ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

In omstandigheden zoals die in de hoofdgedingen vereist het Unierecht, en in het bijzonder artikel 17 van richtlijn 2000/78, niet dat aan gediscrimineerde ambtenaren retroactief een bedrag wordt toegekend ten belope van het verschil tussen de daadwerkelijk ontvangen bezoldiging en de bezoldiging van de hoogste trap in hun salarisgroep. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of alle in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie neergelegde voorwaarden zijn vervuld om de Bondsrepubliek Duitsland op grond van het Unierecht aansprakelijk te stellen.
1)

Door te weigeren de Europese Commissie een bedrag van 7 85 078,50 EUR aan rechten voor na haar toetreding tot de Europese Gemeenschap niet-uitgevoerde suikeroverschotten ter beschikking te stellen, is de Portugese Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 10 EG, artikel 254 van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en de aanpassing van de Verdragen, artikel 7 van besluit 85/257/EEG, Euratom van de Raad van 7 mei 1985 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen, de artikelen 4, 7 en 8 van verordening (EEG) nr. 579/86 van de Commissie van 28 februari 1986 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen inzake de op 1 maart 1986 in Spanje en in Portugal aanwezige voorraden van producten uit de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3332/86 van de Commissie van 31 oktober 1986, en de artikelen 2, 11 en 17 van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 202/3

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 mei 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luxemburg) — Caisse nationale des prestations familiales/Ulrike Wiering, Markus Wiering

(Zaak C-347/12) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Verordening (EEG) nr. 574/72 - Gezinsbijslagen - Kinderbijslag - Ouderschapsuitkering - „Elterngeld” - „Kindergeld” - Berekening van de aanvulling])

2014/C 202/03

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse nationale des prestations familiales

Verwerende partijen: Ulrike Wiering, Markus Wiering

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Uitlegging van de artikelen 1, sub u-i, 4, lid 1, sub h, en 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd (PB L 149, blz. 2) — Uitlegging van artikel 10, lid 1, sub b-i, van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71 (PB L 74, blz. 1) — Begrip „gezinsbijslag” — Werknemer die in Duitsland woont en zijn beroep uitoefent in Luxemburg — Cumulatie van rechten op gezinsbijslagen — Berekening van de door Luxemburg uit te keren aanvulling — Inaanmerkingneming van de Duitse ouderschapsuitkeringen „Elterngeld” en „Kindergeld”

Dictum

De artikelen 1, sub u-i, en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1606/98 van de Raad van 29 juni 1998, en artikel 10, lid 1, sub b-i, van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, moeten aldus worden uitgelegd dat in een situatie als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, bij de berekening van de aanvulling die eventueel verschuldigd is aan een migrerende werknemer in zijn lidstaat van tewerkstelling, niet alle door het gezin van deze werknemer op grond van de wetgeving van de lidstaat van woonplaats ontvangen gezinsbijslagen in aanmerking moeten worden genomen, aangezien, onder voorbehoud van de door de verwijzende rechter uit te voeren verificaties, het „Elterngeld” waarin is voorzien bij de Duitse wetgeving niet van dezelfde aard is, in de zin van artikel 12 van verordening nr. 1408/71, als het „Kindergeld” waarin is voorzien bij die wetgeving en de kinderbijslag waarin is voorzien bij de Luxemburgse wetgeving.

(1) PB C 287 van 22.9.2012.
2)

Artikel 5, sub 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer wordt aangevoerd dat er sprake is van ongeoorloofde vergelijkende reclame of slaafse nabootsing van een door een gemeenschapsmerk beschermd teken, die volgens de wet inzake oneerlijke mededinging (Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb) van de lidstaat van de aangezochte rechter verboden zijn, op grond van deze bepaling uit de plaats van de gebeurtenis die de uit schending van deze wet voortvloeiende schade heeft veroorzaakt, geen bevoegdheid kan worden afgeleid van een rechterlijke instantie van die lidstaat wanneer diegene van de veronderstelde veroorzakers die voor die instantie wordt opgeroepen, daar zelf niet heeft gehandeld. Daarentegen kan in een dergelijk geval op grond van die bepaling uit de plaats waar de schade is ingetreden, rechterlijke bevoegdheid worden afgeleid om kennis te nemen van een aansprakelijkheidsvordering die is gebaseerd op die nationale wet en wordt ingesteld tegen een in een andere lidstaat gevestigde persoon van wie wordt beweerd dat hij in laatstgenoemde lidstaat een handeling heeft gesteld die schade heeft veroorzaakt of kan veroorzaken in het rechtsgebied van de aangezochte rechter.
1)

