ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

17 september 2003

Zaak T-233/02

Charis Alexandratos en Maria Panagiotou

tegen

Raad van de Europese Unie

„Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Algemeen vergelijkend onderzoek — Besluit van jury houdende niet-toelating tot mondelinge examens — Omvang van motiveringsplicht — Draagwijdte van rechterlijke toetsing — Naleving van regels die gelden voor jury werkzaamheden”

Volledige Griekse tekst II-989

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek van de Raad A/393 (2000/C98 A/02) om verzoekers niet toe te laten tot de mondelinge examens van dat vergelijkend onderzoek.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

De door de jury van een vergelijkend onderzoek vóór het examen vastgestelde correctiecriteria maken noodzakelijk deel uit van de door de jury verrichte vergelijking van de verdiensten van de verschillende kandidaten. Wat het besluit van de jury betreft om kandidaten niet toe te laten tot de mondelinge examens van het vergelijkend onderzoek, impliceert de nakoming van de motiveringsplicht niet dat de beoordelingscriteria aan de betrokkenen worden meegedeeld, evenmin als hun de gecorrigeerde kopieën worden gegeven met daarop de beoordelingen van de jury of nadere uitleg over het waardeoordeel dat de jury over elk van hen uitbrengt. De mededeling van het door elke kandidaat die zijn uitsluiting betwist verkregen cijfer vormt een toereikende motivering van het besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek om hem niet tot de mondelinge examens toe te laten. Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door het feit dat niet-geslaagde kandidaten van de instelling die het betrokken vergelijkend onderzoek organiseert, eventueel hun gecorrigeerde kopieën en/of de door de jury opgestelde algemene beoordelingscriteria kunnen krijgen, en wel door middel van een vrijwillige overhandiging van stukken tijdens een gerechtelijke procedure tussen die instelling en de kandidaten of op grond van een praktijk die die instelling volgt teneinde met inachtneming van de regel van het geheim van de werkzaamheden van de jury, neergelegd in artikel 6 van bijlage III bij het Statuut, de doorzichtigheid van aanwervingsprocedures te verzekeren. (cf. punten 30 en 31) Referentie: Parlement/Innamorati, reeds aangehaald, punt 29; Gerecht 30 mei 1995, Innamorati/Parlement, T-289/94, JurAmbt. blz. I-A-123 en II-393
De zorgplicht van de administratie ten opzichte van haar ambtenaren vormt een weergave van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de ambtenaren. Bij gebreke van enig verzoek in die zin van de betrokkene houdt deze plicht echter niet in dat de Europese Centrale Bank verplicht is om een besluit waarbij een tuchtmaatregel wordt opgelegd, bekend te maken aan anderen dan het betrokken personeelslid, zoals zijn advocaat.

In het kader van een tuchtprocedure is de werkgever verplicht, over alle informatie betreffende de verweten feiten waarover hij beschikt een juridisch eindoordeel te geven, ongeacht het feit of het betrokken personeelslid actief heeft meegewerkt aan de vaststelling van de feiten of juist heeft geweigerd een standpunt ten gronde in te nemen. Bovendien kan het stilzwijgen van het betrokken personeelslid gedurende de tuchtprocedure niet als een bekentenis worden aangemerkt.

In een situatie waarin het personeelslid niet meewerkt aan de vaststelling van de feiten en dus de samenwerkingsplicht, voorzien in artikel 4, sub a, van de Arbeidsvoorwaarden van het personeel van de Europese Centrale Bank, niet nakomt evenmin als zijn loyaliteitsplicht jegens zijn werkgever, kan laatstgenoemde een eindoordeel over de betrokken verwijten geven door zich te beperken tot alle tijdens de procedure vastgestelde feiten en, eventueel, daaruit de conclusie trekken dat de verweten feiten bewezen moeten worden geacht.

