Artikel 9 van het aan het VEU en het VWEU gehechte Protocol (nr. 36) betreffende de overgangsbepalingen moet aldus worden uitgelegd dat een bepaling van een handeling die vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon regelmatig is vastgesteld op de grondslag van het VEU en die regels voor de vaststelling van andere maatregelen bevat, rechtsgevolgen blijft sorteren zolang zij niet is ingetrokken, nietig is verklaard of is gewijzigd, en dat die maatregelen op grond van die bepaling kunnen worden vastgesteld volgens de daarin vastgelegde procedure. De inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon staat als zodanig dus niet in de weg aan de vaststelling van handelingen die onder de vroegere „derde pijler” vallen, zoals de besluiten die worden vastgesteld in het kader van de procedure die is vastgelegd in artikel 25 van besluit 2008/615 inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit. Bijgevolg faalt een argument volgens hetwelk dergelijke handelingen noodzakelijkerwijs moeten worden gebaseerd op de artikelen 82, lid 1, d), VWEU en 87, lid 2, a), VWEU.

In artikel 25, lid 2, van besluit 2008/615 inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit, worden op onrechtmatige wijze regels voor de vaststelling van maatregelen neergelegd die strenger zijn dan de procedure die daarvoor in de Verdragen is vastgelegd, doordat die bepaling voorschrijft dat maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van dat besluit op het niveau van de Unie, door de Raad met eenparigheid van stemmen worden vastgesteld, terwijl dergelijke maatregelen volgens artikel 34, lid 2, onder c), EU door de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen moesten worden vastgesteld.

Aangezien de regels betreffende de besluitvorming van de instellingen van de Unie zijn neergelegd in de Verdragen en de lidstaten of de instellingen zelf daarvan niet naar goedvinden mogen afwijken, kunnen alleen de Verdragen in bijzondere gevallen een instelling de bevoegdheid geven om een daarin neergelegde besluitvormingsprocedure te wijzigen. Wanneer aan een instelling de mogelijkheid zou worden gegeven om afgeleide rechtsgrondslagen voor de vaststelling van wetgevingshandelingen of uitvoeringsmaatregelen in het leven te roepen, ongeacht of de regels om een handeling vast te stellen daardoor strenger zouden worden gemaakt dan wel zouden worden versoepeld, zou dit er dus op neerkomen dat aan die instelling een wetgevende bevoegdheid wordt verleend die verder gaat dan wat in de verdragen is vastgelegd. In dit verband vloeit uit de artikelen 34, lid 2, onder c), EU en 39, lid 1, EU voort dat de Raad met eenparigheid van stemmen op initiatief van elke lidstaat of van de Commissie wetgevingshandelingen kan vaststellen voor elk doel dat in overeenstemming is met de doelstellingen van titel VI van het VEU, zij het met uitsluiting van de gebieden als bedoeld in artikel 34, lid 2, onder a) en b), EU, en dat hij met meerderheid van stemmen de maatregelen vaststelt die nodig zijn om deze handelingen op het niveau van de Unie uit te voeren. Artikel 25, lid 2, van besluit 2008/615 moet aldus worden uitgelegd dat de Raad krachtens deze bepaling met eenparigheid van stemmen maatregelen dient vast te stellen ter uitvoering van dat besluit.

(cf. punten 47, 49, 69, 72)