ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/12

Hogere voorziening ingesteld op 13 mei 2011 door Longevity Health Products, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 9 maart 2011 in zaak T-190/09, Longevity Health Products, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen); andere partij in de procedure: Performing Science LLC

(Zaak C-222/11 P)

2011/C 252/24

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Longevity Health Products, Inc. (vertegenwoordiger: J. Korab, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Performing Science LLC

Conclusies

— het beroep van de vennootschap Longevity Health Products, Inc. ontvankelijk verklaren,

— het arrest van het Gerecht van 9 maart 2011, T-190/09, vernietigen en

— het BHIM verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De beperking van de merkenvrijheid kan uitsluitend worden gerechtvaardigd door het algemene belang, bijvoorbeeld ter vermijding van een eventuele misleiding van het betrokken relevante publiek. In het onderhavige geval kan dat echter worden uitgesloten, omdat zowel professionals als leken een onderscheid kunnen maken tussen het merk 5 HTP en de systematische aanduiding voor 5-hydroxy-tryptofaan.

Vaklieden zoals apothekers en dierenartsen weten dat zelfs kleine wijzigingen van uitdrukkingen van de nomenclatuur of van chemische formules kunnen leiden tot wezenlijke verschillen in de opbouw van een stof. Deze groep personen zou dus zonder meer de juiste chemische naam, die niet met het merk overeenstemt, voortgebruiken.

„Geïnformeerde personen”, dit wil zeggen leken en consumenten die interesse hebben voor de betrokken producten, weten eveneens dat namen van verschillende stoffen die zijn afgeleid uit de chemische nomenclatuur eventueel slechts kleine verschillen kunnen bevatten, maar dat een minimaal verschil in de naam in elk geval kan gepaard gaan met grote wijzigingen van de farmacologische, chemische en fysische eigenschappen van deze stof.

Het lekenpubliek dat geen interesse heeft voor de betrokken producten is toch al niet in staat om een verband te leggen tussen de merknaam 5 HTP en de stof 5-hydroxy-tryptofaan en kan dus ook niet daardoor worden misleid.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 252/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 28 juni 2011 — K

(Zaak C-322/11)

2011/C 252/46

Procestaal: Fins

Verwijzende rechter

Korkein hallinto-oikeus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: K

Verwerende partij: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö, valtiovarainministeriö

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 63 VWEU en 65 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling volgens welke een in Finland onbeperkt belastingplichtige het verlies op de vervreemding van een in Frankrijk gelegen onroerend goed niet kan aftrekken van de in Finland belastbare winst op de vervreemding van aandelen, terwijl een belastingplichtige het verlies van een in Finland gelegen vergelijkbaar onroerend goed onder bepaalde voorwaarden wel van de winsten op de vervreemding kan aftrekken?
1)

Moeten de artikelen 179, lid 1, 180 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), en het doeltreffendheidsbeginsel inzake de indirecte belasting, als bedoeld in het arrest van het Hof van Justitie van 8 mei 2008 Ecotrade (C-95/07 en C-96/07, Jurispr. blz. I-3457), aldus worden uitgelegd dat een vervaltermijn als bepaald in artikel 72, lid 1, van de btw-wet (in de versie van 2008), welke vervaltermijn, bij § 18 van de overgangs- en slotbepalingen bij de wet tot wijziging en aanvulling van de btw-wet, uitsluitend voor ontvangers van leveringen ten laste van wie de belastingvordering vóór 1 januari 2009 is ontstaan, is verlengd tot einde april 2009, toelaatbaar is, rekening houdend met de in het hoofdgeding aan de orde zijnde omstandigheden, namelijk — het vereiste in het nationale recht dat een persoon die een intracommunautaire verwerving heeft verricht en niet overeenkomstig de btw-wet is geregistreerd, zich om het recht op aftrek van voorbelasting te kunnen uitoefenen vrijwillig moet laten registreren, ook al voldoet hij niet aan de voorwaarden voor de verplichte registratie; — de nieuwe regeling van artikel 73a van de btw-wet (van kracht sinds 1 januari 2009), waarin is bepaald dat het recht op aftrek van voorbelasting moet worden verleend, ongeacht of de termijn van artikel 72, lid 1, van de btw-wet is nageleefd, indien de belasting verschuldigd is door de ontvanger, mits de levering niet is verborgen en in de boekhouding is opgenomen; — de latere wijziging van artikel 72, lid 1, van de btw-wet (sinds 1 januari 2010 van kracht), op grond waarvan het recht op aftrek van voorbelasting kan worden uitgeoefend in het belastingtijdvak waarin het recht is ontstaan, of in een van de twaalf daarop volgende belastingtijdvakken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 238/5

