ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen

(Art. 234 EG)

2. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Gelijke behandeling – Discriminatie op grond van nationaliteit

(Art. 7 en 56 EG)

3. Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingwetgeving

(Art. 56 EG)

Samenvatting

1. Het Hof is in het kader van een procedure krachtens artikel 234 EG weliswaar niet bevoegd om uitspraak te doen over de verenigbaarheid van nationale bepalingen met bepalingen van gemeenschapsrecht, aangezien de uitlegging van nationale bepalingen een zaak is van de nationale rechter, maar het is niettemin bevoegd deze rechter alle gegevens over de uitlegging van het gemeenschapsrecht te verschaffen die hem in staat stellen te beoordelen of dergelijke bepalingen verenigbaar zijn met de gemeenschapsregeling.

(cf. punt 18)

2. Artikel 12 EG kan slechts autonoom toepassing vinden in gevallen waarin het gemeenschapsrecht wel geldt, maar waarvoor het Verdrag niet in bijzondere discriminatieverboden voorziet. Met betrekking tot het vrije verkeer van kapitaal voorziet het Verdrag evenwel in een bijzonder discriminatieverbod, dat met name in artikel 56 EG is neergelegd.

(cf. punten 28‑29)

3. Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan vermogenswinst die wordt behaald bij de verkoop van een in deze lidstaat gelegen onroerend goed, zwaarder wordt belast wanneer dit goed wordt verkocht door een ingezetene van een andere lidstaat dan wanneer ditzelfde soort transactie wordt verricht door een ingezetene van de staat waarin het onroerend goed is gelegen.

Een dergelijke regeling vormt een door artikel 56 EG verboden beperking van het kapitaalverkeer, daar zij de overbrenging van kapitaal minder aantrekkelijk maakt voor niet-ingezetenen doordat zij hen ervan weerhoudt in de betrokken lidstaat te investeren in onroerend goed en hen dus ook ontmoedigt om daarmee samenhangende transacties, zoals de verkoop van een onroerend goed, te verrichten.

Aangezien de betrokken belasting betrekking heeft op één enkele inkomstencategorie van de belastingplichtigen, ongeacht of dezen ingezetenen dan wel niet-ingezetenen zijn, de twee categorieën belastingplichtigen betreft, en de lidstaat waarin het belastbaar inkomen wordt gegenereerd in beide gevallen de betrokken lidstaat is, is er objectief gezien geen sprake van een verschillende situatie waardoor een ongelijke fiscale behandeling van deze twee categorieën belastingplichtigen, wat de heffing van belasting over vermogenswinst betreft, kan worden gerechtvaardigd.

(cf. punten 39‑40, 50, 53-54, 61 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Bezoldiging – Inkomstenbelasting

(Art. 39 EG)

Samenvatting

Artikel 39 EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan een gemeenschapsburger die niet woont in de lidstaat waar hij inkomsten verkrijgt welke het grootste deel van zijn belastbare inkomen vormen, niet kan vragen dat voor de bepaling van het op die inkomsten toepasselijke belastingtarief rekening wordt gehouden met de negatieve inkomsten uit de verhuur van in een andere lidstaat gelegen onroerende goederen die hij niet persoonlijk gebruikt, terwijl een ingezetene van de eerste staat dat wel kan.

De situatie van ingezetenen en die van niet-ingezetenen ter zake van directe belastingen zijn in de regel niet vergelijkbaar, zodat, wanneer een lidstaat een niet-ingezeten belastingplichtige niet in aanmerking laat komen voor bepaalde belastingvoordelen die hij aan de ingezeten belastingplichtigen verleent, dat in de regel niet discriminerend is, aangezien deze twee categorieën belastingplichtigen zich niet in een vergelijkbare situatie bevinden.

Dit ligt evenwel anders wanneer de niet-ingezetene geen inkomsten van betekenis verwerft in de staat waar hij woont, en het grootste deel van zijn belastbaar inkomen haalt uit arbeid verricht in de werkstaat, met als gevolg dat de woonstaat hem niet de voordelen kan toekennen die voortvloeien uit de inaanmerkingneming van zijn persoonlijke en gezinssituatie, waarbij de discriminatie gelegen is in het feit dat met die situatie noch in de woonstaat noch in de staat waarin hij werkzaam is, rekening wordt gehouden.

