ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 4 juli 2019 – Italië/Commissie

(Zaak T‑598/17)

„ELGF en ELFPO – Van financiering uitgesloten uitgaven – Door Italië verrichte uitgaven – Vertragingen en nalatigheden van de organen van de lidstaat – Financiële gevolgen van het achterwege blijven van terugvordering ten laste van de lidstaat – Financiële correcties – Artikelen 31 en 32 van verordening (EG) nr. 1290/2005 – Artikel 12 van gedelegeerde verordening (EU) nr. 907/2014 – Redelijke termijn”

1. Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen – Geen – Niet-ontvankelijkheid [Statuut van het Hof van Justitie, art. 21, eerste alinea, en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, d)] (zie punten 28‑31)

2. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Weigering van tenlasteneming van uitgaven als gevolg van onregelmatigheden bij de toepassing van de Unieregeling – Vaststelling van gebreken in het door een lidstaat gehanteerde controlestelsel – Forfaitaire financiële correctie die door de Commissie overeenkomstig interne richtsnoeren ter zake is vastgesteld – Toelaatbaarheid (Verordening nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 52, lid 2; verordening nr. 1290/2005 van de Raad, art. 31 tot en met 33) (zie punten 51‑53, 80, 82, 97)

3. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Procedure – Verplichtingen van de Commissie – Inachtneming van een redelijke termijn – Beoordelingscriteria – Schending – Gevolgen (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 1; verordening nr. 1290/2005 van de Raad, art. 31 tot en met 33) (zie punten 56‑61)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/1144 van de Commissie van 26 juni 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) (PB 2017, L 165, blz. 37), voor zover dit betrekking heeft op de Italiaanse Republiek

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
2)

Qualcomm, Inc. en Qualcomm Europe, Inc. worden verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten in verband met de procedure in kort geding.
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Overlapping van de werkingssfeer van de in artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009 genoemde gronden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, b) en c)] (zie punt 31)
1)

Uitvoeringsbesluit (GBVB) 2017/1245 van de Raad van 10 juli 2017 houdende uitvoering van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, besluit (GBVB) 2018/778 van de Raad van 28 mei 2018 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 442/2011, zoals gewijzigd, laatstelijk, bij uitvoeringsverordening (EU) 2017/1241 van de Raad van 10 juli 2017 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en uitvoeringsverordening (EU) 2018/774 van de Raad van 28 mei 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, worden nietig verklaard voor zover zij Alkarim for Trade and Industry LLC betreffen.
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 21)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 27‑30)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 37)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 21‑23, 36)
1.

Harmonisatie van de wetgevingen – Merken – Richtlijn 2008/95 – Omschrijving van de door het merk aangeduide waren of diensten – Gebruik van de algemene benamingen van de klasseopschriften van de classificatie van Nice – Omvang van de daaruit voortvloeiende bescherming – Verplichting van de aanvrager om de waren of diensten waarop zijn aanvraag betrekking heeft, nader toe te lichten – Verplichting vastgesteld bij arrest van het Hof – Gevolgen – Beperking in de tijd (Richtlijn 2008/95 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punten 29, 31, 32, 34)
6.

Europees Parlement – Financiering van politieke partijen op Europees niveau – Toekenning van subsidies – Voorwaarden – Eerbiediging van de beginselen waarop de Unie is gegrondvest – Inaanmerkingneming van het ontbreken van gegevens betreffende een pas opgerichte partij om te beoordelen of aan die voorwaarde is voldaan – Toelaatbaarheid [Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 2004/2003, art. 3, lid 2, c), en 5, lid 6, en nr. 966/2012, art. 134, lid 1; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 206, lid 1] (zie punten 78, 79, 82, 83, 87, 88)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Criteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 24‑27)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 23)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 14, 15, 28)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven–Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 26)
Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Oekraïne – Bevriezing van tegoeden van personen die betrokken zijn bij het verduisteren van overheidsmiddelen – Besluit genomen in een voor de belanghebbende bekende context zodat deze de draagwijdte van de hem betreffende maatregel kan begrijpen – Toelaatbaarheid van een beknopte motivering – Grenzen – Motivering die niet mag bestaan in een algemene en stereotiepe formulering

[Art. 296, tweede alinea, VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 2, c); besluit (GBVB) 2017/381 van de Raad]
4.

