ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Staat het Unierecht, bij de huidige stand ervan, en met name 1) het algemene Unierechtelijke beginsel van gelijke behandeling, 2) het algemene beginsel van het verbod van discriminatie op grond van leeftijd, in de zin van artikel 6, lid 3, VEU en artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, 3) het in artikel 45 VWEU neergelegde verbod van discriminatie met betrekking tot het vrije verkeer van werknemers, 4) richtlijn 2000/78/EG (1) in de weg aan een nationale, deels in de wet, deels in een collectieve arbeidsovereenkomst neergelegde, regeling — die bij overeenkomst deel is gaan uitmaken van de inhoud van een individuele arbeidsovereenkomst — krachtens welke de voorafgaande diensttijd van werknemers in de spoorvervoersector, wanneer deze vóór het achttiende levensjaar werd vervuld in het geheel niet, en wanneer deze na de voltooiing van het achttiende levensjaar, voor zover zij niet bij een „quasi openbare” binnenlandse onderneming of bij de verwerende binnenlandse werkgever zelf werd vervuld, zonder rekening te houden met de concreet verworven vaardigheden en kennis van de werknemer, slechts voor de helft wordt meegeteld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 389/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 2 oktober 2012 — Karin Gawelczyk/Generali Lebensversicherung AG

(Zaak C-439/12)

2012/C 389/05

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Karin Gawelczyk

Verwerende partij: Generali Lebensversicherung AG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 15, lid 1, eerste zin, van de Tweede richtlijn (90/619/EEG) van de Raad van 8 november 1990 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf, tot vaststelling van de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van richtlijn 79/267/EEG (Tweede richtlijn levensverzekering) (1), gelet op het bepaalde in artikel 31, lid 1, van richtlijn 92/96/EEG van [de Raad van] 10 november 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (Derde richtlijn levensverzekering) (2) in die zin worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling — zoals §5 bis, lid 2, vierde zin, VVG [Versicherungsvertragsgesetz] [Duitse wet op de verzekeringsovereenkomst], zoals gewijzigd bij het Dritte Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften vom 21. Juli 1994 (Drittes Durchführungsgesetz/EWG zum VAG [Versicherungsaufsichtsgesetz] [Duitse Derde wet van 21 juli 1994 tot uitvoering van verzekeringsrechtelijke richtlijnen van de Raad van de Europese Gemeenschappen (Derde uitvoeringswet/EEG — VAG)], krachtens welke een opzeggings- of herroepingsrecht uiterlijk een jaar na de eerste premiebetaling vervalt, zelfs wanneer de verzekeringnemer niet over het opzeggings- of herroepingsrecht is geïnformeerd?

(1) PB L 330, blz. 50.

(2) PB L 360, blz. 1.
1)

Is een merk „de gebruikelijke benaming van een waar of dienst” geworden in de zin van artikel 12, lid 2, sub a, van richtlijn 2008/95/EG (merkenrichtlijn) (1) wanneer a) de handelaars zich er weliswaar van bewust zijn dat dit een aanduiding van herkomst betreft, maar dit niet laten blijken tegenover de eindverbruikers, en b) de eindverbruikers het merk (ook) daarom niet meer als een herkomstaanduiding opvatten, maar als een gebruikelijke benaming van waren of diensten waarvoor het merk is ingeschreven.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 379/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 14 september 2012 — Wikom Elektrik GmbH/VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH

(Zaak C-416/12)

2012/C 379/23

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Wikom Elektrik GmbH

Verwerende partij: VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH

Prejudiciële vraag

„Omvat het begrip „mededeling aan het publiek”, in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG (1), de doorgifte per draad van een via de radio uitgezonden werk, wanneer de oorspronkelijke uitzending binnen het zendergebied ook draadloos kan worden ontvangen, het werk wordt doorgegeven aan bezitters van ontvangsttoestellen die de uitzending alleen of in privé- respectievelijk familiekring ontvangen, en de doorgifte door een andere dan de oorspronkelijke omroeporganisatie met winstoogmerk geschiedt?”

