ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verordening nr. 1191/69 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1893/91, moet aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten de ruimte laat, openbaredienstverplichtingen op te leggen aan een openbare onderneming die met het openbare passagiersvervoer in een gemeente belast is, en voor de aan deze verplichtingen verbonden lasten voorziet in de verlening van een compensatie, die wordt bepaald overeenkomstig de bepalingen van deze verordening.

Aangezien de compensatieverplichting volgens verordening nr. 1191/69 noodzakelijkerwijs verbonden is aan de nakoming van openbaredienstverplichtingen, kan een onderneming die wordt geacht een openbare passagiersvervoerdienst in een gemeente aan te bieden zonder dat haar enige openbaredienstverplichting is opgelegd, niet een dergelijke compensatie genieten.

(cf. punten 20-21, dictum 1)
Artikel 29, leden 1 en 3, sub a, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, en artikel 145, lid 2, van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 444/2002, moeten aldus worden uitgelegd dat, wanneer gebreken van goederen die zijn gebleken nadat deze goederen in het vrije verkeer zijn gebracht, maar waarvan is bewezen dat zij reeds daarvóór bestonden, nadien krachtens een contractuele garantieverplichting leiden tot vergoedingen door de fabrikant-verkoper aan de koper ten belope van de reparatiekosten die deze laatste door zijn eigen afnemers in rekening worden gebracht, deze vergoedingen kunnen leiden tot een vermindering van de transactiewaarde van deze goederen en bijgevolg van de douanewaarde ervan die op basis van de tussen de fabrikant-verkoper en de koper aanvankelijk overeengekomen prijs was opgegeven.

Indien in de eerste plaats na de datum waarop een goed, zoals een voertuig, is ingevoerd, blijkt dat dit goed op het tijdstip van de invoer ervan gebreken vertoonde, is de werkelijke economische waarde ervan immers lager dan de transactiewaarde die is opgegeven op het tijdstip waarop het in het vrije verkeer is gebracht. Ook al regelt artikel 29, leden 1 en 3, van het douanewetboek niet uitdrukkelijk hoe latere wijzigingen van de transactiewaarde, die de grondslag voor de berekening van de douanewaarde vormt, moeten worden behandeld, is de werkelijk betaalde of te betalen prijs evenwel een gegeven dat eventueel moet worden gecorrigeerd wanneer zulks noodzakelijk is om de vaststelling van een willekeurige of fictieve douanewaarde te voorkomen. Inzonderheid kan deze prijs wegens een verborgen gebrek dat bestond vóórdat de goederen in het vrije verkeer zijn gebracht, en dat nadien tot vergoedingen krachtens een contractuele garantieverplichting heeft geleid, worden verlaagd naar evenredigheid van de vermindering van de handelswaarde van de goederen en bijgevolg ertoe leiden dat de douanewaarde van deze goederen achteraf wordt verminderd.

In de tweede plaats regelt artikel 145, lid 2, van verordening nr. 2454/93, dat op dit punt een oplossing formuleert die reeds in artikel 29 van het douanewetboek zelf is aangegeven, in dezelfde zin onder welke voorwaarden een wijziging van de voor de in het vrije verkeer gebrachte goederen werkelijk betaalde prijs door de koper ten gunste van de verkoper in aanmerking kan worden genomen voor het bepalen van de douanewaarde. Evenzo vormen de betalingen die een verkoper krachtens een garantieovereenkomst aan een koper doet ter vergoeding van de reparatiekosten die de koper door zijn eigen afnemers in rekening worden gebracht, een „wijziging” van de werkelijk betaalde of te betalen prijs in de zin van diezelfde bepaling.

