ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gelijke behandeling - Bevordering op grond van anciënniteit - Collectieve overeenkomst voor werknemers in openbare dienst, die alleen rekening houdt met tijdvakken van tewerkstelling in nationale openbare dienst en niet met die welke, op vergelijkbaar werkterrein, werden vervuld in openbare dienst van andere lidstaat - Discriminatie op grond van nationaliteit - Rechtvaardiging - Geen

(EG-Verdrag, art. 48; verordening nr. 1612/68 van de Raad, art. 7, leden 1 en 4)

2 Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gelijke behandeling - Bepaling van collectieve overeenkomst strijdig met non-discriminatiebeginsel - Nietigheid van rechtswege - Verplichtingen van nationale rechter

(EG-Verdrag, art. 48; verordening nr. 1612/68 van de Raad, art. 7, leden 1 en 4)

Samenvatting

3 Artikel 48 van het Verdrag en artikel 7, leden 1 en 4, van verordening nr. 1612/68 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap, verzetten zich tegen een bepaling van een collectieve arbeidsovereenkomst voor de openbare dienst van een lidstaat, die voor werknemers van die openbare dienst voorziet in een bevordering op grond van anciënniteit nadat zij acht jaar in een door die overeenkomst bepaalde salarisgroep hebben gewerkt, zonder dat rekening wordt gehouden met tijdvakken van tewerkstelling, op een vergelijkbaar werkterrein, die eerder in de openbare dienst van een andere lidstaat zijn vervuld. Een dergelijke bepaling kan immers in strijd zijn met het in deze bepalingen neergelegde non-discriminatiebeginsel, doordat de voorwaarden betreffende bevordering op grond van anciënniteit klaarblijkelijk ten nadele werken van migrerende werknemers die een deel van hun loopbaan in de openbare dienst van een andere lidstaat hebben vervuld. Voor activiteiten die niet binnen de werkingssfeer van artikel 48, lid 4, van het Verdrag vallen, kan deze discriminatie niet worden gerechtvaardigd door argumenten ontleend aan de bijzondere kenmerken van de betrekking in de openbare dienst noch, gezien het grote aantal juridisch gescheiden werkgevers, door de zorg de trouw van werknemers te belonen.

4 Een bepaling van een collectieve arbeidsovereenkomst die een met artikel 48 van het Verdrag en artikel 7, lid 1, van verordening nr. 1612/68 strijdige discriminatie bevat, is ingevolge artikel 7, lid 4, van deze verordening van rechtswege nietig. De nationale rechter dient derhalve, zonder de voorafgaande schrapping van deze bepaling door middel van collectieve onderhandeling of elke andere procedure te vragen of af te wachten, op de leden van de door deze discriminatie benadeelde groep dezelfde regeling toe te passen als die welke voor de andere werknemers geldt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Associatie van landen en gebieden overzee - Uitvoering door Raad - Economische en sociale ontwikkeling van Franse overzeese departementen - Verplichtingen van instellingen - Beschikking van Raad waarbij tijdelijk en onder toezicht van Commissie vrijstellingen van in Franse overzeese departementen geldend octroi de mer worden verleend - Geldigheid - Voorwaarde

(EG-Verdrag, art. 9, 12, 13, 95, 226 en 227, lid 2; beschikking 89/688 van de Raad)

Samenvatting

Beschikking 89/688 inzake de regeling voor de heffing, in de Franse overzeese departementen, op over zee aangevoerde goederen ("octroi de mer") is, voor zover zij een regeling van vrijstelling, gekoppeld aan een procedure van controle door de Commissie, van de heffing genaamd "octroi de mer" toestaat ten gunste van producten van de Franse overzeese departementen, op voorwaarde dat de verlening van een dergelijke vrijstelling in overeenstemming is met de strenge voorwaarden die zij daartoe stelt, niet onverenigbaar met de artikelen 9, 12 en 13 van het Verdrag, en de tijdelijke afwijkingen van artikel 95 waarin zij voorziet, zijn gerechtvaardigd krachtens artikel 227, lid 2, juncto artikel 226 van het Verdrag.

