ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Gesteld wordt dat de gehanteerde forfaitaire correctie niet had mogen worden opgelegd omdat er bij de controles geen sprake was van tekortkomingen. Subsidiair wordt aangevoerd dat de hoogte van de correctie onevenredig is en dat in voorkomend geval, gelet op de bijzondere omstandigheden en de wijze waarop de Commissie heeft gehandeld in de onderhavige zaak, geen correctie mag worden opgelegd dan wel, meer subsidiair, een correctie van 2 % moet worden toegepast.
5.

Vijfde — subsidiaire en incidentele — middel: schending van het gelijkwaardigheids- en het gelijkheidsbeginsel met als gevolg niet-toepasselijkheid van verordening nr. 2015/63. Een eventueel contrast tussen genoemde verordening en de situatie van verzoekster is in strijd met voormelde beginselen omdat belastingplichtigen die zich in dezelfde feitelijke situatie als Iccrea bevinden in aanmerking komen voor belastingverminderingen, waardoor verzoeksters situatie ten onrechte is verslechterd en bijgevolg vergelijkbare situaties verschillend worden behandeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 293/39

Beroep ingesteld op 14 juli 2017 — António Conde & Companhia/Commissie

(Zaak T-443/17)

(2017/C 293/49)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: António Conde & Companhia, SA (Gafanha de Nazaré, Portugal) (vertegenwoordiger: J. García-Gallardo Gil-Fournier, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarbij zij heeft geweigerd de namen van de vaartuigen met een Portugese vergunning SANTA ISABEL en CALVÃO onverwijld door te sturen naar het secretariaat van de visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan, waardoor zij deze belet om vanaf 1 juli 2017 actief te zijn in de visserijzones in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan om te vissen op roodbaars en garnalen, en daarmee artikel 5, lid 1, van verordening nr. 1236/2010 (1) schendt, en

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekende partij één middel aan: verwerende partij heeft artikel 5, lid 1, van verordening nr. 1236/2010 geschonden door in te grijpen in het proces van het opstellen of mededelen van de door Portugal opgemaakte lijst van vaartuigen die moest worden doorgestuurd naar het secretariaat van de visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan. Verwerende partij heeft niet recht om opmerkingen te maken over dergelijke lijsten, deze te wijzigen, er aanbevelingen over te doen, die lijsten te beoordelen, te weigeren, op te stellen of de lidstaten dienaangaande onder druk te zetten.

(1) Verordening (EU) nr. 1236/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2010 tot vaststelling van een controle- en handhavingsregeling voor het gebied dat onder het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan valt en tot intrekking van verordening (EG) nr. 2791/1999 van de Raad (PB 2010, L 348, blz. 17)
—

gedeeltelijke vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 29 maart 2017 in zaak R 1141/2016-4, namelijk voor zover daarbij is bevestigd de beslissing van de nietigheidsafdeling van het EUIPO van 29 april 2016 in nietigheidsprocedure nr. 10786 C wat de nietigverklaring van Uniemerknr. 10 931 087 „Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882” betreft voor waren van de klassen 14 en 16 waarvoor dat merk ingeschreven is;
—

verweersters gunningsbeslissing inzake fase 2 van de niet-openbare aanbestedingsprocedure (referentie EuropeAid/138143/DH/SER/AL), die aan verzoeksters werd meegedeeld bij brief van verweerster 6 maart 2017, waarbij zij ervan op de hoogte werden gebracht dat hun inschrijving niet was gekozen en de overeenkomst aan een andere inschrijver was gegund, nietig te verklaren;
4.

Vierde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel, met name doordat de beperking tot één herindeling per loopbaan geen maatregel is die beantwoordt aan het in het besluit van 16 oktober 2016 omschreven doel om te voorzien in de behoeften van OLAF aan specifieke deskundigheid, maar OLAF juist niet de mogelijkheid biedt om tijdelijk functionarissen voor langere periodes in dienst te houden.
1.

