CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL

P. MENGOZZI

van 3 oktober 2018 ( 1 )

Zaak C‑465/16 P

Raad van de Europese Unie

tegen

Growth Energy,

Renewable Fuels Association

„Hogere voorziening – Dumping – Invoer van bio-ethanol uit de Verenigde Staten van Amerika – Definitief antidumpingrecht – Verordening (EG) nr. 1225/2009 – Procesbevoegdheid van verenigingen die producenten vertegenwoordigen die geen exporteur zijn – Rechtstreekse geraaktheid – Artikel 9, lid 5 – Onmogelijkheid om voor elke leverancier een antidumpingrecht in te stellen– Instelling van een voor het gehele land van levering geldend antidumpingrecht – Artikelen 6.10 en 9.2 van de antidumpingovereenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) – Conforme uitlegging”

I. Inleiding

1. In de onderhavige zaak verzoekt de Raad van de Europese Unie, ondersteund door de Europese Commissie, om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 9 juni 2016, Growth Energy en Renewable Fuels Association/Raad (T‑276/13, EU:T:2016:340), houdende nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 157/2013 van de Raad van 18 februari 2013 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bio-ethanol van oorsprong uit de Verenigde Staten van Amerika ( 2 ), voor zover zij betrekking heeft op vier producenten van bio-ethanol die worden vertegenwoordigd door de verenigingen Growth Energy en Renewable Fuels Association.

2. Van hun kant hebben Growth Energy (hierna: „GE”) en Renewable Fuels Association (hierna: „RFA”) een incidentele hogere voorziening ingesteld tegen de beoordeling van het Gerecht waarbij hun beroep gedeeltelijk niet-ontvankelijk is verklaard.

3. Zoals ik in de analyse van het eerste onderdeel van het eerste middel van de principale hogere voorziening zal uiteenzetten, meen ik dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat het beroep in eerste aanleg van GE en RFA ontvankelijk was, voor zover dat was ingesteld namens vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol. Het bestreden arrest moet mijns inziens dus worden vernietigd en het beroep in eerste aanleg in zoverre worden verworpen.

4. Dit ontheft het Hof echter niet van het onderzoek van de incidentele hogere voorziening. In dat opzicht ben ik van mening dat, zoals ik zal aantonen, het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat GE en RFA niet bevoegd waren een vordering in te stellen namens twee Amerikaanse handelaren-mengers van bio-ethanol, namelijk Murex en CHS. Het bestreden arrest dient ook vanuit dat oogpunt te worden vernietigd.

5. Ten slotte wil ik benadrukken dat, indien het Hof het niet eens is met mijn analyse en dus oordeelt dat het beroep in eerste aanleg volledig ontvankelijk is, uitspraak moet worden gedaan over de door de Raad ter ondersteuning van de principale hogere voorziening ten gronde aangevoerde middelen die zijn ontleend aan een onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 9, lid 5, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap ( 3 ) (hierna: „basisverordening”), gelezen in het licht van de bepalingen van de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994 (GATT) ( 4 ) (hierna: „WTO-antidumpingovereenkomst”). Hoewel het bestreden arrest in dat opzicht enigszins onduidelijk is over het verband tussen de „intentie van de Uniewetgever om uitvoering te geven aan een bijzondere verplichting die is aangegaan binnen de context” van de WTO-antidumpingovereenkomst, en de „conforme uitlegging” van de basisverordening in het licht van die overeenkomst, ben ik niettemin van mening dat het Gerecht artikel 9, lid 5, van de basisverordening grotendeels correct heeft uitgelegd.

II. Voorgeschiedenis van het geding en arrest van het Gerecht

6. Het Gerecht heeft de voorgeschiedenis van het geding in de punten 1 tot en met 18 van het bestreden arrest uiteengezet. Hierna worden enkel de elementen herhaald die absoluut noodzakelijk zijn voor het begrip van de argumenten die de partijen naar voren hebben gebracht in het kader van de door de Raad ingestelde hogere voorziening en de door GE en RFA ingestelde incidentele hogere voorziening.

7. Naar aanleiding van een klacht heeft de Commissie op 25 november 2011 een bericht van inleiding van een antidumpingprocedure betreffende de invoer van bio-ethanol van oorsprong uit de Verenigde Staten van Amerika ( 5 ) bekendgemaakt, waarin zij aankondigde gebruik te willen maken van steekproefonderzoek voor het selecteren van de producenten-exporteurs in de Verenigde Staten van Amerika waarop het onderzoek betrekking zou hebben.

8. Op 16 januari 2012 heeft de Commissie vijf leden van GE en RFA, namelijk Marquis Energy LLC ( 6 ), Patriot Renewable Fuels LLC, Plymouth Energy Company LLC, POET LLC en Platinum Ethanol LLC, ervan op de hoogte gesteld dat ze waren opgenomen in de steekproef van producenten-exporteurs.

9. Op 24 augustus 2012 heeft de Commissie GE en RFA het voorlopige informatiedocument toegezonden met de aankondiging dat het onderzoek werd voortgezet zonder dat voorlopige maatregelen werden genomen, en dat het werd uitgebreid tot de handelaren-mengers. In dat document stond dat in dat stadium niet kon worden beoordeeld of het bio-ethanol uit de Verenigde Staten was uitgevoerd tegen dumpingprijzen, omdat de steekproefproducenten geen onderscheid maakten tussen de binnenlandse verkoop en de exportverkoop, en het bio-ethanol alleen verkochten aan in de Verenigde Staten gevestigde onafhankelijke handelaren-mengers, die het bio-ethanol vervolgens mengden met benzine en doorverkochten.

10. Op 6 december 2012 heeft de Commissie GE en RFA het definitieve informatiedocument toegezonden, waarin zij, op basis van gegevens van individuele handelaren-mengers, onderzocht of er sprake was van dumping die schade veroorzaakte aan de bedrijfstak van de Unie, en haar voornemen kenbaar maakte om voor het gehele land geldende definitieve maatregelen op te leggen, tegen een tarief van 9,6 %, voor een periode van drie jaar.

11. Op 18 februari 2013 heeft de Raad op grond van de basisverordening de litigieuze verordening vastgesteld, waarbij een voor het gehele land geldend antidumpingrecht is opgelegd op bio-ethanol, soms „brandstofethanol” genaamd, tegen een tarief van 9,5 %, voor een periode van vijf jaar.

12. Het Gerecht merkte ook op, ten eerste, dat de Raad, in de overwegingen 12 tot en met 16 van de litigieuze verordening, heeft vastgesteld dat uit het onderzoek bleek dat geen van de steekproefproducenten bio-ethanol naar de markt van de Unie had geëxporteerd, en dat niet de Amerikaanse producenten van bio-ethanol, maar de handelaren-mengers als de exporteurs van het betrokken product naar de Unie moesten worden beschouwd, zodat, om het dumpingonderzoek tot een goed einde te brengen, de Raad zich had gebaseerd op de gegevens van twee handelaren-mengers die bereid waren mee te werken (punt 16 van het bestreden arrest). Ten tweede merkte het Gerecht op dat de Raad in de overwegingen 62 tot en met 64 van de litigieuze verordening heeft uiteengezet dat hij het opportuun achtte een voor het gehele land geldende dumpingmarge vast te stellen, aangezien de structuur van de bio-ethanolindustrie en de wijze waarop het betrokken product werd vervaardigd, op de markt van de Verenigde Staten werd verkocht en naar de Unie werd uitgevoerd, het praktisch niet mogelijk maakten om individuele dumpingmarges voor producenten in de Verenigde Staten vast te stellen (punt 17 van het bestreden arrest).

13. Vervolgens heeft het Gerecht uitspraak gedaan over de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA als beroepsverenigingen. Het Gerecht heeft in wezen drie situaties vastgesteld waarin het beroep tot nietigverklaring van een organisatie die de collectieve belangen van haar leden verdedigt ontvankelijk is, namelijk ten eerste wanneer dat uitdrukkelijk wordt erkend door een wettelijke bepaling, ten tweede wanneer de ondernemingen die door de organisatie worden vertegenwoordigd of sommige daarvan individuele procesbevoegdheid hebben of, ten derde, wanneer de organisatie een eigen belang kan doen gelden (punt 45 van het bestreden arrest).

14. Nadat het Gerecht had opgemerkt dat GE en RFA geen enkele specifieke wettelijke bepaling hadden aangevoerd op basis waarvan ze bevoegd waren, heeft het vervolgens onderzocht of, overeenkomstig de tweede situatie, GE en RFA procesbevoegd waren op grond van de individuele procesbevoegdheid van hun leden.

15. Aan het einde van de redenering die is uiteengezet in de punten 51 tot en met 62 van het bestreden arrest, heeft het Gerecht in wezen vastgesteld, ten eerste, dat het beroep tot nietigverklaring van GE en RFA niet-ontvankelijk was omdat zij Marquis Energy zouden vertegenwoordigen, en Marquis Energy haar eigen beroep tot nietigverklaring had ingesteld (punt 51 van het bestreden arrest) ( 7 ), en ten tweede, dat die verenigingen niet rechtsgeldig Murex en CHS, twee handelaren-mengers die bio-ethanol uitvoerden, konden vertegenwoordigen, aangezien de ene vennootschap slechts een „aangesloten” lid van GE was en de andere een „aangesloten” lid van RFA, beide zonder stemrecht en derhalve zonder mogelijkheid om bij hun eventuele vertegenwoordiging door de betrokken vereniging, hun belangen te doen gelden (zie punten 53 en 55 van het bestreden arrest). Overigens heeft het Gerecht eveneens uitgesloten dat GE en RFA bevoegd waren om beroep in te stellen namens al hun andere leden dan de vier Amerikaanse producenten die het voorwerp uitmaakten van het

steekproefonderzoek in de litigieuze verordening. Het Gerecht heeft namelijk geoordeeld dat niet was aangetoond dat die leden rechtstreeks werden geraakt door het bij die verordening ingestelde antidumpingrecht (zie punten 151 tot en met 153 van het bestreden arrest).

16. Aan het einde van de redenering in de punten 90 tot en met 149 van het bestreden arrest heeft het Gerecht in punt 150 van dat arrest daarentegen verklaard dat, op grond van de tweede situatie waarop artikel 263, vierde alinea, VWEU doelt, GE en RFA bevoegd waren om het beroep in eerste aanleg in te stellen voor zover dat strekte tot nietigverklaring van de litigieuze verordening, voor zover die verordening betrekking had op de vier Amerikaanse steekproefproducenten. Het Gerecht heeft namelijk ten eerste, na de analyse in de punten 92 tot en met 117 van het bestreden arrest, geoordeeld dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt. Ten tweede heeft het vastgesteld dat die producenten door die verordening individueel werden geraakt (zie punten 123 tot en met 145 van het bestreden arrest).

17. Wat de derde situatie betreft, genoemd in punt 13 van deze conclusie, volgens welke een vereniging procesbevoegd is wanneer ze een eigen belang kan doen gelden, heeft het Gerecht in zijn beslissing over die kwestie in de punten 77 tot en met 86 van het bestreden arrest geoordeeld dat GE en RFA uitsluitend individuele procesbevoegdheid hadden voor zover hun beroep, in het tiende middel daarvan, was gebaseerd op de bescherming van de procedurele waarborgen die hun worden verleend door de relevante bepalingen van de basisverordening (zie punten 85 en 87 en punt 162, tweede streepje, van het bestreden arrest).

18. Samengevat: het Gerecht heeft dus het beroep tot nietigverklaring van GE en RFA uitsluitend ontvankelijk verklaard voor zover het was ingesteld (a) namens de vier Amerikaanse steekproefproducenten die rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening en (b) op individuele basis, binnen de grenzen van het tiende middel, ontleend aan schending van hun eigen procedurele rechten tijdens de antidumpingprocedure.

