ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

18 september 2002

Zaak T-29/01

Carlos Puente Martín

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Herplaatsing — Inrichtingsvergoeding — Opnieuw toekennen van invaliditeitspensioen — Vergoeding bij beëindiging van dienst — Voorwaarden”

Volledige Spaanse tekst II-833

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 22 februari 2000 houdende weigering om verzoeker het totale bedrag van de inrichtingsvergoeding en de wederinrichtingsvergoeding te betalen nadat deze zich te Brussel en daarna terug te Madrid had gevestigd.

Beslissing:

Op de vordering om Spaans als procestaai te bezigen behoeft niet te worden beslist. Het besluit van de Commissie van 22 februari 2000 wordt nietig verklaard voorzover daarbij is geweigerd, verzoeker het totale bedrag van de inrichtingsvergoeding bedoeld in artikel 5, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut en de wederinrichtingsvergoeding bedoeld in artikel 6, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut te betalen. De Commissie wordt ertoe veroordeeld, verzoeker die vergoedingen te betalen, vermeerderd met moratoire interessen vanaf de datum waarop zij volgens bijlage VII bij het Statuut verschuldigd waren, tot op de datum van betaling, met aftrek van de bedragen die verzoeker reeds als inrichtingsvergoeding heeft ontvangen. Het jaarlijkse tarief van deze moratoire interessen wordt berekend aan de hand van het tarief dat door de Raad van gouverneurs van de Europese Centrale bank in de betrokken periode voor de belangrijkste herfinancieringstransacties wordt toegepast, vermeerderd met twee procentpunten. Het beroep wordt voor het overige verworpen. De Commissie wordt in de kosten verwezen.

Samenvatting

Om recht te hebben op de in artikel 5, lid 1, eerste alinea, van bijlage VII bij het Statuut voorziene inrichtingsvergoeding moet de ambtenaar aan een van de twee volgende, alternatieve voorwaarden voldoen, te weten voldoen aan de voorwaarden om de ontheemdingstoeslag te ontvangen dan wel aantonen dat hij van woonplaats diende te veranderen om te voldoen aan de verplichtingen van artikel 20 van het Statuut. Wat de eerste van deze twee alternatieve voorwaarden betreft, de forfaitaire en ondeelbare inrichtingsvergoeding is automatisch aan de ambtenaar verschuldigd bij zijn aanstelling in vaste dienst, op voorwaarde dat hij recht heeft op de ontheemdingstoelage en dat vaststaat dat hij zich in zijn standplaats heeft ingericht. De betrokkene behoeft bovendien niet aan te tonen dat hij daadwerkelijke uitgaven heeft gemaakt of dat hij van woonplaats diende te veranderen, want dat zou ertoe leiden, dat het door de gemeenschapswetgever in artikel 5, lid 1, eerste alinea, van bijlage VII bij het Statuut neergelegde alternatief tot een enkel geval wordt beperkt. Wat de tweede alternatieve voorwaarde betreft, onder het begrip gewone verblijfplaats moet worden verstaan de plaats waar de belanghebbende het permanente of gewoonlijke centrum van zijn belangen heeft gevestigd met de bedoeling daaraan een duurzaam karakter te geven. Voorts impliceert het begrip verblijfplaats, afgezien van het louter kwantitatief gegeven als de duur van het verblijf op het grondgebied van een bepaalde staat, naast het fysieke feit van het wonen op een bepaalde plaats, de intentie om aan dat feit de bestendigheid te verlenen die voortvloeit uit levensgewoonten en normale sociale betrekkingen. (cf. punten 53, 54 en 60) Referentie: Hof 28 mei 1998, Commissie/Lozano Palacios, C-62/97 P, Jurispr. blz. I-3273, punt 21; Gerecht 10 juli 1992, Benzier/Commissie, T-63/91, Jurispr. blz. II-2095, punt 25; Gerecht 12 december 1996, Lozano Palacios/Commissie, T-33/95, Jur Ambt. blz. I-A-575 en II-1535, punten 58 en 61; Gerecht 12 december 1996, Monteiro da Silva/Commissie, T-74/95, JurAmbt. blz. I-A-583 en II-1559, punt 58; Gerecht 12 december 1996, Gammeltoft/Commissie, T-132/95, JurAmbt. blz. I-A-611 en II-1633, punt 50; Gerecht 12 december 1996, Mozzaglia/Commissie, T-137/95, JurAmbt. blz. I-A-619 en II-1657, punt 51; Gerecht 24 april 2001, Miranda/Commissie, T-37/99, JurAmbt. blz. I-A-87 en II-413, punten 31 en 32; Gerecht 3 mei 2001, Liaskou/Raad, T-60/00, JurAmbt. blz. I-A-107 en II-489, punt 53

