Verweerster kan uit verordening nr. 1408/71 alleen dan rechten afleiden, indien zij onder de personele werkingssfeer van deze verordening valt.

Van belang hiervoor is dat zij tijdens haar verblijf in het Verenigd Koninkrijk onder de ziekteverzekering viel en deswege kennelijk ook verstrekkingen had ontvangen. Tevens van belang is echter dat, naar blijkt uit de opmerkingen van de vertegenwoordiger van het Verenigd Koninkrijk en uit de mededelingen van de Commissie, de ziekteverzekering in het Verenigd Koninkrijk, in het kader van de bij wet van 1946 opgerichte nationale gezondheidsdienst, geldt voor eenieder die in het Verenigd Koninkrijk gewoonlijk verblijf houdt, ongeacht of hij bezoldigde arbeid verricht, en dat zij ter beoordeling van de administratie mede kan gelden voor bezoekers uit andere landen.

In een dergelijk geval zal men voor het bepalen van de personele werkingssfeer van verordening nr. 1408/71 moeten zien naar de omschrijving van het begrip „werknemer” in artikel 1, sub a, ii, volgens welke onder „werknemer” wordt verstaan ieder

„die in het kader van een stelsel van sociale zekerheid dat voor alle ingezetenen of voor de gehele beroepsbevolking geldt, verplicht verzekerd is tegen een of meer gebeurtenissen behorende tot de takken van sociale zekerheid waarop deze verordening van toepassing is,

— wanneer hij door de wijze van beheer of van financiering van dit stelsel als loontrekkende kan worden onderkend, dan wel,

— indien dergelijke criteria niet aanwezig zijn, wanneer hij in het kader van een voor loontrekkenden ingesteld stelsel verplicht of vrijwillig voortgezet verzekerd is tegen een andere in bijlage V omschreven gebeurtenis.”

Voorts dient men te zien naar bijlage V, letter I, zoals gewijzigd na de toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot de EEG bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden en de aanpassing der verdragen; immers, reeds in de zaak 17/76 (Brack tegen Insurance officer, arrest van 29 september 1976, Jurispr. 1976, blz. 1454) werd uitgemaakt dat deze bijlage uitsluitend erop is gericht de draagwijdte welke in verband met de Engelse regeling aan het in artikel 1, sub a, ii, gestelde toekomt, nader te verklaren. In die bijlage wordt duidelijk gezegd:

„Als werknemer in de zin van artikel 1, alinea a, sub ii, van de verordening wordt aangemerkt ieder die als loontrekkende bijdragen moet storten.”

Alleen wanneer bij „au pair”-meisjes en hun ziekteverzekering is voldaan aan deze voorwaarden, kan worden aangenomen dat zij binnen de personele werkingssfeer van verordening nr. 1408/71 vallen.

Voor de beantwoording van deze vraag hebben wij mijns inziens weinig steun aan de mededeling van de Britse regering dat voor „au pair”-meisjes in het algemeen dezelfde medische voorzieningen gelden als voor personen die in het Verenigd Koninkrijk op bezoek zijn. Evenmin komen wij veel verder met de verwijzing van de Caisse Primaire naar een Europese overeenkomst van 1969 over „au pair”-meisjes en de daarin voorkomende definities, aangezien ons niet bekend is, of in casu wel aan die voorwaarden is voldaan.

Veeleer zal — en wel in het hoofdgeding — nauwkerig moeten worden nagegaan of in verband met de voorwaarden van bijlage V bij verordening nr. 1408/71 verweerster in het Verenigd Koninkrijk verplicht was als loontrekkende bijdragen te storten. Daarbij zouden, aldus de verklaringen van de Commissie, ingevolge een bijdragen-verordening van 1975 prestaties in natura (kost en inwoning) en in geld tot een bedrag van £ 8 per week buiten beschouwing blijven.

Van dit onderzoek hangt af of verweerster ook als „au pair”-meisje al dan niet als werkneemster in de zin van verordening nr. 1408/71 was te beschouwen en of door haar in het Verenigd Koninkrijk verworven rechten — bij voorbeeld in het kader van artikel 18 — in aanmerking kunnen worden genomen.