ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 61/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 27 december 2013 — Belgacom NV/Gemeente Fléron

(Zaak C-685/13)

2014/C 61/09

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Belgacom NV

Verwerende partij: Gemeente Fléron

Prejudiciële vraag

Staan de bepalingen van de machtigingsrichtlijn (1), en in het bijzonder artikel 13 ervan, betreffende de modaliteiten voor het opleggen van vergoedingen voor de gebruiksrechten voor radiofrequenties en de rechten om faciliteiten te installeren op, boven of onder openbare of particuliere eigendom, eraan in de weg dat de gemeentelijke bestuursorganen van een lidstaat door middel van een gemeentelijk besluit aan de operatoren van mobiele telecommunicatie een fiscale last opleggen, die bestaat in één enkele forfaitaire heffing van 2 500 euro per pyloon of mast, waarbij het belastbare feit de aanwezigheid op het grondgebied van de gemeente op 1 januari van het belastingjaar is, die niet van vergoedende aard is, en die ingegeven is door begrotings- en milieudoelstellingen?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
4.

Ten slotte betoogt rekwirante in het vierde middel dat de bevestigde geldboete hoe dan ook onevenredig hoog is. Aangezien een aantal belastende feitelijke vaststellingen in het arrest reeds van de hand zijn gewezen en een aantal andere feitelijke vaststellingen wegens een rechtens onjuiste motivering eveneens moeten worden verworpen, kan de wettelijke maximumboete van 10 % van de omzet van de groep, die het Gerecht niet heeft verlaagd, niet evenredig en dus niet geoorloofd zijn. Wanneer de feitelijke vaststellingen waarop de vaststelling van de inbreuk is gebaseerd, grotendeels onjuist zijn, kan geen sprake zijn van één enkele, samengestelde en voortdurende inbreuk die 6 landen en 3 productgroepen bestrijkt en 10 jaar heeft geduurd, aangezien er dan duidelijk geen bewijzen en geen causaal verband zijn en de inbreuk niet kan worden toegerekend aan rekwirante. Er kan dan hoogstens sprake zijn van op zich staande, plaatselijke inbreuken, die de hoogte van de in casu opgelegde geldboete totaal niet kunnen rechtvaardigen. De onderhavige zaak vormt helemaal geen ernstig geval, laat staan het zwaarst denkbare geval, maar het Gerecht heeft dit buiten beschouwing gelaten en heeft aldus totaal geen rekening gehouden met de beoordelingscriteria die het had moeten uitleggen.
1)

Staat het Unierecht, in het bijzonder richtlijn 2011/92/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB 2012, L 26, blz. 1), en meer in het bijzonder artikel 11 van deze richtlijn, in de weg aan een situatie in het nationale recht waarbij een besluit tot vaststelling dat er voor een bepaald project geen milieueffectbeoordeling hoeft te worden uitgevoerd, ook ten aanzien van buren die in het kader van de daaraan voorafgaande procedure tot vaststelling van dat besluit niet de hoedanigheid van partij hadden, bindende werking heeft en aan hen kan worden tegengeworpen in de daaropvolgende vergunningsprocedure, ook al kunnen zij hun bezwaren tegen het project in het kader van deze vergunningsprocedure doen gelden (welke bezwaren in de aan de orde zijnde procedure er op neerkomen dat als gevolg van het project hun leven, hun gezondheid of hun eigendom in gevaar wordt gebracht of dat zij door geuren, geluiden, rook, stof, trillingen of anderszins onaanvaardbare hinder ondervinden)? Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 31/6

Hogere voorziening ingesteld op 4 december 2013 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 16 september 2013 in zaak T-2/07, Spanje/Commissie

(Zaak C-641/13 P)

2014/C 31/10

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirant: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Rubio González, gemachtigde)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 16 september 2013 in zaak T-2/07, Koninkrijk Spanje/Europese Commissie, vernietigen;

— beschikking C(2006) 5102 van de Commissie van 20 oktober 2006 tot vermindering van de bijstand uit het Cohesiefonds aan de groep projecten met referentienummer 2001.ES.16.C.PE.050 betreffende de sanering van het stroomgebied van de Júcar (Spanje) op de aangegeven manier gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover het hanteren van ervaring als gunningscriterium wordt aangemerkt als onregelmatigheid;

