Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen - Voorlegging aan Hof - Overeenstemming van verwijzingsbeschikking met regels van nationaal recht betreffende rechterlijke organisatie en procesvoering - Toetsing niet aan Hof

(Art. 234 EG)

2. Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen

(Art. 234 EG)

3. Prejudiciële vragen - Ontvankelijkheid - Vragen die zijn gesteld zonder toereikende precisering van feitelijk en juridisch kader - Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 234 EG; 's Hofs Statuut-EG, art. 20)

4. Prejudiciële vragen - Voorlegging aan Hof - Beoordeling door nationale rechter

(Art. 234 EG)

Samenvatting

1. Ingevolge artikel 234 EG staat het niet aan het Hof, gezien de taakverdeling tussen het Hof en de nationale rechter die een prejudiciële vraag stelt, om na te gaan of de beschikking waarbij het is aangezocht, is gegeven met inachtneming van de regels van het nationale recht betreffende de rechterlijke organisatie en de procesvoering.

( cf. punt 10 )

2. Al is het Hof in het kader van artikel 234 EG niet bevoegd zich uit te spreken over de verenigbaarheid van een nationale bepaling met het gemeenschapsrecht, het kan uit de bewoordingen van de door de nationale rechter geformuleerde vragen en gelet op de inlichtingen die deze heeft verschaft, de elementen lichten die onder de uitlegging van het gemeenschapsrecht vallen teneinde die rechter in staat te stellen de voor hem gerezen rechtsvragen op te lossen.

( cf. punten 11-12 )

3. Wegens het vereiste om tot een voor de nationale rechter nuttige uitlegging van het gemeenschapsrecht te komen, is het noodzakelijk dat deze een omschrijving geeft van het feitelijk en juridisch kader waarin de gestelde vragen moeten worden geplaatst, of althans de feiten uiteenzet waarop die vragen zijn gebaseerd. Die eisen gelden in het bijzonder op het gebied van de mededinging, dat door complexe feitelijke en juridische situaties wordt gekenmerkt.

De in de verwijzingsbeschikkingen verstrekte gegevens dienen immers niet alleen om het Hof in staat te stellen een bruikbaar antwoord te geven, doch ook om de regeringen der lidstaten en de andere belanghebbende partijen de mogelijkheid te bieden, overeenkomstig artikel 20 van 's Hofs Statuut-EG opmerkingen te maken. Aangezien ingevolge deze bepaling alleen de verwijzingsbeschikkingen ter kennis van de belanghebbende partijen worden gebracht, biedt de omstandigheid dat de nationale rechter verwijst naar de opmerkingen van de partijen in het hoofdgeding, welke opmerkingen overigens een afwijkende voorstelling van het bij die rechter aangebrachte geschil kunnen bevatten, geen waarborg dat de betrokken partijen hiertoe daadwerkelijk de gelegenheid hebben. Het is voorts onontbeerlijk dat de nationale rechter enigszins uiteenzet waarom hij om uitlegging van bepaalde communautaire voorschriften verzoekt en dat hij aangeeft welk verband hij legt tussen deze bepalingen en de in het geding toepasselijke wettelijke regeling.

Daarom is een verzoek van een nationale rechter dat niet het verband aangeeft tussen elk van de bepalingen waarvan hij de uitlegging vraagt, en de feitelijke situatie of de toepasselijke nationale wetgeving, kennelijk niet-ontvankelijk, aangezien het niet voldoende gegevens bevat om aan deze eisen te voldoen.

( cf. punten 14-19, 25-26 )

4. Artikel 234 EG geeft vorm aan een rechtstreekse samenwerking tussen het Hof van Justitie en de nationale rechterlijke instanties, waarbij de procespartijen alleen worden uitgenodigd hun opmerkingen te maken binnen het door de verwijzende rechter vastgelegde juridische kader. Binnen de grenzen van artikel 234 EG staat het dus uitsluitend aan de nationale rechterlijke instanties om te beslissen of, en zo ja waarover, prejudiciële vragen zullen worden gesteld aan het Hof.

( cf. punten 21-22 )