ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Aangezien de betrokkene in het stelsel van het Statuut een klacht moet indienen tegen het door hem betwiste besluit en beroep moet instellen tegen het besluit tot afwijzing van die klacht, is het beroep ontvankelijk, of het slechts tegen het oorspronkelijk betwiste besluit, tegen het besluit tot afwijzing van de klacht, dan wel tegen beide besluiten tezamen is gericht, voor zover de klacht en het beroep binnen de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut voorgeschreven termijnen zijn ingediend respectievelijk ingesteld. Overeenkomstig het beginsel van proceseconomie kan de rechter echter beslissen dat hij niet specifiek uitspraak hoeft te doen over de vordering gericht tegen het besluit tot afwijzing van de klacht, wanneer hij vaststelt dat deze geen zelfstandige inhoud heeft en in wezen samenvalt met de vordering gericht tegen het besluit waartegen de klacht is ingediend. Dit kan met name het geval zijn wanneer de Unierechter vaststelt dat het besluit tot afwijzing van de klacht, eventueel omdat het stilzwijgend is, louter een bevestiging vormt van het besluit waartegen de klacht is ingediend, zodat de nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van de klacht voor de rechtspositie van de betrokkene geen ander gevolg heeft dan hetgeen voortvloeit uit de nietigverklaring van het besluit waartegen de klacht was gericht.

Gaat het om een besluit tot afwijzing van de klacht dat geen heronderzoek van de situatie van de betrokkene op basis van nieuwe elementen rechtens of feitelijk bevat, dan is het de rechtmatigheid van het oorspronkelijk bezwarende besluit die moet worden onderzocht door rekening te houden met de motivering in het besluit tot afwijzing van de klacht, daar die motivering wordt geacht samen te vallen met het oorspronkelijke besluit.

(cf. punten 30 en 31)

Hof: arrest Vainker/Parlement, 293/87, EU:C:1989:8, punten 7 en 8

Gerecht van de Europese Unie: arresten Commissie/Birkhoff, T‑377/08 P, EU:T:2009:485, punten 58 en 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en Adjemian e.a./Commissie, T‑325/09 P, EU:T:2011:506, punt 33
Een verzoeker die niet onderworpen is aan de belasting over de toegevoegde waarde beschikt niet over de mogelijkheid om de belasting die hij heeft betaald over diensten die hem door zijn advocaten in rekening zijn gebracht, terug te krijgen. De belasting over de toegevoegde waarde die is betaald over de noodzakelijk geachte honoraria vormt voor hem dus kosten die voor de procedure zijn gemaakt in de zin van artikel 91, sub b, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken.

Artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken betreffende het geschil over de kosten bepaalt in tegenstelling tot artikel 86 van dat Reglement niet dat ten aanzien van de proceskosten wordt beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde aan het geding komt. Indien het Gerecht op grond van artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering uitspraak deed over het geschil over de kosten van een hoofdprocedure en, afzonderlijk, over de nieuwe kosten die in het kader van dat geschil over de kosten zijn ontstaan, zou later immers eventueel een nieuw geschil over nieuwe kosten aanhangig kunnen worden gemaakt.

Er behoeft dus niet afzonderlijk uitspraak te worden gedaan over de kosten en honoraria die voor de procedure voor de begroting van kosten voor het Gerecht zijn gemaakt. Bij de bepaling van de invorderbare kosten moet het Gerecht echter rekening houden met alle omstandigheden van de zaak tot het moment waarop de beschikking houdende begroting van kosten wordt gegeven.

