ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Richtlijn 2001/83

(Richtlijn 2001/83 van het Parlement en de Raad)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Richtlijn 2001/83

(Richtlijn 2001/83 van het Parlement en de Raad, art. 90, sub c en j)

3. Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Richtlijn 2001/83

(Richtlijn 2001/83 van het Parlement en de Raad, art. 87, lid 3, 88, lid 6, en 96, lid 1)

Samenvatting

1. Richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, heeft een volledige harmonisatie op het gebied van reclame voor geneesmiddelen doorgevoerd, waarbij de gevallen waarin de lidstaten bepalingen mogen vaststellen die van de regels van deze richtlijn afwijken, uitdrukkelijk zijn opgesomd. Deze richtlijn dient dus in die zin te worden uitgelegd dat een lidstaat in zijn nationale wetgeving het gebruik van verklaringen van derden in publieksreclame voor geneesmiddelen niet volledig en onvoorwaardelijk mag verbieden, aangezien het gebruik van dergelijke verklaringen volgens deze richtlijn slechts mag worden beperkt op grond van de specifieke inhoud ervan of de hoedanigheid van degene van wie zij afkomstig zijn.

(cf. punt 39, dictum 1)

2. De lidstaten zijn krachtens richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, verplicht, het gebruik van verklaringen van derden in publieksreclame voor geneesmiddelen in hun nationale wetgeving te verbieden wanneer in deze verklaringen ten onrechte, op afschrikkende of bedrieglijke wijze wordt verwezen naar genezenverklaringen in de zin van artikel 90, sub j, van richtlijn 2001/83. Dit begrip „genezenverklaringen” dient aldus te worden uitgelegd dat verwijzingen naar de verbetering van het welzijn van de persoon hier niet onder vallen wanneer geen gewag wordt gemaakt van het therapeutische vermogen van het geneesmiddel om een specifieke ziekte te genezen. Ingevolge artikel 90, sub c, van de richtlijn zijn de lidstaten eveneens verplicht, het gebruik van verklaringen van derden in publieksreclame voor geneesmiddelen in hun nationale wetgeving te verbieden wanneer in deze verklaringen te kennen wordt gegeven dat het gebruik van het geneesmiddel het algemeen welbehagen bevordert.

(cf. punt 52, dictum 2, sub a)

3. De artikelen 87, lid 3, 88, lid 6, en 96, lid 1, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, verbieden reclame voor een geneesmiddel in de vorm van een op het internet aangekondigde loterij voor zover deze reclame het irrationele gebruik van dit geneesmiddel bevordert en tot gevolg heeft dat dit rechtstreeks aan het publiek wordt verstrekt en dat gratis monsters worden verschaft.

(cf. punt 59, dictum 2, sub b)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van rechten van werknemers – Richtlijn 2001/23

(Richtlijn 2001/23 van de Raad, art. 1, lid 1)

Samenvatting

Om onder richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen te vallen moet de overname van werknemers betrekking hebben op een duurzaam georganiseerde economische eenheid waarvan de activiteit niet beperkt is tot de uitvoering van een bepaald werk. Wanneer het een uitzendbureau betreft, waarvan de organisatiestructuur niet duidelijk kan worden bepaald, moeten de specifieke kenmerken van de onderneming worden onderzocht, in plaats van een analyse uit te voeren die erop is gericht het bestaan van een economische eenheid aan te tonen uitgaande van de organisatie van het bedrijf.

Artikel 1, lid 1, van genoemde richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn van toepassing is wanneer een deel van het kantoorpersoneel en een deel van de uitzendkrachten overgaan naar een ander uitzendbureau om aldaar dezelfde werkzaamheden te verrichten ten dienste van dezelfde klanten, en wanneer de bij de overgang betrokken bestanddelen op zich voldoende zijn om de desbetreffende economische activiteit voort te zetten zonder inschakeling van andere belangrijke bedrijfsmiddelen of andere onderdelen van de onderneming. Dit laatste is ter verificatie aan de verwijzende rechter.

(cf. punten 31, 34, 38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, lid 1, en 6, lid 1)

Samenvatting

De artikelen 2, lid 1, en 6, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moeten aldus worden uitgelegd dat bedragen die als voorschot zijn betaald in het kader van overeenkomsten inzake aan de belasting over de toegevoegde waarde onderworpen hoteldiensten, in gevallen waarin de klant gebruik maakt van zijn recht van annulering en de hotelexploitant de bedragen behoudt, dienen te worden beschouwd als forfaitaire schadeloosstelling wegens ontbinding ter compensatie van de schade die is geleden als gevolg van de niet-nakoming door de klant, zonder rechtstreeks verband met enige dienst die onder bezwarende titel is verricht, zodat deze bedragen niet aan deze belasting zijn onderworpen.

