ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Ofschoon in de aanhalingen van een verordening betreffende de vaststelling van beperkende maatregelen duidelijk moet worden vermeld op welke rechtsgrondslag de bevoegde instelling dergelijke maatregelen ten aanzien van een persoon of een entiteit kan vaststellen, is het niet nodig dat in de als rechtsgrondslag vermelde bepaling de rechtsvorm wordt aangegeven van de handelingen die grond van die bepaling kunnen worden vastgesteld, opdat de verwijzing naar die bepaling een toereikende motivering van de rechtsgrondslag van die verordening vormt.

Uit de tekst zelf van artikel 215 VWEU volgt dat die bepaling zich er niet tegen verzet dat een op grond van die bepaling vastgestelde verordening de Commissie of de Raad uitvoeringsbevoegdheden toekent onder de in artikel 291, lid 2, VWEU gestelde voorwaarden, indien het nodig is dat bepaalde beperkende maatregelen waarin die verordening voorziet, volgens eenvormige voorwaarden worden uitgevoerd. Meer in het bijzonder volgt uit artikel 215, lid 2, VWEU niet dat de individuele beperkende maatregelen ten aanzien van natuurlijke personen of rechtspersonen of niet-statelijke groepen of entiteiten noodzakelijkerwijze volgens de procedure van artikel 215, lid 1, VWEU moeten worden vastgesteld en niet op grond van artikel 291, lid 2, VWEU kunnen worden vastgesteld.

Voorts is nergens in het VWEU bepaald dat het zesde deel ervan, betreffende institutionele en financiële bepalingen, niet van toepassing is inzake beperkende maatregelen. Bijgevolg is een beroep op artikel 291, lid 2, VWEU niet uitgesloten, mits aan de in die bepaling gestelde voorwaarden is voldaan.

(cf. punten 34, 35)
De artikelen 47, lid 2, en 48, lid 3, van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een aanbestedende dienst een inschrijver die zich op de draagkracht of de bekwaamheden van andere entiteiten beroept, er middels het aanbestedingsbestek toe kan verplichten vóór de gunning van de opdracht met die entiteiten een samenwerkingsovereenkomst te sluiten dan wel een personenvennootschap op te richten.

De artikelen 47, lid 2, en 48, lid 3, van richtlijn 2004/18 staan immers niet toe dat er bij het onderzoek waarbij de aanbestedende dienst nagaat of de inschrijver geschikt is om een bepaalde opdracht uit te voeren, wordt uitgegaan van een vermoeden dat een dergelijke inschrijver al dan niet over de voor de uitvoering van de opdracht noodzakelijke middelen beschikt, en a fortiori mogen bepaalde bewijsmiddelen niet bij voorbaat worden uitgesloten. De inschrijver is dus vrij in de keuze van de juridische aard van de banden die hij wenst aan te knopen met de andere entiteiten op wier draagkracht of bekwaamheden hij zich beroept om een bepaalde opdracht uit te voeren, en van de wijze waarop die banden kunnen worden aangetoond. Bovendien bepalen de artikelen 47, lid 2, en 48, lid 3, van richtlijn 2004/18 expliciet dat bijvoorbeeld de overlegging van de verbintenis van andere entiteiten om aan de inschrijver de middelen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de opdracht ter beschikking te stellen, acceptabel bewijs is van het feit dat hij daadwerkelijk over die middelen zal beschikken, zodat op geen enkele wijze wordt uitgesloten dat de inschrijver anderszins aantoont dat hij banden heeft met de andere entiteiten op wier draagkracht of bekwaamheden hij zich beroept om de opdracht waarvoor hij zich inschrijft, tot een goed einde te brengen.