Uniemerk–Afstand, verval en nietigheid–Absolute nietigheidsgronden–Inschrijving in strijd met artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009–Woordmerk TSA LOCK [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, b) en c)] (zie punten 29, 33‑40, 50‑54)
6.

Ambtenaren – Tuchtregeling – Procedure – Horen van de betrokkene door het tot aanstelling bevoegde gezag – Niet-verschijning van de betrokkene op basis van een medisch attest – Vermoeden dat de betrokkene niet in staat is om te verschijnen – Weerlegbaarheid – Bewijslast – Mogelijkheid voor de betrokkene om zich te doen vertegenwoordigen of om schriftelijke opmerkingen in te dienen [Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 2, a), art. 51, lid 1, en art. 52, lid 1; Statuut van de ambtenaren, bijlage IX, art. 4 en art. 22, lid 1] (zie punten 200‑204, 211‑213, 236, 237)
9

In het bestreden besluit was de Commissie in de eerste plaats van mening dat de door IVF toegekende betrokken maatregel met staatsmiddelen was bekostigd en toerekenbaar was aan het Koninkrijk Spanje. In de tweede plaats is volgens de Commissie verzoekster de begunstigde van de steun en niet Fundación Elche – die optrad als financieel vehikel –, in het bijzonder gelet op de doelstelling van de maatregel, die erin bestond de financiering van de kapitaalverhoging van verzoekster te vergemakkelijken. Ten tijde van toekenning van de maatregel was verzoeksters financiële situatie die van een onderneming in moeilijkheden in de zin van punt 10, onder a), en punt 11 van de communautaire richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden (PB 2004, C 244, blz. 2; hierna: „richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun”). In het licht van de criteria die zijn neergelegd in de mededeling van de Commissie betreffende de toepassing van de artikelen [107 en 108 VWEU] op staatssteun in de vorm van garanties (PB 2008, C 155, blz. 10; hierna: „mededeling inzake garanties”) en rekening houdend met verzoeksters financiële situatie en met de voorwaarden van de aan haar verstrekte staatsgarantie, is de Commissie tot de slotsom gekomen dat er sprake was van een onrechtmatig voordeel dat de mededinging kon vervalsen of dreigde te vervalsen en gevolgen kon hebben voor de handel tussen lidstaten. De Commissie heeft bovendien in het bestreden besluit de steun die aan verzoekster zou zijn verleend, gekwantificeerd door zich, daar geen zinvolle vergelijking met soortgelijke transacties op de markt mogelijk was, te baseren op het toepasselijke referentiepercentage overeenkomstig haar mededeling over de herziening van de methode waarmee de referentie- en disconteringspercentages worden vastgesteld (PB 2008, C 14, blz. 6, hierna: „mededeling inzake referentiepercentages”). Bij de kwantificering van de litigieuze steun was de Commissie van mening dat verzoeksters aandelen die aan IVF als contragarantie in pand waren gegeven, bijna geen waarde hadden. Ten slotte heeft de Commissie in het bestreden besluit overwogen dat de litigieuze steun onverenigbaar was met de interne markt, in het bijzonder gelet op de beginselen en voorwaarden die zijn neergelegd in de richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun.
89

Ten slotte stelt verzoeker dat zijn in de overeenkomst van 16 mei 2014 vastgestelde indeling in rang 5, salaristrap 1, van FG II inhield dat rekening was gehouden met een deel van de ervaring die hij had verworven in FG I, hetgeen volgens hem aantoont dat die ervaring van het niveau van FG II was. Evenwel moet worden opgemerkt dat, aangenomen dat bij de in de overeenkomst van 16 mei 2014 vastgestelde indeling rekening is gehouden met een deel van verzoekers ervaring in FG I, deze omstandigheid geen erkenning ex tunc inhield van het feit dat de taken die verzoeker in het kader van een andere overeenkomst als arbeidscontractant van FG I had verricht, in werkelijkheid tot FG II behoorden. Wanneer een instelling een nieuwe overeenkomst voorstelt, houdt zij dan ook enkel met het oog op de indeling en de werking ex nunc van deze indeling rekening met de werkervaring. Bovendien moet worden vastgesteld dat de eventuele inaanmerkingneming van een deel van de ervaring die verzoeker in het kader van zijn betrekking in FG I had verworven als in werkelijkheid tot FG II behorende werkervaring, niet bewijst dat hij van 1 juli 2008 tot de ondertekening van de overeenkomst van 16 mei 2014 – en dus zonder onderbreking – uitsluitend tot FG II behorende taken heeft verricht. Verzoeker draagt namelijk geen enkel bewijs aan tot staving van die continuïteit.
Zo staat in het besluit van 16 juni 2015 onder meer te lezen:

„Daarnaast wordt u met betrekking tot uw verzoek tot verduidelijking van de rechtsgrondslag van de vrijstelling, dat door uw advocaten is geformuleerd in de brief van 3 juni 2015, verzocht u er rekenschap van te geven dat de EIB, net zoals elke andere instelling van de Unie, over ruime discretionaire bevoegdheden beschikt wat de organisatie van haar diensten en haar personeel betreft. Tot deze [bevoegdheden] behoort de bevoegdheid om een vrijstelling van dienst te verlenen, wat overeenkomstig de rechtspraak met name mogelijk is wanneer het bestuur wordt geconfronteerd met incidenten die niet verenigbaar zijn met de orde en de sereniteit van de dienst. De EIB dient met de nodige doortastendheid in te grijpen en met de door de omstandigheden van de zaak vereiste snelheid en zorg te reageren teneinde de feiten vast te stellen en daaruit met kennis van zaken de gepaste gevolgtrekkingen te maken.

Derhalve heeft de [EIB] in omstandigheden als die welke in deze zaak aan de orde zijn, de dringende voorlopige administratieve maatregelen genomen die zij noodzakelijk achtte om in overeenstemming met de vereisten van behoorlijk bestuur en zorg opnieuw serene arbeidsomstandigheden te creëren. Deze maatregelen zijn vastgesteld met de zorgvuldigheid die van de [EIB] wordt geëist wanneer zij de situatie van een persoon behandelt.

Daarnaast heeft de [EIB] snel getracht de relevante feiten met betrekking tot de haar ter kennis gebrachte situaties of beschuldigingen vast te stellen teneinde over aanvullende maatregelen te beslissen. Gelet op de aard van de incidenten in deze zaak heeft de [EIB] bijzondere zorg aan de dag gelegd.

[…]

De onderhavige bevestiging van uw vrijstelling is in hoofdzaak gebaseerd op de volgende gronden:

a) aanzienlijk belang van de dienst, dat vereist dat de [EIB] formele beschermende maatregelen treft teneinde om te gaan met de situatie op uw werkplek, waar de relatie tussen u en uw superieuren dermate onhoudbaar was geworden dat een normale werking van de dienst niet langer mogelijk was. Het was niet meer mogelijk de afdeling opnieuw te laten functioneren zonder u en uw rechtstreekse superieuren van elkaar te scheiden;

b) verplichting om rekening te houden met [het] belang van uw superieuren, die zich door uw gedrag bedreigd voelden en niet meer in staat waren hun werkzaamheden naar behoren uit te voeren wanneer u in de [EIB] aanwezig was;
173

In dit verband zij eraan herinnerd dat de mate van motivering die van de Raad wordt verlangd, moet worden beoordeeld in de context waarin de bestreden handeling is vastgesteld en de kennis die verzoekster van deze context kan hebben. In casu is algemeen bekend dat Omar Abdel Rahman een verantwoordelijke van verzoekster was, dat hij in 1993 in de Verenigde Staten is gevangengezet na aanslagen op Amerikaans grondgebied en dat hij opgesloten is gebleven tot aan zijn dood in 2017.
115

