ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal d’instance d’Orléans (Frankrijk) op 6 december 2012 — LCL Le Crédit Lyonnais, SA/Fesih Kalhan

(Zaak C-565/12)

2013/C 38/20

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d’instance d’Orléans

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: LCL Le Crédit Lyonnais, SA

Verwerende partij: Fesih Kalhan

Prejudiciële vraag

Verzet het in artikel 23 van richtlijn 2008/48/EG van het Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten (1) neergelegde vereiste van doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, in geval van niet-nakoming door de kredietgevers van de door deze richtlijn bepaalde verplichtingen, zich tegen het bestaan van regels die het de kredietgever, die zoals bepaald door de Franse wetgeving is bestraft met het verval van zijn recht op rente, toestaan om, na de uitspraak van de sanctie, op de bedragen die door de consument verschuldigd blijven rente te genieten die van rechtswege invorderbaar is tegen de wettelijke rentevoet die twee maanden na een uitvoerbare rechterlijke beslissing met vijf punten wordt verhoogd?

(1) Richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PB L 133, blz. 66).
Ten tweede voert rekwirant schending aan van artikel 76, lid 1, juncto artikel 64, lid 1, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk doordat deze bepalingen vereisen dat Wesergold Getränkeindustrie zich op het toegenomen onderscheidend vermogen had moeten beroepen, hetgeen zij evenwel overduidelijk niet heeft gedaan. Wesergold Getränkeindustrie heeft het argument inzake het toegenomen onderscheidend vermogen als gevolg van het gebruik reeds in de loop van de oppositieprocedure, en niet later dan in de beroepsprocedure, laten vallen. De tegenovergestelde stelling van het Gerecht, dat Wesergold Getränkeindustrie zich nog in de beroepsprocedure heeft beroepen op het toegenomen onderscheidend vermogen als gevolg van het gebruik, vormt een kennelijk onjuiste opvatting van de feiten, die geen nieuw onderzoek behoeft.
1.

Dient de zinsnede „de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied niet zal aantasten” in artikel 6, derde lid, van richtlijn 92/43/EEG (1) van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en wilde flora en fauna zodanig te worden uitgelegd dat van aantasting van de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied geen sprake is in het geval het project gevolgen heeft voor het bestaande areaal van een beschermd habitattype in het betrokken gebied, indien in het kader van het project in het betrokken gebied een areaal van gelijke of grotere omvang van dat habitattype tot ontwikkeling wordt gebracht?
8)

Ingeval ontkennend wordt geantwoord op de mogelijkheid van de in vraag 7 genoemde rechtvaardigingen: Staat de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht, zolang ook voor de zittende ambtenaren geen niet-discriminerende bezoldigingsregeling is ingevoerd, een ander rechtsgevolg toe dan de zittende ambtenaren met terugwerkende kracht en doorlopend te bezoldigen volgens de hoogste salaristrap van hun salarisgroep? Vloeit het rechtsgevolg van de inbreuk op het discriminatieverbod dan voort uit het primaire en/of het afgeleide Europese recht, in het bijzonder richtlijn 2000/78/EG, zelf of vloeit de vordering slechts voort uit de in het recht van de Unie geldende aansprakelijkheid van de overheid voor onjuiste omzetting van Europese voorschriften in het nationale recht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 63/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 14 november 2012 — Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH/Land Salzburg

(Zaak C-514/12)

2013/C 63/11

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Salzburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH

Verwerende partij: Land Salzburg

Prejudiciële vraag

Staan artikel 45 VWEU en artikel 7, lid 1, van verordening nr. 492/2011 (1) in de weg aan een nationale regeling (in casu §§ 53 en 54 van het Salzburger Landes-Vertragsbedienstetengesetz) op grond waarvan een werkgever in de openbare sector voor de vaststelling van de peildatum voor bevordering naar hogere salarisgroepen, de door zijn werknemers ononderbroken bij hem vervulde diensttijd volledig, doch de diensttijd die zij bij andere werkgevers in de openbare of particuliere sector — hetzij in Oostenrijk, hetzij in andere EU- of EER-staten — hebben vervuld slechts gedeeltelijk, forfaitair en vanaf een bepaalde leeftijd in aanmerking neemt?

