Rasmussen, die een graad in de economische en politieke wetenschappen en een uitstekende talenkennis bezit, werd op 1 maart 1975 aangeworven door het Bureau voor officiële publikaties te Luxemburg en belast met de samenstelling van de maandelijkse en jaarlijkse, alfabetische en systematische registers op het Publikatieblad. Na de automatisering van de samenstelling van de registers kwam het tot een reorganisatie bij het Publikatiebureau en Rasmussen, die geen notie had van de nieuwe elektronische technologieën, begon aanpassingsmoeilijkheden te ondervinden en te vrezen voor de verdere ontwikkeling van zijn loopbaan. Vanaf 1975 heeft hij pogingen in het werk gesteld om een post van de rang A 5 te krijgen, niet alleen bij de Commissie (en in het bijzonder bij de talendienst), maar ook bij het Parlement en de Rekenkamer.

Begin 1981 maakte de directeur van het Publikatiebureau een persoonlijke afspraak met de directeur-generaal van het Bureau voor de Statistiek, inhoudende dat Rasmussen bij laatstgenoemde dienst zou worden tewerkgesteld. Aanvankelijk zou deze „terbeschikkingstelling” één jaar duren, met ingang van 15 maart 1981, maar nadien werd zij met één jaar verlengd. Het Publikatiebureau zou zijn salaris blijven betalen, terwijl de kosten van eventuele dienstreizen door het Bureau voor de Statistiek zouden worden gedragen.

Bij nota van 22 februari 1982, ongeveer één jaar na de aanvang van zijn nieuwe werkzaamheid, vroeg Rasmussen aan de directeur van het Publikatiebureau, of deze maatregel als een echte verandering van tewerkstelling moest worden beschouwd. Zo dit niet het geval was, verzocht hij hem zijn naam te plaatsen op de lijst van de ambtenaren van de rang A 6-A 7, die gedurende de laatste drie jaren niet in een ander ambt waren tewerkgesteld. Eén maand later (op 9 maart 1982) erkende verzoeker in een aantekening op zijn beoordelingsrapport, dat de ervaring die hij bij het Bureau voor de Statistiek opdeed, positief was, maar drukte hij zijn bezorgdheid uit aangaande zijn abnormale administratieve situatie. Overigens werd zijn ongerustheid door de administratie zelf gedeeld, zoals blijkt uit een brief van 14 mei 1982, waarin de directeur van het Publikatiebureau aan de directeur-generaal Personeelszaken vroeg de mogelijkheid van definitieve tewerkstelling van Rasmussen bij het Bureau van de Statistiek te onderzoeken.

In een eerste klacht van 1 september 1982 wendde Rasmussen zich tot de Commissie met het verzoek, de Raad te vragen zijn post van het budget van het Publikatiebureau over te brengen naar dat van de Commissie, met het oog op zijn tewerkstelling bij het Bureau voor de Statistiek, en de procedure voor bevordering tot de rang A 5 voor het begrotingsjaar 1982 te annuleren. Op 8 februari 1983 antwoordde het met personeelszaken belaste lid van de Commissie, de heer Burke, hem dat zijn klacht zonder voorwerp was geraakt: hij was immers voorgedragen voor bevordering tot de rang A 5 voor het begrotingsjaar 1983, en de instelling gaf zich moeite om in het kader van de mobiliteitsprogramma's een oplossing te vinden voor zijn administratieve problemen.

Op 11 maart 1983 deelde de directeur van het Publikatiebureau Rasmussen mee, dat er wegens zijn onvoldoende rendement op 15 maart een einde zou komen aan zijn tewerkstelling bij het Bureau voor de Statistiek, maar ook dat: a) het Raadgevend Comité EGKS bereid was gevonden hem op proef tewerk te stellen; b) hij mogelijkerwijze bij directoraat-generaal V van de Commissie te Brussel kon worden tewerkgesteld. Bij twee nota's van 8 februari en 18 maart verklaarde Rasmussen dat zijn overplaatsing naar Brussel om persoonlijke redenen onmogelijk was, maar dat hij wel een functie bij het Comité EGKS wilde aanvaarden, op voorwaarde dat deze definitief was. Nauwelijks één maand later echter ging dit vooruitzicht eveneens in rook op: blijkens een brief van verzoeker aan het secretariaat van het Comité (op 15 april) was het er hem immers uitsluitend om te doen een post van de rang A 5 te krijgen.

Op 16 mei richtte verzoeker een schrijven tot de directeur-generaal Personeelszaken, om zich nogmaals over zijn positie te beklagen. Nu zijn tewerkstelling bij het Bureau voor de Statistiek was beëindigd, betreurde hij in het bijzonder dat hij geen vaste functie overeenkomstig zijn ervaring en kundigheden kon bekomen. Verder verklaarde hij, dat een reviseurspost hem volledige genoegdoening zou schenken. Op 28 juli liet de directeur Personeelszaken, algemeen beheer en vertaling van de Commissie te Luxemburg hem weten dat hij, om een vertalerspost te krijgen, eerst met succes aan een vergelijkend onderzoek moest deelnemen. Tevens zond hij hem een beknopte omschrijving van werkzaamheden op terminologisch gebied, met de opmerking dat hij, door deze te verrichten, zich zou kunnen voorbereiden op een vergelijkend onderzoek voor de talendienst.

In een tweede klacht van 1 december 1983 verzocht Rasmussen de Commissie zijn administratieve situatie te regulariseren en hem te bevorderen tot de rang A 5, een bevordering die hij in normale omstandigheden ongetwijfeld zou hebben gekregen. In zijn antwoord van 17 juni 1984 betreurde Burke, dat alle pogingen om ander werk voor verzoeker te vinden tot op dat moment waren mislukt, en vestigde hij diens aandacht op de aankondiging van intern vergelijkend onderzoek COM/52/84 voor een post van Deenstalig vertaler. Maar enkele dagen later stelde Rasmussen het onderhavige beroep in, dat op 4 juli 1984 werd ingeschreven.

Op 16 juli 1984 attendeerde ook de directeur van het Publikatiebureau Rasmussen op die aankondiging, terwijl de directeur Personeelszaken te Luxemburg hem bij nota van 19 juli 1984 berichtte dat hij zich kandidaat kon stellen voor overgang naar de groep voor de talendienst en dat hij ter beschikking van de vertaaldienst zou worden gesteld om zich op het vergelijkend onderzoek te kunnen voorbereiden. Blijkens het dossier nam verzoeker niet aan dat vergelijkend onderzoek deel, omdat hij meende dat hij dan iedere kans op bevordering tot de rang A 5 zou verspelen.