ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 256/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) of England and Wales (Verenigd Koninkrijk) op 12 augustus 2009 — Secretary of State for the Home Department/Maria Dias

(Zaak C-325/09)

2009/C 256/26

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (Civil Division) of England and Wales

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Secretary of State for the Home Department

Verwerende partij: Maria Dias

Prejudiciële vragen

1) Heeft een burger van de Unie die in een lidstaat waarvan zij geen onderdaan is, vóór de omzetting van richtlijn 2004/38/EG (1) de houder was van een krachtens artikel 4, lid 2, van richtlijn 68/360/EEG (2) geldig afgegeven verblijfskaart, maar gedurende de looptijd van de verblijfskaart bepaalde tijd vrijwillig werkloos en niet zelfvoorzienend was en niet aan de voorwaarden voor afgifte van een dergelijke verblijfskaart voldeed, in die periode op grond van het enkele houderschap van de verblijfskaart „legaal in het gastland” verbleven met het oog op de latere verkrijging van een duurzaam verblijfsrecht krachtens artikel 16, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG?

2) Indien een tijdvak van vijf jaar ononderbroken verblijf als werknemer voorafgaand aan 30 april 2006 niet volstaat om het in artikel 16, lid 1, van richtlijn 2004/38 voorziene duurzame verblijfsrecht te doen ontstaan, doet dit ononderbroken verblijf als werknemer dan rechtstreeks krachtens artikel 18, lid 1, [EG] een duurzaam verblijfsrecht ontstaan op grond dat de richtlijn een lacune vertoont?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).

(2) Richtlijn 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 13).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/41

Hogere voorziening ingesteld op 17 augustus 2009 door Iride SpA, voorheen AMGA SpA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer — uitgebreid) van 11 juni 2009 in zaak T-300/02, AMGA/Commissie

(Zaak C-329/09 P)

2009/C 267/72

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Iride SpA, voorheen AMGA SpA (vertegenwoordigers: L. Radicati di Brozolo en T. Ubaldi, avvocati)

Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, A2A SpA, voorheen ASM Brescia SpA

Conclusies

— het arrest in zaak T-300/02 vernietigen wegens verdraaiing van de gegevens in het dossier en de verkeerde gevolgen rechtens die het Gerecht daaraan heeft verbonden, voor zover het verklaart dat Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (AMGA) door de bestreden beschikking (1) niet individueel wordt geraakt en haar beroep in zaak T-300/02 niet-ontvankelijk is;

— het beroep in zaak T-300/02 ontvankelijk verklaren en de zaak verwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg voor de beslissing ten gronde overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie;

— de Commissie verwijzen in de kosten van beide procedures.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante baseert haar hogere voorziening op één middel betreffende de verdraaiing van de gegevens in het dossier en de verkeerde gevolgen rechtens die het Gerecht heeft verbonden aan de onjuiste vaststellingen in het arrest overeenkomstig artikel 230, vierde alinea, EG en de relevante communautaire rechtspraak. Naar de mening van Iride heeft het Gerecht met name volledig de gegevens verdraaid die de vennootschap aan het Gerecht heeft voorgelegd ter bevestiging dat AMGA de daadwerkelijke begunstigde is van de individuele steun die uit hoofde van de bestreden regeling is verleend en waarvan de Commissie terugvordering heeft gelast. Wegens die verdraaiing van de gegevens in het dossier heeft het Gerecht dus de onjuiste conclusie rechtens getrokken dat de vennootschap door de bestreden beschikking niet individueel wordt geraakt en dat haar beroep dus niet-ontvankelijk is.

