ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8.

Achtste middel: voor zover het bestreden besluit onbeperkte toegang tot elektronische communicatie door buitenlandse rechtshandhavingsinstanties toestaat, of subsidiair nalaat of heeft nagelaten hiertegen te beschermen, is het ongeldig, aangezien het een schending betekent van het recht op privacy, van gegevensbescherming, op vrijheid van meningsuiting en op vrijheid van vergadering en vereniging, zoals neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en verankerd in de algemene beginselen van Unierecht.
—

door oplegging van een antidumpingrecht op de invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, zoals uitgebreid tot de invoer verzonden uit Maleisië, heeft de Europese Unie haar verplichtingen geschonden die voortvloeien uit het lidmaatschap van de WTO, zoals in het bijzonder neergelegd in de antidumpingovereenkomst;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 371/16

Beroep ingesteld op 1 augustus 2016 — VIMC/Commissie

(Zaak T-431/16)

(2016/C 371/19)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: VIMC — Vienna International Medical Clinic GmbH (Kulmbach, Duitsland) (vertegenwoordiger: R. Bramerdorfer, Rechtsanwältin)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— de beslissing van de Commissie van 27 mei 2016 (ref.: zaak AT.40231 — VIMC/WK&FGB) nietig verklaren en

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met dit beroep vordert verzoekster nietigverklaring van besluit C(2016) 3351 final van de Commissie van 27 mei 2016, waarbij verzoeksters klacht op grond van artikel 13 van verordening (EG) nr. 1/2003 (1) is afgewezen.

Ter onderbouwing van haar beroep draagt verzoekster één middel voor, ontleend aan misbruik van beoordelingsbevoegdheid.

In dit verband voert verzoekster aan dat de Commissie niet geheel naar eigen inzicht kan beslissen om al dan niet toepassing te geven aan artikel 13 van verordening (EG) nr. 1/2003. De Commissie dient juist rekening te houden met de bijzondere omstandigheden van het geval en kan op grond van die bepaling niet zonder nadere motivering een verzoek afwijzen dat reeds bij een overheidsinstantie in behandeling is.

(1) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).
—

ten gronde: hervorming van de bestreden beslissing en dientengevolge verwijzing van het verwerende EUIPO in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in het geding voor de kamer van beroep omdat het feitelijk en rechtens ongegrond is; hoe dan ook, verwijzing in de kosten naar billijkheid;
1.

Eerste middel: er is niet voldaan aan de reden voor plaatsing op de lijst in de bijlage bij het bestreden besluit en de bestreden verordening, zoals omschreven in artikel 28, lid 1, van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (hierna: „oorspronkelijk besluit”) en artikel 15, lid 1, onder a), van verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (hierna: „oorspronkelijke verordening”).
—

verwijzing van het EUIPO in de kosten, of — voor het geval dat andere partij intervenieert — gezamenlijke verwijzing van het EUIPO en interveniënte in de kosten.
—

en, als gevolg daarvan, nietigverklaring van de Recommendation for action to be taken following an OLAF investigation THOR (2015) 4257 — 09.12.2015;
1.

Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften Verzoekster voert aan dat in het bestreden besluit de in artikel 296, tweede alinea, VWEU neergelegde motiveringsplicht niet is nagekomen, doordat de overwegingen tegenstrijdig en onduidelijk zijn. Daarenboven schendt het bestreden besluit het beginsel volgens hetwelk de Commissie de feiten correct moet vaststellen. In de vierde overweging stelde de Commissie ten onrechte dat verzoekster in de EG-verklaring van overeenstemming naar norm EN 60335-2-67-2009 zou verwijzen, wat onjuist is.
2.