(1) Richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB L 167, blz. 10).
1)

Moet artikel 30, lid 4, van verordening (EG) nr. 1260/1999 (1) aldus worden uitgelegd, dat de vraag of de concessie geen relevante opbrengsten voor de concessiegever noch ongerechtvaardigde voordelen voor de concessiehouder oplevert, pas kan worden beoordeeld nadat is nagegaan of het werk een belangrijke verandering heeft ondergaan? Indien de vraag sub 1 bevestigend wordt beantwoord: a) Heeft dat artikel enkel betrekking op fysieke wijzigingen — in de zin dat het tot stand gebrachte werk niet overeenstemt met het werk in het gefinancierde project — of ook op functionele wijzigingen, en in het tweede geval, is er sprake van een belangrijke verandering als het werk „mede” — maar niet in overheersende mate — wordt gebruikt voor andere activiteiten dan in de oproep tot het indienen van subsidieaanvragen en/of de subsidieaanvraag zijn genoemd? Indien de vraag sub 1 ontkennend wordt beantwoord: b) Is dat artikel, in gevallen waarin de openbare financiering wordt benut voor de uitvoering van werken waarvan het beheer mogelijk van economisch belang is, enkel van toepassing op de fase van de totstandbrenging van het werk of vindt de verplichting de voorschriften voor openbare procedures in acht te nemen ook nog toepassing op de gunning van het beheer?
2)

Staat het Unierecht er aan in de weg dat in de lidstaat wordt geoordeeld dat een regeling „opzettelijk” niet wordt nageleefd, als bedoeld in die verordeningen, reeds omdat zich een of meer van de volgende omstandigheden heeft voorgedaan: a) in de desbetreffende niet-nageleefde randvoorwaarde reeds opzet wordt aangenomen; b) de desbetreffende randvoorwaarde complex is; c) er langdurig bestendig beleid is; d) er een actieve handeling dan wel bewust nalaten van een handeling, is; e) de landbouwer reeds eerder op de hoogte is gesteld van onvolkomenheden in de naleving ten aanzien van de betreffende randvoorwaarde en f) de mate waarin de randvoorwaarde niet wordt nageleefd daartoe aanleiding geeft?
Tweede middel : het Gerecht heeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven en/of een ontoereikende motivering aangereikt ten aanzien van de beoordeling of MasterCard een ondernemersvereniging is. Meer bepaald heeft het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven door te oordelen dat de vermeende gemeenschappelijke belangen tussen de banken en MasterCard, en ook de overgebleven beslissingbevoegdheden van de banken na de beursgang, die losstond van de multilaterale afwikkelingsvergoeding („MAV”), volstonden om MasterCard te kwalificeren als een ondernemersvereniging bij de besluitvorming over de MAV. In ieder geval zijn de beslissingsbevoegdheden van de banken na de beursgang, en de vermeende gemeenschappelijke belangen tussen de banken en MasterCard, irrelevant om te bepalen of MasterCard een ondernemersvereniging is bij de besluitvorming over de MAV.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luxemburg) op 20 juli 2012 — Caisse nationale des prestations familiales/Ulrike Wiering, Markus Wiering

(Zaak C-347/12)

2012/C 287/52

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse nationale des prestations familiales

Verwerende partij: Ulrike Wiering, Markus Wiering

Prejudiciële vraag

Moet de bevoegde overheidsinstantie van de staat van tewerkstelling alle door het gezin van de migrerende werknemer in de woonstaat ontvangen bijslagen, in casu het in de Duitse wetgeving voorziene „Elterngeld” en „Kindergeld”, in aanmerking nemen als gezinsbijslagen van dezelfde aard, wanneer zij de differentiële toeslag berekent die eventueel verschuldigd is overeenkomstig de artikelen 1, sub u-i, 4, lid 1, sub h, en 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd (1), en artikel 10, [lid 1, sub b-i], van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71 (2)?

(1) PB L 149, blz. 2.

