ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polen) op 23 december 2019 — Grupa Warzywna Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

(Zaak C-935/19)

(2020/C 191/02)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Grupa Warzywna Sp. z o.o.

Verwerende partij Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

Prejudiciële vraag

Is de bijkomende belastingverplichting als bedoeld in artikel 112b, lid 2, van de btw-wet verenigbaar met het bepaalde in richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) (meer bepaald de artikelen 2, 250 en 273), artikel 4, lid 3, VEU, artikel 325 VWEU en het evenredigheidsbeginsel?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
C 103/7

Hogere voorziening ingesteld op 15 maart 2019 door Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc. tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 29 mei 2019 in zaak T-410/18, Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc. / Commissie

(Zaak C-418/19 P)

(2020/C 103/08)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirantes: Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc. (vertegenwoordigers: H. Wollmann, D. Seeliger, R. Grafunder en V. Weiss, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Bij beschikking van 29 januari 2020 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Tiende kamer) de hogere voorziening gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond verklaard en rekwirantes verwezen in hun eigen kosten.
2)

Moet artikel 10, onder f), van verordening nr. 1069/2009 aldus worden uitgelegd dat de oorspronkelijke indeling als categorie 3-materiaal verloren gaat voor producten van dierlijke oorsprong of voedingsmiddelen die producten van dierlijke oorsprong bevatten, wanneer door ontbinding respectievelijk bederf van het materiaal op een later tijdstip, een risico voor de volksgezondheid of de diergezondheid ontstaat?
2)

Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, moet artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde dan aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationaalrechtelijke regeling als aan de orde in het hoofdgeding, die aan de verlaging achteraf van de maatstaf van heffing de voorwaarde verbindt dat de verrichting van de handeling die recht geeft op terugbetaling blijkt uit een factuur die is gesteld op naam van degene die recht heeft op terugbetaling, ook indien de handeling die recht geeft op de verlaging achteraf van de maatstaf van heffing voldoende is gedocumenteerd, op achteraf controleerbare, deels openbare en authentieke gegevens is gebaseerd en de juiste inning van de belasting mogelijk maakt?
4)

Indien de eerste en de tweede vraag bevestigend worden beantwoord en de derde vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 294, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 (2) aldus worden uitgelegd dat a) een vergunning met terugwerkende kracht vanaf de datum waarop de geldigheidsduur van de oorspronkelijke vergunning is verstreken, zoals voorzien in lid 3 van de bepaling, maximaal voor een periode van terugwerking van één jaar voorafgaand aan de datum van de aanvraag kon worden verleend en b) ook bij de opvolgende vergunning overeenkomstig lid 2 de in lid 3 van de bepaling genoemde economische noodzaak moet zijn bewezen en poging tot misleiding of kennelijke nalatigheid uitgesloten moet zijn?
1)

Moet artikel 11, eerste alinea, van richtlijn 2006/112/EEG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling in § 2, lid 2, punt 2, Umsatzsteuergesetz (Duitse wet op de omzetbelasting; hierna: „UStG”), voor zover die regeling verbiedt dat een ondernemingsentiteit (Organgesellschaft) in een btw-rechtelijke fiscale eenheid (Organschaft) een personenvennootschap is [in casu een GmbH & Co. KG (een commanditaire personenvennootschap waarvan de beherende vennoot een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid is)], waarvan de vennoten, naast het overkoepelende orgaan (Organträger), niet enkel personen zijn die overeenkomstig § 2, lid 2, punt 2, UStG financieel gezien zijn opgenomen in de onderneming van dat overkoepelende orgaan?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 2 december 2019 – FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe/Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

(Zaak C-879/19)

(2020/C 54/41)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe

Verwerende partij: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

Prejudiciële vraag

Moet het begrip „degene die op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen” van artikel 14, lid 2, eerste volzin, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie van verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 (2), aldus worden uitgelegd dat het tevens betrekking heeft op een persoon die in het kader van één en dezelfde arbeidsovereenkomst die is gesloten met één en dezelfde werkgever gedurende de looptijd van deze overeenkomst werkzaamheden uitoefent op het grondgebied van minstens twee lidstaten en deze werkzaamheden niet gelijktijdig of parallel maar in onmiddellijk op elkaar volgende perioden van meerdere maanden uitoefent?