(1) Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB L 141, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Okresný súd Prešov (Slowakije) op 29 oktober 2012 — Peter Macinský, Eva Macinská/Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.

(Zaak C-482/12)

2013/C 9/54

Procestaal: Slowaaks

Verwijzende rechter

Okresný súd Prešov

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Peter Macinský, Eva Macinská

Verwerende partijen: Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) (hierna: „richtlijn 93/13/EEG”) aldus worden uitgelegd dat een voorschrift van een lidstaat zoals § 151j, lid 1, Občiansky zákonník, in samenhang met de nadere bepalingen van de regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan de schuldeiser nakoming kan vorderen van een verbintenis uit ontoelaatbare bedingen door, ondanks verzet van de consument, betwisting en ontbreken van een beoordeling van de contractuele bedingen door een rechterlijke instantie of andere onafhankelijke rechter, een zekerheidsrecht ten uitvoer te leggen door middel van openbare verkoop van een onroerend goed, met deze richtlijn in strijd is?

(1) PB L 95, blz. 29.
c)

Is het voldoende dat in een conclusie betreffende een antilichaam of een klasse van antilichamen dit antilichaam en deze klasse van antilichamen worden geïdentificeerd aan de hand van een beschrijving van hun bindingsgedrag ten opzichte van een doelproteïne, of dient met betrekking tot dat antilichaam en die klasse van antilichamen een structurele definitie te worden verstrekt, en zo ja, hoe gedetailleerd dient deze dan te zijn?
3)

Is, indien een Grantoncard een „ander waardepapier” of „ander handelspapier” in vorenbedoelde zin vormt, voor de vraag of de uitgifte en verkoop daarvan is vrijgesteld van heffing van omzetbelasting, van belang dat bij gebruik van die kaart heffing over (een evenredig deel van) de daarvoor betaalde vergoeding praktisch illusoir is?
3)

Kan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat in het geval van een in de eerste vraag beschreven dienst, het land van bestemming, waarop de dienst is gericht, het recht heeft om de verlening van dergelijke diensten te beperken door te bepalen dat de [aanbieder van de] dienst verplicht is zich te registreren in de lidstaat en er een filiaal of een zelfstandige juridische entiteit op te richten, en door de aanbieding van dergelijke diensten slechts toe te staan na de oprichting van een filiaal of een zelfstandige juridische entiteit?
2)

Indien het antwoord op vraag 1) inhoudt dat artikel 1, tweede lid, van verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten (PB L 385, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 444/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 28 mei 2009 tot wijziging van verordening (EG) nr. 2252/2004 (PB L 142, blz. 1), geldig is, moet artikel 4, derde lid, van de verordening, in het licht van de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 8, tweede lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en artikel 7, aanhef en onder f, van de Privacyrichtlijn (1) gelezen in verbinding met artikel 6, eerste lid, aanhef en onder b, van die richtlijn zo worden uitgelegd dat ter uitvoering van deze verordening door de lidstaten wettelijk dient te worden gewaarborgd dat de op grond van deze verordening verzamelde en opgeslagen biometrische gegevens niet voor andere doeleinden mogen worden verzameld, verwerkt en gebruikt dan voor de afgifte van het document?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 399/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Salamanca (Spanje) op 8 oktober 2012 — Josune Esteban Garcia

(Zaak C-451/12)

2012/C 399/20

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Salamanca

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Josune Esteban Garcia

Prejudiciële vraag

Dienen de artikelen 4, 12, 114 en 169 van het Verdrag [betreffende de werking van de Europese Unie] en artikel 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met richtlijn 93/13 (1) en de rechtspraak van het Hof over het hoge niveau van bescherming voor de consument alsook het nuttig effect van richtlijnen, het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel, aldus te worden uitgelegd dat de Audiencia Provincial, als nationale appelrechter, ondanks het ontbreken van een nationale wettelijke grondslag, uitspraak mag doen over het hoger beroep tegen het vonnis van de rechter in eerste aanleg waarin is geoordeeld dat een rechter van de woonplaats van de verwerende partij territoriaal bevoegd is om uitspraak te doen over de schadevordering wegens de gestelde schending door verweerster van een via internet gesloten overeenkomst?

