ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
§ 3 BPrBG bepaalt:

„(1) De uitgever of de importeur van een product in de zin van § 1 is verplicht, voor de door hem uitgegeven of door hem in Oostenrijk ingevoerde producten in de zin van § 1 een eindprijs vast te stellen en bekend te maken.

(2) De importeur mag geen prijs vaststellen die lager is dan de door de uitgever voor de staat van uitgave vastgestelde of aanbevolen eindprijs, of dan de eindprijs die voor Oostenrijk is aanbevolen door een uitgever die is gevestigd buiten een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), verminderd met de daarin begrepen belasting over de toegevoegde waarde [hierna: „btw”].

(3) Een importeur die in een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), producten in de zin van § 1 koopt tegen een van de gebruikelijke inkoopprijzen afwijkende lagere prijs, kan in afwijking van lid 2 de door de uitgever voor de staat van uitgave vastgestelde of aanbevolen prijs, in geval van wederinvoer de door de nationale uitgever vastgestelde prijs evenredig aan het verkregen handelsvoordeel verlagen.

[…]

(5) Bij de overeenkomstig de leden 1 tot en met 4 vastgestelde eindprijs moet de voor producten in de zin van § 1 in Oostenrijk geldende [btw] worden opgeteld.”
40

Een lidstaat kan aldus binnen die beoordelingsmarge nagaan of fabrikanten van en groothandelaars in farmaceutische producten een dergelijk risico opleveren omdat zij de onafhankelijkheid van apothekers in loondienst zouden kunnen aantasten door hen ertoe aan te zetten de afzet van door hen vervaardigde of in de handel gebrachte geneesmiddelen te bevorderen. Verder kan een lidstaat nagaan of exploitanten die niet de hoedanigheid van apotheker hebben, de onafhankelijkheid van apothekers in loondienst zouden kunnen aantasten door hen ertoe aan te zetten, geneesmiddelen af te zetten waarvan de opslag niet meer loont, en of die exploitanten geneigd zijn hun werkingskosten te drukken met alle ongunstige gevolgen die dit voor de modaliteiten van de afgifte van geneesmiddelen kan hebben.
29

In uitzonderlijke gevallen dient het Hof, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid, een onderzoek in te stellen naar de omstandigheden waaronder het door de nationale rechter is geadieerd. De geest van samenwerking die in de loop van de verwijzingsprocedure moet heersen, houdt namelijk in dat de nationale rechter zijnerzijds oog dient te hebben voor de aan het Hof opgedragen taak, welke bestaat in het bijdragen tot de rechtsbedeling in de lidstaten en niet in het geven van rechtsgeleerde adviezen over algemene of hypothetische vragen. Het Hof kan evenwel slechts weigeren een uitspraak te doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen enkel verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de feitelijke of juridische gegevens die noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de hem gestelde vragen (zie met name voormeld arrest Asnef-Equifax en Administración del Estado, punten 16 en 17 en aangehaalde rechtspraak).
14

§ 26, lid 1, van de wet op het beroep van beoefenaar van de tandheelkunde (Zahnärztegesetz, BGBl. I, 126/2005), die op 1 januari 2006 in werking is getreden, in de versie van de in BGBl. I, 80/2006 bekendgemaakte wet, bepaalt: „Beoefenaars van de tandheelkunde, die dit beroep als vrij beroep uitoefenen in de zin van § 24, lid 1, kunnen ook samenwerken in een groepspraktijk die zelfstandig bevoegd is tot uitoefening van het beroep en die moet worden opgericht in de vorm van een vennootschap onder firma in de zin van § 1 van de wet betreffende vennootschappen met winstoogmerk […] Alleen beoefenaars van de tandheelkunde alsook artsen die bevoegd zijn om hun beroep als zelfstandige uit te oefenen, kunnen persoonlijk aansprakelijk vennoot van de groepspraktijk zijn. Niemand anders kan vennoot van een groepspraktijk zijn of deelnemen in de omzet of de winst.”
De in artikel 3, lid 1, eerste alinea, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen vermelde verjaringstermijn van vier jaar is niet van toepassing op een procedure voor terugvordering van een restitutie bij uitvoer die wegens een vergissing van de nationale autoriteiten ten onrechte aan een exporteur werd toegekend, wanneer deze exporteur geen enkele onregelmatigheid heeft begaan in de zin van artikel 1, lid 2, van deze verordening.
Artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures, moet aldus worden uitgelegd dat de rechterlijke instanties van de lidstaat op wiens grondgebied de insolventieprocedure is geopend, bevoegd zijn om uitspraak te doen over een faillissementspauliana die is gericht tegen een verweerder die zijn statutaire zetel in een andere lidstaat heeft.
Artikel 2 van diezelfde richtlijn bepaalt:

„1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder ‚energieproducten’ verstaan de hieronder vermelde producten:

[…]

f) producten van GN-code 3811;

[…]

3. De energieproducten waarvoor in deze richtlijn geen belastingniveau is vastgesteld en die bestemd zijn voor gebruik, worden aangeboden voor verkoop of worden gebruikt als motor- of verwarmingsbrandstof, worden belast tegen het belastingniveau van de gelijkwaardige motor- of verwarmingsbrandstof, naargelang van het gebruik dat ervan gemaakt wordt.

Naast de in lid 1 genoemde belastbare producten wordt tegen het belastingniveau van de gelijkwaardige motorbrandstof belast, elk product dat bestemd is voor gebruik, wordt aangeboden voor verkoop of wordt gebruikt als motorbrandstof of als additief of vulstof in motorbrandstoffen.

Naast de in lid 1 genoemde belastbare producten wordt tegen het belastingniveau van het gelijkwaardige energieproduct belast elke andere koolwaterstof, turf uitgezonderd, die bestemd is voor gebruik, wordt aangeboden voor verkoop of wordt gebruikt als verwarmingsbrandstof.

4. Deze richtlijn is niet van toepassing op:

[…]

b) de volgende vormen van gebruik van energieproducten en elektriciteit: — energieproducten gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof,

[…]

5. De in deze richtlijn vervatte verwijzingen naar codes van de [GN] zijn verwijzingen naar verordening (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie van 6 augustus 2001 tot wijziging van bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief [(PB L 279, blz. 1)].”
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 december 2008 – AGEA /Consorzio Agrario di Ravenna

(Zaak C‑486/07)

„Gemeenschappelijke ordening van markten – Granen – Maïs – Vaststelling van prijzen – Toepasselijke kortingen”

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Granen – Verkoop van granen door interventiebureaus (Verordeningen van de Commissie nr. 689/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2486/92, art. 4 bis en bijlage II, en nr. 2131/93, art. 13, lid 1) (cf. punt 32 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Corte suprema di cassazione (Italië) – Uitlegging van de artikelen 4 en 5 van verordening (EEG) nr. 1766/92 van de Raad van 30 juni 1992 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector granen (PB L 181, blz. 21), van artikel 4 bis van verordening (EEG) nr. 689/92 van de Commissie van 19 maart 1992 tot vaststelling van de procedures en voorwaarden voor de overneming van granen door de interventiebureaus (PB L 74, blz. 18) en van artikel 13 van verordening (EEG) nr. 2131/93 van de Commissie van 28 juli 1993 tot vaststelling van de procedures en de voorwaarden voor de verkoop van graan door de interventiebureaus (PB L 191, blz. 76) – Kortingen wegens een vochtgehalte dat hoger is dan het voor de standaardkwaliteit geldende vochtgehalte – Toepasbaarheid op de verkoop van maïs

Dictum

Artikel 13, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2131/93 van de Commissie van 28 juli 1993 tot vaststelling van de procedures en de voorwaarden voor de verkoop van graan door de interventiebureaus, juncto artikel 4 bis van verordening (EEG) nr. 689/92 van de Commissie van 19 maart 1992 tot vaststelling van de procedures en voorwaarden voor de overneming van granen door de interventiebureaus, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 2486/92 van de Commissie van 27 augustus 1992, dienen aldus te worden uitgelegd dat in geval van verkoop per openbare inschrijving van maïs door de nationale interventiebureaus, de prijskortingen naargelang van het vochtgehalte waarin voor durumtarwe is voorzien in tabel II van bijlage II bij verordening nr. 689/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2486/92, niet van toepassing zijn.
61

