Handelingen ter bevoorrading van schepen voor de vaart op volle zee zijn op grond van artikel 148, onder a), van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde vrijgesteld van de belasting over de toegevoegde waarde omdat zij worden gelijkgesteld met uitvoerhandelingen. Juist zoals de vrijstelling voor uitvoerhandelingen alleen geldt voor de uiteindelijke levering van door of voor rekening van de verkoper uitgevoerde goederen, kan de in dat artikel 148, onder a), bedoelde vrijstelling dus niet worden uitgebreid tot leveringen van die goederen in een eerdere handelsfase. Bij een dergelijke uitbreiding zouden de Staten overigens regelingen moeten treffen om de eindbestemming van de met vrijstelling van belasting geleverde goederen te controleren. Die regelingen zouden niet tot een administratieve vereenvoudiging leiden, doch integendeel voor de Staten en de betrokken belastingplichtigen complicaties meebrengen die niet te rijmen zijn met een juiste en eenvoudige toepassing van de vrijstellingen, zoals bedoeld in artikel 131 van richtlijn 2006/112.

Een levering van voor de bevoorrading bestemde goederen aan in eigen naam handelende tussenpersonen moet, ook al handelen die tussenpersonen voor rekening van de exploitanten van de schepen die ze zullen gebruiken, voor de toepassing van artikel 148, onder a), van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde worden onderscheiden van een levering aan die exploitanten. Een levering van goederen aan een in eigen naam handelende tussenpersoon vindt dus niet in de laatste fase van de afzet van die goederen plaats, aangezien die tussenpersoon wordt geacht de goederen te kopen om ze aan een derde door te verkopen, en niet om ze te gebruiken.

Een levering van voor de bevoorrading bestemde goederen aan dergelijke tussenpersonen kan bijgevolg in beginsel niet als een in artikel 148, onder a), van richtlijn 2006/112 bedoelde levering worden aangemerkt en kan dus niet in aanmerking komen voor de in die bepaling bedoelde vrijstelling. Dientengevolge is de in die bepaling bedoelde vrijstelling in beginsel niet van toepassing op de levering van goederen bestemd voor de bevoorrading van schepen voor de vaart op volle zee waarmee passagiersvervoer tegen betaling plaatsvindt of die worden gebruikt voor de uitoefening van een industriële, handels- of visserijactiviteit, aan in eigen naam handelende tussenpersonen. In dit verband is niet van belang dat op de datum van de levering de eindbestemming van de goederen bekend is, naar behoren is vastgesteld en hiervan in overeenstemming met een nationale regeling het bewijs is geleverd aan de belastingdienst.

Voorts is een analogie tussen een dergelijke brandstoflevering en een op grond van artikel 148, onder f), van die richtlijn erkende vrijstellingsregeling voor de levering van een luchtvaartuig aan een ondernemer die zelf geen luchtvaartmaatschappij is, geenszins onvermijdelijk, aangezien die goederen van totaal verschillende aard zijn. Dit geldt te meer wanneer de uniforme toepassing van artikel 148, onder a), van de richtlijn niet kan worden gewaarborgd zonder afbreuk te doen aan de doelstelling van administratieve vereenvoudiging.

Die vrijstelling kan echter worden toegepast indien de eigendom van de betrokken goederen ten vroegste op het ogenblik waarop de exploitanten van de schepen voor de vaart op volle zee de macht verkregen om feitelijk als eigenaar over die goederen te beschikken, aan die tussenpersonen is overgedragen in de door het toepasselijke nationale recht voorgeschreven vormen, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan. De exploitant van een schip wordt immers normalerwijs geacht feitelijk als eigenaar over brandstof te kunnen beschikken vanaf het tijdstip waarop de brandstof in de tank van het schip is geladen. Ook al is de eigendom van de brandstof in de door het toepasselijke nationale recht voorgeschreven vormen formeel aan de tussenpersonen overgedragen en ook al worden die tussenpersonen geacht in eigen naam te hebben gehandeld, in dergelijke omstandigheden waren die tussenpersonen dus op geen enkel moment in staat om over de geleverde hoeveelheden te beschikken, aangezien de macht om over die hoeveelheden te beschikken, vanaf het laden van de brandstof door de daarvoor verantwoordelijke ondernemer bij de exploitanten van de schepen berustte. In dat geval kunnen de handelingen van die scheepsbevrachter niet als leveringen aan in eigen naam handelende tussenpersonen worden aangemerkt, maar moeten zij worden aangemerkt als rechtstreekse leveringen aan scheepsexploitanten die als zodanig in aanmerking kunnen komen voor de in artikel 148, onder a), van richtlijn 2006/112 bedoelde vrijstelling.

(cf. punten 34‑37, 40, 44, 46, 48‑50, 52, 53 en dictum)