ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 130/2

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbeidsrechtbank te Brussel — België) — Gerardo Ruiz Zambrano/Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA)

(Zaak C-34/09) (1)

(Burgerschap van Unie - Artikel 20 VWEU - Toekenning van verblijfsrecht op grond van Unierecht aan minderjarig kind op grondgebied van lidstaat waarvan dit kind nationaliteit heeft ongeacht eerdere uitoefening van zijn recht op vrij verkeer op grondgebied van lidstaten - Toekenning, in dezelfde omstandigheden, van afgeleid verblijfsrecht aan bloedverwant in opgaande lijn, staatsburger van derde staat, die minderjarig kind ten laste heeft - Gevolgen van verblijfsrecht van minderjarig kind voor voorwaarden inzake arbeidsrecht waaraan moet worden voldaan door bloedverwant in opgaande lijn van deze minderjarige, staatsburger van derde staat)

2011/C 130/02

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Gerardo Ruiz Zambrano

Verwerende partij: Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Arbeidsrechtbank te Brussel — Uitlegging van de artikelen 12, 17 en 18 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, junctis de artikelen 21, 24 en 34 van het Handvest van de grondrechten — Toekenning van een verblijfsrecht aan een burger van de Unie op het grondgebied van de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit, ongeacht de eerdere uitoefening van zijn recht om te reizen — Toekenning, in dezelfde omstandigheden, van een afgeleid verblijfsrecht aan de bloedverwant in opgaande lijn, staatsburger van een derde staat, die een minderjarig kind ten laste heeft met de nationaliteit van een lidstaat, een recht dat hem in ieder geval zou toekomen wanneer het minderjarige kind zijn recht om te reizen zou hebben uitgeoefend — Gevolgen van het verblijfsrecht van het minderjarige kind voor de voorwaarden waaraan moet worden voldaan door de bloedverwant in opgaande lijn van deze minderjarige, staatsburger van een derde staat

Dictum

Artikel 20 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat aan een staatsburger van een derde staat, die zijn kinderen van jonge leeftijd, burgers van de Unie, ten laste heeft, het recht van verblijf ontzegt in de lidstaat waar deze kinderen verblijven en waarvan zij de nationaliteit bezitten, en hem bovendien een arbeidsvergunning weigert, aangezien dergelijke beslissingen de betrokken kinderen het effectieve genot van de belangrijkste aan de status van burger van de Unie ontleende rechten ontzeggen.

(1) PB C 90 van 18.04.2009.
1)

Het Groothertogdom Luxemburg is de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen waar het in het kader van zijn socialezekerheidswetgeving niet heeft voorzien in de mogelijkheid dat de kosten van in een andere lidstaat uitgevoerde laboratoriumanalyses en -onderzoeken in de zin van artikel 24 van het wetboek van sociale zekerheid, in de versie die van toepassing is op het geding, ten laste worden genomen in de vorm van een vergoeding van de kosten die de sociaal verzekerde heeft voorgeschoten voor deze analyses en onderzoeken, maar enkel heeft voorzien in rechtstreekse betaling door de ziekenfondsen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/7

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Berlin — Duitsland) — Seydaland Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG/BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

(Zaak C-239/09) (1)

(Staatssteun - Steun van Bondsrepubliek Duitsland voor grondaankoop - Programma voor privatisering van grond en herstructurering van landbouw in nieuwe Duitse deelstaten)

2011/C 55/11

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Seydaland Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG

Verwerende partij: BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landgericht Berlin — Uitlegging van artikel 87 EG — Staatssteun — Privatisering van gronden in de nieuwe Duitse deelstaten — Verwerving van die gronden tegen een prijs die is vastgesteld overeenkomstig een nationale bepaling op grond waarvan de verkoopwaarde van de gronden op basis van regionale criteria wordt berekend, en die lager is dan hun werkelijke marktwaarde — Verenigbaarheid van deze nationale bepaling met artikel 87 EG

Dictum

Artikel 87 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die voorziet in berekeningsmethoden voor de vaststelling van de waarde van land- en bosbouwterreinen die door de overheid te koop wordt aangeboden in het kader van een privatiseringsplan, zoals de methoden die zijn neergelegd in § 5, lid 1, van de Flächenerwerbsverordnung van 20 december 1995, voor zover die methoden voorzien in actualisering van de prijzen in gevallen waarin sprake is van een aanzienlijke prijsstijging, zodat de daadwerkelijk door de koper betaalde prijs de marktwaarde van die terreinen zoveel mogelijk benadert.

