ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Aftrek van voorbelasting - Uitgaven met strikt professioneel karakter - Uitsluitingen door nationale bepalingen daterende van vóór Zesde richtlijn - Uitsluiting van recht op aftrek van BTW over vervoermiddelen die "het gereedschap van de werkzaamheid van de belastingplichtige" vormen - Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, leden 2, sub a, en 6)

Samenvatting

Een nationale regeling inzake belasting over de toegevoegde waarde, die reeds bestond bij de inwerkingtreding van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, en die de aftrekbaarheid van de belasting uitsluit voor vervoermiddelen die het gereedschap van de werkzaamheid van de belastingplichtige vormen, is niet in strijd met artikel 17, lid 2, van de richtlijn, aangezien artikel 17, lid 6, tweede alinea, van die richtlijn de lidstaten toestaat, tot de inwerkingtreding van door de Raad vast te stellen voorschriften elke uitsluiting van het recht op aftrek te handhaven waarin hun wetgeving ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn voorzag.

Uit de tekst van artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn blijkt duidelijk, dat de Raad weliswaar moet bepalen voor welke uitgaven geen recht op aftrek van BTW bestaat, maar dat de door de Raad vast te stellen regels niet bij voorbaat beperkt zijn tot uitgaven zonder strikt professioneel karakter. Onder "elke uitsluiting" in artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de richtlijn is derhalve ook de uitsluiting van uitgaven met een strikt professioneel karakter begrepen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Definitie, aanduiding en aanbiedingsvorm van gedistilleerde dranken - Verordening nr. 1576/89 - Gedistilleerde drank die met water verdunde whisky bevat en waarvan alcoholvolumegehalte minder dan 40 % bedraagt - Gebruik van term "whisky" in verkoopbenaming - Ontoelaatbaarheid - Opneming van term "whisky" in lijst van ingrediënten - Modaliteiten

(Verordening nr. 1576/89 van de Raad, art. 5; richtlijn 79/112 van de Raad, art. 2, lid 1, en 7, lid 1)

Samenvatting

Artikel 5 van verordening nr. 1576/89 tot vaststelling van de algemene voorschriften betreffende de definitie, de aanduiding en de aanbiedingsvorm van gedistilleerde dranken, verzet zich ertegen, dat de generieke term "whisky" wordt aangebracht in de verkoopbenaming van een gedistilleerde drank die met water verdunde whisky bevat en waarvan het alcoholvolumegehalte minder dan 40 % bedraagt, of dat de term "whisky" wordt toegevoegd aan de voor een dergelijke drank gebruikte benaming "gedistilleerd" of "gedistilleerde drank".

De term "whisky" kan evenwel op grond van artikel 7, lid 1, van richtlijn 79/112 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen bestemd voor de eindverbruiker alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame, op de etikettering van een dergelijk product worden vermeld, onder het algemene voorbehoud van artikel 2, lid 1, van de richtlijn, dat de etikettering van een levensmiddel de consument niet mag kunnen misleiden ten aanzien van de kenmerken van het levensmiddel, en met name van de aard en de hoedanigheden ervan. Dienaangaande zij gepreciseerd, dat verordening nr. 1576/89 een bijzondere regeling is die dus voorrang heeft boven richtlijn 79/112. Derhalve mag de term "whisky" weliswaar zonder voorbehoud in de lijst van ingrediënten worden opgenomen, doch mag deze vermelding enkel in de onmiddellijke nabijheid van de verkoopbenaming staan wanneer zij daarvan duidelijk onderscheiden is en minder in het oog springt, omdat anders het verbod om de term "whisky" in de verkoopbenaming te gebruiken zijn werking zou verliezen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Belastingheffing op spaartegoeden in vorm van levensverzekering - Nationale wettelijke regeling van lidstaat, die verschillende belastingregelingen voorschrijft naargelang plaats van vestiging van verzekeringsmaatschappijen - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 59)

Samenvatting

Ofschoon de directe belastingen als zodanig niet tot de bevoegdheidssfeer van de Gemeenschap behoren, zijn de lidstaten niettemin verplicht de bij hen verbleven bevoegdheden in overeenstemming met het gemeenschapsrecht uit te oefenen.