Eerste middel, inhoudend dat de Commissie een kennelijke fout heeft gemaakt bij de beoordeling van de markt voor sportgerelateerde inhoud, en dat de mededingingsanalyse van de Commissie daardoor ongefundeerd is. — Verzoekster voert aan dat sportgerelateerde inhoud niet substitueerbaar is en voor abonnees essentieel is. Volgens verzoekster betekent dit dat sportgerelateerde inhoud (en met name must-have sportgerelateerde inhoud) essentieel is voor aanbieders van TV-programma’s die (onder meer) op markten voor TV-diensten willen concurreren. — Verzoekster voert verder aan dat de Commissie, door tot een ander oordeel te komen, een kennelijke fout heeft gemaakt bij de beoordeling van de markt(en) voor sportgerelateerde inhoud. Volgens verzoekster hebben deze fouten in de afbakening van de markt gevolgen voor de verdere beoordeling van de Commissie in dit besluit en uiteindelijk ook voor de eindbeslissing van de Commissie om de fusie toe te staan.
3.

Het derde middel is eraan ontleend dat de Commissie niet rechtens genoegzaam heeft bewezen dat verzoekster aansprakelijk is voor deelname aan de vermeende enkele en voortdurende inbreuk. — Volgens verzoekster heeft de Commissie nagelaten om specifiek op verzoeksters geval in te gaan en heeft zij met betrekking tot verzoekster niet het bewijs van de afzonderlijke onderdelen van de enkele voortdurende inbreuk geleverd. — Verzoekster stelt voorts dat de Commissie er niet in is geslaagd aan te tonen dat er sprake was van een alomvattend plan met een gemeenschappelijk doel. — Verzoekster beweert voorts dat de Commissie er niet in is geslaagd aan te tonen dat verzoekster heeft deelgenomen aan, of de vooropgezette bedoeling had om aan de enkele en voortdurende inbreuk deel te nemen aan. — Volgens verzoekster is tot slot nergens vastgesteld dat zij over de vereiste kennis beschikte.
—

De door verweerster gelaakte handelwijze van verzoekster bij de gunning van twee overeenkomsten voor de levering van landbouwproducten vormt geen schending van bindende materieelrechtelijke voorschriften betreffende de organisatie van aanbestedingen in het kader van humanitaire projecten. Met name was de handelwijze in overeenstemming met de verplichte gunningsbeginselen bedoeld in artikel 184, lid 1, van de uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement voor de EU 2009, en artikel 2, lid 3, van de vastgestelde voorschriften en procedures (Rules and Procedures) in bijlage IV bij de partnerschapskaderovereenkomst van 2008 inzake de samenwerking van de EU met niet-gouvernementele organisaties op het gebied van humanitaire hulp.
—

Met de uitvoering van de bestreden maatregelen beoogde de Raad in wezen het huidige regime in Oekraïne gunstig te stemmen (opdat Oekraïne voortgaat de banden met de EU aan te halen), en niet die doeleinden/beweegredenen die in de bestreden handelingen waren vermeld.
2.

Tweede middel, betreffende het tijdelijk contract naar Belgisch recht, dat de Commissie aanvoert ter rechtvaardiging van het feit dat de verzoekende partij haar woonplaats in België heeft gevestigd gedurende de tijd dat zij werkzaam was voor een particulier werkgever. Dit middel bestaat uit drie onderdelen. — Eerste onderdeel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid door de Commissie doordat zij elke relatie van ondergeschiktheid heeft willen uitsluiten die zij ten opzichte van de verzoekende partij gedurende haar periode als tijdelijke kracht had, om te ontkennen dat er sprake was van een ambt bij een internationale organisatie, waarop de analyse van de door artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut vereiste voorwaarden in beginsel betrekking moet hebben; — tweede onderdeel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, schending van de Belgische rechtsvoorschriften inzake tijdelijke contracten en misbruik van de wet door de Commissie; — derde onderdeel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout, schending van het evenredigheidsbeginsel en van het beginsel van behoorlijk bestuur.
2.