(1) PB C 220 van 12.09.2009.
1)

Door niet de nodige maatregelen te hebben getroffen om ervoor te zorgen dat de nationale autoriteiten, door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (gecodificeerde versie) of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, erop toezien dat de bestaande installaties uiterlijk op 30 oktober 2007 worden geëxploiteerd overeenkomstig de voorschriften van de artikelen 3, 7, 9, 10, 13, 14, sub a en b, en 15, lid 2, van die richtlijn, onverminderd andere bijzondere gemeenschapsbepalingen, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 1, van die richtlijn.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 346/16

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 14 oktober 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle — Duitsland) — Günter Fuß/Stadt Halle

(Zaak C-243/09) (1)

(Sociale politiek - Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers - Richtlijn 2003/88/EG - Organisatie van arbeidstijd - Brandweerlieden werkzaam in overheidssector - Interventieteam - Artikelen 6, sub b, en 22, lid 1, eerste alinea, sub b - Maximale wekelijkse arbeidstijd - Weigering om arbeid van langere duur te verrichten - Gedwongen overplaatsing naar andere dienst - Rechtstreekse werking - Gevolg voor nationale rechterlijke instanties)

2010/C 346/26

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Halle

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Günter Fuß

Verwerende partij: Stadt Halle

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Verwaltungsgericht Halle — Uitlegging van artikel 22, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9) — Nationale regeling die in strijd met deze richtlijn voorziet in een arbeidstijd van meer dan 48 uur per week voor ambtenaren die in interventieteams van de brandweer werkzaam zijn — Ambtshalve overplaatsing van een ambtenaar die niet akkoord gaat met deze arbeidstijd, naar een functie van gelijke rang in de binnendienst — Begrip „nadeel”

Dictum

Artikel 6, sub b, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, krachtens welke een werkgever in de overheidssector een als brandweerman in een interventieteam tewerkgestelde werknemer gedwongen kan overplaatsen naar een andere dienst op grond dat hij heeft verzocht dat in dat interventieteam de in die bepaling bedoelde gemiddelde maximale wekelijkse arbeidstijd zou worden nageleefd. Dat deze werknemer van deze overplaatsing geen ander specifiek nadeel ondervindt dan het nadeel ten gevolge van de schending van artikel 6, sub b, is dienaangaande niet relevant.

(1) PB C 233 van 26.9.2009.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/7

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 november 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde — België) — Strafzaak tegen V. W. Lahousse, Lavichy BVBA

(Zaak C-142/09) (1)

(Richtlijnen 92/61/EEG en 2002/24/EG - Typegoedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen - Motorvoertuigen die zijn bestemd voor deelneming aan wedstrijden op de weg of als terreinvoertuig - Nationale bepaling houdende verbod van vervaardiging, in de handel brengen en montage van uitrustingen die tot doel hebben, motorvermogen en/of snelheid van bromfietsen te verhogen)

2011/C 13/10

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde

Partijen in de strafzaak

V. W. Lahousse, Lavichy BVBA

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde (België) — Uitlegging van de artikelen 1, lid 1, 12 en 15, lid 2, van richtlijn 2002/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 maart 2002 betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen en de intrekking van richtlijn 92/61/EEG van de Raad (PB L 124, blz. 1) — Uitzondering voor voertuigen die zijn bestemd voor deelneming aan wedstrijden op de weg of als terreinvoertuigen — Nationale regeling die van deze uitzondering afwijkt

Dictum

Richtlijn 92/61/EEG van de Raad van 30 juni 1992 betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen en richtlijn 2002/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 maart 2002 betreffende de goedkeuring van twee of driewielige motorvoertuigen en de intrekking van richtlijn 92/61, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een lidstaat, wanneer voertuigen of erbij behorende onderdelen of technische eenheden niet in aanmerking komen voor de door deze richtlijnen ingevoerde goedkeuringsprocedure, op grond met name dat zij buiten de werkingssfeer van deze richtlijnen vallen, in het kader van zijn nationale recht een soortgelijke procedure van erkenning van de in andere lidstaten verrichte controles invoert voor deze voertuigen, onderdelen of technische eenheden. Een dergelijke regeling moet hoe dan ook het Unierecht, in het bijzonder de artikelen 34 VWEU en 36 VWEU, in acht nemen.

(1) PB C 153 van 4.7.2009.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 346/14

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 oktober 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Városi Bíróság) — Strafzaak tegen Emil Eredics, Mária Vassné Sápi

(Zaak C-205/09) (1)

(Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2001/220/JBZ - Status van slachtoffers in strafprocedures - Begrip „slachtoffer” - Rechtspersoon - Strafbemiddeling in strafprocedure - Toepassingsmodaliteiten)

2010/C 346/23

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Szombathelyi Városi Bíróság

Partijen in de strafzaak

Emil Eredics, Mária Vassné Sápi

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Szombathelyi Városi Bíróság — Uitlegging van artikel 1, sub a, en van artikel 10 kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure — Strafzaak waarin het slachtoffer een rechtspersoon is en de toepassing van de bemiddeling in strafzaken volgens het nationale recht is uitgesloten — Begrip „slachtoffer” in het kaderbesluit — Zijn daaronder, wat de bepalingen inzake de bemiddeling in strafzaken betreft, mede andere dan natuurlijke personen begrepen? — Voorwaarden voor toepassing van bemiddeling in strafzaken in het kader van de strafprocedure

Dictum

1) De artikelen 1, sub a, en 10 van kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure, moeten aldus worden uitgelegd dat het begrip „slachtoffer” niet ook rechtspersonen omvat met het oog op de bevordering van bemiddeling in strafzaken als bedoeld in genoemd artikel 10, lid 1.

2) Artikel 10 van kaderbesluit 2001/220 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet verplicht om het gebruik van de bemiddelingsprocedure toe te staan voor alle strafbare feiten waarvan het in de nationale wetgeving gedefinieerde materiële bestanddeel overeenkomt met dat van de strafbare feiten waarvoor zij uitdrukkelijk in bemiddeling voorziet.

(1) PB C 205 van 29.08.2009.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 317/9

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 september 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Fővárosi Bíróság — Republiek Hongarije) — József Uzonyi/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

(Zaak C-133/09) (1)

(Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Steunregelingen - Verordening (EG) nr. 1782/2003 - Artikel 143 ter bis - Afzonderlijke suikerbetaling - Toekenning - Beslissing van nieuwe lidstaten - Voorwaarden - Objectieve en niet-discriminerende criteria)

2010/C 317/16

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: József Uzonyi

Verwerende partij: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Fővárosi Bíróság — Uitlegging van artikel 143 ter bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001 (PB L 270, blz. 1) — Verplichting voor de lidstaten om de afzonderlijke suikerbetaling op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria te verlenen — Nationale regeling waarbij die betaling uitsluitend wordt voorbehouden aan producenten die een contract voor levering van suikerbieten rechtstreeks met een suikerfabriek hebben gesloten

Dictum

Artikel 143 ter bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 319/2006 van de Raad van 20 februari 2006, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een landbouwer die niet over leveringsrechten beschikt en suikerbieten aan een suikerfabrikant levert via een tussenpersoon die over deze rechten beschikt, van de afzonderlijke suikerbetaling wordt uitgesloten, terwijl deze regeling een afzonderlijke betaling toekent aan een landbouwer die over leveringsrechten beschikt en suikerbieten rechtstreeks aan een suikerfabrikant levert, alsook aan een landbouwer die niet over leveringsrechten beschikt, maar lid is van een producentenvereniging en via deze vereniging die over leveringsrechten beschikt, suikerbieten aan een suikerfabrikant levert.

(1) PB C 153 van 4.7.2009.
2)

Artikel 2, lid 1, sub b, van verordening nr. 2580/2001 moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op de overmaking aan een op de lijst bedoeld in artikel 2, lid 3, van die verordening geplaatste rechtspersoon, groep of entiteit, door een lid van die rechtspersoon, groep of entiteit, van tegoeden en andere financiële of economische middelen die zijn ingezameld bij of verkregen van externe personen.
1)

Door de belasting over de toegevoegde waarde te heffen op de wijze als bepaald in afdeling 13, paragraaf 35, punten 1 en 3 tot en met 5, van de verordening van de minister van Financiën van 27 april 2004 betreffende de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van de wet inzake de belasting op producten en diensten, is de Republiek Polen de krachtens de artikelen 73, 168 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 134/8

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 maart 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk der Nederlanden

(Zaak C-79/09) (1)

(Niet-nakoming - Belasting over toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 13 en 132 - Publiekrechtelijke lichamen - Hoedanigheid van overheid - Werkzaamheden - Niet aan belasting onderworpen - Vrijstellingen - Sociaal-culturele, gezondheids- en onderwijssector - „Euregio’s” - Bevordering van arbeidsmobiliteit - Ter beschikking stellen van personeel - Bewijslast)

2010/C 134/12

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en W. Roels, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: C. M. Wissels, D. J. M. de Grave en Y. de Vries, gemachtigden)

Voorwerp

Niet-nakoming — Schending van artikel 2, lid 1, sub c, artikel 13, artikel 24, lid 1, en artikel 132 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Terbeschikkingstelling van personeel in gezondheidssector, onderwijssector en sociaal-culturele sector — Bevordering van arbeidsmobiliteit — Euregio

Dictum

1. Het beroep wordt verworpen.

2. De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 129 van 06.06.2006.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 april 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk) — The Queen, Association of the British Pharmaceutical Industry/Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

(Zaak C-62/09) (1)

(Richtlijn 2001/83/EG - Artikel 94 - Financiële stimulansen voor artsenpraktijken die hun patiënten bepaalde geneesmiddelen voorschrijven - Voor volksgezondheid bevoegde overheidsinstanties - Artsen - Vrijheid met betrekking tot voorschrijven)