De betaling van een voorschot door een klant en de verplichting van de hotelexploitant om met anderen geen overeenkomst te sluiten waardoor hij zijn verbintenis jegens zijn klant niet kan nakomen, kunnen immers niet als wederzijdse diensten worden aangemerkt, omdat genoemde verbintenis in dat geval rechtstreeks voortvloeit uit de overeenkomst betreffende het verstrekken van logies en niet uit de betaling van het voorschot. Wanneer een hotelexploitant na een reservering de overeengekomen dienst verricht, geeft hij bijgevolg louter uitvoering aan de met de klant gesloten overeenkomst, conform het beginsel dat overeenkomsten moeten worden uitgevoerd. Derhalve kan de nakoming van deze verplichting niet als tegenprestatie voor het betaalde voorschot worden aangemerkt.

(cf. punten 23, 25, 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Werknemers – Verordening nr. 1612/68 – Begrip „migrerende werknemer”

(Verordening nr. 1612/68 van de Raad)

2. Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Sociale voordelen

(Verordening nr. 1612/68 van de Raad, art. 7, lid 2)

Samenvatting

1. Een onderdaan van een lidstaat die, met behoud van zijn dienstverband in deze staat, zijn woonplaats naar een andere lidstaat heeft overgebracht en sindsdien zijn beroepswerkzaamheid als grensarbeider uitoefent, kan aanspraak maken op de hoedanigheid van „migrerende werknemer” in de zin van verordening nr. 1612/68 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap.

(cf. punt 20, dictum 1)

2. Artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1612/68 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap verzet zich ertegen dat de echtgenoot van een migrerende werknemer die in een lidstaat een beroepswerkzaamheid uitoefent, wanneer hij geen betaalde arbeid verricht en in een andere lidstaat woont, uitgesloten is van het voordeel van een ouderschapsuitkering op grond dat hij woonplaats noch gewone verblijfplaats in eerstgenoemde lidstaat heeft, aangezien de toekenning van een dergelijke uitkering aan de echtgenoot van de werknemer, die het gezin in zijn geheel ten goede komt ongeacht welke ouder er aanspraak op maakt, de op deze echtgenoot rustende last om in de gezinslasten bij te dragen kan verminderen en voor hem dus een „sociaal voordeel” in de zin van deze bepaling vormt.

Een dergelijk woonplaatsvereiste moet als indirect discriminerend worden beschouwd wanneer het naar de aard ervan migrerende werknemers of hun echtgenoot, die vaker in een andere lidstaat wonen, meer treft dan nationale werknemers en derhalve meer in het bijzonder eerstgenoemden dreigt te benadelen.

In het kader van een nationale wettelijke regeling waarmee doelstellingen van gezinsbeleid worden nagestreefd door de ouderschapsuitkering toe te kennen aan personen die een daadwerkelijke band met de nationale samenleving hebben opgebouwd, en volgens welke een aanzienlijke bijdrage aan de nationale arbeidsmarkt ook een geldig criterium voor integratie in de samenleving vormt, kan de betrokken ouderschapsuitkering niet worden geweigerd aan een echtpaar dat niet op het nationale grondgebied woont, maar waarvan een van de echtgenoten een voltijdse beroepswerkzaamheid in deze staat uitoefent.

(cf. punten 26, 30‑33, 36‑38, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 89/391 betreffende tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van verbetering van veiligheid en gezondheid van werknemers op werk

(Richtlijn nr. 89/391 van de Raad, art. 5, leden 1 en 4, en 6 tot en met 12)

Samenvatting

De Commissie heeft niet rechtens genoegzaam aangetoond dat het Verenigd Koninkrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 5, leden 1 en 4, van richtlijn 89/391 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van werknemers op het werk, door de verplichting van de werkgever om te zorgen voor de veiligheid en de gezondheid van de werknemers inzake alle met het werk verbonden aspecten zodanig te omschrijven dat deze binnen de grenzen blijft van hetgeen redelijkerwijs mogelijk is.

