ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moeten artikel 2, lid 1, sub a en c, van verordening (EG) nr. 2027/97 van de Raad van 9 oktober 1997 betreffende de aansprakelijkheid van luchtvervoerders bij ongevallen (1), artikel 3, sub c en g, van verordening (EG) nr. 785/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende de verzekeringseisen voor luchtvervoerders en exploitanten van luchtvaartuigen (2) alsmede artikel 1, lid 1, van het op 28 mei 1999 te Montreal ondertekende Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer (3) aldus worden uitgelegd dat schadevorderingen van een benadeelde — die passagier was van een luchtvaartuig waarvan de plaats van vertrek en aankomst dezelfde plaats in een lidstaat was, — die als passagier om niet door de piloot werd vervoerd, — wiens vlucht tot doel had, een onroerend goed vanuit de lucht te bezichtigen met het oog op een met de piloot voorgenomen transactie in verband met dat goed, en — die als passagier lichamelijk letsel heeft opgelopen doordat het luchtvaartuig is neergestort, uitsluitend moeten worden beoordeeld op grond van artikel 17 van het op 28 mei 1999 te Montreal ondertekende Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer en dat het nationale recht niet van toepassing is? Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 245/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 18 april 2014 — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Teekanne GmbH & Co. KG

(Zaak C-195/14)

2014/C 245/04

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Verwerende partij: Teekanne GmbH & Co. KG

Prejudiciële vraag

Mogen de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede de daarvoor gemaakte reclame door het voorkomen, de beschrijving of de grafische voorstelling, de indruk wekken dat een bepaald ingrediënt aanwezig is, terwijl dit ingrediënt in werkelijkheid ontbreekt, en dit enkel blijkt uit de lijst van ingrediënten overeenkomstig artikel 3, lid 1, punt 2, van richtlijn 2000/13/EG? (1)

(1) Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame (PB L 109, blz. 29), in de voor het laatst bij richtlijn 2013/20/EU van de Raad van 13 mei 2013 tot aanpassing van een aantal richtlijnen op het gebied van voedselveiligheid en veterinair en fytosanitair beleid, in verband met de toetreding van de Republiek Kroatië (PB L 158, blz. 234) gewijzigde versie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbeidsrechtbank Luik (België) op 14 mei 2014 — Abdoulaye Amadou Tall/Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW van Hoei)

(Zaak C-239/14)

2014/C 223/14

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank Luik

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Abdoulaye Amadou Tall

Verwerende partij: Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW van Hoei)

Prejudiciële vraag

Krachtens artikel 39/1 van de Wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, gelezen in samenhang met de artikelen 39/2, § 1, derde alinea, 39/76, 39/82, § 4, tweede alinea, sub d, en 57/6/2, van diezelfde wet, kunnen tegen een beslissing tot niet-inoverwegingneming van een meervoudige asielaanvraag enkel de beroepen tot nietigverklaring en tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid worden ingesteld. Zijn deze beroepen, gelet op het feit dat de rechter daarbij niet over volle rechtsmacht beschikt, zij geen opschortende werking hebben en de asielzoeker tijdens het onderzoek ervan noch een verblijfsrecht, noch recht op materiële hulp heeft, verenigbaar met de vereisten van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 39 van richtlijn 2005/85 van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (1), die voorzien in een recht op een doeltreffende voorziening in rechte?

(1) PB L 326, blz. 13.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 223/4

Beroep ingesteld op 16 april 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk Denemarken

(Zaak C-190/14)

2014/C 223/05

Procestaal: Deens

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve, U. Nielsen, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Denemarken

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk Denemarken, door geen definitieve stroomgebiedbeheerplannen uiterlijk op 22 maart 2009 te publiceren, de Commissie er niet uiterlijk op 22 maart 2010 een kopie van te zenden en in geen geval erover te hebben ingelicht, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid; (1)

— het koninkrijk Denemarken verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Denemarken erkende meermaals — laatst bij antwoord van 18 december 2013 op het aanvullend met redenen omkleed advies van de Commissie — dat voor geen van de vier stroomgebieden in Denemarken een stroomgebiedbeheerplan was opgesteld en dat een kopie van de definitieve stroomgebiedbeheerplannen voor een periode van zes jaar tot 22 december 2015 niet aan de Commissie was gezonden.

Volgens de Commissie heeft Denemarken artikel 13, leden 1, 2 en 6, van de richtlijn nog steeds niet nageleefd. Volgens het antwoord van Denemarken van 8 mei 2013 zal artikel 13 van de richtlijn tot mei 2014 (ongeveer 3,5 jaar na de voorgeschreven termijn) niet worden nageleefd. Voorts heeft Denemarken volgens de Commissie nog steeds niet voldaan aan de vereisten van artikel 15, lid 1, van de richtlijn dat een termijn van 22 maart 2010 voor toezending aan de Commissie stelt.

(1) PB L 327, blz. 1.
1.

Vaststellen dat Hongarije met de invoering en de handhaving van het SZÉP-kaartsysteem, dat is geregeld bij regeringsbesluit nr. 55/2011 van 12 april 2011 en gewijzigd bij wet nr. CLVI van 2011, inbreuk heeft gemaakt op richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (1), voor zover: — § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, junctis § 2, lid 2, sub d, van wet nr. XCVI van 1993, § 2, sub b, van wet nr. CXXXII van 1997 en de § § 1, 2, leden 1 en 2, 55, leden 1 en 3, en 64, lid 1, van wet nr. IV van 2006, de uitgifte van de SZÉP-kaart door bijkantoren van ondernemingen uitsluit, en dus de artikelen 14, punt 3, en 15, lid 2, sub b, van richtlijn 2006/123 schendt; — § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, junctis de § § 1, 2, leden 1 en 2, 55, leden 1 en 3, en 64, lid 1, van wet nr. IV van 2006, § 2, lid 2, sub d, van wet nr. XCVI van 1993 en § 2, sub b, van wet nr. CXXXII van 1997, gelet op de voorwaarden die worden gesteld in § 13, sub a, b, en c, van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, de activiteit van groepen van ondernemingen niet erkent wanneer de moedermaatschappij ervan niet naar Hongaars recht is opgericht, en de ondernemingen van die groep niet de rechtsvorm van een vennootschap naar Hongaars recht hebben, en dus artikel 15, leden 1, 2, sub b, en 3, van richtlijn 2006/123 schendt; — § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, junctis de § § 1, 2, leden 1 en 2, 55, leden 1 en 3, en 64, lid 1, van wet nr. IV van 2006, § 2, lid 2, sub d, van wet nr. XCVI van 1993 en § 2, sub b, van wet nr. CXXXII van 1997, de mogelijkheid van uitgifte van de SZÉP-kaart door banken en andere kredietinstellingen handhaaft, aangezien alleen deze instellingen aan de voorwaarden van § 13 van het besluit kunnen voldoen, en dus artikel 15, leden 1, 2, sub d, en 3, van richtlijn 2006/123 schendt; — § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart in strijd is met artikel 16 van richtlijn 2006/123, aangezien het de mogelijkheid tot uitgifte van de SZÉP-kaart afhankelijk stelt van het hebben van een vestiging in Hongarije.
1.

Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat interne leveringen van lcd’s tussen rekwirantes fabrieken in China en Taiwan binnen de werkingssfeer van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER vallen, louter omdat de computerschermen waarin in de betrokken fabrieken lcd’s als bestanddeel zijn geïntegreerd vervolgens door rekwirante in de EER zijn verkocht. Tot staving van dit middel voert rekwirante de volgende argumenten aan: a. De vaststelling van de inbreuk in het litigieuze besluit betreft enkel leveringen van lcd’s in de EER, ongeacht of deze aan derden zijn verkocht dan wel binnen de groep zijn geleverd, en maakt geen onderscheid tussen leveringen binnen de groep door verticaal geïntegreerde karteldeelnemers die wel één enkele onderneming vormen met de met hen verbonden koper en karteldeelnemer bij wie dit niet het geval is; b. Het gebruik van het concept „directe EER-verkopen via verwerkte producten” strookt niet met de gedachte die ten grondslag ligt aan het arrest Europa Carton, te weten dat leveringen binnen de groep op precies dezelfde manier moeten worden behandeld als verkopen aan derden; c. Het is in strijd met het leerstuk inzake de toepassing van het arrest Wood Pulp I dat artikel 101 VWEU en artikel 53 EER worden toegepast op leveringen van lcd’s buiten de EER; d. Het concept „directe EER-verkopen via verwerkte producten” leidt ertoe dat transacties betreffende lcd’s die binnen de EER plaatsvinden en daar de mededinging beperken ten onrechte van de werkingssfeer van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER worden uitgesloten op grond van een redenering die het Hof van Justitie in het arrest Commercial Solvents uitdrukkelijk heeft afgewezen; e. De extraterritoriale toepassing van het mededingingsrecht van de Unie, die het gevolg is van het gebruik van het concept „directe EER-verkopen via verwerkte producten”, stelt ondernemingen bloot aan het gevaar van dubbele berechting en kan bevoegdheidsconflicten veroorzaken met andere mededingingsautoriteiten.
5)