(1) Richtlijn 93/13/EG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).
—

het besluit van de Europese Commissie van 20 april 2011, waarbij deze heeft vastgesteld dat het niet nodig was om een niet-nakomingsprocedure tegen Roemenië in te leiden wegens schending van de communautaire beginselen en richtlijnen inzake openbare aanbestedingen en van de „Practical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Communities in the context of external actions” (hierna: „PRAG”), nietig verklaren;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 355/12

Hogere voorziening ingesteld op 24 september 2012 door Leifheit AG tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 12 juli 2012 in zaak T-334/10, Leifheit AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-432/12 P)

2012/C 355/21

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Leifheit AG (vertegenwoordigers: V. Töbelmann en G. Hasselblatt, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Vermop Salmon GmbH

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 12 juli 2012 in zaak T-334/10 vernietigen;

— de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 12 mei 2010 in zaak R 924/2009-1 vernietigen;

— het BHIM verwijzen in de kosten van de procedure voor het Hof, het Gerecht en de kamer van beroep en in de kosten van rekwirante; voor het geval Vermop Salmon GmbH tussenkomt in het geding:

— interveniënte verwijzen in haar eigen kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het arrest van het Gerecht van 12 juli 2012 moet worden vernietigd omdat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting over de omvang van het onderzoek dat de kamer van beroep in een beroepsprocedure moet verrichten volgens de artikelen 63, lid 1, en 64, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 209 inzake het gemeenschapsmerk. (1)

Het Gerecht heeft het beginsel van functionele continuïteit tussen de instanties van het BHIM buiten beschouwing gelaten en ten onrechte geoordeeld dat ook uitdrukkelijk aangevoerde bezwaren de kamer van beroep niet kunnen ontslaan van haar verplichting om de bestreden beslissing uitvoerig te onderzoeken vanuit feitelijk en juridisch oogpunt.

Het Gerecht heeft zijn beslissing tenslotte gebaseerd op de vaststelling dat het vraagstuk inzake het normaal gebruik van het oudere merk een specifieke vraag vooraf is, die niet noodzakelijkerwijs door de kamer van beroep hoeft te worden onderzocht. Daarbij heeft het Gerecht over het hoofd gezien dat deze vraag een bestanddeel van de oppositieprocedure wordt doordat het normaal gebruik moet worden bewezen, en als zodanig door de kamer van beroep moet worden beoordeeld.

Voorts heeft het Gerecht artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 geschonden, aangezien het de algemene beginselen voor de beoordeling van het verwarringsgevaar juridisch onjuist heeft toegepast. In het bijzonder heeft het Gerecht zich bij de beoordeling van de overeenstemming van de tekens laten leiden door de stelregel dat de verbruiker meer belang hecht aan het begin van het woord dan aan de overige elementen van het merk, maar niet onderzocht of die stelregel in casu kon worden toegepast.

Bovendien heeft het Gerecht de feitelijke argumenten van rekwirante over de gelijkheid van de waren niet toereikend beoordeeld. Het Gerecht heeft integendeel de uiteenzetting van de kamer van beroep overgenomen zonder de juistheid daarvan te onderzoeken.

