ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9.

Negende middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel en van het vertrouwensbeginsel. Verzoekende partijen voeren in dit verband met name aan dat bij het bestreden besluit wordt ingestemd met het verlies van hun duurzame verblijfsrechten die zij hebben verworven na een ononderbroken verblijf van vijf jaar in een lidstaat, zonder dat is bepaald wat de concrete gevolgen van dit verlies zijn en vooral zonder dat enige evenredigheidstoetsing is verricht.
Beroep ingesteld op 28 februari 2020 — IV/Commissie

(Zaak T-145/20)

(2020/C 201/37)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: IV (vertegenwoordiger: J. Lemmer, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— De Europese Commissie en het Centre Polyvalent de l’Enfance Interinstitutionnel hoofdelijk dan wel in solidum gelasten aan [X] de in hun bezit zijnde presentielijsten van haar kind [Y] voor het jaar 2019 en het jaar 2020 mee te delen, op straffe van een definitieve dwangsom van 500 (vijfhonderd) EUR per dag vertraging vanaf de datum van uitspraak van de te nemen beslissing;

— verweerster gelasten om verzoekster het bedrag van 1 500 EUR te betalen ter vergoeding van de niet-terugvorderbare kosten die zij heeft gemaakt om haar rechten te doen gelden, en verweerster verwijzen in de kosten van het onderhavige beroep.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, ontleend aan schending door verweerster van artikel 42 “Recht van inzage in documenten” van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat luidt: “Iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat heeft een recht van inzage in de documenten van de instellingen, organen en instanties van de Unie, ongeacht het medium waarop zij zijn vastgelegd”.
1.

Met het eerste middel wordt aangevoerd dat de motivering van het bestreden besluit ontoereikend is doordat de redenering van de secretaris-generaal van het Europees Parlement dubbelzinnig is en hij niet vermeldt in welk opzicht de overgelegde stukken geen bewijzen van arbeid zijn.
2.

Tweede middel: de Commissie beschikte niet over een rechtsgrondslag om verzoekster op te nemen in de bestreden verordening aangezien artikel 13, lid 3, van de basisverordening niet voorziet in antiontwijkingsmaatregelen louter op grond van een risico van ontwijking en bovendien de voorafgaande registratie vereist van alle betrokken invoer. Bovendien is de redenering van de Commissie onlogisch, niet onderbouwd en wordt daarin met essentieel bewijsmateriaal geen rekening gehouden, waardoor er sprake is van een kennelijke beoordelingsfout.
C 129/13

Beroep ingesteld op 19 februari 2020 — Kahimbi Kasagwe/Raad

(Zaak T-108/20)

(2020/C 129/17)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Delphin Kahimbi Kasagwe (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/2109 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoekster daarbij is gehandhaafd onder punt 6 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2019/2101 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoekster daarbij is gehandhaafd onder punt 6 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— vaststelling van de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) 1183/2005/EG;

— verwijzing van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-95/20, Kazembe Musonda/Raad, zijn aangevoerd.
4.

De beoordeling door de Commissie van de negatieve gevolgen van de transactie voor de wholesaletelevisiemarkten is onvolledig en kennelijk onjuist. In het bijzonder heeft de Commissie ten onrechte geoordeeld dat er voor de gefuseerde entiteit geen prikkel bestond om de toegang van haar concurrenten tot content af te schermen, en dat die afscherming geen significante negatieve gevolgen zou hebben voor de downstreammarkten voor het op retailniveau aanbieden van televisiesignalen aan MDU’s en SDU’s. Ook is de Commissie niet ingegaan op de vraag of de gefuseerde entiteit het vermogen had en er voor haar een prikkel bestond om ten nadele van de klanten schade toe te brengen aan downstreamconcurrenten door op andere wijze dan door volledige afscherming hun voorwaarden voor toegang tot televisiecontent, met inbegrip van digitale functionaliteiten (zoals onmiddellijk opnieuw opstaren, pauze en dergelijke), te verslechteren (gedeeltelijke afscherming).
—

