ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De eerste wijzigingsverordening breidde het toepassingsgebied van de uitvoeringsverordening uit tot bepaalde aquacultuurdieren ( 8 ) en nam voor die dieren specifieke productievoorschriften op in titel II, hoofdstuk 2bis, met als opschrift „Dierlijke aquacultuurproductie”. In artikel 25 sexies van dat hoofdstuk, met als opschrift „Herkomst en beheer van niet-biologische aquacultuurdieren” zijn de uitzonderingsomstandigheden vastgelegd waarin niet-biologische aquacultuurdieren in het productieproces konden worden betrokken. In het bijzonder was in artikel 25 sexies, lid 3, voorzien in de mogelijkheid om gebruik te maken van een degressief percentage niet-biologische aquacultuurjuvenielen: 80 % tegen eind 2011, 50 % tegen eind 2013 en 0 % tegen eind 2015 (hierna zal ik hiernaar verwijzen als de „bepaling met betrekking tot het aflopende gebruik van niet-biologische aquacultuurjuvenielen”). In artikel 25 sexies, lid 4, zijn de beperkende voorwaarden neergelegd waaronder het verzamelen van wilde aquacultuurjuvenielen is toegestaan. In de oorspronkelijke versie ervan luidde de tekst van artikel 25 sexies als volgt:

„1. Met het oog op de reproductie of de verbetering van het genetisch materiaal mogen, wanneer geen biologische aquacultuurdieren beschikbaar zijn, in het wild gevangen of niet-biologische aquacultuurdieren in een bedrijf worden binnengebracht. Deze dieren moeten ten minste drie maanden volgens de biologische methode worden beheerd alvorens zij voor reproductiedoeleinden mogen worden gebruikt.

2. Met het oog op de opkweek mogen niet-biologische aquacultuurjuvenielen op een bedrijf worden binnengebracht wanneer geen biologische aquacultuurjuvenielen beschikbaar zijn. Ten minste twee derde van de productiecyclus moet volgens de biologische methode worden beheerd.

3. Het maximumpercentage niet-biologische aquacultuurjuvenielen die op een bedrijf mogen worden binnengebracht, bedraagt: 80 % tegen 31 december 2011, 50 % tegen 31 december 2013 en 0 % tegen 31 december 2015.

4. Het verzamelen van wilde aquacultuurjuvenielen voor opkweekdoeleinden is slechts in de volgende gevallen toegestaan:

a) wanneer het de natuurlijke instroom van larven en juvenielen van vissen of schaal- en schelpdieren bij het vullen van vijvers, inperkingssystemen en afgebakende ruimten betreft;
27.

Bij beslissing van 22 maart 2016 heeft het Amtsgericht Kehl het Hof daarom de volgende vragen voorgelegd: „1) Moet het EU-recht, in het bijzonder artikel 2 van richtlijn 2006/126 of de artikelen 18, 21, 45, 49 en 56 VWEU, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke de erkenning van in een andere lidstaat verkregen rijbevoegdheid wordt geweigerd, in het bijzonder wanneer die rijbevoegdheid was verkregen volgens de vereisten van richtlijn 2006/126? 2) Moet het EU-recht, in het bijzonder artikel 2 van de richtlijn 2006/126 of de artikelen 18, 21, 45, 49 en 56 VWEU, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke wordt geweigerd een attest van rijbevoegdheid te erkennen dat door een andere lidstaat is afgegeven aan een persoon die in die lidstaat volgens de voorwaarden van richtlijn 2006/126 rijbevoegdheid heeft verkregen, ook indien deze lidstaat de geldigheid van dat attest in de tijd en tot het eigen grondgebied heeft beperkt en dit attest bovendien niet voldoet aan de eisen van het eenvormig Europees rijbewijsmodel van richtlijn 2006/126? 3) Voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Moet het EU-recht, in het bijzonder artikel 2 van richtlijn 2006/126 of de artikelen 18, 21, 45, 49 en 56 VWEU, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat die een strafrechtelijke sanctie stelt op het besturen van een motorvoertuig zonder daartoe het recht te hebben, hoewel de bestuurder in een andere lidstaat rijbevoegdheid had verkregen volgens de voorwaarden van richtlijn 2006/126, maar daarvan niet het bewijs kon leveren aan de hand van een attest dat aan de voorwaarden van die richtlijn voldoet? 4) Voor het geval dat de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: Moet het EU-recht, in het bijzonder artikel 2 van richtlijn 2006/126 of de artikelen 18, 21, 45, 49 en 56 VWEU, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat – waarin aan een aanvrager van een rijbewijs in de regel onmiddellijk na het slagen voor het praktische rijexamen het definitieve rijbewijs wordt afgegeven – volgens welke het besturen van een motorvoertuig als bestuursrechtelijke overtreding wordt bestraft met een bestuursrechtelijke boete wanneer de bestuurder van het motorvoertuig, die in een andere lidstaat overeenkomstig de voorwaarden van richtlijn 2006/126 rijbevoegdheid heeft verkregen, tijdens het besturen geen definitief rijbewijs als bewijs van zijn rijbevoegdheid bij zich heeft, omdat hem een dergelijk rijbewijs wegens de bijzonderheden van de procedure voor de afgifte van definitieve rijbewijzen in die lidstaat, waarop de bestuurder van het motorvoertuig geen invloed heeft, nog niet was afgegeven, maar hij in plaats daarvan een officieel attest dat aan de voor de verkrijging van rijbevoegdheid vereiste voorwaarden is voldaan, bij zich heeft?”
Artikel 28 van de Dublin III-verordening, dat valt onder deel V, „Bewaring met het oog op overdracht”, luidt als volgt:

„1. De lidstaten houden niemand in bewaring om de enkele reden dat hij aan de bij deze verordening ingestelde procedure onderworpen is.

2. Wanneer er een significant risico op onderduiken van een persoon bestaat, mogen de lidstaten de betrokken persoon in bewaring houden om overdrachtsprocedures overeenkomstig deze verordening veilig te stellen[ ( 4 )], op basis van een individuele beoordeling en, enkel voor zover bewaring evenredig is, en wanneer andere, minder dwingende alternatieve maatregelen niet effectief kunnen worden toegepast.

3. De bewaring duurt zo kort mogelijk en niet langer dan de tijd die redelijkerwijs nodig is om de vereiste administratieve procedures zorgvuldig af te ronden totdat de overdracht uit hoofde van deze verordening is uitgevoerd.

Wanneer een persoon op grond van dit artikel in bewaring wordt gehouden, duurt de termijn voor het indienen van een overname- of terugnameverzoek niet langer dan één maand vanaf het tijdstip van indiening van het verzoek. De lidstaat die de procedure uit hoofde van deze verordening uitvoert, vraagt in dergelijke gevallen om een spoedig antwoord. Dit antwoord wordt gegeven binnen twee weken na ontvangst van het overname- of terugnameverzoek. Het zonder antwoord laten verstrijken van de termijn van twee weken staat gelijk met aanvaarding van het verzoek en houdt de verplichting in om de persoon over te nemen of terug te nemen en te voorzien in een passende aankomstregeling.

Wanneer een persoon op grond van dit artikel in bewaring wordt gehouden, wordt de overdracht van de betrokkene van de verzoekende lidstaat aan de verantwoordelijke lidstaat zo spoedig uitgevoerd als praktisch mogelijk is, en uiterlijk binnen zes weken vanaf de impliciete of expliciete aanvaarding van het overname- of terugnameverzoek door een andere lidstaat, dan wel vanaf het tijdstip waarop het beroep of het bezwaar niet langer opschortende werking heeft overeenkomstig artikel 27, lid 3.

Wanneer de verzoekende lidstaat zich niet houdt aan de termijnen voor het indienen van een overname- of terugnameverzoek, of wanneer de overdracht niet binnen de in de derde alinea genoemde termijn van zes weken geschiedt, wordt de betrokkene niet langer in bewaring gehouden. De artikelen 21, 23, 24 en 29 blijven van overeenkomstige toepassing.

4. Op de voorwaarden voor de bewaring van personen en op de waarborgen die gelden voor in bewaring gehouden personen zijn, met het oog op het veilig stellen van de procedures voor overdracht aan de verantwoordelijke lidstaat, de artikelen [9 tot en met 11] van richtlijn [2013/33] van toepassing.”
97.

