ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 5 van deze richtlijn luidt:

„1. Tenzij de lidstaten anders bepalen, zijn de artikelen 3 en 4 niet van toepassing op een overgang van een onderneming, vestiging of een onderdeel van een onderneming of vestiging wanneer de vervreemder verwikkeld is in een faillissementsprocedure of in een soortgelijke procedure met het oog op de liquidatie van het vermogen van de vervreemder onder toezicht van een bevoegde overheidsinstantie (die een door een overheidsinstantie gemachtigde curator mag zijn).

2. Indien de artikelen 3 en 4 van toepassing zijn op een overgang tijdens insolventieprocedures die zijn ingeleid ten aanzien van een vervreemder (ongeacht de vraag of deze procedures al dan niet zijn ingesteld met als doel de liquidatie van het vermogen van de vervreemder) en die onder toezicht staan van een bevoegde overheidsinstantie (die een door de nationale wetgeving omschreven curator mag zijn) kan een lidstaat bepalen dat:

a) onverminderd artikel 3, lid 1, de schulden van de vervreemder die het gevolg zijn van arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen en die verschuldigd zijn vóór de overgang of voor de inleiding van de insolventieprocedure, niet overgaan op de verkrijger, indien dergelijke procedures uit hoofde van de in de betrokken lidstaat geldende wetgeving een bescherming bieden die ten minste gelijkwaardig is aan die welke wordt voorgeschreven in situaties die vallen onder richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever [PB 1980, L 283, blz. 23], en/of dat

b) de verkrijger, de vervreemder of de persoon (personen) die de functies van de vervreemder uitoefenen enerzijds en de vertegenwoordigers van de werknemers anderzijds kunnen overeenkomen om, voor zover de geldende wetgeving of praktijk zulks mogelijk maakt, in de arbeidsvoorwaarden wijzigingen aan te brengen die bedoeld zijn om de werkgelegenheid veilig te stellen door het voortbestaan van de onderneming, de vestiging of onderdelen daarvan te verzekeren.

3. Een lidstaat kan lid 2, onder b), toepassen in geval van een overgang waarbij de vervreemder overeenkomstig de nationale wetgeving in ernstige economische moeilijkheden verkeert, mits de situatie door een bevoegde overheidsinstantie erkend is en onder voorbehoud van rechterlijke toetsing, op voorwaarde dat zulke bepalingen op 17 juli 1998 reeds in de nationale wetgeving bestonden.

[...]

4. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om misbruik van insolventieprocedures met het doel de werknemers van de in deze richtlijn bedoelde rechten te beroven, te voorkomen.”
12

Artikel 66 van de ordynacja podatkowa van 29 augustus 1997 (belastingwetboek, Dz. U. 2015, volgnr. 613) bepaalt: „§ 1. Een bijzonder geval van tenietgaan van een belastingverbintenis is de overdracht van de eigendom van een lichamelijke zaak of vermogensrechten aan: 1) de schatkist, ter nakoming van achterstallige betalingsverplichtingen uit hoofde van belastingen die inkomsten op de staatsbegroting vormen; 2) een gemeente, district of provincie, ter nakoming van achterstallige betalingsverplichtingen uit hoofde van belastingen die inkomsten op de gemeentebegroting, districtsbegroting of provinciebegroting vormen. § 2. Op verzoek van de belastingplichtige vindt overdracht plaats: 1) in het in lid 1, punt 1, bedoelde geval, op basis van een overeenkomst die met instemming van de bevoegde directeur van de belastingdienst of de bevoegde douanedirecteur wordt gesloten tussen de districtsvoorzitter die de taken van de centrale overheid uitvoert en de belastingplichtige; 2) in het in lid 1, punt 2, bedoelde geval, op basis van een overeenkomst die wordt gesloten tussen de burgemeester, de districtsvoorzitter of de provinciegouverneur en de belastingplichtige. […] § 4. In de in lid 1 genoemde gevallen gaat de belastingverbintenis teniet bij de overdracht van de eigendom van een lichamelijke zaak of vermogensrechten. […]”
In omstandigheden zoals in het hoofdgeding kan het besluit van een vennootschap waarvan het merendeel van de aandelen in handen is van een lidstaat, met het oog op het tenietdoen van een schuld in te stemmen met de inbetalinggeving van een actief dat eigendom is van een andere onderneming, waarvan die lidstaat enig aandeelhouder is, en een bedrag te betalen ter hoogte van het verschil tussen de geschatte waarde van dat actief en het bedrag van de schuldvordering, staatssteun in de zin van artikel 107 VWEU vormen indien

