ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 19‑21, 60)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 25, 27, 41, 47, 50)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerk United Autoglas en beeldmerk AUTOGLASS (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 31‑36, 53, 59, 63, 64)

4. Gemeenschapsmerk – Beslissingen van het Bureau – Wettigheid – Onderzoek door de gemeenschapsrechter – Criteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 38)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 3 april 2013 (zaak R 206/2012‑2) inzake een oppositieprocedure tussen Belron Hungary Kft – Zug Branch en Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 36, 37)
10.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Gevaar voor associatie — Begrip dat slechts dient ter precisering van de draagwijdte van het verwarringsgevaar (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 75)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de Unierechter – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Middelen rechtens niet uiteengezet in het verzoekschrift – Algemene verwijzing naar andere stukken – Niet-ontvankelijkheid (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, 130, lid 1, en 132, lid 1) (cf. punten 16, 17)

2. Gemeenschapsmerk – Procedurevoorschriften – Motivering van de beslissingen – Artikel 75, eerste volzin, van verordening nr. 207/2009 – Zelfde draagwijdte als artikel 296 VWEU – Impliciete motivering door de kamer van beroep – Toelaatbaarheid – Voorwaarden (Art. 296 VWEU; verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 75, eerste volzin) (cf. punten 23, 24)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 33, 47, 57)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Aandachtsniveau van het publiek – Farmaceutische producten (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 34, 36)

5. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken METABIOMAX en BIOMAX (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 35, 45, 55, 60)

6. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punt 37)

7. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Zwak onderscheidend vermogen van het oudere merk – Invloed (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 58, 59)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 30 oktober 2012 (zaak R 2089/2011‑2) inzake een oppositieprocedure tussen Glaxo Group Ltd en Sofia Golam

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Sofia Golam wordt verwezen in de kosten.
9.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken — Gebruik van het teken in het economische verkeer — Begrip — Gebruik in de context van een handelsactiviteit dat een economisch voordeel beoogt (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4) (cf. punt 44)
In het bestreden besluit heeft de Commissie haar standpunt ter zake van de kwalificatie van de betrokken maatregelen als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU ten behoeve van TV2 gehandhaafd (overweging 153 van het bestreden besluit). Allereerst heeft zij geoordeeld dat de reclame-inkomsten uit de jaren 1995 en 1996 staatsmiddelen vormden (overweging 90 van het bestreden besluit) en daarna is zij, in het kader van het onderzoek naar het bestaan van een selectief voordeel, tot de conclusie gekomen dat de betrokken maatregelen niet voldeden aan de tweede en de vierde Altmark-voorwaarde (overweging 153 van het bestreden besluit). Terwijl de Commissie in beschikking TV2 I tot de conclusie was gekomen dat het bedrag van 628,2 miljoen DKK een met artikel 86, lid 2, EG onverenigbare overcompensatie vormde, heeft zij in het bestreden besluit echter geoordeeld dat dit bedrag een passende reserve aan eigen kapitaal voor TV2 A/S was (overweging 233 van het bestreden besluit). In het dispositief van het bestreden besluit heeft zij dan ook verklaard

„Artikel 1

De maatregelen die door Denemarken tussen 1995 en 2002 ten gunste van [TV2] ten uitvoer zijn gelegd in de vorm van middelen uit omroepbijdragen zijn, evenals de andere maatregelen die in het onderhavige besluit aan de orde zijn gesteld, verenigbaar met de interne markt in de zin van artikel 106, lid 2, [VWEU].”
60

