Zaak C‑322/11

K

(verzoek van de Korkein hallinto-oikeus om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Artikelen 63 VWEU en 65 VWEU — Vrij verkeer van kapitaal — Belastingwetgeving van lidstaat volgens welke verlies uit verkoop van in andere lidstaat gelegen onroerend goed niet aftrekbaar is van winst op verkoop van waardepapieren in heffingslidstaat”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 november 2013

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer – Beperkingen – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Belastingregeling van lidstaat volgens welke verlies uit verkoop van in andere lidstaat gelegen onroerend goed niet aftrekbaar is van roerende inkomsten in heffingslidstaat – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardigingsgronden – Evenwichtige verdeling van heffingsbevoegdheid tussen lidstaten – Noodzaak om samenhang van belastingstelsel te waarborgen – Evenredigheid

(Art. 63 VWEU en 65 VWEU)

De artikelen 63 VWEU en 65 VWEU verzetten zich niet tegen een belastingregeling van een lidstaat volgens welke een belastingplichtige die ingezetene van deze lidstaat is en aldaar in de inkomstenbelasting onbeperkt belastingplichtig is, het verlies uit de verkoop van een in een andere lidstaat gelegen onroerend goed niet kan aftrekken van de in eerstbedoelde lidstaat belastbare roerende inkomsten, terwijl deze aftrekmogelijkheid onder bepaalde voorwaarden wel zou bestaan indien het onroerend goed in eerstbedoelde lidstaat zou zijn gelegen.

Dat verschil in behandeling naargelang van de ligging van het onroerend goed kan een belastingplichtige zeker ontraden in een andere lidstaat in onroerend goed te investeren en vormt dus een door artikel 63 VWEU in beginsel verboden beperking van het vrije verkeer van kapitaal.

Aangezien bij de gecombineerde toepassing van het dubbelebelastingverdrag en de belastingregeling van de heffingsstaat deze staat geen enkele fiscale bevoegdheid heeft ten aanzien van de winst op de verkoop van de in de andere lidstaat gelegen onroerende goederen, maakt de weigering van aftrek van het verlies uit de verkoop van deze goederen het evenwel mogelijk om de symmetrie veilig te stellen tussen het recht om winst te belasten en de mogelijkheid om verlies af te trekken. Gelet op het doel dat met deze belastingregeling wordt nagestreefd, bestaat er bovendien een rechtstreeks verband, voor dezelfde belastingplichtige en dezelfde belasting, tussen het verleende belastingvoordeel, zijnde de verrekening van het verlies uit een vermogensbelegging, en de heffing van belasting over de winst op deze belegging. Bijgevolg kan deze wettelijke regeling worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang die verband houden met de noodzaak om de evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te handhaven en de samenhang van het belastingstelsel te waarborgen, en is zij geschikt om deze doelstellingen te bereiken.

De omstandigheid dat het verlies definitief kan zijn, heeft geen invloed op de evenredigheid van deze belastingregeling wanneer de wettelijke regeling van de lidstaat van ligging van het onroerend goed niet voorziet in verrekening van het verlies uit de verkoop van het onroerend goed. Het vrije verkeer van kapitaal kan immers niet aldus worden begrepen dat een lidstaat verplicht is, zijn belastingregeling af te stemmen op die van een andere lidstaat, teneinde te waarborgen dat in alle situaties de belasting aldus wordt geheven dat alle verschillen als gevolg van de nationale belastingregelingen verdwijnen, aangezien de beslissingen van een belastingplichtige betreffende de belegging in het buitenland naargelang van het geval meer of minder voordelig of nadelig voor deze belastingplichtige kunnen uitvallen.

(cf. punten 31, 53, 55, 67‑69, 71, 80, 81, 83 en dictum)

Zaak C‑322/11

K

(verzoek van de Korkein hallinto-oikeus om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Artikelen 63 VWEU en 65 VWEU — Vrij verkeer van kapitaal — Belastingwetgeving van lidstaat volgens welke verlies uit verkoop van in andere lidstaat gelegen onroerend goed niet aftrekbaar is van winst op verkoop van waardepapieren in heffingslidstaat”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 november 2013

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer — Beperkingen — Belastingwetgeving — Inkomstenbelasting — Belastingregeling van lidstaat volgens welke verlies uit verkoop van in andere lidstaat gelegen onroerend goed niet aftrekbaar is van roerende inkomsten in heffingslidstaat — Ontoelaatbaarheid — Rechtvaardigingsgronden — Evenwichtige verdeling van heffingsbevoegdheid tussen lidstaten — Noodzaak om samenhang van belastingstelsel te waarborgen — Evenredigheid

(Art. 63 VWEU en 65 VWEU)

De artikelen 63 VWEU en 65 VWEU verzetten zich niet tegen een belastingregeling van een lidstaat volgens welke een belastingplichtige die ingezetene van deze lidstaat is en aldaar in de inkomstenbelasting onbeperkt belastingplichtig is, het verlies uit de verkoop van een in een andere lidstaat gelegen onroerend goed niet kan aftrekken van de in eerstbedoelde lidstaat belastbare roerende inkomsten, terwijl deze aftrekmogelijkheid onder bepaalde voorwaarden wel zou bestaan indien het onroerend goed in eerstbedoelde lidstaat zou zijn gelegen.

Dat verschil in behandeling naargelang van de ligging van het onroerend goed kan een belastingplichtige zeker ontraden in een andere lidstaat in onroerend goed te investeren en vormt dus een door artikel 63 VWEU in beginsel verboden beperking van het vrije verkeer van kapitaal.

Aangezien bij de gecombineerde toepassing van het dubbelebelastingverdrag en de belastingregeling van de heffingsstaat deze staat geen enkele fiscale bevoegdheid heeft ten aanzien van de winst op de verkoop van de in de andere lidstaat gelegen onroerende goederen, maakt de weigering van aftrek van het verlies uit de verkoop van deze goederen het evenwel mogelijk om de symmetrie veilig te stellen tussen het recht om winst te belasten en de mogelijkheid om verlies af te trekken. Gelet op het doel dat met deze belastingregeling wordt nagestreefd, bestaat er bovendien een rechtstreeks verband, voor dezelfde belastingplichtige en dezelfde belasting, tussen het verleende belastingvoordeel, zijnde de verrekening van het verlies uit een vermogensbelegging, en de heffing van belasting over de winst op deze belegging. Bijgevolg kan deze wettelijke regeling worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang die verband houden met de noodzaak om de evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te handhaven en de samenhang van het belastingstelsel te waarborgen, en is zij geschikt om deze doelstellingen te bereiken.

De omstandigheid dat het verlies definitief kan zijn, heeft geen invloed op de evenredigheid van deze belastingregeling wanneer de wettelijke regeling van de lidstaat van ligging van het onroerend goed niet voorziet in verrekening van het verlies uit de verkoop van het onroerend goed. Het vrije verkeer van kapitaal kan immers niet aldus worden begrepen dat een lidstaat verplicht is, zijn belastingregeling af te stemmen op die van een andere lidstaat, teneinde te waarborgen dat in alle situaties de belasting aldus wordt geheven dat alle verschillen als gevolg van de nationale belastingregelingen verdwijnen, aangezien de beslissingen van een belastingplichtige betreffende de belegging in het buitenland naargelang van het geval meer of minder voordelig of nadelig voor deze belastingplichtige kunnen uitvallen.

(cf. punten 31, 53, 55, 67‑69, 71, 80, 81, 83 en dictum)