Artikel 22, punt 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling bedoelde categorie van gedingen inzake „zakelijke rechten op [...] onroerende goederen” ook betrekking heeft op een vordering zoals in casu bij een rechter van een andere lidstaat is ingesteld tot vaststelling dat een erga omnes geldend voorkooprecht op het betrokken onroerend goed ongeldig is uitgeoefend.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 135/3

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 13 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tartu Ringkonnakohus — Estland) — A Karuse AS/Politsei- ja Piirivalveamet

(Zaak C-222/12) (1)

([Wegvervoer - Verordening (EG) nr. 561/2006 - Verplichting tot gebruik van tachograaf - Uitzonderingen voor voertuigen die worden gebruikt in verband met onderhoud van wegen - Voertuig dat grind vervoert van plaats van lading naar plaats waar wegenonderhoudswerken worden verricht])

2014/C 135/03

Procestaal: Ests

Verwijzende rechter

Tartu Ringkonnakohus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A Karuse AS

Verwerende partij: Politsei- ja Piirivalveamet

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tartu Ringkonnakohus — Uitlegging van artikel 13, lid 1, sub h, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (PB L 102, blz. 1) — Verplichting om een tachograaf te gebruiken — Vrijstelling van deze verplichting voor voertuigen die worden ingezet voor het onderhoud van wegen — Vrachtwagen met kiepbak waarvan de toegestane maximummassa 25,5 ton bedraagt, die gebruikmaakt van de openbare weg om grind te vervoeren van een grindgroeve naar een plaats waar herstellings- en onderhoudswerken aan de weg worden verricht

Dictum

Het begrip „voertuigen die worden gebruikt in verband met [...] onderhoud van [...] wegen” dat is vastgesteld in artikel 13, lid 1, sub h, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad, welke voertuigen niet over een tachograaf hoeven te beschikken, dient aldus te worden uitgelegd dat een voertuig dat materieel vervoert naar de plaats waar de wegenonderhoudswerken worden verricht, onder dit begrip valt, mits het vervoer volledig en uitsluitend verband houdt met de uitvoering van deze werken en een aan die werken ondergeschikte activiteit vormt. Het staat aan de verwijzende rechter om op basis van alle relevante gegevens van de zaak in het hoofdgeding te beoordelen of dat het geval is.

(1) PB C 209 van 14.7.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/8

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 18 maart 2014 — Europese Commissie/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-427/12) (1)

([Beroep tot nietigverklaring - Keuze van rechtsgrondslag - Artikelen 290 VWEU en 291 VWEU - Gedelegeerde handeling en uitvoeringshandeling - Verordening (EU) nr. 528/2012 - Artikel 80, lid 1 - Biociden - Europees Agentschap voor chemische stoffen - Vaststelling van vergoedingen door Commissie])

2014/C 142/08

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Smulders, C. Zadra en E. Manhaeve, gemachtigden)

Verwerende partijen: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Visaggio en A. Troupiotis, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Moore en I. Šulce, gemachtigden)

Interveniënten aan de zijde van de verwerende partijen: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, E. Ruffer en D. Hadroušek, gemachtigden), Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: V. Pasternak Jørgensen en C. Thorning, gemachtigden), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues, D. Colas en N. Rouam, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. Bulterman en M. Noort, gemachtigden), Republiek Finland (vertegenwoordigers: H. Leppo en J. Leppo, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: C. Murrell en M. Holt, gemachtigden, bijgestaan door B. Kennelly, barrister)

Voorwerp

Beroep tot nietigverklaring — Artikel 80, lid 1, van verordening (EU) nr. 528/2012 van het Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (PB L 167, blz. 1), voor zover het door middel van een uitvoeringshandeling in de zin van artikel 291 VWEU en niet door middel van een gedelegeerde handeling in de zin artikel 290 VWEU voorziet in de vaststelling van maatregelen tot bepaling van de aan het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) verschuldigde vergoedingen — Keuze van de rechtsgrondslag — Verordenende bevoegdheden die de Uniewetgever aan de Commissie kan toekennen

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

3) De Tsjechische Republiek, het Koninkrijk Denemarken, de Franse Republiek, het Koninkrijk der Nederlanden, de Republiek Finland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland dragen hun eigen kosten.