(1) PB L 78, blz. 1.
Hogere voorziening ingesteld op 28 augustus 2012 door Transports Schiocchet — Excursions tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 18 juni 2012 in zaak T-203/11, Schiocchet/Raad en Commissie

(Zaak C-397/12 P)

(2012/C 331/22)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Transports Schiocchet — Excursions (vertegenwoordiger: E Deshoulières, avocaat)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 18 juni 2012 houdende niet-ontvankelijkverklaring in zaak T-203/11 volledig te vernietigen;

— rekwirantes vorderingen in eerste aanleg toe te wijzen en bijgevolg: — de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie hoofdelijk te veroordelen tot schadeloosstelling van SARL Transport Schiocchet — Excursions voor een bedrag van 8 372 483 EUR; — te verklaren dat over het uit te keren bedrag wettelijke rente verschuldigd is vanaf de betekening van de schadevordering aan de Europese Commissie;

— de Raad van de Europese Unie en de Europese Comissie krachtens artikel 69 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie in de kosten van rekwirante te verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert vier middelen aan tegen de beschikking van het Gerecht waarbij haar vordering tot vergoeding van de beweerdelijk geleden schade kennelijk rechtens ongegrond is verklaard.

In de eerste plaats verwijt rekwirante het Gerecht, zich te hebben uitgesproken over de ernst van het onrechtmatige gedrag van de organen van de Unie, ofschoon de loutere schending van een hogere norm door een instelling van de Unie reeds een onrechtmatig handelen van een instelling van de Unie oplevert en het Gerecht zich bij het onderzoek van de gegrondheid van het verzoekschrift enkel kan uitspreken over de vraag of kennelijk geen sprake is van onrechtmatig handelen en niet over de ernst van het onrechtmatig handelen.

In de tweede plaats betoogt rekwirante dat het Gerecht niet al haar argumenten heeft beantwoord. Inzonderheid heeft het het Gerecht geen gevolgen getrokken uit het feit dat verordening nr. 684/92 (1) geen sancties oplegt aan lidstaten die de vergunningprocedure waarin zij voorziet niet in acht nemen.

In de derde plaats komt rekwirante op tegen het oordeel van het Gerecht dat haar recht op daadwerkelijke toegang tot de rechter in het kader van het bij verordening nr. 684/92 ingevoerde stelsel is gewaarborgd.

Tot slot verwijt rekwirante het Gerecht, in zijn beschikking niet te hebben vastgesteld dat de Commissie aansprakelijk is wegens onrechtmatig nalaten. De Commissie heeft het in verordening nr. 684/92 bedoelde verslag over de toepassing van deze laatste niet ingediend en in strijd met artikel 95 VWEU de situatie van de marktdeelnemers niet in de beschouwing betrokken.

(1) Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad van 16 maart 1992 houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (PB L 74, blz. 1).
C 331/16

Hogere voorziening ingesteld op 7 september 2012 door medi GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 12 juli 2012 in zaak T-470/09, medi GmbH & Co. KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-410/12 P)

(2012/C 331/26)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: medi GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: D. Terheggen, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

1) vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht (zaak T-470/09, arrest van 12 juli 2012) in zijn geheel;

2) toewijzing van de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen in hun geheel overeenkomstig het verzoekschrift voor het Gerecht en de wijzigingen in het kader van de mondelinge behandeling op 2 mei 2012 overeenkomstig het proces-verbaal van de terechtzitting.

Middelen en voornaamste argumenten

Deze hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht van 12 juli 2012 in zaak T-470/09, waarbij het Gerecht het beroep van medi GmbH & Co. KG tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 1 oktober 2009 (zaak R 692/2008-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken „medi” als gemeenschapsmerk heeft verworpen.

Rekwirante baseert haar hogere voorziening in wezen op het volgende middel:

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 7, lid 1, sub b, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) door te oordelen dat het woordteken „medi” niet het voor een gemeenschapsmerk vereiste minimale onderscheidend vermogen bezit. Dit is onjuist aangezien dit woordteken voor de relevante Engelstalige gemiddelde consument geen gebruikelijke afkorting van het woord „medicine” vormt.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 303/19

Hogere voorziening ingesteld op 7 augustus 2012 door Arav Holding Srl tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 19 juni 2012 in zaak T-557/10, H.Eich/BHIM — Arav (H.EICH)

(Zaak C-379/12 P)

2012/C 303/33

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Arav Holding Srl (vertegenwoordiger: R. Bocchini, avvocato)

Andere partijen in de procedure: H.Eich Srl, Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juni 2012 in zijn geheel vernietigen en bijgevolg de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 9 september 2010 bevestigen op grond dat deze volledig in overeenstemming is met de regeling in de gemeenschapsmerkverordening (1), in het bijzonder artikel 8, lid 1, sub b, en deze regeling juist toepast

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar hogere voorziening komt Arav Holding Srl op tegen het arrest van het Gerecht in twee opzichten.