Artikel 59 van het Verdrag, betreffende het vrij verrichten van diensten, verzet zich tegen de toepassing van een wettelijke regeling van een lidstaat die een verschillende belastingregeling voor levensverzekeringen in de vorm van kapitaalverzekeringen voorschrijft naargelang de verzekeringen bij al dan niet in die lidstaat gevestigde verzekeringsmaatschappijen zijn afgesloten, wanneer een dergelijke wettelijke regeling een reeks elementen bevat die de verzekeringnemer ervan kunnen weerhouden, levensverzekeringen in de vorm van kapitaalverzekeringen bij in andere lidstaten gevestigde maatschappijen af te sluiten, en deze verzekeringsmaatschappijen ervan kunnen weerhouden, hun diensten op de markt van die lidstaat aan te bieden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief - Indeling van goederen - Bindende tariefinlichting - Draagwijdte - Bescherming van marktdeelnemer tegen eventuele wijziging van door douaneautoriteiten aan geldende verordening gegeven uitlegging - Grenzen - Wijziging van bedoelde regeling - Artikel 13, eerste alinea, eerste streepje, van verordening nr. 1715/90 - Geen schending van vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel - Geldigheid

(Verordening nr. 1715/90 van de Raad, art. 13, eerste alinea, eerste streepje)

Samenvatting

De bindende tariefinlichting heeft tot doel de marktdeelnemer de nodige zekerheid te geven wanneer zich twijfel voordoet omtrent de indeling van een goed in de bestaande douanenomenclatuur, zodat hij beschermd is wanneer de douaneautoriteiten naderhand hun standpunt omtrent de indeling van de goederen wijzigen. Daarentegen heeft een dergelijke inlichting niet tot doel en kan zij niet tot gevolg hebben dat de marktdeelnemer gevrijwaard blijft van iedere latere wijziging door de gemeenschapswetgever van de postindeling waarop hij zich beroept, zoals door de duidelijke en nauwkeurige bewoordingen van artikel 13, eerste alinea, eerste streepje, van verordening nr. 1715/90 betreffende de inlichtingen die door de douaneautoriteiten van de lidstaten worden verstrekt op het gebied van de indeling van goederen in de douanenomenclatuur wordt bevestigd.

Deze bepaling, inhoudende dat een bindende tariefinlichting zonder overgangstermijn ophoudt geldig te zijn wanneer zij na de inwerkingtreding van een verordening tot wijziging van de douanenomenclatuur niet meer in overeenstemming is met het aldus vastgestelde gemeenschapsrecht, beantwoordt dus niet alleen aan de vereisten van het rechtszekerheidsbeginsel, maar zij sluit bovendien uit dat een marktdeelnemer uitsluitend op basis van een bindende tariefinlichting een gewettigd vertrouwen kan koesteren, dat de betrokken tariefpost niet bij een handeling van de gemeenschapswetgever zal worden gewijzigd.

Overigens neemt deze bepaling niet weg, dat het vertrouwens- en het rechtszekerheidsbeginsel bij wijziging van de douanenomenclatuur voor de gemeenschapswetgever de verplichting kunnen meebrengen om ter bescherming van de marktdeelnemers, ongeacht of hun ooit een bindende tariefinlichting werd verstrekt, passende maatregelen te nemen indien zij anders een onvoorzienbare en onherstelbare schade zouden lijden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal - Richtlijn 69/335 - Heffing van recht over notariële akte waarbij inbreng wordt geattesteerd van deel van vennootschappelijk kapitaal dat na oprichting van kapitaalvennootschap wordt gestort, niettegenstaande dat bij oprichting van die vennootschap reeds recht is geheven over volledige nominale waarde van vennootschappelijk kapitaal - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 10)

2 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal - Richtlijn 69/335 - Artikel 10 - Rechtstreekse werking

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 10)

Samenvatting

3 Artikel 10 van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, moet aldus worden uitgelegd, dat het zich verzet tegen de heffing van een recht van 0,5 % over de notariële akte waarbij de inbreng wordt geattesteerd van een deel van het vennootschappelijk kapitaal dat na de oprichting van een kapitaalvennootschap wordt gestort, wanneer bij de oprichting van die vennootschap reeds een recht van 1 % is geheven over de volledige nominale waarde van het vennootschappelijk kapitaal.

