ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/20

Hogere voorziening ingesteld op 6 februari 2015 door Trefilerías Quijano, S.A. tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 25 november 2014 in de gevoegde zaken T-427/10 en T-576/10 en in zaak T-439/12, Trefilerías Quijano/Commissie

(Zaak C-54/15 P)

(2015/C 118/26)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Trefilerías Quijano, S.A. (vertegenwoordigers: F. González Díaz en A. Tresandi Blanco, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— krachtens artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de beschikking van het Gerecht van 25 november 2014 in de gevoegde zaken T-427/10 en T-576/10 en in zaak T-439/12, Trefilerías Quijano/Commissie, vernietigen;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten van deze procedure en de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één enkel middel aan.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van haar procesbelang, zowel met betrekking tot het in zaak T-576/10 ingestelde beroep tot nietigverklaring dat was gericht tegen het besluit van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.344 — voorspanstaal) als met betrekking tot de in zaak T-427/10 gevraagde aanpassing van de middelen en conclusies naar aanleiding van het besluit van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.344 — voorspanstaal).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 127/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Essen (Duitsland) op 12 januari 2015 — Strafzaak tegen Kanapathippilai Kanageswaran

(Zaak C-7/15)

(2015/C 127/13)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Essen

Partij in de strafzaak

Kanapathippilai Kanageswaran

Prejudiciële vraag

Is het opnemen van de Liberation Tigers of Tamil Eelam op de lijst voorzien in artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme (1) voor de periode van 9 september 2007 tot en met 24 mei 2009, in het bijzonder op grond van de besluiten van de Raad van 29 mei 2006 (2006/379/EG) (2), 28 juni 2007 (2007/445/EG) (3), 20 december 2007 (2007/868/EG in de gerectificeerde versie van het besluit van dezelfde dag) (4), 15 juli 2008 (2008/583/EG) (5) en 26 januari 2009 (2009/62/EG) (6), ongeldig?

(1) PB L 344, blz. 70.

(2) PB L 144, blz. 21.

(3) PB L 169, blz. 58.

(4) PB L 340, blz. 100.

(5) PB L 188, blz. 21.

(6) PB L 23, blz. 25.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/15

Hogere voorziening ingesteld op 28 januari 2015 door Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 13 november 2014 in zaak T-40/14, Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt/Europese Commissie

(Zaak C-32/15 P)

(2015/C 089/16)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwiranten: Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt (vertegenwoordiger: J. Philippe, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht van 13 november 2014 in zaak T-40/14 vernietigen voor zover daarbij het beroep van rekwiranten niet-ontvankelijk is verklaard;

— het beroep van rekwiranten ontvankelijk verklaren of, subsidiair, het beroep ontvankelijk verklaren voor de periode vanaf 10 januari 2009;

— de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht en het Hof van Justitie.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwiranten voeren vier middelen aan. Bij de bestreden beschikking heeft het Gerecht het door rekwiranten ingediende verzoek afgewezen dat in wezen strekte tot vergoeding van de verliezen die zij geleden hebben als gevolg van het feit dat de stroomafnameovereenkomst (Power Purchase Agreement of PPA) is beëindigd in het kader van de uitvoering van het onrechtmatige besluit 2009/609/EG van 4 juni 2008 van de Commissie betreffende de steunmaatregel C 41/05 (1). Het Gerecht heeft geoordeeld dat de vordering van rekwiranten was verjaard en heeft hun verzoek niet ontvankelijk verklaard.

Met hun eerste middel wijzen rekwiranten er eerbiedig op dat het Gerecht niet heeft gemotiveerd waarom artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht (het Reglement voor de procesvoering), dat voorziet in een verlenging van procestermijnen wegens afstand, niet van toepassing is op het verzoek van rekwiranten, ondanks dat lezing van de Verdragen, het Statuut van het Hof van Justitie (het Statuut) en het Reglement voor de procesvoering laat zien dat artikel 102, lid 2, van toepassing is op de in de eerste alinea van artikel 46 van het Statuut neergelegde verjaringstermijn.

Met hun tweede middel brengen rekwiranten eerbiedig onder de aandacht dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 268 en artikel 340, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) door van rekwiranten te vergen dat zij de doorlopende aard van hun schade in hun aanvankelijke verzoek aanvoeren.