(cf. punten 22-24, 26-29, dictum 1)
Artikel 25 van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij de toetredingsverdragen van 1978, 1982, 1989 en 1996, heeft zonder onderscheid betrekking op alle door de gerechten van de verdragsluitende staten gegeven beslissingen. Voor de toepassing van dit verdrag op deze rechterlijke beslissingen volstaat het dat deze beslissingen in de staat van herkomst op diverse wijzen het voorwerp zijn geweest of konden zijn van een procedure op tegenspraak, voordat in een andere staat dan deze staat van herkomst om erkenning en tenuitvoerlegging ervan wordt verzocht. Wanneer een nationale rechterlijke instantie uitspraak heeft gedaan bij een vonnis en een beschikking die bij verstek zijn gegeven in het kader van een in beginsel contradictoire civiele procedure, volstaat het feit dat de rechter uitspraak heeft gedaan alsof de verweerder, die regelmatig is verschenen, verstek heeft laten gaan, niet om afbreuk te doen aan de kwalificatie van de gegeven beslissingen.

Artikel 27, punt 1, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij de toetredingsverdragen van 1978, 1982, 1989 en 1996, dient aldus te worden uitgelegd dat de rechter van de aangezochte staat, gelet op de openbare-ordeclausule van dit artikel, rekening kan houden met het feit dat de rechter van de staat van herkomst op de vordering van de verzoeker heeft beslist zonder de verweerder te horen, die regelmatig voor hem is verschenen, maar bij beschikking van de procedure is uitgesloten omdat hij de verplichtingen niet is nagekomen die bij een eerdere beschikking in het kader van dezelfde procedure zijn opgelegd, wanneer hij na een algemene beoordeling van de procedure en op basis van alle omstandigheden tot de conclusie komt dat deze uitsluiting een kennelijke en buitensporige schending vormde van het recht van de verweerder om te worden gehoord. De verwijzende rechter dient niet enkel controle uit te oefenen op de omstandigheden waaronder de beslissingen zijn gegeven waarvan tenuitvoerlegging wordt gevorderd, maar ook op de omstandigheden waaronder in een eerder stadium de beschikkingen zijn gegeven waarbij een bevel is opgelegd. Hij dient met name na te gaan welke rechtsmiddelen ter beschikking stonden van de verweerder en of deze in het kader van deze beslissingen de gelegenheid heeft gehad om te worden gehoord met inachtneming van het beginsel van hoor en wederhoor en zijn rechten van verdediging ten volle heeft kunnen uitoefenen.

(cf. punten 41, 46, 48 en dictum)
Een Berufsgenossenschaft, waarbij de ondernemingen die in een bepaald geografisch gebied tot een bepaalde bedrijfstak behoren, zich voor de verzekering tegen arbeidsongevallen en beroepsziekten moeten aansluiten, is geen onderneming in de zin van de artikelen 81 EG en 82 EG, maar vervult een zuiver sociale functie, wanneer zij werkt in het kader van een verzekeringsstelsel dat het solidariteitsbeginsel ten uitvoer legt, en dit stelsel is onderworpen aan staatstoezicht. De omstandigheid dat een Berufsgenossenschaft rechtstreeks verzekeringsdiensten aanbiedt, kan op zich niet afdoen aan het zuiver sociale karakter van deze functie, aangezien zij geen invloed heeft op het solidaire karakter van deze regeling of op het staatstoezicht erop.

Aan de voorwaarde van het solidaire karakter van het verzekeringsstelsel is voldaan wanneer het verzekeringsstelsel wordt gefinancierd door bijdragen waarvan het tarief niet stelselmatig evenredig aan het verzekerde risico is, en de waarde van de prestaties niet noodzakelijkerwijze evenredig is aan het loon van de verzekerde. Dat voor de bijdragen geen maximumbedrag geldt, dat dit stelsel niet door een enkele instelling, maar door verschillende instellingen op sectorale en/of geografische basis ten uitvoer wordt gelegd en ten slotte dat deze instellingen een uniforme minimumbijdrage kunnen vaststellen, doen niet af aan het solidaire karakter van de financiering.

Wat de voorwaarde van staatstoezicht betreft, kan de aan de Berufsgenossenschaften gelaten marge om in het kader van zelfbeheer de factoren vast te stellen die voor het bedrag van de bijdragen en van de prestaties bepalend zijn, als zodanig de aard van de activiteit van deze Genossenschaften niet veranderen, aangezien deze marge wettelijk is voorzien en strikt is afgebakend, en de Genossenschaften in dit opzicht bovendien onder staatstoezicht staan.

