ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Vrij verkeer van personen - Werknemers - Recht van Turkse onderdanen op verlenging van verblijfsvergunning - Voorwaarden - Werknemer die tot legale arbeidsmarkt behoort en legale arbeid verricht - Werknemer die activiteit verricht bedoeld om zijn opneming in beroepsleven te vergemakkelijken en gefinancierd uit openbare middelen - Daaronder begrepen

(Besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 6, lid 1)

Samenvatting

Artikel 6, lid 1, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije moet aldus worden uitgelegd, dat een Turks onderdaan die met een onvoorwaardelijke arbeidsvergunning gedurende een ononderbroken periode van meer dan één jaar in een lidstaat bij een en dezelfde werkgever legaal een reële en daadwerkelijke economische activiteit heeft verricht, als tegenprestatie waarvoor hij een gebruikelijke vergoeding ontving, een werknemer is die tot de legale arbeidsmarkt van die lidstaat behoort en aldaar legale arbeid verricht in de zin van die bepaling.

Voor zover hij over werk bij dezelfde werkgever beschikt, kan die Turkse onderdaan dus aanspraak maken op verlenging van zijn verblijfsvergunning in de lidstaat van ontvangst, ook wanneer de arbeid die hij aldaar heeft verricht, volgens de regeling van die staat aan een beperkte groep personen was voorbehouden, bedoeld was om de opneming van de begunstigde in het beroepsleven te vergemakkelijken en uit openbare middelen werd gefinancierd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Probleem van bevoegdheid binnen nationale rechterlijke organisatie - Oplossing afhankelijk van kwalificatie van rechtssituatie vanuit oogpunt van gemeenschapsrecht - Nut van prejudiciële beslissing

(EG-Verdrag, art. 177)

2 Gemeenschapsrecht - Voorrang -Strijdig nationaal recht - Niet-toepasselijkheid van rechtswege van bepalingen zonder dat dit non-existentie daarvan tot gevolg heeft

3 Gemeenschapsrecht - Rechtstreekse werking - Nationale heffingen die onverenigbaar zijn met gemeenschapsrecht - Terugbetaling - Modaliteiten - Toepassing van nationaal recht - Kwalificatie van rechtsverhouding tussen belastingdienst en belastingplichtigen

Samenvatting

1 Het staat aan de rechtsorde van iedere lidstaat om de rechterlijke instantie aan te wijzen die bevoegd is voor de berechting van geschillen over aan de communautaire rechtsorde ontleende individuele rechten, met dien verstande dat de lidstaten in elk geval gehouden zijn een effectieve bescherming van die rechten te verzekeren. Onder dit voorbehoud dient het Hof zich niet in te laten met de beslechting van bevoegdheidsvragen die op het niveau van de nationale rechterlijke organisatie kunnen rijzen bij de kwalificatie van bepaalde op het gemeenschapsrecht gebaseerde rechtssituaties.

In het kader van een prejudiciële verwijzing is het Hof evenwel bevoegd de nationale rechter de elementen van gemeenschapsrecht te verschaffen die kunnen bijdragen tot de oplossing van de bevoegdheidsvraag waarvoor hij zich gesteld ziet.

2 De onverenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van een nationaalrechtelijke regel van latere datum heeft niet de non-existentie van die regel tot gevolg. In een dergelijke situatie is de nationale rechter evenwel verplicht die regel buiten toepassing te laten, met dien verstande dat die verplichting geen beperkingen stelt aan zijn bevoegdheid om, wanneer naar binnenlands recht verschillende wegen kunnen worden bewandeld, zijn keuze te bepalen op de middelen welke geëigend zijn de door het gemeenschapsrecht verleende individuele rechten te waarborgen.

3 De verplichting van de nationale rechter om een nationale wettelijke regeling waarbij een met het gemeenschapsrecht strijdige belasting werd ingevoerd, buiten toepassing te laten, moet hem er in beginsel toe brengen, vorderingen tot terugbetaling van die belasting toe te wijzen. Deze terugbetaling dient te worden verzekerd overeenkomstig de bepalingen van zijn nationale recht, met dien verstande dat die bepalingen niet ongunstiger mogen zijn dan die voor soortgelijke nationale procedures en de uitoefening van de door de communautaire rechtsorde verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk mogen maken. Een eventuele nieuwe kwalificatie van de rechtsverhouding tussen de belastingdienst en de vennootschappen van een lidstaat, die bij de inning van een nadien in strijd met het gemeenschapsrecht bevonden nationale belasting is ontstaan, hangt dus af van het nationale recht.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal - Belasting op notariële akte die terugbetaling van obligatielening vaststelt - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 11, sub b, en 12, lid 1, sub d)