Tweede middel, ontleend aan een schending van artikel 107, lid 1, VWEU en van de motiveringsplicht afgeleid uit artikel 296 VWEU, aangezien de Commissie het bestaan van een voordeel niet correct beoordeeld heeft en het beginsel van de particuliere investeerder niet toegepast heeft. — De Commissie zou niet hebben onderzocht of de bestreden steunmaatregel effectief leidde tot het toekennen van een voordeel, in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, aan de begunstigde ondernemingen. Dit ondanks het feit dat deze voorwaarde een bestaansvoorwaarde is voor staatssteun, dewelke de Commissie dus gehouden is te onderzoeken vooraleer zij kan besluiten tot het bestaan van staatssteun, en dit op straffe van schending van haar motiveringsplicht voortvloeiende uit artikel 296 VWEU. — De Belgische Staat zou zich bij de toekenning aan verzoekster van de bestreden ruling hebben gedragen als een zuivere marktdeelnemer in de markteconomie. Daarbij heeft de Belgische Staat een som geld geïnvesteerd in verzoekster, in de vorm van het verlenen van een belastingverlaging, waarvan zij op grond van de aan verzoekster opgelegde voorwaarden mocht verwachten dat zij hieruit vanuit economisch oogpunt een attractief rendement zou kunnen halen. Gelet op het feit dat de theorie van de private investeerder geen uitzondering vormt die de Commissie enkel moet toepassen op vraag van de betrokken lidstaat, heeft de Commissie artikel 107, lid 1, VWEU, alsook haar motiveringsplicht afgeleid uit artikel 296 VWEU, geschonden, door het vervuld zijn van de theorie van de private investeerder niet te onderzoeken.
—

te gelasten dat het EUIPO en in voorkomend geval de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep hun eigen kosten zullen dragen en hen te verwijzen in die van verzoekster.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 191/39

Beroep ingesteld op 4 april 2016 — Commissie/IEM

(Zaak T-141/16)

(2016/C 191/51)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: S. Lejeune, gemachtigde)

Verwerende partij: IEM — Erga — Erevnes — Meletes perivallontos kai chorotaxias AE (Athene, Griekenland)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— verweerster te veroordelen tot betaling van een bedrag van 105 416,47 EUR, te vermeerderen met vertragingsrente op de voet die door de Europese Centrale Bank voor haar basisherfinancieringstransacties werd toegepast op 1 juli 2010 (2 %) vermeerderd met 1 procentpunt, te weten in totaal drie procent (3 %), vanaf 6 juli 2010 tot op de dag van de betaling van het volledige bedrag, onder aftrek van een bedrag van 30 208 EUR (dat op 4 september 2010 ter compensatie is betaald);

— verweerster te verwijzen in de proceskosten en in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige, op grond van artikel 272 VWEU bij het Gerecht ingestelde beroep vordert de Commissie bekendmaking van de beslissing waarbij verweerster ertoe is veroordeeld aan de Europese Commissie in verband met de overeenkomst FAIR-CT98-9544 voor de actie „Ontwikkeling van een nieuwe methode voor het schoonmaken en schillen van fruit” een bedrag van 75 208,47 EUR, te vermeerderen met rente, te betalen.

De Europese Commissie voert als belangrijkste rechtsgrond aan dat verweerster haar contractuele verplichtingen niet is nagekomen en stelt met name dat het op grond van de betrokken overeenkomst aan verweerster betaalde bedrag niet is gebruikt voor de uitvoering van enige actie betreffende de overeenkomst, en dat verweerster geen enkel bewijs dienaangaande heeft overgelegd. Subsidiair stelt de Europese Commissie dat verweerster zich onrechtmatig heeft verrijkt in de zin van de artikelen 904 en 908 van het burgerlijk wetboek.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 200/32

Beroep ingesteld op 13 april 2016 — Panzeri/Parlement

(Zaak T-166/16)

(2016/C 200/45)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Pier Antonio Panzeri (Calusco d’Adda, Italië) (vertegenwoordiger: C. Cerami, avvocato)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— het onderhavige beroep toewijzen en de bestreden maatregelen derhalve nietig verklaren wegens onrechtmatigheid;

— het Europees Parlement bijgevolg veroordelen tot terugbetaling van 12 000 EUR, vermeerderd met rente en geherwaardeerd, dan wel het eventuele hogere bedrag dat in de loop van het geding zal worden uitbetaald op grond van het bestreden bevel;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep betreft nota nr. D 302681 van 11 februari 2016 van de Secretaris-generaal van het Europees Parlement, waarin de motivering van de als bijlage toegevoegde debetnota nr. 2016-207 van dezelfde datum is opgenomen, die ziet op de terugvordering van bedragen die ten onrechte zouden zijn ontvangen als vergoeding voor parlementaire medewerkers.