(cf. punten 44, 50-55, 61-62, 64-68, dictum 1)
Artikel 31, lid 1, van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling niet in de weg staat aan een nationale regeling die de kabelexploitant verplicht om via zijn analoge kabelnetwerk televisiezenders en -diensten door te geven die reeds terrestrisch worden uitgezonden, en aldus meer dan de helft van de in dat netwerk beschikbare kanalen te bezetten, en die voorschrijft dat wanneer er te weinig kanalen beschikbaar zijn, een rangorde van de gegadigden wordt vastgesteld die leidt tot de volledige bezetting van de ter beschikking staande kanalen van het netwerk, voor zover deze verplichtingen geen onredelijke economische gevolgen hebben, wat door de verwijzende rechter moet worden beoordeeld.

Diensten van televisieomroeporganisaties of van aanbieders van mediadiensten, zoals telewinkelen, vallen onder het begrip „televisiediensten” in de zin van artikel 31, lid 1, van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, voor zover is voldaan aan de in deze bepaling gestelde voorwaarden, wat door de verwijzende rechter moet worden beoordeeld.

(cf. punt 69, dictum 2)
Het begrip „verbrandingsinstallatie” in artikel 3, punt 4, van richtlijn 2000/76 betreffende de verbranding van afval heeft betrekking op een technische eenheid of inrichting waarin afval thermisch wordt behandeld, mits de met de thermische behandeling gewonnen stoffen vervolgens worden verbrand. De aanwezigheid van een verbrandingsstraat is geen noodzakelijk criterium voor deze kwalificatie.

In het geval van een complex voor de opwekking van energie, waarin een naast een krachtcentrale gelegen vergassingsinstallatie, eerstgenoemde bevoorraadt met gereinigd gas dat uit de vergassing van afval wordt gewonnen en in deze krachtcentrale naast andere fossiele brandstoffen als brandstof wordt gebruikt, dienen de vergassingsinstallatie en de krachtcentrale voor de toepassing van richtlijn 2000/76 betreffende de verbranding van afval in beginsel afzonderlijk te worden onderzocht.

Terwijl een vergassingsinstallatie waarmee gasvormige producten, in casu gereinigd gas, worden geproduceerd door thermische behandeling van afval, als „meeverbrandingsinstallatie” in de zin van artikel 3, punt 5, van deze richtlijn moet worden gekwalificeerd, valt een krachtcentrale die als aanvullende brandstof in plaats van de fossiele brandstoffen die zij overwegend voor haar productie gebruikt, gereinigd gas gebruikt dat door meeverbranding van afval in een vergassingsinstallatie wordt verkregen, niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijn. Voor de kwalificatie van een verbrandingsinstallatie of meeverbrandingsinstallatie speelt geen rol met welke kwalificatie het voor het milieu gunstigste emissieniveau kon worden bereikt.

(cf. punten 25, 41-43, dictum 3)
Zaak C-391/07

Glencore Grain Rotterdam BV

tegen

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(verzoek van het Finanzgericht Hamburg om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EG) nr. 800/1999 — Restituties bij uitvoer voor landbouwproducten — Artikel 16 — Gedifferentieerde restitutie — Bewijs van vervulling van douaneformaliteiten voor invoer — Overlegging van kopie of fotokopie van vervoersdocument — Verordening (EG) nr. 1501/95 — Toekenning van uitvoerrestituties in graansector — Artikel 13 — Afwijking van artikel 16 van verordening nr. 800/1999”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 18 september 2008 I ‐ 9119

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 december 2008 I ‐ 9138

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer – Gedifferentieerde restitutie

(Verordeningen van de Commissie nr. 1501/95, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1259/97, art. 13, en nr. 800/1999, art. 16, lid 3)

