ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 24 november 2014 — Toorank Productions BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-532/14)

(2015/C 065/31)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Toorank Productions BV

Verweerder: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Dient post 2206 van de GN aldus te worden uitgelegd dat een drank met een alcoholvolumepercentage van 13,4, welke is verkregen door een als „Ferm fruit” aangeduide, door gisting van appelconcentraat verkregen, gezuiverde alcoholhoudende (basis)drank te mengen met suiker, aroma's, kleur- en smaakstoffen, verdikkingsmiddelen, conserveermiddelen en gedistilleerde alcohol — in die zin dat deze alcohol zowel in volume als in percentage niet meer is dan 49 percent van de in de drank voorkomende alcohol, terwijl 51 percent daarvan bestaat uit door gisting verkregen alcohol -, moet worden ingedeeld onder deze post? Zo nee, dient postonderverdeling 2208 70 van de GN zo te worden uitgelegd dat een drank als deze als likeur onder deze postonderverdeling moet worden ingedeeld?
—

nietigverklaring van besluit 2014/699/EU van de Raad van 24 juni 2014, voor zover dit betrekking heeft op de wijziging van artikel 12 van het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF-basisverdrag) en van de aanhangsels B (uniforme regelen betreffende de overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van goederen — CIM), D (uniforme regelen betreffende de overeenkomsten inzake het gebruik van voertuigen in het internationale spoorwegverkeer — CUV) en E (uniforme regelen betreffende de overeenkomst inzake het gebruik van de infrastructuur bij internationaal spoorwegvervoer — CUI) ervan (artikel 1 van het besluit juncto nummer 3, punten 4 [voor zover artikel 12 van het COTIF-basisverdrag in het geding is], 5, 7 en 12, van de bijlage ervan);
2)

Is het in strijd met het Unierecht indien een steunregeling wordt gebaseerd op de voor milieusteun geldende bijzondere procedure ingevolge artikel 25 AGVV, maar niet is voldaan aan de in hoofdstuk II opgenomen voorwaarden, te weten de stimulering van milieubeschermings- of energiebesparende maatregelen overeenkomstig artikel 17, punt 1, AGVV?
3)

Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, ook in het licht van de in arrest nr. 72 van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 februari 2012 geformuleerde beginselen, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een verplichting tot levering om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelnetwerk ten behoeve van spelen vormen in geval van beëindiging van de activiteit als gevolg van verstrijken van de looptijd van de concessie of als gevolg van intrekking of verval van de concessie?
1)

Moet de overbrenging van afvalstoffen die „feitelijk niet met de kennisgeving [...] overeenstemt” als bedoeld in artikel 2, punt 35, sub d, van verordening (EG) nr. 1013/2006 (1), aldus worden uitgelegd dat het daarbij gaat om de in de bijlagen I A en I B bij die verordening genoemde vervoerswijze (over de weg, per trein, over zee, per vliegtuig, over binnenwateren)?
2)

Is besluit 2013/448/EU in strijd met artikel 10 bis, lid 5, van de emissiehandelrichtlijn voor zover de Commissie bij de vaststelling van het industriële emissieplafond geen rekening heeft gehouden met: (i) een deel van de geverifieerde emissies van activiteiten en installaties in de periode van 2005 tot en met 2007, die voor de periode van 2008 tot en met 2012 onder het toepassingsgebied van de emissiehandelrichtlijn zijn gebracht, maar waarvoor geen verificatieplicht bestond voor de periode van 2005 tot en met 2007 en die derhalve niet zijn opgenomen in het CITL-systeem; (ii) de voor de perioden van 2008 tot en met 2012 en van 2013 tot en met 2020 onder het toepassingsgebied van de emissiehandelrichtlijn gebrachte nieuwe activiteiten, voor zover die niet binnen het toepassingsgebied van de richtlijn vielen in de periode van 2005 tot en met 2007 en in installaties werden uitgeoefend die reeds onder het toepassingsgebied van de richtlijn vielen in de periode van 2005 tot en met 2007; (iii) emissies van vóór 30 juni 2011 gesloten installaties, hoewel er van deze installaties in de periode van 2005 tot en met 2007 en voor een deel ook in de periode van 2008 tot en met 2012 geverifieerde emissies zijn? Ingeval een of meer van de vragen 2(i)-(iii) bevestigend moeten worden beantwoord, is besluit 2013/448/EU van de Commissie dan wat de toepassing van de transsectorale correctiefactor betreft in die zin ongeldig dat het niet van toepassing is?
1)

Verzet het recht van de Europese Unie, meer in het bijzonder artikel 45 van richtlijn 2004/18/EG (1), zich tegen een bepaling als artikel 1, lid 17, van legge nr. 190/2012, op grond waarvan een aanbestedende dienst als geldige grond voor de uitsluiting van een onderneming die deelneemt aan een aanbesteding voor de gunning van een overheidsopdracht, de omstandigheid in aanmerking mag nemen dat die onderneming niet de verplichtingen heeft aanvaard — of geen bewijs van die aanvaarding heeft overgelegd — die zijn vervat in de zogenoemde „protocolli di legalità” en, meer in het algemeen, in overeenkomsten die zijn gesloten tussen een aanbestedende dienst en de deelnemende ondernemingen en die tot doel hebben infiltraties van de georganiseerde misdaad bij de gunning van overheidsopdrachten te bestrijden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Oradea (Roemenië) op 4 november 2014 — SC Max Boegl România SRL e.a./RA Aeroportul Oradea e.a.

(Zaak C-488/14)

(2015/C 026/12)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Oradea

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: SC Max Boegl România SRL, SC UTI Grup SA, Astaldi SpA, SC Construcții Napoca SA

Verwerende partijen: RA Aeroportul Oradea, SC Porr Construct SRL, Teerag-Asdag Aktiengesellschaft, SC Col-Air Trading SRL, AVZI SA, Trameco SA, Iamsat Muntenia SA

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 1, leden 1 tot en met 3, van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (1), en artikel 1, leden 1 tot en met 3, van richtlijn 92/13/EEG van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (2), zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/66/EG (3), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling die aan de toegang tot procedures van beroep tegen besluiten van aanbestedende diensten de voorwaarde verbindt dat verzoekende partijen tevoren een „zekerheid voor goed gedrag” stellen, zoals deze zekerheid is vastgesteld in de artikelen 271 bis en 271 ter van [Ordonanța de urgență a Guvernului] nr. 34/2006?

(1) PB L 395, blz. 33.

(2) PB L 76, blz. 14.

(3) Richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (PB L 335, blz. 31).
2)

Zo ja, is het verenigbaar met artikel 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29 dat het totale bedrag dat in de algemene staatsbegroting wordt bestemd voor de billijke compensatie voor het maken van thuiskopieën, ook al wordt het berekend op basis van het daadwerkelijk veroorzaakte nadeel, moet worden vastgesteld binnen de per begrotingsjaar bepaalde grenzen?
1)

Staat het Unierecht, en met name het bepaalde in artikel 78, sub a, van richtlijn 2006/112/EG (1), eraan in de weg [...] dat de door de gasdistributeur betaalde belastingen voor het gebruik van de ondergrond als dusdanig en los van de prijs die de eindverbruiker voor het verbruikte gas betaalt, en dus zonder in die prijs te worden opgenomen, aan de eindverbruiker worden doorberekend? Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, rijst voorts de volgende vraag:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 448/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 26 september 2014 — Davitas GmbH/stad Aschaffenburg

(Zaak C-448/14)

(2014/C 448/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Davitas GmbH

Verwerende partij: stad Aschaffenburg

In tegenwoordigheid van: Landesanwaltschaft Bayern

Prejudiciële vragen

Gaat het bij het door verzoekster gedistribueerde product „De Tox Forte” om een voedingsmiddel of voedselingrediënt met een nieuwe molecuulstructuur in de zin van artikel 1, lid 2, onder c, verordening (EG) nr. 258/97 (1)?

Volstaat het voor een bevestigend antwoord op deze vraag in het bijzonder dat dit product met het ingrediënt Klinoptilolith in zijn welbepaalde primaire molecuulstructuur vóór 15 mei 1997 nog niet als voedingsmiddel werd gebruikt, of is daarenboven vereist dat dit product moet worden geproduceerd door middel van een procedé dat leidt tot een nieuwe of doelbewust gemodificeerde molecuulstructuur, met andere woorden dat het gaat om een stof die voorheen in de natuur niet bestond?