Geldt, bij een bevestigend antwoord op de vierde vraag, het verbod voor de Staat om in reeds bestaande verhoudingen waarbij hij zelf partij is, in te grijpen door bepalingen vast te stellen waarbij betaling van vertragingsrente wordt uitgesloten, ook voor een uniforme renteregeling die tot op een bepaald ogenblik (in casu van 31 januari 1982 tot en met 31 december 1995) voorziet in een andere dan de wettelijke rentevoet en betaling van samengestelde rente — zij het niet op halfjaarlijkse basis, zoals de schuldeiseres verlangt, maar op jaarbasis — en daarna uitsluitend in betaling van de wettelijke rente, en die, gelet op de omstandigheden van het onderhavige geding, niet noodzakelijkerwijs nadelig is voor de schuldeiseres?
2)

Voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, de genoemde verordeningen echter niet in hun geheel ongeldig zijn: a) Voor welke exporteurs en producenten in de Volksrepubliek China en in Vietnam, waarvan verzoekster de jaren 2006 tot en met 2011 producten heeft gekocht, zijn verordening (EG) nr. 1472/2006 van de Raad van 5 oktober 2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam, alsmede uitvoeringsverordening (EU) nr. 1294/2009 van de Raad van 22 december 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit Vietnam en van oorsprong uit de Volksrepubliek China, zoals uitgebreid tot bepaald schoeisel met bovendeel van leder verzonden vanuit de SAR Macau, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit de SAR Macau, naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad ongeldig? b) Moet de volledige of gedeeltelijke ongeldigverklaring van de genoemde verordeningen worden beschouwd als toeval of overmacht in de zin van artikel 236, lid 2, tweede alinea, van het communautair douanewetboek?
2)

Is binnen de werkingssfeer van de Unierechtelijke bepalingen inzake consumentenbescherming, neergelegd in richtlijn 93/13/EEG, een bepaling van nationaal recht die, zoals artikel 695, lid 4, van het Spaanse wetboek van burgerlijke rechtsvordering, bij de regeling van het beroep tegen de beslissing op het verzet tegen de executie van verhypothekeerde of verpande zaken, uitsluitend het instellen van hoger beroep toestaat tegen de beschikking waarbij de beëindiging van de executie of de buitentoepassinglating van een oneerlijk beding wordt gelast en het beroep in de overige gevallen uitsluit, hetgeen rechtstreeks tot gevolg heeft dat, terwijl de executerende partij beroep kan instellen wanneer het verzet van de partij waartegen de executie wordt verzocht wordt toegewezen en de beëindiging van de procedure of de buitentoepassinglating van een oneerlijk beding wordt gelast, de geëxecuteerde geen hoger beroep toekomt wanneer zijn verzet wordt afgewezen, verenigbaar met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijk proces op basis van „equality of arms”, neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2)?
1)

Welke methode dient te worden gehanteerd ter berekening van de (pro rata) aftrek van de voorbelasting die een holding heeft voldaan over door een derde voor haar verrichte diensten in verband met het bijeenbrengen van kapitaal ter verwerving van deelnemingen in dochterondernemingen, wanneer die holding later (zoals van meet af aan gepland was) verschillende belastbare diensten voor die dochterondernemingen verricht?
3)

Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, dient artikel 55 van de btw-richtlijn in de tot en met 1 januari 2010 geldende versie dan aldus te worden uitgelegd dat uitsluitend de belastingplichtige afnemer van diensten in onderaanneming die in meerdere lidstaten voor btw-doeleinden is of behoort te zijn geregistreerd, beslist onder welk fiscaal registratienummer hij de diensten afneemt (ook in het geval dat hij wordt geacht te zijn gevestigd in de lidstaat waar de diensten daadwerkelijk worden verricht, maar tevens in een andere lidstaat voor btw-doeleinden is geregistreerd)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Sibiu (Roemenië) op 10 februari 2014 — Dragoș Constantin Târșia/Statul român, prin Ministerul Finanțelor și Economiei, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Inmatriculare a Autovehiculelor

(Zaak C-69/14)

2014/C 142/20

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Sibiu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dragoș Constantin Târșia

Verwerende partijen: Statul român, prin Ministerul Finanțelor și Economiei, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Inmatriculare a Autovehiculelor

Prejudiciële vraag

Kunnen de artikelen 17, 20, 21 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 6 VEU, artikel 110 VWEU, het in het gemeenschapsrecht neergelegde rechtszekerheidsbeginsel en de rechtspraak van het Hof aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling zoals artikel 21, lid 2, van Legea nr. 554/2004, volgens welke alleen nationale rechterlijke beslissingen in bestuursrechtelijke geschillen kunnen worden herzien bij schending van het beginsel van voorrang van het gemeenschapsrecht, en niet nationale rechterlijke beslissingen in andere dan bestuursrechtelijke geschillen (civielrechtelijke, strafrechtelijke) bij schending van dat beginsel van voorrang van het gemeenschapsrecht door laatstgenoemde beslissingen?
1)

Moet artikel 101, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat kan worden aangenomen dat wanneer ondernemingen een gemeenschappelijk geautomatiseerd informatiesysteem als in deze zaak aan de orde gebruiken en de Raad voor de Mededinging heeft bewezen dat in het systeem een mededeling over de beperking op het verlenen van kortingen is opgenomen en een technische beperking ten aanzien van het invoeren van een kortingspercentage is aangebracht, deze ondernemingen wisten, of hadden moeten weten, dat deze mededeling in het geautomatiseerde informatiesysteem voorkwam en dat zij, door zich niet tegen de toepassing van deze beperking op het verlenen van kortingen te verzetten, stilzwijgend met deze beperking op het verlenen van prijskortingen hebben ingestemd en dus aansprakelijk kunnen worden gehouden voor onderling afgestemde feitelijke gedragingen krachtens artikel 101, lid 1, VWEU?
1)

Is het de bevoegde autoriteit, indien deze expliciet instemt met een voorgenomen verwerving als bedoeld in artikel 15 bis van de Antonveneta-richtlijn (1), toegestaan op basis van de nationale wetgeving aan deze instemming beperkingen of voorschriften te verbinden? Maakt het daarbij verschil of deze beperkingen of voorschriften zijn gebaseerd op eerdere toezeggingen van de kandidaat-verwerver, als bedoeld in de derde overweging van de considerans van de richtlijn?
Tweede middel. Kennelijk onjuiste beoordeling van de bewijzen en motiveringsgebrek. EMA meent dat verschillende passages van het arrest blijk geven van ernstige vormfouten aangezien zij niet dan wel ontoereikend of tegenstrijdig zijn gemotiveerd. Het Gerecht is voorts bij de beoordeling van het in deze zaak overgelegde bewijs op veel punten tekortgeschoten en heeft kennelijke fouten gemaakt. Uit het arrest blijkt dat het Gerecht op veel punten heeft verzuimd de door EMA overgelegde bewijzen individueel te beoordelen en aldus feitelijk heeft verzuimd zich uit te spreken over de vorderingen van rekwirante in haar verzoekschrift en in haar repliek. Op veel punten heeft het Gerecht zich onvoorwaardelijk gebaseerd op de resultaten van het eindverslag van de audit, die voor rekening van de Commissie was uitgevoerd op de overeenkomsten Cocoon en Dicoems, terwijl EMA met haar beroep ten gronde juist bezwaar maakte tegen die resultaten.
1)

