ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
13

In zijn arrest Sánchez Morcillo en Abril García (C‑169/14, EU:C:2014:2099) heeft het Hof artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest, reeds uitgelegd in het kader van hetzelfde geding als in het hoofdgeding. De feiten van het hoofdgeding zijn in de punten 13 tot en met 18 van dat arrest als volgt uiteengezet: „13 Blijkens de verwijzingsbeslissing hebben verzoekers in het hoofdgeding op 9 juni 2003 bij notariële akte een lening afgesloten bij Banco Bilbao Vizcaya Argentaria voor een bedrag van 300500 EUR en hun woning als hypothecaire zekerheid gesteld. 14 Dat bedrag moest in 360 maandelijkse termijnen worden terugbetaald, met als einddatum 30 juni 2028. In geval van niet-nakoming door de schuldenaren van hun betalingsverplichting mocht Banca Bilbao Vizcaya Argentaria de aan verzoekers in het hoofdgeding verstrekte lening vervroegd opeisen. Volgens bepaling 6 bis van de leningsovereenkomst bedroeg de vertragingsrente 19 % per jaar. De wettelijke rente in Spanje bedroeg in het in het hoofdgeding aan de orde zijnde tijdvak 4 % per jaar. 15 Aangezien verzoekers in het hoofdgeding hun verplichting tot betaling van de maandelijkse aflossingen op de lening niet waren nagekomen, heeft Banco Bilbao Viczaya Argentaria op 15 april 2011 gevorderd dat de lening geheel zou worden terugbetaald, vermeerderd met rente en vertragingsrente, en dat zou worden overgegaan tot gedwongen verkoop van de verhypothekeerde onroerende zaak. 16 Nadat de hypothecaire executieprocedure was geëntameerd, hebben verzoekers in het hoofdgeding verzet gedaan [stellende dat de overgelegde titel van onvoldoende gewicht was en dat de rechter onbevoegd was], welk verzet bij beschikking van de Juzgado de Primera Instancia no 3 de Castellón (rechtbank nr. 3 Castellón) van 19 juni 2013 is afgewezen. Verzoekers in het hoofdgeding hebben tegen deze beschikking hoger beroep ingesteld. Het hoger beroep is ontvankelijk verklaard en naar de Audiencia Provincial de Castellón (provinciaal gerechtshof Castellón) verwezen. 17 De verwijzende rechter wijst erop dat op grond van het Spaanse civiele procesrecht hoger beroep kan worden ingesteld tegen de rechterlijke beslissing waarbij het door de schuldenaar gedane verzet wordt toegewezen en een einde wordt gemaakt aan de hypothecaire executie, maar dat de schuldenaar wiens verzet is afgewezen, geen hoger beroep kan instellen tegen de in eerste aanleg gedane uitspraak waarbij de voortzetting van de gedwongen executie wordt gelast. 18 De verwijzende rechter vraagt zich af of deze nationale regeling zich verdraagt met de door richtlijn 93/13 beoogde consumentenbescherming en met het in artikel 47 van het Handvest neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Hij geeft ook aan dat het aan de schuldenaren toekennen van de mogelijkheid om hoger beroep in te stellen nog van groter belang kan zijn als een aantal bedingen van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde leningsovereenkomst kan worden aangemerkt als ‚oneerlijk’ in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13.”
4

Artikel 1 van wet nr. 335 van 8 augustus 1995 tot hervorming van het stelsel van verplichte en aanvullende pensioenen (gewoon supplement bij GURI nr. 190 van 16 augustus 1995; hierna: „wet nr. 335/1995”), bepaalt in lid 41: „De regeling die van toepassing is op de uitkering van pensioenen aan personen die een gepensioneerde verzekerde overleven en die geldt in het kader van het verplichte algemene verzekeringsstelsel, wordt uitgebreid tot alle stelsels die het genoemde stelsel uitsluiten of vervangen. Wanneer er enkel minderjarige kinderen, studenten of onbekwaam verklaarden zijn, wordt het percentage van het pensioen op 70% gebracht, doch uitsluitend wat nabestaandenpensioenen betreft die verschuldigd zijn vanaf de datum van inwerkingtreding van de onderhavige wet. De bedragen van nabestaandenpensioenen kunnen worden gecumuleerd met de inkomsten van de begunstigde binnen de grenzen die in tabel F in bijlage zijn vermeld. Het bedrag dat volgt uit de cumul van inkomsten als bedoeld in dit lid, met het aldus verminderde nabestaandenpensioen mag in geen geval lager zijn dan het bedrag dat diezelfde persoon zou ontvangen indien zijn inkomsten zouden samenvallen met de bovengrens van de inkomensschijf die net lager is dan die waaronder zijn inkomsten vallen. De beperkingen inzake cumul gelden niet wanneer de begunstigde deel uitmaakt van een gezin met minderjarige kinderen, studenten of onbekwaam verklaarden in de zin van de in de eerste volzin van het onderhavige lid bedoelde regeling. De onderhavige bepaling doet niet af aan gunstigere sociale uitkeringen die de begunstigde op de datum van inwerkingtreding van de onderhavige wet geniet, doch deze worden in geval van toekomstige verbeteringen in rekening gebracht.”
33

