ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Bij real decreto legislativo 2/2015 (koninklijk wetsbesluit nr. 2/2015) van 23 oktober 2015 (BOE nr. 255 van 24 oktober 2015, blz. 100224) is de herschikte tekst van de Ley del Estatuto de los Trabajadores (wet op het werknemersstatuut) (hierna: „werknemersstatuut”) goedgekeurd. Artikel 33, leden 1, 2 en 5, van dat statuut luidt als volgt:

„1. Het [Fogasa] is een zelfstandig, onder het ministerie van Werkgelegenheid en Sociale Zekerheid vallend orgaan met rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid ter verwezenlijking van zijn doelstellingen, dat aan werknemers de lonen uitkeert die hun niet zijn uitbetaald wegens insolventie of faillissement van hun werkgever.

Als loon in de zin van het in de vorige alinea bepaalde wordt aangemerkt het als zodanig in een minnelijke schikking of bij rechterlijke beslissing erkende bedrag uit hoofde van alle aanspraken als bedoeld in artikel 26, lid 1, alsmede het loon dat is verschuldigd tijdens de procedure waarin het ontslag wordt aangevochten, in de in de wet bepaalde gevallen, zonder dat het [Fogasa] in enigerlei vorm, samen of afzonderlijk, een bedrag kan betalen dat hoger is dan het product van de vermenigvuldiging van het dubbele van het wettelijke minimumdagloon – waaronder begrepen het evenredige aandeel van de toeslagen – met het aantal dagen uitstaand loon, met een maximum van 120 dagen.

2. In de in het vorige lid bedoelde gevallen keert het [Fogasa] de schadevergoedingen uit die aan werknemers worden toegekend bij vonnis, beschikking, gerechtelijke schikking of administratieve beslissing wegens ontslag of beëindiging van overeenkomsten overeenkomstig de artikelen 50, 51 en 52 van deze wet of wegens beëindiging van overeenkomsten overeenkomstig artikel 64 van Ley 22/2003 van 9 juli 2003 op het faillissement, alsook de schadevergoedingen wegens beëindiging van tijdelijke overeenkomsten of overeenkomsten van bepaalde duur in de bij wet bepaalde gevallen. In al deze gevallen wordt de betaling beperkt tot maximaal één jaarloon, met dien verstande dat het dagloon dat als berekeningsgrondslag wordt gebruikt niet hoger mag zijn dan het dubbele van het wettelijke minimumloon, daaronder begrepen het proportionele aandeel van de toeslagen.

Het bedrag van de vergoeding wordt, uitsluitend voor de betaling door het [Fogasa] in geval van ontslag of beëindiging van arbeidsovereenkomsten overeenkomstig artikel 50 van deze wet, berekend op basis van 30 dagen per arbeidsjaar tot het in de vorige alinea bepaalde maximum.

[...]

5. Het [Fogasa] wordt gefinancierd uit de bijdragen van alle werkgevers [...], zowel in de publieke sector als in de particuliere sector.

De hoogte van de bijdrage wordt door de regering bepaald op basis van de lonen die als grondslag dienen voor de berekening van de bijdrage die de risico’s van arbeidsongevallen, beroepsziekten en werkloosheid in het socialezekerheidssysteem moet dekken.”
4

Ter ondersteuning van hun verzoek stellen de JPMC-vennootschappen in wezen dat zij tegen het litigieuze besluit, dat mede tot hen is gericht, beroep hebben ingesteld, dat ter griffie van het Gerecht is ingeschreven onder nummer T‑106/17, en dat dit beroep betrekking heeft op dezelfde problematiek als in deze hogere voorziening aan de orde is. Zij benadrukken dat het Gerecht op grond van artikel 69, lid 1, onder b), van zijn Reglement voor de procesvoering heeft besloten om de behandeling van die zaak te schorsen in afwachting van het arrest van het Hof in deze hogere voorziening. Uit die beslissing blijkt duidelijk dat zaak T‑106/17 is geschorst omdat er sprake was van middelen die gemeenschappelijk waren met de in zaak T‑105/17 aangevoerde middelen, en dus ook met de in de onderhavige zaak aangevoerde middelen. Het bestaan van gemeenschappelijke middelen wordt ook bevestigd door het bestreden arrest. Zij leiden hieruit af dat het in deze hogere voorziening te wijzen arrest rechtstreeks van invloed zal zijn op de uitkomst van hun eigen beroep tot nietigverklaring. De JPMC-vennootschappen wijzen er derhalve op dat het onrechtvaardig zou zijn als het Hof zich zou uitspreken over vragen die beslissend zullen zijn voor de beslechting van hun beroep zonder dat zij over deze vragen worden gehoord.
2.

