In dit kader dient de jury van een vergelijkend onderzoek dus te garanderen dat alle kandidaten gelijk en objectief worden beoordeeld en is het van belang dat de beoordelingscriteria uniform zijn en coherent op alle kandidaten worden toegepast.

De jury van het vergelijkend onderzoek dient na te gaan of de kandidaten over de kennis en beroepservaring beschikken die nodig zijn voor de in de betrokken aankondiging van vergelijkend onderzoek genoemde werkzaamheden van het ambt waarin moet worden voorzien. Ook moet zij de kennis en de geschiktheid van de kandidaten vergelijken teneinde de kandidaten te behouden die het meest geschikt zijn voor de uit te oefenen werkzaamheden.

Ondanks haar beoordelingsvrijheid met betrekking tot de modaliteiten en de inhoud van de toetsen van een vergelijkend onderzoek, is de jury gebonden aan de tekst en, met name, aan de toelatingsvoorwaarden zoals vastgesteld in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek. De essentiële rol van de aankondiging van een vergelijkend onderzoek, zoals deze door het Statuut is bedoeld, bestaat er immers in om de betrokkenen zo exact mogelijk te informeren over de aard van de voorwaarden die voor de vervulling van de betrokken post gelden, zodat zij met name kunnen beoordelen of het voor hen zin heeft om te solliciteren.

In casu blijkt uit de aankondiging van het vergelijkend onderzoek dat de jury, waar het gaat om de aanwerving van administrateurs op het gebied van het Europese mededingingsrecht, aan de hand van de verklaringen die in het kader van de „talent screener” zijn afgelegd een selectie op basis van bewijsstukken moet maken teneinde te bepalen welke kandidaten over de meest relevante kwalificaties beschikken (met name diploma’s en werkervaring) ten opzichte van de functieomschrijving en de selectiecriteria, en wel door elk criterium, naargelang het belang dat de jury daaraan hecht, eerst een gewicht van 1 tot 3 toe te kennen en vervolgens door aan elk antwoord van de kandidaten 0 tot 4 punten toe te kennen, naargelang de kwalificaties van de kandidaat.

Om in eerste instantie door middel van de „talent screener” de beste kandidaten te selecteren volgens de behoeften van de dienst en de prioriteiten van de Commissie, diende de jury dus eerst, door daar een gewicht van 1 tot 3 aan toe te kennen, het belang te beoordelen van elk selectiecriterium zoals opgenomen in de bijlage bij de aankondiging van het vergelijkend onderzoek en vervolgens aan elk antwoord van de kandidaten 0 tot 4 punten toe te kennen naargelang de relevantie van hun kwalificaties in verband met de selectiecriteria die zelf op basis van hun belang waren gewogen.

Door te bepalen dat voor de antwoorden van de kandidaten met betrekking tot vier van de acht in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek genoemde selectiecriteria minder dan 4 punten moesten worden gegeven, heeft de jury de mate van belang van die criteria opnieuw vastgesteld door dit minder te maken dan in die aankondiging was aangegeven.

De beoordeling door de jury van de antwoorden in het kader van de vier vragen van de „talent screener” berust op een verkeerde rechtsopvatting daar zij de parameter betreffende het belang van elk selectiecriterium heeft verward met dat betreffende de kwalificaties. Door die fout, die betrekking had op vier vragen van de „talent screener”, kan de globale beoordeling door de jury van de kwalificaties en de ervaring van de afgewezen kandidaat onjuist zijn geworden, hetgeen tot uiting komt in de eindscore die hij voor alle vragen heeft gekregen. Er is dus sprake van niet-inachtneming van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek.

(cf. punten 49, 50, 53, 54, 60 en 61)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: beschikking van 3 april 2001, Zaur-Gora en Dubigh/Commissie, T‑95/00 en T‑96/00, EU:T:2001:114, punt 47, en arrest van 25 maart 2004, Petrich/Commissie, T‑145/02, EU:T:2004:91, punt 34

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 11 juli 2006, Tas/Commissie, F‑12/05, EU:F:2006:68, punt 43; 12 maart 2009, Hambura/Parlement, F‑4/08, EU:F:2009:25, punt 46; 24 april 2013, Demeneix/Commissie, F‑96/12, EU:F:2013:52, punt 41, en 26 maart 2014, CP/Parlement, F‑8/13, EU:F:2014:44, punt 91