ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Clausule 5, punt 1, sub a, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat de in een nationale regeling als die in het hoofdgeding vermelde reden van de tijdelijke behoefte aan vervangend personeel in beginsel een objectieve reden in de zin van deze clausule kan vormen. De enkele omstandigheid dat een werkgever op terugkerende of zelfs permanente wijze gebruik moet maken van tijdelijk vervangend personeel en dat die behoefte aan vervanging ook kan worden opgevangen door werknemers voor onbepaalde tijd in dienst te nemen, betekent niet dat er geen sprake is van een objectieve reden in de zin van clausule 5, punt 1, sub a, van deze raamovereenkomst en evenmin dat er sprake is van misbruik in de zin van deze clausule. Bij de beoordeling of de vernieuwing van arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd gerechtvaardigd is door een dergelijke objectieve reden, dienen de instanties van de lidstaten echter in het kader van hun respectieve bevoegdheden alle omstandigheden van de zaak in aanmerking te nemen, daaronder begrepen het aantal en de totale duur van de arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd die in het verleden met dezelfde werkgever zijn gesloten.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen te hebben getroffen, met name met betrekking tot de vergoedingseenheden voor het gebruik van de spoorweginfrastructuur bedoeld in de artikelen 6, leden 2 tot en met 5, en 11 van richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007, is de Helleense Republiek de krachtens deze artikelen op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Uit artikel 14, lid 2, van richtlijn 2001/14 volgt dat indien de infrastructuurbeheerder niet onafhankelijk is van de spoorwegondernemingen, de toewijzing van infrastructuurcapaciteit moet worden uitgevoerd door een toewijzende instantie die in juridisch en organisatorisch opzicht en wat de besluitvorming betreft, onafhankelijk is van de spoorwegondernemingen.

Een spoorwegonderneming mag dus niet worden belast met de omschrijving of de beoordeling van de beschikbaarheid voor de besluitvorming inzake toewijzing van de treinpaden, noch met alle voorbereidende werkzaamheden voor onder de essentiële taken vallende besluitvorming, zoals de opstelling van de dienstregeling.

Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 7, lid 3, van richtlijn 2001/14 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur, een lidstaat die bepaalt dat bij de berekening van de rechten voor toegang tot de infrastructuur rekening moest worden gehouden met de rechten voor de vervoersinfrastructuur in andere subcategorieën, meer in het bijzonder het wegvervoer. Een dergelijk criterium immers hangt klaarblijkelijk niet rechtstreeks samen met de exploitatie van de spoorwegdienst.

Ofschoon de lidstaten op grond van artikel 8, lid 1, van richtlijn 2001/14 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur niet gehouden zijn, in hun nationale regeling voor te schrijven op welke wijze de infrastructuurbeheerder moet bepalen of de marktsegmenten de eventuele kostenverhogingen kunnen dragen en in welke omstandigheden hij dat moet doen, wordt in die bepaling wel voorgeschreven dat, om de volledige dekking van de door de infrastructuurbeheerder gemaakte kosten te verkrijgen, moet worden nagegaan dat elk der marktsegmenten die verhogingen inderdaad aankan.

(cf. punten 70, 71)
Verordening nr. 617/2010 inzake mededeling aan de Commissie van investeringsprojecten met betrekking tot energie-infrastructuur binnen de Europese Unie, strekt weliswaar tot informatieverzameling, doch deze verzameling is door de verordening ingevoerd opdat de Unie bepaalde doelstellingen kan verwezenlijken die haar zijn opgelegd op energiegebied. Bovendien blijkt uit de inhoud van verordening nr. 617/2010 dat deze in wezen betrekking heeft op de invoering van een systeem voor het verzamelen van informatie over projecten voor het investeren in energie-infrastructuur, dat de Unie in staat moet stellen bepaalde doelstellingen op energiegebied te verwezenlijken, inzonderheid met betrekking tot de werking van de interne energiemarkt, de waarborging van de continuïteit van de energievoorziening van de Unie en de ontwikkeling van nieuwe, duurzame energiebronnen.

Gelet op de doelstelling en op de inhoud ervan, kan deze verordening niet worden gebaseerd op artikel 337 VWEU. Deze bepaling vormt immers de rechtsgrondslag voor handelingen die de door de Commissie uitgeoefende algemene activiteit van informatieverzameling betreffen. Deze informatieverzameling hoeft niet noodzakelijk te zijn voor de verwezenlijking van doelstellingen van een bepaald beleid van de Unie.

