ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming

–

Onderzoek van gegrondheid door Hof

–

In aanmerking te nemen situatie

–

Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 10)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 tot wijziging van richtlijn 89/655/EEG van de Raad betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (tweede bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) (PB L 195, blz. 46)

Dictum

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 tot wijziging van richtlijn 89/655/EEG van de Raad betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (tweede bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) wat Burgenland en Kärnten betreft, en door, wat Niederösterreich betreft, in ieder geval die bepalingen niet binnen die termijn ter kennis van de Commissie te brengen, is de Republiek Oostenrijk de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in de kosten.
16

Artikel 18, „Traceerbaarheid”, van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB L 31, blz. 1), luidt als volgt: „1. Levensmiddelen, diervoeders, voedselproducerende dieren en alle andere stoffen die bestemd zijn om in een levensmiddel of diervoeder te worden verwerkt of waarvan kan worden verwacht dat zij daarin worden verwerkt, zijn in alle stadia van de productie, verwerking en distributie traceerbaar. 2. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven moeten kunnen nagaan wie hun levensmiddelen, diervoeders, voedselproducerende dieren of andere stoffen die bestemd zijn om in levensmiddelen of diervoeders te worden verwerkt of waarvan kan worden verwacht dat zij daarin worden verwerkt, heeft geleverd. Hiertoe moeten deze exploitanten beschikken over systemen en procedures met behulp waarvan deze informatie op verzoek aan de bevoegde autoriteiten kan worden verstrekt. 3. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven moeten beschikken over systemen en procedures waarmee kan worden vastgesteld aan welke bedrijven zij hun producten hebben geleverd. Deze informatie wordt op verzoek aan de bevoegde autoriteiten verstrekt. 4. Levensmiddelen of diervoeders die in de Gemeenschap op de markt worden of vermoedelijk zullen worden gebracht, worden met het oog op hun traceerbaarheid adequaat geëtiketteerd of gekenmerkt door middel van relevante documentatie of informatie overeenkomstig de desbetreffende voorschriften van meer specifieke bepalingen. […]”
Artikel 3, lid 1, van deze verordening luidt:

„Benamingen die soortnamen zijn geworden, kunnen niet worden geregistreerd.

In de zin van deze verordening wordt onder een benaming die een soortnaam is geworden, verstaan de naam van een landbouwproduct of een levensmiddel, die weliswaar verband houdt met de plaats of streek waar dit product of dit levensmiddel oorspronkelijk werd geproduceerd of in de handel gebracht, doch de gangbare naam is geworden van een product of een levensmiddel.

Om vast te stellen of een naam al dan niet een soortnaam is geworden, wordt rekening gehouden met alle factoren, in het bijzonder:

— de bestaande situatie in de lidstaat waar de naam zijn oorsprong heeft en in het traditionele verbruiksgebied,

— de situatie in andere lidstaten,

— de relevante nationale of communautaire wetgeving.

[…]”
Door niet de maatregelen te treffen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat het stedelijk afvalwater van de agglomeratie Sueca, haar deelgemeenten aan de kust (El Perelló, Les Palmeres, Mareny de Barrequetes, Playa del Rey en Boga de Mar) en bepaalde gemeenten van het gebied La Ribera (Benifaió, Sollana en Almussafes) per 31 december 1998 aan een adequate behandeling wordt onderworpen voordat het in een als kwetsbaar aangemerkt gebied wordt geloosd, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 3, lid 1, tweede alinea, en artikel 5, lid 2, van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, juncto artikel 4, lid 4, van deze richtlijn.
Hoewel het aan de lidstaten staat de geschikte maatregelen te nemen om hun binnenlandse en buitenlandse veiligheid te verzekeren, volgt daaruit niet dat dergelijke maatregelen volledig aan de toepassing van het gemeenschapsrecht zijn onttrokken. Het Verdrag bevat enkel in de artikelen 30 EG, 39 EG, 46 EG, 58 EG, 64 EG, 296 EG en 297 EG uitdrukkelijke afwijkingen voor situaties waarin de openbare veiligheid op het spel kan staan; deze artikelen betreffen nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen. Daaruit kan geen aan het Verdrag inherent algemeen voorbehoud worden afgeleid op grond waarvan elke uit hoofde van de openbare veiligheid genomen maatregel buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht zou vallen. Erkenning van het bestaan van een dergelijk voorbehoud, los van de specifieke voorwaarden die in de verdragsbepalingen zijn gesteld, zou afbreuk kunnen doen aan de bindende kracht en de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht.