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Onjuiste rechtsopvatting wat betreft het oordeel dat het hanteren van ervaring als gunningscriterium in strijd is met artikel 30 van richtlijn 93/37 (1). Die bepaling verbiedt niet dat op de ervaring van de aannemer betrekking hebbende criteria worden gehanteerd bij het plaatsen van een opdracht. Met de ervaring van inschrijvers mag wel rekening worden gehouden indien dat criterium niet wordt gebruikt om de geschiktheid van een inschrijver te beoordelen, verschilt van de solvabiliteitseis en dient ter bepaling van de economisch voordeligste aanbieding omdat er een verband is met het voorwerp van de opdracht en de kwaliteit van de uitvoering daarvan.

(1) Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken (PB L 199, blz. 54).
1)

Moet artikel 1 van verordening (EG) nr. 1393/2007 (1) van [het Europees Parlement en] de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken aldus worden uitgelegd dat een beroep waarmee de verwerver van door de verwerende partij uitgegeven staatsobligaties uitbetaling vordert van die partij door middel van vorderingen tot nakoming en schadevergoeding, moet worden aangemerkt als een „burgerlijke of handelszaak” in de zin van artikel 1, lid 1, eerste volzin, van de verordening, wanneer de verwerver het door Griekse wet nr. 4050/2012 („Greek-Bondholder-Act”) mogelijk gemaakte omwisselingsaanbod dat de verwerende partij eind februari 2012 heeft voorgelegd, niet heeft aanvaard?
1)

Moeten de termen „billijke compensatie” als bedoeld in artikel 5, lid 2, sub a, en in artikel 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29/EG (1) anders worden uitgelegd naargelang de reproductie op papier of een soortgelijke drager, met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een soortgelijk resultaat oplevert, wordt gemaakt door om het even welke gebruiker dan wel door een natuurlijke persoon voor privégebruik, zonder enig direct of indirect commercieel oogmerk? Zo ja, op welke criteria moet die verschillende uitlegging worden gebaseerd?
1)

Vormt een onderdaan van een derde land, die illegaal verblijft op het grondgebied van een lidstaat, een gevaar voor de openbare orde in de zin van artikel 7, lid 4, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98; hierna: „Terugkeerrichtlijn”), reeds omdat hij verdacht wordt van het plegen van een naar nationaal recht als misdrijf strafbaar gesteld feit of is daarvoor vereist dat hij door de strafrechter wegens het plegen van dit feit is veroordeeld en, in het laatste geval, dient die veroordeling dan onherroepelijk te zijn geworden?
3.

Dient richtlijn 85/337 aldus te worden uitgelegd dat de overheidsinstantie in een situatie zoals in het hoofdgeding aan de orde, waarin de vergunning voor een testproductie van aardgas wordt aangevraagd in het kader van een exploratieboring, uitsluitend alle gelijksoortige projecten, concreet alle in het gemeentegebied ontsloten boringen, dient te toetsen met betrekking tot het cumulatieve effect ervan om vast te stellen of een verplichting tot het uitvoeren van een milieueffectbeoordeling bestaat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 367/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Karlsruhe (Duitsland) op 3 oktober 2013 — Eycke Braun/Land Baden-Württemberg

(Zaak C-524/13)

2013/C 367/45

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Karlsruhe

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Eycke Braun

Verwerende partij: Land Baden-Württemberg

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 69/335/EEG (1) van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG (2) van de Raad van 10 juni 1985, aldus worden uitgelegd dat de rechten die een als ambtenaar werkzame notaris ontvangt voor het verlijden van een notariële akte betreffende een rechtshandeling met als voorwerp de omzetting van een kapitaalvennootschap in een kapitaalvennootschap van andere aard, belastingen in de zin van de richtlijn zijn, ook wanneer die omzetting niet tot een verhoging van het kapitaal van de overnemende of omgezette vennootschap leidt?

(1) PB L 249, blz. 25.

