ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/17

Beroep ingesteld op 14 november 2016 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

(Zaak C-575/16)

(2017/C 022/23)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en K. Walkerová, gemachtigden)

Verwerende partij: Tsjechische Republiek

Conclusies

— voor recht verklaren dat de Tsjechische Republiek niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 49 VWEU, doordat zij een nationaliteitsvoorwaarde stelt voor de uitoefening van het beroep van notaris;

— de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de Commissie vormt de nationaliteitsvoorwaarde die in de Tsjechische rechtsorde wordt gesteld voor de uitoefening van het beroep van notaris, discriminatie en een onevenredige beperking van de vrijheid van vestiging. De Tsjechische Republiek heeft bijgevolg niet voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 49 VWEU.

Voorts is de Commissie van mening dat de door de wetgeving van de Tsjechische Republiek aan notarissen opgedragen taken niet van dien aard zijn dat zij een deelneming aan de uitoefening van het openbare gezag impliceren, zodat de in de Tsjechische rechtsorde voor de toegang tot het beroep van notaris gestelde nationaliteitsvoorwaarde niet kan worden gerechtvaardigd door de uitzondering van artikel 51 VWEU.
1.

Ten eerste heeft het Gerecht een onjuist juridisch criterium toegepast bij de beoordeling of de Raad over voldoende bewijs beschikte om te oordelen dat de in de administratie van de betrokken Indonesische exporteurs opgenomen binnenlandse prijzen voor grondstoffen zodanig vertekend waren dat het gerechtvaardigd was om deze buiten beschouwing te laten en gebruik te maken van de methodologie van artikel 2, lid 5, tweede alinea, van de basisverordening. (1) Hiermee heeft het Gerecht deze instelling een te zware bewijslast opgelegd.
2)

Kan worden aangenomen dat deze fiscale zekerheid door het maximumbedrag ervan, tot 500 000 EUR zoals in het hoofdgeding is geëist, geen inbreuk maakt op de vrijheid van ondernemerschap als bedoeld in artikel 16 [van het handvest van de grondrechten van de Europese Unie], de belastingplichtige niet indirect dwingt zijn faillissement aan te vragen, niet discriminerend als bedoeld in artikel 21, lid 1, [van het Handvest] is en in het kader de inning van btw niet in strijd is met de beginselen „ne bis in idem” en niet-terugwerkende kracht als bedoeld in artikel 49, leden 1 en 3 van het [Handvest]?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door deEirinodikeio Lerou (Griekenland) op 9 november 2016 — Alessandro Saponaro, Κalliopi-Chloi Xylina

(Zaak C-565/16)

(2017/C 022/19)

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Eirinodikeio Lerou (Griekenland)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Alessandro Saponaro, Κalliopi-Chloi Xylina

Prejudiciële vragen

Ingeval wordt verzocht om toelating om een nalatenschap te verwerpen en het verzoek om toelating bij een Grieks gerecht is ingediend door de ouders van een minderjarig kind met gewone verblijfplaats in Italië, moet dan voor de geldigheid van een prorogatie van rechtsmacht op grond van artikel 12, lid 3, onder b), van verordening nr. 2201/2003 (1) ervan worden uitgegaan dat a) er sprake is van een ondubbelzinnige aanvaarding van de prorogatie van rechtsmacht vanwege de ouders als gevolg van het loutere feit dat het verzoek is ingediend bij het Griekse gerecht, b) het openbaar ministerie een van de partijen in de procedure is die de prorogatie van rechtsmacht moeten aanvaarden op het tijdstip van indiening van het verzoek, gelet op het feit dat het openbaar ministerie, naar Grieks recht, krachtens de wet partij in een dergelijke procedure is; c) de prorogatie van rechtsmacht in het belang van het minderjarige kind is aangezien dat kind en de ouders — de verzoekende partijen — hun gewone verblijfplaats in Italië hebben, terwijl de laatste woonplaats van de decujus in Griekenland was, waar de nalatenschap zich bevindt?