(cf. punten 28-30)

Referentie: Gerecht 15 mei 1997. N/Commissie. T-273/94. JurAmbt. blz. I-A-97 en II-289, punt 132
262

Nu verzoekster in haar verzoekschrift geen enkel argument heeft aangevoerd om het bestaan van de door de Commissie in de bestreden beschikking bedoelde overeenkomst te betwisten, is er geen reden om aan te nemen dat zij in de ontbrekende subdossiers documenten zou hebben kunnen vinden waarmee zij de vaststellingen van de Commissie ter discussie had kunnen stellen. Indien verzoekster de in de bestreden beschikking bedoelde overeenkomst niet had gesloten, had zij dat zelfs zonder volledige toegang tot het dossier bovendien in haar verzoekschrift kunnen aanvoeren. Wat ten slotte verzoeksters argument betreft dat er geen sprake was van een algemeen beleid dat erop was gericht om de natriumcarbonaatmarkt te beheersen, herinnert het Gerecht eraan dat, zoals in punt 215 is overwogen, een garantieovereenkomst, zoals de litigieuze overeenkomst, per definitie de handelsstromen kan doen afwijken van het verloop dat zij anders zouden hebben gehad.
Zaak T‑154/01

Distilleria F. Palma SpA

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Verordening (EEG) nr. 822/87 – Gemeenschappelijke ordening van wijnmarkt – Verordening (EEG) nr. 1780/89 – Verordening (EEG) nr. 2710/93 – Verordening (EG) nr. 416/96 – Afzet van door distillatie verkregen alcohol – Verordening (EEG) nr. 3390/90 – Inschrijving voor gebruik als motorbrandstof – Weigering van Commissie om bepaalde aanbestedingsvoorwaarden te wijzigen – Overmacht – Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap – Ontvankelijkheid”

Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 mei 2004

Samenvatting van het arrest

1. Procedure – Beroep tot schadevergoeding – Vordering tot schadevergoeding van contractuele oorsprong – Arbitragebeding – Ontbreken – Onbevoegdheid van gemeenschapsrechter

(Art. 235 EG, 238 EG en 240 EG)

2. Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Aanduiding van voorwerp van geschil – Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen – Beroep tot vergoeding van door gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c)

1. Bij gebreke van een arbitragebeding in de zin van artikel 238 EG kan het Gerecht, wanneer bij hem een beroep tot schadevergoeding krachtens artikel 235 EG is ingesteld, geen uitspraak doen op dit beroep, aangezien het in werkelijkheid gaat om een verzoek om schadevergoeding van contractuele oorsprong. Anders zou het Gerecht zijn rechterlijke bevoegdheid uitbreiden tot andere geschillen dan die welke ingevolge artikel 240 EG exclusief tot zijn bevoegdheid behoren, terwijl die bepaling de gewone bevoegdheid inzake geschillen waarin de Gemeenschap partij is, aan de nationale rechterlijke instanties voorbehoudt.

(cf. punt 50)

2. Krachtens artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet het verzoekschrift onder meer het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Deze aanduiding moet voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden en om het Gerecht in staat te stellen, in voorkomend geval zonder nadere gegevens, uitspraak te doen op het beroep. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop het beroep is gebaseerd, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk zijn weergegeven in het verzoekschrift zelf.

Om aan dit vereiste te voldoen moet een beroep tot vergoeding van de door een gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade bevatten: de gegevens die het mogelijk maken te bepalen welke gedraging de verzoekende partij aan de instelling verwijt, de redenen waarom de verzoekende partij meent dat er tussen die gedraging en de gestelde schade een causaal verband bestaat, en de aard en de omvang van die schade

(cf. punten 56, 58-59)
Zaak T-295/01





Nordmilch eG

tegen

Bureau voor Harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)





«Gemeenschapsmerk – Verordening (EG) nr. 40/94 – Woord OLDENBURGER – Absolute weigeringsgrond – Beschrijvend karakter – Plaats van herkomst – Artikel 7, lid 1, sub c, en lid 2 – Beperking van verleend recht – Artikel 12, sub b – Verklaring over omvang van bescherming – Artikel 38, lid 2»

Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 15 oktober 2003

Samenvatting van het arrest

1.. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Woord OLDENBURGER

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c)

2.. Gemeenschapsmerk – Rechtsgevolgen van gemeenschapsmerk – Beperkingen – Artikel 12, sub b, van verordening nr. 40/94 – Doel – Toepassingsvoorwaarde – Bestaan van geldig ingeschreven merk

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c, en 12, sub b)

3.. Gemeenschapsmerk – Inschrijvingsprocedure – Onderzoek van aanvraag – Merk met bestanddeel zonder onderscheidend vermogen – Mogelijkheid voor Bureau verklaring over dit bestanddeel te verlangen – Draagwijdte

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 38, lid 2)

1.

2.

