ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In de meeste gevallen moet het bestaan van een de mededinging verstorende gedraging of overeenkomst worden afgeleid uit een samenloop van omstandigheden en aanwijzingen die, in hun totaliteit beschouwd, bij gebreke van een andere coherente verklaring, het bewijs kunnen vormen dat de mededingingsregels zijn geschonden. Met name bij een inbreuk die zich over verschillende jaren uitstrekt, staat het feit dat er geen rechtstreeks bewijs is dat een onderneming gedurende een bepaald tijdvak heeft deelgenomen aan deze inbreuk, er niet aan in de weg dat die deelname ook voor dit tijdvak wordt vastgesteld, mits deze vaststelling op objectieve en onderling overeenstemmende aanwijzingen berust, waarbij met het feit dat deze vennootschap zich niet publiekelijk heeft gedistantieerd, rekening kan worden gehouden.

Een onderneming die aan een enkele en complexe inbreuk op de mededingingsregels heeft deelgenomen door middel van specifieke gedragingen die een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging met een de mededinging beperkend doel in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU vormden en die een bijdrage aan de verwezenlijking van de inbreuk in zijn geheel beoogden te leveren, kan voor de gehele duur van haar deelneming aan die inbreuk eveneens aansprakelijk zijn voor de gedragingen van andere ondernemingen in het kader van diezelfde inbreuk. Dat is het geval wanneer vaststaat dat deze onderneming door haar eigen gedrag wilde bijdragen aan de door alle deelnemers nagestreefde gemeenschappelijke doelstellingen en dat zij kennis had van de inbreuk makende gedragingen die door andere ondernemingen werden overwogen of verricht in hun streven naar dezelfde doelstellingen, of dat zij deze redelijkerwijze kon voorzien en bereid was het risico daarvan te aanvaarden.

Om verschillende handelingen als één enkele voortdurende inbreuk te kunnen aanmerken, hoeft niet te worden nagegaan of zij complementair zijn, in die zin dat elk ervan is bedoeld om het hoofd te bieden aan een of meer gevolgen van de normale mededinging, en dat zij door hun wisselwerking bijdragen tot de verwezenlijking van het geheel van de de mededinging beperkende gevolgen dat de daders beogen, en dit in het kader van een globaal plan met één enkel doel.

Bovendien verwijst de tekst van artikel 101, lid 1, VWEU algemeen naar alle overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die, hetzij in horizontale hetzij in verticale betrekkingen, de mededinging op de interne markt vervalsen, ongeacht de markt waarop de partijen werkzaam zijn en ongeacht het feit dat slechts het commerciële gedrag van een van die partijen door de termen van de betrokken afspraken wordt geraakt.

(zie punten 61, 63, 64)
Het onderscheid tussen prestaties die binnen de werkingssfeer van verordening nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels vallen, en prestaties die van die werkingssfeer zijn uitgesloten, hangt niet af van de vraag of een prestatie in de nationale wetgeving al dan niet wordt aangemerkt als een socialezekerheidsprestatie, maar berust in wezen op de kenmerkende elementen van elke prestatie, met name het doel waarop zij is gericht en de voorwaarden waaronder zij wordt toegekend.

De in artikel 3, lid 1, onder d), van verordening nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels bedoelde uitkeringen bij ouderdom hebben als voornaamste kenmerk dat zij ertoe strekken het levensonderhoud te waarborgen van personen die bij het bereiken van een bepaalde leeftijd hun betrekking opgeven en niet meer verplicht zijn zich ter beschikking van de diensten voor arbeidsbemiddeling te houden.

