ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 24 oktober 1991. - UNION DE RECOUVREMENT DES COTISATIONS DE SECURITE SOCIALE ET D'ALLOCATIONS FAMILIALES DE LA SAVOIE (URSSAF) TEGEN HOSTELLERIE LE MANOIR SARL. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING: COUR D'APPEL DE CHAMBERY - FRANKRIJK. - VRIJ VERKEER VAN WERKNEMERS - INDIRECTE DISCRIMINATIE - SOCIALEZEKERHEIDSBIJDRAGEN. - ZAAK C-27/91.



Jurisprudentie 1991 bladzijde I-05531



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1. Het door de Franse rechterlijke instanties en de Commissie in deze zaak ingenomen standpunt ten aanzien van de door de Cour d' appel de Chambéry gestelde vraag omtrent de uitlegging van artikel 48 EEG-Verdrag en artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68 (1) lijkt mij volkomen overtuigend.

2. Het lijkt me niet nodig een en ander hier uitvoerig te herhalen, en ik mag voor hun betoog met betrekking tot

- de hoedanigheid van werknemer van een stagiair (in het hoofdgeding gaat het om de vraag hoe deze stagiair sociaal-zekerheidsrechtelijk moet worden behandeld);

- het ingevolge artikel 48 EEG-Verdrag en verordening nr. 1612/68 geldende verbod onderdanen van andere Lid-Staten ongunstiger te behandelen (waaronder ook verkapte discriminatie valt);

- het feit, dat op het gebied van het vrije verkeer van werknemers verdragen tussen de Lid-Staten geen rol spelen;

alsmede met betrekking tot de subsidiair aangevoerde argumenten aangaande de toepasselijkheid van artikel 7 EEG-Verdrag op het gebied van de beroepsopleiding, verwijzen naar het rapport ter terechtzitting en de zojuist gemaakte mondelinge opmerkingen.

Conclusie

3. Gelet op deze betogen en aangezien verzoekster in het hoofdgeding geen overtuigende tegenargumenten heeft kunnen aandragen voor de oplossing van de onderhavige problematiek, kan de vraag van de Cour d' appel de Chambéry slechts worden beantwoord als volgt:

Artikel 48 EEG-Verdrag en artikel 7 van verordening nr. 1612/68 moeten aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling ten gevolge waarvan in de Lid-Staat waar zij geldt, werkgevers die stagiairs met een opleiding in een andere Lid-Staat als werknemers in de zin van het gemeenschapsrecht in dienst nemen, hogere sociale-zekerheidsbijdragen moeten betalen dan in het geval van stagiairs wier beroepsopleiding plaatsvindt in het kader van een specifieke regeling van de betrokken Lid-Staat.

(*) Oorspronkelijk taal: Duits.

(1) PB 1968, L 257, blz. 2.
Ik kan mij niet aansluiten bij deze redenering. Allereerst gaat de Spaanse regering uit van een te minimalistische opvatting van wat de vogclrichtlijn aan de Lid-Staten oplegt. Het is juist dat de hoofddoelstelling van de vogclrichtlijn, zoals aangegeven in artikel 1 „de instandhouding van alle natuurlijk in het wild levende vogelsoorten” is en dat de belangrijkste zorg de vrees voor de verdwijning van de beschermde vogelsoorten is. riet is eveneens juist dat, naar luid van artikel 189 EEG-Verdrag, een richtlijn verbindend is „ten aanzien van het te bereiken resultaat” maar dat aan de Lid-Staten de bevoegdheid wordt gelaten „vorm en middelen te kiezen”. Het punt is echter dat de vogclrichtlijn, en in het bijzonder artikel 4, lid 1, als „te bereiken resultaat” preciezere verplichtingen bevat dan enkel de algemene doelstelling van instandhouding van de bedreigde soorten.