(2) PB L 74, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 30 juli 2012 — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation/Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Zaak C-362/12)

2012/C 311/05

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation

Verwerende partijen: Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Prejudiciële vragen

1) Wanneer een belastingbetaler naar het recht van een lidstaat kan kiezen tussen twee alternatieve rechtsgronden voor een vordering tot terugbetaling van in strijd met de artikelen 49 en 63 VWEU geheven belastingen en voor een van die rechtsgronden een langere verjaringstermijn geldt, is het dan verenigbaar met het doeltreffendheidbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel dat die lidstaat een wettelijke regeling uitvaardigt waarbij die langere verjaringstermijn, zonder voorafgaande kennisgeving en met terugwerkende kracht tot op de datum van de openbare bekendmaking van het wetsvoorstel, wordt verkort?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 295/19

Hogere voorziening ingesteld op 16 juli 2012 door Pi-Design AG, Bodum France en Bodum Logistics A/S tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 8 mei 2012 in zaak T-331/10, Yoshida Metal Industry Co. Ltd/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-337/12 P)

2012/C 295/33

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Pi-Design AG, Bodum France, en Bodum Logistics A/S (vertegenwoordiger: H. Pernez, Advocate)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en Yoshida Metal Industry Co. Ltd

Conclusies

Rekwirantes verzoeken het Hof:

— het arrest van het Gerecht te vernietigen;

— gemeenschapsmerknr. 1 371 244 nietig te verklaren;

Subsidiair

— de zaak terug te wijzen naar het Gerecht met de verplichting ze naar de kamer van beroep terug te wijzen in geval van vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep;

— YOSHIDA METAL INDUSTRY CO. LTD. te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirantes voeren aan dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op grond dat het Gerecht artikel 7, lid 1, sub e-ii, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk heeft geschonden door onjuiste criteria toe te passen bij de vaststelling van de wezenlijke kenmerken van het bestreden teken en de voorgelegde bewijzen onjuist op te vatten.
3)

Indien de eerste of de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord en bijgevolg rechterlijke verbodsmaatregelen in de zin van artikel 8, lid 3, auteursrechtrichtlijn moeten worden opgelegd aan de internetproviders van de gebruiker: Is het verenigbaar met het recht van de Unie, in het bijzonder met de door dit recht vereiste afweging tussen de grondrechten van partijen, een internetprovider in het algemeen (dus zonder concrete maatregelen te gelasten) te verbieden om zijn klanten toegang tot een bepaalde website te verschaffen, zolang er op die website uitsluitend of althans voor het overgrote deel werken beschikbaar worden gesteld zonder toestemming van de rechthebbenden, wanneer de internetprovider — door aan te tonen dat hij toch alle redelijke maatregelen heeft genomen — kan verhinderen dat hem wegens schending van dit verbod dwangmaatregelen worden opgelegd?
1)

Heeft een besluit van de Commissie om overeenkomstig artikel 108, lid 3, tweede zin, VWEU de formele onderzoeksprocedure in te leiden waartegen niet is opgekomen, tot gevolg dat een nationale rechterlijke instantie in een procedure tot terugvordering van reeds gedane betalingen en tot staking van toekomstige betalingen, aan de rechtsopvatting van de Commissie in haar besluit tot inleiding van deze procedure is gebonden bij de beoordeling of sprake is van staatssteun?
—

schending van het rechtszekerheidsbeginsel bij de bepaling van de wettelijke interestvoet en onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van de vraag of Telefónica met opzet of nalatig had gehandeld;
—

het arrest van het Gerecht van 27 maart 2012 in zijn geheel vernietigen en bijgevolg de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 8 juli 2010 — waarvan op 19 juli 2010 kennis is gegeven — bevestigen, omdat daarbij de regeling van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) en met name van artikel 8, lid 1, sub b — dat enkel in oppositiebezwaarschrift nr. B1309485 is aangevoerd — volledig in acht is genomen en toegepast;
3)

