ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Kan de uitlegging die is gegeven in de arresten van het Hof van Justitie van 9 maart 2017, Zulfikarpašić (C-484/15, EU:2017:199) en Pula Parking (C-551/15, EU:2017:193) worden toegepast in de hierboven uiteengezette zaak Povrv-752/19, en moet meer in het bijzonder verordening nr. 1215/2012 aldus worden uitgelegd dat de notarissen in Kroatië, wanneer zij optreden in het kader van de bevoegdheden die hun door het nationale recht zijn toebedeeld in procedures van gedwongen executie op grond van een „bewijskrachtig document”, waarin de verwerende partijen in de executieprocedure in andere lidstaten van de Unie gevestigde rechtspersonen zijn, niet onder het begrip „gerecht” in de zin van die verordening vallen?
2)

Betreffende de bewijslast van de „melding bij de incheckbalie”: Indien vraag 1) a) bevestigend wordt beantwoord, dat wil zeggen in geval van toepassing van artikel 3, lid 2, onder a) van verordening (EG) nr. 261/2004 op een compensatie die wordt gevorderd door een passagier die slachtoffer is van de vertraging van een vlucht: Zijn de in artikel 3, lid 2, onder a), neergelegde voorwaarden voorafgaande voorwaarden om te kunnen verzoeken om toepassing van de verordening, waarbij de consument moet bewijzen dat hij eraan voldoet, of zijn zij een grond voor vrijstelling van de luchtvaartmaatschappij op basis waarvan zij de passagierslijst kan overleggen om aan te tonen dat de consument zich niet bij de incheckbalie heeft gemeld „zoals bepaald en op de tijd die van tevoren door de luchtvaartmaatschappij, de touroperator of een erkend reisbureau schriftelijk (waaronder via elektronische weg) is aangegeven, of, indien er geen tijd wordt aangegeven, uiterlijk 45 minuten voor de gepubliceerde vertrektijd”, zoals bedoeld in artikel 3, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 261/2004 van 11 februari 2004, rekening houdende met de technologische ontwikkelingen die thans de elektronische afgifte van gedematerialiseerde instapkaarten mogelijk maken, de afwezigheid van enige tijdsregistratie van papieren instapkaarten, de daarmee samenhangende afwezigheid van enige verplichting om zich fysiek aan een incheckbalie te melden en het feit dat enkel de luchtvaartmaatschappijen houdster zijn van alle gegevens in verband met de registratie van passagiers tot aan de beëindiging van de registratieverrichtingen? Indien vraag 1) a) bevestigend wordt beantwoord, dat wil zeggen in geval van toepassing van artikel 3, lid 2, onder a) van verordening (EG) nr. 261/2004 op een compensatie die wordt gevorderd door een passagier die slachtoffer is van de vertraging van een vlucht: Ligt de bewijslast van de daadwerkelijke melding [bij de incheckbalie], van een passagier die de hoedanigheid heeft van verzoeker bij een rechterlijke instantie, „zoals bepaald en op de tijd die van tevoren door de luchtvaartmaatschappij, de touroperator of een erkend reisbureau schriftelijk (waaronder via elektronische weg) is aangegeven, of, indien er geen tijd wordt aangegeven, uiterlijk 45 minuten voor de gepubliceerde vertrektijd”, zoals bedoeld in artikel 3, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 261/2004 van 11 februari 2004, uitsluitend bij de passagier, rekening houdende met de technologische ontwikkelingen die thans de elektronische afgifte van gedematerialiseerde instapkaarten mogelijk maken, de afwezigheid van enige tijdsregistratie van papieren instapkaarten, de daarmee samenhangende afwezigheid van enige verplichting om zich fysiek bij de incheckbalie te melden en het feit dat enkel de luchtvaartmaatschappijen houdster zijn van alle gegevens in verband met de registratie van passagiers tot aan de beëindiging van de registratieverrichtingen?
Beroep ingesteld op 24 mei 2019 — Europese Commissie/Republiek Slovenië

(Zaak C-413/19)

(2019/C 246/16)

Procestaal: Sloveens

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Kocjan, K. Talabér-Ritz)

Verwerende partij: Republiek Slovenië

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Slovenië, door te bepalen dat de verplichting om een energieprestatiecertificaat te afficheren enkel geldt voor gebouwen die eigendom zijn van of worden gebruikt door overheidsinstanties, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 13, lid 2, van de richtlijn betreffende de energieprestatie van gebouwen (1) op haar rusten.

