BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

25 juni 1998

Gevoegde zaken T-177/94 (92) en T-377/94 (92) en zaak T-99/95 (92)

H. Altmann e.a. [gevoegde zaken T-177/94 (92) en T-377/94 (92)] en P. E. Stott [zaak T-99/95 (92)]

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Begroting van kosten”

Volledige Engelse tekst II-883

Betreft:

Verzoek tot begroting van de kosten na de arresten van het Gerecht van 12 december 1996, Altmann e.a./Commissie (T-177/94 en T-377/94, Jurispr. blz. II-2041), en Stott/Commissie (T-99/95, Jurispr. blz. II-2227).

Beslissing:

Het totale bedrag van de kosten die de Commissie aan verzoekers moet vergoeden, wordt bepaald op 15000 UKL, te vermeerderen met de BTW die in voorkomend geval over dit bedrag verschuldigd is.

Resumé van de beschikking

Na de arresten van het Gerecht houdende nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 14 januari 1994 om hen niet als tijdelijke functionarissen onder het personeel van de Commissie op te nemen, sturen verzoekers in de gevoegde zaken T-177/94 en T-377/94 en in zaak T-99/95, personeelsleden van de United Kingdom Atomic Energy Authority (UKAEA) tewerkgesteld bij de gemeenschappelijke onderneming Joint European Torus (JET), de Commissie op 10 april 1997 een brief met als bijlagen de honorariumnota's van hun advocaten. In die brief vragen zij 37060,41 UKL als invorderbare kosten.

Bij brief van 20 mei 1997 antwoordt de Commissie aan verzoekers, dat zij bereid is hun 500000 BFR, destijds gelijk aan 8621 UKL, als invorderbare kosten te betalen.

Bij een op 13 oktober 1997 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoek tot begroting van de kosten, dat wordt ingeschreven onder de nummers T-177/94 (92), T-377/94 (92) en T-99/95 (92), vragen zij het Gerecht de invorderbare kosten op 30000 UKL te bepalen.

Ten gronde

Ingevolge artikel 91, sub b, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht worden als invorderbare kosten aangemerkt „de door partijen in verband met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten, in het bijzonder de reis- en verblijfkosten en het honorarium van de gemachtigde, raadsman of advocaat”. Volgens deze bepaling gelden dus slechts als invorderbare kosten, de kosten die voor de procedure voor het Gerecht zijn gemaakt met uitsluiting van die welke op de precontentieuze fase zijn gevallen enerzijds, en de kosten die daarvoor noodzakelijk waren anderzijds (punten 17 en 18).

Referentie: Hof 30 november 1994, SFEI e.a./Commissie, C-222/92 DEP, Jurispr. blz. I-5431, punt 12; Gerecht 5 juli 1993, Meskens/Parlement, T-84/91 DEP, Jurispr. blz. II-757, punt 14; Hof 9 november 1995, Ahlström Osakeyhtiö e.a./Commissie, C-89/95 DEP, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 14

Aangezien een tariefregeling in het gemeenschapsrecht ontbreekt, moet de gemeenschapsrechter de gegevens van de zaak vrijelijk beoordelen, daarbij rekening houdend met het voorwerp en de aard van het geschil, het belang ervan voor het gemeenschapsrecht, de moeilijkheid van de zaak, de hoeveelheid werk die de gemachtigden of de raadslieden aan de contentieuze procedure kumien hebben gehad, en het economisch belang van het geschil voor de partijen. Daarbij dient geen rekening te worden gehouden met nationale tarieven voor advocatenhonoraria noch met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de betrokken partij en haar gemachtigden of raadslieden (punt 19).

Referentie: Hof 26 november 1985, Leeuwarder Papiervvarenfabriek/Commissie, 318/82, Jurispr. blz. 3727, punten 2 en 3; Gerecht 12 mei 1997, Tiercé Ladbroke/Commissie, T-561/93 (92), niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 22

De mogelijkheid voor de gemeenschapsrechter om de waarde van het werk van een advocaat te beoordelen, hangt af van de nauwkeurigheid van de verstrekte inlichtingen (punt 20).