Zoals hiervoor (in punt 10) reeds vermeld, bevat artikel 4, lid 1, vierde alinea, inderdaad een verplichting om de leefgebieden die voor de in bijlage I vermelde vogelsoorten het meest geschikt zijn, als speciale beschermingszone aan te wijzen. De tekst van artikel 4 bevat geen enkele aanduiding betreffende een termijn van uitstel, nu eenmaal vaststaat dat een bepaald gebied voor een in bijlage I opgenomen vogel, rekening houdend met de behoefte aan bescherming, van uniek of zeer bijzonder belang is.

In verband met de aanwijzing van dergelijke beschermingszone kan het feit dat Spanje reeds 114 andere speciale beschermingszones heeft ingesteld ( 15 ), overigens niet als rechtvaardiging aanvaard worden. De verplichtingen neergelegd in artikel 4, lid 1, van de vogelrichtlijn gelden afzonderlijk voor elk van de in bijlage I vermelde vogels en het bestaan van speciale beschermingszones voor andere vogels in andere gebieden ontslaat dus niet van de verplichting die in casu bestaat met betrekking tot de lepelaar in de moerassen van Santoña.
Alvorens op de grond van de vraag in te gaan, moet mijns inziens worden vastgesteld of wegens de omstandigheden van het geval, in het licht van de rechtspraak van het Hof moet worden geconcludeerd, dat wij hier te maken hebben met een zuiver interne situatie, waarin geen beroep kan worden gedaan op het gemeenschapsrecht.

Het Hof heeft het begrip zuiver interne situatie reeds bij verschillende gelegenheden nader kunnen uitwerken en afbakenen. In het bijzonder in de zaak Saunders ( 4 ) verduidelijkte het, dat wanneer een orgaan van een Lid-Staat een werknemer die onderdaan is van die Lid-Staat, bij wijze van in het nationale recht voorziene strafrechtelijke maatregel en uit hoofde van op het grondgebied van die Lid-Staat begane feiten, aan maatregelen onderwerpt waarbij het recht van betrokkene om zich op het grondgebied van die staat vrij te bewegen wordt afgenomen of beperkt, dit een zuiver interne situatie is, die buiten de werkingssfeer van de verdragsregels op het gebied van het vrije verkeer van werknemers valt.

Later preciseerde het Hof in het arrest Morson en Jhanjan ( 5 ), na erop te hebben gewezen, dat de verdragsbepalingen betreffende het vrije verkeer van werknemers en de uitvoeringsregeling hiervan niet kunnen worden toegepast op situaties die geen enkel aanknopingspunt hebben met een van de situaties waarvoor het gemeenschapsrecht is geschreven, dat het gemeenschapsrecht een Lid-Staat niet verbiedt, aan een familielid, in de zin van artikel 10 van verordening nr. 1612/68, van een werknemer die op het grondgebied van die Lid-Staat is tewerkgesteld en nooit van het recht van vrij verkeer binnen de Gemeenschap gebruik heeft gemaakt, de toegang tot of het verblijf op zijn grondgebied te weigeren, wanneer die werknemer de nationaliteit van die Lid-Staat bezit en het familielid de nationaliteit van een derde land.

In dezelfde zin verklaarde het Hof in het arrest Moser ( 6 ), dat artikel48 EEG-Verdrag niet van toepassing is op situaties die geheel in de interne sfeer van een Lid-Staat liggen, zoals het geval van een onderdaan van een Lid-Staat die nooit in een andere Lid-Staat heeft gewoond of gewerkt. Deze overweging is later herhaald in het arrest Iorio ( 7 ) en, in verband met andere bepalingen van het Verdrag of van afgeleid gemeenschapsrecht, weer later in de arresten Gauchard ( 8 ), Zaoui ( 9 ), Bekaert ( 10 ), Nino ( 11 ) en Dzodzi ( 12 ).
47.

Om te bezien of er tussen het oorspronkelijke voorstel en de definitieve verordening al dan geen wezenlijk verschil bestaat, moet men uiteraard niet alleen letten op de bepalingen die materiële of methodieke wijzigingen hebben ondergaan, maar ook op die welke in de definitieve regeling zijn verdwenen. Wil men de uitwerking meten van het feit dat in het voorstel dat de Commissie in december 1989 aan de Raad heeft voorgelegd, elke bepaling ter regeling van „aanvullende” cabotage is weggevallen, dan moet men zich verplaatsen naar het moment waarop dat tweede voorstel werd ingediend teneinde, uitgaande van de juridische context op dat moment, te bepalen of de wijziging door deze schrapping zodanige gevolgen had dat nieuwe raadpleging van het Parlement geboden was. In december 1989 moesten immers zowel de Raad als de Commissie zich er wel van bewust zijn, dat het ontbreken van bepalingen inzake „aanvullende” cabotage, in tegenstelling tot wat in het oorspronkelijke voorstel was beoogd, moest worden beoordeeld naar de stand van het gemeenschapsrecht terzake van het intracommunautair vervoer op dat moment. Gesteld daarentegen, dat in december 1989 het gemeenschapsrecht inzake dit vervoer slechts een zeer restrictief stelsel had gekend, dan had schrapping van het bepaalde omtrent „aanvullende” cabotage in de uiteindelijke verordening kunnen worden beschouwd als gelijkwaardig aan hetgeen in het oorspronkelijke voorstel was bepaald.
Conclusie van advocaat-generaal Gulmann van 28 november 1991. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - EEG-RICHTLIJN - NIET BINNEN GESTELDE TERMIJN OMGEZET. - ZAAK C-377/90.



Jurisprudentie 1992 bladzijde I-01229



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1. Ingevolge artikel 11, lid 1, van richtlijn 87/540/EEG van de Raad van 9 november 1987(1) betreffende de toegang tot het beroep van ondernemer van nationaal en internationaal goederenvervoer over de binnenwateren en inzake de onderlinge erkenning van dit beroep betreffende diploma' s, certificaten en andere titels, moest deze richtlijn uiterlijk op 30 juni 1988 door de Lid-Staten zijn uitgevoerd. Bovendien wordt in lid 2 van dat artikel bepaald, dat de Lid-Staten aan de Commissie de tekst mededelen van de belangrijkste bepalingen van intern recht die zij op het onder de richtlijn vallende gebied vaststellen.

2. Bij verzoekschrift van 21 december 1990 heeft de Commissie het Hof verzocht vast te stellen dat het Koninkrijk België, door de Commissie niet overeenkomstig artikel 11, lid 2, van de richtlijn in kennis te stellen van de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht die het op het onder de richtlijn van de Raad vallende gebied had moeten vaststellen, de krachtens de artikelen 5 en 189 EEG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

De Belgische regering heeft in het onderhavige geval niet betwist, dat zij de in artikel 11, lid 2, van de richtlijn neergelegde verplichting betreffende de mededeling van de betrokken maatregelen aan de Commissie niet is nagekomen. Verweerder heeft verklaard, dat de Commissie geen mededeling heeft ontvangen omdat er nog geen nationale bepalingen ter uitvoering van de richtlijn zijn vastgesteld.

3. Mitsdien kan ik het Hof slechts in overweging geven, de vordering van de Commissie toe te wijzen en het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen.

(*) Oorspronkelijke taal: Deens.

(1) - PB 1987, L 322, blz. 20.
56.