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 1215/2012 – Bijzondere bevoegdheden – Geschil betreffende de exploitatie van een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging – Begrip – Vordering die betrekking heeft op een verplichting die voortvloeit uit het feit dat een vennootschap in het bezit is van bedrijfsruimte – Daarvan uitgesloten (Verordening nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, punt 5) (zie punten 35‑38, dictum 2)
3.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen waardoor zij rechtstreeks en individueel worden geraakt – Richtlijn inzake industriële emissies – Uitvoeringsbesluit waarbij conclusies inzake de beste beschikbare technieken worden vastgesteld – Beroep dat is ingesteld door een vereniging waaraan procedurele rechten toekwamen in het kader van de procedure voor de vaststelling van het uitvoeringsbesluit – Geen middelen die gebaseerd zijn op schending van die procedurele rechten – Niet individueel geraakt – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU; richtlijn 2010/75 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13 en 75; besluit 2017/1442 van de Commissie) (zie punten 26‑40)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating waarin niet wordt aangetoond waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 ter) (zie punten 12‑14)
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating waarbij niet wordt aangetoond dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 15, 16, 18, 19)
1)

Het begrip „ school‑ of universitair onderwijs”, in de zin van artikel 132, lid 1, onder i) en j), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat het geen betrekking heeft op surf‑ en zeillessen die door surf‑ en zeilscholen, zoals die in het hoofdgeding, worden verstrekt aan scholen of universiteiten waar die lessen deel kunnen uitmaken van, respectievelijk, het sportcurriculum of de opleiding van sportleraren en kunnen meetellen bij het geven van een cijfer.
2)

Crédit Agricole SA en Crédit Agricole Corporate and Investment Bank worden verwezen in de kosten van de onderhavige hogere voorziening en die van de kortgedingprocedure in zaak C‑4/19 P(R)-R.
30

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
5

Bij richtlijn 85/303 zijn op een aantal punten substantiële wijzigingen in richtlijn 69/335 doorgevoerd, met name in artikel 4, lid 2, en artikel 7. De tweede en de derde overweging van richtlijn 85/303 luidden als volgt: „Overwegende dat het kapitaalrecht op de hergroepering en ontwikkeling van ondernemingen een ongunstige economische weerslag heeft; dat dit in het bijzonder in de huidige conjunctuurfase het geval is, in welke fase het beslist noodzakelijk is prioriteit te geven aan een heropleving van de investeringen; Overwegende dat met afschaffing van het kapitaalrecht die doeleinden het best worden gediend; dat het verlies aan ontvangsten als gevolg van een dergelijke maatregel voor enige lidstaten evenwel onaanvaardbaar blijkt te zijn; dat de lidstaten derhalve de mogelijkheid moet worden gelaten om alle of een gedeelte van de verrichtingen die binnen het toepassingsgebied van het kapitaalrecht vallen, van dit recht vrij te stellen dan wel daaraan te onderwerpen, met dien verstande dat in een zelfde lidstaat één enkel belastingtarief moet gelden”.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 3 oktober 2019 –

Mitnitsa Burgas

(Zaak C‑652/18) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Controle van de liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten – Verordening (EG) nr. 1889/2005 – Artikel 3, lid 1 – Niet-nakoming van de aangifteplicht – Artikel 9, lid 1 – Sancties waarin het nationale recht voorziet – Nationale regeling – Geldboete en confiscatie van het niet-aangegeven bedrag ten gunste van de Staat – Evenredigheid”

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Controle van de liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten – Verordening nr. 1889/2005 – Aangifteplicht – Schending – Sancties – Nationale regeling die voorziet in een administratieve geldboete en in de confiscatie van het niet-aangegeven bedrag ten gunste van de Staat – Ontoelaatbaarheid – Schending van het evenredigheidsbeginsel

(Verordening nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, 4, lid 2, en 9, lid 1)

(zie punten 29, 31‑34, 36 en dictum)

Dictum

Artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, moet in die zin worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling, zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, die als sanctie voor de niet-nakoming van de in artikel 3 van deze verordening bedoelde aangifteplicht voorziet in een administratieve geldboete maar ook in de confiscatie van het niet-aangegeven bedrag ten gunste van de Staat.

