De vennootschap Dimex Nahrungsmittel Im- und Export GmbH & Co. KG te Hamburg verkocht in augustus 1976 een partij Fetakaas in pekel aan een vennootschap in Koeweit, zulks op basis „C and F” haven van ontvangst Koeweit. Het produkt werd op 6 augustus 1976 bij het Zollamt Weilheim op het controleexemplaar (in de zin van artikel 7 van verordening nr. 192/75) uitgeklaard en per vrachtwagen vervoerd naar Livorno in Italië (douanekantoor van uitgang uit de Gemeenschap). Daar bleek dat een aantal blikken waren beschadigd en dat de pekel eruit was gelopen (volgens de Middle East Verschiffungsagentur GmbH ging het om onbetekenende, zuiver uitwendige schade aan de verpakking). De beschadigde blikken werden bijgevuld en opnieuw gesloten, waarna de waren in een door (en voor rekening van) Dimex gecharterd schip werden ingeladen, dat op 13 augustus 1976 uit Livorno vertrok.

Op 27 augustus kwam het schip volgens het bewijs van lossing („Landing Certificate”) van de General Superintendence Company Ltd. in de haven van Koeweit aan, waar het, opnieuw volgens dat bewijs van lossing, tussen 27 september en 6 oktober 1976 werd gelost. Volgens een Survey Report van Lloyd's werden de waren tussen 22 september en 7 oktober 1976 door de douane in ontvangst genomen en op 5 oktober 1976 van de douane naar het koelhuis van de ontvanger gezonden („delivery of goods from customs to place where survey held”: in de verwijzingsbeschikking van het Bundesfinanzhof minder juist weergegeven met de mededeling dat de waar op 5 oktober „door de douane is vrijgegeven”). Dat de waar door de douane is ingeklaard, staat geenszins vast; omstreden is trouwens ook, of levensmiddelen in Koeweit wel ooit door de douane worden ingeklaard. Daarom kan het van belang zijn te weten, dat op 7 oktober 1976 bij de expertise door Lloyd's in het koelhuis van de ontvanger is vastgesteld dat de waar beschadigd was („dented, holed, bulged out”, met andere woorden, gedeukt, lek, vervormd). Op 25 oktober 1976, beschikten de gezondheidsinstanties van Koeweit dan ook, dat de goederen, als ongeschikt voor menselijke consumptie, moesten worden vernietigd of weer uitgevoerd (hetgeen op dezelfde dag door de koper aan Dimex werd meegedeeld). Van belang is eveneens, dat de Duitse ambassade in Koeweit op verzoek van het duitse Openbaar Ministerie op 13 november 1978 meedeelde, dat douanedocumenten waaruit van de inklaring kon blijken, waarschijnlijk niet te krijgen waren, daar bij de invoer van levensmiddelen in Koeweit geen douanerechten worden geheven. In een brief van 23 november 1978 deelde de ambassade voorts mee, dat goederen pas tot het vrije verkeer worden toegelaten na controle door de gezondheidsmstanties, en dat zij in geval van afkeuring niet tot het vrije verkeer worden toegelaten. Nog steeds volgens deze brief, had de koper verklaard dat het betrokken produkt niet was vernietigd. Tenslotte zij er nog op gewezen, dat de verzekeringsmaatschappij waarmee Dimex een transportverzekeringsovereenkomst had gesloten, zich op het standpunt stelde, dat in het onderhavige geval geen sprake was van transportschade, doch dat de schade integendeel te wijten was aan de bijzondere aard van het produkt, en dat het dus enkel een zaak van coulance was wanneer zij zich bereid verklaarde 50 % van de factuurwaarde te vergoederen.

Voor deze uitvoertransactie was aan Dimex bij beschikking van 20 augustus 1976 een voorschot van DM 31948,02 op de uitvoerrestituties toegekend. Toen bovenbedoeld controle-exemplaar niet binnen drie maanden na de vervulling van de exportformaliteiten aan het Hauptzollamt was teruggezonden en zij geen invoerdocumenten kon voorleggen, verzocht Dimex — toen de definitieve toekenning van de restitutie aan de orde kwam — het bewijs van uitvoer uit de Gemeenschap en van invoer in het land van bestemming te mogen leveren door middel van andere documenten in de zin van artikel 11 van verordening nr. 192/75. Als gelijkwaardig erkende het bevoegde Hauptzollamt het bewijs van lossing, de verkoopfactuur van 10 augustus 1976, de afrekening op documenten van de bank en het door Interschiffsagentur opgemaakte cognossement, waarna het op 21 april 1977 de tot zekerheid van het voorschot gestelde waarborgsom vrijgaf. Tijdens een controle bij de onderneming constateerde het Hauptzollamt, dat de goederen ín Koeweit ongeschikt voor menselijke consumptie waren bevonden en aldaar niet in het verkeer waren gebracht. Daarom vorderde het bij beschikking van 27 februari 1978 het verschil terug tussen de werkelijk uitgekeerde restitutie en de laagste bij de vervulling van exportformaliteiten geldende restitutie (te weten DM 31013,95).

Nadat haar bezwaarschrift hiertegen was afgewezen, ging Dimex in beroep bij het Finanzgericht, dat haar in het gelijk stelde. Het Finanzgericht stelde vast, dat het bewijs van invoer door omstandigheden onafhankelijk van de wil van de importeur, niet had kunnen worden geleverd en dat het Hauptzollamt derhalve genoegen had genomen met vervangende documenten, met name met het bewijs van lossing in de vorm van het Landing Certificate (afgegeven door een in de Bondsrepubliek Duitsland respectievelijk Italië erkende internationale controle- en bewakingsonderneming). Naar gemeenschapsrecht was dit bewijs van lossing in de plaats gekomen van het bewijs dat de inklaringsformaliteiten waren vervuld. Dat de waren na lossing waren vernietigd, was niet relevant, daar uit niets bleek dat zij reeds bedorven waren toen zij werden gelost, en zij (blijkens de vrachtbrief) te Livorno kennelijk in onberispelijke staat waren overgenomen. Wanneer het bewijs van lossing is overgelegd, aldus het Finanzgericht, behoeft in elk geval niet meer te worden nagegaan of de waren werkelijk zijn ingeklaard dan wel voordien zijn vernietigd, zodat evenmin het bewijs kan worden verlangd, dat de waren in het land van bestemming in de handel zijn gebracht.

Het Hauptzollamt ging van deze uitspraak in beroep bij het Bundesfinanzhof. Het is van oordeel, dat al te betwijfelen valt of het produkt van „gezonde handelskwaliteit” (artikel 8, lid 2, van verordening nr. 192/75) was, en dat het Finanzgericht had moeten nagaan of het bederf van het produkt zich niet reeds vroeger had voorgedaan. Het Hauptzollamt is voorts van mening, dat het ontbreken van het bewijs dat de invoerformaliteiten zijn vervuld, niet te wijten is aan omstandigheden onafhankelijk van de wil van de importeur, en, last but not least, dat het voor het recht op de restitutie van wezenlijk belang is, dat de waar de markt van het gebied van bestemming heeft bereikt. Het bewijs dat de goederen zijn ingeklaard, zou ter zake slechts een weerlegbare aanwijzing zijn en in ieder geval zou het bewijs van lossing geen formeel bewijs opleveren, op grond waarvan recht bestond op de restitutie. Van niet minder belang zou zijn, dat de waar in Koeweit niet in de handel is gebracht — aangezien zij daarvoor niet geschikt was —, zodat het niet eens relevant was of het produkt al dan niet was ingeklaard.