ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Is het verenigbaar met artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), het nationale recht aldus uit te leggen dat, wanneer een overeenkomst na de schrapping van oneerlijk bedingen niet kan voortbestaan, het ingaan van de verjaringstermijn voor restitutievorderingen van de ondernemer afhankelijk wordt gesteld van een van de volgende gebeurtenissen: a) de consument stelt een vordering in of maakt bezwaar tegen de ondernemer op grond van het onrechtmatige karakter van bedingen in de overeenkomst of de rechter geeft ambtshalve kennis van de mogelijkheid dat bedingen in de overeenkomst onrechtmatig worden verklaard, of b) de consument legt een verklaring af dat hij volledig is ingelicht over de effecten (rechtsgevolgen) van het feit dat de overeenkomst niet kan voortbestaan, met inbegrip van informatie over de mogelijkheid voor de ondernemer om een restitutievordering in te stellen alsook over de omvang van die vordering, of c) in de gerechtelijke procedure blijkt de kennis (het bewustzijn) van de consument omtrent de effecten (rechtsgevolgen) van het feit dat de overeenkomst niet kan voortbestaan, of de rechter waarschuwt voor dergelijke effecten, of d) de rechter geeft een definitieve beslissing waarmee het geschil tussen de ondernemer en de consument wordt beslecht?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 13 mei 2022 — KRI SpA, als overnemende vennootschap van SI.LO.NE. — Sistema logistico nord-est Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

(Zaak C-323/22)

(2022/C 294/23)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: KRI SpA, als overnemende vennootschap van SI.LO.NE. — Sistema logistico nord-est Srl

Verwerende partij: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

Prejudiciële vraag

Moet artikel 14, eerste volzin, van richtlijn 92/12/EEG (1) van de Raad van 25 februari 1992 aldus worden uitgelegd dat in geval van onregelmatige onttrekking van een accijnsproduct aan een schorsingsregeling de entrepothouder die een zekerheid heeft gesteld voor de betaling van de accijns een risicoaansprakelijkheid heeft, en zich niet kan bevrijden van de verplichting en de betaling van de bedragen van de overeenkomstige sancties, zelfs wanneer deze onttrekking afhangt van een onrechtmatige handeling die — uitsluitend — aan een derde kan worden toegerekend? Of moet die bepaling aldus worden uitgelegd dat de vrijstelling van de belasting en van de daaraan verbonden sancties — als een toevallige omstandigheid of overmacht — moet worden toegekend aan de entrepothouder die een zekerheid heeft gesteld, die niet alleen op geen enkele wijze op de hoogte was van de onrechtmatige handeling van de derde, maar er — daar hem geen schuld treft — ook terecht op heeft vertrouwd dat het product onder schorsing van accijns regelmatig in het verkeer is gebracht?

(1) Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB 1992, L 76, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajským soudem v Brně (Tsjechische Republiek) op 14 april 2022 — CD / Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

(Zaak C-257/22)

(2022/C 266/17)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajský soud v Brně

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CD

Verwerende partij: Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 4, leden 2 en 3, en artikel 5, in fine, van richtlijn 2008/115/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, gelezen in samenhang met artikel 2, artikel 4 en artikel 19, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat bij de beoordeling van de vraag of een terugkeerbesluit krachtens artikel 6 van richtlijn 2008/115/EG leidt tot schending van het beginsel van non-refoulement, het begrip veilig land van herkomst als bedoeld in artikel 36 en artikel 37 van richtlijn 2013/32/EU (2) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de verlening en intrekking van internationale bescherming wordt toegepast in samenhang met een engere, louter op het verbod van mishandeling in de zin van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden gebaseerde definitie van het beginsel van non-refoulement?

(1) PB 2008, L 348, blz. 98.

