Eerst heeft het Gerecht in de punten 31 en 32 van het bestreden arrest onder verwijzing naar het arrest van 13 maart 2007, BHIM/Kaul (C-29/05 P, Jurispr. blz. I-2213, punt 42), eraan herinnerd dat uit artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 volgt dat partijen, in de regel en behoudens andersluidende bepaling, nog feiten en bewijzen kunnen aanvoeren na afloop van de termijnen waarbinnen deze feiten en bewijzen moeten worden aangevoerd krachtens de bepalingen van die verordening, en dat het het BHIM niet verboden is, rekening te houden met niet tijdig aangevoerde feiten of overgelegde bewijzen. Vervolgens heeft het Gerecht het eerste onderdeel van het aldus door Rintisch aangevoerde middel afgewezen door in wezen als volgt te oordelen in de punten 33 tot en met 42 van het bestreden arrest:

„33 [...] [D]e mogelijkheid voor de partijen in de procedure voor het BHIM om feiten aan te voeren en bewijzen over te leggen na afloop van de daartoe gestelde termijnen is afhankelijk van de voorwaarde dat er geen andersluidende bepaling is. [...]

34 In casu heeft de kamer van beroep zich [...] op het standpunt gesteld dat er een andersluidende bepaling was krachtens welke – overeenkomstig de rechtspraak – de afwijzing van de oppositie dwingend was, en niet louter een mogelijkheid waarover het BHIM vrij kon beslissen. Volgens de kamer van beroep stond regel 20, lid 1, van [de uitvoeringsverordening], die voor haar van toepassing was krachtens regel 50, lid 1, van deze verordening, in de weg aan de uitoefening van de beoordelingsvrijheid als bedoeld in artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94.

[...]

37 Uit [regel 20, lid 1, juncto regel 50, lid 1, eerste en derde alinea, van de uitvoeringsverordening] volgt dat, tenzij anders is bepaald, de kamer van beroep regel 20, lid 1, van [de uitvoeringsverordening] moet toepassen in het kader van de voor haar aanhangige procedure en derhalve moet oordelen dat de overlegging van bewijzen inzake het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van het oudere merk na het verstrijken van de daartoe door het BHIM gestelde termijn leidt tot afwijzing van de oppositie, zonder dat zij een beoordelingsvrijheid ter zake heeft [...].

38 [Rintisch] voert aan dat regel 50, lid 1, derde alinea, in fine, van [de uitvoeringsverordening], en in het bijzonder de verwijzing naar artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94, juist iets anders bepaalt en in elk geval in de weg staat aan toepassing van regel 20, lid 1, van die verordening op de procedures voor de kamer van beroep. Dit argument kan evenwel niet worden aanvaard.

39 Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de oppositie is ingesteld op 24 oktober 2006. In casu is [de uitvoeringsverordening] derhalve toepasselijk in de redactie als luidend na de wijziging bij verordening [...] nr. 1041/2005 [...]. Uit punt 7 van de considerans van die verordening blijkt met name dat die wijziging mede tot doel had de bepalingen betreffende de oppositieprocedure helemaal opnieuw te formuleren om onder meer de rechtsgevolgen van procedurele gebreken duidelijk te specificeren.

40 Indien de door [Rintisch] bepleite uitlegging wordt gevolgd, schuilt daarin niet alleen het gevaar dat een cirkelredenering op de betrokken bepalingen wordt toegepast, maar ook dat de werkingssfeer van regel 20, lid 1, van [de uitvoeringsverordening], zoals gewijzigd, aanzienlijk wordt beperkt.

41 Indien het bewijsmateriaal voor het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van een ouder merk – bewijsmateriaal dat volgens de nieuwe formulering van regel 20, lid 1, van [de uitvoeringsverordening], die in casu toepasselijk is, in geval van te late indiening niet door de oppositieafdeling in aanmerking kan worden genomen – wel door de kamer van beroep in aanmerking zou kunnen worden genomen op grond van de beoordelingsvrijheid die zij heeft krachtens artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94, heeft het rechtsgevolg dat verordening nr. 1041/2005 uitdrukkelijk aan een dergelijk gebrek verbindt, te weten afwijzing van de oppositie, in bepaalde gevallen mogelijk geen nuttig effect.

42 De kamer van beroep heeft derhalve terecht geoordeeld dat er in de omstandigheden van het geval een bepaling was die in de weg stond aan de inaanmerkingneming van de bewijzen die [Rintisch] te laat aan het BHIM had overgelegd, en dat zij derhalve niet beschikte over een beoordelingsvrijheid in de zin van artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94.”