Na vanaf 1 mei 1975 als bijzonder adviseur (artikel 5 van de Regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen) in dienst van het Europees Parlement te zijn geweest, werd B. op 1 februari 1977 benoemd tot ambtenaar van die instelling in de functie van raadgevend arts.

Op 22 februari 1978 beklaagde hij zich bij de heer Nord, secretaris-generaal van het Parlement, over de verslechtering van zijn gezondheid, die hij meende te moeten toeschrijven aan de deplorabele hygiënische toestand van zijn spreekkamer. Hij herinnerde eraan, dat hij de administratie reeds herhaaldelijk daarover had benaderd en dat hij wegens zijn gezondheidstoestand sedert 31 januari 1978 slechts voor halve dagen had kunnen werken. Hij vroeg daarom om een onpartijdig onderzoek naar de oorzaken en de ernst van wat hij zijn „beroepsziekte” noemde.

Daarmee beriep hij zich stilzwijgend, doch onmiskenbaar, op artikel 73 Ambtenarenstatuut en op de Regeling voor de verzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten (hierna: de Regeling), krachtens genoemd artikel en voor wat het Europees Parlement betreft vastgesteld op 27 januari 1977. De artikelen 17-23 hiervan regelen de procedure en de werkwijze van de „medische commissie” die moet onderzoeken of een arbeidsongeschiktheid het gevolg is van de beroepsuitoefening.

Op 6 maart 1978 gaf de secretarisgeneraal B. de verzekering, dat hij alles zou doen wat in zijn vermogen lag, om bij te dragen aan het herstel van zijn gezondheid. Hij beloofde dat zo snel mogelijk een deskundigenonderzoek zou plaatsvinden om na te gaan welke verbeteringen in B.'s spreekkamer konden worden aangebracht. Als zijn „persoonlijke” mening gaf hij te kennen, dat het verzoek om een medisch onderzoek naar de ernst en oorsprong van B.'s kwalen diende te worden ingewilligd, en hij deelde mee dat de heer Vinci, directeur-generaal Administratie, personeel en financiën van het Europees Parlement, daaromtrent contact met B. zou opnemen.

Op 21 of 22 maart 1978 inspecteerde de raadgevend arts van de Raad van Europa, in gezelschap van de andere leden van een „studiecommissie”, van een architect en van B. zelf, de ruimten die deze in het „Bâtiment Schuman” ter beschikking stonden. Bedoelde arts concludeerde dat de omstandigheden waarin B. zijn werk moest doen, middelmatig waren en dat zijn spreekkamer niet aan de eisen voldeed, en hij deed een aantal voorstellen ter verbetering van de situatie.

Op 16 april 1978 deelde B. de secretarisgeneraal mee, voldaan te zijn over het verloop van de expertise; tevens maakte hij enkele opmerkingen over de ambtenaren van de administratie van het secretariaat van het Parlement, en hij vroeg opnieuw om inleiding van een beroepsziekteprocedure overeenkomstig het Statuut,„aangezien het expertiserapport duidelijk had geconcludeerd dat de omstandigheden in zijn spreekkamer ziekteverwekkend waren.” Hierbij had hij blijkbaar het oog op artikel 17 van de Regeling.

Op 13 juni legde B. een medisch attest over van zijn behandelend geneesheer, dokter Stein, inhoudende dat zijn gezondheidstoestand een ziekteverlof van drie maanden noodzakelijk maakte. Op dezelfde dag staakte hij zijn werkzaamheden bij het Parlement volledig.

Op 16 juni 1978 deelde de directeur-generaal Administratie aan B. mee, dat hij voornemens was een „college médical” in te stellen, met de. taak uitspraak te doen over

— zijn gezondheidstoestand op dat moment,

— het eventuele verband tussen zijn gezondheidstoestand en zijn werkomstandigheden bij het Parlement,

— de wenselijkheid van een invaliditeitsprocedure als bedoeld in het Ambtenarenstatuut.

Hij verzocht B. zo spoedig mogelijk de naam mee te delen van de arts die hij wenste aan te wijzen als lid van dat „college médical”, waarin ook een door de instelling aangewezen arts en een door de eerste twee gekozen derde medicus zitting zouden hebben.

