Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Visserij – Gemeenschappelijk structuurbeleid – Communautair stelsel van visvergunningen

(Verordeningen van de Raad nr. 3690/93, art. 5, en nr. 3699/93, art. 8)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Precontentieuze procedure – Verplichting voor lidstaat om alle verweermiddelen aan te voeren – Geen

(Art. 226 EG)

3. Visserij – Gemeenschappelijk structuurbeleid – Communautair stelsel van visvergunningen

(Verordeningen van de Raad nr. 3690/93, art. 5, en nr. 3699/93, art. 8)

Samenvatting

1. Het begrip „definitief buiten bedrijf stellen” van een vissersvaartuig is noch in artikel 5 van verordening nr. 3690/93 tot invoering van een communautair stelsel van regels voor de minimuminformatie die visvergunningen moeten bevatten, noch elders in die verordening omschreven. Daarentegen wordt in verordening nr. 3699/93 tot vaststelling van de criteria en voorwaarden voor de structurele bijstand van de Gemeenschap in de sector visserij/aquacultuur en verwerking/afzet van de producten daarvan, meer bepaald in artikel 8, lid 2, daarvan, het begrip „maatregel voor definitieve beëindiging” omschreven. Volgens deze bepaling kunnen de maatregelen voor definitieve beëindiging van de visserijactiviteiten van een vaartuig met name bestaan in de definitieve overbrenging van het vaartuig naar een derde land, mits deze overbrenging niet als een inbreuk op het internationale recht en op de instandhouding en het beheer van de visstand kan gelden.

Ofschoon deze twee verordeningen een verschillende doelstelling hebben, rechtvaardigt echter niets de slotsom dat die definitie enkel geldt voor verordening nr. 3699/93 en dat zij niet kan worden gebruikt in het kader van andere instrumenten van afgeleid recht op het gebied van het visserijbeleid. Bovendien is verordening nr. 3699/93, die dit begrip „definitieve beëindiging” omschrijft, na verordening nr. 3690/93 vastgesteld. De gemeenschapswetgever heeft dan ook welbewust gekozen voor een gelijkwaardige uitdrukking als die welke reeds in verordening nr. 3690/93 voorkwam.

Niets verzet zich er dus tegen dat deze definitie, hoewel zij afkomstig is uit verordening nr. 3699/93, kan worden gebruikt in het kader van de toepassing van artikel 5 van verordening nr. 3690/93 betreffende de tijdelijke of definitieve intrekking van visvergunningen.

(cf. punten 34, 36‑38)

2. Het regelmatige verloop van de precontentieuze procedure vormt een door het Verdrag gewilde wezenlijke waarborg, niet enkel ter bescherming van de rechten van de aangesproken lidstaat, maar ook om te verzekeren dat in de eventuele procedure voor het Hof het voorwerp van het geschil duidelijk is omschreven. Wanneer het voorwerp is omschreven, mag de lidstaat dus alle hem ter beschikking staande middelen voor zijn verweer aanvoeren. Voorts verplicht geen enkele procedureregel de betrokken lidstaat om in het kader van een op artikel 226 EG gebaseerd beroep reeds in de fase van de precontentieuze procedure alle argumenten van zijn verweer aan te voeren.

(cf. punt 49)

3. Uit artikel 5 van verordening nr. 3690/93 tot invoering van een communautair stelsel van regels voor de minimuminformatie die visvergunningen moeten bevatten, vloeit niet voort dat de lidstaat zich er in het geval van definitieve overbrenging van vaartuigen naar een derde staat van dient te onthouden de door deze overbrenging vrijgekomen visserijcapaciteit voor de afgifte van nieuwe vergunningen te gebruiken. De bewoordingen van dit artikel verbieden dit als zodanig immers niet, aangezien dit artikel enkel bepaalt dat de vlagstaat de visvergunningen voor vaartuigen die definitief buiten bedrijf worden gesteld, dient in te trekken.

Wat artikel 8 van verordening nr. 3699/93 tot vaststelling van de criteria en voorwaarden voor de structurele bijstand van de Gemeenschap in de sector visserij/aquacultuur en verwerking/afzet van de producten daarvan betreft, deze bepaling regelt met name waarin de maatregelen voor definitieve beëindiging van de visserijactiviteiten van een vaartuig kunnen bestaan, en legt de verplichting op dat de doorgehaalde vaartuigen worden uitgesloten van het vissen in de wateren van de Gemeenschap. Uit de tekst van deze bepaling blijkt echter niet dat de visserijcapaciteit die door de definitieve overbrenging van vaartuigen naar derde staten in het nationale visserijregister is vrijgekomen, niet voor de afgifte van nieuwe visvergunningen zou kunnen worden gebruikt.

(cf. punten 50‑52)