Aangezien het middel dat verordening nr. 70/2001 in de litigieuze beschikking met terugwerkende kracht is toegepast, ongegrond is, moet uitspraak worden gedaan over het vierde en het vijfde middel dat de Freistaat Sachsen heeft aangevoerd voor het Gerecht, inhoudende dat de Commissie geen gebruik heeft gemaakt van haar beoordelingsbevoegdheid bij het onderzoek van de in geding zijnde steunregeling, alsook dat als gevolg daarvan de motiveringsplicht is geschonden, en dat de Commissie niet heeft aangetoond dat de mededinging werkelijk of potentieel schade heeft ondervonden van die steunregeling, alsook dat als gevolg daarvan de motiveringsplicht is geschonden.
60

Vooraf dient in herinnering te worden gebracht dat de terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten, die slechts onder bepaalde voorwaarden en in specifiek omschreven gevallen mogelijk is, een uitzondering vormt op de normale regeling inzake in- en uitvoer, zodat de bepalingen die in een dergelijke terugbetaling of kwijtschelding voorzien, strikt moeten worden uitgelegd. Als absolute voorwaarde voor aanspraak op terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrechten geldt dat er geen sprake mag zijn van „kennelijke nalatigheid”, zodat dit begrip aldus moet worden uitgelegd dat het aantal gevallen van terugbetaling of kwijtschelding beperkt blijft (arrest Söhl & Söhlke, reeds aangehaald, punt 52).
2)

wanneer het gaat om goederen geschikt voor herhaald gebruik: twee jaar na de datum waarop aan deze goederen voor het eerst de voorgeschreven bestemming is gegeven; deze datum dient in de in artikel 293, sub b, bedoelde administratie te worden vermeld, echter: […] c) wanneer het gaat om in bijlage 40, deel I, bedoelde goederen bestemd voor de bouw, het onderhoud, de verbouwing of de uitrusting van bepaalde categorieën luchtvaartuigen: op het ogenblik van overdracht van het luchtvaartuig aan een ander dan de vergunninghouder of op het ogenblik dat het ter beschikking van de eigenaar wordt gesteld, in het bijzonder na onderhoud, reparatie of verbouwing; d) wanneer het gaat om in bijlage 40, deel II, bedoelde goederen, onderscheidenlijk bestemd voor de bouw, de herstelling, het onderhoud, de verbouwing en de uitrusting, van bepaalde categorieën schepen of boor- en werkeilanden: op het ogenblik van overdracht van het desbetreffende schip of boor- of werkeiland op het moment van de ter beschikkingstelling van het schip of boor- of werkeiland aan de belanghebbende, in het bijzonder na onderhoud, reparatie of verbouwing;
4

Artikel 4 van de Zesde richtlijn, dat deel uitmaakt van hoofdstuk IV met als opschrift „Belastingplichtigen”, bepaalt: „1. Als belastingplichtige wordt beschouwd ieder die, ongeacht op welke plaats, zelfstandig een van de in lid 2 omschreven economische activiteiten verricht, ongeacht het oogmerk of het resultaat van die activiteit. 2. De in lid 1 bedoelde economische activiteiten omvatten alle werkzaamheden van een fabrikant, handelaar of dienstverrichter, met inbegrip van de winning van delfstoffen, de landbouw en de uitoefening van vrije of daarmede gelijkgestelde beroepen. Als economische activiteit wordt onder andere beschouwd de exploitatie van een lichamelijke of onlichamelijke zaak om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen. […] 5. De staat, de regio’s, de gewesten, de provincies, de gemeenten en de andere publiekrechtelijke lichamen worden niet als belastingplichtigen aangemerkt voor de werkzaamheden of handelingen die zij als overheid verrichten, ook niet indien zij voor die werkzaamheden of handelingen rechten, heffingen, bijdragen of retributies innen. Wanneer deze lichamen evenwel zodanige werkzaamheden of handelingen verrichten, moeten zij daarvoor als belastingplichtige worden aangemerkt, indien een behandeling als niet-belastingplichtige tot concurrentievervalsing van enige betekenis zou leiden. Genoemde lichamen worden in elk geval beschouwd als belastingplichtig met name voor de in bijlage D genoemde werkzaamheden, voor zover deze niet van onbeduidende omvang zijn. De lidstaten kunnen werkzaamheden van genoemde lichamen die zijn vrijgesteld uit hoofde van de artikelen 13 of 28, beschouwen als werkzaamheden van de overheid.”
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 17 juli 2008 – Commissie / België

(Zaak C‑510/07)

„Niet-nakoming – Richtlijn 68/414/EEG – Artikel 1, lid 1 – Verplichting om minimumvoorraden aardolieproducten permanent in opslag te houden – Niet-nakoming”

Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 10)

Voorwerp

Niet-nakoming – Niet-nakoming van de voorraadverplichting voor de aardolieproducten bedoeld in artikel 1, lid 1, van richtlijn 68/414/EEG van de Raad van 20 december 1968 houdende verplichting voor de lidstaten van de EEG om minimumvoorraden ruwe aardolie en/of aardolieproducten in opslag te houden (PB L 308, blz. 14), zoals gewijzigd, vervolgens gecodificeerd bij richtlijn 2006/67/EG van de Raad van 24 juli 2006 (PB L 217, blz. 8) – Aard en draagwijdte van de voorraadverplichting – Wanverhouding tussen de door betrokken lidstaat verstrekte cijfers en de gegevens van Eurostat – Wijze van berekening van de voorraden aardolieproducten en van het niveau van het binnenlandse verbruik van deze producten

Dictum

1) Door niet alle geschikte wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om op het grondgebied van de Europese Gemeenschap permanent de voorraden van de tweede categorie van de aardolieproducten bedoeld in artikel 2 van richtlijn 68/414/EEG van de Raad van 20 december 1968 houdende verplichting voor de lidstaten van de EEG om minimumvoorraden ruwe aardolie en/of aardolieproducten in opslag te houden, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/93/EG van de Raad van 14 december 1998, te handhaven, is het Koninkrijk België de krachtens artikel 1, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.
5

Relevant voor deze zaken zijn de volgende bepalingen van de raamovereenkomst: „Algemene overwegingen […] 5. Overwegende dat de partijen bij deze overeenkomst belang hechten aan maatregelen waardoor de toegang tot deeltijdarbeid voor mannen en vrouwen wordt vergemakkelijkt, teneinde hen in staat te stellen zich op het pensioen voor te bereiden, beroepsleven en gezinsleven te combineren en de mogelijkheden inzake onderwijs en opleiding te benutten, waardoor hun bekwaamheden en hun loopbaanontwikkeling worden verbeterd, zulks in het wederzijds belang van werkgevers en werknemers en op een manier waardoor de ontwikkeling van de ondernemingen wordt bevorderd; […] Clausule 1: Doel Het doel van deze raamovereenkomst is: a) de opheffing van discriminatie van deeltijdwerkers te verzekeren en de kwaliteit van deeltijdarbeid te verbeteren; b) de ontwikkeling van deeltijdarbeid op vrijwillige basis te vergemakkelijken en bij te dragen aan een flexibele organisatie van de arbeidstijd waarbij rekening wordt gehouden met de behoeften van werkgevers en werknemers. […] Clausule 4: Het beginsel van gelijke behandeling 1. Met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden worden deeltijdwerkers niet minder gunstig behandeld dan vergelijkbare voltijdwerkers louter op grond van het feit dat zij in deeltijd werkzaam zijn, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is. 2. Wanneer zulks passend is, wordt het ‚pro rata temporis’-beginsel toegepast. 3. De wijze waarop deze clausule wordt toegepast, wordt door de lidstaten en/of de sociale partners bepaald met inachtneming van de Europese wetgeving en de nationale wetgeving, collectieve overeenkomsten of gebruiken. 4. Indien zulks om objectieve redenen gerechtvaardigd is, kunnen de lidstaten, na raadpleging van de sociale partners overeenkomstig de nationale wetgeving, collectieve overeenkomsten of gebruiken, en/of de sociale partners eventueel de toegang tot bepaalde arbeidsvoorwaarden afhankelijk stellen van een bepaalde diensttijd, arbeidsduur of beloning. Drempelbepalingen voor deeltijdwerkers moeten op gezette tijden opnieuw worden bezien met inachtneming van het beginsel van non-discriminatie als bedoeld in clausule 4, punt 1. Clausule 5: Mogelijkheden voor deeltijdwerk 1. In het kader van clausule 1 van deze overeenkomst en van het beginsel van non-discriminatie tussen deeltijd- en voltijdwerkers: a) moeten de lidstaten, na raadpleging van de sociale partners overeenkomstig de nationale wetgeving of gebruiken, de belemmeringen van juridische of administratieve aard waardoor de mogelijkheden voor deeltijdwerk kunnen worden beperkt, opsporen, onderzoeken en in voorkomend geval verwijderen; b) moeten de sociale partners, handelend binnen hun bevoegdheden en volgens de procedures als neergelegd in collectieve arbeidsovereenkomsten, de belemmeringen waardoor de mogelijkheden voor deeltijdwerk kunnen worden beperkt, opsporen, onderzoeken en in voorkomend geval verwijderen. […]”
40

