ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/21

Beroep ingesteld op 30 januari 2014 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-48/14)

2014/C 102/30

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Visaggio en J. Rodrigues, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— richtlijn 2013/51/Euratom van de Raad van 22 oktober 2013 tot vaststelling van voorschriften voor de bescherming van de volksgezondheid tegen radioactieve stoffen in voor menselijke consumptie bestemd water (1) nietig verklaren;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van zijn beroep voert het Parlement drie middelen aan.

In de eerste plaats betoogt het Parlement dat de Raad een onjuiste rechtsgrondslag heeft gekozen, omdat de in de bestreden richtlijn vervatte maatregelen behoren tot de in artikel 192 VWEU bedoelde Uniebevoegdheden inzake milieubescherming. Bijgevolg dienden deze maatregelen op basis van dit artikel en volgens de gewone wetgevingsprocedure te worden vastgesteld, en niet op basis van de artikelen 31 en 32 EA.

In de tweede plaats merkt het Parlement op dat de bestreden richtlijn de rechtszekerheid aantast doordat de daarin opgenomen regels inzake toezicht en analyse en de reeds krachtens richtlijn 98/83/EG (2) geldende regels elkaar overlappen.

Tot slot is het Parlement van mening dat de Raad met de vaststelling van de bestreden richtlijn het in artikel 13, lid 2, VEU bedoelde beginsel van loyale samenwerking tussen de instellingen heeft geschonden.

(1) PB L 296, blz. 12.

(2) Richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (PB L 330, blz. 32).
5)

Wanneer een tot naleving van het ouderlijk omgangsrecht vastgestelde dwangsom in een andere lidstaat uitvoerbaar is zonder dat de hoogte van de ten uitvoer te leggen dwangsom in de lidstaat van herkomst apart en definitief is vastgesteld: a) vereist de tenuitvoerlegging van de dwangsom dan toch dat wordt nagegaan of de uitoefening van het omgangsrecht is verhinderd om redenen die ten behoeve van de bescherming van de rechten van het kind absoluut in aanmerking moesten worden genomen, en b) welke rechter is dan voor de toetsing van deze omstandigheden bevoegd, preciezer gezegd: i) is de bevoegdheid van de rechter van de staat van tenuitvoerlegging steeds beperkt tot de vraag of de beweerde verhindering van de uitoefening van het ouderlijk omgangsrecht berust op een grond die uitdrukkelijk blijkt uit de beslissing in de hoofdzaak, of ii) vloeit uit de door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde rechten van het kind voort dat de rechter van de staat van tenuitvoerlegging een ruimere bevoegdheid of verplichting heeft om na te gaan of de uitoefening van het omgangsrecht is verhinderd om redenen die ten behoeve van de bescherming van de rechten van het kind absoluut in aanmerking moesten worden genomen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 85/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Curtea de Apel Suceava (Roemenië) op 16 december 2013 — Casa Județeană de Pensii Botoșani/Evangeli Paraskevopoulou

(Zaak C-668/13)

2014/C 85/23

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Suceava

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Casa Județeană de Pensii Botoșani

Verwerende partij: Evangeli Paraskevopoulou

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van artikel 7, lid 2, sub c, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) aldus worden uitgelegd dat een bilaterale overeenkomst die twee lidstaten hebben gesloten vóór de datum van inwerkingtreding van de verordening, op grond waarvan de verplichting inzake socialezekerheidsuitkeringen van een staat jegens de burgers van de andere staat die de status van politieke vluchtelingen hadden op het grondgebied van de eerste staat en zijn teruggekeerd op het grondgebied van de tweede staat, vervalt in ruil voor betaling door de eerste staat van een forfaitair bedrag voor de betaling van de pensioenen en de dekking van het tijdvak tijdens welke in de eerste lidstaat premies sociale zekerheid zijn gestort, binnen de werkingssfeer ervan valt?

