ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

12 maart 1996

Zaak T-361/94

H. A. Weir

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Blijvende gedeeltelijke invaliditeit — Gelijke behandeling — Ontwikkeling van koopkracht — Vertraging in behandeling van dossier — Moratoire interessen — Ontvankelijkheid”

Volledige Duitse tekst II-381

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het door de Commissie op 25 februari 1994 krachtens artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen genomen besluit of, subsidiair, toekenning van compensatoire interessen, en anderzijds, toekenning van moratoire interessen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoeker, een gewezen ambtenaar van de Commissie, wordt op 17 oktober 1987 getroffen door een ongeval dat door de Commissie als een ongeval in de zin van artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) wordt erkend. Nadat de behandelende arts in oktober 1989 had laten weten, dat de door het ongeval opgelopen letsels waren gestabiliseerd en dat er een gedeeltelijke blijvende invaliditeit overbleef, besluit het tot aanstelling bevoegd gezag op basis van de vaststellingen van de invaliditeitscommissie verzoeker eind september 1990 op pensioen te stellen.

De raadgevende arts van de Commissie, die verzoeker in november 1990 had onderzocht om de graad van invaliditeit voor de toekenning van een kapitaal krachtens artikel 73 van het Statuut te bepalen, komt tot de conclusie, dat verzoeker een blijvende gedeeltelijke invaliditeit van 7 % heeft. Deze conclusie wordt door de Commissie in een ontwerpbesluit van 12 april 1991 gegoten en op 26 april 1991 ter kennis van verzoeker gebracht. Verzoeker, die intussen voor de vaststelling van de invaliditeit aan de Commissie twee medische deskundigenrapporten had toegestuurd, verzoekt op 25 juni 1991 overeenkomstig artikel 21 van de Regeling voor de verzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten (Regeling) om samenstelling van een medische commissie. Daar de twee aangewezen artsen geen overeenstemming bereiken aangaande de aanwijzing van een derde arts, wordt deze laatste op verzoek van de Commissie op 18 juni 1993 aangewezen door de president van het Hof van Justitie. Na verzoeker te hebben onderzocht, komt de medische commissie tot de conclusie, dat verzoeker een blijvende gedeeltelijke invaliditeit van 25 % heeft. Daarop stelt de Commissie op 25 februari 1994 een besluit (het bestreden besluit) vast waarbij de graad van invaliditeit definitief op 25 % wordt bepaald en de in artikel 73, lid 2, sub c, van het Statuut bedoelde uitkering wordt berekend op de grondslag van verzoekers maandelijkse salaris toegekend over de twaalf maanden voorafgaande aan het ongeval. Het aldus berekende kapitaal wordt op 30 maart 1994 uitgekeerd.

Na de uitdrukkelijke afwijzing door de Commissie van de klacht die verzoeker krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut tegen het omstreden besluit had ingediend, stelt laatstgenoemde het onderhavige beroep in.

De eerste vordering, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 25 februari 1994

Verzoeker voert één enkel middel aan, te weten schending van het beginsel van gelijke behandeling van de ambtenaren doordat de Commissie het kapitaal overeenkomstig artikel 73, lid 2, sub b en c, van het Statuut heeft berekend op de grondslag van zijn maandelijkse salaris toegekend „over de twaalf maanden voorafgaande aan het ongeval”, en niet op de grondslag van het maandelijkse salaris dat hij zonder het ongeval zou hebben ontvangen over de twaalf maanden voorafgaande aan het advies van de medische commissie. De op 25 % bepaalde graad van invaliditeit betwist hij niet (r.o. 22 en 23).

