ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
II.

Moeten artikel 61, lid 1, tweede zin, van verordening (EU) 2018/858, waarin is bepaald dat informatie “op gemakkelijk toegankelijk[e] wijze in de vorm van machineleesbare en elektronisch verwerkbare gegevensbestanden” moet worden gepresenteerd, en artikel 61, lid 2, tweede alinea, waarin is bepaald dat aan andere onafhankelijke marktdeelnemers dan reparateurs “[…] de informatie ook [wordt] verstrekt in een machineleesbaar formaat dat elektronisch kan worden verwerkt met behulp van algemeen beschikbare IT-instrumenten en software, zodat onafhankelijke marktdeelnemers de taak kunnen uitvoeren die verband houdt met hun activiteiten in de aftermarkettoeleveringsketen,” aldus worden uitgelegd dat de voertuigfabrikant zijn overeenkomstige verplichtingen alleen nakomt indien hij 1. de informatie via het internet toegankelijk maakt door middel van een machinaal gestuurde raadpleging via een database-interface, waarbij de resultaten kunnen worden gedownload, of volstaat het dat hij op een website enkel voorziet in de mogelijkheid van een handmatige opzoeking door een menselijke gebruiker op een beeldscherm en dat het resultaat van de raadpleging beperkt is tot de zichtbare inhoud van de pagina’s op het beeldscherm, en 2. ervoor zorgt dat de informatie die in de databank is gekoppeld aan zijn voertuigidentificatienummers (VIN), kan worden opgezocht aan de hand van die voertuigidentificatienummers, die hij in een afzonderlijke lijst beschikbaar stelt, en los daarvan ook kan worden opgezocht — aan de hand van andere criteria ter identificatie van voertuigen, als bedoeld in punt 6.1, derde alinea, van bijlage X bij verordening [(EU) 2018/858] — en aan de hand van overige door hem gebruikte begrippen voor categorieën (zoals bijvoorbeeld categorieën van componenten, reserveonderdelen, reparatie- en onderhoudsinstructies en technische illustraties) en andere vermeldingen in de databanken in willekeurige combinaties, of is het voldoende dat de fabrikant enkel voorziet in de mogelijkheid van een gerichte opzoeking aan de hand van het voertuigidentificatienummer van een specifiek voertuig, zonder dat hij een bijgewerkte lijst van alle voertuigidentificatienummers van zijn voertuigen ter beschikking stelt? en 3. deze gegevensbestanden ter beschikking stelt in bestanden waarvan het formaat van die aard is dat de daarin vervatte gegevensbestanden onmiddellijk elektronisch (verder) kunnen worden verwerkt, met vermelding van de overeenkomstige beschrijving van de gegevensbestanden (in geval van teksten en tabellen), of is het hiervoor voldoende dat hij louter een beeldschermafdruk in een willekeurig gebruikelijk bestandsformaat, zoals een pdf-bestand, ter beschikking stelt?
Beroep ingesteld op 3 juni 2022 — Europese Commissie tegen Koninkrijk der Nederlanden

(Zaak C-360/22)

(2022/C 318/42)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: W. Roels, gemachtigde)

Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden

Conclusies

De Commissie verzoekt het Hof:

— vast te stellen dat door de goedkeuring en instandhouding van artikel 85, eerste lid, onderdeel b, en artikel 87, tweede lid, onderdeel f, Pensioenwet, in samenhang gelezen met artikel 19b, tweede lid van de Wet op de loonbelasting, het Koninkrijk der Nederlanden de verplichtingen niet is nagekomen die op die lidstaat rusten krachtens de artikelen 45, 56 en 63 VWEU en de artikelen 28, 36 en 40 EER;

— het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat de Nederlandse wettelijke regeling betreffende de overdracht van pensioenkapitaal opgebouwd in de zogenaamde “tweede pijler”, de aanvullende pensioenopbouw via de werkgever, onverenigbaar is met het vrij verkeer van werknemers, van dienstverlening en van kapitaal daar in de grensoverschrijdende situatie een uitgaande overdracht van pensioenkapitaal zonder heffing alleen mogelijk is als de mogelijkheden om het pensioen als een kapitaal af te kopen, dezelfde zijn als of beperkter zijn dan in Nederland. In een aantal lidstaten kan een pensioen volledig of gedeeltelijk worden afgekocht in de vorm van een eenmalige uitkering waardoor mobiele werknemers die hun pensioenkapitaal naar een van deze lidstaten overdragen, zullen worden belast. Gelijkaardige overdrachten van pensioenkapitaal in Nederland worden niet belast.
2)

