ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Tweede middel: schending van artikel 15, lid 3, VWEU juncto artikel 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 1049/2001 Verzoeker betoogt voorts dat de weigering om hem volledige toegang te verlenen tot de documenten over de door de Raad opgerichte Groep „gedragscode” (belastingregeling ondernemingen), zijn door bovengenoemde bepalingen gewaarborgde recht op inzage van deze documenten schendt. In dit verband voert verzoeker aan dat de in artikel 4, lid 1, onder a), vierde streepje, en artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 neergelegde uitzonderingen in dit geval niet van toepassing zijn. Daarnaast is er sprake van een ontoereikende afweging en motivering en gebiedt een hoger openbaar belang de openbaarmaking van de documenten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 383/16

Beroep ingesteld op 29 juli 2016 — Spanje/Commissie

(Zaak T-401/16)

(2016/C 383/22)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: S. Centeno Huerta en M. García Valdecasas Dorrego, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van de aankondigingen van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/323/16-Onderzoekers (AD 7) en EPSO/AD/324/16-Onderzoekers (AD 9): teamhoofden;

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

1. Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 1 en 2 van verordening nr. 1/58, van artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van artikel 1 quinquies van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, wegens de beperking van de communicatieregeling tussen EPSO en de kandidaten, daaronder begrepen wat het sollicitatieformulier betreft.

2. Tweede middel, ontleend aan schending van de artikelen 1 en 6 van verordening nr. 1/58, van artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, van de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, 27 en 28, onder f), van het Ambtenarenstatuut alsmede van artikel 1 van bijlage III bij het Ambtenarenstatuut, wegens de onredelijke beperking van de tweede taal tot drie talen, namelijk het Engels, het Frans en het Duits, met uitsluiting van de andere officiële talen van de Europese Unie.

3. Derde middel, ontleend aan discriminatie op grond van taal welke verboden wordt door artikel 1 van verordening nr. 1/58, door artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, door de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, 27 en 28, onder f), van het Ambtenarenstatuut en door artikel 1 van bijlage III bij dat Statuut, daar de keuze van het Engels, het Frans en het Duits volkomen willekeurig is.

De verzoekende partij preciseert dat die middelen moeten worden gelezen in het licht van het arrest van het Hof van 27 november 2012 in zaak C-566/10 P, Italië/Commissie, en van de arresten van het Gerecht van 24 september 2015 in de gevoegde zaken T-191/13 en T-124/13, Italië en Spanje/Commissie, en van 17 december 2015 in de zaken T-275/13, T-295/13 en T-510/13, Italië/Commissie, welke arresten bij gebreke van hogere voorziening door de Commissie definitief zijn geworden en waaraan geen uitvoering is gegeven in de bestreden aankondigingen van vergelijkend onderzoek
C 364/19

Beroep ingesteld op 31 juli 2016 — Cham/Raad

(Zaak T-413/16)

(2016/C 364/17)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Cham Holding (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het beroep van verzoekster ontvankelijk en gegrond te verklaren;

— dientengevolge besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig te verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

— de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-410/16, Makhlouf/Raad zijn aangevoerd.
6.

Zesde middel: geen voordeel. Verzoekende partij voert aan dat het bestreden besluit niet onderzoekt of er sprake is van een voordeel. Volgens verzoekende partij heeft zij geen voordeel behaald en is enig profijt ervan in overeenstemming met het zakelijkheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 9 van het OESO-modelbelastingverdrag, dat bij artikel 185, lid 2, WIB in het Belgische recht is geïntroduceerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 305/51

Beroep ingesteld op 7 juli 2016 — ArcelorMittal Tubular Products Ostrava e.a./Commissie

(Zaak T-364/16)

(2016/C 305/69)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. (Ostrava-Kunčice, Tsjechië) en 12 andere verzoekers (vertegenwoordigers: G. Berrisch, advocaat, en B. Byrne, solicitor)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietig verklaren het door de Europese Commissie op of vóór 6 juni 2016 vastgestelde besluit om Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd te verwijderen van de lijst van ondernemingen die zijn ingedeeld onder de aanvullende TARIC-code A950 en die onderneming in plaats daarvan in te delen onder een nieuwe aanvullende TARIC-code — te weten C129 — voor alle TARIC-codes die worden vermeld in artikel 1, lid 1, van uitvoeringsverordening (EU) 2015/2272 van de Commissie van 7 december 2015 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde naadloze buizen en pijpen, van ijzer of van staal, van oorsprong uit de Volksrepubliek China, naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad (PB 2015 L 322, blz. 21) en daarmee het tarief van het antidumpingrecht op de invoer van door Hubei geproduceerde SPT te verlagen tot 0 %,

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers één enkel middel aan, waarmee zij betogen dat het bestreden besluit geen rechtsgrondslag had en derhalve in strijd is met artikel 1, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) 2015/2272 van de Commissie alsmede met de bijlage bij die verordening.

De Europese Commissie baseerde het bestreden besluit op het arrest van het Hof van Justitie in de zaken ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. e.a./Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd en Raad van de Europese Unie/Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (gevoegde zaken C-186/14 P en C-193/14 P, EU:C:2016:209), waarin het Hof het arrest van het Gerecht in de zaak Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd/Raad van de Europese Unie (T-528/09, EU:T:2014:35) — waarin het Gerecht verordening (EG) nr. 926/2009 van de Raad tot vaststelling van een antidumpingrecht op bepaalde naadloze buizen en pijpen („SPT”) van oorsprong uit de Chinese Volksrepubliek nietig had verklaard — heeft bevestigd, voor zover deze een antidumpingrecht instelde op de door Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd. geproduceerde producten. Volgens verzoekers heeft de Europese Commissie de nietigverklaring van verordening (EG) nr. 926/2009 van de Raad ten onrechte uitgebreid tot uitvoeringsverordening (EU) 2015/2272 van de Commissie, aangezien laatstgenoemde verordening geen voorwerp van debat vormde in de eerdere zaken voor het Hof. Derhalve had de Commissie het bestreden besluit pas kunnen vaststellen nadat zij verordening (EU) 2015/2272 had ingetrokken.
3.

Derde middel, ontleend aan een schending van artikel 107, lid 1, VWEU en van de motiveringsplicht afgeleid uit artikel 296 VWEU, aangezien de Commissie het selectieve karakter van de bestreden maatregel niet correct zou hebben beoordeeld. — Artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 en het daaruit voortvloeiende systeem van vrijstelling van overwinst zouden openstaan voor alle ondernemingen die zich in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden en die de economische operaties uitvoeren die het voorwerp uitmaken van de bestreden maatregel. De bestreden maatregel zou dus niet beperkt zijn tot bepaalde ondernemingen die op grond van specifieke kenmerken kunnen worden afgebakend, en zou derhalve niet selectief zijn in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. — In ondergeschikte orde zou de Commissie een manifeste beoordelingsfout hebben begaan door te oordelen dat de vrijstelling van overwinst geen onderdeel vormt van de referentieregeling. De vrijstelling van overwinst gebaseerd op synergieën en schaalvoordelen in toepassing van het „arm’s length”-principe maakt integraal onderdeel uit van de voorzieningen die de totale belastbare winst bepalen, en kan dus niet beschouwd worden als een afwijking op de referentieregeling die leidt tot selectiviteit. — In uiterst ondergeschikte orde zou de Commissie er niet in slagen om te bewijzen dat het zakelijkheidsbeginsel verkeerd werd toegepast door de Belgische Rulingcommissie in het kader van de toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92. De redenering van de Commissie zou niet coherent zijn en belangrijke elementen in overweging nemen die echter in onderlinge tegenspraak zijn dan wel de vereiste coherentie missen.
—

De Europese Commissie is er ten onrechte van uitgegaan dat het, aangezien de verplichting een openbare dienst te verrichten die aan Poczta Polska is toevertrouwd, beantwoordt aan de vereisten die in de postrichtlijn zijn omschreven, niet nodig is een publieke raadpleging te houden of andere passende instrumenten in te zetten om de belangen van gebruikers en dienstverrichters mee te nemen als bewijs dat de behoeften op het vlak van de universele dienst naar behoren zijn overwogen.
—

in ieder geval nietig verklaren van de artikelen 2 tot en met 4 van dat besluit, voor zover op grond van deze artikelen a) terugvordering wordt vereist van andere entiteiten dan die welke een „overwinstruling”, zoals gedefinieerd in het besluit, hebben gekregen en b) terugvordering wordt vereist van een bedrag dat gelijk is aan het bedrag dat de begunstigden aan belasting hebben bespaard, zonder dat België in de gelegenheid wordt gesteld om rekening te houden met een reële bijstelling naar boven door een andere belastingdienst, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 251/36

