Wat de vaststelling van uitvoerrestituties betreft, aangezien geen enkel specifiek bedrag of geen enkele bijzondere berekeningsmethode wordt opgelegd door met name artikel 164, lid 3, van verordening nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten (Integrale-GMO-verordening), staat niets eraan in de weg dat de beoordeling door de Commissie van de in die bepaling bedoelde aspecten tot een tijdelijke vaststelling op 0 EUR kan leiden. Voorts kan de Commissie volgens artikel 164, lid 2, van deze verordening de restituties gedurende meer dan drie maanden op hetzelfde niveau handhaven of deze in de tussentijd wijzigen, zodat niet kan worden geoordeeld dat deze bepaling haar de verplichting oplegt om elke drie maanden systematisch vergaderingen van het beheerscomité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten bijeen te roepen met als enig doel de verlenging van de eerder vastgestelde restituties te laten optekenen. Een dergelijke uitlegging, die de Commissie en het beheerscomité zouden verplichten onnodig te vergaderen, zou immers indruisen tegen het beginsel van behoorlijk bestuur.

Wat de procedure voor de vaststelling van uitvoeringshandelingen door de Commissie betreft, is de eerste termijn die is ingevoerd bij artikel 3, lid 3, van verordening nr. 182/2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren, erop gericht het de leden van het beheerscomité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten, dat is samengesteld uit vertegenwoordigers van de lidstaten, mogelijk te maken de ontwerpuitvoeringshandeling voorafgaand aan een vergadering in alle sereniteit te onderzoeken en dat de tweede termijn hen in staat moet stellen hun standpunt over dit ontwerp kenbaar te maken. Voorts dient te worden geoordeeld dat, aangezien artikel 291, lid 3, VWEU uitdrukkelijk voorziet in een controle door de lidstaten van de uitoefening door de Commissie van de haar krachtens lid 2 van dit artikel verstrekte uitvoeringsbevoegdheden, de eerste termijn eveneens beoogt de regeringen van de lidstaten – via hun leden van het beheerscomité – op de hoogte te brengen van de voorstellen van de Commissie, zodat deze regeringen door middel van interne en externe raadplegingen een standpunt kunnen formuleren om hun respectieve belangen in het beheerscomité te beschermen. Zoals immers uit artikel 3, lid 7, van verordening nr. 182/2011 blijkt, vertegenwoordigen de leden van het beheerscomité deze regeringen, die over het juiste niveau van hun vertegenwoordiging in de verschillende stadia van de procedure moeten beslissen.

In deze omstandigheden is een praktijk die erin bestaat de ontwerpuitvoeringshandeling pas aan het beheerscomité voor te leggen tijdens de vergadering die is bijeengeroepen om deze te onderzoeken, onverenigbaar met zowel de bewoordingen als de doelstellingen van artikel 3, lid 3, van verordening nr. 182/2011. Op die manier eerbiedigt de Commissie immers niet de eerste termijn van 14 dagen. Bovendien is een dergelijke praktijk in strijd met de opzet van verordening nr. 182/2011, waarvan artikel 8 de Commissie toestaat om, indien nodig, zonder voorafgaande raadpleging van het beheerscomité verordeningen vast te stellen die rechtstreeks toepasselijk zijn. Ten slotte druist deze praktijk – die belet dat de leden van het beheerscomité hun standpunt kenbaar maken en wijzigingen voorstellen los van de desbetreffende vergadering – in tegen artikel 3, lid 4, eerste alinea, van deze verordening, volgens welke bepaling deze leden in staat moeten zijn om dit te doen voordat de handeling wordt vastgesteld.

Voorts paste de vaste praktijk van de Commissie mogelijkerwijs weliswaar in het juridische kader voordat verordening nr. 182/2011 werd vastgesteld, te weten het kader dat door de comitologiebesluiten is gedefinieerd, maar de wijzigingen van het primair recht als gevolg van de vaststelling van het VWEU en de latere wijzigingen van het afgeleid recht als gevolg van de vaststelling van verordening nr. 182/2011, verzetten zich ertegen dat deze praktijk voortduurt.

(zie punten 102‑107, 113)