Artikel 4, lid 1, punt 2, van richtlijn 2004/39 betreffende markten voor financiële instrumenten moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechterlijke instantie, niet als een beleggingsdienst of ‑activiteit in de zin van die bepaling kunnen worden aangemerkt, bepaalde door een kredietinstelling op grond van bedingen van een in vreemde valuta uitgedrukte leningsovereenkomst verrichte wisseltransacties waarbij het bedrag van de lening wordt bepaald op basis van de aankoopkoers van de vreemde valuta op de datum van vrijgave van het geld en de bedragen van de maandelijkse afbetalingen worden bepaald op basis van de verkoopkoers van die vreemde valuta op de datum waarop elke maandelijkse afbetaling wordt berekend.

Volgens die bepaling moet immers als een beleggingsdienst of ‑activiteit worden aangemerkt, elke in deel A van bijlage I bij richtlijn 2004/39 genoemde dienst of activiteit die betrekking heeft op één van de in deel C van bijlage I genoemde instrumenten. De betrokken transacties, aangezien het gaat om wisselactiviteiten die louter nevenactiviteiten bij de toekenning en de terugbetaling van een in vreemde valuta uitgedrukt consumentenkrediet zijn, vallen niet onder dat deel A, aangezien zij beperkt zijn tot de omrekening, tegen de aankoop‑ of de verkoopkoers van de betrokken vreemde valuta, van de bedragen van de lening en de maandelijkse afbetalingen die in die vreemde valuta zijn uitgedrukt (rekenmunt) in de nationale valuta (betaalmunt). Dergelijke transacties hebben alleen tot doel uitvoering te geven aan de essentiële betalingsverplichtingen van de leningsovereenkomst, namelijk de beschikbaarstelling van het kapitaal door de kredietgever en de terugbetaling van dat kapitaal, vermeerderd met rente, door de kredietnemer. Die transacties strekken er niet toe een belegging te doen, aangezien de consument alleen ernaar streeft om geld te verkrijgen voor de aankoop van een consumptiegoed of een dienst, en bijvoorbeeld niet om een wisselkoersrisico te beheren of op de wisselkoers van een vreemde valuta te speculeren.

Voorts blijkt uit de richtlijn dat valutawisseldiensten op zich geen onder bijlage I, deel A, bij die richtlijn vallende beleggingsdiensten vormen.

De betrokken wisseltransacties hangen niet samen met een beleggingsdienst in de zin van artikel 4, lid 1, punt 2, van richtlijn 2004/39, maar met een transactie die zelf geen financieel instrument in de zin van artikel 4, lid 1, punt 17, van die richtlijn is.

De door een kredietinstelling in het kader van de uitvoering van een leningsovereenkomst verrichte wisseltransacties lijken immers geen betrekking te hebben op een van de in bijlage I, deel C, bij die richtlijn bedoelde financiële instrumenten, waaronder in het bijzonder de future, aangezien het voorwerp van een consumentenkredietovereenkomst niet de verkoop van een financieel actief tegen een bij het sluiten van de overeenkomst vastgestelde prijs is.

Bij een leningsovereenkomst als de aan de orde zijnde wordt de waarde van de valuta aan de hand waarvan de terugbetalingen moeten worden berekend, niet van tevoren vastgesteld, aangezien zij wordt bepaald op basis van de verkoopkoers van die valuta op de datum waarop elke maandelijkse afbetaling verschuldigd wordt.

(cf. punten 54‑57, 66‑68, 70, 74, 76 en dictum)