(1) Verordening (EG) nr. 258/97 van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten (PB L 43, blz. 1).
6.

Onjuiste uitlegging van de bedingen van de omstreden overeenkomsten, onjuiste toepassing van het Griekse recht en niet-inaanmerkingneming van het middel ten gronde — Volgens de artikelen II 19.1 van de FP6-overeenkomsten, artikel II.16 van de e-Ten-overeenkomsten en artikel II 20.1 van de CIP-overeenkomsten kan alleen de boeking van de uitgaven en de inkomsten (receipts) betreffende de verwezenlijking van de omstreden projecten aan een audit worden onderworpen, en is dat niet het geval met andere documenten. — Schending van het in de rechtspraak geformuleerde beginsel van de zelfstandigheid van de boekjaren in het Griekse recht inzake boekhouding en belastingen. — Het Gerecht heeft het door verzoekster in de punten 61 tot en met 64 van het verzoekschrift opgeworpen middel ten gronde niet in aanmerking genomen en niet beoordeeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 421/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbeidsrechtbank te Brussel (België) op 28 augustus 2014 — Aliny Wojciechowski/Rijksdienst voor Pensioenen (RVP)

(Zaak C-408/14)

2014/C 421/27

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Aliny Wojciechowski

Verwerende partij: Rijksdienst voor Pensioenen (RVP)

Prejudiciële vraag

Verzetten het beginsel van loyale samenwerking en artikel 4, lid 3, VEU enerzijds, en artikel 34, lid 1, van het Handvest van de grondrechten anderzijds, zich ertegen dat een lidstaat een rustpensioen dat op grond van overeenkomstig de wettelijke regeling van die lidstaat vervulde prestaties aan een werknemer is verschuldigd, vermindert of weigert, wanneer het totaal aantal loopbaanjaren die in die lidstaat en bij de Europese instellingen zijn vervuld, de eenheid van de loopbaan van 45 jaar, als bedoeld in artikel 10 bis van koninklijk besluit nr. 50 van 24 oktober 1967 betreffende het rust- en overlevingspensioen voor werknemers, overschrijdt?
2)

Is besluit 2013/448/EU van de Europese Commissie van 5 september 2013 ongeldig in het licht van artikel 6 VEU, wegens strijdigheid met artikel 1 van het aanvullend protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en met artikel 17 van dat verdrag, doordat daarbij afbreuk is gedaan aan verzoeksters’ gerechtvaardigd vertrouwen om in het bezit te blijven van het goed bestaande in de hoeveelheid voorlopig toegewezen emissierechten die hun toekwam op basis van hetgeen was voorzien in de richtlijn, zodat hun het aan dat goed verbonden economisch nut is ontnomen?
2)

Moet voor de toepassing van artikel 4, lid 1, van verordening (EG) nr. 864/2007 de materiële en de immateriële schade die de familieleden van een persoon die is overleden bij een verkeersongeval dat zich heeft voorgedaan in de forumstaat, in hun land van woonplaats hebben geleden, worden beschouwd als „schade” in de zin van artikel 4, lid 1, eerste volzin, dan wel als „indirecte gevolgen” in de zin van artikel 4, lid 1, tweede volzin?
3)

Wat wordt bedoeld met de zinsnede dat de betrokken onderdaan van een derde land „niet meewerkt” in de zin van artikel 15, [lid 6, sub a,] van richtlijn 2008/115 en inzonderheid, kan dit begrip samenvallen met bepalingen van nationaal recht (artikel 19[, lid 1, sub f en i, van de vreemdelingen- en immigratiewet, bekend als „hoofdstuk 105”]) waarbij elke weigering „het diensthoofd enig document over te leggen waarom deze heeft verzocht” en elke „vorm van verzet of belemmering, actief of passief, jegens enig diensthoofd in de uitoefening van zijn functies” wegens nalaten een paspoort over te leggen met strafrechtelijke sancties worden bedreigd, terwijl tegelijkertijd niet is aangegeven wat de autoriteiten bij de autoriteiten van het land van herkomst hebben ondernomen om de verwijdering van de onderdaan van het derde land tot een goed einde te brengen?
—