Is artikel 17 van richtlijn 2016/680 (1) in overeenstemming met artikel 47 en artikel 8, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd door het Hof van justitie, voor zover het de toezichthoudende autoriteit — die de rechten van de betrokkene uitoefent jegens de verwerkingsverantwoordelijke — slechts verplicht om de betrokkene ervan in kennis te stellen “dat alle noodzakelijke controles of een evaluatie door de toezichthoudende autoriteit hebben plaatsgevonden” en in kennis te stellen “van zijn recht om beroep in te stellen bij de rechter”, hoewel er aan de hand van dergelijke informatie geen controle a posteriori kan worden uitgeoefend op het optreden en de beoordeling van de toezichthoudende autoriteit met betrekking tot de gegevens van de betrokkene en de verplichtingen van de verwerkingsverantwoordelijke?”
—

besluit C(2017) 1742 final van de Commissie van 17 maart 2017 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU, artikel 53 van de EER-Overeenkomst en artikel 8 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake luchtvervoer (zaak AT.39258 — Luchtvracht) (hierna: “besluit”) in zijn geheel nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op rekwirantes of, subsidiair, het besluit gedeeltelijk vernietigen voor zover: — artikel 1, lid 2, onder q) en r) en artikel 1, lid 3, onder q) en r), van het besluit zijn gebaseerd op de bevoegdheid van de Commissie om artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst toe te passen op in de EU/EER inkomende luchtvrachtdiensten, en bijgevolg de aan rekwirantes opgelegde boete verlagen tot 64 600 000 EUR of tot een bedrag dat het Hof passend acht; — in het besluit wordt vastgesteld dat gedrag in de context van de WOW alliance deel uitmaakt van de enkele en voortdurende inbreuk, en bijgevolg de aan rekwirantes opgelegde boete verder met 15 % verlagen op basis van de analyse van het Gerecht inzake de beperkte betrokkenheid of op elke andere basis die het Hof passend acht; — in het besluit wordt vastgesteld dat gedrag inzake commissie over toeslagen deel uitmaakt van de enkele en voortdurende inbreuk, en bijgevolg de aan rekwirantes opgelegde boete verder met 15 % verlagen overeenkomstig de aanpak inzake de beperkte betrokkenheid van zowel het besluit als het arrest, of tot elk ander bedrag dat het Hof passend acht;
C 318/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 17 maart 2022 — Lineas — Concessões de Transportes SGPS, S.A. / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-207/22)

(2022/C 318/28)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Lineas — Concessões de Transportes SGPS, S.A.

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Kan een holding die uitsluitend het beheer van deelnemingen in andere vennootschappen tot doel heeft, als indirecte vorm van het uitoefenen van economische activiteiten, en die in dat kader duurzaam deelnemingen verwerft en aanhoudt, welke deelnemingen doorgaans niet minder dan 10 % van het aandelenkapitaal van de deelnemende vennootschappen bedragen, waarbij het gaat om vennootschappen die zich richten op het beheer van vervoersinfrastructuur, zoals het ontwerp, de aanleg en het beheer van wegen en/of autosnelwegen, worden beschouwd als een “financiële instelling” in de zin van richtlijn 2013/36/EU (1) en verordening (EU) nr. 575/2013 (2)?

(1) Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB 2013, L 176, blz. 338)

(2) Verordening (EU) Nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1)
C 303/10

Hogere voorziening ingesteld op 3 januari 2022 door Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL tegen de beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 22 oktober 2021 in zaak T-22/21, Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior/Commissie

(Zaak C-3/22 P)

(2022/C 303/12)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL (vertegenwoordigers: D. Luff, avocat, en R. Sciaudone, avvocato)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Bij beschikking van het Hof van Justitie (Achtste kamer) van 27 juni 2022 is de hogere voorziening kennelijk ongegrond verklaard en is Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior SL verwezen in haar eigen kosten.
Hogere voorziening ingesteld op 6 juni 2022 door Planistat Europe en Hervé-Patrick Charlot tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 6 april 2022 in zaak T-735/20, Planistat Europe en Charlot/Commissie

(Zaak C-363/22 P)