Bovendien moeten de afwijkingen die zijn voorzien in de artikelen 296 EG en 297 EG, net als de afwijkingen van de fundamentele vrijheden, eng worden uitgelegd. Wat meer in het bijzonder artikel 296 EG betreft, ook al maakt dit artikel gewag van maatregelen die een lidstaat noodzakelijk kan achten voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid of van inlichtingen waarvan de verbreiding naar zijn mening strijdig is met die belangen, toch kan het niet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten de bevoegdheid verleent om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken door zich louter op die belangen te beroepen. De lidstaat die artikel 296 EG inroept, moet dus bewijzen dat het voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid noodzakelijk is om gebruik te maken van de in dat artikel voorziene afwijking.

(cf. punten 51-53, 55)
Zaak C-398/05

AGST Draht- und Biegetechnik GmbH

tegen

Hauptzollamt Aachen

(verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijke handelspolitiek — Compenserende rechten — Bescherming tegen subsidiepraktijken — Verordening (EG) nr. 1599/1999 — Roestvrij staaldraad — Schade toegebracht aan bedrijfstak van Gemeenschap — Causaal verband”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 februari 2008 I - 1059

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Schade – Vaststelling van causaal verband – Verplichtingen van instellingen – Inaanmerkingneming van factoren die niets te maken hebben met subsidie

(Verordening nr. 2026/97 van de Raad, art. 8, lid 7)

Bij de vaststelling, in het kader van een antisubsidieprocedure, van de schade die aan de bedrijfstak van de Gemeenschap werd toegebracht, moeten de Raad en de Commissie onderzoeken of de vastgestelde schade wel degelijk door de invoer met subsidie is veroorzaakt, en moeten zij alle schade die door andere factoren is veroorzaakt, buiten beschouwing laten, met name schade die haar oorzaak vindt in de eigen gedragingen van de producenten in de Gemeenschap.

Wanneer de instellingen deze verplichting hebben nageleefd en hebben geconcludeerd dat een factor die zijn oorzaak vindt in het de mededinging beperkende gedrag van de producenten in de Gemeenschap, slechts een klein percentage van de eindprijs van het betrokken product vertegenwoordigde, zodat deze prijs kon worden beschouwd als een betrouwbare indicator voor de vaststelling van de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade, staat het aan de partijen die zich op de ongeldigheid van de verordening tot instelling van het compenserende recht beroepen, om het bewijs over te leggen dat deze factor dermate grote gevolgen heeft kunnen hebben dat de eindprijzen van het product niet konden worden gebruikt voor de vaststelling van die schade en van het bestaan van een causaal verband tussen die schade en de gesubsidieerde invoer.

(cf. punten 35, 51, 54)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen

(Art. 45 EG, 49 EG en 55 EG; verordening nr. 2092/91 van de Raad)

Samenvatting

Een lidstaat die vereist dat in een andere lidstaat erkende particuliere controleorganisaties voor producten uit de biologische landbouw op het nationale grondgebied over een vestiging beschikken om er controles te kunnen verrichten, komt de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet na.