De Commissie herinnert eraan dat het onderzoek in de onderhavige zaak tot doel had na te gaan of er sprake kon zijn van staatssteun als gevolg van de compensatie die de gemeente Madrid had toegekend nadat zij de uitvoeringsovereenkomst van 1998 niet had nageleefd en vast te stellen of een voorzichtige marktdeelnemer in een markteconomie zijn aansprakelijkheid zonder voorafgaand juridisch advies volledig zou hebben aanvaard, rekening houdend met de vele juridische onzekerheden, en te verifiëren of de schuld van die gemeente overeenstemde met het financiële risico dat die marktdeelnemer zou hebben aanvaard voor de specifieke waarde van perceel B‑32 in 2011. Het besluit tot inleiding van de procedure en het bestreden besluit zouden in dat verband duidelijk zijn geweest. Volgens de Commissie moet de motivering van dat besluit ook in het licht van de context ervan worden beoordeeld en was zij niet verplicht te antwoorden op alle argumenten die een belanghebbende in de loop van de administratieve procedure heeft aangevoerd. Zij beweert dat zij dat besluit overeenkomstig de rechtspraak voldoende heeft gemotiveerd. Zij wijst er verder op dat het onderzoek niet tot doel had vast te stellen of verzoeker onrechtmatige staatssteun had ontvangen in het licht van alle verbintenissen die in de schikkingsovereenkomst van 2011 waren aangegaan. De door verzoeker aangevoerde rechtszaken zouden niet relevant zijn, en indien verzoeker een geringere prestatie had ontvangen dan was overeengekomen, had hij de in de schikkingsovereenkomst van 2011 bepaalde waarde kunnen eisen, hetgeen hij niet heeft gedaan.
65

Gesteld dat de in overweging 35 van het bestreden besluit aangehaalde gegevens uit het door het Koninkrijk Spanje overgelegde rapport de vaststelling onderbouwen dat er in het algemeen een voordeel voortvloeit uit de belastingregeling voor entiteiten zonder winstoogmerk, moeten die gegevens beschouwd worden in het licht van de hierboven in punt 57 genoemde feitelijke elementen die eveneens aan de Commissie werden medegedeeld tijdens de administratieve procedure. Uit laatstgenoemde elementen blijkt dat een van de vier begunstigde clubs aangaf dat het stelsel van de entiteiten zonder winstoogmerk in de periode tussen juli 2000 en juni 2013 voor haar veel ongunstiger was geweest dan het algemene stelsel, hetgeen door de Commissie niet werd weersproken. Die periode, waarnaar de Commissie met „enige tijd” verwijst (overweging 68), komt in werkelijkheid overeen met alle niet-verjaarde afgesloten jaren ten tijde van de redactie van het verslag van de belastingadviseurs van de betreffende club, zoals de Commissie ook heeft bevestigd in antwoord op een schriftelijke vraag van het Gerecht. Die club voert ook aan, zoals verzoekster in haar schriftelijke stukken heeft opgemerkt, dat de fiscale aftrekken zeer substantieel konden zijn in de betrokken sector, in het bijzonder door de transfers van spelers. In dit verband onderbouwt de Commissie haar voor het eerst ter terechtzitting ingenomen standpunt, waarbij zij de regelmatigheid van de transfers van spelers in de professionele voetbalsector in vraag stelt, niet en kwam dit standpunt in ieder geval niet voor in het bestreden besluit.
57

Voorts heeft het Gerecht onlangs bevestigd dat het algemeen bekend was dat een aanzienlijk deel van de onderdanen van de Baltische staten Russisch kent of als moedertaal heeft (zie in die zin arrest van 19 juli 2017, медведь, T‑432/16, niet gepubliceerd, EU:T:2017:527, punt 29). Verzoekster heeft terecht benadrukt dat de eerste kamer van beroep van het EUIPO tot dezelfde conclusie was gekomen in de beslissing van 17 mei 2016 die het voorwerp van dat arrest vormde en in een andere beslissing van 20 juni 2013 in zaak R 814/2012‑1, die ook in het verzoekschrift wordt aangehaald.
62