Wat de informatie van categorie II betreft, moet worden opgemerkt dat de raadadviseur-auditeur terecht heeft vastgesteld dat deze informatie naar haar aard bekend is aan derden. Weliswaar valt de informatie over de prijzen die met elk van de klanten zijn overeengekomen, over de aantallen geleverde stukken en over de details van het commercieel beleid, die in de verkoopovereenkomsten tot uitdrukking komen, in beginsel onder het zakengeheim, maar in casu heeft verzoekster er juist voor gekozen om deze gegevens mee te delen aan de personen en entiteiten waarvoor zij worden geacht een geheim te vormen. Het zijn deze personen en entiteiten die bij uitstek in de gelegenheid verkeren om in het kader van hun commerciële beleid rekening te houden met deze geheimen en ze aldus te exploiteren teneinde verzoekster schade te berokkenen, doordat zij verzoeksters concurrenten zijn. Zoals de Commissie aanvoert, heeft verzoekster er dus voor gekozen om die informatie niet langer geheim te houden, maar ze rechtstreeks mee te delen aan haar concurrenten in ruil voor een onrechtmatige overeenkomst over hun toekomstige gedrag. Die onrechtmatige overeenkomst strekte ertoe de onzekerheid weg te nemen die inherent is aan een competitieve omgeving – die juist competitief is omdat dergelijke informatie geheim wordt gehouden, vooral voor concurrenten. Verzoekster kan dus niet met succes betogen dat de publicatie van de betrokken gegevens in de autoglasbeschikking ertoe zal leiden dat de kring van personen die over deze informatie beschikt, op ongerechtvaardigde wijze wordt vergroot, daar zij die informatie zelf rechtstreeks met haar voornaamste concurrenten heeft gedeeld. In deze context is het risico dat de betrokken informatie in handen zou vallen van verzoeksters concurrenten zonder voorwerp geworden als gevolg van verzoeksters eigen optreden. Aangezien het grote publiek als zodanig bovendien niet over de middelen beschikt om verzoeksters commerciële belangen te schaden, maakt het juridisch gezien geen verschil dat de betrokken informatie publiek beschikbaar zal worden.
69

In dit verband moet in herinnering worden gebracht dat de erkenning dat een ouder merk over een zwak onderscheidend vermogen beschikt, op zich niet in de weg staat aan de vaststelling dat sprake is van verwarringsgevaar (zie in die zin beschikking van 27 april 2006, L’Oréal/BHIM, C‑235/05 P, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 42‑45). Het onderscheidend vermogen van het oudere merk moet bij de beoordeling van het verwarringsgevaar weliswaar in aanmerking worden genomen, maar is slechts één van de elementen die bij deze beoordeling een rol spelen. Zelfs in het geval van een ouder merk met een zwak onderscheidend vermogen kan er dus sprake zijn van verwarringsgevaar, in het bijzonder wegens overeenstemming van de tekens en soortgelijkheid van de beoogde waren of diensten [zie arresten Gerecht van 16 maart 2005, L’Oréal/BHIM – Revlon (FLEXI AIR), T-112/03, Jurispr. blz. II-949, punt 61, en 13 december 2007, Xentral/BHIM – Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM), T-134/06, Jurispr. blz. II-5213, punt 70 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
112

Wat de beweerdelijk door de Commissie begane onrechtmatigheid betreft, voeren verzoeksters aan dat in casu is voldaan aan deze eerste voorwaarde om de instellingen aansprakelijk te stellen, rekening houdend met de voldoende gekwalificeerde onrechtmatigheden waarvan zowel in de verwerpingsbesluiten als in het besluit tot gunning van de betrokken opdracht blijk wordt gegeven. Zij verwijzen dienaangaande naar hun schrifturen in de zaak T‑91/12 en in de onderhavige zaak, waarbij zij meer in het bijzonder melding maken van de onrechtmatige gelijkstelling van de verslagen „vóór AOC” en „AOC Continuous Oversight Audit” met de in de aankondiging van de opdracht bedoelde verslagen over de jaarlijkse veiligheids- en beveiligingsaudit, de onrechtmatige weigering om rekening te houden met de in de bijlage bij hun brief van 20 december 2011 overgelegde verslagen, die schending oplevert van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de schending van artikel 89 van het Financieel Reglement en artikel 123, lid 1, derde alinea, van de uitvoeringsvoorschriften. Verzoeksters voegen daaraan toe dat ook de weigering van de Commissie om hun het gunningsbesluit mee te delen onrechtmatig is gelet op de wezenlijke vormvoorschriften die zij moet volgen en op de bepalingen van het Handvest van de grondrechten die een doeltreffende voorziening in rechte en toegang tot de documenten van de instellingen waarborgen.
53

