ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

21 maart 1996

Zaak T-376/94

G. Otten

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Invaliditeitscommissie — Samenstelling — Pensionering wegens invaliditeit”

Volledige Franse tekst II-401

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 13 januari 1994 waarbij aan verzoekster een overeenkomstig artikel 78, derde alinea, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen vastgesteld invaliditeitspensioen is toegekend, en anderzijds, veroordeling van de Commissie tot betaling van het symbolische bedrag van 1 ECU ter vergoeding van de morele schade die verzoekster stelt te hebben geleden door het bestreden besluit.

Beslissing:

Nietigverklaring en verwerping voor het overige.

Resumé van het arrest

Bij brief van 23 juni 1993 deelt de directeur van het directoraat „Rechten en verplichtingen” van het directoraatgeneraal Personeelszaken en algemeen beheer (DG IX) verzoekster mee, dat hij wegens haar veelvuldig ziekteverzuim heeft besloten haar geval aan de invaliditeitscommissie voor te leggen, en verzoekt hij haar, zo spoedig mogelijk de arts aan te wijzen die haar in de invaliditeitscommissie zal vertegenwoordigen.

Omdat verzoekster niet antwoordt, herhaalt het hoofd van de eenheid „Beheer van de individuele rechten” bij brief van 8 september 1993 het verzoek om mededeling van de naam van de arts die verzoekster in de invaliditeitscommissie zal vertegenwoordigen, en daarbij preciseert hij, dat indien verzoekster in gebreke blijft, hij de president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen zal verzoeken, overeenkomstig artikel 7, tweede alinea, van bijlage II bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) ambtshalve een arts aan te wijzen.

Op 29 september 1993 stuurt verzoekster een brief aan DG IX waarin zij onder meer verklaart, dat zij onmiddellijk na ontvangst van de door DG IX beloofde brief op het voorstel om haar op invaliditeitspensioen te stellen zal reageren door de arts van haar keuze aan te wijzen.

Op 24 november 1993 laat het hoofd van de eenheid „Beheer van de individuele rechten” dokter N. weten, dat verzoekster hem heeft uitgekozen om haar in de invaliditeitscommissie te vertegenwoordigen.

Aan het einde van haar bijeenkomst van 13 december 1993 concludeert de invaliditeitscommissie, bestaande uit de dokters M., T. en N., dat verzoekster „blijvend algeheel invalide” is.

Op 13 januari 1994 besluit het tot aanstelling bevoegd gezag op basis van de conclusies van de invaliditeitscommissie verzoekster per 1 februari 1994 op pensioen te stellen en haar vanaf die datum overeenkomstig artikel 78, derde alinea, van het Statuut een invaliditeitspensioen toe te kennen.

Op 18 april 1994 dient verzoekster een klacht in tegen het besluit waarbij zij op pensioen is gesteld met een invaliditeitspensioen overeenkomstig artikel 78, derde alinea, van het Statuut. Deze op 20 april 1994 bij de Commissie ingeschreven klacht wordt afgewezen.

De vordering tot nietigverklaring

Het middel inzake schending van artikel 7 van bijlage II bij het Statuut

De ontvankelijkheid

Al mogen de in het beroep geformuleerde conclusies slechts „bezwaren” bevatten die op dezelfde grond berusten als de in de klacht aangevoerde bezwaren, toch kunnen deze bezwaren voor de gemeenschapsrechter worden gepreciseerd met behulp van middelen en argumenten die niet in de klacht voorkomen, doch er wel nauw bij aansluiten. In de precontentieuze fase mag de administratie de klachten overigens niet restrictief uitleggen, doch moet zij deze met openheid van geest onderzoeken.

Referentie: Hof 20 mei 1987, Geist/Commissie, 242/85, Jurispr. blz. 2181, r.o. 9; Hof 14 maart 1989, Del Arno Martinez/Pariement, 133/88, Jurispr. blz. 689; Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, JurAmbt. blz. II-405

In haar klachtbrief van 20 april 1994 heeft verzoekster niet alleen twee grieven geformuleerd, maar heeft zij ook uitdrukkelijk verwezen naar de argumenten die zij in drie eerdere brieven, waaronder die van 29 september 1993, had aangevoerd. In die brief [van 29 september 1993] had verzoekster duidelijk verklaard, dat zij nog geen arts had aangewezen om haar in de invaliditeitscommissie te vertegenwoordigen, en dat zij deze keuze slechts zou verrichten na antwoord te hebben gekregen op haar vragen. Gelet op deze verwijzing moet de klacht aldus worden uitgelegd, dat zij eveneens het middel bevat dat verzoekster geen arts had aangewezen.

Ten gronde

Volgens vaste rechtspraak moeten de eigenlijke medische beoordelingen van de medische commissie als definitief worden beschouwd wanneer zij onder regelmatige omstandigheden tot stand zijn gekomen. De rechter kan dus enkel toezicht uitoefenen op de regelmatigheid van de samenstelling en de werking van een dergelijke commissie en op de regelmatigheid van de adviezen die zij uitbrengt. Derhalve dient de gemeenschapsrechter nauwgezet te onderzoeken, of de regels betreffende de samenstelling en de regelmatige werking van de invaliditeitscommissies in acht zijn genomen. Een van de belangrijkste regels is die van artikel 7 van bijlage II bij het Statuut, die verzekert dat de rechten en belangen van de ambtenaar zullen worden gevrijwaard door de aanwezigheid in de commissie van een arts die zijn vertrouwen geniet.

Referentie: Gerecht 23 november 1995, Benecos/Commissie, T-64/94, JurAmbt. blz. II-769, r.o. 42; Gerecht 27 oktober 1994, C/Commissie, T-47/93, JurAmbt. blz. II-743, r.o. 47

Dit nauwgezette toezicht op de inachtneming van het recht van de ambtenaar om de arts aan te wijzen die hem in de invaliditeitscommissie zal vertegenwoordigen, brengt mee, dat de instelling waartoe de ambtenaar behoort, in geval van betwisting, een schriftelijk of althans onweerlegbaar bewijs van de door de betrokkene gemaakte keuze zal moeten leveren. Dienaangaande zij opgemerkt, dat artikel 7, tweede alinea, van bijlage II bij het Statuut de instelling de mogelijkheid biedt om, in geval de betrokken ambtenaar in gebreke blijft, de president van het Hof te verzoeken ambtshalve een arts aan te wijzen.

De vordering tot schadevergoeding

Volgens vaste rechtspraak vormt de nietigverklaring van een door een ambtenaar bestreden handeling op zich een passend en in beginsel voldoende herstel van alle schade die deze zou hebben geleden. In de omstandigheden van het onderhavige geval volstaat de nietigverklaring van het bestreden besluit om de schade die verzoekster zou hebben geleden, volledig te herstellen.

Referentie: Gerecht 12 februari 1992, Volger/Parlement, T-52/90, Jurispr. blz. II-121, r.o. 46

Dictum:

Het besluit van de Commissie van 13 januari 1994 waarbij aan verzoekster een invaliditeitspensioen is toegekend, wordt nietig verklaard.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.