ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

22 juni 1994

Gevoegde zaken T-98/92 en T-99/92

L. Di Marzio en G. Lebedef

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Wijze van jaarlijkse aanpassing van bezoldigingen — Tijdelijke bijdrage”

Volledige Franse tekst II-541

Betreft:

Beroep, ertoe strekkende dat het Gerecht verzoekers' salarisafrekening van januari 1992 nietig verklaart, de verordeningen nrs. 3830/91, 3831/91, 3833/91 en 3834/91 van de Raad van 19 december 1991 ongeldig en buiten toepassing verklaart, verordening nr. 3832/91 van de Raad van dezelfde datum per 1 januari 1993 zonder gevolg verklaart en de uitbetaling gelast van de krachtens die verordeningen onwettig ingehouden bedragen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Artikel 65 van het Statuut bepaalt, dat de Raad de bezoldigingen van de ambtenaren jaarlijks onderzoekt, en dat eventuele aanpassingen dienen te gebeuren volgens een door de Raad vastgestelde methode. Bij besluit 81/1061 (PB 1981, L 386, biz. 6) preciseert de Raad de wijze van toepassing van artikel 65 voor de periode van 1 juli 1981 tot 30 juni 1991. Bij die gelegenheid bepaalt verordening nr. 3821/81 (PB 1981, L 386, biz. 1), dat voor een periode die afloopt op 1 juli 1991, op de bezoldigingen een „crisisheffing” van toepassing is.

Na uitgebreid overleg met het personeel van de Gemeenschappen gaat de Raad op 19 december 1991 over tot vaststelling van:

— verordening nr. 3830/91 waarbij de methode voor de aanpassing van de bezoldigingen, met bepaalde wijzigingen, waaronder de weging van de in artikel 65 van het Statuut bedoelde gemeenschappelijke index teneinde de Belgische index (component Brussel-hoofdstad) daarin voor 25 % op te nemen, voor tien jaar wordt verlengd en als bijlage XI aan het Statuut wordt toegevoegd (PB 1991, L 361, blz. 1);

— verordening nr. 3831/91 houdende instelling van een tijdelijke bijdrage van bruto 5,83 % vanaf 1 januari 1992 door invoeging van een nieuw artikel 66 bis in het Statuut (PB 1991, L 361, blz. 7);

— de verordeningen nrs. 3833/91 en 3834/91, waarbij de in de salaristabel voorkomende bedragen met terugwerkende kracht worden aangepast (PB 1991, L 361, respectievelijk blz. 10 en 13).

Eind december 1991 ontvangen verzoekers een extra salarisafrekening betreffende de retroactieve aanpassing van hun basissalaris. Op 15 januari 1992 ontvangen zij hun salarisafrekening voor januari 1992, opgesteld met inachtneming van bovengenoemde verordeningen.

Verzoekers dienen, respectievelijk op 13 en 14 april 1992, een gelijkluidende klacht in tegen hun salarisafrekening en betwisten daarin de wettigheid van de verordeningen. Deze klacht blijft onbeantwoord.

I — De ontvankelijkheid van de conclusies betreffende de verordeningen nrs. 3830/91 en 3834/91

Het Gerecht herinnert eraan, dat de ontvangst van de maandelijkse salarisafrekening de beroepstermijn tegen een administratief besluit doet ingaan wanneer uit die afrekening duidelijk blijkt van de strekking van dat besluit (r.o. 24).

Referentie: Gerecht 1 oktober 1992, Schavoir/Raad, T-7/91, Jurispr. blz. II-2307. r.o 34

De salarisafrekeningen houdende vaststelling van de aanpassingen van verzoekers' bezoldiging in de maand december 1991 zijn daarentegen niet van dien aard, dat zij de in artikel 90, lid 2, van het Statuut gestelde klachttermijn doen ingaan. Deze salarisafrekeningen zijn hun immers toegestuurd vóór de bekendmaking en inwerkingtreding van de litigieuze verordeningen, die er de rechtsgrondslag van vormen, zodat verzoekers op het ogenblik waarop zij die salarisafrekeningen ontvingen, geen volledige kennis konden hebben van de relevante juridische context. Aan deze conclusie kan niet worden afgedaan door de latere publikatie van de verordeningen of door een informele mededeling aan het personeel in december 1991 (r.o. 22, 26 en 27).