Wat de vraag betreft of de door de Commissie gestelde schade ernstig is, blijkt uit het verzoek in kort geding, beschouwd in zijn geheel, en in het bijzonder uit de punten 5 en 6 daarvan, dat die schade voor die instelling erin bestaat dat zij overeenkomstig punt 1 van het dictum van het bestreden arrest verplicht is aan ANKO de „bedragen uit te keren waarvan de betaling is opgeschort op basis van artikel II.5, lid 3, sub d, van [bijlage II]”, vermeerderd met vertragingsrente. Hoewel punt 1 van dat dictum het exacte bedrag dat de Commissie aan ANKO moet betalen niet preciseert, heeft het Gerecht in wezen, zoals de Commissie opmerkt in haar verzoek in kort geding, de tweede vordering van die onderneming, waarbij zij verzocht om uitbetaling van 637117,17 EUR, vermeerderd met vertragingsrente, toegewezen.
4.

Milieu — Luchtverontreiniging — Richtlijn 2003/87 — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten — Overgangsregeling voor de kosteloze toewijzing van emissierechten — Toewijzingsmethode — Berekening op basis van de maximale jaarlijkse hoeveelheid kosteloos toe te wijzen emissierechten — Meetelling, in het kader van de bepaling van deze hoeveelheid, van de emissies van installaties die vóór 2013 onder de regeling voor de handel in emissierechten vielen — Ontoelaatbaarheid [Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10 bis, lid 5, eerste alinea, b), en bijlage I; besluit 2013/448 van de Commissie, art. 4 en bijlage II] (cf. punten 25, 26, dictum 2)
2.

Recht van de Europese Unie — Beginselen — Rechten van de verdediging — Beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten wegens de situatie in Zimbabwe — Verplichting voor de instellingen om de situatie die de vaststelling van de beperkende maatregelen had gerechtvaardigd, alsmede de opportuniteit van de verlenging van die maatregelen, regelmatig te toetsen — Omvang — Onrechtmatigheid van de handeling mits is bewezen dat de niet-nakoming van die verplichting de afloop van de procedure had kunnen beïnvloeden (Verordening nr. 314/2004 van de Raad) (cf. punten 51, 52, 55, 57)
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 15 juli 2015 – Itales

(Zaak C‑123/14) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Fiscale bepalingen — Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Beginsel van fiscale neutraliteit — Aftrek van de voorbelasting — Begrip ‚goederenlevering’ — Voorwaarden voor het bestaan van een goederenlevering — Geen bewijs van daadwerkelijk bezit van de goederen door de rechtstreekse leverancier”

1. Prejudiciële vragen — Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 26, 27)

2. Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Aftrek van de voorbelasting — Weigering op grond dat de goederen niet daadwerkelijk zijn geleverd wegens fraude en onregelmatigheden — Ontoelaatbaarheid — Grenzen — Voorwaarden — Vraag of de geadresseerde van de factuur de fraude kende of had moeten kennen — Toetsing door de nationale rechterlijke instantie [Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 14, lid 1, 167 en 168, a)] (cf. punten 35‑42 en dictum)

Dictum

De bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, inzake het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de belastingdienst van een lidstaat oordeelt dat geen goederenlevering is verricht, met als gevolg dat wordt belet dat de bij de aankoop ervan gedragen belasting over de toegevoegde waarde door de koper kan worden afgetrokken, op grond dat de koper niet heeft bewezen welke de herkomst van de betrokken goederen is en dat deze in het bezit van de leverancier waren, terwijl deze dienst niet heeft aangetoond dat deze koper heeft deelgenomen aan fraude ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde en wist of behoorde te weten dat de betrokken handeling deel uitmaakte van dergelijke fraude.

