ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 156/53

Beroep ingesteld op 15 april 2013 — Eni/Commissie

(Zaak T-211/13)

2013/C 156/99

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Eni SpA (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: G. M. Roberti en I. Perego, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het beroep ontvankelijk verklaren;

— de bestreden handelingen nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Onderhavig beroep is gericht tegen het besluit van de Commissie van 26 februari 2013 om de sanctieprocedure te heropenen [C(2013) 1200 def.], alsook tegen de mededeling van punten van bezwaar van 26 februari 2013 [C(2013) 1199] inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 EER-Overeenkomst, vastgesteld in zaak AT.40032-BR/ESBR.

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat de Commissie niet bevoegd was om de sanctieprocedure te heropenen om de in de zaak BR-ESBR in 2006 vastgestelde beschikking te wijzigen en tezelfdertijd een nieuw inbreukbesluit te geven dat de verhoging van de boete wegens recidive opnieuw oplegt.

ENI betoogt dat het Gerecht in het arrest van 13 juli 2011 (zaak T-39/07) niet alleen beschikking BR-ESBR van 2006 gedeeltelijk nietig heeft verklaard omdat de Commissie de verzwarende omstandigheid van recidive onjuist had beoordeeld, maar ook haar volle rechtsmacht heeft uitgeoefend — in de zin van artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening nr. 1/2003 — door het bedrag van de geldboete opnieuw vast te stellen en door zijn eigen beoordeling in de plaats te stellen van die van de Commissie. Afgezien van het feit dat zij deze vaststellingen schenden, zijn de bestreden handelingen ook strijdig met artikel 266 VWEU, met het beginsel van de bevoegdheidsverdeling en van het in artikel 13 VEU neergelegde institutionele evenwicht, alsook met de grondbeginselen van de eerlijke procesgang, neergelegd in artikel 6 EVRM en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de EU, en het in artikel 7 EVRM vervatte beginsel ne bis in idem.

Bovendien voert ENI aan dat, anders dan de Commissie beweert, het Gerecht niet louter heeft vastgesteld dat de Commissie een vormfout had gemaakt met betrekking tot de toepassing van het begrip recidive in beschikking BR-ESBR van 2006; de handeling van de Commissie is dus gebaseerd op een volledig foute premisse, rechtens en feitelijk, en is vanuit dat oogpunt ook strijdig met artikel 7 EVRM.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/34

Beroep ingesteld op 8 april 2013 — Stance/BHIM — Pokarna (STANCE)

(Zaak T-206/13)

2013/C 171/63

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Stance, Inc. (San Clemente, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: R. Kunze en G. Würtenberger, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Pokarna Ltd (Secundrabad, India)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 1 februari 2013 in zaak R 885/2012-5 betreffende de oppositie die op basis van gemeenschapsmerkinschrijving nr. 5 491 329 tegen aanvraag nr. 8 957 516 tot inschrijving van het woordmerk „STANCE” als gemeenschapsmerk is ingesteld, te vernietigen;

— het Bureau te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „STANCE” voor waren van klasse 25 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 957 516

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsbeeldmerk „STANZA”, in wit en zwart, voor waren en diensten van de klassen 25 en 35

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie voor alle betwiste waren

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 65, 8, lid 1, sub b, 75, 76, leden 1 en 2, en 83 van verordening (EG) nr. 207/2009
2)

Voorts voert verzoekster aan dat indien verweerders beslissing inzake de goedkeuring van de vluchtvoorwaarden een discretionaire beslissing is, verweerder zijn beoordelingsbevoegdheid niet of in elk geval onjuist heeft uitgeoefend. Volgens verzoekster maakt verweerder een beoordelingsfout wanneer hij zich beroept op veiligheidsinzichten die zijn verkregen uit het typecertificeringsproces waarin verzoekster geen partij was. Bovendien wordt aangevoerd dat verweerder in de onderhavige procedure de vermeende veiligheidsrisico’s niet voldoende heeft gespecificeerd. In dit verband stelt verzoekster dat zij niet de mogelijkheid heeft gekregen om haar standpunt over de vermeende risicobronnen kenbaar te maken. Verzoekster stelt ook dat verweerders betoog kennelijk tegenstrijdig is.
2)