(2010/C 161/14)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: The Queen, Association of the British Pharmaceutical Industry

Verwerende partij: Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

in tegenwoordigheid van: NHS Confederation (Employers) Company Ltd

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Uitlegging van artikel 94, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67) — Uitvoering, door een van de nationale gezondheidsdienst deel uitmakend overheidsorgaan, van bonusregelingen voor artsenpraktijken die hun patiënten een bepaald geneesmiddel voorschrijven

Dictum

Artikel 94, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen bonusregelingen als die waarom het gaat in het hoofdgeding, die de voor de volksgezondheid bevoegde nationale instanties hebben ingevoerd om hun uitgaven ter zake te verlagen en die ertoe strekken de artsen ertoe te bewegen om, voor de behandeling van bepaalde aandoeningen, specifiek aangewezen geneesmiddelen voor te schrijven die een andere werkzame stof bevatten dan het geneesmiddel dat eerder werd voorgeschreven of dat zonder een dergelijke bonusregeling mogelijkerwijs zou zijn voorgeschreven.

(1) PB C 90 van 18.4.2009.
6)

Artikel 15, leden 4 en 6, van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze richtlijn voorziene maximumtermijn voor inbewaringstelling is verstreken, op basis van dit artikel niet kan worden beslist om de betrokkene niet onmiddellijk vrij te laten op grond dat hij niet in het bezit is van geldige documenten, dat hij agressief is en dat hij noch over eigen bestaansmiddelen noch over een woning of middelen die de lidstaat daartoe verstrekt, beschikt.
1)

Het Koninkrijk Spanje is de krachtens artikel 43 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen door de volgende bepalingen vast te stellen en/of te handhaven: — artikel 4, lid 1, van Ley 18/2005 de equipamientos comerciales (wet 18/2005 inzake commerciële voorzieningen) van 27 december 2005, voor zover het een verbod bevat om grote winkelbedrijven te vestigen buiten de geconsolideerde bebouwde kom van een beperkt aantal gemeenten; — artikelen 7 en 10, lid 2, van de bijlage bij Decreto 379/2006 por el que se aprueba el Plan territorial sectorial de equipamientos comerciales (besluit 379/2006 houdende goedkeuring van het sectorale ruimtelijke ordeningsplan inzake commerciële voorzieningen) van 10 oktober 2006 en bijlage 1 bij dat Decreto, voor zover op grond van deze bepalingen nieuwe hypermarkten alleen in een gering aantal gebieden mogen worden gevestigd en die nieuwe hypermarkten niet meer dan 9 % van de uitgaven voor supermarktartikelen en 7 % van de uitgaven voor warenhuisartikelen mogen vertegenwoordigen; — artikel 6, lid 2, eerste alinea, van Ley 7/1996 de ordenación del comercio minorista (wet 7/1996 op de detailhandel) van 15 januari 1996, artikel 8 van Ley 18/2005 de equipamientos comerciales van 27 december 2005 en de artikelen 31, lid 4, en 33, lid 2, van Decreto 378/2006 por el que se desarolla la Ley 18/2005 (besluit 378/2006 tot uitvoering van Ley 18/2005) van 10 oktober 2006, voor zover op grond van deze bepalingen voor de vestigingsdichtheid en het effect op de bestaande detailhandel maxima worden gehanteerd waarboven geen nieuwe grote en/of middelgrote winkelbedrijven mogen worden gevestigd, en — artikel 26 van Decreto 378/2006 por el que se desarolla la Ley 18/2005 van 10 oktober 2006, voor zover de Comisión de Equipamientos Comerciales (commissie voor commerciële voorzieningen) daarin zo wordt samengesteld dat de vertegenwoordiging van de belangen van de bestaande detailhandel is gewaarborgd en niet is voorzien in de vertegenwoordiging van milieuverenigingen en consumentenbelangengroepen.
2)

Er is geen sprake van rechtsmisbruik wanneer een Turkse staatsburger zoals verzoeker in het hoofdgeding zich beroept op een recht dat hij legaal heeft verkregen op grond van artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80, zelfs al heeft hij, na dat recht van zijn ex-echtgenote te hebben afgeleid, tegen haar een ernstig strafbaar feit gepleegd waarvoor hij strafrechtelijk is veroordeeld. Artikel 14, lid 1, van dat besluit staat er echter niet aan in de weg dat een uitzettingsmaatregel wordt genomen tegen een Turkse staatsburger die strafrechtelijk is veroordeeld, op voorwaarde dat zijn persoonlijk gedrag een actuele, reële en voldoende ernstige bedreiging vormt die een fundamenteel belang van de samenleving aantast. De bevoegde nationale rechter moet beoordelen of dit in het hoofdgeding het geval is.