De ondersteunende en voorbereidende rol ten opzichte van de toezichthoudende instantie die de particuliere organisaties op grond van verordening nr. 2092/91 inzake de biologische productiemethode en aanduidingen dienaangaande op landbouwproducten en levensmiddelen te beurt is gevallen, kan immers niet worden beschouwd als een rechtstreekse en specifieke deelname aan de uitoefening van openbaar gezag in de zin van artikel 55 EG, gelezen in samenhang met artikel 45, eerste alinea, EG, die een uitzondering op grond van die bepalingen rechtvaardigt, maar moet worden beschouwd als een van de uitoefening van dergelijk gezag los te koppelen bijkomende activiteit. Voorts gaat een dergelijk vereiste verder dan noodzakelijk is voor het bereiken van de doelstelling van consumentenbescherming, die een belemmering van het vrij verrichten van diensten had kunnen rechtvaardigen.

(cf. punten 31‑32, 42, 46, 52-54 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Bijzondere, niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestaties

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 4, leden 2 bis, 10 bis en bijlage II bis)

2. Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Sociale voordelen

(Art. 39 EG; verordeningen van de Raad nr. 1612/68, art. 7, en nr. 1408/71, art. 4, lid 2 bis, 10 bis en bijlage II bis)

Samenvatting

1. Een uitkering ingevolge de Nederlandse Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten, genoemd in bijlage II bis bij verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1223/98, moet worden beschouwd als een bijzondere, niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestatie in de zin van artikel 4, lid 2 bis, van verordening nr. 1408/71, zodat uitsluitend de coördinatieregeling van artikel 10 bis van deze verordening moet worden toegepast en de betaling van deze uitkering mag worden voorbehouden aan personen die wonen op het grondgebied van de lidstaat die de uitkering verstrekt. De omstandigheid dat de betrokkene voordien een exporteerbare uitkering voor jonggehandicapten ontving, maakt voor de toepassing van de genoemde bepalingen geen verschil.

(cf. punt 38, dictum 1)

2. De artikelen 39 EG en 7 van verordening nr. 1612/68 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die uitvoering geeft aan de artikelen 4, lid 2 bis, en 10 bis van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1223/98, en bepaalt dat een bijzondere, niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestatie die in bijlage II bis bij deze laatste verordening wordt genoemd, slechts kan worden toegekend aan personen die op het nationale grondgebied wonen. De uitvoering van deze wettelijke regeling mag evenwel aan de rechten die iemand ontleent aan het vrij verkeer van personen niet meer afbreuk doen dan nodig is voor de verwezenlijking van het rechtmatige doel dat met de nationale wettelijke regeling wordt nagestreefd. Het is aan de nationale rechter, die aan het nationale recht een uitlegging dient te geven die zoveel mogelijk verenigbaar is met het gemeenschapsrecht, om er met name rekening mee te houden dat de betrokken werknemer al zijn sociaaleconomische banden met de lidstaat van herkomst heeft behouden.

(cf. punten 56, 58, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Behoud van vogelstand – Richtlijn 79/409

(Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 4, lid 4)

2. Milieu – Behoud van vogelstand – Richtlijn 79/409

(Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 4)

3. Milieu – Behoud van vogelstand – Richtlijn 79/409

(Richtlijnen van de Raad 79/409, art. 4, lid 4, en 92/43, art. 6, lid 2, en 7)

Samenvatting

1. Volgens artikel 4, lid 4, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand moeten de lidstaten passende maatregelen nemen om vervuiling en verslechtering van de habitats in de specialebeschermingszones te voorkomen, alsmede om te voorkomen dat de vogels daar worden gestoord, voor zover zulks, gelet op de doelstellingen van dat artikel, van wezenlijke invloed is.

De lidstaten moeten ook dan aan de verplichtingen van met name die bepaling voldoen, wanneer het betrokken gebied niet als specialebeschermingszone is aangewezen, maar dat wel had moeten gebeuren.

(cf. punten 17‑18)

2. De Inventory of Important Bird Areas (inventaris van belangrijke vogelgebieden) bevat, hoewel niet verbindend voor de betrokken lidstaten, wel elementen van wetenschappelijk bewijs die het Hof in staat stellen te beoordelen, in hoeverre een lidstaat zijn verplichting is nagekomen om de naar aantal en oppervlakte voor de instandhouding van de beschermde soorten meest geschikte gebieden als specialebeschermingszones aan te wijzen.