Beroep ingesteld op 26 mei 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Denemarken

(Zaak C-261/11)

2011/C 238/09

Procestaal: Deens

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, N. Fenger, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Denemarken

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Denemarken, door een wetgeving inzake rechtstreekse exitheffing bij overbrenging van de activa van vennootschappen naar een andere lidstaat in te voeren en te handhaven zonder overeenkomstige overbrengingen van activa binnen Denemarken te belasten, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 31 van de EER-Overeenkomst;

— het Koninkrijk Denemarken verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Deense wetgeving is de overbrenging van de activa van een bedrijf tot gebruik buiten Denemarken een verkoop en wordt zij dienovereenkomstig belast terwijl het bedrijf in Denemarken eerst wordt geacht op te houden wanneer de betrokken activa zuiver feitelijk zijn verkocht. Een bedrijf dat activa tussen verschillende inrichtingen binnen Denemarken overdraagt, wordt bij een dergelijke overdracht dus niet belast over de waarde van deze activa. Wanneer hetzelfde bedrijf daarentegen activa aan een vaste inrichting buiten Denemarken overdraagt, wordt de waarde van de activa belast op dezelfde wijze alsof zij werden verkocht.

Volgens de Commissie vormt deze ongelijke behandeling een belemmering van de vrijheid van vestiging in strijd met artikel 49 VWEU. De Commissie betwist niet dat Denemarken waardestijgingen mag belasten die bij een bedrijf ontstaan terwijl het in Denemarken is gevestigd. Zij is evenwel van mening dat de omstandigheden waarin de belastingplicht ontstaat, dezelfde moeten zijn, namelijk de realisering van activa of een andere factor waarmee de afschrijvingen kunnen worden aangepast, ongeacht of de betrokken vermogensbestanddelen in het buitenland worden overgedragen dan wel in Denemarken blijven.

De Commissie acht het ongerechtvaardigd om bij een bedrijf rechtstreeks belasting te heffen op niet-gerealiseerde waardestijgingen bij het overbrengen van activa vanuit Denemarken naar een andere lidstaat, wanneer geen dergelijke belasting in overeenkomstige nationale situaties geldt. Zo zou het Koninkrijk Denemarken bijvoorbeeld de waarde van niet-gerealiseerde waardestijgingen kunnen vaststellen waarover het meent belasting te mogen heffen, zonder daarbij onmiddellijk belasting te heffen of andere voorwaarden te stellen om de belasting erover te kunnen uitstellen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 232/21

Beroep ingesteld op 10 juni 2011 — Italiaanse Republiek/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-295/11)

2011/C 232/34

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, en S. Fiorentino, Avvocato dello Stato)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietig verklaren het besluit van de Raad van 10 maart 2011 houdende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van de instelling van eenheidsoctrooibescherming (2011/167/EU) (1);

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Italiaanse Republiek voert ter onderbouwing van haar beroep vier middelen aan.

In de eerste plaats voert zij aan dat de Raad een machtiging tot nauwere samenwerking heeft verleend buiten de daartoe in artikel 20, lid 1, eerste alinea, EU, vastgestelde grenzen. Volgens deze bepaling is deze procedure enkel toegestaan in het kader van de niet-exclusieve bevoegdheden van de Unie. De Unie heeft namelijk exclusieve bevoegdheid om „Europese titels” in te voeren, die op de rechtsgrondslag van artikel 118 VWEU zijn gebaseerd.