— de Republiek Slovenië verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 13, lid 2, van richtlijn 2010/31/EU moeten de lidstaten uitvoering geven aan de verplichting volgens welke in gebouwen waar een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 500 m2 frequent door het publiek wordt bezocht en waarvoor overeenkomstig artikel 12, lid 1, een energieprestatiecertificaat is afgegeven, dat energieprestatiecertificaat moet worden geafficheerd op een opvallende plaats die duidelijk zichtbaar is voor het publiek. Aangezien de Republiek Slovenië deze verplichting slechts heeft ingesteld ten aanzien van gebouwen die eigendom zijn van of worden gebruikt door overheidsinstanties, heeft de Commissie besloten beroep in te stellen bij het Hof.

(1) Richtlijn 2010/31/EU van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 2010 betreffende de energieprestatie van gebouwen (PB 2010, L 153, blz. 13).
1)

Is een persoon (P) die fysiek in het bezit is van accijnsgoederen op het moment dat de accijns daarop verschuldigd wordt in lidstaat B, de tot voldoening van die accijns gehouden persoon overeenkomstig artikel 33, lid 3, van richtlijn 2008/118/EG (1) in het geval dat die persoon: a) geen wettelijk of economisch belang in de accijnsgoederen had; b) tegen een vergoeding de accijnsgoederen ten behoeve van een andere partij vervoerde tussen lidstaat A en lidstaat B; en c) wist dat de goederen in zijn bezit accijnsgoederen waren, maar niet wist en geen reden had om aan te nemen dat op de goederen accijns verschuldigd was in lidstaat B, op het ogenblik dat of voordat de accijns verschuldigd werd?
—

In de eerste plaats is de Commissie van mening dat het Gerecht er ten onrechte van uit is gegaan dat het onderzoek naar de vraag of een bepaalde belastingregeling de begunstigden ervan een voordeel verleent, niet alleen een analyse van de inherente en vaststaande criteria — die de begunstigden in een gunstigere positie plaatsen dan andere ondernemingen, die onder de algemene regeling vallen — van de onderzochte regeling vereist, maar ook een analyse van de nadelen die voortvloeien uit omstandigheden die buiten de regeling vallen en die kunnen variëren naargelang van het belastingjaar, zelfs als die nadelen toevallig zouden zijn en het voordeel niet systematisch zouden kunnen neutraliseren, terwijl bovendien niet kan worden voorzien in een ex ante onderzoek van de regeling.
2)

Dient de IVPEE, hoewel deze heffing als een milieubelasting wordt gekwalificeerd, in wezen enkel om belastinginkomsten te genereren, doordat de productie van elektriciteit en de injectie ervan in het elektriciteitsnet op dezelfde wijze worden belast, ongeacht de intensiteit ervan en de invloed op het milieu, wat in strijd is met artikel 1, artikel 3, leden 1 en 2, en artikel 3, lid 3, onder a), dit laatste gelezen in samenhang met artikel 2, onder k), van richtlijn 2009/28/EG (2)?
—

de Commissie verwijzen in de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening.
3)

Indien de tweede prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord (en er tegen een verwijzing naar bepalingen van nationaal recht geen principiële bezwaren bestaan): Staat artikel 10, lid 2, onder p), van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad in de weg aan een uitlegging volgens welke informatie met betrekking tot de herroeping „duidelijk” en „beknopt” is, wanneer de verwijzing naar een bepaling van nationaal recht — in casu § 492, lid 2, BGB in de van 30 juli 2010 tot en met 12 juni 2014 geldende versie — en de doorverwijzing daarin — in casu naar artikel 247, leden 3 tot en met 13, EGBGB in de van 4 augustus 2011 tot en met 12 juni 2014 geldende versie — er onontkoombaar toe leidt dat de consument, naast louter het lezen van wettelijke bepalingen, een juridische subsumptie moet verrichten — bijvoorbeeld of hem de lening is verstrekt tegen de gebruikelijke voorwaarden voor overeenkomsten die worden gewaarborgd door een onroerend goed en de tussentijdse financiering ervan, en of er sprake is van gelieerde overeenkomsten —, om duidelijkheid te verkrijgen welke verplichte informatie moet zijn verstrekt opdat de termijn ingaat waarbinnen zijn leningsovereenkomst kan worden herroepen?
1)