Tweede middel: schending van het Verdrag en van de regels die ter uitvoering ervan zijn vastgesteld: — Het besluit schendt het Unierecht op de volgende punten: a) kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten, het bewijsmateriaal en de toereikendheid daarvan, aangezien de Commissie de door de partijen verstrekte gegevens onjuist heeft geëvalueerd en geïnterpreteerd en daardoor niet de meest plausibele conclusies uit het aangevoerde bewijsmateriaal heeft getrokken; b) onjuiste interpretatie en dus schending van artikel 101 VWEU, aangezien de Commissie de partijen ten onrechte en zonder enige grond heeft beschouwd als potentiële concurrenten op alle markten die volgens haar door het niet-concurrentiebeding worden bestreken; dit beding kan niet naar haar strekking als een beperking worden aangemerkt en de Commissie heeft niet aangetoond dat het gevolgen heeft gehad; c) niet-nakoming van de onderzoekplicht en van de verplichting om zich uit te spreken, aangezien de Commissie niet ingaat op de relevante argumenten die de partijen met name met betrekking tot het toepassingsgebied van het niet-concurrentiebeding hebben aangevoerd, en deze argumenten niet heeft weerlegd; d) schending van het beginsel in dubio pro rei, aangezien de Commissie feiten die in het nadeel zijn van verzoekster, maar waarover nog aanzienlijke twijfels bestaan en waarover de Commissie zelf ook niet helemaal zeker is, als vaststaand voorstelt; e) schending van de regels inzake de vaststelling van geldboeten die de Commissie zichzelf heeft opgelegd, meer bepaald van punt 13 van haar richtsnoeren ter zake, aangezien de Commissie het bedrag van de geldboete heeft berekend voor alle elektronischecommunicatiemarkten, ongeacht of zij zich al of niet op het Iberisch Schiereiland bevinden, en tevens eraan is voorbijgegaan dat de vermeende inbreuk hoe dan ook na 29 oktober 2010 niet is voortgezet; f) schending van het evenredigheidsbeginsel, gelet op de omstandigheden van de onderhavige zaak en op de criteria die bij het opleggen van geldboeten in acht moeten worden genomen.
1)

Eerste middel: schending van de motiveringplicht, van het beginsel van behoorlijk bestuur met name voor zover dit een verplichting oplegt om coherent te zijn, en van het beginsel van hoor en wederhoor, alsmede schending van het gewettigd vertrouwen van de verzoekende partij en van het beginsel van billijkheid, doordat de Commissie, voor het eerst in haar brief van 2 april 2013 die volgde op haar besluit van 15 februari 2013, het project nr. 25 dat door de verzoekende partij is voorgesteld om aan het criterium inzake technische capaciteit te voldoen, als niet-subsidiabel heeft afgewezen, en daarmee het aantal als referentieproject subsidiabele projecten onder het vereiste minimum heeft gebracht.
3)

De Raad heeft verzoekers rechten van verdediging, zijn recht op een eerlijk proces en zijn recht op effectieve rechterlijke bescherming geschonden. Verzoeker is niet ingelicht of op de hoogte gesteld van eventuele tegen hem aangevoerde bewijzen die de voor hem nadelige maatregel kunnen rechtvaardigen. De Raad verleende verzoeker ook geen toegang tot zijn dossier en verstrekte hem evenmin de gevraagde documenten (daaronder begrepen nauwkeurige en gepersonaliseerde informatie die de bestreden beperkende maatregelen rechtvaardigen). De Raad lichtte verzoeker ook niet in over de eventuele tegen hem aangevoerde bewijzen. De Raad heeft verzoekers uitdrukkelijk verzoek om te worden gehoord niet ingewilligd. Voornoemde schending van verzoekers rechten van verdediging — met name het feit dat hij niet is ingelicht over de tegen hem aangevoerde bewijzen — houdt een schending in van verzoekers recht op effectieve rechterlijke bescherming.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 147/23