Samenvatting

Artikel 11, sub b, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, moet aldus worden uitgelegd, dat het verbod om een obligatielening aan belasting te onderwerpen, ook geldt voor het aan belasting onderwerpen van de terugbetaling van een dergelijke lening. Al wordt in dat artikel niet uitdrukkelijk melding gemaakt van de terugbetaling van een obligatielening, het toestaan van het heffen van belasting bij de terugbetaling van een obligatielening terwijl het heffen van belasting bij de uitgifte van een dergelijke lening is verboden, zou tot gevolg hebben, dat in strijd met het door de richtlijn nagestreefde doel de lening als globale verrichting voor het bijeenbrengen van kapitaal aan belasting wordt onderworpen. Volgens artikel 11, sub b, mogen overigens niet alleen obligatieleningen, maar ook alle daarmede verband houdende formaliteiten aan geen enkele belasting worden onderworpen.

Artikel 11, sub b, moet derhalve aldus worden uitgelegd, dat het verbod om obligatieleningen aan belasting te onderwerpen, ook geldt voor een belasting op notariële akten waarbij de terugbetaling van een lening wordt vastgesteld. Een dergelijke belasting komt niet in aanmerking voor de in artikel 12, lid 1, sub d, van de richtlijn bedoelde afwijking, daar de terugbetaling van een obligatielening een specifieke financiële verrichting is, die verschilt van de doorhaling van een hypotheek gevestigd om de nakoming van de uit de lening voortvloeiende verbintenissen te waarborgen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Informatieprocedure op gebied van normen en technische voorschriften - Verplichting van lidstaten om Commissie ieder ontwerp van technisch voorschrift mee te delen - Nationale regeling inzake ademanalyseapparaten - Geen mededeling aan Commissie - Bewijs verkregen door middel van ademanalyseapparaat dat volgens niet meegedeelde voorschriften is goedgekeurd - Toelaatbaarheid

(Richtlijn 83/189 van de Raad, art. 1 en 8)

Samenvatting

Richtlijn 83/189 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften, moet aldus worden uitgelegd, dat het niet nakomen van de bij artikel 8 van de richtlijn opgelegde verplichting tot mededeling van een technische regeling inzake ademanalyseapparaten, niet tot gevolg heeft, dat bewijs verkregen door middel van een ademanalyseapparaat dat volgens niet meegedeelde voorschriften is goedgekeurd, niet kan worden gebruikt tegen een particulier die terechtstaat ter zake van rijden onder invloed.

Ofschoon het niet mededelen van technische voorschriften, wat een schending van een vormvoorschrift bij de vaststelling ervan oplevert, tot niet-toepasselijkheid van die voorschriften leidt, voor zover zij het gebruik of de verhandeling belemmeren van een product dat niet aan die voorschriften voldoet, betekent dit echter niet, dat elk gebruik van een product dat aan de niet aangemelde voorschriften voldoet, onwettig wordt. Het gebruik van een ademanalyseapparaat door de overheid kan geen belemmering voor het handelsverkeer scheppen, die had kunnen worden vermeden indien de mededelingsprocedure was gevolgd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Intrekking van bestreden handeling in loop van geding - Behoud van rechten ontstaan bij degenen tot wie handeling was gericht - Beroep zonder voorwerp geraakt - Neen

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG)]

2 Handelingen van de instellingen - Intrekking - Onwettige handelingen - Voorwaarden - Behoud van gevolgen - Ontoelaatbaarheid

Samenvatting

1 Een beroep tot nietigverklaring geraakt niet zonder voorwerp wegens de gedeeltelijke intrekking van de bestreden handeling in de loop van het geding wanneer in de intrekkingshandeling wordt verklaard dat de rechten die de ingetrokken handeling kan hebben doen ontstaan bij degenen tot zij was gericht, onverlet blijven.

