ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
123

Zelfs indien wordt aangenomen dat de belastingvrijstelling voor de gemeentelijke bedrijven vóór de inwerkingtreding van het EG-Verdrag is ingevoerd en dat zij tot in 1995 van kracht is gebleven, is het niettemin zo dat de wet nr. 142/90-vennootschappen zich substantieel van de gemeentelijke bedrijven onderscheiden. De uitbreiding van de bestaande belastingvoordelen voor de gemeentelijke en speciale bedrijven tot een nieuwe categorie van begunstigden, zoals die van de wet nr. 142/90-vennootschappen, is een wijziging die los kan worden gezien van de aanvankelijke regeling. Zoals immers in het arrest van de Consiglio di Stato nr. 4586 van 3 september 2001 is aangegeven, bestaan er wettelijke verschillen tussen de wet nr. 142/90-vennootschappen en de gemeentelijke bedrijven vanwege onder meer het feit dat de eerste niet gebonden zijn aan de strikte territoriale beperking die aan de tweede is opgelegd en de eerste veel ruimer actief zijn. Zoals reeds is benadrukt in punt 94 hierboven, hebben de wet nr. 142/90-vennootschappen de mogelijkheid om actief te zijn zowel in Italië als in het buitenland buiten hun referentiegebied en in andere domeinen dan die van de in hun statuten voorziene openbare diensten, tenzij dit hun op merkbare wijze gelden en middelen zou onttrekken en dit de referentiegemeente schade zou berokkenen.
Zaak T‑270/02

MLP Finanzdienstleistungen AG

tegen

Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

„Gemeenschapsmerk – Woordmerk bestpartner – Absolute weigeringsgronden – Artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 40/94 – Merk zonder onderscheidend vermogen – Beschrijvend merk”

Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 8 juli 2004

Samenvatting van het arrest

1. Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep bij gemeenschapsrechter – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Middelen rechtens niet uiteengezet in verzoekschrift – Algemene verwijzing naar andere stukken – Niet-ontvankelijkheid

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, 130, lid 1, en 132, lid 1)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Woord „bestpartner”

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

1. Volgens artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, dat krachtens artikel 130, lid 1, en artikel 132, lid 1, van dit reglement van toepassing is op intellectuele-eigendomsrechten, kan, ofschoon het verzoekschrift als zodanig op specifieke punten kan worden gestaafd en aangevuld door verwijzingen naar bepaalde passages uit bijgevoegde stukken, een algemene verwijzing naar andere geschriften geen alternatief zijn voor de vermelding van de essentiële elementen van het betoog rechtens, die volgens bovengenoemde bepalingen in het verzoekschrift zelf moeten worden vermeld. Voorzover een verzoekschrift verwijst naar geschriften die verzoeker voor het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) heeft neergelegd, is het dus niet-ontvankelijk, aangezien de erin vervatte algemene verwijzing niet in verband kan worden gebracht met een in het verzoekschrift ontwikkeld middel.

(cf. punt 16)

2. Het woordteken „bestpartner”, waarvan de inschrijving wordt gevraagd voor verzekeringen, financiële diensten en verwerking van gegevens op internet van de klassen 36, 38 en 42 in de zin van de Overeenkomst van Nice, mist in de ogen van het Engelstalige publiek van de Gemeenschap het vereiste minimum aan onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk. De termen „best” en „partner” zijn immers generieke termen die alleen wijzen op de kwaliteit van de diensten die een onderneming aan haar klanten verleent, en door het aaneenschrijven van deze termen, zonder enige wijziging van de grafische voorstelling of de betekenis, krijgt het teken in de ogen van het relevante publiek geen extra kenmerk waardoor het in zijn geheel geschikt zou kunnen worden om de diensten van de merkaanvrager te onderscheiden van die van andere ondernemingen.

