenvolgende beoordelingsronden is verkregen door een ambtenaar tegen wie een besluit is genomen tot terugzetting in rang, is het gevolg van dat besluit, en vormt geen extra sanctie. Indien namelijk het vóór het besluit tot terugzetting in rang bestaande aantal bevorderingspunten zou blijven behouden, dan zou dit tot gevolg hebben dat de betrokken ambtenaar een grotere kans zou hebben dan zijn collega’s op een snelle bevordering in de volgende rang, hetgeen in strijd zou zijn met het beginsel van gelijke behandeling, dat impliceert dat alle ambtenaren die in eenzelfde rang zijn bevorderd, bij gelijke verdiensten, dezelfde kansen op bevordering dienen te hebben. Om diezelfde redenen kan de ambtenaar zich er niet op beroepen dat hij zijn anciënniteit heeft behouden. Een tegenovergestelde constatering zou erop neerkomen dat de sanctie van de terugzetting, althans gedeeltelijk, teniet zou worden gedaan.

(cf. punt 63)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Verval van recht – Heropening – Voorwaarde – Nieuw feit – Begrip – Bevestiging van eerder besluit – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91; Regeling andere personeelsleden, art. 46)

Ingevolge de artikelen 90 en 91 van het Statuut, die op grond van artikel 46 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden naar analogie van toepassing zijn op tijdelijk functionarissen, is een beroep dat door een ambtenaar of tijdelijk functionaris wordt ingesteld tegen de instelling waarbij hij werkzaam is, slechts ontvankelijk indien de in die artikelen geregelde voorafgaande administratieve procedure regelmatig is verlopen.

Zo is het een ambtenaar of tijdelijk functionaris niet toegestaan om de termijnen te omzeilen die in de artikelen 90 en 91 van het Statuut voor de indiening van een klacht en de instelling van beroep zijn voorzien, door middels een verzoek een eerder besluit ter discussie te stellen dat niet binnen de termijnen is betwist. Alleen het bestaan van nieuwe wezenlijke feiten kan een rechtvaardiging opleveren voor een verzoek om herziening van een definitief geworden besluit. In dit verband kan een brief van de administratie waarin slechts wordt herinnerd aan informatie die de betrokkene reeds is verstrekt niet worden aangemerkt als een bezwarend besluit waardoor een nieuwe termijn gaat lopen zodat de contentieuze procedure kan worden ingeleid.

(cf. punten 23, 24 en 26)

Referentie:

Hof: 15 mei 1985, Esly/Commissie, 127/84, punt 10; 4 juni 1987, P./ESC, 16/86, punt 6

Gerecht van eerste aanleg: 11 mei 1992, Whitehead/Commissie, T‑34/91, punt 18; 4 mei 2005, Schmit/Commissie, T‑144/03, punt 147

Gerecht voor ambtenarenzaken: 10 september 2007, Speiser/Parlement, F‑146/06, punt 22
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Arbeidscontractanten – Aanwerving – Indeling in rang – Inaanmerkingneming van beroepservaring – Beoordelingsbevoegdheid van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag – Uitlegging van Unierechtelijke teksten – Grenzen

(Regeling andere personeelsleden, art. 82, lid 2, sub b)

Ofschoon de administratie beschikt over een ruime beoordelingsmarge om te bepalen of de eerdere beroepservaring van een kandidaat in aanmerking kan worden genomen met het oog op zijn aanstelling als arbeidscontractant in een functiegroep, dient deze ruime beoordelingsbevoegdheid met name te worden uitgeoefend met inachtneming van alle toepasselijke bepalingen.

Bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling moet niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar eveneens met de context ervan en met de doelstellingen die worden nagestreefd door de regeling waarvan zij deel uitmaakt. Wanneer de wetgever en de administratieve autoriteit in eenzelfde tekst van algemene strekking twee verschillende termen gebruiken, verzetten redenen van coherentie en rechtszekerheid zich ertegen dat aan deze termen dezelfde strekking wordt toegekend. Dit geldt te meer wanneer deze termen in het algemene spraakgebruik verschillende betekenissen hebben. Dit is precies het geval met de adjectieven „relevante” en „gelijkwaardige”. In zijn gebruikelijke betekenis wil het adjectief „relevante” zeggen: „geschikt voor een bepaald gebruik”. Het adjectief „gelijkwaardige” betekent daarentegen: „met dezelfde waarde”, en heeft dus een beperktere betekenis.

Dienaangaande moet worden opgemerkt dat artikel 82, lid 2, sub b, van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, bij gebreke van een diploma van hoger onderwijs, hetzij een relevante beroepservaring vereist, indien de betrokkene beschikt over een diploma van middelbaar onderwijs dat toegang geeft tot het hoger onderwijs, hetzij, indien dit niet het geval is, een beroepsopleiding of een gelijkwaardige beroepservaring.

Derhalve moet deze bepaling aldus worden uitgelegd dat de kandidaat voor een aanstelling als arbeidscontractant in functiegroep II of III zich moet kunnen beroepen op een ervaring van drie jaar die geschikt is voor de functies waarin moet worden voorzien, zonder dat deze daaraan gelijkwaardig hoeft te zijn.

(cf. punten 19, 25, 27, 28 en 32)

Referentie:

Hof: 17 november 1983, Merck, 292/82, punt 12

Gerecht voor ambtenarenzaken: 28 oktober 2010, Fares/Commissie, F‑6/09, punten 38 en 39; 10 maart 2011, Begue e.a./Commissie, F‑27/10, punt 40

Gerecht van de Europese Unie: 8 juli 2010, Commissie/Putterie-De-Beukelaer, T‑160/08 P, punt 70