ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

14 september 2011

Zaak T-236/02

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Verwijzing naar het Gerecht na vernietiging – Openbare dienst – Ambtenaren – Ambt in derde land – Herplaatsing van ambt en ambtenaar – Rechten van verdediging – Beroep tot schadevergoeding – Volledige rechtsmacht”

Betreft: Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 18 maart 2002, waarbij verzoeker van het directoraat-generaal „Ontwikkeling”, delegatie van de Commissie te Luanda (Angola), is overgeplaatst naar datzelfde directoraat-generaal te Brussel (België), van elke voorafgaande, daarmee verband houdende en/of daarop volgende handeling, in het bijzonder die welke verband houden met de eventuele aanwerving van een andere ambtenaar om zijn ambt te vervullen, alsmede van de nota’s van de Commissie van 13 en 14 november 2001 en van het advies of de adviezen van het Directiecomité van de Buitenlandse Dienst en vordering tot toekenning van alle aan zijn werkzaamheden in Angola verbonden toelagen alsmede vordering tot schadevergoeding.

Beslissing: Het besluit van de Commissie van 18 maart 2002, waarbij Marcuccio van het directoraat-generaal „Ontwikkeling”, delegatie van de Commissie te Luanda (Angola), is overgeplaatst naar datzelfde directoraat-generaal te Brussel (België), wordt nietig verklaard. Het beroep wordt voor het overige verworpen. De Commissie zal haar eigen kosten alsmede de kosten van Marcuccio dragen.

Samenvatting

1. Procedure – Arrest van het Hof waaraan het Gerecht gebonden is – Voorwaarden – Uit hogere voorziening voortvloeiende verwijzing – Rechtspunten waarover het Hof reeds definitief beslissing heeft genomen in kader van hogere voorziening – Gezag van gewijsde – Omvang

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 61, tweede alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 117)

2. Procedure – Aanvoering van nieuwe middelen in de loop van geding – Voorwaarden – Toepassing op procedure na uit hogere voorziening voortvloeiende verwijzing – Gelijkaardige oplossing voor nieuwe conclusies

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 48, lid 2, en 120)

3. Ambtenaren – Beroep – Middel ontleend aan procedurele onregelmatigheid – Middel dat faalt bij ontbreken van mogelijkheid om in regelmatige procedure tot ander resultaat te komen

4. Ambtenaren – Organisatie van diensten – Tewerkstelling van personeel – Nieuwe tewerkstelling in belang van dienst – Voorwaarden – Recht van belanghebbende om te worden gehoord

5. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Begrip – Voorbereidende handeling – Interne nota’s en adviezen voorafgaand aan vaststelling van besluit – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

6. Ambtenaren – Beroep – Volledige rechtsmacht – Geschillen van geldelijke aard in de zin van artikel 91, lid 1, van het Statuut – Begrip

(Ambtenarenstatuut, art. 91, lid 1)

7. Ambtenaren – Beroep – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen – Herstel van eerdere rechtspositie van betrokkene

(Ambtenarenstatuut, bijlage X)

8. Ambtenaren – Bezoldiging – Bijzondere bezoldigingsregeling voor ambtenaren die in derde land zijn tewerkgesteld – Toelage wegens bijzondere levensomstandigheden – Voorwaarden voor toekenning

(Ambtenarenstatuut, bijlage X, art. 10)

9. Ambtenaren – Kostenvergoeding – Bijzondere bezoldigingsregeling voor ambtenaren die in derde land zijn tewerkgesteld – Huur van dienstwoning – Vergoedingsvoorwaarden

(Ambtenarenstatuut, bijlage X, art. 5, 18 en 23)

10. Ambtenaren – Sociale zekerheid – Ziektekosten – Aanvullende ziektekostenverzekering voor in derde land tewerkgestelde ambtenaren

(Ambtenarenstatuut, bijlage X, art. 24)

11. Ambtenaren – Verlof – Vakantieverlof – In derde land tewerkgestelde ambtenaren – Voorwaarden voor toekenning

(Ambtenarenstatuut, bijlage X, art. 6 en 8)

12. Ambtenaren – Beroep – Beroep tot schadevergoeding – Nietigverklaring van bestreden onrechtmatige handeling die geen passend herstel van immateriële schade vormt

