ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Derde kamer)

12 december 2012

Zaak F‑90/11

BS

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Voormalig ambtenaar – Sociale zekerheid – Artikel 73 van het Statuut – Regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Bij verzekeringsregeling gevoegde schaal – AFPI-percentage – Uitlegging van schaal – Medische commissie – Mandaat – Collegialiteitsbeginsel”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee BS, voormalig ambtenaar van de Europese Commissie, in wezen de nietigverklaring vordert van het besluit van 20 december 2010 waarbij het tot aanstelling bevoegd gezag (hierna: „TABG”) de procedure die was ingeleid uit hoofde van artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) heeft beëindigd en heeft vastgesteld dat er geen sprake was van een aantasting van de fysieke en psychische integriteit (hierna: „AFPI”).

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Verzoeker draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Commissie.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Weigering van een van de leden van medische commissie om rapport te ondertekenen – Vormgebrek – Geen – Voorwaarden

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 3)

2. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Bevoegdheid van medische commissie – Juridische beoordeling – Daarvan uitgesloten – Uitlegging van schaal voor beoordeling van aantasting van fysieke en psychische integriteit – Toelaatbaarheid

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 3, en bijlage C)

3. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch advies – Rechterlijke toetsing – Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 3)

4. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Op medische commissie rustende motiveringsplicht – Omvang

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 3)

5. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Verplichting van medische commissie om te antwoorden op vragen die waren gesteld in door tot aanstelling bevoegd gezag verleend mandaat – Omvang – Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 2)

6. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Invaliditeit – Begrip – Voldoende ernstig letsel – Daaronder begrepen

(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, bijlage A, art. 73)

1. Er is geen sprake van een vormgebrek wanneer een van de leden van de medische commissie heeft geweigerd het medisch rapport te ondertekenen. Ter eerbiediging van het beginsel van collegialiteit van de werkzaamheden van de medische commissie dient evenwel vast te staan dat het lid dat niet heeft ondertekend, in de gelegenheid is geweest naar behoren zijn opvatting tegenover de twee andere leden uiteen te zetten.

(cf. punt 38)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 14 september 2010, AE/Commissie, F‑79/09, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak

2. Artikel 22, lid 3, van de regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, bedoeld in artikel 73 van het Statuut, beperkt de bevoegdheid van de medische commissie tot de louter medische aspecten van het dossier en bepaalt dat deze zich in een geschil van juridische aard onbevoegd dient te verklaren.

Daartoe past de medische commissie ter beoordeling van het percentage van aantasting van de fysieke en psychische integriteit (AFPI) van de verzekerden de Europese schaal voor medische beoordeling van de AFPI toe, die is opgenomen in bijlage A bij voornoemde regeling, alsmede bijlage C daarbij. Bij deze toepassing legt de medische commissie noodzakelijkwijs verband tussen haar medische vaststellingen en de juridische categorieën die in de schaal en in bijlage C zijn gedefinieerd, hetgeen veronderstelt dat zij deze categorieën vooraf heeft vastgesteld en afgebakend. Derhalve is het inherent aan de werkzaamheden van de medische commissie dat zij, gelet op de door haar toegepaste bepalingen van de schaal en van bijlage C, de medische vaststellingen waartoe zij is gekomen kwalificeert. Haar bevoegdheid is dus niet uitgesloten, aangezien deze kwalificaties ontegenzeglijk vallen binnen het kader van de medische aspecten van het dossier.

Voorts is het wel degelijk het tot aanstelling bevoegd gezag dat overgaat tot het al dan niet definitief valideren van de uitlegging van de schaal en van bijlage C die de medische commissie heeft gegeven ten behoeve van de kwalificatie van de door haar gedane medische vaststellingen, en dat aldus elk gevaar van rechtsonzekerheid voorkomt dat is gelegen in een variabele uitlegging als gevolg van de variatie die inherent is aan de samenstelling van medische commissies.

(cf. punten 62, 64, 65 en 69)

3. De rechterlijke toetsing van medische adviezen kan zich niet uitstrekken tot de eigenlijke medische beoordelingen, die als definitief moeten worden beschouwd wanneer zij regelmatig tot stand zijn gekomen. De Unierechter is daarentegen wél bevoegd om na te gaan of het advies een motivering bevat aan de hand waarvan kan worden beoordeeld op welke overwegingen het is gebaseerd, en of er een logisch verband bestaat tussen de medische vaststellingen in het advies en de conclusies waartoe in dit advies wordt gekomen.

(cf. punt 72)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 27 juni 2000, Plug/Commissie, T‑47/97, punt 117

4. De medische commissie heeft tot taak advies uit te brengen over aan haar voorgelegde medische vraagstukken. Gelet op deze taak brengt de op haar rustende motiveringsplicht enkel mee dat zij uiteenzet hoe zij op basis van de gegevens waarover zij beschikt is gekomen tot haar definitieve medische conclusies. Deze motiveringsplicht verlangt niet dat zij uitlegt om welke redenen zij zichzelf bevoegd heeft geacht.

(cf. punt 77)

5. Het kan de medische commissie niet worden verweten, niet gedetailleerd te hebben geantwoord op elk van de punten die in het aan haar verleende mandaat worden genoemd, indien uit de stukken van het dossier blijkt dat zij door middel van haar medische beoordelingen aan het tot aanstelling bevoegd gezag alle gegevens heeft verstrekt die het nodig heeft voor het vaststellen van zijn besluit. Ofschoon artikel 22, lid 2, van de regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten bepaalt dat de instelling het mandaat opstelt dat zij vervolgens verleent aan de medische commissie, wordt in dit artikel immers niet uitdrukkelijk bepaald dat de medische commissie gehouden is om te antwoorden op elk van de vragen die voornoemd mandaat bevat.

Dienaangaande is door de verzekeringsregeling aan de medische commissie een ruime opdracht verstrekt, namelijk het tot aanstelling bevoegd gezag alle medische beoordelingen te verstrekken die dit gezag nodig heeft voor de vaststelling van het percentage van aantasting van de fysieke en psychische integriteit. Voorts staat het aan de medische commissie om in het kader van de door de verzekeringsregeling aan haar verstrekte opdracht, in alle objectiviteit en onafhankelijkheid haar oordeel te geven aangaande de medische vraagstukken, hetgeen meebrengt dat haar beoordelingsbevoegdheid volledig is. Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag het rapport ontvangt van de medische commissie waarvan dit gezag het mandaat had opgesteld, kan dit gezag door middel van een aanvullend mandaat zijn vragen preciseren, of daarin nieuwe vragen stellen teneinde alle verlangde beoordelingen te verkrijgen, in welk geval de medische commissie gehouden is om de vragen van het gezag duidelijk en nauwkeurig te beantwoorden. Maar ook als er geen vraag is gesteld op een specifiek punt in het mandaat, is de medische commissie bevoegd om aan het tot aanstelling bevoegd gezag alle aanvullende medische vaststellingen te verstrekken die diens besluit kunnen verduidelijken.

(cf. punten 80‑85)

Referentie:

Hof: 19 januari 1988, Biedermann/Rekenkamer, 2/87, punt 19

Gerecht van eerste aanleg: 9 juli 1997, S/Hof van Justitie, T‑4/96, punten 41, 42 en 44

6. De persoon die als gevolg van een ongeluk of beroepsziekte in het geheel dan wel gedeeltelijk niet meer in staat is om een normaal actief leven te leiden, dient te worden aangemerkt als invalide in de zin van artikel 73 van het Statuut. Derhalve zou het in strijd zijn met het doel van artikel 73 van het Statuut, dat er juist toe strekt het risico van een dergelijke invaliditeit te verzekeren, om artikel 73 van de Europese schaal voor de medische beoordeling van aantastingen van de fysieke en psychische integriteit, opgenomen in bijlage A bij de regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, aldus uit te leggen dat elk huidletsel, ongeacht de ernst ervan, kan leiden tot een percentage van aantasting van de fysieke en psychische integriteit van ten minste 5 %. Bijgevolg kan alleen voldoende ernstig letsel in aanmerking worden genomen.

(cf. punt 91)

Referentie:

Hof: 2 oktober 1979, B./Commissie, 152/77, punt 10