ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Economische en sociale samenhang — Structurele bijstandsverlening — Communautaire financiering — Schending van voorwaarden — Intrekking van financiële bijstand en gedeeltelijke terugvordering — Bevoegdheid van lidstaat die bijstand heeft verleend — (Verordening nr. 4253/88 van de Raad, art. 23, lid 1, eerste alinea)

Samenvatting

Artikel 23, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 4253/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van verordening nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2082/93, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van een programma van acties die worden gefinancierd uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), een lidstaat die financiële bijstand uit het EOGFL heeft toegekend, gerechtigd is om, indien onderzoek uitwijst dat de voorwaarden voor de verwezenlijking van de acties van een programma zijn geschonden, ter voorkoming en vervolging van onregelmatigheden genoemde bijstand in te trekken en deze gedeeltelijk terug te vorderen van de uiteindelijke begunstigden.

cf. punt 48 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen — Werknemers — Gelijke behandeling — Personen die lidstaat van herkomst hebben verlaten om als ambtenaren van Europese Gemeenschappen te werken in andere lidstaat — Uitgaven voor huishoudhulp in laatstgenoemde lidstaat — Fiscale woonplaats in lidstaat van herkomst — Aftrek van deze uitgaven van hun belastbare inkomsten — Weigering — Ontoelaatbaarheid — [EG-Verdrag, art. 48 (thans, na wijziging, art. 39 EG); Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, art. 14]

Samenvatting

Artikel 48 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) juncto artikel 14 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen verzet zich ertegen dat uit Duitsland afkomstige ambtenaren van de Europese Gemeenschappen die in Luxemburg wonen en werken als ambtenaar en in deze lidstaat uitgaven voor een huishoudhulp hebben gedaan, deze uitgaven niet mogen aftrekken van hun in Duitsland belastbare inkomsten omdat de voor de huishoudhulp betaalde bijdragen niet aan de Duitse wettelijke pensioenverzekering, maar aan de Luxemburgse pensioenverzekering werden betaald.

cf. punt 44 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen — Handelsverkeer met derde landen — Regeling passieve veredeling — Gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten voor veredelingsproducten — Niet-nakoming van voorwaarden en verplichtingen van deze regeling — Bewijs van ontbreken van werkelijk gevolg — Draagwijdte — (Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 145-151)

Samenvatting

De artikelen 145 tot en met 151 van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een ondernemer die goederen bij tijdelijke uitvoer uit het gebied van de Gemeenschap overeenkomstig de regeling passieve veredeling, onder een onjuiste tariefpost heeft aangegeven, het bewijs levert dat de onjuiste aangifte geen werkelijk gevolg heeft gehad voor de juiste werking van deze regeling in de zin van artikel 150, lid 2, van deze verordening, zelfs indien de aangifte van tijdelijke uitvoer niet formeel is gewijzigd. Met dit bewijs moet ondubbelzinnig kunnen worden vastgesteld dat de veredelingsproducten het resultaat zijn van de behandeling van de tijdelijk uitgevoerde goederen. Het staat aan de verwijzende rechter te bepalen of de ondernemer, gelet op alle omstandigheden van de in het hoofdgeding aanhangige zaak, dit bewijs heeft geleverd. Indien dit het geval is, mag bij het in het vrije verkeer brengen van de veredelingsproducten het bedrag worden afgetrokken van de invoerrechten die op de tijdelijk uitgevoerde goederen van toepassing zouden zijn, indien de juiste tariefpost was toegepast.

cf. punt 55, dictum 1-4
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsrecht — Rechtstreekse werking — Individuele rechten — Bescherming door nationale rechterlijke instanties — Vordering in rechte — Nationale procesregels — Toepassingsvoorwaarden — Vaststelling door elke lidstaat van procesbevoegdheid en procesbelang — Grens — Eerbiediging van recht op doeltreffende bescherming in rechte

2. Gemeenschapsrecht — Beginselen — Recht op doeltreffende bescherming in rechte — Nationale regeling volgens welke importeur geen beroep in rechte kan instellen tegen maatregel van inbeslagneming van aan detailhandelaar verkochte goederen — Toelaatbaarheid — Voorwaarden