(1) Beschikking 2003/193/EG van de Commissie van 5 juni 2002 inzake de steunmaatregel betreffende belastingvrijstellingen en leningen tegen gunstige voorwaarden die Italië heeft verstrekt ten gunste van nutsbedrijven waarin de overheid een meerderheidsdeelneming heeft (PB 2003, L 77, blz. 21).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 256/11

Beroep ingesteld op 30 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

(Zaak C-305/09)

2009/C 256/22

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Flynn en E. Righini, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2, 3 en 4 van beschikking 2005/919/EG van de Commissie van 14 december 2004 Directe fiscale stimuleringsmaatregelen ten behoeve van ondernemingen die aan handelsbeurzen in het buitenland deelnemen [kennisgeving geschied op 17 december 2004 onder nummer C(2004) 4746, PB L 335 van 21 december 2005, blz. 39], en krachtens het EG-Verdrag, door niet binnen de gestelde termijn alle nodige maatregelen te nemen ter intrekking van de bij die beschikking onrechtmatig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde regeling en ter terugvordering, bij de begunstigden, van de uit hoofde van die regeling ter beschikking gestelde steun;

— de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn waarbinnen Italië de regeling had moeten intrekken en de onrechtmatig uitbetaalde steun had moeten terugvorderen, verstreek twee maanden na kennisgeving van de beschikking. Meer dan vier jaar later hebben de Italiaanse autoriteiten slechts ongeveer 65 % van de steun waarvoor een betalingsbevel is afgegeven, teruggevorderd en moeten zij de Commissie nog laten weten welk bedrag aan steun is betaald aan begunstigden die aanvankelijk geen aanspraak konden maken op de regeling.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 220/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Antwerpen (België) op 26 juni 2009 — G.A. Dijkman en M.A. Dijkman-Lavaleije tegen Belgische Staat

(Zaak C-233/09)

2009/C 220/38

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van beroep te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers : G.A. Dijkman M.A. Dijkman-Lavaleije Verweerder : Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Is er een schending van artikel 56, lid 1, EG-Verdrag doordat Belgische rijksinwoners die investeren of beleggen in het buitenland, bijvoorbeeld Nederland, teneinde te verhinderen dat de aanvullende gemeentebelasting van artikel 465 WIB92 verschuldigd wordt, verplicht zijn voor de uitbetaling van de roerende inkomsten een beroep te doen op een Belgische tussenpersoon, daar waar rijksinwoners die investeren of beleggen in België, steeds kunnen genieten van het stelsel van de bevrijdende roerende voorheffing van artikel 313 WIB92 en dus de aanvullende gemeentebelasting van artikel 465 WIB92 kunnen ontlopen, doordat de roerende voorheffing reeds aan de bron werd ingehouden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 233/3

Beroep ingesteld op 18 juni 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Polen

(Zaak C-223/09)

2009/C 233/03

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: O. Beynet en M. Kaduczak, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Polen, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/89/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 januari 2006 inzake maatregelen om de zekerheid van de elektriciteitsvoorziening en de infrastructuurinvesteringen te waarborgen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 24 februari 2008 verstreken. Op de datum van instelling van dit beroep had verweerster evenwel nog niet de maatregelen getroffen die noodzakelijk zijn om de richtlijn om te zetten in nationaal recht, of had zij deze in elk geval niet meegedeeld aan de Commissie.

(1) PB L 33, blz. 22.
2)

Staan communautaire voorschriften of algemene beginselen van de gemeenschappelijke marktordening voor melk en zuivelproducten in de weg aan een nationale regeling, die, in het kader van de in artikel 10, lid 3, van verordening (EG) nr. 1788/2003 voorziene saldering van het ongebruikte deel van de nationale referentiehoeveelheid met leveringen boven de quota, in de in de eerste vraag aan de orde zijnde situatie de producent die het bedrijf tijdens het tijdvak van twaalf maanden heeft overgenomen, ook met het door de andere producent geleverde deel van de referentiehoeveelheid laat deelnemen aan de toewijzing van dat ongebruikte deel?
2)

Verzetten artikel 10 van richtlijn 92/85/EEG (1) en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen zich tegen artikel 224, lid 4, van het Letse wetboek van koophandel, dat zonder enige beperking toestaat een lid van het directiecomité van een kapitaalvennootschap af te zetten, in het bijzonder, in het geval van een vrouw, ongeacht of zij zwanger is?
2)

