ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Commissie - Recht van toegang van publiek tot documenten van Commissie - Besluit 94/90 - Uitzonderingen op beginsel van toegang tot documenten - Bescherming van algemeen belang - Gerechtelijke procedures - Draagwijdte - Samenwerking tussen Commissie en nationale rechterlijke instanties op basis van bekendmaking 93/C 39/05 betreffende toepassing van mededingingsregels

(Besluit 94/90 van de Commissie; bekendmaking 93/C 39/05 van de Commissie)

Samenvatting

$$De verplichting voor de Commissie om toegang tot in haar bezit zijnde documenten te weigeren wegens gevaar van aantasting van het algemeen belang in de zin van besluit 94/90 inzake de toegang tot documenten van de Commissie, hangt in het kader van de bij bekendmaking 93/C 39/05 voorziene samenwerking met de nationale rechterlijke instanties voor de toepassing door laatstgenoemden van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (thans artikelen 81 EG en 82 EG) af van de wijze waarop die samenwerking verloopt. Wanneer het bij de door de Commissie aan de nationale rechterlijke instanties verstrekte documenten gaat om documenten die reeds in haar bezit waren, dan wel om documenten die, hoewel zij met het oog op een welbepaalde procedure zijn opgesteld, slechts melding maken van eerstgenoemde documenten, of waarin de Commissie slechts een algemeen advies geeft, los van de gegevens betreffende de voor de nationale rechter aanhangige zaak, moet de Commissie in elk concreet geval uitmaken, of dergelijke documenten onder de uitzonderingen vallen die in de bij besluit 94/90 vastgestelde gedragscode zijn genoemd.

Wanneer de door de Commissie verstrekte documenten echter juridische of economische analyses bevatten die op basis van door de nationale rechter verstrekte gegevens zijn opgesteld, moeten daarvoor dezelfde nationale procedureregels gelden als voor elk ander deskundigenrapport, met name wat de verspreiding ervan betreft. Wanneer het om dergelijke documenten gaat, moet de Commissie zich ervan vergewissen dat de verspreiding ervan geen inbreuk op het nationale recht oplevert. In geval van twijfel raadpleegt zij de nationale rechter en weigert zij de toegang alleen wanneer die rechter zich tegen verspreiding van die documenten verzet.

Door besluit 94/90 aldus uit te leggen dat de uitzondering inzake de bescherming van het algemeen belang in het kader van een gerechtelijke procedure de Commissie verplicht de toegang te weigeren tot documenten die zij alleen met het oog op een dergelijke procedure heeft opgesteld, heeft het Gerecht dus blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, zodat het middel betreffende schending van dat besluit gegrond is.

(cf. punten 20, 24-25, 28, 30)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Harmonisatie van wetgevingen - Bescherming van gezondheid van planten - Richtlijn 77/93 - Verbod om in Italië uit derde landen afkomstige vruchten van de soort Citrus in te voeren - Latere richtlijn waarbij verbod is opgeheven - Toepassing van nationale regeling waarbij verbod is gehandhaafd - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/93 van de Raad, art. 4, lid 2, sub a; richtlijnen van de Commissie 92/76, 95/40 en 96/15)

Samenvatting

$$Het krachtens artikel 4, lid 2, sub a, van richtlijn 77/93 betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen op het grondgebied van de lidstaten van voor planten schadelijke organismen, geldende verbod op de invoer van vruchten van de soort Citrus in het beschermde gebied Italië, is in die lidstaat niet meer van toepassing sedert 1 april 1996, op welke datum de erkenning van Italië als beschermd gebied krachtens richtlijn 92/76 tot erkenning van beschermde gebieden in de Gemeenschap waar bijzondere plantenziekterisico's bestaan, is verstreken ingevolge de richtlijnen 95/40 en 96/15, ook al was richtlijn 77/93 op die datum nog niet aangepast. Deze richtlijnen staan in de weg aan de toepassing van een nationale regeling die een dergelijk verbod na die datum in stand houdt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Arbeid in zin van artikel 14 bis, punt 1, sub a, van verordening nr. 1408/71 - Begrip

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 14 bis, punt 1, sub a)

2. Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Toepasselijke wetgeving - Zelfstandige die zich naar andere lidstaat begeeft om daar arbeid te verrichten - E 101-verklaring afgegeven door bevoegd orgaan van lidstaat van herkomst - Bewijskracht voor bevoegd orgaan van andere lidstaat - Grenzen - Terugwerkende kracht van verklaring - Toelaatbaarheid

(Verordeningen van de Raad nr. 1408/71, art. 14 bis, punt 1, sub a, en nr. 574/72, art. 11 bis)

Samenvatting

1. De term arbeid" in artikel 14 bis, punt 1, sub a, van verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83 en vervolgens bij verordening nr. 3811/86, op grond waarvan op degene die op het grondgebied van een lidstaat gewoonlijk werkzaamheden anders dan in loondienst verricht en op het grondgebied van een andere lidstaat arbeid verricht, de wetgeving van de eerste lidstaat van toepassing blijft, mits de te verwachten duur van die arbeid niet meer dan twaalf maanden bedraagt, heeft betrekking op elke arbeidsprestatie, in loondienst of anders dan in loondienst.

Deze uitlegging volgt in de eerste plaats uit de bewoordingen van de betrokken bepaling, daar het begrip arbeid" doorgaans een algemene betekenis heeft, die zonder onderscheid betrekking heeft op arbeid in loondienst of anders dan in loondienst. Voorts wordt zij bevestigd door de omstandigheden waaronder deze bepaling is vastgesteld, aangezien de Raad de voorkeur heeft gegeven aan de term arbeid" boven de term dienstverrichting", die de Commissie had voorgesteld om de toepassing van die bepaling te beperken tot het geval waarin arbeid anders dan in loondienst op het grondgebied van een andere lidstaat wordt verricht.

( cf. punten 16, 21, 23, 28, dictum 1 )

2. De E 101-verklaring, afgegeven overeenkomstig artikel 11 bis van verordening nr. 574/72 en waarin wordt verklaard dat de betrokken zelfstandige gedurende de gehele periode waarin hij arbeid op het grondgebied van een andere lidstaat verricht, onderworpen blijft aan de wettelijke regeling van de lidstaat van herkomst, is bindend voor het bevoegde orgaan van de lidstaat waarnaar de zelfstandige zich begeeft om arbeid te verrichten en voor de persoon die van zijn diensten gebruik maakt, zolang zij niet is ingetrokken of ongeldig verklaard.

Het bevoegde orgaan van de lidstaat die de verklaring heeft afgegeven, dient echter de juistheid van die afgifte opnieuw te onderzoeken en de verklaring zo nodig in te trekken wanneer het bevoegde orgaan van de lidstaat waarin de zelfstandige arbeid verricht, twijfels uit over de juistheid van de feiten die aan die verklaring ten grondslag liggen en dus van de daarin opgenomen gegevens, met name wanneer zij niet voldoen aan de vereisten van artikel 14 bis, punt 1, sub a, van verordening nr. 1408/71.

Niets verzet zich er overigens tegen dat de E 101-verklaring in voorkomend geval terugwerkende kracht heeft.

( cf. punten 43, 48, 53-54, dictum 2-3 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen - Bijzondere bevoegdheden - Gerecht van plaats van uitvoering van verbintenis uit overeenkomst - Bepaling van plaats van uitvoering overeenkomstig recht dat volgens collisieregels van aangezocht gerecht van toepassing is

(EG-Executieverdrag, art. 5, sub 1)

Samenvatting

$$Artikel 5, sub 1, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek en het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek, moet aldus worden uitgelegd, dat de plaats waar de verbintenis is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd in de zin van deze bepaling, moet worden bepaald overeenkomstig het recht dat volgens de collisieregels van de aangezochte rechter op de betrokken verbintenis van toepassing is.