Samenvatting

1. Bij gebreke van een communautaire regeling ter zake is het een aangelegenheid van de interne rechtsorde van elke lidstaat om de bevoegde rechterlijke instanties aan te wijzen en de procedureregels vast te stellen voor vorderingen die worden ingediend ter bescherming van de rechten die de justitiabelen aan de rechtstreekse werking van het gemeenschapsrecht ontlenen, mits die regels niet ongunstiger zijn dan die welke voor soortgelijke vorderingen krachtens nationaal recht gelden (gelijkwaardigheidsbeginsel) en zij de uitoefening van de door de communautaire rechtsorde verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk maken (doeltreffendheidsbeginsel). Voorts is de vaststelling van de procesbevoegdheid en het procesbelang van een justitiabele in beginsel weliswaar een kwestie van nationaal recht, maar eist het gemeenschapsrecht dat de nationale wettelijke regeling het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming onverlet laat.

cf. punten 49-50

2. Het beginsel van doeltreffende rechterlijke bescherming van de door de communautaire rechtsorde aan de justitiabelen verleende rechten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke een importeur geen beroep in rechte kan instellen tegen een maatregel van de overheid jegens een detailhandelaar waarbij de aan deze laatste verkochte goederen in beslag worden genomen, wanneer de importeur, doordat deze overheid hem ook een geldboete heeft opgelegd, over een rechtsgang beschikt waarmee hij de hem door de communautaire rechtsorde verleende rechten kan afdwingen.

Het belang van deze importeur om in zijn handelsactiviteit niet te worden belemmerd door een met het gemeenschapsrecht strijdige nationale bepaling blijkt in casu immers voldoende te worden beschermd, aangezien hij in rechte kan doen vaststellen dat deze bepaling onverenigbaar is met het gemeenschapsrecht.

cf. punten 54-56 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Economische activiteiten in zin van Zesde richtlijn — Begrip — Koop van schuldvorderingen met opneming van debiteurenrisico — Daaronder begrepen — (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, 4 en 17)

2. Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn — Bankverrichtingen bedoeld in artikel 13, B, sub d, punt 3 — Uitsluiting van invordering van schuldvorderingen — Begrip — Koop van schuldvorderingen met opneming van debiteurenrisico — Daaronder begrepen — (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub d, punt 3)

Samenvatting

1. De Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat een marktdeelnemer die schuldvorderingen koopt en daarbij het debiteurenrisico op zich neemt en die zijn klanten in ruil daarvoor een vergoeding aanrekent (eigenlijke factoring), een economische activiteit uitoefent in de zin van de artikelen 2 en 4 van die richtlijn, zodat hij belastingplichtige is en dus recht heeft op aftrek overeenkomstig artikel 17 van die richtlijn.

Immers, de factor verricht ontegensprekelijk een dienst voor de klant, die er in wezen in bestaat dat hij deze laatste ontlast van het innen van de vorderingen en van het risico dat die vorderingen niet worden gehonoreerd. In ruil voor die dienst is de klant de factor een vergoeding verschuldigd die bestaat uit het verschil tussen de nominale waarde van de vorderingen die hij aan de factor heeft overgedragen en het bedrag dat de factor hem voor die vorderingen betaalt.

cf. punten 49, 59, dictum 1

2. Een economische activiteit waarbij een marktdeelnemer schuldvorderingen koopt en daarbij het debiteurenrisico op zich neemt en die zijn klanten in ruil daarvoor een vergoeding aanrekent (eigenlijke factoring), is "invordering van schuldvorderingen" in de zin van artikel 13, B, sub d, punt 3, in fine, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, en is derhalve uitgesloten van de bij die bepaling ingevoerde vrijstelling.

Naar haar objectieve aard heeft factoring namelijk tot wezenlijk doel, schuldvorderingen van een derde in te vorderen en te innen. Factoring moet dan ook slechts worden beschouwd als een variant van het meer algemene begrip "invordering van schuldvorderingen" , ongeacht de wijze waarop zij wordt verricht.

cf. punten 77, 80, dictum 2
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Dienstverrichtingen — Bepaling van fiscale plaats van dienstverrichting — Diensten op gebied van reclame — Werkingssfeer van artikel 9, lid 2, sub e, tweede streepje, van Zesde richtlijn — Diensten die indirect ten behoeve van adverteerder worden verricht en worden gefactureerd aan derde die ze aan adverteerder doorfactureert — Daaronder begrepen — Bepaling van plaats van aan eerste ontvanger geleverde diensten — Niet-belastingplichtige adverteerder — Geen invloed — (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 9, lid 2, sub e, tweede streepje)

Samenvatting

Artikel 9, lid 2, sub e, tweede streepje, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat betrekking heeft op het fiscale aanknopingspunt van diensten op het gebied van reclame, moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op diensten op het gebied van reclame die indirect worden geleverd aan de adverteerder en worden gefactureerd aan een eerste ontvanger die ze op zijn beurt factureert aan de adverteerder. De omstandigheid dat de adverteerder geen goed of dienst produceert in de prijs waarvan de kosten van die diensten kunnen worden opgenomen, doet voor de vaststelling van de plaats waar de aan de eerste ontvanger geleverde diensten worden verricht, niet ter zake.

cf. punt 29 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Recht van merkhouder om zich te verzetten tegen gebruik door derde van gelijk teken voor zelfde waren - Doel - Grenzen

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 1, sub a)

2. Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Recht van merkhouder om zich te verzetten tegen gebruik door derde van gelijk teken voor zelfde waren - Draagwijdte - Gebruik opgevat als blijk van steun, trouw of gehechtheid aan merkhouder - Geen invloed

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 1, sub a, en 6, lid 1)

Samenvatting

$$1. Het in artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) bedoelde exclusieve recht is verleend om de merkhouder de mogelijkheid te bieden zijn specifieke belangen als merkhouder te beschermen, dat wil zeggen om te verzekeren dat het merk zijn wezenlijke functies kan vervullen. De uitoefening van dit recht moet dus beperkt blijven tot gevallen waarin het gebruik van het merk door een derde afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk en met name aan de essentiële functie ervan, namelijk de consumenten de herkomst van de waar te garanderen.

Het exclusieve karakter van het volgens artikel 5, lid 1, sub a, van de richtlijn door het ingeschreven merk aan de houder verleende recht kan immers slechts gerechtvaardigd zijn binnen de grenzen van de werkingssfeer van deze bepaling.

( cf. punten 51-52 )

2. In een situatie die niet onder artikel 6, lid 1, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) valt en waarin een derde in het economisch verkeer een teken dat gelijk is aan een geldig ingeschreven merk gebruikt voor dezelfde waren als die waarvoor het merk is ingeschreven, kan de merkhouder zich tegen dit gebruik verzetten wanneer dit, gelet op de omstandigheden van de zaak, overeenkomstig artikel 5, lid 1, sub a, van de richtlijn de indruk kan doen ontstaan dat er in het economisch leven een materieel verband bestaat tussen deze waren en de merkhouder, en dit gebruik aldus de herkomstgarantie - die de wezenlijke functie van het merk uitmaakt - in gevaar kan brengen. Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat het gebruik van bovenbedoeld teken wordt opgevat als een blijk van steun, trouw of gehechtheid aan de merkhouder.

( cf. punten 56, 60, 62 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen - Cosmetische producten - Verpakking en etikettering - Richtlijn 76/768 - Maatregelen tegen reclame waardoor aan cosmetische producten kenmerken worden toegeschreven die deze niet bezitten - Nationale regeling volgens welke verwijzingen naar medische rapporten, en met name vermelding dermatologisch getest" zonder bepaalde gegevens, verboden zijn - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 76/768 van de Raad, art. 6, lid 3)

2. Harmonisatie van wetgevingen - Cosmetische producten - Verpakking en etikettering - Richtlijn 76/768 - Maatregelen tegen reclame waardoor aan cosmetische producten kenmerken worden toegeschreven die deze niet bezitten - Nationale regeling volgens welke verwijzingen naar medische rapporten, en met name vermelding dermatologisch getest", slechts mogen worden gebruikt na voorafgaande vergunning van bevoegde minister - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 76/768 van de Raad, art. 6, lid 3)

Samenvatting

1. Artikel 6, lid 3, van richtlijn 76/768 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten, zoals gewijzigd bij richtlijn 93/35, dat tot doel heeft misleidende vermeldingen te verbieden die uitsluitend betrekking hebben op de kenmerken van deze producten, verzet zich tegen de regeling van een lidstaat op grond waarvan het bij het in het verkeer brengen van cosmetische producten verboden is naar medische rapporten te verwijzen - met name door het gebruik van de vermelding dermatologisch getest" - indien die verwijzing geen gegevens over het voorwerp en de conclusie van die rapporten bevat.

( cf. punt 39, dictum 1 )

2. Artikel 6, lid 3, van richtlijn 76/768 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten, zoals gewijzigd bij richtlijn 93/35, dat tot doel heeft misleidende vermeldingen te verbieden die uitsluitend betrekking hebben op de kenmerken van deze producten, verzet zich tegen de regeling van een lidstaat volgens welke verwijzingen naar medische rapporten - met name de vermelding dermatologisch getest" -slechts mogen worden gebruikt na voorafgaande vergunning van de bevoegde minister.

( cf. punt 46, dictum 2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Administratieve praktijk om bepaalde vitamine‑ of mineraalpreparaten die meer dan dagelijkse dosis bevatten, als geneesmiddel aan te merken – Rechtvaardiging – Bescherming van volksgezondheid – Geen – Noodzaak van grondige evaluatie van geval tot geval

(Art. 28 EG en 30 EG; richtlijn 65/65 van de Raad, art. 1)

Samenvatting

Een lidstaat die vitamine‑ of mineraalpreparaten die in andere lidstaten rechtmatig als voedingssupplement zijn vervaardigd of in de handel gebracht, systematisch als geneesmiddel aanmerkt wanneer zij meer vitaminen, andere dan vitamine A, C, D of K, of meer mineralen, andere dan die van de groep van de chromaten, bevatten dan de dagelijkse dosis van deze nutriënten, of wanneer zij, ongeacht de dosering, vitamine A, D of K bevatten, komt de krachtens artikel 28 EG op hem rustende verplichtingen niet na.

Wanneer, wat de andere vitamines dan vitamine A, C, D en K en de andere mineralen dan die van de groep van de chromaten betreft, de indeling van de betrokken preparaten op basis van uitsluitend de aanbevolen dagelijkse dosis, niet volledig voldoet aan de eis van indeling van elk vitamine‑ en mineraalpreparaat op basis van de farmacologische eigenschappen ervan en daaruit dus nog niet noodzakelijk volgt dat elk betrokken preparaat binnen de definitie van geneesmiddel „naar werking” in de zin van richtlijn 65/65 inzake geneesmiddelen valt, en de gelaakte praktijk tot gevolg kan hebben dat preparaten met vitamine A, D of K als geneesmiddel worden ingedeeld, ook al is het gehalte aan deze nutriënten te laag om te voldoen aan de definitie van richtlijn 65/65, belemmert de betrokken praktijk het handelsverkeer, aangezien in andere lidstaten rechtmatig als voedingssupplement in de handel gebrachte of vervaardigde vitamine‑ of mineraalpreparaten in de betrokken lidstaat pas mogen worden verkocht nadat een vergunning voor het in de handel brengen als geneesmiddel is verkregen.

Deze praktijk kan niet worden gerechtvaardigd uit hoofde van de bescherming van de gezondheid en het leven van personen in de zin van artikel 30 EG, wanneer daarbij niet naar de verschillende toegevoegde vitamines en mineralen, en met name naar de omvang van het eventuele risico van deze toevoeging voor de volksgezondheid, wordt onderscheiden en door het stelselmatige karakter van deze praktijk dus geen identificatie en evaluatie van een reëel gevaar voor de volksgezondheid mogelijk is, waartoe een grondige evaluatie per geval van de mogelijke gevolgen van de toevoeging van deze vitamines en mineralen zou zijn vereist.

(cf. punten 68, 74, 82, 95‑96, 102 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek door Commissie — Bepaling van begunstigde van steun — Daadwerkelijk genot — Mogelijkheid om rekening te houden met formulering van bestemmingsclausules in geval van lening en aldus andere persoon dan geldopnemer als begunstigde aan te merken — Noodzaak om overheidsmaatregel vooraf als steun voor geldopnemer aan te merken — Geen — (Art. 87, lid 1, EG)

2. Steunmaatregelen van de staten — Beschikking waarin Commissie vaststelt dat steun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt — Moeilijkheden bij uitvoering — Verplichting van Commissie en lidstaat, samen te werken bij zoeken naar oplossing die Verdrag eerbiedigt — (Art. 10 EG en 88, lid 2, eerste alinea, EG)

3. Handelingen van de instellingen — Motivering — Verplichting — Omvang — Beschikking waarin Commissie vaststelt dat steun onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt — (Art. 87 EG en 253 EG)

Samenvatting

1. Om de begunstigde van staatssteun te bepalen, moeten de ondernemingen worden aangewezen die daarvan daadwerkelijk hebben geprofiteerd. In geval van een lening is het niet uitgesloten dat de Commissie met de formulering van bestemmingsclausules rekening kan houden om die begunstigde aan te wijzen en dat een dergelijke beoordeling de conclusie wettigt dat de begunstigde niet de geldopnemer is. Aangezien artikel 87, lid 1, EG steunmaatregelen van de staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, verbiedt, hoeft, om tot een dergelijke conclusie te komen, niet vooraf worden vastgesteld dat de maatregel staatssteun vormt ten aanzien van de geldopnemer.

cf. punten 55-57

2. Een lidstaat die, bij de uitvoering van een beschikking waarin wordt vastgesteld dat steun onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt en waarbij terugvordering ervan wordt gelast, op onverwachte problemen stuit, kan die problemen aan het oordeel van de Commissie voorleggen. Overeenkomstig het met name in artikel 10 EG tot uitdrukking gebrachte beginsel van loyale samenwerking tussen lidstaten en gemeenschapsinstellingen moeten de Commissie en de betrokken lidstaat in een dergelijk geval te goeder trouw samenwerken om met volledige inachtneming van de verdragsbepalingen, inzonderheid die betreffende steunmaatregelen, de moeilijkheden te overwinnen.

cf. punt 99

3. Ook al kan in sommige gevallen reeds uit de omstandigheden waaronder staatssteun is verleend, blijken dat die steun het handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig zal beïnvloeden en de mededinging zal vervalsen of dreigen te vervalsen, mag van de Commissie toch op zijn minst worden verwacht dat zij die omstandigheden aangeeft in de motivering van de beschikking waarin zij vaststelt dat die steun onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

cf. punt 103
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw — EOGFL — Goedkeuring van rekeningen — Controlebevoegdheid van Commissie betreffende regelmatigheid van uitgaven — Opkomen van redelijke twijfel — Bewijslast rustend op lidstaat

2. Landbouw — Gemeenschappelijke ordening der markten — Rundvlees — Extra premie ter bestrijding van BSE-crisis — Begrip uitvoering van betaling — (Verordening nr. 1357/96 van de Raad, art. 7; verordening nr. 1663/95 van de Commissie)

Samenvatting

1. De Commissie is weliswaar verplicht, haar weigering om bepaalde door een lidstaat gedane uitgaven ten laste van het EOGFL, afdeling Garantie, te brengen te rechtvaardigen door bewijzen aan te dragen voor de ernstige en redelijke twijfel die zij heeft omtrent de vraag of de controles in die lidstaat zijn uitgevoerd en of zij adequaat waren, maar zij behoeft niet tot in detail aan te tonen dat de controles onvolledig waren of dat de door die lidstaat overgelegde gegevens niet klopten. De lidstaat is immers het best in staat de nodige gegevens te verzamelen en te verifiëren, en te bewijzen dat de controles wel degelijk hebben plaatsgehad en dat de beweringen van de Commissie onjuist zijn.

cf. punt 66

2. Artikel 7 van verordening nr. 1357/96 tot vaststelling van extra betalingen in 1996 bovenop de premiebedragen die zijn vastgesteld in verordening nr. 805/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees en tot wijziging van die verordening bepaalt uitdrukkelijk dat de door de lidstaten gedane uitgaven in verband met de in de artikelen 1 en 4, sub a, van deze verordening bedoelde betalingen, dat wil zeggen extra steun in de vorm van een extra premie per dier voor 1995, door de Gemeenschap alleen worden gefinancierd wanneer die betalingen "uiterlijk op 15 oktober 1996" worden verricht. Deze bepaling gaat er dus van uit dat het merendeel van de voor de betaling noodzakelijke gegevens reeds geruime tijd vóór die datum beschikbaar was. In de punten 2, sub ii, en 6, sub v, van de bijlage bij verordening nr. 1663/95 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad aangaande de procedure inzake de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL, afdeling Garantie, wordt het uitvoeren van betalingen gedefinieerd als het geven van opdracht aan een bank of een betaaldienst van de overheid om het verschuldigde uit te betalen aan de rechthebbende, hetgeen een rechtstreekse betaling aan deze laatste vereist.

cf. punten 95-96