(cf. punten 33‑35)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 12 december 2012, Kerstens/Commissie, F‑12/10 DEP, punt 49; U/Parlement, reeds aangehaald, punt 65
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Tweede kamer)

16 november 2012

Zaak F‑50/12

Cătălin Ion Ciora

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/198/10 – Niet-toelating tot vergelijkend onderzoek – Beroep – Niet-eerbiediging van precontentieuze procedure – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Ciora in wezen vraagt om nietigverklaring van het hem op 3 maart 2011 meegedeelde besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/198/10 om zijn sollicitatie niet in aanmerking te nemen.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Verzoeker zal zijn eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroepen van ambtenaren – Besluit van jury van vergelijkend onderzoek – Voorafgaande administratieve klacht – Facultatief – Indiening – Gevolgen – Eerbiediging van procedurevoorschriften verband houdende met voorafgaande klachtprocedure

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

De normale rechtsgang die openstaat tegen een besluit van een jury van een vergelijkend onderzoek is een rechtstreeks beroep bij de Unierechter. Besluit de betrokkene echter om, in plaats van zich rechtstreeks tot de Unierechter te wenden, eerst bij de administratie een administratieve klacht in te dienen, dan hangt de ontvankelijkheid van het beroep in rechte dat later tegen de afwijzing van de klacht wordt ingesteld af van de vraag of de betrokkene heeft voldaan aan alle procedurevoorschriften verband houdende met de voorafgaande klachtprocedure.

(cf. punten 18 en 20)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 31 mei 2005, Gibault/Commissie, T‑294/03, punt 22

Gerecht voor ambtenarenzaken: 23 november 2010, Bartha/Commissie, F‑50/08, punt 25
Uit artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof, dat op grond van artikel 7, lid 1, van bijlage I bij dat Statuut van toepassing is op het Gerecht voor ambtenarenzaken, volgt dat de instellingen vrij zijn om zich te laten bijstaan door een advocaat. Het honorarium van die advocaat valt onder het begrip in verband met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten, zonder dat de instelling behoeft aan te tonen dat die bijstand objectief gerechtvaardigd was.

Dat een instelling gebruik heeft gemaakt van verschillende gemachtigden en een advocaat heeft weliswaar geen gevolgen voor de potentiële invorderbaarheid van die kosten, daar zij in beginsel niet kunnen worden uitgesloten, doch het kan van belang zijn voor de vaststelling van het bedrag van de in verband met de procedure gemaakte kosten die uiteindelijk moeten worden terugbetaald. Elke andere beoordeling waardoor het recht van een instelling op gehele of gedeeltelijke terugvordering van de aan een advocaat betaalde honoraria afhankelijk wordt gesteld van het bewijs van een „objectieve” noodzaak om gebruik te maken van zijn diensten, zou in wezen een indirecte beperking vormen van de bij artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof gegarandeerde vrijheid en zou betekenen dat de rechter van de Unie zijn oordeel in de plaats moet stellen van dat van de voor de organisatie van hun diensten verantwoordelijke instellingen en organen. Dat is echter niet verenigbaar met artikel 19, eerste alinea, van het Statuut van het Hof noch met de interne organisatiebevoegdheid waarover de instellingen en organen van de Unie bij de afhandeling van hun zaken voor de rechters van de Unie beschikken. Het is echter in overeenstemming met de beoordelingsbevoegdheid van de rechter van de Unie om in het kader van een procedure voor de begroting van kosten op grond van artikel 91, sub b, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, rekening te houden met de inschakeling van één of meerdere gemachtigden naast de betrokken advocaat.

(cf. punten 34 en 35)

Hof: beschikkingen Dietz/Commissie, 126/76 DEP, EU:C:1979:158, punt 6, en Commissie/Kallianos, C-323/06 P-DEP, EU:C:2012:49, punten 10 en 11

Gerecht van de Europese Unie: beschikkingen Kerstens/Commissie, T-498/09 P-DEP, EU:T:2012:147, punt 20, en Marcuccio/Commissie, T-278/07 P-DEP, EU:T:2013:269, punten 14 en 15
In het kader van de procedure voor de overdracht van pensioenrechten zoals voorzien in artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, vormt het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, dat is genomen na de overdracht van het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die de betrokkene vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven, het bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut. Daarentegen is een voorstel voor extra pensioenjaren, ook al is het door de betrokkene aanvaard, geen bezwarend besluit waartegen beroep kan worden ingesteld krachtens artikel 270 VWEU en artikel 91, lid 1, van het Statuut.

Extra pensioenjaren kunnen immers alleen worden toegekend wanneer de ambtenaar zijn toestemming geeft voor de voortgang van de procedure om het kapitaal dat de pensioenrechten vertegenwoordigt die hij bij het betrokken externe pensioenfonds heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, welke toestemming is gebaseerd op het voorstel voor extra pensioenjaren dat door het tot aanstelling bevoegd gezag wordt gedaan op basis van het voorlopige kapitaalbedrag dat het betrokken nationale pensioenfonds heeft aangekondigd.

In het stadium van het voorstel voor extra pensioenjaren verplicht de betrokken instelling zich slechts ertoe artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut en de algemene uitvoeringsbepalingen correct op de situatie van de betrokkene toe te passen. Deze verplichting van de instelling vloeit rechtstreeks voort uit de betrokken statutaire bepalingen, zelfs al verbindt zij zich niet uitdrukkelijk daartoe.

Uit een dergelijke verbintenis die in een voorstel voor extra pensioenjaren tot uiting komt, volgt noch een nieuwe verplichting voor de betrokken instelling noch, dientengevolge, een wijziging van de rechtspositie van de betrokkene, met name omdat, zelfs wanneer de betrokkene zijn toestemming geeft om de pensioenrechten die hij in een andere regeling heeft verworven, over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, de instelling die het voorstel heeft gedaan, niet verplicht is om, nadat de door het nationale fonds aangekondigde overdracht van het kapitaal heeft plaatsgevonden, de betrokkene automatisch het aantal pensioenjaren toe te kennen zoals aangegeven in het oorspronkelijke voorstel op basis waarvan de ambtenaar zijn wil heeft bevestigd om dat kapitaal over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie.

(cf. punten 28‑32)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arresten van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 50, 52, 53 en 74; Commissie/Cocchi en Falcione, T‑103/13 P, EU:T:2015:777, punt 66, en Teughels/Commissie, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, punten 37, 46, 48, 49, 58 en 70
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

12 juli 2012

Zaak F‑22/11

Rosella Conticchio

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Pensioenen – Berekening van pensioenrechten – Indeling in salaristrap – Exceptie van onwettigheid – Ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Conticchio primair vraagt om nietigverklaring van het besluit tot vaststelling van haar ouderdomspensioen.

Beslissing: Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Salarisafrekening – Daaronder begrepen voor uitoefening van recht van beroep – Voorwaarde

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Een salarisafrekening heeft qua doel en aard niet de kenmerken van een bezwarend besluit aangezien zij slechts de financiële weergave vormt van de strekking van eerdere juridische besluiten betreffende de situatie van de ambtenaar. Het echte bezwarende besluit is dus het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag om een betaling die de functionaris tot dan toe ontving en die op zijn salarisafrekeningen was vermeld, te verminderen of stop te zetten.

Dit neemt echter niet weg dat de salarisafrekening, wat het procesrecht betreft, een handeling kan zijn die voor de adressaat ervan precieze rechtsgevolgen teweegbrengt. De ontvangst van de maandelijkse salarisafrekening heeft met name tot gevolg dat de klacht‑ en de beroepstermijn tegen een administratief besluit ingaan, wanneer uit die afrekening duidelijk het bestaan van dat besluit blijkt. Dit is het geval bij een maandelijkse salarisafrekening waaruit het bestaan van een administratief besluit over de indeling in salaristrap van een ambtenaar blijkt.

(cf. punten 26 en 27)

Referentie:

Hof: 27 juni 1989, Giordani/Commissie, 200/87, punten 13 en 14

Gerecht voor ambtenarenzaken: 23 april 2008, Pickering/Commissie, F‑103/05, punt 72, en aangehaalde rechtspraak
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN (Tweede kamer)

7 juli 2011

Zaak F-57/10

Stefano Pedeferri en anderen

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Beroep – Personen die aanspraak maken op hoedanigheid van ambtenaar of personeelslid van de Europese Unie – Niet-ontvankelijkheid – Niet-eerbiediging van precontentieuze procedure”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Pedeferri en dertien andere werknemers van het Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l. het Gerecht vragen om te erkennen dat zij de hoedanigheid van arbeidscontractant van de Commissie en meer in het bijzonder van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek (JRC) hebben, en de Commissie derhalve te veroordelen tot betaling van de bezoldigingen en andere financiële voordelen die hun uit hoofde van die hoedanigheid verschuldigd zouden zijn alsmede tot betaling van een vergoeding voor de schade die zij zouden hebben geleden.