De rechtszekerheid, die een van de doelstellingen van dat verdrag is, vereist immers onder meer, dat bevoegdheidsregels die van het algemene beginsel ervan afwijken, zoals artikel 5, sub 1, aldus worden uitgelegd, dat een gemiddeld oordeelkundig verweerder op grond daarvan redelijkerwijs kan voorzien, voor welke andere rechter dan die van de staat van zijn woonplaats hij zou kunnen worden opgeroepen. Het bepalen van de plaats van uitvoering, onder meer aan de hand van de aard van de verbintenis en de omstandigheden van het concrete geval, blijkt echter, bij de huidige versie van artikel 5, sub 1, onvoldoende om de met de toepassing van die bepaling verbonden problemen op te lossen. Bovendien dreigt het op de bepaling van de plaats van uitvoering toepasselijke recht niet te verschillen naar gelang de rechter die wordt aangezocht, aangezien de collisieregels aan de hand waarvan het op de overeenkomst toepasselijke recht kan worden bepaald, zijn eengemaakt bij het Verdrag van 19 juni 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Internationale overeenkomsten - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Vrij verkeer van personen - Werknemers - Recht van Turkse onderdanen op verlenging van verblijfsvergunning - Voorwaarden - Werknemer die tot legale arbeidsmarkt behoort - Werknemer die in voorlopige hechtenis is genomen en vervolgens tot voorwaardelijke gevangenisstraf is veroordeeld - Daaronder begrepen

(Besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 6, lid 1)

2 Internationale overeenkomsten - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Vrij verkeer van personen - Afwijkingen - Redenen van openbare orde - Uitzetting van Turks werknemer om redenen van algemene preventie - Ontoelaatbaarheid

(Besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 14, lid 1)

Samenvatting

1 Een Turks onderdaan die gedurende een ononderbroken periode van meer dan vier jaar in een lidstaat legale arbeid heeft verricht, doch die vervolgens meer dan een jaar in voorlopige hechtenis is genomen ter zake van een strafbaar feit waarvoor hij nadien onherroepelijk is veroordeeld tot een voorwaardelijke vrijheidsstraf, heeft niet op grond dat hij tijdens zijn preventieve hechtenis geen arbeid heeft verricht, opgehouden tot de legale arbeidsmarkt van de lidstaat van ontvangst te behoren wanneer hij binnen een redelijke termijn na zijn vrijlating opnieuw werk vindt, en kan in die lidstaat aanspraak maken op verlenging van zijn verblijfsvergunning teneinde zijn recht op vrije toegang tot elke arbeid in loondienst te zijner keuze krachtens artikel 6, lid 1, derde streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije verder uit te oefenen.

(cf. punt 49, dictum 1)

4 Artikel 14, lid 1, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije, volgens hetwelk de bepalingen van dit besluit betreffende arbeidsmarktvraagstukken en vraagstukken in verband met het vrije verkeer van Turkse werknemers worden toegepast onder voorbehoud van beperkingen welke gerechtvaardigd zijn uit hoofde van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de uitzetting van een Turks onderdaan die een rechtstreeks bij dat besluit toegekend recht geniet, wanneer deze maatregel naar aanleiding van een strafrechtelijke veroordeling wordt gelast ter afschrikking van andere vreemdelingen, zonder dat het persoonlijke gedrag van de betrokkene concreet doet vermoeden, dat hij andere ernstige overtredingen zal begaan die de openbare orde in de lidstaat van ontvangst zullen verstoren.