(Ambtenarenstatuut, art. 91)

13. Ambtenaren – Organisatie van diensten – Tewerkstelling van personeel – Overplaatsing van ene naar andere standplaats – Beoordelingsbevoegdheid van administratie

14. Ambtenaren – Organisatie van diensten – Tewerkstelling van personeel – Overplaatsing van ambtenaar in belang van dienst wegens relationele problemen – Geen immateriële schade

15. Ambtenaren – Organisatie van diensten – Tewerkstelling van personeel – Nieuwe tewerkstelling – Tijdens ziekteverlof van ambtenaar genomen besluit

1. Na een vernietiging door het Hof en verwijzing van de zaak naar het Gerecht wordt de zaak krachtens artikel 117 van het Reglement voor de procesvoering door het verwijzingsarrest van het Hof aanhangig bij het Gerecht, dat zich opnieuw dient uit te spreken over alle door de verzoeker aangevoerde middelen tot vernietiging, met uitsluiting van de elementen van het dictum die niet zijn vernietigd door het Hof en van de overwegingen die de noodzakelijke grondslag vormen voor die elementen, aangezien deze kracht van gewijsde hebben gekregen.

In beginsel verzet evenwel niets zich ertegen dat de verwijzende rechter tot hetzelfde oordeel komt als de rechter in eerste instantie met betrekking tot de conclusies en middelen die in de overwegingen van het arrest van het Hof niet zijn onderzocht. In dat geval is er immers geen beslissing van het Hof over de rechtsvragen in de zin van artikel 61, tweede alinea, van het Statuut van het Hof, waaraan de verwijzende rechter gebonden zou zijn.

(cf. punten 83 en 86)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 8 december 2005, Reynolds/Parlement, T-237/00, JurAmbt. blz. I-A-385 en II-1731, punt 46

2. Volgens artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, dat ingevolge artikel 120 van ditzelfde Reglement van toepassing is wanneer het Hof een zaak naar het Gerecht verwijst, mogen nieuwe middelen niet in de loop van het geding worden voorgedragen, tenzij zij steunen op gegevens, hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de behandeling is gebleken. Hieruit volgt dat de partijen na het verwijzingsarrest van het Hof in beginsel geen middelen kunnen voordragen die niet zijn aangevoerd tijdens de procedure die heeft geleid tot het door het Hof vernietigde arrest van het Gerecht. Die regel geldt a fortiori voor nieuwe conclusies die ertoe strekken het voorwerp van het geding te wijzigen.

(cf. punt 88)

Referentie:

Hof: 1 juli 2008, Chronopost en La Poste/UFEX e.a., C-341/06 P en C-342/06 P, Jurispr. blz. I-4777, punt 71

Gerecht van eerste aanleg: 21 maart 1996, Chehab/Commissie, T-10/95, JurAmbt. blz. I-A-135 en II-419, punt 66

3. Een procedurefout rechtvaardigt enkel de nietigverklaring van een besluit van de Commissie wanneer de administratieve procedure zonder die fout een andere afloop had kunnen hebben.

(cf. punt 111)

Referentie:

Hof: 10 juli 1980, Distillers Company/Commissie, 30/78, Jurispr. blz. 2229, punt 26; 14 februari 1990, Frankrijk/Commissie, C-301/87, Jurispr. blz. I-307, punt 31; 12 november 1996, Ojha/Commissie, C-294/95 P, Jurispr. blz. I-5863, punt 67

4. Een besluit tot herplaatsing van een ambtenaar dat diens onvrijwillige verhuizing naar een andere standplaats impliceert, moet met de nodige zorgvuldigheid worden genomen, waarbij inzonderheid rekening moet worden gehouden met het persoonlijk belang van de betrokken ambtenaar. Een dergelijk besluit is dus het resultaat van een werkelijke beoordeling, die aanleiding kan geven tot betwisting. Derhalve kan, in het geval waarin de betrokkene niet is gehoord met betrekking tot het voorgenomen besluit, niet worden uitgesloten dat de beoordeling door de instelling anders zou zijn uitgevallen wanneer zij de belanghebbende in staat had gesteld om naar behoren zijn standpunt kenbaar te maken, en dat, bijgevolg, de eerbiediging van de rechten van de verdediging van invloed zou kunnen zijn geweest op de inhoud van het besluit. Wanneer er in dergelijke omstandigheden van werd uitgegaan dat de instelling, zelfs na de belanghebbende te hebben gehoord, ongetwijfeld een identiek besluit zou hebben genomen, zou dit een miskenning opleveren van het bestaan van een werkelijk recht van laatstgenoemde om te worden gehoord, aangezien dat recht nu juist in wezen impliceert dat de belanghebbende de mogelijkheid heeft om invloed uit te oefenen op het betrokken besluitvormingsproces.

