ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het begrip staatssteun is een objectief begrip, wat impliceert dat de maatregel slechts als steun kan worden aangemerkt indien hij het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kan beïnvloeden en de mededinging kan vervalsen of dreigen te vervalsen, wat wordt beoordeeld op het tijdstip waarop de Commissie haar besluit vaststelt en uitsluitend afhangt van het antwoord op de vraag of een overheidsmaatregel een voordeel verleent aan een onderneming of aan bepaalde ondernemingen. De besluitpraktijk van de Commissie op dit gebied kan dus niet doorslaggevend zijn voor deze kwalificatie.

Het criterium van de particuliere schuldeiser of van de particuliere investeerder vormt geen uitzondering die alleen op verzoek van een lidstaat geldt, wanneer de bestanddelen van het begrip met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU aanwezig zijn. Dit criterium is immers, wanneer het toepasselijk is, een van de factoren die de Commissie in aanmerking moet nemen om uit te maken of er sprake is van dergelijke steun. Wanneer blijkt dat het criterium van de particuliere schuldeiser van toepassing zou kunnen zijn, staat het dus aan de Commissie deze hypothese te onderzoeken ongeacht of de betrokken lidstaat daarom heeft verzocht, en bijgevolg is er niets dat de begunstigde van de steun belet zich op de toepasselijkheid van dit criterium te beroepen.

In deze laatste twee hypothesen waarin de lidstaat zich niet op het criterium van de particuliere investeerder heeft beroepen, dient, om uit te maken of dit criterium van toepassing is, te worden uitgegaan van de economische aard van de handeling van de lidstaat, en niet van de wijze waarop die lidstaat, subjectief, dacht te handelen of van de alternatieve handelwijzen die deze lidstaat heeft overwogen voordat hij de betrokken maatregel heeft vastgesteld.

Voorts dient ter beoordeling of een particuliere investeerder die zich in een situatie bevindt die zo dicht mogelijk die van de Staat benadert, onder normale marktomstandigheden dezelfde maatregel zou hebben genomen, alleen rekening te worden gehouden met de voordelen en verplichtingen die de Staat in zijn hoedanigheid van aandeelhouder heeft, en niet met die welke voortvloeien uit zijn hoedanigheid van overheid.

(zie punten 240‑242, 245)
4)

Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten en in vier vijfde van de kosten van Polski Koncern Naftowy Orlen SA, die wordt verwezen in een vijfde van haar kosten.
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 33, 34)
Volgens artikel 13, lid 1, van antidumpingbasisverordening nr. 1225/2009 kunnen de krachtens deze verordening ingestelde antidumpingrechten worden uitgebreid tot de invoer van al dan niet enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit derde landen of van onderdelen van dergelijke producten, wanneer er ontwijking van de geldende maatregelen plaatsvindt. Volgens artikel 13, lid 2, van deze verordening wordt assemblage geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden wanneer aan de onder a) tot en met c) genoemde voorwaarden is voldaan. Uit artikel 13, lid 2, onder a) en b), van die verordening blijkt meer in het bijzonder dat assemblage wordt geacht ontwijking in te houden wanneer de onderdelen die 60 % of meer van de totale waarde van de onderdelen van het geassembleerde product uitmaken, afkomstig zijn uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn.

In dit verband moet artikel 13, lid 2, van de basisverordening in die zin worden uitgelegd dat assemblage op het grondgebied van de Unie of van een derde land wordt geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden wanneer niet alleen is voldaan aan de andere in die bepaling gestelde voorwaarden, maar de onderdelen die 60 % of meer van de totale waarde van de onderdelen van het geassembleerde product uitmaken, afkomstig zijn uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, tenzij de betrokken marktdeelnemer aan de instellingen van de Unie het bewijs levert dat die onderdelen van oorsprong zijn uit een ander land. Een dergelijk bewijs kan in verschillende situaties worden geleverd en niet alleen in geval van loutere doorvoer.

Hieruit volgt dat, al is het in de regel voor de toepassing van artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening voldoende, te kijken naar de herkomst van de voor de assemblage van het eindproduct gebruikte onderdelen, het in het geval van twijfel noodzakelijk kan zijn, na te gaan of de uit een derde land afkomstige onderdelen in werkelijkheid van oorsprong uit een ander land zijn. In dit verband moet de uitdrukking „afkomstig zijn uit” in de zin van artikel 13, lid 2, onder a), van de basisverordening worden begrepen als betrekking hebbend op de betrokken invoer en dus op het land van uitvoer.

Om na te gaan of de uit een derde land afkomstige onderdelen in feite van oorsprong zijn uit een ander land, zoals het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, kan de Commissie artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening niet „naar analogie” toepassen om de oorsprong van die onderdelen te bepalen. Artikel 13, lid 2, onder b), van de basisverordening is immers geen oorsprongsregel en de in die bepaling opgenomen criteria verschillen wezenlijk van die van de oorsprongsregels.

(zie punten 77, 78, 81‑84, 87, 112, 114)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (zie punt 32)
Een handeling die niet meer is dan een bevestiging van het oorspronkelijke besluit brengt geen wijziging teweeg in de situatie van de belanghebbende en vormt derhalve geen voor beroep tot nietigverklaring vatbaar besluit. Een beroep tot nietigverklaring van een handeling die slechts de bevestiging is van een eerder, definitief geworden besluit, is niet-ontvankelijk. Een handeling wordt beschouwd als loutere bevestiging van een eerder besluit, wanneer zij geen enkel nieuw element ten opzichte van dat eerdere besluit bevat en niet is voorafgegaan door een heronderzoek van de situatie van degene tot wie dat eerdere besluit was gericht.

Aangaande een beroep van de begunstigde van een door de Unie gefinancierd project tegen een besluit van de Commissie dat executoriale titel vormt in de zin van artikel 299 VWEU voor de terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen kan niet met succes worden gesteld dat het beroep niet-ontvankelijk is op grond dat dit besluit een besluit is dat de eerdere weigeringen van de Commissie om verzoekster tijdens de uitvoering van een met deze instelling gesloten overeenkomst betalingsfaciliteiten toe te staan bevestigt. Anders dan een besluit dat executoriale titel vormt, impliceren dergelijke weigeringen immers niet de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag die aan de Commissie als bestuursorgaan zijn toegekend en zij brengen geen bindende rechtsgevolgen teweeg die de contractuele verhouding tussen deze instelling en de verzoekende partij te buiten gaan. Bovendien kan geen sprake zijn van een omzeiling van de termijn om een beroep tot nietigverklaring in te stellen, aangezien de betrokken weigeringen deel uitmaken van de contractuele verhouding tussen de Commissie en de verzoekende partij en de betwistingen nopens contractuele rechten en verplichtingen voor de Unierechter uit hoofde van artikel 272 VWEU niet aan dezelfde beroepstermijn zijn onderworpen.

(zie punten 84, 94, 95)
Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 27 juni 2017 –

Flamagas/EUIPO – MatMind (CLIPPER)

(Zaak T‑580/15)

„Uniemerk – Nietigheidsprocedure – Driedimensionaal Uniemerk – Vorm van een aansteker met een zijvleugel, waarop het woordelement CLIPPER vermeld is – Vorm die noodzakelijk is om de nagestreefde technische uitkomst te verkrijgen – Geen onderscheidend vermogen – Artikel 7, lid 1, onder b) en onder e), ii), van verordening (EG) nr. 207/2009 – Geen beschrijving van het merk in de inschrijvingsaanvraag”

1. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Tekens die uitsluitend bestaan uit de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen – Begrip – Uitlegging tegen de achtergrond van het daaraan ten grondslag liggend algemeen belang [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, e), ii), en 52, lid 1, a)] (zie punten 21‑23)

2. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Tekens die uitsluitend bestaan uit de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen – Begrip – Bestaan van andere vormen waarmee dezelfde technische uitkomst kan worden verkregen – Geen invloed op de weigeringsgrond [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, e), ii), en 52, lid 1, a)] (zie punten 24, 59)

3. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Tekens die uitsluitend bestaan uit de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen – Identificatie van de wezenlijke kenmerken van een driedimensionaal teken [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, e), ii), en 52, lid 1, a)] (zie punten 25‑27)

4. Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Inschrijving in strijd met artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 207/2009 – Vorm van een aansteker met een zijvleugel, waarop het woordelement CLIPPER vermeld is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, e), ii), en 52, lid 1, a)] (zie punten 37‑40, 49, 51‑53, 61)

5. Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Driedimensionale merken bestaande in de vorm van de waar – Onderscheidend vermogen – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, b), en 52, lid 1, a)] (zie punten 68‑70)

6. Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Absolute nietigheidsgronden – Inschrijving in strijd met artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 – Uitzondering – Verkrijging van onderscheidend vermogen door het gebruik – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, leden 1, b), en 3, en 52, lid 2] (zie punt 83)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 30 juli 2015 (zaak R 924/2013‑1) inzake een nietigheidsprocedure tussen MatMind en Flamagas