Voor de bevriezing bestaan geen afdoende gronden: — In strijd met de door verzoeker overgelegde bewijzen, is de Raad van mening dat verzoekers tegoeden onrechtmatig zijn, doch de Raad motiveert dit standpunt niet. — Door te stellen dat verzoekers tegoeden onrechtmatig zijn, geeft de Raad blijk van een onjuiste beoordeling van de feiten, zo er al een beoordeling plaatsvond. — De bevriezing treft geen doel aangezien zij ertoe strekt Tunesië bij te staan bij de terugvordering van verduisterde tegoeden, maar er bij verzoekers tegoeden geen sprake was van verduistering.
—

De verzoekende partij betoogt dat het bestreden besluit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat de opname van het gebruik als tussenproduct in de kandidatenlijst verder gaat dan wat passend en noodzakelijk is om het nagestreefde doel te bereiken en niet de minst belastende maatregel is die het Europees Agentschap voor chemische stoffen had kunnen nemen.
1.

Ter onderbouwing van het beroep tot schadevergoeding betoogt verzoekster dat het verzoek tot verkrijging van een financiële vergoeding is gebaseerd op artikel 266, eerste alinea, VWEU, aangezien de Commissie het Printeos-arrest niet ten volle heeft uitgevoerd doordat de desbetreffende rente niet is betaald, dan wel subsidiair op artikel 266, tweede alinea, VWEU, artikel 340, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, vanwege de schade die is geleden als gevolg van het enveloppenbesluit en de onvolledige uitvoering van het Printeos-arrest. In dit verband wordt gesteld dat er voor het onrechtmatige handelen van de Commissie geen rechtsgrondslag bestaat, daar verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 357, blz. 1), waarop de Commissie zich in haar besluit van 26 januari 2017 beroept, reeds was ingetrokken en aangenomen moet worden dat gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2012, L 362, blz. 1) zich niet verdraagt met de artikelen 266 en 340 VWEU en de artikelen 41, lid 3, en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
1.

Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (hierna: „EKETA”) betwist bij onderhavig beroep de eis die de Commissie in het kader van de uitvoering van het CATER-project bij debetnota nr. 3241615289/29.11.2016 heeft gesteld. Bij die debetnota heeft de Commissie gevorderd dat EKETA de voor het CATER-project ontvangen bijstand gedeeltelijk terugbetaalt, namelijk voor een bedrag van 172 992,15 EUR. Die vordering kwam er nadat de Europese Commissie een controle ter plaatse had verricht in de kantoren van verzoeker.
2.

Tweede middel, ontleend aan schending van de Verdragen Verzoekster stelt dat de door de Commissie toegepaste uitzonderingsbepalingen van artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 onwettig zijn, omdat deze uitzonderingsbepalingen strijdig zijn met het hoger geordende primaire Unierecht, in het bijzonder met de artikelen 42 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Bovendien heeft ook in het Unierecht het hoger geordende primaire recht voorrang op hiermee strijdig secundair recht, zodat de Commissie ook op deze grond de uitzonderingsbepalingen van artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 niet had mogen toepassen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 129/25

Beroep ingesteld op 17 februari 2017 — Pelikan/EUIPO — NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS)

(Zaak T-112/17)

(2017/C 129/38)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hannover, Duitsland) (vertegenwoordiger: U. Hildebrandt, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: NBA Properties, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: Uniebeeldmerk in zwart en wit met de woordelementen „NEW ORLEANS PELICANS” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 518 487

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 16 december 2016 in zaak R 408/2016-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
—

herziening van het arrest in de zin van artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, ook met betrekking tot de beslissing omtrent de proceskosten, en verwijzing van het EUIPO en interveniënte, voor zover in het ongelijk gesteld, in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en de oppositieafdeling.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 112/39

Beroep ingesteld op 30 januari 2017 — Healy/Commissie

(Zaak T-55/17)

(2017/C 112/54)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: John Morrison Healy (Celbridge, Ierland) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het besluit van 11 april 2016 waarbij de jury heeft geweigerd om verzoeker toe te laten tot vergelijkend onderzoek COM/02/AST/16 (AST 2) nietig te verklaren;

— de Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert de verzoekende partij één middel aan, ontleend aan schending van artikel 27, eerste alinea, van het Ambtenarenstatuut.

Verzoeker is namelijk van mening dat de bestreden toelatingsvoorwaarde, namelijk dat een diensttijd van 42 maanden bij de Commissie moet kunnen worden aangetoond, niet gerechtvaardigd kan worden door de vereisten van de ambten waarin moet worden voorzien.