Met hun derde middel wijzen rekwiranten er eerbiedig op dat het Gerecht niet heeft gemotiveerd waarom de rechtspraak waarnaar rekwiranten hebben verwezen ter onderbouwing van de doorlopende aard van hun schade niet vergelijkbaar is met hun situatie, ondanks dat rekwiranten ter zake een uitvoerige uiteenzetting hebben gegeven.

Met hun vierde middel brengen rekwiranten eerbiedig onder de aandacht dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het betoog van rekwiranten dat hun schade voortdurend is te verwerpen op de grond dat het besluit van de Commissie nog voorwerp van beoordeling is.

(1) PB L 225, blz. 53.
2)

Zo ja, moet artikel 47 van het Handvest [van de grondrechten van de Europese Unie] aldus worden uitgelegd dat het daarin vervatte beginsel van een eerlijk proces zich niet ertegen verzet dat in een procedure betreffende voorlopige beschermingsmaatregelen de vermogensrechten van een persoon die geen partij was in de procedure, worden beperkt indien is bepaald dat iedere persoon voor wie de beslissing over de voorlopige beschermingsmaatregelen gevolgen heeft, steeds het recht heeft de rechter te verzoeken om wijziging of vernietiging van de beslissing, maar het aan de verzoekende partijen wordt overgelaten om de beslissing ter kennis te brengen van belanghebbenden?
Beroep ingesteld op 19 december 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-589/14)

(2015/C 073/21)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland en W. Roels, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door bepalingen te handhaven volgens welke — een beleggingsmaatschappij die is gevestigd in een andere lidstaat van de Unie of in een EER-staat is onderworpen aan roerende voorheffing op rente op niet in effecten belichaamde vorderingen, terwijl een in België gevestigde beleggingsmaatschappij is vrijgesteld van die voorheffing, en — rente op in Belgische effecten belichaamde vorderingen is onderworpen aan roerende voorheffing wanneer de effecten in bewaring zijn gegeven of zijn ingeschreven op een rekening bij een financiële instelling die is gevestigd in een andere lidstaat van de Unie of in een EER-staat, terwijl die rente is vrijgesteld van roerende voorheffing wanneer de effecten in bewaring zijn gegeven of zijn ingeschreven op een rekening bij een in België gevestigde financiële instelling, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 56 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 36 en 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte.

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat verschillende bepalingen van het Koninklijk Besluit tot uitvoering van het wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 eventuele vrijstellingen van roerende voorheffing op de rente afhankelijk stellen van voorwaarden die niet verenigbaar zijn met de door de Verdragen, te weten de artikelen 56 en 63 VWEU, gewaarborgde fundamentele vrijheden.

In de eerste plaats is een beleggingsmaatschappij die is gevestigd in een andere lidstaat van de Unie of in een EER-staat, onderworpen aan roerende voorheffing op rente op niet in effecten belichaamde vorderingen, terwijl een in België gevestigde beleggingsmaatschappij is vrijgesteld van die voorheffing.

In de tweede plaats is rente op in Belgische effecten belichaamde vorderingen onderworpen aan roerende voorheffing wanneer de effecten in bewaring zijn gegeven of zijn ingeschreven op een rekening bij een financiële instelling die is gevestigd in een andere lidstaat van de Unie of in een EER-staat, terwijl die rente is vrijgesteld van roerende voorheffing wanneer de effecten in bewaring zijn gegeven of zijn ingeschreven op een rekening bij een in België gevestigde financiële instelling.
4.

De Commissie, die de criteria toepast die zijn opgenomen in haar mededeling van 13/12/2005 (zoals bijgewerkt op 17/09/2014) over de toepassing van artikel 260 VWEU, verzoekt het Hof vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet alle maatregelen te hebben getroffen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof van 10 september 2009 in zaak C-286/08, Commissie/Helleense Republiek, de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, de Helleense Republiek te veroordelen aan de Commissie een dwangsom van 72 864,00 EUR op te leggen per dag vertraging waarmee het arrest in zaak C-286/08 wordt uitgevoerd, vanaf de datum waarop het arrest in de onderhavige zaak wordt gewezen tot op de dag dat het arrest in zaak C-286/08 zal zijn uitgevoerd, de Helleense Republiek te veroordelen aan de Commissie een forfaitaire som te betalen van 8 096,00 EUR per dag, vanaf de dag waarop het arrest in zaak C-286/08 is gewezen tot op de dag waarop het arrest in de onderhavige zaak wordt gewezen, dan wel tot op de dag waarop het arrest in zaak C-286/08 zal zijn uitgevoerd, indien die uitvoering eerder plaatsvindt, en de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal de Justiça (Portugal) op 13 november 2014 — P/M