Als een ouderdomsuitkering in de zin van deze bepaling kan niet worden aangemerkt een kerstgratificatie die niet uitsluitend wordt uitbetaald aan rechthebbenden op een ouderdomspensioen, een vervroegd ouderdomspensioen of een ouderdomspensioen van de krijgsmacht en de politie, maar waarvan de kring van rechthebbenden zich ook uitstrekt tot personen die andere soorten pensioenen genieten, met name een invaliditeitspensioen, een sociaal pensioen, een weduwe‑ of weduwnaarspensioen of een wezenpensioen, en waarvan het doel niet uitsluitend afhangt van het soort pensioen dat zij moet aanvullen.

Dat is met name het geval wanneer het eigenlijke doel van de als kerstgratificatie betaalde toeslag, waarvan de toekenning niet afhangt van de individuele en discretionaire beoordeling van de persoonlijke behoeften van de aanvrager door de bevoegde autoriteiten, erin bestaat de moeilijke sociale situatie van uitkeringsgerechtigden met een gering inkomen te verlichten tijdens een periode waarin zij de economische en sociale last van hun geringe inkomen persoonlijk kunnen ondervinden. Dat doel blijkt ook uit het feit dat personen die meerdere wettelijke pensioenen genieten, de kerstgratificatie slechts eenmaal ontvangen en alleen voor zover de som van de pensioenbedragen niet hoger is dan de vastgestelde drempel.

(cf. punten 52, 55, 57, 60, 61)
Afgezien van bijzondere gevallen, zoals met name die welke in de Reglementen voor de procesvoering van de rechterlijke instanties van de Unie zijn vermeld, kan de Unierechter zijn beslissing niet baseren op een ambtshalve opgeworpen rechtsmiddel, ook al is dat van openbare orde, zonder partijen eerst te hebben verzocht om hun opmerkingen daarover kenbaar te maken. Een dergelijk bijzonder geval, waarin partijen niet hoeft te worden verzocht hun opmerkingen over een middel kenbaar te maken, doet zich voor wanneer enerzijds de Commissie voldoende gelegenheid heeft gehad om haar middelen en argumenten betreffende de duur van de termijn van artikel 100, lid 5, van verordening nr. 1083/2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds voor te dragen in een contradictoire procedure naar aanleiding van eerdere zaken die in wezen identieke feitelijke en juridische kwesties betroffen, en anderzijds de uitlegging die in die zaken aan die bepaling is gegeven, moet worden beschouwd als vaste rechtspraak, aangezien het Hof ze in meerdere latere zaken heeft bevestigd.

(cf. punten 57‑61)
Artikel 13, B, onder a), van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680, moet aldus worden uitgelegd dat de dienst die erin bestaat dat een van de verkoper van een tweedehandsauto onafhankelijke marktdeelnemer tegen betaling van een vast bedrag een garantie verstrekt voor het geval dat zich aan bepaalde onderdelen van deze auto een mechanisch defect voordoet, een vrijgestelde handeling ter zake van verzekering in de zin van deze bepaling vormt.

Los van de vraag of een overeenkomst is gesloten tussen de koper van een tweedehandsauto en een marktdeelnemer die onafhankelijk is van de wederverkoper van deze auto, waarbij deze wederverkoper slechts optreedt als tussenpersoon, dan wel of de overeenkomst in eigen naam maar voor rekening van de koper door deze wederverkoper is gesloten, dan wel of de wederverkoper de rechten uit de overeenkomst die hij in eigen naam en voor eigen rekening met de onafhankelijke marktdeelnemer heeft gesloten, overdraagt aan de koper, is het begrip „handeling ter zake van verzekering” in de zin van artikel 13, B, onder a), van de Zesde richtlijn namelijk voldoende ruim om elk van deze situaties te omvatten.

Daarenboven kan de kwalificatie van een prestatie als „handeling ter zake van verzekering” in de zin van artikel 13, B, onder a), van de Zesde richtlijn niet afhangen van de wijze waarop de verzekeraar het door hem gedekte risico beheert en de precieze premie berekent. In dat verband is de essentie van de „handeling ter zake van verzekering” in de zin van artikel 13, B, onder a), van de Zesde richtlijn, dat de verzekerde zichzelf beschermt tegen het risico van een onzeker, maar potentieel ernstig financieel verlies tegen betaling van een zekere, maar in de hoogte beperkte premie.