In deze zaak worden dezelfde middelen en voornaamste argumenten aangevoerd als in zaak T-677/15, Panzeri/Parlement en Commissie (PB 2016, C 27, blz. 74).
1.

Eerste middel: het bestreden besluit is onrechtmatig, aangezien het in strijd is met artikel 13 van richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (richtlijn IV inzake kapitaalvereisten; hierna: „RKV IV”) en met artikel L. 511-13 van het Franse monetaire en financiële wetboek (hierna: „MFW”).
—

de artikelen 49, 50, 51 en 52 van verordening (EU) nr. 1151/2012 onwettig verklaren, en deze artikelen in de voorliggende zaak buiten toepassing laten, omdat daarin niet is voorzien in een systeem dat ervoor zorgt dat de grondrechten van verzoekers worden geëerbiedigd;
—

Een niet-gouvernementele organisatie die aan de gestelde criteria voldoet, is gerechtigd een verzoek tot interne herziening in te dienen van een administratieve handeling met betrekking tot het milieurecht. Verordening nr. 1829/2003 maakt deel uit van het milieurecht. Bijgevolg is de organisatie gerechtigd een verzoek in te dienen tot herziening van om het even welke administratieve handeling met betrekking tot dat recht, met inbegrip van een vergunning voor het in de handel brengen.
—

het deel van artikel 1 van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/2098 van de Commissie van 13 november 2015 (1) nietig verklaren, waarbij onder andere is vastgesteld dat een gedeelte van de door het Verenigd Koninkrijk gedeclareerde landbouwuitgaven betreffende de berekening van de waarde van de in de handel gebrachte productie in strijd met het Unierecht was gedaan en niet kan worden gefinancierd door het ELGF en het Elfpo, waardoor vijf posten (de laatste post op blz. 42 en de eerste vier posten op blz. 43) in de bijlage bij dat besluit nietig moeten worden verklaard, hetgeen neerkomt op een totale financiële correctie van 1 849 194,86 EUR, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 106/39

Beroep ingesteld op 25 januari 2016 — Haw Par/BHIM — Cosmowell (GelenkGold)

(Zaak T-25/16)

(2016/C 106/45)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Haw Par Corp. Ltd (Singapore, Singapore) (vertegenwoordigers: R. Härer, C. Schultze, J. Ossing, C. Weber, H. Ranzinger, C. Gehweiler, C. Brockmann, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Cosmowell GmbH (Sankt Johann in Tirol, Oostenrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met het woordelement „GelenkGold” — gemeenschapsmerk nr. 9 957 978

Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 4 november 2015 in zaak R 1907/2015-1

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het BHIM en andere partij in verzoeksters kosten van de procedure voor het Gerecht en voor de kamer van beroep.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;
—

mitsdien, de EIB te veroordelen tot vergoeding van de schade die De Nicola heeft geleden, zoals geformuleerd in het inleidend verzoekschrift of, subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar een andere kamer van het Gerecht voor ambtenarenzaken in een andere formatie, opdat het zich opnieuw uitspreekt over de vernietigde punten. De wederpartij te verwijzen in de kosten.
—

Er is onvoldoende bewijs om aan te tonen dat verzoekster bekend was met het totaalplan van het kartel of met de algemene reikwijdte en wezenlijke kenmerken ervan.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 51, lid 1, en 53, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA) alsmede van het beginsel dat partijen in de procedure gelijk zijn, aangezien de termijn van twee maanden voor de indiening van het verweerschrift, vermeerderd met de termijn wegens afstand van tien dagen, is berekend vanaf de ontvangst van de betekening van de regularisatie van het verzoekschrift, en niet vanaf die van de betekening van het verzoekschrift, zodat het verweerschrift van het Comité van de Regio’s (CvR) in het procesdossier is opgenomen, ofschoon het te laat was ingediend, het Gerecht zich voor de verwerping van het beroep bij op artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering gebaseerde beschikking op die memorie heeft gebaseerd en rekwirant de mogelijkheid is ontnomen om op basis van artikel 121 van het Reglement voor de procesvoering om een verstekvonnis te vragen.
—

