Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Afvalstoffen – Verordening nr. 259/93 betreffende overbrenging van afvalstoffen

(Verordening nr. 259/93 van de Raad, art. 2, sub g‑ii)

2. Milieu – Afvalstoffen – Verordening nr. 259/93 betreffende overbrenging van afvalstoffen

(Verordening nr. 259/93 van de Raad, art. 7, leden 2 en 4, sub a, eerste streepje)

3. Milieu – Afvalstoffen – Verordening nr. 259/93 betreffende overbrenging van afvalstoffen

(Verordening nr. 259/93 van de Raad, art. 6, lid 5, eerste streepje)

4. Milieu – Afvalstoffen – Verordening nr. 259/93 betreffende overbrenging van afvalstoffen

(Verordening nr. 259/93 van de Raad, art. 6, lid 5, en 7, lid 2)

Samenvatting

1. De zinsnede „indien dat niet mogelijk is” in artikel 2, sub g‑ii, van verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap dient aldus te worden uitgelegd dat het enkele feit dat een persoon een erkende inzamelaar is, hem niet de hoedanigheid van kennisgever van een overbrenging van afvalstoffen voor nuttige toepassing verleent. De omstandigheid dat de producent van de afvalstoffen niet bekend is of dat er sprake is van een zo groot aantal producenten met ieder afzonderlijk een zo geringe productie dat het onredelijk zou zijn van ieder van hen afzonderlijk een kennisgeving van de overbrenging van afvalstoffen te verlangen, kan evenwel rechtvaardigen dat de erkende inzamelaar wordt beschouwd als de kennisgever van een overbrenging van afvalstoffen voor nuttige toepassing.

(cf. punt 19, dictum 1)

2. De bevoegde autoriteit van verzending heeft krachtens artikel 7, leden 2 en 4, sub a, eerste streepje, van verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap het recht bezwaar te maken tegen een overbrenging van afvalstoffen, wanneer zij niet over informatie beschikt over de omstandigheden waaronder deze afvalstoffen in de staat van bestemming worden behandeld. Daarentegen kan van de kennisgever niet worden verlangd dat hij aantoont dat de nuttige toepassing in de staat van bestemming gelijkwaardig zal zijn aan die welke door de regeling van de staat van verzending wordt voorgeschreven. Integendeel, wanneer de bevoegde autoriteit van verzending krachtens het genoemde artikel 7, lid 4, sub a, eerste streepje, op basis van haar nationale normen voor nuttige toepassing bezwaar wil maken tegen een overbrenging, dan is het aan haar om de risico’s voor de gezondheid van de mens en voor het milieu aan te tonen die de nuttige toepassing van de afvalstoffen in de staat van bestemming met zich zou brengen.

(cf. punten 33‑34, dictum 2)

3. Artikel 6, lid 5, eerste streepje, van verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap dient aldus te worden uitgelegd dat bij de kennisgeving van de overbrenging niet aan de verplichting informatie te verstrekken met betrekking tot de samenstelling van de afvalstoffen wordt voldaan, wanneer de kennisgever verklaart dat het gaat om een als „elektronisch afval” aangeduide categorie. Een dergelijke vermelding heeft immers een abstracte en onnauwkeurige aard en bevat geen gedetailleerde aanwijzingen die de bevoegde autoriteit informatie kunnen verstrekken over de specifieke eigenschappen van de betrokken afvalstoffen.

(cf. punten 38‑39, dictum 3)

4. De in artikel 7, lid 2, van verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap vastgelegde termijn begint te lopen vanaf de verzending van de ontvangstbevestiging van de kennisgeving door de bevoegde autoriteiten van de staat van bestemming, ook al zijn de bevoegde autoriteiten van de staat van verzending van mening dat zij niet alle door artikel 6, lid 5, van deze verordening voorgeschreven informatie hebben ontvangen. De overschrijding van die termijn heeft tot gevolg dat de bevoegde autoriteiten niet langer bezwaar kunnen maken tegen de overbrenging of de kennisgever om aanvullende informatie kunnen verzoeken.

(cf. punt 52, dictum 4)