ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Verzekering wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen – Richtlijnen 72/166, 84/5 en 90/232 – Bepalen van wettelijke aansprakelijkheid voor ongevallen ten gevolge van deelneming aan verkeer van motorvoertuigen – Voorwaarden voor beperking van recht op schadevergoeding door verplichte verzekering wegens bijdrage tot schade door inzittende die slachtoffer is van ongeval – Bevoegdheid van lidstaten – Grenzen – Invloed van hoedanigheid van „eigenaar van voertuig” van betrokken inzittende – Geen

(Richtlijnen van de Raad 72/166, art. 3, lid 1, 84/5, art. 2, lid 1, en 90/232, art. 1)

Samenvatting

Uit het doel en de bewoordingen van richtlijnen 72/166, 84/5 en 90/232 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, blijkt dat deze er niet toe strekken de wettelijke aansprakelijkheidsregelingen van de lidstaten te harmoniseren, en dat de lidstaten bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht bevoegd blijven te bepalen, welke wettelijke aansprakelijkheidsregeling geldt voor ongevallen ten gevolge van de deelneming aan het verkeer van motorvoertuigen, en met name onder welke voorwaarden het recht op door de verplichte motorrijtuigenverzekering te betalen schadevergoeding kan worden beperkt op grond dat de inzittende die slachtoffer is van het ongeval, heeft bijgedragen tot de schade.

De lidstaten moeten hun bevoegdheden evenwel uitoefenen in overeenstemming met het gemeenschapsrecht en, in het bijzonder, met artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166, artikel 2, lid 1, van richtlijn 84/5 en artikel 1 van richtlijn 90/232, die beogen te waarborgen dat alle inzittenden die het slachtoffer zijn van een door een voertuig veroorzaakt ongeval, op grond van de verplichte motorrijtuigenverzekering schadeloosstelling voor de door hen opgelopen schade kunnen verkrijgen. De nationale bepalingen die de vergoeding van schade veroorzaakt door ongevallen ten gevolge van de deelneming van voertuigen aan het verkeer regelen, kunnen dus niet tot gevolg hebben dat die bepalingen geen nuttig effect sorteren.

Dit zou met name het geval zijn indien een nationale regeling aan de hand van algemene en abstracte criteria, louter op grond van het feit dat de inzittende tot de schade heeft bijgedragen, hetzij hem het recht ontzegt om door de verplichte motorrijtuigenverzekering te worden vergoed, hetzij dit recht op onevenredige wijze beperkt. Het feit dat de betrokken inzittende de eigenaar is van het voertuig waarvan de bestuurder het ongeval heeft veroorzaakt, is in dit verband niet relevant.

(cf. punten 24, 27-29, 31, 35 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer – Voorwaarden voor toekenning – Producten van gezonde handelskwaliteit – Begrip – Vlees dat niet in normale omstandigheden in handel kan worden gebracht – Daarvan uitgesloten

(Verordening nr. 3665/87 van de Commissie, art. 13)

Samenvatting

Artikel 13 van verordening nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, moet aldus worden uitgelegd dat vlees dat aan de gezondheidscriteria voldoet, doch op grond van de communautaire regeling in de Europese Gemeenschap slechts op de plaatselijke markt voor menselijke consumptie in de handel mag worden gebracht omdat het afkomstig is van dieren die bij een speciale noodslachting zijn gedood, niet kan worden aangemerkt als zijnde van „gezonde handelskwaliteit”, hetgeen een voorwaarde voor toekenning van uitvoerrestituties is. Aangezien dergelijk vlees niet in normale omstandigheden in de handel kan worden gebracht hoewel het aan de gezondheidscriteria voldoet en wordt verhandeld, voldoet het niet aan deze voorwaarde voor toekenning van de restitutie.

(cf. punten 22, 30, 32 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Onderwerping aan beoordeling van projecten die tot in bijlage II genoemde categorieën behoren – Beoordelingsvrijheid van lidstaten – Grenzen – Nationale toepassingsbepalingen – Schending – Niet-inachtneming van richtlijn – Niet-nakoming in zin van artikel 226 EG

(Art. 226 EG; richtlijn 85/337 van de Raad, art. 2, lid 1, en 4, lid 2)

