ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Belastingvrijstellingen voor tijdelijke invoer van vervoermiddelen - Gewone verblijfplaats in zin van richtlijn 83/182 - Begrip - Bepaling daarvan in geval van zowel persoonlijke als beroepsmatige bindingen in twee lidstaten

(Richtlijn 83/182 van de Raad, art. 7, lid 1)

2. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Belastingvrijstellingen voor tijdelijke invoer van vervoermiddelen - Inbreuk op invoerregeling - Sancties opgelegd door lidstaat - Toelaatbaarheid - Voorwaarden - Eerbiediging van evenredigheidsbeginsel

(Richtlijn 83/182 van de Raad)

3. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Belastingvrijstellingen voor tijdelijke invoer van vervoermiddelen - Inbreuk op invoerregeling - Sancties opgelegd door lidstaat - Vaststelling - Inaanmerkingneming van goede trouw van overtreder - Voorwaarde

(Richtlijn 83/182 van de Raad)

Samenvatting

1. Artikel 7, lid 1, van richtlijn 83/182 betreffende de belastingvrijstellingen bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen binnen de Gemeenschap, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een persoon zowel persoonlijke als beroepsmatige bindingen in twee lidstaten heeft, zijn gewone verblijfplaats, die wordt bepaald in het kader van een algemene beoordeling op basis van alle relevante feitelijke elementen, de plaats is waar het permanente centrum van zijn belangen is gelegen, en dat ingeval die beoordeling het niet mogelijk maakt vast te stellen waar dit centrum is gelegen, voorrang moet worden gegeven aan de persoonlijke bindingen.

( cf. punt 60, dictum 1 )

2. Een nationale wettelijke regeling die in geval van overtreding van het door richtlijn 83/182 betreffende de belastingvrijstellingen bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen binnen de Gemeenschap ingestelde stelsel van tijdelijke invoer voorziet in een geheel van sancties dat in het bijzonder omvat:

- forfaitaire boetes die louter op basis van het criterium van de cilinderinhoud van het voertuig, ongeacht de ouderdom ervan, zijn vastgesteld,

- een verhoogde heffing die kan oplopen tot het tienvoudige van de betrokken belasting,

is slechts verenigbaar met het evenredigheidsbeginsel voorzover die regeling op grond van eisen van bestraffing en preventie, en gelet op de ernst van de overtreding, noodzakelijk is.

( cf. punt 71, dictum 2 )

3. Bij vervolging wegens een overtreding op het gebied van de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen, verzetten richtlijn 83/182 betreffende de belastingvrijstellingen bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen binnen de Gemeenschap, en de andere regels van gemeenschapsrecht zich er niet tegen dat onwetendheid ten aanzien van de toepasselijke regels rechtens geen volledige vrijstelling van sanctie meebrengt. Doch wanneer moeilijk te bepalen was welke de toepasselijke regeling was, moet bij de vaststelling van de daadwerkelijk aan de overtreder opgelegde sanctie rekening worden gehouden met diens goede trouw.

( cf. punt 77, dictum 3 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers Gemeenschapsregeling Materiële werkingssfeer Prestaties die daaronder zijn begrepen en prestaties die daarvan zijn uitgesloten Onderscheidingscriteria Prestaties krachtens nationale socialezekerheidsregeling die risico van hulpbehoevendheid dekt Daaronder begrepen als prestatie bij ziekte

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 4, lid 1, sub a)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers Ziekteverzekering Nationale socialezekerheidsregeling die risico van hulpbehoevendheid dekt Uitkering bij ziekte Voorwaarde dat verzekerde op grondgebied van staat van aansluiting woont Ontoelaatbaarheid

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 19, lid 1)

Samenvatting

1. Een uitkering kan als een socialezekerheidsuitkering worden beschouwd wanneer zij, zonder individuele en discretionaire beoordeling van de persoonlijke behoeften, aan de rechthebbenden wordt toegekend op grond van een wettelijk omschreven positie en verband houdt met één van de in artikel 4, lid 1, van verordening nr. 1408/71 uitdrukkelijk genoemde eventualiteiten. Dit is het geval met een verzorgingstoelage die op objectieve wijze wordt toegekend op grond van een in de wet omschreven situatie. Dit soort prestaties zijn er in wezen op gericht, een aanvulling te vormen op de prestaties krachtens de ziekteverzekering, waaraan zij overigens qua organisatie gekoppeld zijn, teneinde de gezondheid en de levensomstandigheden van de zorgbehoevende te verbeteren. Bijgevolg moeten dergelijke prestaties, ongeacht hun specifieke kenmerken, als prestaties bij ziekte" in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, van verordening nr. 1408/71 worden aangemerkt.