(2) PB 2013, L 180, blz. 60.
1)

Moeten, onverminderd bepalingen van nationaal recht die onder bepaalde voorwaarden verblijfsrecht aan een vreemdeling toekennen op grond van zijn gezondheidstoestand en hem in voorkomend geval bescherming bieden tegen een verwijderingsmaatregel, de bepalingen van artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95/EU (1) aldus worden uitgelegd dat een zieke Palestijnse vluchteling die, na daadwerkelijk de bescherming of bijstand te hebben ingeroepen van de UNRWA, het land of het gebied verlaat dat tot het interventiegebied van deze organisatie behoort en waar hij zijn gewone verblijfplaats had, om reden dat hij er onvoldoende toegang heeft tot de zorg en behandeling die zijn gezondheidstoestand vereist en dat dit gebrek aan gefinancierde zorg een reëel risico inhoudt voor zijn leven of fysieke integriteit, kan worden geacht te verkeren in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid en in een situatie waarin de UNRWA niet in staat is hem levensomstandigheden te bieden die met de haar opgedragen bijstandsmissie stroken?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 3 maart 2022 — A.G. / Lietuvos Respublikos generalinę prokuratūrą

(Zaak C-162/22)

(2022/C 237/37)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A.G.

Andere partij in de beroepsprocedure: Lietuvos Respublikos generalinė prokuratūra

Prejudiciële vraag

Dient artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie, gelezen in samenhang met de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus te worden uitgelegd dat het de bevoegde overheidsinstanties verbiedt om in onderzoeken naar ambtsmisdrijven die verband houden met corruptie gebruik te maken van persoonsgegevens die worden bewaard door aanbieders van elektronische-communicatiediensten en die informatie kunnen verschaffen over de gegevens en communicaties van een gebruiker van een elektronisch communicatiemiddel, ongeacht of in het concrete geval toegang tot deze gegevens is verleend met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen van de openbare veiligheid?

(1) PB 2002, L 201, blz. 37.
2

Moet een defect aan die bus, alsook de noodzaak om deze tijdens de rit naar de eindbestemming te vervangen, gelet op overweging 14 en artikel 7, lid 3, van verordening nr. 261/2004, worden beschouwd als een buitengewone omstandigheid op grond waarvan de luchtvaartmaatschappij is vrijgesteld van de verplichting om de passagiers te compenseren in geval van grote vertraging ten opzichte van het geplande of te verwachten tijdstip van aankomst van de bus op de eindbestemming?
3.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en/of het bewijs verkeerd opgevat, en is aldus tot een onjuiste juridische conclusie gekomen, door te verwijzen naar de bladbehandelingstoepassingen van de stof ter onderbouwing van conclusies over het gebruik bij zaadbehandeling. Het heeft op inconsistente wijze verwezen naar problemen in verband met het gebruik voor bladbehandeling — dat rekwirante heeft ingetrokken — om tot de slotsom te komen dat “de Commissie [niet was] gehouden de bestreden uitvoeringsverordening uitsluitend te baseren op overwegingen in verband met het gebruik van thiram bij zaadbehandeling”. Het Gerecht heeft eveneens blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en/of het bewijs verkeerd opgevat door te oordelen dat de Commissie de litigieuze uitvoeringsverordening op juiste wijze had gewijzigd om rekening te houden met de intrekking van het gebruik voor bladbehandeling. De litigieuze uitvoeringsverordening onderbouwt het niet verlengen van de goedkeuring van thiram nog steeds op problemen inzake het gebruik voor bladbehandeling (zo luidt overweging 8 van de litigieuze uitvoeringsverordening: “De EFSA heeft een hoog acuut risico voor consumenten en werknemers vastgesteld bij de toepassing van thiram als bladspuitmiddel”), welk gebruik rekwirante had ingetrokken.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein (Duitsland) op 17 maart 2022 — TF / Sparkasse Südpfalz

(Zaak C-206/22)

(2022/C 237/45)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TF

Verwerende partij: Sparkasse Südpfalz

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG (1) en het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, dat is verankerd in artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen nationale wetten of gebruiken inzake de toekenning van ontspanningsverlof aan werknemers, volgens welke het recht op vakantie ook wordt uitgeoefend wanneer de werknemer tijdens een toegekende vakantie wordt getroffen door een onvoorziene gebeurtenis, zoals in casu een van overheidswege opgelegde quarantaine, en daardoor wordt belemmerd in de volledige uitoefening van dat recht?