(1) Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB 2003, L 388, blz. 1).
1)

Zijn organismen die verkregen worden via mutagenese, genetisch gemodificeerde organismen in de zin van artikel 2 van richtlijn 2001/18/EG van 12 maart 2001 (1), ook al worden zij op grond van artikel 3 en bijlage I B van de richtlijn vrijgesteld van de opgelegde verplichtingen ten aanzien van de introductie en het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde organismen? Kunnen met name mutagenesetechnieken en in het bijzonder de nieuwe gerichte-mutagenesetechnieken, waarbij gentechnologische procedés worden toegepast, worden beschouwd als technieken die worden genoemd in bijlage I A, waarnaar artikel 2 verwijst? Moeten de artikelen 2 en 3, en de bijlagen I A en I B, van richtlijn 2001/18 van 12 maart 2001 bijgevolg aldus worden uitgelegd dat zij alle via mutagenese verkregen genetisch gemodificeerde organismen en zaden vrijstellen van de voorgeschreven maatregelen inzake preventie, effectbeoordeling en traceerbaarheid, of slechts de organismen die verkregen zijn via de al vóór de vaststelling van die bepalingen bestaande klassieke technieken van willekeurige mutagenese door ioniserende straling of blootstelling aan chemische mutagentia?
3)

Indien het antwoord op de vorige vraag luidt dat het ontslag het gevolg is van de overgang en dus in strijd is met richtlijn 2001/23/EG, moet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dan aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die een rechter of een rechterlijke instantie verbiedt ten gronde te beslissen over de argumenten van een werknemer die zijn in het kader van een collectieve ontslagprocedure gegeven ontslag aanvecht in een individuele procedure, teneinde de rechten te doen gelden die voortvloeien uit de toepassing van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bĳ overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen en van richtlijn 98/59/EG (2) van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag, op grond dat er een eerdere, in kracht van gewijsde gegane uitspraak over het collectief ontslag is gewezen in een procedure waarin de werknemer geen partij kon zijn, terwijl vakbondsafvaardigingen in het bedrijf en/of wettelijke werknemersvertegenwoordigers dat wel waren of konden zijn?
3)

Is de vervaardiging van voor de export bestemde producten met gebruik van goederen die met staatssteun zijn verkregen, een werkzaamheid die direct aan de uitgevoerde hoeveelheden is gerelateerd in de zin van artikel 1, onder d), van verordening nr. 1998/2006? Zo neen, kunnen de lidstaten dan in hun nationale recht aanvullende beperkingen opnemen voor exporteurs van producten vervaardigd met goederen waarin dankzij een belastingverlichting kon worden geïnvesteerd? Zo ja, wat is het verband tussen die bepaling en artikel 35 VWEU betreffende het verbod op kwantitatieve uitvoerbeperkingen en alle maatregelen van gelijke werking tussen de lidstaten, en is sprake van discriminatie en een inbreuk op het vrije verkeer van goederen?
1)

Moet artikel 4 van richtlijn 2004/83/EG (1) in het licht van artikel 1 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat, wanneer LGBTI’s een asielaanvraag indienen, een deskundig advies van een gerechtspsycholoog wordt ingewonnen dat op projectieve persoonlijkheidstests is gebaseerd, en dat hiermee bij de beoordeling rekening wordt gehouden, wanneer dit advies wordt opgesteld zonder dat aan de asielzoeker vragen over zijn seksuele gewoonten worden gesteld en zonder dat hij aan een lichamelijk onderzoek wordt onderworpen?
3.

de Commissie gelasten om rekwirante toegang te verlenen tot alle documenten van de Hongaarse regering in verband met de „pilot”-procedure 6874/14/JUST [CHAP(2015)00353 en CHAP(2015)00555], ongeacht of zij reeds in haar bezit zijn of haar pas later zullen worden verstrekt;
—

vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet uiterlijk op 16 juni 2015 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2012/34/EU van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 tot instelling van één Europese spoorwegruimte [PB L 343 van 14.12.2012, blz. 32], of in elk geval door die bepalingen niet aan de Commissie te hebben meegedeeld, de krachtens artikel 64, lid 1, eerste alinea, van die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—

Vernietiging van het arrest van het Gerecht van 2 juni 2016 in de zaken T-426/10–T-429/10, en in het bijzonder in zaak T-429/10, Global Steel Wire, SA/Europese Commissie
7)

Is § 2a van de aanvullende bepalingen bij verordening nr. 1 in strijd met richtlijn 2006/112/EG (2), op grond waarvan het is toegestaan de belasting over de toegevoegde waarde aan te merken als bestanddeel van de prijs voor een in de uitoefening van een vrij beroep verrichte prestatie (wat betreft de kwalificatie van belasting over de toegevoegde waarde als onderdeel van het verschuldigde advocatenhonorarium)?
2)