Uit artikel 227, lid 2, derde alinea, van het Verdrag blijkt immers, dat de instellingen van de Gemeenschap volledig gebruik dienen te maken van de in het Verdrag voorziene procedures, met name die genoemd in artikel 226, teneinde de economische en sociale ontwikkeling van de Franse overzeese departementen mogelijk te maken. Laatstgenoemd artikel preciseert, dat dringende vrijwaringsmaatregelen niet door de lidstaten eenzijdig kunnen worden getroffen, maar de tussenkomst vereisen van de gemeenschapsinstellingen, die alleen strikt noodzakelijke en in de tijd beperkte afwijkingen kunnen toestaan, waarbij bij voorrang die maatregelen moeten worden gekozen die de werking van de gemeenschappelijke markt het minst verstoren.

Door het opleggen van de strenge voorwaarden waarin wordt voorzien in artikel 2, lid 3, van beschikking 89/688, uitgelegd in het licht van de in artikel 226 van het Verdrag genoemde beperkingen van de mogelijkheid om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken, wordt verzekerd dat de regeling van nauwkeurig bepaalde vrijstellingen verenigbaar is met de bepalingen van het Verdrag.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen, gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten - Vraag gesteld in kader van strafzaak waarin geen bepalingen van gemeenschapsrecht behoeven te worden toegepast - Geen bevoegdheid van Hof

(EG-Verdrag, art. 6 en 177)

Samenvatting

Het Hof kan geen uitspraak doen op een prejudiciële vraag, wanneer duidelijk blijkt, dat de door een nationale rechter gestelde vraag over de uitlegging van een communautair voorschrift geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het geding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is en het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die voor een nuttig antwoord op de gestelde vragen noodzakelijk zijn. Het Hof is dan ook niet bevoegd om een vraag om uitlegging van het in artikel 6 van het Verdrag neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit te beantwoorden, wanneer de nationale rechter het Hof geen enkel gegeven verstrekt waaruit blijkt, dat hij, in het kader van een strafvordering wegens een overtreding in verband met een auto-ongeval, bepalingen dient toe te passen die de naleving van het gemeenschapsrecht in het algemeen of het vrije verkeer van werknemers in het bijzonder dienen te waarborgen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Internationale overeenkomsten - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Vrij verkeer van personen - Werknemers - Toegang van Turks onderdaan tot arbeid in loondienst te zijner keuze in Lid-Staat en daarbij behorend recht van verblijf - Voorwaarden - Voorafgaand verrichten van legale arbeid - Begrip

(Besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 6, lid 1)

2 Internationale overeenkomsten - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Vrij verkeer van personen - Werknemers - Toegang van Turks onderdaan tot arbeid in loondienst te zijner keuze in Lid-Staat en daarbij behorend recht van verblijf - Verlenging van verblijfsrecht - Misbruik - Voorwaarden

(Besluit nr. 1/80 van Associatieraad EEG-Turkije, art. 6, lid 1)

Samenvatting

3 Artikel 6, lid 1, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije moet aldus worden uitgelegd, dat een Turks onderdaan die in een Lid-Staat op legale wijze gedurende meer dan drie jaar ononderbroken een reële en daadwerkelijke economische activiteit heeft verricht bij dezelfde werkgever, en wiens situatie als werknemer niet objectief verschilt van die van de andere werknemers van deze werkgever of in de betrokken sector die dezelfde of een vergelijkbare functie vervullen, tot de legale arbeidsmarkt van die Lid-Staat behoort en legale arbeid verricht in de zin van die bepaling. Een dergelijke Turkse onderdaan kan derhalve aanspraak maken op verlenging van zijn vergunning tot verblijf in de Lid-Staat van ontvangst, ook al had hij slechts vergunning verkregen tot het tijdelijk verrichten van arbeid bij een met name genoemde werkgever, teneinde zich vertrouwd te maken met en zich voor te bereiden op een functie bij een van de dochterondernemingen van die werkgever in Turkije, en al had hij enkel voor dat doel een arbeids- en een verblijfsvergunning verkregen.

