ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

de bestreden beslissing in haar geheel vernietigen, door in wezen de vaststelling van het EUIPO in zijn beslissing van 17 mei 2017 inzake oppositieprocedure nr. B 2683558 te bevestigen, en derhalve de inschrijving van Uniemerkaanvraag nr. 14 961 791 toestaan voor alle door verzoeker aangeduide waren en diensten van de klassen 18, 25 en 35;
—

390 000 EUR als vergoeding voor de winst die is gederfd doordat in dezelfde periode geen 3 550 ton extra is verkocht aan landen uit het Midden-Oosten;
2.

Tweede middel, ontleend aan de onwettigheid van besluit SEC/EB/X/17/398a.rev-1/final („General Methodology for the Practical Implementation of the Career Transition Support Scheme (CTS)”), onder meer omdat het in strijd is met besluit ECB/2017/NP 19 van 17 mei 2017.
—

vast te stellen dat de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad niet-contractueel aansprakelijk is en hem te veroordelen tot vergoeding van de schade die de verzoekende partij heeft geleden door al het handelen en niet-handelen van bedoelde raad als gevolg waarvan haar de eigendom is ontnomen van haar aandelen in BANCO POPULAR ESPAÑOL, S.A.
1.

Eerste middel: schending van de regeling van het taalgebruik in de Europese instellingen, in het bijzonder de artikelen 1, 2 en 6 van verordening nr. 1/58, van het verbod van discriminatie op grond van taal, van het in artikel 5 VWEU neergelegde evenredigheidsbeginsel en van artikel 27 van het Statuut.
4.

Vierde middel, ontleend aan het feit dat de betwiste aankondiging niet uitdrukkelijk specificeert dat taal 1 de taal moet zijn waarin kandidaten het minimumniveau C 1 (grondige beheersing) moeten hebben, leidt tot discriminatie op grond van nationaliteit en tot discriminatie op grond van „gesproken” taal, hetgeen in strijd is met artikel 1 van verordening nr. 1/58, artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 quinquies, leden 1 en 6, artikel 27 en artikel 28, onder f), van het Ambtenarenstatuut.
2.

Tweede middel: schending van de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, welke rechten worden gewaarborgd door de grondbeginselen van het Europees recht die met name zijn vervat in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
—

nietigverklaring van verweersters besluit van onbekende datum, dat bij brief van 26 maart 2018 ter kennis is gebracht van verzoekster, en waarbij haar inschrijving voor perceel 2 van aanbestedingsprocedure EuropeAid/138778/DH/SER/Multi — Raamovereenkomst voor de tenuitvoerlegging van buitenlandse hulp 2018 (FWC SIEA 2018) is afgewezen, en de opdracht is gegund aan tien andere inschrijvers;
—

vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij het litigieuze vervallen wordt verklaard voor de volgende waren en diensten: klasse 9 — compactdiscs; digitale videodiscs; computerprogramma’s en software, met name software voor het uitwisselen, opslaan, weergeven en voor het systematisch registreren van gegevens; klasse 16 — drukwerken, voor zover begrepen in klasse 16, uitgezonderd drukwerken die met individuele foto’s zijn bedrukt (inzonderheid fotoboeken, fotokalenders, fotodoeken, fotopuzzels, notitieboekjes met foto’s, ordners met foto’s); klasse 38 — verhuur van toegangstijd tot een database voor het downloaden van informatie via elektronische media (internet); computerondersteunde verzending van berichten en beelden; klasse 40 — boekbinderij;
—

De Commissie heeft haar besluit niet voorzien van een motivering die toereikend is om verzoekende partijen in staat te stellen te begrijpen op welke grondslag zij dat besluit heeft vastgesteld. Uit het besluit blijkt niet (i) op welke gronden de Commissie heeft vastgesteld dat de vorige regeling was opgegaan in de huidige regeling, en (ii) waarom de verenigbaarheid van een regeling met de staatssteunregels niet hoeft te worden beoordeeld wanneer deze regeling is opgegaan in een andere regeling. In beide gevallen ging het om beslissende bevindingen die tot de vaststelling van het besluit door de Commissie hebben geleid. Bijgevolg is aan verzoekende partijen het grondrecht ontnomen om een besluit te ontvangen dat hen in staat stelt te begrijpen hoe en waarom de Commissie tot de in het besluit vermelde conclusies is gekomen.
3.