Samenvatting

Voor projecten die tot de in bijlage II bij richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, genoemde categorieën behoren, kent artikel 4, lid 2, van deze richtlijn de lidstaten een beoordelingsmarge toe om vast te stellen of een project op grond van zijn kenmerken een milieueffectbeoordeling vereist. Deze beoordelingsmarge wordt begrensd door de in artikel 2, lid 1, van deze richtlijn neergelegde verplichting voor de lidstaten om de projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben, aan een dergelijke beoordeling te onderwerpen. Wanneer een lidstaat, gebruik makend van de in de tweede alinea van artikel 4, lid 2, neergelegde bevoegdheid, algemene regels vaststelt om te bepalen of de onder dit artikel vallende projecten, voordat een vergunning wordt afgegeven, aan een voorafgaande milieueffectbeoordeling moeten worden onderworpen, worden bij schending van deze regels noodzakelijkerwijs de bepalingen van artikel 2, lid 1, juncto artikel 4, lid 2, niet nageleefd. Zelfs indien een dergelijke schending van het gemeenschapsrecht tevens een schending vormt van het nationale recht dat is vastgesteld ter uitvoering van het gemeenschapsrecht, welke schending waarschijnlijk had kunnen worden vastgesteld via de nationale rechtsmiddelen, vormt deze niettemin een niet-nakoming in de zin van artikel 226 EG.

(cf. punten 19‑20, 22)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Bepaling van fiscale plaats van dienstverrichting – Vermakelijkheidsactiviteiten of soortgelijke activiteiten – Begrip – Tegen betaling aan publiek ter beschikking stellen van in speelzalen opgestelde speelautomaten – Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 9, lid 2, sub c)

Samenvatting

De dienst die erin bestaat, het publiek de gelegenheid te geven om tegen betaling speelautomaten te gebruiken die staan opgesteld in speelzalen op het grondgebied van een lidstaat, moet worden beschouwd als een vermakelijkheidsactiviteit of soortgelijke activiteit in de zin van artikel 9, lid 2, sub c, eerste streepje, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zodat de plaats van deze dienst de plaats is waar hij materieel wordt verricht.

Het hoofddoel van bovengenoemde activiteit is immers het vermaken van de gebruikers van speelautomaten en niet het hun verschaffen van geldelijke winst, gezien het feit dat de ongewisheid of er geld zal worden gewonnen, juist een wezenlijk element vormt van het vermaak dat deze gebruikers zoeken. De toepassing van de aanknopingsregel van artikel 9, lid 2, sub c, eerste streepje, kan overigens niet worden uitgesloten op grond dat de ontvangers van de betrokken diensten eindgebruikers zijn, want deze bepaling geldt niet alleen voor diensten tussen belastingplichtigen.

(cf. punten 31, 33-34 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/12 – Alcohol en alcoholhoudende dranken – Belasting op verstrekking van dranken voor onmiddellijk verbruik ter plaatse – Kwalificatie van belasting die niet over accijnsproducten, maar over dienstverrichtingen in verband met dergelijke producten wordt geheven – Noodzaak voor deze belasting om specifieke doeleinden na te streven – Geen

(Richtlijn 92/12 van de Raad, art. 3, leden 2 en 3)

Samenvatting

Een belasting die in het kader van het restaurantbedrijf over de verstrekking onder bezwarende titel van alcoholhoudende dranken voor onmiddellijk verbruik ter plaatse wordt geheven, moet worden beschouwd als een op dienstverrichtingen in verband met accijnsproducten geheven belasting die geen omzetbelasting is in de zin van artikel 3, lid 3, tweede alinea, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop.

Om te bepalen of een belasting accijnsproducten in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 treft, dan wel dienstverrichtingen in verband met dergelijke producten in de zin van bovengenoemd artikel 3, lid 3, tweede alinea, moet namelijk het overwegende element van de transactie die zij belast, in aanmerking worden genomen. Levering van alcoholhoudende dranken in het kader van het restaurantbedrijf wordt gekenmerkt door een bundel elementen en handelingen, waarvan de levering van het goed zelf niet meer dan een onderdeel is, en waarin het dienstenaspect de overhand heeft.

De „zelfde voorwaarde” waaraan binnen de werkingssfeer van artikel 3, lid 3, tweede alinea, vallende belastingen moeten voldoen, verwijst overigens alleen naar de in de eerste alinea van dit lid vermelde voorwaarde, te weten dat de „belastingen in het handelsverkeer tussen de lidstaten geen aanleiding geven tot formaliteiten die verband houden met het overschrijden van een grens”. De richtlijn vereist dus niet dat de betrokken belastingen voldoen aan de in het tweede lid van dit artikel vermelde voorwaarde, te weten dat zij een specifiek doel nastreven.