Moet richtlijn 2004/18 aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationaalrechtelijke bestuurlijke handeling als OUG. nr. 72/2007 (noodverordening van de regering nr. 72/2007), die voorziet in de toepassing van de bepalingen van de Gids voor de aanbesteding van overheidsopdrachten van de Europese Investeringsbank, in afwijking van de bepalingen van de regeling tot omzetting van de richtlijn in nationaal recht, zijnde in casu OUG. nr. 34/2006, om de redenen die in de memorie van toelichting zijn uiteengezet, teneinde de vóór de toetreding gesloten financieringsovereenkomst na te leven?
1)

Moeten de artikelen 138, lid 1, 140, onder a), en/of 141 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), gelezen in samenhang met, onder meer, de artikelen 33 en 40 daarvan, aldus worden uitgelegd dat, in omstandigheden als hier (in het hoofdgeding) aan de orde, de levering van goederen door een in een eerste lidstaat gevestigde belastingplichtige overeenkomstig die bepalingen moet worden vrijgesteld in het geval waarin, vóór die leveringstransactie plaatsvindt, de afnemer (dat wil zeggen een persoon die is geïdentificeerd als belastingplichtige in een tweede lidstaat) te kennen geeft voornemens te zijn die goederen onmiddellijk, alvorens ze te vervoeren vanuit de eerste lidstaat, door te verkopen aan een in een derde lidstaat gevestigde belastingplichtige, voor wie die goederen ook worden vervoerd (verzonden) naar die derde lidstaat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 350/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 1 augustus 2016 — Secretary of State for the Home Department/Franco Vomero

(Zaak C-424/16)

(2016/C 350/24)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court of the United Kingdom

Partijen in het hoofdgeding

Appellant: Secretary of State for the Home Department

Geïntimeerde: Franco Vomero

Prejudiciële vragen

1) Is verhoogde bescherming krachtens artikel 28, lid 3, onder a), [van richtlijn 2004/38/EG] (1) afhankelijk van het bezit van een duurzaam verblijfsrecht als bedoeld in artikel 16 en artikel 28, lid 2? Als het antwoord op vraag 1 ontkennend is, worden de navolgende vragen eveneens voorgelegd:

2) Is de verblijfsduur van de laatste tien jaar, als bedoeld in 28, lid 3, onder a), a) een gewone kalenderperiode, waarbij wordt teruggeteld vanaf de desbetreffende datum (in dit geval de datum van het bevel tot uitzetting), waaronder alle perioden van afwezigheid of gevangenschap zijn inbegrepen; b) een mogelijk onderbroken periode, waarbij wordt teruggeteld vanaf de desbetreffende datum en de perioden die de betrokkene niet afwezig of gevangen was, bij elkaar worden opgeteld om aldus, indien mogelijk, tot een totaal van tien jaar verblijf te komen?

3) Wat is het daadwerkelijke verband tussen het vereiste van een verblijf van tien jaar als bedoeld in artikel 28, lid 3, onder a), en de algehele beoordeling van een band van integratie?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden (PB 2004, L 158, blz. 77).
2)

Moet artikel 13, lid 3, in samenhang met artikel 8, lid 4, van richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (toegangsrichtlijn), in de oorspronkelijke versie, in samenhang met artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een nationale regelgevende instantie een exploitant met een verplichting inzake kostenoriëntering van prijzen kan verplichten de prijs jaarlijks vast te stellen op basis van de actueelste gegevens over de kosten en de aldus vastgestelde prijs met de kostenonderbouwing vóór invoering van deze prijs in het economisch verkeer ter toetsing aan de nationale regelgevende instantie voor te leggen?
1)