(cf. punten 26‑29, 34 en dictum)
1)

Het Koninkrijk Spanje is voor geen van de betrokken stortplaatsen, namelijk de stortplaatsen van Ortuella (Baskenland), Zurita en Juan Grande (Canarische Eilanden), de verplichtingen nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 14, onder c), van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, voor zover het voor geen daarvan de maatregelen heeft getroffen die nodig zijn om de exploitant te verzoeken een aanpassingsplan op te stellen en te waarborgen dat dit plan volledig en in overeenstemming met de voorschriften van deze richtlijn, met uitzondering van de voorschriften van bijlage I, punt 1, wordt uitgevoerd binnen acht jaar na de in artikel 18, lid 1, ervan bedoelde datum.
Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of een licentieovereenkomst waarbij de knowhow voor de exploitatie van een internetsite waarop interactieve audiovisuele diensten worden aangeboden, wordt overgedragen en die is gesloten met een vennootschap die in een andere lidstaat is gevestigd dan de lidstaat van vestiging van de vennootschap die de licentie geeft, rechtsmisbruik met het oog op verkrijging van een belastingvoordeel vormt doordat het op deze diensten toepasselijke tarief van de belasting over de toegevoegde waarde in die andere lidstaat minder hoog is, het feit dat de bestuurder en enige aandeelhouder van de licentiegever de ontwikkelaar van die knowhow was, het feit dat diezelfde persoon invloed of zeggenschap uitoefende op de ontwikkeling en exploitatie van die knowhow en de op deze knowhow gebaseerde diensten, en het feit dat onderaannemers waren belast met het beheer van de financiële verrichtingen, van het personeel en van de technische instrumenten die noodzakelijk zijn voor deze diensten, alsmede de overwegingen die de licentiegever ertoe hebben kunnen brengen om de exploitatie van de betrokken knowhow toe te vertrouwen aan een in die andere lidstaat gevestigde vennootschap in plaats van die knowhow zelf te exploiteren, op zich niet van doorslaggevend belang lijken te zijn.

Het is de taak van de verwijzende rechterlijke instantie om alle omstandigheden van het hoofdgeding te analyseren teneinde te bepalen of deze overeenkomst een zuiver kunstmatige constructie vormt die verhult dat de betrokken diensten in werkelijkheid niet door de licentienemer doch in feite door de licentiegever werden verricht, en daarbij moet zij met name nagaan of de zetel van bedrijfsuitoefening of de vaste inrichting van de licentienemer daadwerkelijk bestaat en of deze vennootschap voor de uitoefening van de betrokken economische activiteit over een geschikte structuur in termen van lokalen, menselijke en technische middelen beschikt, of nog of deze vennootschap deze economische activiteit in eigen naam en voor eigen rekening, op eigen verantwoordelijkheid en op eigen risico uitoefent.

(cf. punten 49, 50, dictum 1)
De bijdragen voor de levering van elektriciteit en gas die vervat zijn in de facturen die aan de instellingen van de Unie worden gericht, moeten dus worden beschouwd als indirecte belastingen die vallen onder artikel 3, tweede alinea, van het protocol, zelfs indien de instellingen van de Unie overeenkomstig de toepasselijke nationale regeling niet worden aangewezen als de schuldenaar van deze bijdragen.

Uit de tekst van artikel 3, tweede alinea, van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie blijkt niet dat de Unie door de nationale regeling als de schuldenaar van de indirecte belastingen moet zijn aangewezen om in aanmerking te komen voor de immuniteit waarin deze bepaling voorziet. Deze bepaling vereist immers enkel dat deze indirecte belastingen een deel vormen van de prijs van onroerende of roerende goederen en dat deze belastingen in deze prijs begrepen zijn. In de tekst van artikel 3, tweede alinea, van het protocol wordt evenmin als voorwaarde gesteld dat de betrokken indirecte belasting aan de instellingen van de Unie wordt doorgerekend.