Tegen de achtergrond van het bovenstaande geef ik het Hof in overweging het verzoek van de Consiglio di Stato om een prejudiciële beslissing, als volgt te beantwoorden: „1) Het is niet verenigbaar met artikel 3, leden 2 en 3 bis, van richtlijn 2002/21/EG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140/EG, wanneer een door de nationale regelgevende instantie gevoerde, lopende toewijzingsprocedure van digitale televisiefrequenties op last van andere overheidsautoriteiten, die niet als bevoegde toezichtsinstantie of beroepsinstantie handelen, eerst wordt geschorst en later geheel wordt afgebroken. 2) Het vertrouwensbeginsel van het recht van de Unie staat er niet aan in de weg een nog lopende procedure van de nationale regelgevende instantie tot kosteloze toewijzing van digitale televisiefrequenties af te breken en in plaats daarvan voor dezelfde instantie een nieuwe procedure te voeren tot op betaling berustende toewijzing van dergelijke frequenties. 3) De nationale wetgever voert geen regelgevingstaken uit en valt ook niet onder de verplichting tot raadpleging krachtens artikel 7, lid 1, onder b), van richtlijn 2002/20/EG juncto artikel 6 van richtlijn 2002/21, wanneer hij voorschrijft dat televisiefrequenties tegen betaling zullen worden toegewezen. 4) Artikel 9 van richtlijn 2002/21, de artikelen 3, 5 en 7 van richtlijn 2002/20, en de artikelen 2 en 4 van richtlijn 2002/77/EG staan niet in de weg aan de volgende maatregelen: a) een beperking van de speciaal voor kleinere netwerkexploitanten en voor nieuwe marktdeelnemers gereserveerde digitale televisiefrequenties, wanneer daarmee voorwaarden van algemeen belang of aanbevelingen op grond van toepasselijke internationale overeenkomsten in aanmerking worden genomen of wanneer frequentie-interferentie moet worden vermeden, vooropgesteld dat het evenredigheidsbeginsel in acht wordt genomen en de toetreding tot de markt van nieuwe marktdeelnemers niet buitensporig wordt verzwaard; b) een op betaling berustende toewijzing van digitale televisiefrequenties, indien bij deze toewijzing en met name bij de vaststelling van de vergoeding de beginselen van transparantie, non-discriminatie en evenredigheid in acht worden genomen en wordt gewaarborgd dat met deze toewijzing de mededinging op de televisiemarkt en het pluralisme van de media naar behoren worden bevorderd.”
45.

Met betrekking tot de rente moet ten eerste worden opgemerkt dat de Ierse wet op het tijdstip dat relevant is voor de beoordeling van de Ierland verweten niet-nakoming, dat wil zeggen op de dag waarop de in het met redenen omklede advies gestelde termijn verstreek, evenmin voorzag in rente. Ten tweede – en dat is aanzienlijk belangrijker – wijst niets in de beschikking VAV-Autovermietung erop dat de niet-betaling van rente een grond was voor het Hof om te oordelen dat de Nederlandse regeling in strijd was met de vrijheid van dienstverrichting. In die zaak was niet de rente het voornaamste probleem, maar het feit dat een bedrag aan belasting moest worden voldaan waarbij geen rekening werd gehouden met de geplande gebruiksduur van het voertuig op het grondgebied van Nederland. De kwestie van de rente vormt dus niet een zodanig verschil tussen de zaak VAV-Autovermietung en de onderhavige zaak dat de gevolgtrekkingen uit de eerste zaak niet kunnen worden toegepast in de tweede. Dientengevolge moet het tweede argument van Ierland worden onderzocht.
Artikel 193 van de codice delle assicurazioni private (wetboek van particuliere verzekeringen) ( 10 ), zoals geldend ten tijde van de feiten van het hoofdgeding, bepaalde het volgende:

„1. Verzekeringsondernemingen met wettelijke zetel in een andere lidstaat zijn onderworpen aan het prudentiële toezicht door de autoriteit van de lidstaat van herkomst, ook voor de werkzaamheden die zij op grond van het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van diensten uitoefenen op het grondgebied van de Italiaanse Republiek.