— dat besluit een al dan niet rechtstreeks met staatsmiddelen bekostigd voordeel is en aan de staat kan worden toegerekend,

— de begunstigde onderneming geen vergelijkbare faciliteiten zou hebben gekregen van een particuliere schuldeiser, en

— genoemd besluit de handel tussen lidstaten ongunstig kan beïnvloeden en de mededinging kan vervalsen.

Het is aan de nationale rechterlijke instanties om na te gaan of aan die voorwaarden is voldaan.
60

Vastgesteld moet worden, net als de Commissie dit ter terechtzitting heeft gedaan, dat het product dat door uitvoeringsverordening nr. 1212/2014 is ingedeeld, niet identiek is aan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde medische implantaatschroeven, gelet op de objectieve uiterlijke kenmerken daarvan. De in de bijlage bij die verordening omschreven schroef heeft namelijk, onder meer, een lengte van ongeveer 12 mm, een steel met een vaste buitendiameter van 3 mm en een kop die voorzien is van een asymmetrische schroefdraad, terwijl de in het hoofdgeding aan de orde zijnde schroeven, zoals omschreven in de verwijzingsbeslissing, veel langer zijn, stelen met een grotere diameter hebben en koppen hebben die niet zijn voorzien van asymmetrische schroefdraad.
30

Dienaangaande blijkt uit de informatie die de Hongaarse regering aan het Hof heeft verstrekt dat de bekrachtiging door het openbaar ministerie van het door die politiedienst uitgevaardigde aanhoudingsbevel een rechtshandeling is waarbij het openbaar ministerie dat aanhoudingsbevel toetst en bevestigt. Ten gevolge van die bekrachtiging, die in het Europees aanhoudingsbevel wordt vermeld, wordt het openbaar ministerie beschouwd als de instantie die verantwoordelijk is voor de uitvaardiging van het nationaal aanhoudingsbevel. Derhalve is het feit dat het nationaal aanhoudingsbevel is afgegeven door een politiedienst irrelevant uit het oogpunt van artikel 8, lid 1, onder c), van het kaderbesluit, aangezien de bekrachtiging van dat aanhoudingsbevel door het openbaar ministerie ertoe leidt dat dit laatste kan worden gelijkgesteld met de uitvaardigende instantie ervan, zoals de advocaat-generaal in punt 35 van zijn conclusie heeft uiteengezet.
Deel VI van hoofdstuk VI van de Dublin III-verordening, inzake de overdrachten van verzoekers aan de verantwoordelijke lidstaat, bevat artikel 29, „Werkwijzen en termijnen”, waarin is bepaald:

„1. De verzoeker of andere persoon als bedoeld in artikel 18, lid 1, onder c) of d), wordt overeenkomstig het nationale recht van de verzoekende lidstaat, na overleg tussen de betrokken lidstaten, overgedragen van de verzoekende lidstaat aan de verantwoordelijke lidstaat zodra dat praktisch mogelijk is, en uiterlijk binnen een termijn van zes maanden vanaf de aanvaarding van het verzoek van een andere lidstaat om de betrokkene over of terug te nemen of vanaf de definitieve beslissing op het beroep of het bezwaar wanneer dit overeenkomstig artikel 27, lid 3, opschortende werking heeft.