In de eerste plaats klaagt zij over de niet-erkenning van de visuele, fonetische en begripsmatige overeenstemming tussen enerzijds het Italiaanse nationale beeldmerk „H SILVIAN HEACH” en het internationale beeldmerk „H SILVIAN HEACH” en anderzijds het merk H.EICH. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting bij de vaststelling van het element dat het wezen van het merk vormt, dit wil zeggen de familienaam en niet de voornaam. Verder heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door geen rekening te houden met de geringe waarde van het gebruik van een punt, dat zeer klein is ten aanzien van de letters, en door de „sterke” aard van het oudere merk niet in aanmerking te nemen.

In de tweede plaats komt Arav Holding Srl op tegen de niet-erkenning van het globale gevaar voor verwarring van de merken dat voortvloeit uit de overeenstemming van de merken en de soortgelijkheid van het gebruik ervan.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 355/9

Hogere voorziening ingesteld op 22 augustus 2012 door Fruit of the Loom, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 21 juni 2012 in zaak T-514/10, Fruit of the Loom, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-392/12 P)

2012/C 355/14

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Fruit of the Loom, Inc. (vertegenwoordigers: S. Malynicz, Barrister, en V. Marsland, Solicitor)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 21 juni 2012 in zaak T-514/10 vernietigen;

— het BHIM en interveniënt verwijzen in hun eigen kosten en in die van rekwirante.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat het onderzoek krachtens artikel 15, lid 1, sub a, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) drie stadia kent. In de eerste plaats moet worden beoordeeld of het merk zoals het is ingeschreven onderscheidend vermogen heeft. In de tweede plaats moet worden beoordeeld of het merk zoals het is gebruikt onderscheidend vermogen heeft. In de derde plaats moet worden beoordeeld of het onderscheidend vermogen van het merk zoals het is ingeschreven is gewijzigd. Had het Gerecht deze aanpak juist toegepast op het bewijs, zou het tot de slotsom zijn gekomen dat het bewijs van het gebruik voldeed aan de eisen van artikel 15, lid 1, sub a, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk.

Het Gerecht heeft voor de uitlegging van het gemeenschapsmerk een onjuiste regel opgelegd, volgens welke een woordelement van een merk dat niet wordt begrepen door de consumenten van een lidstaat (omdat het een obscuur woord is in een andere taal van de Unie of niet lijkt op een woord in hun eigen taal) toch moet worden geacht hetzelfde onderscheidend vermogen te hebben als een wordelement dat zij wel begrijpen en dat zelf onderscheidend vermogen heeft.

Het Gerecht heeft de rechtspraak van het Hof betreffende gebruik in de context van onderscheidend vermogen dat is verkregen in de zin van artikel 7 van de verordening inzake het gemeenschapsmerk, niet naar analogie in aanmerking heeft genomen of toegepast. Volgens die rechtspraak kan een merk onderscheidend vermogen verkrijgen door het gebruik van dat merk als element van of in samenhang met een ingeschreven merk (zie arrest van 7 juli 2005, C-353/03, Société des Produits Nestlé S.A./Mars UK Limited, Jurispr. blz. I-6135).

Het Gerecht heeft de feiten onjuist voorgesteld met betrekking tot rekwirantes gebruik van het woord FRUIT in haar informele contacten met klanten. Anders dan het Gerecht heeft vastgesteld, was dat gebruik niet louter intern en vormde het een normaal gebruik van het merk.

Het Gerecht heeft de feiten onjuist voorgesteld met betrekking tot rekwirantes gebruik van het merk FRUIT op haar website www.fruit.com. Anders dan het Gerecht heeft vastgesteld, beoogde dat gebruik goederen te bevorderen en vormde het een normaal gebruik.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).