Met zijn beschikking van 19 oktober 1984, die tien dagen later ter griffie binnenkwam, heeft de Raad van Beroep te Amsterdam het Hof de vraag gesteld, of „het in overeenstemming is met artikel 51 EEG-Verdrag en met verordening nr. 1408/71 — in het bijzonder onderdeel I, punt 2, van bijlage VI bij deze verordening -, dat bij de vaststelling van het pensioen voor een gehuwde man, aan zijn echtgenote, die na 1 januari 1957 tijdvakken als bedoeld sub c van genoemd punt 2 heeft vervuld, de voordelen worden onthouden die de Nederlandse wetgeving, in het bijzonder de artikelen la en 5 van het Koninklijk Besluit van 20 december 1956 (Stb. 628) ex artikel 45 van de Algemene Ouderdomswet, aan tijdvakken van verzekering verbindt”. Deze vraag is gesteld in het kader van een geding tussen de heer G. J. J. de Jong, van Nederlandse nationaliteit, en de Sociale Verzekeringsbank (SVB) over de hoogte van het aan eerstgenoemde toekomende ouderdomspensioen.

In Nederland is dat pensioen geregeld in de Algemene Ouderdomswet (hierna: AOW), die op 1 januari 1957 in werking is getreden. Deze regeling is herhaaldelijk gewijzigd en ten slotte aangevuld met enkele gemeenschapsbepalingen, opgenomen in bijlage VI bij verordening nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 (PB 1983, L 230, biz. 11). Een uitgebreide samenvatting hiervan heb ik gegeven in mijn conclusie in zaak 284/84 (Spruyt/SVB). Hier wil ik daarom enkel in herinnering brengen dat volgens die regeling a) de gehuwde vrouw geen eigen recht op pensioen heeft; b) enkel de gehuwde man bij het bereiken van zijn 65e levensjaar er aanspraak op heeft — voor zichzelf en voor zijn vrouw, naar rato van de door elk hunner vervulde tijdvakken van verzekering; c) voor elk jaar waarin een der echtgenoten niet verzekerd is geweest, het bedrag van het aan de man toekomende pensioen met 1% wordt verminderd.

De AOW bevat verder een overgangsregeling voor de gevallen waarin de rechthebbende vóór 1 januari 1957 vijftien jaar oud is geworden — uitgangspunt voor de telling van de vijftig jaren die nodig zijn om het maximumpensioenbedrag te bereiken. Die overgangsregeling houdt in, dat de jaren vóór genoemde datum als tijdvakken van verzekering worden beschouwd indien de rechthebbende — al dan niet onafgebroken — gedurende zes jaren na de voleindiging van zijn 59e levensjaar in Nederland heeft gewoond (artikel 43); hij moet bovendien Nederlander zijn en in Nederland wonen. Deze voorwaarden zijn echter verzacht door het Koninklijk Besluit van 20 december 1956 (Stb. 628). Ingevolge artikel la hiervan worden met tijdvakken van wonen in Nederland gelijkgesteld de tijdvakken gedurende welke men, ofschoon buiten Nederland wonend, verzekerd is ingevolge de AOW. Een overeenkomstige gelijkstelling is vervat in artikel 5, lid 1, sub a, ten aanzien van Nederlanders die van 1 januari 1957 tot het bereiken van de leeftijd van 65 jaar onafgebroken verzekerd zijn geweest.

Wat het gemeenschapsrecht betreft, zijn de voor deze zaak relevante bepalingen vervat in onderdeel I, punt 2, sub a, c en f, van bijlage VI bij verordening nr. 1408/71. Ook deze bepalingen zijn uitgebreid ter sprake gekomen in mijn conclusie in de zaak-Spruyt. Voor hun inhoud, strekking en de eraan ten grondslag liggende motieven van wetgevingsbeleid, verwijs ik dus naar die conclusie.