Tweede middel: Toshiba betoogt dat het Gerecht de inhoud van een brief waarin een andere partij in de procedure stelde dat zij de vaststellingen van de Commissie niet zou betwisten, onjuist heeft weergegeven. De Commissie was van mening dat die partij in deze brief afstand had genomen van haar vroegere stellingen, volgens welke zij niets had verkocht in de EER. Dat is echter een onjuiste voorstelling van het bewijs, waarop het Gerecht zich vervolgens heeft gebaseerd om te besluiten dat in de EER-markt geen onoverkomelijke toetredingsdrempels bestonden. Toshiba betoogt om die reden dat het bestreden arrest moet worden vernietigd en de litigieuze beschikking nietig moet worden verklaard.
2)

„Mag een lidstaat in het kader van een aan artikel 36 VWEU ontleende rechtvaardiging, wanneer de lidstaat heeft geconcludeerd dat het om redenen van bescherming van de menselijke gezondheid opportuun is de kosten van het verbruik van een product — in casu alcoholhoudende dranken — voor consumenten of een deel van die consumenten te verhogen, en dat product een product is waarop de lidstaat accijns of een andere belasting kan heffen (waaronder belastingen of accijnzen op basis van het alcoholgehalte, het volumegehalte, de waarde of een combinatie van dergelijke fiscale maatregelen), op grond van het Unierecht in plaats van dergelijke fiscale mechanismen voor de verhoging van de consumentenprijs wettelijke maatregelen treffen die in de vaststelling van minimumdetailhandelsprijzen voorzien die de handel en de mededinging binnen de Unie verstoren, en zo ja onder welke voorwaarden?”
—

het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 14 mei 2014 in zaak T-198/12, Bondsrepubliek Duitsland tegen Europese Commissie, houdende gedeeltelijke nietigverklaring van besluit 2012/160/EU van de Commissie van 1 maart 2012 inzake de nationale bepalingen ter handhaving van de grenswaarden voor lood, barium, arseen, antimoon, kwik en nitrosaminen en nitroseerbare stoffen in speelgoed nadat richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de veiligheid van speelgoed van toepassing is geworden, waarvan door de regering van de Bondsrepubliek Duitsland kennis is gegeven (1), vernietigen voor zover het Gerecht het beroep heeft verworpen;
1)

Voldoet het bedrag van de administratieve geldboete waarin is voorzien door artikel 5/A van wet XLVIII van 2007 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten (1) (hierna: „nationale uitvoeringswet”), aan het vereiste van artikel 9, lid 1, van bovengenoemde verordening dat in het nationale recht vastgestelde sancties doeltreffend en afschrikkend zijn en tegelijkertijd evenredig (omissis) aan het verzuim en het nagestreefde doel?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 303/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 16 mei 2014 — Roman Bukovansky/Finanzamt Lörrach

(Zaak C-241/14)

2014/C 303/11

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Baden-Württemberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Roman Bukovansky

Verwerende partij: Finanzamt Lörrach

Prejudiciële vraag

Moet de Overeenkomst van 21 juni 1999 tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen (1) (BGBl. II 2001, 810 e.v.), die op 2 september 2001 door de Duitse Bondsdag als wet is aangenomen (BGBl. II 2001, 810) en op 1 juni 2002 in werking is getreden, in het bijzonder de preambule, de artikelen 1, 2 en 21 alsmede de artikelen 7 en 9 van bijlage I ervan, aldus worden uitgelegd dat deze Overeenkomst eraan in de weg staat dat een van Duitsland naar Zwitserland verhuisde werknemer die niet de Zwitserse nationaliteit heeft en die sinds zijn vertrek naar Zwitserland een zogenoemde „omgekeerde grensarbeider” is in de zin van artikel 15a, lid 1, van de Overeenkomst van 11 augustus 1971 tussen de Bondsrepubliek Duitsland en de Zwitserse Bondsstaat ter vermijding van dubbele belasting op het gebied van de inkomsten- en vermogensbelasting, overeenkomstig artikel 4, lid 4, juncto artikel 15a, lid 1, vierde volzin, van deze laatste Overeenkomst aan de Duitse belastingheffing wordt onderworpen?