Middelen tot nietigverklaring in verband met de opgelegde tuchtmaatregel. In dit verband wordt een beroep gedaan op een procedurele onregelmatigheid, schending van artikel 22 van bijlage IX bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, misbruik van bevoegdheid, niet-eerbiediging van de vertrouwelijkheid van het rapport van OLAF voor de onderzoekspunten waaraan geen gevolg is gegeven, de handhaving van beweringen die zonder verdere actie zijn afgesloten en schending van het vermoeden van onschuld. Voorts wordt betoogd dat er sprake is van schending van artikel 10 van bijlage IX bij het Statuut, schending van de rechten van de verdediging, een kennelijk onjuiste beoordeling van de criteria genoemd in artikel 10 van bijlage IX bij het Statuut en het ontbreken van motivering.
1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat verweerster in strijd met artikel 2, leden 1, 9 en 10, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad (2) (“basisverordening”) heeft gehandeld alsook kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt door de uitvoerprijs en de normale waarde onjuist vast te stellen en dat zij in strijd met artikel 2, leden 3, 4 en 5, van de basisverordening heeft gehandeld door de normale handelstransacties te bepalen op basis van aangepaste productiekosten.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door vast te stellen dat de vermeende steunmaatregel een selectief voordeel verschaft aan de ondernemingen die gebruik maken van de vrijstelling van 75 % voor in aanmerking komende leenverhoudingen met laag risico, omdat de Commissie: — het CFC-stelsel (stelsel inzake gecontroleerde buitenlandse vennootschappen, CFC) van het Verenigd Koninkrijk ten onrechte als referentiestelsel heeft aangemerkt; — het recht verkeerd heeft toegepast door te besluiten dat de vrijstelling van 75 % een afwijking van het referentiebelastingstelsel vormt, omdat: (i) de vaststelling van een afwijking verkeerdelijk is gebaseerd op de regelgevingstechniek; (ii) de significant people functions-test niet de belangrijkste test is voor het CFC-regime van het VK; en (iii) in aanmerking komende leenverhoudingen en niet in aanmerking komende leenverhoudingen zich niet in dezelfde juridische en feitelijke situatie bevinden en de Commissie het recht in elk geval verkeerd heeft toegepast door richtlijn (EU) 2016/1164 (1) van de Raad naar analogie toe te passen of er zich ten onrechte op te beroepen. — de feiten verkeerd heeft opgevat en het recht verkeerd heeft toegepast door te besluiten dat de vrijstelling van 75 % niet gerechtvaardigd is door de aard en de opzet van het belastingstelsel op dezelfde wijze als de vrijstelling inzake groepsfinanciering die van toepassing is op passieve financiële winsten die vallen onder section 371EC (kapitaalinvesteringen van het Verenigd Koninkrijk) van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010].
1.

Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften. Volgens verzoekster heeft de Commissie artikel 7, leden 1 en 2, van verordening nr. 1/2003 (2) en artikel 7, lid 1, van verordening nr. 773/2004, gelezen in samenhang met artikel 41, lid 1, en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten geschonden door schending van het beginsel van de redelijke termijn, gelet op de vaststelling van het besluit bijna twee jaar na de betekening van het schrijven van 13 september 2017 waarmee zij in kennis werd gesteld van het voornemen de klacht af te wijzen, hetgeen van invloed was op de uitkomst van de procedure. Daarnaast heeft de Commissie het verzoekster toekomende recht op onderzoek van haar zaak geschonden en de gronden voor de afwijzing van de klacht niet nader onderbouwd, wat tot uiting is gekomen in de algemene inhoud van het schrijven van 13 september 2017 waarbij zij in kennis is gesteld van het voornemen de klacht af te wijzen en in de laconieke motivering van het bestreden besluit.
2.