3.
Zaak T-162/01

Laboratorios RTB, SL

tegen

Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt(merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Oudere beeld- en woordmerken die woord GIORGI omvatten — Aanvraag tot inschrijving van woordmerk GIORGIO BEVERLY HILLS als gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”

Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 9 juli 2003 II-2823

Samenvatting van het arrest

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar van verwarring met ouder merk – Woordmerk „GIORGIO BEVERLY HILLS” en beeldmerken met woord „GIORGI”

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

Voor het Spaanse publiek bestaat er geen gevaar van verwarring tussen het woordmerk „GIORGIO BEVERLY HILLS”, waarvan de inschrijving als gemeenschapsmerk is aangevraagd voor toiletzepen, parfums enz., behorend tot klasse 3 in de zin van de overeenkomst van Nice, en de beeldmerken met de woorden „J GIORGI”, „GIORGI LINE” en „MISS GIORGI”, die eerder in Spanje zijn ingeschreven voor parfumerieën en cosmetische middelen die tot dezelfde klasse behoren, aangezien — hoewel het bij de door de conflicterende merken aangeduide waren om dezelfde of soortgelijke waren gaat — op grond van de visuele, fonetische en begripsmatige verschillen tussen de tekens verwarringsgevaar bij het relevante publiek kan worden uitgesloten, zodat aan een van de voorwaarden voor de toepasselijkheid van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk niet is voldaan.

(cf. punten 52, 54)
Zaak T-125/01

José Martí Peix, SA

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Visserij — Communautaire financiële bijstand — Vermindering van bijstand — Verjaring — Redelijke termijn — Evenredigheidsbeginsel”

Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 13 maart 2003 II-868

Samenvatting van het arrest

Op de aanvragers en begunstigden van communautaire financiële bijstand rust een verplichting tot informatie en loyale samenwerking, op grond waarvan zij zich ervan moeten vergewissen dat zij de Commissie betrouwbare informatie verstrekken die haar niet op een dwaalspoor kan brengen. Anders zou het controle- en bewijssysteem dat is opgezet om na te gaan of aan de voorwaarden voor toekenning van de bijstand is voldaan, niet correct functioneren. Deze verplichting is inherent aan de bijstandsregeling inzake visserij en is essentieel voor de goede werking ervan. (cf. punten 52, 108)

Het begrip onregelmatigheid dat in artikel 3 van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen is omschreven door een verwijzing naar de ruime betekenis die daaraan is verleend bij artikel 1 van deze verordening, heeft zowel betrekking op de opzettelijke of uit nalatigheid begane onregelmatigheden die overeenkomstig artikel 5 van deze verordening tot een administratieve sanctie kunnen leiden, als op de onregelmatigheden die enkel kunnen leiden tot een administratieve maatregel als bedoeld in artikel 4 van de verordening. Voorts zijn gedragingen met betrekking tot een zelfde voorwerp een voortdurende onregelmatigheid in de zin van artikel 3, lid 1, tweede alinea, van deze verordening. (cf. punten 79, 81)
Het ontbreken, door een fout van de administratie, van het beoordelingsrapport in het persoonsdossier van een ambtenaar kan een morele schade vormen die een recht op schadevergoeding doet ontstaan, indien dit van invloed kan zijn geweest op zijn loopbaan of indien dit ontbreken bij hem een toestand van onzekerheid of ongerustheid over zijn ambtelijke toekomst heeft teweeggebracht.

(cf. punt 48)

Referentie: Gerecht 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745, punt 233
Normaal gebruik van het oudere gemeenschapsmerk in de zin van artikel 43, lid 2, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk veronderstelt een werkelijk gebruik van het merk op de betrokken markt ter identificatie van waren of diensten. Derhalve voldoet elk gebruik dat minimaal is en onvoldoende om aan te nemen dat het merk werkelijk en metterdaad op een bepaalde markt wordt gebruikt, niet aan de eisen van een normaal gebruik. Dienaangaande is er van een normaal gebruik van het merk geen sprake indien dit merk, ook al is de houder ervan van plan het werkelijk te gebruiken, objectief gezien niet daadwerkelijk, voortdurend en zonder wijzigingen in de vorm van het teken op de markt aanwezig is, zodat het door de consumenten niet als een aanduiding van de herkomst van de betrokken waren of diensten kan worden opgevat.

Bijgevolg beantwoordt niet alleen een kunstmatig, op het behoud van de inschrijving van het merk gericht gebruik niet aan een normaal gebruik; een normaal gebruik veronderstelt dat het merk in een substantieel deel van het gebied waarvoor de bescherming geldt, aanwezig is en daar met name zijn specifieke en wezenlijke functie vervult, te weten de commerciële herkomst van de waar of dienst aan te geven, zodat de consument die de door dit merk aangeduide waar heeft verkregen of aan wie de door dit merk aangeduide dienst is verleend, bij een latere aankoop of opdracht, indien de ervaring positief was, die keuze kan herhalen of, in geval van een negatieve ervaring, een andere keuze kan maken.