In de tweede plaats stelt zij dat de machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan in het onderhavige geval gevolgen heeft die indruisen tegen — of althans niet stroken met — de doelstelling waarvoor de Verdragen in deze procedure hebben voorzien. Voor zover deze machtiging misschien niet tegen de letter maar minstens tegen de geest van artikel 118 VWEU ingaat, is sprake van schending van artikel 326, lid 1, VWEU. Laatstgenoemde bepaling verlangt dat de verdragen en het recht van de Unie bij nauwere samenwerking worden geëerbiedigd.

In de derde plaats is volgens de Italiaanse Republiek het besluit houdende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan vastgesteld zonder dat de voorwaarde die uit de bewoordingen „in laatste instantie” (last resort) voortvloeit, passend is onderzocht en dienaangaande een geschikte motivering is verstrekt.

In de vierde plaats, ten slotte, voert zij aan dat het besluit houdende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan schending van artikel 326 VWEU oplevert, aangezien dit besluit afbreuk doet aan de interne markt doordat het een belemmering in de handel tussen de lidstaten vormt en discriminatie van sommige ondernemingen meebrengt, zodat het de mededinging verstoort. Bovendien leidt dit besluit niet tot een versterking van het integratieproces van de Unie, waardoor het tevens in strijd is met artikel 20, lid 1, tweede alinea, EU.

(1) PB L 76, blz. 53.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 226/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland (Ierland) op 6 juni 2011 — MM/Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ierland, Attorney General

(Zaak C-277/11)

2011/C 226/34

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Ireland

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: MM

Verwerende partijen: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ierland, Attorney General

Prejudiciële vraag

Indien een verzoeker om een subsidiaire beschermingsstatus verzoekt ingevolge een weigering om hem een vluchtelingenstatus te verlenen en een voorstel tot verwerping van een dergelijk verzoek wordt gedaan, vereist dan de bij artikel 4, lid 1, van richtlijn 2004/83/EG (1) van de Raad aan een lidstaat opgelegde voorwaarde tot samenwerking met een verzoeker dat de administratieve instanties van de betrokken lidstaat aan betrokken verzoeker de resultaten van dergelijke beoordeling verstrekken alvorens een definitieve beslissing te nemen zodat hij of zij de mogelijkheid heeft om te antwoorden op die aspecten van de voorgestelde beslissing welke een negatief resultaat suggereren?

(1) PB L 304, blz. 12.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale di Milano (Italië) op 2 mei 2011 — 3D I srl/Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

(Zaak C-207/11)

2011/C 211/26

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria regionale di Milano

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: 3D I srl

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 2, 4 en 8, leden 1 en 2, van richtlijn 90/434/EEG (1) van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten, in de weg aan een regeling van een lidstaat, zoals de Italiaanse regeling in artikel 2, lid 2, van decreto legislativo nr. 544 van 30 december 1992, volgens welke een aandeleninbreng of een aandelenruil voor de inbrengende vennootschap leidt tot belasting van de meerwaarde van de overdracht bestaande in het verschil tussen de oorspronkelijke aankoopkosten van de overgedragen aandelen of effecten en hun normale waarde, tenzij de inbrengende vennootschap op haar eigen fiscale balans een speciaal reservefonds opneemt dat overeenstemt met de door de inbreng gerealiseerde meerwaarde, in een geval zoals in het hoofdgeding aan de orde is?

(1) PB L 225, blz. 1.
1.a)

Het Verdrag zegt in artikel 282, thans [335], dat de Unie vertegenwoordigd wordt door de Commissie; — artikel 335 van het Werkingsverdrag enerzijds, en artikelen 103 en 104 van het Financieel Reglement anderzijds, stellen dat, voor wat betreft de administratieve aangelegenheden die verband houden met hun werking, de betrokken instellingen de Unie vertegenwoordigen met als mogelijk gevolg dat de instellingen, al dan niet op exclusieve wijze, zij het zijn die in rechte kunnen optreden; — het is niet twijfelachtig dat het betaald krijgen door aannemers enz.. van overdreven prijzen als gevolg van een kartelvorming, valt onder het begrip: fraude; — in het Belgisch Nationaal recht geldt als beginsel: „Lex specialis generalibus derogat”; — in de mate dit rechtsbeginsel ook ingang vindt in het Europees recht, is het dan niet zo dat het initiatief voor het instellen van de vorderingen (behalve daar waar de Commissie zelf de aanbestedende overheid was) toekwam aan de betrokken instellingen?
1)

