ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 14 JULI 1971. - RHEINMUEHLEN DUESSELDORF TEGEN EINFUHR - UND VORRATSSTELLE FUER GETREIDE UND FUTTERMITTEL. - (VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, INGEDIEND DOOR HET BUNDESFINANZHOF). - ZAAK NO. 6/71.



Jurisprudentie 1971 bladzijde 00719



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 6-71

VERZOEK, DOOR HET BUNDESFINANZHOF IN DE ZAAK

FIRMA RHEINMUEHLEN DUESSELDORF TE DUESSELDORF-HOLTHAUSEN

TEGEN

EINFUHR - UND VORRATSSTELLE FUER GETREIDE UND FUTTERMITTEL TE FRANKFURT ( MAIN )

Onderwerp

INGEVOLGE ARTIKEL 177 VAN HET EEG-VERDRAG GEDAAN EN STREKKENDE TOT HET BEKOMEN VAN EEN PREJUDICIELE BESLISSING INZAKE DE UITLEGGING EN GELDIGHEID VAN BEPAALDE VERORDENINGEN VAN DE GEMEENSCHAP,

Overwegingen van het arrest

1 DAT IN ARTIKEL 177 EEG RECHTSTREEKSE SAMENWERKING TUSSEN HET HOF VAN JUSTITIE EN DE NATIONALE RECHTERLIJKE INSTANTIES IN EEN NIET-CONTENTIEUZE PROCEDURE IS VOORZIEN, WAARIN VOOR ENIG INITIATIEF VAN DE PERSONEN GENOEMD IN ARTIKEL 20 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE HET STATUUT VAN HET HOF VAN JUSTITIE VAN DE EEG - MET INBEGRIP VAN PARTIJEN IN HET BODEMGESCHIL - GEEN PLAATS IS, WORDENDE HUN SLECHTS DE GELEGENHEID GEBODEN SCHRIFTELIJKE OPMERKINGEN TE MAKEN EN ZICH EENMAAL MONDELING UIT TE SPREKEN;

2 DAT HET HOF VAN JUSTITIE DERHALVE NIET GEHOUDEN KAN ZIJN OM OP VERZOEK VAN EEN HUNNER KENNIS TE NEMEN VAN EEN NA VERHOOR VAN BETROKKENEN INGEDIENDE MEMORIE, DAN WEL DE VOORTZETTING OF HEROPENING VAN DE MONDELINGE BEHANDELING TE GELASTEN, ONVERMINDERD 'S HOFS BEVOEGDHEID INZAKE DE DOELMATIGHEID VAN ZULKE MAATREGELEN VRIJELIJK TE BESLISSEN; DAT HET HOF DEZELVE ECHTER IN CASU NIET NOODZAKELIJK ACHT;

3 DAT VERZOEKSTER IN HET HOOFDGEDING DERHALVE IN HAAR VERZOEK EN IN HAAR MEMORIE VAN 5 JULI 1971 NIET KAN WORDEN ONTVANGEN;

Dictum

BESCHIKT

ALS VOLGT :

VERSTAAT DAT VERZOEKSTER IN HET HOOFDGEDING IN HAAR VERZOEK OM VOORTZETTING OF HEROPENING VAN DE MONDELINGE BEHANDELING - EN IN HAAR DESBETREFFENDE MEMORIE VAN 5 JULI 1971 - NIET KAN WORDEN ONTVANGEN .
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 3 JUNI 1969. - SA CHANEL TEGEN CEPEHA HANDELSMAATSCHAPPIJ NV. - (VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING, INGEDIEND DOOR DE ARRONDISSEMENTSRECHTBANK ROTTERDAM). - ZAAK NO. 31/68.