Het derde middel is eraan ontleend dat in verband met de beoordeling van de gevaren en in het bijzonder de bepaling van de bewijskracht, sprake is van onwettigheid, kennelijk onjuiste opvattingen van het recht en de feiten, schending van het rechtszekerheidsbeginsel, willekeur in de besluitvorming en het ontbreken van een behoorlijke motivering. Hieronder valt ook een exceptie van onwettigheid krachtens artikel 277 VWEU inzake de relevante REACH-bepalingen in bijlage XIII en/of eerdere handelingen en maatregelen.
—

in het tweede onderdeel wordt aangevoerd dat de Commissie twijfels had moeten hebben over de vraag of het financieringssysteem van het mechanisme voor capaciteitsvergoeding in overeenstemming was met het VWEU;
—

verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten van de onderhavige procedure en in die van de twee eerdere procedures voor de nietigheidsafdeling van het EUIPO en de vijfde kamer van beroep van het EUIPO.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/64

Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kibelisa Ngambasai / Raad

(Zaak T-169/18)

(2018/C 161/77)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Roger Kibelisa Ngambasai (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 6 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 6 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/67

Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Mutondo / Raad

(Zaak T-174/18)

(2018/C 161/82)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Kalev Mutondo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 16 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 16 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder c), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder c), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.
2.

Tweede middel: de heropening van de afgesloten procedure inzake schoeisel en de instelling met terugwerkende kracht, bij uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie, van het vervallen antidumpingrecht: — heeft geen rechtsgrondslag, is gebaseerd op een kennelijk onjuiste toepassing van artikel 266 VWEU en van verordening (EU) 2016/1036 (2), en is in strijd met artikel 9, lid 4, van verordening (EU) 2016/1036; — is in strijd met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, met het rechtszekerheidsbeginsel en met het verbod van terugwerkende kracht, wat verzoeksters betreft; en — berust op een onjuiste toepassing van artikel 266 VWEU en op misbruik van bevoegdheid door de Commissie, en is in strijd met artikel 5, lid 4, VEU.
—

overeenkomstig artikel 7, lid 3, van verordening nr. 2017/1001 heeft het woordteken „400 PANORAMICZNYCH” als gevolg van het gebruik ervan onderscheidend vermogen verkregen, zodat er geen grond is voor weigering van de inschrijving; inzonderheid is geen van de voorwaarden in artikel 7, lid 1, onder b), c) en d), van toepassing;
—

besluit PE 610.437/BUR/Decision van het Bureau van het Europees Parlement van 23 oktober 2017 nietig te verklaren, zoals dat is meegedeeld bij schrijven van de voorzitter van het Europees Parlement van 1 december 2017 met referentie D 318700 en waarbij de klacht die Gollnisch tegen het besluit van de secretaris-generaal bij de quaestoren had ingediend, is afgewezen;
—

De Commissie heeft in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 en artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 gehandeld door de documenten waarnaar is verwezen in het verzoek om toegang, niet concreet en individueel te onderzoeken en door niet voor elk concreet document te rechtvaardigen waarom het niet mag worden openbaar gemaakt, door de weigeringsgrond van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 niet op een voldoende restrictieve wijze te interpreteren; voorts heeft de Commissie in strijd met de bovengenoemde bepalingen gehandeld omdat zij het specifieke belang bij bescherming van het besluitvormingsproces niet heeft afgewogen tegen het algemene belang van openbaarmaking van milieu-informatie en door onvoldoende redenen te geven voor de weigering.
6.

Zesde middel, ontleend aan schending van de artikelen 18 en 24, lid 4, VWEU, artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 2 van verordening nr. 1/58 en artikel 1 quinquies, leden 1 en 6, van het Statuut van de ambtenaren, aangezien afbreuk wordt gedaan aan het recht van de burger van de Unie, in zijn eigen taal met de instellingen te communiceren, en een aanvullende discriminatie wordt ingevoerd ten nadele van degene die niet beschikt over een grondige kennis van het Engels, het Frans of het Duits doordat sollicitaties alleen mogen worden ingediend in een van die drie talen en EPSO de sollicitant mededelingen over het verloop van het vergelijkende onderzoek in dezelfde taal toestuurt.
1.