(cf. punt 19)

3. Aangezien het gebied „Valloni e steppe pedegarganiche” op 28 december 1998 als specialebeschermingszone is aangewezen, vindt artikel 6, lid 2, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna en niet artikel 4, lid 4, eerste zin, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand sinds die datum toepassing op dat gebied.

Wat de als specialebeschermingszones aangewezen gebieden betreft, bepaalt artikel 7 van richtlijn 92/43 immers dat de uit artikel 4, lid 4, van richtlijn 79/409 voortvloeiende verplichtingen met name zijn vervangen door de verplichtingen die uit artikel 6, lid 2, van richtlijn 92/43 voortvloeien, zulks vanaf de datum van toepassing van deze laatste richtlijn dan wel vanaf de datum van de aanwijzing overeenkomstig richtlijn 79/409, indien deze datum later valt.

(cf. punten 24‑25)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vennootschappen – Richtlijn 2001/34 – Toelating van effecten tot officiële notering aan effectenbeurs

(Richtlijn 2001/34 van het Europees Parlement en de Raad, art. 21)

Samenvatting

Artikel 21 van richtlijn 2001/34 betreffende de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie die over deze effecten moet worden gepubliceerd, moet aldus worden uitgelegd, dat het niet eraan in de weg staat dat de nationale wetgever voor het geval dat de informatie die is opgenomen in de prospectus die wordt gepubliceerd met het oog op de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs, onjuist of misleidend blijkt te zijn, voorziet in bestuursrechtelijke sancties die niet alleen kunnen worden opgelegd aan de uitdrukkelijk in de prospectus als verantwoordelijk aangewezen personen, maar ook aan de instelling die de betrokken effecten heeft uitgegeven, alsmede, zonder onderscheid, aan de leden van de raad van bestuur van de uitgevende instelling, ongeacht of deze leden in de prospectus als verantwoordelijk zijn aangewezen.

Daar de richtlijn niet uitdrukkelijk voorziet in een regeling betreffende de sancties voor personen die verantwoordelijk zijn voor de prospectus, zijn de lidstaten namelijk bevoegd de sancties te kiezen die hun passend voorkomen. Zij moeten deze bevoegdheid echter uitoefenen met eerbiediging van het gemeenschapsrecht en de algemene beginselen daarvan, en dus ook met eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel.

Een op nationaal niveau ingevoerd stelsel van burgerrechtelijke, strafrechtelijke of bestuursrechtelijke sancties voor die personen druist niet in tegen het doel van de richtlijn, met name een passende informatie van de beleggers te waarborgen, wanneer het evenredig is aan de ernst van de overtreding, erin bestaande dat in de prospectus onjuiste of misleidende informatie wordt verstrekt.

(cf. punten 50, 52-53, 55-56 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Ontbreken van normaal gebruik van merk – Termijn van vijf jaar – Begrip datum waarop „inschrijvingsperiode is voltooid”

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 10, lid 1)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Ontbreken van normaal gebruik van merk – Begrip „geldige redenen” voor niet-gebruiken

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 12, lid 1)

Samenvatting

1. De datum waarop „de inschrijvingsprocedure is voltooid” in de zin van artikel 10, lid 1, van de merkenrichtlijn (89/104), moet in elke lidstaat worden bepaald op basis van de in die staat ter zake van de inschrijving geldende procedurevoorschriften.

Die bepaling koppelt het begin van de periode van gebruik, en dus het beginpunt van de erin gestelde termijn van vijf jaar, namelijk aan de inschrijvingsprocedure, een gebied dat niet door de richtlijn wordt geharmoniseerd. Derhalve kunnen de lidstaten de inschrijvingsprocedure vrij organiseren en staat het dus aan hen om met name te beslissen wanneer deze procedure moet worden geacht te zijn beëindigd.