Anderzijds dient erop te worden gewezen dat, om uit te maken of een door een overheidsinstantie voor het gebruik van een goed of een specifieke dienst in een bepaalde sector opgesteld tarief selectief is ten opzichte van bepaalde ondernemingen, met name dient te worden gekeken naar alle ondernemingen die dit goed of deze welbepaalde dienst gebruiken of kunnen gebruiken, en dient te worden onderzocht of slechts enkele van die ondernemingen een eventueel voordeel krijgen of kunnen krijgen. De situatie van de ondernemingen die het betrokken goed of de betrokken dienst niet willen of niet kunnen gebruiken, is dus niet rechtstreeks relevant om uit te maken of er sprake is van een voordeel. Met andere woorden, om uit te maken of een maatregel bestaande in een door een overheidsinstantie opgesteld tarief voor het gebruik van een goed dat of een dienst die door die instantie wordt aangeboden, selectief is, mag slechts rekening worden gehouden met de daadwerkelijke of potentiële klanten van die entiteit en met het goed of de specifieke dienst waarom het gaat, en niet met de klanten van andere ondernemingen uit de sector die soortgelijke goederen of diensten aanbieden. Oordelen dat elk niet-discriminerend tarief dat door een overheidsinstantie voor het gebruik van een goed of van een bepaalde dienst wordt toegepast, selectief is, zou overigens in wezen erop neerkomen dat het begrip „begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties” in artikel 107, lid 1, VWEU al te zeer wordt uitgebreid. Een eventueel voordeel dat door een overheidsinstantie in het kader van het verstrekken van specifieke goederen of diensten wordt toegekend, begunstigt dan ook slechts bepaalde ondernemingen indien ondernemingen die van dat goed of die dienst gebruikmaken of willen maken, in dat specifieke kader dat voordeel van die overheidsinstantie niet krijgen of niet kunnen krijgen.
57

Er zij evenwel aan herinnerd dat deze bepaling voor het BHIM enkel de verplichting meebrengt om een dergelijke beslissing inhoudelijk in acht te nemen wanneer die beslissing bestaat. Deze bepaling kan er daarentegen niet toe leiden dat wordt afgeweken van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 207/2009, dat bepaalt dat de absolute weigeringsgronden waarin lid 1 van dit artikel voorziet, ook van toepassing zijn indien die weigeringsgronden slechts in een deel van de Unie bestaan. Indien artikel 112, lid 2, sub b, van verordening nr. 207/2009 aldus wordt uitgelegd dat de kamer van beroep, wanneer zij uitspraak doet op een beroep tegen de afwijzing van een merkaanvraag door de onderzoeker op grond dat het aangevraagde merk een beschrijvend karakter heeft en onderscheidend vermogen mist in de zin van artikel 7, lid l, sub b en c, van verordening nr. 207/2009, een omstandig onderzoek dient te verrichten betreffende het onderscheidend vermogen van het teken in alle lidstaten, zelfs indien het duidelijk is dat dit teken in de perceptie van het relevante publiek voor de in de merkaanvraag aangeduide waren en diensten beschrijvend van aard is in de taal van één lidstaat, wordt afbreuk gedaan aan de draagwijdte van de in artikel 7, lid 2, van verordening nr. 207/2009 vastgestelde regel.
20.

Mededinging — Geldboeten — Bedrag — Vaststelling — Criteria — Niet-oplegging of vermindering van de geldboete in ruil voor de medewerking van de betrokken onderneming — Toekenning van voorwaardelijke immuniteit tegen geldboeten — Voorwaarde — Inlichtingen die de Commissie in staat moeten stellen zich een gedetailleerd en nauwkeurig beeld te vormen over de aard en de omvang van de vermoede inbreuk — Geen — Inlichtingen die het mogelijk moeten maken een gericht onderzoek te voeren naar de vermoede inbreuk [Art. 101 VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 23, lid 2; mededeling 2006/C 298/11 van de Commissie, punten 8, onder a), 9, onder a), en 18] (cf. punten 335‑338, 364)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 25)
De criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen van driedimensionale merken bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf, verschillen niet van die welke voor andere categorieën van merken gelden.

Evenwel dient er voor de toepassing van deze criteria rekening mee te worden gehouden dat de perceptie door de gemiddelde consument in het geval van een driedimensionaal merk bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf, niet noodzakelijk dezelfde is als bij een woord‑ of beeldmerk dat bestaat in een van het uiterlijk van de erdoor aangeduide waar onafhankelijk teken.

De gemiddelde consument is immers niet gewend om de herkomst van de waar bij gebreke van enig grafisch of tekstueel element af te leiden uit de vorm ervan of uit die van de verpakking, en in het geval van een dergelijk driedimensionaal merk zou het moeilijker kunnen zijn om het onderscheidend vermogen vast te stellen dan in het geval van een woord‑ of beeldmerk.

Bovendien wordt de kans groter dat de als merk aangevraagde vorm van een waar elk onderscheidend vermogen mist in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk naarmate deze vorm een grotere gelijkenis vertoont met de meest waarschijnlijke vorm van de betrokken waar. Alleen een merk dat op significante wijze afwijkt van de norm of van wat in de betrokken sector gangbaar is en daardoor de wezenlijke functie van herkomstaanduiding kan vervullen, heeft dus onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van deze verordening.

(cf. punten 20‑23)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria — Ouder merk dat een onderscheidende autonome plaats in het aangevraagde merk inneemt [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 19‑23, 36, 37)
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 12 maart 2015 – Vestel Iberia en Makro autoservicio mayorista/Commissie

(Zaken T‑249/12 en T‑269/12)

„Beroep tot nietigverklaring — Douane-unie — Boeking achteraf en kwijtschelding van invoerrechten — Kleurentelevisietoestellen uit Turkije — Verzoek van twee importeurs om kwijtschelding van invoerrechten — Verwijzing door de Commissie van de nationale autoriteiten naar een besluit met betrekking tot een andere importeur — Artikelen 871, leden 2 en 6, en 905, leden 2 en 6, van verordening (EEG) nr. 2454/93 — Geen rechtstreekse geraaktheid — Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke personen of rechtspersonen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken — Rechtstreeks geraakt — Criteria — Besluit van de Commissie waarbij wordt vastgesteld dat boeking achteraf van invoerrechten gerechtvaardigd is en kwijtschelding ervan niet gerechtvaardigd is in een bijzonder geval — Verzoek tot kwijtschelding van douanerechten — Verwijzing door de Commissie van de nationale autoriteiten naar een besluit betreffende een andere importeur — Beroep ingesteld door importeurs op wie het nationale besluit maar niet het besluit van de Commissie betrekking heeft — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (cf. punten 74‑88)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van besluit C (2010) 22 def. van de Commissie van 18 januari 2010, waarbij wordt vastgesteld dat boeking achteraf van invoerrechten gerechtvaardigd is en dat de kwijtschelding van die rechten niet gerechtvaardigd is in een bijzonder geval

Dictum

1) De zaken T‑249/12 en T‑269/12 worden gevoegd voor het onderhavige arrest.

2) De beroepen worden niet-ontvankelijk verklaard.

3) Vestel Iberia, SL en Makro autoservicio mayorista SA worden verwezen in de kosten.
1)

Besluit C(2011) 9992 van de Commissie van 22 december 2011 tot vermindering van de uit het Cohesiefonds toegekende bijstand voor de projecten „Maatregelen in het kader van de ontwikkeling van de tweede fase van het masterplan voor het beheer van vast stedelijk afval in de autonome regio Extremadura” (CCI nr. 2000.ES.16.C.PE.020), „Afvoerkanalen: middenstroomgebied Getafe en benedenstroomgebied van de Arroyo Culebro (stroomgebied van de Taag-waterzuivering)” (CCI nr. 2002.ES.16.C.PE.002), „Hergebruik van gezuiverd water voor de irrigatie van groenzones in Santa Cruz de Tenerife” (CCI nr. 2003.ES.16.C.PE.003) en „Technische bijstand voor het onderzoeken en opzetten van het project voor de uitbreiding en watervoorziening van de Mancomunidad de Algodor” (CCI nr. 2002.ES.16.C.PE.040) wordt nietig verklaard.
De mogelijkheid om een overeenkomst van tijdelijk functionaris te verlengen vormt slechts een mogelijkheid die ter beoordeling van het bevoegde gezag staat, daar de instellingen over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken om hun diensten te organiseren aan de hand van de hun toevertrouwde taken en om, met het oog daarop, het hun ter beschikking staande personeel tewerk te stellen, op voorwaarde dat die tewerkstelling in het belang van de dienst is.

Dienaangaande bepaalt artikel 8, eerste alinea, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie dat een tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, sub a, van die Regeling voor bepaalde of voor onbepaalde tijd kan worden aangesteld, en bepaalt artikel 2, sub a, van diezelfde Regeling dat het personeelslid, aangesteld om een ambt te vervullen waaraan een tijdelijk karakter is verleend, als tijdelijk functionaris wordt aangemerkt. Functionarissen van de openbare dienst van de Unie die op basis van een overeenkomst voor bepaalde tijd zijn aangesteld moeten er dus wel van op de hoogte zijn dat hun aanstelling tijdelijk is dat deze hen geen werkgarantie biedt.

Het Statuut biedt de ambtenaren daarentegen meer zekerheid van dienstbetrekking, aangezien de gevallen van definitieve beëindiging van de werkzaamheden tegen de zin van de betrokkene strikt zijn geregeld. Het begrip vast ambt bij één der instellingen in de zin van artikel 1 bis, lid 1, van het Statuut doelt immers slechts op die ambten die in de begroting uitdrukkelijk als vast zijn voorzien of in die begroting op soortgelijke wijze zijn aangeduid, daar elke andere uitlegging erop neer zou komen dat het aantal door de begrotingsautoriteit toegestane vaste ambten aanzienlijk wordt uitgebreid, waardoor zowel de bevoegdheden als de bedoelingen van die autoriteit worden miskend.

Dit betekent dat het Gerecht voor ambtenarenzaken, met de verplichting om eerst de mogelijkheid van een nieuwe tewerkstelling van de betrokken functionaris te onderzoeken, het karakter van de dienstverhouding van tijdelijk functionaris met een overeenkomst voor bepaalde tijd heeft gewijzigd, zoals die is voorzien in de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden.

(cf. punten 49, 51, 52 en 54)

Referentie:

Hof 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie, C-298/93 P, Jurispr. blz. I-3009, punt 38

Gerecht 18 april 1996, Kyrpitsis/ESC, T-13/95, JurAmbt. blz. I-A-167 en II-503, punt 52; Gerecht 15 oktober 2008, Potamianos/Commissie, T-160/04, JurAmbt. blz. I-A-2-75 en II-A-2-469, punt 30; Gerecht 8 september 2009, ETF/Landgren, T-404/06 P, Jurispr. blz. II-2841, punt 162 en aldaar aangehaalde rechtspraak; Gerecht 21 september 2011, Adjemian e.a./Commissie, T-325/09 P, Jurispr. blz. II-6515, punt 77