(Zaak C-507/14)

(2015/C 065/27)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal de Justiça

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: P

Verwerende partij: M

Prejudiciële vraag

Wanneer een zaak betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid bij een gerecht van een lidstaat aanhangig is gemaakt en een andere zaak, waarvan vaststaat dat zij hetzelfde onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust, op een eerder tijdstip is aangebracht bij een gerecht in een andere lidstaat, waarbij de behandeling van de zaak ondertussen is geschorst op verzoek van de verzoekende partij in die zaak zonder dat de verwerende partij in die zaak enige betekening of kennisgeving heeft ontvangen of aan deze procedure heeft deelgenomen, en waarbij de behandeling van de zaak nog steeds geschorst was op het tijdstip waarop de verwerende partij de procedure in de eerdere zaak heeft ingeleid, kan dan worden aangenomen, gelet op het bepaalde in artikel 16, lid 1, sub a, en voor de toepassing van het bepaalde in artikel 19, lid 2, van verordening nr. 2201/2003 (1) (EG) van de Raad van 27 november 2003, dat het gerecht waarbij de zaak is aangebracht waarvan de behandeling is geschorst, het gerecht is waarbij de zaak het eerst is aangebracht?

(1) Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338, blz. 1).
3)

Indien de eerste en de tweede vraag bevestigend worden beantwoord, moet aan de uitzondering als bedoeld in artikel 1, lid 2, sub d, van de Rome I-verordening (4) dan dezelfde uitlegging worden gegeven als aan artikel 1, lid 2, sub e, EVO, waarvoor eerstgenoemde bepaling in de plaats is gekomen, of moet zij anders worden uitgelegd? Zo ja, in welke zin?
2.

Voorts stelt rekwirante dat het Gerecht in zijn arrest van 26 september 2014 in zaak T-615/11, Royal Scandinavian Casino Århus, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en aldus rekwirantes belangen heeft geschonden, door: a) in punt 43 vast te stellen dat de nodige bewijzen ontbreken en dat rekwirante meer bepaald niet heeft aangetoond welke effect de staatssteun zou hebben op haar financiële situatie; b) in punt 44 vast te stellen dat rekwirante aldus niet heeft aangetoond dat de staatssteun haar positie op de relevante markt aanzienlijk kon aantasten, en dus niet kon worden geacht rechtstreeks te worden geraakt; c) in punt 42 vast te stellen dat rekwirante niet individueel werd geraakt door het litigieuze besluit, ook al behoort rekwirantes casino tot een gesloten kring van fysieke casino’s; d) in punt 52 te verklaren dat rekwirantes vordering niet voldoet aan de ontvankelijkheidsvoorwaarden van artikel 263, vierde alinea, in fine, VWEU, en e) in punt 53 vast te stellen dat de vordering moet worden afgewezen op de grond dat rekwirante geen procesbelang heeft.
1)

Wat moet, uit het oogpunt van artikel 19, leden 1 en 3 (1), worden verstaan onder „gevestigd” onder omstandigheden waarin: a) verzoekende partij in de procedure bij de gerechtelijke instantie waar de zaak voor het eerst aanhangig is gemaakt („de eerste procedure”) zo goed als geen stappen onderneemt die verder gaan dan de eerste afspraak bij de rechter en in het bijzonder geen verzoekschrift (assignation) indient binnen de termijn waarna de vordering (requête) zal vervallen, met als resultaat dat de eerste gerechtelijke procedure door tijdsverloop zonder uitspraak vervalt, conform het lokale (Franse) recht dat van toepassing is in de eerste procedure, namelijk 30 maanden na de eerste verkennende hoorzitting; b) de eerste procedure, zoals hierboven, zeer kort vervalt (drie dagen) nadat de vordering in de procedure die bij de tweede rechterlijke instantie aanhangig is gemaakt („de tweede procedure”), is ingediend in Engeland, met als gevolg dat geen uitspraak is gedaan in Frankrijk en geen gevaar bestaat voor onverenigbare uitspraken in de eerste en de tweede procedure; en c) verzoekende partij in de eerste procedure, ten gevolge van de tijdzone van het Verenigd Koninkrijk, na het vervallen van de eerste procedure, steeds de mogelijkheid zou hebben een echtscheiding aan te vragen in Frankrijk voordat verzoekende partij in onderhavige zaak een echtscheiding zou kunnen aanvragen in Engeland?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 34/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 november 2014 — Freistaat Bayern/Verlag Esterbauer GmbH

