Als handelingen of besluiten die het voorwerp van een beroep tot nietigverklaring kunnen vormen, zijn enkel te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen teweegbrengen en de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten, doordat zij een duidelijke wijziging van zijn rechtspositie inhouden. Een mededeling betreffende de inleiding van een procedure uit hoofde van artikel 51 van het Statuut tegen een ambtenaar brengt geen bindende rechtsgevolgen teweeg die de belangen van de belanghebbende rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten. De inleiding van een dergelijke procedure heeft immers tot doel, het tot aanstelling bevoegd gezag in staat te stellen te onderzoeken of de verwijten die de betrokkene ten aanzien van de kwantiteit en de kwaliteit van zijn werk worden gemaakt juist zijn, en hem daarover te horen, overeenkomstig artikel 51, lid 2, van het Statuut, teneinde zich een mening te vormen over de juistheid van een ontslag. Zij vormt derhalve een voorbereidende handeling die niet vooruitloopt op het eindresultaat van de procedure.

Het bestaan van een bezwarende handeling in de zin van de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Statuut is een onmisbare voorwaarde voor de ontvankelijkheid van beroepen van ambtenaren tegen de instelling waartoe zij behoren.

Een uitdrukkelijk of stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van een klacht vormt op zichzelf genomen geen voor beroep vatbare handeling. Pas wanneer dit besluit geheel of ten dele gevolg geeft aan de klacht van de betrokkene zal het in voorkomend geval op zichzelf een voor beroep vatbare handeling vormen. Hieruit volgt dat het beroep tegen een besluit tot afwijzing van een klacht, wat de ontvankelijkheid ervan betreft, moet worden onderzocht met de besluiten die het voorwerp van deze klacht vormen.

In het kader van een op artikel 91 van het Statuut gebaseerd beroep kan het Gerecht zich niet met bevelen tot de gemeenschapsinstellingen richten. Enerzijds is de gemeenschapsrechter immers kennelijk onbevoegd om de gemeenschapsinstellingen bevelen te geven en anderzijds is de betrokken instelling in geval van nietigverklaring van een handeling gehouden de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest.

In het stelsel van beroepswegen dat door de artikelen 90 en 91 van het Ambtenarenstatuut is ingesteld, is een beroep tot schadevergoeding, dat ten opzichte van het beroep tot nietigverklaring een zelfstandige beroepsweg vormt, slechts ontvankelijk indien het door een precontentieuze procedure overeenkomstig de statutaire bepalingen is voorafgegaan. Deze procedure verschilt naar gelang de schade waarvan vergoeding is gevraagd, voortvloeit uit een bezwarende handeling in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut dan wel uit een gedraging van de administratie die niet het karakter van een besluit heeft.

In het eerste geval staat het aan de betrokkene, binnen de gestelde termijn bij het tot aanstelling bevoegd gezag een klacht in te dienen tegen het betrokken besluit. In het tweede geval daarentegen moet de administratieve procedure beginnen met het indienen van een verzoek om schadevergoeding in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut en zo nodig worden voortgezet met een klacht tegen het besluit tot afwijzing van dat verzoek.

(cf. punt 56)

Referentie: Gerecht 28 juni 1996. Y/Hof van Justitie, T-500/93, JurAmbt. blz. I-A-335 en II-977, punt 64; Gerecht 6 november 1997. Liao/Raad, T-15/96. JurAmbt. blz. I-A-329en II-897. punt 57