Bovendien kan het aan een ambtenaar toekomende recht om te worden gehoord niet worden beperkt tot de loutere mogelijkheid om blijk te geven van zijn tegenstand als zodanig tegen de herplaatsing, maar impliceert dit recht de mogelijkheid om opmerkingen te maken die de inhoud van het voorgenomen besluit kunnen beïnvloeden.

(cf. punten 113-116)

Referentie:

Hof: 7 maart 1990, Hecq/Commissie, C-116/88 en C-149/88, Jurispr. blz. I-599, punten 11 en 23, en de aangehaalde rechtspraak; Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punt 47; 2 december 2009, Commissie/Ierland e.a., C-89/08 P, Jurispr. blz. I-11245, punt 61; 17 december 2009, Heroverweging M/EMEA, C-197/09 RX-II, Jurispr. blz. I-12033, punten 53 en 54

5. De ontvankelijkheid van beroepen tot nietigverklaring die hun oorsprong vinden in het dienstverband tussen een ambtenaar en de instelling waartoe deze behoort, moet worden bezien in het licht van de bepalingen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut. Dienaangaande is het bestaan van een bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, en artikel 91, lid 1, van het Statuut, een noodzakelijke voorwaarde voor de ontvankelijkheid van beroepen van ambtenaren tegen de instelling waartoe zij behoren. Alleen maatregelen die bindende rechtsgevolgen sorteren welke de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, zijn te beschouwen als bezwarende besluiten in de zin van die bepalingen.

Bijgevolg vormen de voorbereidende handelingen van een besluit, zoals de binnen de administratie uitgewisselde interne nota’s of de adviezen van de comités binnen de administratie, geen bezwarende besluiten in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut en kunnen zij dus alleen incidenteel worden betwist in een beroep tegen handelingen die nietig kunnen worden verklaard.

(cf. punten 125, 126, 128, 129 en 133)

Referentie:

Hof: 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, Jurispr. blz. 2639, punten 8 e.v.; 10 januari 2006, Commissie/Alvarez Moreno, C-373/04 P, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 42, en de aangehaalde rechtspraak

Gerecht van eerste aanleg: 3 april 1990, Pfloeschner/Commissie, T-135/89, Jurispr. blz. II-153, punt 11; 15 juni 1994, Pérez Jiménez/Commissie, T-6/93, JurAmbt. blz. I-A-155 en II-497, punt 34; 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, Jurispr. blz. II-665, punt 29; 6 juni 1996, Baiwir/Commissie, T-391/94, JurAmbt. blz. I-A-269 en II-787, punt 34; 18 juni 1996, Vela Palacios/ESC, T-293/94, JurAmbt. blz. I-A-305 en II-893, punt 22; 29 juni 2004, Hivonnet/Raad, T-188/03, JurAmbt. blz. I-A-139 en II-889, punt 16

6. In geschillen van geldelijke aard beschikt het Gerecht overeenkomstig artikel 91, lid 1, tweede volzin, van het Statuut over volledige rechtsmacht, zodat het deze gedingen volledig dient te beslechten en uitspraak moet doen over alle rechten en plichten van het personeelslid, tenzij het de uitvoering van dat deel van het arrest onder door hem vast te stellen precieze voorwaarden en onder zijn toezicht aan de betrokken instelling overlaat. Als geschillen van geldelijke aard in de zin van die bepaling gelden niet alleen aansprakelijkheidsvorderingen van personeelsleden tegen een instelling, maar eveneens alle vorderingen die strekken tot betaling door een instelling aan een personeelslid van een bedrag waarvan dit personeelslid meent dat het hem toekomt op grond van het Statuut of van een andere handeling die hun arbeidsverhouding regelt. De rechter van de Unie dient dus in voorkomend geval een instelling te veroordelen tot betaling van een bedrag waarop de verzoeker krachtens het Statuut of een andere rechtshandeling recht heeft, dan wel het bestaan van een recht op schadevergoeding te erkennen.