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
3)

Moet artikel 14 van richtlijn 2004/48/EG (2) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling mede ziet op de kosten die partijen maken in het kader van een geding in een lidstaat tot schadevergoeding, indien de vordering en het verweer betrekking hebben op de beweerde aansprakelijkheid van de verwerende partij wegens beslagen die zij heeft gelegd en aanzeggingen die zij heeft gedaan ter handhaving van haar merkrecht in een andere lidstaat, en in dat verband een vraag rijst naar de erkenning in eerstgenoemde lidstaat van een beslissing van de rechter van laatstgenoemde lidstaat?
b)

Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord: is de Portugese Staat krachtens artikel 17, lid 1, van richtlijn 95/46/EG verplicht om passende technische en organisatorische maatregelen vast te stellen om persoonsgegevens te beveiligen tegen toevallige of onrechtmatige vernietiging, toevallig verlies, vervalsing, niet-toegelaten verspreiding of toegang, met name wanneer de verwerking gepaard gaat met doorzending van gegevens via een netwerk?
4)

Moeten de artikelen 2, lid 2, en 4, lid 2, van richtlijn 97/9 (juncto bijlage I bij die richtlijn) aldus worden opgevat en uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke het stelsel ter compensatie van beleggers niet van toepassing is op beleggers die houder zijn van door een kredietinstelling uitgegeven schuldinstrumenten, dit vanwege de aard van de financiële instrumenten (schuldinstrumenten) en gelet op het feit dat de verzekeringnemer (de kredietinstelling) de tegoeden of instrumenten van de beleggers niet zonder hun instemming heeft overgedragen of gebruikt? Is het voor de uitlegging van voormelde bepalingen van richtlijn 97/9 inzake beleggersbescherming van belang dat de kredietinstelling die de schuldinstrumenten heeft uitgegeven (de emittent) tevens de bewaarder van deze financiële instrumenten is (tussenpersoon) en dat de belegde tegoeden niet zijn afgescheiden van de andere tegoeden waarover de kredietinstelling beschikt?
1.

Dient artikel 13, B, aanhef en letter d, punt 6, van de Zesde richtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat een vennootschap die is opgericht door meer dan één belegger met enkel het doel het bijeengebrachte vermogen te beleggen in onroerende zaken, kan worden aangemerkt als een gemeenschappelijk beleggingsfonds in de zin van deze bepaling?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 45/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove (Slowakije) op 29 oktober 2013 — CD Consulting, s.r.o./Marián Vasko

(Zaak C-558/13)

2014/C 45/30

Procestaal: Slowaaks

Verwijzende rechter

Krajský súd v Prešove

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CD Consulting, s.r.o.

Verwerende partij: Marián Vasko

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten en artikel 4 van richtlijn 87/102/EEG (2) van de Raad van 22 december 1986 betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een wettelijke regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke de nationale rechter die uitspraak moet doen over de aan een geëndosseerde wissel verbonden rechten in beginsel in geen enkel stadium van de procedure de aan de wissel ten grondslag liggende overeenkomst en de oorzaak van de rechtsbetrekking ambtshalve kan beoordelen noch ambtshalve kan nagaan of eventueel sprake is van oneerlijke contractuele bedingen dan wel van schending van de bepalingen inzake de niet-vermelding van het jaarlijkse kostenpercentage in een consumentenkredietovereenkomst?

(1) PB L 95, blz. 29.

(2) PB L 42, blz. 48.
1)

Moet artikel 2 van richtlijn 90/232/EEG (1), zoals gewijzigd bij artikel 4 van richtlijn 2005/14/EG (2), aldus worden uitgelegd dat de partijen bij een verzekeringsovereenkomst niet mogen overeenkomen om de verzekeringsdekking voor de verzekerde geografisch te beperken (differentiatie van verzekeringspremies naar het grondgebied waar het voertuig wordt gebruikt — in de gehele Europese Unie of enkel in de Republiek Litouwen) — zonder enigszins de dekking voor slachtoffers te beperken — door gebruik van het voertuig buiten de Republiek Litouwen in een andere lidstaat van de Europese Unie te definiëren als een factor die het verzekerde risico verhoogt, waardoor een bijkomende verzekeringspremie moet worden betaald?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 31/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 28 november 2013 — Ministre de l’Économie et des Finances/Gérard de Ruyter

(Zaak C-623/13)

2014/C 31/08

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ministre de l’Économie et des Finances

Verwerende partij: Gérard de Ruyter

Prejudiciële vraag

Houden fiscale heffingen over inkomsten uit vermogen zoals de sociale bijdrage over inkomsten uit vermogen, de bijdrage aan de afbetaling van de sociale schuld over diezelfde inkomsten, de sociale heffing van 2 % en de aanvullende bijdrage bij die heffing, alleen al vanwege het feit dat zij bijdragen aan de financiering van de Franse verplichte socialezekerheidsregelingen, rechtstreeks en nadrukkelijk verband met bepaalde takken van sociale zekerheid die worden genoemd in artikel 4 van de verordening [(EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971] betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1), en vallen zij derhalve binnen de werkingssfeer van die verordening?

