Conclusies van de Advocaat-Generaal

M. LAGRANGE

4 maart 1964

Vertaald uit het Frans

Mijnheer de President, mijne heren Rechters,

In deze — om met een understatement te spreken — ietwat gecompliceerde zaak behoeven wij de loopbaan van verzoeker niet voor U te schetsen, en wel in de eerste plaats omdat de feiten U ongetwijfeld bekend zijn, daar het hier een van Uw eigen ambtenaren betreft, die trouwens tot de meest ervaren ambtenaren van het Hof kan worden gerekend, en in de tweede plaats omdat een dergelijk overzicht in elk geval alleen van belang zou zijn voor de beoordeling der subsidiair voorgedragen conclusies, waarmede wij ons te gelegener tijd zullen bezighouden. De primaire conclusies hebben uitsluitend betrekking op de wijze, waarop verzoeker in de tabel van het nieuwe Statuut is ingedeeld, uitgaande van zijn statutaire positie per 31 december 1961, namelijk: rang L/A, 2e aanvullende salaristrap met een anciënniteit van twee jaar in de salaristrap, hetgeen trouwens het maximum in zijn rang en in de groep voor de talendienst in het algemeen betekende.

A — Primaire conclusies

De bestreden beschikking is een beschikking van het Hof d.d. 14 maart 1963, waarbij verzoeker is ingedeeld in rang L/A 3, 5e salaristrap van het nieuwe Statuut, zulks met ingang van 1 januari 1962 (eerstvolgende salaristrap op 1 juli 1962).

De rang levert geen moeilijkheden op. Deze is eenvoudig vastgesteld door toepassing van bijlage X bij het nieuwe E.G.K.S.-Statuut (gelijk aan artikel 102 van het gemeenschappelijke Statuut voor de E.E.G. en de E.G.A.), waarvan lid 4, sub b, bepaalt: „De ambtenaar van de groep voor de talendienst (wordt) ingedeeld in de rang die met zijn ambt overeenkomt …”. Volgens bijlage I, waarin voor elke standaardfunctie een bepaalde loopbaan is vastgesteld, is het „hoofd van de vertaalafdeling” ingedeeld in rang L/A 3.

Het geschil betreft echter de salaristrap. Verzoeker beweert, per 1 januari 1962 aanspraak te hebben op salaristrap 7 van rang L/A 3, met recht op de eerstvolgende salaristrap per 1 januari 1964.

De moeilijkheid bestaat in het vinden van een deugdelijke interpretatie van de leden 1 en 4, sub b) van bijlage X, in onderling verband beschouwd.

Lid 4, sub b), waarvan wij zojuist de eerste woorden over de rang citeerden, luidt als volgt: „de ambtenaar van de groep voor de talendienst (wordt) ingedeeld in de rang die met zijn ambt overeenkomt en binnen deze rang in de salaristrap onmiddellijk boven die waarin hij bij toepassing van lid 1 zou zijn geplaatst”.

Lid 1, dat Uw Hof reeds in andere zaken stof tot nadenken heeft gegeven, bepaalt, dat de vaste aanstelling van de ambtenaar volgens het nieuwe Statuut geschiedt „in de rang en salaristrap van het in dit Statuut vastgestelde bezoldigingsstelsel, die overeenkomen met die welke hij uitdrukkelijk of stilzwijgend had verkregen voordat het Statuut op hem van toepassing werd, behoudens, enz. …”.

