ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Is de in het Portugese recht in artikel 55, lid 1, onder f), CCP (2), gekozen oplossing, die de uitsluiting van een ondernemer van een aanbestedingsprocedure op grond van een inbreuk op de mededingingsregels gepleegd buiten de specifieke aanbestedingsprocedure, afhankelijk stelt van een besluit van de ADC met betrekking tot de oplegging van een bijkomende sanctie bestaande in een verbod om deel te nemen aan aanbestedingsprocedures – een procedure waarin het de ADC zelf is die in dat kader beoordeelt of de genomen corrigerende maatregelen passend zijn – in overeenstemming met het Unierecht en, in het bijzonder, met artikel 57, lid 4, onder d), van richtlijn 2014/24/EU?
—

Of moet de regel van artikel 55, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 883/2004, op grond waarvan de bevoegde organen de bedragen van de uitkering of uitkeringen of andere inkomsten, voor zover in aanmerking genomen, delen door het aantal uitkeringen dat aan [anticumulatie]bepalingen is onderworpen, daarentegen aldus worden uitgelegd dat niet de inkomsten die als zodanig in aanmerking worden genomen bij de toepassing van de non-cumulatieregel, maar enkel het gedeelte van de inkomsten dat een cumulatieplafond, zoals dat van de betrokken nationale regeling, overstijgt, moet worden gedeeld door het aantal overlevingspensioenen dat door anticumulatiebepalingen wordt getroffen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 1 februari 2022 — IA / DER Touristik Deutschland GmbH

(Zaak C-62/22)

(2022/C 165/37)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Frankfurt am Main

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: IA

Verwerende partij: DER Touristik Deutschland GmbH

Prejudiciële vraag

Moet artikel 18, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (hierna: “executieverordening”) (1) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling niet alleen de internationale bevoegdheid regelt, maar daarnaast ook voorziet in een door de feitenrechter verplicht toe te passen regeling inzake de territoriale bevoegdheid van nationale rechters voor geschillen over reisovereenkomsten, wanneer zowel de consument in de hoedanigheid van reiziger als de wederpartij in de hoedanigheid van reisorganisator in dezelfde lidstaat zijn gevestigd, maar de reisbestemming niet in deze lidstaat maar in het buitenland gelegen is, met als gevolg dat de consument in aanvulling op de nationale bevoegdheidsregels een vordering uit overeenkomst tegen de reisorganisator kan instellen bij de rechter van zijn woonplaats?

(1) PB. 2012, L 351, blz. 1.
3)

Indien uit de uitlegging van artikel 30, lid 2, van het akkoord, gelezen in samenhang met artikel 30, lid 1, onder a) en c), ervan, volgt dat deze bepalingen niet op de feiten van het hoofdgeding van toepassing zijn omdat een burger van de Unie na het einde van de overgangsperiode zijn woonplaats heeft opgegeven, moet artikel 30, lid 4, van het akkoord, gelezen in samenhang met lid 3, dan aldus worden uitgelegd dat in het gast- of werkland verblijvende of werkzame personen niet langer onder artikel 30, lid 1, vallen wanneer hun rechtsbetrekking als tewerkgestelde persoon (werknemer) is beëindigd en zij dientengevolge hun verblijfsrecht hebben verloren en na het einde van de overgangsperiode uit het werk- of gastland zijn vertrokken, of moet dit aldus worden uitgelegd dat de beperking van artikel 30, lid 4, betrekking heeft op het recht van verblijf en het recht om te werken die na het einde van de overgangsperiode zijn uitgeoefend, zonder dat het van belang is wanneer de rechten zijn beëindigd voor zover deze na het einde van de overgangsperiode nog bestonden?
C 109/18

Hogere voorziening ingesteld op 12 januari 2022 door KS en KD tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 10 november 2021 in zaak T-771/20, KS en KD/Raad e.a.

(Zaak C-29/22 P)

(2022/C 109/26)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: KS en KD (vertegenwoordigers: J. Stojsavljevic-Savic, Solicitor, F. Randolph, QC, en P. Koutrakos, Barrister)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Dienst voor extern optreden (EDEO)

Conclusies

— de hogere voorziening toewijzen, het bestreden arrest vernietigen en de vordering in de procedure bij het Gerecht toewijzen;

— subsidiair, de hogere voorziening toewijzen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor de eindbeslissing, en

— verweerders in eerste aanleg verwijzen in de kosten van deze hogere voorziening, de procedure bij het Gerecht en de procedure bij het Human Rights Review Panel (panel voor de beoordeling van de mensenrechtensituatie) van EULEX.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening wordt onderbouwd met een middel volgens hetwelk het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te concluderen dat het niet bevoegd was om kennis te nemen van het door rekwirantes ingestelde beroep tot vergoeding van de schade die zij hebben geleden ten gevolge van de schending van hun fundamentele mensenrechten door verweerders in eerste aanleg. Dit middel bestaat uit vier onderdelen.

Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de uitzondering op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie, die is vastgelegd in de laatste zin van de tweede alinea van artikel 24, lid 1, VEU en in de eerste alinea van artikel 275 VWEU, breed uit te leggen.

Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het arrest van 6 oktober 2020, Bank Refah Kargaran/Raad (C-134/19 P, EU:C:2020:793), verkeerd toe te passen.

Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het arrest van 25 maart 2021, Carvalho e.a./Parlement en Raad (C-565/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:252), verkeerd toe te passen.

Ten vierde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door wezenlijke onderdelen van de vordering niet te behandelen en door zijn besluit onvoldoende te motiveren.
1)

Vallen werkzaamheden van een enquêtecommissie die door een parlement van een lidstaat is ingesteld op grond van zijn recht op controle van de uitvoerende macht, binnen het toepassingsgebied van het Unierecht in de zin van artikel 16, lid 2, eerste volzin, VWEU, ongeacht het voorwerp van de enquête, zodat verordening (EU) 2016/679 (1) van toepassing is op de verwerking van persoonsgegevens door een parlementaire enquêtecommissie van een lidstaat?
4.

Indien de eerste en/of de tweede vraag ontkennend worden/wordt beantwoord in die zin dat het niet aan de rechterlijke instanties van de lidstaten, maar aan het Hof van Justitie van de Europese Unie staat om te beslissen of de omstandigheden in een lidstaat onverenigbaar zijn met het grondrecht op een eerlijk proces, omdat het justitiële apparaat zelf in deze lidstaat niet langer volgens het beginsel van de rechtsstaat functioneert: Was het justitiële apparaat in de Republiek Polen op 7 augustus 2018 en/of op 16 juli 2019 gebaseerd op het beginsel van de rechtsstaat als bedoeld in artikel 2 VEU, en is het thans gebaseerd op dit beginsel?
2)

Is het verenigbaar met artikel 38 van het Handvest, met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht en met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 dat als aanvang van de verjaringstermijn met betrekking tot een oneerlijk beding de datum wordt gehanteerd waarop een rechterlijke instantie als de Tribunal Supremo, die bindende rechtspraak kan creëren, vaststelt dat een bepaald beding oneerlijk is, los van de vraag of de betrokken consument de inhoud van dat arrest kent?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Napoli (Italië) op 15 december 2021 — VB/Commune di Portici

(Zaak C-777/21)

(2022/C 148/16)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale di Napoli

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VB

Verwerende partij: Commune di Portici

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 49 en 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in de weg aan de Italiaanse regeling (te weten artikel 93, de leden 1-bis en 7-bis, van decreto legislativo nr. 285/1992) volgens welke het een zelfstandige die sinds meer dan 60 dagen in Italië woonplaats heeft, verboden is om in die lidstaat aan het verkeer deel te nemen met een voertuig dat in een andere lidstaat is geregistreerd en dat hij gewoonlijk gebruikt om zich voor de uitoefening van zijn beroep en voor privédoeleinden in deze twee lidstaten (de lidstaat waar hij woonplaats heeft en de lidstaat waar het voertuig is geregistreerd) te verplaatsen en aan het verkeer deel te nemen?
1)

Moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (1) aldus worden uitgelegd dat het binnen een vliegtuig in het kader van een commerciële passagiersvlucht verspreiden van een muzikaal werk of fragment daarvan bij het opstijgen, landen of tijdens de vlucht, via de algemene geluidsinstallatie van het vliegtuig, een mededeling aan het publiek is in de zin van dat artikel, in het bijzonder (maar niet uitsluitend) gelet op het criterium dat de mededeling een winstoogmerk heeft? Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polen) op 26 november 2021 — Provident Polska S.A./VF

(Zaak C-717/21)

(2022/C 128/05)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Provident Polska S.A.

Verwerende partij: VF

Prejudiciële vraag

Staat artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin het grondrecht op bescherming van de woning is neergelegd, eraan in de weg dat artikel 3, lid 1, en artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), zoals gewijzigd, en met name het begrip “aanzienlijke verstoring van het evenwicht” aldus worden uitgelegd dat een consumentenkredietovereenkomst kan worden uitgevoerd door middel van aflossingen in termijnen die door de ondernemer uitsluitend worden geïnd in de woonplaats van de consument?

(1) PB 1993, L 95, blz. 29.
Hogere voorziening ingesteld op 16 december 2021 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 29 september 2021 in de gevoegde zaken T-344/19 en T-356/19, Front Polisario / Raad

(Zaak C-798/21 P)

(2022/C 119/31)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: F. Naert en V. Piessevaux, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, de Europese Commissie, Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud

Conclusies

Rekwirant verzoekt het Hof:

— het bestreden arrest te vernietigen voor zover besluit 2019/441 (1) daarbij nietig is verklaard;

— definitief uitspraak te doen over de in de hogere voorziening aan de orde gestelde kwesties en het beroep van het Front Polisario in zaak T-344/19 te verwerpen;

— het Front Polisario te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure in zaak T-344/19;

— subsidiair: de gevolgen van besluit 2019/441 te handhaven voor een periode van twaalf maanden te rekenen vanaf de datum van uitspraak van het te wijzen arrest.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het eerste middel van de hogere voorziening wordt schending aangevoerd van artikel 263, vierde alinea, VWEU voor zover in het bestreden arrest is geoordeeld dat het Front Polisario bevoegd is om op te treden voor de Unierechter.

Met het tweede middel van de hogere voorziening wordt schending aangevoerd van artikel 263, vierde alinea, VWEU en van het gezag van de handelingen voor zover in het arrest is geoordeeld dat het Front Polisario door het litigieuze besluit rechtstreeks en individueel wordt geraakt.

Met het derde middel van de hogere voorziening wordt een onjuiste rechtsopvatting aangevoerd wat betreft de toepassing van internationale rechtsnormen voor zover in het arrest is geoordeeld dat het Front Polisario zich op het zelfbeschikkingsbeginsel en het beginsel van de relatieve werking van verdragen kan beroepen.

Met het vierde middel van de hogere voorziening wordt aangevoerd dat het algemene beginsel van de relatieve werking van verdragen en van het recht op zelfbeschikking onjuist is uitgelegd en toegepast, dat afbreuk is gedaan aan het gezag van de handelingen, dat het betoog van de Raad onjuist is opgevat en dat artikel 36 juncto artikel 53, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie is geschonden, en dit voor zover in het bestreden arrest is geoordeeld dat de bevolking van de Westelijke Sahara niet heeft ingestemd met de overeenkomsten waarop besluit 2019/441 ziet.