Wordt het verbod van discriminatie op grond van leeftijd als bedoeld in de artikelen 1 en 16 van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) geschonden door een nationale regeling die bepaalt dat een verschil in behandeling op grond van leeftijd toelaatbaar is wanneer de sociale partners in het kader van een sectoriële regeling inzake sociale zekerheid werknemers hebben uitgesloten van de uitkeringen van het sociaal plan indien die werknemers economisch beschermd zijn omdat zij, in voorkomend geval na ontvangst van werkloosheidsuitkeringen, recht hebben op een pensioen, of is een dergelijk verschil in behandeling ingevolge artikel 6, lid 1, tweede alinea, sub a, van richtlijn 2000/78/EG gerechtvaardigd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Oostenrijk) op 20 april 2011 — Peter Hehenberger/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-188/11)

2011/C 211/22

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Peter Hehenberger

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Prejudiciële vraag

Verzet verordening (EG) nr. 1257/1999 (1) juncto verordening (EG) nr. 817/2004 (2) zich tegen een regeling van de steunverlener, volgens welke indien de uitvoering van een controle ter plaatse (oppervlaktemeting) wordt belemmerd of onmogelijk gemaakt, alle in het kader van een landbouwmilieumaatregel in de verbintenisperiode reeds verleende subsidies door de steuntrekker moeten worden terugbetaald, ook wanneer deze reeds gedurende verschillende jaren werden toegekend en uitbetaald?

(1) Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en instelling van een aantal verordeningen (PB L 160, blz. 80).

(2) Rectificatie van verordening (EG) nr. 817/2004 van de Commissie van 29 april 2004 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (PB L 153 van 30.4.2004) (PB L 231, blz. 24).
2)

Zo neen, is een nationale regeling die als zodanig gericht is op de bestrijding van criminaliteit door de uitoefening van controle op de in de betrokken sector actieve ondernemingen om te verzekeren dat de betrokken activiteiten enkel worden uitgeoefend binnen aan deze controle onderworpen circuits, en daartoe het uitsluitende recht tot de uitvoering, het beheer, de organisatie en de exploitatie van kansspelen verleent aan een enkele onderneming, ook dan verenigbaar met de artikelen 43 en 49 EG wanneer deze verlening een ongebreidelde uitbreiding van het aanbod daarvan tot gevolg heeft? Of dient, teneinde de betrokken beperking als ter verwezenlijking van het doel van bestrijding van de criminaliteit geschikt te kunnen beschouwen, de uitbreiding van het aanbod in ieder geval gecontroleerd te zijn, zodat zij binnen de grenzen blijft van hetgeen ter bereiking van dat doel noodzakelijk is? Indien de uitbreiding van het aanbod hoe dan ook gecontroleerd dient te worden, kan dan van een gecontroleerde uitbreiding worden gesproken wanneer een uitsluitend recht in de betrokken sector wordt verleend aan een lichaam met de in de eerste prejudiciële vraag vermelde kenmerken? En tenslotte, indien de verlening van genoemd uitsluitend recht geacht wordt te leiden tot een gecontroleerde uitbreiding van het kansspelaanbod, gaat de verlening ervan aan een enkele onderneming dan verder dan noodzakelijk is, in die zin dat hetzelfde doel eveneens op vruchtbare wijze kan worden gediend door de verlening van dat recht aan meer dan één onderneming?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 179/13

Hogere voorziening ingesteld op 26 april 2011 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-122/09, Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-195/11 P)

2011/C 179/24

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Maxian Rusche, H. van Vliet, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd, Raad van de Europese Unie

Conclusies

Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

— het bestreden arrest te vernietigen;

— verzoeksters in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de Commissie in deze hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Punt 1 van het dictum van het bestreden arrest verklaart verordening (EG) nr. 1355/2008 (1) van de Raad nietig, voor zover zij Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd en Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd betreft (hierna: „verzoeksters”) en trekt daarbij het opgelegde antidumpingrecht volledig in, zodat het antidumpingrecht dat verzoeksters op hun invoer dienen te betalen tot nul wordt herleid.