( 1 ) PB C 151 van 19.5.2014.
Zaak C‑366/14

Herrenknecht AG

tegen

Hév-Sugár kft

(verzoek van de Budapesti XX., XXI. és XXIII. kerületi bíróság om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Kennelijke niet-ontvankelijkheid — Onvoldoende preciseringen betreffende de feitelijke context en de redenen voor de noodzaak van een antwoord op de prejudiciële vraag”

Samenvatting – Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 6 november 2014

Prejudiciële vragen — Ontvankelijkheid — Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de feitelijke context — Onbepaald verband tussen het voorwerp van het geding en een forumkeuzebeding in de betrokken overeenkomst — Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94; aanbevelingen van het Hof over het aanhangig maken van prejudiciële procedures, punt 22)

Een verzoek om een prejudiciële beslissing moet volledig zijn en alle relevante gegevens bevatten voor een goed begrip van het feitelijke en juridische kader van het hoofdgeding door het Hof en de betrokkenen die opmerkingen mogen indienen. Aan deze criteria is niet voldaan wanneer de nationale rechterlijke instantie nalaat de feitelijke gegevens weer te geven waarop de prejudiciële vragen zijn gebaseerd, en niet uiteenzet welk verband er eventueel bestaat tussen het voorwerp van het geding en een contractueel forumkeuzebeding. Het Hof is niet in staat een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen en het verzoek om een prejudiciële beslissing moet als kennelijk niet-ontvankelijk worden beschouwd.

(cf. punten 16, 19, 22, 23)
In een kort geding is de voorwaarde van fumus boni juris vervuld wanneer er sprake is van een belangrijk juridisch twistpunt waarvan de oplossing niet bij voorbaat vaststaat, zodat de hogere voorziening niet op het eerste gezicht redelijke grond mist. De procedure in kort geding heeft immers tot doel de volle werking van de toekomstige definitieve beslissing te waarborgen teneinde een lacune in de door het Hof verzekerde rechtsbescherming te voorkomen, zodat de rechter in kort geding alleen mag beoordelen of de in het kader van het geding ten gronde aangevoerde middelen „op het eerste gezicht” gegrond voorkomen, om uit te maken of het voldoende waarschijnlijk is dat het beroep slaagt.

Wanneer het Gerecht zich bij zijn onderzoek van het geschil dat het voorwerp van een hogere voorziening is, heeft moeten uitspreken over een geheel van elementen zoals rechtsvragen, juridische kwalificaties en de beoordeling en vaststelling van de feiten, vereist de beoordeling van de ontvankelijkheid en de gegrondheid van de in het kader van deze hogere voorziening aangevoerde grieven een grondig onderzoek, zodat er in de fase van de procedure in kort geding niet van kan worden uitgegaan dat de hogere voorziening geen enkele kans op slagen ten gronde heeft.

(cf. punten 15, 17)
20

Daarom heeft de Okrazhen sad – Targovishte de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Hoe moet het criterium van de niet-betwistheid van de te betalen schuldvordering in de zin van punt 6 van de considerans en artikel 1 van verordening [nr. 1896/2006] worden uitgelegd? 2) Moet in gevallen waarin de nationale bepalingen van een lidstaat van de Europese Unie op het grondgebied waarvan de geldvordering moet worden betaald, niet regelen of het bevel tot betaling van een geldvordering kan worden toegepast in een faillissementsprocedure die is ingeleid tegen de persoon tegen wiens vermogen dit bevel is gericht, het in lid 2, sub b, van verordening [nr. 1896/2006] neergelegde verbod restrictief worden uitgelegd, en dient het enkel te gelden voor de te betalen betwiste geldvorderingen, of heeft dit verbod ook betrekking op de te betalen niet-betwiste geldvorderingen? 3) Moet artikel 2, lid 2, sub b, van verordening [nr. 1896/2006], krachtens hetwelk de verordening niet van toepassing is op faillissement, surseance van betaling, procedures ter ontbinding van insolvente vennootschappen of andere rechtspersonen, gerechtelijke of faillissementsakkoorden en andere soortgelijke procedures, aldus worden uitgelegd dat deze beperking enkel betrekking heeft op het inleiden van de betrokken procedure, of omvat deze beperking ook het gehele verloop van de procedure overeenkomstig de in de nationale regeling van de lidstaat van de Europese Unie voorziene processtadia en -onderdelen? 4) Kan, op grond van de doctrine van de voorrang van het gemeenschapsrecht en in geval van een leemte in de nationale regeling van een lidstaat van de Europese Unie, de nationale rechter van deze lidstaat bij wie een faillissementsprocedure is ingeleid tegen een persoon tegen wiens vermogen het betalingsbevel is gericht, op grondslag van punt 10 van de considerans en artikel 26 van de verordening door middel van uitlegging een beslissing geven die afwijkt van en in strijd is met de basisbeginselen van verordening [nr. 1896/2006]?”
36

