18.

Naar overigens uit het Groenboek van de Commissie blijkt en zoals uitvoerig door de partijen in de zaak — waaronder begrepen de Commissie — is benadrukt, rechtvaardigt de handhaving van het universele postmonopolie toch niet de stelling, dat de draagwijdte van de uitsluitende rechten onbegrensd zou zijn. Immers, de beperkingen van de mededinging die het resultaat van een wettelijk monopolie zijn, mogen in principe niet verder gaan dan absoluut noodzakelijk is om aan de doelstellingen te voldoen met het oog waarop het monopolie is ingesteld. Waar vaststaat dat het overheidsmonopolie op de basispostdienst gehandhaafd dient te blijven, kan dit niet gezegd worden met betrekking tot de diensten die objectief verschillen van de basispostdienst en die in vergelijking hiermee een specifieke toegevoegde waarde bieden. Dat geldt met name voor de koeriersdienst waarover het in de onderhavige procedure gaat. De koeriersdienst —niet te verwarren met de traditionele „spoedbesteldienst” die onder de basispostdienst valt (Groenboek blz. 279 en 280) — is een specifieke dienst die zich in het bijzonder de laatste jaren in gestaag tempo heeft ontwikkeld, om in de behoeften van bepaalde categorieën gebruikers te voorzien (hoofdzakelijk ondernemingen en beoefenaren van een vrij beroep). Opgemerkt dient te worden dat, wat ten overvloede blijkt uit het Groenboek, de koeriersdienst — waarvan geen enkele juridische omschrijving bestaat— zich noch door de inhoud of het gewicht van de te bezorgen objecten, noch noodzakelijkerwijs door een grotere snelheid van de basispostdienst onderscheidt. In het Groenboek merkt de Commissie dienaangaande op, dat een expreszending niet gemakkelijk kan worden onderscheiden van een gewone brief. Afmetingen, inhoud en gewicht kunnen dezelfde zijn; zelfs de snelheid waarmee zij aankomen hoeft niet te verschillen. Het essentiële verschil ligt in de waarde (in wat voor vorm dan ook) die wordt toegevoegd door de leveranciers van de expresdiensten en die waaraan de klant belang hecht. Om te bepalen welke waarde toegevoegd is, kan men het beste kijken naar het extra bedrag dat de klant bereid is ervoor te betalen. De koeriersdienst wordt in het algemeen gekenmerkt door de toegevoegde waarde die hij levert in vergelijking met de basispostdienst, een toegevoegde waarde die op haar beurt bestaat uit een of meer bijkomende prestaties zoals: — het afhalen van de correspondentie ten huize van de afzender; — een grotere snelheid en betrouwbaarheid bij het bestellen (als gevolg van bij voorbeeld aflevering binnen een afgesproken termijn, of persoonlijke bezorging aan geadresseerde, of bevestiging aan de afzender dat zijn zending is ontvangen); — de mogelijkheid de bestemming onderweg te wijzigen („tracking and tracing”); — de mogelijkheid om de dienst aan te passen op verzoek van de cliëntèle (dienstverlening op maat). ( 16 ) De koeriersdienst kan verder worden uitgeoefend over een verschillend grondgebied: internationaal, nationaal, en zelfs lokaal. ( 17 ) Het Groenboek wijst er naar aanleiding van de stadspost-dienstverrichtingen („city-mail”), met name op, dat het een dienst betreft die door particuliere ondernemers wordt geëxploiteerd en die zich in het algemeen richt op het inzamelen van de post over een stedelijk gebied teneinde deze post over hetzelfde gebied te bestellen. Overigens staat niets er aan in de weg, dat ondernemingen op het gebied van de internationale koeriersdienst zich tegelijkertijd ook met stadspost bezighouden. Ik wijs er eveneens op, dat deze dienst verricht wordt in een contractuele, privaatrechtelijke, rechtsverhouding, en bijgevolg onder een andere juridische regeling valt dan de regeling die op de diensten van de posterijen van toepassing is. Ten slotte moeten, met betrekking tot de tarieven, twee aspecten worden benadrukt. In de eerste plaats zal het duidelijk zijn dat, bij gebreke van een door de overheid vastgestelde regeling, de tarieven vrijelijk door de ondernemers worden bepaald op basis van hun kosten en andere marktomstandigheden (wat er in zeldzame gevallen toe kan leiden, dat de tarieven gelijk of zelfs lager zijn dan de tarieven die in een land worden gehanteerd voor een gelijkwaardige basispostdienst). In de tweede plaats verzet niets zich ertegen, dat de overheid tariefvoorschriften vaststelt met een minimumprijs voor het aanbieden van de koeriersdienst. Dergelijke voorschriften kunnen het financiële evenwicht van de basispostdienst verzekeren, zonder overigens de koeriersdienst in gevaar te brengen: als het immers zo is dat deze laatstgenoemde een toegevoegde waarde levert in vergelijking met de basispostdienst, mag men veronderstellen, dat de gebruiker bereid zal zijn er een hogere prijs voor te betalen dan voor de basispostdienst. Deze voorschriften kunnen verder, gelijk het Hof overwoog in het arrest Ahmed Saeed Flugreisen e. a. ( 18 ) ( 19 ), voor zover zij transparant zijn en binnen de grenzen blijven die noodzakelijk zijn om tegemoet te komen aan de eisen die het postmonopolie met betrekking tot de basispostdienst stelt, worden geacht in overeenstemming te zijn met de communautaire mededingingsregels.