ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zoals blijkt uit artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat op grond van artikel 7, lid 1, van bijlage I bij dat Statuut ook geldt voor het Gerecht voor ambtenarenzaken, kunnen de instellingen van de Unie zich laten bijstaan door een advocaat. Het honorarium van die advocaat valt derhalve onder het begrip „in verband met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten”, zonder dat de instelling dient aan te tonen dat die bijstand objectief gerechtvaardigd was.

Wat de bepaling betreft van het bedrag ter hoogte waarvan de honoraria van de advocaat kunnen worden teruggevorderd, kan de Unierechter niet de door de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigde honoraria vaststellen, maar dient hij te bepalen tot welk bedrag die vergoedingen kunnen worden teruggevorderd van de partij die in de kosten is verwezen. Bijgevolg hoeft de Unierechter bij zijn beslissing op een verzoek om begroting van kosten geen rekening te houden met een nationaal tarief voor advocatenhonoraria of met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de belanghebbende partij en haar gemachtigden of raadslieden.

Evenzo heeft het forfaitaire karakter van de beloning geen invloed op de beoordeling door het Gerecht van het bedrag van de invorderbare kosten, daar de rechter zich baseert op vaste, in de rechtspraak ontwikkelde criteria en op de precieze informatie die de partijen hem moeten verstrekken. Ofschoon het ontbreken van dergelijke informatie niet verhindert dat het Gerecht voor ambtenarenzaken het bedrag van de invorderbare kosten vaststelt op basis van een billijke beoordeling, wordt het hierdoor in een situatie geplaatst waarin de vorderingen van de verzoeker noodzakelijkerwijs strikt moeten worden beoordeeld.

Bovendien kan het bedrag van de invorderbare honoraria van de advocaat van de betrokken instelling niet worden begroot door het werk dat haar diensten zelfs vóór de instelling van het beroep bij het Gerecht voor ambtenarenzaken hebben verricht, buiten beschouwing te laten. Aangezien de ontvankelijkheid van een beroep afhangt van de indiening van een klacht en de afwijzing daarvan door het tot aanstelling bevoegd gezag, zijn de diensten van de instelling in beginsel betrokken bij de behandeling van de geschillen zelfs voordat deze voor het Gerecht voor ambtenarenzaken worden gebracht.

Wat de omvang van het werk betreft dat aan de precontentieuze procedure verbonden was, moet de Unierechter het werk dat voor de hoofdprocedure noodzakelijk was, juist beoordelen door het aantal arbeidsuren van de advocaat vast te stellen.

(cf. punten 18‑20, 22 en 30)

Gerecht van de Europese Unie: beschikkingen Marcuccio/Commissie, T‑278/07 P‑DEP, EU:T:2013:269, punt 20, en Marcuccio/Commissie, T‑366/10 P‑DEP, EU:T:2014:63, punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak

Gerecht voor ambtenarenzaken: Chatzidoukakis/Commissie, F‑84/10 DEP, EU:F:2014:41, punten 21, 22 en 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

10 september 2014

Jacqueline Goddijn

tegen

Europese Politiedienst (Europol)

„Openbare dienst — Procedure — Begroting van kosten”

Betreft:

Verzoek om begroting van kosten, krachtens artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering door Goddijn ingediend na het arrest in de zaak Goddijn/Europol (F‑39/09, EU:F:2010:65).

Beslissing:

Het totaalbedrag van de kosten die de Europese Politiedienst aan Goddijn moet vergoeden wordt vastgesteld op 1343,18 EUR, welk bedrag moratoire rente zal dragen vanaf de datum van betekening van de onderhavige beschikking tot aan de datum van betaling, tegen het tarief berekend op basis van het tarief dat de Europese Centrale Bank voor de bovengenoemde periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Overeenkomst betreffende de honoraria die een partij met haar advocaat heeft gesloten – Daarvan uitgesloten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, sub b)

De Unierechter is niet bevoegd om de honoraria vast te stellen die de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigd zijn, maar wel het bedrag ter hoogte waarvan die honoraria kunnen worden ingevorderd bij de partij die in de kosten is verwezen. Hieruit volgt dat voor de begroting door het Gerecht van de invorderbare kosten geen bewijs van betaling nodig is van de kosten waarvan invordering wordt verlangd.

Wanneer de Unierechter zich uitspreekt over een verzoek om begroting van kosten, hoeft hij immers geen rekening te houden met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de betrokken partij en haar gemachtigden of raadslieden.