Deze bepaling verbiedt naast het kapitaalrecht met name indirecte belastingen die dezelfde kenmerken vertonen als het kapitaalrecht. Hoewel de belasting op authentieke akten een algemene indirecte belasting vormt, wordt zij niettemin geheven over notariële akten die vereist zijn om de storting van het nog in te brengen deel van het vennootschappelijk kapitaal te doen inschrijven, en bijgevolg voor de volstorting van de aandelen. Het gaat dus om een belasting die wordt geheven ter zake van een wezenlijke formaliteit die verband houdt met de rechtsvorm van de vennootschappen. Bovendien is, zelfs indien noch de storting van het resterende deel van het vennootschappelijk kapitaal, noch het bewijs daarvan in de vorm van een notariële akte een formaliteit is die aan de uitoefening van de werkzaamheden van een kapitaalvennootschap vooraf moet gaan, de inschrijving van de inbreng van het nog te storten kapitaal niettemin een voorwaarde voor de uitoefening en de voortzetting van die werkzaamheden. Derhalve staat het de lidstaten weliswaar vrij het kapitaalrecht alleen te heffen naargelang het kapitaal daadwerkelijk wordt gestort, doch zij mogen geen belasting heffen over een document waarbij de storting wordt geattesteerd van een deel van het vennootschappelijk kapitaal, dat reeds aan het kapitaalrecht onderworpen is.

4 Artikel 10 van richtlijn 69/335 doet rechten ontstaan waarop justitiabelen zich kunnen beroepen voor de nationale rechter, die verplicht is de strijdige bepalingen van de nationale wettelijke regeling buiten toepassing te laten. Het verbod van artikel 10 van de richtlijn is immers in voldoende nauwkeurige en onvoorwaardelijke bewoordingen gesteld, dat justitiabelen zich voor de nationale rechter daarop kunnen beroepen tegen een bepaling van nationaal recht die indruist tegen de richtlijn.
Zaak C-402/96

Inschrijving in het handelsregister van de onderneming in oprichting

European Information Technology Observatory, Europäische

Wirtschaftliche Interessenvereinigung

verzoek van het Oberlandesgericht Frankfurt am Main om een prejudiciële beslissing

„Europees economisch samenwerkingsverband — Handelsnaam”

Conclusie van advocaat-generaal A. La Pergola van 13 november 1997 I-7516

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 18 december 1997 I-7521

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschappen – Europees economisch samenwerkingsverband – Handelsnaam – Noodzakelijke elementen

(Verordening nr. 2137/85 van de Raad, art. 5, sub a)

Artikel 5, sub a, van verordening nr. 2137/85 tot instelling van Europese economische samenwerkingsverbanden (EESV), moet aldus worden uitgelegd, dat de naam van een EESV de woorden „Europees economisch samenwerkingsverband” of de afkorting „EESV” moet vermelden, terwijl de overige elementen die deze naam moet bevatten, kunnen worden voorgeschreven door de bepalingen van intern recht die toepasselijk zijn in de staat waar het samenwerkingsverband zijn zetel heeft,
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Kennelijk irrelevante vraag

(EG-Verdrag, art. 177)

2 Harmonisatie van wetgevingen - Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor uitvoering van werken - Richtlijn 93/37 - Gunning van opdrachten - Abnormaal lage inschrijvingen - Afwijzing krachtens afwijkende bepalingen van artikel 30, lid 4, laatste alinea - Bevoegdheid tot 31 december 1992

(Richtlijn 93/37 van Raad, art. 30, lid 4)

Samenvatting

3 In het kader van de prejudiciële procedure van artikel 177 van het Verdrag is het uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van elk geval, te oordelen over de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis alsmede over de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt. Het verzoek van een nationale rechter kan alleen worden afgewezen, wanneer duidelijk blijkt, dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding.