Zijn de belastingautoriteiten van de aangezochte lidstaat verplicht, wanneer zij op grond van richtlijn 77/799/EEG informatie verstrekken, een bepaald minimum aan informatie in hun antwoord op te nemen, zodat duidelijk is van welke bronnen en volgens welke methode de aangezochte belastingautoriteiten de informatie hebben verkregen? Kan de belastingbetaler de juistheid van de aldus verstrekte informatie betwisten, bijvoorbeeld op grond van gebreken in de procedure in de aangezochte lidstaat voorafgaand aan de informatieverstrekking? Of is het beginsel van wederzijds vertrouwen en samenwerking van toepassing, dat bepaalt dat niet kan worden opgekomen tegen de door de aangezochte belastingautoriteiten verstrekte informatie?
1)

Dient het begrip „lokaliteiten en terreinen waar de afnemer gedurende de contractperiode werkzaam was” in de zin van artikel 5, sub b, van verordening nr. 2790/1999 (1) aldus te worden uitgelegd dat het beperkt is tot de plaats of de fysieke ruimte waar de goederen zijn verkocht of de diensten zijn geleverd gedurende de looptijd van de overeenkomst, of kan het zich uitstrekken tot het gehele gebied waar de afnemer gedurende de contractperiode werkzaam was?
1)

Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling bedoelde begrippen „eigenlijk voorwerp van de overeenkomst” en „prijs” de elementen omvatten die de tegenprestatie vormen waarop een kredietinstelling op grond van een overeenkomst voor consumentenkrediet recht heeft, te weten het jaarlijkse kostenpercentage van een kredietovereenkomst, dat met name bestaat uit de vaste of variabele rentevoet, de bankkosten en de andere in de overeenkomst opgenomen en bepaalde kosten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 200/9

Hogere voorziening ingesteld op 18 mei 2012 door Ellinika Nafpigeia AE tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 15 maart 2012 in zaak T-391/08, Ellinika Nafpigeia/Europese Commissie

(Zaak C-246/12 P)

2012/C 200/16

Procestaal: Grieks

Partijen

Rekwirant: Ellinika Nafpigeia AE (vertegenwoordigers: I. Drosos en V. Karagiannis, advocaten)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het bestreden arrest van het Gerecht in zaak Τ-391/08 vernietigen;

— de artikelen 1, lid 2, 2, 3, 5, 6, 8, lid 2, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18 en 19 van de litigieuze beschikking van de Commissie van 2 juli 2008 betreffende de steunmaatregelen C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 en CP 133/05) die door Griekenland ten behoeve van Hellenic Shipyards ten uitvoer zijn gelegd, nietig verklaren;

— subsidiair, het bestreden arrest gedeeltelijk vernietigen voor zover het betrekking heeft op de maatregelen Ε12b, Ε13a, Ε13b, Ε14, Ε16 en Ε17 van de litigieuze beschikking, en de litigieuze beschikking zelf nietig verklaren voor zover zij deze maatregelen betreft;

— meer subsidiair, het bestreden arrest gedeeltelijk vernietigen voor zover het betrekking heeft op maatregel E7 van de litigieuze beschikking, en de litigieuze beschikking zelf nietig verklaren voor zover zij deze maatregel betreft;

— de Commissie verwijzen in de kosten die rekwirante zowel voor het Gerecht als voor het Hof zijn opgekomen.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar eerste middel in hogere voorziening voert verzoekster aan dat artikel 346 VWEU in het bestreden arrest onjuist wordt uitgelegd en toegepast, hetgeen de integrale vernietiging van alle onderdelen ervan en van het dictum meebrengt, of althans van de onderdelen ervan die in de hogere voorziening zijn aangegeven. Met haar tweede middel in hogere voorziening voert verzoekster aan dat artikel 348 VWEU in het bestreden arrest onjuist wordt uitgelegd en toegepast, hetgeen de integrale vernietiging van alle onderdelen ervan en van het dictum meebrengt, of althans van de onderdelen ervan die in de hogere voorziening zijn aangegeven. Met haar derde middel in hogere voorziening voert verzoekster aan dat in het bestreden arrest haar argument met betrekking tot de schending van haar procesrechten door de litigieuze beschikking ten onrechte is verworpen, een fout die de vernietiging van het in de hogere voorziening aangegeven deel van het bestreden arrest meebrengt.
1)