(2022/C 303/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwiranten: Planistat Europe en Hervé-Patrick Charlot (vertegenwoordiger: F. Martin Laprade, avocat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht bevestigen voor zover de vordering tot vergoeding van de schade van rekwiranten die voortvloeit uit de lasterlijke aanklachten daarbij deels ontvankelijk wordt verklaard;

— het arrest van het Gerecht vernietigen voor zover daarbij wordt verklaard dat een deel van de vordering van rekwiranten is verjaard en voor zover de vordering inzake niet-contractuele aansprakelijkheid daarbij wordt afgewezen; bijgevolg:

— vaststellen dat de Commissie niet-contractueel aansprakelijk is;

— de Commissie veroordelen tot betaling van 150 000 EUR voor de door Hervé-Patrick Charlot geleden morele schade;

— de Commissie veroordelen tot betaling van 11 600 000 voor de door rekwiranten geleden materiële schade;

— de Commissie gelasten de door haar gemaakte fout publiekelijk te erkennen, zodat het imago en de reputatie van rekwiranten moeten worden hersteld;

— de Commissie verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van hun hogere voorziening voeren rekwiranten drie middelen aan.

Het eerste middel betreft een onjuiste rechtsopvatting door het Gerecht: het heeft het feit waardoor de door rekwiranten aangevoerde schade is ontstaan, onjuist opgevat, door te verzwijgen dat de morele schade ook voortvloeide uit het feit dat de voor de strafrechtelijke autoriteiten geformuleerde grieven in de media werden gebracht, en door aan te geven dat de materiële schade uitsluitend voortvloeide uit de opzegging van de met de Commissie gesloten overeenkomsten.

Uit deze onjuiste opvatting heeft het Gerecht ten onrechte afgeleid dat een deel van de vorderingen van rekwiranten verjaard was.

Het Gerecht heeft de rechtsregel inzake de berekeningswijze van de verjaringstermijn evenmin correct toegepast.

Het tweede middel betreft ook een onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk heeft gegeven bij de beoordeling van de onrechtmatigheid van het lasterlijke gedrag. Het eerste onderdeel van dit middel betreft de schending van het grondbeginsel van recht op privacy; het tweede onderdeel betreft schending van het recht op behoorlijk bestuur.

Het derde en laatste middel in hogere voorziening betreft de onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht inzake het onderzoek of de schade reëel is en of er sprake is van een causaal verband.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 16 februari 2022 — C. Sp. z o.o. (thans in liquidatie) / Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

(Zaak C-108/22)

(2022/C 284/13)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: C. Sp. z o.o. (thans in liquidatie)

Verwerende partij: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Prejudiciële vraag

Moet artikel 306 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een belastingplichtige die hotelbroker is en die accommodatiediensten koopt en aan andere marktdeelnemers doorverkoopt, wanneer er bij deze handelingen geen sprake is van andere, aanvullende diensten?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
4)

Is het, bij gebreke van in de GN, de GN-toelichtingen en de toelichtingen op het geharmoniseerde systeem vastgestelde normen, methoden, criteria en referentiewaarden voor het onderzoek naar de consistentie van palmolie en het bewijs van de verwerking ervan door “texturering”, toegestaan dat de bevoegde douaneautoriteiten met het oog op de tariefindeling van goederen onder post 1511 respectievelijk post 1517 zelfstandig analytische werkwijzen ontwikkelen en toepassen zoals RAP 66, versie 02/17-11-2020, die in casu is gebruikt om de texturering van vetten door penetratie te bewijzen en die is gebaseerd op de officieel gepubliceerde methode AOCS Cc-16[-60]? Indien dit niet is toegestaan, welke normen, methoden, criteria en referentiewaarden mogen bij het productonderzoek worden toegepast om aan te tonen dat het product een “textureringproces” heeft ondergaan, en met andere woorden “palmshortening” vormt?
3)

Kan het verlenen van toegang aan overheidsinstanties tot verkeers- en locatiegegevens (anders dan uitsluitend identificerende gegevens) met het oog op het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten onder Richtlijn 2002/58/EG worden toegestaan als geen sprake is van ernstige strafbare feiten of ernstige criminaliteit, namelijk als in het concrete geval het verlenen van toegang tot die gegevens — naar mag worden aangenomen — slechts een geringe inmenging veroorzaakt in met name het recht op bescherming van het privéleven van de gebruiker als bedoeld in artikel 2, onder b, Richtlijn 2002/58/EG?
Beroep ingesteld op 25 maart 2022 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-220/22)