19. Wat de zaak ten gronde betreft, heeft het Gerecht, hoewel het het tiende door GE en RFA aangevoerde middel heeft verworpen (zie punten 250 tot en met 343 van het bestreden arrest), het tweede onderdeel van het eerste middel dat door GE en RFA namens de vier steekproefproducenten was aangevoerd daarentegen toegewezen en de litigieuze verordening nietig verklaard, zonder uitspraak te doen over de andere onderdelen van dat middel of over de acht andere middelen die ter ondersteuning van hun beroep waren aangevoerd (zie punt 246 van het bestreden arrest).

20. Het Gerecht heeft in wezen geoordeeld dat de Raad ten onrechte had gemeend krachtens artikel 9, lid 5, van de basisverordening een voor het gehele land geldende dumpingmarge te kunnen vaststellen en dus geen individuele dumpingmarges te hoeven berekenen voor elke in de streekproef van de litigieuze verordening opgenomen Amerikaanse producent.

21. Als motivering voor zijn oordeel heeft het Gerecht in de eerste plaats opgemerkt dat de Uniewetgever met artikel 9, lid 5, van de basisverordening, uitvoering heeft willen geven aan een bijzondere verplichting die in het kader van de WTO is aangegaan en die in casu is vervat in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Artikel 9, lid 5, van de basisverordening diende dus te worden uitgelegd in overeenstemming met die artikelen (zie punten 180 en 184 van het bestreden arrest).

22. In de tweede plaats heeft het Gerecht geoordeeld dat de Raad in beginsel verplicht was ingevolge artikel 9, lid 5, van de basisverordening, een individuele dumpingmarge te berekenen en individuele antidumpingrechten in te stellen voor elk van de vier steekproefproducenten, aangezien de instellingen, door die producenten op te nemen in de steekproef van Amerikaanse producenten en exporteurs, hadden erkend dat die producenten „leveranciers” waren van het product dat het voorwerp was van dumping in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (zie punten 194 en 201 van het bestreden arrest).

23. In de derde en laatste plaats heeft het Gerecht geoordeeld dat, hoewel er volgens artikel 9, lid 5, van de basisverordening inderdaad een uitzondering bestaat op de individuele berekening van het vastgestelde recht „indien dit niet praktisch mogelijk is”, waarbij dan enkel het land van levering moet worden vermeld, dat wil zeggen dat een voor het gehele land geldend antidumpingrecht wordt opgelegd, de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” moet worden uitgelegd in overeenstemming met de analoge uitdrukking die wordt gebruikt in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst (zie in die zin punten 228 en 232 van het bestreden arrest). In het licht van die laatste bepalingen heeft het Gerecht geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening geen enkele uitzondering toelaat op de verplichting om een individueel antidumpingrecht in te stellen voor een in de steekproef opgenomen producent die heeft meegewerkt aan het onderzoek, wanneer de instellingen zich niet in staat achten voor hem een individuele uitvoerprijs vast te stellen (zie punt 232, laatste volzin, van het bestreden arrest). Het Gerecht heeft dus geconcludeerd dat, gelet op de door de instellingen verstrekte uitleg, de Raad ten onrechte had geoordeeld dat de instelling van individuele antidumpingrechten voor de leden van de steekproef van Amerikaanse exporteurs „niet praktisch mogelijk” was in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (punt 241 van het bestreden arrest), en dat het feit dat de instellingen van mening waren dat het voor hen moeilijk was om, voor de steekproefproducenten, de individuele verkopen te traceren of de normale waarden te vergelijken met de overeenkomstige uitvoerprijzen, niet kon volstaan als rechtvaardiging om die uitzondering in te roepen (zie in die zin punten 242 tot en met 244 van het bestreden arrest). Bijgevolg heeft het Gerecht de litigieuze verordening nietig verklaard wegens schending van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, voor zover die betrekking had op de vier door GE en RFA vertegenwoordigde Amerikaanse steekproefproducenten.

III. Conclusies van partijen

A. Conclusies van partijen in het kader van de principale hogere voorziening

24. In het kader van de principale hogere voorziening verzoekt de Raad het Hof primair: – het bestreden arrest te vernietigen; – het beroep in eerste aanleg van GE en RFA te verwerpen; – GE en RFA te verwijzen in de kosten van de Raad in de procedure in eerste aanleg en in de procedure in hogere voorziening.

25. De Raad verzoekt het Hof subsidiair: – de zaak voor afdoening te verwijzen naar het Gerecht; – de beslissing over de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de procedure in hogere voorziening aan te houden.

26. De Commissie verzoekt het Hof primair: – het bestreden arrest te vernietigen; – het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk te verklaren; – GE en RFA te verwijzen in de kosten voor het Gerecht en het Hof.

27. De Commissie verzoekt het Hof subsidiair: – het bestreden arrest te vernietigen; – het tweede onderdeel van het eerste middel dat door GE en RFA in eerste aanleg is aangevoerd te verwerpen, en voor de andere onderdelen van het eerste middel en voor de andere middelen de zaak voor heronderzoek te verwijzen naar het Gerecht; – de beslissing over de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening aan te houden.

28. GE en RFA verzoeken het Hof: – de hogere voorziening in haar geheel af te wijzen en het eerste punt van het dictum van het bestreden arrest te bevestigen; – de Raad te verwijzen in de kosten van GE en RFA in de procedure in eerste aanleg en in de procedure in hogere voorziening.

B. Conclusies van partijen in het kader van de incidentele hogere voorziening

29. In het kader van hun incidentele hogere voorziening verzoeken GE en RFA het Hof primair: – het tweede punt van het dictum van het bestreden arrest te vernietigen voor zover daarin hun beroep tot nietigverklaring (voor het overige) wordt verworpen; – de litigieuze verordening in haar geheel nietig te verklaren, voor zover zij hen en al hun leden treft; – de Raad te verwijzen in de kosten van GE en RFA in eerste aanleg voor het Gerecht en in het kader van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening voor het Hof, evenals in zijn eigen kosten.

30. Subsidiair, en voor het geval het Hof de zaak niet in staat van wijzen acht, verzoeken GE en RFA het Hof: – de zaak te verwijzen naar het Gerecht voor uitspraak over de eerste negen middelen tot nietigverklaring die zij individueel hebben aangevoerd, en over alle middelen tot nietigverklaring die zij hebben aangevoerd namens hun andere leden dan de vier Amerikaanse steekproefproducenten; – de Raad te verwijzen in de kosten die zij tot nu hebben gemaakt in de procedure in eerste aanleg en in de procedures van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening, en de beslissing over de kosten van het vervolg van de procedure aan te houden.

31. De Raad verzoekt het Hof: – de incidentele hogere voorziening in haar geheel af te wijzen en het tweede punt van het dictum van het bestreden arrest te bevestigen; – GE en RFA te verwijzen in de kosten van de Raad zowel in eerste aanleg voor het Gerecht als in het kader van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening, evenals in hun eigen kosten.

32. De Commissie verzoekt het Hof: – de incidentele hogere voorziening niet-ontvankelijk en, subsidiair, ongegrond te verklaren; – GE en RFA te verwijzen in de kosten.

IV. Analyse

33. Zoals ik in mijn inleiding reeds heb aangegeven, rijzen bij zowel de principale als de incidentele hogere voorziening voor het Hof verscheidene problemen wat betreft de ontvankelijkheid en de grond ervan. In dat opzicht is het enigszins verwonderlijk dat het Gerecht, gezien de complexiteit van de opgeworpen vragen en de standpuntbepalingen in eerste aanleg, niet heeft beslist om die zaken af te doen in een uitgebreide kamer.

34. Zoals uit de uiteenzettingen betreffende het onderzoek van de principale hogere voorziening zal blijken, meen ik dat de argumenten die de Raad en de Commissie hebben aangevoerd ter ondersteuning van het eerste middel, dat in wezen is ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU, en derhalve aan de niet-ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA in eerste aanleg, dermate gewichtig zijn dat het bestreden arrest op basis daarvan moet worden vernietigd.

35. De Raad, ondersteund door de Commissie, voert drie middelen aan ter ondersteuning van de principale hogere voorziening. Zoals reeds is aangeduid, heeft het eerste middel betrekking op de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg dat door GE en RFA is ingesteld namens de vier Amerikaanse steekproefproducenten, terwijl de overige twee middelen de grond van de zaak betreffen, namelijk de uitlegging en de toepassing door het Gerecht van artikel 9, lid 5, van de basisverordening. De Commissie voegt hier echter in haar memorie van antwoord aan toe dat het Gerecht het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk had moeten verklaren op grond dat GE en RFA, gezien hun statutaire doel, hun leden niet rechtsgeldig konden vertegenwoordigen.

36. In hun incidentele hogere voorziening voeren GE en RFA twee procedurele middelen aan waarmee ze kritiek hebben op het Gerecht omdat dit, ten eerste, de omvang van hun procesbevoegdheid, in hun eigen naam, heeft beperkt tot de bescherming van de procedurele waarborgen zoals toegekend door de basisverordening en, ten tweede, de procesbevoegdheid van GE en RFA namens hun andere leden dan de vier Amerikaanse steekproefproducenten heeft ontkend.

37. De door deze hogere voorzieningen opgeworpen vragen zullen worden behandeld in de onderstaande volgorde. Ik zal ten eerste ingaan op het verwijt van de Commissie aan het Gerecht dat het ten onrechte niet heeft vastgesteld dat GE en RFA niet vertegenwoordigingsbevoegd waren, hetgeen de ontvankelijkheid van hun beroep in eerste aanleg aantastte (deel A). Ten tweede zal ik onderzoek doen naar het eerste onderdeel van het eerste middel van de Raad ter ondersteuning van de principale hogere voorziening, dat is ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU en de niet-nakoming van de motiveringsplicht (deel B), welk onderdeel mijns inziens moet worden toegewezen. Ten derde zal ik, na in het kort de door de Commissie opgeworpen niet-ontvankelijkheidsgrond met betrekking tot de niet-ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening van GE en RFA te hebben afgewezen, de twee erin aangevoerde middelen behandelen (deel C), waarvan een van de onderdelen mijns inziens ook moet worden toegewezen. Ten vierde en ten slotte zullen, subsidiair, om de beurt de twee middelen van de principale hogere voorziening die zijn ontleend aan een onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (punten D en E), worden geanalyseerd.

A. Bezwaar van de Commissie tegen de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg van GE en RFA, ontleend aan het verzuim van het Gerecht om het ontbreken van representativiteit of procesbevoegdheid van die verenigingen vast te stellen

1. Argumenten van partijen

38. De Commissie betoogt dat het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk had moeten worden verklaard omdat GE en RFA op basis van hun statuten niet bevoegd waren om de commerciële belangen van een bepaalde sector of van hun leden te verdedigen, een grond voor niet-ontvankelijkheid die het Hof overigens ambtshalve dient te onderzoeken.

39. Dienaangaande stelt de Commissie dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat door GE en RFA te beschrijven als „verenigingen die de Amerikaanse producenten van bio-ethanol [...] vertegenwoordigen” (punt 1 van het bestreden arrest), en vervolgens als „verenigingen [...] die de belangen van de Amerikaanse bio-ethanolindustrie vertegenwoordigen” (punt 42 van het bestreden arrest). De twee verenigingen kunnen, als verenigingen zonder winstoogmerk volgens de District of Columbia Non-Profit Corporation Act (wet op de verenigingen zonder winstoogmerk van het District of Columbia), geen activiteiten uitvoeren ter bescherming van de commerciële belangen van een bepaalde sector of van hun leden.

40. Een dergelijke activiteit zou bovendien volgens de Commissie onverenigbaar zijn met het specifieke doel van GE, te weten het „bevorderen van ethanol als bron van hernieuwbare, schone en duurzame energie”, evenals met het doel van RFA, te weten het „bevorderen en begeleiden van de ontwikkeling van een levensvatbare en concurrentiële nationale industrie van hernieuwbare brandstoffen”, hetgeen de verdediging van de commerciële belangen van hun leden op het grondgebied van derde entiteiten of landen dus uitsluit. Verder hebben GE en RFA geenszins geprobeerd te stellen dat hun beroep in eerste aanleg paste in het kader van hun statutaire doelstellingen, en heeft het Gerecht, in punt 75 van het bestreden arrest, juist vastgesteld dat hun rechtsvordering tot doel had „de Amerikaanse bio-ethanolindustrie te beschermen”.