De ontvankelijkheid van het middel

Al stelt artikel 90, lid 2, van het Statuut zelf geen eisen inzake de inhoud en inzonderheid de motivering van een klacht in de zin van dat artikel, toch eist de regel van de overeenstemming tussen de klacht en het beroep op straffe van niet-ontvankelijkheid, dat de middelen die voor de gemeenschapsrechter worden aangevoerd, reeds in de precontentieuze procedure zijn voorgedragen, opdat het tot aanstelling bevoegd gezag in staat zou zijn met voldoende nauwkeurigheid kennis te nemen van de bezwaren van de belanghebbende tegen het omstreden besluit. Artikel 90 van het Statuut heeft tot doel een minnelijke schikking van geschillen tussen ambtenaren en de administratie mogelijk te maken en te bevorderen. Daartoe is van belang, dat de administratie met de nodige nauwkeurigheid kennis kan nemen van de grieven of verlangens van de belanghebbende. De ambtenaar mag er zich dus niet toe beperken in de klacht de relevante feiten aan te voeren. De klacht moet ook aangeven, zij het niet noodzakelijk in juridische bewoordingen, welke grieven de verzoeker tegen het omstreden besluit aanvoert. In ambtenarenzaken kunnen voor de gemeenschapsrechter alleen maar conclusies worden geformuleerd die hetzelfde voorwerp hebben als de conclusies van de klacht, en alleen maar bezwaren worden aangevoerd die op dezelfde grond berusten als de in die klacht geformuleerde bezwaren. Ter nadere precisering van die bezwaren kunnen middelen en argumenten worden aangevoerd die niet in de klacht zijn vermeld, doch er wel nauw bij aansluiten (r.o. 27 en 28).

Referentie: Gerecht 11 juli 1991, Von Hoessle/Rekenkamer, T-19/90, Jurispr. blz. II-615, r.o. 34; Gerecht 16 juli 1992, Della Pietra/Commissie, T-l/91, Jurispr. blz. II-2145, r.o. 24; Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, JurAmbt. blz. II-405, r.o. 26

Niet alleen verwijst de tekst van de klacht niet naar het onderhavige middel, hij bevat ook geen enkel element waaruit de Commissie, zelfs al spande zij zich in om de klacht met openheid van geest te onderzoeken, had kunnen afleiden dat verzoeker voornemens was zich te beroepen op schending van het beginsel van gelijke behandeling (r.o. 29 en 30).

Referentie: Hof 14 maart 1989, Del Amo Martinez/Parlement, 133/88, Jurispr. blz. 689, r.o. 13

In zijn klacht vordert verzoeker enkel, dat het bedrag van het kapitaal wordt vermeerderd met een bedrag dat de daling van de reële waarde tussen de datum van het ongeval en die van de uitkering compenseert, en verder dat moratoire interessen worden betaald. In het onderhavige middel daarentegen betoogt hij in wezen, dat een strikte toepassing van artikel 73, lid 2, sub b en c, van het Statuut een schending van het beginsel van gelijke behandeling te zijnen nadele oplevert. De discriminatie zou hierin bestaan, dat de ambtenaar wiens letsels pas later zijn gestabiliseerd, in termen van koopkracht een minder hoge uitkering ontvangt dan een ambtenaar met dezelfde graad van invaliditeit bij wie alle vaststellingen op de dag van het ongeval konden worden verricht. Hij vraagt zich af, of de beoordeling die het Gerecht in zijn arrest van 28 februari 1992 heeft verricht, wel gegrond is, daar het Gerecht niet voldoende rekening heeft gehouden met het bestaan van een dergelijke discriminatie (r.o. 31).

Referentie: Gerecht 28 februari 1992. Colmant/Commissie. T-8/90, Jurispr. blz. II-469, r.o. 29, 39 en 40

De beoordeling van de gegrondheid van de in de klacht geformuleerde grieven verschilt aanzienlijk van de beoordeling die het onderhavige middel vergt, zodat er geen nauw verband bestaat tussen dit middel en het gewone verzoek om het bedrag van het toegekende kapitaal aan te passen teneinde de gestelde daling van de reële waarde ervan te compenseren. De klacht was derhalve niet expliciet genoeg om de instelling waarbij zij was ingediend, in staat te stellen een passend antwoord te geven. De gegrondheid van deze beoordeling wordt bevestigd door de omstandigheid dat de Commissie blijkens haar antwoord op de klacht niet heeft begrepen, dat verzoeker schending van het beginsel van gelijke behandeling aanvoerde. Bovendien is de klacht niet voldoende expliciet waar zij voor de rechtsgrondslag van de aldaar geformuleerde vorderingen naar „de rechtspraak” verwijst. Mitsdien moet het middel niet-ontvankelijk worden verklaard en moet deze vordering worden afgewezen (r.o. 32-34).