(2022/C 257/30)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: I. Melo Sampaio en M. Noll-Ehlers, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat Portugal zijn verplichtingen krachtens artikel 13, lid 1, gelezen in samenhang met bijlage XI, deel B, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (1) niet is nagekomen doordat de NO2-jaargrenswaarde sedert 1 januari 2010 stelselmatig en voortdurend wordt overschreden in de zones PT-3001 Lisboa Norte, PT-1004 Porto Litoral en PT-1009 Entre Douro e Minho (voorheen PT-1001 Braga);

— vaststellen dat Portugal zijn verplichtingen krachtens artikel 23, lid 1, van richtlijn 2008/50, afzonderlijk en gelezen in samenhang met bijlage XV, deel A, van voornoemde richtlijn wat al die zones betreft niet is nagekomen, en met name de krachtens artikel 23, lid 1, tweede alinea, op die lidstaat rustende verplichting om passende maatregelen te nemen zodat de periode van overschrijding zo kort mogelijk kan worden gehouden;

— de verwerende partij verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De door Portugal verstrekte gegevens tonen aan dat deze lidstaat sedert 1 januari 2010 zijn verplichtingen krachtens artikel 13, lid 1, gelezen in samenhang met bijlage XI, deel B, van richtlijn 2008/50 niet nakomt wat de zones Porto Litoral (PT-1004), Entre Douro e Minho (PT-1009) en Lisboa Norte (PT-3001) betreft.

Daarnaast hebben de Portugese autoriteiten nagelaten alle passende en nodige maatregelen te nemen of uit te voeren om ervoor te zorgen dat de periode van overschrijding van de NO2-jaargrenswaarde die is vastgesteld in artikel 13, lid 1, gelezen in samenhang met bijlage XI, deel B, van richtlijn 2008/50, in de zones Lisboa Norte (PT-3001), Porto Litoral (PT-1004) en Entre Douro e Minho (PT-1009) zo kort mogelijk is, zoals artikel 23, lid 1, van deze richtlijn vereist.

(1) PB 2008, L 152, blz. 1, met rectificatie in PB 2012, L 359, blz. 77.
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord of niet hoeft te worden beantwoord: Is de oorsprongsregel voor holle profielen in strijd met artikel 60, lid 2, en artikel 284 DWU (2) en met artikel 290 VWEU omdat a) hij niet is gemotiveerd, b) te vaag is, of c) bewerkingshandelingen die volgens artikel 60, lid 2, DWU oorsprongbepalend zouden zijn, uitsluit van de vaststelling van de oorsprong [?]
3.

a. Moet artikel 46, lid 1, onder a), ii), van richtlijn 2013/32 aldus worden uitgelegd dat het beroep in rechte tegen een door de beslissingsautoriteit genomen beslissing tot niet-ontvankelijkheid in de zin van artikel 33, lid 2, onder d), en artikel 40, lid 5, van richtlijn 2013/32 zich beperkt tot de toetsing van de vraag of de beslissingsautoriteit er terecht van uitgegaan is dat is voldaan aan de voorwaarden op grond waarvan de herhaalde asielaanvraag, dat wil zeggen het volgende verzoek in de zin van artikel 33, lid 2, onder d), en artikel 40, leden 2 en 5, van richtlijn 2013/32, niet-ontvankelijk kan worden geacht? b. Indien vraag 3a ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 46, lid 1, onder a), ii), van richtlijn 2013/32 aldus worden uitgelegd dat het beroep in rechte tegen een beslissing tot niet-ontvankelijkheid ook het onderzoek omvat of is voldaan aan de voorwaarden voor verlening van internationale bescherming in de zin van artikel 2, onder b), van richtlijn 2011/95, wanneer de rechter na eigen onderzoek vaststelt dat niet is voldaan aan de voorwaarden om de herhaalde asielaanvraag niet-ontvankelijk te verklaren? c. Indien vraag 3b bevestigend wordt beantwoord: is voor een dergelijke beslissing van de rechter vereist dat aan de aanvrager vooraf de bijzondere procedurele waarborgen van artikel 40, lid 3, derde zin, juncto de regels van hoofdstuk II van richtlijn 2013/32 zijn verleend? Mag de rechter deze procedure zelf voeren of moet hij deze — eventueel na aanhouding van de zaak — delegeren aan de beslissingsautoriteit? Kan de aanvrager afzien van de naleving van deze procedurele waarborgen?
1.