Met betrekking tot de omvang van de aansprakelijkheid van de werkgever voor de gevolgen van gebeurtenissen die schadelijk zijn voor de gezondheid of afbreuk doen aan de veiligheid van werknemers, onderwerpt artikel 5, lid 1, van richtlijn 89/391 de werkgever namelijk aan de verplichting om werknemers een veilige werkomgeving te garanderen, waarvan de inhoud wordt gepreciseerd in de artikelen 6 tot en met 12 van deze richtlijn alsook in verschillende bijzondere richtlijnen die het treffen van preventiemaatregelen in bepaalde specifieke productiesectoren voorschrijven. Aldus behelst deze bepaling enkel de algemene verplichting van de werkgever om voor veiligheid te zorgen, zonder dat een bepaalde aansprakelijkheidsvorm, en met name een risicoaansprakelijkheid, wordt voorgeschreven.

Artikel 5, lid 4, eerste alinea, van richtlijn 89/391, dat voorziet in de bevoegdheid voor lidstaten om de verantwoordelijkheid van werkgevers te beperken „voor feiten die te wijten zijn aan abnormale en onvoorzienbare omstandigheden buiten de wil van de werkgevers of buitengewone gebeurtenissen, indien de gevolgen van die omstandigheden of gebeurtenissen ondanks alle betrachte zorgvuldigheid niet hadden kunnen worden voorkomen”, wil de strekking van sommige bepalingen van die richtlijn verduidelijken door de beoordelingsmarge te preciseren waarover de lidstaten bij de omzetting van deze richtlijn in nationaal recht beschikken. Daarentegen kan niet op basis van een a‑contrariouitlegging uit deze bepaling worden afgeleid dat de gemeenschapswetgever de lidstaten de verplichting heeft willen opleggen om een stelsel van risicoaansprakelijkheid van de werkgevers in te voeren.

(cf. punten 41‑42, 48‑49, 58)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van goederen – Invoerrechten – Heffing van gelijke werking

(Art. 23 EG en 133 EG; Samenwerkingsovereenkomst EEG-Algerije, art. 9)

2. Vrij verkeer van goederen – Invoerrechten – Heffing van gelijke werking

(Art. 25 EG)

Samenvatting

1. Een milieuheffing op methaangas dat uit Algerije is ingevoerd met het oog op de distributie en het verbruik van dat gas op het grondgebied van een lidstaat is in strijd met zowel de artikelen 23 EG en 133 EG, als artikel 9 van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de EEG en Algerije.

(cf. punten 39‑40 en dictum)

2. Voor zover het uit Algerije ingevoerde en aan de milieuheffing onderworpen methaangas vervolgens wordt uitgevoerd naar andere lidstaten, kan deze heffing in strijd met artikel 25 EG de intracommunautaire handel ongunstig beïnvloeden.

(cf. punt 41 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gelijke behandeling – Prestaties bij ziekte

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1408/71 verzet zich tegen de toepassing door een lidstaat van een regeling voor ziekengeld op grond waarvan een migrerend werknemer wiens echtgenote in een andere lidstaat woont, ambtshalve in een ongunstiger belastinggroep wordt ingedeeld, namelijk die voor gehuwde werknemers die duurzaam van hun echtgenote gescheiden wonen, dan een gehuwd nationaal werknemer wiens echtgenote in de betrokken lidstaat woont en geen bezoldigde werkzaamheid uitoefent, op grond waarvan voor het bedrag van dat ziekengeld, dat wordt berekend op basis van het netto-inkomen, dat zelf door de belastinggroep wordt bepaald, niet met terugwerkende kracht rekening mag worden gehouden met een wijziging achteraf van die belastinggroep na een uitdrukkelijk verzoek van de migrerend werknemer gebaseerd op zijn werkelijke gezinssituatie.

Het in artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1408/71 neergelegde beginsel van gelijke behandeling verbiedt immers niet alleen openlijke discriminatie op grond van de nationaliteit van onder de socialezekerheidsregelingen vallende personen, doch ook iedere verkapte vorm van discriminatie die door toepassing van andere onderscheidingscriteria in feite tot hetzelfde resultaat leidt.

Ofschoon een dergelijke regeling voor de berekening van het bedrag van het ziekengeld geen formeel verschil in behandeling maakt tussen nationale werknemers en werknemers die uit een andere lidstaat afkomstig zijn, kan de toepassing ervan tot gevolg hebben dat de migrerend werknemer, wiens echtgenote dikwijls in de lidstaat van herkomst blijft wonen, in een situatie wordt gebracht die rechtens of feitelijk ongunstiger is dan die waarin de nationale werknemer zich onder dezelfde voorwaarden zou bevinden.

