Hieruit volgt dat wanneer een ambtenaar bezwaar maakt tegen de lijst van voor bevordering voorgestelde ambtenaren, het besluit van het bevorderingscomité om zijn bezwaar niet toe te wijzen, zelfs indien het van invloed kan zijn op het bevorderingsbesluit, een voorbereidende handeling is die niet bezwarend is in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut. Evenmin is voor de betrokkene bezwarend, de brief waarbij de voorzitter van het bevorderingscomité hem na de bekendmaking van de lijst van bevorderde ambtenaren op de hoogte stelt van het besluit van het comité om zijn bezwaar niet toe te wijzen.

Handelingen of besluiten die in verschillende fasen tot stand komen, met name na afloop van een interne procedure, zijn alleen dan voor beroep vatbare handelingen, wanneer het maatregelen betreft die aan het einde van die procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen, met uitsluiting van tussenmaatregelen ter voorbereiding van het definitieve besluit.

Uit de bewoordingen van artikel 45, lid 1, eerste alinea, van het Statuut volgt uitdrukkelijk dat in het kader van een bevorderingsprocedure het tot aanstelling bevoegd gezag gehouden is om zijn keuze te maken op basis van een vergelijking van de beoordelingsrapporten en de respectieve verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren. Dit onderzoek moet zorgvuldig en onpartijdig, in het belang van de dienst en overeenkomstig het beginsel van gelijke behandeling geschieden. Daartoe beschikt dit gezag over de statutaire bevoegdheid om een dergelijk onderzoek uit te voeren volgens de procedure of de methode die het het meest geschikt acht. Het voorafgaande onderzoek van de dossiers van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren binnen elk directoraatgeneraal kan echter niet in de plaats komen van het vergelijkend onderzoek van alle voor bevordering tot dezelfde rang in aanmerking komende ambtenaren dat het bevorderingscomité moet verrichten.

Dit vereiste dat de verdiensten van alle voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren moeten worden onderzocht beantwoordt zowel aan het beginsel van gelijke behandeling van de ambtenaren als aan het beginsel dat ambtenaren recht hebben op ontwikkeling van hun carrière. Een vergelijking die zich alleen beperkt tot de ambtenaren die binnen eenzelfde directoraatgeneraal voor bevordering in aanmerking komen zou in strijd zijn met deze beginselen, aangezien dit tot gevolg kan hebben dat een ambtenaar, ofschoon hij verdienstelijker is dan collega's van een ander directoraatgeneraal, niet wordt bevorderd, terwijl die collega's wel worden bevorderd, omdat het feit dat er in zijn directoraatgeneraal verdienstelijker ambtenaren zijn dan hij tot gevolg heeft gehad dat hij door zijn directoraatgeneraal niet voor bevordering is voorgedragen.

(cf. punten 97-100, 121 en 122)

Referentie: Hof 1 juli 1976, de Wind/Commissie, 62/75, Jurispr. blz. 1167, punt 17; Gerecht 30 november 1993, Tsirimokos/Parlement, T-76/92, Jurispr. blz. II-1281, punten 20 en 21; Gerecht 13 juli 1995, Rasmussen/Commissie, T-557/93, JurAmbt. blz. I-A-195 en II-603, punten 20 en 21; Gerecht 12 december 1996, X/Commissie, T-130/95, JurAmbt. blz. I-A-603 en II-609, punt 67; Gerecht 16 september 1998, Rasmussen/Commissie, T-234/97, JurAmbt. blz. I-A-507 en II-1533, punt 24; Gerecht 21 september 1999, Oliveira/Parlement, T-157/98, JurAmbt. blz. I-A-163 en II-851, punt 35; Cubero Vermurie/Commissie, reeds aangehaald, punt 61, en, in die zin, punt 84