(1) Richtlĳn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd (PB 2003, L 299, blz. 9).
1)

Moeten de artikelen 2, 4, 5, 27 en 29 van de burgerschapsrichtlijn 2004/38 (1), die de artikelen 20 en 21 van het VWEU uitvoeren, zo worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de reglementering van een lidstaat (in casu voortvloeiende uit artikel 18 en 22 van het Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken, na wijziging door respectievelijk artikel 3 en 5 van het Ministerieel besluit van 10 juli 2020) die bij algemene maatregel: — aan Belgische onderdanen en hun familieleden alsook aan Unieburgers die op het Belgisch grondgebied verblijven en hun familieleden een principieel uitreisverbod opleggen voor niet-essentiële reizen vanuit België naar landen binnen de EU en de Schengenzone die volgens een, op basis van epidemiologische gegevens uitgewerkte, kleurencode rood zijn ingekleurd; — aan niet-Belgische Unieburgers en hun familieleden (die wel of niet een verblijfsrecht hebben op het Belgisch grondgebied) inreisbeperkingen (zoals quarantaines en testen) opleggen voor niet-essentiële reizen vanuit landen binnen de EU en de Schengenzone naar België, die volgens een, op basis van epidemiologische gegevens uitgewerkte kleurencode, rood zijn ingekleurd?
1.

Kan er sprake zijn van enig/een ander vereiste dat geen verband houdt met de conformiteit in de zin van artikel 2, punt 14, van richtlijn 2011/83/EU (1) en van artikel 2, punt 12, van richtlijn (EU) 2019/771 (2), indien de verplichting van de garant samenhangt met omstandigheden die in de persoon van de consument zijn gelegen, in het bijzonder met diens subjectieve houding ten opzichte van het verkochte product (in casu: de aan het vrije oordeel van de consument overgelaten tevredenheid over het verkochte product), zonder dat deze persoonlijke omstandigheden verband hoeven te houden met de staat of de kenmerken van het verkochte product?
2)

Is het verenigbaar met het in artikel 50 van het [Handvest] en in artikel 54 [SUO] verankerde beginsel ne bis in idem, of staat dit beginsel er definitief aan in de weg, dat in een lidstaat een strafprocedure wordt ingesteld met betrekking tot dezelfde persoon en dezelfde feiten wanneer in een andere lidstaat ondanks de beslissing van het openbaar ministerie waarbij de strafprocedure (het onderzoek) is beëindigd, de mogelijkheid bestaat om het strafrechtelijk onderzoek te hervatten zolang het strafbare feit niet is verjaard, maar het openbaar ministerie geen aanleiding heeft gezien om de procedure ambtshalve voort te zetten?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, en artikel 5, leden 1 tot en met 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 47 en artikel 51, lid 1, van het Handvest van de grondrechten, aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie waarbij beroep is ingesteld tegen een uitspraak van een rechterlijke instantie waarvan de rechtsprekende formatie onder meer is samengesteld uit een rechter die op de in de eerste vraag beschreven wijze is gedetacheerd, ambtshalve dient na te gaan of een dergelijke rechterlijke instantie onafhankelijk en onpartijdig is, ook al betreft de onderzochte zaak niet het Unierecht?
1)

Moet algemene indelingsregel 2a (1) aldus worden uitgelegd dat hij van toepassing is op losse onderdelen van een satellietontvangtoestel, die bestemd zijn om, nadat zij in het vrije verkeer zijn gebracht te worden geassembleerd tot een compleet satellietontvangtoestel, welke onderdelen worden vervoerd in één container en op dezelfde dag bij dezelfde douanepost door dezelfde aangever, op eigen naam en voor eigen rekening, met twee afzonderlijke aangiften voor het vrije verkeer worden aangegeven en welke onderdelen bij het in het vrije verkeer brengen eigendom zijn van twee verbonden ondernemingen?
a)