(cf. punten 27‑31, dictum 1)

2. Artikel 12, lid 1, van de merkenrichtlijn (89/104) moet aldus worden uitgelegd, dat sprake is van een „geldige reden [...] voor het niet‑gebruiken” van een merk bij belemmeringen die rechtstreeks verband houden met dit merk en het gebruik van dit merk onmogelijk of onredelijk maken, en die zich buiten de wil van de houder van dit merk voordoen.

(cf. punt 55, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub d, punt 1)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub d, punt 1)

Samenvatting

1. De omstandigheid dat een belastingplichtige de vermogenssituatie van door hem geworven cliënten analyseert teneinde hun kredieten te bezorgen, staat niet in de weg aan de erkenning van een vrijgestelde kredietbemiddelingsdienst in de zin van artikel 13, B, sub d, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, wanneer de door deze belastingplichtige aangeboden kredietbemiddelingsdienst moet worden aangemerkt als de hoofddienst, waarbij de vermogensadvisering een bijkomende dienst vormt, zodat deze laatste dienst het fiscale lot van de hoofddienst deelt. Het staat aan de verwijzende rechter om uit te maken of dit in het bij hem aanhangige geding het geval is.

(cf. punt 20, dictum 1)

2. De omstandigheid dat een belastingplichtige met geen van de partijen bij een kredietovereenkomst aan de afsluiting waarvan hij heeft bijgedragen, een contractuele band heeft en niet rechtstreeks met een van deze partijen in contact treedt, staat er niet aan in de weg dat deze belastingplichtige een vrijgestelde kredietbemiddelingsdienst verricht in de zin van artikel 13, B, sub d, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting.

De krachtens artikel 13, B, sub d, punt 1, van de Zesde richtlijn vrijgestelde handelingen worden gedefinieerd aan de hand van de aard van de geleverde diensten en niet aan de hand van de verrichter of de ontvanger van de dienst, die in deze bepaling immers in het geheel niet worden genoemd. Dit geldt ook voor de aard van de verhouding tussen de bemiddelaar en de partijen bij de overeenkomst, aangezien de tekst van artikel 13, B, sub d, punt 1, van de Zesde richtlijn dienaangaande geen aanwijzingen bevat.

Bovendien sluit de formulering van artikel 13, B, sub d, punt 1, van de Zesde richtlijn in beginsel niet uit dat de bemiddelingsactiviteit bestaat uit verschillende afzonderlijke diensten, die dan onder het begrip „bemiddeling inzake kredieten” in de zin van die bepaling kunnen vallen en in aanmerking komen voor de daarin voorziene vrijstelling. In die omstandigheden volgt uit het beginsel van fiscale neutraliteit dat de marktdeelnemers het organisatiemodel moeten kunnen kiezen dat hun uit strikt economisch oogpunt het beste uitkomt, zonder het risico te lopen dat hun activiteiten worden uitgesloten van de in voornoemde bepaling voorziene vrijstelling.

(cf. punten 25‑26, 34‑35, 40, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen

(Art. 49 EG)

Samenvatting

Artikel 49 EG staat in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat die elke vergoeding door een nationaal socialezekerheidsorgaan van de uitgaven voor ziekenhuisverpleging van haar verzekerden in particuliere instellingen voor gezondheidszorg die in een andere lidstaat zijn gevestigd, uitsluit, met uitzondering van de uitgaven die verband houden met de verzorging van kinderen van minder dan 14 jaar.

Een dergelijke maatregel kan niet worden gerechtvaardigd door het risico op een ernstige aantasting van het financiële evenwicht van het socialezekerheidsstelsel, aangezien het absolute karakter van de bewoordingen van het in deze wettelijke regeling geformuleerde verbod, dat alleen voorziet in een uitzondering voor kinderen van minder dan 14 jaar, niet is aangepast aan het nagestreefde doel, daar minder beperkende maatregelen die beter rekening houden met het vrij verrichten van diensten, kunnen worden genomen, zoals een stelsel van voorafgaande toestemming dat de door het gemeenschapsrecht opgelegde vereisten in acht neemt, en in voorkomend geval de vaststelling van tarieven voor de vergoeding van medische verzorging.

(cf. punten 35, 38 en dictum)