Laat ik eerst een overzicht geven van de Duitse wetgeving. Paragraaf 6, lid 1, van titel 1 van het Weingesetz bepaalt in de sinds 1 september 1982 geldende versie, dat het alcoholgehalte van binnenlandse wijn overeenkomstig de artikelen 32 en 33 van verordening nr. 337/79 van de Raad mag worden verhoogd. Voor enkele wijnen gelden echter bijzondere regels. Zo mag op grond van paragraaf 11, lid 1, de aanduiding„in bepaalde gebieden voortgebrachte kwaliteitswijn” (v. q. p. r. d.) of eenvoudig „kwaliteitswijn” („Qualitätswein”) enkel worden gebruikt voor wijnen die een controlenummer hebben gekregen; voor de afgifte van dit nummer gelden bepaalde voorwaarden, onder meer dat aan de wijn geen GGD is toegevoegd. De regeling voor landwijn verschilt hiervan niet wezenlijk: ingevolge paragraaf 10, lid 8, is voor het gebruik van de aanduiding „Landwein” vereist dat de wijn uitsluitend uit druiven is gewonnen die in het betrokken gebied zijn geoogst, en dat hij niet met GGD is verrijkt.

De Commissie acht deze verboden onverenigbaar met de artikelen 32 en 33 van titel IV van de basisverordening nr. 337/79 en, voor zover het kwaliteitswijn betreft, met artikel 8 van verordening nr. 338/79 (beide van 5 februari 1979, PB 1979, L 54, biz. 1, resp. 48).

Wat hierin wordt bepaald, is snel gezegd. Artikel 32 verklaart, dat „indien de weersomstandigheden zulks in bepaalde wijnbouwzones... noodzakelijk hebben gemaakt, de betrokken Lid-Staten kunnen toestaan dat het alcohol-volumegehalte... wordt verhoogd”, en dat deze verhoging „geschiedt volgens de in artikel 33 genoemde oenologische procédés”. Laatstgenoemd artikel bepaalt in lid 1, zoals gewijzigd bij verordening nr. 453/80 van 18 februari 1980 (PB 1980, L 57, biz. 1), dat deze verhoging enkel als volgt mag geschieden: a) voor verse druiven, gedeeltelijk gegiste druivemost of jonge nog gistende wijn, door toevoeging van saccharose, geconcentreerde druivemost of GGD; b) voor druivemost, door toevoeging van saccharose, geconcentreerde druivemost of GGD of door gedeeltelijke concentratie; c) voor wijn die tot tafelwijn kan worden verwerkt en tafelwijn, door gedeeltelijke concentratie door afkoeling. Lid 2 voegt hieraan toe, dat gebruikmaking van „een van [deze] bewerkingen... gebruikmaking van de andere uitsluit”.

Samen met artikel 36 leggen genoemde bepalingen vrij gedetailleerd vast: a) welke minimumwaarden het alcohol-volumegehalte in de wijnbouwzones A, B en C moet hebben bereikt voordat tot verrijking mag worden overgegaan; b) welke maximumwaarden voor de toevoeging gelden; c) welke voorwaarden van tijd en plaats gelden voor de uitvoering van deze procédés en op welke wijze ze moeten worden uitgevoerd. Ten slotte bepaalt artikel 36, dat „elk van de... bedoelde bewerkingen [door de betrokkenen] bij de bevoegde [nationale] autoriteiten moet worden gemeld”. „Hetzelfde geldt voor de hoeveelheden saccharose, geconcentreerde druivemost of gerectificeerde geconcentreerde druivemost welke [zij voor dit doel] onder zich hebben”.

Analoge bepalingen gelden voor de verrijking van v. q. p. r. d. Zo bepaalt artikel 8, lid 2, vierde alinea, van verordening nr. 338/79, dat „de... verhoging [van het alcohol-volumegehalte van dergelijke wijn] slechts mag geschieden volgens de methoden en voorwaarden vermeld in artikel 33 van verordening (EEG) nr. 337/79”. Het daaropvolgende artikel 10 ten slotte bepaalt, dat „elk van de... verrijkings-(...) bewerkingen slechts is toegestaan wanneer zij onder de in artikel 36 van verordening (EEG) nr. 337/79 gestelde voorwaarden wordt uitgevoerd”.

Op het hier geschetste wettelijk kader baseert de Commissie een ontegenzeglijk helder betoog. Artikel 32, zo stelt zij, geeft de staten de bevoegdheid om te besluiten of het nodig is om voor bepaalde oogsten een verhoging van het alcoholgehalte van de wijn toe te staan. Het geeft ze echter noch de bevoegdheid om vast te stellen, welke van de in artikel 33 genoemde methodes hiertoe moet worden benut, noch om één hiervan ten gunste van de andere uit te sluiten. Het artikel zegt immers niet, dat de toevoeging moet plaatsvinden volgens één van de in artikel 33 genoemde procédés, maar bepaalt duidelijk dat deze „geschiedt volgens de... genoemde procédés”. Het in de paragrafen 10 en 11 van het Weingesetz vervatte verbod is dus klaarblijkelijk onwettig. Uiteraard betekent dit niet, aldus verzoekster, dat de Bondsrepubliek verplicht is om het gebruik van GGD voor te schrijven. Verzoekster wil enkel bereiken dat de Duitse wijnbouwers dit produkt evenzeer kunnen gebruiken als de andere produkten die uitdrukkelijk door het gemeenschapsrecht worden toegestaan.