ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Met betrekking tot een besluit om een geaccrediteerd parlementair medewerker te ontslaan op grond van een verlies van vertrouwen, dat is genomen zonder dat de betrokkene door het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag is gehoord, moet worden opgemerkt dat volgens artikel 41, lid 2, sub a, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, eenieder het recht heeft te worden gehoord voordat jegens hem een voor hem nadelige individuele maatregel wordt genomen. Een ontslagbesluit vormt een nadelige individuele maatregel voor de betrokkene, die derhalve beschikt over een recht om te worden gehoord.

Ten aanzien de vraag of het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag, wanneer het van een parlementslid een verzoek ontvangt om de overeenkomst van een geaccrediteerd parlementair medewerker vóór het verstrijken van de looptijd ervan te beëindigen vanwege een breuk in de vertrouwensband, niet anders kan doen dan deze breuk voor kennisgeving aannemen en het verzoek toewijzen, daar het over geen enkele beoordelingsmarge beschikt met betrekking tot de uitvoering van dit verzoek, moet worden opgemerkt dat, volgens artikel 20, lid 2, van de bij besluit van het Bureau van het Parlement aangenomen bepalingen ter uitvoering van titel VII van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, het parlementslid dat verzoekt om beëindiging van de overeenkomst van een dergelijke geaccrediteerde parlementaire medewerker, verplicht is de reden(en) te noemen en dat, volgens de tweede alinea, voornoemd gezag de overeenkomst beëindigt na het verzoek te hebben onderzocht. Uit deze bepaling volgt dus dat het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag ten minste gehouden is om de rechtmatigheid van het ontslagbesluit te onderzoeken. In het tegenovergestelde geval zouden de verplichting van het parlementslid om de reden(en) uiteen te zetten en de verplichting van dat gezag om het verzoek te onderzoeken, zinloos zijn.

Derhalve vereist de tekst van artikel 20, lid 2, van de uitvoeringsbepalingen –zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de omvang van het ingevolge dat artikel door het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag te verrichten onderzoek van het verzoek – dat dat gezag nagaat of de in dit verband eventueel aangevoerde reden al dan niet, gelet op de inhoud ervan, in strijd is met de fundamentele rechten en de in het licht daarvan uitgelegde bepalingen die de arbeidsverhoudingen tussen de Unie en haar personeelsleden regelen.

(cf. punten 39‑41)

Gerecht van eerste aanleg: 17 oktober 2006, Bonnet/Hof van Justitie, T‑406/04, punt 52
Het Gerecht stelt om te beginnen vast dat het bestreden besluit is gebaseerd op het eindrapport van het onderzoek, dat luidt:

„[C] had voorkeur voor bepaalde personen en was niet in staat die voorkeur te verbergen. Getuigen hebben bevestigd dat [C] geneigd was om de collega’s te verdelen in collega’s die zij mocht en die zij niet mocht.

[...]

Het lijkt erop dat [C] geen boos opzet had om schade te berokkenen, dat zij deze ‚oude school’ stijl heeft waarbij de hiërarchieke meerderen een bijna paternalistische houding jegens hun werknemers hadden en dat zij zich er niet van bewust is dat degenen tot wie haar opmerkingen gericht zijn gekwetst kunnen worden.

Uit het onderzoek blijkt eveneens dat het gedrag van [C] niet gericht was op een collega in het bijzonder, maar op een hele groep collega’s die zij ‚slecht’ vond, en waarvan [verzoekster] deel uitmaakte, maar dat zij niet de enige was. Verschillende getuigen hebben verklaard dat een en dezelfde persoon, afhankelijk van het humeur van [C] of andere omstandigheden, de ene dag tot de ‚goeden’ en de volgende dag tot de ‚slechten’ kon behoren.”
In het kader van een algemeen vergelijkend onderzoek georganiseerd met het oog op de vorming van een aanwervingreserve van administrateurs bij de Europese instellingen, is een regel die verhindert dat een kandidaat die zijn inschrijving online heeft gevalideerd, maar niet tijdig een datum voor de aflegging van de toelatingstoetsen heeft gereserveerd, vóór afloop van de in de aankondiging van vergelijkend onderzoek genoemde inschrijvingstermijn een nieuwe aanmelding kan indienen, niet kennelijk ongeschikt ten opzichte van het doel dat wordt beoogd met de nieuwe selectieprocedure die het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) in 2010 heeft ingevoerd en die de selectie en de aanwerving van toekomstige ambtenaren beoogt te versnellen.