(cf. punten 21, 27, 30, 33‑34, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Procedure – Rechtsgrondslag van beroep – Keuze die aan verzoeker en niet aan gemeenschapsrechter staat – Ontvankelijkheid beoordeeld met inachtneming van keuze van verzoeker

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen die vatbaar zijn voor beroep – Beroep ingesteld door lidstaat tegen door Eurojust gedane oproepen tot indiening van sollicitaties voor betrekkingen van tijdelijk functionaris – Daarvan uitgesloten – Vereiste van rechterlijke toetsing – Modaliteiten

(Art. 230 EG; Art. 35 EU, Art. 41 EU, Art. 46, sub b, EU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 40 en 56; Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, art. 91; besluit 2002/187 van de Raad, art. 30)

Samenvatting

1. In het kader van een gerechtelijke procedure staat de keuze van de rechtsgrondslag voor zijn beroep aan de verzoeker en is het niet aan de gemeenschapsrechter om zelf de meest geschikte rechtsgrondslag te kiezen. Hieruit vloeit voort dat indien de verzoeker zijn beroep op een bepaling baseert, waarbij hij echter de keuze van de rechtsgrondslag die het Hof het meest geschikt lijkt om het genoemde beroep te onderzoeken aan diens oordeel overlaat, de ontvankelijkheid van het beroep aan deze bepaling dient te worden getoetst.

(cf. punt 35)

2. Als niet vatbaar voor beroep tot nietigverklaring op grond van artikel 230 EG is te beschouwen een oproep van Eurojust tot het indienen van sollicitaties voor betrekkingen van tijdelijk functionaris. Een dergelijke oproep komt immers niet voor op de lijst van handelingen waarvan het Hof krachtens voornoemd artikel de wettigheid kan nagaan. Bovendien bepaalt artikel 41 EU niet dat artikel 230 EG van toepassing is op de bepalingen inzake politiële en justitiële samenwerking in strafzaken van titel VI van het EU-Verdrag; de bevoegdheid van het Hof op dit gebied wordt geregeld in artikel 35 EU, waarnaar artikel 46, sub b, EU verwijst.

Een dergelijke oproep tot het indienen van sollicitaties is evenwel niet aan elke rechterlijke toetsing onttrokken, aangezien, zoals blijkt uit artikel 30 van besluit 2002/187 van de Raad betreffende de oprichting van Eurojust teneinde de strijd tegen ernstige vormen van criminaliteit te versterken, voor het personeel van Eurojust de verordeningen en regelingen die van toepassing zijn op de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen gelden. Hieruit volgt dat de voornaamste betrokkenen, te weten de kandidaten voor de verschillende betrekkingen vermeld in de oproep tot het indienen van sollicitaties, toegang tot de gemeenschapsrechter hebben onder de voorwaarden van artikel 91 van het Ambtenarenstatuut. In geval van een dergelijk beroep zouden de lidstaten zich overeenkomstig artikel 40 van het Statuut van het Hof van Justitie in het geding kunnen voegen en in voorkomend geval, zoals volgt uit artikel 56, tweede en derde alinea, van dit Statuut, hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht kunnen instellen.

(cf. punten 36‑38, 40‑43)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om Hof voldoende preciseringen van feitelijk en juridisch kader te verstrekken – Omvang van die verplichting op gebied van mededinging

(Art. 82 EG, 86 EG en 234 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belasting op buitenreclame en aanplakking, geheven door plaatselijke overheid – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Art. 49 EG)

Samenvatting

1. Het Hof kan slechts een zinvol antwoord geven op de prejudiciële vragen, wanneer de nationale rechter het feitelijk en juridisch kader uiteenzet waarin deze vragen moeten worden geplaatst, of althans de feiten aangeeft waarvan hij bij die vragen is uitgegaan.

Het vereiste dat de feitelijke en juridische context nauwkeurig wordt aangegeven, is vooral belangrijk op het gebied van de mededinging, dat wordt gekenmerkt door feitelijk en juridisch complexe situaties.

Wat het feitelijk kader in verband met prejudiciële vragen over de uitlegging van de artikelen 82 EG en 86 EG betreft, vormen de afbakening van de relevante markt in termen van product en geografische ruimte, en de berekening van het marktaandeel van de verschillende ondernemingen die op die markt opereren, het uitgangspunt voor elke beoordeling van een situatie in het licht van het mededingingsrecht.