Artikel 13 van verordening nr. 1501/95 tot vaststelling van enkele toepassingsbepalingen van verordening nr. 1766/92 voor wat de toekenning, in de graansector, van uitvoerrestituties en van bij verstoring van de graanmarkt te treffen maatregelen betreft, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1259/97, dat een handelaar ontslaat van de verplichting te bewijzen dat de douaneformaliteiten met het oog op de invoer ten verbruik zijn vervuld indien de restitutie in het kader van een openbare inschrijving is vastgesteld, mits hij het bewijs levert dat minstens 1500 ton graanproducten het douanegebied van de Europese Gemeenschap heeft verlaten in een zeewaardig vaartuig, moet aldus worden uitgelegd dat deze handelaar door de levering van dat bewijs niet wordt ontslagen van de verplichting die is neergelegd in artikel 16, lid 3, van verordening nr. 800/1999 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, om een kopie of een fotokopie van het vervoersdocument over te leggen.

(cf. punt 50 en dictum)
Zaak C-404/07

Győrgy Katz

tegen

István Roland Sós

(verzoek van de Fővárosi Bíróság om een prejudiciële beslissing)

„Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2001/220/JBZ Status van slachtoffer in strafprocedures — Particuliere klager die in plaats van Openbaar Ministerie treedt — Horen van slachtoffer als getuige”

Conclusie van advocaat-generaal J. Kokott van 10 juli 2008 I ‐ 7609

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2008 I ‐ 7620

Samenvatting van het arrest

Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Status van slachtoffers in strafprocedures – Kaderbesluit 2001/220

(Kaderbesluit 2001/220 van de Raad, art. 2 en 3)

Kaderbesluit 2001/220 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure gelast de lidstaten weliswaar het slachtoffer een hoog beschermingsniveau te bieden en een reële en passende rol in hun strafrecht in te ruimen, alsmede de rechten en rechtmatige belangen van het slachtoffer te erkennen en ervoor te zorgen dat het wordt gehoord en bewijselementen kan aandragen, maar laat de lidstaten een ruime beoordelingsvrijheid inzake de concrete wijze waarop zij deze doelstellingen bereiken.

Derhalve moeten de artikelen 2 en 3 van dit kaderbesluit aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter niet verplicht is, het slachtoffer van een strafbaar feit toe te staan als getuige te woorden gehoord in het kader van een subsidiaire particuliere strafvervolging. Bestaat die mogelijkheid niet, dan moet aan het slachtoffer evenwel kunnen worden toegestaan een verklaring af te leggen die in aanmerking kan worden genomen als bewijselement.

(cf. punten 46, 50 en dictum)
Artikel 12, lid 7, van richtlijn 97/33 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/61, en artikel 4 quater van richtlijn 90/388 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten, zoals gewijzigd bij richtlijn 96/19, laatstgenoemd artikel gelezen in samenhang met de punten 5 en 20 van de considerans van richtlijn 96/19, moeten aldus worden uitgelegd dat een nationale regelgevende instantie een exploitant van een met een openbaar netwerk geïnterconnecteerd verbindingsnetwerk niet kan verplichten om voor 2003 aan de op de markt dominante exploitant van het gebruikersnetwerk een aansluitvergoeding bovenop een interconnectievergoeding te betalen ter compensatie van het deficit dat voor die dominante exploitant ontstaat door de beschikbaarstelling van de aansluiting voor de gebruikers.

In de eerste plaats valt een dergelijke aansluitvergoeding namelijk binnen de werkingssfeer van artikel 12, lid 7, van richtlijn 97/33, zodat daarvoor dezelfde voorwaarden voor vaststelling als voor de interconnectievergoeding in strikte zin moeten gelden, te weten eerbiediging van het beginsel van kostengeoriënteerde tarieven. Dit beginsel is verankerd in artikel 7, lid 2, van richtlijn 97/33 en verplicht tot vaststelling van de vergoeding aan de hand van de reële kosten. Derhalve staat artikel 12, lid 7, van richtlijn 97/33 het een nationale regelgevende instantie niet toe, een aansluitvergoeding goed te keuren waarvan het tarief niet is vastgesteld aan de hand van de kosten, hoewel deze vergoeding dezelfde kenmerken vertoont als een interconnectievergoeding en bovenop die vergoeding wordt geheven.