41. GE en RFA repliceren dat de Commissie, als „andere partij” in de hogere voorziening, in dat stadium niet op goede gronden kan aanvoeren dat de bewijsmiddelen onjuist zijn opgevat, hetgeen op dat punt niet door de Raad is aangevoerd. Die verenigingen voegen daaraan toe dat het feit dat zij geen winstoogmerk hebben geenszins betekent dat zij niet de commerciële belangen van een bepaalde sector of hun leden mogen verdedigen. Met betrekking tot RFA preciseren zij dat de Commissie op willekeurige wijze heeft geconcludeerd dat het doel van die vereniging was afgebakend tot nationale motieven en de verdediging van de commerciële belangen van haar leden in derde landen uitsloot. De bevordering van een nationale industrie is ook gekoppeld aan de groei ervan, met inbegrip van de uitvoer, die wel degelijk onder de bevoegdheid van RFA valt.

2. Beoordeling

42. Ik herinner eraan dat, volgens artikel 174 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, de conclusies van de memorie van antwoord strekken tot gehele of gedeeltelijke toewijzing of afwijzing van de hogere voorziening. Voorts kunnen de partijen die een memorie van antwoord mogen indienen, overeenkomstig de artikelen 172 en 176 van dat Reglement bij afzonderlijke, van de memorie van antwoord onderscheiden akte een incidentele hogere voorziening instellen, die volgens artikel 178, lid 1, en lid 3, tweede volzin, van het Reglement moet strekken tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest op grond van middelen en argumenten rechtens die verschillen van de middelen en argumenten die in de memorie van antwoord worden aangevoerd.

43. Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, volgt dus uit die bepalingen, samen beschouwd, dat de memorie van antwoord niet kan strekken tot vernietiging van het bestreden arrest op zelfstandige gronden die verschillen van die welke in de hogere voorziening zijn aangevoerd, aangezien dergelijke gronden slechts in het kader van een incidentele hogere voorziening kunnen worden aangevoerd. ( 8 )

44. In haar memorie van antwoord verwijt de Commissie het Gerecht dat het in punt 45 van het bestreden arrest, in duidelijke strijd met de statuten van GE en RFA, heeft gesteld dat die twee verenigingen bevoegd waren een beroep in te stellen namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol.

45. Hoewel de Raad inderdaad kritiek uit op de actieve procesbevoegdheid van GE en RFA namens de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse bio-ethanolproducenten, hebben zijn grieven betrekking op de erkenning door het Gerecht van de rechtstreekse en individuele geraaktheid in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU van die vier producenten en niet, zoals de Commissie in haar memorie van antwoord stelt, op de bevoegdheid van GE en RFA om de Amerikaanse bio-ethanolindustrie te vertegenwoordigen.

46. In haar memorie van antwoord voert de Commissie dus duidelijk een afzonderlijke, van die in de principale hogere voorziening onderscheiden grond aan tot gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest. ( 9 ) Bijgevolg had die grond tot gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest, volgens de artikelen 176 en 178 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, moeten worden opgeworpen bij afzonderlijke akte in het kader van een incidentele hogere voorziening.

47. De grond die wordt ontleend aan de niet-ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg van de twee verenigingen, waarop de Commissie zich beroept, is echter ontegenzeggelijk een grond van openbare orde. De rechter van de Unie kan, en zelfs moet, deze ambtshalve onderzoeken. ( 10 )

48. Derhalve ben ik van mening dat het Hof de kritiek van de Commissie op het bestreden arrest, dat het Gerecht de statuten van GE en RFA onjuist zou hebben opgevat door in wezen te verklaren dat de verdediging van de collectieve belangen van de Amerikaanse producenten van bio-ethanol onder het doel van die verenigingen viel, niet als niet-ontvankelijk mag verwerpen.

49. Ik meen niettemin dat de Commissie niet heeft aangetoond dat het Gerecht de feiten, met name wat betreft het doel van GE en RFA, onjuist heeft opgevat.

50. Ten eerste kan louter uit de door de Commissie vermelde omstandigheid dat de verenigingen op grond van hun statuten geen enkel winstoogmerk hebben niet worden afgeleid dat zij niet de belangen van een industrie mogen vertegenwoordigen, ook niet in rechte, zoals het Gerecht heeft erkend. Het ontbreken van een winstoogmerk bij verenigingen heeft gewoonlijk betrekking op het verbod winst te realiseren en uit te keren aan hun leden, en de Commissie heeft niet aangetoond dat de situatie anders zou zijn voor GE en RFA, zoals die hebben gesteld in hun repliek in het kader van de incidentele hogere voorziening.

51. Ten tweede kan ik niet instemmen met het argument van de Commissie dat het „duidelijk is dat de bescherming van de Amerikaanse ethanolindustrie tegen door de [Unie] genomen handelsbeschermende maatregelen niet onder het doel [van de twee verenigingen] valt”, op grond dat hun doel beperkt zou zijn tot nationale motieven. Het doel van elk van die verenigingen, zoals gedeeltelijk weergegeven door de Commissie in haar memorie van antwoord, is immers voldoende ruim geformuleerd om een vordering in rechte namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol, zoals de door de verenigingen bij het Gerecht ingestelde vordering, te omvatten. Dat is zeker het geval voor de statuten van GE, waarin wordt gepreciseerd dat die vereniging al hetgeen noodzakelijk, passend, aanbevolen en geschikt is voor de verwezenlijking van haar doel, evenals al het bijkomende dat verband houdt met haar doelstellingen. Wat RFA betreft, ben ik van mening dat de door de Commissie aangevoerde onjuiste voorstelling van de feiten niet kan worden aangetoond door het feit dat het doel van die vereniging bestaat in het bevorderen en begeleiden van de ontwikkeling van een concurrentiële nationale industrie van hernieuwbare brandstoffen. Volgens mij kan de bescherming van die industrie tegen antidumpingmaatregelen die door een derde entiteit, zoals de Unie, worden opgelegd naar alle waarschijnlijkheid juist bijdragen aan de concurrentiële ontwikkeling van de Amerikaanse industrie van hernieuwbare brandstoffen zoals bio-ethanol, en voldoen aan het doel van die vereniging.

52. Derhalve geef ik het Hof in overweging het bezwaar van de Commissie betreffende het ontbreken van representativiteit en de bevoegdheid van GE en RFA om namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol in rechte op te treden, zoals opgeworpen in haar memorie van antwoord, in elk geval, ongegrond te verklaren.

B. Eerste middel van de principale hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU en schending van de motiveringsplicht

53. Dit middel bestaat in wezen uit twee onderdelen. In het eerste onderdeel van het eerste middel stelt de Raad dat het Gerecht, door te concluderen dat de vier steekproefproducenten die door GE en RFA worden vertegenwoordigd rechtstreeks door de litigieuze verordening, werden geraakt, is voorbijgegaan aan de uitlegging van die in artikel 263, vierde alinea, VWEU gestelde voorwaarde. In het tweede onderdeel verwijt de Raad het Gerecht een onjuiste uitlegging te hebben gegeven aan de voorwaarde van individuele geraaktheid uit artikel 263, vierde alinea, VWEU, zonder uit te leggen of aan te tonen waarom de vier steekproefproducenten een hoedanigheid bezaten die hen onderscheidde van andere Amerikaanse producenten van bio-ethanol.

54. Zoals ik reeds heb aangegeven, meen ik dat het eerste door de Raad aangevoerde onderdeel moet worden aanvaard, waardoor, gezien de cumulatieve aard van de twee ontvankelijkheidsvoorwaarden zoals vermeld in artikel 263, vierde alinea, VWEU, het tweede onderdeel niet meer hoeft te worden onderzocht.

1. Samenvatting van de argumenten van partijen betreffende het eerste onderdeel van het eerste middel: onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot de conclusie dat de vier steekproefproducenten, vertegenwoordigd door GE en RFA, rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt

55. De Raad, ondersteund door de Commissie, stelt dat het Gerecht is voorbijgegaan aan de in artikel 263, vierde alinea, VWEU bepaalde voorwaarde betreffende de rechtstreekse geraaktheid, zoals uitgelegd door het Hof, door niet vast te stellen dat de litigieuze verordening rechtstreekse gevolgen voor de rechtspositie van de vier door GE en RFA vertegenwoordigde steekproefproducenten meebracht, maar hooguit te wijzen op een indirect gevolg voor de economische situatie van deze marktdeelnemers die hun producten niet naar de markt van de Unie exporteren. Volgens deze instellingen heeft het Hof reeds in zijn arrest van 28 april 2015, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (C‑456/13 P, EU:C:2015:284), de stelling verworpen dat het, om te voldoen aan de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid, volstaat aan te tonen dat de bestreden maatregel zuiver economische gevolgen of een concurrentienadeel met zich meebrengt. In casu blijken de onjuiste rechtsopvattingen van het Gerecht met name uit de punten 110, 111, 114, 116 en 117 van het bestreden arrest. De Commissie voegt daaraan toe dat het Gerecht, bij de toepassing van de rechtspraak betreffende de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid, in de punten 93 tot en met 104 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat het om een dergelijke geraaktheid vast te stellen volstond dat de vier steekproefproducenten een product hadden vervaardigd dat, in geval van uitvoer door een derde naar de Unie, was onderworpen aan antidumpingrechten. In een dergelijke opvatting wordt het rechtstreekse met het onrechtstreekse verward, en het juridische met het economische. Volgens de Commissie doet de poging van GE en RFA om, in hun stukken voor het Hof, de feitelijke inhoud van het bestreden arrest te vertroebelen, niets aan die analyse af.

56. GE en RFA antwoorden in de eerste plaats dat de Raad het Hof verzoekt om de feitelijke vaststellingen van het Gerecht opnieuw te beoordelen, hetgeen niet onder de bevoegdheid van de rechter in hogere voorziening valt. Die kritiek, die betrekking heeft op de feitelijke beoordelingen van het Gerecht in de punten 103 en 114 van het bestreden arrest, is derhalve niet-ontvankelijk. In de tweede plaats menen GE en RFA dat het feit dat grote hoeveelheden bio-ethanol die de vier steekproefproducenten hebben geproduceerd zijn uitgevoerd naar de Unie, en het feit dat ze in de litigieuze verordening zijn geïdentificeerd als producenten-exporteurs, voor het Gerecht volstonden om vast te stellen dat die marktdeelnemers rechtstreeks door die verordening werden geraakt. Het Gerecht heeft terecht vastgesteld dat de vier steekproefproducenten Amerikaanse producenten van bio-ethanol waren die hun productie naar de Unie uitvoerden en dat, aangezien antidumpingrechten op die productie werden geheven, de rechtspositie van die vennootschappen daardoor werd beïnvloed. Hoe dan ook, aangezien de steekproefproducenten wisten dat hun verkopen bestemd waren voor export naar de Unie en deze dus een exportprijs hadden, was het niet relevant dat er geen sprake was van rechtstreekse verkoop. Volgens GE en RFA zou er in de situatie van een potentiële exporteur van het betrokken product in de Unie evenzeer sprake zijn van een rechtstreekse geraaktheid. Bovendien is de rechtspraak van het Hof die de instellingen ter onderbouwing van hun stelling aanhalen niet relevant, aangezien zij geen betrekking heeft op het criterium van de rechtstreekse geraaktheid, of verwijst naar feitelijke situaties die niet vergelijkbaar zijn.