Tweede middel: verweerster heeft artikel 8, leden 1, 9 en 10, en artikel 10, lid 5, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie, artikel 13, leden 1, 9 en 10, en artikel 16, lid 5, van verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie geschonden door verbintenisfacturen ongeldig te verklaren en de douane te gelasten douanerechten te innen, alsof er geen geldige verbintenisfacturen waren opgesteld en aan de douane waren meegedeeld op het moment dat de goederen werden aangegeven om in het vrije verkeer te worden gebracht. Verzoeksters stellen onwettigheid van artikel 3, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1238/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen) van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China, artikel 2, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) 2017/367 van de Commissie van 1 maart 2017 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen) van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China, artikel 2, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1239/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot instelling van een definitief compenserend recht op de invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen) van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China, en artikel 2, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) 2017/366 van de Commissie van 1 maart 2017 tot instelling van definitieve compenserende rechten op fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen) van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China, die verweerster de bevoegdheid verlenen om de verbintenisfacturen ongeldig te verklaren en de douane te gelasten douanerechten te innen op eerdere invoer dat in het vrij verkeer is gebracht.
1.

Eerste middel: de ingeroepen grond voor beëindiging is niet van toepassing, bijgevolg is de beëindiging door Easme ongeldig: — Easme heeft bij de beëindiging van de financieringsovereenkomst enkel verwezen naar een bepaling op grond waarvan de financieringsovereenkomst beëindigd kan worden indien „de begunstigde, of een natuurlijke persoon die gemachtigd is de begunstigde te vertegenwoordigen of namens de begunstigde beslissingen te nemen, beroepsfouten heeft gemaakt, vastgesteld op elke grond die aannemelijk kan worden gemaakt”; — aangezien noch de begunstigde, i.e. VERIGRAFT, noch enige andere natuurlijke persoon die gemachtigd is de begunstigde te vertegenwoordigen of namens de begunstigde beslissingen te nemen beroepsfouten heeft gemaakt, is deze grond niet van toepassing en bijgevolg is de beëindiging ongeldig.
—

toekenning aan verzoeker van vergoeding voor de door hem geleden morele schade zoals deze in de onderhavige zaak is aangegeven en die ex aequo et bono wordt begroot op een bedrag van 100 000,00 EUR;
—

het EUIPO en, indien zij intervenieert, de andere partij in de procedure voor het EUIPO verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor het Gerecht en in de beroepsprocedure voor het EUIPO.
—

overeenkomstig artikel 68 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, deze zaak te voegen met zaak T-100/19, in het kader waarvan verzoekster heeft verzocht om een mondelinge behandeling en waarover nog geen uitspraak is gedaan. Overeenkomstig dit artikel 68 kunnen in elke stand van het geding, ambtshalve dan wel op verzoek van een hoofdpartij, meerdere zaken met hetzelfde voorwerp wegens verknochtheid worden gevoegd voor, alternatief of cumulatief, de schriftelijke of de mondelinge behandeling of het eindarrest.
1.

Eerste middel, ontleend aan een ontoereikende motivering in de afwijzing van de klacht, met name gelet op het feit dat het paritair bevorderingscomité haar had voorgedragen voor bevordering.
Beroep ingesteld op 26 juli 2019 – TestBioTech/Commissie

(Zaak T-534/19)

(2019/C 363/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: TestBioTech eV (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: K. Smith QC)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het besluit van de Commissie van 20 mei 2019, waarbij werd geweigerd om uitvoeringsbesluit 2018/2046 van de Commissie van 19 december 2018 (1) in te trekken of te wijzigen, nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

1. De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de betrokken mais te beoordelen aan de hand van verordening (EG) nr. 641/2004 van de Commissie (2).

2. Kennelijke wetenschappelijke beoordelingsfouten.

3. De Commissie heeft ten onrechte geen „eventspecifiek” monitoringplan voor na het in handel brengen aangevraagd.

(1) Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/2046 van de Commissie van 19 december 2018 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON 87427 × MON 89034 × 1507 × MON 88017 × 59122 en genetisch gemodificeerde mais die twee, drie of vier van de afzonderlijke transformatiestappen MON 87427, MON 89034, 1507, MON 88017 en 59122 combineert, en tot intrekking van besluit 2011/366/EU (Kennisgeving geschied onder nummer C(2018) 8238) (PB 2018 L 327, blz. 70).