Jurisprudentie 1970 bladzijde 00403



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 31-68

BETREFFENDE EEN DOOR DE ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROTTERDAM OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 177 VAN HET EEG-VERDRAG TOT HET HOF VAN JUSTITIE GERICHT VERZOEK TOT VERKRIJGING VAN EEN PREJUDICIELE BESLISSING NOPENS DE INTERPRETATIE VAN ARTIKEL 85 VAN HET EEG-VERDRAG EN DE DAARTOE GEGEVEN UITVOERINGSVOORSCHRIFTEN, IN HET BIJ VOORNOEMDE RECHTBANK AANHANGIGE GEDING :

SA CHANEL, GEVESTIGD TE NEUILLY-SUR-SEINE, FRANKRIJK,

TEGEN

CEPEHA HANDELSMAATSCHAPPIJ NV, GEVESTIGD TE ROTTERDAM,

GEEFT

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT DE ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROTTERDAM IN HAAR VONNIS VAN 3 DECEMBER 1968 MET TOEPASSING VAN ARTIKEL 177 VAN HET EEG-VERDRAG HET HOF HEEFT VERZOCHT OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING NOPENS DE INTERPRETATIE VAN ARTIKEL 85 VAN HET VERDRAG;

OVERWEGENDE DAT VOORNOEMD GERECHT ZELF HET HOF BIJ SCHRIJVEN VAN 29 JANUARI 1969 HEEFT BERICHT, DAT TEGEN DIT VONNIS VAN 23 JANUARI 1969 HOGER BEROEP IS INGESTELD, TEN GEVOLGE WAARVAN "DE TENUITVOERLEGGING VAN BOVENGENOEMD VONNIS IS GESCHORST";

OVERWEGENDE DAT, GEZIEN DE OMSTANDIGHEDEN VAN HET ONDERHAVIGE GEVAL EN GELET OP VOORMELD BERICHT, DE UITSPRAAK BEHOORT TE WORDEN AANGEHOUDEN;

Dictum

HET HOF VAN JUSTITIE,

DE UITSPRAAK IN DE ONDERHAVIGE ZAAK WORDT AANGEHOUDEN TOTDAT HET HOF BERICHT ZAL HEBBEN ONTVANGEN DAT OP HET APPEL RECHT IS GEDAAN .
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 10 JUNI 1965. - ETABLISSEMENTS CONSTEN EN GRUNDIG - VERKAUFS - GMBH, ONDERSTEUND DOOR REGERING VAN DE ITALIAANSE REPUBLIEK EN REGERING VAN DE BONDSREPUBLIEK DUITSLAND, TEGEN COMMISSIE VAN DE E. E. G., ONDERSTEUND DOOR WILLY LEISSNER S. A. EN U. N. E. F. - GEVOEGDE ZAKEN NOS. 56 EN 58/64.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00556

Nederlandse uitgave bladzijde 00571

Duitse uitgave bladzijde 00450

Italiaanse uitgave bladzijde 00572

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00382



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 56-64 :

"ETABLISSEMENTS CONSTEN",

VENNOOTSCHAP MET BEPERKTE AANSPRAKELIJKHEID, GEVESTIGD TE COURBEVOIE ( SEINE ), FRANKRIJK,

VERZOEKSTER,

TEGEN

COMMISSIE VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,

VERWEERSTER,

Onderwerp

BETREFFENDE DE VORDERING TOT NIETIGVERKLARING VAN DE BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE VAN 23 SEPTEMBER 1964 "INZAKE DE PROCEDURE OP GROND VAN ARTIKEL 85 VAN HET VERDRAG" ( IV/A-0004-03344 "GRUNDIG-CONSTEN ") ;

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT BLIJKENS ARTIKEL 37, TWEEDE LID, VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE HET STATUUT VAN HET HOF VAN JUSTITIE VAN DE E.E.G . ELKE PERSOON, DIE AANNEMELIJK MAAKT BELANG TE HEBBEN BIJ DE BESLISSING VAN EEN VOOR HET HOF AANHANGIG RECHTSGEDING IN DIE PROCEDURE KAN TUSSENKOMEN;

DAT HET DAARTOE VEREISTE BELANG NIET REEDS GEGEVEN IS OP GROND VAN ENKELE ABSTRACTE JURIDISCHE STELLINGEN, DOCH GELEGEN MOET ZIJN IN DE CONCLUSIEN ZELVE VAN EEN DER PARTIJEN IN DE HOOFDZAAK;

DAT, GEZIEN HET BELANG VAN DE BIJ HET ONDERHAVIG BEROEP BESTREDEN BESCHIKKING VOOR DE BERECHTING DOOR DE FRANSE RECHTER VAN HET TUSSEN DE VENNOOTSCHAPPEN CONSTEN EN LEISSNER AANHANGIGE GEDING, DE TOEWIJZING OF HET VERWERPEN VAN DE CONCLUSIEN VAN VERWEERSTER IN CASU OP DE AFLOOP VAN BEDOELD GEDING VAN BESLISSENDE INVLOED ZAL ZIJN;