Beroep ingesteld op 14 maart 2013 — Petro Suisse Intertrade/Raad

(Zaak T-156/13)

2013/C 147/41

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Petro Suisse Intertrade Co. SA (Pully, Zwitserland) (vertegenwoordigers: J. Grayston, Solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, N. Pilkington en D. Sellers, lawyers)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Gerecht:

— besluit 2012/829/GBVB van de Raad van 21 december 2012 (PB L 356, blz. 71), houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran, en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1264/2012 van de Raad van 21 december 2012 (PB L 356, blz. 55), houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran, nietig te verklaren, en

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan, die betrekking hebben op schending van een wezenlijk vormvoorschrift en van de Verdragen en de voor de toepassing daarvan geldende rechtsregels: schending van het recht om te worden gehoord, schending van de verplichting om betrokkene naar behoren in te lichten, ontoereikende motivering, schending van het recht van verweer, kennelijke beoordelingsfout en schending van het grondrecht op eigendom.

Volgens verzoekster heeft de Raad nagelaten haar te horen, zonder dat contra-indicaties dat rechtvaardigden. Voorts heeft de Raad verzoekster niet correct geïdentificeerd bij de vaststelling van het besluit en de verordening jegens haar noch in zijn kennisgeving en in elk geval waren deze handelingen ontoereikend gemotiveerd. Verzoekster kreeg geen antwoord op haar verzoeken om bevestiging dat deze handelingen haar betroffen, om verdere ontwikkeling van de motivering en om toegang tot documenten, afgezien van een korte brief met bevestiging van ontvangst. Volgens verzoekster heeft de Raad aldus haar recht van verweer geschonden: zij heeft niet de kans gekregen om haar standpunt over de conclusies van de Raad naar behoren kenbaar te maken, aangezien deze conclusies niet aan haar zijn meegedeeld. Anders dan de Raad stelt, is verzoekster geen dekmantelbedrijf onder zeggenschap van de National Iranian Oil Company (NIOC) en daarnaast heeft de Raad hoe dan ook niet aangetoond dat zeggenschap van NIOC over verzoekster een economisch voordeel voor de Iraanse Staat zou opleveren dat in strijd zou zijn met de doelstelling van het bestreden besluit en de bestreden verordening. Tot slot heeft de Raad, door beperking van verzoeksters mogelijkheid om overeenkomsten te sluiten, het fundamentele eigendomsrecht geschonden door maatregelen vast te stellen waarvan niet vaststaat dat zij evenredig zijn.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 123/20

Beroep ingesteld op 21 februari 2013 — Laboratoires Polive/BHIM — Arbora & Ausonia (dodie)

(Zaak T-122/13)

2013/C 123/33

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Laboratoires Polive (Levallois Perret, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Sion, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Spanje)

Conclusies

— de bestreden beslissing van de tweede kamer van beroep van 28 november 2012 vernietigen;

— het BHIM verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk (in kleur) „dodie” voor waren van de klassen 3, 5, 8, 9, 10, 11, 16, 18, 21, 25 en 28 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 037 821

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: Spaanse en Portugese merken van het woordmerk „DODOT” voor waren van de klassen 3, 5, 10, 12, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28 en 44

Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing, toewijzing van de oppositie en weigering van het aangevraagde merk voor bepaalde waren van de klassen 3, 5, 8, 10, 11, 16, 18, 21, 25 en 28

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 van de Raad.
1)

