In de onderhavige zaak gaat het om de vraag of voor de vaststelling van de monetaire compenserende bedragen in de intracommunautaire handel een forfaitair criterium van toepassing is dat de Raad heeft vastgesteld voor de berekening van de heffing op landbouwprodukten uit derde landen. Mogen de nationale douaneautoriteiten dit criterium per analogiam toepassen, hoewel dit kan leiden tot bedragen die hoger zijn dan noodzakelijk voor de compensatie van de invloed van de monetaire schommelingen op de prijzen van de basisprodukten waaruit de waar in werkelijkheid bestaat?

De aan deze vraag ten grondslag liggende feiten zijn al heel eenvoudig. De Duitse firma Milchfutter importeerde tussen januari en maart 1975 verschillende partijen melksubstitutievoeder voor het mesten van kalveren uit Nederland in de Bondsrepubliek Duitsland. Bij de inklaring in Duitsland gaf de firma dit produkt aan onder post 23.07 B I a van het gemeenschappelijk douanetarief, en wel onder nr. 3 van die post (produkten met een gehalte aan zuivelprodukten van 50 gewichtspercenten of meer, doch minder dan 75 gewichtspercenten). In deze post hadden de Nederlandse douaneautoriteiten het produkt namelijk ook ingedeeld voor de berekening van de monetaire compenserende bedragen bij de uitvoer. De Duitse douaneautoriteiten achtten echter artikel 11 van verordening nr. 823/68 van de Raad van 28 juni 1968, houdende vaststelling van de produktengroepen en de bijzondere voorschriften betreffende de berekening van de heffingen in de sector melk en zuivelprodukten, van toepassing. Dit artikel zegt dat „het gehalte aan melk en zuivelprodukten van de produkten die behoren tot de onderverdeling ex 23.07 B wordt bepaald door het gehalte per 100 kilogram van het betreffende produkt aan lactose te vermenigvuldigen met een coëfficiënt 2”. Aangezien het betrokken veevoer volgens bovengenoemd criterium meer dan 75 gewichtspercenten zuivelprodukten bevatte, deelde de bevoegde Duitse autoriteit het in onder post 23.07 B I a 4 (in plaats van a 3) van het gemeenschappelijk douanetarief en legde dienovereenkomstig aanmerkelijk hogere monetaire compenserende bedragen op (DM 169,90 in plaats van DM 127,40 en met ingang van 3 maart 1975 DM 149,70 in plaats van DM 112,10 per ton).

Na tevergeefs verzet te hebben gedaan tegen de beslissing van het douanekantoor, stelde de firma beroep in bij het Finanzgericht Munster. Dit heeft bij beschikking van 29 september 1977 de procedure geschorst en het Hof van Justitie verzocht bij wege van prejudiciële beslissing een uitspraak te doen over de navolgende vragen:

„1. Is voor de hoogte van de monetaire compenserende bedragen op — in de tijd van januari tot maart 1975 uit Nederland in de Bondsrepubliek Duitsland ingevoerd — mengvoeder van de posten 23.07-B-I-a-3 of 23.07-B-I-a-4 van het gemeenschappelijk douanetarief, bepalend het „gehalte aan zuivelprodukten”, dat voortvloeit uit de toepassing van artikel 11, lid 1, van verordening (EEG) nr. 823/68 van de Raad van 28 juni 1968 (PB L 151) en van artikel 1 van verordening (EEG) nr. 1216/68 van de Commissie van 9 augustus 1968 (PB L 198)? Zo neen:

2. Is dan het „werkelijke” gehalte aan zuivelprodukten bepalend? Zo ja:

3. Blijkt uit het gemeenschapsrecht, volgens welke methode het werkelijke gehalte aan zuivelprodukten moet worden vastgesteld?