In de tweede plaats heeft een dergelijke aansluitvergoeding enkel tot gevolg dat de op de markt dominante exploitant van het gebruikersnetwerk wordt beschermd door hem in staat te stellen om voor zijn eigen abonnees gesprekskosten te handhaven die lager zijn dan de reële kosten, en dus zijn eigen deficit te doen financieren door de abonnees van de andere exploitanten van geïnterconnecteerde netwerken. Een dergelijke financiering, die losstaat van een financiering van universeledienstverplichtingen, is in strijd met het beginsel van vrije mededinging.

In de derde plaats is de vaststelling van een dergelijke vergoeding niet toelaatbaar indien zij plaatsvindt na 1 januari 2000, de uiterste datum, zoals blijkt uit de punten 5 en 20 van de considerans van richtlijn 96/19, alsmede artikel 4 quater van richtlijn 90/388, gelezen in hun onderlinge samenhang, wat het in evenwicht brengen van de tarieven door de lidstaten betreft.

(cf. punten 22-24, 28-33, dictum 1)
De omstandigheid dat een werkgever publiekelijk verklaart dat hij geen werknemers van een bepaalde etnische afstamming of van een bepaald ras zal aanwerven, vormt directe discriminatie bij aanwerving in de zin van artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2000/43 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming, aangezien dergelijke verklaringen voor bepaalde kandidaten een ernstige reden kunnen zijn om niet te solliciteren en dus een beletsel vormen voor hun toegang tot de arbeidsmarkt. Het bestaan van een dergelijke directe discriminatie veronderstelt niet dat een klager kan worden geïdentificeerd die beweert het slachtoffer van zulke discriminatie te zijn geweest.

Publieke verklaringen waarmee een werkgever te kennen geeft dat hij in het kader van zijn aanwervingsbeleid geen werknemers van een bepaalde etnische afstamming of van een bepaald ras zal aanwerven, volstaan om het bestaan van een rechtstreeks discriminerend aanwervingsbeleid te vermoeden in de zin van artikel 8, lid 1, van richtlijn 2000/43 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming. Die werkgever dient dan te bewijzen dat het beginsel van gelijke behandeling niet is geschonden. Hij kan dit doen door aan te tonen dat de praktijk die de onderneming in feite bij aanwerving toepast, niet overeenstemt met die verklaringen.

Het staat aan de verwijzende rechter, na te gaan of de verweten feiten vaststaan, en te beoordelen of de elementen die de werkgever aanvoert ten betoge dat hij het beginsel van gelijke behandeling niet heeft geschonden, toereikend zijn.

(cf. punt 34, dictum 2)
Zaak C-124/07

J.C.M. Beheer BV

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Zesde btw-richtlijn — Diensten die samenhangen met verzekering — Assurantiemakelaars en verzekeringsagenten”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 3 april 2008 I - 2103

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub a)

Artikel 13, B, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een assurantiemakelaar of een verzekeringsagent met de partijen bij de verzekerings- of herverzekeringsovereenkomst tot de sluiting waarvan hij bijdraagt, geen rechtstreekse betrekkingen onderhoudt, maar alleen indirecte betrekkingen, door bemiddeling van een andere belastingplichtige, die zelf rechtstreekse betrekkingen met één van die partijen onderhoudt en met wie die assurantiemakelaar of die verzekeringsagent contractueel is verbonden, zich er niet tegen verzet dat de door deze laatste verrichte dienst uit hoofde van voormelde bepaling wordt vrijgesteld van de belasting over de toegevoegde waarde.

(cf. punt 29 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming

–

Onderzoek van gegrondheid door Hof

–

In aanmerking te nemen situatie

–

Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 8)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water‑ en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB L 134, blz. 1)

Dictum

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water‑ en energievoorziening, vervoer en postdiensten, is het Koninkrijk Zweden de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Koninkrijk Zweden wordt verwezen in de kosten.