2. Beoordeling

57. Zoals het Gerecht terecht erop heeft gewezen in punt 67 van het bestreden arrest, een punt dat in casu overigens vaststaat, vereist het begrip „rechtstreekse geraaktheid” in artikel 263, vierde alinea, VWEU dat aan twee cumulatieve voorwaarden wordt voldaan. Ten eerste moet de bestreden handeling rechtstreeks gevolgen hebben voor de rechtspositie van degene die de nietigverklaring ervan vordert. Ten tweede moet die handeling aan degenen tot wie deze maatregel is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsbevoegdheid laten, omdat de uitvoering zuiver automatisch geschiedt en alleen uit de Unierechtelijke regeling voortvloeit, zonder de toepassing van andere uitvoeringsbepalingen. ( 11 )

58. In casu heeft de kritiek van de Raad en de Commissie tegen het bestreden arrest enkel betrekking op de toepassing van het eerste criterium, namelijk de rechtstreekse gevolgen van de litigieuze verordening voor de rechtspositie van de vier steekproefproducenten.

59. In dat verband moeten allereerst de beweringen van GE en RFA worden verworpen dat het eerste onderdeel van het eerste middel van de hogere voorziening van de Raad was bedoeld om de feitelijke vaststellingen en beoordelingen van het Gerecht aan te vechten voor het Hof.

60. Zoals ik hieronder zal toelichten, geeft de Raad volgens mij een volstrekt juiste interpretatie van de feitelijke uitgangspunten waarop het Gerecht zijn juridische conclusie dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt heeft gebaseerd, welke conclusie door de instellingen wordt betwist. Het zijn daarentegen veeleer GE en RFA die in hun stukken herhaaldelijk proberen de feitelijke vaststellingen en beoordelingen van het Gerecht in het bestreden arrest onjuist weer te geven.

61. Ik verklaar mij nader.

62. De partijen in het geding voor het Gerecht hebben uitvoerig gediscussieerd over de vraag of de vier producenten die tijdens het onderzoek deel uitmaakten van de steekproef hun bio-ethanolproductie exporteerden naar de Unie, dan wel of die productie werd uitgevoerd door de onafhankelijke handelaren-mengers.

63. Zoals door het Gerecht in punt 94 van het bestreden arrest is herhaald, werd in de litigieuze verordening verduidelijkt dat, aangezien geen van de vier steekproefproducenten zelf bio-ethanol naar de markt van de Unie heeft uitgevoerd, zij dit op de binnenlandse (Amerikaanse) markt aan niet-verbonden handelaren-mengers verkochten, die vervolgens het bio-ethanol met benzine vermengden en dat product weer verkochten op de binnenlandse markt en ook bestemden voor uitvoer, met name naar de Unie.

64. Na de verschillende vaststellingen van het Gerecht in de punten 95 tot en met 102 van het bestreden arrest, die in de onderhavige hogere voorziening niet ter discussie worden gesteld, heeft het Gerecht, in punt 103 van het genoemde arrest, geconcludeerd dat „afdoende is bewezen dat de zeer aanzienlijke hoeveelheden bio-ethanol die in het onderzoektijdvak door de acht onderzochte handelaren-mengers zijn gekocht bij de [vier] in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol merendeels zijn uitgevoerd naar de Unie.”

65. Door het gebruik van een onpersoonlijke en indirecte vorm, die trouwens ook is gebruikt in punt 97 van het bestreden arrest („[...] een grote hoeveelheid bio-ethanol, afkomstig van de vier steekproefproducenten, tijdens het onderzoektijdvak op regelmatige wijze naar de Unie was uitgevoerd”), heeft het Gerecht niet geoordeeld, zelfs niet impliciet, en anders dan GE en RFA voor het Hof beweren, dat die vennootschappen hun productie zelf naar de Unie exporteerden.

66. Uit punt 103 van het bestreden arrest blijkt immers noodzakelijkerwijs dat het Gerecht heeft erkend dat het door de vier steekproefproducenten geproduceerde bio-ethanol was „gekocht” door de onderzochte onafhankelijke handelaren-mengers, voordat het door die laatsten merendeels werd uitgevoerd naar de Unie. Zoals de Commissie opmerkt, heeft het Gerecht dus enkel vastgesteld dat door de vier steekproefproducenten geproduceerde bio-ethanol indirect was vervoerd naar de markt van de Unie, dat wil zeggen via de onafhankelijke handelaren-mengers, nadat die het bio-ethanol eerst hadden vermengd met benzine.

67. Uit niets in het bestreden arrest blijkt dat het Gerecht de Amerikaanse producenten van bio-ethanol de hoedanigheid van exporteur zou hebben toegekend. Dat een dergelijke hoedanigheid niet werd toegekend, blijkt uitdrukkelijk uit punt 110 van het bestreden arrest waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat een producent „wezenlijk kan worden geraakt” door de oplegging van antidumpingrechten op producten die in de Unie worden ingevoerd, „ook indien hij niet de hoedanigheid van exporteur van die producten heeft”. Dat wordt nog bevestigd door punt 111 van dat arrest, waarin wordt gesteld dat de vier steekproefproducenten „tijdens het onderzoektijdvak zuiver bio-ethanol produceerden en dat het hun producten waren die door de handelaren-mengers werden vermengd met benzine en naar de Unie werden uitgevoerd”.

68. Daaruit volgt dat, anders dan GE en RFA beweren, de Raad noch de Commissie het Hof op enigerlei wijze verzoekt de feiten opnieuw te beoordelen. Die instellingen geven, integendeel, een getrouwe uitlegging van de relevante punten van het bestreden arrest.

69. De kritiek van zowel de Raad als van de Commissie beperkt zich tot het betwisten van de juridische gevolgtrekking van het Gerecht volgens welke, in wezen, de instelling van antidumpingrechten krachtens de litigieuze verordening rechtstreeks gevolgen heeft gehad voor de rechtspositie van de vier steekproefproducenten wegens hun hoedanigheid van Amerikaanse producenten van bio-ethanol, van wie een deel van de productie is uitgevoerd naar de Unie.

70. Ik ben van mening dat die kritiek gegrond is, omdat de redenen op basis waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de litigieuze verordening rechtstreekse gevolgen had voor de rechtspositie van die vier marktdeelnemers volgens mij ontoereikend en onjuist zijn.

71. Ik wijs er allereerst op dat het Gerecht, in punt 104 van het bestreden arrest, uit de beoordelingen in de punten 97 tot en met 103 van dat arrest heeft afgeleid dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks werden geraakt in de zin van de in punt 67 van dat arrest genoemde rechtspraak, terwijl het in de punten 106 tot en met 117 van dat arrest de bezwaren van de Raad en de Commissie tegen die conclusie een voor een heeft verworpen.

72. De punten 97 tot en met 102 van het bestreden arrest beperken zich tot overwegingen betreffende de bestemming, hoeveelheid en kenmerken van de bio-ethanolproductie van de vier Amerikaanse steekproefproducenten. Zoals ik reeds heb vermeld, heeft het Gerecht, in punt 103 van het bestreden arrest, uit die overwegingen afgeleid dat afdoende was bewezen dat de zeer aanzienlijke hoeveelheden bio-ethanol die door de onafhankelijke handelaren-mengers zijn gekocht bij de steekproefproducenten, merendeels zijn uitgevoerd naar de Unie.

73. Hoewel dergelijke economische beoordelingen niet onjuist zijn en in elk geval niet door de Raad worden betwist, zijn zij echter ontoereikend om aan te tonen, zoals het Gerecht in wezen heeft gesteld in punt 104 van het bestreden arrest, dat de door de litigieuze verordening vastgestelde antidumpingrechten rechtstreeks gevolgen hadden voor de rechtspositie van de vier steekproefproducenten.

74. De constatering dat, vóór de invoering van de antidumpingrechten, de bio-ethanolproductie van de steekproefproducenten, na menging met benzine, via onafhankelijke handelaren-mengers op de markt van de Unie is terechtgekomen, betekent immers nog niet dat is aangetoond dat de rechtspositie van de vier steekproefproducenten door de instelling van die rechten is gewijzigd.

75. Dat zou betekenen dat elke producent uit een derde land waarvan de producten op de markt van de Unie terechtkomen rechtstreeks wordt geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, zoals uitgelegd door het Hof, door de instelling van antidumpingrechten die die producten raken.

76. Er moet echter aan worden herinnerd dat, volgens de rechtspraak van het Hof, de verordeningen houdende instelling van een antidumpingrecht naar hun aard en strekking een normatief karakter hebben omdat zij voor alle economische subjecten gelden, en dat de bepalingen van deze verordeningen dus slechts in bijzondere omstandigheden de producenten en exporteurs van het betrokken product, die op basis van gegevens over hun handelsactiviteit worden verdacht van dumping ( 12 ), rechtstreeks (en individueel) kunnen raken.

77. Louter op grond van de omstandigheid dat een product op de markt van de Unie terechtkomt, ook al is het in grote hoeveelheden, kan niet worden gesteld dat, zodra op dat product antidumpingrechten zijn ingesteld door de instelling, de producent ervan door dat recht rechtstreeks in zijn rechtspositie wordt geraakt.

78. Indien dat wel het geval was, zou de normatieve aard van de antidumpingverordeningen geen enkele grond hebben. Met andere woorden, elke producent van een product waarop een antidumpingrecht is ingesteld, zou automatisch, standaard, wegens zijn objectieve hoedanigheid van producent van dat product, worden verondersteld rechtstreeks te worden geraakt door de verordening houdende instelling van dat recht.

79. Het feit dat die producent heeft deelgenomen aan het onderzoek doordat hij was opgenomen in de steekproef in het kader van de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van de litigieuze verordening, doet niets aan die beoordeling af. De opname van een onderneming in een representatieve steekproef in het kader van het door de Commissie gevoerde onderzoek kan namelijk hoogstens een aanwijzing vormen van de individuele geraaktheid van de marktdeelnemer ( 13 ), en betekent niet dat de rechtspositie van die producent rechtstreeks wordt geraakt door de instelling van definitieve antidumpingrechten na afloop van dat onderzoek.

80. De voorbarige conclusie van het Gerecht in punt 104 van het bestreden arrest lijkt me des te meer onderhevig aan kritiek omdat het Gerecht tegelijk nooit de in de litigieuze verordening gedane constatering – nog herhaald in punt 94 van het bestreden arrest – heeft weersproken dat de betrokken producenten hun productie op de binnenlandse (Amerikaanse) markt verkochten aan onafhankelijke handelaren-mengers, met het oog op de wederverkoop door die laatsten, op zowel de binnenlandse Amerikaanse markt als in de export, noch de constatering – nog herhaald in punt 102 van het bestreden arrest – dat het niet mogelijk was de normale waarden met de relevante uitvoerprijzen te vergelijken, welke constateringen de stelling van de instellingen bevestigen dat de steekproefproducenten hun productie op de binnenlandse Amerikaanse markt aan de genoemde handelaren-mengers verkochten en geen enkele invloed hadden op de bestemming of de vaststelling van de exportprijzen.

81. De beoordelingen in de punten 107 tot en met 110 en 114 tot en met 117 van het bestreden arrest, in de vorm van de afwijzing van de argumenten van de Raad en de Commissie, zijn evenmin overtuigend.

82. Ten eerste geven de overwegingen van het Gerecht in de punten 107 tot en met 110 van het bestreden arrest, volgens welke de rechtstreekse geraaktheid van een marktdeelnemer door een verordening die antidumpingrechten instelt, in wezen niet afhangt van zijn hoedanigheid van producent of exporteur, aangezien een producent, ook indien hij niet de hoedanigheid bezit van exporteur van de uitgevoerde producten waarop antidumpingrechten zijn ingesteld, „wezenlijk geraakt” kan worden door de instelling van dergelijke rechten op het betrokken product, uiteindelijk geen antwoord op de vraag betreffende de rechtstreekse geraaktheid van de rechtspositie van de vier steekproefproducenten door de instelling van antidumpingrechten door de litigieuze verordening.