(cf. punten 22‑23, 25, 27)

2. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan de heffing door een plaatselijke overheid van een belasting op buitenreclame en aanplakking die, enerzijds, doordat zij zonder onderscheid van toepassing is op alle diensten die buitenreclame en openbare aanplakking inhouden, geen onderscheid maakt naar de plaats van vestiging van de dienstverlener of van degene te wiens behoeve de dienst wordt verricht, en evenmin naar de herkomst van de producten of de diensten waarop de reclameboodschappen betrekking hebben, en anderzijds, aangezien zij alleen geldt voor buitenreclame die gebruikmaakt van de door de plaatselijke overheid beheerde openbare ruimte, en het bedrag ervan, gerelateerd aan de waarde van de diensten waarover zij wordt geheven, bescheiden is te noemen, hoe dan ook niet van dien aard is dat zij de levering van reclamediensten op het grondgebied van die overheid belet, hindert of anderszins minder aantrekkelijk maakt, ook niet wanneer die diensten een grensoverschrijdend karakter hebben vanwege de plaats van vestiging van hetzij de dienstverlener hetzij degene ten behoeve van wie de dienst wordt verricht.

(cf. punten 37‑39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Telecommunicatiesector – Open Network Provision (ONP) voor spraaktelefonie en universele telecommunicatiedienst – Richtlijn 98/10 – Gidsdiensten – Verplichtingen van aanbieder van universele dienst – Verstrekken van relevante abonneegegevens – Begrip „relevante informatie”

(Richtlijn 98/10 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, lid 3)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Telecommunicatiesector – Open Network Provision (ONP) voor spraaktelefonie en universele telecommunicatiedienst – Richtlijn 98/10 – Gidsdiensten – Verplichtingen van aanbieder van universele dienst – Verstrekken van relevante abonneegegevens – In rekening brengen van kosten – Grenzen

(Richtlijn 98/10 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, lid 3)

Samenvatting

1. Artikel 6, lid 3, van richtlijn 98/10 inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en inzake de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat, moet aldus worden uitgelegd dat de term „relevante informatie” betreffende de abonnees, welke de aanbieder van de universele dienst moet verstrekken, uitsluitend betrekking heeft op de abonneegegevens van hen die zich er niet uitdrukkelijk tegen hebben uitgesproken dat zij op een gepubliceerde lijst worden opgenomen, en die volstaan om de gebruikers van een telefoongids in staat te stellen de abonnees die zij zoeken, te identificeren. Tot deze gegevens behoren in beginsel naam en adres, postcode inbegrepen, van de abonnees, alsmede het (de) telefoonnummer(s) dat (die) hun door de betrokken organisatie is (zijn) toegewezen. Het staat de lidstaten echter vrij te bepalen dat andere gegevens ter beschikking van de gebruikers zullen worden gesteld wanneer zij met het oog op de specifieke nationale omstandigheden noodzakelijk lijken voor de identificatie van de abonnees.

(cf. punt 36, dictum 1)

2. De verplichting van de aanbieder van de universele dienst om de relevante informatie ter beschikking van derden te stellen op billijke, kostengeoriënteerde en niet-discriminerende voorwaarden, zoals is bepaald in artikel 6, lid 3, van richtlijn 98/10 inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en inzake de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer het de gegevens betreft zoals naam en adres van de personen, alsmede het telefoonnummer dat hun is toegewezen, alleen de kosten in verband met de daadwerkelijke terbeschikkingstelling van deze gegevens aan derden door de aanbieder van de universele dienst in rekening mogen worden gebracht. Wanneer het daarentegen extra gegevens betreft die deze aanbieder niet verplicht is ter beschikking van derden te stellen, mag hij behalve de kosten van deze terbeschikkingstelling ook zijn extra kosten voor het verkrijgen van deze gegevens in rekening brengen, voorzover is verzekerd dat de derden zonder discriminatie worden behandeld.

(cf. punt 42, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Werknemers – Begrip – Onderdaan van lidstaat, in dienst van internationale organisatie – Daaronder begrepen – Beperking – Werknemer die onderdaan is van lidstaat en zijn hele beroepsloopbaan op grondgebied van deze lidstaat heeft vervuld

(Art. 39 EG)

2. Lidstaten – Verplichtingen – Verplichting tot loyale samenwerking met instellingen van Gemeenschap – Niet-inaanmerkingneming van tijdvakken van werkzaamheden bij Europese Gemeenschappen voor toekenning van vervroegd rustpensioen krachtens nationale regeling – Ontoelaatbaarheid

(Art. 10 EG; Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, bijlage VIII, art. 11, lid 2)

Samenvatting

1. Een ambtenaar van de Europese Gemeenschappen die in een andere lidstaat dan zijn land van herkomst werkt, heeft de hoedanigheid van migrerend werknemer. Hij verliest zijn hoedanigheid van werknemer in de zin van artikel 39, lid 1, EG immers niet doordat hij een functie bij een internationale organisatie vervult, ook al zijn de voorwaarden voor zijn toelating en verblijf in het land van tewerkstelling speciaal geregeld in een internationale overeenkomst.