DAT DE POSITIE WAARIN VERZOEKSTER TOT TUSSENKOMST ZICH TEN OPZICHTE VAN DE UITSPRAAK IN DE ONDERHAVIGE ZAAK BEVINDT, VAN ZODANIGE AARD IS DAT HAAR BELANG OM OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 37, TWEEDE LID, VAN HET STATUUT VAN HET HOF DER E.E.G . TER ONDERSTEUNING VAN DE CONCLUSIES VAN VERWEERSTER TUSSEN TE KOMEN, GEACHT MOET WORDEN AANNEMELIJK TE ZIJN GEMAAKT;

OVERWEGENDE DAT UIT HET VOORGAANDE VOLGT DAT HET VERZOEK TOT TUSSENKOMST MOET WORDEN TOEGEWEZEN;

Dictum

BESCHIKKING

1 . DE VENNOOTSCHAP LEISSNER WORDT IN DE ZAAK 56-64 TOEGELATEN TOT TUSSENKOMST . EEN TERMIJN ZAL WORDEN BEPAALD VOOR DE INDIENING VAN DE SCHRIFTELIJKE OPMERKINGEN VAN INTERVENIENTE TER ONDERSTEUNING VAN DE CONCLUSIE VAN VERWEERSTER .

2 . DE GRIFFIER DRAAGT ZORG DAT ALLE PROCESSTUKKEN AAN DE INTERVENIENTE ZULLEN WORDEN BETEKEND .

3 . DE BESLISSING TEN AANZIEN VAN DE KOSTEN WORDT AANGEHOUDEN .
BESCHIKKING VAN HET HOF (TWEEDE KAMER) VAN 19 NOVEMBER 1963. - GOFFREDO RAPONI TEGEN COMMISSIE VAN DE E. E. G. - ZAAK NO. 27/63.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00291

Nederlandse uitgave bladzijde 00309

Duitse uitgave bladzijde 00317

Italiaanse uitgave bladzijde 00289

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00149



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

IN DE ZAAK 27-63 :

GOFFREDO RAPONI

TEGEN

COMMISSIE VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP

Onderwerp

BETREFFENDE HET BEROEP TOT NIETIGVERKLARING VAN DE BENOEMING VAN "X" TOT DIRECTEUR INTERNE ZAKEN BIJ DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP;

Overwegingen van het arrest

OVERWEGENDE DAT IN HET ONDERHAVIGE GEDING MET NAME DE VRAAG RIJST OF HET TOT AANSTELLING BEVOEGDE GEZAG BIJ DE BENOEMING, BIJ WEGE VAN BEVORDERING, VAN AMBTENAREN OP DE OPENGEVALLEN POSTEN DAN WEL, MEER IN HET BIJZONDER, OP BEPAALDE POSTEN, EEN DISCRETIONAIRE BEVOEGDHEID BEZIT EN OF HET GEHOUDEN IS EEN "BIJ KEUZE" GEDANE BENOEMING TE MOTIVEREN;

DAT HET HIER DERHALVE VRAGEN VAN INTERPRETATIE BETREFT MET BETREKKING TOT DE STATUTEN VAN DE AMBTENAREN, WELKER BEANTWOORDING MOGELIJK VAN PRINCIPIELE BETEKENIS ZAL ZIJN;

GELET OP ARTIKEL 95, PARAGRAAF 2, VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING;

Dictum

DE TWEEDE KAMER VAN HET HOF

SAMENGESTELD ALS VOLGT :

CH . L . HAMMES, KAMERPRESIDENT,

R . ROSSI EN R . LECOURT, RECHTERS,

ADVOCAAT-GENERAAL : K . ROEMER,

GRIFFIER : A . VAN HOUTTE,

GEEFT DE VOLGENDE

BESCHIKKING

DE ZAAK WORDT NAAR HET HOF VERWEZEN .
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 18 FEBRUARI 1960. - (DE GEZAMENLIJKE STEENKOLENMIJNEN IN LIMBURG TEGEN HOGE AUTORITEIT VAN DE E. G. K. S., GESTEUND DOOR DE REGERING VAN DE BONDSREPUBLIEK DUITSLAND). - ZAAK NO. 30/59.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00091