Zoals wij reeds in een vorige zaak opmerkten, schrijft deze bepaling voor, dat de oude salaristabel zonder meer door de nieuwe tabel wordt vervangen — rang voor rang en salaristrap voor salaristrap — zonder dat rekening wordt gehouden met de aard van de beklede functie of met — eventueel uit het nieuwe Statuut voortvloeiende — verschillen in rangindeling ten opzichte van de vroegere rechtspositie. Laatstgenoemd probleem wordt voor de vroegere vaste ambtenaren van de E.G.K.S. opgelost door artikel 94, lid 2, bepalende dat in een dergelijk geval de betrokkene „de persoonlijke rang (verkrijgt) welke overeenkomt met die welke hij bezat, met de in deze rang verworven anciënniteit, alsmede het recht op plaatsing in een hogere salaristrap in deze rang”. Is de nieuwe indeling ongunstiger dan de oude, dan behoudt de ambtenaar integraal de voordelen van zijn vroegere positie; is het omgekeerde het geval, dan doet zich een vraag voor, die analoog is aan de kwestie waarmede wij in een vroegere zaak te maken hebben gehad en waarop wij hier niet behoeven terug te komen: hoe dan ook, artikel 94, lid 2, geeft voor de ambtenaren van de E.G.K.S. slechts een bevestiging van de regel — gewoonlijk aangeduid als „lineaire omzetting” — van bijlage X, lid 1. In dit systeem kan de salaristrap in principe geen moeilijkheden opleveren: betrokkene blijft in dezelfde rang, waarbinnen de overeenkomstige salaristrap zonder moeite is te vinden.

Doch lid 4 van bijlage X bevat — zoals het zelf zegt — een afwijking van de regel van lid 1 over de lineaire omzetting: eerst sub a) voor de ambtenaren wier ambt is ingedeeld in categorie D, dan sub b) voor de ambtenaren van de groep voor de talendienst. Deze dubbele afwijking berust op de volgende gronden: in het eerste geval heeft de instelling van een vierde categorie tot gevolg, dat daarin een deel van de ambtenaren van de vroegere categorie C moet worden ondergebracht; in het tweede geval maakt de herziening van de groep voor de talendienst, waarvan de schaal (anders dan vroeger) voortaan een nauwkeurige afspiegeling vormt van de algemene schaal, een lineaire omzetting zonder meer onmogelijk. Kenmerkend voor deze afwijking is, dat de ambtenaren rechtstreeks in die rang van het nieuwe Statuut worden ingedeeld, die in overeenstemming is met hun ambt, terwijl, zoals wij zagen, in de hoofdregel slechts rekening wordt gehouden met de overeenstemmende rang, ongeacht het ambt dat zij bekleden.

Hoe staat het nu met de salaristrap? Het is duidelijk dat, wanneer indeling plaatsvindt in een nieuwe of een van de oude verschillende rang, de regel van de „lineaire” omzetting voor de salaristrap niet langer dienst kan doen: vereist is nu, in de nieuwe rang een salaristrap te vinden, waardoor de betrokkene zijn vroegere geldelijke positie behoudt (salaris en anciënniteit). Van dit vereiste wordt uitgegaan bij de bevordering der ambtenaren (artikel 46), met het tamelijk gecompliceerde systeem van de „theoretische salaristrappen”. Een simpele, men zou haast zeggen „traditionele” methode is voorts gevolgd in lid 4, sub a), van bijlage X voor de indeling in categorie D van de ambtenaren van de vroegere categorie C, met de bepaling dat een dergelijke ambtenaar wordt ingedeeld in zijn nieuwe rang „in de salaristrap waarvan het basissalaris, na aftrek van, enz. … overeenkomt met — of, zo dit niet mogelijk is — onmiddellijk ligt onder het … basissalaris … dat hij ontving op het ogenblik van inwerkingtreding van dit Statuut”. Het staat vast, dat er geen moeilijkheden zouden zijn geweest, indien een soortgelijke regel was ingevoerd voor de ambtenaren van de groep voor de talendienst.

Helaas: lid 4, sub b), dat over deze ambtenaren handelt, beperkt zich tot een verwijzing naar de toepassing van lid 1, onder toevoeging van een salaristrap. Het systeem van het eerste lid kan, zoals wij zagen, alleen in werking treden wanneer volgens de nieuwe indeling de rang gelijk is aan die volgens de oude, want dan is het volkomen normaal, dat ook de gelijke salaristrap wordt toegekend. Indien daarentegen deze gelijkheid van rang ontbreekt, dan kan de nieuwe salaristrap niet langer „lineair” worden toegekend: het is dan niet meer mogelijk, al eist dit ook het eerste lid, de salaristrap toe te kennen die de betrokkene (uitdrukkelijk of stilzwijgend) „had verkregen”, immers deze salaristrap stond in nauw verband met de rang, die hij bekleedde.