a) Moet artikel 220, leden 1 en 2, onder b), van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus worden uitgelegd dat de boeking van het door de belastingadministratie vastgestelde bedrag aan verschuldigde rechten moet worden geacht te zijn verricht op het ogenblik dat het besluit tot boeking of tot vaststelling van de verplichting tot betaling van de rechten door de administratie is vastgesteld, ongeacht of tegen dit besluit een administratief beroep en een beroep in rechte is ingesteld? b) Moeten de artikelen 236 en 239 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus worden uitgelegd dat, wanneer de administratie het besluit tot boeking van het desbetreffende bedrag aan rechten heeft vastgesteld en heeft bepaald dat de schuldenaar verplicht is om deze te betalen (welk besluit de belastingadministratie in casu heeft genomen), maar de schuldenaar een administratief beroep en een beroep in rechte tegen dit besluit heeft ingesteld, tegelijkertijd om kwijtschelding of terugbetaling van deze rechten moet worden verzocht overeenkomstig artikel 236 of 239 van de verordening (of kan daarentegen worden aangenomen dat in dit geval het beroep tegen het besluit van deze administratie ook een verzoek om kwijtschelding of terugbetaling van de douaneschuld omvat)? Zo ja, wat is dan het wezenlijke verschil tussen de controle op de rechtmatigheid van het administratieve besluit tot boeking en tot vaststelling van de verplichting om de rechten te betalen, enerzijds, en de kwestie die overeenkomstig artikel 236 dient te worden beslecht, anderzijds? c) Moet artikel 236, lid 2, eerste alinea, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus worden uitgelegd dat het beroep tegen het besluit van de administratie waarbij is vastgesteld dat de rechten dienen te worden betaald, en de duur van de gerechtelijke procedure de termijn voor het indienen van het verzoek om kwijtschelding of terugbetaling van de rechten verlengen (of rechtvaardigen dat deze niet in acht wordt genomen)? d) Indien de vraag betreffende de boeking of de kwijtschelding in de onderhavige zaak los van het besluit van de Europese Commissie met betrekking tot een andere lidstaat (in casu Finland) moet worden beslecht, moeten de douaneautoriteiten of de rechter dan, rekening houdend met artikel 869, onder b), van verordening (EEG) nr. 2454/93 (2) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, en met het bedrag van de mogelijke rechten in de betrokken zaak, de vraag of geen rechten hoeven te worden geboekt dan wel of deze rechten dienen te worden kwijtgescholden voorleggen aan de Europese Commissie?
1.

Eerste middel: In het bestreden arrest worden de voorwaarden waaronder sprake is van „steun” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, onjuist toegepast door de wijze waarop de begrippen „staatsmiddelen” en „controle” van de staat over de financiële middelen van particuliere ondernemingen worden uitgelegd. Het bestreden arrest gaat er ten onrechte van uit dat „autoriteiten” van de Bondsrepubliek Duitsland krachtens de Duitse wet op hernieuwbare energiebronnen „controle” uitoefenen over de geldelijke middelen van de transmissiesysteembeheerders en de energiebedrijven die betrokken zijn bij het in Duitsland bestaande systeem voor de bevordering van hernieuwbare energiebronnen, en dat die autoriteiten ten aanzien van deze middelen dus een beheersbevoegdheid uitoefenen. Het Gerecht had daarentegen moeten oordelen dat de wet op hernieuwbare energiebronnen uitsluitend civielrechtelijke contractuele betrekkingen tussen individuele ondernemingen van de Duitse energiemarkt regelt, maar geen staatscontrole over de geldelijke middelen van deze ondernemingen in het leven roept.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 335/36

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 27 juni 2016 — Strafzaken tegen Wamo BVBA, Luc Cecile Jozef Van Mol

(Zaak C-356/16)

(2016/C 335/49)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Wamo BVBA,

Luc Cecile Jozef Van Mol

Prejudiciële vraag

Dient richtlijn 2005/29/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt te worden uitgelegd in de zin dat zij zich verzet tegen een nationale wet die aan elke natuurlijke of rechtspersoon het verbod oplegt om reclame voor ingrepen van esthetische heelkunde of niet-heelkundige esthetische geneeskunde te verspreiden, zoals voorzien bij artikel 20/1 van de Wet van 23 mei 2013 tot regeling van de vereiste kwalificaties om ingrepen van niet-heelkundige esthetische geneeskunde en esthetische heelkunde uit te voeren en tot regeling van de reclame en informatie betreffende die ingrepen (B.S., 2 juli 2013), ingevoegd bij de Wet van 10 februari 2014 houdende diverse bepalingen inzake gezondheid (B.S., 30 april 2014)?

(1) Richtlijn betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2005, L 149, blz. 22).
1)

Is de uiterste datum die in richtlijn 2010/28/EU (1) is vastgesteld met de uitdrukkingen „uiterlijk op 31 december 2010” in artikel 3, lid 1, en „uiterlijk op die datum” in artikel 3, lid 1, tweede alinea, waarmee ook naar 31 december 2010 wordt verwezen, uitgelegd in samenhang met de termijn van zes maanden als bedoeld in overweging 8 van richtlijn 2010/28, een uiterste termijn gelet op het doel van het bij richtlijn 91/414/EEG (2) van de Raad van 15 juli 1991 ingestelde systeem, waardoor die termijn niet kan worden verlengd door de lidstaten en derhalve definitief is vastgesteld in die richtlijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/16

Beroep ingesteld op 1 juni 2016 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

(Zaak C-314/16)

(2016/C 287/20)

Procestaal: Tsjechisch

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Z. Malůšková en J. Hottiaux)

Verwerende partij: Tsjechische Republiek

Conclusies

1. voor recht verklaren dat: a. de Tsjechische Republiek de krachtens artikel 4, lid 1, en artikel 4, lid 4, onder d) en f), van richtlijn 2006/126/EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door er niet voor te zorgen dat de definitie van de groepen C1 en C enkel ziet op voertuigen niet behorende tot de groepen D1 en D; b. de Tsjechische Republiek de krachtens artikel 4, lid 1, en artikel 4, lid 4, onder h), van richtlijn 2006/126/EG (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door de definitie van groep D1 te beperken tot voertuigen ontworpen en gebouwd voor meer dan 8 personen;

2. de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Artikel 4, lid 1, van richtlijn 2006/126/EG voorziet erin dat met rijbewijzen gemotoriseerde voertuigen van de in dat artikel omschreven categorieën dienen te mogen worden bestuurd. In artikel 4, lid 4, onder d) en f), van de richtlijn worden de groepen C1 en C nader gedefinieerd. Voor beide groepen is uitdrukkelijk de voorwaarde gesteld dat de groep voertuigen „niet behorende tot de categorieën D 1 of D” moet omvatten. De Tsjechische wetgeving waarin groepen voertuigen worden gedefinieerd bevat echter niet de voorwaarde dat de groepen C1 en C zijn beperkt tot „motorvoertuigen niet behorende tot de categorieën D 1 of D”.

Artikel 4, lid 4, onder h), van richtlijn 2006/126/EG definieert groep D1 als een groep waaronder voertuigen vallen „ontworpen en gebouwd voor het vervoer van ten hoogste 16 personen, de bestuurder niet meegerekend”, zonder een minimumaantal personen vast te stellen. In de Tsjechische wetgeving is evenwel voorzien in de aanvullende eis dat voertuigen bestemd voor het vervoer van meer dan 8 personen in groep D1 dienen te worden ingedeeld.

(1) PB L 403, blz. 18.
1)

Staat artikel 49 VWEU in de weg aan een Finse regeling volgens welke, in een geval waarin een binnenlandse vennootschap activa van een in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting door middel van inbreng van een bedrijf aan een in die staat gevestigde vennootschap vervreemdt en daarvoor als tegenprestatie nieuwe aandelen verkrijgt, de overdracht van de activa direct in het jaar van overdracht wordt belast, terwijl in een overeenkomstige binnenlandse situatie de heffing pas plaatsvindt op het tijdstip van realisatie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht München I (Duitsland) op 4 april 2016 – Strafzaak tegen Ionel Opria

(Zaak C-188/16)

(2016/C 260/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht München I

Partijen in de strafzaak

Ionel Opria

Andere partij: Staatsanwaltschaft München I

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 2, 3, lid 1, onder c), en 6, leden 1 en 3, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich ook dan verzetten tegen de wettelijke voorschriften van een lidstaat die bepalen dat in het kader van een strafzaak gericht tegen een beklaagde die geen vaste woon- of verblijfplaats in de lidstaat heeft, de aan hem gerichte strafbeschikking kan worden betekend aan een door hem met het oog op de betekeningen benoemde gemachtigde, met als gevolg dat de strafbeschikking in kracht van gewijsde gaat na het verstrijken van de termijn voor verzet (van 2 weken) die ingaat vanaf de betekening aan de gemachtigde, wanneer de wettelijke voorschriften erin voorzien dat beklaagden die binnen 2 weken nadat zij van de strafbeschikking daadwerkelijk kennis hebben genomen bij het bevoegde gerecht schriftelijk verzet instellen tegen de strafbeschikking, ambtshalve in de vorige toestand moeten worden hersteld, met als gevolg dat de procedure vanaf die beslissing tot herstel in de vorige toestand wordt voortgezet alsof tijdig verzet is ingesteld?

(1) PB L 142, blz. 1.