( 1 ) PB C 4 van 7.1.2019.
1)

Artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie moet aldus worden uitgelegd dat software die in het motormanagementsysteem is ingebouwd of op dit systeem inwerkt, een „constructieonderdeel” in de zin van die bepaling vormt wanneer die software de werking van het emissiecontrolesysteem beïnvloedt en de doelmatigheid ervan vermindert.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Procesbelang – Beroep tegen een besluit van een instelling waarbij toegang tot documenten wordt geweigerd – Mededeling van de gevraagde documenten door de instelling in de loop van de procedure zonder het weigeringsbesluit in te trekken – Voortbestaan van het procesbelang (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 25, 26)
2)

Wenger SA wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten die het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) in het kader van deze procedure heeft gemaakt.
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Overlapping van de werkingssfeer van de in artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009 genoemde gronden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, b) en c)] (zie punten 4, 5)
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 31 mei 2018 – Bán

(Zaak C‑24/18)

„Prejudiciële verwijzing – Fundamentele vrijheden – Artikelen 49 en 63 VWEU – Zuiver interne situatie – Geen voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen–Ontvankelijkheid–Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken–Omvang van die verplichting op het gebied van de fundamentele vrijheden–Vraag gerezen in een geding dat tot één lidstaat is beperkt–Geen aanwijzing van de aanknopingsfactor waaruit blijkt dat de gevraagde uitlegging noodzakelijk is voor de beslechting van het geding–Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94)

(zie punten 14‑19)

Dictum

Het door de Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (rechter in eerste aanleg voor de stadsdelen II en III van Boedapest, Hongarije) bij beslissing van 12 december 2017 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 12 juli 2018 –

Pinzaru en Cirstinoiu

(Zaak C‑707/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Controle van de liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten – Verordening (EG) nr. 1889/2005 – Niet-nakoming van de aangifteplicht – Sancties waarin het nationale recht voorziet – Confiscatie van het niet-aangegeven bedrag ten gunste van de Staat – Vrijheidsstraf – Geldboete die dubbel zo hoog is als het bedrag van het voorwerp van de inbreuk – Evenredigheid”

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer–Controle van de liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten–Verordening nr. 1889/2005–Aangifteplicht–Niet-nakoming–Sancties–Nationale regeling die voorziet in, enerzijds, confiscatie van het niet-aangegeven bedrag ten gunste van de Staat, en anderzijds, een vrijheidsstraf die tot zes jaar kan oplopen of een geldboete die dubbel zo hoog is als het bedrag van het voorwerp van de inbreuk–Ontoelaatbaarheid–Schending van het evenredigheidsbeginsel

(Verordening nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3 en 9, lid 1)

(zie punten 30‑33, 35 en dictum)

Dictum

Artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, moet in die zin worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling, zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, die als sanctie voor de niet-nakoming van de in artikel 3 van deze verordening bedoelde aangifteplicht voorziet in, enerzijds, confiscatie van het niet-aangegeven bedrag ten gunste van de Staat, en anderzijds, een vrijheidsstraf die tot zes jaar kan oplopen of een geldboete die dubbel zo hoog is als het bedrag van het voorwerp van de inbreuk.

( 1 ) PB C 94 van 12.3.2018.
Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 november 2017 – VE

(Zaak C‑232/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Bescherming van de consument – Richtlijn 93/13/EEG – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Kredietovereenkomst gesteld in vreemde valuta – Onvoldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en over de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Prejudiciële vragen–Ontvankelijkheid–Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken–Vermelding van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94) (zie punten 16‑18)

2. Prejudiciële vragen–Bevoegdheid van het Hof–Grenzen–Algemene of hypothetische vragen–Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (zie punt 24)

Dictum

Het door de Budai Központi Kerületi Bíróság (rechter voor het centrum van Boeda, Hongarije) ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 256 van 7.8.2017.
Gevoegde zaken C‑177/17 en C‑178/17

Demarchi Gino Sas

en

Graziano Garavaldi

tegen

Ministero della Giustizia

(verzoeken om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Ten uitvoer brengen van het Unierecht – Voldoende nauw verband – Geen – Onbevoegdheid van het Hof”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 september 2017

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Verzoek tot uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Unie – Nationale regeling die geen maatregel vormt die het recht van de Unie ten uitvoer brengt, of niet op andere wijze bij dit recht aanknoopt – Kennelijke onbevoegdheid van het Hof