De term „college médical” is dubbelzinnig, want hij schijnt zowel te slaan op de invaliditeitscommissie, bedoeld in artikel 53 van het Statuut en artikel 7 van bijlage II daarvan, als op de medische commissie, bedoeld in artikel 23 van de Regeling. Het gaat om een „tertium genus”, want in geen van genoemde bepalingen wordt gesproken van een „college”; het lijdt echter geen twijfel dat zowel de administratie als B. daarbij in de eerste plaats aan de „medische commissie” hebben gedacht, waarbij de procedure leidende tot pensionering wegens invaliditeit eerst zou worden geopend nadat de. conclusies van deze commissie bekend zouden zijn.

Op 13 juli 1978 deelde B. de directeur Personeel van het Europees Parlement, de heer Van Nuffel, mee dat hij dokter P. Stein had aangewezen om zijn belangen in de „onderzoekcommissie” te behartigen. Vervolgens ontving B. op 1 december 1978 bericht dat de instelling door dokter H. Maddens in het „college médical” zou worden vertegenwoordigd.

De samenstelling van het „college” stuitte op tal van moeilijkheden, en het beëindigde zijn werkzaamheden eerst op 12 oktober 1979, de dag waarop het onderhavige beroep is ingeschreven. De schuld voor deze vertraging wordt door partijen aan elkaar toegeschoven.

Op 21 juni 1979, deelde de heer Opitz, secretaris-generaal a.i. van het Europees Parlement, aan B. mee dat, aangezien zijn totale ziekteverlof over een periode van drie jaar meer dan 12 maanden bedroeg (artikel 59, lid 1, laatste alinea, Ambtenarenstatuut), besloten was zijn geval aan de invaliditeitscommissie voor te leggen, en hij verzocht hem een arts aan te wijzen om zijn belangen in die commissie te behartigen.

B. antwoordde op 2 juli 1979 dat hij daarvoor dokter Stein had aangewezen, de arts die bijna een jaar eerder ook was belast met de behartiging van verzoekers belangen in de „onderzoekcommissie”. Daarbij wees B. erop, dat zijns inziens de beroepsziekteprocedure voorrang diende te hebben boven de invaliditeitsprocedure en dat deze laatste eerst zou kunnen aanvangen nadat de eerste was afgesloten.

Van haar kant wees de administratie dokter Maddens aan, die haar ook al inhet „collège médical” vertegenwoordigde.

De verhouding tussen beide artsen verslechterde dermate, dat dokter Stein een klacht tegen dokter Maddens deponeerde bij de Belgische Orde van Geneesheren, terwijl B. de administratie zelfs verweet hem te hebben verhinderd een invaliditeitsverzekering af te sluiten bij het verzekeringskantoor Van Breda, dan wel niet te hebben bevorderd dat hij een dergelijke verzekering kon afsluiten. Een op dit verwijt betrekking hebbend verzoek in kort geding werd echter afgewezen bij beschikking van 5 december 1979 (zaak 794/79 R).

Op 10 augustus 1979 liet B. de directeur Personeel weten, dat hij voornemens was een klacht in te dienen in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, tegen het feit dat de invaliditeitscommissie was samengesteld voordat het „collège médical” haar conclusies had ingediend.

Aangezien de artsen die B. en de administratie in de invaliditeitscommissie vertegenwoordigden, geen overeenstemming konden bereiken over een derde arts, wees de president van het Hof van Justitie, op verzoek van de secretaris-generaal van het Parlement van 10 september en 21 december 1979, ambtshalve dokter De Ren aan (beschikking van 8 januari 1980, gegeven krachtens artikel 7 van afdeling 4 van bijlage II bij het Statuut).

Intussen had B. op 16 september 1979 zoals aangekondigd een klacht ingediend bij de directeur Personeel van het Europees Parlement.

Op 12 oktober 1979 stelde hij vervolgens het onderhavige beroep bij het Hof in, en diende hij tegelijkertijd krachtens artikel 91, lid 4, van het Statuut, een verzoek in kort geding in, strekkende tot opschorting van de werkzaamheden van de invaliditeitscommissie totdat definitief zou zijn vastgesteld of hij al dan niet aan een beroepsziekte leed.

Dit verzoek werd afgewezen bij beschikking van 5 december 1979 (zaak 731/79 R). Op 15 januari 1980 wees de voorzitter van het Europees Parlement verzoekers klacht van 16 september 1979 uitdrukkelijk af.