( cf. punten 25-26, 28 )

2. Artikel 19, lid 1, sub b, van verordening nr. 1408/71 en de overeenkomstige bepalingen van de andere afdelingen van hoofdstuk 1 van titel III van deze verordening verzetten zich ertegen dat voor het recht op betaling van een verzorgingstoelage waarin de wettelijke regeling van een lidstaat voorziet, als voorwaarde wordt gesteld dat de zorgbehoevende persoon zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft.

De verzorgingstoelage die als een uitkering bij ziekte moet worden aangemerkt, moet krachtens deze bepalingen worden betaald, ongeacht de lidstaat waarin de zorgbehoevende persoon woont die aan de andere toekenningsvoorwaarden voldoet.

( cf. punten 35-36 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer - Wegvervoer - Sociale bepalingen - Controles - Werktijden, andere dan rijtijden in zin van artikel 15 van verordening nr. 3821/85 - Begrip

(Verordening nr. 3821/85 van de Raad, art. 15)

Samenvatting

$$Artikel 15 van verordening nr. 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer, moet aldus worden uitgelegd dat de verplichting voor de bestuurder, alle andere werktijden te registreren, ook geldt voor de tijd die hij nodig heeft om zich te verplaatsen teneinde een voertuig over te nemen waarin een controleapparaat moet worden geïnstalleerd en gebruikt en dat zich elders bevindt dan in zijn woonplaats of het exploitatiecentrum van de werkgever, ongeacht of deze laatste dienaangaande instructies heeft gegeven dan wel of de bestuurder kan kiezen, wanneer en hoe hij dat traject aflegt. Tijdens dat traject komt hij immers een verplichting tegenover zijn werkgever na en beschikt hij dus niet vrij over zijn tijd.

Voorts moet artikel 15 aldus worden uitgelegd dat de betrokken verplichting ook geldt voor de tijd die een bestuurder, voordat hij een aan deze verordening onderworpen voertuig overneemt, in het kader van een vervoerdienst die niet binnen het toepassingsgebied van verordening nr. 3821/85 valt, aan het besturen van een voertuig besteedt.

( cf. punten 23, 35, 39 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsrecht Uitlegging Inaanmerkingneming van verklaringen Verklaringen van Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreffende definitie van woord onderdanen"

(Toetredingsakte van 1972, verklaring van de regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreffende de definitie van het woord onderdanen", vervangen door de verklaring van 1982)

Samenvatting

$$De verklaring van de regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland van 1972 betreffende de definitie van het woord onderdanen", gehecht aan de slotakte van het Verdrag betreffende de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland moet, als instrument dat verband houdt met het Verdrag, in aanmerking worden genomen bij de uitlegging hiervan, en in het bijzonder bij de bepaling van de personele werkingssfeer van het Verdrag.

Ofschoon unilateraal, diende deze verklaring een vraagstuk op te helderen, dat voor de andere verdragsluitende partijen bijzonder gewichtig was, namelijk welke onderdanen van het Verenigd Koninkrijk onder de bepalingen van het Verdrag, inzonderheid die betreffende het vrije verkeer van personen, zouden vallen. De andere verdragsluitende partijen waren zich ten volle bewust van de inhoud ervan en de toetredingsvoorwaarden zijn op die grondslag bepaald. Bovendien zijn door de aanvaarding van deze verklaring aan personen die niet aan de definitie van onderdaan van het Verenigd Koninkrijk beantwoordde, geen rechten ontnomen waarop zij krachtens het gemeenschapsrecht aanspraak konden maken. Het gevolg was eerder dat deze rechten nooit zijn ontstaan.

Door de verklaring van de regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland van 1982 betreffende de definitie van het woord onderdanen", werd die van 1972 aangepast, hetgeen nodig was geworden omdat in 1981 een nieuwe wet op de nationaliteit was vastgesteld. Zij had in wezen betrekking op dezelfde categorieën van personen als de verklaring van 1972 en is door de andere lidstaten niet betwist. Bijgevolg moet met deze laatste verklaring te rade worden gegaan ter bepaling of een persoon de hoedanigheid van onderdaan van een lidstaat van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland in de zin van het gemeenschapsrecht bezit.