Moeten de artikelen 7, 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, eventueel gelezen in samenhang met artikel 47 van dat Handvest, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke, in het kader van de regeling voor de procedure inzake de uitwisseling van inlichtingen op verzoek, die met name is ingevoerd ter uitvoering van richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van richtlijn 77/799/EEG (1), elk beroep, met name in rechte, van de derde-bezitter van de inlichtingen tegen een besluit waarbij de bevoegde autoriteit van die lidstaat hem gelast haar informatie te verstrekken om gevolg te geven aan een van een andere lidstaat uitgaand verzoek om inlichtingen, is uitgesloten?
1)

Zijn het mechanisme voor samenwerking en toetsing dat is ingesteld bij beschikking 2006/928/EG van de Commissie van 13 december 2006 (1) en de vereisten die zijn neergelegd in de verslagen die in het kader van dit mechanisme zijn opgesteld, verplicht voor Roemenië?
—

vaststellen dat Ierland, door niet te voorzien in een onderzoeksinstantie die wat betreft organisatie, wettelijke structuur en besluitvorming onafhankelijk is van iedere partij waarvan de belangen strijdig zouden kunnen zijn met de haar toevertrouwde opdracht, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 8, lid 1, van richtlijn 2009/18/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen in de zeescheepvaartsector en tot wijziging van richtlijn 1999/35/EG van de Raad en richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad;
1)

Moet artikel l[, lid] 2, van richtlijn 93/13/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat een contractueel beding wordt onderzocht vanuit het oogpunt van de oneerlijke aard ervan, wanneer daarin een bepaling van aanvullend recht is overgenomen waar de partijen van konden afwijken, maar waar zij in de praktijk niet van zijn afgeweken aangezien er niet over is onderhandeld, zoals in het concreet onderzochte geval geldt voor het beding volgens hetwelk het krediet dient te worden terugbetaald in de vreemde munt waarin het is toegekend?
Hogere voorziening ingesteld op 19 februari 2019 door BTB Holding Investments SA en Duferco Participatons Holding SA tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 11 december 2018 in zaak T-100/17, BTB Holding Investments SA en Duferco Participations Holding SA/Commissie

(Zaak C-148/19 P)

(2019/C 182/22)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirantes: BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, R. Luff, M. Favart, Q. Declève, avocats)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Foreign Strategic Investments Holding (FSIH)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 11 december 2018, BTB Holding Investments en Duferco Participations Holding/Commissie (T-100/17) vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure, daarin begrepen de kosten van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening tegen het arrest in zaak T-100/17, voeren rekwirantes aan dat het Gerecht in het bestreden arrest het recht op een eerlijk proces heeft geschonden door te stellen dat „om aan te tonen dat de Commissie bij de [complexe economische] beoordeling van de feiten een kennelijke fout heeft gemaakt die de nietigverklaring van het bestreden besluit kan rechtvaardigen, de door verzoekster aangebrachte bewijselementen afdoende dienen te zijn om de in het betrokken besluit weergegeven beoordeling van de feiten te ontzenuwen”. Rekwirantes betogen in het bijzonder dat het Gerecht de beginselen inzake de bewijslast en de wapengelijkheid heeft geschonden.
12)

Kan een beding van een overeenkomst dat in overeenstemming met de artikelen 3 en 4 van richtlijn 93/13 naar verwachting nietig is omdat het oneerlijk is, de consument binden op wie dat beding van toepassing is, wanneer de financiële instelling, na het sluiten van de overeenkomst waarin dat beding is opgenomen, afspraken maakt met de cliënt die behelzen dat de handelaar het oneerlijke beding niet zal toepassen in ruil voor een andere prestatie van de consument? Dit wil zeggen, via de met de consument gemaakte afspraken wordt uitvoering gegeven aan het nietige beding door het te vervangen door een voor de consument gunstiger beding. Kan een dergelijk akkoord strijdigheid opleveren met artikel 6, lid 1, van richtlijn [93/13]?
Hogere voorziening, op 15 februari 2019 door de Europese Commissie ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-743/16, RENV, CX/Commissie

(Zaak C-131/19 P)

(2019/C 182/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid, T. S. Bohr, C. Ehrbar, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: CX

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-743/16 RENV, CX/Commissie, vernietigen, voor zover de tuchtmaatregel van ontslag daarbij nietig is verklaard;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor uitspraak over de andere middelen van de hogere voorziening;

— de beslissing over de kosten aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: schending van de artikelen 4 en 22 van bijlage IX bij het Statuut van de ambtenaren doordat de reikwijdte van het recht op persoonlijke verschijning onjuist is uitgelegd

De argumenten tot staving van het eerste middel bestaan uit verschillende onderdelen.