Met haar eerste middel betoogt verzoekster dat de motiveringsplicht, de rechten van de verdediging en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte zijn geschonden. Zij voert in dit verband onder andere aan dat de motivering van de bestreden handelingen onbegrijpelijk is voor haar en dat verweerder haar evenmin afzonderlijk een begrijpelijke motivering heeft meegedeeld. Om deze redenen zijn haar rechten van verdediging en haar recht op een doeltreffende voorziening in rechte geschonden. Tevens is het beginsel van hoor en wederhoor geschonden. Verzoekster verwijt verweerder dat hij haar de bestreden handelingen niet heeft betekend en dat hij geen hoorzitting heeft georganiseerd. Voorts stelt verzoekster dat verweerder de omstandigheden die met haar te maken hebben, niet correct heeft onderzocht. Verzoekster is van mening dat haar het recht op een eerlijk proces overeenkomstig de beginselen van de rechtsstaat is ontzegd, daar zij wegens gebrek aan kennis geen concreet standpunt met betrekking tot de door de Raad aangevoerde verwijten en bewijzen kan innemen en evenmin eventueel enig tegenbewijs kan leveren.
2)

Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 73 van de Europese schaal voor de medische beoordeling van aantasting van de fysieke en psychische integriteit. Rekiwrant stelt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken bij het bestreden arrest het beroep heeft verworpen zonder de gewenste precieze uitlegging te geven over de vraag of die Regeling alle huidaandoeningen dekt of veeleer zware brandwonden of ziekelijk littekenweefsel op de huid.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 108/33

Beroep ingesteld op 18 februari 2013 — Calestep/ECHA

(Zaak T-89/13)

2013/C 108/82

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Calestep, SL (Estepa, Spanje) (vertegenwoordiger: E. Cabezas Mateos, advocaat)

Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

Conclusies

Verzoekster vraagt het Gerecht, alle stappen van de procedure volgend, het verzoek toe te wijzen en het besluit van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) waarnaar zij verwijst, nietig te verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster in de onderhavige procedure heeft, door haar kwalificatie als kleine onderneming, de lagere vergoeding betaald als bedoeld in artikel 74, lid 3, van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1), en verordening (EG) nr. 340/2008 van de Commissie van 16 april 2008 betreffende de aan het Europees Agentschap voor chemische stoffen te betalen vergoedingen (PB L 107, blz. 6), die op hun beurt verwijzen naar aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie van 6 mei 2003 betreffende de definitie van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen (PB L 124, blz. 36).

Na controle heeft ECHA zich op het standpunt gesteld dat verzoekster niet als kleine onderneming kan worden aangemerkt, doordat zij deel uitmaakt van een groep. Van mening dat deze onderneming niet voldoet aan de gestelde voorwaarden, heeft verweerder verzoekster gelast het saldo te betalen van de volledige vergoeding voor middelgrote ondernemingen, vermeerderd met een vergoeding voor administratieve kosten.

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één enkel middel aan, betreffende de niet-naleving van twee van de voorwaarden van artikel 2, lid 2, van de bijlage bij de bovenvermelde aanbeveling.

Verzoekster stelt dienaangaande dat, door het gebruik van het voegwoord „en” in deze bepaling, een onderneming slechts kan worden geacht geen kleine onderneming te zijn, indien zij niet alleen meer dan vijftig werknemers heeft, maar ook voldoet aan een van de twee overige voorwaarden van deze bepaling. Dit is in casu niet het geval.
—

Verzoeksters’ recht op effectieve rechterlijke bescherming is geschonden om dezelfde redenen als die welke in het tweede middel zijn uiteengezet. Verzoeksters ondervinden moeilijkheden bij het rechtstreeks betwisten van de wezenlijke inhoud van het bestreden besluit, aangezien zij op geen enkele wijze kennis kunnen nemen van de eraan ten grondslag liggende redenering, die uitsluitend op niet-meegedeelde economische gegevens is gebaseerd.
—

te verklaren dat het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 6 november 2012 in zaak T-41/06 RENV, Marcuccio/Europese Commissie, juridisch non-existent is, dan wel, dit volledig en zonder uitzondering te vernietigen, en bovendien 2a) primair en ervan uitgaande dat de zaak in staat van wijzen is: 2.a.a) elke door rekwirant in eerste aanleg ingediende vordering toe te wijzen, waaronder die om de Commissie te veroordelen tot betaling, aan rekwirant, van alle kosten die hij voor deze hogere voorziening heeft gemaakt; dan wel 2b) subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar de rechter in eerste aanleg voor een nieuwe beslissing over alle vorderingen die rekwirant in eerste aanleg heeft ingediend.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 86/18

Beroep ingesteld op 4 januari 2013 — Advance Magazine Publishers/BHIM — Montres Tudor (GLAMOUR)

(Zaak T-1/13)

2013/C 86/29

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Advance Magazine Publishers, Inc. (New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: T. Raab, H. Lauf en V. Ahmann, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Montres Tudor SA (Genève, Zwitserland)

Conclusies

— vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 oktober 2012 in zaak R 0231/2012-2;

— verwijzing van verweerder en de andere partij in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „GLAMOUR” –gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9380916

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: internationaal merk „TUDOR GLAMOUR” voor waren van klasse 14, met werking in de Gemeenschap

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie voor de omstreden waren

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009
1)

Eerste middel: de uitsluiting van de dumpingberekening van bepaalde van verzoeksters uitvoertransacties schendt de artikelen 2, sub 11, 2, sub 8, 2, sub 9, 2, sub 7a, en artikel 9, sub 5, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, het non-discriminatiebeginsel en artikel 2.4.2 van de WTO-overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van GATT 1994.
—

verweerder en, in voorkomend geval, interveniënten verwijzen in de kosten van de procedure en in de kosten van de beroepsprocedure voor het BHIM.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/21

Beroep ingesteld op 18 december 2012 — Teva Pharma en Teva Pharmaceuticals Europe/EMA

(Zaak T-547/12)

2013/C 46/38

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Teva Pharma BV (Utrecht, Nederland) en Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht) (vertegenwoordigers: K. Bacon en D. Piccinin, Barristers, G. Morgan en C. Drew, Solicitors)

Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau

Conclusies

— het besluit van het Europees Geneesmiddelenbureau, vervat in zijn brief van 26 november 2012, houdende weigering om verzoeksters’ aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van de generieke versie van abacavir/lamivudine geldig te verklaren, nietig verklaren;

— het Europees Geneesmiddelenbureau verwijzen in verzoeksters’ kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeksters baseren hun beroep op een enkel middel: de weigering om hun aanvraag voor een vergunning voor een generieke versie van een combinatiegeneesmiddel in een vaste dosering geldig te verklaren, op grond dat het product was beschermd voor een periode van 10 jaar exclusiviteit, is in strijd met de correcte uitlegging van verordening (EG) nr. 726/2004 (1) en richtlijn 2001/83/EG (2). In het bijzonder, aldus verzoeksters, is de houder van een vergunning voor het in de handel brengen van het product niet gerechtigd een periode van 10 jaar gegevensexclusiviteit te genieten, aangezien het product een combinatiegeneesmiddel in een vaste dosering is, dat twee actieve stoffen combineert, die sinds enige jaren in de EU worden geleverd en gebruikt als bestanddelen van een aantal verschillende geneesmiddelen. Derhalve valt het product volgens verzoeksters binnen dezelfde algemene vergunning voor het in de handel brengen als de eerdere vergunningen voor het in de handel brengen van de bestanddelen ervan in de zin van artikel 6, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2001/83. Dienovereenkomstig stellen verzoeksters dat het geen verdere periode van gegevensexclusiviteit na afloop van de gegevensexclusiviteit betreffende deze vergunningen genoot.

(1) Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau (Voor de EER relevante tekst).

(2) Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik.