Zaak C‑404/17

A

tegen

Migrationsverket

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Förvaltningsrätt i Malmö – Migrationsdomstol)

„Prejudiciële verwijzing – Asielbeleid – Richtlijn 2013/32/EU – Artikel 31, lid 8, en artikel 32, lid 2 – Kennelijk ongegrond verzoek om internationale bescherming – Begrip veilig land van herkomst – Geen nationale voorschriften betreffende dit begrip – Verklaringen van de verzoeker die betrouwbaar maar ontoereikend worden geacht, gelet op de afdoende bescherming die door diens land van herkomst wordt geboden”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 25 juli 2018

Grenscontroles, asiel en immigratie – Asielbeleid – Procedures voor de toekenning en intrekking van internationale bescherming – Richtlijn 2013/32 – Procedure van behandeling in eerste aanleg – Verzoek dat door de lidstaten als kennelijk ongegrond kan worden beschouwd – Gronden – Verzoek van een staatsburger van een veilig land van herkomst – Begrip – Verzoek dat verklaringen bevat die betrouwbaar, maar ontoereikend worden geacht, gelet op de afdoende bescherming die door het land van herkomst van de verzoeker wordt geboden – Geen voorschriften ter omzetting van het begrip veilig land van herkomst in de betrokken lidstaat – Daarvan uitgesloten

[Richtlijn 2013/32 van het Europees Parlement en de Raad, art. 31, lid 8, b) en e), 32, lid 2, 36 en 37, en bijlage I]

Artikel 31, lid 8, onder b), van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, gelezen in samenhang met artikel 32, lid 2, van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat op grond van die bepaling een verzoek om internationale bescherming niet als kennelijk ongegrond kan worden beschouwd in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin enerzijds uit de informatie over het land van herkomst van de verzoeker blijkt dat hem daar aanvaardbare bescherming kan worden geboden, en anderzijds deze verzoeker informatie heeft verstrekt die ontoereikend is om de toekenning van internationale bescherming te rechtvaardigen, wanneer de lidstaat waar het verzoek is ingediend, geen voorschriften ter omzetting van het begrip „veilig land van herkomst” heeft vastgesteld.

Een lidstaat kan dus geen gebruik maken van het weerlegbare vermoeden dat is geregeld in de voorschriften van richtlijn 2013/32 betreffende de procedures op basis van het begrip „veilig land van herkomst” zonder die voorschriften volledig te hebben omgezet in de door hem vast te stellen wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen. In dit kader dient elke lidstaat de veilige landen van herkomst in de zin van deze wetgeving aan te wijzen op de in de artikelen 36 en 37 van en bijlage I bij richtlijn 2013/32 voorgeschreven wijze, te weten met name de vaststelling, door de nationale wetgever, van een lijst van derde landen volgens de in bijlage I vastgelegde criteria, de vaststelling van verdere toepassingsvoorschriften en -bepalingen, de kennisgeving aan de Commissie van de lijst van veilige landen van herkomst en de periodieke herziening ervan.

Aangaande de door de verwijzende rechterlijke instantie geuite twijfel betreffende de mogelijkheid om op grond van artikel 31, lid 8, van richtlijn 2013/32 een verzoek als kennelijk ongegrond te beschouwen op grond dat de verklaringen van de verzoeker ontoereikend zijn, zij eraan herinnerd dat richtlijn 2005/85 bij deze richtlijn is herschikt. Het is juist dat artikel 23, lid 4, onder g), van richtlijn 2005/85 betrekking had op het geval van „ontoereikende” verklaringen van de verzoeker, maar artikel 31, lid 8, onder e), van richtlijn 2013/32, waarbij die bepaling is vervangen, vermeldt dit geval niet meer.

(zie punten 28, 31‑33, 35 en dictum)