ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
45

Slaagt de Administratieve Commissie er niet in de standpunten van de bevoegde organen over de in het betrokken geval toepasselijke wettelijke regeling met elkaar te verzoenen, dan staat het de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokken werknemer arbeid verricht, in ieder geval vrij, met behoud van eventuele mogelijkheden van beroep in rechte in de lidstaat van het orgaan van afgifte, een niet-nakomingsprocedure in de zin van artikel 259 VWEU in te leiden, en aldus het Hof de mogelijkheid te bieden in een dergelijk beroep de vraag betreffende de op die werknemer toepasselijke wettelijke regeling en dus ook de juistheid van de gegevens in de E 101‑verklaring te onderzoeken (arrest van 27 april 2017, A‑Rosa Flussschiff, C‑620/15, EU:C:2017:309, punt 46en aldaar aangehaalde rechtspraak).
85

Zoals volgt uit het onderzoek van het eerste onderdeel van het onderhavige middel is het Gerecht alleen nagegaan of aan de eerste Altmark-voorwaarde was voldaan, in casu voor de dienst van de exploitatie van het DTT-netwerk. Het Gerecht heeft in dat verband onderzocht of die dienst voldeed aan het vereiste van een duidelijke omschrijving van de DAEB in de zin van die voorwaarde, door te trachten te achterhalen of er sprake was van de in punt 73 van dit arrest bedoelde minimumcriteria. Daarmee heeft het zich niet uitgesproken over hoe de betrokken dienst concreet in het nationale recht had moeten worden omschreven om aan de eerste Altmark-voorwaarde te kunnen voldoen.
51

Gelet op het voorgaande moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 2, lid 1, onder c), artikel 3, leden 1 en 2, alsook de bijlage bij richtlijn 75/363, zoals gewijzigd, aldus moeten worden uitgelegd dat het niet afhangt van de vaststelling door een lidstaat van omzettingsmaatregelen van richtlijn 82/76 of die lidstaat verplicht is een passende bezoldiging in de zin van deze bijlage te betalen voor elke fulltime- of parttimeopleiding tot medisch specialist die is begonnen in de loop van het jaar 1982 en voortgezet tot het jaar 1990. Wanneer de nationale rechter nationale bepalingen toepast, zowel van eerdere als van latere datum dan een richtlijn, moet hij deze bepalingen zo veel mogelijk uitleggen in het licht van de bewoordingen en het doel van die richtlijn. Indien het door richtlijn 82/76 voorgeschreven resultaat niet via uitlegging kan worden bereikt, door het gehele interne recht in beschouwing te nemen en onder toepassing van de daarin erkende uitleggingsmethoden, omdat nationale maatregelen ter omzetting van deze richtlijn ontbreken, is de betrokken lidstaat krachtens het Unierecht gehouden tot vergoeding van de schade die aan particulieren is veroorzaakt doordat deze richtlijn niet in nationaal recht is omgezet. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of alle daarvoor in de rechtspraak van het Hof gestelde voorwaarden zijn vervuld om die lidstaat op grond van het Unierecht aansprakelijk te stellen.
5

Artikel 7 van deze richtlijn, met als opschrift „Verblijfsrecht voor meer dan drie maanden”, bepaalt in de leden 1 en 3: „1. Iedere burger van de Unie heeft het recht gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven: a) indien hij in het gastland werknemer of zelfstandige is, b) indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het sociale bijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, of c) – indien hij is ingeschreven aan een particuliere dan wel openbare instelling […] om er als hoofdbezigheid een studie, daaronder begrepen een beroepsopleiding, te volgen; en – indien hij beschikt over een verzekering die de ziektekosten in het gastland volledig dekt, en hij de bevoegde nationale autoriteit […] de zekerheid verschaft dat hij over voldoende middelen beschikt om te voorkomen dat hij of zijn familieleden tijdens zijn verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland; […] […] 3. Voor de toepassing van lid 1, punt a), behoudt een burger van de Unie die niet langer werknemer of zelfstandige is, in de volgende gevallen zijn status van werknemer of zelfstandige: […] b) hij bevindt zich, na ten minste één jaar te hebben gewerkt, in naar behoren vastgestelde onvrijwillige werkloosheid en heeft zich als werkzoekende bij de bevoegde dienst voor arbeidsvoorziening ingeschreven; […]”
Artikel 71 septies van de wet betreffende het auteursecht bepaalt:

„1. Auteurs en producenten van fonogrammen en oorspronkelijke producenten van audiovisuele werken, uitvoerend kunstenaars, producenten van videogrammen en hun rechtsopvolgers hebben recht op een compensatie voor kopieën van fonogrammen en videogrammen voor privégebruik als bedoeld in artikel 71 sexies. Voor apparaten die uitsluitend bestemd zijn voor analoge of digitale opname van fonogrammen of videogrammen bestaat deze compensatie in een deel van de prijs die de eindgebruiker aan de verkoper heeft betaald, welke voor multifunctionele apparaten wordt berekend op grond van de prijs van een apparaat met gelijkwaardige eigenschappen als die van het interne, voor opname bestemde onderdeel of, indien dit niet mogelijk is, in een vast bedrag per apparaat. Voor dragers van geluids- en beeldopnamen, zoals analoge en digitale dragers en vaste of uitneembare geheugens die bestemd zijn voor opname van fonogrammen of videogrammen, bestaat de compensatie in een bedrag dat in verhouding staat tot de opnamecapaciteit van deze dragers. Voor video-opnamesystemen op afstand dient de in dit lid bedoelde compensatie te worden betaald door degene die de dienst verricht. Zij is evenredig aan de compensatie die voor deze dienst is ontvangen.

2. De compensatie als bedoeld in lid 1 wordt, in overeenstemming met de communautaire regelgeving en rekening houdend met de reproductierechten, vastgesteld bij decreet van de minister van Cultuur, dat uiterlijk 31 december 2009 dient te worden vastgesteld na raadpleging van het in artikel 190 bedoelde comité en van de meest representatieve brancheorganisaties van fabrikanten van de in lid 1 bedoelde apparatuur en dragers. Om de compensatie te bepalen, wordt rekening gehouden met de aanwezigheid dan wel afwezigheid van de in artikel 102 quater bedoelde technische maatregelen en met het verschil in gevolg tussen een digitale kopie en een analoge kopie. Dit decreet wordt elke drie jaar geactualiseerd.

[…]”
12

Artikel 36 van die richtlijn luidde: „1. In geval van vermindering van het geplaatste kapitaal hebben in ieder geval de schuldeisers wier vorderingen zijn ontstaan voor de openbaarmaking van het besluit tot kapitaalvermindering ten minste het recht om zekerheid te verkrijgen voor op het tijdstip van openbaarmaking nog niet opeisbare vorderingen. De lidstaten mogen dit recht slechts terzijde stellen indien de schuldeiser over adequate waarborgen beschikt of indien deze waarborgen, gezien de vermogenstoestand van de vennootschap, niet noodzakelijk zijn. De lidstaten stellen de voorwaarden vast waaronder het in de eerste alinea bedoelde recht kan worden uitgeoefend. De lidstaten dragen er in elk geval zorg voor dat de bovenbedoelde schuldeisers zich tot de bevoegde administratieve of gerechtelijke instantie kunnen wenden om adequate waarborgen te verkrijgen, mits zij op geloofwaardige wijze kunnen aantonen dat de voldoening van hun vorderingen als gevolg van de vermindering van het geplaatste kapitaal in het gedrang is, en dat van de vennootschap geen adequate waarborgen zijn verkregen. 2. In de wetgevingen van de lidstaten wordt voorts ten minste bepaald, dat de kapitaalvermindering geen gevolg zal hebben, of dat geen betaling zal kunnen geschieden ten behoeve van de aandeelhouders, zolang de schuldeisers geen voldoening hebben gekregen of de rechter niet heeft beslist dat er geen grond is om hun verzoek in te willigen. 3. Dit artikel is van toepassing wanneer de vermindering van het geplaatste kapitaal geschiedt doordat de aandeelhouders geheel of gedeeltelijk van hun verplichting tot volstorting van hun inbreng worden vrijgesteld.”
Artikel 8 van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 2009, L 343, blz. 51; hierna: „basisverordening”) heeft als opschrift „Verbintenissen”, en bepaalt het volgende:

„1. Mits er voorlopig is vastgesteld dat dumping plaatsvindt en daaruit schade voortvloeit, kan de Commissie overgaan tot aanvaarding van een door een exporteur op vrijwillige basis aangeboden bevredigende verbintenis om zijn prijzen te herzien of de uitvoer met dumping te staken, mits de Commissie na specifieke raadpleging van het raadgevend comité ervan overtuigd is dat de schadelijke gevolgen van de dumping hierdoor worden weggenomen. In dergelijke gevallen en voor de duur van de verbintenis zijn de door de Commissie op grond van artikel 7, lid 1, ingestelde voorlopige rechten of de door de Raad op grond van artikel 9, lid 4, ingestelde definitieve rechten niet van toepassing op de invoer van de betreffende producten die geproduceerd worden door de ondernemingen die worden genoemd in het besluit van de Commissie tot aanvaarding van verbintenissen, en eventuele wijzigingen daarvan. De prijzen worden ingevolge deze verbintenissen niet sterker verhoogd dan nodig is om de dumpingmarge te doen verdwijnen. De prijsverhoging moet lager zijn dan de dumpingmarge als dat toereikend is om de schade aan de bedrijfstak van de Gemeenschap weg te nemen.

[…]

9. Wanneer een verbintenis door een partij wordt geschonden of opgezegd, of wanneer de aanvaarding van de verbintenis door de Commissie wordt opgezegd, wordt de aanvaarding van de verbintenis na overleg ingetrokken door middel van hetzij een besluit hetzij een verordening van de Commissie, en zijn automatisch de door de Commissie op grond van artikel 7 ingestelde voorlopige rechten of de door de Raad op grond van artikel 9, lid 4, ingestelde definitieve rechten van toepassing, op voorwaarde dat de betrokken [exporteur] de gelegenheid heeft gehad opmerkingen te maken, tenzij hij zelf de verbintenis heeft opgezegd.”
5

In Schedule 9, Group 10, van de Value Added Tax Act 1994 (wet van 1994 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde) is bepaald dat de volgende met sport samenhangende prestaties zijn vrijgesteld van btw: „1. De verlening van het recht om deel te nemen aan een wedstrijd in sport of vrijetijdssportactiviteiten indien de tegenprestatie voor de verlening van dit recht bestaat in een geldsom die volledig is bestemd voor de financiering van de prijs of de prijzen die in die wedstrijd worden uitgereikt. 2. De verlening, door een voor vrijstelling in aanmerking komende instelling die is opgericht voor de beoefening van sport of vrijetijdssportactiviteiten, van het recht om deel te nemen aan een wedstrijd in een dergelijke activiteit. 3. Het door een voor vrijstelling in aanmerking komende instelling aan een particulier verlenen van diensten die nauw en wezenlijk samenhangen met de sport of de lichamelijke opvoeding waaraan deze laatste doet […].”
41

In dit verband verwijst de verwijzende rechter in het bijzonder naar de merkenregeling van de Europese Unie en beklemtoont hij dat artikel 18 van verordening nr. 207/2009 de rechtbanken voor het Uniemerk met name de bevoegdheid verleent om uitspraak te doen over een vordering van de merkhouder tot overdracht te zijnen behoeve van de inschrijving die was verricht door een gemachtigde of vertegenwoordiger. Terwijl deze bepaling specifiek ziet op de verhouding tussen een gemachtigde of vertegenwoordiger en de houder van een Uniemerk, blijkt echter niet dat het geschil in het hoofdgeding, dat een Benelux-merk betreft, over dergelijke verhoudingen gaat.
46