Bovendien is artikel 82, lid 7, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden (RAP) in strijd met artikel 27 van het Statuut, aangezien het in alle gevallen arbeidscontractanten met een diensttijd van minder dan 36 maanden uitsluit van interne vergelijkende onderzoeken. In casu heeft de Commissie zich op het standpunt gesteld dat die 36 maanden een minimum waren, hetgeen als grondslag heeft gediend en de beoordeling van de bestreden toelatingsvoorwaarde door het tot aanstelling bevoegd gezag heeft aangetast.
—

nietig te verklaren uitvoeringsbesluit (EU) 2016/2018 van de Commissie van 15 november 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) (PB 2016, L 312, blz. 26), voor zover daarbij van financiering wordt uitgesloten het bedrag van 1 990 810,30 EUR betreffende de kosten die Portugal voor „Plattelandsontwikkeling Elfpo investeringen — Particuliere begunstigden” heeft gedeclareerd voor de boekjaren 2010, 2011, 2012, 2013 en 2014;
—

nietigverklaring van het besluit van het Europees Instituut voor gendergelijkheid in het kader van de aanbestedingsprocedure voor de gunning van de „Raamovereenkomst voor onlinediensten” EIGE/2016/OPER/03-Perceel nr. 1, aan verzoekster meegedeeld bij brief van 28 oktober 2016, waarbij verzoeksters offerte als tweede is gerangschikt en de raamovereenkomst voor perceel 1 aan een derde vennootschap is gegund;
1.

Eerste middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat de potentiële overcompensatie die besloten ligt in de spoortarieven, bestaande steun vormt die is goedgekeurd in het bouwbesluit.
—

Te verklaren dat de beschikking van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende staatssteun SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN), door Spanje aan bepaalde voetbalclubs verleend, in strijd is met de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 3, VWEU, aangezien ook de mogelijkheid om rekeningen te consolideren, die voortvloeit uit de bij wet 10/1990 aan vier clubs verleende toestemming om deel te nemen aan diverse takken van sport, net als de toepassing van een verminderd vennootschapsbelastingtarief, staatssteun vormt die onverenigbaar is met de interne markt, hetgeen de Commissie had moeten vaststellen.
—

uitvoeringsverordening (EU) 2016/1647 van de Commissie van 13 september 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit Vietnam en geproduceerd door Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd en haar verbonden onderneming Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd, Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd, Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 245, blz. 16), nietig verklaren;
—

De kamer van beroep heeft het recht onjuist toegepast door een beslissing te nemen die in strijd is met artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009. Ten eerste heeft het namelijk ten onrechte beslist dat het normale gebruik van het Franse merk door verzoekster tot vernietiging geen aanvaardbare vorm van gebruik in de zin van artikel 15, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 was, en ten tweede heeft het ten onrechte beslist dat het normale gebruik van het Franse merk door verzoekster tot vernietiging geen gebruik van het Franse merk voor de waren „inhaleertoestellen” was.
4.

Vierde middel: het litigieuze logo is aanzienlijk kleiner dan het logo van het MENL. Volgens de rechtspraak en de betrokken voorschriften kan slechts een sanctie worden opgelegd voor nationale logo’s die groter zijn dan of even groot zijn als Europese logo’s.
Eerste middel, ontleend aan de onwettigheid van de ASBR richtsnoeren voor 2015, daar deze in strijd zijn met het verbod van discriminatie, met artikel 51 van de arbeidsvoorwaarden en met de artikelen 12 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Subsidiair is dit middel ontleend aan de onwettigheid van het bestreden besluit, aangezien het in strijd is met de ASBR richtsnoeren voor 2015 en op een kennelijk onjuiste beoordeling berust.

Verzoeker is van mening dat de ASBR richtsnoeren voor 2015 onwettig zijn, daar zij personeelsleden die om redenen die buiten hun controle liggen, zoals ziekteverlof, parttime werk wegens arbeidsongeschiktheid of vrijstelling van het werk wegens werkzaamheden in het personeelscomité (of een combinatie daarvan), beperkter beschikbaar zijn voor hun dienst, benadelen ten opzichte van collega’s die volledig beschikbaar zijn. Het bestreden besluit, dat is genomen op basis van de onwettige ASBR richtsnoeren, is derhalve eveneens onwettig.