83. Ik wil wel toegeven dat het feit dat een marktdeelnemer een producent is op zich niet volstaat om ipso jure uit te sluiten dat aan de voorwaarde betreffende de rechtstreekse geraaktheid van die marktdeelnemer in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU wordt voldaan.

84. Het Gerecht heeft echter niet uitgelegd waarom de rechtspositie van een producent uit een derde land die zijn producten uitsluitend op de binnenlandse markt van dat land verkoopt aan andere marktdeelnemers die zelf de producten, na toevoeging van een andere stof, op die binnenlandse markt en via export doorverkopen, rechtstreeks gewijzigd kan worden door de instelling van antidumpingrechten op die producten die van toepassing zijn op de markt van de Unie. In dat verband lijkt het feit dat het Gerecht, in punt 110 van het bestreden arrest, de uitdrukking „wezenlijk geraakt” heeft gebruikt, die betrekking heeft op de voorwaarde van individuele geraaktheid en niet op die van rechtstreekse geraaktheid, er niet enkel op te wijzen dat het Gerecht een terminologische benadering heeft gehanteerd, maar lijkt het er meer fundamenteel op te wijzen dat geen echt onderzoek is gedaan naar de invloed van de instelling van antidumpingrechten op de rechtspositie van de in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol, dat betrekking heeft op de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid zoals vastgesteld in artikel 263, vierde alinea, VWEU, en evenmin onderzoek is gedaan naar het argument van de instellingen dat de litigieuze verordening enkel indirecte gevolgen, van economische aard, heeft gehad op de positie van die producenten.

85. Ten tweede gelden soortgelijke overwegingen voor de beoordelingen van het Gerecht in de punten 114 tot en met 116 van het bestreden arrest.

86. In de eerste plaats verklaart het Gerecht, in punt 114 van dat arrest, dat het verdient integraal te worden overgenomen: „Ook wanneer het antidumpingrecht ten laste zou komen van de handelaren-mengers en zou blijken dat de handelsketen van bio-ethanol zodanig is verbroken dat zij het antidumpingrecht niet kunnen doorberekenen aan de producenten, dan nog zij eraan herinnerd dat de instelling van een antidumpingrecht de wettelijke voorwaarden wijzigt waaronder de door de steekproefproducenten geproduceerde bio-ethanol op de markt van de Unie wordt verhandeld. Derhalve wordt de rechtspositie van de betrokken producenten op de markt van de Unie in elk geval rechtstreeks en wezenlijk geraakt.” Bovendien heeft het Gerecht, in punt 115 van het bestreden arrest, eveneens het argument van de Commissie verworpen dat de instelling van antidumpingrechten uitsluitend indirect gevolgen zou hebben voor de situatie van de vier steekproefproducenten, door op te merken dat de Commissie „ten onrechte het feit betwist dat een onderneming binnen de handelsketen, niet zijnde [de] laatste exporteur – waarvan is vastgesteld dat hij dumping toepast – kan opkomen tegen een antidumpingrecht”.

87. In die punten van het bestreden arrest is mijns inziens blijk gegeven van twee onjuiste rechtsopvattingen.

88. Ten eerste legt het Gerecht niet uit hoe een producent uit een derde land, zoals elk van de vier steekproefproducenten, die zijn product uitsluitend verkoopt op de binnenlandse markt van dat land aan onafhankelijke marktdeelnemers, waarvan is vastgesteld dat zij zich schuldig maken aan dumping, rechtstreeks in zijn rechtspositie kan worden geraakt door de instelling van antidumpingrechten op het door die onafhankelijke marktdeelnemers geëxporteerde product, ofschoon die laatsten de antidumpingrechten niet kunnen doorberekenen aan die producent.

89. Met andere woorden, wanneer, in de door het Gerecht in de punten 114 en 115 van het bestreden arrest onderzochte hypothese, de onafhankelijke handelaren-mengers zich schuldig maken aan dumping en alle door de litigieuze verordening op de markt van de Unie ingestelde antidumpingrechten dragen, zie ik niet goed in hoe de rechtspositie van de producenten van het betreffende product, die dat product uitsluitend op de interne Amerikaanse markt verkopen, rechtstreeks door de heffing van die rechten kan worden geraakt.

90. In een dergelijk geval is het inderdaad mogelijk, zoals de Commissie betoogt, dat het instellen van antidumpingrechten gevolgen heeft voor het volume van de verkoop van producenten van bio-ethanol op de binnenlandse Amerikaanse markt aan onafhankelijke handelaren-mengers. Het valt immers te verwachten dat die laatsten hun voor uitvoer naar de Unie bestemde aankopen zullen verminderen, zonder dat ze die volumedaling kunnen compenseren door een toename van hun leveringen op de binnenlandse Amerikaanse markt of naar andere uitvoermarkten dan de Unie. Die gevolgen zijn echter van economische aard en volstaan dus mijns inziens niet om aan te tonen dat het instellen van antidumpingrechten rechtstreeks de rechtspositie van de betrokken producenten op de markt van de Unie wijzigt. In werkelijkheid hebben de Amerikaanse producenten van bio-ethanol in een dergelijk geval, anders dan het Gerecht heeft opgemerkt in punt 76, tweede volzin, van het bestreden arrest, geen „rechtspositie” op de markt van de Unie.

91. Ten tweede lijkt het Gerecht, ten minste impliciet, belang te hechten aan het feit dat de betrokken producenten hebben deelgenomen aan het onderzoek van de Commissie. Zoals ik al heb aangegeven in punt 84 van deze conclusie, kan een dergelijke deelname hooguit relevant zijn bij de beoordeling of aan de voorwaarde betreffende de individuele geraaktheid van een marktdeelnemer is voldaan, maar niet bij de beoordeling of is voldaan aan de voorwaarde betreffende de rechtstreekse geraaktheid in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU.

92. In de tweede plaats kunnen de beoordelingen door het Gerecht in punt 116 van het bestreden arrest het hierboven gestelde niet ontkrachten en evenmin leiden tot de slotsom dat het Gerecht terecht heeft geconcludeerd dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt.

93. Ten eerste is het mijns inziens onjuist te beweren dat „de structuur van de contractuele regelingen tussen de marktdeelnemers binnen de handelsketen van bio-ethanol geen enkele invloed heeft op de vraag of een producent van bio-ethanol rechtstreeks wordt geraakt door de [litigieuze] verordening” en tegelijk te stellen dat het tegenovergestelde er „op [zou] neerkomen dat enkel een producent die zijn product rechtstreeks verkoopt aan de importeur binnen de Unie rechtstreeks kan worden geraakt [...], hetgeen geenszins volgt uit de basisverordening”.

94. De rechtspraak van het Hof, die overigens door het Gerecht correct wordt aangehaald in de punten 70 en 71 van het bestreden arrest, toont immers aan dat de gevallen waarin het Hof heeft besloten tot ontvankelijkheid van door marktdeelnemers ingestelde beroepen tegen verordeningen tot instelling van antidumpingrechten, berusten op het in aanmerking nemen van de bijzonderheden van de handelsrelaties met andere marktdeelnemers, met name voor de samenstelling van de prijs voor uitvoer naar de Unie.

95. Derhalve zie ik niet in waarom de bijzonderheden van de structuur van de contractuele regelingen tussen de Amerikaanse producenten van bio-ethanol en de onafhankelijke handelaren-mengers aan die logica zouden ontsnappen, ook al zou het in aanmerking nemen ervan leiden tot de conclusie dat die producenten niet rechtstreeks worden geraakt.

96. Overigens ben ik het niet eens met de bewering dat die conclusie erop neerkomt dat de rechtstreekse geraaktheid van een producent slechts wordt erkend indien hij zijn productie rechtstreeks op de markt van de Unie verkoopt. Andere scenario’s zijn immers denkbaar, juist afhankelijk van commerciële regelingen, zoals de verkoop aan tussenpersonen/exporteurs die aan de producent in kwestie verbonden zijn. In elk geval is het feit, zoals het Gerecht heeft opgemerkt, dat de basisverordening zich niet uitspreekt over die vraag van geen belang, aangezien de voorwaarden voor de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring, zoals het onderhavige, worden beheerst door artikel 263, vierde alinea, VWEU.

97. Ten tweede zou, anders dan het Gerecht heeft gesteld in punt 116, laatste volzin, van het bestreden arrest, de benadering van de instellingen, waarbij ik me aansluit, er niet toe leiden dat „de rechtsbescherming van de producenten van de door de antidumpingrechten getroffen producten wordt beperkt enkel op basis van de commerciële structuur van de exporten”.

98. Die benadering steunt, zoals gezegd, op het onderzoek van de voorwaarden betreffende de rechtstreekse geraaktheid van die producenten, die worden beheerst door artikel 263, vierde alinea, VWEU.

99. Indien zou worden vastgesteld, zoals ik voorstel, dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te erkennen dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks worden geraakt door de litigieuze verordening, betekent dat overigens niet dat die producenten verstoken blijven van rechtsbescherming.

100. Een marktdeelnemer van wie is vastgesteld dat hij, zonder enige twijfel, niet rechtstreeks en individueel wordt geraakt door een verordening tot instelling van antidumpingrechten, mag immers niet worden verhinderd, mijns inziens ook niet in het kader van een vrijwillige interventie, om zich te beroepen op de ongeldigheid van een dergelijke verordening voor een rechter van een lidstaat bij wie een geschil aanhangig is gemaakt met betrekking tot de rechten die moeten worden betaald bij de bevoegde douane- of belastingautoriteiten. ( 14 )

101. Bijgevolg heeft het Gerecht mijns inziens in het bestreden arrest blijk gegeven van verscheidene onjuiste rechtsopvattingen door te concluderen dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt.

102. Ik geef het Hof derhalve in overweging om het eerste onderdeel van het eerste middel van de hogere voorziening van de Raad toe te wijzen en het bestreden arrest te vernietigen, zonder dat hoeft te worden ingegaan op het tweede onderdeel van dat middel. De gevolgen van deze vernietiging voor het geding in eerste aanleg zal ik onderzoeken in punt 251 van deze conclusie.

103. Ik wil evenwel preciseren dat ik slechts in overweging geef om het bestreden arrest gedeeltelijk te vernietigen. De vernietiging heeft immers enkel betrekking op de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg van GE en RFA namens de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol en niet op die van het beroep in hun eigen naam of namens de andere leden van die verenigingen dan die steekproefproducenten.

104. Daar de gegrondheid van de overwegingen van het Gerecht met betrekking tot die andere aspecten van de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA voorwerp is van de door GE en RFA ingestelde incidentele hogere voorziening, dient deze dus in dit stadium te worden onderzocht.

C. Incidentele hogere voorziening

105. Alvorens in te gaan op de middelen ter ondersteuning van de door GE en RFA ingestelde incidentele hogere voorziening, moeten de bezwaren van de Commissie inzake de ontvankelijkheid ervan worden onderzocht.

1. Ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening

a) Samenvatting van de argumenten van partijen

106. In haar antwoord en dupliek op de incidentele hogere voorziening betoogt de Commissie, ten eerste, dat de hogere voorziening niet-ontvankelijk is aangezien deze, in strijd met artikel 44, lid 1, onder b), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, is ingesteld door een advocaat die is gesubdelegeerd door de door GE en RFA aangestelde advocaat. Volgens de Commissie wordt een dergelijke subdelegatie niet toegestaan door dat artikel van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, en is deze in elk geval niet gedekt door het mandaat dat GE en RFA hebben toegekend aan P. Vander Schueren om hen in het kader van het onderhavige geding te vertegenwoordigen.

107. Ten tweede voert de Commissie aan dat de incidentele hogere voorziening van GE en RFA niet-ontvankelijk is omdat die verenigingen op basis van hun respectieve statuten niet naar behoren zijn gemachtigd om de commerciële belangen van hun leden te vertegenwoordigen.

