ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 202/6

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 april 2017 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht- Duitsland) — Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH/Ivan Felja (C-680/15), Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH/Vittoria Graf (C-681/15)

(Gevoegde zaken C-680/15 en C-681/15) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Overgang van een onderneming - Behoud van de rechten van de werknemers - Richtlijn 2001/23/EG - Artikel 3 - Arbeidsovereenkomst - Wettelijke regeling van een lidstaat op grond waarvan bedingen mogen worden vastgesteld die verwijzen naar collectieve arbeidsovereenkomsten die dateren van na de overgang - Tegenwerpbaarheid aan de verkrijger))

(2017/C 202/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH (C-680/15), Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH (C-681/15)

Verwerende partijen: Ivan Felja (C-680/15), Vittoria Graf (C-681/15)

Dictum

Artikel 3 van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, gelezen in samenhang met artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat bij de overgang van een vestiging het behoud van de rechten en verplichtingen die voor de vervreemder uit een arbeidsovereenkomst voortvloeien, zich uitstrekt tot een door de vervreemder en de werknemer op basis van de contractvrijheid overeengekomen beding op grond waarvan hun arbeidsverhouding niet alleen wordt beheerst door de op het ogenblik van de overgang geldende collectieve overeenkomst, maar ook door latere overeenkomsten waarbij die overeenkomst wordt aangevuld, gewijzigd of vervangen, wanneer het nationale recht zowel in consensuele als in eenzijdige aanpassingsmogelijkheden voor de verkrijger voorziet.

(1) PB C 118 van 4.4.2016.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/5

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 maart 2017 — Polynt SpA/New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Europees Agentschap voor chemische stoffen, Sitre Srl, Koninkrijk der Nederlanden, Europese Commissie

(Zaak C-323/15 P) (1)

([Hogere voorziening - Verordening (EG) nr. 1907/2006 (REACH-verordening) - Artikel 57, onder f) - Autorisatie - Zeer zorgwekkende stoffen - Identificatie - Even zorgwekkende stoffen - Cyclohexaan-1,2-dicarbonzuuranhydride, cis-cyclohexaan-1,2-dicarbonzuuranhydride en trans-cyclohexaan-1,2-dicarbonzuuranhydride])

(2017/C 151/06)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Polynt SpA (vertegenwoordigers: C. Mereu en M. Grunchard, avocats)

Andere partijen in de procedure: New Japan Chemical (vertegenwoordigers: C. Mereu en M. Grunchard, avocats), REACh ChemAdvice GmbH (vertegenwoordigers: C. Mereu en M. Grunchard, avocats), Sitre Srl (vertegenwoordigers: C. Mereu en M. Grunchard, avocats), Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) (vertegenwoordigers: M. Heikkilä, C. Buchanan, W. Broere en T. Zbihlej, gemachtigden, bijgestaan door J. Stuyck, advocaat), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: C. Schillemans en M. Bulterman, gemachtigden), Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Kukovec en K. Mifsud-Bonnici, gemachtigden)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Polynt SpA wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA).

3) Het Koninkrijk der Nederlanden en de Europese Commissie dragen hun eigen kosten.

4) New Japan Chemical en REACh ChemAdvice GmbH dragen hun eigen kosten.

(1) PB C 311 van 21.9.2015.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 121/5

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 2 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart — Duitsland) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/comtech GmbH

(Zaak C-568/15) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Consumentenbescherming - Richtlijn 2011/83/EU - Artikel 21 - Communicatie per telefoon - Openstelling van een telefoonnummer door een handelaar teneinde consumenten de mogelijkheid te bieden contact met hem op te nemen over een gesloten overeenkomst - Verbod om een hoger tarief dan het basistarief toe te passen - Begrip „basistarief”))

(2017/C 121/06)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Stuttgart

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

Verwerende partij: comtech GmbH

Dictum

Het begrip „basistarief”, als bedoeld in artikel 21 van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de kosten van een oproep over een gesloten overeenkomst naar een door een handelaar opengestelde servicelijn niet meer mogen bedragen dan de kosten van een oproep naar een gewoon vast geografisch of mobiel nummer. Voor zover deze limiet in acht wordt genomen, is het irrelevant of de betrokken handelaar winst haalt uit deze servicelijn.

(1) PB C 38 van 1.2.2016.
1)

Verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen moet aldus worden uitgelegd dat de notarissen in Kroatië, wanneer zij optreden in het kader van de bevoegdheden die hun door het nationale recht zijn toebedeeld in procedures van gedwongen tenuitvoerlegging op grond van een „bewijskrachtig document”, niet onder het begrip „gerecht” vallen in de zin van deze verordening.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 78/2

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 25 januari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy — Polen) — Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa”/Stowarzyszenie Filmowców Polskich

(Zaak C-367/15) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2004/48/EG - Artikel 13 - Intellectuele en industriële eigendom - Inbreuk - Berekening van schadevergoeding - Regelgeving van een lidstaat - Tweemaal het bedrag van de normalerwijze verschuldigde royalty’s))

(2017/C 078/02)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa”

Verwerende partij: Stowarzyszenie Filmowców Polskich

Dictum

Artikel 13 van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke de houder van een intellectuele-eigendomsrecht waarop inbreuk is gemaakt, van de inbreukmaker hetzij vergoeding van de door hem geleden schade kan verlangen rekening houdend met alle passende aspecten van het concrete geval, hetzij — zonder dat hij de feitelijke schade hoeft aan te tonen — betaling kan vorderen van een bedrag ter hoogte van tweemaal de passende vergoeding die verschuldigd zou zijn geweest indien toestemming was verleend om het betrokken werk te gebruiken.

(1) PB C 7 van 11.1.2016.
1)

De arresten van het Gerecht van de Europese Unie van 5 februari 2015, Aer Lingus/Commissie (T-473/12, niet gepubliceerd, EU:T:2015:78) en Ryanair/Commissie (T-500/12, niet gepubliceerd, EU:T:2015:73), worden vernietigd, in zoverre daarbij artikel 4 van besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende steunmaatregel SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland, nietig wordt verklaard, voor zover bij dat artikel terugvordering van de steun van de begunstigden wordt gelast voor een bedrag dat in overweging 70 van dat besluit wordt bepaald op 8 EUR per passagier.
Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moet aldus worden uitgelegd dat zij zich in beginsel niet verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke een werkgever die met de vertegenwoordigers van de werknemers geen overeenstemming heeft kunnen bereiken over een plan voor collectief ontslag, slechts kan overgaan tot dat ontslag voor zover de bevoegde nationale overheidsinstantie, die in kennis moet worden gesteld van dat plan, niet binnen de in die regeling gestelde termijn een gemotiveerd besluit tot weigering van goedkeuring voor alle of een deel van de voorgenomen ontslagen vaststelt na onderzoek van het dossier en na beoordeling van de omstandigheden op de arbeidsmarkt, de situatie van de onderneming en het belang van de nationale economie. Anders is het evenwel, indien blijkt dat de regeling in kwestie wegens de drie beoordelingscriteria die erin worden gehanteerd en de concrete toepassing die de overheidsinstantie daar onder het toezicht van de bevoegde rechterlijke instanties aan geeft, ertoe leidt dat richtlijn 98/59 haar nuttige werking verliest. Het staat in voorkomend geval aan de verwijzende rechter om na te gaan of dat het geval is.

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich in een situatie als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, verzet tegen een nationale regeling als beschreven in de eerste alinea, eerste volzin, van dit punt.
1)

Artikel 2 van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van discriminatie op grond van seksuele geaardheid in het geval van een nationale regeling op grond waarvan de overlevende geregistreerde partner van een verzekerde in het kader van een bedrijfspensioenstelsel slechts recht heeft op een nabestaandenpensioen indien het geregistreerd partnerschap is gesloten voordat de verzekerde 60 werd, terwijl het naar nationaal recht voor de betrokken verzekerde niet mogelijk was een geregistreerd partnerschap te sluiten vóór het bereiken van die leeftijdsgrens.
2)

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een belastingregeling zoals aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan personen die de leeftijd van 30 jaar nog niet hebben bereikt, onder bepaalde voorwaarden de scholingsuitgaven volledig op hun belastbare inkomen in aftrek kunnen brengen, terwijl dit recht op aftrek beperkt is voor personen die deze leeftijd reeds hebben bereikt, voor zover ten eerste die regeling objectief en redelijk wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel op het gebied van werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid, en ten tweede de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is.
2)

Het recht van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie waarbij een geschil aanhangig is over de rechtmatigheid van een door een nationale regelgevende instantie opgelegde tariefverplichting ten aanzien van het aanbieden van diensten voor vaste en mobiele gespreksafgifte, mag beoordelen of deze verplichting evenredig is aan de in artikel 8 van richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, en artikel 13 van richtlijn 2002/19, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, genoemde doelstellingen en daarbij mag laten meewegen dat die verplichting strekt tot bescherming van de belangen van eindgebruikers op een retailmarkt die niet voor regulering in aanmerking komt. Een nationale rechterlijke instantie kan bij de rechterlijke toetsing van besluiten van een nationale regelgevende instantie van die instantie niet verlangen dat zij aantoont dat met die verplichting de in artikel 8 van richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, genoemde doelstellingen daadwerkelijk worden verwezenlijkt.
1)