Verordening nr. 617/2010 moet derhalve steunen op artikel 194 VWEU, dat, zoals blijkt uit de tekst, en met name uit lid 2 ervan, de rechtsgrondslag vormt voor handelingen van de Unie die „noodzakelijk” zijn om de doelstellingen van het energiebeleid van de Unie te verwezenlijken. Het doel en de inhoud van die verordening hangen immers nauw samen met de door het energiebeleid van de Unie nagestreefde doelstellingen en voornoemde informatieverzameling wordt enkel gerechtvaardigd door de doelstelling bepaalde specifieke taken te verwezenlijken die overeenkomstig artikel 194, lid 1, VWEU wat het energiebeleid betreft aan de Unie zijn opgedragen.

Tot slot betreft verordening nr. 617/2010, hoewel zij ook betrekking heeft op de mededeling aan de Commissie van investeringsprojecten met betrekking tot bepaalde kernenergie-infrastructuren, gelet op het doel en de inhoud ervan, echter niet de uitvoering van het beleid van de Unie op het specifieke gebied van de kernenergie, zoals omschreven in het Euratom-Verdrag, maar de uitvoering van het energiebeleid van de Unie in het algemeen. Hieruit volgt dat de bestreden verordening niet valt onder artikel 187 EA.

(cf. punten 52, 61, 64, 66, 69, 73, 82, 85)
Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat de verplichting die krachtens een regeling van een lidstaat wordt opgelegd aan de dienstontvanger om over de vergoedingen voor in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters bronbelasting in te houden, terwijl een dergelijke verplichting niet bestaat voor de vergoedingen voor dienstverrichters die in de betrokken lidstaat zijn gevestigd, een beperking van de vrijheid van dienstverrichting in de zin van die bepaling vormt, omdat zij een bijkomende administratieve last en de daarmee samenhangende aansprakelijkheidsrisico’s met zich meebrengt. De verplichting om tot dergelijke inhouding over te gaan, kan immers de grensoverschrijdende diensten minder aantrekkelijk kan maken voor de ingezeten dienstontvangers dan de diensten die door ingezeten dienstverrichters worden verricht en genoemde dienstontvangers ervan afschrikken om op niet-ingezeten dienstverrichters een beroep te doen.

Voor de beoordeling of de verplichting voor de dienstontvanger om een bronheffing in te houden een door artikel 56 VWEU verboden beperking van de vrijheid van dienstverrichting vormt – omdat zij een bijkomende administratieve last en de daarmee samenhangende aansprakelijkheidsrisico’s met zich meebrengt –, is niet relevant of de niet-ingezeten dienstverrichter de in de lidstaat van dienstverrichting ingehouden belasting kan verrekenen met de belasting die hij moet betalen in de lidstaat waarin hij gevestigd is.

(cf. punten 28, 32, 34, 54, 57, dictum 1, 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Rechtskarakter — Uitlegging aan hand van objectieve criteria

(Art. 107, lid 1, VWEU)

2. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Selectiviteit van maatregel — Afwijking van algemeen belastingstelsel — Rechtvaardiging ontleend aan aard en opzet van stelsel — Bewijslast

(Art. 107, lid 1, VWEU)

3. Hogere voorziening — Middelen — Onjuiste rechtsopvatting — Kwalificatie van maatregel als staatssteun — Volledige toetsing door Gerecht niet verricht zonder vaststelling dat te toetsen beoordelingen technisch of ingewikkeld waren

(Art. 107, lid 1, VWEU en 256 VWEU)

4. Hogere voorziening — Hogere voorziening gegrond bevonden — Afdoening van geding ten gronde door rechter in hogere voorziening — Voorwaarde — Zaak in staat van wijzen — Begrip

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 61, eerste alinea)

5. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Selectiviteit van maatregel — Afwijking van algemeen belastingstelsel — Rechtvaardiging ontleend aan aard en opzet van stelsel — Beoordelingscriteria — Regeling van afstemming van fiscale waarde van activa op boekwaarde ervan

(Art. 107, lid 1, VWEU)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 100)

2. Het begrip staatssteun ziet niet op overheidsmaatregelen die tussen ondernemingen differentiëren en dus a priori selectieve maatregelen zijn, wanneer deze differentiatie het gevolg is van de aard en de opzet van het lastenstelsel waarbinnen zij plaatsvinden. Het staat aan de lidstaat die dit onderscheid tussen ondernemingen inzake lasten heeft gemaakt, te bewijzen dat het daadwerkelijk gerechtvaardigd is door de aard en de opzet van het betrokken stelsel.

