ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

23 september 1997

Zaak T-172/96

Y. Chevalier-Delanoue

tegen

Raad van de Europese Unie

„Ambtenaren — Vakantieverlof — Reisdagen — Plaats van herkomst buiten Europa — Gelijke behandeling”

Volledige Franse tekst II-809

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 29 januari 1996 houdende weigering om verzoekers vakantieverlof met extra reisdagen te vermeerderen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoeker is ambtenaar bij het secretariaatgeneraal van de Raad van de Europese Unie. Zijn standplaats is derhalve Brussel. Als zijn plaats van herkomst is Washington DC (Verenigde Staten van Amerika) genomen.

Bij besluit van 9 maart 1995 bepaalt het tot aanstelling bevoegd gezag verzoekers aantal reisdagen op twee, doch het voegt eraan toe, dat indien verzoeker aantoont dat de reis heen en terug tussen zijn standplaats en zijn plaats van herkomst niet in twee dagen kan worden verricht, hem een „passend aantal extra reisdagen” zal worden toegekend.

Het besluit van 9 maart 1995 past aldus op verzoeker een interne richtlijn van het secretariaatgeneraal van de Raad van 21 december 1994 toe, volgens welke aan de ambtenaren met een plaats van herkomst buiten Europa twee reisdagen, dat wil zeggen 48 uur, worden toegekend behoudens toekenning van extra reisdagen aan degenen die aantonen dat de reis heen en terug niet in twee dagen kan worden verricht.

Bij brief van 23 maart 1995 vraagt verzoeker de directeur Personeel en administratie om extra reisdagen omdat de reis van Brussel naar Washington, alle trajecten inbegrepen, elf uur duurt, de reis van Washington naar Brussel 's nachts gebeurt, het tijdsverschil tussen die twee plaatsen zes uur bedraagt en de reis Brussel-Washington-Brussel derhalve noodzakelijkerwijs over drie dagen loopt.

Bij nota van 11 april 1995 antwoordt de directeur Personeel en administratie, dat de regel volgens welke extra reisdagen kunnen worden gevraagd, pas na het verrichten van de jaarlijkse reis kan worden toegepast, en vraagt hij verzoeker derhalve, bij zijn aanvraag om vergoeding van de kosten van zijn volgende jaarlijkse reis alle gegevens te verstrekken die de toekenning van extra reisdagen kunnen rechtvaardigen.

Bij brief van 13 december 1995 herhaalt verzoeker zijn vraag, deze keer nadat hij zijn jaarlijkse reis heeft gemaakt, en preciseert hij, dat hij wegens de reisduur van drie dagen en het daarbij komende inhaalverlof aanspraak maakt op twee extra reisdagen.

Bij nota van 29 januari 1996 wijst de directeur Personeel en administratie zijn verzoek af, op grond dat de reis heen en terug overduidelijk niet meer dan de toegekende twee dagen in beslag neemt.

Op 30 april 1996 dient verzoeker een klacht in. Deze wordt uitdrukkelijk afgewezen bij een op 25 juli 1996 aan verzoeker officieel ter kennis gebracht besluit.

In rechte

Het enige middel: schending van artikel 7, vijfde alinea, van bijlage V bij het Statuut en van het beginsel van gelijke behandeling

Artikel 7, vijfde alinea, van bijlage V bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut), noch het beginsel van gelijke behandeling, met inachtneming waarvan die bepaling van het Statuut moet worden toegepast, wordt geschonden door de instelling die een ambtenaar met plaats van herkomst buiten Europa voor zijn vakantieverlof twee reisdagen toekent, wanneer de instelling afdoende rekening houdt met de behoeften van de ambtenaar en deze laatste geen enkel bewijs aandraagt voor zijn stelling, dat de reis tussen zijn standplaats en zijn plaats van herkomst wegens vertragingen of andere omstandigheden niet binnen het toegekende aantal reisdagen kon worden verricht.

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.