Ten derde heeft het Hof tevens vastgesteld dat de redenen voor bewaring in artikel 8, lid 3, eerste alinea, onder a) tot en met c), van richtlijn 2013/33 berusten op de aanbeveling van het Comité van ministers van de Raad van Europa inzake detentiemaatregelen voor asielzoekers van 16 april 2003, en op de Guidelines on Applicable Criteria and Standards Relating to the Detention of Asylum Seekers (richtsnoeren over de criteria en normen die van toepassing zijn op de detentie van asielzoekers) van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) van 26 februari 1999, waaruit in de versie die in de loop van 2012 is vastgesteld, blijkt dat bewaring een uitzonderlijke maatregel is en voorts dat alleen in laatste instantie tot bewaring mag worden overgegaan, wanneer is aangetoond dat die noodzakelijk, redelijk en evenredig aan een legitiem doel is (zie in die zin arrest van 15 februari 2016, N., C‑601/15 PPU, EU:C:2016:84, punt 63).
Artikel 231 van de bij de wet van 26 juni 1974 (Dz. U. van 1974, nr. 24, volgnr. 141) vastgestelde Kodeks pracy (arbeidswetboek), zoals gewijzigd (hierna: „arbeidswetboek”), ziet op de gevolgen van de overgang van een vestiging en luidt als volgt:

„§ 1. Wanneer een vestiging of een onderdeel ervan overgaat op een andere werkgever, wordt deze van rechtswege partij bij de bestaande arbeidsverhoudingen, onverminderd hetgeen in § 5 is bepaald.

§ 2. De aanvankelijke en de nieuwe werkgever zijn hoofdelijk gehouden tot nakoming van de uit de arbeidsverhouding voortvloeiende verplichtingen die vóór de overgang van een onderdeel van de vestiging op de nieuwe werkgever zijn ontstaan.

§ 3. Wanneer in de onderneming van de in § 1 bedoelde werkgevers geen werknemersorganisaties vertegenwoordigd zijn, stellen de aanvankelijke en de nieuwe werkgever de werknemers schriftelijk in kennis van de beoogde datum voor de overgang van de vestiging of een onderdeel ervan op de nieuwe werkgever, van de redenen voor de overgang, van de juridische, economische en sociale gevolgen ervan voor de werknemers, en van de overwogen maatregelen betreffende de tewerkstellingsvoorwaarden van de werknemers, in het bijzonder de arbeids-, belonings- en omscholingsvoorwaarden. Deze informatie moet uiterlijk 30 dagen vóór de overgang van de vestiging of een onderdeel ervan op de nieuwe werkgever worden verstrekt.

§ 4. Binnen twee maanden vanaf de overgang van de vestiging of een onderdeel ervan op de nieuwe werkgever kan de werknemer de arbeidsverhouding beëindigen zonder inachtneming van de gewone wettelijke opzeggingstermijn, door deze beëindiging zeven dagen vooraf ter kennis te brengen. De aldus bewerkstelligde beëindiging van de arbeidsovereenkomst heeft voor de werknemer dezelfde gevolgen als die welke de wettelijke bepalingen verbinden aan de beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de werkgever met inachtneming van de gewone wettelijke opzeggingstermijn.

§ 5. Vanaf de verwerving van de vestiging of een onderdeel ervan is de werkgever verplicht om de werknemers die in de vestiging reeds werkzaam zijn geweest op een andere grondslag dan een arbeidsovereenkomst, nieuwe arbeids- en beloningsvoorwaarden aan te bieden en hun een termijn van ten minste zeven dagen te stellen om een verklaring houdende aanvaarding of afwijzing van de aangeboden voorwaarden in te dienen. Bij gebreke van overeenstemming over de nieuwe arbeids- en beloningsvoorwaarden eindigt de bestaande arbeidsverhouding bij het verstrijken van een termijn die overeenkomt met de opzeggingstermijn en die begint te lopen vanaf de dag waarop de werknemer de verklaring houdende afwijzing van de aangeboden voorwaarden heeft ingediend, dan wel vanaf de dag waarop deze verklaring uiterlijk had kunnen worden ingediend. § 4, tweede volzin, is van overeenkomstige toepassing.