De ratio van die discriminatie heeft betrekking op alle belastingvoordelen die verband houden met de fiscale draagkracht van de niet-ingezetene waarmee noch in de woonstaat noch in de werkstaat rekening wordt gehouden; de fiscale draagkracht maakt deel uit van de persoonlijke situatie van de niet-ingezetene.

(cf. punten 28‑31, 34, 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Communautaire financiering – Bijstand die onverschuldigd is betaald als gevolg van nalatigheid van nationale autoriteiten

(Art. 10 EG)

2. Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Communautaire financiering – Bijstand die onverschuldigd is betaald

Samenvatting

1. Het rechtszekerheidsbeginsel vereist dat een gemeenschapsregeling de belanghebbenden in staat stelt de omvang van de verplichtingen die zij hun oplegt, nauwkeurig te kennen. De justitiabelen moeten immers ondubbelzinnig hun rechten en verplichtingen kunnen kennen en dienovereenkomstig hun voorzieningen kunnen treffen. Die rechtszekerheid is in het bijzonder een dwingend vereiste in het geval van een regeling die financiële consequenties kan hebben.

Wanneer derhalve de voorwaarden voor toekenning van een door de Gemeenschap aan een lidstaat verleende financiële steun wél staan vermeld in de verleningsbeschikking, maar niet zijn gepubliceerd en door deze lidstaat niet aan de eindbegunstigde van de steun zijn meegedeeld, verzet het gemeenschapsrecht zich niet ertegen dat het rechtszekerheidsbeginsel wordt toegepast teneinde terugbetaling door deze begunstigde van de ten onrechte betaalde bedragen uit te sluiten, mits de goede trouw van de begunstigde is aangetoond. In een dergelijk geval moet niettemin rekening worden gehouden met het belang dat de Gemeenschap heeft bij de terugvordering van deze steun. Wanneer derhalve het niet-terugbetalen van de steun door de begunstigde te wijten is aan nalatigheid van de nationale autoriteiten, vloeit uit het samenwerkingsbeginsel van artikel 10 EG voort, dat de betrokken lidstaat financieel aansprakelijk kan worden gesteld voor de niet-teruggevorderde bedragen, teneinde het recht van de Gemeenschap op terugbetaling van het steunbedrag te effectueren.

(cf. punten 25‑26, 32‑34 en dictum)

2. Wanneer de voorwaarden voor toekenning van een door de Gemeenschap aan een lidstaat verleende financiële steun wél staan vermeld in de verleningsbeschikking, maar niet zijn gepubliceerd en door deze lidstaat niet aan de eindbegunstigde van de financiële steun zijn meegedeeld, verzet het gemeenschapsrecht zich niet ertegen dat het rechtszekerheidsbeginsel wordt toegepast teneinde terugbetaling door deze begunstigde van de ten onrechte betaalde bedragen uit te sluiten, mits de goede trouw van de begunstigde is aangetoond. In een dergelijk geval kan de betrokken lidstaat financieel aansprakelijk worden gesteld voor de niet-teruggevorderde bedragen, teneinde het recht van de Gemeenschap op terugbetaling van het steunbedrag te effectueren.

(cf. punt 34 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming

–

Onderzoek van gegrondheid door Hof

–

In aanmerking te nemen situatie

–

Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 6)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot wijziging van richtlijn 97/68/EG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door inwendigeverbrandingsmotoren die worden gemonteerd in niet voor de weg bestemde mobiele machines (PB L 146, blz. 1)

Dictum

Dictum

1) Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot wijziging van richtlijn 97/68/EG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door inwendigeverbrandingsmotoren die worden gemonteerd in niet voor de weg bestemde mobiele machines, is de Italiaanse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.
Artikel 11 van verordening nr. 2499/82 luidt:

„1. De distilleerder in het in artikel 9 bedoelde geval […] kan vragen dat hem als voorschot een bedrag wordt uitbetaald dat gelijk is aan de in artikel 6, eerste alinea, bedoelde steun, mits hij ten name van het interventiebureau een waarborg heeft gesteld die gelijk is aan 110 % van het bedoelde bedrag.

2. Deze waarborg wordt gesteld in de vorm van een garantie gegeven door een instelling die voldoet aan de criteria welke zijn vastgesteld door de lidstaat waaronder het interventiebureau ressorteert.

3. Het voorschot wordt uitgekeerd uiterlijk negentig dagen nadat het bewijs is geleverd dat de waarborg is gesteld en in ieder geval na de datum waarop het contract of de verklaring is goedgekeurd.

[…]”
59

Onder die omstandigheden en overeenkomstig artikel 10 EG inzake de verplichting voor de lidstaten om de vervulling van de taak van de Commissie te vergemakkelijken die erin bestaat toe te zien op de eerbiediging van het Verdrag, moeten de lidstaten de Commissie de documenten ter beschikking stellen die nodig zijn om na te gaan of de eigen middelen van de Gemeenschap volgens de regels zijn overgemaakt. Zoals de advocaat-generaal in punt 168 van zijn conclusie heeft opgemerkt, staat een dergelijke verplichting er echter niet aan in de weg dat de lidstaten in een concreet geval en bij wijze van uitzondering op basis van artikel 296 EG de informatie die zij zenden, kunnen beperken tot bepaalde delen van een document of die informatie in het geheel kunnen weigeren te verstrekken.
45

Derhalve moet worden onderzocht of het in onderling overleg toepassen van de legeringstoeslag door de producenten van platte producten, wat volgens het Gerecht in het reeds aangehaalde arrest Mukand e.a./Raad een aanzienlijke invloed had kunnen uitoefenen op de prijzen van roestvrijstalen staven, ook een dergelijke invloed had kunnen uitoefenen op de prijzen van roestvrij staaldraad in de zin van artikel 8, lid 7, van de basisverordening.
ARREST VAN HET HOF (Derde kamer)

21 juni 2007

Zaak C‑424/05 P

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Sonja Hosman-Chevalier

„Hogere voorziening – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarde van artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut – Begrip ‚diensten, verricht voor een andere staat’”

Betreft: Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 13 september 2005, Hosman-Chevalier/Commissie (T‑72/04, Jurispr. blz. II‑3265), en strekkende tot vernietiging van dat arrest.

Beslissing: De hogere voorziening wordt afgewezen.

Samenvatting

Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden voor toekenning

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, lid 1, sub a)

Het begrip „staat” in de zin van artikel 4, lid 1, sub a, tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut omvat noodzakelijkerwijs de Permanente Vertegenwoordiging van een lidstaat bij de Europese Unie. Het personeel van een dergelijke Permanente Vertegenwoordiging, met inbegrip van het administratieve en technische personeel ervan, moet dus worden geacht in dienst van de betrokken lidstaat te zijn, en derhalve in een situatie van „ontheemding” in de zin van deze bepaling te verkeren, doordat het deel uitmaakt van de structuren van deze vertegenwoordiging, ongeacht de bijzondere en specifieke werkzaamheden die het binnen dit lichaam uitoefent. Het bestaan van een rechtstreekse juridische band tussen de betrokkene en de staat in kwestie is immers geen voorwaarde voor het recht op een ontheemdingstoelage. Deze uitlegging strookt overigens met de autonomie waarover de lidstaten moeten beschikken bij de interne organisatie van hun permanente vertegenwoordigingen. Het is immers aan elke lidstaat om te bepalen welke organen daarvan deel zullen uitmaken en welke openbare belangen de verschillende organen binnen de Permanente Vertegenwoordiging moeten bevorderen in de betrekkingen met de gemeenschapsinstellingen.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 18 mei 2006 – Commissie / Finland

(Zaak C‑343/05)

„Niet-nakoming – Richtlijn 2001/37/EG – Productie, presentatie en verkoop van tabaksproducten – Verbod op in handel brengen van tabaksproducten voor oraal gebruik – Niet-uitvoering binnen gestelde termijn”

Lidstaten ‑ Verplichtingen ‑ Uitvoering van richtlijnen ‑ Niet-betwiste niet-nakoming (Art. 226 EG) (cf. punten 8‑9)

Voorwerp

Niet-nakoming – Niet-omzetting in nationaal recht van artikel 8 bis van richtlijn 89/622/EEG van de Raad van 13 november 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de etikettering van tabaksproducten, zoals ingevoegd bij richtlijn 92/41/EEG van de Raad van 15 mei 1992 tot wijziging van die richtlijn (PB L 158, blz. 30), en van artikel 8 van richtlijn 2001/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaksproducten – Verklaring van de Commissie (PB L 194, blz. 26) – Verbod op in handel brengen van tabaksproducten voor oraal gebruik wat Ålandeilanden en in Finland geregistreerde schepen betreft

Dictum

1) Door niet te zorgen voor de omzetting in nationaal recht, wat de Ålandeilanden betreft, van artikel 8 bis van richtlijn 89/622/EEG van de Raad van 13 november 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de etikettering van tabaksproducten, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/41/EEG van de Raad van 15 mei 1992, overgenomen in artikel 8 van richtlijn 2001/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaksproducten, alsook voor de inachtneming op de er geregistreerde schepen van het in die bepaling geformuleerde verbod op het in de handel brengen van tabaksproducten voor oraal gebruik, is de Republiek Finland de krachtens het EG-Verdrag en richtlijn 2001/37 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Republiek Finland wordt verwezen in de kosten.
Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, met betrekking discriminatie op grond van godsdienst of overtuiging, handicap en seksuele geaardheid, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Hoewel het aan de lidstaten staat de geschikte maatregelen te nemen om hun binnenlandse en buitenlandse veiligheid te verzekeren, volgt daaruit niet dat dergelijke maatregelen volledig aan de toepassing van het gemeenschapsrecht zijn onttrokken. Het Verdrag bevat enkel in de artikelen 30 EG, 39 EG, 46 EG, 58 EG, 64 EG, 296 EG en 297 EG uitdrukkelijke afwijkingen voor situaties waarin de openbare veiligheid op het spel kan staan; deze artikelen betreffen nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen. Daaruit kan geen aan het Verdrag inherent algemeen voorbehoud worden afgeleid op grond waarvan elke uit hoofde van de openbare veiligheid genomen maatregel buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht zou vallen. Erkenning van het bestaan van een dergelijk voorbehoud, los van de specifieke voorwaarden die in de verdragsbepalingen zijn gesteld, zou afbreuk kunnen doen aan de bindende kracht en de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht.

Bovendien moeten de afwijkingen die zijn voorzien in de artikelen 296 EG en 297 EG, net als de afwijkingen van de fundamentele vrijheden, eng worden uitgelegd. Wat meer in het bijzonder artikel 296 EG betreft, ook al maakt dit artikel gewag van maatregelen die een lidstaat noodzakelijk kan achten voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid of van inlichtingen waarvan de verbreiding naar zijn mening strijdig is met die belangen, toch kan het niet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten de bevoegdheid verleent om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken door zich louter op die belangen te beroepen. De lidstaat die artikel 296 EG inroept, moet dus bewijzen dat het voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid noodzakelijk is om gebruik te maken van de in dat artikel voorziene afwijking.

(cf. punten 45-47, 49)
Zaak C-446/05

Strafzaak

tegen

Ioannis Doulamis

(verzoek van de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel om een prejudiciële beslissing)

„Artikel 81 EG, gelezen in samenhang met artikel 10 EG — Nationale wettelijke regeling die reclame inzake tandverzorging verbiedt”

Conclusie van advocaat-generaal Y. Bot van 22 november 2007 I - 1379

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 maart 2008 I - 1404

Samenvatting van het arrest

Mededinging – Gemeenschapsregels – Verplichtingen van lidstaten

(Art. 3, lid 1, sub g, EG, 10 EG en 81 EG)

Artikel 81 EG, gelezen in samenhang met de artikelen 3, lid 1, sub g, EG en 10, tweede alinea, EG, staat niet in de weg aan een nationale wettelijke regeling die eenieder en tandverzorgers verbiedt, in het kader van een vrij beroep of een praktijk voor tandverzorging op welke wijze ook reclame inzake tandverzorging te maken. Een lidstaat handelt immers in strijd met de artikelen 10 EG en 81 EG wanneer hij het tot stand komen van met artikel 81 EG strijdige mededingingsregelingen oplegt of begunstigt of de werking ervan versterkt, dan wel de verantwoordelijkheid voor het nemen van besluiten tot interventie op economisch gebied aan particuliere marktdeelnemers delegeert in plaats van zijn eigen regels te laten gelden. Een dergelijke wettelijke regeling beantwoordt echter aan geen van de situaties waarin artikel 10 EG juncto artikel 81 EG van toepassing is.

(cf. punten 20-21, 24 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Europese Unie – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Protocol tot opneming van Schengenacquis – Artikel 5, lid 1, tweede alinea – Werkingssfeer

(Protocol tot opneming van het Schengenacquis in het kader van de Europese Unie, art. 4 en 5, lid 1, tweede alinea)

2. Visa, asiel en immigratie – Overschrijding van buitengrenzen van lidstaten – Gemeenschappelijke regels inzake normen en procedures voor controle

(Protocol tot opneming van het Schengenacquis in het kader van de Europese Unie, art. 5, lid 1, eerste alinea; verordening nr. 2252/2004 van de Raad, tweede en derde overweging, alsmede art. 1, 2 en 4, lid 3)

Samenvatting

1. Artikel 5, lid 1, tweede alinea, van het Protocol tot opneming van het Schengenacquis in het kader van de Europese Unie moet aldus worden begrepen dat deze bepaling alleen van toepassing dient te zijn op voorstellen en initiatieven die voortbouwen op een gebied van het Schengenacquis tot deelneming waaraan het Verenigd Koninkrijk en/of Ierland zijn toegelaten ingevolge artikel 4 van dit protocol.

(cf. punt 50)

2. Personencontroles aan de buitengrenzen van de lidstaten, en dus ook de efficiënte uitvoering van de gemeenschappelijke regels inzake normen en procedures voor die controles, moeten worden beschouwd als onderdelen van het Schengenacquis in de zin van artikel 5, lid 1, eerste alinea, van het Protocol tot opneming van het Schengenacquis in het kader van de Europese Unie.

Aangezien het onderzoek naar de echtheid van paspoorten en andere reisdocumenten het belangrijkste onderdeel van de personencontrole aan de buitengrenzen is, moeten maatregelen die een gemakkelijker en betrouwbaarder vaststelling van die echtheid en van de identiteit van de houder van het betrokken document mogelijk maken, worden beschouwd als maatregelen ter garantie en verbetering van de effectiviteit van die controles, en dus ook van het gezamenlijk beheer van de buitengrenzen dat bij het Schengenacquis is ingevoerd.

Gezien het doel en de inhoud van verordening nr. 2252/2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten, moet deze verordening worden beschouwd als een dergelijke maatregel. Uit de tweede en de derde overweging van de considerans van deze verordening, alsmede uit artikel 4, lid 3, blijkt dat deze tot doel heeft vervalsing en frauduleus gebruik van door de lidstaten afgegeven paspoorten en andere reisdocumenten te bestrijden. Om dit doel te bereiken, gaat deze verordening, zoals uit de artikelen 1 en 2 blijkt, over tot harmonisatie en verbetering van de minimumveiligheidsnormen waaraan door de lidstaten afgegeven paspoorten en andere reisdocumenten moeten voldoen, en schrijft zij de opneming in die documenten van een aantal biometrische gegevens betreffende de houders van deze documenten voor.

(cf. punten 58‑60, 65-66)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting

(Art. 225 EG)

2. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Ontbreken van aanwijzing van gestelde onjuiste rechtsopvatting – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, eerste alinea, sub c)

Samenvatting

1. Volgens artikel 225, lid 1, EG is de hogere voorziening beperkt tot rechtsvragen. Het Gerecht is derhalve bij uitsluiting bevoegd om de relevante feiten vast te stellen en te beoordelen en om de bewijzen te beoordelen, behoudens het geval van een onjuiste opvatting van deze feiten en bewijzen.

(cf. punt 49)

2. Uit artikel 225 EG, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest of de beschikking waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht en welke argumenten rechtens die vordering specifiek ondersteunen.

Een hogere voorziening die slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten herhaalt, en zelfs geen argumenten naar voren brengt waarmee specifiek wordt aangegeven op welk punt het bestreden arrest op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet niet aan dit vereiste. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, waartoe het Hof niet bevoegd is.

(cf. punt 55)