(Art. 6, lid 1, VEU; art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten de Europese Unie, art. 51, leden 1 en 2; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2)

Om te bepalen of een nationale regeling het Unierecht ten uitvoer brengt in de zin van artikel 51 van het Handvest, moet onder meer worden nagegaan of zij de uitvoering van een Unierechtelijke bepaling beoogt, wat de aard van deze regeling is en of zij niet andere doelstellingen nastreeft dan die waarop het Unierecht ziet, ook al zou die regeling dit recht indirect kunnen beïnvloeden, en of er een Unierechtelijke regeling bestaat die specifiek is voor deze materie of deze kan beïnvloeden (arresten van 6 maart 2014, Siragusa, C‑206/13, EU:C:2014:126, punt 25en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 10 juli 2014, Julián Hernández e.a., C‑198/13, EU:C:2014:2055, punt 37).

Zoals in de onderhavige zaak uit de verwijzingsbeslissingen blijkt, heeft de nationale bepaling die in de hoofdgedingen aan de orde is, betrekking op de procedure van invordering van bedragen die de Staat is verschuldigd als billijke vergoeding wegens de buitensporig lange duur van een gerechtelijke procedure, die in artikel 5 sexies van wet nr. 89/2001 is neergelegd. Ten eerste leggen de bepalingen van het VWEU waar de verwijzende rechterlijke instantie naar verwijst, de lidstaten echter geen specifieke verplichtingen op inzake de invordering van bedragen die de Staat is verschuldigd als billijke vergoeding wegens de buitensporig lange duur van een gerechtelijke procedure, en kent het geldende Unierecht geen enkele specifieke regeling op dat vlak.

Hieruit volgt dat uit niets kan worden afgeleid dat de hoofdgedingen betrekking hebben op de uitlegging of de toepassing van een andere bepaling van het Unierecht dan die welke in het Handvest is opgenomen. Wanneer een juridische situatie niet binnen de werkingssfeer van het recht van de Unie valt, is het Hof niet bevoegd om daarover uitspraak te doen en kunnen de eventueel aangevoerde bepalingen van het Handvest op zich niet de grondslag vormen voor die bevoegdheid (beschikking van 18 februari 2016, Rîpanu, C‑407/15, niet gepubliceerd, EU:C:2016:167, punt 22en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 20, 22, 25, 28)
2)

Hongarije wordt verwezen in de eigen kosten en in de kosten die de Europese Commissie in de onderhavige hogere voorziening zijn opgekomen.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 15 juni 2017 –

For Tune/EUIPO

(Zaak C‑23/17 P)

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag tot inschrijving van het beeldmerk dat het woordelement ‚fortune’ bevat – Gedeeltelijke afwijzing van de aanvraag tot inschrijving”

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Overeenstemming van de betrokken merken–Beoordelingscriteria

[Verordening nr. 207/2009, art. 8, lid 1, b)]

(zie punt 5)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
30

Ingevolge artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien rekwiranten in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten in hogere voorziening te worden verwezen.
2.

Hogere voorziening–Incidentele hogere voorziening–Voorwerp–Noodzaak om andere middelen aan te voeren dan die welke zijn aangevoerd in de memorie van antwoord op de principale hogere voorziening–Incidentele hogere voorziening waarin middelen worden aangevoerd die ten dele autonoom zijn en verschillen van die welke in de principale hogere voorziening worden aangevoerd–Uiteenzetting van alle middelen in de incidentele hogere voorziening, daaronder begrepen de middelen die in de memorie van antwoord zijn voorgedragen–Toelaatbaarheid (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 172, 174, 176 en 178, leden 1 en 3) (zie punten 29‑31)
4.

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Kosten gemaakt in het kader van een hogere voorziening – Advocaatkosten – Gevolmachtigde advocaten die zowel in de administratieve procedure bij de Commissie als in de procedure bij het Gerecht een grondige kennis van de betreffende zaak hebben verworven [Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 144, b)] (zie punten 47, 48)
2)

De artikelen 49 en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer‑ en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.
In het kader van een memorie houdende aanpassing van de oorspronkelijke, bij het inleidende verzoekschrift namens de overleden verzoeker ingestelde vorderingen staat het, voor zover de identiteit van de persoon namens wie de memorie houdende aanpassing is ingediend, duidelijk in die memorie is aangegeven, niet aan het Gerecht om een andere persoon te identificeren als degene namens wie die memorie was ingediend.

(zie punten 49, 50)