ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Zijn nationale bepalingen, die het model van Europees gezelschapsdierenpaspoort, zoals opgenomen in de beschikking 2003/803/EG […] eveneens aanwenden als bewijs van identificatie en registratie van honden en daarbij er in voorzien dat derden met identificatieklevers wijzigingen aanbrengen inzake de identificatie van de eigenaar en het dier in de delen I tot en met III van dergelijk paspoort, technische voorschriften in de zin van artikel 1 van de richtlijn 98/34/EG (3) van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften, die ingevolge artikel 8 van die richtlijn voor de vaststelling ervan aan de Europese Commissie moeten worden meegedeeld?
1)

Wanneer een genetisch gemodificeerd organisme dat een diervoeder vormt, vóór de bekendmaking van verordening (EG) nr. 1829/2003 (1) in de handel is gebracht en deze vergunning krachtens artikel 20 van deze verordening is gehandhaafd, moet het betrokken product dan, voordat wordt beslist op de krachtens deze verordening in te dienen aanvraag voor een nieuwe vergunning, worden geacht te behoren tot de producten die worden genoemd in artikel 12 van richtlijn 2001/18/EG (2) (aangehaald in de motivering van de onderhavige beslissing) en valt in dat geval dit genetisch gemodificeerd organisme, wat de spoedmaatregelen betreft die na de verlening van de vergunning voor het in de handel brengen kunnen worden genomen, alleen onder artikel 34 van verordening (EG) nr. 1829/2003, of kunnen daarentegen dergelijke maatregelen door een lidstaat worden genomen op grond van artikel 23 van de richtlijn en de nationale omzettingsbepalingen ervan?
1)

Zijn richtlijn 2008/58/EG (1) van de Commissie (hierna: „30e AVT-richtlijn”) en/of verordening (EG) nr. 790/2009 (2) van de Commissie (hierna: „1e AVT-verordening”), voor zover de nikkelcarbonaten hierin worden ingedeeld of opnieuw ingedeeld voor de relevante eindpunten, ongeldig omdat a) tot de indelingen is besloten zonder toereikende beoordeling van de intrinsieke eigenschappen van de nikkelcarbonaten volgens de criteria en gegevens die zijn voorgeschreven in bijlage VI bij richtlijn 67/548/EEG (3) (hierna: „gevaarlijke-stoffenrichtlijn”); b) niet afdoende is onderzocht of de intrinsieke eigenschappen van de nikkelcarbonaten bij normaal gebruik een gevaar kunnen opleveren, zoals voorgeschreven in de punten 1.1 en 1.4 van bijlage VI bij de gevaarlijke-stoffenrichtlijn; c) niet was voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de procedure van artikel 28 van de gevaarlijke-stoffenrichtlijn; d) de indelingen ten onrechte zijn gebaseerd op een afwijkingsverklaring die was opgemaakt met het oog op een risicobeoordeling door een bevoegde autoriteit volgens verordening (EEG) nr. 793/93 (4); en/of e) de indelingen niet zijn gemotiveerd, zoals volgens artikel 253 EG is vereist?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 80/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Cour d’appel (Luxemburg) op 18 januari 2010 — Heiko Koelzsch/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-29/10)

2010/C 80/30

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour d’appel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Heiko Koelzsch

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Prejudiciële vraag

Dient de collisieregel van artikel 6, lid 2, sub a, van het verdrag van Rome van 19 juni 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (1), die stelt dat de arbeidsovereenkomst beheerst wordt door het recht van het land waar de werknemer ter uitvoering van de overeenkomst gewoonlijk zijn arbeid verricht, aldus te worden uitgelegd dat indien de werknemer zijn arbeid in verschillende landen verricht, maar systematisch naar één van deze landen terugkeert, dit land dient te worden beschouwd als het land waar de werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht?

(1) Verdrag van Rome van 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980 (PB 1980, L 266, blz. 1).
—

vaststellen dat Republiek Estland, door in haar wettelijke regeling geen vrijstelling te voorzien van inkomstenbelasting voor niet-ingezeten personen waarvan de totale inkomsten zo laag zijn dat zij in aanmerking zouden komen voor een vrijstelling van inkomstenbelasting indien zij ingezeten belastingplichtigen waren, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten op grond van artikel 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 28 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Sofiyski gradski sad (Bulgarije) op 18 november 2009 — Canon Kabushiki Kaisha/IPN Bulgaria OOD

(Zaak C-449/09)

2010/C 100/21

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Sofiyski gradski sad

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Canon Kabushiki Kaisha

Verwerende partij: IPN Bulgaria OOD

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5 van de Eerste richtlijn van de Raad (1) van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (89/104/EEG), voor zover het de merkhouder het uitsluitende recht verleent om iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, te verbieden een aan zijn merk gelijk teken in het economisch verkeer te gebruiken, waaronder het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken, aldus worden uitgelegd dat de rechten van de merkhouder het recht omvatten om een gebruik van het merk zonder zijn toestemming, bestaande in de invoer van originele waren, te verbieden, mits de rechten van de merkhouder niet in de zin van artikel 7 van deze richtlijn zijn uitgeput?

(1) Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 317/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Mora Kommun (Zweden) op 21 augustus 2009 — Dan Bengtsson/Tele2 Sverige AB, Telenor Sverige AB, TeliaSonera Mobile Networks AB, Teracom

(Zaak C-344/09)

()

2010/C 317/24

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Mora Kommun

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dan Bengtsson

Verwerende partij: Tele2 Sverige AB, Telenor Sverige AB, TeliaSonera Mobile Networks AB, Teracom

Prejudiciële vraag

Het milieu- en gezondheidscomité van de gemeente Mora verzoekt om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van aanbeveling 1999/519/EG (1) van de Raad in verhouding tot artikel 174, lid 2, EG. De vraag luidt of de in de aanbeveling gegeven referentieniveaus voor elektromagnetische velden moeten worden opgevat als een leidraad voor de toepassing van het voorzorgsbeginsel dan wel of dat beginsel als een aanvulling op die aanbeveling geldt.

(1) Aanbeveling van de Raad van 12 juli 1999 betreffende de beperking van blootstelling van de bevolking aan elektromagnetische velden van 0 Hz-300 GHz (PB L 199, blz. 59).
1)

Dient het begrip „levensmiddel” in bijlage H categorie 1 van de Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting in die zin te worden uitgelegd dat daaronder alleen zijn begrepen levensmiddelen „om mee te nemen” zoals deze in de levensmiddelenhandel plegen te worden verkocht, of zijn daaronder ook begrepen spijzen of maaltijden die — door koken, braden, bakken of op andere wijze — zijn bereid om onmiddellijk te worden geconsumeerd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha (Spanje) op 25 november 2009 — CLECE, S.A./María Socorro Martín Valor en Ayuntamiento de Cobisa

(Zaak C-463/09)

2010/C 63/31

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CLECE, S.A.

Andere partijen: María Socorro Martín Valor en Ayuntamiento de Cobisa

Prejudiciële vraag

Wanneer een gemeente het schoonmaken van haar verschillende gebouwen dat voordien door een contracterende onderneming werd verricht, overneemt of op zich neemt en daarvoor nieuw personeel aanwerft, valt dit dan binnen de werkingssfeer van de richtlijn (1), als gedefinieerd in artikel 1, lid 1, sub a en b, ervan?

(1) Richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (PB L 82, blz. 16).
—

Verklaren dat artikel 12, lid 4, sub a, van het Verdrag houdende het Statuut van de Europese scholen (1) aldus moet worden uitgelegd en toegepast dat leerkrachten die door een lidstaat worden gedetacheerd, tijdens hun detachering dezelfde mogelijkheden hebben met betrekking tot promotie en salarisverhoging als leerkrachten die in de lidstaat werkzaam zijn, en dat de uitsluiting van bepaalde door het Verenigd Koninkrijk gedetacheerde leerkrachten, tijdens hun detachering, van de toegang tot hogere salarisschalen (die bekend staan als „drempelsalaris”, „regeling voor uitstekende leerkrachten”, „leerkrachten met gevorderde vaardigheden”) en tot andere toeslagen (zoals de „toeslag voor het onderwijzen en leren van verantwoordelijkheden”), alsook van de bevordering in bestaande salarisschalen, die open staan voor leerkrachten die werken op gesubsidieerde scholen in Engeland en Wales, onverenigbaar is met de artikelen 12, lid 4, sub a, en 25, lid 1, van het Verdrag;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 37/4

Hogere voorziening ingesteld op 23 november 2009 door The Wellcome Foundation Ltd tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 23 september 2009 in zaak T-493/07: The Wellcome Foundation Ltd/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-461/09 P)

2010/C 37/06

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: The Wellcome Foundation Ltd (vertegenwoordiger: R.Gilbey, avocat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Serono Genetics Institute S.A.