Tot slot moeten de verrichting van een dergelijke prestatie en de verkoop van de tweedehandsauto in beginsel worden beschouwd als afzonderlijke en zelfstandige prestaties die vanuit het oogpunt van de belasting over de toegevoegde waarde afzonderlijk moeten worden behandeld. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om vast te stellen of de verkoop van een tweedehandsauto en de garantie die wordt verstrekt door een van de verkoper van deze auto onafhankelijke marktdeelnemer voor het geval dat zich aan bepaalde onderdelen van deze auto een mechanisch defect voordoet, dusdanig onderling zijn verbonden dat zij moeten worden beschouwd als één handeling, dan wel of zij zelfstandige handelingen vormen.

(cf. punten 38, 41, 42, 58 en dictum).
In het kader van een hogere voorziening heeft een partij er belang bij een memorie van antwoord in te dienen wanneer zij niet tijdig is opgekomen tegen een besluit van de Commissie waarbij zij gezamenlijk en hoofdelijk met een andere onderneming is veroordeeld voor een inbreuk op de mededingingsregels, zodat dit besluit definitief is geworden ten opzichte van haar, en zij dus de opgelegde geldboete alleen zal moeten betalen, en niet hoofdelijk met de andere onderneming, indien het Hof de hogere voorziening van de hoofdelijk aansprakelijke onderneming toewijst en het besluit nietig verklaart voor zover het betrekking heeft op die andere onderneming.

Dit is het geval wanneer een moedermaatschappij op eigen verzoek actuele informatie ontvangt over de staat van de betrokken productmarkt die verder gaat dan waar zij recht op heeft, zij haar dochteronderneming nauwkeurige instructies geeft over de wijze waarop deze zich op die markt dient te gedragen, en in dat kader bedreigingen uit die gebaseerd zijn op een belangrijk drukkingsmiddel waarover zij ten aanzien van deze dochteronderneming beschikt, en deze laatste, die bang is om failliet te gaan, zich inspant om aan de verwachtingen van haar moedermaatschappij te voldoen.

Een onderneming kan rechtstreeks hebben deelgenomen aan alle mededingingsverstorende gedragingen die samen één enkele voortdurende inbreuk op de mededingingsregels van de Unie vormen, in welk geval de Commissie haar aansprakelijk mag stellen voor al deze gedragingen en dus voor deze inbreuk in haar geheel. Het is ook mogelijk dat een onderneming slechts rechtstreeks heeft deelgenomen aan een deel van de mededingingsverstorende gedragingen die samen één enkele voortdurende inbreuk vormen, maar op de hoogte was van alle andere inbreukmakende gedragingen die de andere karteldeelnemers met het oog op die doelstellingen planden of verrichtten, of deze gedragingen redelijkerwijs kon voorzien en bereid was het risico ervan te aanvaarden. Ook in een dergelijk geval mag de Commissie deze onderneming aansprakelijk stellen voor alle mededingingsverstorende gedragingen die samen deze inbreuk vormen, en dus voor de inbreuk in haar geheel.

Wanneer een onderneming daarentegen rechtstreeks heeft deelgenomen aan een of meerdere van de mededingingsverstorende gedragingen die één enkele voortdurende inbreuk vormen, maar niet is bewezen dat zij met haar eigen gedrag heeft willen bijdragen aan alle gemeenschappelijke doelstellingen van de andere karteldeelnemers en op de hoogte was van alle andere inbreukmakende gedragingen die deze deelnemers met het oog op die doelstellingen planden of verrichtten, of deze gedragingen redelijkerwijs kon voorzien en bereid was het risico ervan te aanvaarden, mag de Commissie haar enkel aansprakelijk stellen voor de gedragingen waaraan zij rechtstreeks heeft deelgenomen en voor de gedragingen die de andere deelnemers planden of verrichtten met het oog op dezelfde doelstellingen als die welke zij nastreefde en waarvoor is bewezen dat zij deze kende of redelijkerwijs kon voorzien en bereid was het risico ervan te aanvaarden.

(cf. punten 156‑160)
Door een belastingregeling vast te stellen en te handhaven, volgens welke het voordeel van het uitstel van de heffing van belasting over de meerwaarde die is gerealiseerd bij de overdracht onder bezwarende titel van een investeringsgoed dat deel uitmaakt van het vermogen van een op het nationale grondgebied gelegen vaste inrichting van de belastingplichtige, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat die meerwaarde wordt geherinvesteerd voor de aankoop van vervangende goederen die deel zullen uitmaken van het vermogen van een op hetzelfde grondgebied gelegen vaste inrichting van de belastingplichtige, komt een lidstaat de krachtens artikel 49 VWEU en artikel 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet na.

Een dergelijk verschil in behandeling ter zake van het uitstel van de heffing van belasting over meerwaarde kan immers een liquiditeitsnadeel meebrengen voor de belastingplichtige die deze meerwaarde wil herinvesteren voor de aankoop van vervangende goederen voor een op het grondgebied van een andere lidstaat gelegen vaste inrichting. Dit verschil in behandeling is op zijn minst van dien aard dat het een herinvestering buiten het nationale grondgebied minder aantrekkelijk maakt dan een herinvestering op dit grondgebied, en kan niet worden verklaard door objectief verschil in situatie.

Ofschoon de heffing van belasting over de meerwaarde naar aanleiding van de herinvestering van die meerwaarde voor de aankoop van vervangende goederen buiten het nationale grondgebied gerechtvaardigd kan zijn om redenen inzake de noodzaak om de verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten te handhaven, gaat een dergelijke nationale regeling, volgens welke in alle gevallen de belasting over deze meerwaarde onmiddellijk wordt geheven wanneer deze meerwaarde buiten het nationale grondgebied wordt geherinvesteerd, wegens het bestaan van maatregelen die de vrijheid van vestiging minder aantasten dan onmiddellijke belastingheffing, verder dan noodzakelijk is voor de verwezenlijken van het doel inzake handhaving van de verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten.

Aan de belastingplichtige moet de keuze worden gelaten tussen, enerzijds, onmiddellijke betaling van die belasting en, anderzijds, uitgestelde betaling van het bedrag van deze belasting, in voorkomend geval inclusief rente overeenkomstig de toepasselijke nationale regeling.

Voor zover niet is bewezen dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen het betrokken fiscale voordeel en de opheffing van dat voordeel door een bepaalde belastingheffing, kan een dergelijke beperking niet worden gerechtvaardigd door de noodzaak om de samenhang van het nationale belastingstelsel te waarborgen.

(cf. punten 58‑60, 67, 72, 74, 83 en dictum)
Inzonderheid is de verwijzing in artikel 8, lid 3, van besluit 2005/387 naar artikel 34, lid 2, onder c), EU in dit verband irrelevant, daar de uitdrukkelijke keuze van de Raad om in de besluiten 2013/129 en 2013/496 niet deze laatste bepaling te vermelden, maar het VWEU en artikel 8, lid 3, van besluit 2005/387, duidelijk aangeeft dat de besluiten 2013/129 en 2013/496 op deze laatste bepaling als zodanig zijn gebaseerd.

Aangezien de regels betreffende de besluitvorming van de instellingen van de Unie zijn vastgelegd in de Verdragen en niet ter beschikking staan van de lidstaten of van de instellingen zelf, kunnen alleen de Verdragen in bijzondere gevallen een instelling de bevoegdheid geven om een besluitvormingsprocedure die erin is vastgelegd, te wijzigen. Wanneer een instelling de mogelijkheid had om afgeleide rechtsgrondslagen vast te stellen, hetzij door versterking hetzij door verzwakking van de regels voor de vaststelling van een handeling, zou daarmee aan die instelling een wetgevende bevoegdheid wordt verleend die hetgeen in de Verdragen is vastgelegd, te boven gaat.