De omstandigheid dat in een met haar advocaten gesloten overeenkomst is opgenomen dat de verzoekende partij geen honoraria aan hen zou betalen, heeft dus geen invloed op haar recht om de kosten die in het kader van de hoofdprocedure zijn gemaakt in te vorderen.

(cf. punten 14, 19 en 20)

Referentie:

Hof: beschikkingen Leeuwarder Papierwarenfabriek/Commissie, 318/82, EU:C:1985:468, punt 2; C. A. S./Commissie, C‑204/07 P-DEP, EU:C:2009:526, punt 13, en Kronofrance/Duitsland e.a., C‑75/05 P-DEP en C‑80/05 P‑DEP, EU:C:2013:458, punt 30
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

15 december 2009

Zaak F‑8/09

Svetoslav Apostolov

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Beroep niet-ontvankelijk – Termijnoverschrijding”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Apostolov met name de nietigverklaring vordert van het besluit van het Bureau voor personeelsselectie van de Europese Gemeenschappen (EPSO) van 21 oktober 2008 tot afwijzing van zijn klacht tegen het besluit van EPSO van 25 april 2008, waarbij hem was meegedeeld dat de cijfers die hij had behaald in de selectietests die werden gehouden in verband met de oproep voor het indienen van blijken van belangstelling EPSO/CAST27/4/07 onvoldoende waren om hem op te nemen in de databank van geselecteerde kandidaten.

Beslissing: Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Procedure – Beroepstermijnen – Verval van recht – Verschoonbare dwaling – Begrip

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 97, lid 4, en 100, lid 3; Ambtenarenstatuut, art. 91, lid 3)

In het kader van de gemeenschapsregeling inzake de beroepstermijnen kan van verschoonbare dwaling, als grond voor afwijking van die termijnen, slechts sprake zijn in uitzonderlijke omstandigheden waarin met name de betrokken instelling zich op zodanige wijze heeft gedragen dat dit gedrag, op zichzelf of in doorslaggevende mate, bij een justitiabele te goeder trouw die alle zorgvuldigheid aan de dag legt die van een marktdeelnemer met normale kennis van zaken mag worden verwacht, een begrijpelijke verwarring kan veroorzaken.

(cf. punt 21)

Referentie:

Hof: 15 december 1994, Bayer/Commissie, C‑195/91 P, Jurispr. blz. I‑5619, punt 26; 15 mei 2003, Pitsiorlas/Raad en ECB, C‑193/01 P, Jurispr. blz. I‑4837, punt 24
De bepalingen van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken inzake rechtsbijstand, te weten de artikelen 95 tot en met 98, bevatten geen uitputtende regeling voor alle mogelijke gevallen.

A fortiori bevatten deze bepalingen geen regeling voor het bedrag dat de partij die in de kosten is verwezen dient te betalen als honorarium aan de advocaat van de verzoekende partij die rechtsbijstand geniet.

Enerzijds volgt uit artikel 97, lid 3, derde alinea, van bovengenoemd Reglement dat de beschikking waarbij in het verzoek om rechtsbijstand wordt bewilligd – en waarbij hetzij een bedrag kan worden vastgesteld dat door de kas van het Gerecht voor ambtenarenzaken aan de advocaat die met de vertegenwoordiging van de verzoeker wordt belast zal worden betaald, hetzij een maximumbedrag kan worden bepaald voor de verschotten en honoraria van de advocaat, dat in beginsel niet mag worden overschreden – niet tot doel heeft de door de in het gelijk gestelde partij invorderbare kosten vast te stellen, maar de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen voor elke partij die, wegens haar economische situatie, geheel of ten dele niet in staat is om de kosten in verband met de bijstand en de vertegenwoordiging voor het Gerecht te dragen.

Anderzijds volgt uit de bewoordingen van artikel 95, lid 1, tweede alinea, van dat Reglement dat de bij de beschikking toegekende rechtsbijstand de kosten in verband met de bijstand en de vertegenwoordiging in rechte voor het Gerecht voor ambtenarenzaken geheel of ten dele kan dekken. In dit verband is het algemeen bekend dat de honoraria van advocaten sterk kunnen verschillen afhankelijk van de lidstaat waarin zij werkzaam zijn, van hun mate van specialisatie op een bepaald gebied en van hun reputatie binnen hun beroepsgroep. Het is niet uitgesloten dat, gelet op het door het Gerecht in zijn beschikking gegarandeerde bedrag, de verzoeker zich ertoe verbindt om in geval van veroordeling in de kosten, aan zijn advocaat het niet door de rechtsbijstand gedekte deel van diens honorarium te betalen.