II — Ten gronde

1. De inaanmerkingneming bij de aanpassing van de bezoldigingen van de communautaire ambtenaren van de daling van de koopkracht van de nationale ambtenaren

Het Gerecht is allereerst van mening, dat het in verordening nr. 3830/91 bedoelde beginsel van gelijklopende ontwikkeling, zowel bij stijging als bij daling van de koopkracht, van de bezoldigingen van de nationale en de communautaire ambtenaren niet onverenigbaar is met artikel 65, lid 1, van het Statuut. Uit de tekst van die bepaling blijkt immers ten eerste, dat de Raad over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt met betrekking tot de wenselijkheid van een aanpassing van de bezoldigingen en met betrekking tot de factoren die daarbij in aanmerking moeten worden genomen, en ten tweede, dat de stijging van de overheidssalarissen in de Lid-Staten slechts één van die factoren is, waarbij de inaanmerkingneming van de daling daarvan geenszins is uitgesloten, hetgeen overigens reeds was bepaald in de vorige methode, vastgesteld bij besluit 81/1061. Bovendien impliceert het begrip „gelijklopende ontwikkeling” noodzakelijk, dat een daling van de koopkracht van de nationale ambtenaren wordt weerspiegeld in de aanpassing van de communautaire bezoldigingen (r.o. 41, 43 en 44).

Vervolgens wijst het Gerecht het middel inzake schending van de motiveringsplicht af op grond van de overweging, dat het algemene doel van verordening nr. 3830/91 is, de vorige methode voor de aanpassing van de bezoldigingen voor tien jaar te verlengen met aanbrenging van enkele wijzigingen in de wijze van toepassing, zonder te raken aan de basisbeginselen. De inaanmerkingneming van de stijging en de daling van de nationale overheidssalarissen is immers geenszins in tegenspraak met de inaanmerkingneming van de door de communautaire ambtenaren te Brussel daadwerkelijk ervaren ontwikkelingen van de kosten van levensoverhoud, daar deze twee zelfstandige elementen allebei in aanmerking worden genomen overeenkomstig artikel 3, lid 2, van bijlage XI bij het Statuut (r.o. 50-53).

Anders dan verzoekers is het Gerecht van oordeel, dat een door de Raad regelmatig vastgestelde statuutsbepaling niet in geding kan worden gebracht wegens een gestelde schending van de beginselen van billijkheid, zorg of goed bestuur (r.o. 58).

Referentie: Gerecht 17 juni 1993, Arauxo-Dumay/Commissie, T-65/92, Jurispr. blz. II-597, r.o. 37; Gerecht 30 juni 1993, Devilleze.a./Parlement, T-46/90, Jurispr. blz. II-699, r.o. 37

Een systeem volgens hetwelk bij de aanpassing van de bezoldigingen van de communautaire ambtenaren onder meer rekening wordt gehouden met de schommelingen van de koopkracht van de nationale ambtenaren, is overigens geenszins onbillijk en evenmin in strijd met de zorgplicht en het beginsel van goed bestuur (r.o. 59).

Tot slot is het Gerecht van oordeel, dat het beginsel van de gelijklopende ontwikkeling zowel bij stijging als bij daling geenszins in tegenspraak is met artikel 65 van het Statuut en geen schending van enig gewettigd vertrouwen in de correcte toepassing van deze bepaling kan opleveren (r.o. 65).

Verzoekers kunnen overigens geen schending van hun gewettigd vertrouwen aanvoeren meer dan tien jaar na de vaststelling van het beginsel van gelijklopende ontwikkeling bij besluit 81/1061 (r.o. 67).

Hoe dan ook, een ambtenaar kan zich niet op een gewettigd vertrouwen beroepen om op te komen tegen de wettigheid van een nieuwe regeling, vooral ter zake van een materie die een voortdurende aanpassing aan de wijzigingen van de economische situatie vergt (r.o. 68).