Conclusies

— verklaring dat het Gerecht van eerste aanleg de wettelijke voorwaarden van artikel 8, lid 1, sub b, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) en artikel 52, lid 1, sub a, van deze verordening heeft geschonden door de litigieuze beslissing van de kamer van beroep te bevestigen;

— vernietiging van het bestreden arrest, waarbij de beslissing van de kamer van beroep is bevestigd voor zover daarbij is geweigerd om alle beslissingen van het BHIM en het Gerecht over de kosten te vernietigen, en verwijzing van het BHIM in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante betoogt dat, gelet op de feiten van de zaak zoals deze uit de merkenregisters blijken en aan het BHIM zijn voorgelegd, het Gerecht zonder wettelijke grondslag heeft geoordeeld dat het relevante publiek een hoog aandachtsniveau heeft.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht geweigerd rekening te houden met door rekwirante voorgelegd bewijs, dat had moeten worden aanvaard omdat het slechts een aanvulling vormde op reeds aan het BHIM voorgelegde argumenten en bewijs.

Rekwirante betoogt dat het Gerecht bij de beschrijving van de mate van overeenstemming tussen de waren, vage en incoherente terminologie heeft gebruikt, en het bestreden arrest dus niet nauwkeurig, accuraat en coherent heeft gemotiveerd.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht, op basis van de hem voorgelegde feiten, onjuiste, onvolledige en gebrekkige wettelijke criteria toegepast voor zijn conclusie dat de kamer van beroep terecht had geoordeeld dat er weinig overeenstemming tussen de waren was.

Rekwirante betoogt dat het Gerecht, op basis van de hem voorgelegde feiten, niet het juiste criterium voor de algemene vergelijking van de tekens heeft toegepast voor zijn conclusie dat er weinig overeenstemming tussen de tekens was.

Tot slot stelt rekwirante dat het Gerecht zijn conclusie over het verwarringsgevaar heeft gebaseerd op onjuiste, onvolledige of gebrekkige wettelijke criteria, aangezien het wettelijk onjuiste, onvolledige of gebrekkige criteria heeft gebruikt om het relevante publiek te definiëren en om de mate van overeenstemming tussen de waren respectievelijk tussen de tekens te beoordelen.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk, (PB L 11, blz. 1).
2.

Indien de administrateur van het nationale register bevoegd is, moet die informatie worden beschouwd als „informatie over emissies in het milieu” in de zin van artikel 4 van richtlijn 2003/4/EG van 28 januari 2003 (2) waartegen „de vertrouwelijkheid van commerciële of industriële informatie” niet kan worden aangevoerd, of gelden voor de mededeling van die informatie specifieke vertrouwelijkheidsregels?
5.

Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake bewijswaardering en bewijslast heeft geschonden in verband met de objectieve, relevante, overeenstemmende en afdoende aanwijzingen in de processtukken waaruit blijkt dat de Commissie vóór het besluit van 28 november 2000 de litigieuze belastingmaatregel had onderzocht en dit onderzoek had afgesloten. Onjuiste rechtsopvatting omdat volgens het Gerecht het heronderzoek van de litigieuze belastingmaatregel in 2000 niet in het kader van de procedure betreffende bestaande steun diende te geschieden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 28 oktober 2009 — Vasiliki S. Vandorou/Ypourgos Ethnikis Paideias kai Thriskevmaton

(Zaak C-422/09)