( cf. punten 23-27 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu - Behoud van vogelstand - Richtlijn 79/409 - Verplichting voor lidstaten om jacht te verbieden gedurende bepaalde perioden waarin vogels bijzonder kwetsbaar zijn - Vaststelling van perioden waarin jacht is verboden - Vaststelling waardoor alleen bescherming van meerderheid van vogels van bepaalde soort is verzekerd - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 7, lid 4)

2. Milieu - Behoud van vogelstand - Richtlijn 79/409 - Vaststelling van sluitingsdata van jacht op trekvogels en watervogels - Sluitingsdata die per vogelsoort zijn gespreid - Voorwaarden voor toelaatbaarheid

(Richtlijn 79/409 van de Raad)

3. Milieu - Behoud van vogelstand - Richtlijn 79/409 - Uitvoering zonder optreden van wetgever - Grenzen - Beheer van gemeenschappelijk patrimonium - Noodzaak van nauwkeurige uitvoering door lidstaten

(Richtlijn 79/409 van de Raad)

Samenvatting

1. Artikel 7, lid 4, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand beoogt onder meer de jacht op alle in het wild levende vogelsoorten te verbieden zolang de jonge vogels het nest nog niet hebben verlaten of gedurende de verschillende fasen van de broedperiode en, voor wat trekvogels betreft, tijdens de trek naar hun nestplaatsen. Voornoemd artikel wil een volledig stelsel van bescherming garanderen gedurende de perioden waarin de in het wild levende vogels in het bijzonder in hun voortbestaan worden bedreigd. De bescherming tegen jachtactiviteiten kan derhalve niet beperkt blijven tot een op basis van de gemiddelde reproductiecycli en migratiebewegingen vastgestelde meerderheid van de vogels van een bepaalde soort.

( cf. punt 23 )

2. De nationale autoriteiten zijn ingevolge richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand niet bevoegd per soort trekvogel of watervogel gespreide sluitingsdata voor de jacht vast te stellen, behalve wanneer de betrokken lidstaat het bewijs kan leveren, gebaseerd op specifieke wetenschappelijke en technische gegevens met betrekking tot ieder bijzonder geval, dat een spreiding van de sluitingsdata niet in de weg staat aan een volledige bescherming van de vogelsoorten die deze spreiding kan betreffen.

( cf. punt 43 )

3. De omzetting van een richtlijn in nationaal recht vereist niet noodzakelijkerwijs dat de bepalingen ervan formeel en letterlijk worden overgenomen in een uitdrukkelijke en specifieke wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling; een algemene juridische context kan volstaan wanneer deze daadwerkelijk de volledige toepassing van de richtlijn op voldoende bepaalde en duidelijke wijze verzekert. De nauwkeurigheid van de omzetting is echter van bijzonder belang wanneer richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand in geding is, waar het beheer van het gemeenschappelijk patrimonium wordt toevertrouwd aan de lidstaten voor hun respectieve grondgebied.

( cf. punt 53 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Fiscale wetgeving - Vennootschapsbelasting - Aftrek van verliezen - Nationale regeling die mogelijkheid van aftrek van in betrokken lidstaat geleden verliezen beperkt voor vennootschappen met vaste inrichting in andere lidstaat - Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 52 (thans, na wijziging, art. 43 EG)]

Samenvatting

$$Artikel 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) staat in de weg aan een regeling van een lidstaat volgens welke een vennootschap die is opgericht naar het recht van een lidstaat en in die lidstaat is gevestigd, voor de vennootschapsbelasting van de belastbare winst van een bepaald jaar het tijdens het voorgaande jaar geleden verlies slechts kan aftrekken wanneer dat verlies niet kon worden aangerekend op de winst die tijdens hetzelfde voorgaande jaar door een van haar vaste inrichtingen in een andere lidstaat is gemaakt, voor zover een aldus aangerekend verlies in geen enkele van de betrokken lidstaten van het belastbare inkomen kon worden afgetrokken, terwijl het wel aftrekbaar zou zijn geweest, indien de vaste inrichtingen van die vennootschap uitsluitend waren gevestigd in de lidstaat waar zij haar zetel heeft. Een dergelijke regeling leidt immers tot een verschillende fiscale behandeling van nationale vennootschappen die uitsluitend op het nationale grondgebied inrichtingen hebben, en nationale vennootschappen met inrichtingen in een andere lidstaat.

( cf. punten 23, 33 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschappelijk douanetarief - Douanewaarde - Transactiewaarde - Vaststelling - Kosten van analyses - Daaronder begrepen - Criteria

(Verordening nr. 1224/80 van de Raad, art. 3, leden 1 en 3, sub a)

2. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Navordering van rechten bij invoer of bij uitvoer - Voorwaarden voor afzien van invordering, gesteld in artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79 - Concreet geval

(Verordening nr. 1697/79 van de Raad, art. 5, lid 2)

Samenvatting

1. De kosten van de analyses die moeten aantonen dat de ingevoerde goederen in overeenstemming zijn met de nationale regeling van de invoerende lidstaat, die de importeur de koper naast de prijs van de goederen in rekening brengt, moeten worden geacht deel uit te maken van de transactiewaarde" in de zin van artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1224/80 inzake de douanewaarde van de goederen, aangezien deze analyses een handeling zijn die noodzakelijk is om de goederen overeenkomstig de contractuele bepalingen te leveren. Derhalve moeten de kosten van deze analyses worden beschouwd als behorend tot de betaling als voorwaarde van de verkoop van de ingevoerde goederen door de koper aan de verkoper ... ter nakoming van een verplichting van de verkoper" in de zin van artikel 3, lid 3, sub a, van verordening nr. 1224/80.