4 Het feit dat een Turkse werknemer zijn verblijf in de Lid-Staat van ontvangst wil verlengen, terwijl hij de beperking daarvan uitdrukkelijk had aanvaard, levert geen misbruik op. De omstandigheid dat deze werknemer had verklaard voornemens te zijn om naar Turkije terug te keren na in de betrokken Lid-Staat arbeid in loondienst te hebben verricht om zich verder in zijn vak te bekwamen, ontneemt de betrokkene niet de rechten die voortvloeien uit artikel 6, lid 1, van besluit nr. 1/80, tenzij voor de verwijzende rechter komt vast te staan dat deze verklaring door de werknemer uitsluitend werd afgelegd om in de Lid-Staat van ontvangst een arbeids- en een verblijfsvergunning te verkrijgen zonder dat hij daar recht op had.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Verbod - Draagwijdte

(EG-Verdrag, art. 30)

2 Harmonisatie van wetgevingen - Maatregelen ter verwezenlijking van interne markt - Statistieken van goederenverkeer tussen Lid-Staten - Verordening nr. 3330/91 - Verplichting van ondernemingen, gedetailleerde aangifte van hun intracommunautaire in- en uitvoer te doen - Gerechtvaardigde belemmering van vrij verkeer van goederen - Wettigheid - Schending van evenredigheidsbeginsel - Geen

(Verordening nr. 3330/91 van de Raad)

Samenvatting

3 Het verbod van kwantitatieve beperkingen en maatregelen van gelijke werking geldt niet enkel voor nationale maatregelen, maar evenzeer voor maatregelen die van de gemeenschapsinstellingen uitgaan.

4 Verordening nr. 3330/91 betreffende de statistieken van het goederenverkeer tussen Lid-Staten, die ondernemingen zowel in de Lid-Staat van verzending als in die van bestemming van het goed verplicht een gedetailleerde aangifte van hun intracommunautaire in- en uitvoer te doen, heeft een gerechtvaardigd doel en de beperkingen die zij voor het vrij verkeer van goederen meebrengt, komen overeen met dit doel. Dit doel is, de verwezenlijking van de interne markt te bevorderen door een voldoende mate van informatie over het goederenverkeer tussen Lid-Staten te verkrijgen met middelen die geen controles aan de binnengrenzen met zich brengen. Belemmeringen voor het vrije verkeer van goederen nu kunnen worden aanvaard, wanneer zij onontbeerlijk blijken om redelijk volledige en juiste gegevens over de intracommunautaire goederenbewegingen te verkrijgen.

De beperkingen die deze aangifteplicht meebrengt, die specifiek het grensoverschrijdend verkeer treft en met de vervulling waarvan kosten en tijd zijn gemoeid, in het bijzonder voor de kleine en middelgrote ondernemingen, gaan niet verder dan ter bereiking van het nagestreefde doel noodzakelijk is, mede gelet op de beoordelingsmarge die de gemeenschapswetgever in het kader van zijn harmonisatiebevoegdheden heeft, aangezien enerzijds verschillende drempels zijn vastgesteld om rekening te houden met de belangen van de ondernemingen en om hen niet onevenredig te belasten in verhouding tot de resultaten die de gebruikers van de statistieken mogen verwachten, en anderzijds de gemeenschapsinstellingen de ondernemingen kosteloos moderne middelen voor de verwerking van de gegevens ter beschikking hebben gesteld.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Etikettering en presentatie van levensmiddelen - Richtlijn 79/112 - Verplichting, gegevens te vermelden van ondernemer die verantwoordelijk is voor fabricage of voor verkoop van levensmiddel - Verplichting om in Gemeenschap gevestigde ondernemer te vermelden, beperkt tot verkoper

(Richtlijn 79/112 van de Raad, art. 3, lid 1, sub 6)

Samenvatting

Uit de verschillende taalversies van artikel 3, lid 1, sub 6, van richtlijn 79/112 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen, waarin wordt bepaald dat het etiket van levensmiddelen moet vermelden "de naam, de handelsnaam of het gedeponeerd handelsmerk en het adres van de fabrikant of van de verpakker of van een in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde verkoper", alsook uit de algemene opzet en de doelstelling van de richtlijn, blijkt dat de woorden "in de Gemeenschap gevestigd" enkel betrekking hebben op de verkoper en niet op de fabrikant of de verpakker, wier gegevens mogen worden vermeld ongeacht of zij in of buiten de Gemeenschap zijn gevestigd.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Landbouw - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen - Weigering uitgaven ten laste te brengen die gevolg zijn van onregelmatigheden bij toepassing van gemeenschapsregeling - Invoering van differentiatie van weigering tot financiering naar gelang van mate van risico voor EOGFL door ernst van aan nationale toezichthoudende autoriteiten te wijten verzuimen - Betwisting door betrokken lidstaat - Bewijslast

2 Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Financiering door EOGFL - Beschikking betreffende goedkeuring van rekeningen - Beschikking waarin voorbehouden zijn gemaakt - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