Wordt het rechtstreekse en onmiddellijke verband, dat volgens de rechtspraak van het Hof doorslaggevend is voor de uitlegging van de uitdrukking „voor belaste handelingen” in de zin van artikel 17, lid 2, sub a, van richtlijn 77/388/EEG (1), bepaald door — de objectieve inhoud van de ten behoeve van de belastingplichtige verrichte prestatie (in casu de bijstand van een advocaat om te voorkomen dat een natuurlijke persoon strafrechtelijk wordt veroordeeld), of — de reden waarom de prestatie is verricht (in casu de economische activiteit van de belastingplichtige in het kader waarvan een natuurlijke persoon een strafbaar feit zou hebben gepleegd)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 mei 2012 — Fastweb SpA/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e.a.

(Zaak C-229/12)

2012/C 217/18

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Fastweb SpA

Verwerende partijen: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e.a.

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg op 8 mei 2012 — Caisse nationale des prestations familiales/Pierre-Louis Bornand

(Zaak C-217/12)

2012/C 235/11

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse nationale des prestations familiales

Verwerende partij: Pierre-Louis Bornand

Prejudiciële vraag

Kan een prestatie als de in artikelen 306 tot en met 308 van de Code de la sécurité sociale voorziene ouderschapsverloftoelage worden aangemerkt als een gezinsbijslag in de zin van de artikelen 1, sub u-i, en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1), in de gewijzigde en bijgewerkte versie ervan, die van toepassing is overeenkomstig bijlage II, Sectie A, punt 1, bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzĳds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzĳds, over het vrĳe verkeer van personen en de Slotakte, op 21 juni 1999 ondertekend te Luxemburg (2)?

(1) PB L 149, blz. 2.

(2) PB 2002, L 114, blz. 6.
1)

Is een nationale regeling, zoals vervat in het Vlaamse Decreet van 17 juli 2000 houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, zoals uitgevoerd door het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, gewijzigd door het Besluit van de Vlaamse regering van 25 februari 2005 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen, waarbij — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet de verplichting wordt opgelegd om jaarlijks een bepaald aantal groenestroomcertificaten in te leveren bij de Reguleringsinstatie (artikel 23 van voormeld decreet); — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet een administratieve geldboete wordt opgelegd door de Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), wanneer deze leverancier onvoldoende groenestroomcertificaten heeft ingeleverd ten einde te voldoen aan een opgelegde quotumverplichting inzake groenestroomcertificaten (artikel 37, § 2, van voormeld decreet); — de Reguleringsinstantie geen garanties van oorsprong uit Noorwegen en Nederland kan of wil in aanmerking nemen en dit bij gebrek aan uitvoeringsmaatregelen van de Vlaamse regering, die de gelijkheid of gelijkwaardigheid van de aflevering van deze certificaten heeft erkend (artikel 25 van voormeld decreet en artikel 15, § 1, van het Besluit van 5 maart 2004), zonder dat de gelijkheid of gelijkwaardigheid in concreto werd onderzocht door de Reguleringsinstantie; — in feite gedurende de hele tijd dat het decreet van 17 juli 2000 in werking was enkel certificaten voor de productie van groene stroom opgewekt in het Vlaamse Gewest in aanmerking werden genomen om na te gaan of was voldaan aan de quotumverplichting, terwijl er voor leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet geen enkele mogelijkheid bestond om aan te tonen dat de ingeleverde garanties van oorsprong voldeden aan de voorwaarde van het bestaan van gelijke of gelijkwaardige garanties inzake de toekenning van dergelijke certificaten, verenigbaar met artikel 34 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie en artikel 11 van de EER-Overeenkomst en/of artikel 36 van dit verdrag en artikel 13 van de EER-Overeenkomst?