§ 6. De overgang van de vestiging of een onderdeel ervan op een nieuwe werkgever is geen reden voor de beëindiging van de arbeidsverhouding door de werkgever.”
57

Uit de stukken waarover het Hof beschikt blijkt, ten eerste, dat in het kader van het hoofdgeding, het Gerechtshof Amsterdam heeft geoordeeld dat in casu de terugkeerprocedure als doorlopen kon worden beschouwd, zodat het opleggen van een gevangenisstraf voor de betrokken feiten niet in strijd was met richtlijn 2008/115, en, ten tweede, dat deze vaststelling, waaruit lijkt te volgen dat in casu is voldaan aan de voorwaarden die zijn geformuleerd in de in het vorige punt in herinnering gebrachte rechtspraak, in het kader van het bij de verwijzende rechter ingestelde cassatieberoep niet was betwist, hetgeen de verwijzende rechter evenwel dient na te gaan.
2)

Het staat aan de verwijzende rechter om, desgevallend door de nationale regeling aan de orde in het hoofdgeding buiten toepassing te laten, na te gaan of, zoals vereist door clausule 5, punt 1, van de herziene raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 2010/18, het betrokken Land in zijn hoedanigheid van werkgever, in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding, objectief niet in staat was om betrokkene na afloop van haar ouderschapsverlof te laten terugkeren in dezelfde functie en, indien dat het geval is, om erop toe te zien dat zij een gelijkwaardige of vergelijkbare functie krijgt in overeenstemming met haar arbeidsovereenkomst of arbeidsbetrekking, zonder dat voor die functietoewijzing voorafgaand een nieuwe selectieprocedure wordt georganiseerd. Het staat eveneens aan die rechter erop toe te zien dat betrokkene na afloop van dit ouderschapsverlof in haar oude of nieuw toegewezen functie een proeftijd kan vervullen in omstandigheden die beantwoorden aan de in clausule 5, punt 2, van deze herziene raamovereenkomst neergelegde vereisten.
19

In die omstandigheden heeft het Arbeitsgericht Verden (arbeidsrechter Verden) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) a) Moet het toepasselijke Unierecht, inzonderheid clausule 4, punten 1 en 2, van de kaderovereenkomst alsmede artikel 4 van richtlijn 2006/54, gelezen in samenhang met richtlijn 2000/78, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wettelijke bepalingen of gebruiken die bij de berekening van de hoogte van een bedrijfspensioen verschil maken tussen inkomen uit arbeid dat beneden de premiebijdragegrens van de wettelijke pensioenverzekering ligt, en inkomen uit arbeid dat boven de premiebijdragegrens ligt (zogenoemde ‚gespaltene Rentenformel’) (gesplitste pensioenformule), en in dit verband inkomen uit deeltijdarbeid niet aldus behandelen dat eerst het voor een overeenkomstige voltijdarbeid te betalen inkomen wordt bepaald, waarna op deze basis het gedeelte boven en beneden de premiebijdragegrens wordt berekend en vervolgens deze verhouding wordt toegepast op het lagere inkomen uit deeltijdarbeid? b) Indien vraag 1 a) ontkennend wordt beantwoord, moet het toepasselijke Unierecht, inzonderheid clausule 4, punten 1 en 2, van de kaderovereenkomst alsmede artikel 4 van richtlijn 2006/54, gelezen in samenhang met richtlijn 2000/78, dan aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wettelijke bepalingen of gebruiken die bij de berekening van de hoogte van een bedrijfspensioen een verschil maken tussen inkomen uit arbeid dat beneden de premiebijdragegrens van de wettelijke pensioenverzekering ligt, en inkomen uit arbeid dat boven deze premiebijdragegrens ligt (zogenoemde ‚gespaltene Rentenformel’) (gesplitste pensioenformule), en in het geval van een werkneemster die deels in voltijd en deels in deeltijd heeft gewerkt, niet uitgaan van verschillende tijdvakken (bijvoorbeeld afzonderlijke kalenderjaren), maar van een uniform tewerkstellingspercentage voor de totale duur van het dienstverband, en daarna pas de gesplitste pensioenformule toepassen op de hieruit voortvloeiende gemiddelde beloning? 2) Moet het toepasselijke Unierecht, inzonderheid het in artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde en in richtlijn 2000/78, met name de artikelen 1, 2 en 6 ervan, geconcretiseerde verbod van discriminatie op grond van leeftijd, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale wettelijke bepalingen of gebruiken die voorzien in een bedrijfspensioen ten belope van een bedrag overeenkomend met de verhouding tussen de duur van de diensttijd en de periode vanaf het begin van het dienstverband tot het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd in de wettelijke pensioenverzekering (berekening pro rata temporis), en hierbij een maximum stellen aan het aantal pensioengevende dienstjaren, met het gevolg dat werknemers die op jongere leeftijd dienstjaren hebben opgebouwd, een lager bedrijfspensioen ontvangen dan medewerkers die hun dienstjaren op latere leeftijd hebben opgebouwd, ook al is de duur van het dienstverband in beide gevallen gelijk?”
De zesde en de zevende overweging van de Tweede richtlijn luiden:

„Overwegende dat moet worden bepaald dat een orgaan waarborgt dat het slachtoffer schadevergoeding ontvangt ingeval het voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt, niet is verzekerd of niet is geïdentificeerd; dat het van belang is, zonder wijzigingen aan te brengen in de bepalingen die de lidstaten toepassen inzake het al of niet subsidiaire karakter van de tussenkomst van dit orgaan en de regels inzake subrogatie, voor te schrijven dat het slachtoffer van een dergelijk ongeval zich rechtstreeks kan wenden tot dit orgaan als eerste contactpunt; dat de lidstaten evenwel de mogelijkheid moet worden gegeven om bepaalde beperkte uitsluitingen toe te passen met betrekking tot de tussenkomst van dit orgaan en te bepalen dat de vergoeding van materiële schade, veroorzaakt door een niet-geïdentificeerd voertuig, gezien het gevaar van bedrog, mag worden beperkt of uitgesloten;

Overwegende dat het in het belang van de slachtoffers is dat de gevolgen van bepaalde uitsluitingsclausules worden beperkt tot de betrekkingen tussen de verzekeraar en de voor het ongeval aansprakelijke persoon; dat de lidstaten evenwel in geval van door diefstal of geweldpleging verkregen voertuigen mogen bepalen dat het slachtoffer door bovengenoemd orgaan wordt vergoed.”
76

Ook zijn volgens haar de drie zeer algemene argumenten die door rekwiranten zijn aangevoerd tot staving van hun grief dat het Gerecht de feiten irrationeel zou hebben getoetst, ongegrond. Allereerst kan de bewering dat de reden in punt 70 van het bestreden arrest niet zou zijn onderbouwd, niet slagen, omdat het Gerecht terecht heeft vastgesteld dat, ten eerste, de Commissie een nauwgezet, autonoom en kritisch onderzoek had uitgevoerd naar de opmerkingen van rekwiranten en hun opname in de lijst van personen op wie de door het Sanctiecomité vastgestelde restrictieve maatregelen waren gericht en, ten tweede, zij de conclusies van dit comité niet automatisch had overgenomen. Verder zijn de argumenten van rekwiranten, dat de motivering in de punten 66 tot en met 70 van het bestreden arrest onverenigbaar is met de arresten van 18 juli 2013, Commissie e.a./Kadi (C‑584/10 P, C‑593/10 P en C‑595/10 P, EU:C:2013:518); 21 maart 2014, Yusef/Commissie (T‑306/10, EU:T:2014:141), en 14 april 2015, Ayadi/Commissie (T‑527/09 RENV, niet gepubliceerd, EU:T:2015:205), ongegrond, omdat het bestaan van schending van de rechten van de verdediging en van het recht op doeltreffende rechterlijke bescherming moet worden beoordeeld aan de hand van de specifieke omstandigheden van ieder geval. Tot slot is het argument dat in de punten 66 tot en met 70 van het bestreden arrest is blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien op geen enkel moment enig contact was opgenomen met het Verenigd Koninkrijk, ongegrond. De Commissie is op basis van deze rechtspraak namelijk geenszins gehouden contact op te nemen met het Verenigd Koninkrijk. In ieder geval heeft de Commissie het beheerscomité van de Unie geraadpleegd, waarin alle lidstaten zijn vertegenwoordigd.