(Verordening nr. 729/70 van de Raad, art. 5, lid 2, sub b)

3 Landbouw - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen - Definitieve weigering bepaalde uitgaven ten laste te brengen - Noodzaak van voorafgaande procedure op tegenspraak - Beschikking gebaseerd op verslag dat betrokken lidstaat eerst heeft bereikt na vaststelling van beschikking - Onwettigheid

Samenvatting

4 Indien de Commissie in het kader van haar taak de rekeningen goed te keuren, in plaats van de financiering van alle uitgaven te weigeren, probeert regels op te stellen om te differentiëren naar gelang van de mate van risico die verschillende niveaus van lacunes in het toezicht voor het EOGFL opleveren, moet de lidstaat bewijzen dat die criteria willekeurig en onbillijk zijn.

5 Weliswaar dient de Commissie overeenkomstig artikel 5, lid 2, sub b, van verordening nr. 729/70 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, na raadpleging van het comité van het EOGFL, vóór het einde van het volgende jaar de rekeningen inzake de uitgaven van diensten en organen aan de hand van de jaarrekeningen goed te keuren, maar wanneer de gegevens die de lidstaten moeten verstrekken en de door haar dienstig geachte controles geen definitieve resultaten opleveren, mag de Commissie de rekeningen vaststellen op basis van de bij de goedkeuringsprocedure verkregen gegevens en mag zij zich daarbij de mogelijkheid van correctie van deze beschikking in het kader van een latere goedkeuring voorbehouden.

6 Een definitieve eindbeschikking betreffende de goedkeuring van de jaarrekeningen van de lidstaten in verband met de door het EOGFL gefinancierde uitgaven wordt gegeven na een bijzondere procedure op tegenspraak, die de betrokken lidstaten alle waarborgen biedt dat zij hun standpunt kenbaar kunnen maken.

Een beschikking die gebaseerd is op de in een missieverslag samengevatte resultaten van een onderzoek, en waarbij bepaalde uitgaven van een lidstaat definitief niet ten laste van het EOGFL worden gebracht, moet daarom wegens schending van het beginsel van hoor en wederhoor nietig worden verklaard, wanneer de autoriteiten van de betrokken lidstaat dat verslag eerst na vaststelling van de betrokken beschikking hebben ontvangen, zonder daarvan vóór de officiële verspreiding kennis te hebben gehad, zodat zij de resultaten van het onderzoek niet vóór het afkomen van de eindbeschikking hebben kunnen bespreken.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Binnenlandse belastingen - Bijzondere verbruiksbelasting en forfaitaire bijzondere extra belasting op motorvoertuigen - Berekening van grondslag en percentage waardoor ingevoerde gebruikte motorvoertuigen worden benadeeld ten opzichte van voertuigen die al eerder zijn geregistreerd en op nationale markt zijn gebracht - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 95)

Samenvatting

Onverenigbaar met artikel 95 van het Verdrag is een nationale regeling die voor de toepassing van een bijzondere verbruiksbelasting en van een forfaitaire bijzondere extra belasting de belastbare waarde van ingevoerde gebruikte auto's bepaalt door de prijs van een overeenkomstige nieuwe auto per gebruiksjaar van de betrokken auto met 5 % te verlagen, waarbij de maximumverlaging in beginsel niet meer kan bedragen dan 20 %. Aangezien de jaarlijkse waardevermindering van auto's gewoonlijk aanzienlijk meer dan 5 % bedraagt, deze waardevermindering niet lineair is, in het bijzonder de eerste jaren niet, waarin zij veel groter is dan erna, en dit verschijnsel zich ten slotte voortzet na het vierde jaar dat de auto's in het verkeer zijn gebracht, komt de uit deze heffingsmodaliteiten voortvloeiende belastbare waarde namelijk niet overeen met die welke voortvloeit uit de werkelijke slijtage van de gebruikte auto's, waaruit volgt, dat de bijzondere verbruiksbelasting en de forfaitaire bijzondere extra belasting op ingevoerde gebruikte auto's meestal hoger zijn dan het restant van de belasting dat begrepen is in de waarde van de op de nationale markt gekochte gebruikte auto's die daar al eerder waren geregistreerd.