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Uit artikel 263, lid 1, VWEU en artikel 275, lid 2, VWEU volgt dat, hoewel de Unierechter bevoegd is om toezicht te houden op de wettigheid van de handelingen van de instellingen van de Unie en met name de wettigheid van besluiten waarbij de Raad beperkende maatregelen oplegt aan natuurlijke personen of rechtspersonen, hij niet bevoegd is om de internationale overeenkomst te toetsen waarop die handelingen van de Unie zijn gebaseerd. Dienaangaande dient te worden beklemtoond dat de door de Unierechter te verrichten wettigheidscontrole betrekking heeft op de Uniehandeling die ertoe strekt de betrokken internationale overeenkomst uit te voeren, en niet op deze laatste als zodanig. Wat meer bepaald een Uniehandeling betreft die beoogt uitvoering te geven aan een resolutie van de Veiligheidsraad, kan de Unierechter dus niet de wettigheid controleren van een dergelijke door dit internationale orgaan vastgestelde resolutie of het onderzoek waarop die resolutie is gebaseerd.

In het kader van een procedure tot vaststelling van het besluit om de naam van een persoon op de lijst te plaatsen of te handhaven, wanneer het sanctiecomité in het kader van de relevante resoluties van de Veiligheidsraad eerder heeft besloten de naam van die persoon op zijn eigen lijst te plaatsen, vereist de eerbiediging van de rechten van verdediging en het recht op effectieve rechterlijke bescherming dat de bevoegde autoriteit van de Unie aan de betrokkene de elementen meedeelt waarover zij tegen die persoon beschikt om haar besluit op te baseren, dat wil zeggen minstens de door het sanctiecomité verstrekte uiteenzetting van redenen, zodat die persoon zijn rechten onder de best mogelijke omstandigheden kan verdedigen en met volledige kennis van zaken kan beslissen of hij er baat bij heeft zich tot de Unierechter te wenden. Bij die mededeling moet de bevoegde autoriteit van de Unie die persoon de mogelijkheid bieden zijn standpunt over de tegen hem in aanmerking genomen redenen naar behoren kenbaar te maken. Bij een initiële plaatsing moet, anders dan het geval is bij de procedure tot handhaving van de naam van een persoon op de lijst, die dubbele procedurele voorwaarde evenwel niet worden nageleefd vooraleer dat besluit wordt vastgesteld.

Voorts moet de Raad zijn besluit nemen op basis van de door het sanctiecomité verstrekte uiteenzetting van de redenen. Het is namelijk niet voorzien dat dit comité uit eigen beweging, naast de uiteenzetting van de redenen, nog nadere elementen aan de bevoegde autoriteit van de Unie ter beschikking stelt met het oog op de vaststelling van haar beslissing. De Raad is dus niet verplicht om, in het kader van de tenuitvoerlegging van de resolutie van de Veiligheidsraad, na te gaan of de feiten en de omstandigheden die ten grondslag lagen aan de maatregel tot plaatsing op een lijst, juist zijn. De bevoegde autoriteit van de Unie moet, wanneer de betrokken persoon opmerkingen over de uiteenzetting van redenen maakt, zorgvuldig en onpartijdig onderzoeken of de aangevoerde redenen gegrond zijn in het licht van die opmerkingen en eventueel daarbij gevoegd bewijs à décharge.

(zie punten 79‑81, 86‑88)
9.

Beroepen van ambtenaren–Middelen–Middel ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling–Beroep op een vermeende discriminatie wegens verschillen in de modaliteiten voor vaststelling, door de instellingen, van maatregelen die binnen de beoordelingsmarge vallen die hun in dat verband is verleend–Afwijzing (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punt 187)
Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 1 maart 2017 –

Universiteit Antwerpen/REA

(Zaak T‑208/15)

„Arbitrageclausule – Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007‑2013) – Marie Curie-activiteiten – Beginnende onderzoekers – Oproep tot het indienen van voorstellen FP7-People-ITN-2008 – Subsidieovereenkomsten – Subsidiabele kosten – Terugbetaling van de uitgekeerde bedragen – Begrip ‚onthaal van de onderzoekers’ – Evenredigheid”

1. Gerechtelijke procedure–Adiëring van het Gerecht op basis van een arbitragebeding–Overeenkomst onderworpen aan het nationale recht–Toepasselijkheid van het nationale materiële recht–Niet-toepasselijkheid van de nationale regeling inzake bevoegdheid (Art. 272 VWEU) (zie punten 52‑55)

2. Gerechtelijke procedure–Adiëring van het Gerecht op basis van een arbitragebeding–Overeenkomsten gesloten in het kader van een specifiek programma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie–Doelstellingen (Art. 272 VWEU) (zie punt 65)

3. Gerechtelijke procedure–Adiëring van het Gerecht op basis van een arbitragebeding–Overeenkomsten gesloten in het kader van een specifiek programma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie–Begrip „onthaal van de onderzoekers” (Art. 272 VWEU) (zie punten 81‑85, 93, 104, 116)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 272 VWEU dat ertoe strekt, enerzijds, te horen verklaren dat de in het kader van de oproep tot het indienen van voorstellen FP7-People-ITN-2008 gesloten subsidieovereenkomsten nr. 238214 „C7” (Cerebellar-Cortical Control: Cells, Circuits, Computation, and Clinic) en nr. 238686 „Cerebnet” (Timing and plasticity in the olivo-cerebellar system), niet aldus kunnen worden uitgelegd dat zij de begunstigden verplichten, beginnende onderzoekers uitsluitend binnen de eigen instelling op te leiden, en bijgevolg te horen bevestigen dat REA het deel van de kosten dat verband houdt met de opleiding van drie beginnende onderzoekers buiten de instelling van verzoekende partij, niet als niet-subsidiabel mag afwijzen, en anderzijds, REA te horen veroordelen tot betaling van alle door de verzoekende partij gedeclareerde kosten betreffende de opleiding van deze beginnende onderzoekers, vermeerderd met rente vanaf de datum waarop de betalingen op grond van de overeenkomsten verschuldigd waren

Dictum

1) Het Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) wordt veroordeeld tot betaling aan de Universiteit Antwerpen van het bedrag van 45526,73 EUR, dat overeenkomt met bepaalde kosten die subsidiabel zijn op grond van de in het kader van het Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007‑2013) gesloten overeenkomst „Cerebnet”, vermeerderd met de conventionele rente vanaf de datum waarop dit bedrag op grond van die overeenkomst verschuldigd was.

2) Het beroep wordt verworpen voor het overige.
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 13‑15)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 16, 17)
Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 september 2016 –

Trajektna luka Split / Commissie

(Zaak T-57/15)

„Staatssteun — Havendiensten — Vermeende steun aan de openbare ferry-exploitant Jadrolinija — Vaststelling door de Kroatische autoriteiten van de tarieven voor de havendiensten in de haven van Split betreffende het binnenlands vervoer op een vermeend lager niveau dan dat van de tarieven in de andere havens van Kroatië en in het internationaal transport — Privé-exploitant houder van een vermeend exclusieve concessie voor de exploitatie van de passagiersterminal in de haven van Split — Besluit waarbij wordt vastgesteld dat er geen sprake is van staatssteun — Begrip staatssteun — Staatsmiddelen”

1. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Steun die met staatsmiddelen is bekostigd — Vaststelling door de overheid van de tarieven voor bepaalde havendiensten die worden verstrekt door een privé-exploitant die houder van een concessie is — Tarieven die rechtstreeks worden voldaan door de afnemers van de havendiensten — Bedragen die rechtstreeks en exclusief tussen particuliere vennootschappen overgaan — Daarvan uitgesloten (Art. 107, lid 1, VWEU) (zie punten 23-30, 34, 36, 49, 50)

2. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Toetsing aan artikel 107, lid 1, VWEU — Inaanmerkingneming van een vroegere praktijk — Daarvan uitgesloten (Art. 107, lid 1, VWEU) (zie punt 40)

3. Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek door de Commissie — Inleidende fase en contradictoire fase — Verenigbaarheid van steun met de interne markt — Moeilijkheden bij de beoordeling — Verplichting van de Commissie om de contradictoire procedure in te leiden — Ernstige moeilijkheden — Begrip — Objectief karakter — Bewijslast — Omstandigheden waaruit het bestaan van dergelijke moeilijkheden kan blijken — Geen (Art. 107, lid 1, VWEU en 108, leden 2 en 3, VWEU; verordening nr. 659/1999, art. 4, lid 4, en 13, lid 1) (zie punten 59-70, 73, 74)

4. Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek van klachten — Verplichtingen van de Commissie — Motivering — Omvang (Art. 108, leden 2 en 3, VWEU en 296 VWEU) (zie punten 76, 79, 80, 82)

5. Beroep tot nietigverklaring — Middelen — Ontbrekende of ontoereikende motivering — Onderscheid met grieven en argumenten ter betwisting van de gegrondheid van een besluit (Art. 263 VWEU en 296 VWEU) (zie punten 77, 81)

Voorwerp

Beroep krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2013) 7285 final van de Commissie van 15 oktober 2014 betreffende staatssteun SA.37265 (2014/NN) – Kroatië – Vermeende steun aan Jadrolinija

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 19‑21, 55)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 18, 42, 43)
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 31, 32)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 15, 16, 35)
7.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beeldmerk dat het ijzer van een paardenbit in de vorm van een H weergeeft–Beeldmerk dat het ijzer van een paardenbit in de vorm van een H met de letter c weergeeft, en beeldmerk yeguada de la cartuja hierro del bocado [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 102‑108, 113)