2. Onverminderd het bepaalde in lid 1, zal [ISVAP] ( 11 ), zodra het vaststelt dat een verzekeringsonderneming de bepalingen van de voor haar geldende Italiaanse wetgeving niet naleeft, tegen die schending protest aantekenen en haar gelasten die wetsbepalingen en de ter uitvoering daarvan vastgestelde bepalingen in acht te nemen.

3. Indien de onderneming zich niet voegt naar de wetsbepalingen en de ter uitvoering daarvan vastgestelde bepalingen, zal [ISVAP] de toezichthoudende autoriteit van de lidstaat van herkomst daarvan in kennis stellen en haar verzoeken de noodzakelijke maatregelen te treffen om de schendingen te beëindigen.

4. Indien de autoriteit van de lidstaat van herkomst geen of ontoereikende maatregelen treft, de begane onregelmatigheden het algemeen belang kunnen schaden, of indien er dringende redenen zijn om de belangen van verzekerden of van anderen die recht hebben op verzekeringsuitkeringen, te beschermen, kan [ISVAP] – na de toezichthoudende autoriteit van de lidstaat van herkomst daarvan op de hoogte te hebben gebracht – de noodzakelijke maatregelen jegens de verzekeringsonderneming treffen, met inbegrip van het verbod – met de in artikel 167 bepaalde gevolgen – om nieuwe overeenkomsten op grond van het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van diensten te sluiten.

5. Indien de verzekeringsonderneming die de inbreuk heeft gepleegd, haar werkzaamheden via een bijkantoor uitoefent of goederen bezit op het grondgebied van de Italiaanse Republiek, worden de krachtens de Italiaanse wetgeving geldende bestuursrechtelijke sancties opgelegd aan dat bijkantoor of uitgevoerd in de vorm van verbeurdverklaring van op het Italiaanse grondgebied aanwezige goederen.

6. Maatregelen waarbij sancties of beperkingen in de uitoefening van werkzaamheden op grond van het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van diensten worden opgelegd, worden ter kennis van de betrokken onderneming gebracht. De verzekeringsmaatschappij voert haar correspondentie met [ISVAP] in het Italiaans.”
33.

In het hoofdgeding staat het mijns inziens dan ook aan de verwijzende rechterlijke instantie om, rekening houdend met de inhoud van de betrokken diensten, uit te maken of de omstandigheid dat aan verweerder in het hoofdgeding vrijstelling van de btw is geweigerd, een schending van het beginsel van gelijke behandeling oplevert ten opzichte van andere marktdeelnemers die dezelfde diensten in vergelijkbare omstandigheden verrichten en wel de in artikel 13, A, lid 1, onder n), van de Zesde richtlijn bedoelde vrijstelling genieten. Gelet op de rol van verweerder in het hoofdgeding, te weten bevordering van de film in het Verenigd Koninkrijk, dient dit onderzoek mijns inziens in het bijzonder te worden verricht tegen de achtergrond van punt 1 van groep 13 van bijlage 9 bij de wet van 1994 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde, dat in een dergelijke vrijstelling voorziet voor de toekenning door publiekrechtelijke instellingen of voor vrijstelling in aanmerking komende instellingen van een recht van toegang tot een theater-, muziek- of dansvoorstelling van culturele aard.
Een nationale regeling zoals neergelegd in artikel 1 van de wet van 15 april 1958 betreffende de publiciteit inzake tandverzorging, in de versie die gold ten tijde van de feiten in het hoofdgeding, die verstrekkers van tandheelkundige zorg in het kader van een vrij beroep of een tandartspraktijk verbiedt direct of indirect enige op het publiek gerichte reclame voor hun diensten te maken, vormt een beperking van de vrijheid van vestiging en van de vrijheid van dienstverrichting in de zin van de artikelen 49 en 56 VWEU.

Deze beperking is gerechtvaardigd uit hoofde van de bescherming van de volksgezondheid indien de nationale wettelijke regeling aan de orde in het hoofdgeding dergelijke beroepsbeoefenaren niet verbiedt een eenvoudige en neutrale vermelding te doen opnemen in een telefoongids of in een ander openbaar informatiemedium teneinde aan hun bestaan als beroepsbeoefenaar bekendheid te geven, zoals een vermelding van hun identiteit, de activiteiten die zij mogen uitoefenen, de plaats waar zij deze uitoefenen, hun spreekuren en hun contactgegevens.”
4.