Ten aanzien van het beheer van een landbouwsector in het kader van een gemeenschappelijke marktordening heeft de communautaire wetgever in beginsel een discretionaire bevoegdheid. Tegen het doel, dat een marktsector financieel autonoom moet zijn, is niets in te brengen. Het is niet van belang, dat dit doel niet uitdrukkelijk voor het gehele gemeenschappelijke landbouwbeleid geldt. Zou een dergelijk doel worden gesteld, dan zou hiertegen juridisch niets zijn in te brengen. De opzet van de gemeenschappelijke ordening der landbouwmarkten in het Verdrag houdt niet in, dat de landbouw op den duur een „gesubsidieerde onderneming” is, zoals zij zich in feite aandient. De omstandigheid dat het beginsel van de zelffinanciering voor een marktsector is ingevoerd, doch voor andere niet, levert op zichzelf geen problemen op, daar de marktdeelnemers in de verschillende marktsectoren zich niet in vergelijkbare situaties bevinden. De tenuitvoerlegging van het beginsel van de zelffinanciering onder overigens wettige voorwaarden moet derhalve geoorloofd worden geacht.
In de eerste plaats ben ik het met de Nederlandse regering eens waar deze stelt, dat de onderhavige feiten geen grondslag bieden voor de ratio decidendi van het arrest Schul I (arrest van 5 mei 1982, zaak 15/81, Jurispr. 1982, blz. 1409). Die uitspraak was gebaseerd op schending van een specifieke verdragsbepaling, artikel 95, die op het onderhavige geval niet van toepassing is.

Strikt juridisch gesproken bestaat het nalaten van de Raad in de niet-nakoming van een verplichting, een wettelijke regeling tot stand te brengen binnen een bepaalde termijn die de Raad zich zelf had opgelegd, zonder dat in enige specifieke verdragsbepaling een termijn was voorzien. Uitgaande van de theorie van de hiërarchie der normen zou men zelfs geneigd kunnen zijn te betogen, dat de Raad geen hogere rechtsregel heeft geschonden en zich met zijn stilzitten alleen niet heeft gehouden aan een procedurevoorschrift dat hij zelf had vastgesteld, waarbij nog niet in het minst vaststaat, dat het hier een peremptoire termijn betreft.

Door aan te nemen dat deze niet-inachtneming van een klaarblijkelijke ordetermijn voor de Lid-Staten de verplichting doet ontstaan, in hun rechtsorde een regeling op te nemen die dezelfde gevolgen heeft als de regeling die de Raad had moeten vaststellen, maar niet heeft vastgesteld, zou men in de praktijk de discretionaire bevoegdheid van de Raad op het gebied van de fiscale harmonisatie ontkennen.

Ik geloof derhalve niet, dat niet-inachtneming van de gestelde termijn tot gevolg heeft dat de Lid-Staten gehouden zijn, „vooruit te lopen” op een communautair besluit dat de Raad om redenen die alleen hem aangaan, niet heeft kunnen vaststellen.
Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 11 oktober 1989. - GEBRUEDER GAUSEPOHL TEGEN HAUPTZOLLAMT HAMBURG-JONAS. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING: FINANZGERICHT HAMBURG - DUITSLAND. - LANDBOUW - BIJZONDERE RESTITUTIES BIJ UITVOER VAN BEPAALDE SOORTEN RUNDVLEES. - ZAAK 101/88.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-00023

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal M . Darmon heeft op 11 oktober 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven te verklaren voor recht :

"Artikel 6, eerste alinea, van verordening ( EEG ) nr . 1964/82 van de Commissie van 20 juli 1982 moet aldus worden uitgelegd, dat de toekenning van de bijzondere restitutie afhangt van de uitvoer van de totale hoeveelheid van de onder controle geplaatste delen van achtervoeten; indien echter in een situatie waarin iedere kwade trouw van de exporteur objectief is uitgesloten, slechts één ossehaas - een onbetekenend percentage van die totale hoeveelheid - ontbreekt, dient bij wijze van uitzondering de bijzondere restitutie voor de daadwerkelijk uitgevoerde achtervoeten te worden toegekend ."

(*) Oorspronkelijke taal : Frans .
4.

