ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 128/19

Beroep ingesteld op 12 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-51/08)

(2008/C 128/32)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne en H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door een nationaliteitsvereiste te stellen voor de toegang tot het ambt van notaris en door richtlijn 89/48/EEG (1) niet uit te voeren voor het ambt van notaris, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens het EG-Verdrag, in het bijzonder de artikelen 43 EG en 45 EG, en richtlijn 89/48/EEG betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten;

— het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep verwijt de Commissie verweerder in de eerste plaats dat hij, door een nationaliteitsvereiste te stellen voor de toegang tot en de uitoefening van het ambt van notaris, in onevenredige mate inbreuk maakt op de vrijheid van vestiging waarin artikel 43 EG voorziet. Artikel 45 EG zondert inderdaad werkzaamheden die een rechtstreekse en specifieke deelname aan de uitoefening van het openbaar gezag vormen, uit van de werkingssfeer van het hoofdstuk inzake het recht van vestiging. Volgens de Commissie brengen de taken waarmee notarissen onder het Luxemburgse recht zijn belast, echter een dermate geringe deelname aan die uitoefening mee, dat zij niet binnen de werkingssfeer van dit artikel kunnen vallen en een dergelijke belemmering van de vrijheid van vestiging niet kunnen rechtvaardigen. Voor deze taken krijgen notarissen immers niet de bevoegdheid om dwang uit te oefenen, en de nationale wetgever zou minder beperkende maatregelen dan een nationaliteitsvereiste kunnen treffen, zoals bijvoorbeeld de onderwerping van de betrokken marktdeelnemers aan strikte voorwaarden voor toegang tot het ambt, aan bijzondere ambtsplichten en/of aan specifiek toezicht.

Met haar tweede middel verwijt de Commissie verweerder voorts dat hij de op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, door richtlijn 89/48/EEG niet uit te voeren voor het ambt van notaris. Aangezien het een gereglementeerd beroep betreft, is de richtlijn immers volledig van toepassing op dit beroep en het vereiste hoge kwalificatieniveau van notarissen zou gemakkelijk kunnen worden gewaarborgd door een bekwaamheidsproef of door een aanpassingsstage.

(1) Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB 1989, L 19, blz. 16).
2)

Is een uitvoering van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584/JBZ in dier voege dat overlevering van eigen onderdanen van een lidstaat met het oog op straftenuitvoerlegging tegen hun wil steeds ongeoorloofd is, terwijl overlevering van onderdanen van andere lidstaten tegen hun wil door de bevoegde autoriteit in uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid wel kan worden toegestaan, verenigbaar met het gemeenschapsrecht en in het bijzonder met het discriminatieverbod en het beginsel van het burgerschap van de Unie overeenkomstig artikel 6, lid 1, EU, gelezen in samenhang met artikel 12 EG en de artikelen 17 en volgende EG? Zo ja, moet althans bij de uitoefening van deze discretionaire bevoegdheid rekening worden gehouden met voornoemde beginselen?
1)

Dient artikel 14, lid 3, van verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen (1) aldus te worden uitgelegd dat het alleen betrekking heeft op gemeenschapsmodellen die worden ontwikkeld in het kader van een arbeidsverhouding, waarbij de ontwerper gebonden is door een onder het arbeidsrecht vallende overeenkomst en kenmerkend is dat hij voor een ander en onder diens gezag arbeid verricht? Of,
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 92/23

Beroep ingesteld op 25 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Malta

(Zaak C-76/08)

(2008/C 92/43)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Recchia en D. Lawunmi, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

— vast te stellen dat de Republiek Malta, door niet te voldoen aan de voorwaarden van artikel 9 van richtlijn 79/409/EEG van de Raad inzake het behoud van de vogelstand (1), de krachtens artikel 7 van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen voor de jacht op de kwartel (coturnix coturnix) en de tortelduif (streptopelia turtur) tijdens de voorjaarstrek;

— de Republiek Malta te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Richtlijn 79/409/EEG van de Raad inzake het behoud van de vogelstand, heeft betrekking op de instandhouding van alle natuurlijk in het wild levende vogelsoorten op het Europese grondgebied van de lidstaten waarop het Verdrag van toepassing is. Zij stelt maatregelen vast voor de bescherming, het beheer en de regulering van deze soorten en stelt regels voor de exploitatie daarvan. Sinds de toetreding tot de Europese Unie op 1 mei 2004 hebben de Maltese autoriteiten gebruik gemaakt van de in artikel 9, lid 1, van de richtlijn bepaalde afwijkingsmogelijkheid voor de jacht op de kwartel en de tortelduif tijdens de voorjaarstrek, waarin deze soorten naar hun nestplaatsen in enkele landen ten noorden van de Middellandse Zee terugkeren. In de onderhavige zaak is de vraag aan de orde of de Maltese autoriteiten zich kunnen beroepen op de in artikel 9, lid 1, bepaalde afwijking, op basis waarvan de aan de orde zijnde soorten in Malta zouden kunnen worden bejaagd tijdens de voorjaarstrek, op grond dat er geen andere bevredigende oplossing bestaat.

