ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Gevoegde zaken C-261/08 en C-348/08

María Julia Zurita García en Aurelio Choque Cabrera

tegen

Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

(verzoek van het Tribunal Superior de Justicia de Murcia om een prejudiciële beslissing)

„Visa, asiel en immigratie — Maatregelen inzake overschrijden van buitengrenzen — Artikel 62, punten 1 en 2, sub a, EG — Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord — Artikelen 6 ter en 23 — Verordening (EG) nr. 562/2006 — Artikelen 5, 11 en 13 — Vermoeden inzake verblijfsduur — Staatsburgers van derde landen die zich illegaal op grondgebied van lidstaat ophouden — Nationale regeling op basis waarvan naargelang van omstandigheden geldboete kan worden opgelegd of verwijdering kan worden gelast”

Conclusie van advocaat-generaal J. Kokott van 19 mei 2009 I ‐ 10145

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 oktober 2009 I ‐ 10160

Samenvatting van het arrest

Visa, asiel en immigratie – Overschrijding van buitengrenzen van lidstaten – Gemeenschappelijke regels inzake normen en procedures voor controle – Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord – Communautaire code betreffende overschrijding van grenzen – Persoon die illegaal op grondgebied van lidstaat verblijft – Verplichting voor deze lidstaat om verwijdering te gelasten – Geen

(Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2133/2004, art. 6 ter en 23; verordening nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 11)

De artikelen 6 ter en 23 van de overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2133/2004 waarbij voor de bevoegde autoriteiten van de lidstaten de verplichting wordt ingevoerd om in de reisdocumenten van onderdanen van derde landen bij het overschrijden van de buitengrenzen van de lidstaten systematisch een stempel aan te brengen, en waarbij de bepalingen van de overeenkomst ter uitvoering van het akkoord van Schengen en het gemeenschappelijk handboek daartoe worden gewijzigd, en artikel 11 van verordening nr. 562/2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer een staatsburger van een derde land zich illegaal op het grondgebied van een lidstaat ophoudt doordat hij niet of niet langer voldoet aan de in deze staat geldende voorwaarden inzake verblijfsduur, deze lidstaat niet gehouden is om zijn verwijdering te gelasten.

(cf. punt 66 en dictum)
Om artikel 20, leden 4 en 5, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 in acht te nemen, is de Commissie, wanneer zij voornemens is het antidumpingrecht te verhogen in vergelijking met het in de eerste definitieve mededeling overwogen recht, gehouden de betrokken ondernemingen daarvan op de hoogte te brengen door toezending van een nieuwe definitieve mededeling, en het verstrijken van de in lid 5 van die bepaling voorgeschreven termijn af te wachten alvorens haar voorstel voor definitieve maatregelen aan de Raad toe te zenden, teneinde deze ondernemingen de gelegenheid te bieden om hun opmerkingen in te dienen.

Deze uitlegging volgt niet alleen uit de opzet van die bepaling, maar is ook noodzakelijk om te verzekeren dat met de eventuele opmerkingen van belanghebbenden terdege en op onbevooroordeelde wijze rekening wordt gehouden. De omstandigheid zelf dat bij de Raad al een voorstel voor definitieve maatregelen aanhangig is, kan als zodanig immers van invloed zijn op de gevolgen die aan die opmerkingen kunnen worden verbonden. Ten slotte mogen de eventuele moeilijkheden van de instellingen om de in antidumpingbasisverordening nr. 384/96 gestelde termijnen na te leven niet tot gevolg hebben dat die termijnen worden geschonden om de rechten van verdediging van de betrokken ondernemingen te beschermen. Het staat integendeel aan de instellingen — met name aan de Commissie — rekening te houden met de termijnen die bij die verordening zijn opgelegd, en daarbij de rechten van verdediging van de betrokken ondernemingen in acht te nemen.

De niet-naleving van de in artikel 20, lid 5, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96 voorziene termijn van tien dagen kan echter slechts tot nietigverklaring van de litigieuze verordening leiden, indien de mogelijkheid bestaat dat als gevolg van deze onregelmatigheid de administratieve procedure tot een ander resultaat had kunnen leiden, en dus dat aan rekwirantes rechten van verdediging daadwerkelijk afbreuk is gedaan.

(cf. punten 74, 76, 78-79, 81)
Een handeling die onderdeel is van een data-captureprocedé waarbij een uit elf woorden bestaand fragment uit een beschermd werk in een computergeheugen wordt opgeslagen en wordt geprint, kan vallen onder het begrip gedeeltelijke reproductie in de zin van artikel 2 van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij indien — hetgeen de nationale rechter dient na te gaan — de aldus weergegeven bestanddelen de uitdrukking zijn van de intellectuele schepping van de auteur ervan.

