Artikel 8 van richtlijn 2008/94 heeft een beperktere materiële werkingssfeer, aangezien het strekt tot bescherming van de belangen van de werknemers met betrekking tot de honorering van hun pensioenrechten. Bovendien bepaalt dat artikel, anders dan de artikelen 3 en 4 van die richtlijn, niet uitdrukkelijk dat de lidstaten het beschermingsniveau kunnen begrenzen. Daarenboven wordt met artikel 8 van die richtlijn, anders dan met artikel 3 ervan, beoogd te zorgen voor bescherming van de belangen van de werknemers op lange termijn, aangezien de belangen van de werknemers met betrekking tot de verkregen rechten of de rechten in wording zich in beginsel over de gehele duur van het pensioen uitstrekken.

Ook al worden pensioenpremies niet uitdrukkelijk vermeld in artikel 8 van richtlijn 2008/94, zij hangen nauw samen met de verkregen rechten of rechten in wording op ouderdomsuitkeringen, die deze bepaling beoogt te beschermen. Die premies strekken immers tot financiering van de rechten die de werknemer bij zijn pensionering heeft verkregen. Onbetaald gebleven werkgeversbijdragen kunnen leiden tot een ontoereikende financiering van het voor een of meer bedrijfstakken geldende aanvullende stelsel van sociale voorzieningen, welke situatie onder artikel 8 van die richtlijn valt.

Artikel 8 van richtlijn 2008/94 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever is van toepassing op niet-afgedragen pensioenpremies, voor zover die premies niet zijn gecompenseerd op grond van artikel 3 van die richtlijn. In dit verband is de door artikel 8 van die richtlijn gewaarborgde bescherming complementair aan de door artikel 3 van diezelfde richtlijn gewaarborgde bescherming en kunnen beide bepalingen tegelijkertijd van toepassing zijn op één en hetzelfde geval.

Artikel 8 van richtlijn 2008/94 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever moet aldus worden uitgelegd dat op grond van die bepaling niet is vereist dat de op het loon van een voormalige werknemer ingehouden bedragen die in pensioenpremies zijn omgezet, die de werkgever ten gunste van die werknemer op een pensioenrekening had moeten storten, bij insolventie van die werkgever van de insolvente boedel worden gescheiden.

Die richtlijn, waarmee wordt beoogd de belangen van de werknemers te verzoenen met de noodzaak van een evenwichtige sociaal-economische ontwikkeling, heeft immers tot doel die werknemers in het kader van het Unierecht bij insolventie van de werkgever een minimum aan bescherming te bieden, onverminderd, overeenkomstig artikel 11 ervan, gunstiger bepalingen die de lidstaten kunnen toepassen of invoeren. De mate van bescherming die diezelfde richtlijn voor elk van de door haar ingevoerde specifieke waarborgen vereist, moet worden vastgesteld met inachtneming van de in de desbetreffende bepaling gebruikte termen, zo nodig uitgelegd tegen de achtergrond van de voorgaande overwegingen.

Weliswaar beschikken de lidstaten aldus over een ruime beoordelingsmarge bij de uitvoering van artikel 8 van dezelfde richtlijn, maar dat neemt niet weg dat zij, overeenkomstig de doelstelling van die richtlijn, werknemers een door die bepaling vereist minimum aan bescherming moeten bieden. In dit verband is al geoordeeld dat artikel 8 van richtlijn 2008/94 slechts op correcte wijze is uitgevoerd wanneer een werknemer bij insolventie van zijn werkgever ten minste de helft van de ouderdomsuitkeringen ontvangt die voortvloeien uit zijn opgebouwde pensioenrechten waarvoor hij premies heeft betaald aan een voor een of meer bedrijfstakken geldend aanvullend stelsel van sociale voorzieningen. Dat neemt niet weg dat in andere omstandigheden de geleden verliezen – ook wanneer het percentage ervan verschillend is – eveneens kunnen worden geacht kennelijk onevenredig te zijn gelet op de in artikel 8 van diezelfde richtlijn neergelegde verplichting tot bescherming van de belangen van de werknemers.

Voor zover een lidstaat voldoet aan de verplichting om het in artikel 8 van richtlijn 2008/94 vereiste minimum aan bescherming te bieden, mag dus geen afbreuk worden gedaan aan zijn beoordelingsmarge met betrekking tot het mechanisme ter bescherming van de rechten op ouderdomsuitkeringen uit hoofde van een voor een of meer bedrijfstakken geldend aanvullend stelsel van sociale voorzieningen bij insolventie van de werkgever.

(zie punten 32, 35, 37, 38 en dictum)