(Zaak C-490/14)

(2015/C 034/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Freistaat Bayern

Verwerende partij: Verlag Esterbauer GmbH

Prejudiciële vraag

Is bij de vraag of sprake is van een verzameling van zelfstandige elementen in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 96/9/EG (1) omdat de elementen van elkaar kunnen worden gescheiden zonder dat de waarde van hun informatieve inhoud daardoor wordt aangetast, om het even welke informatiewaarde relevant dan wel slechts de waarde die deze elementen hebben voor de beoogde bestemming van de betrokken verzameling, gelet op het daaruit voortvloeiende typische gedrag van de gebruiker?

(1) Richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (PB L 77, blz. 20).
6)

Kan artikel 45, lid 2, sub g, van richtlijn 2004/18/EG, volgens hetwelk van deelneming aan een opdracht kan worden uitgesloten iedere ondernemer die zich in ernstige mate schuldig heeft gemaakt aan valse verklaringen bij het verstrekken van inlichtingen of die inlichtingen niet heeft verstrekt, aldus worden uitgelegd dat een ondernemer die valse inlichtingen heeft verstrekt die invloed op de uitkomst van de procedure hadden of konden hebben, van de procedure wordt uitgesloten, met dien verstande dat de schuld voor de desbetreffende misleiding louter voortvloeit uit de verstrekking van valse inlichtingen aan de aanbestedende dienst die het besluit van deze dienst tot uitsluiting van de ondernemer (en tot afwijzing van zijn offerte) beïnvloeden, ongeacht of de ondernemer opzettelijk en doelbewust heeft gehandeld, dan wel onopzettelijk, lichtvaardig, onachtzaam of zonder de nodige zorgvuldigheid in acht te nemen? Kan slechts worden aangenomen dat een ondernemer „zich in ernstige mate schuldig heeft gemaakt aan valse verklaringen bij het verstrekken van inlichtingen of inlichtingen niet heeft verstrekt” wanneer de betrokkene valse gegevens heeft verstrekt (die niet overeenstemmen met de realiteit), of kan dit ook worden aangenomen wanneer de ondernemer weliswaar correcte informatie heeft verstrekt, maar dit heeft gedaan op een wijze die erop gericht is de aanbestedende dienst ervan te overtuigen dat de ondernemer voldoet aan de door hem gestelde vereisten, hoewel dit niet het geval is?
2)

Op welke manier, in welke vorm en voor welke instantie moet de registratie als bedoeld in artikel 2, punt 2, sub b, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 plaatsvinden? Indien de registratie dient te gebeuren bij een instantie, welke formele en materiële criteria gelden dan voor die instantie in de betrokken lidstaat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 462/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Karlsruhe (Duitsland) op 23 september 2014 — Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff

(Zaak C-438/14)

(2014/C 462/22)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Karlsruhe

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff

Overige partijen: Stad Karlsruhe, burgerlijke stand en Centrale juridische dienst van de stad Karlsruhe

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 18 en 21 VWEU aldus worden uitgelegd dat de autoriteiten van een lidstaat verplicht zijn de naamswijziging van een van hun onderdanen te erkennen, als deze tegelijk onderdaan is van een andere lidstaat en in deze lidstaat tijdens een gewoon verblijf door een naamswijziging die niet met een wijziging van de familierechtelijke status gepaard gaat, een vrij gekozen naam heeft verkregen die meerdere adellijke titels bevat, indien een toekomstige wezenlijke band met deze staat mogelijkerwijze ontbreekt en in de eerste lidstaat de adel weliswaar bij de grondwet is afgeschaft, maar de adellijke titels die ten tijde van de afschaffing werden gevoerd als bestanddeel van de naam verder mogen worden gebruikt?
2)