(cf. punten 164 en 165)

Referentie:

Hof: 18 december 2007, Weißenfels/Parlement, C-135/06 P, Jurispr. blz. I-12041, punten 65, 67 en 68; 20 mei 2010, Gogos/Commissie, C-583/08 P, Jurispr. blz. I-4469, punt 49

Gerecht van eerste aanleg: 19 juni 2007, Asturias Cuerno/Commissie, T-473/04, JurAmbt. blz. I-A-2-139 en II-A-2-963, punt 23, en de aangehaalde rechtspraak

7. Hoewel nietigverklaring van een besluit door de rechter van de Unie ex tunc werkt en dus tot gevolg heeft dat het nietig verklaarde besluit met terugwerkende kracht zijn gelding verliest, impliceert, in het geval van nietigverklaring van een besluit tot herplaatsing van een ambtenaar die eerder tewerkgesteld was in een derde land, het herstel van zijn rechtspositie van vóór dat besluit niet noodzakelijkerwijs dat hij recht heeft op de in bijlage X bij het Statuut bedoelde achterstallige voordelen.

Dit is het geval wanneer de ambtenaar niet de nadelen heeft ondervonden die eigen zijn aan de situatie van ambtenaren die in derde landen zijn tewerkgesteld, doordat hij op het tijdstip van het besluit permanent woonachtig was in de Europese Unie waar hij met ziekteverlof was. De in bijlage X bij het Statuut bedoelde bijzondere afwijkende bepalingen voor ambtenaren die zijn tewerkgesteld in een derde land zijn immers vastgesteld vanwege de bijzondere levensomstandigheden van die ambtenaren. De verschillende voordelen die worden verleend aan dergelijke ambtenaren zijn bedoeld ter compensatie van de nadelen die eigen zijn aan hun situatie en die ambtenaren die in de Unie zijn tewerkgesteld niet ondervinden.

(cf. punten 171, 172 en 176)

Referentie:

Hof: 26 april 1988, Asteris e.a./Commissie, 97/86, 99/86, 193/86 en 215/86, Jurispr. blz. 2181, punt 30

Gerecht van eerste aanleg: 23 april 2002, Campolargo/Commissie, T-372/00, JurAmbt. blz. I-A-49 en II-223, punt 109

8. De in artikel 10 van bijlage X bij het Statuut voorziene toelage wegens bijzondere levensomstandigheden strekt ter compensatie van de nadelen die samenhangen met het feit dat de ambtenaar zijn werkzaamheden moet uitoefenen en verblijf dient te houden in een moeilijke omgeving. Een ambtenaar die niet aanwezig is op de plaats van tewerkstelling en, bijgevolg, niet de nadelen ondervindt die die vergoeding beoogt te compenseren, kan derhalve geen aanspraak maken op die vergoeding.

(cf. punten 177 en 180)

9. Volgens artikel 5, lid 1, van bijlage X bij het Statuut dient de ambtenaar, indien de instelling voor hem een woning beschikbaar stelt die beantwoordt aan de samenstelling van zijn gezin dat te zijnen laste komt, daarin te wonen. Volgens artikel 23 van bijlage X bij het Statuut wordt, wanneer de in een derde land tewerkgestelde ambtenaar niet over een door de instelling te zijner beschikking gestelde dienstwoning beschikt, hem het te zijnen laste komende bedrag van de huur vergoed. Deze bepalingen beogen, net als die van artikel 18 van bijlage X bij het Statuut, te voorzien in de concrete en objectieve behoeften van de betrokken ambtenaren op het gebied van huisvesting, met het oog op de bijzondere levensomstandigheden in de landen waar zij zijn tewerkgesteld, teneinde hun vestiging en de uitoefening van hun werkzaamheden in die landen te vergemakkelijken.

Wanneer een besluit tot overplaatsing van een ambtenaar in de Unie echter tot gevolg heeft dat er een einde komt aan de huurovereenkomst die door zijn instelling – die de huur betaalt – is ondertekend, kan de nietigverklaring van het besluit niet tot gevolg hebben dat er ten gunste van de ambtenaar een schuldvordering ontstaat in verband met de betrokken dienstwoning. Enerzijds kan hij immers geen enkele aanspraak maken op een vergoeding uit dien hoofde, daar hij niet de huur van die woning heeft betaald. Anderzijds kan het herstel van de rechtspositie van vóór dat overplaatsingsbesluit geen enkel, zelfs niet hypothetisch recht met zich brengen op de terbeschikkingstelling met terugwerkende kracht van de dienstwoning, wanneer de ambtenaar zich niet de facto bevindt in een situatie die de terbeschikkingstelling van een dienstwoning in een derde land rechtvaardigt.

(cf. punten 182, 183 en 186)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 15 december 1992, Scaramuzza/Commissie T-75/91, Jurispr. blz. II-2557, punt 35; 19 juli 1999, Q/Raad, T-20/98, JurAmbt. blz. I-A-147 en II-779, punt 50

10. De in artikel 24 van bijlage X bij het Statuut voorziene aanvullende vergoeding dient enkel te worden toegepast met betrekking tot personen die woonachtig zijn in een derde land, te weten de in een dergelijk land tewerkgestelde ambtenaar en de te zijnen laste komende, eveneens aldaar woonachtige personen. Gelet op de tweeledige ratio legis van dat artikel, die zowel verband houdt met de zeer hoge kosten van de gezondheidszorg in bepaalde derde landen als met de extra gevaren waaraan de ambtenaren en hun familie zijn blootgesteld, kan het enkele feit dat een ambtenaar zijn ziektekosten in de Unie maakt, evenwel niet volstaan om hem de aanvullende verzekering te weigeren.

Bovendien bepalen de door de Commissie vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 24 dat personen die uit hoofde van de in een derde land tewerkgestelde ambtenaar zijn verzekerd en die niet permanent verblijven in de standplaats van die ambtenaar, zijn verzekerd tijdens het verblijf in de standplaats van de ambtenaar alsmede, na advies van de raadgevend arts, ingeval de ziektekosten uitsluitend een gevolg zijn van het feit dat de aangeslotene daar zijn standplaats heeft. Vastgesteld moet worden dat een ambtenaar die niet meer permanent verblijft in zijn standplaats in het derde land, maar wiens ziektekosten nog steeds hun oorsprong kunnen vinden in dat derde land, zich in een identieke situatie bevindt.

Het recht op betaling van de uit hoofde van de aanvullende verzekering verlangde bedragen hangt evenwel af van de verificatie, onder toepassing mutatis mutandis van die algemene uitvoeringsbepalingen, door de bevoegde autoriteit of de ziektekosten die de ambtenaar volledig vergoed wil hebben enkel een gevolg zijn van het feit dat de ambtenaar zijn standplaats heeft in het derde land. Een dergelijke verificatie kan overbodig blijken te zijn wanneer de betrokken ziektekosten reeds volledig zijn vergoed krachtens een andere bepaling van het Statuut.

(cf. punten 190, 196-199)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 7 maart 1996, De Rijk/Commissie, T-362/94, JurAmbt. blz. I-A-117 en II-365, punt 34

11. Krachtens de artikelen 6 en 8 van bijlage X bij het Statuut gelden voor ambtenaren die zijn tewerkgesteld in derde landen gunstigere regels op het gebied van vakantieverlof dan voor ambtenaren die zijn tewerkgesteld in de Unie. Die regels hebben evenwel duidelijk tot doel de nadelen te compenseren die samenhangen met de bijzondere of zelfs uiterst moeilijke levensomstandigheden in de standplaats. Bijgevolg kan een ambtenaar die dergelijke nadelen niet heeft hoeven ondervinden, geen gebruik maken van die bijzondere bepalingen op het gebied van verlof.

(cf. punten 201 en 202)

12. De nietigverklaring van een onrechtmatige handeling kan op zich een passend en in beginsel afdoend herstel vormen van de immateriële schade die deze handeling kan hebben veroorzaakt, tenzij de verzoekende partij aantoont dat zij immateriële schade heeft geleden die kan worden losgekoppeld van de aan de nietigverklaring ten grondslag liggende onrechtmatigheid en door die nietigverklaring niet volledig kan worden hersteld. Met het oog op de beoordeling van een eventuele immateriële schade, moet rekening worden gehouden met verzwarende omstandigheden die kenmerkend zijn voor de specifieke situatie van de betrokken ambtenaar.

Een besluit om de betrokken ambtenaar tegen zijn wil over te plaatsen, heeft doorgaans tot gevolg dat de loopbaan van die ambtenaar zich niet ontwikkelt in de omstandigheden die hij zou hebben gewenst, hetgeen, wanneer dat besluit onrechtmatig blijkt te zijn, een immateriële schade kan opleveren die niet passend wordt hersteld door de nietigverklaring van een dergelijk besluit, aangezien die nietigverklaring deze schade niet met terugwerkende kracht kan wegnemen.

(cf. punten 234 en 237)

Referentie:

Hof: 9 juli 1987, Hochbaum en Rawes/Commissie, 44/85, 77/85, 294/85 en 295/85, Jurispr. blz. 3259, punt 22; 7 februari 1990, Culin/Commissie, C-343/87, Jurispr. blz. I-225, punt 26; 14 mei 1998, Raad/de Nil en Impens, C-259/96 P, Jurispr. blz. I-2915, punt 25

Gerecht van eerste aanleg: 10 juni 2004, François/Commissie, T-307/01, Jurispr. blz. II-1669, punt 110; 6 juni 2006, Girardot/Commissie, T-10/02, JurAmbt. blz. I-A-2-129 en II-A-2-609, punt 131

13. De wijziging van de standplaats kan op zich weliswaar voor de betrokken ambtenaar moeilijkheden voor zijn gezin en economische lasten veroorzaken, doch vormt geen abnormale en onvoorzienbare gebeurtenis in zijn loopbaan, aangezien de standplaatsen waar hij kan worden tewerkgesteld over verscheidene staten zijn verspreid en het tot aanstelling bevoegd gezag zich genoodzaakt kan zien te voldoen aan diensteisen die het besluit tot deze overplaatsing onvermijdelijk maken. Deze overwegingen gelden inzonderheid voor de situatie van in derde landen tewerkgestelde ambtenaren die zijn onderworpen aan een periodieke mobiliteitsprocedure en dus in beginsel niet kunnen verwachten dat zij in een bepaald land permanent zullen worden tewerkgesteld.

(cf. punt 248)

Referentie:

Hof: 14 juli 1977, Geist/Commissie, 61/76, Jurispr. blz. 1419, punt 34; 14 juli 1988, Aldinger en Virgili/Parlement, 23/87 en 24/87, Jurispr. blz. 4395, punt 17

14. Interne relationele problemen kunnen, wanneer zij spanningen veroorzaken die schadelijk zijn voor de goede werking van de dienst, een rechtvaardiging vormen voor de overplaatsing van een ambtenaar in het belang van de dienst. Een dergelijke maatregel kan zelfs los van de vraag wie voor de betrokken incidenten verantwoordelijk is worden genomen. Wanneer een besluit tot overplaatsing is ingegeven door het bestaan van een conflictueuze relatie tussen de overgeplaatste ambtenaar en zijn vroegere meerdere, dan levert een dergelijke beoordeling op zich dus geen immateriële schade voor de ambtenaar op.

(cf. punt 251)

Referentie:

Hof: 12 juli 1979, List/Commissie, 124/78, Jurispr. blz. 2499; Ojha/Commissie, reeds aangehaald, punt 41

Gerecht van eerste aanleg: 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745, punt 88

15. Het enkele feit dat een besluit tot overplaatsing van een ambtenaar is genomen terwijl deze met ziekteverlof was, vormt geen omstandigheid die de reputatie of de waardigheid van de ambtenaar kan schaden.

(cf. punt 252)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 28 oktober 2004, Meister/BHIM, T-76/03, JurAmbt. blz. I-A-325 en II-1477, punten 205-207; 7 februari 2007, Clotuche/Commissie, T-339/03, JurAmbt. blz. I-A-2-29 en II-A-2-179, punt 219