Aangaande discriminatie op grond van een handicap vereist artikel 21, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Unie in het bijzonder van de wetgever van de Unie dat hij geen verschil in behandeling invoert op basis van een beperking die met name het gevolg is van langdurige lichamelijke, geestelijke of psychische aandoeningen die in wisselwerking met diverse drempels de betrokkene kunnen beletten volledig, daadwerkelijk en op voet van gelijkheid met andere personen aan het beroepsleven deel te nemen, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is.

Bij de behandeling van de prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van punt 6.4 van bijlage III bij richtlijn 2006/126 betreffende het rijbewijs kunnen aantasten gelet op de artikelen 20, 21, lid 1, of 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Een verschil in behandeling naargelang een persoon al dan niet de vereiste gezichtsscherpte voor het besturen van gemotoriseerde voertuigen heeft, is in beginsel immers niet in strijd met het verbod van discriminatie op grond van een handicap in de zin van artikel 21, lid 1 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, mits een dergelijk vereiste daadwerkelijk een doelstelling van algemeen belang dient, noodzakelijk is en geen buitensporige belasting vormt. Richtlijn 2006/126 beoogt, door in bijlage III ervan voor de bestuurders van groep 2 in de zin van die bijlage een minimale gezichtsscherpte voor het minder goede oog vast te leggen, de verkeersveiligheid te verbeteren, waardoor de doelstelling van algemeen belang van verbetering van de verkeersveiligheid wordt gediend. Wat de vraag betreft of deze minimumnormen noodzakelijk zijn, is het voor het verzekeren van de verkeersveiligheid essentieel dat personen aan wie een rijbewijs wordt afgegeven, over de passende fysieke capaciteiten beschikken, met name wat hun gezichtsvermogen betreft, daar fysieke tekortkomingen belangrijke gevolgen kunnen hebben. Tot slot heeft de Uniewetgever de vereisten inzake verkeersveiligheid en het recht van personen met een visuele handicap om niet te worden gediscrimineerd tegen elkaar afgewogen op een wijze die niet kan worden geacht onevenredig te zijn ten aanzien van de nagestreefde doelstellingen.

Bovendien gebiedt artikel 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie weliswaar dat de Unie het recht van gehandicapten op integratiemaatregelen erkent en eerbiedigt, maar verplicht het in dat artikel vervatte beginsel de Uniewetgever niet bepaalde maatregelen te nemen. Dit artikel verkrijgt immers pas zijn volle werking nadat het nader is bepaald in Unierechtelijke en nationaalrechtelijke voorschriften. Bijgevolg kan dit artikel op zich particulieren geen subjectief recht verlenen waarop als zodanig een beroep kan worden gedaan.

Tot slot vormt de omstandigheid dat aan een bestuurder van groep 1 in de zin van bijlage III bij richtlijn 2006/126 die niet aan de normen betreffende met name de gezichtsscherpte voldoet, in „uitzonderlijke omstandigheden” toch een rijbewijs kan worden afgegeven indien hij zich individueel op zijn bekwaamheid tot rijden laat onderzoeken, terwijl bestuurders van groep 2 die mogelijkheid niet hebben, geen verschil in behandeling dat in strijd is met artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De Uniewetgever heeft in dit verband bewust gekozen voor de creatie van twee categorieën van bestuurders, waarbij deze categorieën zijn gebaseerd op de afmetingen van het voertuig, het aantal vervoerde passagiers en de om die reden uit het besturen van die voertuigen voortvloeiende verantwoordelijkheden. De kenmerken van de betrokken voertuigen, zoals het formaat, het gewicht of de wendbaarheid ervan, rechtvaardigen immers dat voor de afgifte van een rijbewijs voor deze voertuigen andere voorwaarden gelden. Bijgevolg zijn de situaties van de bestuurders van dergelijke voertuigen niet vergelijkbaar. Voor zover deze situaties niet met elkaar vergelijkbaar zijn, is een verschil in behandeling van de betrokken situaties niet in strijd met het in artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Unie vervatte recht van bestuurders van de ene of de andere groep op „gelijkheid voor de wet”.

(cf. punten 50, 51, 54, 72, 78, 80, 83, 84, 86 en dictum)