(1) PB C 355 van 17.11.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 93/9

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Oostenrijk) — procedure ingeleid door Susanne Sokoll-Seebacher

(Zaak C-367/12) (1)

(Vrijheid van vestiging - Volksgezondheid - Artikel 49 VWEU - Apotheken - Adequate geneesmiddelenvoorziening van bevolking - Exploitatievergunning - Territoriale spreiding van apotheken - Invoering van beperkingen die in wezen op demografisch criterium berusten - Minimumafstand tussen apotheken)

2014/C 93/13

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich

Partij in het hoofdgeding

Susanne Sokoll-Seebacher

In tegenwoordigheid van: Agnes Hemetsberger, rechtsopvolgster van Susanna Zehetner

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Uitlegging van artikel 49 VWEU en van de artikelen 16 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Regeling van een lidstaat die de toekenning van een vergunning voor de exploitatie van een apotheek afhankelijk maakt van een onderzoek van de marktbehoeften op basis van een aantal complexe en nagenoeg niet te voorziene criteria

Dictum

Artikel 49 VWEU, en in het bijzonder het vereiste dat het beoogde doel coherent wordt nagestreefd, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat als aan de orde in het hoofdgeding, die als wezenlijk criterium ter beoordeling of er behoefte is aan de opening van een nieuwe apotheek, een strikte grens van „verder van geneesmiddelen te voorziene personen” oplegt, aangezien de nationale bevoegde autoriteiten niet van deze grens kunnen afwijken om rekening te houden met lokale bijzonderheden.

(1) PB C 331 van 27.10.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 112/11

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing van het Arbeidshof te Antwerpen — België) — Lyreco Belgium NV/Sophie Rogiers

(Zaak C-588/12) (1)

((Sociale politiek - Richtlijn 96/34/EG - Raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof - Clausules 1 en 2, punt 4 - Deeltijds ouderschapsverlof - Ontslag van werknemer zonder dringende of voldoende reden - Forfaitaire beschermingsvergoeding wegens opname van ouderschapsverlof - Basis voor berekening van vergoeding))

2014/C 112/12

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Arbeidshof te Antwerpen

Partijen

Verzoekende partij: Lyreco Belgium NV

Verwerende partij: Sophie Rogiers

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Arbeidshof te Antwerpen — België — Uitlegging van de clausules 1 en 2, punt 4, van de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, opgenomen in de bijlage bij richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 (PB L 145, blz. 4) — Deeltijds ouderschapsverlof — Verlaging van de uitkeringen — Werknemer die vóór het einde van het ouderschapsverlof zonder dringende reden wordt ontslagen — Methode voor de berekening van de ontslagvergoeding

Dictum

Clausule 2, punt 4, van de raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof van 14 december 1995, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/75/EG van de Raad van 15 december 1997, beschouwd in het licht van de doelstellingen van deze overeenkomst en van clausule 2, punt 6, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staat dat de forfaitaire beschermingsvergoeding die verschuldigd is aan een voor onbepaalde duur aangeworven voltijdse werknemer die deeltijds ouderschapsverlof heeft opgenomen, wanneer de werkgever de overeenkomst van deze werknemer eenzijdig beëindigt zonder dringende of voldoende reden, wordt bepaald aan de hand van het verminderde loon dat deze werknemer ten tijde van het ontslag ontvangt.

(1) PB C 79 van 16.3.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 85/9

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 23 januari 2014 — Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)/riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG (voorheen Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG), Lidl Stiftung & Co. KG

(Zaak C-558/12 P) (1)

(Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Woordmerk WESTERN GOLD - Oppositie door houder van oudere nationale, internationale en gemeenschapswoordmerken WeserGold, Wesergold en WESERGOLD)

2014/C 85/15

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (vertegenwoordiger: A. Pohlmann, gemachtigde)

Andere partijen in de procedure: riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG (voorheen Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG) (vertegenwoordiger: T. Melchert, Rechtsanwalt), Lidl Stiftung & Co. KG (vertegenwoordigers: M. Wolter en A. K. Marx, Rechtsanwälte)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 21 september 2012, Wesergold Getränkeindustrie/BHIM — Lidl Stiftung (T-278/10), waarbij het Gerecht heeft vernietigd de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 24 maart 2010 (zaak R 770/2009-1) inzake een oppositieprocedure tussen Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG en Lidl Stiftung & Co. KG — Aanvraag tot inschrijving van het woordteken „WESTERN GOLD” als gemeenschapsmerk — Gevaar voor verwarring met de nationale, internationale en gemeenschapswoordmerken „WeserGold”, „WeserGold” en „WESERGOLD” — Schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1)

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 21 september 2012, Wesergold Getränkeindustrie/BHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD) (T-278/10), wordt vernietigd.