verwijzing van het BHIM en, in voorkomend geval, andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten van de procedure, met inbegrip van de procedure voor de kamer van beroep.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft de tweede alinea van artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EU) nr. 1225/2009 van de Raad (1) (hierna: „basisverordening”) geschonden door de Verenigde Staten van Amerika (hierna: „VS”) als geschikt referentieland in deze zaak te aan te wijzen en te selecteren. Deze selectie was gebaseerd op een onjuiste uitlegging en toepassing van de tweede alinea van artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening alsmede op kennelijke beoordelingsfouten met betrekking tot de feiten. Subsidiair heeft de Commissie artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening kennelijk onjuist toegepast door, ondanks het feit dat zij de VS als referentieland had geselecteerd, niet een aantal vereiste correcties van de normale waarde toe te passen.
—

subsidiair, vermindering van de aan verzoekende partijen hoofdelijk opgelegde geldboete door vermindering van de voor de bepaling van het basisbedrag van de geldboete in aanmerking genomen omzet met een factor die naar behoren weerspiegelt dat de gedragingen van eerste verzoekende partij in het gebied „NWE” en in Frankrijk, subsidiair alleen in het gebied „NWE”, uitsluitend als uitwisseling van informatie moeten worden gekwalificeerd en niet als „hard-core”-prijsafspraken, en door af te zien van een „hard-core”-opslag voor het gebied „NWE” en/of Frankrijk;
—

en bijgevolg de Europese Commissie gelasten een wettige toestand tot stand te brengen in de zin van artikel 266 VWEU, waarbij verdere verslechteringen in de zin van de eerste en tweede vordering waardoor de verwezenlijking van deze toestand verhinderd of moeilijker gemaakt kan worden, achterwege moeten worden gelaten, en
—

het besluit van de Commissie van 17 juli 2015 houdende afwijzing van het voorstel dat de verzoekende partij had ingediend in antwoord op de oproep tot het indienen van voorstellen in het kader van het uitvoeringsbesluit van de Commissie C(2014) 1921 final van 26 maart 2014 tot vaststelling van een meerjarig werkprogramma 2014 voor financiële bijstand op het gebied van de Financieringsfaciliteit voor Europese Verbindingen, nietig verklaren;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 389/64

Beroep ingesteld op 25 september 2015 — Aldi/BHIM — Rouard (GOURMET)

(Zaak T-572/15)

(2015/C 389/72)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Duitsland) (vertegenwoordigers: C. Fürsen en N. Bertram, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Pierre-André Rouard (Madrid, Spanje)

Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met het woordelement „GOURMET” — inschrijvingsaanvraag nr. 1 0 5 09 446

Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 24 juli 2015 in zaak R 1985/2013-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het BHIM in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 63 van verordening nr. 207/2009 in samenhang met regel 20, lid 7, van verordening nr. 2868/95;
1.

Eerste middel: de aan de Raad verweten gedraging (vaststelling en handhaving van een maatregel tot bevriezing van verzoeksters tegoeden) is onrechtmatig, hetgeen naar behoren is vastgesteld bij arrest van 6 september 2013, Export Development Bank of Iran/Raad, T-4/11 en T-5/11, EU:T:2013:400.
—

Nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1119 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) [kennisgeving geschied onder nummer C(2015) 4076] (PB L 182, blz. 39), voor zover daarin een bedrag van 1 42 446,05 EUR en een bedrag van 5 5 3 75 053,74 EUR, uitgegeven door een betaalorgaan dat was geaccrediteerd door de Republiek Polen, aan financiering van de Europese Unie worden onttrokken;
1.

Onbevoegdheid van de Raad om verzoeker op te nemen op de lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, daar zijn naam noch in de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties 1970 (2011) en 1973 (2011) noch in de resoluties tot wijziging daarvan, 2213/2015 en 2214/2015, is vermeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 337/33

Beroep ingesteld op 11 augustus 2015 — Makhlouf/Raad

(Zaak T-465/15)

(2015/C 337/35)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ehab Makhlouf (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— verzoekers vordering ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge besluit (GBVB) 2015/837 van 28 mei 2015 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voor zover zij verzoeker betreffen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-432/11, Makhlouf/Raad (1) zijn aangevoerd.