108. GE en RFA betwisten die twee argumenten.

b) Beoordeling

109. Los van de vraag of de Commissie, die in casu noch de partij is die de principale hogere voorziening heeft ingesteld, noch de instelling die de litigieuze verordening heeft vastgesteld, en die dus, anders dan de Raad, geen „verweerder” is in het kader van de incidentele hogere voorziening, bevoegd is om autonoom een middel van niet-ontvankelijkheid op te werpen dat de Raad niet heeft aangevoerd, dienen haar bezwaren tegen de ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening mijns inziens te worden verworpen.

110. Wat het eerste argument betreft, herinner ik eraan dat volgens artikel 119, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 177, lid 2, van het Reglement van toepassing is op de incidentele hogere voorziening, de advocaten zijn gehouden ter griffie een officiële verklaring of machtiging neer te leggen die is afgegeven door de partij die zij vertegenwoordigen. Evenzo stelt artikel 173, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof dat artikel 119, lid 2, ook van toepassing is op de memorie van antwoord in hogere voorziening. Bovendien blijkt uit artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering dat, teneinde de in artikel 43 bedoelde voorrechten, immuniteiten en faciliteiten te kunnen genieten, de advocaten tevoren hun hoedanigheid moeten aantonen door een machtiging die is afgegeven door de partij die zij vertegenwoordigen, wanneer die partij een privaatrechtelijke rechtspersoon is.

111. Daaruit volgt dat, om rechtsgeldig een partij te vertegenwoordigen voor het Hof, onder andere in het kader van een hogere voorziening en een incidentele hogere voorziening, een advocaat over een door die partij afgegeven officiële verklaring of machtiging moet beschikken.

112. Zonder de geldigheid van de machtiging die GE en BRD aan Vander Schueren hebben afgegeven om die verenigingen te vertegenwoordigen in het kader van het onderhavige geding ter discussie te stellen, stelt de Commissie dat die advocaat de vertegenwoordiging van die twee partijen heeft gesubdelegeerd aan M. Peristeraki.

113. Dat argument berust echter op een onjuiste lezing van de bij het Hof neergelegde stukken. Ofschoon Peristeraki de gedinginleidende akte van de incidentele hogere voorziening langs elektronische weg heeft neergelegd via een account dat haar toegang gaf tot „e-Curia” ( 15 ), heeft Vander Schueren niettemin het origineel van de incidentele hogere voorziening getekend, evenals de memorie van antwoord op de principale hogere voorziening. Die advocaat heeft dus de machtiging die haar door GE en RFA was verstrekt om die verenigingen voor het Hof te vertegenwoordigen, niet gesubdelegeerd.

114. Het tweede argument van de Commissie kan mijns inziens evenmin slagen, omdat het hooguit kan leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het tweede middel ter ondersteuning van de incidentele hogere voorziening, maar niet tot de niet-ontvankelijkheid van die voorziening in haar geheel. De grief van de Commissie is kennelijk niet ter zake doende, aangezien hij betrekking heeft op het eerste middel van de incidentele hogere voorziening, dat gericht is tegen de beoordeling door het Gerecht van de procesbevoegdheid van GE en RFA, niet namens hun leden maar in hun eigen naam. De niet-ontvankelijkheidsgrond van het tweede middel van de incidentele hogere voorziening komt dan weer overeen met de door de Commissie in haar memorie van antwoord aangevoerde niet-ontvankelijkheidsgrond met betrekking tot het ontbreken van representativiteit en procesbevoegdheid van GE en RFA namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol voor het Gerecht, die ik in de punten 50 en 51 van deze conclusie voorstel te verwerpen. Aangezien die overwegingen evenzeer opgaan met betrekking tot de ontvankelijkheid van de door GE en RFA ingediende incidentele hogere voorziening, ben ik dus zo vrij daarnaar te verwijzen.

115. Bijgevolg geef ik het Hof in overweging de door de Commissie ten aanzien van de ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening aangevoerde niet-ontvankelijkheidsgrond te verwerpen.

116. Derhalve moeten de twee middelen van de incidentele hogere voorziening worden onderzocht. Aangezien het tweede middel, net als het eerste middel van de principale hogere voorziening van de Raad, betrekking heeft op de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg namens de leden van GE en RFA (voor zover het, in dit geval, betrekking heeft op de andere leden van die verenigingen dan de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol), stel ik voor de volgorde van het onderzoek van die middelen om te keren en met het tweede middel te beginnen.

2. Tweede middel van de incidentele hogere voorziening, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen inzake de weigering om de procesbevoegdheid van GE en RFA namens hun andere leden dan de vier Amerikaanse steekproefproducenten, te erkennen

a) Samenvatting van de argumenten van partijen

117. GE en RFA voeren aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat ze geen procesbevoegdheid hebben namens hun andere leden dan de in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol, namelijk, ten eerste, de handelaren-mengers Murex en CHS en, ten tweede, de overige niet in de steekproef opgenomen leden.

118. Het Gerecht heeft om te beginnen, in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest, ten onrechte geoordeeld dat de verdediging van de belangen van Murex en CHS geen grond kon vormen voor de ontvankelijkheid van het beroep, aangezien zij enkel de hoedanigheid hadden van „aangesloten” lid van GE en RFA en dus geen stemrecht hadden. Volgens GE en RFA wordt in de rechtspraak van het Hof die de procesbevoegdheid van verenigingen erkend, geen onderscheid gemaakt tussen aangesloten en andere leden, en wordt daarentegen duidelijk bevestigd dat een beroep dat is ingesteld door een vereniging die handelt in plaats van één of meer van haar leden die zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen, ontvankelijk is.

119. Het Gerecht heeft eveneens ten onrechte geoordeeld, in de punten 152 tot en met 154 van het bestreden arrest, dat de andere niet in de steekproef van producenten-exporteurs opgenomen leden van GE en RFA niet rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt.

120. GE en RFA voegen daaraan toe dat het Gerecht ook is voorbijgegaan aan de kwestie van hun individuele geraaktheid. Zij zijn tijdens de procedure echter opgetreden als vertegenwoordigers van al hun leden.

121. De Raad stelt dat het tweede middel van de incidentele hogere voorziening niet-ontvankelijk is en in elk geval rechtens volledig ongegrond. Hij benadrukt allereerst dat het onderzoek om na te gaan of, ten eerste, de band van lidmaatschap van de aangesloten leden van GE en RFA voldoende sterk is opdat de twee verenigingen hen kunnen vertegenwoordigen en, ten tweede, of de litigieuze verordening gevolgen heeft voor de niet in de steekproef van producenten-exporteurs opgenomen leden van de verenigingen, valt onder feitelijke en niet onder juridische kwesties. De twee verenigingen hebben niet aangetoond dat de beoordelingen door het Gerecht in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest, over hun banden met hun aangesloten leden, voortvloeien uit een onjuiste opvatting van het bewijsmateriaal. Ook heeft het Gerecht in de punten 152 tot en met 154 van het bestreden arrest enkel de feiten onderzocht, zonder zich te buigen over rechtsvragen.

122. Hoe dan ook heeft het Gerecht volgens de Raad geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de twee verenigingen procesbevoegdheid namens Murex en CHS te ontzeggen. Hij wijst er in dit verband op dat GE en RFA geen enkel element hebben aangedragen om aan te tonen dat het onderscheid tussen de „aangesloten” leden en de andere leden van een vereniging niet relevant was voor de vaststelling van haar procesbevoegdheid. De Raad merkt op dat in het tegenovergestelde geval een aangesloten lid van een vereniging dat geen invloed kan uitoefenen op de beslissingen ervan, betrokken zou kunnen raken in een procedure die zijn belangen kan schaden. Het Gerecht heeft evenmin blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de twee verenigingen procesbevoegdheid namens hun overige niet in de steekproef opgenomen leden te ontzeggen.

123. De Commissie schaart zich achter het standpunt van de Raad.

b) Beoordeling

124. Het tweede onderdeel van dit middel van de incidentele hogere voorziening, waarmee GE en RFA de conclusie van het Gerecht betreffende de niet-ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg namens de niet in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten betwisten, moet mijns inziens logischerwijs worden afgewezen, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de ontvankelijkheid ervan.

125. Indien het Gerecht, zoals ik het Hof in overweging geef, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te erkennen dat de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt, en het, zoals ik denk en suggereer in punt 251 van deze conclusie, het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk had moeten verklaren, dan geldt een dergelijke vaststelling immers a fortiori met betrekking tot het beroep dat door GE en RFA is ingesteld namens de niet in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol. De grieven tegen de punten 151 tot en met 154 van het bestreden arrest kunnen dus niet worden aanvaard.

126. Het eerste onderdeel van het tweede middel van de incidentele hogere voorziening, waarin het Gerecht wordt verweten dat het in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest het beroep in eerste aanleg van GE en RFA namens de twee handelaren-mengers die aan het onderzoek hebben deelgenomen, namelijk Murex en CHS, niet-ontvankelijk heeft verklaard, is daarentegen minder eenvoudig op te lossen en lijkt mij uiteindelijk gegrond.

127. Om te beginnen is dat onderdeel, ook al staat dit de Raad wellicht tegen, mijns inziens ontvankelijk.

128. Anders dan de Raad betoogt, betwisten GE en RFA immers geenszins de feitelijke vaststelling van het Gerecht dat Murex en CHS enkel aangesloten leden waren zonder stemrecht in die verenigingen. Die verenigingen verwijten het Gerecht daarentegen dat het, voor de toetsing van de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring van een vereniging die de belangen van haar leden vertegenwoordigt, een onderscheidingscriterium heeft ingevoerd dat in wezen is gebaseerd op het al dan niet hebben van stemrecht van de leden in de organen van de vereniging, dat willekeurig is, en dus onjuist. Die kwestie, die ook betrekking heeft op de reikwijdte van de controle door de rechter in eerste aanleg op de ontvankelijkheid van de bij hem ingesteld beroepen, is ongetwijfeld een juridische kwestie die valt onder de bevoegdheid van het Hof bij een uitspraak in het kader van de hogere voorziening.

129. Gelet op die overwegingen, moet bij het onderzoek ten gronde van het onderhavige onderdeel mijns inziens als uitgangspunt worden gehanteerd dat, volgens de betreffende hypothese, de ontvankelijkheid van een beroep van een beroepsvereniging die belast is met de behartiging van de collectieve belangen van haar leden afhankelijk is van de individuele procesbevoegdheid van de ondernemingen die zij vertegenwoordigt of sommige daarvan. ( 16 )

130. Krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU, is het beroep van een vereniging die handelt in plaats van één of meer van haar leden die zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen ( 17 ), dus ontvankelijk, zodra die leden zelf geen beroep hebben ingesteld om hun eigen belangen te verdedigen. ( 18 )

131. GE en RFA stellen die rechtspraak niet ter discussie, zoals die ook correct is aangehaald door het Gerecht in de punten 45 en 51 van het bestreden arrest. Die verenigingen beroepen zich overigens op die rechtspraak en leiden eruit af dat, aangezien de hoedanigheid van Murex en CHS als leden, zelfs „aangesloten leden”, niet werd betwist, het Gerecht enkel had moeten nagaan of Murex en CHS rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening om te bepalen of het beroep van GE en RFA in hun naam ontvankelijk was.

132. Gelet op de verschillende vaststellingen van het Gerecht ben ik geneigd te denken dat GE en RFA gelijk hebben.

133. Om te beginnen wijs ik erop dat het Gerecht in de punten 42 en 78 van het bestreden arrest terecht heeft geoordeeld dat GE en RFA „de belangen van de Amerikaanse bio-ethanolindustrie” vertegenwoordigden. Met andere woorden, zoals ik ook heb aangegeven in de punten 50 en 51 van deze conclusie, heeft het Gerecht terecht geoordeeld dat het statutaire doel van elk van die verenigingen hen machtigde op te treden ter verdediging van de collectieve belangen van hun leden.