Indien vraag 1, sub a, bevestigend wordt beantwoord, moet het begrip „invoer van goederen” in artikel 4, lid 10, juncto het begrip „goederen” in artikel 204, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek dan aldus worden uitgelegd dat het begrip zowel fysiek bestaande als onbestaande goederen dekt?
1)

Moeten de artikelen 5, 17 en 18 van richtlijn 93/104/EG (1) van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, aldus worden uitgelegd dat zij rechtstreeks kunnen worden toegepast in de rechtsorde van een lidstaat, ongeacht of deze richtlijn al dan niet formeel in nationaal recht is omgezet dan wel los van nationale bepalingen die de toepasselijkheid ervan beperken tot een aantal beroepscategorieën, in een geding waarin de sociale partners conform die richtlijn zijn opgetreden?
1)

Gaat het bij een regeling waarbij een gemeentelijke aanbestedende dienst met een ten opzichte van hem autonome particuliere onderneming in de vorm van een vennootschap een overeenkomst sluit voor de oprichting van een nieuwe onderneming in de vorm van een naamloze vennootschap waarin beide partijen qua eigendom en zeggenschap voor gelijke delen deelnemen en ten aanzien waarvan de gemeentelijke aanbestedende dienst zich bij de oprichting van de onderneming ertoe verbindt diensten op het gebied van gezondheid en welzijn op het werk in te kopen ten behoeve van zijn eigen personeel, in haar geheel beschouwd om een regeling waarvoor een aanbestedingsprocedure georganiseerd moet worden op grond dat het bij het geheel van de contractuele regeling gaat om plaatsing van een opdracht voor dienstverlening in de zin van richtlijn 2004/18/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, of moet de regeling worden geacht betrekking te hebben op de oprichting van een gemeenschappelijke onderneming en de overdracht van de activiteiten van een gemeentelijke instelling, waarop de genoemde richtlijn en de daaruit voorvloeiende aanbestedingsplicht niet van toepassing zijn?
1)

Is een vergunning een,eerste vergunning voor het […] in de handel brengen in de Gemeenschap’ in de zin van de artikelen 13 en 19 van verordening (EEG) nr. 1768/1992 (1) van de Raad, wanneer deze is afgegeven uit hoofde van een nationale wet die in overeenstemming is met richtlijn 65/65/EEG (2) van de Raad, of moet bovendien worden aangetoond dat de bevoegde nationale instantie alvorens de bewuste vergunning af te geven de beoordeling heeft verricht die wordt voorgeschreven door de in deze richtlijn voorziene administratieve procedure?
2)

a) Verzetten de artikelen 1, 5, 6, 7, 8 en 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG (2) en richtlijn 2003/35/EG (3), zich tegen een wettelijke regeling waarbij het recht om een aan een milieueffectbeoordeling onderworpen project te verwezenlijken, wordt toegekend bij wege van een wetgevende handeling die niet vatbaar is voor beroep bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid te bestrijden van de beslissing die het recht verleent om het project te verwezenlijken? b) Moet artikel 9 van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en door de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (4), aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de verplichting oplegt, in de mogelijkheid te voorzien dat beroep kan worden ingesteld bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid van elk onder de bepalingen van artikel 6 vallend besluit, handelen of nalaten te bestrijden aangaande zowel de materiële als de procedureregels voor de toekenning van vergunningen voor projecten die aan een milieueffectbeoordeling zijn onderworpen? c) Moet artikel 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35/EG, tegen de achtergrond van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en door de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005, aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de verplichting oplegt, in de mogelijkheid te voorzien dat beroep kan worden ingesteld bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid van elk besluit, handelen of nalaten te bestrijden aangaande zowel de materiële als de procedureregels voor de toekenning van vergunningen voor projecten die aan een milieueffectbeoordeling zijn onderworpen?
2)

