ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

9 september 2014

Rainer Moriarty

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst — Bevordering — Bevorderingsronde 2012 — Niet-plaatsing op de lijst van bevorderde ambtenaren — Beroep kennelijk rechtens ongegrond”

Betreft

:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Moriarty vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement om hem in het kader van de bevorderingsronde 2012 niet te bevorderen alsmede van het besluit om een andere ambtenaar te bevorderen.

Beslissing

:

Het beroep van Moriarty wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard. Moriarty draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Europees Parlement.

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten – Beoordelingsbevoegdheid van de administratie – Elementen die in aanmerking kunnen worden genomen – Bereiken van de referentiedrempel tijdens de vorige bevorderingsronde – Omvang

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

De administratie beschikt bij de vergelijking van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren weliswaar over een ruime beoordelingsbevoegdheid, doch het bestaan van die bevoegdheid kan de administratie niet ontslaan van de verplichting om alle relevante elementen van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken. Meer bepaald vormt het feit dat tijdens de vorige bevorderingsronde de referentiedrempel is behaald een relevant element van verdienste, op voorwaarde dat de ambtenaar sinds de bevorderingsronde tijdens welke hij was voorgedragen voor bevordering, niet is tekortgeschoten. De administratie kan een ambtenaar echter niet alleen bevorderen op grond van het feit dat hij de referentiedrempel heeft bereikt.

De toekenning van een derde meritepunt, waaruit blijkt dat er in een bepaald jaar sprake was van uitzonderlijke verdiensten, kan een belangrijke aanwijzing zijn bij de latere vergelijking van de verdiensten van ambtenaren van eenzelfde rang met het oog op hun bevordering.

(cf. punten 24, 31 en 33)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: arrest Casini/Commissie, T‑132/03, EU:T:2005:324, punt 69

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten Berrisford/Commissie, F‑107/06, EU:F:2007:172, punten 72 e.v.; Hau/Parlement, F‑125/07, EU:F:2009:131, punt 27; Barbin/Parlement, F‑68/09, EU:F:2011:11, punt 83, en Mantzouratos/Parlement, F‑64/10, EU:F:2011:72, punt 66
In het kader van de procedure voor de overdracht van pensioenrechten zoals voorzien in artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, vormt het besluit van, naargelang het geval, het tot aanstelling bevoegd gezag of het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag, dat is genomen na de overdracht van het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die de betrokkene vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven, het bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut. Daarentegen is een voorstel voor extra pensioenjaren, ook al is het door de betrokkene aanvaard, geen bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut.

Extra pensioenjaren kunnen immers alleen worden toegekend wanneer de ambtenaar zijn toestemming geeft voor de voortgang van de procedure om het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die hij bij het betrokken externe pensioenfonds heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, welke toestemming gebaseerd is op het voorstel voor extra pensioenjaren dat door het tot aanstelling bevoegd gezag wordt gedaan op basis van het voorlopige kapitaalbedrag dat het betrokken nationale pensioenfonds heeft aangekondigd.

In het stadium van het voorstel voor extra pensioenjaren verplicht de betrokken instelling zich slechts ertoe artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut en de algemene uitvoeringsbepalingen correct op de situatie van de betrokkene toe te passen. Deze verplichting van de instelling vloeit rechtstreeks voort uit de betrokken statutaire bepalingen, zelfs al verbindt zij zich niet uitdrukkelijk daartoe.

Uit een dergelijke verbintenis die in een voorstel voor extra pensioenjaren tot uiting komt, volgt noch een nieuwe verplichting voor de betrokken instelling noch, dientengevolge, een wijziging van de rechtspositie van de betrokkene, met name omdat, zelfs wanneer de betrokkene zijn toestemming geeft om de pensioenrechten die hij in een andere regeling heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, de instelling die het voorstel heeft gedaan, niet verplicht is om, nadat de door het nationale fonds aangekondigde overdracht van het kapitaal heeft plaatsgevonden, de betrokkene automatisch het aantal pensioenjaren toe te kennen zoals aangegeven in het oorspronkelijke voorstel op basis waarvan de ambtenaar zijn wil heeft bevestigd om dat kapitaal over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie.