Gelet op een en ander moet op de prejudiciële vragen worden geantwoord dat artikel 3, leden 1 en 3, van richtlijn 93/13 en punt 1, sub q, van de bijlage bij die richtlijn aldus moeten worden uitgelegd dat het aan de betrokken nationale rechter staat vast te stellen of een beding in een overeenkomst voor een hypothecaire lening tussen een bank en een consument dat een permanent scheidsgerecht, waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, bij uitsluiting bevoegd verklaart om kennis te nemen van alle geschillen in verband met die overeenkomst, tegen de achtergrond van alle omstandigheden rond de sluiting van die overeenkomst moet worden aangemerkt als oneerlijk in de zin van die bepalingen. Bij die beoordeling moet de betrokken nationale rechter met name: — nagaan of het betrokken beding tot doel of tot gevolg heeft het indienen van een beroep of het instellen van een rechtsvordering door de consument te beletten of te belemmeren, en — er rekening mee houden dat de mededeling aan de consument, vóór de sluiting van de betrokken overeenkomst, van algemene informatie over de verschillen tussen de arbitrageprocedure en de gewone gerechtelijke procedure op zich niet volstaat om het oneerlijke karakter van dat beding uit te sluiten. Zo dat het geval is, moet die rechter alle volgens het nationale recht daaruit voortvloeiende consequenties trekken, teneinde zich ervan te vergewissen dat de consument door dat beding niet is gebonden.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 6 oktober 2015 – Ediltecnica

(Zaak C‑592/13) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikel 191, lid 2, VWEU — Richtlijn 2004/35/EG — Milieuaansprakelijkheid — Nationale regeling volgens welke de overheid eigenaars van vervuilde terreinen die niet tot de vervuiling ervan hebben bijgedragen, niet kan verplichten preventie- en herstelmaatregelen uit te voeren, en die slechts voorziet in de verplichting tot vergoeding van de door de overheid uitgevoerde maatregelen — Verenigbaarheid met het beginsel dat de vervuiler betaalt, het voorzorgsbeginsel, het beginsel van preventief handelen en het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden”

1. Prejudiciële vragen — Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 10, 11)

2. Milieu — Voorkomen en herstellen van milieuschade — Milieuaansprakelijkheid — Richtlijn 2004/35 — Beginsel dat de vervuiler betaalt — Onmogelijkheid om vast te stellen wie verantwoordelijk is voor de vervuiling van een terrein of om de verantwoordelijke herstelmaatregelen te doen uitvoeren — Nationale regeling die voorziet in de verplichting voor eigenaars van vervuilde terreinen die niet hebben bijgedragen tot deze vervuiling, om de door de bevoegde autoriteit uitgevoerde maatregelen te vergoeden — Toelaatbaarheid (Richtlijn 2004/35 van het Europees Parlement en de Raad) (cf. punt 12 en dictum)

Dictum

Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding aan de orde, volgens welke, wanneer niet kan worden vastgesteld wie verantwoordelijk is voor de vervuiling van een terrein of het onmogelijk is de verantwoordelijke herstelmaatregelen te doen uitvoeren, de bevoegde autoriteit de niet voor de vervuiling verantwoordelijke eigenaar van dat terrein niet kan gelasten preventie- en herstelmaatregelen uit te voeren, en laatstgenoemde slechts gehouden is de kosten van de door de bevoegde autoriteit uitgevoerde maatregelen te vergoeden tot maximaal de marktwaarde van de grond zoals vastgesteld na uitvoering van die maatregelen.

