ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale procesregel op grond waarvan een lokale rechterlijke instantie die bevoegd is te oordelen over de door een consument ingestelde vordering tot ongeldigverklaring van een toetredingsovereenkomst, niet bevoegd is om kennis te nemen van de door de consument ingestelde vordering tot vaststelling van de oneerlijkheid van in die overeenkomst opgenomen bedingen, tenzij de onbevoegdverklaring van de lokale rechterlijke instantie leidt tot procedurele nadelen die de uitoefening van de door het recht van de Europese Unie aan de consument verleende rechten uiterst moeilijk maken. Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om na te gaan of dat het geval is.

(cf. punt 59 en dictum)
Het recht van de Unie, in het bijzonder de artikelen 2 en 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die, om een einde te maken aan discriminatie op grond van leeftijd, vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde diensttijdvakken meetelt, maar tegelijkertijd een regel bevat, die in werkelijkheid slechts van toepassing is op de slachtoffers van die discriminatie, volgens welke het voor bevordering vereiste tijdvak in elk van de eerste drie salaristrappen met één jaar wordt verlengd, waardoor een verschil in behandeling op grond van leeftijd definitief wordt gehandhaafd.

Aangezien die verlenging met één jaar alleen geldt voor personeelsleden die diensttijd hebben vervuld vóór het bereiken van de leeftijd van 18 jaar, moet immers worden vastgesteld dat die nationale regeling een rechtstreeks op leeftijd gebaseerd verschil in behandeling in de zin van artikel 2, lid 2, onder a), van richtlijn 2000/78 inhoudt.

Aangaande de rechtvaardiging van een dergelijk verschil in behandeling moet worden opgemerkt dat begrotingsoverwegingen op zich geen legitiem doel in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 kunnen vormen. Aangaande de eerbiediging van verworven rechten en de bescherming van het gewettigd vertrouwen van onder de vroegere regeling ter zake van hun bezoldiging bevoordeelde personeelsleden betreft, zij voorts opgemerkt dat deze doelstellingen legitieme doelstellingen van het werkgelegenheidsbeleid en de arbeidsmarkt vormen die – gedurende een overgangsperiode – kunnen rechtvaardigen dat de vroegere bezoldigingen, en daarmee een regeling die discrimineert op grond van leeftijd, worden gehandhaafd.

Die doelstellingen kunnen echter geen rechtvaardiging vormen voor een maatregel die – al is het maar voor bepaalde personen – het verschil in behandeling op grond van leeftijd dat met de hervorming van een discriminerende regeling, waarvan die maatregel deel uitmaakt, moet worden beëindigd, definitief handhaaft. Een dergelijke maatregel is niet een maatregel waarmee een niet-discriminerende regeling voor onder die vroegere regeling benadeelde personeelsleden tot stand kan worden gebracht, ook al kan daarmee de bescherming van verkregen rechten en van het gewettigd vertrouwen van onder de vroegere regeling bevoordeelde personeelsleden worden gewaarborgd.

(cf. punten 31, 36, 37, 39, 40, dictum 1)
Aangezien het een verzoek om een prejudiciële beslissing inzake overheidsopdrachten betreft waarin de vraag aan de orde is of de uit de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU voortvloeiende algemene beginselen van gelijkheid en non-discriminatie en de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting van toepassing zijn, moet de verwijzende rechterlijke instantie de nodige vaststellingen doen op basis waarvan het Hof kan nagaan of in het hoofdgeding een duidelijk grensoverschrijdend belang bestaat dat de toepassing van die beginselen rechtvaardigt. Volgens artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof moet het verzoek om een prejudiciële verwijzing een uiteenzetting bevatten van de feitelijke gegevens waarop de vragen berusten, en van het verband tussen met name die gegevens en die vragen. De vaststelling van de nodige gegevens op basis waarvan kan worden nagegaan of er een duidelijk grensoverschrijdend belang bestaat, dient dus te gebeuren voordat een zaak bij het Hof aanhangig wordt gemaakt.

