Zaak C‑515/12

„4finance” UAB

tegen

Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba en Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(verzoek van de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2005/29/EG — Oneerlijke handelspraktijken — Piramidesysteem — Relevantie van een eventuele betaling door consumenten ter verkrijging van een vergoeding — Uitlegging van het begrip ‚betaling’”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 3 april 2014

Harmonisatie van de wetgevingen – Oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten – Richtlijn 2005/29 – Oneerlijke handelspraktijk – Begrip – Piramidesysteem – Daaronder begrepen – Voorwaarde – Discrepanties tussen de taalversies

(Richtlijn 2005/29 van het Europees Parlement en de Raad, bijlage I, punt 14)

Punt 14 van bijlage I bij richtlijn 2005/29 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat een „piramidesysteem” slechts dan een in alle omstandigheden oneerlijke handelspraktijk vormt wanneer van de consument een betaling wordt verlangd, ongeacht het bedrag ervan, in ruil voor de mogelijkheid voor deze laatste om een vergoeding te ontvangen die eerder voortkomt uit de toetreding van andere consumenten tot het systeem dan uit de verkoop of het verbruik van goederen.

Voor de kwalificatie als „piramidesysteem” vereist punt 14 bij bijlage I bij richtlijn 2005/29 immers dat de leden van een dergelijk systeem een financiële bijdrage betalen, maar voorziet het niet in een minimumbedrag voor deze betaling. Bovendien zou de in punt 17 van de considerans van diezelfde richtlijn genoemde doelstelling van een grotere rechtszekerheid bij de identificatie van oneerlijke handelspraktijken niet worden bereikt indien de lidstaten zouden kunnen beslissen welke bedragen kunnen worden geacht een betaling te vormen.

Bovendien vereist de kwalificatie als „piramidesysteem” in de zin van punt 14 van bijlage I een band tussen de verrichte betalingen en de vergoedingen die kunnen worden ontvangen. Uit de bewoordingen van dat punt 14 van bijlage I volgt immers dat de vergoeding die een consument kan ontvangen „hoofdzakelijk” dient af te hangen van de verrichte betalingen.

Een handelspraktijk die niet beantwoord aan de omschrijvingen van voornoemde bijlage I kan echter worden verboden na een individueel onderzoek overeenkomstig de in de artikelen 5 tot en met 9 van richtlijn 2005/29 vermelde criteria.

(cf. punten 23, 26‑28, 31, 34 en dictum)

Zaak C‑515/12

„4finance” UAB

tegen

Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba en Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(verzoek van de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2005/29/EG — Oneerlijke handelspraktijken — Piramidesysteem — Relevantie van een eventuele betaling door consumenten ter verkrijging van een vergoeding — Uitlegging van het begrip ‚betaling’”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 3 april 2014

Harmonisatie van de wetgevingen — Oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten — Richtlijn 2005/29 — Oneerlijke handelspraktijk — Begrip — Piramidesysteem — Daaronder begrepen — Voorwaarde — Discrepanties tussen de taalversies

(Richtlijn 2005/29 van het Europees Parlement en de Raad, bijlage I, punt 14)

Punt 14 van bijlage I bij richtlijn 2005/29 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat een „piramidesysteem” slechts dan een in alle omstandigheden oneerlijke handelspraktijk vormt wanneer van de consument een betaling wordt verlangd, ongeacht het bedrag ervan, in ruil voor de mogelijkheid voor deze laatste om een vergoeding te ontvangen die eerder voortkomt uit de toetreding van andere consumenten tot het systeem dan uit de verkoop of het verbruik van goederen.

Voor de kwalificatie als „piramidesysteem” vereist punt 14 bij bijlage I bij richtlijn 2005/29 immers dat de leden van een dergelijk systeem een financiële bijdrage betalen, maar voorziet het niet in een minimumbedrag voor deze betaling. Bovendien zou de in punt 17 van de considerans van diezelfde richtlijn genoemde doelstelling van een grotere rechtszekerheid bij de identificatie van oneerlijke handelspraktijken niet worden bereikt indien de lidstaten zouden kunnen beslissen welke bedragen kunnen worden geacht een betaling te vormen.

Bovendien vereist de kwalificatie als „piramidesysteem” in de zin van punt 14 van bijlage I een band tussen de verrichte betalingen en de vergoedingen die kunnen worden ontvangen. Uit de bewoordingen van dat punt 14 van bijlage I volgt immers dat de vergoeding die een consument kan ontvangen „hoofdzakelijk” dient af te hangen van de verrichte betalingen.

Een handelspraktijk die niet beantwoord aan de omschrijvingen van voornoemde bijlage I kan echter worden verboden na een individueel onderzoek overeenkomstig de in de artikelen 5 tot en met 9 van richtlijn 2005/29 vermelde criteria.

(cf. punten 23, 26‑28, 31, 34 en dictum)