Nederlandse uitgave bladzijde 00093

Duitse uitgave bladzijde 00099

Italiaanse uitgave bladzijde 00089

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00048

Spaanse bijz. uitgave bladzijde 00049



Partijen

Onderwerp

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

GEZAMENLIJKE STEENKOLENMIJNEN IN LIMBURG

TEGEN

HOGE AUTORITEIT VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL;

Onderwerp

++++

GEZIEN HET VERZOEKSCHRIFT VAN DE REGERING VAN DE BONDSREPUBLIEK DUITSLAND DE DATO 14 DECEMBER 1959, WAARBIJ ZIJ VORDERT TUSSEN TE KOMEN IN DE VOOR HET HOF VAN JUSTITIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN AANHANGIGE ZAAK

Overwegingen van het arrest

GEZIEN DE SCHRIFTELIJKE OPMERKINGEN, INGEDIEND DOOR PARTIJEN IN DE HOOFDZAAK;

OVERWEGENDE DAT DE REGERING VAN DE BONDSREPUBLIEK DUITSLAND, OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 34, LID 1, VAN HET STATUUT E.G.K.S ., HEEFT AANNEMELIJK GEMAAKT, DAT ZIJ BELANG HEEFT BIJ EEN OPLOSSING VAN HET GESCHIL DAT AAN HET HOF IS VOORGELEGD;

DAT HET VERZOEK TOT TUSSENKOMST ONTVANKELIJK IS, INDIEN HET , OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 34, LID 2, VAN HET STATUUT E.G.K.S ., TEN DOEL HEEFT DE CONCLUSIES VAN EEN DER PARTIJEN IN DE HOOFDZAAK TE ONDERSTEUNEN OF TE VERWERPEN, WAARBIJ ALLEEN HET DOEL, NIET DE AARD VAN DE DOOR INTERVENIENT OPGEWORPEN MIDDELEN VOOR DE ONTVANKELIJKHEID VAN HET VERZOEK TOT TUSSENKOMST VAN BELANG IS;

OVERWEGENDE DAT DE INTERVENIENT NIET REEDS DOOR DE INDIENING VAN HET VERZOEK TOT TUSSENKOMST IN HET GEDING IN DE HOOFDZAAK WORDT TOEGELATEN, DOCH UITSLUITEND TEN GEVOLGE VAN DE BESCHIKKING VAN HET HOF WAARBIJ HIJ IN ZIJN VERZOEK WORDT ONTVANGEN;

DAT ZOLANG DE INTERVENIENT NOG NIET IN ZIJN VERZOEK IS ONTVANGEN, HIJ ZIJN VERZOEKSCHRIFT KAN OPSTELLEN IN EEN ANDERE TAAL DAN DIE WELKE IN DE HOOFDZAAK WORDT GEBEZIGD;

DAT DE INTERVENIENT EERST VANAF HET TIJDSTIP WAAROP HIJ IS TOEGELATEN, IS GEHOUDEN DE PROCESTAAL VAN DE HOOFDZAAK TE BEZIGEN, ONVERMINDERD DE TOEPASSING VAN ARTIKEL 29, PARAGRAAF 2, SUB C, VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING VAN 3 MAART 1959;

Dictum

GEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING

DE REGERING VAN DE BONDSREPUBLIEK DUITSLAND WORDT IN HAAR VERZOEK TOT TUSSENKOMST ONTVANGEN .

DE GRIFFIER WORDT BELAST MET DE BETEKENING AAN DE INTERVENIENT VAN ALLE PROCESSTUKKEN .

DE BESLISSING TEN AANZIEN VAN DE KOSTEN WORDT AANGEHOUDEN .
BESCHIKKING VAN HET HOF VAN 24 NOVEMBER 1955. - (ASSOCIATION DES UTILISATEURS DE CHARBON DU GRAND - DUCHE DE LUXEMBOURG TEGEN HOGE AUTORITEIT). - GEVOEGDE ZAKEN NOS. 8/54 EN 10/54.