(1) PB L 149, blz. 2.
1)

Zijn de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 8 mei 2008 in de gevoegde zaken C-95/07 en C-96/07 heeft geformuleerd, volgens welke de artikelen 18, lid 1, sub d, en 22 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG (2), zich verzetten tegen een praktijk van rectificatie van aangiften en naheffing van belasting over de toegevoegde waarde waarbij niet-nakoming van, enerzijds, de verplichtingen die voortvloeien uit formaliteiten die door de nationale regeling zijn voorgeschreven krachtens dat artikel 18, lid 1, sub d, en, anderzijds, de verplichtingen betreffende het voeren van boekhouding en het indienen van aangiften die voortvloeien uit dat artikel 22, lid 2 respectievelijk lid 4, wordt bestraft met verval van het recht op aftrek bij toepassing van de verleggingsregeling, ook van toepassing in geval van volledige niet-nakoming van de verplichtingen die in deze regeling zijn voorgeschreven wanneer er geen twijfel is dat een persoon gehouden is de belasting te betalen en recht heeft op aftrek?
—

overeenkomstig artikel 258, eerste alinea, VWEU vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door laad- en losbedrijven die actief zijn in Spaanse havens van algemeen belang in de regel te verplichten om financieel deel te nemen in een Sociedad Anónima de Gestión de Estibadores Portuarios (SAGEP, naamloze vennootschap die verantwoordelijk is voor het in dienst nemen van havenarbeiders) en door in elk geval niet toe te staan dat zij zelf — permanent of tijdelijk — personeel op de markt aantrekken, tenzij de door de SAGEP aangeboden arbeiders niet geschikt zijn of het aanbod ontoereikend is, de krachtens artikel 49 VWEU op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) op 16 oktober 2013 — Douane Advies Bureau Rietveld/Hauptzollamt Hannover

(Zaak C-541/13)

2014/C 9/30

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Douane Advies Bureau Rietveld

Verwerende partij: Hauptzollamt Hannover

Prejudiciële vraag (1)

Dient het in GN-post 3822 in de omschrijving „reageermiddelen […] voor diagnose of voor laboratoriumgebruik” gebruikte begrip „reageermiddel” aldus te worden opgevat dat het daarbij moet gaan om een substantie die ertoe dient, door het ondergaan van een chemische verandering als gevolg van een chemische reactie op, of met, een te onderzoeken stof, een toestand of eigenschap van deze stof aan te tonen?

(1) Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz. 1), in de versie zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 927/2012 van 9 oktober 2012 (PB L 304, blz. 1).
3.

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, is een na de invoering van een niet-discriminerend stelsel voor nieuwe ambtenaren gehandhaafd onderscheid betreffende de bezoldigingsrechtelijke positie van begunstigde oude ambtenaren die niet opteren voor het nieuwe stelsel, enerzijds, en oude ambtenaren die nog steeds ongunstiger worden behandeld ondanks het opteren voor het nieuwe stelsel, anderzijds, gerechtvaardigd in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest en artikel 6 van de richtlijn als overgangsfenomeen om redenen van proceseconomie, behoud van verworven voordelen en bescherming van het gewettigd vertrouwen, ook indien a) de nationale wetgever bij de regeling van het stelsel inzake salarisverhoging niet gebonden is aan de toestemming van partijen bij de collectieve arbeidsovereenkomst en uitsluitend binnen de fundamentele grenzen van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen moet blijven, waarvoor geen volledige behoud van verworven voordelen in de zin van een volledig handhaving van het oude stelsel voor begunstigde oude ambtenaren die niet opteren voor het nieuwe stelsel, vereist is. b) de nationale wetgever in die context ook de mogelijkheid had om de gelijke behandeling van de oude ambtenaren tot stand te brengen door eveneens tijdvakken vóór de leeftijd van 18 jaar in aanmerking te nemen met handhaving van de oude regels van salarisverhoging voor de voordien gediscrimineerde oude ambtenaren; c) aanzienlijke administratieve lasten weliswaar daarmee gepaard zouden gaan op grond van het te verwachten hoge aantal verzoeken, maar de kosten ervan het totaalbedrag van de inkomsten die de benadeelde ambtenaar in vergelijking met de begunstigde ambtenaar misloopt en in de toekomst zal mislopen, niet bij benadering bereiken; d) de overgangsperiode waarin het verschil in behandeling tussen oude ambtenaren zal voortbestaan, vele decennia zal duren en ook zeer lang (als gevolg van de principiële „wervingsstop” voor nieuwe ambtenaren in een publiekrechtelijk dienstverband) de grote meerderheid van alle ambtenaren zal betreffen; e) het stelsel met terugwerkende kracht werd ingevoerd, waardoor deze invoering ten nadele van de ambtenaar afbreuk deed aan de – gelet op de voorrang van het Unierecht – in elk geval tussen 1 januari en 30 augustus 2010 in te voeren gunstigere rechtssituatie voor de ambtenaar, waarvan de ambtenaar reeds voor de wetswijziging de toepassing had gevraagd? Indien de vragen 1 of 2 ontkennend worden beantwoord, of vraag 3 bevestigend wordt beantwoord:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 367/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ferrol (Spanje) op 1 oktober 2013 — Ministerio de Defensa en Navantia, S.A./Concello de Ferrol