In de procedure voor het Hof is echter tot dusver geen aandacht besteed aan een ander arrest dat, naast tal van belangwekkende opmerkingen over andere aspecten van het Europese milieurecht, reeds een abstracte definitie bevat van hetgeen moet worden begrepen onder „plan of programma” in de zin van de SMB-richtlijn. Volgens het Hof gaat het hierbij om een besluit dat de criteria en de regels in verband met de ruimtelijke ordening vaststelt en voorziet in toezichtregels en -procedures die bij de uitvoering van een of meer projecten in acht moeten worden genomen. ( 5 ) Er behoeft derhalve alleen nog maar te worden nagegaan of die definitie moet worden genuanceerd en of zij in het onderhavige geval van toepassing is.
47.

In casu stellen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie niet verplicht was de formele onderzoeksprocedure in te leiden nadat zij had vastgesteld dat de VLT-overeenkomst, die samen met het addendum was onderzocht, OPAP een voordeel verleende in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. Zij betogen dat het op dat ogenblik voor de Commissie duidelijk moet zijn geweest dat de VLT-overeenkomst (waarschijnlijk onverenigbare) steun vormde. Rekwiranten betogen volgens mij dus dat de Commissie ernstige moeilijkheden heeft ondervonden bij de beoordeling van de aangemelde maatregelen en derhalve de formele onderzoeksprocedure had moeten inleiden. Voorts stellen rekwiranten dat het Gerecht op een aantal punten blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting in de punten 50 tot en met 53 van het bestreden arrest, waardoor het ten onrechte tot de slotsom kwam dat de Commissie geen ernstige moeilijkheden had ondervonden bij de beoordeling van de aangemelde maatregelen. Rekwiranten trachten in wezen aan te tonen dat het Gerecht met zijn oordeel dat de Griekse autoriteiten wijzigingen in de oorspronkelijk aangemelde maatregelen mochten aanbrengen na verschillende berekeningen en herberekeningen, in feite de verplichting van de Commissie om de formele onderzoeksprocedure in te leiden, heeft beperkt tot zaken waarin er onenigheid bestaat tussen de Commissie en de aanmeldende lidstaat. Tot slot betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de feiten die in eerste aanleg werden aangevoerd om het bestaan van ernstige moeilijkheden te bewijzen, afzonderlijk te onderzoeken, terwijl het deze samen had moeten beschouwen om te bepalen of er sprake was van dergelijke moeilijkheden.
44.

Dus zelfs al zou komen vast te staan dat voetnoot 3 specifiek met het oog op Aberthaw was geformuleerd, hetgeen in de onderhavige procedure niet is bewezen, kan een dergelijke slotsom mogelijkerwijs relevant zijn voor de eventuele nietigverklaring ( 9 ) van een dergelijke hypothetisch „doodgeboren bepaling”. Mijns inziens kan dit echter niet leiden tot het herschrijven door de rechter van een duidelijk cijfer, aantal of percentage, dat door de wetgever was gekozen en neergelegd in de wetstekst. Dit zou neerkomen op uitlegging contra legem, dat wil zeggen een uitlegging die indruist tegen de duidelijke bewoordingen van een bepaling, waarvan het Hof heeft geoordeeld dat het de uiterste grens van elke uitleggingsactiviteit is. ( 10 )
8.