Onder welke voorwaarden gaat de verhoogde bescherming tegen verwijdering na een verblijf van tien jaar in de gastlidstaat, als voorzien in artikel 28, lid 3, sub a, van de richtlijn, weer verloren? Gelden in dit verband dezelfde voorwaarden als bepaald in artikel 16, lid 4, van de richtlijn voor het verlies van het duurzame verblijfsrecht?
—

vaststellen dat Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/24/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG (2), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen; en
2)

Moet clausule 5, punt 1, van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst, die is uitgevoerd bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (2), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die zonder nadere voorwaarden, zonder beperkingen in de tijd en zonder objectieve redenen een onbeperkt aantal opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd toestaat, alleen omdat de werknemer bij de aanvang van de arbeidsverhouding voor bepaalde tijd 58 jaar of ouder is en er geen nauw zakelijk verband bestaat met een eerder aangegane arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd met dezelfde werkgever?
1)

Kan een onderneming in de situatie van rekwirante, dat wil zeggen een onderneming die zich bezighoudt met de bewerking en verpakking van krenten, die is gevestigd in een bepaalde streek van het land waarin het bij de wet verboden is verschillende krentenvariëteiten uit andere streken van dat land binnen te brengen voor bewerking en verpakking, zodat de onderneming niet in staat is krenten uit te voeren die het product zouden zijn van tot die variëteiten behorende vruchten, voor de nationale rechter een beroep doen op strijdigheid van de desbetreffende wettelijke maatregelen met artikel 29 EG?
2)

Zijn de zinsnede „de goederenleveringen en de diensten die worden verricht door een belastingplichtige die niet is gevestigd in de lidstaat waar de btw verschuldigd is” in artikel 283, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (3) (hierna: „richtlijn 2006/112”), alsmede de nationale wettelijke regeling tot omzetting van deze bepaling, in strijd met het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, in het bijzonder met het verbod van discriminatie (artikel 12 EG), de vrijheid van vestiging (artikelen 43 EG e.v.), de vrijheid van dienstverrichting (artikelen 49 EG e.v.), of met grondrechten van de Gemeenschap (het gemeenschapsrechtelijke gelijkheidsbeginsel), omdat de bepaling tot gevolg heeft dat burgers van de Unie die niet in de betrokken lidstaat zijn gevestigd, van de belastingvrijstelling op grond van de artikelen 282 e.v. van richtlijn 2006/112 (bijzondere regeling voor kleine ondernemingen) zijn uitgesloten, terwijl burgers van de Unie die wel in de betrokken lidstaat zijn gevestigd, van deze belastingvrijstelling gebruik kunnen maken, voor zover de betrokken lidstaat in overeenstemming met de richtlijn een belastingvrijstelling voor kleine ondernemers toekent?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Nürnberg (Duitsland) op 6 april 2009 — Coty Prestige Lancaster Group GmbH/Simex Trading AG

(Zaak C-127/09)

2009/C 141/55

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Nürnberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Coty Prestige Lancaster Group GmbH

Verwerende partij: Simex Trading AG

Prejudiciële vraag

Is er sprake van in de handel brengen in de zin van artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 40/94 (1) en van artikel 7 van richtlijn 89/104/EEG (2), indien zogenoemde parfumtesters, zonder eigendomsoverdracht en met een verbod op verkoop ervan, ter beschikking worden gesteld van contractueel gebonden tussenhandelaren opdat deze hun potentiële klanten het verbruik van de inhoud van de waar voor testdoeleinden kunnen toestaan, en deze waar is voorzien van een aanduiding dat hij niet-verkoopbaar is, op grond van de overeenkomst te allen tijde door de fabrikant/merkhouder kan worden teruggeroepen, en de presentatie ervan zich, door een grotere eenvoud, duidelijk van de door de fabrikant/merkhouder voor het overige gewoonlijk in de handel gebrachte waar onderscheidt?

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11 van 14.1.1994, blz. 1).