2010/C 24/35

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Symvoulio tis Epikrateias

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vasiliki S. Vandorou

Verwerende partij: Ypourgos Ethnikis Paideias kai Thriskevmaton

Prejudiciële vraag

Moet onder beroepservaring in de zin van artikel 4, lid 1, sub b, van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals van kracht na de wijziging ervan bij artikel 1, lid 3, van richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001 (PB L 206) en vóór de intrekking ervan bij artikel 62 van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 (PB L 255), die de nationale autoriteit in aanmerking neemt om te bepalen of de kennis die een belanghebbende op grond van die ervaring heeft opgedaan, van dien aard is dat daardoor geheel of ten dele de wezenlijke verschillen worden ondervangen tussen de vakgebieden waarop de opleiding betrekking heeft die de belanghebbende in de lidstaat van herkomst heeft genoten, en die welke bestreken worden door het in de lidstaat van ontvangst voorgeschreven diploma, mede worden verstaan een ervaring met de volgende cumulatieve kenmerken: a) zij is door de belanghebbende opgedaan na verwerving van het diploma dat toegang verleent tot een bepaald gereglementeerd beroep in de lidstaat van herkomst; b) zij is opgedaan in het kader van de uitoefening, in de lidstaat van ontvangst, van beroepsactiviteiten die weliswaar niet gelijk zijn te stellen met het gereglementeerde beroep, de uitoefening waarvan de belanghebbende heeft aangevraagd op basis van richtlijn 89/48 (en dat overigens in de lidstaat van ontvangst vóór de inwilliging van die aanvraag ook niet op rechtmatige wijze kan worden uitgeoefend), maar die naar het inhoudelijke oordeel van de tot beslissing op de aanvraag bevoegde autoriteit verwant zijn met het genoemde gereglementeerde beroep, en c) zij is wegens deze verwantschap naar het inhoudelijke oordeel van de genoemde nationale autoriteit, van dien aard dat de wezenlijke verschillen tussen de vakgebieden waarop de door de belanghebbende in een lidstaat genoten opleiding betrekking had en de vakgebieden die door het diploma in de lidstaat van ontvangst worden bestreken, daardoor ten minste ten dele worden ondervangen?
1.

Het Gerecht heeft geoordeeld dat de regeling van verordening nr. 2454/93, bepalende dat het document T2M het enige bewijsmiddel is voor het communautaire karakter van visserijproducten die in internationale wateren zijn gevangen en over het grondgebied van een derde land zijn vervoerd, noodzakelijk en evenredig is. Volgens verzoekster heeft het Gerecht niet geantwoord op al haar stellingen en argumenten, inzonderheid met betrekking tot de mogelijkheid voor de gemeenschapswetgever om in alternatieve bewijsmiddelen te voorzien, met name wegens de ontoereikendheid van de maatregel om de veiligheid van de handelstransacties te waarborgen. Bovendien heeft het Gerecht zijn conclusie betreffende de noodzakelijkheid en evenredigheid van de communautaire regeling onvoldoende gemotiveerd en het karakter van het douanedocument T2M als constitutief voor het recht op vrij verkeer onjuist uitgelegd.
1)

Verzet Richtlijn 93/83 (1) zich ertegen dat aan de aanbieder van digitale satelliettelevisie wordt opgelegd toestemming te bekomen van de rechthebbenden, in het geval van een handeling waarbij een omroeporganisatie haar programmadragende signalen hetzij via een vaste verbinding, hetzij via een gecodeerd satellietsignaal aanlevert aan een van de omroeporganisatie onafhankelijke aanbieder van digitale satelliettelevisie die deze signalen door een met haar verbonden vennootschap laat coderen en opstralen naar een satelliet waarna deze signalen, met toestemming van de omroeporganisatie, als onderdeel van een pakket televisiezenders en derhalve gebundeld worden neergestraald naar de abonnees van de satelliettelevisie-aanbieder die de programma’s simultaan en ongewijzigd kunnen bekijken door middel van een door de satelliettelevisie-aanbieder ter beschikking gestelde decodeerkaart of smartcard?
1.

Moeten de artikelen 28, 28bis en 33 van verordening nr. 1408/71 (1), het bepaalde in bijlage VI bij verordening nr. 1408/71, onder R, la en b, en artikel 29 van verordening nr. 574/72 aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 69 van de Zvw [Zorgverzekeringswet], voor zover een rechthebbende op pensioen of rente die in beginsel aanspraken aan de artikelen 28 en 28bis van verordening nr. 1408/71 kan ontlenen, wordt verplicht zich aan te melden bij Cvz [College voor zorgverzekeringen] en van die rechthebbende, ook als geen inschrijving als bedoeld in artikel 29 van verordening nr. 574/72 (2) heeft plaatsgevonden, een bijdrage moet worden ingehouden op zijn pensioen of rente?
1.