(2) Verordening (EG) nr. 641/2004 van de Commissie van 6 april 2004 tot vaststelling van nadere bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft vergunningaanvragen voor nieuwe genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, kennisgevingen van bestaande producten en de onvoorziene of technisch niet te voorkomen aanwezigheid van genetisch gemodificeerd materiaal waarvoor de risicobeoordeling tot een gunstig resultaat heeft geleid (PB 2004 L 102, blz. 14).
4.

Vierde middel: daarnaast is er duidelijk misbruik van bevoegdheid daar bij de beoordeling of sprake is van „het hebben van aanzienlijk baat” bij Trecondi overeenkomstig artikel 3, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 141/2000, ten onrechte niet alle data in aanmerking zijn genomen, maar op basis van indirecte vergelijkingen verkregen klinische data niet in de beoordeling zijn opgenomen omdat zij vanuit methodologisch standpunt ongeldig werden beschouwd.
C 337/14

Beroep ingesteld op 6 augustus 2019 – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)

(Zaak T-548/19)

(2019/C 337/14)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Riginos Emporiki kai Mesitiki AE (Glyfada, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Oikonomidis, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Honda Motor Co. Ltd (Tokio, Japan)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk ONDA 1962 in de kleuren wit, zwart en blauw – inschrijvingsaanvraag nr. 15 419 559

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 27 mei 2019 in zaak R 2384/2017-1

Conclusies

— de bestreden beslissing volledig vernietigen, zodat het beroep wordt toegewezen en de oppositie volledig wordt afgewezen;

— verweerder verwijzen in alle kosten die voortvloeien uit of verband houden met de procedure voor de oppositieafdeling, de kamer van beroep en de onderhavige procedure voor het Gerecht.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
1.

Eerste middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het beginsel van gelijke koopkracht van ambtenaren en functionarissen ongeacht hun standplaats. Ten eerste betogen verzoekers dat het bestreden besluit in het geheel niet is gemotiveerd, zodat zij niet de gegrondheid ervan kunnen begrijpen en het Gerecht zijn rechterlijk toezicht niet kan uitoefenen. Ten tweede zijn zij van mening dat zij hun functie onder dezelfde omstandigheden uitoefenen als hun collega’s die zijn tewerkgesteld bij de vertegenwoordiging van de Europese Commissie te Parijs, en dat zij dus ook, net als die collega’s, een forfaitaire functievergoeding moeten krijgen. Ten slotte is de eerbiediging van het beginsel van gelijke koopkracht onverenigbaar met het bestaan van eenzelfde aanpassingscoëfficiënt voor ambtenaren die zijn tewerkgesteld in Parijs, Straatsburg, Marseille en Valenciennes.
Beroep ingesteld op 15 juli 2019 — DH/Commissie

(Zaak T-507/19)

(2019/C 295/110)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: DH (vertegenwoordiger: E. Bonanni, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van 13 september 2018, aangezien daarbij niet is overgegaan tot wraking van Dr. X in het kader van de eventuele procedure voor de vorming van een medische commissie en, derhalve, een andere onafhankelijke arts aan te wijzen in de procedures betreffende de zaken T-308/19 en T-316/19 en daarvan onverwijld mededeling te doen;

— de Commissie te veroordelen tot betaling van 500 000 EUR of van elk ander bedrag dat het Gerecht redelijk zal achten;

— de Commissie te verplichten het Gerecht en/of de verzoekende partij op de hoogte te stellen van de identiteit van de vertrouwensarts die anoniem haar volledige dossier heeft geraadpleegd en een negatief advies heeft gegeven over een door haar ingediend verzoek om terugbetaling van een medische verstrekking in het kader van artikel 10 van de gemeenschappelijke regeling waarvoor voorafgaande toestemming nodig is, zoals gevraagd in verzoek D/462/17;

— in elk geval, de Commissie te verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van het beroep voert de verzoekende partij aan dat er in casu sprake is van een gedraging die, in het kader van de nieuwe vorming van de medische commissie, niet in overeenstemming is met de beroeps- en de deontologische praktijk.