Daar EPSO in op zijn website gepubliceerde stukken waartoe de kandidaten voor een vergelijkend onderzoek noodzakelijkerwijs toegang hebben wanneer zij hun inschrijvingen valideren, de voornaamste doelstellingen van de hervorming van de selectieprocedure heeft uiteengezet, is het niet verplicht om de vaststelling van een dergelijke regel specifiek te motiveren.

(cf. punten 51, 52 en 54)
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

27 oktober 2009

Zaak F‑61/07

Gerhard Bauch

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Tijdelijk functionarissen – Uitkering bij vertrek – Rechtskarakter”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarbij Bauch verzoekt om nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 9 oktober 2006 tot afwijzing van zijn verzoek om, in wezen, wijziging van de aan hem verstrekte verklaring betreffende de uitkering bij vertrek die hij had ontvangen in 1994, na afloop van zijn contract als tijdelijk functionaris.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Elke partij draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Uitkering bij vertrek – Verband met recht op ouderdomspensioen

(Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 11, lid 1, en 12)

2. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Uitkering bij vertrek – Berekening

1. Hoewel de uitkering bij vertrek als zodanig niet het karakter heeft van een ouderdomspensioen, volgt uit artikel 12 van bijlage VIII bij het oude Statuut dat de uitkering bij vertrek is bestemd voor ambtenaren of functionarissen die, op grond van de maandelijks op hun salaris ingehouden bijdragen, in beginsel recht op een ouderdomspensioen hebben verworven, maar geen daadwerkelijke betaling van een communautair ouderdomspensioen kunnen ontvangen, vanwege een diensttijd van minder dan tien jaar, noch kunnen profiteren van de bepalingen van artikel 11, lid 1, van bijlage VIII bij het Statuut in de versie die gold tot en met 30 april 2004. Het krachtens artikel 12, sub b, van bijlage VIII bij datzelfde Statuut uitbetaalde bedrag, dat een van de twee componenten vormt van de uitkering bij het vertrek van tijdelijk functionarissen, wordt berekend op basis van de bedragen die, uit hoofde van hun bijdragen aan de opbouw van hun pensioen, zijn ingehouden op het basissalaris van die functionarissen, vermeerderd met 3,5 % samengestelde interest per jaar. Derhalve kan niet worden gesteld dat de uitkering bij vertrek geen enkel verband houdt met het recht op een ouderdomspensioen.

(cf. punten 51‑56)

2. Het loutere feit dat de uitkering bij vertrek, uit hoofde van compensatie, wordt betaald aan functionarissen die in beginsel recht op een ouderdomspensioen hebben verworven, maar geen daadwerkelijke betaling van een communautair ouderdomspensioen kunnen ontvangen, betekent niet noodzakelijkerwijs dat het bedrag van een dergelijke uitkering moet overeenstemmen met de actuariële tegenwaarde van hun in beginsel verworven recht op een ouderdomspensioen.