Het auteursrecht in de zin van artikel 2, sub a, van richtlijn 2001/29 kan immers slechts gelden met betrekking tot materiaal dat oorspronkelijk is in die zin dat het gaat om een intellectuele schepping van de auteur ervan. Delen van een werk worden auteursrechtelijk beschermd wanneer zij als dusdanig de oorspronkelijkheid van het volledige werk in zich dragen. De verschillende delen van een werk worden dus op grond van deze bepaling beschermd op voorwaarde dat zij bepaalde van de bestanddelen bevatten die de uitdrukking vormen van de intellectuele schepping van de auteur van dit werk. Gelet op de eis van een ruime uitlegging van de omvang van de door artikel 2 van deze richtlijn verleende bescherming kan niet worden uitgesloten dat bepaalde afzonderlijke zinnen, of zelfs zinsneden van de betrokken tekst, de oorspronkelijkheid van een publicatie zoals een persartikel aan de lezer kunnen overdragen via het overbrengen van een bestanddeel dat in se de uitdrukking vormt van de intellectuele schepping van de auteur van dit artikel. Dergelijke zinnen of zinsneden kunnen dus in aanmerking komen voor de op grond van artikel 2, sub a, van de richtlijn geboden bescherming.

(cf. punten 37-39, 47-48, 51, dictum 1)
Zaak C-16/08

Schenker SIA

tegen

Valsts ieņēmumu dienests

(verzoek van het Administratīvā apgabaltiesa om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk douanetarief — Tariefindeling — Gecombineerde nomenclatuur — Actievematrix-led’s”

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 11 juni 2009 I ‐ 5017

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Actievematrix-led’s

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordening nr. 1789/2003 van de Commissie)

Postonderverdeling 85282190 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1789/2003, moet aldus worden uitgelegd dat deze postonderverdeling op 29 december 2004 niet van toepassing was op actieve matrix elementen met vloeibare kristallen (LCD) die in hoofdzaak bestonden uit de volgende elementen:

— twee glasplaten;

— een laag vloeibaar kristal geborgen tussen deze platen;

— verticale en horizontale signaallezers (drivers);

— achtergrondverlichting (backlighting);

— een inverter die hoogspanning opwekt voor de achtergrondverlichting, en

— een stuureenheid — interface voor datatransmissie (PCB of PWB-control), die zorgt voor de sequentiële overdracht van gegevens naar elke pixel (beeldpunt) van de LCD-module met gebruikmaking van een specifieke technologie — LVDS (Low Voltage Differential Signaling).

Dergelijke elementen vertonen namelijk niet de essentiële kenmerken van het complete of het afgewerkte goed in de zin van postonderverdeling 85282190 van de gecombineerde nomenclatuur aangezien er voor het definitieve gebruik ervan in de volgende productiecyclus extra onderdelen aan moeten worden toegevoegd.

Daarentegen kunnen deze elementen als goederen die kunnen worden gebruikt in de toestellen die onder post 8528 vallen, worden ingedeeld onder post 8529 van de gecombineerde nomenclatuur („Delen waarvan kan worden onderkend dat zij uitsluitend of hoofdzakelijk bestemd zijn voor de toestellen bedoeld bij de posten 8525 tot en met 8528”), en meer bepaald onder postonderverdeling 85299081 ervan. Het staat aan de verwijzende rechter na te gaan of deze elementen de noodzakelijke objectieve kenmerken en eigenschappen vertonen om te worden beschouwd als goederen die uitsluitend of hoofdzakelijk voor toestellen van de posten 8525 tot en met 8528 van de gecombineerde nomenclatuur zijn bestemd.

(cf. punten 27-32 en dictum)
Zaak C-88/08

David Hütter

tegen

Technische Universität Graz

(verzoek van het Oberste Gerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2000/78/EG — Gelijke behandeling in arbeid en beroep — Discriminatie op grond van leeftijd — Vaststelling van beloning van arbeidscontractanten van Staat — Uitsluiting van vóór voltooiing van achttiende levensjaar verworven beroepservaring”

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juni 2009 I ‐ 5327

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Gelijke behandeling in arbeid en beroep – Richtlijn 2000/78

(Richtlijn 2000/78 van de Raad, art. 1, 2 en 6)

De artikelen 1, 2 en 6 van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die, teneinde het algemene onderwijs niet te benadelen ten opzichte van het beroepsonderwijs en de integratie van jonge leerlingen uit het leerlingenstelsel in de arbeidsmarkt te bevorderen, uitsluit dat met vóór de voltooiing van het achttiende levensjaar vervulde tijdvakken van arbeid rekening wordt gehouden voor de vaststelling van de salaristrap waarin arbeidscontractanten in overheidsdienst van een lidstaat worden geplaatst.