134. Vervolgens staat vast dat zowel Murex als CHS, ook al hebben ze de status van „aangesloten” lid, respectievelijk behoren tot de categorie van de „leden” van GE en RFA en deelnemen aan de vergaderingen van die verenigingen.

135. Ten slotte wordt in geen enkel punt van het bestreden arrest vermeld dat GE en RFA, die hebben deelgenomen aan het door de Commissie gevoerde onderzoek en wier statutaire taken de verdediging van de collectieve belangen van hun leden omvatten, van die laatsten een specifiek mandaat hadden moeten verkrijgen, na een stemming onder de leden, om hen in rechte te vertegenwoordigen.

136. In punt 55 van het bestreden arrest heeft het Gerecht niettemin vastgesteld dat „[z]onder stemrecht [...] CHS en Murex geen mogelijkheid [hebben] om, wanneer zij worden vertegenwoordigd door de betrokken vereniging, hun belangen te doen gelden. In deze omstandigheden, en bij gebreke van andere elementen die erop zouden kunnen duiden dat een ‚aangesloten’ lid wel een dergelijke mogelijkheid heeft om zijn belangen te doen gelden, moet worden geconcludeerd dat, in casu, [RFA] geen procesbevoegdheid heeft voor zover zij stelt CHS te vertegenwoordigen, en dat [GE] geen procesbevoegdheid heeft voor zover zij stelt Murex te vertegenwoordigen” ( 19 ).

137. Door die conclusie heeft het Gerecht dus definitief een bijkomend criterium toegevoegd aan de voorwaarden die worden gesteld in de rechtspraak zoals vermeld in de punten 129 en 130 van deze conclusie, met name dat GE en RFA, om op te treden in naam van respectievelijk Murex en CHS, niet alleen moesten aantonen dat laatstgenoemden rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening, maar ook en voorafgaand dat die marktdeelnemers, op straffe van niet-ontvankelijkheid van de rechtsvordering van GE en RFA, hun individuele belangen moesten kunnen „doen gelden” in de organen van die verenigingen, vooraleer enige actie werd ondernomen ter verdediging van de collectieve belangen die de verenigingen tot taak hebben te verdedigen.

138. De toevoeging, via een rechterlijke beslissing, van een dergelijk criterium aan de – reeds voldoende strenge – ontvankelijkheidsvoorwaarden zoals bedoeld in artikel 263, vierde alinea, VWEU, vormt mijns inziens een schending van die bepaling, die bovendien onvoldoende gemotiveerd is.

139. Bovendien leidt de door het Gerecht gekozen benadering tot rechtsonzekerheid voor de betrokken rechtspersonen, of zelfs willekeur, zoals wordt gesteld door GE en RFA.

140. Die aanpak roept onvermijdelijk de vraag op wat de grenzen ervan zijn en hoe soortgelijke situaties moeten worden aangepakt. Wat gebeurt er aldus met de ontvankelijkheid van een rechtsvordering die is ingesteld door een beroepsvereniging die gerechtigd is om de collectieve belangen van haar leden te verdedigen, wanneer een van de leden in voorkomend geval niet deelneemt aan de beslissing een beroep tot nietigverklaring in te stellen bij de rechter van de Unie, niet instemt met die beslissing of er zich van distantieert? En wat met de ontvankelijkheid van een beroep van een vereniging in naam van haar leden die slechts ten dele stemrecht kunnen uitoefenen, over bepaalde beslissingen van de vereniging?

141. Bovendien is het, in de context van verenigingen waarvan de statuten worden beheerst door het recht van een derde land, zoals in onderhavig geval, niet uitgesloten dat, indien de benadering van het Gerecht moet worden gevolgd, uit praktische overwegingen, zoals de beperkte kennis van het recht van dat land of de moeilijkheid om de taal of talen van dat land te begrijpen, gelijke situaties verschillend worden behandeld. Hadden de instellingen, en vervolgens het Gerecht, op dezelfde wijze de statuten van een beroepsvereniging kunnen beoordelen die bijvoorbeeld een Thaise industrie onder Thais recht vertegenwoordigde?

142. Gelet op die overwegingen ben ik bijgevolg van mening dat het Gerecht, door de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA namens Murex en CHS afhankelijk te stellen van een aan de voorwaarden van artikel 263, vierde alinea, VWEU voorafgaand en bijkomend criterium, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, hetgeen op dat punt moet leiden tot vernietiging van het bestreden arrest.

143. De gevolgen van die vernietiging voor het geding in eerste aanleg zal ik onderzoeken in punt 252 van deze conclusie.

3. Eerste middel van de incidentele hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste afbakening van de omvang van de procesbevoegdheid in eigen naam van de verenigingen GE en RFA

a) Samenvatting van de argumenten van partijen

144. Ten eerste betwisten GE en RFA de vaststelling van het Gerecht in punt 79 van het bestreden arrest, dat de litigieuze verordening hun rechtspositie, rechten en plichten niet zou hebben gewijzigd. Zij zijn van mening dat een verordening tot instelling van een antidumpingrecht de rechtspositie van een justitiabele anders dan door de loutere betaling van antidumpingrechten kan beïnvloeden. Zij benadrukken eveneens dat zij actief hebben deelgenomen aan de administratieve procedure met de bedoeling hun leden naar behoren te vertegenwoordigen bij de instellingen van de Unie. Bovendien betogen GE en RFA dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 86 van het bestreden arrest te verklaren dat het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), irrelevant was, omdat de positie van verzoeksters als representatieve verenigingen niet vergelijkbaar was met die van een onderhandelaar die formeel in naam van zijn leden optreedt zoals in die zaak.

145. Ten tweede betwisten GE en RFA de conclusie van het Gerecht in de punten 85 en 87 van het bestreden arrest, dat zij enkel op basis van het tiende middel van hun beroep, strekkende tot bescherming van de procedurele waarborgen die hun worden verleend krachtens artikel 6, lid 4, artikel 19, leden 1 en 2, en artikel 20, leden 2, 4 en 5, van de basisverordening, als rechtstreeks en individueel door de bestreden verordening geraakt konden worden beschouwd.

146. Die verenigingen wijzen erop dat de twee arresten waarop het Gerecht zich in dit opzicht heeft gebaseerd, namelijk de arresten van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), en van 17 januari 2002, Rica Foods/Commissie (T‑47/00, EU:T:2002:7, punt 55), de gegrondheid ervan niet konden staven. Hoewel uit die arresten kan worden afgeleid dat een justitiabele individueel enkel kan worden geraakt door een handeling „wanneer de toepasselijke [Unieregeling] hem bepaalde procedurele waarborgen verleent”, onderbouwen zij daarentegen niet de stelling dat die hoedanigheid moet worden beperkt tot de middelen inzake schending van de procedurele rechten.

147. GE en RFA menen dat, zodra is vastgesteld dat een justitiabele rechtstreeks en individueel wordt geraaktheid, zijn beroep in zijn geheel ontvankelijk moet worden geacht. Alle belanghebbenden in de zin van de basisverordening, zowel producenten, exporteurs en importeurs als hun representatieve verenigingen, genieten krachtens die verordening dezelfde rechten.

148. De Raad, waarbij de Commissie zich aansluit, betoogt dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de individuele procesbevoegdheid van de twee verenigingen te beperken tot hun tiende middel, dat is ontleend aan de schending van hun procedurele waarborgen.

b) Beoordeling

149. Allereerst herinner ik eraan dat het Gerecht in zijn uitspraak inzake het eigen belang van GE en RFA, in de punten 85 en 87 van het bestreden arrest heeft erkend dat die verenigingen rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening aangezien zij, als belanghebbenden in de procedure, procedurele waarborgen krachtens artikel 6, lid 7, artikel 19, leden 1 en 2, en artikel 20, leden 2, 4 en 5, van de basisverordening genoten. Het Gerecht heeft daaruit afgeleid dat enkel het tiende middel van het beroep in eerste aanleg van GE en RFA ontvankelijk was, aangezien dat het enige middel was tot waarborging van hun procedurele rechten.

150. Er dient te worden opgemerkt dat geen van de betrokken partijen betwist dat het Gerecht het tiende middel van het beroep in eerste aanleg van de terecht ontvankelijk heeft verklaard, en evenmin de beoordeling van het Gerecht betwist dat enkel dat middel strekte tot de bescherming van de procedurele rechten die in casu aan GE en RFA werden toegekend krachtens de bovenvermelde bepalingen van de basisverordening.

151. GE en RFA verwijten daarentegen het Gerecht dat het de omvang van de ontvankelijkheid van hun vordering in hun eigen naam tot dat middel heeft beperkt, terwijl zij, volgens hen, zodra hun recht van beroep was erkend, gemachtigd waren de materiële wettigheid van de litigieuze verordening te betwisten.

152. Ter ondersteuning van dat betoog voeren GE en RFA, in wezen, drie grieven aan tegen de beoordeling van het Gerecht in de punten 79, 81 en 85 tot en met 87 van het bestreden arrest, waarvan geen enkele mij gegrond lijkt.

153. Ten eerste dient naar mijn mening de kritiek op punt 79 van het bestreden arrest dat het Gerecht ten onrechte heeft geconcludeerd dat GE en RFA niet rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt voor zover daarin antidumpingrechten worden ingesteld, duidelijk te worden verworpen. Los van de hierboven vastgestelde onjuiste rechtsopvattingen, is het mijns inziens namelijk duidelijk dat, zoals het Gerecht heeft geoordeeld, de instelling van antidumpingrechten de individuele rechtspositie van GE en RFA niet heeft gewijzigd, aangezien hun daardoor geen enkele verplichting wordt opgelegd: die verenigingen hoeven die rechten immers niet op individuele basis te vereffenen.

154. Ten tweede moet er, betreffende de grief die wordt behandeld in de punten 81 en 85 tot en met 87 van het bestreden arrest, eerst en vooral op worden gewezen dat, overeenkomstig de rechtspraak waarnaar het Gerecht terecht verwijst in punt 81 van het bestreden arrest, „het feit dat een persoon bij het proces van vaststelling van een [Uniehandeling] betrokken is, alleen dan wil zeggen dat deze daardoor met betrekking tot deze handeling wordt geïndividualiseerd, indien ten aanzien van deze persoon in de […] regelgeving [van de Unie] procedurele garanties zijn gesteld” ( 20 ).

155. Het klopt, zoals wordt gesteld door GE en RFA, dat uit het arrest van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), niet uitdrukkelijk blijkt dat de toekenning van dergelijke procedurele waarborgen aan verenigingen, zoals GE en RFA, betekent dat enkel het middel dat wordt ontleend aan de vermeende schending van die waarborgen ontvankelijk is.

156. Het Hof heeft evenwel reeds geoordeeld, onder verwijzing naar dat arrest en door een hogere voorziening kennelijk ongegrond te verklaren, dat aan een persoon of entiteit die over een dergelijk procedureel recht beschikt, in beginsel, wanneer sprake is van enige procedurele waarborg, geen procesbevoegdheid mag worden toegekend ten aanzien van een Uniehandeling om de materiële wettigheid ervan te betwisten. ( 21 ) Zoals met name blijkt uit het arrest van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), hangt de exacte draagwijdte van het recht van beroep van een particulier ten aanzien van een Uniehandeling immers af van de rechtspositie die te zijnen gunste wordt vastgesteld door het recht van de Unie ter bescherming van de aldus erkende legitieme belangen.

157. Daaruit volgt dat louter het feit dat het bestaan van procedurele waarborgen wordt ingeroepen, zelfs indien verzoeksters in de incidentele hogere voorziening op persoonlijke titel van dergelijke procedurele waarborgen kunnen genieten, niet mag leiden tot de ontvankelijkheid van het beroep voor zover dat is gebaseerd op middelen die zijn ontleend aan de schending van materiële regels. ( 22 )

158. In casu heeft GE noch RFA tot staving van hun incidentele hogere voorziening aangegeven, of a fortiori aangetoond, dat de basisverordening aan representatieve verenigingen materiële rechten in hun eigen naam toekent of hun substantiële verplichtingen in hun eigen naam oplegt die verder gaan dan de procedurele waarborgen die hun door die verordening worden toegekend en die hadden gerechtvaardigd dat het Gerecht de andere door die verenigingen op individuele titel aangevoerde middelen van het beroep in eerste aanleg ten aanzien van de geldigheid ten gronde van de litigieuze verordening onderzocht.

