Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Terugbetaling of kwijtschelding van rechten bij invoer – Artikel 13 van verordening nr. 1430/79

(Verordening nr. 1430/79 van de Raad, art. 1, lid 2, sub a, en 13; verordening nr. 2670/81 van de Commissie, art. 3)

2. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Suiker – Productie buiten quota (C‑suiker)

(Verordening nr. 1785/81 van de Raad; verordening nr. 2670/81 van de Commissie)

Samenvatting

1. Artikel 13 van verordening nr. 1430/79 betreffende terugbetaling of kwijtschelding van in‑ of uitvoerrechten, volgens hetwelk tot terugbetaling of kwijtschelding van invoerrechten kan worden overgegaan in bijzondere situaties die het gevolg zijn van omstandigheden die geen manipulatie of klaarblijkelijke nalatigheid van de kant van de betrokkene inhouden, kan niet als grondslag dienen voor kwijtschelding of terugbetaling van een bedrag dat uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 2670/81 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor de productie buiten de quota in de sector suiker, verschuldigd is voor op de interne markt afgezette C‑suiker.

Enerzijds wordt een dergelijk bedrag immers niet geïnd omdat een hoeveelheid C‑suiker de buitengrenzen van de Gemeenschap overschrijdt, maar, integendeel, omdat die hoeveelheid niet uit de Gemeenschap is uitgevoerd of omdat bij uitvoer ervan de bij verordening nr. 2670/81 gestelde voorwaarden en termijnen niet zijn geëerbiedigd. Een dergelijk bedrag komt dus met geen van de drie in artikel 1, lid 2, sub a, van verordening nr. 1430/79 genoemde categorieën, te weten douanerechten, heffingen van gelijke werking en de landbouwheffingen bij invoer, overeen, en is derhalve geen invoerrecht in de zin van artikel 13 van die verordening.

In de tweede plaats wijst niets erop dat de gemeenschapswetgever een uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 2670/81 verschuldigd bedrag voor de toepassing van artikel 13 van verordening nr. 1430/79 heeft willen gelijkstellen met invoerrechten bedoeld in artikel 1, lid 2, sub a, van laatstgenoemde verordening. Ten eerste worden met een dergelijk bedrag en met invoerrechten als bedoeld in artikel 1, lid 2, sub a, van verordening nr. 1430/79 niet dezelfde doelen nagestreefd. Ten tweede volgt noch uit artikel 26 van verordening nr. 1785/81 noch uit de derde overweging van de considerans en artikel 3 van verordening nr. 2670/81 dat het de bedoeling van de gemeenschapswetgever was dat de importeur van suiker uit derde landen en de producent van op de interne markt afgezette C‑suiker in dezelfde situatie worden geplaatst. Ten slotte is, ten derde, de omstandigheid dat landbouwheffingen bij invoer en de andere heffingen bij invoer als bedoeld in artikel 1, lid 2, sub a, van verordening nr. 1439/79 enerzijds, en het uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 2670/81 verschuldigde bedrag anderzijds, deel uitmaken van de eigen middelen van de Gemeenschap, niet relevant om te bepalen of dat bedrag binnen de werkingssfeer van artikel 13 van verordening nr. 1430/79 valt. De eigen middelen van de Gemeenschappen zijn immers samengesteld uit opbrengsten van zeer uiteenlopende aard waarvoor ook uiteenlopende regelingen gelden.

In de derde plaats, ten slotte, kan een marktdeelnemer in bepaalde uitzonderingsgevallen weliswaar een beroep doen op overeenkomstige toepassing van een verordening die eigenlijk niet op hem van toepassing is, wanneer hij aantoont, dat de voor hem geldende regeling enerzijds in hoge mate overeenstemt met de regeling waarvan om overeenkomstige toepassing wordt verzocht, en anderzijds een leemte bevat die onverenigbaar is met een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht en die door deze overeenkomstige toepassing kan worden opgevuld, doch een communautaire suikerproducent die een bedrag als bedoeld in artikel 3 van verordening nr. 2670/81 verschuldigd is, bevindt zich niet in dezelfde situatie als een importeur van suiker uit derde landen die invoerrechten verschuldigd is, zodat deze twee categorieën marktdeelnemers niet onder in hoge mate overeenstemmende juridische regelingen vallen.

(cf. punten 32‑35, 42, 46, 48, 51‑52)

2. Onverminderd de door de gemeenschapswetgever uitdrukkelijk voorziene bijzondere gevallen, kent het gemeenschapsrecht geen algemeen rechtsbeginsel volgens hetwelk een geldende gemeenschapsbepaling door een nationale instantie niet mag worden toegepast wanneer die bepaling voor de betrokkene een hardheid meebrengt die de gemeenschapswetgever zeker zou hebben trachten te vermijden, indien hij bij de vaststelling van de bepaling aan dat geval had gedacht. De billijkheid vormt dus geen grond voor een afwijking van de toepassing van de gemeenschapsbepalingen, behalve in de in de betrokken regeling voorziene gevallen of wanneer de regeling zelf ongeldig wordt verklaard.

Welnu, de gemeenschapswetgever heeft de nationale autoriteiten niet de mogelijkheid gegeven om een bedrag dat uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 2670/81 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor de productie buiten de quota in de sector suiker, voor op de interne markt afgezette C‑suiker verschuldigd is, uit billijkheidsoverwegingen kwijt te schelden of terug te betalen. Bijgevolg staan verordening nr. 1785/81 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker en genoemde verordening nr. 2670/81 niet toe dat buiten het geval van overmacht een dergelijk bedrag wordt kwijtgescholden of terugbetaald.

Bovendien vormt het ontbreken van de mogelijkheid om een uit hoofde van artikel 3 van verordening nr. 2670/81 verschuldigd bedrag om redenen van billijkheid kwijt te schelden of terug te betalen, geen schending van het gelijkheids‑ of het rechtszekerheidsbeginsel.

Wat enerzijds het gelijkheidsbeginsel betreft, bevindt een C‑suikerproducent zich in de eerste plaats immers niet in een situatie die vergelijkbaar is met die van een importeur van suiker uit derde landen, omdat op de interne markt afgezette C‑suiker niet kan worden gelijkgesteld met ingevoerde suiker en evenmin op gelijke wijze kan worden behandeld. In de tweede plaats kan de situatie van een C‑suikerproducent wiens productie tot frauduleuze handelingen leidt, niet worden vergeleken met de situatie van een producent wiens C‑suiker binnen de bij artikel 1, lid 1, van verordening nr. 2670/81 gestelde termijnen en voorwaarden is uitgevoerd. Wat anderzijds het rechtszekerheidsbeginsel betreft, vormt artikel 3 van verordening nr. 2670/81, door te bepalen dat, behalve indien er sprake is van overmacht, een bedrag wordt geheven in alle gevallen waarin een partij C‑suiker niet volgens de voorwaarden en termijnen van artikel 1, lid 1, van deze verordening is uitgevoerd, een duidelijke en nauwkeurige bepaling.

(cf. punten 63‑66, 73-75, 77, 81-82)