Beslissing: Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Verzoekers zullen hun eigen kosten dragen en worden verwezen in de kosten van de Commissie.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Eerbiediging van voorafgaande administratieve procedure

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

In het stelsel van bij de artikelen 90 en 91 van het Statuut ingevoerde rechtsmiddelen moet een beroep bij het Gerecht voor ambtenarenzaken worden gericht tegen een bezwarend besluit bestaande in een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) of van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag (TAVAOBG) dan wel in het verzuim van het ene of het andere gezag om een door het Statuut voorgeschreven maatregel te treffen. Voorts is dat beroep alleen ontvankelijk indien de betrokkene eerst overeenkomstig artikel 90, lid 2, van het Statuut bij het TABG of het TAVAOBG een klacht heeft ingediend tegen het bezwarend besluit en deze klacht uitdrukkelijk of stilzwijgend is afgewezen. Wanneer een ambtenaar of een personeelslid, of zelfs een persoon buiten de instelling, wil dat de administratie jegens hem een besluit neemt, moet de voorafgaande administratieve procedure beginnen met een verzoek uit hoofde van artikel 90, lid 1, van het Statuut, waarbij de betrokkene het TABG of het TAVAOBG vraagt om het gevraagde besluit te nemen; tegen de afwijzing van dit verzoek kan vervolgens een klacht worden ingediend.

(cf. punt 14)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

10 juni 2011

Zaak F-56/10

André Hecq

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Sociale zekerheid – 100 % vergoeding van ziektekosten – Stilzwijgend afwijzend besluit – Te vroeg ingediende klacht – Niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Hecq vraagt om nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 oktober 2009 houdende afwijzing van zijn verzoek van 25 september 2009 om 100 % vergoeding van medicijnen.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Hecq zal alle kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Afrekening opgesteld door gemeenschappelijk stelsel van verzekering op basis van artikel 72 van Statuut – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Klacht ingediend vóór afwijzing van verzoek – Niet-ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 1)

1. Een beroep dat strekt tot nietigverklaring van de weigering om een ambtenaar een aanvullende vergoeding krachtens artikel 73, lid 3, van het Statuut te geven en dat uitdrukkelijk is gericht tegen een afrekening die het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering op basis van artikel 72 van het Statuut heeft opgesteld, moet niet-ontvankelijk worden verklaard, omdat er in die afrekening geen sprake is van een bezwarend besluit dat is genomen op basis van artikel 73, lid 3, van het Statuut.

(cf. punt 34)

2. Een klacht die voorafgaat aan een stilzwijgend besluit tot afwijzing van het verzoek, dat het bezwarend besluit vormt, kan geen betrekking hebben op dat besluit. Het beroep moet dus kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard omdat de klacht prematuur is.

(cf. punten 37 en 38)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 1 december 1994, Ditterich/Commissie, T-79/92, punten 45-47; 15 november 2006, Jiménez Martínez/Commissie, T-115/05, punt 33
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

10 september 2014

Rudolf Sluiter

tegen

Europese Politiedienst (Europol)

„Openbare dienst — Procedure — Begroting van kosten”

Betreft

:

Verzoek om begroting van kosten, krachtens artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering door Sluiter ingediend na het arrest in de zaak Sluiter/Europol (F‑34/09, EU:F:2010:60).