Is er steeds sprake van een buitengewone omstandigheid in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) wanneer de annulering van de vlucht of de met een annulering gelijk te stellen vertraging het gevolg is van een wijziging in de toewijzing van slots door de verantwoordelijke luchtverkeersleidingsorganisatie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wiesbaden (Duitsland) op 1 februari 2022 — RL / Landeshauptstadt Wiesbaden

(Zaak C-61/22)

(2022/C 213/30)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Wiesbaden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RL

Verwerende partij: Landeshauptstadt Wiesbaden

Prejudiciële vraag

Is de verplichting tot het opnemen en opslaan van vingerafdrukken in identiteitskaarten overeenkomstig artikel 3, lid 5, van verordening (EU) 2019/1157 (1) in strijd met Unierecht van hogere rang, in het bijzonder

a) met artikel 77, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

b) met de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

c) met artikel 35, lid 10, van de Algemene verordening gegevensbescherming (2)

, en daarom om een van die redenen ongeldig?

(1) Verordening (EU) 2019/1157 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende de versterking van de beveiliging van identiteitskaarten van burgers van de Unie en van verblijfsdocumenten afgegeven aan burgers van de Unie en hun familieleden die hun recht van vrij verkeer uitoefenen (PB 2019, L 188, blz. 67).

(2) Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart (Duitsland) op 17 februari 2022 — TAP Portugal / Myflyright GmbH

(Zaak C-158/22)

(2022/C 222/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Stuttgart

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TAP Portugal

Verwerende partij: Myflyright GmbH

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat er sprake is van een buitengewone omstandigheid in de zin van deze bepaling, wanneer vanaf een luchthaven die niet de basis is van de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, een vlucht wordt geannuleerd omdat een op deze vlucht ingezet bemanningslid (in casu de copiloot), dat bij de verplichte periodieke medische keuringen zonder enige beperking is goedgekeurd, vlak voor het begin van de vlucht plotseling en op een voor de luchtvaartmaatschappij niet voorzienbare wijze overlijdt of zo ernstig ziek wordt dat hij niet in staat is om de vlucht uit te voeren?

(1) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 15 februari 2022 — P.M./Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

(Zaak C-105/22)

(2022/C 207/20)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: P.M.

Verwerende partij: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (geconsolideerde versie van 2012 — PB 2012, C 326, blz. 1), het beginsel dat de accijns slechts in een enkele fase wordt geheven als belasting op het werkelijke verbruik, en het evenredigheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat zij zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 107, lid 1, van de ustawa o podatku akcyzowym (accijnswet) van 6 december 2008 (Dz. U. 2020, volgnr. 722, zoals gewijzigd) verzetten voor zover deze bepaling in de weg staat aan de teruggaaf van naar evenredigheid berekende accijns aan een belastingplichtige wegens de uitvoer van een geregistreerde personenauto, in verhouding tot de duur van het gebruik van deze auto op het nationale grondgebied?
1)

Aan welke criteria moet worden voldaan om aanspraak te kunnen maken op ten minste het vaste bedrag van veertig EUR als bedoeld in artikel 6, lid 1, van richtlijn 2011/7/EU (1) in het geval van overeenkomsten inzake een terugkerende of voortdurende prestatie?
1)

Verzet het Unierecht, in het bijzonder artikel 15, lid 1, van de Tweede richtlijn levensverzekering (1), artikel 31 van de Derde richtlijn levensverzekering (2) en artikel 35, lid 1, van richtlijn 2002/83 (3), in voorkomend geval gelezen in samenhang met artikel 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zich tegen een nationale regeling of rechtspraak volgens welke de verzekeringnemer, nadat hij zijn herroepingsrecht rechtmatig heeft uitgeoefend, de stelplicht en de bewijslast draagt in verband met de berekening van de door de verzekeraar zelf ontvangen voordelen? Vereist het Unierecht, in het bijzonder het doeltreffendheidsbeginsel, indien een dergelijke verdeling van de stelplicht en de bewijslast toelaatbaar is, dat daar voor de verzekeringnemer een recht op informatie of andere verlichtingen ten opzichte van de verzekeraar tegenover staat, zodat hij zijn rechten kan doen gelden?