De besluiten LS/MD/17/405, LS/PT/17/406 en LS/MD/17/419 maken inbreuk op artikel 4, lid 1, onder c), van besluit ECB/2004/3 voor zover zij verzoekster toegang weigeren tot informatie op grond dat voor de documenten, in hun geheel of voor gedeelten ervan, een algemeen vermoeden van niet-toegankelijkheid geldt omdat het vertrouwelijke documenten zijn die worden beschermd door het voor de instellingen geldende beroepsgeheim.
4.

Vierde middel: het bestreden besluit is in strijd met artikel 296 VWEU, doordat het blijk geeft van een tegenstrijdige motivering met betrekking tot de beweerde overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging inzake het op de markt brengen van emissietechnologieën, en in dat besluit worden artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst onjuist toegepast, doordat wordt vastgesteld dat verzoeksters hebben deelgenomen aan een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging betreffende het tijdstip waarop emissietechnologieën op de markt worden gebracht.
—

nietigverklaring van het impliciete afwijzingsbesluit van de Commissie van 24 augustus 2017, dat het gevolg is van het uitblijven van een antwoord van de Europese Commissie binnen de voorgeschreven termijn, als bedoeld in artikel 8, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, op het door verzoekster op 10 juli 2017 ingediende confirmatieve verzoek om toegang tot documenten, dat verband houdt met het op 2 mei 2017 onder nr. 2017/2592 geregistreerde verzoek om toegang tot documenten, voor zover dat betrekking heeft op informatie die is verstrekt of uitgewisseld in het kader van een oproep tot het indienen van aanvragen voor pan-Europese systemen die mobiele satellietdiensten aanbieden;
—

In dat verband betoogt verzoekster dat de Commissie is voorbijgegaan aan de vereiste minimale procedurele waarborgen waar zij in de informele mededelingen het standpunt heeft ingenomen dat een steunmaatregel van de staat onverenigbaar is zonder de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU te hebben gevolgd. Met dat verzuim die procedure toe te passen, maakt de Commissie inbreuk op de grondrechten van verzoekster zoals die zijn verankerd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
—

subsidiair, de GAR te veroordelen tot betaling van een vergoeding aan de verzoekende partijen in hun hoedanigheid van aandeelhouders of schuldeisers, rekening houdend met de waardering van Banco Popular die de verzoekende partijen hebben verstrekt als definitieve waardering als bedoeld in verordening nr. 806/2014, om te beoordelen of de aandeelhouders en schuldeisers een betere behandeling zouden hebben gekregen indien de instelling een gewone insolventieprocedure zou hebben ingeleid, en
—

verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.
2.

Tweede middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht van artikel 296, lid 2, VWEU Besluit 2017/1418 maakt inbreuk op de motiveringsplicht van artikel 296, lid 2, WVEU. De in punt 39 van de bijlage bij het besluit vervatte motivering is alles bij elkaar genomen vaag en onvoldoende gedetailleerd. Zij geeft niet de concrete redenen weer op grond waarvan de Raad in het kader van zijn beoordeling heeft beslist om de beperkende maatregelen ten aanzien van verzoekster toe te passen, en voldoet daarmee in haar geheel niet aan de vereisten van de in artikel 296, lid 2, VWEU neergelegde motiveringsplicht.
—

gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/1144 van de Commissie van 26 juni 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), voor zover daarbij bepaalde door de Franse Republiek met betrekking tot de begrotingsjaren 2011 tot en met 2014 betaalde uitvoerrestituties zijn uitgesloten;
—

in elk geval, het bedrag te betalen dat aan de Europese Unie of — in voorkomend geval — aan de EIB verschuldigd is voor termijnen die vervallen na de datum van dit verzoekschrift en waarvoor Syrië niet overgaat tot betaling, te weten: — de hoofdsom en de rente voor elke termijn; — contractuele vertragingsrente, tegen het in artikel 3.02 vastgestelde jaarlijkse tarief, vanaf de vervaldag van elke termijn tot de datum van betaling door Syrië.
—

nietig te verklaren uitvoeringsbesluit C(2017) 4136 van de Commissie van 26 juni 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO), voor zover door Portugal gedeclareerde uitgaven van financiering door de Unie worden uitgesloten wegens overschrijding van de maxima en niet-inachtneming van de betalingstermijnen;
—

