ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst Gemeenschappen-Polen – Producten van oorsprong uit Gemeenschap

(Associatieovereenkomst Gemeenschappen-Polen, protocol nr. 4, art. 7, lid 1, sub b)

Samenvatting

Op basis van artikel 7, lid 1, sub b, van protocol nr. 4 bij de Associatieovereenkomst Gemeenschappen-Polen, zoals gewijzigd bij besluit nr. 1/97 van de bij deze overeenkomst ingestelde Associatieraad, kan geen onderscheid worden gemaakt tussen eenvoudige en meer complexe assorteeractiviteiten, zodat activiteiten waarbij tweedehands kleding en andere gebruikte textielproducten in verschillende fasen worden geassorteerd, onder het begrip eenvoudige verrichtingen in de zin van voornoemde bepaling vallen.

(cf. punt 33 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer – Luchtvervoer – Toegang tot grondafhandelingsmarkt op luchthavens van Gemeenschap

(Richtlijn 96/67 van de Raad, art. 16, lid 3, en bijlage, punt 1)

Samenvatting

Het gemeenschapsrecht verzet zich tegen een nationale regeling waarin is bepaald dat door de verlener van grondafhandelingsdiensten aan de luchthavenbeheerder een vergoeding voor administratieve grondafhandeling en supervisie moet worden betaald, tenzij de vergoeding voor administratieve grondafhandeling en supervisie verschuldigd is als tegenprestatie voor alle of een gedeelte van de diensten die zijn omschreven in punt 1 van de bijlage bij richtlijn 96/67 betreffende de toegang tot de grondafhandelingsmarkt op de luchthavens van de Gemeenschap, en geen tweede heffing over reeds middels een andere vergoeding of heffing beloonde diensten vormt. In het geval dat, na onderzoek door de verwijzende rechter, blijkt dat de betrokken vergoeding een vergoeding voor toegang tot de luchthavenvoorzieningen vormt, staat het aan die rechter om te toetsen of de betrokken vergoeding voldoet aan de criteria van relevantie, objectiviteit, transparantie en non-discriminatie als bedoeld in artikel 16, lid 3, van richtlijn 96/67.

(cf. punt 29 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsrecht – Uitlegging – Meertalige teksten

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Accijns – Richtlijn 92/83 – Alcohol en alcoholhoudende dranken – Vrijstellingen van geharmoniseerde accijns

(Richtlijn 92/83 van de Raad, art. 27, lid 1, sub f)

Samenvatting

1. Het vereiste van een uniforme toepassing, en derhalve van een uniforme uitlegging, van de bepalingen van gemeenschapsrecht brengt mee dat de tekst van een bepaling in geval van twijfel niet op zichzelf in één van de taalversies ervan mag worden beschouwd, maar moet worden uitgelegd en toegepast tegen de achtergrond van de versies in de andere officiële talen.

Wanneer er verschillen zijn tussen de verschillende taalversies van een gemeenschapstekst, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en het doel van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punten 13‑14)

2. Artikel 27, lid 1, sub f, van richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten verplicht om vrijstelling van de geharmoniseerde accijns te verlenen voor in het douanegebied van de Europese Unie ingevoerde ethylalcohol die verwerkt is in chocoladeproducten die bestemd zijn voor rechtstreeks verbruik, mits het alcoholgehalte van deze producten niet meer bedraagt dan 8,5 liter absolute alcohol per 100 kilogram product.

De plaats waar de ethylalcohol voor de vervaardiging van deze producten wordt aangewend, is in dit opzicht irrelevant.

(cf. punten 16, 19 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming

–

Onderzoek van gegrondheid door Hof

–

In aanmerking te nemen situatie

–

Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 226 EG) (cf. punt 8)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Verzuim om het verslag bedoeld in artikel 9 van richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenauto’s (PB L 12, blz. 16) op te stellen of aan de Commissie over te leggen

Dictum

Dictum

1) Door het verslag bedoeld in artikel 9 van richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenauto’s niet over te leggen, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Toetsenbordfolies uit polycarbonaat die bestemd zijn om in mobiele telefoons te worden ingebouwd

Samenvatting

De gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1789/2003, dient aldus te worden uitgelegd dat toetsenbordfolies uit polycarbonaat met gegoten toetsen aan de bovenkant en niet-geleidende contactpennen aan de onderkant, die bestemd zijn om in mobiele telefoons te worden ingebouwd, die ontegenzeglijk een onmisbaar onderdeel voor de werking van de genoemde mobiele telefoons zijn, en waarvan de structuur en de manier waarop zij werken, ieder ander gebruik dan als onderdeel daarvan uitsluiten, moeten worden ingedeeld in onderverdeling 8529 90 40 als delen van mobiele telefoons in de zin van post 8525.