Bovendien kan van een advocaat die bij de indiening van het verzoekschrift pro bono de verdediging van de betrokkene op zich heeft genomen, niet worden verlangd dat hij afziet van een deel van zijn honorarium, wanneer het de tegenpartij is die aan het eind van de procedure in de kosten is verwezen.

(cf. punten 19‑23)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

10 november 2009

Zaak F‑70/07

Luigi Marcuccio

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Beroep tot schadevergoeding – Exceptie van parallel beroep – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Marcuccio met name verzoekt om veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die hij stelt te hebben geleden als gevolg van de weigering door de Commissie om hem de invorderbare kosten terug te betalen die in zaak T‑176/04 zouden zijn gemaakt.

Beslissing: Het eerste, tweede, derde en zesde onderdeel van de conclusies van het beroep moeten kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard. Elke partij draagt haar eigen kosten wat het eerste, tweede, derde en zesde onderdeel van de conclusies van verzoekers beroep betreft, daaronder begrepen die kosten die zijn gemaakt in procedure T‑176/04 DEP.

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – Voorwerp

(Art. 236 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 92, lid 1; Ambtenarenstatuut, art. 91)

De wetgever heeft een specifieke procedure ingesteld voor de begroting van de kosten wanneer partijen het oneens zijn over het bedrag en de aard van de invorderbare kosten naar aanleiding van een arrest of beschikking waarbij het Gerecht van eerste aanleg een geding heeft beëindigd en heeft beslist omtrent de kosten. Bovendien sluit deze bijzondere, in artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg voorziene procedure tot begroting van de kosten uit, dat dezelfde bedragen of met hetzelfde oogmerk uitgegeven bedragen worden gevorderd in het kader van een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap. Een door een verzoeker op grond van artikel 236 EG en artikel 91 van het Statuut ingesteld beroep dat in werkelijkheid hetzelfde voorwerp heeft als een verzoek tot begroting van de kosten, is derhalve niet-ontvankelijk.

(cf. punten 16 en 17)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 11 juli 2007, Schneider Electric/Commissie, T‑351/03, Jurispr. blz. II‑2237, punt 297
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

10 juni 2008

Zaak F‑40/07

Cécile Baudelet-Leclaire

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Algemeen vergelijkend onderzoek – Niet-plaatsing op reservelijst – Gelijke behandeling”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en strekkende tot, kort samengevat, nietigverklaring van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AST/7/05, georganiseerd met het oog op de vorming van een aanwervingsreserve van assistenten (AST 3) op de gebieden „financieel beheer/boekhouding” en „project-/contractbeheer”.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk ongegrond verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Gelijke behandeling – Aanwerving – Vergelijkend onderzoek

(Ambtenarenstatuut, bijlage III, art. 5)

In het kader van een algemeen vergelijkend onderzoek voor de toegang tot de communautaire openbare dienst, dat zonder onderscheid openstaat voor kandidaten die in de dienst van een instelling werken of hebben gewerkt en voor kandidaten die niet een dergelijke beroepservaring hebben, kan op grond van statistische gegevens waaruit blijkt dat een hoger percentage kandidaten van de eerste groep is geslaagd niet worden aangenomen dat er sprake is van een verschil in behandeling tussen kandidaten van de ene of de andere groep, daar dit verschil door verschillende objectieve elementen kan worden verklaard, zoals bijvoorbeeld een betere kennis van het gebied waarop het vergelijkend onderzoek betrekking heeft.

(cf. punten 41, 43 en 44)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 31 mei 2005, Gibault/Commissie, T‑294/03, JurAmbt. blz. I‑A‑141 en II‑635, punt 53; 30 november 2005, Vanlangendonck/Commissie, T‑361/03, JurAmbt. blz. I‑A‑377 en II‑1709, punt 52; 12 maart 2008, Giannini/Commissie, T‑100/04, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 157
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

18 februari 2009

Zaak F‑70/07

Luigi Marcuccio

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Beroep tot schadevergoeding – Begroting van kosten – Kennelijke onbevoegdheid – Verwijzing krachtens artikel 8, lid 2, van bijlage bij Statuut van het Hof van Justitie – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en strekkende tot, kort samengevat, veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die verzoeker zou hebben geleden door haar weigering om hem de invorderbare kosten te vergoeden die hij zou hebben gemaakt in zaak T‑176/04 (beschikking van 6 maart 2006, Marcuccio/Commissie, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie).