(cf. punt 60)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Kostenvergoeding – Inrichtingsvergoeding – Tijdelijk functionarissen

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 5, lid 1; regeling andere personeelsleden, art. 24)

2. Ambtenaren – Kostenvergoeding – Dagvergoeding – Voorwaarden voor toekenning – Ambtenaar op proef die als tijdelijk functionaris de inrichtingsvergoeding heeft ontvangen – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 71; bijlage VII, art. 5 en 10; regeling andere personeelsleden, art. 24, lid 1)

1. De gemeenschapswetgever voorziet in artikel 24 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden in de betaling van de inrichtingsvergoeding aan tijdelijk functionarissen, in de veronderstelling dat tijdelijk functionarissen met een voorziene arbeidsduur van ten minste één jaar, zelfs zonder de zekerheid van een ambt als ambtenaar in vaste dienst, mogelijkerwijs de wens hebben om permanent en duurzaam in hun standplaats te integreren. Als tegemoetkoming in de kosten die een dergelijke integratie met zich brengt, wordt aan tijdelijk functionarissen de inrichtingsvergoeding betaald, zij het dat die bij een voorziene arbeidsduur van minder dan drie jaar slechts gedeeltelijk wordt betaald.

(cf. punt 20)

2. Vergelijking van de artikelen 5 en 10 van bijlage VII bij het Statuut verzet zich ertegen dat een persoon die als tijdelijk functionaris op grond van artikel 24, lid 1, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden de inrichtingsvergoeding heeft ontvangen, vervolgens bij zijn aanstelling als ambtenaar op proef aanspraak kan maken op de dagvergoeding, en dit ongeacht een wijziging van de statutaire regeling. Aangezien de toekenning van de inrichtingsvergoeding afhangt van de verlegging van de woonplaats naar de standplaats van de betrokkene, kan deze later niet met succes stellen dat zijn vestiging in de standplaats, in tegenstelling tot een „werkelijke” woonplaats die zich in zijn land van herkomst zou bevinden, slechts voorlopig is, teneinde een ander financieel voordeel zoals de dagvergoeding te krijgen.

Aangezien de betrokkene voor de verkrijging van de inrichtingsvergoeding een schriftelijke verklaring heeft afgelegd ten bewijze van het feit dat hij zijn woonplaats in de standplaats heeft en bij die verklaring de vereiste bewijsstukken heeft gevoegd, behoeft de administratie om redenen verband houdende met het vertrouwen dat tussen een instelling en haar ambtenaren moet bestaan alsmede om redenen van behoorlijk administratief beheer de kwestie van de woonplaats van de betrokkene niet opnieuw te onderzoeken, wanneer hij om toekenning van de dagvergoeding vraagt.

(cf. punten 27 en 30)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Vergelijkend onderzoek – Jury – Afwijzing van sollicitatie – Motiveringsplicht – Omvang

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea; bijlage III, art. 6)

Hoewel het resultaat van het met elkaar in evenwicht brengen van de motiveringsplicht en de eerbiediging van het beginsel van het geheim van de werkzaamheden van de jury, met name op het punt van de vraag of de mededeling van één onvoldoende deelcijfer aan de kandidaat die voor het mondeling examen is afgewezen aan die verplichting voldoet, meestal uitvalt in het voordeel van het beginsel van het geheim van de werkzaamheden van de jury, kan dit anders zijn wanneer er sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals het feit dat de kandidaat maar net is gezakt, maar ook het bestaan van tussentijdse cijfers voor de berekening van de onvoldoende en, ten slotte, het feit dat de mededeling van gedetailleerdere informatie dan het ene onvoldoende deelcijfer, waaruit de individuele beoordeling van de juryleden of de door elk van hen toegekende cijfers niet kan worden afgeleid, gelet op de momenteel beschikbare technologische middelen niet een aanzienlijke hoeveelheid extra werk voor de instelling lijkt mee te brengen dan wel precair is.

Een dergelijke mededeling vormt echter meer dan enkel een aanzet tot motivering, die in de loop van het geding nader kan worden gepreciseerd.

Hoewel de gemeenschapsrechter zijn oordeel niet in de plaats kan stellen van dat van de juryleden, moet hij evenwel kunnen nagaan, gelet op de motiveringsplicht, of deze de verzoeker hebben beoordeeld op basis van de in de aankondiging van vergelijkend onderzoek neergelegde beoordelingscriteria en of er geen fout is geslopen in de berekening van het cijfer van de betrokkene; ook moet hij een beperkte toetsing kunnen uitoefenen met betrekking tot het verband tussen de in woorden uitgedrukte beoordeling van de juryleden en de door hen toegekende cijfers. Daartoe moet hij overgaan tot de maatregelen tot organisatie van de procesgang die hem passend lijken, gelet op de bijzondere omstandigheden van het geval, waarbij hij in voorkomend geval de verwerende instelling erop wijst dat de antwoorden aan de betrokkene slechts worden verstrekt voor zover dit verenigbaar is met het beginsel dat de werkzaamheden van de jury geheim zijn. Wanneer de verwerende instelling weigert om de in het kader van maatregelen tot organisatie van de procesgang gevraagde informatie zelfs alleen aan de rechter te verstrekken, handelt zij in strijd met haar motiveringsplicht en ontneemt zij de rechter de mogelijkheid om zijn controle volledig uit te oefenen.

(cf. punten 40, 42‑44, 46 en 49‑54)

Referentie:

Hof: 16 juni 1987, Kolivas/Commissie, 40/86, Jurispr. blz. 2643, punt 11

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2007, Van Neyghem/Commissie, F‑73/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 72, 79 en 80, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van eerste aanleg, zaak T‑105/08 P; 11 september 2008, Coto Moreno/Commissie, F‑127/07, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 34 en 36
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

11 december 2008

Zaak F‑148/06

Laurent Collée

tegen

Europees Parlement

„Openbare dienst – Ambtenaren – Bevordering – Procedure voor toekenning van meritepunten bij het Europees Parlement – Vergelijking van verdiensten”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 9 januari 2006 om verzoeker in het kader van de bevorderingsronde 2004 twee meritepunten toe te kennen.

Beslissing: Het besluit van het Parlement om verzoeker in het kader van de bevorderingsronde 2004 twee meritepunten toe te kennen wordt nietig verklaard. Het beroep wordt voor het overige verworpen. Het Parlement wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten – Modaliteiten – Kwantificering van verdiensten door toekenning van punten

(Ambtenarenstatuut, art. 45)

Wanneer de administratie in het kader van de procedure van toekenning van meritepunten over een beperkt aantal punten beschikt en zij die aan de ambtenaren toewijst op basis van een vergelijking van hun verdiensten, moet deze vergelijking op basis van gelijkheid plaatsvinden en moeten die punten worden toegekend aan de meest verdienstelijke ambtenaren, in afnemende volgorde van verdienste, totdat het puntenquotum is uitgeput. Indien tijdens de aldus uitgevoerde vergelijking van verdiensten wordt vastgesteld dat bepaalde ambtenaren gelijke verdiensten hebben, moet aan die ambtenaren hetzelfde aantal meritepunten worden toegekend. Is het aantal punten onvoldoende, dan moet de keuze tussen meerdere ex aequo geplaatste ambtenaren worden gemaakt op basis van bijkomstige overwegingen. Het niveau van de gedragen verantwoordelijkheden kan volgens artikel 45 van het Statuut weliswaar een doorslaggevend element bij de bevordering vormen, doch alleen op voorwaarde dat dit niveau wordt beoordeeld bij een vergelijking van ambtenaren die over dezelfde verdiensten beschikken, en niet bij een vergelijking van de verantwoordelijkheden van een ambtenaar van het ene op het andere jaar.

Een besluit om een ambtenaar slechts een bepaald aantal meritepunten toe te kennen, alleen omdat hij niet over meer verdiensten beschikt dan ambtenaren die meer punten hebben gekregen, is daarom in strijd met het beginsel van gelijke behandeling en met artikel 45 van het Statuut, omdat de administratie aldus eist dat het prestatieniveau van die ambtenaar niet gelijk is aan dat van zijn collega’s, maar hoger.