Een periode van tweeënhalve maand van een ambtenaar in zijn plaats van tewerkstelling is onvoldoende om aan te tonen dat de woonplaats van die ambtenaar daadwerkelijk naar die plaats is overgebracht. Dit geldt evenwel niet voor gevallen waarin de ambtenaar overeenkomstig artikel 53 van het Statuut door het tot aanstelling bevoegde gezag ambtshalve wordt gepensioneerd, nadat de invaliditeitscommissie op grond van artikel 78 van het Statuut en van bijlage VIII bij het Statuut heeft vastgesteld dat de ambtenaar als blijvend en volledig invalide moet worden aangemerkt, waardoor het hem niet mogelijk is werkzaamheden te verrichten die met een ambt in zijn loopbaan overeenkomen. In een dergelijk geval staat de beperkte duur van verblijf van de ambtenaar in zijn plaats van tewerkstelling, die het gevolg is het van het feit dat hij zijn werk bij de instelling om gezondheidsredenen heeft beëindigd, volledig los van de wil en de bedoelingen van de betrokken ambtenaar. Zo een dergelijke situatie eveneens beantwoordt aan de wensen van de betrokken ambtenaar neemt dit niet weg dat hij om bovengenoemde redenen op een invaliditeitspensioen is gesteld, omdat het belang van de dienst dit vereist. (cf. punten 67 en 68) Referentie: Gerecht 30 januari 1990, Yorek von Wartenburg/Parlement, T-42/89, Jurispr. blz. II-31, punt 20; Miranda/Commissie, reeds aangehaald

De terugbetaling door de ambtenaar van een gedeelte van de inrichtingsvergoeding, naar rato van het resterende deel van het tijdvak van twee jaar, is niet bedoeld om rekening te houden met de duur van de vestiging, want de kosten van vestiging van korte duur zijn dezelfde als die van vestiging voor een langere periode. Het doel ervan is, de gehele bij de tewerkstelling van de ambtenaar in een standplaats betaalde inrichtingsvergoeding slechts ten laste van de Gemeenschappen te brengen, voorzover het dienstverband tussen de Gemeenschappen en de ambtenaar voldoende is geconsolideerd door een tijdsverloop van twee jaar in dienst van de Gemeenschappen. Deze termijn van twee jaar moet worden berekend vanaf de indiensttreding van de ambtenaar bij de Gemeenschappen en niet vanaf het moment waarop hij gaat werken in een functie die aanleiding geeft tot betaling van de inrichtingsvergoeding. (cf. punt 73) Referentie: Yorek von Wartenburg/Parlement, reeds aangehaald, punten 17 en 18; Gerecht 4 juli 1990, Parlement/Yorckvon Wartenburg. T-42/89 OP. Jurispr. blz. II-299. punt 13

Om recht te hebben op de inrichtingsvergoeding bij beëindiging van dienst voorzien in artikel 6, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut moet de ambtenaar voldoen aan de vier volgende cumulatieve voorwaarden, namelijk dat hij, in de eerste plaats, zijn werkzaamheid definitief heeft beëindigd, in de tweede plaats, voldoet aan de voorwaarden van artikel 5, lid 1, van die bijlage om de inrichtingsvergoeding te ontvangen, in de derde plaats, vier dienstjaren heeft volbracht en, in de vierde plaats, in zijn nieuwe betrekking geen soortgelijke vergoeding geniet. Anders dan artikel 5, lid 5, van bijlage VII bij het Statuut betreffende de inrichtingsvergoeding, verwijst artikel 6, lid 1, eerste alinea, van die bijlage slechts naar het volbrengen van „vier dienstjaren” door de betrokken ambtenaar, zonder een datum te stellen vanaf welke die termijn begint te lopen. Er kan derhalve niet worden verlangd dat die vier jaar onafgebroken rechtstreeks vóór de beëindiging van de dienst zijn volbracht. (cf. punten 80, 83 en 84)