Wat in de tweede plaats uitvoeringsverordening 2015/2272 betreft, deze is vastgesteld na een nieuw onderzoek volgens artikel 11, lid 2, van verordening nr. 1225/2009 (thans artikel 11, lid 2, van verordening nr. 2016/1036). Volgens deze bepaling vervalt een definitieve antidumpingmaatregel vijf jaar nadat hij is ingesteld of vijf jaar na de datum van beëindiging van het meest recente nieuwe onderzoek dat zowel op de dumping als op de schade betrekking heeft gehad, „tenzij bij een nieuw onderzoek wordt vastgesteld, dat het vervallen van de maatregelen waarschijnlijk tot een voortzetting of herhaling van dumping en schade zal leiden”. In deze context kan de Commissie de geldende maatregelen handhaven of laten vervallen (zie in die zin arrest van 8 mei 2012, Dow Chemical/Raad, T‑158/10, EU:T:2012:218, punt 43). Het doel van deze bepaling is derhalve niet om voor het eerst antidumpingmaatregelen in te stellen, maar om, waar nodig, van kracht zijnde antidumpingmaatregelen die normaal gesproken vervallen, te handhaven (zie in die zin arresten van 11 februari 2010, Hoesch Metals and Alloys, C‑373/08,EU:C:2010:68, punten 65‑67, en 24 september 2008, Reliance Industries/Raad en Commissie, T‑45/06, EU:T:2008:398, punt 94). In overweging 122 van uitvoeringsverordening 2015/2272 wordt aldus gesteld dat „de antidumpingmaatregelen die bij [v]erordening […] nr. 926/2009 werden ingesteld op de invoer van bepaalde naadloze buizen en pijpen van oorsprong uit [China], […] moeten worden gehandhaafd”.
102

Voorts maakt beoordelaar 2 op een wat ironische toon opmerkingen in haar e‑mail van 20 maart 2015 aan O., met een kopie aan beoordelaar 1, over een project inzake [vertrouwelijk] (stuk XVII van bijlage A.12), namelijk: „jammer genoeg weet [beoordelaar 3] meer over [verzoekster] dan wij, want zij was bij de zaak betrokken, niet alleen toen zij bij het DG‑[vertrouwelijk] was, maar ook bij het DG‑[vertrouwelijk]” ([appraiser 3] unfortunately knows more about [the applicant] than we do because she has been involved in the case not only when she was in DG‑[confidential] but also in DG‑[confidential]); „de facto wil [beoordelaar 3] [verzoekster] niet echt in haar team (verrassing, verrassing)” [de facto, [appraiser 3] does not really want to have [the applicant] in her team (surprise, surprise)].
60

In casu staat vast dat Telefónica Deutschland zich bij de definitieve toezeggingen op juridisch bindende wijze ertoe heeft verbonden „proactief” een brief met vrijwillige toezeggingen te doen toekomen aan alle bestaande MVNO’s of dienstverleners die met haar of E-Plus een overeenkomst betreffende toegang tot het 2G-, 3G-, of 4G-netwerk hebben gesloten, waarbij zij tot eind 2025 afstand doet van haar contractuele recht op gewone opzegging als neergelegd in de betrokken wholesaleovereenkomst (punt 78 van de definitieve toezeggingen). In die omstandigheden hebben de definitieve toezeggingen indirect gunstige rechtsgevolgen teweeggebracht voor derden als bedoeld in de bepalingen van het niet-MNO-deel, waarvan de naleving onderworpen is aan het toezicht door de bevoegde nationale rechterlijke instanties, onverminderd de prerogatieven die het Unierecht op dit gebied aan de Commissie toekent. Onverminderd de mogelijkheid voor de Commissie om vast te stellen dat de definitieve toezeggingen niet zijn nagekomen en om de door haar noodzakelijk geachte maatregelen te treffen door middel van een besluit op basis van artikel 8, leden 4 en 5, van verordening nr. 139/2004, staat het derden als bedoeld in de bepalingen van het niet-MNO-deel – waartoe verzoekster kan behoren – bijgevolg vrij om deze bepalingen in te roepen voor de bevoegde nationale rechterlijke instanties. Vervolgens staat het aan deze rechterlijke instanties om dergelijke geschillen over de tenuitvoerlegging van de definitieve toezeggingen te beslechten. In dit verband vormt elk standpunt van de Commissie over de uitlegging van de definitieve toezeggingen slechts een mogelijke uitlegging die, in tegenstelling tot de besluiten die deze instelling vaststelt op grond van artikel 288 VWEU, slechts overtuigingskracht heeft en de bevoegde nationale rechterlijke instanties niet bindt. Voorts kunnen of moeten deze rechterlijke instanties krachtens artikel 267 VWEU aan het Hof prejudiciële vragen stellen over de geldigheid of uitlegging van de definitieve toezeggingen of van besluit C(2014) 4443 final.