Het begrip oorsprong van goederen is gemeenschapsrechtelijk van betekenis wanneer sommige bepalingen betreffende het handelsverkeer, en wel met name voorschriften van het gemeenschappelijk douanetarief (GDT), tot toepassing moeten komen, dan wel wanneer er voor naar derde landen uitgevoerde waren certificaten van oorsprong moeten worden afgegeven. De Raad heeft dan ook gemeend in zijn verordening nr. 802/68 van 27 juni 1968 een gemeenschappelijke begripsomschrijving te moeten geven, waarmede de bezwaren uit de weg zouden kunnen worden geruimd die zich tevoren, door het ontbreken van een internationale definitie en de verschillen tussen de nationale regelingen betreffende de bepaling, de controle en de certificaten van oorsprong, hadden gemanifesteerd.

De oorsprong is uiteraard moeilijk vast te stellen wanneer twee of meer landen bij de produktie van een waar betrokken zijn. Voor dat geval is in artikel 5 van genoemde verordening bepaald dat de waar „van oorsprong [is] uit het land waar de laatste ingrijpende en economisch verantwoorde verwerking of bewerking heeft plaats gevonden in een daartoe ingericht bedrijf en welke verwerking of bewerking hetzij heeft geleid tot de fabricage van een nieuw produkt, hetzij een belangrijke fabricagefase uitmaakt”. Dit is het artikel van fundamenteel belang, waarom het in deze gevallen gaat.

In artikel 14 van dezelfde verordening is vervolgens bepaald dat er voor de toepassing van de artikelen 4 tot en met 7, en van de artikelen 9 en 10 (dat wil zeggen ook voor de toepassing van artikel 5) nadere voorschriften zullen worden vastgesteld. De daartoe te volgen procedure verplichtte de Commissie om over ieder ontwerp van de ten deze vast te stellen bepalingen het advies van het Comité oorsprong van goederen (samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en onder voorzitterschap van een vertegenwoordiger van de Commissie) in te winnen; valt het advies gunstig uit, dan stelt de Commissie bedoelde bepalingen vast; valt het ongunstig uit of blijft het achterwege, dan gaat het voorstel naar de Raad; heeft de Raad binnen drie maanden nadien geen besluit genomen, dan worden de voorgestelde bepalingen door de Commissie vastgesteld.

Dit derde geval doet zich ten deze voor. Dientengevolge heeft de Commissie op 20 september 1977 verordening nr. 2067/77 vastgesteld, volgens welker artikel 1 de ritssluitingen, bedoeld in post 98.02 van het GDT, van oorsprong zijn uit het land waar de navolgende bewerkingen hebben plaats gevonden: … „montage inclusief het bevestigen van de haakjes, op de linten, gepaard gaande met de fabricage van de glijder en het vormen van de haakjes”.

In de considerans der verordening overweegt de Commissie onder meer dat „een ritssluiting in wezen bestaat uit twee evenwijdige linten, haakjes, een glijder en eindstukken”; en dat het in elkaar zetten van een ritssluiting uitgaande van de samenstellende delen niet een ingrijpende be- of verwerking vormt noch tot de fabricage van een nieuw produkt leidt of een belangrijke fabricagefase uitmaakt in de zin van bovengenoemd artikel 5. Daarentegen bestaan „de bewerkingen of verwerkingen welke gezamenlijk als de laatste ingrijpende be- of verwerking zijn te beschouwen en die leiden tot de fabricage van een nieuw produkt of een belangrijke fabricagefase uitmaken, … uit het vormen van de haakjes en het bevestigen van deze haakjes op de linten en de fabricage van de glijder door bewerkingen zoals stansen of gieten”. De fabricage van de eindstukken is volgens de considerans niet als een ingrijpende be- of verwerking in de zin van artikel 5 te beschouwen.