(2) Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/15

Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2009 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 10 december 2008 in zaak T-388/02, Kronoply GmbH & Co. KG en Kronotex GmbH & Co. KG / Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door Zellstoff Stendal GmbH, Bondsrepubliek Duitsland en Land Sachsen-Anhalt

(Zaak C-83/09 P)

2009/C 102/25

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Gross en V. Kreuschitz, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Kronoply GmbH & Co. KG, Kronotex GmbH & Co. KG, Zellstoff Stendal GmbH, Bondsrepubliek Duitsland en Land Sachsen-Anhalt

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen, voor zover hierin het door Kronoply GmbH & Co. KG en Kronotex GmbH & Co. KG ingestelde beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 19 juni 2002 om geen bezwaar te maken tegen de steun die door Duitsland aan Zellstoff Stendal GmbH voor de bouw van een pulpfabriek is verleend, ontvankelijk wordt verklaard;

— het door Kronoply GmbH & Co. KG en Kronotex GmbH & Co. KG ingestelde beroep tot nietigverklaring van de litigieuze handeling niet-ontvankelijk verklaren;

— Kronoply GmbH & Co. KG en Kronotex GmbH & Co. KG verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie vindt dat de toekenning van het recht om beroep in te stellen tegen besluiten inzake staatshulp, aan belanghebbenden in de zin van artikel 88, lid 2, EG, in strijd is met de in artikel 230, vierde alinea, EG vastgelegde voorwaarden voor het instellen van een beroep. Belanghebbenden, die geen partij zijn in de procedure inzake staatshulp, bezitten geen eigen rechten die door de instelling van een beroep kunnen worden uitgeoefend, zoals partijen die wel hebben. Voor de vaststelling of iemand individueel geraakt is moet immers worden uitgegaan van de met het arrest Plaumann van het Gerecht ingezette rechtspraak. Het antwoord op de vraag of iemand individueel geraakt is kan derhalve enkel worden beantwoord aan de hand van de economische gevolgen van de staatssteun voor de verzoeker.

In het bestreden arrest wordt bovendien een ontoelaatbare herinterpretatie van de vorderingen gegeven. Volgens de Commissie heeft het Gerecht argumenten ten gronde van verzoeksters onderzocht, die zij niet hadden aangevoerd met het oog op de waarborging van hun vermeende procedurele rechten, ofschoon het beroep uitsluitend ontvankelijk is verklaard met het oog op de waarborging van deze vermeende procedurele rechten.

Ten slotte zou het bestreden arrest leiden tot de invoering van een actio popularis tegen besluiten inzake staatshulp, die vreemd is aan de communautaire rechtsorde.
3)

Indien het antwoord op vraag 2 bevestigend is, mag een aldus vastgestelde nationale definitie waarin ook gebieden als „bos” of „beboste gebieden” worden aangemerkt die volgens artikel 3, sub a en b, van verordening nr. 2152/2003 niet als zodanig zijn te beschouwen, van de definities in de verordening afwijken ten aanzien van zowel de constituerende bestanddelen van de in de verordening gegeven definities van deze begrippen, als de getalsmatige invulling van de waarden van constituerende bestanddelen die zij met de definities in de verordening gemeen hebben? Of mag de door het nationale rechtsstelsel gegeven definitie wel andere constituerende bestanddelen van de begrippen „bos” en „beboste gebieden” bevatten dan de verordening, maar mogen de bestanddelen die de nationale definitie met de verordening gemeen heeft, niet getalsmatig worden ingevuld of, indien deze wel getalsmatige worden ingevuld, in dit opzicht althans niet van de verordening afwijken?
2)

het wegvallen van de bescherming of bijstand van de instelling verband houdt met het verblijf buiten het gebied waar de instelling actief is, de staking van de activiteiten van de instelling, het feit dat de instelling niet langer bescherming of bijstand kan bieden, dan wel met een objectief beletsel waardoor de rechthebbende die bescherming of bijstand niet kan inroepen?