Deze uitlegging vindt steun in toelichting 1, sub b, op hoofdstuk 64 van de GN, zoals deze luidt in de — weliswaar ten tijde van de feiten van het hoofdgeding niet toepasselijke — versie van de toelichtingen bij de GN die door de Commissie is gepubliceerd op 28 februari 2006 (PB C 50, blz. 1) en is gerectificeerd op 28 oktober 2006 (PB C 260, blz. 18), volgens welke „[d]e voering […] niet zichtbaar [is] aan de buitenzijde van het schoeisel, met uitzondering van bijvoorbeeld de vulling langs de schachtrand”.
30

De omstandigheid dat een ingezeten vennootschap van een niet-ingezeten vennootschap een lening heeft gekregen onder voorwaarden die niet overeenstemmen met hetgeen de betrokken vennootschappen onder normale omstandigheden zouden zijn overeengekomen, vormt voor de lidstaat van vestiging van de kredietnemer immers een objectief en door derden verifieerbaar element om te bepalen of de betrokken transactie geheel of ten dele een volstrekt kunstmatige constructie vormt, die voornamelijk is bedoeld om aan de belastingwetgeving van die lidstaat te ontsnappen. Hierbij gaat het om de vraag of de lening bij gebreke van een bijzondere relatie tussen de betrokken vennootschappen niet zou zijn verstrekt dan wel of deze zou zijn verstrekt voor een ander bedrag of tegen een andere rentevoet (arrest Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, reeds aangehaald, punt 81).
Zaak C-569/07

HSBC Holdings plc

en

Vidacos Nominees Ltd

tegen

The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

(verzoek van de Special Commissioners of Income Tax, London, om een prejudiciële beslissing)

„Indirecte belastingen — Bijeenbrengen van kapitaal — Belasting van 1,5% op overdracht of uitgifte van aandelen in clearingdienst”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 18 maart 2009 I ‐ 9049

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 oktober 2009 I ‐ 9067

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 11, sub a)

Artikel 11, sub a, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een recht wordt geheven bij de uitgifte van aandelen in een clearingdienst.

Het toestaan van de heffing van een belasting of een recht op de eerste verkrijging van een nieuw uitgegeven effect komt in werkelijkheid immers neer op het belasten van de uitgifte zelf van dit effect, voor zover deze integrerend deel uitmaakt van een globale verrichting ter zake van het bijeenbrengen van kapitaal.

Deze eerste verkrijging kan niet als een „overdracht” in de zin van artikel 12, lid 1, sub a, van richtlijn 69/335 worden aangemerkt, aangezien anders artikel 11, sub a, van deze richtlijn zijn nuttige werking wordt ontnomen en wordt teruggekomen op het duidelijke onderscheid dat deze twee artikelen tussen het begrip „uitgifte” en het begrip „overdracht” maken. Een dergelijke uitlegging zou immers tot gevolg hebben dat voor de uitgifte, die noodzakelijkerwijs een verkrijging van de nieuw uitgegeven effecten inhoudt, maar overeenkomstig artikel 11, sub a, aan geen andere belasting of geen ander recht dan het kapitaalrecht mag worden onderworpen, toch een belasting of recht verschuldigd zou zijn. Het heffen van een recht op deze eerste verkrijging kan bijgevolg niet onder de afwijking van artikel 12, lid 1, sub a, vallen. Bovendien kan dit recht niet worden geacht in feite van toepassing te zijn op toekomstige overdrachten, aangezien noch de heffingsgrondslag noch de belastingplichtige worden bepaald aan de hand van dergelijke — overigens hypothetische — overdrachten.

Voor zover dit recht wordt geheven op nieuwe effecten die zijn uitgegeven na een kapitaalverhoging, vormt het derhalve een belasting in de zin van artikel 11, sub a, van deze richtlijn, waarvan de invoering door deze bepaling wordt verboden.

(cf. punten 32, 34-38 en dictum)