In het streven, lid 1 zo nauwgezet mogelijk toe te passen, verdedigt de administratie daarom het standpunt, dat de rang die de ambtenaren van de talendienst „hadden verkregen” in alle gevallen de rang 4 was, welke volgens haar overeenkwam met de rang L/A van het oude Statuut. Is deze stelling juist, dan moet de salaristrap inderdaad kunnen worden omgezet overeenkomstig de regel van het eerste lid en is het voldoende, vervolgens in de nieuwe rang een extra salaristrap toe te kennen, overeenkomstig het bepaalde in lid 4, sub b). Is deze stelling onjuist — aldus verzoeker, die beweert dat de vroegere groep voor de talendienst in wezen „autonoom” was en, althans ten dele, ook de rang A 3 omvatte — dan is een „lineaire” omzetting van de salaristrap niet mogelijk, althans niet voor ambtenaren, zoals verzoeker, die bij de toepassing van het nieuwe Statuut zijn ingedeeld in rang A 3. In dat geval moet rechtstreeks in laatstgenoemde rang een salaristrap worden gevonden, welke overeenstemt met de salaristrap die verzoeker in zijn rang L/A had bereikt.

Zo komen wij dan tot wat, zoals de geachte raadslieden van partijen zeer wel hebben ingezien, het kernpunt van deze zaak is: was de vroegere rang L/A slechts voor de talendienst overgenomen van de rang A 4, verminderd met de eerste salaristrap en vermeerderd met een aanvullende salaristrap, of droeg deze rang een autonoom karakter, min of meer het midden houdend tussen de rangen A 4 en A 3? Opgemerkt worde, dat het hier uitsluitend gaat om de vraag of de rangen overeenstemmen, niet om de uitleg van de begrippen „uitdrukkelijk of stilzwijgend”: verzoeker had op de meest uitdrukkelijke wijze de rang L/A „verkregen”, doch de vraag is: welke rang stemt daarmede in het nieuwe Statuut overeen?

Het meest belangwekkende stuk uit de „ontstaansgeschiedenis” van het oude Statuut zijn de notulen van de vergadering van de Commissie van Voorzitters van 5 maart 1956, overgelegd als bijlage 12 bij het verweerschrift. Twee opvattingen werden toen verdedigd. De ene behelsde het voorstel, de door de Commissie voor het Reglement voorgestelde indeling te volgen, waarbij de verschillende salaristrappen van rang T/A (later: L/A) nauwkeurig overeenstemden met die in rang A 4 van de algemene tabel, doch waarbij de ambtenaren van de Taalkundige Dienst hun „groep” zonder vergelijkend onderzoek konden verlaten; de andere legde de nadruk op de handhaving van een gesloten groep. De discussie liep uit op een compromis: de opvatting van de „gesloten groep” behaalde de overwinning, doch anderzijds, met name om het hoofd van de Taalkundige Dienst in staat te stellen aan het einde van zijn loopbaan een salaristrap te bereiken die zich kan meten met rang A 3 en zelfs met rang A 2, werd besloten de voorgestelde schaal één salaristrap naar boven op te schuiven. Zo komt het, dat de hoogste salaristrap (2e aanvullende bezoldigingstrap, zoals het destijds heette), die de heer Collotti kon bereiken, niet is terug te vinden in de rang A 4: bedoelde salaristrap omvatte een salaris van 8.220 rekeneenheden, welk bedrag op enkele eenheden na gelijk is aan dat van salaristrap 5 in rang A 3 en van salaristrap 2 in rang A 2.

Onder deze omstandigheden is het onzes inziens niet logisch, aan te nemen dat de vroegere rang L/A gelijk was aan de rang A 4: de werkelijkheid is deze, dat de groep voor de talendienst een autonoom karakter droeg (dit is trouwens de reden waarom zij in het leven is geroepen) en dat de „overeenkomst” tussen de rangen waarin de ambtenaren van deze groep waren ingedeeld en de rangen van de algemene tabel niet noodzakelijkerwijs is gericht op de rang A 4. Wij mogen niet vergeten, dat de salaristrappen de rangen reeds in aanzienlijke mate doorkruisen: voegt men dan nog een extra salaristrap toe, dan lopen salaristrappen en rangen zozeer dooreen, dat de gelijkstelling met de rang die als grondslag is gebruikt uitermate kunstmatig wordt. Zich rekenschap gevend van deze situatie hebben de auteurs van het Statuut de hoogste ambten van de talendienst verdeeld tussen de rangen L/A 3 en L/A 4, die volledig gelijk zijn aan de rangen A 3 en A 4 van de algemene tabel.

De auteurs van bijlage X hebben deze situatie evenwel blijkbaar niet begrepen, doordat zij in lid 4 het onderdeel sub b) anders hebben geformuleerd dan het onderdeel sub a). Slechts gedachtig aan de wijze waarop de salaristrappen van de rang L/A waren vastgesteld (nl. door die van rang A 4 één salaristrap naar boven op te schuiven), hebben zij blijkbaar gemeend de gelijkheid der salaristrappen automatisch tot stand te kunnen brengen door middel van de zgn. „lineaire” methode, vermeerderd met een salaristrap. Inderdaad blijkt duidelijk uit de tabel die ter zitting door verzoekers raadsman is overgelegd, dat deze methode zonder moeite kan worden toegepast vanaf salaristrap 1 tot de le aanvullende salaristrap: steeds vindt men het salaris dat behoort bij de overeenkomstige trap van rang 4, met één vermeerderd; salaristrap 3 van rang L/A geeft bij voorbeeld een salaris van 7.020 rekeneenheden, dat precies gelijk is aan het salaris, behorend bij trap 4 van rang A 4. Maar aan het einde van de reeks, bij de 2e aanvullende salaristrap van rang L/A (8.220 rekeneenheden) ontbreekt plotseling een overeenkomstig bedrag in rang A 4. Elke berekeningswijze, die zich a tout prix vastklemt aan rang A 4, is daarom hoe dan ook willekeurig.

Dit blijkt wanneer wij nagaan, welke methode de administratie heeft toegepast. Deze methode valt uiteen in een aantal berekeningen, waarvan verschillende ons onjuist lijken, hetzij ten voordele, hetzij ten nadele van verzoeker.

Eerste berekening: Volgens verweerder staat de salaristrap 7 van de nieuwe rang L/A 4 gelijk met die, welke verzoeker tevoren had bereikt (L/A, 2e aanvullende salaristrap). Aangenomen dat de overeenkomstige salaristrap moet worden gevonden in rang L/A 4, lijkt ons dit juist. Immers, de 7e salaristrap in L/A 4 (maandelijks basissalaris: Bfr 41.250 volgens de tabel in artikel 66 van het nieuwe Statuut) staat inderdaad gelijk met de 2e aanvullende salaristrap in rang L/A (8.220 rekeneenheden).

Tweede berekening: Met toepassing van bijlage X, lid 4, wordt hieraan toegevoegd de waarde van een salaristrap in de oude rang, of wel Bfr 1.650 per maand, wat dan leidt tot de 8e salaristrap in rang L/A 4 en tevens tot het eind van de loopbaan in deze rang.

Hier is sprake van een vergissing. Immers, de toegevoegde salaristrap moet volgens de duidelijke tekst van lid 4 van bijlage X niet in de oude, doch in de nieuwe rang worden toegekend, dus aan het einde van de berekeningen. Dit is van belang, aangezien het verschil tussen de salaristrappen onderling in de nieuwe tabel groter is (Bfr 2.150 in plaats van Bfr 1.650). Bovendien is de gevolgde methode in strijd met het beginsel der lineaire omzetting: de administratie behoort eenvoudig een extra salaristrap toe te kennen; zij mag niet rekening houden met de waarde van deze salaristrap (d.w.z. het salarisgedeelte dat daaraan is verbonden) en deze met de andere vergoedingen, waarop de betrokkene aanspraak kan maken, vermeerderen, om het aldus verhoogde salaris te vergelijken met rang L/A 3 — een en ander ter bepaling van de salaristrap in laatstgenoemde rang (want dit is het systeem dat, vergissen wij ons niet, de administratie heeft gevolgd).

Derde berekening: Toekenning, nog steeds in de oude rang, van de waarde van een fictieve salaristrap (evenals hierboven Bfr 1.650) ten einde rekening te houden met de anciënniteit van twee jaren, die verzoeker per 1 januari 1962 had verworven: „fictief” omdat het hier in feite een 8e salaristrap betreft die niet bestond, daar de 2e aanvullende (of 7e) salaristrap, die de heer Collotti had bereikt, het maximum was.

Ons tweeledig bezwaar van zoëven geldt ook hier: Enerzijds houdt de administratie zich niet aan het beginsel der lineaire omzetting. Anderzijds miskent zij het bepaalde in artikel 94 van het nieuwe Statuut: „De in artikel 93 bedoelde ambtenaar (d.i.: de ambtenaar op wie het nieuwe Statuut is toegepast; artikel 93 verwijst naar bijlage X) behoudt … de anciënniteit in de laatste rang en salaristrap welke hij bezat op het tijdstip waarop dit Statuut in werking treedt …”. Dus evenals voor de toekenning van de aanvullende salaristrap van bijlage X, lid 4, wordt de anciënniteit overgebracht naar de nieuwe rang, nadat de vaste aanstelling overeenkomstig bijlage X eenmaal een feit is geworden; dit vloeit onzes inziens duidelijk voort uit de geciteerde tekst, die bovendien in overeenstemming is met de regels die in dit soort gevallen gewoonlijk worden toegepast: eerst komt de indeling in de nieuwe rang, met inachtneming van de daarvoor geldende regels, dan wordt eventueel de in de oude rang verkregen anciënniteit „getransporteerd”.

Vierde berekening: Toekenning van een overbruggingstoelage (Bfr 635) met toepassing van artikel 95 van het nieuwe Statuut, waarbij is berekend „in hoeverre het salaris van de heer Collotti in rang A 4, laatste salaristrap van de nieuwe tabel een vermindering zou hebben ondergaan ten opzichte van de 2e aanvullende salaristrap in rang L/A, ingeval hij geen aanspraak had kunnen maken op rang 3”.

Een soortgelijk bezwaar als hierboven geldt ook in dit geval: immers, de overbruggingstoelage van artikel 95 wordt slechts toegekend indien er verschil is tussen de vroegere bezoldiging en die, welke voortvloeit uit de toepassing van het nieuwe Statuut. Eerst dient dus de vaste aanstelling te worden geregeld overeenkomstig artikel 93 en bijlage X, want alleen „de ambtenaar wiens bezoldiging ingevolge de toepassing van de bepalingen van dit Statuut een vermindering ondergaat” heeft recht op een overbruggingstoelage. Deze mag niet worden gebruikt als middel om de salaristrap in de nieuwe tabel vast te stellen.

Vijfde en zesde berekening: Hierbij heeft de administratie de bepalingen over bevordering toegepast van artikel 46 van het Statuut, waarbij aan de ambtenaar, die wordt bevorderd, een salaristrap wordt toegekend en waarbij een berekening wordt toegepast, die is gebaseerd op „theoretische salaristrappen”.

Hierdoor is aan verzoeker een bijzonder voordeel toegekend, waarvan de rechtsgeldigheid evenwel zeer twijfelachtig is. Immers, in het bijzondere geval van bijlage X, lid 4, behoort, zoals wij zagen, de ambtenaar rechtstreeks te worden aangesteld in de rang die met zijn ambt overeenstemt, ook al brengt het nieuwe Statuut een andere indeling van dit ambt met zich mee: het is niet de bedoeling dat de uitvoering van dit voorschrift in verschillende stadia uiteenvalt en, zij het slechts ten dele, op enigerlei wijze met een bevordering wordt gelijkgesteld. De betrokkene heeft er recht op, de plano te worden benoemd in die rang van het nieuwe Statuut die bij zijn ambt behoort; het gaat er slechts om, in deze rang de geschikte salaristrap te vinden.

up deze gronden zijn wij van oordeel dat, met noeveel vernutt deze ingewikkelde methode ook moge zijn uitgedacht en ondanks het feit dat de administratie er naar heeft gestreefd om betrokkene in bepaalde opzichten te bevoordelen, het systeem niet in stand kan blijven.

Wat nu te doen?

Het antwoord lijkt ons bijzonder eenvoudig. Indien men met ons er van uitgaat, dat de rang in de nieuwe tabel, die overeenstemt met de rang die de betrokkene vroeger uitdrukkelijk had „verkregen”, de rang L/A 3 is, dan gaat het er slechts om, de bijbehorende salaristrap op te zoeken: het is nauwelijks voor bestrijding vatbaar, dat de salaristrap 5 in de vroegere rang A 3 (8.280 rekeneenheden) op enkele rekeneenheden na gelijk is aan de 2e aanvullende salaristrap die betrokkene in zijn vroegere rang L/A had bereikt (8.220 rekeneenheden). Dat stemt, zoals ook verzoeker meent, overeen met salaristrap 5 in de nieuwe tabel (Bfr 45.250). Dit is niet meer dan een eenvoudige toepassing van lid I van bijlage X.

Doch het komt ons voor, dat er dan geen plaats meer is voor de toekenning van een extra salaristrap op grond van lid 4 van bijlage X: dat zou een dubbele bevoordeling betekenen. In dit systeem is toepassing van lid 4, althans ter bepaling van de salaristrap, overbodig: de verlening van een extra salaristrap heeft alleen ten doel, dat rekening wordt gehouden met de „opschuiving” van één salaristrap, hetgeen slechts gerechtvaardigd is ten opzichte van rang 4; doch dit doel bestaat niet langer, wanneer de overgang rechtstreeks plaatsvindt naar rang 3.

Ofwel men dient een ander — of een aanvullend — motief te vinden voor deze verhoging met één salaristrap in lid 4 van bijlage X. Verzoeker heeft in deze richting een poging gedaan door te stellen, dat dit een compensatie is voor het feit dat de ambtenaren van de taalkundige dienst, die steeds tot de groep voor de talendienst blijven behoren, nimmer hoger kunnen stijgen dan de rang A 3, ook al worden zij afdelingshoofd. Doch hiermede begeven wij ons op het — in een dergelijke materie uiterst gevaarlijk — terrein der vermoedens, die (gelijk verzoeker erkent) in de ontstaansgeschiedenis van het Statuut door niets worden bevestigd. Dit is des te gevaarlijker omdat het dubbele voordeel, dat aldus het afdelingshoofd zou genieten, niet zou kunnen worden verleend aan de andere ambtenaren, voor wie de gelijkstelling met de rang A 4 gehandhaafd blijft; de verhoudingen zouden daardoor ten nadele van laatstgenoemden worden scheefgetrokken. Het voordeel, dat aan het afdelingshoofd wordt verleend, vloeit eenvoudig hieruit voort, dat hij volgens het nieuwe Statuut is ingedeeld in rang L/A 3, waardoor hij de hogere salaristrappen in deze rang kan bereiken, in plaats van in A 4 „geblokkeerd” te blijven, met alleen het voordeel van een aanvullende salaristrap, zoals onder het oude Statuut het geval was.

Hier staat tegenover dat verzoeker uiteraard de anciënniteit dient te behouden, die hij per 1 januari 1962 had verkregen, waardoor de heer Collotti reeds per 1 januari 1962 in het genot treedt van salaristrap 6 en niet, zoals in de bestreden beschikking is gesteld, eerst per 1 juli 1962.

Subsidiair voegen wij hier aan toe dat, ook al zou Uw Hof de door ons voorgestelde uitlegging niet menen te kunnen volgen en van oordeel zijn, dat de omzetting uitsluitend dient te geschieden op basis van rang A 4, hetzelfde resultaat kan — of zou kunnen — worden bereikt.

Wij gaan dan terug tot de oorsprong van het systeem van de administratie: salaristrap 7 in de nieuwe rang L/A 4 komt overeen met de salaristrap, die verzoeker in zijn vroegere rang had bereikt (L/A, 2e aanvullende salaristrap). Deze salaristrap 7 geeft recht op een salaris van Bfr 41.250. Vervolgens dient op de voet van bijlage X, lid 1, de overeenkomstige salaristrap in rang L/A 3 te worden opgezocht.