(cf. punten 27‑31)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 50, 52, 53 en 74; Commissie/Cocchi en Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, punt 66, en Teughels/Commissie, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, punten 37, 46, 48, 49, 58 en 70
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Bezwarend besluit – Motiveringsplicht – Beschikking gegeven in een aan de adressaat bekende context

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea)

2. Gerechtelijke procedure – Gerechtskosten – Kosten die het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft moeten maken door misbruik opleverend beroep van een ambtenaar – Veroordeling van de ambtenaar tot terugbetaling van die kosten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 94, sub a)

1. De verplichting tot motivering van een bezwarend besluit heeft tot doel de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of het besluit gegrond is dan wel een gebrek vertoont op grond waarvan de rechtmatigheid ervan kan worden betwist en de Unierechter in staat te stellen de rechtmatigheid van het bestreden besluit na te gaan. Een besluit is voldoende gemotiveerd wanneer de handeling waartegen beroep is ingesteld tot stand is gekomen in een context die de betrokken ambtenaar bekend is, zodat hij de strekking van de jegens hem getroffen maatregel kan begrijpen.

(cf. punten 30 en 31)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 7 oktober 2009, Marcuccio/Commissie, F‑3/08, punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 1 december 2010, Gagalis/Raad, F‑89/09, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak

2. Op grond van artikel 94, sub a, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken kan dat Gerecht, indien een partij onnodige kosten heeft veroorzaakt, met name indien het beroep een kennelijk misbruik oplevert, die partij volledig of ten dele in die kosten verwijzen, met dien verstande dat het bedrag van die kosten 2 000 EUR niet mag overschrijden. Een beroep legt kennelijk ten onrechte beslag op de middelen van het Gerecht wanneer de verzoeker geen enkele informatie geeft over de reden voor de besluiten van een instelling, die zij hem nochtans had verstrekt, en waarvan hij vóór de instelling van het beroep op de hoogte was.

(cf. punten 55 en 56)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Derde kamer)

29 januari 2013

Zaak F‑79/12

Karel Brus

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Inleidend verzoekschrift – Vormvoorschriften – Uiteenzetting van aangevoerde middelen – Beroep kennelijk niet-ontvankelijk”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Brus verzoekt om nietigverklaring van de besluiten van de Europese Commissie van 29 september 2011 houdende zijn ontslag respectievelijk de vermindering van zijn pensioenbedrag na een wegens schending van zijn statutaire verplichtingen ingeleide tuchtprocedure.

Beslissing: Het beroep is kennelijk niet-ontvankelijk. Verzoeker draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Commissie.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Duidelijke en nauwkeurige uiteenzetting van aangevoerde middelen

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 35, lid 1, sub e)

Ingevolge artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 35, lid 1, sub e, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, moet het verzoekschrift de aangevoerde middelen en argumenten rechtens bevatten. Deze middelen en argumenten dienen zo duidelijk en precies te zijn, dat de verweerder zijn verweer kan voorbereiden en het Gerecht uitspraak kan doen op het beroep, in voorkomend geval zonder bijkomende informatie. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk dat de essentiële elementen feitelijk en rechtens waarop het berust, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk uit de tekst van het verzoekschrift zelf blijken.

(cf. punt 19)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 15 september 2011, Bennett e.a./BHIM, F‑102/09, punt 115; 1 februari 2012, Bancale en Buccheri/Commissie, F‑123/10, punt 38; 8 maart 2012, Kerstens/Commissie, F‑12/10, punt 68
In het kader van dit algemene onderzoek beschikt de kortgedingrechter over een ruime beoordelingsbevoegdheid en kan hij, met inachtneming van de bijzonderheden van de zaak, vrij bepalen hoe en in welke volgorde deze verschillende voorwaarden worden onderzocht, aangezien geen enkele rechtsregel hem een vooraf vastgesteld onderzoeksschema voor de beoordeling van de noodzaak van voorlopige maatregelen voorschrijft.