Wat de schade betreft, beroept zij zich ten eerste op de vertraging in de procedures en ten tweede op een gedraging die niet in overeenstemming is met de beroeps- en de deontologische praktijk van de betrokken arts, alsmede op een aantasting van de eerbaarheid en de waardigheid van het slachtoffer en het niet-handelen van de instelling, gelet op het feit dat de context van het onderhavige beroep wordt gevormd door het verzoek betreffende de verslechtering van haar beroepsziekte van 7 juni 2000 en twee veroordelingen van de Commissie in de zaken T-212/01 en T-551/16.
1.

Eerste middel: kennelijke schending van het beginsel van gelijke behandeling. In dit verband betogen verzoeksters dat de voorschriften die in het bestreden besluit werden toegepast, hen rechtstreeks en sterk benadelen door de daarin vastgestelde berekeningswijze voor zowel de vaste bijdrage als de risicofactor. Volgens verzoeksters weerspiegelen deze criteria niet hun werkelijke omvang of risico. De kennelijke schending van het gelijkheidsbeginsel die rechtstreeks uit de voorschriften voortvloeit, wordt nog versterkt door de verschillen in behandeling tussen grote instellingen, waaronder verzoeksters, en kleine en middelgrote instellingen.
2.

Het tweede middel is ontleend aan schending van de bepalingen van richtlijn 2006/112 (2) betreffende de btw-plichtigen (artikelen 9 en 13) en de btw-kantoren (artikelen 206 en 250), niet-eerbiediging van de nationale grondwet en de basisstructuren van de lidstaten (artikel 4, lid 2, VEU) en schending van artikel 69, lid 3, onder c), van verordening nr. 1303/2013. Verzoekster stelt dienaangaande dat het niet gerechtvaardigd is om aan te nemen dat de voorbelasting die MiSE als begunstigde van de bijdrage uit het EFRO heeft betaald, terugvorderbaar is omdat een ander ministerie (dat van Financiën) die voorbelasting als belastinginkomst heeft geïnd.
—

de andere partij in de procedure verwijzen in alle kosten van verzoekster in de zin van de artikelen 134, 139, 140 en 190 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.
C 238/26

Beroep ingesteld op 14 mei 2019 — Yanukovych/Raad

(Zaak T-303/19)

(2019/C 238/31)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Viktor Feodorovych Yanukovych (Rostov on Don, Rusland) (vertegenwoordiger: T. Beazley QC)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2019/354 (1) van de Raad nietig verklaren, voor zover het verzoeker betreft;

— uitvoeringsverordening (EU) 2019/352 (2) van de Raad nietig verklaren, voor zover zij verzoeker betreft;

— de Raad verwijzen in de kosten van verzoeker in verband met dit beroep.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan die in wezen identiek of soortgelijk zijn aan die welke zijn aangevoerd in zaak T-300/18, Yanukovych/Raad. (3)

(1) Besluit (GBVB) 2019/354 van de Raad van 4 maart 2019 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2019, L 64, blz. 7).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2019/352 van de Raad van 4 maart 2019 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2019, L 64, blz. 1).

(3) PB 2018, C 231, blz. 46.
—

verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten, daaronder begrepen de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep.
—

In het kader van het tweede middel wordt betoogd dat de Commissie alleen het verzoek om toegang tot documenten over de uitvoering van het onderzoeksproject „iBorderCtrl” heeft behandeld. Het verzoek om toegang tot documenten over de goedkeuring van het project is echter niet behandeld.