( cf. punten 23-24, 27, dictum 1 )

2. Artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79 inzake navordering van de rechten bij invoer of bij uitvoer die niet van de belastingschuldige zijn opgeëist voor goederen welke zijn aangegeven voor een douaneregeling waaruit de verplichting tot betaling van dergelijke rechten voortvloeide, stelt de niet-navordering door de nationale autoriteiten afhankelijk van drie cumulatieve voorwaarden, namelijk dat de inning van de rechten achterwege is gebleven ten gevolge van een vergissing van de bevoegde autoriteiten, dat de vergissing van de bevoegde autoriteiten van dien aard is dat een belastingschuldige te goeder trouw haar redelijkerwijze niet kon ontdekken, en dat de belastingschuldige voor zijn douaneaangifte aan alle voorschriften van de geldende regeling heeft voldaan.

Hieruit volgt dat de douaneautoriteiten van een lidstaat krachtens deze bepaling moeten afzien van navordering van rechten wanneer zij in een eerder tijdvak bij een controle ter plaatse van de importen voor gelijksoortige transacties geen bezwaar hebben gemaakt tegen de niet-opneming van de forfaitaire kosten in de douanewaarde, en wanneer niet blijkt dat de ondernemer, die voor zijn douaneaangifte aan alle voorschriften van de geldende regeling heeft voldaan, twijfels kon hebben over de juistheid van de resultaten van die controle.

( cf. punten 35-37, 39-40, dictum 2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Verplichting om notificatienummer te vermelden op etikettering van voedingsmiddelen die nutriënten bevatten - Ontoelaatbaarheid - Rechtvaardiging - Bescherming van volksgezondheid - Geen

[EG-Verdrag, art. 30 e.v. (thans, na wijziging, art. 28 e.v. EG)]

Samenvatting

$$Komt de krachtens de artikelen 30 en volgende van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 en volgende EG) op hem rustende verplichtingen niet na de lidstaat die in een regeling betreffende het in de handel brengen van nutriënten en van voedingsmiddelen waaraan nutriënten werden toegevoegd, bepaalt dat de etikettering van voedingsmiddelen die nutriënten bevatten, het nummer van de notificatie bij de nationale Dienst Eetwareninspectie moet bevatten.

Een dergelijke verplichting kan immers het intracommunautaire handelsverkeer belemmeren, aangezien zij de importeur ertoe kan dwingen, de aanbiedingsvorm van zijn producten te wijzigen naar gelang van de plaats waar deze in de handel worden gebracht, en aldus extra verpakkings- en etiketteringskosten te dragen. Zelfs al geeft de vermelding van het notificatienummer de consumenten de garantie dat een dossier bij de bevoegde instanties is aangemeld, kunnen zij op basis van dergelijke informatie niet beslissen, of zij het product al dan niet mogen consumeren, en zo ja, in welke hoeveelheid. De verstrekking van dergelijke informatie heeft dus onvoldoende nut voor de consumenten om ten volle gerechtvaardigd te zijn uit hoofde van de volksgezondheid. Overigens is deze maatregel niet noodzakelijk voor de bescherming van de volksgezondheid, aangezien de etikettering andere vermeldingen bevat die daartoe nuttige informatie verstrekken.

( cf. punten 17, 26, 29-30 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek - Mannelijke en vrouwelijke werknemers - Gelijke beloning - Belgische aanvullende vergoeding bij vervroegde uittreding - Kwalificatie als ondernemings- of sectoriële regeling inzake sociale zekerheid in de zin van richtlijn 86/378 - Toepasselijkheid van aan Verdrag betreffende de Europese Unie gehecht protocol nr. 2 ad artikel 119 van Verdrag (de artikelen 117-120 van het Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) - Niet-toepasselijkheid van richtlijn 76/207

[EG-Verdrag, protocol nr. 2 ad artikel 119 (de artikelen 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG); richtlijnen van de Raad 76/207, art. 5, en 86/378, art. 2 en 4]

