Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Niet-ontvankelijkheid – Betwisting van door Gerecht verrichte uitlegging of toepassing van gemeenschapsrecht – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren

(Art. 230 EG)

3. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Recht op doeltreffende bescherming in rechte

(Art. 235 EG en 288, tweede alinea, EG)

Samenvatting

1. Een verzoekschrift in hogere voorziening dat zich beperkt tot een herhaling of een letterlijke weergave van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten, daaronder begrepen die welke waren gebaseerd op feiten die het Gerecht uitdrukkelijk heeft verworpen, voldoet niet aan de motiveringseisen die voortvloeien uit artikel 225 EG, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering. Een dergelijke hogere voorziening beoogt immers in werkelijkheid slechts een nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoek, iets waartoe het Hof niet bevoegd is.

De in eerste aanleg onderzochte rechtspunten kunnen echter in hogere voorziening opnieuw worden behandeld wanneer een rekwirant de uitlegging of de toepassing van het gemeenschapsrecht door het Gerecht betwist. De procedure van hogere voorziening zou immers ten dele aan betekenis verliezen, indien een rekwirant niet op die manier zijn hogere voorziening kon baseren op middelen en argumenten die reeds zijn aangevoerd voor het Gerecht.

(cf. punten 49‑51)

2. Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring, zijn slechts te beschouwen, maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Het zijn het dus niet alleen de voorbereidende handelingen die aan het rechterlijke toezicht bedoeld in artikel 230 EG ontsnappen, maar alle handelingen die geen bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de justitiabele kunnen aantasten, zoals de bevestiging en de loutere uitvoering, de aanbeveling en het advies en, in beginsel, de interne instructie.

Hoewel het adiëren van een rechter een noodzakelijke handeling is om een bindende rechterlijke uitspraak te krijgen, bepaalt deze handeling als zodanig niet op definitieve wijze de verplichtingen van de partijen in het geding, zodat a fortiori het besluit om beroep in rechte in te stellen op zich de litigieuze rechtssituatie niet wijzigt. Bovendien is het feit dat de geadieerde rechter zijn eigen procedureregels toepast, een van de gevolgen die noodzakelijkerwijs verbonden zijn aan het adiëren van een rechter, en dat feit kan bijgevolg niet worden aangemerkt als een rechtsgevolg, in de zin van artikel 230 EG, van het besluit om beroep in te stellen.

(cf. punten 54‑55, 58, 61)

3. Ook al kunnen de justitiabelen geen beroep tot nietigverklaring instellen tegen maatregelen zonder bindende rechtsgevolgen welke hun belangen kunnen aantasten, de toegang tot de rechter wordt hun niet ontzegd, aangezien het in de artikelen 235 EG en 288, tweede alinea, EG voorziene beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid mogelijk blijft wanneer de betrokken gedraging van dien aard is dat de Gemeenschap aansprakelijk is. Een dergelijk beroep behoort niet tot het stelsel van toezicht op de geldigheid van gemeenschapshandelingen met bindende rechtgevolgen die de belangen van de verzoeker kunnen aantasten, doch staat open wanneer een partij schade ondervindt als gevolg van een onrechtmatige handeling van een instelling.

Dat rekwiranten eventueel niet in staat zijn, het bestaan van een onrechtmatige gedraging van de gemeenschapsinstellingen, van schade of van een causaal verband tussen die gedraging en die schade te bewijzen, betekent bovendien niet dat hun daadwerkelijke rechterlijke bescherming is ontnomen.

(cf. punten 79, 82‑84)