Om de toepassing van de verordening inzake het gemeenschapsmerk nader te regelen is in 1995 verordening nr. 2868/95 ( 4 ) vastgesteld tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 ( 5 ) van de Raad inzake het gemeenschapsmerk (hierna: „uitvoeringsverordening”), waarvan regel 30, „Vernieuwing van de inschrijving”, bepaalt: „1. Een aanvrage tot vernieuwing omvat: a) de naam van de persoon die om vernieuwing verzoekt; b) het inschrijvingsnummer van het te vernieuwen gemeenschapsmerk; c) indien de gevraagde vernieuwing slechts een deel van de waren en diensten betreft waarvoor het merk is ingeschreven, een opgave van de klassen of waren en diensten waarvoor om vernieuwing wordt verzocht en van de klassen of waren en diensten waarvoor niet om vernieuwing wordt verzocht, ingedeeld volgens de klassen van de classificatie van Nice, waarbij elke groep van waren of diensten wordt voorafgegaan door het nummer van de klasse van die classificatie waartoe die groep van waren of diensten behoort, weergegeven in de volgorde van de klassen van die classificatie. [...] 4. Indien de aanvrage tot vernieuwing binnen de in artikel 47, lid 3, van de verordening genoemde termijnen wordt ingediend, maar niet aan de overige in artikel 47 van de verordening en in deze regels genoemde voorwaarden voor vernieuwing is voldaan, stelt het Bureau de aanvrager in kennis van de vastgestelde gebreken. 5. Indien de aanvrage om vernieuwing niet of na het verstrijken van de in artikel 47, lid 3, derde volzin, van de verordening bedoelde termijn wordt ingediend, indien de taksen niet of eerst na het verstrijken van die termijn worden betaald of indien de vastgestelde gebreken niet binnen die termijn worden opgeheven, stelt het Bureau vast dat de geldigheidsduur van de inschrijving is verstreken en stelt het de gemeenschapsmerkhouder hiervan in kennis. Indien de betaalde taksen ontoereikend zijn om alle klassen van waren en diensten waarvoor de vernieuwing wordt aangevraagd, te bestrijken, geschiedt die vaststelling niet indien duidelijk is welke klasse of klassen daardoor dient, respectievelijk dienen te worden bestreken. Bij gebreke aan andere criteria neemt het Bureau de klassen in de volgorde van de classificatie in aanmerking. 6. Indien de overeenkomstig lid 5 gedane vaststelling definitief is geworden, haalt het Bureau de inschrijving van het merk in het register door. De doorhaling geldt vanaf de dag volgend op die waarop de bestaande inschrijving verstreek. [...]”
11.

Artikel 7 („Referentiedrempels”) van de Integrale-GMO-verordening staat in de „Inleidende bepalingen” van deze verordening en luidt als volgt: „1. De volgende referentiedrempels worden vastgesteld: a) voor de sector granen, 101,31 EUR per ton, voor het stadium van de groothandel voor aan het pakhuis geleverde goederen, niet gelost; b) voor padie, 150 EUR per ton, voor de standaardkwaliteit volgens de definitie in punt A van bijlage III, voor het stadium van de groothandel voor aan het pakhuis geleverde goederen, niet gelost; c) voor suiker van de standaardkwaliteit volgens de definitie in punt B van bijlage III, voor onverpakte suiker, af fabriek: i) voor witte suiker: 404,4 EUR per ton; ii) voor ruwe suiker: 335,2 EUR per ton; d) voor de sector rundvlees, 2224 EUR per ton voor karkassen van mannelijke runderen van bevleesdheids-/vetheids-klasse R3 zoals omschreven in het in bijlage IV, punt A, bepaalde indelingsschema van de Unie voor karkassen van runderen die ten minste acht maanden oud zijn; e) voor de sector melk en zuivelproducten: i) 246,39 EUR per 100 kg voor boter; ii) 169,80 EUR per 100 kg voor mageremelkpoeder; f) 1509,39 EUR per ton voor karkassen van varkens van de standaardkwaliteit zoals in termen van gewicht en magervleesaandeel als volgt omschreven in het in bijlage IV, punt B, bepaalde indelingsschema van de Unie voor karkassen van varkens; i) karkassen met een gewicht van 60 tot minder dan 120 kg: klasse E; ii) karkassen met een gewicht van 120 tot 180 kg: klasse R; g) voor de sector olijfolie: i) 1779 EUR per ton voor extra olijfolie van de eerste persing; ii) 1710 EUR per ton voor olijfolie van de eerste persing; iii) 1524 EUR per ton voor olijfolie voor verlichting waarvan het gehalte aan vrije vetzuren twee graden bedraagt, welk bedrag met 36,70 EUR per ton wordt verlaagd voor elke extra graad zuurgehalte. 2. De Commissie houdt toezicht op de referentiedrempels vastgesteld in lid 1, rekening houdend met objectieve criteria, onder meer ontwikkelingen in de productie, productiekosten (met name inputs) en markttendensen. Indien nodig worden de referentiedrempels volgens de gewone wetgevingsprocedure geactualiseerd in het licht van de ontwikkelingen in de productie en op de markten.”