(cf. punten 36-37)
Uit de rechtspraak van het Hof noch uit enig andere gemeenschapsrechtelijke bron volgt dat er voor een gemeenschapsinstelling een algemene verplichting bestaat om in geval van vrijwillig vertrek de arbeidsgeschiktheid van een ambtenaar te controleren.

Indien een ambtenaar van mening is dat hij zijn werkzaamheden wegens zijn gezondheidstoestand moet opgeven dient hij vóór zijn vertrek overeenkomstig artikel 90 van het Statuut een aanvraag om toekenning van een invaliditeitspensioen uit hoofde van artikel 78 in te dienen. Aangezien ambtenaren worden geacht de bepalingen van het Statuut te kennen, moet een ambtenaar die in een dergelijke situatie verkeert van deze mogelijkheid gebruik maken, indien hij een invaliditeitspensioen wil genieten. Hij betracht niet de vereiste zorgvuldigheid indien hij dit niet doet, temeer daar hij per definitie beter op de hoogte is van zijn medische voorgeschiedenis en zijn lichamelijke toestand op het moment van ontslag dan de instelling. Behoudens buitengewone omstandigheden, kan een instelling, althans in het geval van een ambtenaar die vrijwillig de instelling verlaat zonder dat deze om dit vertrek vraagt, dus niet worden verweten dat zij ambtshalve geen invaliditeitscommissie bijeen heeft geroepen, terwijl de betrokkene zelf niet een dergelijk verzoek heeft ingediend.

(cf. punten 38 en 40)

Referentie: Bähr/Commissie, reeds aangehaald; Gerecht 17 oktober 2000. Drabbe/Commissie. T-27/99, JurAmbt. blz. I-A-213 en II-955
ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

24 september 2002

Zaak T-102/01

Orlando Pérez-Díaz

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Aanwerving — Selectie van tijdelijk functionarissen — Weigering van plaatsing op reservelijst — Talenkennis van leden van selectiecomité”

Volledige Franse tekst II-871

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het in een brief van 14 juli 2000 vervatte besluit van het selectiecomité om verzoeker in het kader van de selectieprocedure COM/R/A/01/1999 niet op de reservelijst voor tijdelijk functionarissen te plaatsen.

Beslissing:

Het in de brief van 14 juli 2000 vervatte besluit van het selectiecomité om verzoeker in het kader van de selectieprocedure COM/R/A/01/1999 niet op de reservelijst te plaatsen wordt nietig verklaard. De Commissie wordt in de kosten verwezen.

Samenvatting

Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Jury – Samenstelling – Bekwaamheid van leden om examen objectief te beoordelen – Talenkennis

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 3)

Opdat de samenstelling van een jury van een vergelijkend onderzoek of van een selectiecomité in overeenstemming is met artikel 3 van bijlage III bij het Statuut moet de talenkennis van haar leden een objectieve beoordeling waarborgen van de talenkennis die van de kandidaten wordt vereist.

(cf. punt 32)

Referentie: Gerecht 13 september 2001, Svantesson e.a./Raad, T-160/99, JurAmbt. blz. I-A-175 en II-799, punt 32
In het kader van het onderzoek van de absolute weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk dient een merk met verschillende bestanddelen (een samengesteld merk) in zijn geheel te worden beschouwd voor de beoordeling van het onderscheidend vermogen ervan. Dit is evenwel niet onverenigbaar met een achtereenvolgend onderzoek van de verschillende bestanddelen van het merk.

Het feit dat een samengesteld merk enkel bestanddelen zonder onderscheidend vermogen voor de betrokken waren of diensten heeft, vormt een aanwijzing die de conclusie wettigt dat dit merk in zijn geheel beschouwd ook elk onderscheidend vermogen mist voor deze waren of diensten. Die conclusie kan alleen dan van de hand worden gewezen wanneer concrete aanwijzingen, zoals inzonderheid de wijze waarop de verschillende bestanddelen zijn gecombineerd, erop duiden dat het samengestelde merk in zijn geheel beschouwd méér weergeeft dan de som van de bestanddelen ervan.