Mochten de ASBR richtsnoeren voor 2015 wel wettig zijn, dan stelt verzoeker subsidiair dat het bestreden besluit in strijd is met die richtsnoeren, voor zover zijn periodes van afwezigheid werden gebruikt als een discriminerende factor en bovendien hadden moeten worden uitgelegd als een positieve houding die een positieve invloed op zijn ASBR beloning had moeten hebben. De beoordeling van al deze factoren overeenkomstig de ASBR richtsnoeren hadden kennelijk moeten leiden tot een hogere ASBR beloning.
3.

Derde middel, bestaande uit vier onderdelen, ontleend aan de onwettigheid van de individuele besluiten. — Het eerste onderdeel is ontleend aan schending van verworven rechten, gewettigd vertrouwen, het beginsel van rechtszekerheid en het beginsel van behoorlijk bestuur, aangezien elke verzoeker heeft besloten om zijn gezin mee te nemen op delegatie naar het betrokken land in de veronderstelling dat de schoolkosten voor 100 % werden vergoed. — Het tweede onderdeel is ontleend aan schending van de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, aangezien het aldus ingevoerde systeem dat de aanvullende vergoeding forfaitair beperkt tot 10 000 EUR ongeacht de concrete situatie van elke delegatie erop neerkomt dat verschillende situaties gelijk worden behandeld. — Het derde onderdeel is ontleend aan schending van de rechten van het kind, van het recht op een gezinsleven en van het recht op scholing, aangezien EDEO een zware financiële last op bepaalde gezinnen van ambtenaren of functionarissen legt, zodat die gezinnen hetzij gedwongen zijn om die kosten te dragen teneinde hun kinderen een opleiding te bieden die gelijk is aan die van de kinderen van hun collega’s, hetzij zich moeten opsplitsen teneinde hun kinderen een goedkopere opleiding in een land van de Europese Unie te geven. — Het vierde onderdeel is ontleend aan het feit dat geen daadwerkelijk afweging heeft plaatsgevonden van de belangen en van de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel van elk besluit, met name aangezien de verwerende partij niet heeft aangetoond dat het beoogde doel de schending van verzoekers’ grondrechten rechtvaardigde.
Hogere voorziening ingesteld op 3 oktober 2016 door HB tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 juli 2016 in zaak F-125/15, HB/Commissie

(Zaak T-706/16 P)

(2016/C 454/52)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirerende partij: HB (Schweich, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

— het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken in zaak F-125/15, HB/Commissie, te vernietigen; te oordelen:

— het besluit om rekwirante in het kader van de bevorderingsronde 2014 niet te bevorderen wordt nietig verklaard;

— de Commissie wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 15 000 EUR aan rekwirante ter vergoeding van haar immateriële schade;

— de Commissie wordt verwezen in de kosten van de beide procedures.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij drie middelen aan, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA).

Ten eerste stelt zij dat het GVA blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) de verdiensten daadwerkelijk op een objectieve en gelijke grondslag heeft vergeleken, terwijl het geen rekening heeft gehouden met haar verdiensten over 2013, daar die in het beoordelingsrapport 2013 niet waren beoordeeld, zonder een poging te doen om over vergelijkbare informatie of inlichtingen te beschikken.

Ten tweede is zij van mening dat het GVA blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat het ontbreken van beoordeling in het beoordelingsrapport 2013 te wijten was aan de rekwirerende partij en dat het feit dat dit niet binnen de statutaire termijnen is betwist zich ertegen verzet dat het TABG haar verdiensten voor dat jaar beoordeelt.

Ten derde heeft het GVA blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat zij geen feiten had aangetoond die het bestaan van discriminatie op grond van geslacht konden doen vermoeden, terwijl haar beoordelingsrapport geen enkele wezenlijke beoordeling bevat, alleen omdat zij langdurig afwezig was wegens ouderschapsverlof en met haar zwangerschap verband houdend ziekteverlof.