(cf. punten 24, 26‑27)
Zaak T-222/02





HERON Robotunits GmbH

tegen

Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)





«Gemeenschapsmerk – Woordmerk ROBOTUNITS – Absolute weigeringsgronden – Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr 40/94 – Beschrijvend karakter»

Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 26 november 2003

Samenvatting van het arrest
Zaak T-300/02

Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (AMGA)

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Staatssteun — Door Italiaanse autoriteiten opgezette steunregeling in vorm van belastingvrijstellingen en leningen tegen gunstige tarieven voor sommige nutsbedrijven — Beschikking waarbij steun met gemeenschappelijke markt onverenigbaar is verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Geen individuele geraaktheid — Niet-ontvankelijkheid”

Arrest van het Gerecht (Achtste kamer — uitgebreid) van 11 juni 2009 II ‐ 1739

Samenvatting van het arrest

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beschikking van Commissie houdende verbod van sectoriële steunregeling – Beroep van onderneming die geen uit hoofde van deze regeling toegekende individuele steun heeft genoten

(Art. 230, vierde alinea, EG)

Een natuurlijke of rechtspersoon die niet de adressaat van een beschikking is, kan enkel beweren individueel te zijn geraakt wanneer de beschikking hem heeft getroffen uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie welke hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hem derhalve heeft geïndividualiseerd op soortgelijke wijze als de adressaat.

Een onderneming kan in beginsel niet opkomen tegen een beschikking van de Commissie waarbij een sectoriële steunregeling is verboden, wanneer deze beschikking haar enkel raakt vanwege het feit dat zij tot de bedoelde sector behoort en zij een potentieel begunstigde van die regeling is. Een dergelijke beschikking vormt ten opzichte van een dergelijke onderneming immers een maatregel van algemene strekking, die in objectief bepaalde situaties van toepassing is en rechtsgevolgen heeft voor een algemeen en in abstracto omschreven categorie van personen.

Een onderneming die door de betrokken beschikking evenwel niet alleen wordt geraakt in haar hoedanigheid van onderneming uit de sector in kwestie die een potentieel begunstigde van de betrokken steunregeling is, doch ook in haar hoedanigheid van daadwerkelijk begunstigde van uit hoofde van deze regeling toegekende individuele steun waarvan de Commissie de terugvordering had gelast, wordt door die beschikking individueel geraakt, en het door haar daartegen ingestelde beroep is ontvankelijk.

In het kader van een beroep tot nietigverklaring van een beschikking van de Commissie waarbij een sectoriële steunregeling in de vorm van een driejarige vrijstelling van vennootschapsbelasting is verboden, wordt een onderneming die uitsluitend verliezen heeft geleden en dus niet het voordeel van die vrijstelling heeft genoten, daardoor niet individueel geraakt. Een dergelijk beroep is niet-ontvankelijk.

(cf. punten 46-48, 50)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Europese Gemeenschappen – Instellingen – Recht van toegang van publiek tot documenten – Verordening nr. 1049/2001 – Uitzonderingen op recht van toegang tot documenten – Documenten afkomstig van derden en documenten afkomstig van lidstaat – Verschillende behandeling van verzoeken om toegang – Bevoegdheid van lidstaat om instelling te verzoeken documenten niet openbaar te maken – Verplichting van instelling om ze niet openbaar te maken zonder voorafgaande toestemming

(Verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, leden 4 en 5)

2. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beschikking houdende weigering van toegang tot van lidstaat afkomstige documenten na verzoek van lidstaat om deze niet openbaar te maken

(Art. 253 EG; verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 5)

Samenvatting

1. Ingevolge artikel 4, lid 4, van de verordening nr. 1049/2001 betreffende de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, zijn de instellingen verplicht de derde, auteur van het document waartoe toegang wordt gevraagd, te raadplegen teneinde te bepalen of een van de in voormeld artikel 4, leden 1 en 2, bedoelde uitzonderingen van toepassing is, tenzij duidelijk is dat het document wel of niet openbaar moet worden gemaakt. Derhalve vormt de raadpleging van de betrokken derde in de regel een voorwaarde om te bepalen of de in artikel 4, leden 1 en 2, van de verordening bedoelde uitzonderingen in het geval van documenten van derden van toepassing zijn.

Volgens artikel 4, lid 5, van genoemde verordening daarentegen, dat verklaring nr. 35 gehecht aan de Slotakte van het Verdrag van Amsterdam overneemt, heeft in geval van een van een lidstaat afkomstig document dat in bezit is van een instelling, de lidstaat de bevoegdheid, die instelling te verzoeken dat document niet openbaar te maken, in welk geval de instelling verplicht is dit niet openbaar te maken zonder zijn voorafgaande toestemming. Een verzoek van de lidstaat op basis van dit artikel vormt derhalve een bevel aan de instelling om het desbetreffende document niet openbaar te maken.

(cf. punten 55, 57‑58)

2. De beperkingen die artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 betreffende de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie stelt aan de toegang tot van een lidstaat afkomstige documenten die in het bezit zijn van een lidstaat, doen niet af aan de verplichting van de instelling, de afwijzing van het verzoek om toegang tot documenten waarvan de lidstaat de niet-openbaarmaking heeft gevraagd, afdoende te motiveren. Deze instelling hoeft echter de redenen waarom de lidstaat om niet-openbaarmaking heeft verzocht, niet uiteen te zetten, daar de lidstaat zelf zijn verzoek niet hoeft te motiveren.

(cf. punten 59, 72)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep bij gemeenschapsrechter – Rechtmatigheid van beslissing van kamer van beroep in oppositieprocedure – Betwisting door aanvoeren van nieuwe gegevens, feitelijk of rechtens – Ontoelaatbaarheid

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 63 en 74, lid 1)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar van verwarring met ouder merk – Beeldmerk NEGRA MODELO en beeldmerk Modelo

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b)

Samenvatting

1. Volgens artikel 74, lid 1, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk blijft in procedures inzake relatieve afwijzingsgronden het onderzoek beperkt tot de door de partijen aangevoerde feiten, bewijsmiddelen en argumenten en tot de door hen ingestelde vordering. In het geval van een relatieve afwijzingsgrond kunnen gegevens, feitelijk en rechtens, die voor het Gerecht worden ingeroepen zonder voordien voor de instanties van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) te zijn aangedragen, de wettigheid van een beslissing van de kamer van beroep van het Bureau derhalve niet aantasten.

In het kader van de toetsing van de wettigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het Bureau, waarmee het Gerecht krachtens artikel 63 van verordening nr. 40/94 is belast, kunnen deze gegevens, feitelijk en rechtens, bijgevolg niet in aanmerking worden genomen om de wettigheid van de beslissing van de kamer van beroep te beoordelen en moeten zij dus niet-ontvankelijk worden verklaard.

(cf. punten 22‑23)

2. Bij de gemiddelde Portugese consument bestaat gevaar van verwarring van de afbeelding van een flesje bier in verschillende kleuren dat het woordelement „negra modelo” bevat, waarvan de inschrijving als gemeenschapsmerk wordt gevraagd voor „bieren” van klasse 32 in de zin van de Overeenkomst van Nice, en het beeldmerk Modelo, dat eerder in Portugal werd ingeschreven voor „siropen, bieren, frisdranken en alcoholvrije dranken” van dezelfde klasse, aangezien het feit dat het dominerende bestanddeel „modelo” van het aangevraagde merk en het oudere merk fonetisch en begripsmatig gelijk zijn, de visuele verschillen neutraliseert die voortvloeien uit de bijzondere grafische kenmerken van het aangevraagde merk, zodat deze verschillen verwarringsgevaar niet kunnen uitsluiten. Dat de conflicterende tekens dezelfde waar aanduiden, zorgt ervoor dat de overeenstemming tussen deze tekens wordt versterkt.

(cf. punten 40, 43, 46)
Er moet worden aangenomen dat een document waartoe verzoekster in het kader van maatregelen tot organisatie van de procesgang om toegang heeft verzocht, niet bestaat indien de betrokken instelling dit verklaart. Dit is evenwel een louter vermoeden dat verzoekster met alle middelen op basis van relevante en onderling overeenstemmende bewijzen kan weerleggen.

De jury van een vergelijkend onderzoek heeft een ruime beoordelingsvrijheid ten aanzien van de inhoudelijke details van de examens van een vergelijkend onderzoek. De gemeenschapsrechter zal slechts kritiek kunnen uitoefenen wanneer de examenopgaven buiten het in de aankondiging van vergelijkend onderzoek geschetste kader treden, of niets van doen hebben met het doel van het examen van het vergelijkend onderzoek.

De correctiecriteria maken noodzakelijk deel uit van de door de jury verrichte vergelijking van de verdiensten van de verschillende kandidaten. Zij hebben tot doel, in het belang van deze laatsten een zekere homogeniteit in de beoordelingen van de jury te waarborgen. Deze criteria vallen derhalve onder het geheim van de beraadslagingen.

In het kader van een door een ambtenaar ingestelde vordering tot schadevergoeding kan de Gemeenschap pas aansprakelijk worden gesteld indien tegelijkertijd is voldaan aan een aantal voorwaarden, namelijk dat het verweten gedrag onwettig is, dat er werkelijke schade is geleden en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen het gedrag en de gestelde schade.

Wanneer een instelling, in strijd met de regels die zij zichzelf heeft gesteld, een kandidaat die niet is geslaagd voor de schriftelijke examens van een vergelijkend onderzoek en die daarom heeft verzocht, niet een kopie van zijn examen geeft mét de bijbehorende, door de jury opgestelde correctietabel en de behaalde punten, aldus een fout begaand die tot haar aansprakelijkheid kan leiden, en de betrokkene, omdat hij als gevolg van dit gebrek aan zorgvuldigheid gedwongen is geweest beroep in te stellen teneinde toegang te verkrijgen tot de betrokken documenten, morele schade heeft geleden die door de overhandiging van die stukken tijdens de schriftelijke behandeling niet geheel is weggenomen, kan de betrokken instelling aansprakelijk worden gesteld en ontstaat er recht op vergoeding.

(cf. punten 66-68)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar — Woord Quick — (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c)

Samenvatting

Het woord Quick, waarvan de inschrijving wordt gevraagd voor bereide voedingswaren, gerechten en schotels, koffie, thee, cacao en koffiesurrogaten van de klassen 29 tot en met 31 in de zin van de Overeenkomst van Nice, kan geen gemeenschapsmerk vormen.

De band tussen dit woord en de betrokken waren is immers voldoende nauw om onder het verbod van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk te vallen, aangezien de term " quick" bij de Engelstalige consument in de Gemeenschap onmiddellijk de idee zal oproepen dat het gaat om waren die snel kunnen worden bereid en geserveerd.

cf. punten 32, 35-36
98

Uit de artikelen 2 juncto 39 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, die met name regels bevat voor EGA-personeelsleden, blijkt dat tijdelijke functionarissen onder de voorwaarden voorzien in het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, recht hebben op een ouderdomspensioen of op een uitkering bij vertrek. De voor de bepaling van verzoekers’ pensioenrechten relevante versie van het Statuut van JET, dat als bijlage is opgenomen bij besluit 78/471/Euratom van de Raad van 30 mei 1978 inzake de oprichting van de gemeenschappelijke onderneming JET (PB L 151, blz. 10), verwees in artikel 8, lid 5, voor personeel dat als tijdelijk functionaris was aangeworven, hetgeen bij verzoekers het geval had moeten zijn, uitdrukkelijk naar de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. Zou deze in de toepasselijke teksten voorziene regeling in de praktijk voor door JET tewerkgestelde EGA-personeelsleden niet in acht zijn genomen, dan kan verweerster deze betreurenswaardige omstandigheid niet aanvoeren waar het erom gaat, de vergoeding te berekenen die zij aan verzoekers verschuldigd is als gevolg van jegens hen begane onregelmatigheden.
65

Volgens de rechtspraak van het Hof veronderstelt verwarringsgevaar immers dat er sprake is van dezelfde of overeenstemmende tekens en van dezelfde of soortgelijke waren en diensten, en is de bekendheid van een merk een element dat in aanmerking moet worden genomen bij de beoordeling, of de tekens voldoende overeenstemmen of de waren en diensten voldoende soortgelijk zijn om verwarringsgevaar te scheppen (zie in die zin arrest Canon, reeds aangehaald, punten 22 en 24). Aangezien in casu de conflicterende tekens vanuit visueel, fonetisch en begripsmatig oogpunt op geen enkele wijze gelijk of overeenstemmend kunnen worden geacht, kan de grote bekendheid van het oudere merk in Frankrijk de globale beoordeling van het verwarringsgevaar niet veranderen.
1)