In het eerste onderdeel betoogt de Commissie dat het arrest in strijd is met de juridische criteria aan de hand waarvan wordt nagegaan of de ambtenaar niet in staat is te verschijnen, met de motiveringsplicht en met de regels inzake de bewijslast.

In het tweede onderdeel betoogt de Commissie dat het begrip „onderling overeenstemmende aanwijzingen” in het arrest onjuist is toegepast om vast te stellen dat de ambtenaar niet in staat was op de hoorzitting te verschijnen, en dat het Gerecht de relevante bewijsaanbiedingen niet volledig heeft onderzocht.

In het derde onderdeel betoogt de Commissie dat in het arrest twee bewijsaanbiedingen onjuist zijn opgevat.

Tweede middel: schending van de artikelen 4 en 22 van bijlage IX bij het Ambtenarenstatuut doordat de reikwijdte van het recht om schriftelijk of via een vertegenwoordiger te worden gehoord onjuist is uitgelegd

De argumenten tot staving van het tweede middel bestaan uit twee onderdelen.

Het eerste onderdeel betreft niet-inachtneming van de juridische criteria die worden gehanteerd om te beoordelen of het voor een ambtenaar onmogelijk is om schriftelijk of via een vertegenwoordiger opmerkingen te maken, niet-nakoming van de motiveringsplicht, de schending van de regels inzake de bewijslast met betrekking tot het onvermogen van de ambtenaar om zich tijdens de hoorzittingen te verdedigen en onjuiste toepassing van het begrip „overeenstemmende aanwijzingen”.

Het tweede onderdeel betreft het feit dat een tegenstrijdige motivering is aangedragen voor het oordeel dat de ambtenaar niet in staat was om zich te verdedigen.

Derde middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht wat betreft de gevolgen van de schending van het recht om te worden gehoord

Het Gerecht heeft niet gemotiveerd waarom de procedurele onregelmatigheid die voortvloeit uit het feit dat iemand niet is gehoord, de nietigverklaring van het litigieuze besluit met zich meebrengt.
C 172/17

Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) tegenhet arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2018 in zaak T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Raad

(Zaak C-159/19 P)

(2019/C 172/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Syriatel Mobile Telecom (JointStock Company) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, avocat)

Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie

Conclusies

— de vordering van rekwirante ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge het arrest van 12 december2018 van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-411/16,Syriatel Mobile Telecom/Raad van de Europese Unie vernietigen;

En opnieuw uitspraak te doen als volgt:

— besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voorzover zij rekwirante betreffen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirantedrie middelen aan:

Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvattingaangezien het Gerecht het recht van rekwirante om te worden gehoordvóór de vaststelling van nieuwe beperkende maatregelen — dat is verankerdin artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — heeft geschonden.

Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting,een onjuiste opvatting van de feiten aangezien het Gerecht geen rekeningheeft gehouden met de artikels die rekwirante ter ondersteuning vanhaar beroep tot nietigverklaring had neergelegd om aan te tonen datzij het Syrische regime niet ondersteunde.

Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezienhet Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit2013/255/GBVB (2), volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familieMakhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctierechtvaardigt, onrechtmatig waren. Daardoor heeft het Gerecht de bewijslastomgekeerd.

(1) Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffendebeperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125).

(2) Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147,blz. 14).
3.