De kortgedingprocedure heeft niet tot doel herstel van schade te waarborgen, maar de volle werking van het arrest in de hoofdzaak. Om dit laatstgenoemde doel te bereiken, dienen de gevorderde maatregelen spoedeisend te zijn in die zin dat zij noodzakelijk zijn om ernstige en onherstelbare schade voor de belangen van de verzoeker te voorkomen en derhalve al vóór de uitspraak in de hoofdzaak moeten worden getroffen en effect moeten sorteren. Het is bovendien aan de partij die om de voorlopige maatregelen verzoekt, aan te tonen dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder ernstige en onherstelbare schade te lijden.

In het kader van het onderzoek van de voorwaarde betreffende de spoedeisendheid kan de kortgedingrechter echter alleen rekening houden met aangevoerde ernstige en onherstelbare schade voor zover deze de belangen kan raken van de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt.

(cf. punten 15 en 18)

Hof: 25 maart 1999, Willeme/Commissie, C-65/99 P(R), punt 62

Gerecht van eerste aanleg: 10 september 1999, Elkaïm en Mazuel/Commissie, T-173/99 R, punt 25; 19 december 2002, Esch-Leonhardt e.a./ECB, T-320/02 R, punt 27

Gerecht voor ambtenarenzaken: 14 juli 2010, Bermejo Garde/EESC, F-41/10 R, punt 28, en aangehaalde rechtspraak
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Kostenvergoeding – Dagvergoeding – Voorwaarden voor toekenning – Cumulatieve voorwaarden

(Ambtenarenstatuut, art. 20; bijlage VII, art. 10)

2. Gerechtelijke procedure – Kosten – Kosten die het Gerecht voor ambtenarenzaken nodeloos of vexatoir heeft moeten maken door misbruik opleverend beroep van een ambtenaar

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 94)

1. De toekenning van de dagvergoeding hangt af van de voorwaarde dat de betrokkene daadwerkelijk van woonplaats heeft moeten veranderen om te voldoen aan de verplichting van woonplaats opgenomen in artikel 20 van het Statuut en van de voorwaarde dat hij kosten of ongemak heeft gehad door de noodzaak zich naar zijn standplaats te verplaatsen of zich voorlopig daar te vestigen. Daar deze twee voorwaarden cumulatief zijn, kan de dagvergoeding met name niet worden toegekend aan de ambtenaar die niet aantoont dat hij dergelijke kosten of ongemak heeft gehad.

(cf. punt 27)

Referentie:

Hof: 5 februari 1987, Mouzourakis/Parlement, 280/85, punten 9 en 12

Gerecht van eerste aanleg: 10 juli 1992, Benzler/Commissie, T‑63/91, punten 20 en 21

2. Op grond van artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken kan dat Gerecht, indien een partij ten laste van hem onnodige kosten heeft veroorzaakt, met name indien het beroep een kennelijk misbruik oplevert, die partij volledig of ten dele in die kosten verwijzen, met dien verstande dat het bedrag van die kosten 2 000 EUR niet mag overschrijden.

Deze bepaling moet worden toegepast in het geval van een kennelijk ongegrond en misbruik opleverend beroep dat betrekking heeft op een besluit dat meer dan negen en een half jaar eerder is genomen en door dat Gerecht nietig is verklaard, waarbij de verzoeker bovendien zonder geldige rechtvaardiging heeft gekozen voor de contentieuze weg.

(cf. punten 45 en 46)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 14 september 2011, Marcuccio/Commissie, T‑236/02, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Hof, zaak C‑617/11 P
Ook al regelen het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden niet welke taal de instellingen van de Unie in het kader van de tot hun personeel gerichte besluiten moeten gebruiken, wanneer de administratie een individueel besluit tot een ambtenaar of functionaris richt, moet zij dit besluit op grond van haar zorgplicht in een taal stellen die hij grondig beheerst.