Als overdrachten aan de verantwoordelijke lidstaat plaatsvinden in de vorm van een gecontroleerd vertrek of onder geleide, dragen de lidstaten er zorg voor dat dit op humane wijze gebeurt, met volledige eerbiediging van de grondrechten en de menselijke waardigheid.

[...]

2. Indien de overdracht niet plaatsvindt binnen de gestelde termijn van zes maanden, komt de verplichting voor de verantwoordelijke lidstaat om de betrokkene over te nemen of terug te nemen, te vervallen, en gaat de verantwoordelijkheid over op de verzoekende lidstaat. Indien de overdracht wegens gevangenzetting van de betrokkene niet kon worden uitgevoerd, kan deze termijn tot maximaal één jaar worden verlengd of tot maximaal 18 maanden indien de betrokkene onderduikt.

[...]

4. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen eenvormige voorwaarden vast voor het overleg en de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten, met name in geval van uitgestelde of te laat verrichte overdracht, overdracht na impliciete aanvaarding, overdracht van minderjarigen of afhankelijke personen, en overdrachten in de vorm van gecontroleerd vertrek. [...]”
Artikel 2, onder d), van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „voor de verwerking verantwoordelijke” in de zin van deze bepaling de beheerder van een op een sociaal netwerk geplaatste fanpagina omvat.

Ofschoon een Facebook-gebruiker door het loutere gebruik van een sociaal netwerk als Facebook niet medeverantwoordelijk wordt voor een verwerking van persoonsgegevens door dit netwerk, moet daarentegen wel worden opgemerkt dat de beheerder van een fanpagina op Facebook het netwerk door het aanmaken van een dergelijke pagina de mogelijkheid biedt cookies te plaatsen op de computer of op ieder ander apparaat van degene die de fanpagina heeft bezocht, ongeacht of deze persoon een Facebookaccount heeft. In deze omstandigheden moet worden geoordeeld dat de beheerder van een fanpagina op Facebook, zoals Wirtschaftsakademie, door het vastleggen van instellingen naargelang van, met name, zijn doelpubliek en van doelstellingen voor het beheer of de promotie van zijn activiteiten, deelneemt aan de vaststelling van het doel van en de middelen voor de verwerking van de persoonsgegevens van de bezoekers van zijn fanpagina. Hiervoor moet deze beheerder, in casu, worden aangemerkt als verantwoordelijke binnen de Unie, gezamenlijk met Facebook Ireland, voor deze verwerking, in de zin van artikel 2, onder d), van richtlijn 95/46. Het feit dat een beheerder van een fanpagina gebruikmaakt van het door Facebook beschikbaar gestelde platform om van de bijbehorende diensten te profiteren kan hem namelijk niet ontslaan van de naleving van zijn verplichtingen op het gebied van bescherming van persoonsgegevens. In deze omstandigheden draagt de erkenning van een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de exploitant van het sociale netwerk en de beheerder van een fanpagina die op dit netwerk is geplaatst in verband met de verwerking van de persoonsgegevens van de bezoekers van deze fanpagina bij aan de waarborging van een vollediger bescherming van de rechten van de personen die een fanpagina bezoeken, overeenkomstig de vereisten van richtlijn 95/46.

(zie punten 35, 39, 40, 42, 44, dictum 1)
1.

Mededingingsregelingen – Aantasting van de mededinging – Beoordelingscriteria – Kwalificatie van een onderneming als potentiële concurrent – Reële en concrete mogelijkheden voor markttoetreding – Criteria – Onderneming die vast besloten is tot de relevante markt toe te treden en op eigen kracht daartoe in staat is – Voldoende voorbereidende stappen om tot de betrokken markt te kunnen toetreden – Ontbreken van onoverkomelijke belemmeringen – Beoordeling – Bestaan van een werkwijzeoctrooi (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 31‑40)
Artikel 7 van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het niet verstrekken van informatie aan de consument over de testomstandigheden die hebben geleid tot de indeling in de energie-efficiëntieklasse die is aangegeven op het etiket betreffende de energieklasse van stofzuigers, waarvan het model is opgenomen in bijlage II bij gedelegeerde verordening (EU) nr. 665/2013 van de Commissie van 3 mei 2013 houdende aanvulling van richtlijn 2010/30/EU van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot de energie-etikettering van stofzuigers, geen „misleidende omissie” in de zin van die bepaling vormt.