Jurisprudentie

Franse uitgave bladzijde 00193

Nederlandse uitgave bladzijde 00203

Duitse uitgave bladzijde 00191

Italiaanse uitgave bladzijde 00189

Engelse bijz. uitgave bladzijde 00241



Partijen

Overwegingen van het arrest

Dictum



Partijen

++++

GEZIEN HET OP 30 SEPTEMBER 1955 DOOR DE LUXEMBURGSE REGERING INGEDIENDE VERZOEKSCHRIFT TOT VOEGING IN DE BIJ HET HOF VAN JUSTITIE HANGENDE GEDINGEN TUSSEN

ASSOCIATION DES UTILISATEURS DE CHARBON DU GRAND-DUCHE DE LUXEMBOURG

EN

HOGE AUTORITEIT VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL

( GEVOEGDE ZAKEN 8-54 EN 10-54 );

Overwegingen van het arrest

AANGEZIEN DE EERSTE ALINEA VAN ARTIKEL 34 VAN HET STATUUT VAN HET HOF VAN JUSTITIE BEPAALT, DAT NATUURLIJKE OF RECHTSPERSONEN, DIE AANTONEN, DAT ZIJ BELANG HEBBEN BIJ DE UITSPRAAK IN EEN GESCHIL DAT AAN HET HOF IS VOORGELEGD, IN DAT GEDING ALS GEVOEGDE PARTIJ KUNNEN WORDEN TOEGELATEN;

AANGEZIEN DE TWEEDE ALINEA VAN BEDOELD ARTIKEL NADER BEPAALT, DAT DE CONCLUSIES VAN HET VERZOEKSCHRIFT TOT VOEGING SLECHTS KUNNEN STREKKEN TOT ONDERSTEUNING OF VERWERPING VAN DE CONCLUSIES VAN EEN DER PARTIJEN;

AANGEZIEN HET BELANG VAN DE LUXEMBURGSE REGERING BIJ DE ONDERHAVIGE VOEGING NIET KAN WORDEN BETWIST NOCH OOK WORDT BETWIST;

AANGEZIEN DE CONCLUSIES VAN HET VERZOEKSCHRIFT TOT VOEGING SLECHTS STREKKEN TOT VERWERPING VAN HET BEROEP, INGESTELD DOOR DE "ASSOCIATION DES UTILISATEURS DE CHARBON DU GRAND-DUCHE DE LUXEMBOURG" EN MITSDIEN VOLDOEN AAN DE VOORSCHRIFTEN VAN DE TWEEDE ALINEA VAN ARTIKEL 34 VAN HET STATUUT;

Dictum

HET HOF VAN JUSTITIE BESLIST :

HET VERZOEK VAN DE LUXEMBURGSE REGERING TOT VOEGING WORDT TOEGEWEZEN .

HET ONDERZOEK VAN DE IN HET VERZOEK TOT VOEGING VOORGEDRAGEN MIDDELEN EN UITEENZETTINGEN, ALSMEDE DAT VAN HUN ONTVANKELIJKHEID WORDT TOT EEN DEEL DER BEHANDELING DER ZAAK TEN PRINCIPALE GEMAAKT .

DE BESLISSING TEN AANZIEN VAN DE KOSTEN WORDT AANGEHOUDEN .
7

Artikel 143 van verordening nr. 1303/2013, met het opschrift „Financiële correcties door de lidstaten”, is opgenomen in deel 4 van die verordening, met het opschrift „Algemene bepalingen die van toepassing zijn op de fondsen en het EFMZV”. De leden 1 en 2 van dit artikel zijn verwoord als volgt: „1. De lidstaten zijn in eerste instantie verantwoordelijk voor het onderzoeken van onregelmatigheden, voor het toepassen van de vereiste financiële correcties en voor het doen van terugvorderingen. Bij een systemische onregelmatigheid breidt de lidstaat zijn onderzoek uit tot alle concrete acties die daarbij betrokken kunnen zijn. 2. De lidstaten passen de financiële correcties toe die noodzakelijk zijn in verband met individuele of systemische onregelmatigheden die bij concrete acties of operationele programma’s zijn geconstateerd. Financiële correcties bestaan in een volledige of gedeeltelijke intrekking van de overheidsbijdrage aan een concrete actie of operationeel programma. De lidstaten houden rekening met de aard en de ernst van de onregelmatigheden en met het financiële verlies voor de Fondsen of het EFMZV en passen een evenredige correctie toe. Financiële correcties worden opgenomen in de rekeningen voor het boekjaar waarin tot de intrekking wordt besloten.”
51

In de tweede plaats moet worden benadrukt dat, zoals de Belgische regering en de Commissie in hun schriftelijke opmerkingen hebben aangegeven, alle eisen van verordening nr. 910/2014 die van toepassing zijn op gekwalificeerde dienstverleners, de gekwalificeerde elektronische handtekening en het gekwalificeerde certificaat weliswaar reeds zijn geverifieerd door een geaccrediteerde conformiteitsbeoordelingsinstantie, zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 18, van die verordening, in het kader van het auditproces en door het overeenkomstig artikel 17 van die verordening aangewezen toezichthoudend orgaan, maar dat wanneer een partij in een nationale procedure betwist dat een elektronische handtekening een „gekwalificeerde elektronische handtekening” in de zin van artikel 3, punt 12, van verordening nr. 910/2014 is, de nationale rechter moet nagaan of aan de drie in die bepaling genoemde voorwaarden is voldaan.
1)

Artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat: zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in een mechanisme van hoofdelijke aansprakelijkheid voor schulden ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) van een rechtspersoon in de volgende omstandigheden: – de hoofdelijk aansprakelijk gestelde persoon is bedrijfsleider of lid van een bestuursorgaan van de rechtspersoon; – de hoofdelijk aansprakelijk gestelde persoon heeft te kwader trouw betalingen verricht uit het vermogen van de rechtspersoon die als verkapte winst- of dividenduitkeringen kunnen worden aangemerkt, of heeft dit vermogen om niet of tegen een duidelijk lagere prijs dan de marktprijs overgedragen; – de rechtspersoon is als gevolg van de te kwader trouw verrichte handelingen niet in staat de door hem verschuldigde btw geheel of gedeeltelijk te betalen; – de hoofdelijke aansprakelijkheid is beperkt tot het bedrag van het vermogensverlies dat de rechtspersoon heeft geleden als gevolg van de te kwader trouw verrichte handelingen, en – de hoofdelijke aansprakelijkheid ontstaat slechts subsidiair, namelijk wanneer het onmogelijk blijkt de verschuldigde btw-bedragen te innen bij de rechtspersoon.
24

Om te beginnen zij opgemerkt dat de prejudiciële vraag berust op de vaststelling dat M, op wie de procedure voor de Zweedse gerechten in verband met de uitoefening van het gezag betrekking heeft, zijn gewone verblijfplaats in de loop van het geding daadwerkelijk heeft overgebracht naar het grondgebied van een derde staat die partij is bij het Verdrag van ’s-Gravenhage van 1996, te weten de Russische Federatie. Volgens de rechtspraak van het Hof moet de gewone verblijfplaats van een kind – die overeenkomt met de plaats waar zich in feite het centrum van zijn leven bevindt (zie in die zin arrest van 28 juni 2018, HR, C‑512/17, EU:C:2018:513, punt 42) – worden bepaald op basis van een omvattende analyse van de feitelijke omstandigheden van elke zaak (zie in die zin arrest van 28 juni 2018, HR, C‑512/17, EU:C:2018:513, punten 42 en 54), zodat het niet aan het Hof maar aan de nationale gerechten staat om zich ervan te vergewissen dat die gewone verblijfplaats daadwerkelijk is overgebracht naar een plaats buiten het grondgebied van de betrokken lidstaat. In dit verband zij eraan herinnerd dat behalve met de fysieke aanwezigheid van het kind op het grondgebied van een staat rekening moet worden gehouden met andere factoren waaruit kan blijken dat deze aanwezigheid geenszins tijdelijk of toevallig is en enige integratie van het kind in een sociale en familiale omgeving tot uitdrukking brengt (zie in die zin arrest van 28 juni 2018, HR, C‑512/17, EU:C:2018:513, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
47

In de eerste plaats moet met betrekking tot het gelijkwaardigheidsbeginsel worden vastgesteld dat, volgens de stand van het nationale recht, zoals beschreven in het verzoek om een prejudiciële beslissing, artikel 19, lid 6, ZPK bepaalt dat ambtshalve verrekening plaatsvindt wanneer een beding krachtens artikel 19, lid 5, ZPK, nietig is en er op grond van dit beding betalingen zijn verricht waarmee het in artikel 19, lid 4, ZPK bepaalde plafond van het jaarlijkse kostenpercentage van het krediet is overschreden. Volgens de verwijzende rechter kan hij door toepassing naar analogie van dat artikel 19, lid 6, gelezen in samenhang met artikel 76 ZZD, tevens ambtshalve verrekening toepassen in het kader van een deels op een oneerlijk beding gebaseerde betalingsbevelprocedure, met name op de betalingen die op grond van dat beding zijn verricht, zodat de consument de onverschuldigd betaalde bedragen niet meer afzonderlijk bij de rechter hoeft terug te vorderen. Aangezien de verwijzende rechter evenwel, in antwoord op een verzoek om inlichtingen van het Hof, heeft uiteengezet dat er ten eerste een tegenstrijdige rechtspraak bestaat inzake de voorwaarden waaronder de nationale rechter in een betalingsbevelprocedure ambtshalve verrekening moet toepassen wanneer hij het bestaan van een oneerlijk beding zoals bepaald in artikel 19, lid 6, ZPK vaststelt, en ten tweede de rechtspraak uiteenloopt op het punt of het rechtmatig is om die bepaling naar analogie toe te passen teneinde ambtshalve te verrekenen in gevallen waarin niet uitsluitend artikel 19, lid 4, ZPK, kan worden toegepast, beschikt het Hof niet over voldoende gegevens om de naleving van het gelijkwaardigheidsbeginsel te beoordelen. Derhalve staat het aan de nationale rechter, die als enige rechtstreekse kennis kan hebben van de procesregels inzake het recht op terugbetaling in zijn nationale rechtsorde, om na te gaan of dit beginsel is nageleefd, met inachtneming van het voorwerp, de oorzaak en de wezenlijke elementen van die procesregels.
24

Bovendien, wanneer de Uniewetgever – zoals de advocaat-generaal in de punten 28 en 29 van zijn conclusie heeft opgemerkt – in een andere bepaling van verordening nr. 561/2006 dan artikel 13, lid 1, onder b), wilde verwijzen naar een concrete over de weg afgelegde of af te leggen afstand, heeft hij deze in de betreffende context nauwkeurig aangegeven in de bewoordingen zelf van die bepaling. Dat is onder meer het geval in artikel 3, onder a), en artikel 16, lid 1, onder b), in fine, van die verordening.
Artikel 23, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, moet aldus worden uitgelegd dat niet aan het in die bepaling bedoelde vereiste van tussenkomst van de uitvoerende rechterlijke autoriteit is voldaan wanneer de uitvoerende lidstaat een politiedienst belast met de taak na te gaan of er sprake is van overmacht en of is voldaan aan de voorwaarden om de persoon tegen wie het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd langer in hechtenis te houden, en in voorkomend geval een nieuwe datum voor overlevering vast te stellen, zelfs al heeft deze persoon het recht om de uitvoerende rechterlijke autoriteit te allen tijde te verzoeken zich over bovengenoemde gegevens uit te spreken.

Artikel 23, lid 5, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, moet aldus worden uitgelegd dat de in de leden 2 tot en met 4 van dit artikel bedoelde termijnen worden geacht te zijn verstreken – met als gevolg dat de betrokkene in vrijheid moet worden gesteld – wanneer niet is voldaan aan het vereiste van tussenkomst van de uitvoerende rechterlijke autoriteit als bedoeld in artikel 23, lid 3, van genoemd kaderbesluit.
Zákon č. 76/2002 Sb., o integrované prevenci a omezování znečištění, o integrovaném registru znečišťování a o změně některých zákonů (zákon o integrované prevenci) [wet nr. 76/2002 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging; inzake een geïntegreerd verontreinigingsregister en tot wijziging van bepaalde wetten (wet geïntegreerde preventie)], in de versie die van kracht was op de datum van de feiten in het hoofdgeding, waarbij richtlijn 2010/75 in de Tsjechische rechtsorde is omgezet, definieert een „belangrijke wijziging” in § 2, onder i), als volgt:

„i) een wijziging in het gebruik, de wijze van exploitatie of de omvang van een installatie die significante negatieve effecten kan hebben op de gezondheid van de mens of op het milieu; als belangrijke wijziging wordt steeds beschouwd:

1. een wijziging in het gebruik, de wijze van exploitatie of de omvang van een installatie, indien deze wijziging tot gevolg heeft dat de in bijlage 1 bij de wet vastgestelde drempelwaarden worden bereikt,

[...]”