De verzoekende partijen voeren verder aan dat in het bestreden besluit ten onrechte is vastgesteld dat bij het verschil in behandeling tussen productresultaten en generieke resultaten sprake was van bevoordeling, terwijl er geen sprake was van discriminatie.
3.

Derde middel: verwerende partijen hebben verzuimd verzoekster het bewijs te leveren dat hun besluit om verzoekster opnieuw op de lijst op te nemen naar verluidt zou staven alvorens daartoe over te gaan, of dat de uitvoering door de EU van de lijst van de VN naar verluidt zou staven, hetgeen in strijd is met verzoeksters rechten van verdediging en het recht op een daadwerkelijke bescherming in rechte.
—

Bij het bestreden besluit is het besluit van 2014 gewijzigd — ook al is dit laatste besluit definitief geworden, met als enige uitzondering artikel 2, lid 1, onder e), dat nietig is verklaard door het Gerecht — en dezelfde geldboete opnieuw opgelegd als de geldboete die reeds bij het besluit van 2014 is opgelegd en nietig is verklaard door het Gerecht.
—

Aangevoerd wordt dat het gevraagde document een definitief administratief document betreft dat niet wordt beschermd door vertrouwelijkheid of enige andere uitzondering op grond waarvan het niet openbaar hoeft te worden gemaakt. Voorts wordt aangevoerd dat, zelfs als in onderhavige zaak een dergelijke uitzondering van toepassing zou zijn, verweerder deze kennelijk onjuist heeft uitgelegd of toegepast door niet aan te tonen hoe de openbaarmaking van het gevraagde document zou leiden tot ondermijning van de bescherming van gerechtelijke procedures.
—

Het besluit van de Commissie is gebaseerd op ontoereikend onvolledig, irrelevant en incoherent bewijs. Dit betreft met name de beschikbaarheid van particuliere investeringen in warmte-krachtkoppelingsinstallaties (WKKs) en andere warmte-installaties, de milieugevolgen van de WWK, de bestaande afvalverbrandingscapaciteit in Litouwen, de status quo van de verwarmingsmarkt in Vilnius, en het verzuim van Lietuvos Energija om een deugdelijke aanbestedingsprocedure te voeren voor de selectie van een particuliere partner. Deze informatie is door verweerster niet in aanmerking genomen.
—

verwijzing van verweerder en, in voorkomend geval, andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.
—

tegenstrijdige motivering doordat de kamer van beroep in punt 18 van de bestreden beslissing heeft erkend dat het oppositieformulier een afbeelding in kleur van het oudere merk bevatte en in punt 24 van de bestreden beslissing dat verzoekster een pdf-bestand had overgelegd met de afbeelding in kleur van het merk, terwijl dit niet te rijmen valt met de vaststelling in de punten 22 tot en met 25 van de bestreden beslissing dat verzoekster, in wezen, het bestaan van haar oudere merk niet had bewezen door geen afbeelding in kleur van dat merk over te leggen;
—

De verwerende partij heeft zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat het betrokken gedrag niet ongepast was en dat het niet tot gevolg had dat verzoeksters persoonlijkheid, waardigheid, fysieke of psychische gezondheid werden aangetast.
—

verklaren dat het in 2016 georganiseerde interne vergelijkende onderzoek onrechtmatig was en dat het daarom onrechtmatig was, verzoeksters contract niet te verlengen;
5.