De artikelen 167, 168, 178, 179, eerste alinea, 180 en 182 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die voor de uitoefening van het recht op aftrek voorziet in een vervaltermijn als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, voor zover het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel worden geëerbiedigd. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dat het geval is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 314/3

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 juni 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — Odvolací finanční ředitelství/Český rozhlas

(Zaak C-11/15) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Zesde richtlijn (77/388/EEG) - Belasting over de toegevoegde waarde - Artikel 2, punt 1 - Verrichting van diensten onder bezwarende titel - Definitie - Openbare radio-omroep - Financiering met wettelijk verplichte bijdragen])

(2016/C 314/04)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší správní soud

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Odvolací finanční ředitelství

Verwerende partij: Český rozhlas

Dictum

Artikel 2, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat een openbareomroepactiviteit zoals die in het hoofdgeding, die wordt gefinancierd door middel van een wettelijk opgelegde bijdrage betaald door eigenaars of bezitters van een radiotoestel en die wordt uitgeoefend door een bij de wet opgerichte omroeporganisatie, geen dienst „onder bezwarende titel” is in de zin van die bepaling, en dus niet binnen de werkingssfeer van die richtlijn valt.

(1) PB C 138 van 27.4.2015.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 335/25

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ostravě — Tsjechië) — Ivo Muladi/Krajský úřad Moravskoslezského kraje

(Zaak C-447/15) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Vervoer - Richtlijn 2003/59/EG - Verplichting tot het behalen van de basiskwalificatie - Artikel 4 - Verworven rechten - Houders van rijbewijzen die zijn afgegeven vóór de data die zijn vermeld in artikel 4 - Vrijstelling van de verplichting tot het behalen van de basiskwalificatie - Nationale regeling waarbij een aanvullend vereiste van voorafgaande nascholing van 35 uur wordt opgelegd om in aanmerking te komen voor die vrijstelling))

(2016/C 335/33)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajský soud v Ostravě

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ivo Muladi

Verwerende partij: Krajský úřad Moravskoslezského kraje

Dictum

Artikel 4 van richtlijn 2003/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2003 betreffende de vakbekwaamheid en de opleiding en nascholing van bestuurders van bepaalde voor goederen- en personenvervoer over de weg bestemde voertuigen, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad en richtlijn 91/439/EEG van de Raad en tot intrekking van richtlijn 76/914/EEG van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, op grond waarvan aan de personen die in aanmerking komen voor de in dat artikel bedoelde vrijstelling van de verplichting tot het behalen van de basiskwalificatie van bestuurder van bepaalde voor goederen- en personenvervoer over de weg bestemde voertuigen, een vereiste van voorafgaande nascholing van 35 uur wordt opgelegd voor het besturen van de betrokken voertuigen.

(1) PB C 389 van 23.11.2015.
2)

Artikel 24 van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat de exploitatie van cultuurtechnische bouwwerken als die in het hoofdgeding bestaat in de verrichting van diensten onder bezwarende titel aangezien er een rechtstreeks verband bestaat met de ontvangen of te ontvangen vergoeding, mits deze geringe vergoeding de tegenwaarde voor de verrichte dienst vormt en niettegenstaande de omstandigheid dat met deze diensten uitvoering wordt gegeven aan bij wet opgelegde verplichtingen. Het is de taak van de verwijzende rechter om na te gaan of het bedrag van de als tegenprestatie ontvangen of te ontvangen vergoeding erop kan duiden dat een rechtstreeks verband tussen de verrichte of te verrichten diensten en deze tegenprestatie bestaat en dat de diensten dus onder bezwarende titel zijn verricht. Inzonderheid moet deze rechter zich ervan vergewissen dat de door verzoeksters in het hoofdgeding aangerekende vergoeding niet slechts ten dele de verrichte of te verrichten diensten vergoedt en dat de hoogte ervan niet is bepaald op basis van eventuele andere factoren die in voorkomend geval kunnen afdoen aan het rechtstreekse verband tussen de diensten en de tegenprestatie ervan.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 296/10

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 9 juni 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapest Környéki Törvényszék — Hongarije) — procedure tegen István Balogh

(Zaak C-25/15) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Recht op vertolking en vertaling - Richtlijn 2010/64/EU - Werkingssfeer - Begrip „strafprocedure” - Procedure van een lidstaat tot erkenning van een beslissing in strafzaken die is gegeven door een rechterlijke instantie van een andere lidstaat en tot vermelding van de door deze rechterlijke instantie uitgesproken veroordeling in het strafregister - Kosten van vertaling van die beslissing - Kaderbesluit 2009/315/JBZ - Besluit 2009/316/JBZ))

(2016/C 296/14)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Budapest Környéki Törvényszék

Partij in het hoofdgeding

István Balogh

Dictum

Artikel 1, lid 1, van richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn niet van toepassing is op een bijzondere nationale procedure tot erkenning, door de rechter van een lidstaat, van een definitieve beslissing die is gewezen door een rechter van een andere lidstaat en waarbij een persoon wordt veroordeeld wegens een strafbaar feit.

Kaderbesluit 2009/315/JBZ van de Raad van 26 februari 2009 betreffende de organisatie en de inhoud van uitwisseling van gegevens uit het strafregister tussen de lidstaten en besluit 2009/316/JBZ van de Raad van 6 april 2009 betreffende de oprichting van het Europees Strafregister Informatiesysteem (ECRIS) overeenkomstig artikel 11 van kaderbesluit 2009/315 moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de toepassing van een nationale regeling waarbij een dergelijke bijzondere procedure wordt ingesteld.

(1) PB C 127 van 20.4.2015.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/10

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 26 mei 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā Tiesa - Letland) – ZS „Ezernieki”/Lauku atbalsta dienests

(Zaak C-273/15) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw - Verordeningen (EG) nr. 1257/1999 en nr. 817/2004 - Steun voor plattelandsontwikkeling - Terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen - Vergroting van de aangegeven oppervlakte gedurende de vijfjarige verbintenisperiode tot boven de vastgestelde drempel - Vervanging van de oorspronkelijke verbintenis door een nieuwe verbintenis - Niet-nakoming door de begunstigde van de verplichting tot indiening van de jaarlijkse aanvraag tot betaling van de steun - Nationale regeling waarbij gedurende meerdere jaren verleende steun volledig wordt teruggevorderd - Evenredigheidsbeginsel - Artikelen 17 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie])

(2016/C 260/13)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākā Tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ZS „Ezernieki”

Verwerende partij: Lauku atbalsta dienests

Dictum

Artikel 71, lid 2, van verordening (EG) nr. 817/2004 van de Commissie van 29 april 2004 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) moet, gelet op de doelstelling van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1783/2003 van de Raad van 29 september 2003, en van verordening nr. 817/2004, het evenredigheidsbeginsel en de artikelen 17 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding, op grond waarvan de begunstigde van steun die is toegekend als tegenprestatie voor zijn verbintenissen op het gebied van milieumaatregelen in de landbouw die betrekking hebben op verschillende jaren, alle reeds uitgekeerde steun moet terugbetalen omdat hij voor het laatste jaar van de vijfjarige verbintenisperiode geen jaarlijkse aanvraag tot betaling van die steun heeft ingediend, wanneer, enerzijds, die vijfjarige periode door de vergroting van de oppervlakte van zijn bedrijf in de plaats is gekomen van een vorige periode en, anderzijds, die begunstigde is blijven voldoen aan zijn verplichtingen inzake de exploitatie van de vóór die vergroting aangegeven oppervlakte.

(1) PB C 262 van 10.8.2015.
—

het feit dat een nationale bepaling ter omzetting van artikel 10, lid 2, van richtlijn 2008/118, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, niet uitdrukkelijk vermeldt dat de onder deze bepaling van de richtlijn vallende onregelmatigheid moet hebben geresulteerd in uitslag tot verbruik van de betreffende goederen, niet in de weg staat aan de toepassing van deze nationale bepaling bij de constatering dat een bepaalde hoeveelheid ontbreekt, wat noodzakelijkerwijs een dergelijke uitslag tot verbruik impliceert.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 156/13

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 maart 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Minister Finansów/Aspiro SA, voorheen BRE Ubezpieczenia sp. z o.o.

(Zaak C-40/15) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 135, lid 1, onder a) - Vrijstelling op verzekeringsgebied - Begrippen handelingen ter zake van „verzekering” en „daarmee samenhangende diensten, verricht door assurantiemakelaars en verzekeringstussenpersonen” - Diensten ter zake van de behandeling van schadegevallen, verricht namens en voor rekening van een verzekeraar])

(2016/C 156/18)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Minister Finansów

Verwerende partij: Aspiro SA, voorheen BRE Ubezpieczenia sp. z o.o.

Dictum

Artikel 135, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat diensten ter zake van de behandeling van schadegevallen zoals die in het hoofdgeding, die door een derde namens en voor rekening van een verzekeringsmaatschappij worden verricht, niet onder de in die bepaling voorziene vrijstelling vallen.

(1) PB C 155 van 11.5.2015.