( 1 ) PB C 52 van 22.2.2014.
1.

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten — Fictief geschil of verzoek tot uitlegging van bepalingen van Unierecht die in het hoofdgeding kennelijk niet van toepassing zijn — Niet-toepasselijkheid van artikel 168 VWEU (Art. 168 VWEU en 267 VWEU) (cf. punten 16, 19‑21)
Uit artikel 122, leden 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht blijkt dat indien het Gerecht oordeelt dat het over voldoende elementen beschikt om bij verstek een arrest te wijzen en er tevens geen twijfel bestaat over de ontvankelijkheid van het verzoekschrift en de vormvoorschriften behoorlijk in acht zijn genomen, het Gerecht de gegrondheid van de vorderingen van de verzoeker onderzoekt en zijn arrest wijst, zonder evenwel ertoe te zijn gehouden om deze vorderingen toe te wijzen. Bovendien staat vast dat artikel 122 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht niet voorziet in de mogelijkheid voor de partij die tot toewijzing van haar vorderingen heeft geconcludeerd, om te vorderen dat een terechtzitting wordt gehouden, en evenmin bepaalt dat het Gerecht verplicht is om een terechtzitting te houden.

Het onderscheidend vermogen van een merk in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk moet worden beoordeeld ten aanzien van de waren of diensten waarvoor de inschrijving is aangevraagd, uitgaande van de perceptie ervan door het relevante publiek.

De perceptie door de gemiddelde consument is in het geval van een merk bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf, echter niet noodzakelijk dezelfde als in het geval van een woord- of beeldmerk dat bestaat in een van het uiterlijk van de erdoor aangeduide waar onafhankelijk teken. De gemiddelde consument is immers niet gewend om de herkomst van de waar bij gebreke van enig grafisch of tekstueel element af te leiden uit de vorm ervan of uit die van de verpakking, en in het geval van een dergelijk driedimensionaal merk zou het dus moeilijker kunnen zijn om het onderscheidend vermogen vast te stellen dan in het geval van een woord- of beeldmerk.

In deze omstandigheden bezit alleen een merk dat op significante wijze afwijkt van de norm of van wat in de betrokken sector gangbaar is, en daardoor de wezenlijke functie van herkomstaanduiding kan vervullen, onderscheidend vermogen in de zin van die bepaling. Voorts geldt dit beginsel, dat is ontwikkeld met betrekking tot driedimensionale merken bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf, ook wanneer het aangevraagde merk een beeldmerk is dat bestaat in de tweedimensionale afbeelding van de waar, aangezien ook in een dergelijk geval het merk niet bestaat in een van het uiterlijk van de erdoor aangeduide waar onafhankelijk teken.

(cf. punten 47‑49)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria — Samengesteld merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 54, 55)
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 19 maart 2014 – Grimal

(zaak C‑550/13)

„Prejudiciële verwijzing — Beginsel van verbod van discriminatie op grond van de nationaliteit — Rijbewijs — Burger van de Europese Unie — Afgifte van twee rijbewijzen door twee lidstaten aan een zelfde persoon — Schorsing van het rijbewijs — Strafvervolging — Feitelijke en juridische context van het hoofdgeding — Onvoldoende precisering — Motivering van de noodzaak van een antwoord op de prejudiciële vraag — Onvoldoende precisering — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen — Ontvankelijkheid — Verzoek dat geen enkele precisering van het feitelijke en juridische kader verstrekt en de redenen voor de verwijzing naar het Hof niet uiteenzet — Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94) (cf. punten 12‑25, 33, 34)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Cour d’appel de Poitiers – Uitlegging van artikel 18 VWEU – Beginsel van verbod van discriminatie op grond van de nationaliteit – Rijbewijs – Burger met twee rijbewijzen die in twee verschillende lidstaten zijn afgegeven – Burger wiens rijbewijs door een van de lidstaten van afgifte is geschorst – Nationale regeling die het rijden door een persoon tijdens de periode van schorsing van zijn rijbewijs strafbaar stelt – Onmogelijkheid voor die burger om zich op het in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs te beroepen – Praktijk van de nationale autoriteiten om een burger van een andere lidstaat in dezelfde situatie niet te vervolgen

Dictum

Het door de Cour d’appel de Poitiers (Frankrijk) bij beslissing van 17 oktober 2013 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet‑ontvankelijk.