Dit verschil in behandeling kan niet worden gerechtvaardigd door overwegingen die verband houden met de administratieve vereenvoudiging van de procedures voor toekenning van ziekengeld, de functie daarvan om de betrokken werknemers een inkomen te garanderen waardoor zij in hun levensonderhoud kunnen voorzien, of de ingewikkeldheid van de berekeningen die voor de betaling van het ziekengeld moeten worden verricht. Die doelstellingen verhinderen immers niet dat achteraf een correctie van het bedrag van het ziekengeld wordt toegestaan, onder meer door invoering van een regeling volgens welke dat dit bedrag met terugwerkende kracht wordt aangepast aan de reële situatie van de betrokken migrerende werknemer.

(cf. punten 23, 29, 31, 34, 36‑38, 40 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer – Verwerkte producten die niet onder bijlage II bij Verdrag vallen – Voorwaarden voor toekenning

(Verordening nr. 1222/94 van de Commissie, art. 7, lid 1)

Samenvatting

Artikel 7, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 1222/94 tot vaststelling van de gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen voor de regeling aangaande de toekenning van restituties bij uitvoer en de criteria voor de vaststelling van het restitutiebedrag betreffende bepaalde landbouwproducten, uitgevoerd in de vorm van goederen die niet onder bijlage II van het Verdrag vallen, in de versie van verordening nr. 229/96, dient aldus te worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat wanneer een exporteur – in voorkomend geval wegens overmacht – niet in staat is om tot staving van zijn uitvoeraangifte documenten over te leggen ten bewijze van de bij de vervaardiging van een uitgevoerd goed daadwerkelijk gebruikte hoeveelheden producten, hij het bewijs met andere middelen levert. De nationale instanties beoordelen die andere vorm van bewijs op de door het nationale recht voorgeschreven wijze, op voorwaarde evenwel dat de betrokken voorschriften noch de draagwijdte, noch de doeltreffendheid van het gemeenschapsrecht aantasten, en dat derhalve het door artikel 7, lid 1, vereiste bewijsniveau niet wordt verlaagd. Wanneer de aanvraag wordt ingediend in het kader van de vereenvoudigde procedure van artikel 3, lid 2, derde alinea, van de genoemde verordening, dienen de nationale instanties tevens rekening te houden met de reeds met de exporteur uitgewisselde documenten.

(cf. punten 29‑30 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Collectief ontslag – Richtlijn 75/129

(Richtlijn 75/129 van de Raad, art. 1, lid 2, d)

Samenvatting

Richtlijn 75/129 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moet aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing is in geval van collectief ontslag dat het gevolg is van de definitieve beëindiging van de werkzaamheden van een onderneming of een plaatselijke eenheid, waartoe uitsluitend op initiatief van de ondernemer is besloten en waaraan geen rechterlijke beslissing is voorafgegaan, zonder dat de toepassing van deze richtlijn kan worden uitgesloten op grond van de in artikel 1, lid 2, sub d, van die richtlijn neergelegde uitzondering.

(cf. punt 45 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd

(Richtlijn 93/104 van de Raad, art. 7)

Samenvatting

Artikel 7 van richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/34, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale bepaling de mogelijkheid biedt dat tijdens de duur van de arbeidsovereenkomst jaarlijkse vakantiedagen als bedoeld in artikel 7, lid 1, die in een bepaald jaar niet zijn opgenomen, worden vervangen door een financiële schadevergoeding in een volgend jaar.

Het recht van elke werknemer op jaarlijkse vakantie met behoud van loon moet namelijk als een bijzonder belangrijk beginsel van communautair sociaal recht worden beschouwd, waarvan niet mag worden afgeweken en waaraan de bevoegde nationale autoriteiten slechts uitvoering mogen geven binnen de grenzen die uitdrukkelijk in de richtlijn zelf zijn genoemd. Deze richtlijn voert daarenboven de regel in, dat de werknemer in normale omstandigheden in het belang van een doeltreffende bescherming van zijn veiligheid en gezondheid daadwerkelijke rust moet kunnen genieten, aangezien krachtens artikel 7, lid 2, het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon alleen in geval van beëindiging van het dienstverband kan worden vervangen door een financiële vergoeding.