(1) PB 1997, L 28, blz. 1.

(2) PB 2006, L 392, blz. 1.
Moeten artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) en de twintigste en de vierentwintigste overwegingen daarvan, waarin is bepaald dat overeenkomsten in duidelijke en begrijpelijke bewoordingen moeten worden opgesteld, dat de consument daadwerkelijk gelegenheid moet hebben om kennis te nemen van alle bedingen en dat in geval van twijfel de voor de consument gunstigste interpretatie prevaleert, alsmede dat de gerechtelijke en administratieve instanties van de lidstaten over passende en doeltreffende middelen moeten beschikken om een eind te maken aan de toepassing van oneerlijke bedingen in overeenkomsten met consumenten, gelezen in samenhang met artikel 10, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (2) en overweging 31 daarvan, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen artikel 339, § 2, van de kodeks postępowania cywilnego (wetboek van burgerlijke rechtsvordering), waarbij die bepaling aldus wordt uitgelegd dat uit hoofde daarvan een verstekvonnis kan worden gewezen in een zaak betreffende de terugbetaling van een consumentenkrediet, ook al heeft de verzoekende partij verzuimd de consumentenkredietovereenkomst over te leggen, is deze overeenkomst derhalve niet onderzocht op potentieel oneerlijke bedingen en is niet nagegaan of zij alle wettelijk vereiste elementen bevatte, alsmede dat deze bepaling er tegelijkertijd in voorziet dat een gewezen verstekvonnis uitsluitend moet zijn gebaseerd op de door de verzoekende partij aangevoerde feiten van, zonder dat wordt onderzocht of de gehanteerde bewijzen „gegronde twijfels” in de zin van deze bepaling doen rijzen?

Of kan artikel 339, § 2, k.p.c. in het licht van de arresten van het Hof van 1 oktober 2015, ERSTE Bank Hungary (C-32/14, EU:C:2015:637, punt 62), 10 september 2014, Kušionová (C-34/13, EU:C:2014:2189, punt 56), en 6 oktober 2009, Asturcom Telecomunicaciones (C-40/08, EU:C:2009:615, punt 47), aldus worden uitgelegd dat er in een zaak betreffende de terugbetaling van een consumentenkrediet een verstekvonnis kan worden gewezen indien de verzoekende partij heeft verzuimd de overeenkomst bij de dagvaarding te voegen, de overeenkomst bijgevolg niet is onderzocht op potentieel oneerlijke bedingen en niet is nagegaan of zij alle wettelijk vereiste elementen bevatte en het verstekvonnis uitsluitend wordt gebaseerd op de door de verzoekende partij aangevoerde feiten?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 21 oktober 2019 – Strafzaak tegen UC en TD

(Zaak C-769/19)

(2020/C 27/20)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partijen in de strafzaak

UC en TD

Prejudiciële vraag

Is een nationale wet, die bij een gebrekkige tenlastelegging (waarvan de inhoud onduidelijk, onvolledig of tegenstrijdig is) in geen geval de mogelijkheid biedt tot herstel van deze gebreken door middel van correcties door de openbare aanklager tijdens de voorbereidende zitting waar de gebreken zijn vastgesteld, en in plaats daarvan de rechter steeds verplicht de gerechtelijke procedure te beëindigen en de zaak voor het opstellen van een nieuwe tenlastelegging naar de openbare aanklager terug te verwijzen, verenigbaar met artikel 6 van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1), het beginsel van een behandeling binnen een redelijke termijn overeenkomstig artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van voorrang van het Unierecht en het beginsel dat de waardigheid moet worden gewaarborgd, wanneer dat leidt tot een aanzienlijke vertraging van de strafprocedure en de gebreken onmiddellijk tijdens de zitting kunnen worden hersteld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 24 oktober 2019 – B GmbH/Finanzamt D