Gelet op de geest van samenwerking waarop de betrekkingen tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof in het kader van de prejudiciële procedure zijn gebaseerd, heeft de omstandigheid dat de verwijzende rechterlijke instantie niet vooraf heeft vastgesteld dat er eventueel een duidelijk grensoverschrijdend belang bestaat, evenwel niet tot gevolg dat het verzoek niet-ontvankelijk is, indien het Hof, gelet op de gegevens in het dossier, van oordeel is dat het de verwijzende rechterlijke instantie een nuttig antwoord kan geven. Dat is met name het geval wanneer de verwijzingsbeslissing voldoende relevante gegevens bevat aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of eventueel een dergelijk belang bestaat. Het Hof zal evenwel slechts een antwoord geven onder voorbehoud dat een duidelijk grensoverschrijdend belang in het hoofdgeding door de verwijzende rechterlijke instantie kan worden vastgesteld op basis van een gedetailleerde beoordeling van alle relevante gegevens betreffende het hoofdgeding.

(cf. punten 47, 48)
–

door deze stortplaats te laten werken zonder geldige stortvergunning, verleend met inachtneming van de voorwaarden voor afgifte en inhoud ervan, en, bijgevolg, zonder dat de houder van het afval of de exploitant van de stortplaats vóór of bij de levering kan aantonen dat het betrokken afval op de stortplaats kan worden aanvaard overeenkomstig de vergunningsvoorwaarden, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 8, 9, sub a‑c, en 11, lid 1, sub a, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, alsmede krachtens artikel 23 van richtlijn 2008/98, en
Artikel 45 van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1177/2009, gelezen in samenhang met artikel 2 ervan, alsook het beginsel van gelijke behandeling en de transparantieverplichting, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen de uitsluiting van een marktdeelnemer van een gunningsprocedure op grond dat deze marktdeelnemer de in de aanbestedingsdocumenten neergelegde verplichting niet is nagekomen om op straffe van uitsluiting bij zijn inschrijving een verklaring te voegen dat jegens de persoon die in die inschrijving als technisch directeur van de marktdeelnemer wordt genoemd, geen strafrechtelijke procedures aanhangig zijn en deze persoon niet bij strafrechtelijke uitspraak is veroordeeld, zelfs indien na het verstrijken van de termijn voor het neerleggen van de inschrijvingen aan de aanbestedende dienst een dergelijke verklaring is medegedeeld, of wordt aangetoond dat deze persoon bij vergissing technisch directeur is genoemd.

(cf. punt 50 en dictum)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk — Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten — Voorwaarden — Verband tussen de merken (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, leden 1, sub b, en 5) (cf. punten 72, 73)
Zaak C‑443/13

Ute Reindl

tegen

Bezirkshauptmannschaft Innsbruck

(verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat in Tirol om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen op het gebied van sanitair toezicht — Verordening (EG) nr. 2073/2005 — Bijlage I — Microbiologische criteria voor levensmiddelen — Salmonella in vers pluimveevlees — Niet-naleving van de microbiologische criteria die is vastgesteld in het stadium van de distributie — Nationale regeling die voorziet in sancties voor een exploitant van een levensmiddelenbedrijf die uitsluitend in het stadium van de detailhandel actief is — Verenigbaarheid met het Unierecht — Doeltreffende, afschrikkende en evenredige sanctie”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 november 2014

Landbouw — Harmonisatie van de wetgevingen op het gebied van sanitair toezicht — Vers pluimveevlees — Bestrijding van salmonella en andere door voedsel overgedragen zoönoseverwekkers — Verplichting te voldoen aan de microbiologische criteria voor levensmiddelen — Omvang (Verordening nr. 2160/2003 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1086/2011, bijlage II, E, punt 1; verordening nr. 2073/2005 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1086/2011, punt 1 van de considerans en bijlage I, hoofdstuk 1, rij 1.28) Landbouw — Harmonisatie van de wetgevingen op het gebied van sanitair toezicht — Vers pluimveevlees — Bestrijding van salmonella en andere door voedsel overgedragen zoönoseverwekkers — Verplichting te voldoen aan de microbiologische criteria voor levensmiddelen — Nationale regeling waarbij een sanctie wordt opgelegd aan een exploitant van een levensmiddelenbedrijf die uitsluitend in het stadium van de detailhandel actief is — Toelaatbaarheid — Voorwaarde — Evenredigheid van de sanctie — Beoordeling door de nationale rechter (Verordening nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad, art. 17, lid 2; verordening nr. 2073/2005 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1086/2011, bijlage I, hoofdstuk 1, rij 1.28)
Wanneer krachtens artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000 prorogatie van rechtsmacht inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid heeft plaatsgevonden ten gunste van een rechterlijke instantie van een lidstaat waarbij de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen, in onderlinge overeenstemming een procedure aanhangig hebben gemaakt, vervalt die prorogatie van rechtsmacht wanneer in die procedure een beslissing definitief is geworden.