Referentie: Hof 14 juni 1988, Christianos/Hofvan Justitie, 33/87, Jurispr. blz. 2995, r.o. 23; Gerecht 26 oktober 1993, Reinarz/Commissie, T-6/92 en T-52/92, Jurispr. blz. II-1047, r.o. 85

2. De weging van de gemeenschappelijke index om de Belgische index (component Brussel-hoofdstad) daarin voor 25 % op te nemen

Het Gerecht herinnert eraan, dat als motivering van een rechtshandeling van algemene strekking kan worden volstaan met het vermelden van enerzijds het geheel der omstandigheden welke tot de vaststelling ervan hebben geleid, en anderzijds de algemene doelstellingen die ermee worden nagestreefd (r.o. 79).

Referentie: Hof 3 juli 1985, Abrias e.a./Commissie, 3/83, Jurispr. blz. 1995, r.o. 30 en 31

Het Gerecht is van oordeel, dat de motivering van verordening nr. 3830/91, door aan te geven dat de omstreden weging is ingevoerd in het kader van de inspanningen om de doeltreffendheid van de betrokken indexen te verbeteren, anders dan verzoekers stellen, voldoet aan de eisen van artikel 190 van het Verdrag, dat overigens niet verlangt dat in een uitvoeringsverordening een gedetailleerde motivering van de technische aspecten van de berekeningswijze wordt gegeven (r.o. 81).

Referentie: Hof 30 november 1978, Welding, 87/78, Jurispr. blz. 2457, r.o. 11

Met betrekking tot de gestelde onverenigbaarheid van de gekozen weging met het beginsel van de gelijklopende ontwikkeling en met artikel 65 van het Statuut merkt het Gerecht op, dat aangezien deze bepaling geen definitie van de gemeenschappelijke index bevat, niets eraan in de weg stond, dat de Raad in het kader van zijn beoordelingsvrijheid artikel 3, lid 2, van bijlage XI bij het Statuut vaststelde en aldus de wijze van toepassing van artikel 65 van het Statuut vastlegde. Aangezien het overigens gaat om een vrij geringe technische aanpassing van de gemeenschappelijke index, ziet het Gerecht geen enkele tegenspraak tussen enerzijds artikel 3, lid 2, van bijlage XI bij het Statuut en anderzijds artikel 65 van het Statuut en de andere bepalingen van bijlage XI (r.o. 82).

Referentie: Abrias e.a./Commissie, reeds aangehaald, r.o. 20

3. De bij verordening nr. 3831/91 ingevoerde tijdelijke bijdrage

Het Gerecht is van oordeel, dat gelet op de langdurige onderhandelingen die vóór de vaststelling van de omstreden verordening tussen de Gemeenschappen en haar personeelsleden zijn gevoerd, en op het feit dat alle personeelsleden op de hoogte zijn gehouden van de inhoud en de strekking van die onderhandelingen, de motivering van die verordening voldoet aan de eisen van artikel 190 van het Verdrag, daar zij een voldoende aanduiding geeft van het geheel der omstandigheden welke tot de vaststelling van de verordening hebben geleid, en van de algemene doelstellingen daarvan (r.o. 91, 92 en 95).

Referentie: Hof 4 februari 1982, Adam/Commissie, 828/79, Jurispr. blz. 269, r.o. 37

Het Gerecht wijst de stelling van misbruik van bevoegdheid en oneigenlijk gebruik van de procedure af, op grond dat er geen elementen zijn aangevoerd die deze stelling kunnen staven, en dat de omstreden bijdrage door de Raad is vastgesteld in de uitoefening van zijn regelgevende bevoegdheid en is ingesteld in het kader van een ingewikkeld compromis over de bezoldigingen, waarover langdurige onderhandelingen zijn gevoerd tussen de Gemeenschappen en haar personeelsleden (r.o. 100).

4. De andere conclusies van verzoekers

Het Gerecht is van oordeel dat, gelet op het voorgaande, deze conclusies zonder voorwerp of ongegrond zijn geworden, zodat de ontvankelijkheid ervan niet behoeft te worden onderzocht (r.o. 104).

Dictum:

De beroepen worden verworpen.