(cf. punten 38‑40 en 45‑47)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 19 oktober 2006, Buendía Sierra/Commissie, T‑311/04, Jurispr. blz. II‑4137, punt 93 in fine
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

13 februari 2007

Zaak F‑62/06

Daniela Guarneri

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren – Bezoldiging – Gezinstoelagen – Toelage voor kind ten laste – Anticumulatieregel van toepassing op nationale toelagen”

Betreft: Beroep krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA waarbij D. Guarneri verzoekt om nietigverklaring van, enerzijds, het besluit van de Commissie van 5 augustus 2005 om krachtens artikel 67, lid 2, van het Statuut het Belgische wezenpensioen in aftrek te brengen op de toelage voor een kind ten laste en, anderzijds, van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 14 februari 2006 houdende afwijzing van haar klacht tegen het besluit van 5 augustus 2005.

Beslissing: Het besluit van de Commissie van 5 augustus 2005 wordt nietig verklaard voor zover daarbij het bedrag van het door verzoekster ontvangen Belgisch wezenpensioen in mindering wordt gebracht op de aan haar betaalde toelage voor een kind ten laste. De overige vorderingen worden afgewezen. De Commissie wordt verwezen in de kosten. De Raad, interveniënt, zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Bezoldiging – Gezinstoelagen – Toelage voor kind ten laste

(Ambtenarenstatuut, art. 67, lid 2)

Alleen vergelijkbare en op hetzelfde doel gerichte toelagen zijn soortgelijk in de zin van de in artikel 67, lid 2, van het Statuut neergelegde anticumulatieregel op het gebied van gezinstoelagen. Doorslaggevend voor de kwalificatie als soortgelijke toelage is het doel dat met de betrokken toelagen wordt nagestreefd.

Het Belgische wezenpensioen heeft niet hetzelfde doel als de toelage voor een kind ten laste waarin is voorzien bij artikel 67, lid 1, sub b, van het Statuut. De Belgische uitkering dient namelijk niet ter vergoeding van de gebruikelijke kosten die verband houden met het onderhoud en de opvoeding van de kinderen, maar van de specifieke kosten die aan de overlevende ouder opkomen als gevolg van het overlijden van de andere ouder die vóór zijn dood in de kosten van dat onderhoud en die opvoeding bijdroeg. Deze uitkering voorziet dus in de specifieke behoeften van weeskinderen en vormt financiële bijstand voor de persoon die de gezinslasten in zijn eentje moet dragen. De aanleiding voor de toekenning ervan is niet het concrete onderhoud van een kind, maar een andere omstandigheid, die verband houdt met het intreden van een risico, namelijk dat van het overlijden van één der ouders van het kind.

(cf. punten 34, 42, 45 en 46)

Referentie:

Hof: 13 oktober 1977, Deboeck/Commissie, 106/76, Jurispr. blz. 1623, punt 16; 13 oktober 1977, Emer/Commissie, 14/77, Jurispr. blz. 1683, punt 15

Gerecht van eerste aanleg: 11 juni 1996, Pavan/Parlement, T‑147/95, JurAmbt. blz. I‑A‑291 en II‑861, punt 41; 25 januari 2006, Weißenfels/Parlement, T‑33/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑1 en II‑A‑2‑1, punt 47
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Arbeidscontractanten – Indeling

(Ambtenarenstatuut, art. 5, lid 3, sub b; regeling andere personeelsleden, art. 82, lid 2)