Indirecte belastingen zoals bijdragen op de levering van elektriciteit en gas kunnen slechts worden geacht een eenvoudige vergoeding voor diensten van openbaar nut in de zin van artikel 3, derde alinea, van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie te vormen indien aan twee voorwaarden is voldaan. Volgens de eerste voorwaarde moeten deze diensten worden geleverd of althans kunnen worden geleverd aan degenen die deze indirecte belasting dienen te betalen. Volgens de tweede voorwaarde moet er een rechtstreeks en evenredig verband bestaan tussen de werkelijke kostprijs van deze diensten en het door de ontvanger ervan betaalde recht. Deze voorwaarden zijn cumulatief.

Indien de door de instellingen van de Unie betaalde bijdragen ook dienen ter financiering van openbaredienstverplichtingen die deze instellingen niet ten goede kunnen komen, volgt uit dit loutere feit dat niet is voldaan aan de eerste voorwaarde en dat er geen rechtstreeks en evenredig verband bestaat tussen het bedrag van de litigieuze bijdragen en de werkelijke kostprijs van de openbare diensten waarin de nationale regeling voorziet, zodat evenmin aan de tweede voorwaarde is voldaan. Voorts ontbreekt een dergelijk verband zelfs voor de openbaredienstverplichtingen die ten goede kunnen komen aan de instellingen van de Unie, wanneer op basis van de betrokken nationale regeling niet kan worden vastgesteld in welke mate deze instellingen de betrokken diensten van openbaar nut kunnen genieten.

(cf. punten 66, 70, 71, 73)
Zaak C‑594/14

Simona Kornhaas

tegen

Thomas Dithmar

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof)

„Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Insolventieprocedures — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Artikel 4, lid 1 — Bepaling van het toepasselijke recht — Regeling van een lidstaat op grond waarvan de bestuurder van een vennootschap verplicht is de betalingen die zijn verricht nadat insolventie is ingetreden, te restitueren — Toepassing van deze regeling op een in een andere lidstaat opgerichte vennootschap — Artikelen 49 VWEU en 54 VWEU — Beperking van de vrijheid van vestiging — Geen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 10 december 2015

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Verordening nr. 1346/2000 — Internationale bevoegdheid om de insolventieprocedure te openen — Vordering ingediend in het kader van een insolventieprocedure — Vordering tegen de bestuurder van een vennootschap strekkende tot restitutie van betalingen die zijn verricht nadat de insolventie van deze vennootschap is ingetreden of nadat is vastgesteld dat zij een te hoge schuldenlast heeft — Bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend (Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 3, lid 1)

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Verordening nr. 1346/2000 — Toepasselijk recht — Begrip — Regeling van de staat waar de procedure is geopend, als grond voor een vordering tegen de bestuurder van een vennootschap die onder het recht van een andere lidstaat valt, tot restitutie van betalingen die door deze bestuurder zijn verricht voordat de insolventieprocedure is geopend — Daaronder begrepen (Verordening nr. 1346/2000 van de Raad, art. 4)
Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag, moet aldus worden uitgelegd dat werknemers met een overeenkomst die is gesloten voor bepaalde tijd of voor een bepaald werk, moeten worden aangemerkt als deel uitmakend van de werknemers die „gewoonlijk” werkzaam zijn – in de zin van die bepaling – in de betrokken bedrijfseenheid.

In de eerste plaats maakt deze bepaling immers geen onderscheid aan de hand van de duur van de aanstelling van deze werknemers. Een andere uitlegging kan aan alle werknemers die bij die bedrijfseenheid werkzaam zijn, de rechten ontnemen die zij aan deze richtlijn ontlenen, en zou derhalve afbreuk doen aan het nuttig effect van deze richtlijn.

In de tweede plaats kunnen personen met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd of voor een bepaald werk, wier overeenkomsten regelmatig eindigen door het verstrijken van de duur of de voltooiing van het werk, dezelfde bescherming genieten als die welke wordt verleend aan werknemers die voor onbepaalde tijd zijn aangeworven, indien zij zich in een vergelijkbare situatie bevinden, dat wil zeggen een situatie waarin de arbeidsverhouding is beëindigd vóór afloop van de in de overeenkomst vastgelegde termijn, of vóórdat het werk waarvoor zij zijn aangetrokken, is voltooid.