In dit verband zij opgemerkt dat richtlijn 2010/30 en gedelegeerde verordening nr. 665/2013 aldus moeten worden uitgelegd dat op het energie-etiket geen informatie mag worden toegevoegd over de omstandigheden waaronder de energie-efficiëntie van stofzuigers is gemeten. In overweging 8 van richtlijn 2010/30 wordt immers gepreciseerd dat voor alle producten van hetzelfde type een uniform etiket moet worden ingevoerd. Bijgevolg verzet gedelegeerde verordening nr. 665/2013, gelezen tegen de achtergrond van richtlijn 2010/30, zich ertegen dat andere gegevens dan, in voorkomend geval, een kopie van de milieukeur van de Unie worden toegevoegd op het energie-etiket.

Dit verbod heeft tot gevolg dat artikel 7 van richtlijn 2005/29 overeenkomstig artikel 3, lid 4, van deze richtlijn geen toepassing kan vinden wanneer het energie-etiket geen informatie bevat over de omstandigheden waaronder de energie-efficiëntie van een stofzuiger is getest.

In de tweede plaats moet ten aanzien van het feit dat op andere plaatsen dan het energie-etiket evenmin informatie over de testomstandigheden wordt verstrekt, worden opgemerkt dat een handelspraktijk volgens artikel 7, lid 1, van richtlijn 2005/29 als misleidend wordt beschouwd indien zij in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden en de beperkingen van het communicatiemedium in aanmerking genomen, essentiële informatie die de gemiddelde consument, gelet op de context, nodig heeft om een geïnformeerd besluit over een transactie te nemen, weglaat en zij de gemiddelde consument er dus toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen. Voorts blijkt uit lid 5 van datzelfde artikel dat de door het Unierecht voorgeschreven informatie inzake commerciële communicatie, met inbegrip van reclame en marketing, als essentieel wordt beschouwd.

In casu kunnen de omstandigheden waaronder de energie-efficiëntie van het stofzuigermodel in kwestie is gemeten, niet worden beschouwd als informatie die voor de gemiddelde consument essentieel is.

(zie punten 35, 36, 40‑43, 46, dictum 1)
Gelet op het voorwerp van het beroep moet het procesbelang van een verzoeker op straffe van niet-ontvankelijkheid bestaan in het stadium van de instelling van het beroep. Dit voorwerp van het geding moet, evenals het procesbelang, op straffe van afdoening zonder beslissing blijven bestaan tot aan de rechterlijke beslissing, hetgeen onderstelt dat de uitkomst van het beroep in het voordeel kan zijn van de partij die het heeft ingesteld.