Voor de toepassing van artikel 7, lid 1, sub d, en lid 3, van de algemene uitvoeringsbepalingen voor de procedures die de aanstelling en het ambt van arbeidscontractanten bij de Commissie regelen, waarin wordt bepaald dat die functionarissen worden ingedeeld volgens de duur van de relevante beroepservaring berekend vanaf de datum waarop de betrokkene voldoet aan de minimumkwalificaties voor aanstelling, kan de Commissie niet, zonder miskenning van de draagwijdte van artikel 82, lid 2, sub c, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, volgens hetwelk voor de aanwerving als arbeidscontractant in de functiegroep IV een diploma van een volledige universitaire opleiding van ten minste drie jaar is vereist, zoals wegens de gelijkheid van hun respectieve bewoordingen verduidelijkt door de bepalingen van artikel 5, lid 3, sub b, van het Statuut, dat dezelfde voorwaarde stelt voor de ambtenaren, weigeren om rekening te houden met een diploma zonder eerst de inhoud van het met dat diploma afgesloten onderwijsprogramma te onderzoeken en zonder na te gaan of dat diploma een diploma ter afsluiting van een volledige universitaire opleiding kan zijn.

(cf. punten 41 en 42)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Aanwerving – Toepassing van artikel 29, lid 2, van Statuut

(Ambtenarenstatuut, art. 29, lid 2; bijlage XIII, art. 5, lid 5; verordening nr. 723/2004 van de Raad)

Bij gebreke van overgangsbepaling in verordening nr. 723/2004, tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren en van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, om de indeling in rang en salaristrap te bepalen van een ambtenaar die na de inwerkingtreding van die verordening op 1 mei 2004 in een hoger ambt is aangesteld na een aanwervingsprocedure die vóór die datum krachtens artikel 29, lid 2, van het Statuut is ingeleid, moet aansluiting worden gezocht bij de oplossing die de gemeenschapswetgever in artikel 5, lid 5, van bijlage XIII bij het Statuut heeft gekozen voor de gevallen van aanstelling in een ambt van directeur door middel van bevordering, zodat een indeling in de „eerstvolgende hogere rang” moet plaatsvinden.

De aanwervingsprocedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut kan immers, wanneer zij wordt toegepast op een ambtenaar of functionaris in actieve dienst, gelijk worden gesteld met een bevordering. In dat geval kan de benoeming in een hoger ambt niet worden beschouwd als een tweede aanwerving door de instelling waardoor de loopbaan van de betrokkene wordt onderbroken, maar als een vooruitgang in zijn loopbaan, en kan deze niet uitlopen op verlaging van zijn rang of zijn salaristrap, en bijgevolg vermindering van zijn bezoldiging, zonder dat afbreuk wordt gedaan aan het recht van elke ambtenaar op ontwikkeling van zijn loopbaan binnen de instelling, zoals dit beginsel in het kader van het Statuut is overgenomen. Deze oplossing dringt zich te meer op daar zij in overeenstemming is met de zorgplicht die op de administratie rust, die met name inhoudt dat de bevoegde autoriteit, wanneer zij zich over de situatie van een ambtenaar uitspreekt, rekening moet houden met alle elementen die kunnen meewegen bij het bepalen van haar beslissing, en dat zij daarbij niet alleen rekening houdt met het belang van de dienst, maar ook met dat van de betrokken ambtenaar, daar een ambtenaar die uit erkenning voor zijn persoonlijke verdiensten in een hogere functie is benoemd een gewettigd belang heeft, zonder dat dit met de bepalingen van het Statuut in strijd zou zijn, dat zijn bezoldiging niet wordt verlaagd.

(cf. punten 63, 75, 76, 79 en 80)

Referentie:

Hof: 13 december 1984, Vlachos/Hof van Justitie, 20/83 en 21/83, Jurispr. blz. 4149, punt 23; 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie, C‑298/93 P, Jurispr. blz. I‑3009, punt 38

Gerecht van eerste aanleg: 20 juni 1990, Burban/Parlement, T‑133/89, Jurispr. blz. II‑245, punt 27; 1 juni 1999, Rodríguez Pérez e.a./Commissie, T‑114/98 en T‑115/98, JurAmbt. blz. I‑A‑97 en II‑529, punt 32