De Commissie betoogt dat het Gerecht ultra petita heeft beslist, door het antidumpingrecht volledig in te trekken, hoewel verzoeksters zelf erkennen dat de wijziging waarom zij verzochten er slechts toe zou hebben geleid dat het antidumpingrecht op hun producten werd verlaagd.

Volgens de Commissie schendt het dictum van het bestreden arrest bijgevolg artikel 264, lid 1, VWEU, gelezen in samenhang met artikel 254, lid 6, VWEU en het evenredigheidsbeginsel. De nietigverklaring van de hele verordening, voor zover zij verzoeksters betreft, is niet evenredig met de enige grond tot nietigverklaring die door het Gerecht is aanvaard. Bovendien heeft het Gerecht in dit verband ultra petita uitspraak gedaan.

(1) Verordening (EG) nr. 1355/2008 van de Raad van 18 december 2008 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopig recht op bepaalde bereide of verduurzaamde citrusvruchten (mandarijnen enz.) van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB L 350, blz. 35).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 179/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 18 maart 2011 — Jürgen Blödel-Pawlik/HanseMerkur Reiseversicherung AG

(Zaak C-134/11)

2011/C 179/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jürgen Blödel-Pawlik

Verwerende partij: HanseMerkur Reiseversicherung AG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7 van richtlijn 90/314/EEG (1) betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten ook worden toegepast wanneer de touroperator insolvent is omdat hij de door de reizigers betaalde bedragen van meet af aan bedrieglijk volledig heeft gebruikt in strijd met de doelstelling ervan, en de totstandkoming van de reis nooit was gepland?

(1) Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (PB L 158, blz. 59).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 160/13

Beroep ingesteld op 28 maart 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-150/11)

2011/C 160/16

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: O. Beynet en A. Marghelis, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door bij de technische controle die voorafgaat aan de inschrijving van een eerder in een andere lidstaat ingeschreven voertuig niet alleen de overlegging van het kentekenbewijs te verlangen, maar ook het conformiteitscertificaat, en door eerder in een andere lidstaat ingeschreven voertuigen vóór hun inschrijving aan een technische controle te onderwerpen waarbij geen rekening wordt gehouden met de resultaten van de technische controle in een andere lidstaat, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 1999/37/EG van de Raad van 29 april 1999 inzake de kentekenbewijzen van motorvoertuigen (1) en artikel 34 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie voert ter onderbouwing van haar beroep twee grieven aan: schending van artikel 34 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en van richtlijn 1999/37/EG door de nationale wettelijke regeling die voorafgaand aan de inschrijving van een eerder in een andere lidstaat ingeschreven voertuig de overlegging van het conformiteitscertificaat verlangt en die geen rekening houdt met de resultaten van de eerdere technische controle in die andere staat.

Met haar eerste grief verwijt de Commissie verweerder dat hij een algemene en systematische technische controle oplegt voordat voordien in andere lidstaten ingeschreven tweedehands voertuigen kunnen worden ingeschreven, waarbij geen rekening wordt gehouden met eventuele controles die aldaar reeds zijn verricht. Die controle kan bepaalde betrokkenen ervan weerhouden in België tweedehands voertuigen in te voeren die voordien waren ingeschreven in andere lidstaten, hetgeen een bij artikel 34 VWEU verboden belemmering van het vrij verkeer van goederen oplevert.

Met haar tweede grief wijst de Commissie erop dat volgens de nationale regeling een verzoek om omschrijving niet kan worden aanvaard wanneer een certificaat van de technische controle ontbreekt, dat door de Belgische autoriteiten pas wordt afgegeven na overlegging van het conformiteitscertificaat, bovenop het in een andere lidstaat afgegeven kentekenbewijs. Die regeling druist in tegen artikel 4 van richtlijn 1999/37/EG en holt het beginsel van wederzijdse erkenning van de door andere lidstaten afgeven geharmoniseerde kentekenbewijzen uit. Hoewel die maatregel zonder onderscheid van toepassing is op voertuigen die zijn ingeschreven in België of in een andere lidstaat, raakt hij toch eerder tweedehands voertuigen uit een andere lidstaat, aangezien in de meeste lidstaten het conformiteitscertificaat het voertuig niet vergezelt.

(1) PB L 138, blz. 57.