(cf. punten 28‑29, 35 en dictum)
Door eenzijdig een systeem van traceerbaarheid van mageremelkpoeder bestemd voor bepaalde gebruiksdoeleinden in te voeren, waarin het voor de betrokken sector geldende geharmoniseerde gemeenschapsrecht niet voorziet, is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens verordening (EG) nr. 1255/1999 van de Raad van 17 mei 1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten en verordening (EG) nr. 2799/1999 van de Commissie van 17 december 1999 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1255/1999 ten aanzien van de toekenning van steun voor ondermelk en mageremelkpoeder voor voederdoeleinden en de verkoop van voornoemd mageremelkpoeder.
Zaak C‑128/04

Strafzaak

tegen

Annic Andréa Raemdonck

en

Raemdonck-Janssens BVBA

(verzoek van de Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde om een prejudiciële beslissing)

„Wegvervoer – Sociale bepalingen – Verordening (EEG) nr. 3821/85 – Verplichting tot installatie en gebruik van tachograaf – Verordening (EEG) nr. 3820/85 – Afwijking voor voertuigen voor vervoer van materieel of uitrusting”

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 maart 2005

Samenvatting van het arrest

Vervoer – Wegvervoer – Sociale bepalingen – Afwijkingen – Verplichting tot installatie en gebruik van tachograaf – Afwijkingen voor voertuigen voor vervoer van materieel of uitrusting – Begrip – Goederen noodzakelijk voor uitvoering van tot hoofdactiviteit van bestuurder behorende werken – Hoofdactiviteit andere activiteit dan besturen van voertuig – Daaronder begrepen

(Verordeningen van de Raad nr. 3820/85, art. 13, lid 1, sub g, en nr. 3821/85, art. 3, lid 2)

De in artikel 13, lid 1, sub g, van verordening nr. 3820/85 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer gebruikte begrippen „materieel of uitrusting” moeten in het kader van de bij artikel 3, lid 2, van verordening nr. 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer ingevoerde uitzonderingsregeling, die bepaalde voertuigen vrijstelt van de verplichte uitrusting met een tachograaf, aldus worden uitgelegd dat zij niet alleen betrekking hebben op „gereedschappen en werkmiddelen”, maar eveneens de goederen, zoals bouwstoffen of kabels, omvatten die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de werken die tot de hoofdactiviteit van de bestuurder van het betrokken voertuig behoren. Een dergelijke activiteit, die in de zin van dat artikel 13, lid 1, sub g, niet kan bestaan in het besturen van het voertuig, moet de hoofdactiviteit van die bestuurder en niet die van de betrokken onderneming zijn.

(cf. punten 16, 24 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit

(Art. 43 EG en 49 EG)

Samenvatting

De overheidsinstanties die concessieovereenkomsten voor openbare diensten sluiten, zijn gehouden de fundamentele regels van het EG-Verdrag in het algemeen, meer bepaald de artikelen 43 EG en 49 EG, en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit in het bijzonder, die een bijzondere uitdrukking van het algemene beginsel van gelijke behandeling zijn, in acht te nemen. De beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie op grond van nationaliteit houden met name een transparantieverplichting in, die erin bestaat aan elke potentiële inschrijver een passende mate van openbaarheid te garanderen, zodat de dienstenconcessie voor mededinging openstaat en de aanbestedingsprocedures op onpartijdigheid kunnen worden getoetst.

Bijgevolg komt een lidstaat de krachtens de artikelen 43 EG en 49 EG op hem rustende verplichtingen niet na en schendt hij meer bepaald het algemene transparantiebeginsel en de verplichting om een passende mate van openbaarheid te waarborgen, wanneer hij concessies voor het beheer van paardenweddenschappen zonder enige aanbestedingsprocedure hernieuwt.

De hernieuwing van bedoelde concessies zonder aanbesteding kan niet worden gerechtvaardigd door de noodzaak, de ontwikkeling van illegale activiteiten op het gebied van de inzameling en de toekenning van weddenschappen te ontmoedigen, nu deze niet geschikt is om de verwezenlijking van die doelstelling te waarborgen en verder gaat dan noodzakelijk is om te voorkomen dat marktdeelnemers uit de sector van de paardenweddenschappen betrokken raken bij criminele of frauduleuze activiteiten.

Daarnaast kunnen economische motieven, zoals het streven, de concessiehouders een waarborg te bieden voor continuïteit, financiële stabiliteit en een aanvaardbaar rendement op investeringen uit het verleden, niet worden aanvaard als dwingende redenen van algemeen belang die een beperking van een door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheid rechtvaardigen.

(cf. punten 22‑24, 31, 34-35, 38 en dictum)