Doch hier doet zich een moeilijkheid voor: het salaris van Bfr 41.250 ligt tussen het salaris van de 3e en dat van de 4e salaristrap in rang L/A 3: resp. Bfr 40.950 en Bfr 43.100. Welke van de twee salaristrappen komt in aanmerking, de hoogste of de laagste? Twijfel is geoorloofd, wanneer men bedenkt dat (zoals Uw Hof wellicht is opgevallen) lid 4, sub a), van bijlage X spreekt over de „salaristrap waarvan het basissalaris … overeenkomt met of, zo dit niet mogelijk is, onmiddellijk ligt onder het … basissalaris” dat tevoren werd betaald. Men kan evenwel zeggen, dat het in dit geval niet gaat om een vergelijking tussen salarissen, doch tussen salaristrappen en dat niets er zich tegen verzet, dat de keus valt op de hoogste salaristrap.

Uitgaande dus van salaristrap 4, kan ingevolge lid 4 van bijlage X een extra salaristrap worden toegekend, waarmede, evenals in het eerste systeem, per 1 januari 1962 salaristrap 5 wordt bereikt (en salaristrap 6, door de anciënniteit mede te tellen). Doch zoals Gij ziet is dit systeem, dat trouwens een dubbele omzetting vereist, willekeuriger dan het voorgaande, waarnaar dan ook onze voorkeur uitgaat.

B — Subsidiaire conclusies

Ten aanzien van de subsidiaire conclusies zullen wij kort zijn, daar deze onzes inziens niet ontvankelijk zijn.

Deze conclusies, zoals gewijzigd bij repliek, strekken namelijk tot nietigverklaring van „'s Hofs individuele beschikking van 17 juli 1956, voor zover deze berust op artikel 2, sub b), van het Algemeen Reglement van de E.G.K.S., opgesteld door de Commissie van Voorzitters, dat niet toepasselijk dient te worden verklaard wegens schending van artikel 24 van het (oude) E.G.K.S.-Statuut”. Verzoeker vordert dientengevolge, dat zijn loopbaan ab initio opnieuw zal worden vastgesteld. Het Algemeen Reglement van de E.G.K.S. wordt dus bestreden met de exceptie van onwettigheid (ten opzichte van het Statuut).

Het staat onzes inziens vast, dat dit Algemeen Reglement, dat krachtens delegatie van bevoegdheid is afgekondigd ter uitvoering van het Statuut, daarmede niet in strijd is, zulks te minder omdat de bevoegde instantie niet dezelfde was: Commissie van Voorzitters en Hof van Justitie voor het Statuut; Commissie van Voorzitters alléén voor het Algemeen Reglement.

Doch een verordening kan alleen dan met een exceptie van onwettigheid worden bestreden, wanneer beroep is ingesteld tegen een individuele, belastende beschikking. Verzoeker heeft dit zeer wel ingezien, en de conclusies van het verzoekschrift gewijzigd door een vordering strekkend tot nietigverklaring van de beschikking van 17 juli 1956, waarbij hij met ingang van 1 juli 1956 was benoemd tot vast ambtenaar in rang L/A, 5e salaristrap. Deze beschikking, die niet binnen de gestelde termijnen is bestreden, is „uitgewerkt” en onaantastbaar geworden. De subsidiaire conclusies zijn dus niet ontvankelijk.

Wij concluderen:

— tot nietigverklaring van een beschikking van het Hof van Justitie van 14 maart 1963, voor zover daarbij is bepaald dat Umberto Collotti eerst per 1 juli 1962 recht heeft op salaristrap 6 in rang L/A 3, in plaats van per 1 januari 1962;

— tot verwijzing van de zaak naar het Hof van Justitie, dat gehouden zal zijn de maatregelen te nemen, welke nodig zijn ter uitvoering van Uw arrest;

— tot verwerping van de primaire conclusies voor het overige;

— tot niet-ontvankelijkverklaring van de subsidiaire conclusies;