(1) PB C 290, blz. 13.
—

Betreffende het besluit, verzoekster de hoedanigheid van internationale organisatie in de zin van het financieel reglement te ontzeggen 3. Derde middel: schending van verordening (EU, EURATOM) nr. 966/2012 (1) en van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 (2), alsook kennelijk onjuiste beoordeling, daar de Commissie heeft besloten dat verzoekster niet meer kon worden beschouwd als internationale organisatie in de zin van bovengenoemde verordeningen. 4. Vierde middel: schending van de motiveringsplicht. 5. Vijfde middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel, daar de Commissie niet aangeeft waarom zij van oordeel is dat verzoekster niet meer voldoet aan de criteria van de definitie van internationale organisatie en evenmin uitleg verschaft over de aanzienlijke wijziging die zij heeft aangebracht in de uitlegging en de toepassing van het financieel reglement ten aanzien van een feitelijke en rechtssituatie (die van verzoekster) die niet gewijzigd is. 6. Zesde middel: schendding van het vertrouwensbeginsel, daar verzoekster de hoedanigheid van internationale organisatie plotseling, zonder overgangsperiode is ontzegd.
4.

De gelaakte besluiten van de ECB doorstaan de evenredigheidstoets niet, aangezien de in artikel 127, lid 2, VWEU bedoelde bevordering van een goede werking van het betalingsverkeer één van de vier fundamentele taken is die via het Eurosysteem moeten worden uitgevoerd, en de verlenging van aanvullende noodliquiditeitssteun aan Griekse banken — die slechts minieme effecten kon hebben op de implementatie van het gemeenschappelijke monetaire beleid — de verwezenlijking van de doelstellingen van de ECB in veel mindere mate zou hebben belemmerd.
1.

Eerste middel: de Raad heeft nagelaten afdoende of voldoende te motiveren waarom verzoekster is opgenomen op de lijsten van personen, entiteiten en lichamen aan wie beperkende maatregelen opgelegd zijn in het licht van de situatie in Oekraïne.
—

De Commissie heeft geen voldoende duidelijke en toereikende motivering gegeven voor haar besluit om bepaalde verbintenissen te aanvaarden die beoogden de ernstige zorgen met betrekking tot de mededinging die door haar in de loop van het concentratiecontrole-onderzoek waren geïdentificeerd, weg te nemen. In het besluit is met name niet gemotiveerd waarom de Commissie veronderstelt dat een derde partij als begunstigde van de verbintenissen in staat zou zijn om met de betrokken activa doeltreffend te concurreren.
—

Uiterst subsidiair wordt aangevoerd dat het uitsluitingsbesluit is vastgesteld onder schending van het evenredigheidsbeginsel, met name voor zover daarin de uitsluitingsduur is vastgesteld op twee jaar en tien maanden. Deze duur is geheel ongerechtvaardigd, is in strijd met de geest en de strekking van verordening nr. 966/2012 en verordening nr. 1268/2012, die de gronden voor uitsluiting regelen, en is kennelijk onevenredig, daar de elementen die een negatieve weerslag op de beroepsmoraliteit van Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA zouden kunnen hebben gehad, waren verwijderd en er voor de Commissie geen enkele reden voor vrees voor financiële schade of voor schade aan reputatie meer was.
—

Verzoekster betoogt met dit middel onder meer dat de Commissie bij de ondertekening van de subsidieovereenkomsten ULTRA („Ultra portable augmented reality for industrial maintenance applications”), IMPROVE („Improving Display and Rendering Technology for Virtual Environments”) en CINeSPACE („Experiencing urban film and cultural heritage while on-the-move”) wist of tenminste had moeten weten dat Russische ingenieurs werden ingeschakeld. Zij voegt eraan toe dat de inning van het gevorderde bedrag in de gegeven omstandigheden misbruik van recht oplevert.