Met betrekking tot een verzoek tot nietigverklaring van een regeling tot invoering van sectorspecifieke beperkende maatregelen houdende beperkingen op geldovermakingen waarbij financiële instellingen uit Iran zijn betrokken, doet de intrekking van die maatregelen vóór het uitspreken van het bestreden arrest het procesbelang van een Iraanse commerciële bank om een beroep tot nietigverklaring van voornoemde regeling in te stellen verdwijnen, aangezien de uitkomst van dit beroep haar niet meer een zodanig voordeel kan opleveren dat het behoud van een procesbelang zou kunnen rechtvaardigen. Meer in het bijzonder kan niet op goede gronden worden gesteld dat beperkende maatregelen van algemene strekking, die in essentie transacties tussen de banken en financiële instellingen in de Unie en die van de Islamitische Republiek Iran verbieden, aan een specifieke marktdeelnemer zekere immateriële schade kunnen toebrengen wegens de aantasting van de reputatie, vergelijkbaar met de schade die wordt veroorzaakt door het stigma en het wantrouwen waarmee de publiekelijke aanwijzing van de betrokkenen als personen die banden zouden hebben met bijvoorbeeld een terroristische organisatie, gepaard gaat, noch dat de eventuele nietigverklaring van die maatregelen voor de betrokken bank een voordeel zou kunnen opleveren, namelijk herstel in eer en goede naam, en haar aldus een zekere vorm van vergoeding van dergelijke immateriële schade zou kunnen bieden. Dergelijke sectorspecifieke beperkende maatregelen zijn immers van een geheel andere aard dan individuele maatregelen van bevriezing van tegoeden en middelen, aangezien de werkingssfeer van deze maatregelen berust op objectieve criteria en zij zich derhalve niet richten tot specifieke natuurlijke of rechtspersonen. Het feit dat de activiteiten van een bank of financiële instelling kunnen worden geraakt door de aan de orde zijnde sectorspecifieke beperkende maatregelen, betekent niet dat deze maatregelen een sanctie vormden voor een specifiek aan deze entiteit toe te rekenen gedraging, aangezien die maatregelen van algemene strekking waren en werden toegepast ongeacht of die entiteit al dan niet betrokken was bij de Iraanse nucleaire proliferatie.

Zelfs al zou sprake zijn van vergoedbare schade, heeft de vaststelling van sectorspecifieke beperkende maatregelen geen daadwerkelijke en afzonderlijke invloed op een bank, wanneer de op haar toegepaste individuele beperkende maatregelen gedurende de gehele periode waarin de sectorspecifieke beperkende maatregelen van kracht waren, voorzagen in strengere beperkingen.

(zie punten 50, 55‑59, 61, 62, 68)
–

niet verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in de betaling van vaste rechten of proportionele rechten in verhouding tot de waarde van het geschil, voor zover de betaling van een vast recht of een proportioneel recht in verhouding tot de waarde van het geschil niet in strijd is met het doeltreffendheidsbeginsel, gelet op het bedrag en de hoogte van het recht, het antwoord op de vraag of dat recht mogelijk een al dan niet onoverkomelijk obstakel voor de toegang tot de rechter vormt, het dwingende karakter ervan en de ontheffingsmogelijkheden, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan;
–

de aanbestedende dienst, wanneer hij over gegevens beschikt die twijfel doen rijzen over het zelfstandige en onafhankelijke karakter van de offertes van bepaalde inschrijvers, verplicht is om – in voorkomend geval door aanvullende informatie te vragen aan deze inschrijvers – na te gaan of hun offertes daadwerkelijk zelfstandig en onafhankelijk zijn. Indien blijkt dat deze offertes niet-zelfstandig en niet-onafhankelijk zijn, staat artikel 2 van richtlijn 2004/18 eraan in de weg dat de opdracht wordt gegund aan de inschrijvers die een dergelijke offerte hebben ingediend.
Zaak C‑163/16

Christian Louboutin

en

Christian Louboutin SAS

tegen

Van Haren Schoenen BV

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Den Haag)

„Prejudiciële verwijzing – Merken – Absolute weigerings‑ of nietigheidsgronden – Teken dat uitsluitend bestaat uit de vorm van de waar – Begrip ‚vorm’ – Kleur – Plaatsing op een deel van de waar – Richtlijn 2008/95/EG – Artikel 2 – Artikel 3, lid 1, onder e), iii)”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 12 juni 2018

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 2008/95 – Gronden voor weigering of nietigheid – Tekens die uitsluitend bestaan uit de vorm die een wezenlijke waarde aan de waar geeft – Merk bestaande uit een op de zool van een hooggehakte schoen aangebrachte kleur

[Richtlijn 2008/95 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, e), iii)]

Artikel 3, lid 1, onder e), iii), van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat een teken bestaande uit een op de zool van een hooggehakte schoen aangebrachte kleur, zoals in het hoofdgeding aan de orde, niet uitsluitend bestaat uit de „vorm” in de zin van deze bepaling.