Het vijfde middel is eraan ontleend dat het bestreden besluit artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst heeft geschonden voor zover het uitgaat van de opvatting dat contacten tussen concurrenten die plaatsvonden buiten de EER schendingen van artikel 101 VWEU of artikel 53 van de EER-Overeenkomst vormen. Volgens verzoeksters beperken overeenkomsten of onderling afgestemde feitelijke gedragingen met betrekking tot naar de EER inkomend vrachtvervoer de mededinging binnen de EER niet, en hebben zij evenmin invloed op de handel tussen de lidstaten. Bovendien wordt volgens verzoekster in het bestreden besluit het verkeerde rechtskader toegepast om te bepalen of overheidsinmenging in de rechtsordes van een aantal hier relevante landen toepassing van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst uitsluit.
—

primair, nietig te verklaren het besluit van het TAOBG van 19 augustus 2016 om verzoeker in het kader van de herindeling 2013 niet in te delen in de rang AD 13;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 213/31

Beroep ingesteld op 6 april 2017 — Amplexor Luxembourg/Commissie

(Zaak T-211/17)

(2017/C 213/42)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Amplexor Luxembourg Sàrl (Bertrange, Luxemburg) (vertegenwoordiger: J.-F. Steichen, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het onderhavige verzoekschrift naar de vorm ontvankelijk verklaren;

— ten gronde het besluit van 13 februari 2017 van het Bureau voor publicaties van de Europese Unie nietig verklaren;

— derhalve aanbesteding nr. 10652 nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten van het geding;

— verzoekster voorbehoud verlenen voor alle andere rechten, middelen en vorderingen.

Middelen en voornaamste argumenten

Dit beroep strekt tot nietigverklaring van het besluit van 13 februari 2017 van het Bureau voor publicaties van de Europese Unie, voor zover verzoekster daarbij op de tweede plaats is ingedeeld in aanbesteding nr. AO 10651 — Verwerking van aankondigingen voor bekendmaking in het Supplement op het Publicatieblad van de Europese Unie (PB S) (PB S) (PB 2016/S 143-258115).

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

1. Eerste middel: schendingen van de regels en beginselen van het recht van de Europese Unie, voor zover het Bureau voor publicaties, met zijn aanbod aan inschrijvers die op het moment van inschrijving geen overeenkomst hadden, van de mogelijkheid om in aanmerking te komen van een hogere bijdrage voor de overnamefinanciering, kennelijk het gelijkheidsbeginsel heeft geschonden. Naar mening van verzoekster is een dergelijk handelwijze niet alleen hoogst discriminerend, maar vormt zij ook een ernstige inbreuk op de bestaansreden en de grondslagen zelf van de procedures voor openbare aanbestedingen.
1.

Eerste middel, ontleend aan de onrechtmatigheid van het in deze zaak bestreden besluit van de Europese Commissie van 9 februari 2017 waarbij verzoeksters werden onderworpen aan een inspectie krachtens artikel 20, leden 1 en 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1) (hierna: „bestreden besluit”). De verzoekende partijen stellen hieromtrent dat: — het bestreden besluit is gebaseerd op een bepaling die zelf onrechtmatig is en dus overeenkomstig artikel 277 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: „VWEU”) in deze zaak niet-toepasselijk is; — artikel 20 van verordening nr. 1/2003 schendt het grondrecht op een doeltreffende voorziening in rechte, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en artikel 6 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”), aangezien dit artikel ondernemingen die een inspectiebesluit van de Commissie hebben ontvangen geen doeltreffende voorziening in rechte biedt tegen de uitvoering van de inspectie; — deze bepaling schendt eveneens het beginsel van processuele gelijkheid en de verdedigingsrechten als gewaarborgd in de artikelen 47 en 48 Handvest en artikel 6 EVRM, aangezien deze bepaling partijen geen toegang biedt tot de stukken die ten grondslag liggen aan het Commissiebesluit om tot een inspectie over te gaan.
1.

Eerste middel: verweerster heeft in de brief die zij in juli 2004 aan de betrokken brancheorganisaties heft gericht, reeds haar beslissing te kennen gegeven dat de stimuleringsregeling voor hernieuwbare energie van de Tsjechische Republiek geen staatssteun vormt. Verweerster is van rechtswege gebonden aan deze beslissing die zij niet heeft herroepen en die zij niet kan herroepen.