(2) Richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985 tot wijziging van richtlijn 69/335/EEG betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 156, blz. 23).
1)

Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1) aldus worden uitgelegd dat bij een in het menselijk lichaam geïmplanteerd medisch product (in casu: een pacemaker) reeds dan sprake is van een product met gebreken, wanneer apparaten van dezelfde productgroep een noemenswaardig hoger risico van stilvallen hebben, maar aan het in het concrete geval geïmplanteerde apparaat geen gebrek is vastgesteld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 359/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 10 oktober 2013 — Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare e.a./Fipa Group e.a.

(Zaak C-534/13)

2013/C 359/08

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Istituto Superiore per la Protezione e la Ricerca Ambientale (ISPRA)

Verwerende partijen: Fipa Group Srl, Ivan Srl, Tws Automation Srl

Prejudiciële vraag

Verzetten de milieubeginselen van de Europese Unie in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in richtlijn 2004/35/EG (1) van 21 april 2004 (artikelen 1 en 8, lid 3, punten 13 en 24 van de considerans) — dat wil zeggen het beginsel „de vervuiler betaalt”, het voorzorgsbeginsel, het beginsel van preventief handelen, en het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden — zich tegen een nationale regeling als die vervat in de artikelen 244, 245 en 253 van decreto legislativo nr. 152 van 3 april 2006, volgens welke, indien in een gebied milieuvervuiling is geconstateerd en niet kan worden vastgesteld wie voor de vervuiling verantwoordelijk is of de verantwoordelijke persoon geen herstelwerkzaamheden uitvoert, de bestuursrechtelijke autoriteit een eigenaar die niet voor de verontreiniging verantwoordelijk is, niet kan gelasten spoedeisende maatregelen voor beveiliging en sanering te nemen, en de aansprakelijkheid van laatstgenoemde wordt beperkt tot de waarde van het gebied na de sanering?

(1) Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (PB L 143, blz. 56).
3)

Indien de eerste vraag ontkennend moet worden beantwoord en de tweede vraag bevestigend, is de omvang van het verlies of de verandering van de spierweefselstructuur die volstaat om een vleesproduct te kwalificeren als separatorvlees in de zin van punt 1.14 van bijlage I dezelfde als die welke is vereist om de kenmerken van vers vlees te doen verdwijnen in de zin van punt 1.15?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 336/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 3 september 2013 — Adala Bero

(Zaak C-473/13)

2013/C 336/20

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Adala Bero

Betrokken overheidsinstantie: Regierungspräsidium Kassel

Prejudiciële vraag

Verplicht artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1) ook dan een lidstaat om voor bewaring met het oog op verwijdering in beginsel gebruik te maken van speciale inrichtingen voor bewaring indien dergelijke inrichtingen enkel in een aantal, maar niet in alle federale geledingen van deze lidstaat beschikbaar zijn?

(1) PB L 348, blz. 98.
1)

Moet de Commissie in een beschikking waarbij zij wegens inbreuk op artikel 101 VWEU aan verschillende natuurlijke of rechtspersonen hoofdelijk een geldboete oplegt, ook een definitieve regeling opnemen over de verhouding waarin de geldboete intern tussen de hoofdelijke schuldenaars moet worden verdeeld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 325/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo (Spanje) op 23 juli 2013 — Mario Vital Pérez/Ayuntamiento de Oviedo

(Zaak C-416/13)

2013/C 325/16

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mario Vital Pérez

Verwerende partij: Ayuntamiento de Oviedo

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 2, lid 2, 4, lid 1, en 6, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG (1) van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep en artikel 21, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2), voor zover zij elke discriminatie op grond van leeftijd verbieden, in de weg aan een gemeentelijke aankondiging die ter uitdrukkelijke uitvoering van een regionale wet van een lidstaat voor de toegang tot een functie bij de lokale politie een maximumleeftijd van dertig jaar vaststelt?

(1) PB L 303, blz. 16.

(2) PB 2000, C 364, blz. 1.
2.