Tot slot heeft de Uniewetgever, door de toepassing van de door die bepaling aan werknemers toegekende rechten afhankelijk te stellen van kwantitatieve criteria, rekening willen houden met het totale aantal werknemers van de betrokken bedrijfseenheden, teneinde aan werkgevers geen bovenmatig grote last op te leggen in verhouding tot de omvang van hun bedrijfseenheid. Met het oog op de berekening van het aantal werknemers van een bedrijfseenheid voor de toepassing van richtlijn 98/59, is de aard van de arbeidsverhouding irrelevant.

(cf. punten 32, 35, 38‑41, dictum 1)
Overeenkomstig artikel 1 bis van het Statuut hebben ambtenaren immers recht op gelijke behandeling bij de toepassing van dat Statuut, hetgeen vereist dat dat Statuut binnen de gehele Unie in de regel autonoom en uniform wordt uitgelegd. In deze omstandigheden moet het begrip „aansprakelijke derde”, dat de omvang bepaalt van de in artikel 85 bis van het Statuut voorziene subrogatie, worden uitgelegd op een wijze die een uniforme toepassing ervan binnen de gehele Unie mogelijk maakt.

Het begrip „aansprakelijke derde”, in de zin van artikel 85 bis, lid 1, van het Statuut, ziet op iedere persoon, met inbegrip van de verzekeraar die naar nationaal recht verplicht is om de door het slachtoffer of diens rechtverkrijgenden geleden schade te vergoeden.

De in artikel 85 bis van het Statuut voorziene subrogatie van de Unie heeft immers tot doel te voorkomen dat een ambtenaar tweemaal vergoeding ontvangt voor dezelfde schade. Indien de door de ambtenaar geleden schade voor de Unie de verplichting meebrengt hem statutaire uitkeringen te betalen, kan het risico van een dergelijke cumulatie alleen worden voorkomen wanneer de ambtenaar vanaf het tijdstip van de schade brengende gebeurtenis al zijn vorderingsrechten tegenover de aansprakelijke derde verliest ten gunste van de Unie.

Dat doel kan slechts volledig worden bereikt indien de in dat artikel voorziene subrogatie elke regeling van schadeloosstelling van slachtoffers van ongevallen dekt, ongeacht of deze in het betrokken nationale recht wordt aangemerkt als een schuldaansprakelijkheidsregeling, dan wel als een andere vorm van verplichting tot schadeloosstelling, en dit zelfs wanneer die regeling bepaalt dat een derde verplicht is om een schade – onafhankelijk van de schuldvraag – te vergoeden.

Bijgevolg moet, gelet op het doel van de in artikel 85 bis, van het Statuut bepaalde subrogatie, het begrip „aansprakelijke derde” ruim worden uitgelegd en kan het niet tot schuldaansprakelijkheid worden beperkt.

(cf. punten 33‑36, dictum 2)
In het kader van de prejudiciële procedure zijn overeenkomstig artikel 97, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering de partijen in het hoofdgeding degenen die de nationale rechterlijke instantie overeenkomstig het nationale procesrecht als zodanig heeft aangeduid. Bijgevolg staat het aan die rechterlijke instantie om overeenkomstig haar nationale procesrecht te bepalen welke de partijen in het bij haar aanhangige hoofdgeding zijn. In dit verband is het niet aan het Hof om na te gaan of de beslissing van de nationale rechterlijke instantie om een partij toe te laten tot interventie in het bij haar aanhangige geding in overeenstemming met dat procesrecht is genomen. Het Hof dient zich te houden aan een dergelijke beslissing zolang deze niet in het kader van de in het nationale recht bestaande rechtsmiddelen is ingetrokken.

Een persoon kan echter geen partij in het hoofdgeding zijn in de zin van artikel 96, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering juncto artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie en kan niet worden toegelaten tot een procedure voor het Hof als bedoeld in artikel 267 VWEU, wanneer hij zijn verzoek tot interventie bij de nationale rechterlijke instantie niet indient om een actieve rol te spelen in het verdere verloop van de procedure voor die rechterlijke instantie, maar alleen om deel te nemen aan de procedure voor het Hof.

Voorts kan het Hof beslissen een tot het hoofdgeding toegelaten interveniënt slechts toe te staan om zijn schriftelijke opmerkingen in te dienen binnen de termijn waarover de belanghebbenden in de zin van artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie, aan wie het verzoek om een prejudiciële beslissing aanvankelijk is meegedeeld, daartoe beschikken. Wanneer de schriftelijke behandeling voor het Hof niet zou kunnen worden gesloten of zou moeten worden heropend omdat herhaaldelijk nieuwe interveniënten worden toegelaten, die ingevolge artikel 23, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie beschikken over een termijn van twee maanden om hun schriftelijke opmerkingen in te dienen, zou dat onverenigbaar zijn met het beginsel van behoorlijke rechtsbedeling en het vereiste van behandeling van prejudiciële zaken binnen een redelijke termijn.

(cf. punten 32, 33, 35, 37, 39)
Het door het Gerecht verrichte onderzoek van een bepaling van een overeenkomst kan niet kan worden beschouwd als een uitlegging van het recht en kan dus niet worden geverifieerd in het kader van een hogere voorziening zonder inbreuk te maken op de bevoegdheid van het Gerecht om de feiten vast te stellen. Een gestelde schending van het Unierecht dat op een overeenkomst van toepassing is, is in het kader van een hogere voorziening echter wel vatbaar voor toetsing van het Hof.

(cf. punt 23)
Met betrekking tot de bevoegdheid ratione personae van het Gerecht voor ambtenarenzaken moet worden opgemerkt dat op grond van de bepalingen van de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Ambtenarenstatuut, die in algemene bewoordingen verwijzen naar iedere in het Ambtenarenstatuut bedoelde persoon, als zodanig geen onderscheid kan worden gemaakt naargelang het beroep door een ambtenaar of door een andere in dat Statuut bedoelde persoon is ingesteld. Het Gerecht voor ambtenarenzaken is dus ratione personae niet alleen bevoegd om kennis te nemen van door ambtenaren ingestelde beroepen, maar eveneens van beroepen die zijn ingesteld door iedere andere in dat Statuut bedoelde persoon.

Artikel 73, lid 2, onder a), van het Ambtenarenstatuut wijst de nakomelingen en de bloedverwanten in opgaande lijn van de ambtenaar uitdrukkelijk aan als personen die bij het overlijden van laatstgenoemde in aanmerking kunnen komen voor een uitkering. Hieruit volgt dat zowel de vader als de kinderen van de overleden ambtenaar personen zijn die in deze bepaling worden bedoeld. Het antwoord op de vraag of de vader en de kinderen van de overleden ambtenaar daadwerkelijk recht hebben op de door het Ambtenarenstatuut gewaarborgde uitkeringen, met name die bedoeld in artikel 73 van het Statuut, kan daarom niet in aanmerking worden genomen bij de bepaling van de bevoegdheid ratione personae van het Gerecht voor ambtenarenzaken op basis van artikel 1 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie, gelezen in samenhang met artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Ambtenarenstatuut.

(cf. punten 33‑35)
Artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon die het beroep van advocaat uitoefent en met een bank een kredietovereenkomst sluit waarin het doel van de lening niet is vermeld, als een „consument” in de zin van die bepaling kan worden aangemerkt wanneer die overeenkomst geen verband houdt met de beroepsactiviteit van die advocaat. Het feit dat de uit die overeenkomst voortvloeiende schuldvordering is gedekt door een door die persoon als vertegenwoordiger van zijn advocatenkantoor verstrekte hypothecaire waarborg met als onderpand goederen die bestemd zijn voor de uitoefening van de beroepsactiviteit van die persoon, zoals een onroerend goed dat toebehoort aan dat kantoor, is in dit verband niet relevant.