Samenvatting

$$Een ondernemings- of sectoriële regeling zoals de Belgische regeling inzake de aanvullende vergoeding bij vervroegde uittreding uit hoofde van de bij koninklijk besluit van 16 januari 1975 algemeen verbindend verklaarde collectieve arbeidsovereenkomst nr. 17 en van de collectieve arbeidsovereenkomst van 23 mei 1984 die binnen paritair subcomité nr. 315.1 is gesloten, die bescherming biedt tegen de eventualiteit van werkloosheid door aan alle werknemers binnen een onderneming uitkeringen ter aanvulling van de uitkeringen van de wettelijke socialezekerheidsregeling inzake werkloosheid toe te kennen, moet worden aangemerkt als een ondernemings- en sectoriële regeling inzake sociale zekerheid in de zin van de artikelen 2 en 4 van richtlijn 86/378, zoals gewijzigd bij richtlijn 96/97. De betrokken aanvullende vergoeding vormt dus een uitkering uit hoofde van een ondernemings- of sectoriële regeling inzake sociale zekerheid in de zin van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie gehechte protocol nr. 2 ad artikel 119 EG-Verdrag (de artikelen 117-120 van het Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG), zodat dit protocol van toepassing kan zijn, indien aan de daarin gestelde voorwaarden is voldaan.

Een aanvullende vergoeding die, zoals in casu, een beloning in de zin van artikel 119 van het Verdrag vormt, valt niet onder artikel 5 van richtlijn 76/207 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden.

( cf. punten 29-30, 33, 36, dictum 1-2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Overgang van ondernemingen - Behoud van rechten van werknemers - Richtlijn 77/187 - Werkingssfeer - Overgang - Begrip - Overname door publiekrechtelijke rechtspersoon van activiteit die voordien in belang van die gemeente door privaatrechtelijke rechtspersoon werd verricht - Daaronder begrepen - Voorwaarden

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 1, lid 1)

Samenvatting

$$Artikel 1, lid 1, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, moet aldus worden uitgelegd dat de richtlijn van toepassing is wanneer een gemeente, een publiekrechtelijke rechtspersoon die handelt binnen het kader van specifieke regels van administratief recht, een activiteit overneemt, bestaande in het reclame maken voor en informatie verstrekken over de door haar aan het publiek aangeboden diensten, welke activiteit tot dusver in het belang van die gemeente werd verricht door een vereniging zonder winstoogmerk, een privaatrechtelijke rechtspersoon, voorzover althans de identiteit van de overgedragen eenheid bewaard blijft. Het feit alleen dat de oude en de nieuwe werkgever een gelijkaardige activiteit uitoefenen, volstaat in dit verband niet om de overgang van een economische eenheid aan te nemen. Een entiteit kan namelijk niet worden gereduceerd tot de activiteit waarmee zij is belast. Die identiteit blijkt eveneens uit andere factoren, zoals het personeel, de leiding, de taakverdeling, de bedrijfsvoering of, in voorkomend geval, de beschikbare productiemiddelen.

( cf. punten 49, 57 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van kapitaal - Beperkingen - Stelsel van voorafgaande vergunning voor directe buitenlandse investeringen - Maatregel die op grond van openbare orde of openbare veiligheid gerechtvaardigd is - Onnauwkeurigheid - Schending van rechtszekerheidsbeginsel

[EG-Verdrag, art. 73 B en 73 D, lid 1, sub b (thans art. 56 EG en 58, lid 1, sub b, EG)]

Samenvatting

$$Artikel 73 D, lid 1, sub b, van het Verdrag (thans artikel 58, lid 1, sub b, EG), volgens hetwelk artikel 73 B van het Verdrag (thans artikel 56 EG), dat beperkingen van het kapitaalverkeer tussen lidstaten onderling en tussen lidstaten en derde landen verbiedt, niets afdoet aan het recht van de lidstaten om maatregelen te nemen die gerechtvaardigd zijn op grond van de openbare orde of de openbare veiligheid, moet aldus worden uitgelegd dat het geen stelsel van voorafgaande vergunning voor directe buitenlandse investeringen toestaat, waarbij de betrokken investeringen slechts op algemene wijze worden omschreven als investeringen die de openbare orde en de openbare veiligheid in gevaar kunnen brengen, zodat de belanghebbenden niet in staat zijn de specifieke omstandigheden te kennen waarin een voorafgaande vergunning noodzakelijk is. Aangezien een dergelijke vaagheid het de particulieren niet mogelijk maakt de omvang van hun uit artikel 73 B van het Verdrag voortvloeiende rechten en verplichtingen te kennen, is het betrokken stelsel in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.

( cf. punten 21-23, en dictum )