Uit de bewoordingen van de artikelen 8, lid 1, en 12, lid 3, van die verordening volgt namelijk dat geval per geval moet worden nagegaan of een rechterlijke instantie ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid bevoegd is, wanneer een procedure bij een rechterlijke instantie aanhangig wordt gemaakt. Dit houdt in dat die bevoegdheid ophoudt nadat een lopende procedure is afgesloten.

Voorts moet de bevoegdheid inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid in de eerste plaats worden bepaald op basis van het belang van het kind.

Bijgevolg moet worden aangenomen dat, wanneer een procedure overeenkomstig artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 bij een rechterlijke instantie aanhangig wordt gemaakt, het belang van het kind dus slechts kan worden verzekerd, indien geval per geval wordt nagegaan of de verlangde prorogatie van bevoegdheid dat belang dient.

Aangezien genoemd artikel 12, lid 3, personen die ouderlijke verantwoordelijkheid dragen, in staat wil stellen om in onderlinge overeenstemming en onder bepaalde andere voorwaarden bij een rechterlijke instantie vragen betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid aanhangig te maken, waarvoor die rechterlijke instantie in beginsel niet bevoegd is, kan er, ten slotte, niet van worden uitgegaan dat een dergelijke overeenstemming na de beëindiging van de ingestelde procedure zonder meer blijft voortbestaan ten aanzien van andere vragen die nadien kunnen rijzen.

Bijgevolg geldt een prorogatie van rechtsmacht krachtens artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 slechts voor de specifieke procedure die aanhangig is gemaakt bij de rechterlijke instantie ten gunste waarvan zij heeft plaatsgevonden en vervalt zij ten gunste van de rechterlijke instantie die krachtens artikel 8, lid 1, van die verordening over een algemene bevoegdheid beschikt, op het moment waarop de procedure die aan de prorogatie van rechtsmacht ten grondslag ligt, definitief wordt beëindigd.

(cf. punten 40, 45, 47‑50 en dictum)
In een situatie waarin een inschrijver een overheidsopdracht wil uitvoeren door uitsluitend gebruik te maken van werknemers van een onderaannemer die in een andere lidstaat dan die van de aanbestedende dienst is gevestigd, staat artikel 56 VWEU in de weg aan de toepassing van een regeling van de lidstaat van deze aanbestedende dienst volgens welke deze onderaannemer de betrokken werknemers een in deze regeling vastgesteld minimumloon dient te betalen.

Een minimumloon dat op grond van een nationale regeling wordt opgelegd aan de onderaannemers van een inschrijver die in een andere lidstaat dan die van de aanbestedende dienst zijn gevestigd, waar de minimumlonen lager zijn, vormt immers een bijkomende economische last die de levering van hun diensten in de ontvangende lidstaat kan verhinderen, belemmeren of minder aantrekkelijk maken. Een dergelijke maatregel kan dus een beperking vormen in de zin van artikel 56 VWEU.

(cf. punten 30, 36 en dictum)
Het Unierecht verzet zich tegen een regeling voor terugbetaling van een in strijd met het Unierecht toegepaste heffing, op grond waarvan justitiabelen slechts teruggaaf van die heffing krijgen voor zover het bedrag van deze heffing hoger is dan dat van een later vastgestelde heffing.

Een dergelijke regeling heeft immers tot gevolg dat voor uit een andere lidstaat ingevoerde tweedehandse voertuigen de verplichting tot teruggaaf van een in strijd met het Unierecht toegepaste heffing wordt beperkt of zelfs volledig vervalt, wat van dien aard is dat daardoor het discriminerende karakter van die heffing in stand wordt gehouden.

Bovendien heeft een dergelijke regeling tot gevolg dat de nationale autoriteiten worden vrijgesteld van de verplichting om rekening te houden met de rente die aan de belastingplichtige verschuldigd is over de periode tussen de ten onrechte toegepaste heffing en de terugbetaling daarvan.