2) De zaak wordt verwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

3) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 32 van 2.2.2013.
1)

De Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Egypte, anderzijds, ondertekend op 25 juni 2001 te Luxemburg en goedgekeurd bij besluit 2004/635/EG van de Raad van 21 april 2004, moet in die zin worden uitgelegd dat de Egyptische oorsprong van goederen, als bedoeld in de bij die overeenkomst ingevoerde regeling inzake het preferentieel douanetarief, zelfs kan worden bewezen wanneer de partij goederen bij aankomst in een eerste lidstaat is gesplitst teneinde een gedeelte daarvan te verzenden naar een tweede lidstaat, en het vervangend certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 dat door de douaneautoriteiten van de eerste lidstaat is afgegeven voor het gedeelte van die goederen dat naar de tweede lidstaat is verzonden, niet voldoet aan de in artikel 20 van protocol nr. 4 bij deze overeenkomst, betreffende de definitie van het begrip „producten van oorsprong” en administratieve samenwerking, zoals gewijzigd bij besluit nr. 1/2006 van de Associatieraad EU-Egypte van 17 februari 2006, neergelegde voorwaarden voor afgifte van een dergelijk certificaat.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/13

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 19 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Trento Sviluppo srl, Centrale Adriatica Soc coop/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

(Zaak C-281/12) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Bescherming van consument - Oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten - Richtlijn 2005/29/EG - Artikel 6, lid 1 - Begrip „misleidende handeling” - Cumulatieve aard van in betrokken bepaling vermelde voorwaarden)

2014/C 52/21

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Trento Sviluppo srl, Centrale Adriatica Soc coop

Verwerende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Consiglio di Stato — Uitlegging van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 149, blz. 22) — Begrip „misleidende handeling” — Cumulatieve aard van de in de betrokken bepaling vermelde voorwaarden

Dictum

Een handelspraktijk moet worden aangemerkt als „misleidend” in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”), wanneer die praktijk ten eerste gepaard gaat met onjuiste informatie of de gemiddelde consument kan bedriegen en ten tweede van dien aard is dat zij de consument ertoe kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen. Artikel 2, sub k, van genoemde richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „besluit over een transactie” alle besluiten vallen die rechtstreeks verband houden met het besluit om een product al dan niet te kopen.

(1) PB C 235 van 4.8.2012.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 52/20

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 12 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank ’s-Gravenhage — Nederland) — Georgetown University/Octrooicentrum Nederland, handelend onder de naam NL Octrooicentrum

(Zaak C-484/12) (1)

(Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Aanvullend beschermingscertificaat - Verordening (EG) nr. 469/2009 - Artikel 3 - Voorwaarden voor verkrijging van dit certificaat - Mogelijkheid om meerdere aanvullende beschermingscertificaten te verkrijgen op basis van eenzelfde octrooi)

2014/C 52/33

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank ’s-Gravenhage

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Georgetown University

Verwerende partij: Octrooicentrum Nederland, handelend onder de naam NL Octrooicentrum

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank ’s Gravenhage — Nederland — Uitlegging van de artikelen 3, sub c, en 14, sub b, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Voorwaarden voor de verkrijging van het certificaat — Van kracht zijnd basisoctrooi dat meerdere producten beschermt — Al dan geen recht op certificaat voor ieder product

Dictum

In omstandigheden als die in het hoofdgeding, waarin op basis van een basisoctrooi en de vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel dat bestaat uit een samenstelling van meerdere werkzame stoffen, de houder van dit octrooi reeds een aanvullend beschermingscertificaat heeft verkregen voor deze samenstelling van werkzame stoffen die door dit octrooi wordt beschermd in de zin van artikel 3, sub a, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, moet artikel 3, sub c, van deze verordening aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat deze houder ook een aanvullend beschermingscertificaat verkrijgt voor één van deze werkzame stoffen die afzonderlijk ook als zodanig door dit octrooi wordt beschermd.

(1) PB C 26 van 26.1.2013.