(Zaak C-522/13)

2013/C 367/44

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ferrol

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Ministerio de Defensa en Navantia, S.A.

Verwerende partij: Concello de Ferrol

Prejudiciële vraag

Is de vrijstelling van de onroerendezaakbelasting die Navantia, S.L. geniet, verenigbaar met artikel 107 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU)? Verzet dat artikel zich ertegen dat een lidstaat (Spanje) een belastingvrijstelling kan verlenen voor een aan deze lidstaat toebehorend stuk grond (onroerende zaak met kadastraal nummer 2825201QA5422N0001YG) dat is overgedragen aan een particulier bedrijf waarvan het kapitaal volledig in publieke handen is (Navantia, S.L.), en waarop dat bedrijf goederen en diensten levert die kunnen worden verhandeld tussen lidstaten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 359/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 25 september 2013 — Ingeniørforeningen i Danmark, als lasthebber van Poul Landin/TEKNIQ, als lasthebber van ENCO A/S — VVS

(Zaak C-515/13)

2013/C 359/06

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ingeniørforeningen i Danmark, als lasthebber van Poul Landin

Verwerende partij: TEKNIQ, als lasthebber van ENCO A/S — VVS

Prejudiciële vraag

Moet het verbod van directe discriminatie op grond van leeftijd in de artikelen 2 en 6 van richtlijn 2000/78/EG (1) van de Raad aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat een rechtstoestand handhaaft volgens welke een werkgever bij het ontslag van een bediende die gedurende 12, 15 of 18 jaar ononderbroken in dezelfde onderneming tewerkgesteld is geweest, deze bediende naar aanleiding van diens vertrek een vergoeding dient te betalen die overeenkomt met het loon voor respectievelijk 1, 2 of 3 maanden, met dien verstande echter dat die vergoeding niet hoeft te worden betaald wanneer de bediende bij zijn vertrek algemeen ouderdomspensioen kan krijgen?

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).
2)

a) Vereist het begrip architect in de zin van artikel 10, sub c, van de richtlijn dat de migrant in de lidstaat van oorsprong naast technische werkzaamheden op het gebied van de planning van, [Or. 3] het toezicht op en de uitvoering van werken ook artistiek-vormgevende werkzaamheden, werkzaamheden op het gebied van de stedenbouwkunde, economische werkzaamheden en in voorkomend geval werkzaamheden op het gebied van de monumentenzorg heeft verricht of na zijn opleiding had mogen verrichten, en zo ja in welke omvang? b) Vereist het begrip architect in de zin van artikel 10, sub c, van de richtlijn dat de migrant een opleiding op universitair niveau heeft gevolgd die vooral gericht was op architectuur, in die zin dat deze naast technische aspecten van de planning van, het toezicht op en de uitvoering van werken ook artistiek-vormgevende aspecten alsmede onderwerpen op het gebied van stedenbouwkunde, economie en in voorkomend geval monumentenzorg omvatte, en zo ja in welke omvang? c) i) Is voor het antwoord op de vragen a) en b) van belang hoe de beroepstitel „architect” in andere lidstaten gewoonlijk wordt gebruikt (artikel 48, lid 1, van de richtlijn); ii) of is het voldoende vast te stellen hoe de beroepstitel „architect” in de lidstaat van oorsprong en in de ontvangende lidstaat gewoonlijk wordt gebruikt; iii) of kan het spectrum van de op het gebied van de Europese Unie gewoonlijk met de titel „architect” verbonden werkzaamheden worden afgeleid uit artikel 46, lid 1, tweede alinea, van de richtlijn?
2.

