Wat de gedraging van de partijen betreft, moet worden opgemerkt dat ofschoon de instelling van een hogere voorziening geen opschortende werking heeft, het begrijpelijk is dat een partij die recht heeft op de betaling van de kosten de afloop van de termijn voor de hogere voorziening afwacht alvorens zijn verzoek om vergoeding van de kosten in te dienen.

Een verzoek om begroting van kosten moet worden ingediend binnen een redelijke termijn, na de afloop waarvan de in de kosten verwezen partij mag aannemen dat de schuldeisende partij heeft afgezien van haar recht. De redelijkheid van een termijn moet overigens worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van elke zaak en, met name, het belang van het geding voor de betrokkene, de complexiteit van de zaak en de gedraging van de betrokken partijen.

Uit artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, van toepassing op het Gerecht voor ambtenarenzaken op grond van artikel 7, lid 1, van bijlage I bij dat Statuut, volgt dat de instellingen van de Europese Unie voor de wijze waarop zij zich voor de rechter van de Unie willen laten vertegenwoordigen of bijstaan vrij kunnen beslissen of zij de bijstand van een advocaat inroepen. Het honorarium van die advocaat valt derhalve onder het begrip in verband met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten, zonder dat de instelling behoeft aan te tonen dat die bijstand objectief gerechtvaardigd was. Voor de toepassing van die bepaling van het Statuut van het Hof moeten de organen van de Unie gelijk worden gesteld met die instellingen.

Dat een orgaan van de Unie een gemachtigde of een externe advocaat heeft ingeschakeld heeft overigens geen gevolg voor de potentiële invorderbaarheid van de betrokken kosten, daar zij in beginsel niet kunnen worden uitgesloten. Het kan echter van belang zijn voor de bepaling van het bedrag van de in verband met de procedure gemaakte kosten die uiteindelijk moeten worden terugbetaald. Er kan dus geen sprake zijn van schending van het beginsel van gelijke behandeling van verzoekers wanneer een instelling of orgaan van de Unie besluit om in bepaalde zaken gebruik te maken van de diensten van een advocaat, terwijl die instelling of dat orgaan in andere zaken wordt vertegenwoordigd door haar of zijn gemachtigden.

Elke andere beoordeling, waardoor een instelling of orgaan van de Unie de aan een advocaat betaalde honoraria slechts geheel of gedeeltelijk kan terugvorderen indien een objectieve noodzaak om gebruik te maken van zijn diensten wordt aangetoond, zou in wezen een indirecte beperking vormen van de bij artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof gewaarborgde vrijheid en zou betekenen dat de rechter van de Unie zijn oordeel in de plaats moet stellen van dat van de voor de organisatie van hun diensten verantwoordelijke instellingen en organen. Een dergelijke taak is niet verenigbaar met artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof noch met de interne organisatiebevoegdheid waarover de instellingen en agentschappen van de Unie bij de afhandeling van hun zaken voor de rechters van de Unie beschikken. Hieruit volgt dat de omstandigheid dat een orgaan van de Unie over een juridische dienst beschikt geen invloed heeft op de invorderbaarheid van de kosten bestaande in de beloning, door dat orgaan, van een advocaat die niet tot zijn personeel behoort.

(cf. punten 30‑33)

Hof: beschikking Internationaler Hilfsfonds/Commissie, C‑554/11 P‑DEP, EU:C:2013:706, punt 17

Gerecht van de Europese Unie: beschikking Longinidis/Cedefop, T‑283/08 P‑DEP, EU:T:2014:1083, punten 24‑26 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: Chatzidoukakis/Commissie, F‑84/10 DEP, EU:F:2014:41, punt 21