ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15

De Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Graz, waarbij Elshani beroep heeft ingesteld tegen die beslissing, heeft de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) De voorwaarden voor het tenietgaan van een douaneschuld die zijn vastgesteld in artikel 233, eerste alinea, sub d, van [het douanewetboek] verwijzen niet naar het tijdstip van ontstaan van de douaneschuld, maar naar een tijdstip na het ontstaan van de douaneschuld, aangezien sprake is van een douaneschuld die ingevolge artikel 202 douanewetboek ‚is ontstaan’. Moeten de woorden ‚bij het onregelmatig binnenbrengen’ in de zin van artikel 233, eerste alinea, sub d, douanewetboek aldus worden uitgelegd, — dat het binnenbrengen van een goed in het douanegebied van de Gemeenschap, ten aanzien waarvan ingevolge artikel 202 douanewetboek een douaneschuld is ontstaan, reeds is voltooid met de overbrenging ervan naar het douanekantoor aan de grens of naar een andere, door de douaneautoriteiten aangeduide plaats, maar in elk geval met het verlaten van het terrein van het douanekantoor of van de aangeduide andere plaats, aangezien het goed daardoor het douanegebied is binnengekomen, zodat de inbeslagneming en verbeurdverklaring van de goederen na dit tijdstip niet meer tot tenietgaan van de douaneschuld leidt, of moeten deze woorden aldus worden uitgelegd, — dat het binnenbrengen van een goed in het douanegebied van de Gemeenschap, ten aanzien waarvan ingevolge artikel 202 douanewetboek een douaneschuld is ontstaan, uit economisch oogpunt voortduurt zolang het vervoer duurt dat aansluit op het binnenbrengen van het goed in het douanegebied en hiermee een samenhangend geheel vormt, en dus zolang het goed nog niet is aangekomen en gestopt op zijn eerste plaats van bestemming in het douanegebied, zodat de inbeslagneming en verbeurdverklaring van de goederen tot op dit tijdstip nog tot een tenietgaan van de douaneschuld leidt? 2) Bij een onregelmatige handelwijze in de zin van artikel 202 douanewetboek die bij het binnenbrengen wordt ontdekt, gaat de douaneschuld dwingend teniet. De inbeslagneming van goederen op het ogenblik dat deze aan het douanetoezicht worden onttrokken, een onregelmatige handelwijze in de zin van artikel 203 douanewetboek, leidt daarentegen niet tot het onmiddellijke tenietgaan van de douaneschuld. Moet artikel 233, eerste alinea, sub d, douanewetboek aldus worden uitgelegd, dat dit tenietgaan van de douaneschuld, dat uitdrukkelijk is beperkt tot gevallen waarin de douaneschuld is ontstaan ingevolge artikel 202 douanewetboek, toch strookt met de verplichting tot gelijke behandeling van onregelmatige handelwijzen?”
32

In het kader van deze redenering heeft de verwijzende rechterlijke instantie onder meer gewezen op het arrest van 14 juli 2005, Charles en Charles-Tijmens (C-434/03, Jurispr. blz. I-7037), meer in het bijzonder op de punten 23 tot en met 25 van dat arrest, waarin het Hof heeft herinnerd aan de rechtspraak inzake de btw-regels die gelden voor investeringsgoederen voor gemengd gebruik, dat wil zeggen bedrijfsmatig gebruik en privégebruik. Voor de btw heeft de belanghebbende de keuze om een goed hetzij volledig voor het bedrijfsvermogen te bestemmen, hetzij het geheel in zijn privévermogen te behouden, waardoor het dus volledig buiten het btw-stelsel wordt gehouden, hetzij het slechts voor het gedeelte waarvoor het daadwerkelijk voor zijn beroepsactiviteit wordt gebruikt, voor zijn onderneming te bestemmen. Indien de belastingplichtige ervoor kiest, investeringsgoederen die zowel voor bedrijfs- als voor privédoeleinden worden gebruikt, te behandelen als goederen van de onderneming, komt de bij de verkrijging van deze goederen verschuldigde voorbelasting in beginsel voor algehele en onmiddellijke aftrek in aanmerking. In dat geval volgt uit artikel 6, lid 2, sub a, van de Zesde richtlijn dat wanneer voor een voor de onderneming bestemd goed recht op volledige of gedeeltelijke aftrek van voorbelasting is ontstaan, het gebruik daarvan voor privédoeleinden van de belastingplichtige of van zijn personeel of voor andere dan bedrijfsdoeleinden wordt gelijkgesteld met een dienst verricht onder bezwarende titel.
1)