Is de „eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap” in de zin van artikel 13, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1768/92 (1) van de Raad, de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap die overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG (2) van de Raad (thans richtlijn 2001/83/EG (3)) is afgegeven, of volstaat om het even welke vergunning waarmee het product in de Gemeenschap of de EER in de handel kan worden gebracht?
1)

Verzetten de artikelen 56 en volgende EG-Verdrag zich tegen een wettelijke regeling als die van de artikelen 990 D en volgende van de Code général des impôts, die rechtspersonen die hun zetel van werkelijke leiding in Frankrijk hebben, of sinds 1 januari 2008 in een lidstaat van de Europese Unie, aanspraak verleent op vrijstelling van de litigieuze belasting en die deze aanspraak voor rechtspersonen die hun zetel van werkelijke leiding op het grondgebied van een derde land hebben, afhankelijk stelt van het bestaan van een tussen Frankrijk en deze staat gesloten overeenkomst inzake administratieve bijstand met het oog op de bestrijding van belastingfraude en belastingontwijking, of van de omstandigheid dat deze rechtspersonen als gevolg van de toepassing van een verdrag dat een clausule van non-discriminatie op grond van nationaliteit bevat, geen hogere belasting mag worden opgelegd dan die waaraan de rechtspersonen zijn onderworpen die hun zetel van werkelijke leiding in Frankrijk hebben?
2)

Moet artikel 14 van de Handhavingsrichtlijn aldus worden uitgelegd dat zij ook van toepassing is op een exequaturprocedure met betrekking tot i) een in een andere lidstaat gegeven beslissing over een inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht; ii) een in een andere lidstaat gegeven beslissing waarbij een dwangsom dan wel boete is opgelegd wegens overtreding van een verbod tot inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht; iii) in een andere lidstaat gegeven kostenbeslissingen die voortbouwen op de onder i) en ii) genoemde beslissingen?
2.

blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de term „van betekenis” in „staatsinmenging van betekenis” in artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening in die zin uit te leggen dat deze woorden slaan op de overwegingen en motieven die ten grondslag liggen aan de staatsinmenging, dat wil zeggen of deze was gebaseerd op zuiver commerciële overwegingen dan wel op overwegingen die eigen zijn aan de overheid, terwijl voor deze uitlegging geen steun is te vinden in de bewoordingen van die bepaling;
2.

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dan in een situatie waarin de nationale mededingingsautoriteit naar nationaal mededingingsrecht — indien wordt vastgesteld dat het gedrag van de onderneming niet met het verbod van artikel 82 EG in strijd is — een procedure ter beteugeling van mededingingsbeperkende praktijken slechts kan beëindigen met een besluit waarin wordt vastgesteld dat geen sprake is van mededingingsbeperkend gedrag, artikel 5, derde volzin, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag, aldus worden uitgelegd dat dit een directe rechtsgrondslag vormt voor een beslissing van deze autoriteit dat „voor haar geen reden bestaat om op te treden”?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/31

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kammergericht Berlin (Duitsland) op 22 juli 2009 — DEB Deutsche Energiehandels- und Beratungsgesellschaft mbH/Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-279/09)

2009/C 267/54

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Kammergericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DEB Deutsche Energiehandels- und Beratungsgesellschaft mbH

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Prejudiciële vraag

Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen wordt krachtens artikel 234 EG de volgende prejudiciële vraag gesteld:

Bestaan er bezwaren tegen een nationale regeling op grond waarvan voor de indiening van een vordering in rechte de betaling van een voorschot in de kosten wordt verlangd en een rechtspersoon die dit voorschot niet kan opbrengen niet voor kosteloze rechtsbijstand in aanmerking komt, gelet op het feit dat de verkrijging van schadevergoeding volgens de beginselen van de overheidsaansprakelijkheid naar gemeenschapsrecht, niet in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk mag worden gemaakt door de wijze waarop de lidstaten in hun nationale recht uitwerking geven aan de voorwaarden voor schadevorderingen en aan de procedure voor indiening van een vordering wegens overheidsaansprakelijkheid naar gemeenschapsrecht?
—

onjuiste uitlegging van verordening nr. 1 van de Raad tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap (2) en van het Toetredingsverdrag door vast te stellen dat de termijn voor het instellen van beroep tot nietigverklaring van verordening nr. 60/2004 is beginnen te lopen op de dag van publicatie van deze verordening in de officiële talen van de Gemeenschap met vijftien, en dus voor de publicatie in alle officiële talen van de uitgebreide Gemeenschap;