(cf. punten 22, 29)
312

In de derde plaats moet ook de stelling van Italgas worden afgewezen, dat de Commissie gemachtigd zou zijn om van in het bijzonder de in punt 22 van de richtsnoeren betreffende werkgelegenheidssteun genoemde criteria af te wijken ten aanzien van de in artikel 1 van het ministerieel besluit van 5 augustus 1994 voorziene algemene verlagingen van sociale bijdragen, gericht op handhaving van de werkgelegenheid. Terwijl deze richtsnoeren immers verband houden met sectorale afwijkingen uit hoofde van artikel 87, lid 3, sub c, EG, voert Italgas enkel beschikking 95/455 aan, waarin de Commissie een regionale afwijking had goedgekeurd ten aanzien van in de Mezzogiorno toepasselijke vrijstellingen van sociale bijdragen, in totaal andere omstandigheden dan die welke in casu aan de orde zijn, zoals zij in de bestreden beschikking vaststelt (punten 75 en 76). In deze beschikking uit 1995 (punt 14) had de Commissie vastgesteld dat de exploitatiesteun als bedoeld in artikel 1 van het ministerieel besluit van 5 augustus 1994 in andere regio’s dan Abruzzen en Molise aan alle voorwaarden voldeed om in aanmerking te komen voor de regionale afwijking uit hoofde van artikel 87, lid 3, sub a, EG. Wat daarentegen Abruzzen en Molise betreft, die niet langer aan deze voorwaarden voldeden, had de Commissie rekening gehouden met het feit dat op deze twee regio’s tot en met 31 december 1993 de afwijking uit artikel 87, lid 3, sub a, EG van toepassing was. Zij was derhalve van oordeel dat, ofschoon exploitatiesteun niet onder artikel 87, lid 3, sub c, EG valt, het, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvond daardoor niet zodanig werden veranderd dat het gemeenschappelijk belang werd geschaad, wenselijk en verenigbaar met de gemeenschappelijke markt was, deze steun, die vergezeld ging van een plan tot geleidelijke afschaffing, toe te staan als begeleidende maatregelen van tijdelijke aard, ter bevordering van de aanpassing van de bedrijven in de regio aan het minder gunstige stelsel van artikel 87, lid 3, sub c, EG. In haar beschikking 95/455 (punt 15) had de Commissie deze afwijking van de in de mededeling van 12 augustus 1988 genoemde criteria gerechtvaardigd op basis van „een algemeen beginsel dat rekening wordt gehouden met in objectieve zin specifieke kenmerken van situaties die niet vergelijkbaar zijn met die van andere regio’s die voor een afwijking uit hoofde van artikel [87], lid 3, sub c, [EG] in aanmerking komen”.
Zaak T-305/00





Conserve Italia Soc. coop. rl.

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen





«Landbouw – EOGFL – Intrekking van financiële bijstand – Motivering – Onjuiste beoordeling van feiten – Artikel 24 van verordening (EEG) nr. 4253/88 – Evenredigheidsbeginsel»

Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 11 december 2003

Samenvatting van het arrest

1.. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Structuurhervorming – Gemeenschappelijke acties – Verbetering van voorwaarden inzake verwerking en afzet van landbouwproducten – Verplichting voor begunstigde om door EOGFL gefinancierde actie correct uit te voeren – Stilliggen van belangrijkste gefinancierde productielijn gedurende meer dan twee jaar – Niet-nakoming – Geen invloed van tijdelijke moeilijkheden

(Verordening nr. 355/77 van de Raad, art. 9, lid 1, en 100, sub c)

2.. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Structuurhervorming – Gemeenschappelijke acties – Verbetering van voorwaarden inzake verwerking en afzet van landbouwproducten – Onderzoek van projecten tot ontwikkeling of rationalisering van behandeling, verwerking en afzet van deze producten – Uitsluitende bevoegdheid van Commissie

(Verordeningen van de Raad nrs. 355/77, art. 1, lid 3, 3 en 9, en 4253/88, art. 14, lid 3)

3.. Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Communautaire financiering – Intrekking van bijstand van EOGFL wegens onregelmatigheden – Toelaatbaarheid

(Verordening nr. 4253/88 van de Raad, art. 24, lid 2)

4.. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Structuurhervorming – Gemeenschappelijke acties – Verbetering van voorwaarden inzake verwerking en afzet van landbouwproducten – Intrekking van bijstand van EOGFL in geval van niet-nakoming van wezenlijke verplichtingen – Evenredigheid

(Art. 5, derde alinea, EG; verordening nr. 355/77 van de Raad, art. 10, sub c)

1.

2.

3.

4.