4 Artikel 30, lid 4, laatste alinea, van richtlijn 93/37 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, die een tijdelijke regeling invoert welke afwijkt van en een uitzondering vormt op de bij de communautaire regeling normaal vastgestelde procedure, moet aldus worden uitgelegd, dat het de aanbestedende dienst niet toestaat, na 31 december 1992 abnormaal lage inschrijvingen af te wijzen, zonder de in artikel 30, lid 4, eerste alinea, bedoelde onderzoeksprocedure in acht te nemen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming - Precontentieuze procedure - Met redenen omkleed advies - Inhoud - Verwijzing naar brief van betrokken Lid-Staat, waarin niet-nakoming wordt erkend - Geen invloed

(EG-Verdrag, art. 169)

Samenvatting

Het met redenen omkleed advies dat de Commissie in de procedure van het beroep wegens niet-nakoming uitbrengt, moet een coherente, gedetailleerde uiteenzetting bevatten van de redenen die de Commissie tot de overtuiging hebben gebracht, dat de betrokken Lid-Staat een van de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen. Wanneer het met redenen omkleed advies, waarin de Commissie een Lid-Staat verwijt, een richtlijn onvolledig te hebben omgezet en de omzettingsbepalingen niet te hebben meegedeeld, aan die vereisten voldoet, is het van geen belang, dat de Commissie zich ten bewijze van de niet-nakoming beroept op een brief van de autoriteiten van de betrokken Lid-Staat, waarin deze de onvolledigheid van de omzetting van de richtlijn erkennen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in leven roepen - Uitlegging door Commissie van verordeningsbepalingen die van toepassing zijn in kader van door Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling medegefinancierde projecten - Daarvan uitgesloten

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG); verordening nr. 4254/88 van de Raad, art. 9 en 12]

Samenvatting

$$Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor een beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG), zijn alleen te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoekers kunnen aantasten.

Dit is niet het geval met een door de Commissie aan de autoriteiten van een lidstaat gerichte brief waarin de Commissie alleen herinnert aan de uitlegging die zij heeft gegeven van de verordeningsbepalingen betreffende, respectievelijk, het regionaal partnerschap en de automatische ongedaanmaking van de verplichting tot betaling van de bedragen die zijn vastgelegd als bijstand voor bepaalde door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling medegefinancierde projecten, wanneer niet tijdig een verzoek tot definitieve betaling is ingediend, aangezien dit een zuiver informatieve brief is die geen bindende rechtsgevolgen in het leven heeft geroepen met betrekking tot de projecten waarop het beroep betrekking heeft.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Melk en zuivelproducten - Extra heffing op melk - Vergoeding voor volledige en definitieve beëindiging van productie - Toekenningsvoorwaarden - Uitoefening van activiteit van producent op datum van aanvraag door degeen die over individuele referentiehoeveelheid beschikt

(Verordeningen van de Raad nr. 857/84, art. 12, onder c, en nr. 1637/91, art. 2)

Samenvatting

In het kader van de toepassing van de regeling van de extra heffing op melk moet artikel 2 van verordening nr. 1637/91 aldus worden uitgelegd, dat de vergoeding voor de volledige en definitieve beëindiging van de melkproductie enkel aan een exploitant van een landbouwbedrijf kan worden toegekend, wanneer hij op de datum van de aanvraag melk produceert in zijn hoedanigheid van producent in de zin van artikel 12, onder c, van verordening nr. 857/84 en in dat verband over een individuele referentiehoeveelheid voor rechtstreekse verkopen beschikt. De exploitant die zijn melkproductie vrijwillig heeft beëindigd, heeft daarentegen niet langer de hoedanigheid van producent in de zin van voormelde bepalingen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten - Begrip - Van overheidswege bepaalde financiële voorwaarden voor medewerking die met beheer van weddenschappen op paardenrennen in Lid-Staat belast orgaan bij aannemen van inzetten verleent aan overeenkomstig orgaan in andere Lid-Staat - Geen voordeel voor begunstigde - Daarvan uitgesloten

(EG-Verdrag, art. 92, lid 1)

Samenvatting

Een maatregel kan niet als staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag worden aangemerkt, wanneer hij de zogenoemde begunstigde geen enkel voordeel heeft opgeleverd.

