2.

Op 29 mei 1980 stelde de Commissie de Belgische regering in gebreke bij brief SG(80)D/6556 waarin zij als haar oordeel gaf dat België de krachtens „deze” richtlijn op hem rustende verplichtingen niet was nagekomen omdat zij op die datum nog generlei mededeling had ontvangen over de vaststelling van de noodzakelijke maatregelen. Overeenkomstig artikel 169 EEG-Verdrag verzocht de Commissie de Belgische regering haar binnen twee maanden, dat wil zeggen voor 1 augustus 1980, haar opmerkingen bekend te maken. Zonder te prejudiciëren op de inhoud van deze opmerkingen, behield zij zich het recht voor, terzake een met redenen omkleed advies uit te brengen ingeval zij binnen die termijn geen opmerkingen mocht ontvangen. Dezelfde dag richtte de Commissie zich bij brief nr. SG(80)D/655# in identieke bewoordingen tot de Italiaanse regering. Op 2 juli daaropvolgend — dus voor het verstrijken van de gestelde termijn — antwoordde de Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk België dat „naar alle waarschijnlijkheid het wetsontwerp tot wijziging van de wetten op de kredietinstellingen ter uitvoering van richtlijn nr. 77/780 van 12 december 1977 ... eerstdaags zou worden neergelegd op het bureau van de wetgevende kamers”. De desbetreffende brief vervolgt: „zoals eerder al werd meegedeeld is de aan België verweten vertraging niet alleen te wijten aan de politieke situatie, maar eveneens aan het gecompliceerde karakter van de materie en het feit dat er voor de banksector andere ontwerpen bestaan”. Uit deze brief blijkt: — dat de nationale wettelijke bepalingen die van kracht waren ten tijde van de kennisgeving van de richtlijn — althans op bepaalde punten — daarmee niet in overeenstemming waren; — dat een wetsontwerp dat toen nog niet door de ministerraad was goedgekeurd, daaraan een einde diende te maken; — dat de vertraging in de aanvaarding van dat ontwerp werd veroorzaakt door zowel politieke verwikkelingen als het gecompliceerde karakter van de materie en het bestaan van andere ontwerpen in dezelfde sector; — dat deze omstandigheden reeds ter kennis van de Commissie waren gebracht. Deze laatste verklaring is kennelijk in tegenspraak met de verklaring van de Commissie, dat zij terzake generlei mededeling heeft ontvangen. Aan het eind van haar antwoord van 8 oktober 1982 op een vraag van het Hof stelt de Belgische regering dat „de nationale instanties het voorontwerp van wet dat in voorbereiding was, in oktober 1979 officieus met de Commissie hebben besproken”. Voorts heeft de Belgische regering in een bijlage bij haar verweerschrift een verslag overgelegd van een vergadering van 17-18 maart 1980 betreffende de toepassing van de richtlijn in de Lid-Staten, waarin staat dat een wetsontwerp bij het Belgische Parlement was ingediend en dat de aanneming ervan werd voorzien, voor eind 1980. De Commissie, waarvan een ambtenaar de vergadering voorzat, moest dus op de hoogte zijn van deze datum. Het betrokken ontwerp kon op die datum echter niet bij het Parlement zijn ingediend omdat, zoals hierna zal blijken, de ministerraad het eerst op 12 december 1980 heeft goedgekeurd. Wat hiervan ook zij, de Belgische regering heeft in dat stadium niet gesteld dat de geldende wettelijke bepalingen beantwoorden aan de richtlijn, noch dat een wetsontwerp dat zulks beoogde te bereiken, gesteld al dat het aan de Commissie was meegedeeld, bij het Parlement was ingediend en zeker niet dat het vóór 15 december 1979 was aangenomen. De Permanente Vertegenwoordiging van de Italiaanse Republiek antwoordde' op 10 september 1980 — dus na het verstrijken van de gestelde termijn — dat de ministerraad op 19 juni 1980 wetsontwerp nr. 976 betreffende de uitvoering, uitlegging en aanvulling van richtlijn nr. 77/780 had goedgekeurd en dit op 1 juli 1980, zoals verder zal blijken, aan de Senaat had toegezonden. Dit ontwerp machtigde de regering om binnen drie maanden na de inwerkingtreding van de wet de noodzakelijke bepalingen voor de uitvoering van de richtlijn vast te stellen. In het antwoord werd verder gesteld, dat „de wetgevingsprocedure nagenoeg afgerond zou moeten zijn”, wat getuigde van het „vaste voornemen van de Italiaanse regering om de in de richtlijn neergelegde beginselen in de nationale rechtsorde te transponeren”. Uit deze brief blijkt: — dat de nationale bepalingen die ten tijde van de kennisgeving van de richtlijn van kracht waren — althans op bepaalde punten — niet in overeenstemming waren met de richtlijn; — dat de ministerraad een wetsontwerp dat daaraan een einde moest maken, eerst op 19 juni 1980 had goedgekeurd; — dat dit wetsontwerp niet voor 15 december 1979 was goedgekeurd, laat staan was ingediend, en dus ook niet voor 10 september 1980 aan de Commissie was meegedeeld. Op haar beurt stelde de Belgische regering op 29 december 1980 de Commissie ervan in kennis, dat het wetsontwerp tot aanpassing van de nationale wetgeving aan de richtlijn op 12 december 1980 door de ministerraad was goedgekeurd en dat zij de bedoeling had „het Parlement te verzoeken dit met spoed te aanvaarden”. Deze regering heeft inderdaad aan het einde van de schriftelijke behandeling een door de minister van Financiën ondertekend wetsontwerp overgelegd, dat is gepubliceerd in de stukken van de Kamer van Volksvertegenwoordigers van 4 mei 1982. Volgens de titel betreft het een wetsontwerp „tot wijziging van de wetten op de kredietinstellingen ter aanpassing aan het recht van de Europese Gemeenschappen”. In de memorie van toelichting heet het dat „met dit ontwerp enkel de voorschriften van de richtlijn ... in de Belgische wetgeving worden ingebouwd die nieuw zijn voor ons nationaal recht. Hierin komen evenmin bepalingen voor die krachtens het gemeenschapsrecht rechtstreeks toepasselijk zijn”.