Lior GEIE wordt veroordeeld tot betaling aan de Commissie van: — 6156,75 EUR voor het contract Biogaz, het contract Biomasse en het contract Maxibrochure bioclimatique, te vermeerderen met rente vanaf 28 februari 2002 op basis van de door de Europese Centrale Bank in februari 2002 toegepaste rentevoet voor haar basisherfinancieringstransacties in EUR, vermeerderd met anderhalve punt tot en drie en een halve punt vanaf , tot volledige betaling; — 16325,11 EUR voor het contract Biomasse, te vermeerderen met rente vanaf 30 juni 2002 op basis van de door de Europese Centrale Bank in juni 2002 toegepaste rentevoet voor haar basisherfinancieringstransacties in EUR, vermeerderd met anderhalve punt tot en drie en een halve punt vanaf , tot volledige betaling; — 3980 EUR voor het contract Wind Energy, te vermeerderen met rente vanaf 15 januari 2002 op basis van de door de Europese Centrale Bank in januari 2002 toegepaste rentevoet voor haar basisherfinancieringstransacties in EUR, vermeerderd met anderhalve punt tot en drie en een halve punt vanaf , tot volledige betaling; — 36000 EUR voor het contract Transport, te vermeerderen met rente vanaf 31 augustus 2001 op basis van de door de Europese Centrale Bank in augustus 2001 toegepaste rentevoet voor haar basisherfinancieringstransacties in EUR, vermeerderd met anderhalve punt tot en drie en een halve punt vanaf , tot volledige betaling; — 36000 EUR voor het contract Photovoltaïque, te vermeerderen met rente vanaf 31 augustus 2001 op basis van de door de Europese Centrale Bank in augustus 2001 toegepaste rentevoet voor haar basisherfinancieringstransacties in EUR, vermeerderd met anderhalve punt tot en drie en een halve punt vanaf , tot volledige betaling.
ARREST VAN HET GERECHT (Enkelvoudige kamer)

30 september 2003

Zaak T-17/01

Georgios Rounis

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Artikel 17, lid 2, sub a en b, van bijlage VII bij Statuut — Overmaking van deel van bezoldiging in valuta van andere lidstaat dan land van zetel van instelling — Voorwaarden — Schade — Becijferde vorderingen”

Volledige Franse tekst II-1079

Betreft:

Vordering tot vaststelling van het bedrag van de schadevergoeding waartoe de Commissie jegens verzoeker is veroordeeld naar aanleiding van de nietigverklaring door het Gerecht van het besluit van de Commissie van 24 februari 2000 waarbij voor verzoeker de overmaking van een deel van zijn inkomsten naar het Verenigd Koninkrijk werd beperkt tot 19 % van zijn nettomaandbezoldiging.

Beslissing:

De Commissie wordt ertoe veroordeeld, verzoeker als schadevergoeding een bedrag van 17 394,64 GBP te betalen vermeerderd met vertragingsrente op de voet van 5,25 % per jaar tot op de dag van de betaling. Het beroep tot schadevergoeding wordt voor het overige verworpen. De Commissie wordt verwezen in de kosten van de procedure die tot het arrest van het Gerecht van 16 mei 2002, Rounis/Commissie (T-17/01) heeft geleid. De Commissie zal in de onderhavige procedure haar eigen kosten alsmede een derde van de kosten van verzoeker dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Bezoldiging – Regelmatige overmakingen naar ander land dan land van standplaats – Regelmatig terugkerende en met bewijzen gestaafde lasten in land van bestemming van overmaking – Studiekosten van kinderen van ambtenaren – Maximumbedrag dat kan worden overgemaakt

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 17, lid 2, sub b ; regeling inzake de overmaking van een deel van de inkomsten van de ambtenaren, art. 2, tweede alinea, eerste streepje)

Het bedrag dat wegens studiekosten van kinderen van ambtenaren kan worden overgemaakt is forfaitair vastgesteld op drie maal het bedrag van de toelage voor een kind ten laste, voorzien in artikel 2, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, vermeerderd met het bedrag van de school toelage, voorzien in artikel 3, eerste alinea, van die bijlage, die voor het betrokken kind daadwerkelijk wordt ontvangen.

Daar er geen bepaling is waarin de overmaking, naast het forfaitaire bedrag, van reiskosten of van een bedrag overeenkomende met een alimentatie voor het betrokken kind uitdrukkelijk wordt toegestaan, kunnen dergelijke lasten niet worden overgemaakt en moet ervan worden uitgegaan dat zij bij het forfaitaire bedrag zijn inbegrepen.

(cf. punlen 27-29)