1.

Zoals U weet, acht de Commissie de primaire vordering, strekkende tot herziening van verzoekers indeling per 26 augustus 1965, niet-ontvankelijk. Zij wijst erop, dat verzoeker reeds op 14 december 1967 om wijziging van zijn indeling heeft verzocht. Daarop is in januari 1968 uitdrukkelijk afwijzend beschikt. Een nieuw verzoek van juni 1968 is onbeantwoord gebleven en moet derhalve volgens het ambtenarenrecht der Gemeenschappen als stilzwijgend afgewezen worden beschouwd. Omdat verzoeker destijds geen beroep bij het Hof heeft ingesteld, moet het ervoor worden gehouden dat tegen zijn indeling tot 1 december 1970 (dat wil zeggen tot de dag van ingang van het bevorderingsbesluit) niet meer kan worden opgekomen. Het alsnog ingestelde beroep moet als tardief en mitsdien niet-ontvankelijk worden beschouwd. Dat deze opvatting in principe juist is, kan in het licht van de jurisprudentie moeilijk in twijfel worden getrokken. Wij zagen dat de juistheid van verzoekers indeling in het zojuist genoemde tijdvak het onderwerp van een administratiefrechtelijke procedure en beslissing heeft uitgemaakt. Wanneer verzoeker indertijd niet tegen daarvoor in aanmerking komende handelingen is opgekomen, heeft hij jaren nadien principieel niet meer het recht op „rechtsgeldig” geworden vaststellingen der administratie terug te komen. Dit zou slechts in één geval anders kunnen zijn, namelijk wanneer mocht zijn gebleken van nieuwe feiten welke twijfel doen rijzen aan de juistheid van de vroegere beoordeling van verzoekers indeling. — Inderdaad wil verzoeker hieraan een argument ten gunste van de ontvankelijkheid van zijn primaire vordering ontlenen. Hij verwijst daartoe — naar U weet — naar het bevorderingsbesluit van 1.971; omdat hem destijds geen andere taken zijn opgedragen, houdt het zijn inziens eigenlijk alleen maar de officiële erkenning in dat hij altijd al als „dessinateur — projeteur” werkzaam geweest is. Wanneer men echter objectief nagaat of het beroep op grond van deze redenering ontvankelijk kan worden geacht dan komt men in het licht der feiten niet tot een voor verzoeker gunstig resultaat. — Van belang is vooral, dat het bevorderingsbesluit niet kan worden geacht alsnog de erkenning in te houden dat verzoeker vroeger reeds werkzaamheden van een hoger niveau heeft verricht. In het besluit wordt met zoveel woorden bepaald, dat het pas op 1 december 1970 in werking zou treden. Wanneer zulke besluiten worden genomen in het kader van „loopbanen”, die zich over verschillende rangen of zelfs categorieën uitstrekken, terwijl de verschillende etappes niet steeds duidelijk met andere taken gepaard blijken te gaan, dan impliceren zij niet noodzakelijkerwijze dat de bevorderde ambtenaar met andere werkzaamheden wordt belast. Veelal wordt slechts het inzicht gehonoreerd dat een in lange jaren opgedane ervaring tot betere prestaties leidt, zodat betrokkene met een zwaardere verantwoordelijkheid mag worden belast. Het tot aanstelling bevoegde gezag heeft ondubbelzinnig uitgesproken dat zulks met ingang van 1 januari 1970 voor verzoeker gold. In ieder geval blijkt nergens dat in casu de gewone regels voor bevordering niet van toepassing zijn, zodat het bevorderingsbesluit, wat het tijdvak vóór 1 december 1970 betreft, als een novum zou zijn te beschouwen. — De door de Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvanke-lijkheid kan derhalve niet met een beroep op bedoeld besluit worden verworpen, zodat het vroegere oordeel der administratie over de vraag of verzoekers indeling, getoetst aan zijn werkzaamheden, juist moest worden geacht, niet alsnog in rechte kan worden getoetst. Wat betreft de ontvankelijkheid van de primaire vordering kan voorts worden opgemerkt dat verzoeker in zijn administratieve klacht van 3 maart 1971, dat wil zeggen in zijn eerste reactie op het gewraakte bevorderingsbesluit, in het geheel niet over een wijziging met terugwerkende kracht van zijn indeling heeft gesproken, doch slechts van een „classement après promotion”. Waar verzoeker daartegen echter niet rechtstreeks in beroep is gekomen, was deze klacht bepalend voor de omvang van het latere geding. In een op de klacht berustend beroep behoeft men dus niet te proberen het onderwerp van geschil ratione temporis, dat wil zeggen voor het verleden, uit te breiden. Ook in zoverre kunnen er derhalve zwaarwegende argumenten tegen de ontvankelijkheid van de primaire vordering worden aangevoerd. Hoe men het ook wendt of keert, ten aanzien van de ontvankelijkheidsvraag kan slechts worden geconcludeerd dat de Commissie het gelijk aan haar zijde heeft, zodat de vordering tot herziening van de indeling per 26 augustus 1965 — met herberekening van salaris — niet ontvankelijk moet worden verklaard.