In de context van het merkenrecht wordt met het begrip „vorm” over het algemeen gedoeld op een geheel van lijnen of contouren dat de betrokken waar ruimtelijk afbakent.

Noch uit richtlijn 2008/95, noch uit de rechtspraak van het Hof, noch uit de gebruikelijke betekenis van deze term volgt dat een kleur als zodanig, zonder ruimtelijke afbakening, een vorm kan zijn.

De vraag is echter of het feit dat een bepaalde kleur is aangebracht op een specifieke plaats van de betrokken waar, impliceert dat het betrokken teken bestaat uit een vorm in de zin van artikel 3, lid 1, onder e), iii), van richtlijn 2008/95.

Dienaangaande moet worden opgemerkt dat de vorm van de waar of van een deel van de waar weliswaar een rol speelt bij de ruimtelijke afbakening van de kleur, maar niet kan worden geoordeeld dat een teken uit die vorm bestaat wanneer met de merkinschrijving niet wordt beoogd die vorm te beschermen, maar enkel de toepassing van een kleur op een specifieke plaats van deze waar.

In elk geval kan een teken, zoals aan de orde in het hoofdgeding, niet worden beschouwd als een teken dat „uitsluitend” bestaat uit de vorm wanneer het teken, zoals in casu, voornamelijk bestaat uit een kleur die wordt gepreciseerd door middel van een internationaal erkende identificatiecode.

(zie punten 21‑24, 26, 27 en dictum)
Een lidstaat die nationale uitvoeringsmaatregelen vaststelt om het begrip „cabotage” in de zin van verordening nr. 1072/2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg te verduidelijken, schiet niet tekort in de nakoming van zijn verplichtingen krachtens artikel 2, punt 6, en artikel 8 van deze verordening.

In de eerste plaats maken de respectieve bewoordingen van artikel 2, punt 6, en artikel 8, lid 2, van verordening nr. 1072/2009 het namelijk niet mogelijk een antwoord te geven op de vraag of het begrip „cabotage” als bedoeld in deze verordening aldus moet worden opgevat dat een cabotagerit zowel meerdere laadplaatsen als meerdere losplaatsen kan omvatten. Het feit dat een bepaling in algemene of onnauwkeurige bewoordingen is gesteld, vormt een aanwijzing dat nationale uitvoeringsmaatregelen dienen te worden vastgesteld. In de tweede plaats dient voor de vaststelling van het tijdstip waarop de bovengrens van drie ritten als bedoeld in artikel 8, lid 2, moet worden geacht te zijn bereikt, te worden uitgemaakt of bij een rit die meerdere laadplaatsen en meerdere losplaatsen omvat, sprake is van een en dezelfde cabotagerit dan wel van meerdere cabotageritten. In de derde plaats verschilt de uitlegging van het begrip „cabotage” in de zin van verordening nr. 1072/2009 van lidstaat tot lidstaat.

Voorts zou de in artikel 8, lid 2, van verordening nr. 1072/2009 vastgestelde bovengrens van drie ritten elke betekenis kunnen verliezen indien het niet-ingezeten wegvervoerders werd toegestaan cabotageritten uit te voeren die een onbeperkt aantal laadplaatsen en losplaatsen omvatten, hetgeen in strijd zou zijn met de tijdelijke aard van cabotage en met het doel dat die verordening nastreeft met betrekking tot dit soort vervoer, zodat een verbod in die zin dat is neergelegd in nationale uitvoeringsmaatregelen, geschikt is om het doel te verwezenlijken dat die verordening met betrekking tot cabotage nastreeft. In dit verband gaan die nationale uitvoeringsmaatregelen niet verder dan noodzakelijk is om het doel van verordening nr. 1072/2009 te bereiken, aangezien zij enkel cabotageritten met meerdere laadplaatsen en meerdere losplaatsen verbieden.

(zie punten 38, 39, 41, 42, 53, 55, 59, 60, 62)