(Zaak C-797/19)

(2020/C 27/27)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: B-GmbH

Verwerende partij: Finanzamt D

Prejudiciële vraag

Moet artikel 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat er sprake is van onder deze bepaling vallende staatssteun, wanneer overeenkomstig de regelingen van een lidstaat (voortdurende) verliezen van een kapitaalvennootschap uit een economische activiteit die zonder kostendekkende vergoeding wordt verricht, weliswaar in beginsel dienen te worden beschouwd als verkapte winstuitkeringen en dientengevolge de winst van een kapitaalvennootschap niet mogen verminderen, maar deze rechtsgevolgen niet gelden voor voortdurend verliesgevende activiteiten van kapitaalvennootschappen waarbij de meerderheid van de stemrechten direct of indirect in handen is van publiekrechtelijke rechtspersonen, wanneer laatstgenoemde vennootschappen de betreffende activiteiten verrichten om verkeers-, milieu-, sociaal-, cultuur-, onderwijs- of gezondheidspolitieke redenen?
C 27/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Sąd Rejonowy dla Łodzi (Polen) op 23 september 2019 – K.S./A.B.

(Zaak C-707/19)

(2020/C 27/19)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Łodzi

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: K.S.

Verwerende partij: A.B.

Prejudiciële vragen

Moet artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB 2009, L 263, blz. 11) aldus worden uitgelegd dat in het kader van de „nodige maatregelen” elke lidstaat ervoor moet zorgen dat de aansprakelijkheid van een verzekeringsonderneming in het kader van de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid de dekking van alle geleden schade inhoudt, met inbegrip van de gevolgen van een schadegeval bestaande in het noodzakelijke wegslepen van het voertuig van de benadeelde naar zijn land van herkomst en de voor de betrokken voertuigen gemaakte noodzakelijke parkeerkosten?

In het geval van een bevestigend antwoord op de hierboven gestelde vraag: kan deze aansprakelijkheid op enigerlei wijze in de wetgeving van een lidstaat worden beperkt?
d)

Omvat het begrip „getroffene” in de zin van artikel 13, lid 2, een persoon die is geboren als gevolg van technieken inzake medisch begeleide voortplanting, in omstandigheden waarin die persoon een vordering wenst in te stellen wegens beweerde nalatigheid bij de uitvoering van de bij de conceptie van die persoon gebruikte technieken inzake medisch begeleide voortplanting?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 7 oktober 2019 – A tegen B, C

(Zaak C-738/19)

(2020/C 19/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: A

Verweersters: B, C

Prejudiciële vraag

Hoe dient richtlijn 93/13 (1), en meer in het bijzonder het daarin besloten beginsel van cumulatieve werking, te worden uitgelegd bij de beoordeling of de schadevergoeding die wordt opgelegd aan de consument die zijn verbintenissen niet nakomt (hierna: boetebeding), onevenredig hoog is in de zin van punt 1, onder e), van de bijlage bij die richtlijn, in een geval waarin het gaat om boetebedingen die zijn verbonden aan tekortkomingen van uiteenlopende aard welke zich naar hun aard niet gezamenlijk hoeven voor te doen, en dat in het concrete geval ook inderdaad niet doen? Is daarbij mede van belang dat in verband met de tekortkoming op grond waarvan de boete wordt gevorderd, ook schadevergoeding in de zin van afdracht van onrechtmatig gemaakte winst wordt gevorderd?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).
—

verwijzing van HSBC in alle kosten van de onderhavige procedure en wijziging van de beslissing over de kosten in het bestreden arrest teneinde deze in overeenstemming te brengen met de uitkomst van de onderhavige hogere voorziening.
1.