Referentie: Ahlström Osakeyhtiö e.a./Commissie, reeds aangehaald, punt 20

Op basis van deze beginselen is het Gerecht allereerst van mening, dat de kosten en honoraria die verzoekers in de loop van de precontentieuze fasen zijn opgekomen, niet tot de invorderbare kosten behoren. Derhalve kunnen verzoekers voor de perioden die aan de datum van de indiening van hun respectieve beroepschriften zijn voorafgegaan, slechts aanspraak maken op vergoeding van de kosten die hun voor de opstelling van de beroepschriften zijn opgekomen (punt 21).

Referentie: SFBI e.a./Commissie, reeds aangehaald, punt 12; Meskens/Parlement, reeds aangehaald, punt 14

Met betrekking tot de tijdens de contentieuze fasen opgekomen kosten merkt het Gerecht op, dat de zaken reële moeilijkheden hebben kunnen opleveren, gelet op het bijzondere statuut van het orgaan waarbij verzoekers waren tewerkgesteld, en de eisen van een analyse van de verschillende feitelijke gegevens om aan te tonen dat de door het Hof in zijn arrest van 15 januari 1987, Ainsworth e.a./Commissie en Raad (271/83,15/84, 36/84, 113/84, 158/84 en 203/84, en 13/85, Jurispr. blz. 167) gekozen oplossing opnieuw moest worden bekeken. Bovendien had de Gemeenschap een niet te verwaarlozen economisch belang bij die geschillen; het ging daarbij immers om meer dan 70 verzoekers en om het statuut van meer dan 200 personeelsleden. Die zaken rechtvaardigden derhalve een ietwat hogere bezoldiging dan die welke de advocaten of raadslieden in soortgelijke zaken vragen (punt 22).

Ofschoon moet worden aangenomen, dat de „noodzakelijke kosten” in de zin van artikel 91, sub b, van het Reglement voor de procesvoering in beginsel het honorarium van slechts één advocaat omvatten, houdt het Gerecht vooral rekening met het totale aantal arbeidsuren dat objectief noodzakelijk lijkt voor de procedure voor het Gerecht, ongeacht het aantal advocaten waarover de verrichte prestaties zijn verdeeld (punt 23).

Referentie: Hof 30 september 1964, Maudet/Commissie, 20/63 en 21/63, Jurispr. blz. 1271, 1275; Gerecht 9 juni 1993, PPG Industries Glass/Commissie, T-78/89 DEP, Jurispr. blz. II-573, punt 39

Het Gerecht wijst er evenwel ook op, dat het in casu gaat om communautaire ambtenarenzaken en dat vergoeding van de kosten van een tweede advocaat of raadsman dus slechts bij wijze van uitzondering gerechtvaardigd is. Het Gerecht is van oordeel, dat in het onderhavige geval de volledige bezoldiging van een tweede advocaat niet als „noodzakelijke kosten” in de zin van artikel 91, sub b, van het Reglement voor de procesvoering kan worden aangemerkt (punt 24).

Dat het ging om gelijklopende en verknochte zaken heeft overigens noodzakelijk een aanzienlijke beperking van de hoeveelheid werk voor de vertegenwoordiging van de partijen meegebracht. In die omstandigheden worden de invorderbare kosten en honoraria in de gevoegde zaken T-177/94 en T-377/94 en in zaak T-99/95 billijk begroot door het totale bedrag ervan te bepalen op 15000 UKL, te vermeerderen met de BTW die in voorkomend geval over dit bedrag verschuldigd is (punten 25 en 26).

Dictum:

Het totale bedrag van de kosten die de Commissie aan verzoekers moet vergoeden, wordt bepaald op 15000 UKL, te vermeerderen met de BTW die in voorkomend geval over dit bedrag verschuldigd is.