a. Staat artikel 49, lid 3, van het Handvest, waarin het evenredigheidsbeginsel is neergelegd, eraan in de weg dat de boete voor het niet inleveren van emissierechten forfaitair wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG, wanneer die bepaling het niet mogelijk maakt een sanctie op te leggen die evenredig is aan de door de exploitant gemaakte inbreuk? b. Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord, dienen het gelijkheidsbeginsel van artikel 20 van het Handvest, het algemene beginsel van de goede trouw en het beginsel „fraus omnia corrumpit” dan aldus te worden uitgelegd dat zij, wat de forfaitaire sanctie betreft die op grond van artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG moet worden opgelegd en waaraan automatisch de bekendmaking wordt gekoppeld als bedoeld in artikel 20, lid 7, [van de wet van 23 december 2004], eraan in de weg staan dat de exploitant te goeder trouw die slechts nalatig is geweest en overigens in de overtuiging verkeert dat hij zijn verplichtingen met betrekking tot de inlevering van emissierechten uiterlijk op 30 april van het desbetreffende jaar is nagekomen, op dezelfde manier wordt behandeld als een exploitant die bedrog heeft gepleegd? c. Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord, verdraagt de toepassing van de forfaitaire sanctie, zonder dat de nationale rechter die sanctie kan matigen, tenzij er sprake is van overmacht, en van de automatische bekendmakingssanctie, zich dan met artikel 47 van het Handvest, waarin het recht op een doeltreffende voorziening in rechte is neergelegd? d. Indien er geen sprake is van strijdigheid met artikel 47 van het Handvest, impliceert de omstandigheid dat op basis van de aangegeven wil van de Europese wetgever een vaste financiële sanctie en de automatische bekendmakingssanctie, zonder rekening te houden met het evenredigheidsbeginsel, zonder meer worden toegewezen, tenzij er sprake is van overmacht in enge zin, dan niet dat de nationale rechter moet wijken voor de vermeende wil van de Europese wetgever en dat er ten onrechte geen sprake is van rechterlijke toetsing aan artikel 47 en artikel 49, lid 3, van het Handvest? e. Impliceert de omstandigheid dat er geen sprake is van rechterlijke toetsing door de nationale rechter met betrekking tot de forfaitaire sanctie van artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG en de automatische bekendmakingssanctie van artikel 20, lid 7, [van de wet van 23 december 2004], in het licht van het antwoord op de voorgaande vraag, dan niet dat de in wezen vruchtbare dialoog tussen het Hof en de hoogste nationale rechters wordt verbroken als gevolg van een door het Hof bekrachtigde kant-en-klare oplossing (tenzij er sprake is van overmacht in enge zin), met als gevolg dat de hoogste nationale rechter geen echte dialoog kan voeren, aangezien hij de sanctie zonder meer moet toewijzen als er geen sprake is van overmacht?
—

het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te verklaren dat het bevoegd was om te oordelen over de vorderingen van verzoekster in eerste aanleg, aangezien het (i) niet heeft beoordeeld of was voldaan aan de voorwaarden voor zijn bevoegdheid, en het (ii) het beginsel van gelijke behandeling onjuist heeft uitgelegd;
2)

Is inzonderheid de uitlegging door de Corte d'appello, die de artikelen 15 en 17 van decreto legislativo 36/2003 heeft willen toepassen op reeds bestaande stortplaatsen die al over een vergunning beschikken, verenigbaar met de artikelen 10 en 14 van richtlijn 1999/31/EG, waarbij de lidstaten zijn uitgenodigd om respectievelijk „maatregelen [te treffen] om ervoor te zorgen dat alle kosten voor de inrichting en exploitatie van een stortplaats, voor zover mogelijk met inbegrip van de in artikel 8, onder a), iv), bedoelde kosten voor het stellen van de financiële zekerheid of het equivalent daarvan, alsmede de geraamde kosten voor het sluiten en de nazorg van de stortplaats voor een periode van ten minste 30 jaar worden gedekt door de prijs die door de exploitant moet worden aangerekend voor het storten van alle afvalsoorten op die stortplaats” en „maatregelen [te treffen] om ervoor te zorgen dat de exploitatie van stortplaatsen waarvoor een vergunning is verleend of die op het tijdstip van de omzetting van deze richtlijn in nationaal recht reeds in gebruik zijn, […] wordt voortgezet”, hoewel artikel 17 bij wijze van uitvoeringsmaatregel van de aldus opgelegde verplichtingen, ook met betrekking tot deze stortplaatsen, enkel voorziet in een overgangsperiode en geen enkele maatregel bevat om de financiële impact van de verlenging voor de „houder” in te dammen?
—

besluit C(2014) 7465 final van de Commissie van 15 oktober 2014 inzake een procedure op grond van de artikelen 102 VWEU en 54 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39523 — Slovak Telekom) in de door besluiten C(2014) 10119 final en C(2015) 2484 final van de Commissie van 16 december 2014 en 17 april 2015 verbeterde versie geheel of gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover dit besluit rekwirante betreft, en subsidiair de haar opgelegde geldboetes intrekken of verder verlagen;
2)

Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord, is een overeenkomstig § 767 van de Zivilprozessordnung ingesteld beroep ter voorkoming van tenuitvoerlegging dat is gericht tegen een buitenlandse onderhoudstitel, dan een procedure inzake de tenuitvoerlegging van beslissingen in de zin van artikel 24, punt 5, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (2)?