Bijgevolg stelt deze regeling de justitiabelen niet in staat daadwerkelijk gebruik te maken van het recht op terugbetaling van een in strijd met het Unierecht toegepaste heffing, waarover zij krachtens het Unierecht beschikken.

(cf. punten 33, 35‑39 en dictum)
Een warmwatermeter die voldoet aan alle voorschriften van richtlijn 2004/22 betreffende meetinstrumenten en die is aangesloten op een apparaat voor gegevensoverdracht op afstand (telemetrie), valt binnen de werkingssfeer van die richtlijn.

Wanneer op het niveau van de Europese Unie een volledige harmonisatie tot stand is gebracht voor een bepaalde materie, moet elke daarop betrekking hebbende nationale maatregel aan de bepalingen van die harmonisatiemaatregel worden getoetst en niet aan het primaire recht. Dit is het geval met richtlijn 2004/22, die blijkens punt 3 van de considerans ervan beoogt in alle lidstaten dezelfde prestatie-eisen in te voeren waaraan de in artikel 1 van die richtlijn genoemde apparaten en systemen moeten voldoen om in de handel te worden gebracht en/of in gebruik te worden genomen.

Die richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling en praktijk volgens welke een dergelijke warmwatermeter moet worden aangemerkt als een meetinstallatie en bijgevolg niet overeenkomstig zijn gebruiksdoel kan worden gebruikt zolang geen metrologische verificatie van die meter en dat apparaat samen, als meetinstallatie, is verricht.

(cf. punten 34, 35, 39, 40, 56 en dictum)
Artikel 45, lid 4, VWEU moet in die zin worden uitgelegd dat het een lidstaat niet toestaat de uitoefening van de functie van voorzitter van een havenautoriteit voor te behouden aan zijn staatsburgers, wanneer de aan deze functie verbonden bevoegdheden, die de uitoefening van openbaar gezag impliceren, ten eerste slechts een marginaal deel van de activiteiten van die functionaris vormen, die in de regel technisch van aard zijn en het economisch beheer betreffen en waarvan de aard door de uitoefening van die bevoegdheden niet kan worden gewijzigd, en ten tweede deze bevoegdheden slechts sporadisch of in uitzonderlijke omstandigheden hoeven te worden uitgeoefend.

In die omstandigheden vormt een algemene uitsluiting van staatsburgers van andere lidstaten van de toegang tot de functie van voorzitter van een havenautoriteit een bij artikel 45, leden 1 tot en met 3, VWEU verboden discriminatie op grond van de nationaliteit.

(cf. punten 57, 60‑62 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van de wetgevingen – Merken – Richtlijn 2008/95 – Tekens die een merk kunnen vormen – Voorstelling, door een gewone tekening zonder opgave van maten of verhoudingen, van de inrichting van een verkoopruimte voor waren – Begrip „diensten” – Diensten die bestaan in verrichtingen betreffende deze waren – Daaronder begrepen – Voorwaarden

(Richtlijn 2008/95 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2 en 3)

2. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Algemene of hypothetische vragen – Vraag die, gelet op het voorwerp van het hoofdgeding, abstract en zuiver hypothetisch is – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU)

Samenvatting

1. De artikelen 2 en 3 van merkenrichtlijn 2008/95 moeten aldus worden uitgelegd dat de voorstelling, door een gewone tekening zonder opgave van maten of verhoudingen, van de inrichting van een verkoopruimte voor waren kan worden ingeschreven als merk voor diensten die bestaan in verrichtingen betreffende deze waren, maar niet integrerend deel uitmaken van de verkoop van deze waren, mits die voorstelling geschikt is om de diensten van de merkaanvrager te onderscheiden van die van andere ondernemingen en mits geen van de in deze richtlijn genoemde weigeringsgronden zich daartegen verzet.

(cf. punt 27 en dictum)

2. Een verzoek van een nationale rechterlijke instantie om een prejudiciële beslissing moet worden afgewezen wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding.

(cf. punt 30)
Verordening nr. 1896/2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure moet aldus worden uitgelegd dat de in de artikelen 16 tot en met 20 van deze verordening bedoelde procedures niet van toepassing zijn wanneer blijkt dat een Europees betalingsbevel niet overeenkomstig de minimumnormen van de artikelen 13 tot en met 15 van deze verordening is betekend of ter kennis is gebracht. Indien een dergelijke onregelmatigheid pas aan het licht komt nadat het Europese betalingsbevel uitvoerbaar is verklaard, moet de verweerder in staat worden gesteld om op te komen tegen die onregelmatigheid. Wanneer deze onregelmatigheid genoegzaam wordt aangetoond, brengt zij de ongeldigheid van de uitvoerbaarverklaring mee.

