CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

A. DUTHEILLET DE LAMOTHE

VAN 9 JUNI 1971 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

De heer Vinck is een ambtenaar in dienst van de Commissie.

Voor de „fusie” leidde hij bij Euratom een gespecialiseerde dienst, belast met de uitvoering van veiligheidswerkzaamheden bij de kerninstallaties.

Toen de „fusie” kwam, had deze dienst volgens hem moeten worden omgezet in een afdeling en had hijzelf met de leiding van deze of eventueel een andere afdeling moeten worden belast, althans moeten worden bevorderd van de rang A 4 die hij had, tot de rang A 3.

Hiertoe diende hij in de jaren 1968-1969 ettelijke verzoeken bij de Commissie in, die echter alle door haar werden afgewezen.

In het onderhavige beroep vraagt hij om vernietiging van een besluit van 21 mei 1970, waarbij de voorzitter van de Commissie een tot haar gericht verzoek van 16 februari 1970 had verworpen.

De Commissie heeft „in limine litis” een exceptie van niet-ontvankelijkheid wegens overschrijding van de beroepstermijn opgeworpen.

Deze exceptie schijnt gegrond.

Al meermalen hebt U immers beroepen tegen uitdrukkelijke besluiten die slechts een bevestiging inhielden van implicite gegeven besluiten welke niet binnen de termijn voor een beroep in rechte waren bestreden en derhalve onherroepelijk waren geworden, niet-ontvankelijk geacht.

Zelfs bent U nog verder gegaan en hebt U in een recent arrest (van 26 mei 1971, zaak-Bode) geoordeeld dat ook tijdig ingestelde beroepen tegen uitdrukkelijke besluiten, waarbij implicite gegeven besluiten werden bevestigd, niet-ontvankelijk zijn wegens het ontbreken van belang.

Deze jurisprudentie is ons inziens in het onderhavige geval volledig van toepassing.

Bij een op 16 februari 1970 gedateerd en uiterlijk 18 februari ontvangen schrijven had verzoeker de voorzitter der Commissie verzocht om vergoeding, in de vorm van bevordering of schadeloosstelling, van de benadeling die hij meende in zijn loopbaan te hebben ondervonden.

Toen de voorzitter deze brief niet binnen de in artikel 91, lid 2, tweede alinea, gestelde termijn van twee maanden had beantwoord, had verzoeker dus op 18 of 19 april zijn verzoek als verworpen moeten beschouwen en zich uiterlijk op 20 of 21 juni 1970 tegen dit implicite gegeven besluit moeten voorzien.

Nu is zijn verzoekschrift pas op 28 augustus 1970 ter griffie van het Hof ingekomen, dus ruim twee maanden na afloop van de termijn voor een beroep in rechte tegen het implicite gegeven besluit.

Verzoeker maakt weliswaar melding van een uitdrukkelijk besluit van 21 mei 1970 tot afwijzing van zijn verzoek.

Maar dit besluit is een loutere bevestiging van het stilzwijgend gegeven besluit en kan dus geen nieuwe termijn voor een beroep in rechte doen ingaan.

Wel is het bijzondere in deze zaak dat het uidrukkelijke besluit is afgekomen op een moment dat de beroepstermijn ten aanzien van het stilzwijgende besluit nog liep.

Volgens ons is dit echter niet van invloed op de toepassing van de zojuist genoemde jurisprudentie. Zodra een stilzwijgend besluit moet worden geacht te zijn genomen, begint ingevolge artikel 91 van het Statuut alleen en uitsluitend vanaf die dag de in deze bepaling genoemde termijn van twee maanden te lopen.

Wij concluderen derhalve tot:

— niet ontvankelijkverklaring van het beroep,

— verwijzing van elk der partijen in haar eigen kosten.

( 1 ) Vertaald uit het Frans.