Verzetten artikel 56 van richtlijn 2004/17/EG en de beginselen van transparantie en gelijke behandeling zich tegen nationale voorschriften of bestuurlijke praktijken als in de onderhavige procedure, die een black-out van vijf minuten voorschrijven in de slotfase van de elektronische veiling, tijdens welke de deelnemers hun plaats in de ranglijst niet kunnen kennen?
—

dientengevolge, definitieve toewijzing van het beroep in eerste aanleg, voor zover de zaak in staat van wijzen is, namelijk a) nietigverklaring van de maatregelen van Eulex — waarvan verzoekster de inhoud en de datum niet kent — waarbij de opdracht „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Helikopterondersteuning aan de Eulex-missie in Kosovo (PROC/272/11)” aan Starlite Aviation Operations is gegund, hetgeen Eulex haar bij schrijven van 29 maart 2012 heeft medegedeeld, evenals elke andere voorbereidende, erop volgende of ermee samenhangende handeling, en inzonderheid, indien noodzakelijk, nota 2012-DAS-0392 van 17 april 2012, waarbij Eulex verzoekster de op 2 april 2012 verzochte toegang tot de aanbestedingsstukken heeft geweigerd; b) veroordeling van Eulex tot schadeloosstelling in de vorm van gunning van de opdracht aan verzoekster of een gelijkwaardige vergoeding als omschreven in de punten 37 e.v. van het verzoekschrift in eerste aanleg voor het Gerecht; c) verwijzing van Eulex in de proceskosten;
2.

Het Gerecht heeft zich in het bestreden arrest kennelijk tegengesproken wat betreft de redenering en de conclusies inzake het ontbreken van overeenstemming tussen de tekens (het meent dat er meer verschillen zijn dan gelijkenissen, maar oordeelt dat zij overeenstemmen) en de zwakheid of het geringe onderscheidende vermogen van het oudere merk (het oordeelt dat het gaat om een zwak merk, maar laat deze zwakheid buiten beschouwing bij de beoordeling of sprake is van verwarringsgevaar).
1.

Wanneer volgens artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 (1) prorogatie van rechtsmacht heeft plaatsgevonden, wat de bevoegdheid van een gerecht van een lidstaat met betrekking tot kwesties inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor een kind betreft, sorteert deze prorogatie dan enkel effecten totdat in de betrokken procedure een definitieve beslissing is gewezen, of blijft dit gerecht ook bevoegd nadat het definitief uitspraak heeft gedaan?
1A)

Moet het Unierecht, meer in het bijzonder artikel 45 van het VWEU en artikel 7, tweede lid, van verordening nr. 1612/68 (1), aldus worden uitgelegd dat dit zich ertegen verzet dat de EU-lidstaat Nederland het recht op studiefinanciering voor een opleiding buiten de EU van een meerderjarig kind ten laste van een in België wonende en gedeeltelijk in Nederland, gedeeltelijk in België werkende grensarbeider met de Nederlandse nationaliteit, beëindigt op het moment dat de grensarbeid wordt gestaakt en er uitsluitend nog werkzaamheden worden verricht in België, op de grond dat het kind niet voldoet aan het vereiste dat zij ten minste drie jaren van de zes jaren voorafgaand aan haar inschrijving bij de betreffende onderwijsinstelling in Nederland heeft gewoond?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 274/10

Hogere voorziening ingesteld op 11 juli 2013 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 30 april 2013 in zaak T-304/11, Alumina d.o.o./Raad en Commissie

(Zaak C-393/13 P)

2013/C 274/17

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix, gemachtigde, en G. Berrisch, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Alumina d.o.o., Europese Commissie

Conclusies

Rekwirant verzoekt het Hof:

— het bestreden arrest te vernietigen;

— het beroep te verwerpen;

— verzoekster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

De Raad voert één enkel middel aan ter onderbouwing van zijn hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van 30 april 2013 in zaak T-304/11, waarbij het Gerecht uitvoeringsverordening (EU) nr. 464/2011 van de Raad van 11 mei 2011 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op zeoliet A-poeder van oorsprong uit Bosnië en Herzegovina (1), nietig heeft verklaard.

De Raad verwijt het Gerecht het begrip „verkopen die in het kader van normale handelstransacties hebben plaatsgevonden”, in de zin van artikel 2, leden 1 en 6, van de basisverordening (2), onjuist te hebben uitgelegd. Inzonderheid is de Raad van mening dat verkopen in het kader van „normale handelstransacties” kunnen zijn verricht, zelfs indien de verkoper zijn verkoopprijs heeft verhoogd met een risicopremie voor hij geval hij niet of tardief zou worden betaald.