Gaat het om een besluit tot afwijzing van een klacht, dan kan de kennisgeving van dat besluit in een taal die noch de moedertaal van de betrokken ambtenaar of functionaris is noch die waarin de klacht was opgesteld, regelmatig worden geacht op voorwaarde dat de betrokkene naar behoren kennis heeft kunnen nemen van dat besluit. Is de adressaat van dat besluit daarentegen van mening dat hij niet in staat is het te begrijpen, dan dient hij het bevoegde gezag van de instelling onverwijld te verzoeken om een vertaling in de taal van de klacht of in zijn moedertaal. Wordt dit verzoek onverwijld gedaan, dan begint de termijn pas te lopen vanaf de datum waarop de vertaling aan de betrokken ambtenaar of functionaris wordt verstrekt.

Kiest een ambtenaar of functionaris er echter vrijwillig voor om zijn klacht in te dienen in een taal die niet zijn moedertaal is, dan impliceert die keuze dat hij accepteert dat de instelling in haar antwoord ook die taal gebruikt.

Het is in elk geval toegestaan dat een administratie haar interne communicatietalen kan kiezen, indien die keuze berust op objectieve overwegingen. Gebruikt de administratie voor de opstelling van het besluit waarbij zij zich over de klacht uitspreekt de door de klager gekozen taal, dan berust dit op objectieve overwegingen verband houdende met de keuze van de taal die door de klager zelf is gemaakt. Om die reden kan het gebruik door de betrokken instelling van dezelfde taal als die waarin de klacht is ingediend geen willekeur opleveren.

(cf. punten 19-22)

Gerecht van eerste aanleg: 23 maart 2000, Rudolph/Commissie, T-197/98, punten 44 en 46, en aangehaalde rechtspraak; 7 februari 2001, Bonaiti Brighina/Commissie, T-118/99, punten 15 en 17

Gerecht voor ambtenarenzaken: 3 maart 2009, Patsarika/Cedefop, F-63/07, punt 31, en aangehaalde rechtspraak; 29 juni 2011, Angioi/Commissie, F-7/07, punten 91 en 106
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

27 mei 2011

Gevoegde zaken F-5/11 R en F-15/11 R

Peter Mariën

tegen

Europese Commissie (F-5/11 R)

en

Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) (F-15/11 R)

„Openbare dienst – Procedure in kort geding – Verzoek om voorlopige maatregelen – Afdoening zonder beslissing op verzoek om opschorting van besluit”

Betreft: Verzoeken, ingediend krachtens artikel 278 VWEU en artikel 157 EA, alsmede krachtens artikel 279 VWEU, op het EGA-Verdrag van toepassing krachtens artikel 106 bis daarvan, waarmee Mariën met name de opschorting vordert van het besluit van het hoofd van de delegatie van de Europese Unie in Kabul (Afghanistan) van 11 januari 2011 waarbij hem werd verzocht het hotel waarin hij voorlopig verbleef te verlaten om zijn intrek te nemen in de recentelijk voor het personeel van de delegatie gebouwde beveiligde compound.

Beslissing: Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over de vordering tot nietigverklaring van het besluit van 11 januari 2011 waarbij het hoofd van de delegatie van de Europese Unie in Kabul (Afghanistan) Mariën heeft verzocht het hotel waarin hij voorlopig verbleef te verlaten om zijn intrek te nemen in de recentelijk voor het personeel van de delegatie gebouwde beveiligde compound. De vorderingen in kort geding in de gevoegde zaken F-5/11 R en F-15/11 R worden voor het overige afgewezen. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Samenvatting

1. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Uitputting van werking van litigieus besluit in loop van geding – Zonder voorwerp geraakt verzoek – Afdoening zonder beslissing

(Art. 278 VWEU)

2. Ambtenaren – Rechten en verplichtingen – Bijzondere en afwijkende bepalingen voor in derde land tewerkgestelde ambtenaren – Terbeschikkingstelling van dienstwoning – Verplichting om daarin te wonen

(Ambtenarenstatuut, bijlage X, art. 5, lid 1)

1. Wanneer de werking van een litigieus besluit in de loop van het geding is uitgeput, behoeft de rechter in kort geding geen uitspraak meer te doen op de vorderingen tot opschorting van dat besluit, zonder dat daarmee wordt vooruitgelopen op de beslissing van de rechter van de Unie op het beroep in de hoofdzaak inzake verzoekers belang bij de nietigverklaring met terugwerkende kracht van het bestreden besluit voor het tijdvak waarin dat besluit van kracht was.