(cf. punten 101, 120-121)

3. Het Gerecht is weliswaar verplicht een volledige toetsing van de door de Commissie verrichte kwalificatie als staatssteun te verrichten en dus na te gaan of de uit deze regeling voortvloeiende differentiatie tussen ondernemingen niet een gevolg is van de aard en de opzet van het belastingstelsel waarvan deze regeling deel uitmaakt, doch zijn toetsing met betrekking tot de vraag of een maatregel binnen de werkingssfeer van artikel 107, lid 1, VWEU valt, is beperkt wanneer de door de Commissie verrichte beoordelingen technisch of ingewikkeld zijn. Het Gerecht dient echter eerst vast te stellen dat die beoordelingen technisch of ingewikkeld zijn, omdat het anders van een onjuiste rechtsopvatting blijk zou geven door geen volledige toetsing te verrichten.

(cf. punten 102-104)

4. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 106-107)

5. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 136-137)
Een uit een grensoverschrijdende omzetting ontstane vennootschap valt noodzakelijkerwijs alleen onder het nationale recht van de lidstaat van ontvangst, dat het vereiste aanknopingspunt en de oprichting en werking van deze vennootschap regelt. Bijgevolg mag de uitdrukking „voor zover diens recht dit toestaat” aan het einde van punt 112 van het arrest van 16 december 2008, Cartesio (C-210/06), niet aldus worden uitgelegd dat zij erop is gericht de wettelijke regeling van de lidstaat van ontvangst inzake de omzetting van vennootschappen onmiddellijk buiten de werkingssfeer van de regels van het VWEU inzake de vrijheid van vestiging te doen vallen, maar moet zij aldus worden uitgelegd dat zij de eenvoudige overweging weerspiegelt dat een op grond van een nationale rechtsorde opgerichte vennootschap enkel bestaat krachtens de nationale wetgeving, die aldus de oprichting van de vennootschap „toestaat”, indien is voldaan aan de uit dien hoofde gestelde voorwaarden.

De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die, ofschoon zij bepaalt dat vennootschappen naar intern recht mogen worden omgezet, niet op algemene wijze toestaat dat een vennootschap die onder het recht van een andere lidstaat valt, wordt omgezet in een vennootschap naar nationaal recht door een dergelijke vennootschap op te richten.

Het verschil in behandeling naargelang het een grensoverschrijdende of een interne omzetting betreft, kan niet worden gerechtvaardigd door het ontbreken van regels van afgeleid recht van de Unie. Voorts kunnen dwingende redenen van algemeen belang, zoals de bescherming van de belangen van de schuldeisers, de minderheidsaandeelhouders en de werknemers, alsook de waarborging van de doeltreffendheid van de fiscale controles en de eerlijkheid van de handelstransacties, weliswaar een maatregel rechtvaardigen die de vrijheid van vestiging beperkt, op voorwaarde dat een dergelijke beperkende maatregel geschikt is om de nagestreefde doelen te verwezenlijken en niet verder gaat dan wat nodig is om deze te bereiken. Een dergelijke rechtvaardiging ontbreekt echter wanneer de betrokken nationale regeling algemeen grensoverschrijdende omzettingen weigert, waarbij dergelijke verrichtingen zelfs worden verhinderd wanneer de hierboven vermelde belangen niet zijn bedreigd. Hoe dan ook gaat een dergelijke regel verder dan wat noodzakelijk is om de doelstellingen inzake bescherming van de voormelde belangen te bereiken.

(cf. punten 38, 39-41, dictum 1)
Om te beginnen vallen „Leningen” immers onder rubriek XI van bijlage I bij richtlijn 88/361 voor de uitvoering van artikel 67 van het Verdrag, zonder dat is gepreciseerd of het gaat om leningen om niet dan wel om leningen onder bezwarende titel en zonder dat het specifieke voorwerp ervan is aangegeven. Vervolgens moet, om uit te maken of de fiscale behandeling van bepaalde verrichtingen door een lidstaat onder de bepalingen inzake het vrije verkeer van kapitaal valt, geen onderscheid worden gemaakt tussen verrichtingen in geld en verrichtingen in natura. Ten slotte blijkt uit de indeling van nalatenschappen en legaten in bovengenoemde rubriek dat de omstandigheid dat een verrichting om niet plaatsvindt, op zich niet belet dat deze verrichting wordt aangemerkt als kapitaalverkeer in de zin van artikel 56 EG. Bovendien verschaft bruikleen om niet van een personenauto een voordeel met een bepaalde economische waarde die overeenstemt met de prijs voor het gebruik van een huurauto van hetzelfde type en voor dezelfde duur.

Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke de inwoners die een in een andere lidstaat geregistreerd voertuig hebben geleend van een inwoner van laatstgenoemde staat, bij aanvang van het gebruik van dit voertuig op het nationale wegennet gehouden zijn tot betaling van het volledige bedrag van een belasting die normaliter verschuldigd is ter zake van de registratie van een voertuig in eerstgenoemde lidstaat, zonder dat rekening wordt gehouden met de duur van het gebruik van dit voertuig op dit wegennet en zonder dat deze personen aanspraak op vrijstelling of teruggaaf kunnen maken wanneer dit voertuig niet is bestemd om hoofdzakelijk in eerstgenoemde lidstaat duurzaam te worden gebruikt of daar feitelijk niet duurzaam wordt gebruikt.

Zo de niet in een lidstaat geregistreerde voertuigen bestemd zijn om hoofdzakelijk op het grondgebied van die lidstaat duurzaam te worden gebruikt of daar feitelijk duurzaam worden gebruikt, bestaat er in feite geen verschil in behandeling tussen een inwoner van die staat die kosteloos een dergelijk voertuig gebruikt, en de persoon die een in diezelfde lidstaat geregistreerd en dus daar aan de registratiebelasting onderworpen voertuig in dezelfde omstandigheden gebruikt. Daardoor is het vereiste van een belasting bij aanvang van het gebruik op het nationale wegennet van de betrokken lidstaat van niet in deze staat geregistreerde voertuigen gerechtvaardigd, zoals het geval is voor de belasting die verschuldigd is bij registratie van een voertuig in die staat. Er bestaat daarentegen een werkelijk verschil in behandeling tussen de twee bedoelde categorieën personen en de betrokken belasting is niet gerechtvaardigd wanneer de voertuigen niet bestemd zijn om hoofdzakelijk duurzaam te worden gebruikt of daar niet duurzaam worden gebruikt. In deze omstandigheden is de band tussen deze voertuigen en het grondgebied van de lidstaat immers onvoldoende ter rechtvaardiging van de heffing van een belasting die normaliter verschuldigd is bij registratie van een voertuig in deze staat.

(cf. punten 50-52, 56 en dictum)
—

met artikel 53, lid 1, sub a, van deze richtlijn onverenigbare gunningscriteria heeft vastgesteld door te bepalen dat wanneer bepaalde te leveren producten van bepaalde keurmerken zijn voorzien, daarvoor in het kader van de keuze van de economisch voordeligste aanbieding een bepaald aantal punten zal worden toegekend, zonder de uitgangspunten van die keurmerken te hebben opgesomd of te hebben bepaald dat het bewijs dat een product aan die criteria voldoet, met elk passend middel kan worden geleverd;
—

kunnen de voor de samenstelling van deze databank vereiste aanzienlijke inspanningen en deskundigheid op zich geen grond opleveren voor een dergelijke auteursrechtelijke bescherming indien daarbij geen blijk wordt gegeven van originaliteit bij de keuze of de rangschikking van de in deze databank opgenomen gegevens. In de eerste plaats volgt namelijk uit artikel 3, lid 2, van richtlijn 96/9, gelezen in samenhang met punt 15 van de considerans ervan, dat de auteursrechtelijke bescherming waarin deze richtlijn voorziet, betrekking heeft op de „structuur” en niet op de „inhoud” van de databank en dus evenmin op de wezenlijke gegevens ervan. De begrippen „keuze” en „rangschikking” in de zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn betreffen respectievelijk de selectie en de ordening van gegevens, waarmee de maker structuur aanbrengt in de databank. Deze begrippen hebben evenwel geen betrekking op de creatie van de in de databank opgenomen gegevensitems. In de tweede plaats verwijst het begrip „eigen intellectuele schepping van de maker”, zoals blijkt uit punt 16 van de considerans van richtlijn 96/9, naar het oorspronkelijkheidscriterium. Wat de samenstelling van een databank betreft, is aan dit oorspronkelijkheidscriterium voldaan wanneer de maker ervan, bij de keuze of de rangschikking van de gegevens van deze databank, zijn creatieve vaardigheden op een originele manier tot uiting brengt door het maken van vrije en creatieve keuzes. Aan dit criterium is echter niet voldaan wanneer voor de samenstelling van de databank technische overwegingen, regels of beperkingen gelden die geen ruimte laten voor creatieve vrijheid. Bijgevolg mogen bij de vaststelling of een databank ingevolge deze richtlijn in aanmerking komt voor auteursrechtelijke bescherming, geen andere criteria dan het oorspronkelijkheidscriterium worden gehanteerd. (cf. punten 30, 32, 37-40, 45-46, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van dieren tijdens vervoer – Algemene voorwaarden – Minimumhoogte van dierenafdelingen