Beslissing: De zaak wordt verwezen naar het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen voor zover deze betrekking heeft op de invorderbare kosten in zaak T‑176/04. Het beroep wordt voor het overige kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. De beslissing omtrent de kosten van het beroep, voor zover dit betrekking heeft op de begroting van de invorderbare kosten in zaak T‑176/04, wordt aangehouden. Elke partij draagt haar eigen kosten voor wat het overige beroep betreft.

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Bevoegde rechter

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 92, lid 1)

De vordering tot nietigverklaring van een bestreden besluit en van het besluit tot afwijzing van de klacht die tegen het bestreden besluit is ingediend alsmede de vordering tot veroordeling van een instelling tot betaling, aan een ambtenaar, van een geldbedrag met vertragingsrente en kapitalisatie van rente, die in feite strekken tot betaling, door de instelling, van de invorderbare kosten van een geding dat door het Gerecht van eerste aanleg is beëindigd en waarin het zich over de kostenverdeling heeft uitgesproken, moeten, gelet op hun doel, worden aangemerkt als een verzoek om begroting van kosten. Aangezien een dergelijk verzoek op grond van artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg bij laatstgenoemd Gerecht moet worden ingediend, is het Gerecht voor ambtenarenzaken onbevoegd om zich uit te spreken over bovengenoemde vorderingen.

In dit verband staat de exacte juridische kwalificatie van de vorderingen van een beroep teneinde te bepalen of de rechterlijke instantie bevoegd is om deze te onderzoeken alleen ter beoordeling van de rechter, en hangt deze niet af van de wil van de partijen.

(cf. punten 16 en 18)
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VOOR

AMBTENARENZAKEN

8 november 2007

Zaak F‑50/07 AJ

Valentina Hristova

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Rechtsbijstand”

Betreft: Verzoek om rechtsbijstand uit hoofde van artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, dat op de datum van de indiening van het verzoek om rechtsbijstand op grond van artikel 3, lid 4, van besluit 2004/752/EG, Euratom van de Raad van 2 november 2004 tot instelling van een Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (PB L 333, blz. 7) van overeenkomstige toepassing was op het Gerecht, teneinde een beroep in te stellen tot nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AST/14/06 van 3 april 2007 houdende weigering om verzoekster toe te laten tot dat vergelijkend onderzoek, dat het Europees Bureau voor Personeelsselectie (EPSO) heeft georganiseerd met het oog op de vorming van een aanwervingsreserve van assistenten met de Bulgaarse nationaliteit voor secretariaatswerkzaamheden (PB C 145 A, blz. 22).

Beslissing: Het verzoek om rechtsbijstand wordt ingewilligd. Op vertoon van bewijs en tot maximaal 1 000 EUR voor de schriftelijke en 1 000 EUR voor de mondelinge behandeling zal aan de advocaten die verzoekster bijstaan een bedrag worden overgemaakt voor de door haar gemaakte kosten. A. Kerelov en G. Kerelov, advocaten, worden aangewezen om verzoekster te vertegenwoordigen.

Samenvatting

Procedure – Verzoek om kosteloze rechtsbijstand – Voorwaarden voor toekenning

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 94, leden 1 tot en met 3, en 96, lid 3; besluit 2004/752 van de Raad, art. 3, lid 4)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Procedure – Kosten – Begroting – In aanmerking te nemen factoren

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 91, sub b; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 122)

Het is niet aan de gemeenschapsrechter om de door de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigde honoraria vast te stellen, maar hij dient te bepalen, tot welk bedrag die vergoedingen kunnen worden teruggevorderd van de partij die in de kosten is verwezen. Wanneer hij zich uitspreekt over een verzoek om begroting van kosten behoeft de gemeenschapsrechter geen rekening te houden met een nationaal tarief van advocatenhonoraria of met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de belanghebbende partij en haar gemachtigden of raadslieden.

Aangezien een tariefregeling in het gemeenschapsrecht ontbreekt, beoordeelt de gemeenschapsrechter de gegevens van de zaak vrijelijk, daarbij rekening houdend met het voorwerp en de aard van het geschil, het belang ervan voor het gemeenschapsrecht, de moeilijkheid van de zaak, de hoeveelheid werk die de gemachtigden of de raadslieden aan de contentieuze procedure kunnen hebben gehad, en het economisch belang van het geschil voor de partijen. Voor de hoeveelheid werk moet de gemeenschapsrechter rekening houden met het totale aantal arbeidsuren dat objectief gezien noodzakelijk is voor de contentieuze procedure.