Vaststellen dat de Republiek Polen, — door toe te laten dat de inhoud van rechterlijke beslissingen gekwalificeerd kan worden als een tuchtrechtelijk te vervolgen beroepsfout jegens de rechters bij de gewone rechtelijke instanties [artikel 107, lid 1, van de ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych (wet inzake de gewone rechtelijke instanties) en artikel 97, leden 1 en 3, van de ustawa o Sądzie Najwyższym (wet inzake de Sąd Najwyższy)], — door niet de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy te waarborgen, die verantwoordelijk is voor de toetsing van beslissingen in disciplinaire procedures jegens rechters [artikel 3, punt 5, artikel 27 en artikel 73, lid 1, van de ustawa o Sądzie Najwyższym, gelezen in samenhang met artikel 9a van de ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa (wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak)], — door de president van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy het recht toe te kennen in zaken van rechters bij gewone rechterlijke instanties naar eigen inzicht de bevoegde tuchtrechter in eerste aanleg aan te wijzen (artikel 110, lid 3, en artikel 114, lid 7, van de ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych) en daardoor niet te waarborgen dat een tuchtzaak wordt beslecht door een „gerecht dat […] bij wet is ingesteld”, en — door de Minister Sprawiedliwości (minister van Justitie) de bevoegdheid toe te kennen om de functionaris verantwoordelijk voor de disciplinaire procedure van de minister van Justitie te benoemen (artikel 112b ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych), en daardoor niet te waarborgen dat tuchtzaken jegens rechters bij gewone rechtelijke instanties binnen een redelijke termijn worden behandeld, en door te bepalen dat handelingen in verband met de aanwijzing van een raadsman en het opnemen van de verdediging door de raadsman het verloop van de disciplinaire procedure niet schorsen (artikel 113a ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych) en dat een tuchtrechter de procedure voortzet ondanks de gerechtvaardigde afwezigheid van de daarvan in kennis gestelde beklaagde of zijn raadsman (artikel 115a, lid 3, ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych), en daardoor niet het recht van verweer van de beklaagde rechters bij gewone rechterlijke instanties te waarborgen, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, op haar rusten, en tevens dat de Republiek Polen, — door toe te laten dat het recht van rechterlijke instanties om het Hof van Justitie om een prejudiciële beslissing te verzoeken, wordt ingeperkt door de mogelijkheid dat een disciplinaire procedure wordt ingesteld, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 267, tweede en derde alinea, VWEU op haar rusten.
1)

Moeten de artikelen 49, 56 en 63 VWEU, waarin respectievelijk de vrijheid van vestiging, het vrij verrichten van diensten en het vrije verkeer van kapitaal zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich met name verzetten tegen een systeem van aftrekposten zoals het systeem dat voor de IDECA (belasting op deposito’s van klanten bij kredietinstellingen in Andalusië) is opgezet in artikel 6, lid 7, punten 2 en 3, van de uit Andalusië afkomstige wet 11 van 3 december 2010 inzake begrotingsmaatregelen om het overheidstekort terug te dringen en de houdbaarheid van de overheidsfinanciën te waarborgen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 17 september 2019 – mk advokaten GbR/MBK Rechtsanwälte GbR

(Zaak C-684/19)

(2019/C 413/32)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: mk advokaten GbR

Verwerende partij: MBK Rechtsanwälte GbR

Prejudiciële vraag

Maakt een derde die wordt genoemd in een op een website gepubliceerde vermelding met daarin een teken dat gelijk is aan een merk, gebruik van dat merk in de zin van artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG (1), wanneer deze vermelding niet door deze derde is geplaatst, maar door de beheerder van de website is overgenomen van een vermelding op een andere website die de derde heeft geplaatst op een wijze die inbreuk maakt op het merk?

(1) Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2008, L 299, blz. 25).
C 406/16

Hogere voorziening ingesteld op 20 september 2019 door Quanta Storage, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 juli 2019 in zaak T-772/15, Quanta Storage, Inc./Europese Commissie

(Zaak C-699/19 P)

(2019/C 406/23)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Quanta Storage, Inc. (vertegenwoordigers: B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt, W. Sparks, advocaat, T. Siakka, dikigoros)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

a) het bestreden arrest vernietigen, voor zover daarbij het beroep wordt verworpen en Quanta Storage wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in vier vijfde van de kosten van de Commissie;

b) het besluit van de Commissie van 21 oktober 2015 vernietigen (zaak AT39639 – Optical disc drives) voor zover het betrekking heeft op de rekwirante;

c) subsidiair, de geldboete die de rekwirante is opgelegd verlagen;

d) subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht, en

e) de Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante de volgende vijf middelen aan.