(1) PB L 103, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 79/18

Hogere voorziening ingesteld op 17 januari 2008 door MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 8 november 2007 in zaak T-459/05, MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-17/08 P)

(2008/C 79/31)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (vertegenwoordiger: W. Göpfert, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— vernietiging van het bestreden arrest voor zover daarbij het beroep is verworpen overeenkomstig de conclusies van de partijen voor het Gerecht;

— vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van 19 oktober 2005 in zaak R 1059/2004-2; en

— verwijzing van verweerder in de kosten van de hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

In hogere voorziening stelt rekwirante dat het Gerecht in het bestreden arrest artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk onjuist heeft uitgelegd.

Deze onjuiste uitlegging is er de oorzaak van dat de gemeenschapsmerkaanvraag voor het woord „manufacturing score card” ten onrechte is afgewezen. Het Gerecht heeft met name niet alleen blijk gegeven van een onjuiste inhoudelijke beoordeling, maar bovendien een ernstige fout gemaakt bij de uitlegging van de door het Hof van Justitie gestelde voorwaarden inzake het onderscheidend vermogen van een merk en van de vrijhoudingsbehoefte met betrekking tot de gemeenschapsmerkaanvraag en het relevante publiek.

Het Gerecht heeft de in de aanvraag opgegeven woordcombinatie ten onrechte uit elkaar gehaald en op basis daarvan communautaire bescherming geweigerd. Een dergelijke decompositie stemt echter niet overeen met de wijze waarop het „normale” publiek het merk beoordeelt en waarneemt wanneer het met het merk in zijn geheel wordt geconfronteerd. Bovendien heeft het Gerecht het ontbreken van onderscheidend vermogen en het bestaan van een vrijhoudingsbehoefte ten onrechte gebaseerd op het feit dat de woordcombinatie bestaat uit elementen die in het handelsverkeer gewoonlijk worden gebruikt tot aanduiding van het doel en de functie van de opgegeven diensten. Dat publiek ziet echter geen dergelijke, onmiddellijk duidelijke betekenis in de uit een combinatie van drie Engelse woorden bestaande gemeenschapsmerkaanvraag „manufacturing score card”. Bijgevolg bezit het aangevraagde merk het vereiste minimum aan onderscheidend vermogen overeenkomstig artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 en beschrijft het ook geen kenmerken van de waren of diensten in de zin van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 92/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao (Spanje) op 5 februari 2008 — Asturcom Telecomunicaciones S.L./Cristina Rodrígues Nogueira

(Zaak C-40/08)

(2008/C 92/31)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia Nr. 4 de Bilbao

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Asturcom Telecomunicaciones S.L.

Verwerende partij: Cristina Rodrígues Nogueira

Prejudiciële vraag

Dient richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten aldus te worden uitgelegd dat de rechter die kennis neemt van een verzoek tot gedwongen tenuitvoerlegging van een in gezag van gewijsde gegaan arbitraal vonnis dat is uitgesproken zonder dat de consument is verschenen, ambtshalve de nietigheid van de arbitrageovereenkomst toetst en het arbitraal vonnis nietig verklaart wanneer hij van oordeel is dat deze arbitrageovereenkomst een voor de consument oneerlijk arbitraal beding bevat?

(1) PB L 95, blz. 29.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 51/37

Beroep ingesteld op 10 januari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Malta

(Zaak C-11/08)

(2008/C 51/62)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: K. Simonsson, gemachtigde)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

— vast te stellen dat de Republiek Malta, door in zijn nationale wetgeving te bepalen dat inspecteurs die niet voldoen aan de criteria van bijlage VII bij richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de havenstaatcontrole van schepen (1), worden geaccepteerd indien zij op 1 mei 2004 in dienst van de bevoegde instantie havenstaatcontrole uitoefenen, de krachtens artikel 12, lid 1, van en bijlage VII bij de richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Republiek Malta te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Artikel 12, lid 1, van de richtlijn bepaalt, als algemene regel, dat inspecties uitsluitend mogen worden uitgevoerd door inspecteurs die voldoen aan de in bijlage VII bij deze richtlijn vermelde kwalificaties. Punt 5 van bijlage VII bepaalt, als uitzondering op deze algemene regel, dat inspecteurs die niet aan de criteria in de punten 1 tot en met 4 ervan voldoen, worden geaccepteerd indien zij op het moment van vaststelling van deze richtlijn, dat wil zeggen op 19 juni 1995, in dienst van de bevoegde instantie van de lidstaat havenstaatcontrole uitoefenen.