Is het voor de afgifte van een aanvullend beschermingscertificaat (ABC) en voor de rechtsgeldigheid van dat ABC krachtens artikel 3, onder a), van verordening (EG) nr. 469/2009 (1) betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, voldoende dat het product waarvoor het ABC wordt afgegeven uitdrukkelijk is geïdentificeerd in de conclusies van het octrooi en daardoor wordt beschermd; of is het voor de afgifte van een ABC noodzakelijk dat de octrooihouder aan wie een vergunning voor het in de handel brengen (VHB) is verleend tevens aantoont dat sprake is van nieuwheid of inventiviteit, of dat het product binnen een enger concept valt dat is beschreven als de uitvinding waarop het octrooi betrekking heeft?
—

vaststellen dat Luxemburg in de nakoming van zijn verplichtingen krachtens artikel 12 van richtlijn 2014/42/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie (1) is tekortgeschoten doordat het heeft nagelaten om uiterlijk 4 oktober 2016 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen teneinde te voldoen aan artikel 8, lid 7, artikel 9 en artikel 10, lid 2, van die richtlijn of doordat het in elk geval dergelijke maatregelen niet aan de Commissie heeft meegedeeld;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Essen (Duitsland) op 10 februari 2022 — DC / HJ

(Zaak C-97/22)

(2022/C 165/42)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Essen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DC

Verwerende partij: HJ

Prejudiciële vraag

Moet artikel 14, lid 5, van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) aldus worden uitgelegd dat in het geval dat de klant zijn wilsverklaring tot het sluiten van een bouwovereenkomst buiten verkoopruimten pas herroept nadat de handelaar zijn prestatie reeds (volledig) heeft geleverd, elk recht van de handelaar op schadeloosstelling of vergoeding ook is uitgesloten wanneer weliswaar niet is voldaan aan de voorwaarden voor een recht op schadeloosstelling volgens de bepalingen die de rechtsgevolgen van de herroeping regelen, maar het vermogen van de klant door de bouwprestaties van de handelaar is toegenomen, dat wil zeggen dat hij is verrijkt?

(1) PB 2011, L 304, blz. 64.
1.

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2013/32/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, van richtlijn 2011/95/EU (2) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen regels van nationaal recht, zoals die welke in casu van toepassing zijn, die in geval van afkondiging van de staat van beleg, de noodtoestand of een noodsituatie als gevolg van de massale toestroom van vreemdelingen het in beginsel een vreemdeling, die illegaal het grondgebied van een lidstaat is binnengekomen en daar illegaal verblijft, beletten een verzoek om internationale bescherming in te dienen?
Hogere voorziening ingesteld op 7 februari 2022 door Jean François Jalkh tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 1 december 2021 in zaak T-230/21, Jalkh / Parlement

(Zaak C-82/22 P)

(2022/C 138/24)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Jean François Jalkh (vertegenwoordiger: F. Wagner, avocat)

Andere partij in de procedure: Europees Parlement

Conclusies

— Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 1 december 2021 in zaak T-230/21, Jalkh/Parlement, vernietigen;

— Besluit P9_TA(2021)0092 van het Europees Parlement van 25 maart 2021 inzake het verzoek om opheffing van rekwirants immuniteit [2020/2110 (IMM)] nietig verklaren;

— Het Europees Parlement verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

1. Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirant drie middelen aan.

2. Het eerste middel betreft schending van de regel “le pénal tient l’administratif et le civil en l’état” (de administratieve en de civiele procedure moeten worden geschorst totdat de strafprocedure is afgesloten). Volgens rekwirant heeft het Gerecht een kennelijke beoordelingsfout gemaakt, waardoor het bij zijn analyse geen rekening heeft gehouden met de in de Unie geldende rechtsregels en de rechtspraak van een land van de Unie, die in het geval van rekwirant in aanmerking hadden kunnen en moeten worden genomen om de procedure tot opheffing van zijn immuniteit op te schorten met betrekking tot de op 15 december 2020 bij de onderzoeksrechter te Brussel tegen X ingediende aanklacht, met civiele partijstelling, wegens valsheid in geschrifte en gebruik van valse documenten.

3. Het tweede middel betreft een kennelijke beoordelingsfout met betrekking tot het recht van de Unie, doordat geen rekening is gehouden met de schending van artikel 7 van mededeling nr. 0011/2019 van 19 november 2019 door de JURI-Commissie van het Europees Parlement.