(Verordening nr. 1/2005 van de Raad)

2. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van dieren tijdens vervoer – Algemene voorwaarden – Regelmatige controle van welzijn van dieren tijdens vervoer

(Verordening nr. 1/2005 van de Raad)

3. Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van dieren tijdens vervoer – Algemene voorwaarden – Beschikbaar vloeroppervlak per dier

(Verordening nr. 1/2005 van de Raad)

Samenvatting

1. Verordening nr. 1/2005 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en daarmee samenhangende activiteiten verzet zich niet ertegen dat een lidstaat normen voor het wegvervoer van varkens uitvaardigt, die met het oog op meer rechtszekerheid, met inachtneming van het doel van bescherming van het welzijn van de dieren en zonder dienaangaande buitenmatige criteria aan te leggen, de eisen van deze verordening inzake minimumbinnenhoogte van de dierenafdelingen preciseren, voor zover deze normen geen extra kosten of technische moeilijkheden meebrengen in het nadeel van hetzij de producenten van de lidstaat die deze normen heeft vastgesteld, hetzij de producenten van andere lidstaten die hun producten naar of via de eerste lidstaat willen uitvoeren, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan rekening houdend met de criteria die met inachtneming van verordening nr. 1/2005 algemeen worden aanvaard door de andere lidstaten dan die waarvan de betrokken normen afkomstig zijn. Strengere overgangsnormen inzake de minimumbinnenhoogte van de dierenafdelingen voor reizen van meer dan acht uur voor varkens van meer dan 40 kg kunnen evenwel niet als evenredig gelden wanneer diezelfde lidstaat in het kader van de gemeenrechtelijke regeling minder dwingende normen op dat gebied heeft vastgesteld.

(cf. punten 59, 60, 68 en dictum)

2. Verordening nr. 1/2005 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en daarmee samenhangende activiteiten verzet zich ertegen dat een lidstaat normen voor het wegvervoer van varkens uitvaardigt ter precisering van de eisen van deze verordening inzake de toegang tot de dieren om hun welzijn regelmatig te controleren, die slechts de reizen van meer dan 8 uur betreffen.

Anders dan gold in het kader van de regeling van richtlijn 91/628 en verordening nr. 411/98, zijn de bepalingen van verordening nr. 1/2005 betreffende de inspectie van de dieren tijdens de reis immers van toepassing op alle vervoermiddelen, ongeacht de reistijd.

(cf. punten 62, 68 en dictum)

3. Verordening nr. 1/2005 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en daarmee samenhangende activiteiten verzet zich niet ertegen dat een lidstaat normen uitvaardigt volgens welke bij wegvervoer van varkens die dieren moeten beschikken over een minimumoppervlakte die varieert op basis van hun gewicht, waarbij een oppervlakte van 0,42 m 2 voor een dier van 100 kg bij een reistijd van minder dan 8 uur en van 0,50 m 2 bij een langere reistijd geldt.

(cf. punt 68 en dictum)
Bij antidumpingonderzoeken betreffende de invoer uit onder meer China wordt de normale waarde vastgesteld overeenkomstig artikel 2, leden 1 tot en met 6, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96, indien wordt aangetoond dat een of meer producenten bij wie een onderzoek moet worden ingesteld, het betrokken soortgelijke product onder marktvoorwaarden produceren en verkopen. De bewijslast rust dienaangaande op de producent die voor de status van marktgerichte onderneming in aanmerking wenst te komen. De instellingen van de Unie hoeven dan ook niet te bewijzen dat de producent niet voldoet aan de voorwaarden om voor deze status in aanmerking te komen. Het staat daarentegen aan deze instellingen om te beoordelen of het door de betrokken producent geleverde bewijs volstaat om aan te tonen dat is voldaan aan de in artikel 2, lid 7, sub c, eerste alinea, van die verordening gestelde criteria om bedoelde status te kunnen verlenen, en aan de rechter van de Unie om na te gaan of die beoordeling niet op een kennelijke onjuistheid berust.

(cf. punten 31-32)