(1) Besluit (EU) 2019/441 van de Raad van 4 maart 2019 betreffende de sluiting van de Partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko, het bijbehorende uitvoeringsprotocol en de briefwisseling bij de overeenkomst (PB 2019, L 77, blz. 4).
—

het besluit van de ECB van 21 december 2018, waarbij aan rekwirante is meegedeeld dat de ECB niet meer bevoegd was om rechtstreeks prudentieel toezicht over haar uit te oefenen, noch om ten aanzien van haar maatregelen te nemen, nietig verklaren krachtens artikel 264 VWEU;
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 11 november 2021 — Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

(Zaak C-681/21)

(2022/C 84/32)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende overheidsinstantie tot Revision: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

Andere partij in de procedure: B

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 2, lid 1 en lid 2, onder a), en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) alsook het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van eerbiediging van verworven rechten en het beginsel van de doeltreffendheid van het Unierecht aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling — zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is — die inhoudt dat een voorheen bevoordeelde groep ambtenaren met terugwerkende kracht niet langer recht heeft op pensioenbedragen die verschuldigd waren op grond van de aanpassing van het pensioen, en die er op deze wijze (het met terugwerkende kracht opheffen van de voorheen bevoordeelde groep door middel van de huidige gelijkstelling met de voorheen benadeelde groep) toe leidt dat ook de voorheen benadeelde groep ambtenaren geen recht (meer) heeft op de pensioenbedragen die verschuldigd waren op grond van de aanpassing van het pensioen, terwijl laatstgenoemde groep op die bedragen recht zou hebben wegens reeds (herhaaldelijk) door de rechter vastgestelde discriminatie op grond van leeftijd en het ten gevolge daarvan buiten toepassing laten van een met het Unierecht strijdige nationale bepaling ten behoeve van de gelijkstelling met de voorheen bevoordeelde groep?

(1) PB 2000, L 303, blz. 16.
C 73/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 29 oktober 2021 — VZW Belgische Vereniging van de Industrie van Plantenbeschermingsmiddelen (PHYTOFAR) tegen Vlaams Gewest

(Zaak C-658/21)

(2022/C 73/12)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: VZW Belgische Vereniging van de Industrie van Plantenbeschermingsmiddelen (PHYTOFAR)

Verweerder: Vlaams Gewest

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 1, van richtlijn 2015/1535/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 9 september 2015“betreffende een informatieprocedure op het gebied van technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij” aldus worden uitgelegd dat een verbod op het gebruik van pesticiden die glyfosaat bevatten door gebruikers die niet over een fytolicentie beschikken op terreinen in particulier gebruik wordt geacht betrekking te hebben op een technisch voorschrift dat overeenkomstig het bepaalde in dat artikel bij de Europese Commissie moet worden aangemeld?

(1) PB 2015, L 241, blz. 1.
Hogere voorziening ingesteld op 19 november 2021 door Mytilinaios AE — Omilos Epicheiriseon tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 22 september 2021, gevoegde zaken T-639/14 RENV, Τ-352/15 en Τ-740/17, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou/Commissie, ondersteund door Mytilinaios — Omilos Epicheiriseon

(Zaak C-701/21 P)

(2022/C 37/28)

Procestaal: Grieks.

Partijen

Rekwirante: Mytilinaios AE — Omilos Epicheiriseon (vertegenwoordigers: Vassilios-Spyridon Christianos en Georgios Karydis, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Europese Commissie

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht in de gevoegde zaken T-639/14 RENV, T-352/15 en T-740/17;

— indien noodzakelijk, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht voor afdoening;

— verwijzing van DEI AE in alle proceskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Voorwerp van het bestreden arrest was vast te stellen of de Commissie had moeten twijfelen of ernstige moeilijkheden had moeten hebben in de zin van artikel 4, leden 3 en 4, van verordening 2015/1589 (1) over het bestaan van staatssteun in de vorm van het tarief voor de levering van elektriciteit door DEI AE aan rekwirante naar aanleiding van een arbitraal vonnis, op grond waarvan zij een formele onderzoeksprocedure had moeten inleiden.

Rekwirante voert drie middelen in hogere voorziening aan en stelt in verband met het bestreden arrest het volgende:

— Ten eerste heeft het Gerecht nagelaten de algemene rechtsbeginselen nemo auditur en venire contra factum proprium te onderzoeken wat betreft het gerechtvaardigde belang van DEI AE om beroep tot nietigverklaring in te stellen.

— Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting op het vlak van het criterium van de particuliere marktdeelnemer bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU en op het vlak van de hoedanigheid van het scheidsgerecht als overheidsorgaan.

— Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 4 van verordening 2015/1589 wat betreft de voorwaarde van twijfels of ernstige moeilijkheden over het bestaan van staatssteun in de fase van het vooronderzoek van de klachten en wat betreft de omkering van de bewijslast.

(1) Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).
2)

Kan artikel 60 van verordening 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid aldus worden toegepast dat op grond hiervan kan worden vastgesteld dat een persoon de administratieve sanctie voorzien in artikel 64, lid 4, onder d), van de verordening heeft omzeild, ondanks het feit dat ten aanzien van de aanvragende vennootschap of haar eigenaar geen besluit is genomen waarbij hem een administratieve sanctie is opgelegd waardoor hij is uitgesloten van toekenning van een steunmaatregel?
—

het besluit van de directeur van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA) van 19 november 2018 tot afwijzing van het door rekwirant ingediende verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Ambtenarenstatuut, nietig verklaren; — indien nodig, het besluit van de directeur van het FRA van 12 juni 2018, dat is ontvangen op 13 juni 2018, tot afwijzing van de klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Ambtenarenstatuut die rekwirant had ingediend tegen bovengenoemd besluit van 19 november 2019, nietig verklaren; — rekwirante een vergoeding toekennen voor de geleden immateriële schade, zoals omschreven in deze hogere voorziening, die ex aequo et bono wordt geraamd op 100 000 EUR; — het FRA verwijzen in alle kosten.
1)

Moeten artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) en de overwegingen daarvan aldus worden uitgelegd dat zij er niet aan in de weg staan dat de definitie van het begrip “consument” wordt uitgestrekt tot een persoon die een beroepsactiviteit uitoefent en die tezamen met een kredietnemer die geen dergelijke activiteit uitoefent een overeenkomst inzake een aan een vreemde valuta gekoppeld krediet heeft gesloten, wanneer dat krediet deels wel en deels niet is bestemd voor beroepsmatig gebruik door een van de kredietnemers, en niet alleen wanneer het beroepsmatige gebruik dermate marginaal is dat het moet worden geacht in de globale context van de betrokken overeenkomst een onbetekenende rol te spelen, en dat de omstandigheid dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt in dat opzicht irrelevant is.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 21 juli 2021 — J.K., B.K./Przedsiębiorstwu Państwowemu X

(Zaak C-452/21)

(2022/C 24/15)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: J.K., B.K.

Verwerende partij: Przedsiębiorstwu Państwowemu X

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 191, leden 1 en 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 7, 17 en 37 van het Handvest van de grondrechten, gelezen in samenhang met artikel 1, lid 1, en de artikelen 2, 8 en 9 van richtlijn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten een nationaalrechtelijke bepaling, namelijk artikel 129, lid 4, van de ustawa — Prawo ochrony środowiska (milieubeschermingswet) van 27 april 2001, op grond waarvan voor het instellen van vorderingen uit hoofde van de beperking van het gebruik van een onroerend goed een termijn van drie jaar is gesteld die het eigenaren van onroerende goederen in een gebied met beperkte gebruiksdoeleinden van een luchthaven onmogelijk maakt om een vergoeding voor het waardeverlies van hun onroerende goed en terugbetaling van de kosten van de akoestische sanering ervan te verkrijgen, zoals het geval is in de onderhavige zaak?

(1) PB 2002, L 189, blz. 12.
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 14 september 2021 — Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen X; andere partij: Openbaar Ministerie

(Zaak C-562/21)

(2022/C 2/23)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen: X

Andere partij bij de procedure: Openbaar Ministerie

Prejudiciële vraag

Welke toets moet een uitvoerende rechterlijke autoriteit die moet oordelen over de tenuitvoerlegging van een EAB dat strekt tot uitvoering van een onherroepelijke vrijheidsbenemende straf of maatregel aanleggen bij een onderzoek of in de uitvaardigende lidstaat bij de berechting die tot de veroordeling heeft geleid het recht op een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld is geschonden, wanneer in die lidstaat geen doeltreffende voorziening in rechte openstond tegen een eventuele schending van dat recht?