Zoals in de tiende overweging van richtlijn 93/13 staat te lezen, moeten de eenvormige voorschriften op het gebied van oneerlijke bedingen immers van toepassing zijn op alle overeenkomsten tussen „verkopers” en „consumenten”. Deze laatste begrippen zijn in artikel 2, onder b) en c), van die richtlijn gedefinieerd. Die richtlijn bepaalt de overeenkomsten waarop zij van toepassing is, dus aan de hand van de hoedanigheid van de contractspartijen, namelijk naargelang dezen al dan niet in de uitoefening van hun beroep of bedrijf handelen.

Het begrip „consument” in de zin van artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13 is een objectief begrip dat losstaat van de concrete kennis waarover de betrokkene kan beschikken, of van de informatie waarover die persoon werkelijk beschikt. De nationale rechter bij wie een geding aanhangig is over een overeenkomst die binnen de werkingssfeer van die richtlijn kan vallen, moet, rekening houdend met alle bewijsstukken en in het bijzonder met de bewoordingen van die overeenkomst, nagaan of de kredietnemer als „consument” in de zin van die richtlijn kan worden aangemerkt. Daartoe moet de nationale rechter rekening houden met alle omstandigheden van de zaak, met name met de aard van het goed of de dienst waarop de betrokken overeenkomst betrekking heeft, waaruit kan blijken met welk doel dat goed is gekocht of die dienst is ontvangen.

In dit verband bevindt een advocaat die in het kader van zijn beroepsactiviteit met een natuurlijke persoon of een rechtspersoon een overeenkomst sluit die, met name omdat zij geen betrekking heeft op de activiteit van zijn kantoor, geen verband houdt met de uitoefening van het beroep van advocaat, zich tegenover die persoon in een zwakke positie. Dat een advocaat over verregaande technische bekwaamheden beschikt, rechtvaardigt voorts niet de veronderstelling dat hij geen zwakke partij is tegenover een verkoper.

(cf. punten 15, 17, 21‑23, 26, 27, 30 en dictum)
Artikel 9, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat publiekrechtelijke lichamen niet kunnen worden beschouwd als belastingplichtigen ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde voor zover zij niet voldoen aan het in die bepaling neergelegde criterium van zelfstandigheid.

Gemeentelijke begrotingseenheden die de economische activiteiten waarmee zij zijn belast, verrichten in naam en voor rekening van een gemeente, niet aansprakelijk zijn voor de schade die wordt veroorzaakt door die activiteiten, aangezien die aansprakelijkheid uitsluitend op deze gemeente rust, en het aan die activiteiten verbonden economische risico niet dragen, daar zij geen eigen vermogen hebben, geen eigen inkomsten verwerven en de door die activiteiten veroorzaakte kosten niet dragen, aangezien de ontvangen inkomsten aan de gemeente worden overgemaakt en de uitgaven direct uit de begroting van die gemeente worden gefinancierd, voldoen niet aan het criterium van zelfstandigheid in de zin van artikel 9, lid 1, van richtlijn 2006/112, en kunnen dus niet worden beschouwd als belastingplichtigen.

(cf. punten 37, 38, 42 en dictum)
—

de kosten in verband met de verwerving van deelnemingen in dochterondernemingen, gemaakt door een holding die aan het beheer van die dochterondernemingen deelneemt en aldus een economische activiteit uitoefent, moeten worden geacht deel uit te maken van de algemene kosten van die holding, en de over die kosten voldane belasting over de toegevoegde waarde in beginsel volledig moet worden afgetrokken, tenzij bepaalde in een later stadium verrichte economische handelingen op grond van de Zesde richtlijn (77/388), zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/69, zijn vrijgesteld van belasting over de toegevoegde waarde, in welk geval het recht op aftrek slechts kan worden uitgeoefend volgens de regels van artikel 17, lid 5, van deze richtlijn;