(cf. punten 24, 25 en 28)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 30 oktober 1998, Kaysersberg/Commissie, T‑290/04 DEP, Jurispr. blz. II‑4105, punt 20; 9 september 2002, Pannella/Parlement, T‑182/00 DEP, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 29; 20 november 2002, Spruyt/Commissie, T‑171/00 DEP, JurAmbt. blz. I‑A‑225 en II‑1127, punten 25, 26 en 29; 8 juli 2004, De Nicola/EIB, T‑7/98 DEP, T‑208/98 DEP en T‑109/99 DEP, JurAmbt. blz. I‑A‑219 en II‑973, punt 32
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Openbare dienst – Op administratie rustende zorgplicht – Verplichting om aan ambtenaar gericht individueel besluit op te stellen in taal die deze grondig beheerst

(Art. 21 EG; Handvest van de grondrechten, art. 41, lid 4; reglement van orde van Commissie, bijlage, punt 4)

Op grond van hun zorgplicht staat het aan de instellingen om een aan een ambtenaar gericht individueel besluit op te stellen in een taal die deze grondig beheerst.

Noch uit artikel 21, derde alinea, EG, noch uit punt 4 van de Bestuurlijke gedragscode, noch uit artikel 41, lid 4, van het Handvest van de grondrechten volgt dat elk door een gemeenschapsinstelling aan een van haar ambtenaren gericht besluit moet worden opgesteld in de taal waarin de oorspronkelijke correspondentie is gevoerd. Deze bepalingen zijn namelijk op de betrekkingen tussen de instellingen en hun functionarissen enkel van toepassing wanneer deze in hun hoedanigheid van burgers van de Unie, en niet wanneer deze als ambtenaren of andere functionarissen van de Gemeenschappen een tekst aan de instellingen richten. Indien de instellingen in alle gevallen verplicht zouden zijn om een verzoek van een ambtenaar te beantwoorden in dezelfde taal als die welke in dat verzoek is gebruikt, dan zou dat voor de instellingen tot onoverkomelijke moeilijkheden leiden.

(cf. punten 60‑65)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 23 maart 2000, Rudolph/Commissie, T‑197/98, JurAmbt. blz. I‑A‑55 en II‑241, punt 46; 7 februari 2001, Bonaiti Brighina/Commissie, T‑118/99, JurAmbt. blz. I‑A‑25 en II‑97, punt 13; 17 mei 2006, Lavagnoli/Commissie, T‑95/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑121 en II‑A‑2‑569, punt 48

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2007, Duyster/Commissie, F‑51/05 en F‑18/06, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punten 58 en 59
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen en arbeidscontractanten – Werkloosheidsuitkering – Maximumperiode van betaling

(Regeling andere personeelsleden, art 28 bis, lid 4, 70 en 96, lid 4)

2. Procedure – Kosten – Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 87, lid 3, eerste alinea, en 94, lid 3)

1. De bepalingen van artikel 28 bis, lid 4, en 96, lid 4, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, die voorzien in de maximumperiode gedurende welke een voormalig tijdelijk functionaris respectievelijk een voormalig arbeidscontractant een door de Gemeenschappen betaalde werkloosheidsuitkering kan krijgen, gelden niet voor een voormalige hulpfunctionaris die krachtens artikel 70 van die Regeling door de instelling die hem tewerkstelt is aangesloten bij een verplicht nationaal stelsel van sociale zekerheid en dus alleen van laatstgenoemd stelsel een werkloosheidsuitkering kan krijgen. De bepalingen van de artikelen 28 bis, lid 4, en 96, lid 4, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden verplichten de instelling dus niet om voor de vaststelling van de maximumperiode van betaling van een werkloosheidsuitkering van de Gemeenschappen, rekening te houden met de periodes gedurende welke het personeelslid als hulpfunctionaris was tewerkgesteld.

(cf. punt 20)

2. Wanneer het Gerecht een verzoek om rechtsbijstand heeft afgewezen, omdat het dit diende te doen op grond van de bepalingen van artikel 94, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, daar de vordering kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond leek, moeten in het kader van de procedure ten gronde niettemin de bepalingen van artikel 87, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering worden toegepast en moet de administratie, bij wijze van uitzondering, naast haar eigen kosten worden verwezen in alle kosten die de verzoeker heeft gemaakt, daaronder begrepen die welke hij in het kader van zijn verzoek om rechtsbijstand eventueel heeft gemaakt, gelet op zijn economische situatie en de omstandigheid dat het bestreden besluit in casu zonder nadere uitleg in tegenspraak was met de aanwijzingen die de bevoegde dienst eerder had gegeven.

(cf. punten 32 en 33)