De toetredingsakte voorziet niet in overgangsmaatregelen met betrekking tot de toepassing van de richtlijn op Malta. Overeenkomstig artikel 2 van de toetredingsakte zijn de bepalingen van de richtlijn vanaf de datum van toetreding verbindend voor Malta.

De Commissie is van mening dat de door Malta ter uitvoering van de richtlijn aangenomen Merchant Shipping (Port State Control) Regulations, 2004 [Koopvaardijregeling (havenstaatcontrole) van 2004; hierna: „Regulations”] onverenigbaar zijn met de richtlijn, gelezen in samenhang met de toetredingsakte, voor zover zij bepalen dat inspecteurs die niet aan de criteria in de punten 1 tot en met 4 van bijlage VII bij de richtlijn voldoen, worden geaccepteerd indien zij tussen 19 juni 1995 en de datum van inwerkingtreding van de Regulations — te weten, 1 mei 2004 — in dienst van de bevoegde instantie havenstaatcontrole hebben uitgeoefend.

(1) PB L 157, blz. 1.
1)

Verzet artikel 8, lid 4, van richtlijn 91/439/EEG zich ook dan tegen de toepassing van een nationale bepaling die in geval van een voorafgaande intrekking van het rijbewijs (1) in het binnenland de erkenning van het door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs afhankelijk stelt van de voorwaarde dat is aangetoond dat de omstandigheden die aanvankelijk tot de intrekking van het rijbewijs hebben geleid, niet meer bestaan, wanneer — de erkenning van dit rijbewijs niet in het belang van de verwezenlijking van het fundamentele recht van vrij verkeer van de burgers van de Unie noodzakelijk is, — het rijbewijs in de andere lidstaat kennelijk in strijd met de bepalingen van deze richtlijn (woonplaatsvereiste) is verleend, — de lidstaat van afgifte zich bij de afgifte van het rijbewijs zelf bewust moet zijn geweest van deze kennelijke schending van de richtlijn, — de lidstaat van afgifte, naar de woonstaat heeft vernomen, de intrekking van rijbewijzen die in strijd zijn met het gemeenschapsrecht, in het algemeen weigert, — het rijbewijs van betrokkene in de andere lidstaat met misbruik van recht is verkregen met het doel de op zich volgens de richtlijn voor de hernieuwde afgifte toepasselijke bepalingen van de woonstaat te omzeilen, en de lidstaat van afgifte op de hoogte moest zijn van dit misbruik van recht, — en de medische keuring van de rijgeschiktheid van betrokkene, die met kennis van de redenen van de oorspronkelijke intrekking van het rijbewijs is verricht in de lidstaat van afgifte vóór de afgifte van het rijbewijs, kennelijk niet voldeed aan de vereisten die ter zake moeten worden gesteld gelet op de redenen voor de eerdere intrekking van het rijbewijs, zodat verdere deelneming aan het verkeer door betrokkene een groot gevaar voor het leven en de lichamelijke integriteit van andere weggebruikers oplevert? Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
1.

Is sprake van een beperking van het vrije verkeer van kapitaal als bedoeld in artikel 56 van het EG-Verdrag, indien zonder voorafgaande toestemming van de minister geen grensoverschrijdende activiteiten mogen worden verricht door een onderneming die ingevolge de wet is toegelaten tot de behartiging van het belang van de volkshuisvesting van Nederland, die daartoe een beroep kan doen op publieke middelen, die ingevolge de wet uitsluitend in dat belang werkzaam mag zijn en die haar werkterrein in beginsel binnen Nederland heeft („toegelaten instelling”)?
2)

Indien vraag 1a bevestigend en vraag 1b ontkennend wordt beantwoord: Moet dan de rechterlijke instantie van een lidstaat in een civiele procedure de uitdrukkelijk met het gemeenschapsrecht strijdige wettelijke regeling buiten toepassing laten? Of moet op zodanige wijze rekening worden gehouden met het vertrouwen van de justitiabelen in de toepassing van geldende nationale wetten, dat pas sprake is van niet-toepasselijkheid nadat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen uitspraak heeft gedaan over de litigieuze of een in wezen daarmee vergelijkbare regeling?
—

vast te stellen dat de Republiek Polen de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 2002/21/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn), doordat zij deze richtlijn en in het bijzonder artikel 2, sub k, inzake de definitie van abonnee niet correct in nationaal recht heeft omgezet;
2)

Kan het begrip controle van de macro-economische omstandigheden in artikel 4, lid 1, van bovengenoemde richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988 worden gebaseerd op een of meer algemene tendensen, zoals het zorgen voor een evenwichtige begroting in de sector van de gezondheidszorg, of dienen daarbij nauwkeuriger criteria te worden gehanteerd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 8/7