(cf. punt 64, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gelijke behandeling - Beloning - Inkomstenbelasting - Nationale regeling die inkomstendrempels opwerpt voor toekenning aan niet-ingezetenen van belastingvoordeel voor echtparen dat ingezetenen genieten - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

[EG-Verdrag, art. 48, lid 2 (thans, na wijziging, art. 39, lid 2, EG)]

Samenvatting

$$Artikel 48, lid 2, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39, lid 2, EG) moet aldus worden uitgelegd, dat het niet in de weg staat aan de toepassing van een regeling van een lidstaat die aan ingezeten echtparen een belastingvoordeel verleent, doch voor de toekenning van datzelfde voordeel aan niet-ingezeten echtparen als voorwaarde stelt dat ten minste 90 % van hun wereldinkomen in die lidstaat aan belasting is onderworpen, of, indien dat percentage niet wordt bereikt, dat hun buitenlandse inkomsten die in die staat niet aan belasting zijn onderworpen, een bepaalde grens niet overschrijden, waardoor het mogelijk blijft om in de woonstaat met hun persoonlijke en gezinssituatie rekening te houden.

Wanneer een lidstaat een niet-ingezetene niet in aanmerking laat komen voor bepaalde belastingvoordelen die hij aan een ingezetene verleent, dan is dat in de regel immers niet discriminerend, aangezien deze twee categorieën van belastingplichtigen zich ter zake van de directe belastingen niet in een vergelijkbare situatie bevinden. De situatie van een niet-ingezeten echtpaar, waarvan een van de echtgenoten in de betrokken staat van heffing werkt, en waarvan de persoonlijke en gezinssituatie door de belastingdienst van de woonstaat in aanmerking kan worden genomen omdat de belastinggrondslag in laatstgenoemde staat toereikend is, is juist niet vergelijkbaar met de situatie van een ingezeten echtpaar, zelfs indien een van de echtgenoten in een andere lidstaat werkt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Ambtenaren - Bezoldiging - Aanpassingscoëfficiënten - Doel - Gelijkwaardigheid van koopkracht

(Ambtenarenstatuut, art. 64 en 65)

2 Ambtenaren - Bezoldiging - Aanpassingscoëfficiënten - Invoering van specifieke coëfficiënt voor bepaalde standplaats, wanneer binnen één land aanzienlijk verschil in kosten van levensonderhoud is vastgesteld - Verplichting van Raad

(Ambtenarenstatuut, art. 65, lid 2)

Samenvatting

1 De in de artikelen 64 en 65 van het Statuut bedoelde aanpassingscoëfficiënten voor de bezoldigingen van de ambtenaren hebben ten doel, alle ambtenaren overeenkomstig het beginsel van gelijke behandeling een gelijkwaardige koopkracht te garanderen, ongeacht hun standplaats.

2 Ingevolge artikel 65, lid 2, van het Statuut is het aan de Raad om vast te stellen, of de kosten van levensonderhoud in de verschillende standplaatsen aanzienlijk van elkaar verschillen, en in voorkomend geval daaruit de consequenties te trekken. De Raad beschikt over geen enkele beoordelingsmarge ten aanzien van de vraag, of voor een bepaalde standplaats een specifieke aanpassingscoëfficiënt moet worden ingevoerd, indien de kosten van levensonderhoud daar aanzienlijk lager zijn dan in de hoofdstad.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van nationale rechter - Toepassing van door Hof uitgelegde bepalingen

[EG-Verdrag, art. 177 (thans art. 234 EG)]

2 Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Recht van houder van ingeschreven merk om zich tegen onrechtmatig gebruik van zijn merk te verzetten - Teken gebruikt voor identieke of gelijksoortige producten - Alleen auditieve gelijkenis van merk en teken waardoor verwarringsgevaar niet is uit te sluiten - Beoordeling van gevaar - Criteria - Beoordeling van onderscheidingskracht van merk - Criteria

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 1, sub b)

Samenvatting

1 Ingevolge de in artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) vastgelegde taakverdeling, is de taak van het Hof ertoe beperkt, de nationale rechter de uitleggingsgegevens te verschaffen die hij nodig heeft om het bij hem aanhangige geschil op te lossen, terwijl het aan de nationale rechter is, de regels van gemeenschapsrecht zoals uitgelegd door het Hof, toe te passen op het concrete geval.

2 Niet valt uit te sluiten, dat de enkele auditieve gelijkenis tussen een merk en een teken die voor identieke of gelijksoortige producten worden gebruikt, verwarring in de zin van artikel 5, lid 1, sub b, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) kan doen ontstaan. Naarmate de gelijksoortigheid van de betrokken waren of diensten en de onderscheidingskracht van het oudere merk groter is, is ook het verwarringsgevaar groter.

Om de onderscheidingskracht van een merk te bepalen en dus te beoordelen, of het een grote onderscheidingskracht heeft, moet globaal worden beoordeeld, in hoeverre het merk geschikt is om de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, als afkomstig van een bepaalde onderneming te identificeren en dus om deze waren of diensten van die van andere ondernemingen te onderscheiden. Bij deze beoordeling dient rekening te worden gehouden met alle relevante factoren en met name met de eigenschappen die het merk van huis uit bezit, waaronder het feit, of het al dan niet een beschrijving bevat van de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven. Niet kan in het algemeen worden gezegd, bijvoorbeeld aan de hand van bepaalde percentages voor de bekendheidsgraad van het merk in de belanghebbende kringen, wanneer een merk een grote onderscheidingskracht heeft.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Toepasselijke wetgeving - Regels inzake personeel van diplomatieke zendingen en consulaire posten - Lid van bedienend personeel van consulaire post - Uitoefening van keuzerecht voor toepassing van wetgeving van zendstaat - Gevolgen voor aan gezinsleden van werknemer onafhankelijk van sociale dekking van deze laatste door woonstaat verleende voordelen - Geen - Beperkingen

(Verordening van de Raad nr. 1408/71, art. 16, lid 2, en nr. 574/72, art. 10, lid 1, sub a)

Samenvatting

$$De keuze van een lid van het bedienend personeel van een consulaire post overeenkomstig artikel 16, lid 2, eerste zin, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, voor de toepassing van de sociale wetgeving van de lidstaat welke zendstaat is en waarvan hij onderdaan is, heeft niet tot gevolg, dat zijn echtgenoot geen aanspraak meer kan maken op een sociaalzekerheidsvoordeel dat deze laatste, onafhankelijk van de sociale dekking van zijn echtgenoot, ontleent aan de wetgeving van de lidstaat waar hij woont.

De uitoefening van dit keuzerecht heeft namelijk weliswaar rechtstreekse gevolgen voor de omvang van de rechten die de gezinsleden van de werknemer in deze hoedanigheid aan de sociale dekking van de werknemer kunnen ontlenen, doch kan hun niet de socialezekerheidsvoordelen ontnemen die zij onafhankelijk van de sociale dekking van de werknemer zelf, ontlenen aan de wetgeving van de lidstaat waar zij wonen. In dat geval moeten de gezinsleden van de werknemer op de voordelen van de socialezekerheidswetgeving van hun woonstaat aanspraak kunnen maken onder dezelfde voorwaarden als de onderdanen van deze staat, mits in voorkomend geval de regels worden toegepast die een samenloop van bijslagen dienen te voorkomen, zoals bepaald bij artikel 10, lid 1, sub a, van verordening nr. 574/72.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Verbod om andere nationale belastingen te heffen die karakter van omzetbelasting bezitten - Doelstelling - Begrip "omzetbelasting" - Draagwijdte - Heffing als door Oostenrijkse Bundesländer ingestelde belastingen ten gunste van toerisme - Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 33)

Samenvatting

$$De Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, inzonderheid artikel 33 daarvan, verzet zich niet tegen een heffing als de bij het Steiermärkische Tourismusgesetz, het Tiroler Tourismusgesetz en het Kärntner Fremdenverkehrsabgabegesetz ingestelde belastingen ten gunste van het toerisme, die verschuldigd is door ondernemers die een economisch belang hebben bij het toerisme, in beginsel wordt berekend op basis van de jaaromzet en geen aftrek van voorbelasting kent. Het betreft immers geen heffing die het goederen- en dienstenverkeer belast en op de handelstransacties drukt op vergelijkbare wijze als de belasting over de toegevoegde waarde. Er vindt niet alleen geen aftrek van voorbelasting plaats, maar de belasting wordt ook niet op de voor de belasting over de toegevoegde waarde kenmerkende wijze op de eindverbruiker afgewenteld en is evenmin evenredig aan de prijs die de klant bij iedere verkoop of dienstverrichting verschuldigd is.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep wegens niet-nakoming - Besluit van Commissie om met redenen omkleed advies uit te brengen - Toepassing van collegialiteitsbeginsel - Draagwijdte

(EG-Verdrag, art. 169)

2 Lidstaten - Verplichtingen - Uitvoering van richtlijnen - Niet-nakoming - Rechtvaardiging - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 169)

Samenvatting

1 Weliswaar moet het besluit van de Commissie om in het kader van een beroep krachtens artikel 169 van het Verdrag een met redenen omkleed advies uit te brengen, volgens het collegialiteitsbeginsel worden genomen, maar de formele vereisten die voor een daadwerkelijke eerbiediging van dat beginsel in acht moeten worden genomen, verschillen naargelang de aard en de rechtsgevolgen van de door de instelling vastgestelde handelingen. Aangezien het hier een procedure vooraf betreft, waaraan voor de adressaat ervan geen bindend rechtsgevolg is verbonden en die slechts een precontentieuze fase vormt van een procedure die eventueel kan resulteren in een beroep op het Hof, moet een dergelijk besluit van de Commissie om een met redenen omkleed advies uit te brengen, door het college in gemeen overleg worden genomen, hetgeen betekent, dat de gegevens waarop dat besluit is gebaseerd, ter beschikking moeten zijn van de leden van het college. Het college hoeft echter niet zelf de tekst van een handeling waarin dat besluit wordt bekrachtigd, en de definitieve vorm ervan vast te stellen.

2 Een lidstaat kan zich niet op nationale bepalingen, praktijken of situaties beroepen ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door een richtlijn voorgeschreven verplichtingen of termijnen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure - Indiening van vordering bij Hof op basis van arbitragebeding - Toepassing van nationaal recht dat op overeenkomst van toepassing is - Uitlegging van overeenkomst met inachtneming van haar context - Overeenkomst waarbij communautaire financiële steun van Gemeenschap wordt verleend als tegenprestatie voor verplichtingen van ontvanger - Ontbindende voorwaarde - Mogelijkheid van partijen om van gemene regeling van toepasselijke wetgeving af te wijken

(EG-Verdrag, art. 181; verordening nr. 3640/85 van de Raad)

Samenvatting

Wanneer bij het Hof een geschil aanhangig is gemaakt krachtens een arbitragebeding in een overeenkomst, dient het dit geschil te beslechten op basis van het nationale recht dat op de overeenkomst van toepassing is en de overeenkomst in zijn context uit te leggen.

Wanneer derhalve een overeenkomst is gesloten uit hoofde van verordening nr. 3640/85 ter bevordering, door financiële steun, van demonstratieprojecten en industriële proefprojecten op energiegebied, waarin is bepaald dat de steun wordt verleend als tegenprestatie voor verplichtingen van de ontvangers, en het op de overeenkomst toepasselijke recht partijen in het kader van de contractvrijheid het recht verleent, binnen de bij de wet gestelde grenzen de inhoud van hun overeenkomst vrijelijk te bepalen, kunnen partijen daarin, in afwijking van het gewone verbintenissenrecht, een ontbindende voorwaarde opnemen waarvoor niet het vereiste geldt, dat de niet-nakoming aan de contractpartij kan worden verweten, met name gezien de bijzondere aard van de betrekkingen tussen de Gemeenschap en de onderneming waaraan deze op de grondslag van eerdergenoemde verordening steun verleent.