Deze oplossing moet niet alleen worden toegepast op de afgeleide rechtsgrondslagen voor de totstandkoming van wetgevende handelingen, maar eveneens op in een handeling van afgeleid recht voorziene rechtsgrondslagen op basis waarvan maatregelen ter uitvoering van die handeling kunnen worden getroffen door versterking of afzwakking van de in de Verdragen vastgelegde regels voor de totstandkoming van dergelijke maatregelen.

Volgens de Verdragen immers bepalen het Parlement en de Raad weliswaar sommige van de regels inzake de uitoefening van de uitvoerende bevoegdheden door de Commissie, maar dat neemt niet weg dat de in de verdragen neergelegde specifieke regels voor de vaststelling van uitvoerende maatregelen de instellingen evenzeer binden als die inzake de totstandkoming van wetgevende handelingen en dat handelingen van afgeleid recht er dus niet mee in tegenspraak mogen zijn.

(cf. punten 42‑44)
Door een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde van 3 % toe te passen op de levering van digitale of elektronische boeken komt een lidstaat de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 96 tot en met 99, 110 en 114 van richtlijn 2006/112 betreffende het algemene stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/88, gelezen in samenhang met de bijlagen II en III bij deze richtlijn en met verordening nr. 282/2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112.

Uit de bewoordingen van punt 6 van bijlage III bij richtlijn 2006/112 blijkt immers dat het verlaagde tarief van belasting over de toegevoegde waarde van toepassing is op de handeling bestaande in de levering van een boek op een fysieke drager. Hoewel een elektronisch boek slechts kan worden gelezen met behulp van een fysieke drager, zoals een computer, is deze drager niet begrepen in de levering van elektronische boeken. Bovendien had de Uniewetgever, zoals blijkt uit artikel 98, lid 2, tweede alinea, van deze richtlijn, de bedoeling om de mogelijkheid uit te sluiten om een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde toe te passen op langs elektronische weg verrichte diensten. De levering van elektronische boeken vormt een dergelijke dienst, aangezien zij niet kan worden aangemerkt als een levering van goederen in de zin van artikel 14, lid 1, van deze richtlijn doordat een elektronisch boek niet als een lichamelijke zaak kan worden aangemerkt.. Daarenboven beantwoordt de levering van elektronische boeken aan de definitie van het in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 282/2011 omschreven begrip langs elektronische weg verrichte dienst. Een dergelijke levering valt voorts evenmin onder punt 9 van bijlage III bij richtlijn 2006/112, dat ziet op diensten door en auteursrechten voor schrijvers, componisten en uitvoerende kunstenaars.

Aan deze uitlegging wordt niet afgedaan door het beginsel van fiscale neutraliteit, aangezien de werkingssfeer van een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde, bij gebreke van een duidelijke bepaling, niet op grond van dit beginsel kan worden uitgebreid. Punt 6 van bijlage III bij richtlijn 2006/112 vormt geen bepaling die de werkingssfeer van de verlaagde tarieven van belasting over de toegevoegde waarde ondubbelzinnig uitbreidt tot de levering van elektronische boeken. Integendeel, een dergelijke levering valt niet onder die bepaling.

(cf. punten 35, 36, 40‑43, 50, 51, 61, 71 en dictum)
Artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat de begrippen „eigenlijk voorwerp van de overeenkomst” en „gelijkwaardigheid van enerzijds de prijs of vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten” in beginsel niet zien op soorten bedingen in kredietovereenkomsten tussen verkopers en consumenten die de kredietgever onder bepaalde voorwaarden machtigen de rentevoet eenzijdig te wijzigen en bedingen die voorzien in een „risicoprovisie” voor die kredietgever. Het staat echter aan de verwijzende rechterlijke instantie om de juistheid van die kwalificatie van die contractuele bedingen te onderzoeken rekening houdend met de aard, de algehele opzet en de voorwaarden van de betrokken overeenkomsten, alsmede met de juridische en feitelijke context van die bedingen.

Contractuele bedingen die onder het begrip „eigenlijk voorwerp van de overeenkomst” in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 vallen, zijn immers die bedingen welke de kern van de prestaties van die overeenkomst bepalen en als dusdanig die overeenkomst kenmerken. Bedingen die een aanvulling zijn op de bedingen die de kern van de contractuele verhouding bepalen, kunnen daarentegen niet onder het begrip „eigenlijk voorwerp van de overeenkomst” vallen. Uit artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 volgt voorts dat de tweede categorie bedingen waarvan het eventueel oneerlijke karakter niet mag worden beoordeeld, een beperkte toepassing heeft, aangezien zij enkel de gelijkwaardigheid betreft van enerzijds de prijs of vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten. Die uitsluiting valt te verklaren door het feit dat er geen tabellen of juridische criteria bestaan die de toetsing van die gelijkwaardigheid kunnen omlijnen en sturen.

Bedingen inzake de door de consument aan de kredietgever verschuldigde tegenprestatie of bedingen die invloed hebben op de werkelijke prijs die door de consument aan de kredietgever moet worden betaald, behoren bijgevolg in beginsel niet tot die tweede categorie bedingen, behalve met betrekking tot de vraag naar de gelijkwaardigheid van enerzijds het in de overeenkomst vastgelegde bedrag van de tegenprestatie of de prijs en anderzijds de door de kredietgever als tegenprestatie verrichte dienst.

(cf. punten 54‑56, 78 en dictum)
Artikel 3, lid 3, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop en artikel 1, lid 3, van richtlijn 2008/118 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12 moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijnen vallende producten, zoals smeeroliën die voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof worden gebruikt, worden onderworpen aan een heffing waarvoor dezelfde regels gelden als voor de in die richtlijnen opgenomen regeling betreffende de geharmoniseerde accijns, voor zover de toepassing van die heffing op bedoelde producten in het handelsverkeer tussen lidstaten geen aanleiding geeft tot formaliteiten in verband met het overschrijden van grenzen.

In dat verband kunnen de eisen in het kader van de voor die producten geldende nationale regeling van schorsing van de accijns, die zowel voor producten die vanuit een andere lidstaat worden ingevoerd als voor producten die worden verworven op de nationale markt gelden, niet worden aangemerkt als formaliteiten in verband met het overschrijden van een grens.

Bovendien kunnen niet worden geacht formaliteiten in verband met het overschrijden van grenzen te vormen, verplichtingen in het kader van de regeling van betaling van de accijns, namelijk het aangeven van de voorgenomen intracommunautaire verwerving en het stellen van zekerheid voor de betaling van de accijns, aangezien zij moeten worden vervuld voordat de producten de grens overschrijden, het stellen van zekerheid verband houdt met het belastbare feit van het accijnsrecht, en die formaliteiten overeenkomen met de voorschriften die de personen die de accijns moeten betalen, dienen na te leven ingevolge artikel 34, lid 2, eerste alinea, onder a), van richtlijn 2008/118. Evenzo kunnen niet worden geacht formaliteiten in verband met het overschrijden van grenzen te vormen, verplichtingen om een vereenvoudigde aangifte in te dienen, om de accijns te berekenen en deze te betalen binnen een termijn van tien dagen na de dag van het ontstaan van de belastingschuld, en om een boekhouding te voeren van de intracommunautaire verwervingen van accijnsproducten, die tot doel hebben ervoor te zorgen dat de verschuldigde accijns wordt betaald.

(cf. punten 38, 39‑43, 52 en dictum)