Ook al moeten dergelijke doelstellingen in beginsel worden geacht een door de lidstaten opgelegd verschil in behandeling op grond van leeftijd in het kader van het nationale recht, objectief en redelijk, zoals artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2000/78 bepaalt, te rechtvaardigen, een dergelijke regeling kan niet in de zin van die bepaling als voor het bereiken van die doelstellingen passend worden aangemerkt. Wat de doelstelling betreft om het algemene onderwijs niet te benadelen ten opzichte van het beroepsonderwijs, lijkt het criterium van de leeftijd waarop de beroepservaring is verworven, niet passend voor de verwezenlijking daarvan, aangezien dit criterium van toepassing is ongeacht het soort onderwijs dat is gevolgd. Aangaande de doelstelling van bevordering van de integratie in de arbeidsmarkt van jongeren die een beroepsopleiding hebben gevolgd, is een dergelijke nationale regeling, voor zover zij geen rekening houdt met de leeftijd van personen op het tijdstip van hun aanwerving, niet passend om de toegang tot de arbeidsmarkt van een door hun jonge leeftijd bepaalde categorie werknemers te bevorderen.

(cf. punten 43, 48-51 en dictum)
Zaak C-285/08

Moteurs Leroy Somer

tegen

Dalkia France en Ace Europe

[verzoek van de Cour de cassation (Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Aansprakelijkheid voor producten met gebreken — Richtlijn 85/374/EEG — Werkingssfeer — Schade toegebracht aan zaak die bestemd is voor beroepsmatig gebruik en voor dat doel wordt gebruikt — Nationale regeling op grond waarvan gelaedeerde vergoeding van dergelijke schade kan vorderen wanneer hij enkel schade, gebrek en oorzakelijk verband bewijst — Verenigbaarheid”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 juni 2009 I ‐ 4735

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Aansprakelijkheid voor producten met gebreken – Richtlijn 85/374

(Richtlijn 85/374 van de Raad, art. 9 en 13)

Richtlijn 85/374 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een uitlegging van nationale bepalingen of de toepassing van vaste nationale rechtspraak volgens welke de gelaedeerde vergoeding kan vorderen van schade aan een zaak die bestemd is voor beroepsmatig gebruik en voor dat doel is gebruikt, wanneer deze gelaedeerde enkel de schade, het gebrek in het product en het oorzakelijk verband tussen dit gebrek en de schade bewijst.

De vergoeding van schade aan een voor beroepsmatig gebruik bestemde en voor dat doel gebruikte zaak valt namelijk niet onder de werkingssfeer van richtlijn 85/374.

Nu de door die richtlijn tot stand gebrachte harmonisatie zich niet uitstrekt tot de vergoeding van schade aan een voor beroepsmatig gebruik bestemde en voor dat doel gebruikte zaak, belet deze richtlijn een lidstaat niet om dienaangaande een aansprakelijkheidsregeling te doen gelden die overeenstemt met die van de richtlijn.

(cf. punten 28, 31-32 en dictum)
Zaak C-77/08

Dachsberger & Söhne GmbH

tegen

Zollamt Salzburg, Erstattungen

(verzoek van de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Graz, om een prejudiciële beslissing)

„Restitutie bij uitvoer — Gedifferentieerde restitutie — Tijdstip van indiening van aanvraag — Aangifte ten uitvoer — Ontbreken van bewijs dat formaliteiten voor invoer tot verbruik in land van bestemming zijn vervuld — Sanctie”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 maart 2009 I ‐ 2099

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Restituties bij uitvoer – Gedifferentieerde restitutie

(Verordening nr. 3665/87 van de Commissie, art. 3, lid 5, 11, lid 1, en 47, leden 1 en 2)

Artikel 11, lid 1, van verordening nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 495/97, moet aldus worden uitgelegd dat in het geval van een gedifferentieerde restitutie het gedifferentieerde gedeelte van de restitutie niet wordt gevraagd bij de indiening van het verzoek in de zin van artikel 47, lid 1, van verordening nr. 3665/87 of van het dossier voor de betaling van de restitutie in de zin van artikel 47, lid 2, van deze verordening, maar bij de overlegging van het in artikel 3, lid 5, van deze verordening bedoelde document. De opname in dit document van gegevens die tot een hogere dan de geldende restitutie kunnen leiden en onjuist blijken, heeft derhalve, behoudens in de gevallen die in artikel 11, lid 1, derde en zevende alinea, van deze verordening worden genoemd, oplegging van de in dit artikel 11, lid 1, eerste en tweede alinea, bedoelde sanctie tot gevolg.