Zeer duidelijk, doch met grote spijt, zij gezegd, dat de Franse regering en de Commissie moet worden bijgevallen. Ik ben ervan overtuigd, dat er bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht geen goede gronden zijn te vinden voor de stelling van Delbar, als zou in het EEG-Verdrag of in het afgeleide recht een rechtsgrondslag kunnen worden gevonden om heen te stappen over een nationale regel, volgens welke het ontstaan van een verplichting tot betaling van gezinsbijslagen wordt belet door de omstandigheid dat de kinderen wonen in een andere Lid-Staat dan die waarin de zelfstandige werkzaam is. De toepasselijke bepalingen laten immers geen enkele twijfel bestaan over de uitlegging of de eventuele ongeldigheid.
Conclusie van advocaat-generaal Van Gerven van 14 februari 1989. - MARIETTE TURNER TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - AMBTENAAR - BEOORDELINGSRAPPORT - EXCEPTIE VAN NIET-ONTVANKELIJKHEID. - ZAAK 192/88.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 01017

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal W . Van Gerven heeft op 14 februari 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven :

1 ) het eerste onderdeel van het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;

2 ) te verstaan dat op het tweede onderdeel niet behoeft te worden beslist;

3 ) de Commissie te verwijzen in haar eigen kosten en in een kwart van de kosten van verzoekster .

(*) Oorspronkelijke taal : Nederlands .
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 19 april 1988. - GEORGES SEGUELA EN ANDEREN TEGEN ADMINISTRATION DES IMPOTS. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, INGEDIEND DOOR DE TRIBUNAL DE GRANDE INSTANCE TE SAINT-BRIEUC. - ARTIKEL 95 - DIFFERENTIELE BELASTING OP MOTORVOERTUIGEN. - GEVOEGDE ZAKEN 76, 86 - 89 EN 149/87.



Jurisprudentie 1988 bladzijde 02397



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . De vragen van het tribunal de grande instance te Nancy, die het onderwerp vormen van de zaken 86-89/87 en 149/87, zijn praktisch identiek aan de vraag van het tribunal de grande instance te Mulhouse in het geding tussen J . Feldain en de Franse belastingdienst, waarover het Hof zich in het arrest van 17 sepember 1987 heeft uitgesproken ( zaak 433/85, Jurispr . 1987, blz . 3521 ).

2 . De vraag van het tribunal de grande instance te Saint-Brieuc, die het onderwerp vormt van zaak 76/87 ( Seguela ), verschilt in die zin van de vraag in de zaak Feldain, dat niet uitdrukkelijk melding wordt gemaakt van de formule die wordt gehanteerd bij de vaststelling van het fiscale vermogen van auto' s . In zijn verwijzingsbeschikking geeft de nationale rechter echter aan, dat zijn vraag identiek is aan die in de zaak Feldain, en wij mogen dan ook concluderen, dat het hier om precies hetzelfde probleem gaat .

3 . Ten gronde heeft het onderzoek van de onderhavige zaken geen elementen opgeleverd die nieuw zijn ten opzichte van de zaak Feldain .

4 . Onder die omstandigheden kan ik volstaan met te verwijzen naar de overwegingen van voornoemd arrest van het Hof en naar de conclusie die ik op 16 juni 1987 in die zaak heb genomen .

5 . Bijgevolg geef ik het Hof in overweging om conform het arrest van 17 september 1987 op de vragen te antwoorden, dat een stelsel van motorrijtuigenbelasting, dat enerzijds de normale progressie van de belasting afremt door een belastingschijf in te stellen die meer categorieën van fiscaal vermogen omvat dan andere schijven, zulks ten gunste van in het binnenland vervaardigde topklasse-auto' s, en dat anderzijds bepalingen ter vaststelling van het fiscaal vermogen omvat die ongunstig zijn voor uit andere Lid-Staten ingevoerde motorrijtuigen, een discriminerende of beschermende werking heeft in de zin van artikel 95 van het Verdrag .

6 . Met betrekking tot de kosten dient de beslissing te worden genomen die in prejudiciële zaken gebruikelijk is .

(*) Vertaald uit het Frans .
Conclusie van advocaat-generaal Vilaça van 21 oktober 1987. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - GEVAARLIJKE STOFFEN. - ZAAK 429/85.