Wanneer het Europees betalingsbevel niet overeenkomstig deze minimumnormen wordt betekend of ter kennis wordt gebracht, ontvangt de verweerder immers niet het standaardformulier F, door middel waarvan hij verweer tegen dat bevel kan aantekenen en dat hem samen met het standaardformulier E – waarin het bevel is vervat – wordt verstrekt, en wordt hij dus niet op regelmatige wijze op de hoogte gesteld van het bestaan en de grondslag van het tegen hem uitgevaardigde Europese betalingsbevel. In dat geval is het niet zeker dat de verweerder over alle informatie beschikt die hij nodig heeft om te beslissen of hij verweer moet voeren tegen dat bevel. Een dergelijke situatie is niet verenigbaar met de rechten van verdediging van de verweerder.

Voorts neemt de in artikel 16, lid 2, van verordening nr. 1896/2006 bedoelde verweertermijn geen aanvang wanneer het bevel niet overeenkomstig bovengenoemde normen is betekend of ter kennis is gebracht, zodat de geldigheid van de procedures die van het verstrijken van die termijn afhangen, zoals de in artikel 18 van deze verordening bedoelde uitvoerbaarverklaring of het in artikel 20 van deze verordening bedoelde verzoek om heroverweging, ter discussie komt te staan, ook al zijn deze procedures reeds ingesteld. Wat meer in het bijzonder de heroverwegingsprocedure betreft, zij opgemerkt dat deze slechts kan worden aangewend in uitzonderingsgevallen, die in artikel 20 van die verordening op limitatieve wijze zijn opgesomd, en dat het ontbreken van een betekening of kennisgeving niet tot die gevallen behoort.

Aangezien tot slot verordening nr. 1896/2006 niet bepaalt welke rechtsmiddelen de verweerder kan aanwenden wanneer na de uitvoerbaarverklaring van een Europees betalingsbevel blijkt dat dit bevel niet overeenkomstig bovengenoemde minimumnormen is betekend of ter kennis is gebracht, worden deze procedurekwesties overeenkomstig artikel 26 van verordening nr. 1896/2006 door het nationale recht geregeld.

(cf. punten 40‑49 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving – Vennootschapsbelasting – Nationale regeling die voorziet in de inhaal van de eerder afgetrokken verliezen bij overdracht van een inrichting aan een niet-ingezeten vennootschap van hetzelfde concern – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten – Geen

(Art. 49 VWEU en 54 VWEU; Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, art. 31 en 34)

Samenvatting

De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU, alsook de artikelen 31 en 34 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) staan in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat, volgens welke ingeval een ingezeten vennootschap een in een andere lidstaat of in een andere staat die partij is bij de EER-Overeenkomst gelegen vaste inrichting overdraagt aan een niet-ingezeten vennootschap van hetzelfde concern, de voor de overgedragen inrichting eerder afgetrokken verliezen opnieuw worden opgenomen in de belastbare winst van de overdragende vennootschap, voor zover de eerste lidstaat zowel de door deze inrichting vóór de overdracht ervan gemaakte winst belast, als de winst die voortvloeit uit de bij deze overdracht gerealiseerde meerwaarde.

Een dergelijke wettelijke regeling gaat verder dan nodig is ter verwezenlijking van het doel van een evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid, dat de symmetrie tussen het recht op belastingheffing over de winst en de mogelijkheid tot aftrek van de verliezen beoogt veilig te stellen.

Aan die conclusie wordt niet afgedaan door een omstandigheid dat het bij een overdracht binnen een concern moeilijk is om de marktwaarde van de in een andere lidstaat overgedragen goodwill te verifiëren.

Bovendien en in elk geval kunnen de nationale belastingautoriteiten steeds van de overdragende vennootschap de documenten vragen die hun nodig lijken om na te gaan of de waarde van de goodwill die in aanmerking werd genomen om de bij de overdracht van een buitenlandse inrichting gerealiseerde meerwaarde te berekenen, overeenstemt met de marktwaarde.

(cf. punten 32, 36, 37, 39, 40 en dictum)