Moet een contractueel beding om geschillen betreffende de leningsovereenkomst tussen de consument en de bank te onderwerpen aan de exclusieve bevoegdheid van een kamer met drie arbiters van het permanente scheidsgerecht van de financiële en kapitaalmarkt, met de uitzonderingen waarin de overeenkomst voorziet, als oneerlijk worden beschouwd op grond van artikel 3, lid 1, (van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten,) ongeacht of de leningsovereenkomst algemene informatie bevat over de verschillen tussen de procedure van wet LXXI van 1994 inzake arbitrage en de gewone gerechtelijke procedure?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 344/49

Beroep ingesteld op 18 september 2013 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-502/13)

2013/C 344/86

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en C. Soulay, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door op digitale boeken (of elektronische boeken) een btw-tarief van 3 % toe te passen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 96 tot en met 99, 110 en 114 van de btw-richtlijn (1), gelezen in samenhang met de bijlage II en III bij deze richtlijn en de uitvoeringsverordening (2) ervan;

— het Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie voert één enkele grief aan ter ondersteuning van haar beroep, namelijk schending van de btw-richtlijn door de nationale wetgeving doordat met ingang van 1 januari 2012 de levering van elektronische boeken is onderworpen aan een uiterst laag tarief van 3 %.

Volgens de Commissie is de toepassing van een verlaagd btw-tarief onverenigbaar met de bewoordingen van de artikelen 96 en 98 van de btw-richtlijn, aangezien een dergelijk tarief enkel kan worden toegepast op de in bijlage III bij deze richtlijn bedoelde goederenleveringen en diensten. Doordat de levering van digitale boeken niet uitdrukkelijk in deze bijlage is vermeld, kunnen digitale boeken niet in aanmerking komen voor een verlaagd tarief. Dit wordt trouwens bevestigd door de tekst van artikel 98, lid 2, tweede alinea, dat uitdrukkelijk bepaalt dat de verlaagde tarieven niet op langs elektronische weg verrichte diensten van toepassing zijn, en door de richtsnoeren van het btw-comité volgens welke de verlaagde btw-tarieven niet gelden voor de levering van digitale boeken.

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).

(2) Verordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van 15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van de btw-richtlijn het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 77, blz. 1).
1.

Moet artikel 21 van het Handvest van de grondrechten junctis de artikelen 7, lid 1, 16 en 17 van richtlijn 2000/78/EG (1) in die zin worden uitgelegd dat a) een werknemer voor wie door de werkgever op basis van een wettelijk geregelde op grond van leeftijd discriminerende meetelling van voorafgaande diensttijd eerst een onjuiste peildatum voor plaatsing in een hogere salaristrap was vastgesteld, hoe dan ook recht heeft op betaling van het loonverschil op basis van een zonder discriminatie vastgestelde peildatum, b) dan wel in die zin dat de lidstaat de mogelijkheid heeft om door niet-discriminerende meetelling van de voorafgaande diensttijd de discriminatie op grond van leeftijd ook zonder financiële compensatie (door het opnieuw vaststellen van de peildatum met gelijktijdige verlenging van de duur van een trap in de salarisschaal) op te heffen, met name wanneer deze salaris-neutrale oplossing de liquiditeit van de werkgever in stand beoogt te houden en bovenmatige onkosten in verband met de nieuwe berekeningen beoogt te vermijden?
1.

Heeft een luchtreiziger ook recht op het volledige bedrag van een op artikel 7 van de passagiersrechtenverordening (1) gebaseerde compensatie op grond van langdurige vertraging, wanneer hij reeds van een derde partij, die geen luchtreiziger is, een betaling heeft ontvangen ter compensatie van de vertraging, of moet een dergelijke betaling in mindering worden gebracht?