159. Bijgevolg kan de tweede grief van GE en RFA mijns inziens niet slagen.

160. Ten derde verwijten GE en RFA het Gerecht dat het in casu de oplossing uit het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111, punten 28 tot en met 30), heeft afgewezen door verwerping van de stelling van die verenigingen dat zij een gelijkaardig statuut hebben als dat van een onderhandelaar in de zin van dat arrest, waardoor ze procesbevoegdheid genieten.

161. Het is juist dat „de rol die een vereniging heeft gespeeld in een procedure die tot de totstandkoming van een handeling in de zin van artikel 263 VWEU heeft geleid, kan rechtvaardigen dat het door die vereniging ingestelde beroep ontvankelijk is ook al worden haar leden niet rechtstreeks en individueel door die handeling geraakt, [...] wanneer door die handeling haar positie als onderhandelaarster is aangetast” ( 23 ).

162. Overwegende dat het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), in casu niet van toepassing was, ben ik echter van mening dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.

163. Er dient op te worden gewezen dat, in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, het CIRFS de gesprekspartner van de Commissie was geweest voor de invoering, de verlenging en de aanpassing van een „code” inzake steun in de sector synthetische vezels, en dat het tijdens de aan het geding voorafgegane procedure actief met de Commissie had onderhandeld, met name door schriftelijke opmerkingen in te dienen en rechtstreeks contact met de bevoegde diensten te onderhouden. ( 24 )

164. Volgens de rechtspraak van het Hof had de zaak die heeft geleid tot het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), aldus betrekking op een bijzondere situatie waarin het CIRFS een duidelijk omschreven en nauw met het voorwerp zelf van de beschikking verbonden functie van onderhandelaar bekleedde, waardoor het in een feitelijke situatie verkeerde die het ten opzichte van ieder ander karakteriseerde ( 25 ), een feitelijke situatie zoals bedoeld in het kader van de procedures op grond van artikel 108, lid 2, VWEU, die het zelf als bijzonder en zelfs uitzonderlijk heeft bestempeld. ( 26 )

165. GE en RFA hebben echter geenszins aangetoond dat hun situatie, als professionele vertegenwoordigers van een industrie die de Raad antidumpingmaatregelen kan opleggen, vergelijkbaar was met de uitzonderingssituatie van de onderhandelaar in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), zoals het Gerecht terecht heeft geoordeeld in punt 86 van het bestreden arrest.

166. Ik geef het Hof derhalve in overweging de derde grief en het eerste middel van de incidentele hogere voorziening in zijn geheel te verwerpen.

167. In dit stadium, voor het geval het Hof, anders dan ik in overweging geef, beslist het eerste middel van de principale hogere voorziening van de Raad te verwerpen, moeten, subsidiair, het tweede en het derde middel van die hogere voorziening worden onderzocht, die beide betrekking hebben op de grond van de zaak die door het Gerecht is beslecht.

D. Tweede middel van de principale hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening

168. Allereerst merkt de Raad op dat het Gerecht, op basis van de analyse in de punten 174 tot en met 246 van het bestreden arrest, heeft verklaard dat de instellingen, zonder uitzondering, verplicht waren een individueel antidumpingrecht te berekenen voor elke producent in de steekproef. Hij is van mening dat noch de WTO-antidumpingovereenkomst noch artikel 9, lid 5, van de basisverordening van de instellingen eist dat zij het onmogelijke doen: de structuur en de werkwijze van de bio-ethanolindustrie bieden eenvoudigweg geen enkele mogelijkheid om voor de vier door GE en RFA vertegenwoordigde steekproefproducenten een individuele marge te berekenen.

169. Het tweede middel van de hogere voorziening bestaat in wezen uit drie onderdelen. Het eerste onderdeel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, in die zin dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering geeft aan de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst en moet worden uitgelegd in overeenstemming met die bepalingen, wat een uitlegging contra legem zou opleveren. Met het tweede onderdeel van het tweede middel verwijt de Raad het Gerecht dat het het begrip „leverancier” uit artikel 9, lid 5, van de basisverordening onjuist heeft opgevat door het uit te breiden tot de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol. In het derde onderdeel ten slotte verwijt de Raad het Gerecht een onjuiste uitlegging te hebben gegeven van de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening.

1. Eerste onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering geeft aan de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst en moet worden uitgelegd in overeenstemming met die bepalingen

a) Argumenten van partijen

170. Volgens de Raad heeft het Gerecht op verscheidene punten blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in het licht van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, door er in dat verband van uit te gaan dat de wetgever van de Unie met de wijziging van deze verordening in 2012 uitvoering wilde geven aan de uitspraak van de Beroepsinstantie van het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de WTO van 15 juli 2011 in de zaak EG-Bevestigingsmiddelen (WT/DS397/AB/R) (hierna: „rapport ‚bevestigingsmiddelen’”).

171. Allereerst heeft het Gerecht, in de punten 174 tot en met 184 van het bestreden arrest, ten onrechte geoordeeld dat in artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering werd gegeven aan zowel artikel 9.2 als artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Het zijn echter artikel 9, lid 6, en artikel 17, van de basisverordening die tot doel hebben uitvoering te geven aan artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, en niet artikel 9, lid 5. De Raad wijst erop dat het Gerecht zich in dat verband, in de punten 178 en 179 van het bestreden arrest, heeft gebaseerd op het feit dat verordening (EU) nr. 765/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap ( 27 ), artikel 9, lid 5, van de basisverordening had gewijzigd wegens de strijdigheid ervan met de artikelen 6.10, 9.2 en 18.4 van de WTO-antidumpingovereenkomst, zoals was vastgesteld in het rapport „bevestigingsmiddelen”. Volgens de Raad mag de kleine wijziging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening bij verordening nr. 765/2012 echter niet tot de conclusie leiden dat de oorspronkelijke versie van die bepaling een uitdrukking was van de verbintenis van de Unie om de artikelen 6.10, 9.2 en 18.4 van de WTO-antidumpingovereenkomst in haar rechtsorde om te zetten.

172. Verder betoogt de Raad dat er een verschil bestaat tussen de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, aangezien die laatste bepaling zich beperkt tot het opleggen van de verplichting om de leveranciers te „noemen” en niet om „de heffing te vermelden”. De schending van de WTO-antidumpingovereenkomst zoals vastgesteld in het rapport „bevestigingsmiddelen”, dat slechts betrekking had op de invoer uit landen zonder markteconomie, kan dus niet worden ingeroepen op grond van het arrest van 7 mei 1991, Nakajima/Raad (C‑69/89, EU:C:1991:186, punten 26‑31).

173. Ten slotte voert de Raad aan dat de uitlegging door het Gerecht van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in overeenstemming met de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in de punten 227 tot en met 233 van het bestreden arrest, een uitlegging contra legem zou opleveren. Uit de opzet, de ontstaansgeschiedenis en de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening blijkt immers duidelijk dat de Uniewetgever de met het onderzoek belaste autoriteit wilde toestaan een recht op nationaal niveau vast te stellen in plaats van individuele rechten in de gevallen waarin de vaststelling van individuele rechten „niet praktisch mogelijk” was, en niet enkel in geval van steekproefonderzoek. Met zijn oordeel in de punten 227 tot en met 233 van het bestreden arrest, dat niets in de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening zich verzette tegen een uitlegging van de term „niet praktisch mogelijk” in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, heeft het Gerecht, volgens de Raad, dus de grenzen van een conforme uitlegging overschreden.

174. De Commissie sluit zich aan bij het betoog van de Raad, waarbij ze toegeeft dat er een „nauwe gelijkenis” bestaat tussen de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2, van de WTO-antidumpingovereenkomst. In repliek voegt zij daaraan toe dat het Hof in zijn arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74, punten 85 tot en met 92), heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening niet tot doel heeft uitvoering te geven aan de WTO-regels, zodat het volledige betoog van de verenigingen tot mislukken gedoemd is.

175. GE en RFA antwoorden daarop in de eerste plaats dat het Gerecht, door te oordelen dat de Uniewetgever door zijn goedkeuring van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, blijk had gegeven van zijn voornemen uitvoering te geven aan een bijzondere verplichting in het kader van de WTO-antidumpingovereenkomst, een feitelijke vaststelling heeft gedaan, die in de hogere voorziening niet meer door de Raad ter discussie kan worden gesteld.

176. In de tweede plaats betogen die verenigingen dat het Gerecht terecht heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening strekte tot uitvoering van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, gelet op verordening nr. 765/2012. Indien dat niet het geval was, zou enkel een uitdrukkelijke verwijzing toelaatbaar zijn.

177. GE en RFA betwisten eveneens dat de uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst contra legem zou zijn. Uit punt 339 van het rapport „bevestigingsmiddelen” blijkt duidelijk dat de uitzonderingen op de verplichting om individuele dumpingmarges in te stellen betrekking hebben op de situatie waarin de met het onderzoek belaste autoriteit gebruik maakt van een steekproef.

b) Beoordeling

178. Eerst en vooral moet erop worden gewezen dat, in artikel 9, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening, in de versie die in onderhavig geval van toepassing is, wordt gesteld dat „[e]en antidumpingrecht [...] op niet-discriminerende wijze, in een passend percentage, [wordt] ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt, tenzij in verband met die invoer overeenkomstig deze verordening verbintenissen zijn aanvaard. In de verordening waarbij het recht wordt ingesteld, wordt het recht voor elke leverancier vermeld of, indien dit niet praktisch mogelijk is, en in het algemeen wanneer artikel 2, lid 7, onder a), [van deze verordening] van toepassing is, het land van levering” ( 28 ).

179. Artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst bepaalt dat „de autoriteiten [...] in het algemeen een individuele antidumpingmarge [vaststellen] voor elke gekende exporteur of betrokken producent van het onderzochte product. Indien het aantal exporteurs, producenten en invoerders, of betrokken productsoorten, zo groot is dat een dergelijke vaststelling niet praktisch mogelijk is, mogen de autoriteiten hun onderzoek beperken tot [...] een redelijk aantal belanghebbenden of producten door [...] gebruik te maken van [...] steekproeven”.

180. Artikel 9.2 van diezelfde overeenkomst bepaalt: „Wordt op een product een antidumpingrecht ingesteld, dan wordt dit recht, op niet-discriminerende basis, per geval geheven op de invoer van dat product uit alle dumping‑ en schadeveroorzakende bronnen, met uitzondering van die bronnen waarvan prijsverbintenissen in de zin van deze overeenkomst zijn aanvaard. De autoriteiten maken de naam van de leverancier of leveranciers van het betrokken product bekend. Indien het om verschillende leveranciers uit hetzelfde land gaat en het niet praktisch mogelijk is al deze leveranciers te noemen, mogen de autoriteiten het betrokken leveranciersland noemen.”

181. In het eerste onderdeel van dit middel verwijt de Raad, ondersteund door de Commissie, het Gerecht dat het in punt 180 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de Uniewetgever, door zijn vaststelling van artikel 9, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening, uitvoering had willen geven aan een bijzondere in het kader van de WTO aangegane verplichting, in casu de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in de zin van de zogenoemde Nakajima-rechtspraak (arrest van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C‑69/89, EU:C:1991:186). Volgens de argumentatie van het Gerecht, die wordt betwist door de instellingen, volgt de (oorspronkelijke) wil van de Uniewetgever in wezen uit de wijziging van artikel 9, lid 5, eerste en tweede alinea, bij verordening (EU) nr. 765/2012 naar aanleiding van het rapport „bevestigingsmiddelen”.

182. De i