(cf. punten 33, 37‑38, 40, dictum 1)
Bij de litigieuze beschikking heeft de Raad geaccepteerd om althans de inleidende paragraaf van dat advies openbaar te maken. Daarin heet het dat het advies de standpunten van de juridische dienst van de Raad over het vraagstuk van de bevoegdheid van de Gemeenschap op het gebied van de toegang van onderdanen van derde landen tot de arbeidsmarkt bevat. Voor het overige weigerde hij evenwel, van zijn standpunt terug te komen. Ter rechtvaardiging van het feit dat hij bleef bij zijn weigering om toegang te verlenen, beriep hij zich er in hoofdzaak op dat de adviezen van zijn juridische dienst een bijzondere bescherming verdienen omdat zij een belangrijk instrument zijn dat hem in staat stelt zich zekerheid te verschaffen over de verenigbaarheid van zijn handelingen met het gemeenschapsrecht en de discussie over de betrokken juridische aspecten vlot te laten verlopen. Voorts zou openbaarmaking onzekerheid omtrent de regelmatigheid van de naar aanleiding van die adviezen vastgestelde wetgevingshandelingen kunnen veroorzaken, en daardoor de rechtszekerheid en de stabiliteit van de communautaire rechtsorde in gevaar kunnen brengen. Wat het door Turco ingeroepen hoger openbaar belang betreft, voerde de Raad het volgende aan:

„De Raad is van mening dat een dergelijk hoger openbaar belang niet bestaat in het enkele feit dat openbaarmaking van die documenten met het advies van de juridische dienst over juridische vragen die tijdens de discussie over wetgevingsinitiatieven rijzen, in het algemeen belang van een grotere transparantie en openheid van het besluitvormingsproces van de instelling zou zijn. Dit criterium kan in feite worden toegepast op alle schriftelijke adviezen of soortgelijke documenten van de juridische dienst, wat het de Raad nagenoeg onmogelijk zou maken, op grond van verordening nr. 1049/2001 de toegang tot adviezen van de juridische dienst te weigeren. De Raad stelt zich op het standpunt dat een dergelijk resultaat kennelijk in strijd is met de wil van de wetgever, zoals deze in artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001 tot uiting is gebracht, omdat het die bepaling elk nuttig effect zou ontnemen.”
58

Onder die omstandigheden en overeenkomstig artikel 10 EG inzake de verplichting voor de lidstaten om de vervulling van de taak van de Commissie te vergemakkelijken die erin bestaat toe te zien op de eerbiediging van het Verdrag, moeten de lidstaten de Commissie de documenten ter beschikking stellen die nodig zijn om na te gaan of de eigen middelen van de Gemeenschap volgens de regels zijn overgemaakt. Zoals de advocaat-generaal in punt 168 van zijn conclusie heeft opgemerkt, staat een dergelijke verplichting er echter niet aan in de weg dat de lidstaten in een concreet geval en bij wijze van uitzondering op basis van artikel 296 EG de informatie die zij zenden, kunnen beperken tot bepaalde delen van een document of die informatie in het geheel kunnen weigeren te verstrekken.
Artikel 4 van de kaderrichtlijn, „Recht van beroep”, bepaalt:

„1. De lidstaten zorgen ervoor dat er op nationaal niveau doeltreffende regelingen voorhanden zijn krachtens welke iedere gebruiker of onderneming die elektronische-communicatienetwerken en/of -diensten aanbiedt, die door een beslissing van een nationale regelgevende instantie is getroffen, het recht heeft om tegen die beslissing beroep in te stellen bij een lichaam van beroep dat onafhankelijk is van de betrokken partijen. Dit lichaam, bijvoorbeeld een rechtbank, dient de nodige deskundigheid te bezitten om zijn taken te kunnen uitoefenen. De lidstaten dragen er zorg voor dat de feiten van de zaak op afdoende wijze in aanmerking worden genomen en dat er een doeltreffend mechanisme voor het instellen van beroep aanwezig is. Hangende de uitspraak van een dergelijk beroep blijft het besluit van de nationale regelgevende instantie van kracht, tenzij de beroepsinstantie anders beslist.

2. Wanneer het in lid 1 genoemde lichaam van beroep geen rechtscollege is, moeten zijn beslissingen altijd schriftelijk met redenen worden omkleed. Voorts moet het in dat geval mogelijk zijn tegen die beslissingen beroep in te stellen bij een rechterlijke instantie in de zin van artikel 234 van het Verdrag.”
Hoewel het aan de lidstaten staat om de geschikte maatregelen te nemen om hun binnenlandse en buitenlandse veiligheid te verzekeren, volgt daaruit niet dat dergelijke maatregelen volledig aan de toepassing van het gemeenschapsrecht zijn onttrokken. Het Verdrag bevat enkel in de artikelen 30 EG, 39 EG, 46 EG, 58 EG, 64 EG, 296 EG en 297 EG uitdrukkelijke afwijkingen voor situaties waarin de openbare veiligheid op het spel kan staan; deze artikelen betreffen nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen. Daaruit kan geen aan het Verdrag inherent algemeen voorbehoud worden afgeleid op grond waarvan elke uit hoofde van de openbare veiligheid genomen maatregel buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht zou vallen. Erkenning van het bestaan van een dergelijk voorbehoud, los van de specifieke voorwaarden die in de verdragsbepalingen zijn gesteld, zou afbreuk kunnen doen aan de bindende kracht en de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht.

Bovendien moeten de afwijkingen die zijn voorzien in de artikelen 296 EG en 297 EG, zoals dit het geval is voor afwijkingen van de fundamentele vrijheden, eng worden uitgelegd. Wat meer in het bijzonder artikel 296 EG betreft, ook al maakt dit artikel gewag van maatregelen die een lidstaat noodzakelijk kan achten voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid of van inlichtingen waarvan de verbreiding naar zijn mening strijdig is met die belangen, kan het echter niet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten de bevoegdheid verleent om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken door zich louter op die belangen te beroepen. De lidstaat die artikel 296 EG inroept, moet dus bewijzen dat het voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid noodzakelijk is om gebruik te maken van de in dat artikel voorziene afwijking.

(cf. punten 68-70, 72)
Zaak C-51/05 P

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl e.a.

„Hogere voorziening — Gemeenschappelijke ordening van wijnmarkt — Distillatiesteun — Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap — Verjaringstermijn — Aanvang”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 22 november 2007 I - 5343

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 juli 2008 I - 5373

Samenvatting van het arrest

Beroep tot schadevergoeding – Verjaringstermijn – Aanvang

(Art. 235 EG en 288, tweede alinea, EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 46)

De in artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie bedoelde verjaringstermijn van vijf jaar voor vorderingen tegen de Gemeenschappen inzake niet-contractuele aansprakelijkheid gaat in wanneer is voldaan aan alle vereisten voor het ontstaan van de schadevergoedingsplicht en met name wanneer de te vergoeden schade zich heeft geconcretiseerd. In gevallen waarin de aansprakelijkheid van de Gemeenschap is terug te voeren op een normatieve handeling, kan deze verjaringstermijn dus niet ingaan voordat de nadelige gevolgen van die handeling zich hebben voorgedaan en dus voordat de betrokkenen een vaststaande schade hebben geleden.

Hierbij zij aangetekend dat de vereisten voor het ontstaan van de verplichting tot vergoeding van de in artikel 288, tweede alinea, EG bedoelde schade en dus ook de verjaringsregeling voor de desbetreffende schadevorderingen, niet mogen zijn gebaseerd op andere dan strikt objectieve criteria. Ware dit anders, dan zou immers afbreuk kunnen worden gedaan aan het rechtszekerheidsbeginsel, dat juist de grondslag is voor de verjaringsregeling en vereist dat de communautaire rechtsregels duidelijk en nauwkeurig zijn opdat de belanghebbenden daaraan houvast hebben in de door het gemeenschapsrecht beheerste rechtssituaties en -betrekkingen.

Indien de verjaringstermijn voor de vordering inzake niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap niet zou kunnen ingaan voordat de mogelijk benadeelde tot de overtuiging is gekomen dat hij schade heeft geleden, zou bedoelde vordering bovendien op verschillende tijdstippen kunnen verjaren naar gelang van de individuele perceptie die iedere partij zou kunnen hebben inzake het bestaan van de schade. Zulks is in strijd met het vereiste van rechtszekerheid, dat noodzakelijk is voor de toepassing van de verjaringstermijnen. Kennis van de feiten behoort niet tot de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om de verjaringstermijn te doen ingaan. Bij de vaststelling van het tijdstip waarop bedoelde termijn ingaat, kan dus geen rekening worden gehouden met de subjectieve beoordeling van het bestaan van schade.

(cf. punten 54, 59-61)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Communautaire financiering – Toekenning van financiële bijstand

(Verordening nr. 4253/88 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2082/93, art. 21, lid 3, tweede alinea)

Samenvatting

Artikel 21, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 4253/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van verordening nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden Structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2082/93, dient aldus te worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale belastingregeling volgens welke bij de vaststelling van het belastbaar inkomen rekening moet worden gehouden met uit de communautaire structuurfondsen betaalde subsidies. Inhoudingen die het bedrag van de door de begunstigde ontvangen communautaire subsidies verlagen en niet rechtstreeks en intrinsiek verband houden met deze subsidies, belemmeren immers niet de effectieve toepassing van het bij die verordening ingevoerde mechanisme.

Overigens kan niet worden geconcludeerd dat de verschillen die er tussen de begunstigden van de structuurfondsen bestaan wegens de uiteenlopende belastingtarieven die in de lidstaten op de communautaire steunbedragen worden toegepast, een schending opleveren van het beginsel van gelijke behandeling. Daartoe is immers vereist dat de begunstigden van de communautaire steun zich in een vergelijkbare situatie bevinden. Dit is echter niet het geval aangezien laatstgenoemden die steun ontvangen in de sociaaleconomische context die eigen is aan elke lidstaat en, bij gebreke van communautaire harmonisatie op het gebied van de vaststelling van het belastbaar inkomen, op dit gebied nog steeds objectieve verschillen bestaan tussen de regelingen van de lidstaten, die er onvermijdelijk toe leiden dat de begunstigden zich in een verschillende situatie bevinden.

(cf. punten 18‑21 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337

(Richtlijn 85/337 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, art. 2, lid 1, en 4, lid 1, en bijlage I)

2. Milieu – Afvalstoffen – Verbranding – Richtlijn 2000/76

(Richtlijn 2000/76 van het Europees Parlement en de Raad, art. 12, lid 1)

Samenvatting

1. Een lidstaat die – door toepassing van nationale bepalingen waardoor projecten voor nuttige toepassing van gevaarlijke en van niet-gevaarlijke afvalstoffen met een capaciteit van meer dan 100 ton per dag, die vallen onder bijlage I bij deze richtlijn, kunnen worden uitgesloten van de milieueffectbeoordelingsprocedure als bedoeld in de artikelen 2, lid 1, en 4, lid 1, van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, indien zij voorwerp zijn van een vereenvoudigde procedure in de zin van artikel 11 van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen – een project voor een afvalverbrandingsinstallatie die behoort tot de categorie afvalverwijderingsinstallaties voor de verbranding of chemische behandeling van ongevaarlijke afvalstoffen als bedoeld in bijlage I, punt 10, bij richtlijn 85/337, met een capaciteit van meer dan 100 ton per dag, vóór het verlenen van de bouwvergunning niet aan de milieueffectbeoordelingsprocedure als geregeld in de artikelen 5 tot en met 10 van richtlijn 85/337 onderwerpt, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 2, lid 1, en 4, lid 1, van richtlijn 85/337, zoals gewijzigd.

(cf. punten 50‑53, dictum 1)

2. Een lidstaat die een melding van de aanvang van de activiteiten van een project inzake een afvalverbrandingsinstallatie, welke melding kan worden gelijkgesteld met een aanvraag om een nieuwe vergunning in de zin van richtlijn 2000/76 betreffende de verbranding van afval, niet vooraf gedurende een passende periode ter inzage legt op een of meer voor het publiek toegankelijke plaatsen, om het publiek in staat te stellen opmerkingen te maken voordat de bevoegde autoriteit een besluit neemt, en die de op deze melding betrekking hebbende besluiten en een afschrift van de vergunning evenmin openbaar maakt, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 12, lid 1, van deze richtlijn.

(cf. punt 64, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Begrip

(Art. 28 EG; richtlijn 1999/37 van de Raad, art. 2, b, en 4)

2. Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking

(Art. 28 EG en 30 EG)

Samenvatting

1. Een nationale regeling die eist dat een voertuig wordt geïdentificeerd alvorens het wordt geregistreerd, en volgens welke, conform de artikelen 2, sub b, en 4 van richtlijn 1999/37, deze identificatie in geval van invoer van een eerder in een andere lidstaat geregistreerd voertuig plaatsvindt door middel van het door deze lidstaat afgegeven kentekenbewijs, en die het vereiste inhoudt dat het voertuig wordt gepresenteerd voor een controle zodat kan worden geverifieerd of het voertuig inderdaad op het grondgebied van de invoerlidstaat aanwezig is en overeenkomt met de gegevens op het in de andere lidstaat afgegeven kentekenbewijs, kan niet een al dan niet rechtstreekse, daadwerkelijke of potentiële belemmering van de intracommunautaire handel vormen. Aangezien deze procedure een eenvoudige administratieve formaliteit is, die geen extra controle inhoudt maar inherent is aan de afhandeling van het registratieverzoek en aan het verloop van de daarvoor bedoelde procedure, is de wijze waarop de controle wordt uitgevoerd niet van dien aard dat deze een ontmoedigend effect heeft op de invoer van een voertuig in deze lidstaat of deze invoer minder interessant maakt.

(cf. punten 53‑55, 58, 63)

2. Een lidstaat die voertuigen ouder dan drie jaar die eerder in andere lidstaten waren geregistreerd, voorafgaand aan registratie in die lidstaat algemeen en stelselmatig aan een controle van de materiële toestand onderwerpt zonder rekening te houden met eventuele in andere lidstaten reeds verrichte controles, komt zijn verplichtingen krachtens de artikelen 28 EG en 30 EG niet na. Een dergelijke controle, die tot gevolg kan hebben dat bepaalde belanghebbenden ervan afzien, voertuigen ouder dan drie jaar die eerder in andere lidstaten waren geregistreerd, in de betrokken lidstaat in te voeren, kan niet worden gerechtvaardigd doordat deze de verkeersveiligheid en de bescherming van het milieu garandeert, wanneer de betrokken lidstaat niet concreet aantoont dat deze beperking van het vrije verkeer van goederen evenredig is aan het beoogde doel.

(cf. punten 73‑74, 77-78, 80 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden

(Art. 288, tweede alinea, EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 91, sub b)

Samenvatting

Het feit dat de kosten van de procedures voor de Europese ombudsman niet invorderbaar zijn krachtens artikel 91, sub b, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, is in beginsel irrelevant voor de vraag of deze kosten krachtens artikel 288, tweede alinea, EG kunnen worden vergoed. Dit artikel 91 is slechts van toepassing op de kosten van de procedure voor het Gerecht, met uitsluiting van de daaraan voorafgaande fase. Het recht op vergoeding van de kosten van de procedure en het recht op schadevergoeding zijn in beginsel onderworpen aan verschillende voorwaarden en staan los van elkaar.

Wat het vereiste causaal verband betreft, bepalen zowel het Reglement voor de procesvoering van het Hof en als dat van het Gerecht dat de door partijen gemaakte proceskosten slechts invorderbaar zijn indien zij noodzakelijk waren voor de procedure. Daarentegen is het in het kader van artikel 288, tweede alinea, EG vereiste causaal verband aanwezig wanneer de schade het rechtstreekse gevolg van de betrokken onrechtmatige handeling is.

Het staat de betrokkenen evenwel vrij om zich tot de Europese ombudsman te wenden. De kosten ter zake, die aldus door de klager vrijelijk worden gemaakt, kunnen derhalve niet worden beschouwd als aan de betrokken instelling toerekenbare schade.

(cf. punten 22‑23, 27)