Komt een importeur van speciaal voor laboratoriumgebruik gefokte dieren in aanmerking voor de vrijstelling van invoerrechten waarin voor dit soort goederen is voorzien in artikel 60 van verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen (1), wanneer hij niet zelf een openbare instelling, een instelling van openbaar nut of een particuliere instelling die toestemming heeft gekregen, is en niet zelf als voornaamste bezigheid het onderwijs of het wetenschappelijk onderzoek heeft, maar instellingen die aan deze voorwaarden voldoen als afnemer heeft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Beroep te Gent (België) op 16 januari 2014 — Property Development Company NV tegen Belgische Staat

(Zaak C-16/14)

2014/C 102/20

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van Beroep te Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Property Development Company NV

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Maakt de intercalaire interest die overeenkomstig artikel 35, lid 4, van de Vierde richtlijn 78/660/EEG (1) (van de Raad van 25 juli 1978) in de vervaardigingskosten mag worden opgenomen voor zover zij op de productieperiode betrekking heeft, deel uit van de maatstaf van heffing van een onttrekking zoals bedoeld in artikel 5, lid 6, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG (2) (van de Raad van 17 mei 1977), met name van de "kostprijs" bepaald in artikel 11.A, lid 1, b) van die Zesde richtlijn en/of de bijkomende kosten bedoeld in artikel 11.A, lid 2, van die Zesde richtlijn?

(1) Richtlijn op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PB L 222, blz. 11).

(2) Richtlijn betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid- Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 3 januari 2014 — Strafzaak tegen Thi Bich Ngoc Nguyen en Nadine Schönherr

(Zaak C-2/14)

(2014/C 71/20)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in de strafzaak

Thi Bich Ngoc Nguyen

Nadine Schönherr

Andere partij in de procedure: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Prejudiciële vraag

Zijn geneesmiddelen, zoals omschreven in richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (1), die „geregistreerde stoffen” bevatten zoals genoemd in verordening (EG) nr. 273/2004 (2) en verordening (EG) nr. 111/2005 (3), altijd van de werkingssfeer van deze verordeningen uitgesloten overeenkomstig artikel 2, sub a, daarvan of is dit alleen het geval wanneer de geneesmiddelen zodanig zijn vermengd dat de geregistreerde stoffen in de zin van genoemde verordeningen niet gemakkelijk met eenvoudige of economisch rendabele middelen kunnen worden gebruikt of geëxtraheerd?

(1) PB L 311, blz. 67.

(2) Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren, PB L 47, blz. 1.

(3) Verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Gemeenschap en derde landen in drugsprecursoren, PB 2005, L 22, blz. 1.
1)

Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 aldus worden uitgelegd dat een buitengewone omstandigheid die resulteert in de vertraging van een vlucht, ook voor een andere, aansluitende vlucht een buitengewone omstandigheid in de zin van deze bepaling vormt wanneer het in een vertraging resulterende gevolg van deze buitengewone omstandigheid louter wegens de operationele organisatie van de luchtvaartmaatschappij zijn weerslag heeft op de latere vlucht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 78/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 12 december 2013 — H.J. Mertens tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Zaak C-655/13)

2014/C 78/05

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: H.J. Mertens

Verweerder: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

Prejudiciële vraag

Moet artikel 71, lid 1, sub a-i, van verordening nr. 1408/71 (1) zo uitgelegd worden dat hiermee onverenigbaar is dat een grensarbeider, die in directe aansluiting op een fulltime dienstverband bij een werkgever in een lidstaat voor minder uren werkzaam wordt bij een andere werkgever in dezelfde lidstaat, wordt aangemerkt als een gedeeltelijk werkloze grensarbeider?

(1) Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
2)

Betreffende de uitlegging van artikel 134, sub a, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: Is de terbeschikkingstelling van gediplomeerde zorgwerkers om zorgdiensten te verrichten, als handeling die nauw samenhangt met maatschappelijk werk en de sociale zekerheid, onontbeerlijk voor de inlenende instelling (inlener), indien de inlenende instelling niet kan handelen zonder personeel?