Eerste middel: het Gerecht heeft de relevante juridische toets niet toegepast en heeft blijk gegeven van een onjuiste interpretatie van de bewijsmiddelen met betrekking tot schending van de rechten van verdediging doordat de Commissie verschillende inbreuken heeft vastgesteld.

Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste interpretatie van de bewijsmiddelen met betrekking tot de rechten van verdediging en het recht op behoorlijk bestuur.

Derde middel: het Gerecht heeft een relevant punt niet in acht genomen of niet naar behoren begrepen en/of niet de juiste juridische toets toegepast met betrekking tot de tegenstrijdigheden in de omvang van de inbreuk.

Vierde middel: onjuiste interpretatie van de bewijsmiddelen, verzuim de juiste juridische toets toe te passen en/of verzuim op een relevant punt in te gaan of dat naar behoren te begrijpen met betrekking tot de niet-contractuele aansprakelijkheid van de rekwirante krachtens artikel 101 VWEU.

Vijfde middel: schending van de volledige rechtsmacht, onjuiste interpretatie van de bewijsmiddelen en ontoereikende motivering bij de berekening van de geldboete.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgerichts für Strafsachen Wien (Oostenrijk) op 2 augustus 2019 – Strafzaak tegen A***** en andere onbekende daders

(Zaak C-584/19)

(2019/C 383/48)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht für Strafsachen Wien.

Partijen in de strafzaak

Verzoekende partij: Staatsanwaltschaft Wien

Verwerende partij:A***** en andere onbekende daders

Andere partij in de procedure: Staatsanwaltschaft Hamburg.

Prejudiciële vraag

Moeten het begrip „rechterlijke autoriteit” in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (1), en het begrip „officier van justitie” in de zin van artikel 2, onder c), i), van voormelde richtlijn aldus worden uitgelegd dat hieronder ook de openbare ministeries van een lidstaat vallen, die het risico lopen dat zij in het kader van de vaststelling van een besluit over de uitvaardiging van een Europees onderzoeksbevel rechtstreeks of indirect worden aangestuurd door of instructies ontvangen van de uitvoerende macht, zoals de senator van Justitie in Hamburg?

(1) PB. 2014, L 130, blz 1.
1)

Is verordening (EG) nr. 91/2009 (1) tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China ongeldig wegens de schending van de artikelen 6, lid 6, 6, lid 7 en 2, lid 10 van de verordening (EG) nr. 1225/2009 (2) van de Raad van 30 november 2009 betreffende de beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap dan wel van de verordening (EG) nr. 384/96 (3) van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap omdat de Commissie Chinese producenten/exporteurs niet tijdig de mogelijkheid heeft gegeven om inzake te nemen van de informatie met betrekking tot de producttypes op basis waarvan de normale waarde was vastgesteld en/of omdat de Commissie in het kader van de berekening van de hoogte van de dumpingmarge voor de betrokken producten bij de vergelijking van de normale waarde van de producten van een Indiase producent met de uitvoerprijzen van soortgelijke Chinese producten heeft geweigerd correcties in aanmerking te nemen die verband houden met invoerheffingen op grondstoffen en indirecte belastingen in het referentieland India en met verschillen in productie(kosten)?
a.

Kan de persoon die contractueel houder is van auteursrechten (of naburige rechten), doch deze rechten niet zelf exploiteert maar enkel een schadevergoeding vordert van vermeende inbreukplegers – en waarvan het economische verdienmodel dus afhangt van het bestaan van piraterij in plaats van deze te bekampen – dezelfde rechten genieten die hoofdstuk II van richtlijn 2004/48 (2) toekent aan de auteurs of licentiehouders die wel auteursrechten op een normale wijze exploiteren?