Moet het begrip „douaneschorsingsregeling” in artikel 4, punt 6, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG aldus worden uitgelegd dat deze regeling ook geldt voor douanegoederen (accijnsgoederen) die onder extern douanevervoer, in tijdelijke opslag of in een douane-entrepot worden geplaatst en worden vergezeld van documenten waarin een verkeerde tariefonderverdeling is opgegeven (GN-code 2403 10 9000 in plaats van GN-code 2401 10 35), wanneer het relevante hoofdstuk (hoofdstuk 24 — tabak) en alle overige gegevens (nummer van de container, hoeveelheid, nettogewicht) wel correct zijn vermeld en de zegels niet zijn verbroken? (Met andere woorden, kunnen bepaalde goederen onder de douaneschorsingsregeling worden geplaatst wanneer de begeleidende documenten het juiste hoofdstuk van het gemeenschappelijk douanetarief vermelden, maar niet de juiste specifieke tariefonderverdeling?)
10)

Moeten de artikelen 2, lid 1, sub c, 24, lid 1, 43 en 273 van de btw-richtlijn, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU en artikel 325 VWEU, in casu aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst van een lidstaat bij een dienstverrichting en met het oog op de identificatie van de dienstverrichter, teneinde daadwerkelijke naleving te verzekeren van de verplichting voor de Unielidstaten om het totale btw-bedrag daadwerkelijk en tijdig te innen en om derving van begrotingsinkomsten ingevolge belastingfraude en -ontduiking over de grenzen van de lidstaten heen te vermijden, met het oog op vaststelling van de feiten in de onderzoeksfase van de fiscale bestuurlijke procedure gerechtigd is om gegevens, informatie en bewijzen alsook registers met gegevens die de onderzoeksinstantie van de belastingdienst buiten medeweten van de belastingplichtige in het kader van een strafrechtelijke procedure heeft verkregen, te gebruiken en om haar oordeel over de fiscale gevolgen daarop te baseren? Moeten die artikelen voorts aldus worden uitgelegd dat de bestuursrechter die uitspraak doet over het beroep tegen het administratief besluit van de belastingdienst van de lidstaat, bevoegd is om die elementen als bewijzen te betrekken in de beoordeling van de rechtmatigheid van dat besluit?
1)

Staan artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (hierna: „richtlijn betreffende oneerlijke bedingen”) en artikel 22, lid 2, van richtlijn 2008/48/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (hierna: „richtlijn inzake kredietovereenkomsten voor consumenten”) of andere Unierechtelijke bepalingen inzake consumentenbescherming in de weg aan: — de geest van de zákon č. 182/2006 Sb., o úpadku a způsobech jeho řešení (insolventiewet), zoals gewijzigd bij wet nr. 185/2013 (hierna: „insolventiewet”) volgens dewelke een rechter de echtheid, het bedrag of de rangorde van vorderingen uit consumentenverhoudingen enkel op basis van een door een curator, een schuldeiser of (onder voornoemde beperkingen) de schuldenaar (consument) ingediende tussenvordering mag beoordelen? — nationale bepalingen inzake de insolventieprocedure die het recht van de schuldenaar (consument) om de rechter te verzoeken om verificatie van door schuldeisers (leveranciers van goederen of diensten) ingediende vorderingen beperken tot de gevallen waarin de afwikkeling van het faillissement van de consument in de vorm van een schuldsanering wordt goedgekeurd, en in die context enkel voor niet door zekerheden gedekte vorderingen van schuldeisers, waarbij de schuldenaar tegen bij een beslissing van de bevoegde overheid erkende uitvoerbare vorderingen bovendien enkel kan inbrengen dat de vordering is vervallen of verjaard, zoals is bepaald in § 192, lid 3, en 410, leden 2 en 3, van de insolventiewet?
—

het arrest van het Gerecht in zaak T-309/12, Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Commissie (1) vernietigen en, indien het Hof van oordeel is dat het over alle gegevens beschikt die noodzakelijk zijn om het geding zelf af te kunnen doen, besluit C(2012) 2557 def. van de Commissie van 25 april 2012 betreffende steunmaatregel SA.25051 (C 19/10) (ex NN 23/10) die Duitsland ten gunste van Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg heeft verleend, nietig verklaren en de Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure in hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht;