Het feit dat voor de betaling van die transacties op frauduleuze wijze een betaalkaart is gebruikt, verandert dus niets aan het feit dat die transacties kunnen worden aangemerkt als goederenleveringen, aangezien dit frauduleuze gebruik niet onder de objectieve criteria valt waarop dit begrip is gebaseerd, maar deel uitmaakt van de intenties van degene die als koper aan de betrokken transacties heeft deelgenomen en van diens procedés ter verwezenlijking van die intenties.

De artikelen 2, punt 1, en 5, lid 1, van de Zesde Richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, en de artikelen 2, lid 1, sub a, en 14, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat de fysieke overdracht van een goed aan een koper die op bedrieglijke wijze gebruikmaakt van een betaalkaart om de verkoopprijs te betalen, een levering van goederen vormt in het kader van een overeenkomst tussen een derde en de leverancier van een goed, waarin deze derde zich ertoe heeft verbonden om aan deze leverancier na inhouding van een commissie de prijs te betalen van de goederen die de leverancier heeft verkocht aan kopers die deze aankopen hebben betaald met een betaalkaart.

Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde Richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting en artikel 73 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat de betaling die een derde op grond van een overeenkomst tussen hem en de leverancier van het goed – waarin deze derde zich ertoe heeft verbonden aan die leverancier de prijs te betalen van de goederen die deze laatste heeft verkocht aan kopers die de verkoopprijs met een betaalkaart hebben voldaan – heeft verricht in het kader van de fysieke overdracht van een goed door die leverancier aan een koper die op bedrieglijke wijze heeft gebruikgemaakt van een betaalkaart om de verkoopprijs te betalen, welke overdracht een levering van goederen uitmaakt, een tegenprestatie vormt.

Wanneer een koper de prijs van een goed met een kredietkaart betaalt, doen zich immers twee transacties voor. Ten eerste is er de verkoop van het goed door de leverancier, tegen een totaalprijs waarin ook de door de koper als eindverbruiker te betalen belasting over de toegevoegde waarde is opgenomen, die door deze leverancier wordt geïnd voor rekening van de fiscus. Ten tweede is er de dienst die de emittent van de kaart verricht ten behoeve van de leverancier.

De Zesde richtlijn en richtlijn 2006/112 verlangen in dit verband niet dat de tegenprestatie van een goederenlevering of een dienstverrichting, voor de vaststelling dat deze levering of dienst onder bezwarende titel is verricht, rechtstreeks van de afnemer ervan wordt verkregen. Volgens artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn en artikel 73 van richtlijn 2006/112 hoeft de tegenprestatie voor een goederenlevering immers niet door de koper te worden betaald, maar kan zij ook door een derde, in casu de emittent van de kaart, worden betaald.

(cf. punten 34, 35, 38 en dictum)