Door richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (kaderrichtlijn) en met name artikel 2, sub k, ervan betreffende de definitie van het begrip „abonnee”, niet correct uit te voeren, is de Republiek Polen de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
110

Vastgesteld moet worden dat de schending van punt 5, sub c, van de richtsnoeren voor het eerst in het stadium van de hogere voorziening door FNCBV is aangevoerd. Bijgevolg is er overeenkomstig artikel 42, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, dat overeenkomstig artikel 118 van dit Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, sprake van een nieuw middel dat niet-ontvankelijk is, aangezien het niet is gesteund op gegevens, hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de behandeling is gebleken.
De bezetting van de kanalen van het analoge kabelnetwerk is geregeld in § 37, leden 1, 2 en 7, van het NMedienG, waarin is bepaald:

„1. Met de kabel voor analoge ontvangst van televisieprogramma’s moeten ten minste de televisieprogramma’s kunnen worden ontvangen die op grond van deze wet voor terrestrische distributie of kabeldistributie zijn toegelaten, of in overeenstemming met een andere wet van de deelstaat Niedersachsen worden uitgezonden. Indien de kabelkanalen een verschillend technisch bereik hebben, dan dienen de in de eerste zin bedoelde programma’s te worden doorgegeven via de kanalen met het grootste bereik. Wat de uitzending van Bürgerrundfunk [(burgertelevisie)] betreft, worden de eerste en de tweede zin slechts toegepast op de in overeenstemming met § 28, lid 1 bepaalde gebieden. […]

2. Wanneer de kabel niet over voldoende kanalen beschikt voor andere televisieprogramma’s, stelt [NLM] een rangorde vast voor de toewijzing van een kabelkanaal aan televisieprogramma’s die niet op grond van lid 1 in aanmerking zijn genomen. Zij houdt daarbij ook op passende wijze rekening met mediadiensten in de zin van het Staatsvertrag über Mediendienste [(staatsverdrag betreffende mediadiensten)]. Bij de vaststelling van deze rangorde is de bijdrage van de verschillende programma’s of diensten aan de diversiteit van het kabelaanbod bepalend, waarbij rekening dient te worden gehouden met de informatiebehoeften op regionaal vlak of binnen een gebied dat de grenzen van de deelstaat overschrijdt.

[…]

7. In de in overeenstemming met § 28, lid 1, bepaalde gebieden dienen de kabelexploitanten kosteloos een televisiekanaal en een radiokanaal ter beschikking te stellen voor de uitzendingen van organisaties voor Bürgerrundfunk met een vergunning voor die gebieden, wanneer zij daarom verzoeken.”
5

Het eerste deel van de GN bevat een geheel van inleidende bepalingen. In dit deel, in titel I, „Algemene regels”, luidt afdeling A, met als opschrift „Algemene regels voor de interpretatie van de [GN]” (hierna: „algemene regels”), als volgt: „Voor de indeling van goederen in de [GN] gelden de volgende bepalingen. 1. De tekst van de opschriften van de afdelingen, van de hoofdstukken en van de onderdelen van hoofdstukken wordt geacht slechts als aanwijzing te gelden; voor de indeling zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van de posten en de aantekeningen op de afdelingen of op de hoofdstukken en — voor zover dit niet in strijd is met de bewoordingen van bedoelde posten en aantekeningen — de navolgende regels. […] 3. Indien goederen met toepassing van het bepaalde onder 2, sub b, of om enige andere reden vatbaar zijn voor indeling onder twee of meer posten, geschiedt de indeling als volgt: a) […] b) mengsels, werken die zijn samengesteld uit of met verschillende stoffen dan wel zijn vervaardigd door samenvoeging van verschillende goederen, zomede goederen in stellen of assortimenten opgemaakt voor de verkoop in het klein, waarvan de indeling niet mogelijk is aan de hand van het bepaalde onder 3, sub a, worden ingedeeld naar de stof of naar het goed waaraan de mengsels, de werken, de stellen of de assortimenten hun wezenlijk karakter ontlenen, indien dit kan worden bepaald; c) in de gevallen waarin de indeling aan de hand van het bepaalde onder 3, sub a, en 3, sub b, niet mogelijk is, wordt van de verschillende in aanmerking komende posten, de post toegepast die in volgorde van nummering het laatst is geplaatst. […]”
53

Terwijl de Commissie eerst zowel in artikel 7, tweede alinea, van de beschikking als in haar latere schriftelijke verzoeken de nadruk had gelegd op de noodzaak om een lijst op te stellen van de ondernemingen waarvan steun moest worden teruggevorderd, en de steun vervolgens onverwijld daadwerkelijk terug te vorderen, en daarna had ingestemd met versoepelingen in de toepassing van de desbetreffende communautaire kaderregelingen, hebben de Franse autoriteiten vooral: — zich ingespannen om de Commissie een lijst te verstrekken van 464 ondernemingen die niet verplicht waren tot terugbetaling; — vanaf het eerste kwartaal van 2005 geen werkelijke stappen met het oog op daadwerkelijke terugvordering ondernomen tegen de 55 ondernemingen op de lijst die op 16 maart 2005 was verstrekt, die tussen 1994 en 2002 steun hadden ontvangen van een boven het communautaire maximum liggend brutobedrag van meer dan 1 miljoen EUR; — evenmin vanaf juli 2006 dergelijke stappen ondernomen tegen de 105 ondernemingen op de lijst die op 7 juli 2006 was verstrekt, die verplicht waren tot terugbetaling van een nettosteunbedrag van minder dan 200000 EUR; — pas op 22 oktober 2007, als bijlage bij de memorie van dupliek die in de onderhavige procedure is ingediend, bijna vier jaar na de beschikking, een lijst gegeven van 88 ondernemingen die steun van meer dan 200000 EUR moeten terugstorten; — in die memorie van dupliek erkend dat de betalingsbevelen nog steeds niet waren uitgevaardigd, hoewel op 12 april 2006 een eerste zending met 31 mei 2006 als uiterste datum was aangekondigd; — een beroep gedaan op een streven naar efficiëntie ter rechtvaardiging van de groepering van schuldvorderingen per departement, maar zonder dat dat streven echter heeft geleid tot de verzending van één enkel betalingsbevel.
34

In het hoofdgeding staat het aan de verwijzende rechter om, met inaanmerkingneming van alle omstandigheden waaronder de betrokken handeling wordt verricht, teneinde daaruit de kenmerkende elementen naar voren te halen (zie arresten van 2 mei 1996, Faaborg-Gelting Linien, C-231/94, Jurispr. blz. I-2395, punt 12, en 18 januari 2001, Stockholm Lindöpark, C-150/99, Jurispr. blz. I-493, punt 26), te bepalen of de door England Hockey aan de Hockey Clubs verleende diensten nauw samenhangen met de beoefening van sport en onontbeerlijk zijn voor het verrichten ervan, of de daadwerkelijke ontvangers van deze diensten personen zijn die aan sport doen, alsmede of deze diensten al dan niet in hoofdzaak ertoe strekken aan England Hockey extra opbrengsten te verschaffen door de uitvoering van handelingen die verricht worden in rechtstreekse mededinging met die van commerciële ondernemingen welke aan btw zijn onderworpen.
20

Die rechterlijke instantie vraagt zich evenwel af of het onvoorwaardelijke en nauwkeurige karakter van artikel 14, lid 1, sub a, van richtlijn 2003/96 op losse schroeven wordt gezet door de omstandigheid dat de lidstaten volgens de tweede zin van deze bepaling energieproducten „uit milieubeleidsoverwegingen” aan belasting kunnen onderwerpen. Dienaangaande merkt zij op dat, ofschoon de nationale wetgever op grond van deze beleidsoverwegingen — die in richtlijn 2003/96 niet worden gedefinieerd — lijkt te beschikken over een beoordelingsvrijheid inzake de keuze van de energieproducten die hij wenst te belasten, zonder meer kan worden vastgesteld of deze wetgever gebruik heeft gemaakt van de bevoegdheid die hem aldus bij genoemd artikel 14, lid 1, sub a, is verleend. De wettelijke regelingen die de wet inzake de belasting op minerale oliën later hebben gewijzigd, en de voorstukken hiervan, bevatten echter geen enkele aanwijzing dat de nationale wetgever uit milieubeleidsoverwegingen de belasting over voor de opwekking van elektriciteit gebruikte gasolie heeft willen handhaven. De nationale wetgever heeft dienaangaande gewoon niets ondernomen en heeft de bepalingen van artikel 14, lid 1, sub a, van richtlijn 2003/96 niet binnen de gestelde termijn in nationaal recht omgezet. De omzetting in nationaal recht is pas verricht bij de wet op de energiebelasting, die op 1 augustus 2006 in werking is getreden.
54

Wat ten slotte de vermeende onzekerheid betreft over de methode en de termijn om de in artikel 26, lid 3, van de universeledienstrichtlijn genoemde verplichting na te komen, dient te worden vastgesteld dat noch deze bepaling noch aanbeveling 2003/558 dienaangaande enige twijfel doet rijzen. In deze omstandigheden en met name gelet op het feit dat de Republiek Litouwen zelf in haar verweerschrift heeft uiteengezet dat aanbeveling 2003/558 geen bindende kracht heeft voor de lidstaten, kan zij niet met succes stellen dat de vertraging in de daadwerkelijke uitvoering van artikel 26, lid 3, van de universeledienstrichtlijn wordt gerechtvaardigd door het feit dat zij niet goed begreep wat van haar werd verlangd.
Met betrekking tot de werkingssfeer van dit verdrag bepaalt artikel 1, leden 2 en 3, ervan:

„2. Onder internationaal vervoer in de zin van dit verdrag wordt verstaan alle vervoer waarbij, volgens overeenkomst tussen partijen, de plaats van vertrek en de plaats van bestemming, zij er al dan niet onderbreking van het vervoer of overlading, zijn gelegen hetzij op het grondgebied van twee staten die partij zijn bij dit verdrag, hetzij op het grondgebied van een enkele staat die partij is bij dit verdrag indien een tussenlanding wordt voorzien binnen het grondgebied van een andere staat, zelfs indien die staat geen partij is bij het verdrag. Het vervoer zonder een zodanige tussenlanding tussen twee punten binnen het grondgebied van een enkele staat die partij is bij dit verdrag wordt niet beschouwd als internationaal in de zin van dit verdrag.

3. Het vervoer, te verrichten door verschillende opeenvolgende luchtvervoerders, wordt voor de toepassing van dit verdrag geacht een enkel vervoer te vormen, wanneer het door de partijen als een enkele handeling is beschouwd, of het nu in de vorm van een enkele overeenkomst dan wel in de vorm van een reeks van overeenkomsten is gesloten, en het verliest zijn internationaal karakter niet door de omstandigheid dat een enkele overeenkomst of een reeks van overeenkomsten ten volle moet worden uitgevoerd binnen het grondgebied van dezelfde staat.”
De fiscale regeling inzake dividenden die worden uitgekeerd aan in Frankrijk gevestigde moedervennootschappen, is vervat in artikel 216 van de code général des impôts (algemeen belastingwetboek; hierna: „CGI”), dat, in de versie die van toepassing was ten tijde van de feiten in het hoofdgeding, bepaalt:

„1. De netto-inkomsten uit deelnemingen die recht geven op toepassing van de belastingregeling voor moedervennootschappen zoals bedoeld in artikel 145, welke een moedervennootschap ontvangt in de loop van een belastingjaar, kunnen in mindering worden gebracht op haar totale nettowinst, na aftrek van een aandeel voor kosten en lasten.

Het in de eerste alinea bedoelde aandeel voor kosten en lasten is forfaitair bepaald op 5 % van de totale opbrengst uit de deelnemingen, belastingkredieten daaronder begrepen. Dat aandeel kan voor elk belastbaar tijdperk echter niet hoger zijn dan het totaalbedrag aan kosten en lasten van alle aard welke de deelnemende vennootschap tijdens hetzelfde tijdperk zijn opgekomen.”
Zaak C-118/07

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Finland

„Niet-nakoming — Artikel 307, tweede alinea, EG — Verzuim om passende maatregelen te treffen voor opheffing van onverenigbaarheid met EG-Verdrag van bilaterale overeenkomsten die met derde staten zijn gesloten vóór toetreding van lidstaat tot Europese Unie — Bilaterale investeringsovereenkomsten door Republiek Finland gesloten met Russische Federatie, Republiek Wit-Rusland, Volksrepubliek China, Maleisië, Democratische Socialistische Republiek Sri Lanka en Republiek Oezbekistan”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 10 september 2009 I ‐ 10891

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 november 2009 I ‐ 10906

Samenvatting van het arrest

Internationale overeenkomsten – Overeenkomsten van lidstaten – Overeenkomsten gesloten vóór inwerkingtreding van EG-Verdrag

(Art. 57, lid 2, EG, 59 EG, 60, lid 1, EG en 307, tweede alinea, EG)

Een lidstaat die verzuimt de passende middelen te gebruiken voor de opheffing van de onverenigbaarheid met het Verdrag van de bepalingen inzake kapitaaltransfer die zijn opgenomen in de bilaterale investeringsovereenkomsten inzake de bevordering en de wederzijdse bescherming van investeringen, die hij heeft gesloten met derde staten, komt de krachtens artikel 307, tweede alinea, EG op hem rustende verplichtingen niet na.

Ingevolge artikel 307, tweede alinea, EG dienen de lidstaten immers alle passende middelen te gebruiken om de vastgestelde onverenigbaarheid van vóór hun toetreding gesloten overeenkomsten met het gemeenschapsrecht op te heffen.

Het bepaalde in de artikelen 57, lid 2, EG, 59 EG en 60, lid 1, EG verleent de Raad echter de bevoegdheid om in nauwkeurig bepaalde gevallen het kapitaalverkeer en het betalingsverkeer tussen de lidstaten en derde staten te beperken. Om het nuttig effect van deze bepalingen te verzekeren moeten de maatregelen ter beperking van het vrije kapitaalverkeer, wanneer deze door de Raad worden vastgesteld, onmiddellijk kunnen worden toegepast ten aanzien van de staten waarop zij betrekking hebben.

Wanneer een overeenkomst geen bepaling bevat op grond waarvan de betrokken lidstaat zijn rechten kan uitoefenen en zijn verplichtingen kan nakomen als lidstaat van de Gemeenschap, dit uit hoofde van een volkenrechtelijk mechanisme evenmin mogelijk is en deze lidstaat geen stappen ten aanzien van de betrokken derde staat onderneemt om te voorkomen dat de toepassing van de betrokken overeenkomst in conflict zou komen met de maatregelen die de Raad krachtens de artikelen 57, lid 2, EG, 59 EG en 60, lid 1, EG kan vaststellen, en geen enkel mechanisme inroept dat hem in staat stelt om aan zijn communautaire verplichtingen te voldoen, zou de uitoefening van de aan de Raad toegekende bevoegdheden inzake het kapitaalverkeer reeds kunnen worden belemmerd door het bestaan van de bilaterale overeenkomsten en door de bewoordingen waarin zij zijn gesteld.

(cf. punten 28-33, 49-50 en dictum)
Zaak C-573/07

Sea Srl

tegen

Comune di Ponte Nossa

(verzoek van het Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia om een prejudiciële beslissing)

„Overheidsopdrachten — Aanbestedingsprocedures — Opdracht betreffende dienst van ophaling, transport en verwijdering van stadsafval — Gunning zonder aanbesteding — Gunning aan aandelenvennootschap waarvan kapitaal volledig in handen is van overheidslichamen, maar waarvan statuten voorzien in mogelijkheid van participatie door particuliere investeerders”

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 september 2009 I ‐ 8129

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Rechtstreekse gunning van overheidsopdracht voor dienstverlening door overheidslichaam aan aandelenvennootschap waarvan kapitaal volledig in handen van overheid is

(Art. 43 EG en 49 EG)

De artikelen 43 EG en 49 EG, het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit alsmede de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting verzetten zich niet tegen de rechtstreekse gunning van een overheidsopdracht voor dienstverlening aan een aandelenvennootschap waarvan het kapitaal volledig in handen van de overheid is, wanneer het overheidslichaam dat de aanbestedende dienst is, op die vennootschap toezicht uitoefent zoals op zijn eigen diensten, en die vennootschap het merendeel van haar activiteiten verricht ten behoeve van het lichaam dat haar beheerst of de lichamen die haar beheersen.

Onder voorbehoud van toetsing door de nationale rechter van de doeltreffendheid van de betrokken statutaire bepalingen, kan het toezicht dat de aandeelhoudende lichamen op die vennootschap uitoefenen, worden aangemerkt als toezicht zoals op hun eigen diensten, wanneer:

— de activiteiten van die vennootschap beperkt zijn tot het grondgebied van die lichamen en het merendeel daarvan wordt verricht te hunner behoeve, en

— die lichamen via statutaire organen bestaande uit hun vertegenwoordigers een doorslaggevende invloed op zowel de strategische doelstellingen als de belangrijke beslissingen van die vennootschap uitoefenen.

(cf. punt 90 en dictum)
Bijlage A, hoofdstuk I, punt 4, sub a, bij richtlijn 85/73 inzake de financiering van de keuringen en sanitaire controles als bedoeld in de richtlijnen 89/662, 90/425, 90/675 en 91/496, zoals gewijzigd en gecodificeerd bij richtlijn 96/43, moet aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten niet toestaat om af te wijken van de tarieflijsten van die bijlage A, hoofdstuk I, punten 1 en 2, sub a, en een retributie te heffen waarvan het tarief varieert naargelang van de omvang van de inrichting en, afhankelijk van het aantal geslachte dieren per diersoort, degressief wordt vastgesteld.

Bijlage A, hoofdstuk I, punt 4, sub b, bij richtlijn 85/73 moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat zich niet aan de in de punten 1 en 2, sub a, van datzelfde hoofdstuk vastgestelde tarieflijst hoeft te houden en een retributie mag heffen waarvan het tarief varieert naargelang van de omvang van de inrichting en het aantal geslachte dieren per diersoort, wanneer vaststaat dat deze factoren een reële weerslag hebben op de kosten die daadwerkelijk zijn gemaakt voor de verrichting van de in de relevante gemeenschapsbepalingen voorgeschreven veterinaire keuringen en controles.

(cf. punt 24, dictum 1)
Zaak C-339/07

Christopher Seagon, als curator van Frick Teppichboden Supermärkte GmbH

tegen

Deko Marty Belgium NV

(verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Bevoegde rechter”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 16 oktober 2008 I ‐ 769

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2009 I ‐ 791

Samenvatting van het arrest

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Insolventieprocedures – Verordening nr. 1346/2000

(Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 3, lid 1, 16 en 25, en punten 2, 4, 6 en 8 van de considerans)

Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat de rechterlijke instanties van de lidstaat op wiens grondgebied de insolventieprocedure is geopend, bevoegd zijn om uitspraak te doen over een faillissementspauliana die is gericht tegen een verweerder die zijn statutaire zetel in een andere lidstaat heeft.

Een dergelijke uitlegging volgt uit het nuttige effect van die verordening en uit de wil van de wetgever om in die verordening slechts voorschriften op te nemen tot regeling van de bevoegdheid inzake de opening van insolventieprocedures en de beslissingen die rechtstreeks uit de insolventieprocedure voortvloeien en daarmee nauw samenhangen.

(cf. punten 20-21, 28 en dictum)