(cf. punten 39 en 42)

2. Uit artikel 5, lid 1, van bijlage X bij het Statuut volgt dat de op een personeelslid rustende verplichting om te wonen in de aan hem ter beschikking gestelde woning niet afhankelijk is van de instemming van de betrokkene. Het personeelslid kan, wanneer de verplichting door de bevoegde autoriteit wordt opgelegd in de vorm van een keuze tussen twee of meer specifieke woningen, met name niet eenzijdig de beschikbare opties aan door hem gewenste voorwaarden of wijzigingen onderwerpen.

(cf. punt 40)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

12 september 2011

Zaak F-98/10

Francesca Cervelli

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Ontheemdingstoelage – Verzoek om heronderzoek – Nieuwe en wezenlijke feiten – Beroep kennelijk niet-ontvankelijk”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Cervelli vraagt om nietigverklaring van het besluit van de Commissie tot afwijzing van haar verzoek om heronderzoek van het besluit waarbij haar de ontheemdingstoelage is geweigerd.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoekster zal alle kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Beroep tegen weigering om definitief besluit te heronderzoeken – Ontvankelijkheid – Voorwaarde

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Een besluit dat door de adressaat niet binnen de gestelde termijn is bestreden, wordt te diens aanzien definitief. Het bestaan van wezenlijke nieuwe feiten kan evenwel een verzoek om heronderzoek van een definitief geworden eerder besluit rechtvaardigen.

Een beroep dat wordt ingesteld tegen een besluit houdende weigering om een definitief geworden besluit opnieuw te onderzoeken, zal ontvankelijk worden verklaard indien blijkt dat het verzoek om heronderzoek inderdaad berustte op wezenlijke nieuwe feiten. Blijkt dit daarentegen niet het geval te zijn, dan moet het beroep tegen het besluit houdende weigering om tot het gevraagde heronderzoek over te gaan, niet-ontvankelijk worden verklaard.

De rechtsgevolgen van een arrest waarbij een handeling nietig wordt verklaard strekken zich slechts uit tot de partijen en tot degenen die rechtstreeks door de nietig verklaarde handeling zelf worden geraakt en een dergelijk arrest kan slechts ten aanzien van die personen een nieuw feit opleveren.

Een besluit dat niet afkomstig is van de instelling waarvoor de betrokkene werkzaam is, maar van een andere instelling, kan evenmin worden aangemerkt als een nieuw wezenlijk feit. Ook al vallen volgens het beginsel van de uniciteit van de openbare dienst, zoals dat in artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Amsterdam is geformuleerd, alle ambtenaren van alle instellingen van de Unie onder dezelfde bepalingen, toch impliceert een dergelijk beginsel niet dat alle instellingen de beoordelingsvrijheid die hun door het Statuut wordt toegekend, op dezelfde wijze moeten gebruiken, daar deze instellingen bij beheer van hun personeel juist „autonomie” genieten.

(cf. punten 19, 20 en 23-25)

Referentie:

Hof: 26 september 1985, Valentini/Commissie, 231/84, punt 14; 8 maart 1988, Brown/Hof van Justitie, 125/87, punt 13

Gerecht van eerste aanleg: 16 september 1997, Gimenez/Comité van de Regio’s, T-220/95, punt 72; 24 maart 1998, Becret-Danieau e.a./Parlement, T-232/97, punt 43; 7 februari 2001, Inpesca/Commissie, T-186/98, punten 40, 47 en 48; 16 september 2009, Boudova e.a./Commissie, T-271/08 P, punt 48