Beslissing

:

Het totaalbedrag van de kosten die de Europese Politiedienst aan Sluiter moet vergoeden wordt vastgesteld op 1343,18 EUR, welk bedrag moratoire rente zal dragen vanaf de datum van betekening van de onderhavige beschikking tot aan de datum van betaling, tegen het tarief berekend op basis van het tarief dat de Europese Centrale Bank voor de bovengenoemde periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Overeenkomst betreffende de honoraria die een partij met haar advocaat heeft gesloten – Daarvan uitgesloten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, sub b)

De Unierechter is niet bevoegd om de honoraria vast te stellen die de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigd zijn, maar wel het bedrag ter hoogte waarvan die honoraria kunnen worden ingevorderd bij de partij die in de kosten is verwezen. Hieruit volgt dat voor de begroting door het Gerecht van de invorderbare kosten geen bewijs van betaling nodig is van de kosten waarvan invordering wordt verlangd.

Wanneer de Unierechter zich uitspreekt over een verzoek om begroting van kosten, hoeft hij immers geen rekening te houden met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de betrokken partij en haar gemachtigden of raadslieden.

De omstandigheid dat in een met haar advocaten gesloten overeenkomst is opgenomen dat de verzoekende partij geen honoraria aan hen zou betalen, heeft dus geen invloed op haar recht om de kosten die in het kader van de hoofdprocedure zijn gemaakt in te vorderen.

(cf. punten 14, 19 en 20)

Referentie:

Hof: beschikkingen Leeuwarder Papierwarenfabriek/Commissie, 318/82, EU:C:1985:468, punt 2; C. A. S./Commissie, C‑204/07 P-DEP, EU:C:2009:526, punt 13, en Kronofrance/Duitsland e.a., C‑75/05 P-DEP en C‑80/05 P‑DEP, EU:C:2013:458, punt 30
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarende handeling – Begrip – Nota van administratie waarbij betrokkene in kennis is gesteld van haar voornemen om inhouding toe te passen op zijn invaliditeitsuitkering – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Een nota van de administratie waarbij een ambtenaar in kennis is gesteld van haar voornemen om een inhouding toe te passen op zijn invaliditeitsuitkering, in het geval hij zich niet mocht wenden tot de gemeenschapsrechter met een verzoek tot begroting van de kosten waartoe hij is veroordeeld in het kader van een eerdere zaak, vormt geen definitieve standpuntbepaling van de administratie en kan niet worden geacht zijn belangen rechtstreeks en onmiddellijk aan te tasten doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigt.

(cf. punten 21 en 24)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Procedure – Kosten – Afstand gerechtvaardigd door houding van wederpartij

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 89, lid 5)

2. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Besluit waarbij wordt vastgesteld dat ambtenaar arbeidsgeschikt is en hem wordt gelast het werk te hervatten – Ontvankelijkheid

(Ambtenarenstatuut, art. 59, lid 4, 90 en 91)

1. Zoals artikel 89, lid 5, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken bepaalt, wordt de partij die afstand doet van instantie, in de proceskosten veroordeeld, voor zover dit door de wederpartij in haar opmerkingen over de afstand van instantie is gevorderd. Op vordering van eerstbedoelde partij wordt evenwel de wederpartij in de kosten veroordeeld, indien dit op grond van de houding van deze partij gerechtvaardigd lijkt. In het geval waarin een ambtenaar beroep heeft ingesteld tegen een besluit houdende weigering om hem invalide te verklaren, moet ervan worden uitgegaan dat de instelling, die een voorafgaande klacht niet heeft beantwoord binnen de termijn van vier maanden voor de totstandkoming van een stilzwijgend afwijzend besluit en een dubbelzinnige houding heeft aangenomen over de situatie van de betrokkene na de instelling van het beroep, door haar houding ertoe heeft bijgedragen dat de zaak voor de rechter is gebracht en kan worden veroordeeld tot betaling van een deel van de kosten die de verzoekende ambtenaar heeft gemaakt.

(cf. punten 6‑10)

2. Wanneer een besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, dat voortvloeit uit het advies van de invaliditeitscommissie, naast een oordeel over de arbeidsgeschiktheid van een ambtenaar die op zich niet de vroegere rechtspositie van de betrokkene wijzigt, eveneens een bevel bevat om het werk te hervatten, vormt dit een bezwarend besluit waartegen de ambtenaar kan opkomen.

(cf. punten 14, 17 en 19)