2 Het gaat niet aan, dat een instelling van de Gemeenschap die onbevoegd een handeling heeft verricht, deze handeling intrekt zodra de wettigheid ervan voor het Hof wordt betwist, doch tegelijkertijd in wezen de gevolgen ervan laat voortbestaan, om aldus, ondanks de intrekking van de onwettige handeling, de doelstelling te verwezenlijken die haar bij de vaststelling ervan voor ogen stond.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Vrij verrichten van diensten - Afwijkingen - Redenen van openbare orde - Strafrechtelijke veroordeling wegens druggebruik - Automatisch levenslang verblijfsverbod, uitgesproken ten aanzien van gemeenschapsonderdanen - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 48, 52, 56 en 59; richtlijn 64/221 van de Raad, art. 3)

Samenvatting

De artikelen 48, 52 en 59 van het Verdrag en artikel 3 van richtlijn 64/221 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid, verzetten zich tegen een nationale regeling die, behoudens enkele uitzonderingen, met name van familiale aard, de nationale rechter verplicht te gelasten dat onderdanen van de andere lidstaten, die schuldig zijn verklaard aan de strafbare feiten van het kopen en het in bezit hebben van verdovende middelen uitsluitend voor eigen gebruik, voor hun leven uit het grondgebied worden uitgezet.

Een dergelijke sanctie vormt een belemmering van de in de voornoemde artikelen van het Verdrag neergelegde fundamentele vrijheden. Hoewel een lidstaat het gebruik van verdovende middelen als een zodanig gevaar voor de samenleving kan beschouwen, dat ten aanzien van buitenlanders die de nationale wetgeving inzake verdovende middelen overtreden, bijzondere maatregelen gerechtvaardigd zijn om de openbare orde te beschermen, kan ten aanzien van een gemeenschapsonderdaan enkel een uitzettingsmaatregel - gerechtvaardigd op grond van de uitzondering betreffende de openbare orde in met name artikel 56 van het Verdrag - worden getroffen, wanneer zijn persoonlijk gedrag, buiten het feit dat hij de narcoticawet heeft overtreden, een werkelijke en genoegzaam ernstige bedreiging vormt, die een fundamenteel belang van de samenleving aantast.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Overgang van ondernemingen - Behoud van rechten van werknemers - Richtlijn 77/187 - Werkingssfeer - Gedeeltelijke of volledige overdracht van activa van onderneming in vrijwillige vereffening - Daaronder begrepen

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 1, lid 1)

2 Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Overgang van ondernemingen - Behoud van rechten van werknemers - Richtlijn 77/187 - Verzet van werknemer tegen overgang van overeenkomst op verkrijger - Toelaatbaarheid - Aanmerkelijke wijziging van arbeidsvoorwaarden als gevolg van overgang - Verbreking toe te schrijven aan werkgever

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 3, lid 1, en 4, lid 2)

Samenvatting

1 Artikel 1, lid 1, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, moet aldus worden uitgelegd, dat het van toepassing is ingeval een vennootschap in vrijwillige vereffening haar activa geheel of gedeeltelijk overdraagt aan een andere vennootschap, die een werknemer vervolgens opdrachten geeft die volgens de verklaring van de vennootschap in vereffening moeten worden uitgevoerd.

2 Artikel 3, lid 1, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, staat er niet aan in de weg, dat een werknemer die op het tijdstip van de overgang van de onderneming in dienst is van de vervreemder, zich verzet tegen de overgang van zijn arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding op de verkrijger, mits de werknemer in vrijheid tot die beslissing is gekomen. De verwijzende rechter dient na te gaan, of de door de verkrijger voorgestelde arbeidsovereenkomst een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden ten nadele van de werknemer ten gevolge heeft. Ingevolge artikel 4, lid 2, van de richtlijn moeten de lidstaten bepalen, dat in een dergelijk geval de arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding wordt geacht te zijn verbroken door toedoen van de werkgever.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschapsrecht - Beginselen - Gelijke behandeling - Discriminatie op grond van nationaliteit - Verbod - Werkingssfeer - Onderdanen van lidstaten die zich naar andere lidstaat begeven om aldaar diensten te ontvangen of te kunnen ontvangen en die recht van vrij verkeer bedoeld in artikel 8 A van Verdrag genieten - Daaronder begrepen

(EG-Verdrag, art. 6, 8 A en 59)

2 Gemeenschapsrecht - Beginselen - Gelijke behandeling - Discriminatie op grond van nationaliteit - Verbod - Werkingssfeer - Nationale wettelijke regeling inzake taalgebruik in strafzaken - Daaronder begrepen - Voorwaarden

(EG-Verdrag, art. 6)

3 Gemeenschapsrecht - Beginselen - Gelijke behandeling - Discriminatie op grond van nationaliteit - Nationale wettelijke regeling inzake taalgebruik in strafzaken - Discriminatie van onderdanen van andere lidstaten die gebruik maken van hun recht van vrij verkeer - Verbod

(EG-Verdrag, art. 6)

Samenvatting

1 Tot de door het gemeenschapsrecht geregelde situaties waarvoor het in artikel 6 van het Verdrag neergelegde verbod van "elke discriminatie op grond van nationaliteit" geldt, behoren met name die welke vallen onder het door artikel 59 van het Verdrag verleende recht van vrijheid van dienstverrichting. Derhalve vallen de onderdanen van de lidstaten die zich, zonder gebruik te maken van een andere door het Verdrag gewaarborgde vrijheid, naar een andere lidstaat begeven om aldaar diensten te ontvangen of te kunnen ontvangen, onder die bepaling en kunnen zij zich vrijelijk begeven naar en zich verplaatsen in de lidstaat waar de diensten worden ontvangen. Overigens bepaalt artikel 8 A van het Verdrag: "Iedere burger van de Unie heeft het recht vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, onder voorbehoud van de beperkingen en voorwaarden die bij dit Verdrag en de bepalingen ter uitvoering daarvan zijn vastgesteld."

2 Het door een nationale wettelijke regeling toegekende recht te verzoeken om behandeling van een strafzaak in een andere taal dan de hoofdtaal van de betrokken staat, valt binnen de werkingssfeer van het Verdrag en moet in overeenstemming zijn met artikel 6 daarvan.

Het strafrecht en het strafprocesrecht behoren in het algemeen weliswaar tot de bevoegdheid van de lidstaten, doch het gemeenschapsrecht stelt grenzen aan die bevoegdheid. Dergelijke bepalingen mogen namelijk niet leiden tot discriminatie van personen aan wie het gemeenschapsrecht het recht op gelijke behandeling toekent, noch de door dit recht gewaarborgde fundamentele vrijheden beperken.

3 Artikel 6 van het Verdrag staat in de weg aan een nationale wettelijke regeling die burgers die een bepaalde andere taal dan de hoofdtaal van de betrokken lidstaat spreken en op het grondgebied van een bepaalde gemeenschap wonen, het recht toekent te verzoeken om behandeling van de strafzaak in hun taal, wanneer dit recht wordt onthouden aan onderdanen van andere lidstaten die dezelfde taal spreken en op dat grondgebied reizen en verblijven.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu - Waterverontreiniging - Richtlijn 76/464 - Verplichting, programma's tot vermindering van verontreiniging, veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen, vast te stellen en aan Commissie mee te delen - Draagwijdte - Verzuim relevante basisinformatie te verstrekken - Schending van artikel 5 van Verdrag

(EG-Verdrag, art. 5; richtlijn 76/464 van de Raad, art. 7, leden 1 en 6)

Samenvatting

Onder "verontreiniging" van het water, waarvan de in artikel 7, lid 1, van richtlijn 76/464 bedoelde programma's de vermindering tot doel hebben, wordt volgens de definitie van artikel 1, lid 2, sub e, van die richtlijn verstaan "het direct of indirect door de mens lozen van stoffen of energie in het aquatisch milieu, ten gevolge waarvan de gezondheid van de mens in gevaar kan worden gebracht, het leven en de ecosystemen in het water kunnen worden geschaad, de mogelijkheden tot recreatie kunnen worden aangetast of een ander rechtmatig gebruik van het water kan worden gehinderd". De verplichting tot vaststelling van de programma's in de zin van artikel 7, lid 1, geldt dus met betrekking tot wateren waarin dergelijke lozingen plaatsvinden.

Bovendien betreft de door artikel 7, lid 6, van de richtlijn opgelegde verplichting, de programma's en de resultaten van de toepassing ervan aan de Commissie mee te delen, enkel de reeds vastgestelde programma's. Een lidstaat die de Commissie niet de door haar gevraagde inlichtingen over de mate van waterverontreiniging op zijn grondgebied verstrekt, teneinde de instelling in staat te stellen de omvang van de voor de lidstaat uit artikel 7 van de richtlijn voortvloeiende verplichtingen te kennen, schendt dus artikel 5 van het Verdrag.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu - Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten - Richtlijn 85/337 - Project waarvoor reeds vóór datum van verstrijken van omzettingstermijn vergunning was verleend - Inleiding van nieuwe vergunningsprocedure na die datum - Projecten die aan verplichting inzake milieueffectbeoordeling zijn onderworpen

(Richtlijn 85/337 van de Raad)

Samenvatting

Richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, moet aldus worden uitgelegd, dat zij een lidstaat niet toestaat, de in bijlage I bij de richtlijn opgenomen projecten te ontheffen van de verplichtingen inzake de milieueffectbeoordeling, wanneer

- voor die projecten reeds een vergunning was verleend vóór 3 juli 1988, de datum waarop de termijn tot omzetting van de richtlijn afliep,

- bij de voorbereiding van die vergunning geen milieueffectbeoordeling had plaatsgevonden die voldeed aan de eisen die de richtlijn daaraan stelt, en van die vergunning geen gebruik is gemaakt, en

- na 3 juli 1988 formeel een nieuwe vergunningsprocedure is ingeleid.

Weliswaar geldt het beginsel van de verplichte milieueffectbeoordeling overeenkomstig de richtlijn niet in gevallen waarin de vergunningsprocedure vóór 3 juli 1988 is ingeleid en op die datum nog steeds aanhangig is. Vermeden moet immers worden, dat procedures die op nationaal niveau reeds gecompliceerd zijn en die formeel vóór genoemde datum zijn ingeleid, worden verzwaard en vertraagd ten gevolge van specifieke eisen die door de richtlijn worden voorgeschreven. Deze overwegingen gelden evenwel niet in bovengenoemde omstandigheden, te meer waar in de nieuwe vergunningsprocedure de beroepsmogelijkheden van het nationale recht openstaan.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Bevoegdheid van Hof - Handelingen op basis van artikel K.3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie - Grenzen

(EG-Verdrag, art. 100 C en 173; Verdrag betreffende de Europese Unie, art. K.3, lid 2, L en M)

2 Harmonisatie van wetgevingen - Artikel 100 C EG-Verdrag - Werkingssfeer - Regeling inzake luchthaventransitvisum - Daarvan uitgesloten - Materie die valt onder gemeenschappelijk optreden in de zin van artikel K.3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie

(EG-Verdrag, art. 3, sub d, en 100 C, lid 1; Verdrag betreffende de Europese Unie, art. K.3, lid 2)

Samenvatting

3 Ingevolge artikel M van het Verdrag betreffende de Europese Unie doet een bepaling als artikel K.3, lid 2, volgens welke de Raad tot gemeenschappelijk optreden kan besluiten op de in artikel K.1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie genoemde gebieden, geen afbreuk aan de bepalingen van het EG-Verdrag. Volgens artikel L van het Verdrag betreffende de Europese Unie zijn de bepalingen die betrekking hebben op de bevoegdheid van het Hof en de uitoefening van die bevoegdheid, van toepassing op artikel M. Het Hof dient dus erop toe te zien, dat de handelingen waarvan de Raad stelt dat zij onder artikel K.3, lid 2, vallen, geen inbreuk maken op de bevoegdheden die de bepalingen van het EG-Verdrag aan de Gemeenschap toekennen.

Daaruit volgt dat het Hof, wanneer het zich moet uitspreken over een beroep, strekkende tot de vaststelling, dat een handeling van de Raad, die is vastgesteld op basis van artikel K.3, lid 2, sub b, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, wegens het voorwerp ervan onder de werkingssfeer van artikel 100 C EG-Verdrag valt, zodat zij op deze bepaling had moeten worden gebaseerd, bevoegd is om de inhoud van de handeling aan artikel 100 C EG-Verdrag te toetsen teneinde na te gaan of de handeling geen afbreuk doet aan de bevoegdheid die de Gemeenschap krachtens deze bepaling heeft.

4 Uitgelegd met inachtneming van artikel 3, sub d, EG-Verdrag, volgens hetwelke het optreden van de Gemeenschap teneinde de in artikel 2 genoemde doelstellingen te bereiken, mede omvat: "maatregelen inzake binnenkomst en verkeer van personen in de interne markt, overeenkomstig artikel 100 C", doelt het begrip "overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten" van artikel 100 C, lid 1, op de overschrijding van deze grenzen via een grenscontrolepost in een luchthaven, waardoor binnenkomst en verkeer in de interne markt voor de houder van het visum mogelijk wordt gemaakt.

Een luchthaventransitvisum, dat is ingevoerd door het gemeenschappelijk optreden van de Raad op basis van artikel K.3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, verleent de houder ervan evenwel niet het recht om de buitengrenzen van de lidstaten te overschrijden in de zin van artikel 100 C EG-Verdrag. Derhalve moet worden vastgesteld, dat het voornoemde gemeenschappelijk optreden niet onder deze bepaling valt.