Een regeling van voorafgaande administratieve toestemming die een afwijking van een fundamentele vrijheid vormt, is echter slechts gerechtvaardigd wanneer zij is gebaseerd op objectieve criteria die niet-discriminerend en vooraf kenbaar zijn, om op deze wijze een grens te stellen aan het gebruik van de beoordelingsvrijheid door de nationale autoriteiten. Dat is niet het geval wanneer volgens de nationale bepalingen de verlening van voorafgaande toestemming door de bevoegde minister afhankelijk is van één enkele voorwaarde, namelijk dat het geplande project in het belang van de volkshuisvesting in de betrokken lidstaat wordt uitgevoerd, en wanneer, met betrekking tot de vraag of aan deze voorwaarde is voldaan, de verificatie geval per geval wordt uitgeoefend, zonder dat wordt gerefereerd aan een bestuursrechtelijke tekst of dat enig ander specifiek en objectief criterium wordt gehanteerd die de betrokken instellingen toelaten vooraf te weten onder welke voorwaarden hun verzoek om toestemming wordt toegewezen, en de rechterlijke instanties, die in voorkomend geval uitspraak moeten doen op een beroep tegen een weigering van toestemming, toelaten hun rechterlijk toezicht ten volle uit te oefenen.

Een regeling van voorafgaande toestemming kan in bepaalde gevallen weliswaar noodzakelijk zijn voor en evenredig zijn met de beoogde doelstellingen wanneer deze niet kunnen worden bereikt met minder beperkende maatregelen, met name met een passend aangiftesysteem. Voorafgaande controle door de bevoegde overheid kan echter een geschiktere maatregel zijn om te garanderen dat de middelen van de toegelaten instellingen worden gebruikt om bij voorrang te voldoen aan de woningbehoeften van bepaalde bevolkingsgroepen in de betrokken lidstaat, terwijl bij een regeling van controle achteraf het gevaar bestaat dat te laat wordt ingegrepen, met name wanneer reeds aanzienlijke uitgaven zijn gedaan die moeilijk terug te vorderen zijn.

Gelet op de bevoegdheidsverdeling in het kader van de prejudiciële procedure is het uitsluitend de taak van de nationale rechter om het voorwerp te bepalen van de vragen die hij het Hof wenst te stellen, maar in uitzonderlijke omstandigheden staat het aan het Hof om, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid, een onderzoek in te stellen naar de omstandigheden waaronder de nationale rechter zich tot het Hof heeft gewend. Dat is met name het geval wanneer het aan het Hof voorgelegde vraagstuk louter hypothetisch is of wanneer de uitlegging van een communautair voorschrift waarom de nationale rechter heeft verzocht, geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding. Zo is het Hof onbevoegd wanneer het duidelijk is dat de bepaling van gemeenschapsrecht waarvan het Hof om uitlegging wordt gevraagd, geen toepassing kan vinden.

Artikel 86, lid 2, EG vindt geen toepassing in een situatie die niet ziet op de verlening van bijzondere of uitsluitende rechten aan een toegelaten instelling op het gebied van de volkshuisvesting, noch op de kwalificatie van haar activiteiten als diensten van algemeen belang, doch die uitsluitend ziet op de wettigheid van een beperking die aan deze instelling wordt opgelegd in de vorm van een verplichting om een procedure van voorafgaande administratieve toestemming te volgen.

(cf. punten 42-43, 46-47)