Jurisprudentie 1988 bladzijde 00843



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . Mijn conclusie in deze zaak is zeer eenvoudig en kan slechts de Commissie bijvallen, wier standpunt door de Italiaanse Republiek overigens niet ten gronde wordt betwist .

2 . Ik kan mij beperken tot een verwijzing naar het arrest van het Hof van 14 oktober 1987 in zaak 278/85, waarin het een identieke grief tegen het Koninkrijk Denemarken gegrond heeft verklaard .

3 . De bewering van de Italiaanse Republiek, dat in de administratieve praktijk de gewraakte nationale bepaling wordt toegepast op een wijze die in overeenstemming is met de vereisten van richtlijn 79/831, heft volgens vaste rechtspraak van het Hof de niet-nakoming die het gevolg is van de instandhouding van een met het gemeenschapsrecht strijdige bepaling, niet op .

4 . De Italiaanse regering nu heeft de aangekondigde wetgeving, waarmee dit gedeelte van de richtlijn juist en volledig kan worden omgezet, nog niet vastgesteld .

5 . Mitsdien geef ik het Hof in overweging, vast te stellen dat de Italiaanse regering, door de uitzondering op de kennisgevingsverplichting die is voorzien in artikel 6 van richtlijn 79/831 van de Raad van 18 september 1979 houdende zesde wijziging van richtlijn 67/548 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen, uit te breiden tot importeurs, de krachtens artikel 8, lid 1, eerste alinea, van bedoelde richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen . De Italiaanse Republiek dient derhalve in de kosten te worden verwezen .

(*) Vertaald uit het Portugees .
Ik zie dan ook geen enkel beletsel om de bestreden besluiten nietig te verklaren en zo een einde te maken aan niet zozeer een rechtsgeschil — tussen partijen bestaat immers geen verschil van mening — als wel een. juridische impasse. Hiervoor is geen wijziging in de rechtspraak nodig als waar verweerster op aanstuurt en waarvoor de voorwaarden rechtens, om maar iets te noemen, in casu mijns inziens niet zijn vervuld. De Rekenkamer heeft de bestreden besluiten immers niet zelf in haar hoedanigheid van tot aanstellling bevoegd gezag, in plaats van het Hof vernietigd. Het Hof hoeft derhalve niet te beslissen, of zij daartoe bevoegd zou zijn geweest.

Verweerster verklaart, deze mogelijkheid wel te hebben overwogen nadat zij kennis had genomen van mijn conclusie in zaak 257/83 (arrest van 16 oktober 1984, Williams, Jurispr. 1984, blz. 3547). Ik geloof dat zij daar terecht van heeft afgezien. Een dergelijke bevoegdheid zou immers afbreuk doen aan de onafhankelijkheid van de jury en daarmee aan de de sollicitanten gegarandeerde onpartijdigheid.

Ik geloof hier verkeerd te zijn begrepen. In mijn conclusie waarnaar de Rekenkamer verwijst, heb ik niet meer gezegd dan dat in artikel 5 van bijlage III bij het Statuut, dat de jury bevoegd verklaart om „de lijst vast te stellen van de sollicitanten die voldoen aan de voorwaarden, omschreven in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek”, niet mag worden gelezen „dat het tot aanstelling bevoegd gezag niet bevoegd en verplich zou zijn te- verifiëren of een bepaalde, door de jury op de lijst van de geschikte kandidaten geplaatste kandidaat wel voldoet aan de voorwaarden inzake diploma's en ervaring, die dat gezag zelf heeft vastgesteld.”

Dit betekent niet dat het tot aanstelling bevoegd gezag een onregelmatig jurybesluit zou kunnen vernietigen, maar dat het in de uitoefening van zijn eigen bevoegdheden geen onregelmatige benoemingen mag doen.

Ik concludeer derhalve tot nietigverklaring van de bestreden besluiten, met verwijzing van verweerster in alle kosten.