Zaak C‑222/13

TDC A/S

tegen

Erhvervsstyrelsen

(verzoek van het Teleklagenævn om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten — Richtlijn 2002/22/EG — Artikel 32 — Aanvullende verplichte diensten — Vergoedingsregeling voor de kosten in verband met het verrichten van die diensten — Begrip ‚rechterlijke instantie’ in de zin van artikel 267 VWEU — Onbevoegdheid van het Hof”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2014

Prejudiciële vragen – Voorlegging aan het Hof – Nationale rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU – Begrip – Teleklagenævnet (Deense klachtencommissie telecommunicatie) – Daarvan uitgesloten

(Art. 267 VWEU)

Het Hof van Justitie is niet bevoegd om te antwoorden op een verzoek om een prejudiciële beslissing dat afkomstig is van het Teleklagenævn.

Bij de uitsluitend vanuit het Unierecht te verrichten beoordeling of een verwijzend orgaan een rechterlijke instantie is in de zin van artikel 267 VWEU, houdt het Hof rekening met een aantal factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan, het permanente karakter ervan, de verplichte rechtsmacht ervan, het uitspraak doen na een procedure op tegenspraak, de toepassing door het orgaan van de regels van het recht, alsmede de onafhankelijkheid ervan.

Wat meer in het bijzonder de onafhankelijkheid van het verwijzende orgaan betreft, dit begrip heeft twee aspecten. Het eerste, externe aspect houdt in dat de instantie wordt beschermd tegen tussenkomsten of druk van buitenaf die de onafhankelijkheid van de oordeelsvorming van haar leden in aan hen voorgelegde geschillen in gevaar zouden kunnen brengen. Het tweede, interne aspect sluit aan bij het begrip onpartijdigheid en heeft betrekking op het houden van gelijke afstand ten opzichte van de partijen bij het geding en hun respectieve belangen met betrekking tot het voorwerp van het geding.

Dit onafhankelijkheidscriterium wordt door het Teleklagenævn, Deense klachtencommissie telecommunicatie, niet vervuld en bijgevolg vormt dit geen rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU. Voor de afzetting van de leden ervan blijken immers geen bijzondere waarborgen te gelden die elke legitieme twijfel over de onafhankelijkheid van dit orgaan wegnemen. Zo kunnen de leden, op wie de algemene regels van het bestuursrecht en het arbeidsrecht van toepassing zijn, uit hun functies worden ontheven door de minister van Bedrijfsleven en Groei, die tevens de bevoegdheid bezit om hen te benoemen. Bovendien kan een beroep tegen een beslissing van het Teleklagenævn worden ingesteld bij de gewone rechter. Wordt een dergelijk beroep ingesteld, dan heeft het Teleklagenævn de hoedanigheid van verweerder. Deze deelname van het Teleklagenævn aan een procedure waarin zijn eigen beslissing ter discussie wordt gesteld, impliceert dat het Teleklagenævn, wanneer het die beslissing neemt, niet de hoedanigheid van derde ten opzichte van de tegenover elkaar staande belangen heeft en niet de vereiste onpartijdigheid bezit. Deze regeling van de beroepsmogelijkheden tegen een beslissing van het Teleklagenævn wijst er aldus op dat de beslissingen van dit orgaan niet rechterlijk van aard zijn.

(cf. punten 27, 30, 31, 34‑38 en dictum)

Zaak C‑222/13

TDC A/S

tegen

Erhvervsstyrelsen

(verzoek van het Teleklagenævn om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten — Richtlijn 2002/22/EG — Artikel 32 — Aanvullende verplichte diensten — Vergoedingsregeling voor de kosten in verband met het verrichten van die diensten — Begrip ‚rechterlijke instantie’ in de zin van artikel 267 VWEU — Onbevoegdheid van het Hof”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2014

Prejudiciële vragen — Voorlegging aan het Hof — Nationale rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU — Begrip — Teleklagenævnet (Deense klachtencommissie telecommunicatie) — Daarvan uitgesloten

(Art. 267 VWEU)

Het Hof van Justitie is niet bevoegd om te antwoorden op een verzoek om een prejudiciële beslissing dat afkomstig is van het Teleklagenævn.

Bij de uitsluitend vanuit het Unierecht te verrichten beoordeling of een verwijzend orgaan een rechterlijke instantie is in de zin van artikel 267 VWEU, houdt het Hof rekening met een aantal factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan, het permanente karakter ervan, de verplichte rechtsmacht ervan, het uitspraak doen na een procedure op tegenspraak, de toepassing door het orgaan van de regels van het recht, alsmede de onafhankelijkheid ervan.

Wat meer in het bijzonder de onafhankelijkheid van het verwijzende orgaan betreft, dit begrip heeft twee aspecten. Het eerste, externe aspect houdt in dat de instantie wordt beschermd tegen tussenkomsten of druk van buitenaf die de onafhankelijkheid van de oordeelsvorming van haar leden in aan hen voorgelegde geschillen in gevaar zouden kunnen brengen. Het tweede, interne aspect sluit aan bij het begrip onpartijdigheid en heeft betrekking op het houden van gelijke afstand ten opzichte van de partijen bij het geding en hun respectieve belangen met betrekking tot het voorwerp van het geding.

Dit onafhankelijkheidscriterium wordt door het Teleklagenævn, Deense klachtencommissie telecommunicatie, niet vervuld en bijgevolg vormt dit geen rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU. Voor de afzetting van de leden ervan blijken immers geen bijzondere waarborgen te gelden die elke legitieme twijfel over de onafhankelijkheid van dit orgaan wegnemen. Zo kunnen de leden, op wie de algemene regels van het bestuursrecht en het arbeidsrecht van toepassing zijn, uit hun functies worden ontheven door de minister van Bedrijfsleven en Groei, die tevens de bevoegdheid bezit om hen te benoemen. Bovendien kan een beroep tegen een beslissing van het Teleklagenævn worden ingesteld bij de gewone rechter. Wordt een dergelijk beroep ingesteld, dan heeft het Teleklagenævn de hoedanigheid van verweerder. Deze deelname van het Teleklagenævn aan een procedure waarin zijn eigen beslissing ter discussie wordt gesteld, impliceert dat het Teleklagenævn, wanneer het die beslissing neemt, niet de hoedanigheid van derde ten opzichte van de tegenover elkaar staande belangen heeft en niet de vereiste onpartijdigheid bezit. Deze regeling van de beroepsmogelijkheden tegen een beslissing van het Teleklagenævn wijst er aldus op dat de beslissingen van dit orgaan niet rechterlijk van aard zijn.

(cf. punten 27, 30, 31, 34‑38 en dictum)