Aangezien de weddenschappen op Belgische paardenrennen niet identiek zijn aan die op Franse paardenrennen, kan het bestaan van een voordeel in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag niet automatisch worden afgeleid uit het feit dat zij verschillend worden behandeld.

Wat dit aangaat, worden totalisatorweddenschappen gekenmerkt door het feit dat de inzetten een gemeenschappelijk bedrag vormen, dat na verschillende inhoudingen gelijkelijk over de winnaars wordt verdeeld, ongeacht de oorsprong van de weddenschappen, hetgeen inhoudt dat het aan de winnaars voorbehouden gedeelte van de inzetten niet kan variëren naar gelang van de staten waar de weddenschappen worden aangegaan. De goede werking van een dergelijk systeem kan slechts worden verzekerd, indien de inhoudingen die op het bedrag van de inzetten van de weddenschappen op een bepaalde wedren kunnen worden toegepast, geschiedt tegen het tarief van de staat waar de wedren plaatsvindt.

Verder is het systeem van wettelijke en fiscale inhoudingen op de in een Lid-Staat georganiseerde weddenschappen op paardenrennen vastgesteld met inachtneming van de reglementaire en economische specifieke kenmerken van de paardenrennen en de totalisatorweddenschappen in die Lid-Staat. Niet kan worden verlangd, dat dit systeem overeenkomstig wordt toegepast voor de totalisatorweddenschappen op de paardenrennen in een andere Lid-Staat, die in een ander reglementair en economisch kader worden georganiseerd.
Zaak C-251/95

SABEL BV

tegen

Puma AG, Rudolf Dassler Sport

verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing

„Richtlijn 89/104/EEG — Aanpassing van de wetgevingen inzake het merkenrecht — Verwarringsgevaar, dat associatiegevaar insluit”

Conclusie van advocaat-generaal E G. Jacobs van 29 april 1997 I-6193

Arrest van het Hof van 11 november 1997 I-6214

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Inschrijving van nieuw merk – Bestaan van gelijksoortig merk voor dezelfde of soortgelijke waren – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Begrip

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 4, lid 1, sub b)

Het criterium „gevaar voor verwarring, inhoudende de mogelijkheid van associatie met het oudere merk”, als bedoeld in artikel 4, lidi, sub b, van de Eerste richtlijn (89/104) betreffende de aanpassing van het merkenrecht der Lid-Staten moet aldus worden uitgelegd, dat gevaar voor verwarring in de zin van deze bepaling niet reeds aanwezig kan worden geacht, indien het publiek twee merken wegens hun overeenstemmende begripsinhoud met elkaar zou kunnen associëren. Het begrip associatiegevaar is geen alternatief voor het begrip verwarringsgevaar, maar dient ter precisering van de draagwijdte ervan.

Het verwarringsgevaar dient globaal te worden beoordeeld, met inachtneming van alle relevante omstandigheden van het concrete geval. Deze globale beoordeling dient wat de visuele, auditieve of begripsmatige gelijkenis betreft te berusten op de totaalindruk die door de merken wordt opgeroepen, daarbij onder meer rekening houdend met hun onderscheidende en dominerende bestanddelen. Blijkens de formulering van artikel 4, lid 1, sub b, van de richtlijn, dat „bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende de mogelijkheid van associatie”, speelt de indruk die bij de gemiddelde consument van de betrokken soort waren of diensten achterblijft, een beslissende rol in de globale beoordeling van het verwarringsgevaar. De gemiddelde consument nu neemt een merk gewoonlijk als een geheel waar en let niet op de verschillende details ervan.

Het verwarringsgevaar is des te groter naarmate de onderscheidingskracht van het oudere merk sterker is. Derhalve kan niet worden uitgesloten, dat een begripsmatige gelijkenis voortvloeiend uit het feit dat twee merken afbeeldingen met een overeenstemmende begripsinhoud gebruiken, verwarring kan doen ontstaan in een geval waarin een ouder merk hetzij van huis uit, hetzij wegens zijn bekendheid bij het publiek, bijzondere onderscheidingskracht bezit. Dit is echter niet het geval, wanneer het oudere merk geen bijzondere bekendheid geniet en bestaat uit een afbeelding met weinig suggestieve elementen.