Volgens de Raad is de tegengestelde uitlegging die door het Gerecht is gehanteerd, bovendien onverenigbaar met het rechtszekerheidsbeginsel.

(1) PB L 125, blz. 1.

(2) Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom op 27 juni 2013 — Public Relations Consultants Association Ltd/The Newspaper Licensing Agency Ltd e.a.

(Zaak C-360/13)

2013/C 260/50

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Public Relations Consultants Association Ltd

Verwerende partij: The Newspaper Licensing Agency Ltd e a.

Prejudiciële vragen

In omstandigheden waarin:

i) een eindgebruiker een webpagina bekijkt zonder deze pagina te downloaden, te printen of op enige ander wijze een kopie ervan te maken;

ii) kopieën van deze webpagina automatisch op het scherm verschijnen en in het cache-internetgeheugen van de harde schijf van de computer van de eindgebruiker worden opgeslagen;

iii) het maken van deze kopieën noodzakelijk is voor het technische procedé dat correct en doeltreffend surfen op het internet mogelijk maakt;

iv) de op het scherm weergegeven kopie aldaar blijft staan tot de eindgebruiker de betrokken pagina verlaat, en zij dan ingevolge de normale werking van de computer automatisch wordt gewist;

v) de in het cachegeheugen opgenomen kopie aldaar blijft opgeslagen tot zij door andere gegevens wordt verdrongen doordat de eindgebruiker andere webpagina’s bekijkt, en zij dan ingevolge de normale werking van de computer automatisch wordt gewist;

vi) de kopieën slechts worden bewaard voor de duur van de gewone procedés die met het sub (iv) en (v) hierboven beschreven internetgebruik gepaard gaan;

zijn dergelijke kopieën dan (i) tijdelijk, (ii) van voorbijgaande of incidentele aard, en (iii) vormen zij een integraal en essentieel onderdeel van het technische procedé in de zin van artikel 5, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG (1)?

(1) Richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB L 167, blz. 10).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht München (Duitsland) op 29 mei 2013 — Data I/O GmbH/Hauptzollamt München

(Zaak C-297/13)

2013/C 260/36

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht München

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Data I/O GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt München

Prejudiciële vraag

Moet aantekening 2, sub a, op afdeling XVI (1) aldus worden uitgelegd dat een product, dat voldoet zowel aan de voorwaarden voor indeling als deel in de zin van post 8473 van de Gecombineerde Nomenclatuur (GN) als voor indeling als apart product onder een andere post van GN-hoofdstuk 84 of een post van GN-hoofdstuk 85, onder die andere post moet worden ingedeeld, omdat GN-post 8473 geen voorrang heeft op de andere posten van GN-hoofdstuk 84 en op de posten van GN-hoofdstuk 85?

(1) Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz.1), in de bij verordeningen (EG) van de Commissie nr. 2031/2001 van 6 augustus 2001 (PB L 279, blz.1), nr. 1832/2002 van 1 augustus 2002 (PB L 290, blz.1), nr. 1789/2003 van 11 september 2003 (PB L 281, blz.1) en nr. 1810/2004 van 7 september 2004 (PB L 327, blz.1) gewijzigde versies.
2)

Moeten bij de berekening van het aantal ontslagen dat in aanmerking dient te worden genomen voor de beoordeling of er sprake is van „collectief ontslag” in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 98/59 — hetzij als „ontslag door een werkgever” (sub a), hetzij als „beëindiging van de arbeidsovereenkomst die uitgaat van de werkgever om één of meer redenen die geen betrekking hebben op de persoon van de werknemers, op voorwaarde dat het ontslag ten minste vijf werknemers treft” (sub b) — de individuele beëindigingen wegens het verstrijken van een tijdelijke overeenkomst (voor een overeengekomen tijd, werk of dienst) worden meegeteld zoals is bepaald in artikel 49, lid 1, sub c, van het Werknemersstatuut?