De verdragsbepalingen inzake het vrij verkeer van werknemers, in het bijzonder artikel 39 EG, kunnen evenwel niet worden toegepast op louter interne situaties van een lidstaat. Een werknemer die zijn gehele beroepsloopbaan heeft vervuld op het grondgebied van de lidstaat waarvan hij onderdaan is, eerst als werknemer, en later, tot de pensioenleeftijd, als ambtenaar van de Europese Gemeenschappen, valt derhalve niet onder deze bepalingen.

(cf. punten 37, 39‑40, 43)

2. Artikel 10 EG, in samenhang met het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan het niet is toegestaan, voor het ontstaan van een recht op een vervroegd rustpensioen krachtens het nationale stelsel rekening te houden met de door een gemeenschapsonderdaan in dienst van een gemeenschapsinstelling gewerkte jaren.

Een dergelijke nationale regeling kan immers de uitoefening van een beroepsactiviteit bij een instelling van de Europese Unie belemmeren en bijgevolg ontmoedigen, aangezien een werknemer die tevoren bij een nationale pensioenregeling was aangesloten, door zijn indiensttreding bij een dergelijke instelling het risico loopt dat hij geen aanspraak meer kan maken op een ouderdomsuitkering uit hoofde van die regeling, waarop hij recht zou hebben gehad indien hij deze betrekking niet had aanvaard.

Dergelijke gevolgen zijn onaanvaardbaar gelet op de plicht tot loyale samenwerking en bijstand die de lidstaten jegens de Gemeenschap hebben en die tot uitdrukking komt in de verplichting van artikel 10 EG om de vervulling van haar taak te vergemakkelijken.

(cf. punten 47‑49 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen waarin Zesde richtlijn voorziet – Vrijstelling voor verpachting en verhuur van onroerende goederen – Keuzerecht voor belastingplichtigen – Recht op aftrek mits voorafgaande goedkeuring – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, C)

Samenvatting

De bepalingen vervat in artikel 13, C, eerste alinea, sub a, en tweede alinea, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, verzetten zich niet ertegen dat een lidstaat die gebruik heeft gemaakt van de door deze bepalingen verleende bevoegdheid om zijn belastingplichtigen het recht te verlenen om te kiezen voor belastingheffing op transacties inzake verpachting en verhuur van onroerende goederen, een regeling vaststelt die de volledige aftrek van de vooraf betaalde belasting over de toegevoegde waarde laat afhangen van een voorafgaande, niet terugwerkende goedkeuring door de belastingautoriteiten.

(cf. punt 30 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep bij gemeenschapsrechter – Procedurele rol van Bureau – Oppositieprocedure – Bevoegdheid om voor Gerecht voorwerp van geschil te wijzigen – Geen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 133, lid 2; verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 63, lid 2)

Samenvatting

In een procedure betreffende een beroep tegen een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) waarbij een op gevaar van verwarring met een ouder merk berustende oppositie tegen een inschrijving als gemeenschapsmerk is afgedaan, is het Bureau niet bevoegd om voor het Gerecht het voorwerp van het geschil, zoals dit uit de respectieve vorderingen en stellingen van de merkaanvrager en de opposant voortvloeit, te wijzigen.

Immers, ook al is het Bureau volgens artikel 133, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verweerder in de procedure voor het Gerecht, het beroep bij dit laatste betreft het geschil tussen de aanvrager van de inschrijving en de houder van een ouder merk.

Bijgevolg zou elk oordeel volgens welk het Bureau bevoegd is om voor het Gerecht het voorwerp van het geschil te wijzigen, inbreuk maken op het gewettigde vertrouwen van de partij die voor de kamer van beroep in het gelijk is gesteld, dat de procedure voor het Gerecht overeenkomstig artikel 63, lid 2, van verordening nr. 40/94 tot doel heeft de wettigheid van de beslissing van deze kamer te toetsen.

(cf. punten 26‑27, 36)