Volgens rekwirant heeft het Gerecht een kennelijke beoordelingsfout gemaakt met betrekking tot het Unierecht en de algemene beginselen daarvan, zoals het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van behoorlijk bestuur, die van specifiek belang was voor de procedure omdat rekwirant heeft betoogd dat de handgeschreven notitie très attentive (zeer attente) ter aanvulling van de getypte beleefdheidsformule die voorkomt op de brief van de garde des Sceaux (minister van Justitie) van 16 juni 2020, aldus moet worden begrepen dat de Franse regering de betrokken juridische procedure wenste uit te buiten in het politieke debat en als zodanig een fumus persecutionnis vormt.

Het derde middel is ontleend aan schending van artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie. Volgens rekwirant heeft het Gerecht erkend dat de ten laste gelegde feiten, te weten het gebruik door Jean-François Jalkh van zijn budget voor parlementaire assistentie, onder de in artikel 9 van het Protocol bedoelde immuniteit vielen, maar heeft het zich beperkt tot een algemene formule om de klacht zonder opgaaf van redenen af te wijzen.
1.

Moet artikel 77, lid 1, juncto artikel 78, lid 1, van verordening (EU) 2016/679 (1) (AVG) aldus worden uitgelegd dat de mededeling door de toezichthoudende autoriteit van het resultaat [van haar onderzoek] aan de betrokkene a) het karakter heeft van een besluit op een verzoekschrift, zodat de rechterlijke toetsing van een besluit van de toezichthoudende autoriteit op een klacht uit hoofde van artikel 78, lid 1, AVG in beginsel beperkt blijft tot de vraag of de toezichthoudende autoriteit de klacht in behandeling heeft genomen, het voorwerp ervan naar behoren heeft onderzocht en de klager over het resultaat van het onderzoek in kennis heeft gesteld? dan wel b) moet worden opgevat als een door een overheidsinstantie genomen besluit ten gronde, zodat de rechterlijke toetsing van een besluit van de toezichthoudende autoriteit op een klacht overeenkomstig artikel 78, lid 1, AVG ertoe leidt dat dit besluit ten gronde inhoudelijk in zijn geheel door de rechter moet worden getoetst, waarbij die autoriteit in individuele gevallen — bijvoorbeeld wanneer van enige beoordelingsruimte geen sprake meer is — door de rechter ook kan worden verplicht een concrete maatregel in de zin van artikel 58 AVG te nemen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Graz (Oostenrijk) op 6 januari 2022 — Staatsanwaltschaft Graz / MS

(Zaak C-16/22)

(2022/C 138/20)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Graz

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Staatsanwaltschaft Graz

Verwerende partij: MS

Andere partij in de procedure: Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Düsseldorf

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 1, lid 1, eerste volzin, en artikel 2, onder c), i), van richtlijn 2014/41/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken aldus worden uitgelegd dat ook een Duitse dienst voor belastingstrafzaken en fiscale recherche die volgens de nationale wetgeving bevoegd is om met betrekking tot bepaalde strafbare feiten de rechten en plichten van het openbaar ministerie uit te oefenen, wordt beschouwd als “rechterlijke autoriteit” en “uitvaardigende autoriteit” als bedoeld in deze bepalingen?

(1) Richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (PB 2014, L 130, blz. 1).
1)

Wanneer de samenwerkingsplicht als omschreven in punt 66 van het arrest in zaak C-277/11 (1), M./Minister for Justice, Equality and Law Reform e.a. (EU:C:2012:744) in zijn geheel niet is nagekomen in het kader van een verzoek tot subsidiaire bescherming, werd de beoordeling van dat verzoek dan “elke nuttige werking” ontnomen in de zin van het arrest in zaak C-137/14 (2), Commissie/Duitsland (EU:C:2015:683)?
Ten zesde. Is het in het geval van consumentenovereenkomsten waarop de Rome I-verordening van toepassing is, verenigbaar met artikel 6, lid 1, van deze verordening te besluiten dat, indien aan de in deze bepaling gestelde voorwaarden is voldaan, het daarin bedoelde recht in elk geval voorrang heeft boven het in artikel 6, lid 3, bedoelde recht, ook al is dit laatste in het concrete geval gunstiger voor de consument?