Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 14 januari 2003. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Nietnakoming - Richtlijn 98/8/EG - Nietuitvoering binnen gestelde termijn. - Zaak C-114/02.



Jurisprudentie 2003 bladzijde I-03783



Conclusie van de advocaat generaal

1 Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende het op de markt brengen van biociden(1) (hierna: de "richtlijn") heeft tot doel de regels inzake de bescherming van het milieu en inzake veiligheid vast te stellen die nodig zijn om te verzekeren dat het op de markt brengen van biociden geen schade aan het milieu en aan de gezondheid van de mens aanricht.

2 Artikel 34 van de richtlijn bepaalt dat de lidstaten 24 maanden na de inwerkingtreding ervan de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om aan deze richtlijn te voldoen, en de Commissie hiervan onverwijld in kennis stellen.

3 Volgens artikel 35 van de richtlijn treedt deze in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Aangezien die bekendmaking op 24 april 1998 heeft plaatsgevonden, is de richtlijn op 14 mei 1998 in werking getreden.

4 Bijgevolg dienden de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden om uiterlijk op 14 mei 2000 aan de richtlijn te voldoen.

5 Omdat de Commissie van de Europese Gemeenschappen geen informatie had gekregen op basis waarvan zijn kon concluderen dat de Franse Republiek de nodige maatregelen had vastgesteld, heeft zij het onderhavige beroep wegens niet-nakoming ingesteld.

6 Verzoekster vraagt het Hof vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan de richtlijn, of in elk geval door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

7 De Franse regering betwist niet dat zij de richtlijn niet volledig heeft geïmplementeerd, zoals de Commissie stelt. Zij betoogt dat verschillende teksten die zich nog in het stadium van ontwerp bevinden, alle bepalingen van de richtlijn in intern recht zullen omzetten, en zij preciseert voor elk van deze nog niet geïmplementeerde bepalingen, door welke bepalingen de implementatie ervan zal worden verzekerd.

8 Dienaangaande zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak de niet-nakoming moet worden beoordeeld op basis van de situatie op het tijdstip waarop de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn afloopt, en dat maatregelen die nadien worden genomen, in dit verband niet relevant zijn(2). In casu staat vast dat de Franse Republiek niet de maatregelen heeft genomen die nodig zijn om de implementatie van de richtlijn binnen de daartoe gestelde termijn te voltooien.

9 Verweerster beklemtoont dat de vertraging vooral te wijten is aan de noodzaak om de procedure ter beoordeling van de dossiers, die de tussenkomst van verschillende instellingen vereist, zo goed mogelijk te organiseren.

10 In dit verband dient erop te worden gewezen dat volgens vaste rechtspraak een lidstaat zich niet kan beroepen op bepalingen, praktijken of situaties van zijn nationale rechtsorde ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van uit communautaire voorschriften voortvloeiende termijnen(3).

11 Uit een en ander volgt dat de door de Commissie gestelde niet-nakoming vaststaat. Mitsdien moeten de conclusies van de Commissie worden toegewezen.

I - Conclusie

12 Gelet op het voorgaande wordt het Hof in overweging gegeven:

- vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende het op de markt brengen van biociden, of in elk geval door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

- de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

(1) - PB L 123, blz. 1.

(2) - Arrest van 27 november 1990, Commissie/Griekenland (C-200/88, Jurispr. blz. I-4299, punt 13).

(3) - Zie, bijvoorbeeld, arrest van 8 maart 2001, Commissie/Portugal, C-276/98, Jurispr. blz. I-1699, punt 20).