Hogere voorziening ingesteld op 5 november 2007 door Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 28 augustus 2007 in zaak T-46/06, Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-483/07 P)

(2008/C 8/13)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: K. Bott, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

1. de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van de Europese Gemeenschappen van 28 augustus 2007 te vernietigen en

2. de beschikking van verweerster om de domeinnaam „galileo.eu” te reserveren, nietig te verklaren;

3. verweerster te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg;

4. slechts subsidiair ten opzichte van de conclusies 2 en 3, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg en verweerster te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

In het kader van de onderhavige hogere voorziening voert rekwirante schending aan van het gemeenschapsrecht (artikel 58, eerste alinea, tweede zin, van het Statuut van het Hof van Justitie), te weten van artikel 230, lid 4, EG. Een dergelijke rechtsschending heeft het Gerecht van eerste aanleg volgens rekwirante begaan door haar beroep niet-ontvankelijk te verklaren op grond dat zij door de in het beroep bestreden beschikking van verweerster om de domeinnaam „galileo.eu” voor zichzelf te reserveren, niet „individueel wordt geraakt”. Rekwirante stelt dat zij door de beschikking van de Commissie om de domeinnaam „galileo.eu” voor zichzelf te reserveren individueel wordt geraakt in de zin van de rechtspraak van het Hof, en wel op grond van de haar toekomende rechten op het Duitse woordmerk Galileo, op grond van de haar in verordening nr. 874/2004 van de Commissie toegekende rechtspositie in de registratieprocedure, alsook op grond van het feit dat de domeinnaam „galileo.eu” een verhandelbaar economisch goed is en slechts eenmaal kan worden toegekend.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Strafsachen Wien (Oostenrijk) op 31 oktober 2007 — Strafzaak tegen Vladimir Turansky

(Zaak C-491/07)

(2008/C 22/49)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht für Strafsachen Wien

Partijen in het hoofdgeding

Vladimir Turansky

Prejudiciële vraag

„Moet het beginsel 'ne bis in idem' van artikel 54 van de op 19 juni 1990 in Schengen (Luxemburg) tot stand gekomen uitvoeringsovereenkomst van het akkoord tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, van de Bondsrepubliek Duitsland en van de Franse Republiek betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (1), ondertekend te Schengen op 14 juni 1985, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de strafrechtelijke vervolging van een verdachte in de Republiek Oostenrijk wegens bepaalde feiten, wanneer in de Slowaakse Republiek na haar toetreding tot de Europese Unie de strafprocedure ter zake van dezelfde feiten is geëindigd op grond van een na inhoudelijke beoordeling van de zaak genomen bindend besluit van een politieautoriteit tot schorsing van de vervolging zonder strafoplegging?”

(1) PB L 239, blz. 19.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 8/10

Beroep ingesteld op 20 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-507/07)

(2008/C 8/18)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: H. Kraemer, gemachtigde)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vast te stellen dat de Franse Republiek, door aan de Commissie geen lijst van rechtbanken voor het gemeenschapsmodel mee te delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 80, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (1);

— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Franse Republiek is de verplichting niet nagekomen die is neergelegd in artikel 80, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002, dat bepaalt dat elke lidstaat uiterlijk 6 maart 2005 aan de Commissie een lijst meedeelt van rechtbanken voor het gemeenschapsmodel met hun naam en territoriale bevoegdheid.

(1) PB 2002, L 3, blz. 1.
2)

De heroverweging betreft de vraag of het arrest van het Gerecht van de Europese Unie, Missir Mamachi di Lusignano/Commissie (T‑401/11 P, EU:T:2014:625), de eenheid of de samenhang van het recht van de Unie aantast doordat dit Gerecht, als rechter in hogere voorziening, heeft geoordeeld dat het bevoegd is om als rechter in eerste aanleg uitspraak te doen op een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie — dat is gebaseerd op niet-nakoming door een instelling van haar plicht om haar ambtenaren te beschermen, — dat is ingesteld door derden in hun hoedanigheid van rechthebbenden van een overleden ambtenaar alsmede in hun hoedanigheid van gezinsleden van deze ambtenaar, en dat — strekt tot vergoeding van de door de overleden ambtenaar persoonlijk geleden immateriële schade en van de door deze derden geleden vermogensschade en ideële schade.
Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9) is in de plaats gekomen van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB 2004, L 304, blz. 12) en is van toepassing op alle lidstaten met uitzondering van het Koninkrijk Denemarken en Ierland. Artikel 3 van richtlijn 2011/95 luidt:

„De lidstaten kunnen ter bepaling van wie als vluchteling of als voor subsidiaire bescherming in aanmerking komend persoon wordt erkend en ter bepaling van de inhoud van de internationale bescherming, gunstiger normen vaststellen of handhaven indien die met deze richtlijn verenigbaar zijn.”