(cf. punt 45 en dictum)
Zaak C-67/08

Margarete Block

tegen

Finanzamt Kaufbeuren

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van kapitaal — Artikelen 56 EG en 58 EG — Successierechten — Nationale regeling in kader waarvan successierechten, verschuldigd in lidstaat waar eigenaar van goederen bij zijn overlijden woonde, niet kunnen worden verrekend met door erfgenaam in andere lidstaat betaalde successierechten wanneer goederen uit nalatenschap banktegoeden zijn — Dubbele belasting — Beperking — Geen”

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 12 februari 2009 I ‐ 885

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Successiebelasting

(Art. 56 EG en 58 EG)

De artikelen 56 EG en 58 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat, in het kader waarvan de door een in deze lidstaat wonende erfgenaam verschuldigde successierechten over banktegoeden bij een financiële instelling in een andere lidstaat, worden berekend zonder dat, wanneer de erflater bij zijn overlijden in de eerste lidstaat woonde, met de in deze lidstaat verschuldigde successierechten de in de andere lidstaat betaalde successierechten worden verrekend.

Dit fiscale nadeel ontstaat namelijk door de parallelle uitoefening door de twee betrokken lidstaten van hun fiscale bevoegdheid, waarbij de ene heeft gekozen voor heffing van nationale successierechten over banktegoeden wanneer de schuldeiser in deze lidstaat woont, en de andere voor heffing van nationale successierechten over deze tegoeden wanneer de schuldenaar in deze laatste lidstaat is gevestigd. Het gemeenschapsrecht voorziet in de huidige stand van zijn ontwikkeling en voor een situatie inzake de betaling van successierechten evenwel niet in algemene criteria voor de verdeling van de bevoegdheden tussen de lidstaten ter voorkoming van dubbele belasting binnen de Europese Gemeenschap. Daaruit vloeit voort dat de lidstaten, mits zij het gemeenschapsrecht in acht nemen, bij de huidige stand van ontwikkeling van het gemeenschapsrecht ter zake over een zekere autonomie beschikken, zodat zij niet verplicht zijn om hun belastingstelsel aan te passen aan de verschillende belastingstelsels van de andere lidstaten om met name dubbele belasting als gevolg van de parallelle uitoefening door deze staten van hun fiscale bevoegdheden te voorkomen en dus de aftrek mogelijk te maken van successierechten, die zijn betaald in een andere lidstaat dan die waar de erfgenaam woont.

Aan deze overwegingen doet niet af dat de nationale regeling voorziet in gunstigere verrekeningsregels wanneer de erflater bij zijn overlijden in een andere lidstaat woonde, wanneer dit verschil in behandeling van de nalatenschap van een bij zijn overlijden niet-ingezeten erflater ook voortvloeit uit het feit dat de betrokken lidstaat bij de uitoefening van zijn fiscale bevoegdheden ervoor heeft gekozen aan te knopen bij de woonplaats van de schuldeiser om vast te stellen of de erfboedel „buitenlands” is en dus om de in een andere lidstaat betaalde successierechten te verrekenen.

(cf. punten 28, 30-32, 34, 36 en dictum)
3

De vijfde en de zesde overweging van de considerans van richtlijn 89/105 luiden: „Overwegende dat deze richtlijn ten doel heeft een overzicht te krijgen van de nationale prijsstellingsregelingen, met name ten aanzien van de wijze waarop zij in individuele gevallen functioneren en alle criteria waarop zij zijn gebaseerd, en toegang tot die regelingen te verschaffen aan degenen die op de geneesmiddelenmarkt van de lidstaten opereren; […] Overwegende dat het, als eerste stap naar de opheffing van deze dispariteiten, dringend noodzakelijk is een reeks eisen te stellen die beogen te waarborgen dat alle betrokkenen kunnen nagaan dat de nationale maatregelen geen kwantitatieve beperkingen van in- of uitvoer of maatregelen van gelijke werking vormen; dat deze eisen echter het beleid van de lidstaten, die de prijsbepaling van geneesmiddelen voornamelijk laten afhangen van de vrije concurrentie, ongemoeid laten; dat deze eisen ook het beleid van de lidstaten inzake prijsstelling en de vaststelling van socialezekerheidsstelsels ongemoeid laten, behoudens voor zover zulks noodzakelijk is ter wille van de doorzichtigheid in de zin van deze richtlijn.”
Artikel 8 bis van die statuten luidt:

„1. Tot de onderhandse gunning van plaatselijke openbare diensten aan de vennootschap kan, met inachtneming van de huidige nationale en communautaire regelgeving, worden besloten door aandeelhouders die territoriale lichamen zijn (‚aanbestedende aandeelhouders’) voor alle of bepaalde van de in artikel 3 genoemde sectoren, overeenkomende met de volgende afdelingen: afdeling 1: afval; afdeling 2: water; afdeling 3: gas; afdeling 4: toerisme; afdeling 5: energie; afdeling 6: nutsdiensten.

2. De vennootschap beheert de diensten uitsluitend ten behoeve van de aanbestedende aandeelhouders en hoe dan ook binnen het bevoegdheidsgebied van deze instanties.

3. De aandeelhouders beschikken, samen en/of afzonderlijk, over de ruimste bevoegdheden van bestuur, coördinatie en toezicht ten aanzien van de vennootschapsorganen en -hulporganen. In het bijzonder kunnen zij de vennootschapsorganen bijeenroepen voor het verstrekken van toelichting over de werking van de plaatselijke openbare diensten, vragen zij regelmatig en hoe dan ook ten minste twee keer per jaar verslagen op over het beheer van de diensten en de financieel-economische situatie, oefenen zij toezicht uit op het beheer in de vorm en op de wijze bepaald in de interne reglementen van de aanbestedende diensten, geven zij voor elke statutenwijziging die inherent is aan het beheer van de plaatselijke openbare diensten hun voorafgaande toestemming, wat een voorwaarde voor de rechtsgeldigheid ervan is.

4. De afdelingen bepalen in overeenstemming met de voorschriften van deze statuten en de betrokken dienstcontracten welke toezichtsregeling — die voor toezicht zoals op de eigen diensten, gezamenlijk toezicht dan wel afzonderlijk toezicht — van toepassing is.

5. De aanbestedende aandeelhouders oefenen de bevoegdheden uit met betrekking tot de afdelingen waarvoor zij hebben besloten om tot onderhandse aanbesteding van de diensten over te gaan. Met het oog op een efficiënt beheer van de diensten in kwestie leggen de organen en de werknemers van de vennootschap met name aan de in de statuten genoemde lichamen verantwoording af over de verrichte activiteiten.

6. Behalve op grond van de in het vennootschapsrecht vastgestelde prerogatieven van aandeelhouder, oefenen de aanbestedende aandeelhouders hun toezicht uit via een Comitato unitario di indirizzo e controllo politico amministrativo (hierna: ‚gemeenschappelijk comité’) en een Comitato tecnico di controllo per ogni divisione (hierna: ‚technisch comité’) per afdeling.

7. De niet-aanbestedende aandeelhouders kunnen aan de vergaderingen van het gemeenschappelijk […] en het technisch comité […] voor elke afdeling deelnemen, maar hebben geen stemrecht. Bij absolute meerderheid van hun leden kunnen deze comités de niet-aanbestedende aandeelhouders van deelname aan een specifieke vergadering of aan gedeelten van een vergadering uitsluiten, mits zij zulks in het proces-verbaal van de betrokken vergadering motiveren.”
98

Met betrekking tot het argument van de Commissie dat het stikstofretentieproces te onstabiel is om in aanmerking te worden genomen, heeft het Koninkrijk Zweden opgemerkt dat de berekening van de lozingen van elke agglomeratie in de kwetsbare kustwateren is gebaseerd op de daadwerkelijke lozingen van de agglomeratie in combinatie met de individueel berekende retentie. De gebruikte methode omvat de resultaten van daadwerkelijke metingen van het stikstofgehalte in diverse waterlopen en de berekeningen zijn normaal gezien gebaseerd op een programma van maatregelen die over tijdvakken tot tien jaar worden uitgevoerd. Daaruit volgt dat deze berekeningen ook rekening houden met de stikstof die opnieuw in het water terechtkomt. Dit resultaat weerspiegelt dus een duidelijke retentie die alle stikstof, daaronder begrepen de stikstof die eerst is opgevangen en opnieuw is vrijgekomen, omvat.