(1) PB L 114, blz. 6.
2)

Dient het toepasselijke Unierecht, inzonderheid artikel 1, lid 1, sub a, van richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag, aldus te worden uitgelegd dat het dwingend voorschrijft dat bij de in deze bepaling voorgeschreven berekening van het aantal werknemers ook die personen als werknemers in loondienst dienen te worden meegerekend, die zonder een vergoeding van de werkgever te ontvangen, maar met financiële steun van en erkenning door de voor de bevordering van de werkgelegenheid bevoegde overheidsinstanties, in de praktijk in de onderneming werkzaam zijn om kennis op te doen of te verdiepen of om een beroepsopleiding te voltooien („stagiair”), of zijn de lidstaten bevoegd dienaangaande nationale wettelijke bepalingen of gewoonten vast te stellen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 4 juni 2014 — LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France), Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État

(Zaak C-271/14)

2014/C 282/28

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France)

Verwerende partijen: Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État

Prejudiciële vraag

Vereist artikel 6, punt 5, van richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg (1) de motivering van een beslissing inzake schrapping van een specialiteit van de lijst van aan ziekenhuispatiënten in instellingen voor gezondheidszorg verstrekte geneesmiddelen die de verplichte ziektekostenverzekeringen kunnen vergoeden boven de diensten van ziekenhuisverpleging die worden vergoed in het kader van per Diagnosis Related Group vastgestelde vaste bedragen voor verblijf en verzorging?

(1) PB L 40, blz. 8.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 253/22

Hogere voorziening ingesteld op 13 juni 2014 door de Helleense Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 9 april 2014 in zaak T-150/12, Griekenland/Commissie

(Zaak C-296/14 P)

2014/C 253/29

Procestaal: Grieks

Partijen

Rekwirante: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias en A. Vasilopoulou)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de hogere voorziening toewijzen, het bestreden arrest van het Gerecht in zijn geheel vernietigen op de nader uiteengezette gronden, het beroep van de Helleense Republiek toewijzen, het besluit van de Europese Commissie nietig verklaren en de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het middel van de hogere voorziening betoogt de Helleense Republiek dat het Unierecht is geschonden omdat het Gerecht artikel 107, leden 1 en 3, sub b, VWEU verkeerd heeft uitgelegd en toegepast met betrekking tot het bestaan van de uitzonderlijke omstandigheden waarin de Griekse economie zich in het tijdvak van de feiten bevond.

Meer in het bijzonder wordt met het eerste onderdeel van het middel betoogd dat, gegeven de uitzonderlijke omstandigheden waarin de Griekse economie zich op dat moment bevond, het Gerecht op basis van een onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU heeft geoordeeld dat de betrokken maatregelen een selectief economisch voordeel voor de begunstigden vormde dat de mededinging kon vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten dreigde te beïnvloeden. Met het tweede onderdeel van het middel wordt betoogd dat het Gerecht artikel 107, lid 3, sub b, VWEU verkeerd heeft uitgelegd en toegepast omdat het de werkingssfeer van die bepaling, niettegenstaande de uitzonderlijke omstandigheden waarin de Griekse economie zich op dat moment bevond, heeft beperkt tot de voorwaarden van de mededeling over het communautair bestek voor bijstandsverlening.
1)

Moeten de artikelen 2, lid 1, en 10, lid 2, van richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 (1) aldus worden uitgelegd dat het forfaitaire bedrag in de vorm van een percentage van de jaaromzet die wordt behaald op in franchise geëxploiteerde luchtvaartlijnen, dat wordt afgedragen door een luchtvaartmaatschappij die voor rekening van een andere maatschappij tickets heeft uitgegeven die de klant laat vervallen, een niet-belastbare vergoeding voor laatstbedoelde maatschappij vormt, tot vergoeding van de schade die zij heeft geleden door de vergeefse inzet van haar transportmiddelen, of vormt het een bedrag dat overeenkomt met de prijs van de uitgegeven maar vervallen tickets?