Eveneens in strijd met artikel 95 van het Verdrag is een nationale regeling die de ingevoerde gebruikte auto's met schone technologie uitsluit van het genot van de verlaagde tarieven van de bijzondere verbruiksbelasting die voor dit soort auto's gelden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Dienst onder bezwarende titel - Begrip - Vervoer van werknemers tot op hun plaats van tewerkstelling, dat door werkgever kosteloos en zonder concrete band met arbeidsprestatie of salaris wordt verzorgd - Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, sub 1)

2 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Dienst onder bezwarende titel - Begrip - Gebruik van bedrijfsgoed voor privédoeleinden - Daaronder begrepen - Grenzen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 6, lid 2)

Samenvatting

3 Artikel 2, sub 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting, moet aldus worden uitgelegd, dat een werkgever die vanaf een bepaalde afstand, kosteloos en zonder concrete band met de arbeidsprestatie of het salaris, het vervoer van zijn werknemers van hun woning tot op hun plaats van tewerkstelling verzorgt, geen dienst onder bezwarende titel in de zin van deze bepaling verricht.

4 Artikel 6, lid 2, van de Zesde richtlijn (77/388) moet aldus worden uitgelegd, dat het gratis vervoer van werknemers van hun woning naar hun plaats van tewerkstelling en terug, dat door de werkgever met een voertuig van de onderneming wordt verricht, in beginsel privédoeleinden van de werknemers en dus andere dan bedrijfsdoeleinden dient. Deze bepaling is evenwel niet van toepassing wanneer de behoeften van de onderneming, gelet op een aantal bijzondere omstandigheden zoals de moeilijkheid om andere geschikte vervoermiddelen te gebruiken en het veranderen van de plaats van tewerkstelling, eisen dat het vervoer van de werknemers door de werkgever wordt verzorgd, aangezien deze dienst in die omstandigheden niet voor andere dan bedrijfsdoeleinden wordt verricht. Het is dienaangaande irrelevant, dat de werkgever de werknemers niet in zijn eigen voertuigen vervoert, maar een van zijn werknemers opdraagt het vervoer met zijn privévoertuig te verzorgen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Aansprakelijkheid voor producten met gebreken - Richtlijn 85/374 - Uitsluiting van aansprakelijkheid - Voorwaarde - Onmogelijkheid gebrek te ontdekken, gelet op stand van wetenschappelijke en technische kennis - Begrip - Nationale omzettingsbepaling - Niet-nakoming niet aangetoond

(Richtlijn 85/374 van de Raad, art. 7, sub e)

Samenvatting

Om een producent op grond van richtlijn 85/374 aansprakelijk te kunnen stellen voor zijn gebrekkige producten, behoeft de gelaedeerde niet de schuld van de producent te bewijzen, maar de producent moet zich overeenkomstig het beginsel van de rechtvaardige verdeling van de risico's tussen de gelaedeerde en de producent, neergelegd in artikel 7 van de richtlijn, van zijn aansprakelijkheid kunnen bevrijden, indien hij het bestaan van enkele hem ontlastende feiten aantoont, met name "dat het op grond van de stand van de wetenschappelijke en technische kennis op het tijdstip waarop hij het product in het verkeer bracht, onmogelijk was het bestaan van het gebrek te ontdekken". Hiervoor moet de producent weliswaar aantonen, dat het op grond van de objectieve stand van genoemde kennis zonder meer, daaronder begrepen het meest geavanceerde niveau en niet beperkt tot de betrokken industriesector, onmogelijk was het gebrek te ontdekken, doch om deze kennis met succes aan de producent te kunnen tegenwerpen, moet zij wel toegankelijk zijn geweest op het tijdstip waarop het product in het verkeer werd gebracht.

Een nationale omzettingsbepaling volgens welke de producent zich van zijn aansprakelijkheid kan bevrijden indien hij bewijst, dat bij de stand van bedoelde kennis "van een producent van soortgelijke producten als het product in kwestie niet kon worden verwacht dat hij het gebrek zou hebben ontdekt indien het bestond toen de producten zich in zijn macht bevonden", is kennelijk niet in strijd met dit gemeenschapsvoorschrift. Het argument dat bij genoemde bepaling kan worden uitgegaan van de subjectieve kennis die een normaal zorgvuldige producent bezit, rekening houdend met de gebruikelijke voorzichtigheid in de betrokken industriesector, legt immers op selectieve wijze de nadruk op bepaalde woorden in de bepaling, zonder dat wordt aangetoond dat volledige uitvoering van de richtlijn niet doeltreffend kan worden gewaarborgd door de algemene juridische context van de bepaling.