Referentie: Gerecht 22 juni 1990, Marcopoulos/Hofvan Justitie, T-32/89 en T-39/89, Jurispr. blz. II-281, r.o. 28

De tweede vordering, strekkende tot veroordeling van de Commissie om het kapitaal te herberekenen op de grondslag van het maandelijkse salaris dat verzoeker zou hebben ontvangen over de twaalf maanden voorafgaande aan het advies van de medische commissie

De gemeenschapsrechter kan niet zonder inbreuk te maken op de prerogatieven van het administratief gezag bevelen geven aan een gemeenschapsinstelling. Mitsdien moet deze vordering niet-ontvankelijk worden verklaard (r.o. 37).

Referentie: Gerecht 13 juli 1993, Moat/Commissie, T-20/92, Jurispr. blz. II-799; Gerecht 20 mei 1994, Obst/Commissie, T-510/93, JurAmbt. blz. II-461

De derde vordering, subsidiair strekkende tot toekenning van compensatoire interessen om rekening te houden met de gestelde daling van de reële waarde van de betaalde uitkering

Daar de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde voorwaarden voor de ontvankelijkheid van een beroep van openbare orde zijn, kan de gemeenschapsrechter ze ambtshalve onderzoeken. Het verzoek om toekenning van compensatoire interessen moet worden afgewezen, daar het nauw verband houdt met de vordering tot nietigverklaring van het omstreden besluit, die zelf niet-ontvankelijk of ongegrond moet worden verklaard. Zelfs al zou het door verzoeker gestelde nadeel zijn veroorzaakt door een gedraging zonder beslissingskarakter, het Statuut eist een precontentieuze procedure in twee fasen, te weten een verzoek en een klacht in de zin van de artikelen 90 en 91 van het Statuut. In het onderhavige geval ontbreekt een dergelijke procedure evenwel. Zelfs al zou de brief met het opschrift „Klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut” met betrekking tot het verzoek om toekenning van compensatoire interessen als een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut dienen te worden uitgelegd, dan nog moet worden vastgesteld, dat verzoeker geen klacht heeft ingediend tegen de afwijzing van dit „verzoek” door de Commissie. Deze vordering is derhalve niet ontvankelijk (r.o. 47-49).

Referentie: Della Pietra/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 34; Gerecht 12 januari 1994, White/Commissie, T-65/91, JurAmbt. blz. II-23, r.o. 137

De vierde vordering, strekkende tot toekenning van moratoire interessen over de uitkering vanaf 17 oktober 1987 of, subsidiair, vanaf 12 april 1991

Toekenning van moratoire interessen kan slechts worden overwogen wanneer het bedrag van de hoofdvordering vaststaat of althans op grond van vaststaande objectieve gegevens kan worden bepaald, en de betaling van de uitkering door de administratie ten onrechte is vertraagd. Het recht op betaling van de uitkering voor blijvende invaliditeit ontstaat overigens niet naarmate elk letsel afzonderlijk is gestabiliseerd, maar eerst bij de stabilisatie van alle letsels. Deze uitlegging wordt trouwens bevestigd door artikel 20 van de Regeling (r.o. 52 en 53).

Referentie: Hof 21 mei 1981, Morbelli/Commissie, 156/80, Jurispr. blz. 1357, r.o. 34; Hof 14 juli 1981. Suss/Commissie, 186/80, Jurispr. blz. 2041, r.o. 15 en 16; Hof 1 juni 1994, Commissie/Brazzelli Lualdi e.a., C-136/92P, Jurispr. blz. I-1981, r.o. 53; Colmant/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 37

De in artikel 73 bedoelde uitkering is eerst verschuldigd op het tijdstip waarop het percentage blijvende invaliditeit definitief is vastgesteld. Aangezien het bedrag van de hoofdvordering in het onderhavige geval niet vaststond en evenmin op grond van vaststaande objectieve gegevens kon worden bepaald, is het pas opeisbaar geworden op het ogenblik van de eindbeslissing van de medische commissie. Vóór die datum kon noch diende de Commissie het kapitaal uit te keren. Na die datum heeft de Commissie het omstreden besluit genomen en het kapitaal aan verzoeker uitgekeerd. In de omstandigheden heeft de Commissie zich met bekwame spoed van haar betalingsverplichting gekweten, zodat deze vordering moet worden afgewezen (r.o. 54 en 55).

Referentie: Hof 2 oktober 1979, B./Commissie, 152/77, Jurispr. blz. 2819, r.o. 21

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het ertoe strekt bevelen te doen geven aan de Commissie en deze te doen veroordelen tot betaling van compensatoire interessen.

Het beroep wordt ongegrond verklaard voor het overige.