Beroep ingesteld op 4 mei 2016 – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Commissie

(Zaak T-207/16)

(2016/C 251/42)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Thessaloniki, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Christianos, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— Het jegens verzoeker genomen uitsluitingsbesluit nietig verklaren;

— het besluit tot opneming in en tot activering van het systeem voor vroegtijdige waarschuwing en/of van het integrale systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting, nietig verklaren; en

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker vordert nietigverklaring, ten eerste, van het besluit van de verantwoordelijke ordonnateur en/of de verantwoordelijke aanbestedende instantie tot uitsluiting van verzoeker en, ten tweede, van het besluit van de verantwoordelijke ordonnateur en/of de verantwoordelijke aanbestedende instantie waarbij de opneming is aangevraagd of verricht alsmede de uitsluitingswaarschuwing ten aanzien van verzoeker door de Commissie is geactiveerd in het systeem voor vroegtijdige waarschuwing (Early Warning System) en/of in het integrale systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (Early Detection and Exclusion System), dat door de Europese Commissie wordt beheerd.

Verzoeker betoogt dat de bestreden handelingen om de volgende redenen moeten worden nietig verklaard:

1. Ten eerste wegens schending van wezenlijke vormvoorschriften.

2. Ten tweede wegens schending van de bepalingen van besluit 2014/792/ΕU (1) betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing en van verordening nr. 2015/1929 (2) betreffende het integrale systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting.

3. Ten derde wegens schending van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en transparantie.

(1) Besluit 2014/792/EU van de Commissie van 13 november 2014 betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing dat door de ordonnateurs van de Commissie en de uitvoerende agentschappen dient te worden gebruikt (PB 2014, L 329, blz. 68)

(2) Verordening (EU, Euratom) 2015/1929 van het Europees Parlement en de Raad van 28 oktober 2015 tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2015, L 286, blz. 1)
—

niet-nakoming, in de beslissing van de kamer van beroep, van de in artikel 76, leden 1 en 2, van verordening nr. 207/2009 vastgestelde verplichting om de bewijzen van de hand te wijzen die buiten de gestelde termijn zijn overgelegd door verzoekster in de beroepsprocedure.
1.

Eerste middel: de Raad van de Europese Unie (hierna: „Raad”) beschikte niet over een juiste rechtsgrondslag voor de bestreden maatregelen. Ten eerste voldeden de bestreden maatregelen niet aan de voorwaarden waaronder de Raad een beroep kon doen op artikel 29 VEU. Met name i) zijn de door de Raad uitdrukkelijk aangevoerde doelstellingen (consolidering van de rechtsstaat en naleving van de mensenrechten in Oekraïne) louter vage verklaringen die niet rechtmatig staande kunnen worden gehouden als geldige grondslag voor die maatregelen; ii) hangt de grondslag waarop de Raad zich probeert te baseren niet voldoende samen met de juiste maatstaf voor rechterlijke toetsing die in deze omstandigheden is vereist, en iii) wordt door het opleggen van beperkende maatregelen aan verzoeker in feite de handelswijze gesteund en gelegitimeerd van het nieuwe regime in Oekraïne, dat zelf een eerlijke rechtsgang en de rechtsstaat ondergraaft en dat de mensenrechten schendt en stelselmatig bereid is deze te schenden. Ten tweede werd niet voldaan aan de voorwaarden waaronder een beroep kon worden gedaan op artikel 215 VWEU, omdat er geen sprake was van een geldig besluit op grond van hoofdstuk 2 van titel V van het VEU. Ten derde kon artikel 215 VWEU niet tegen verzoeker worden aangevoerd daar er geen voldoende verband was.
—

bevestiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij de oppositie voor de volgende waren en diensten wordt toegewezen: klasse 9: geregistreerde radioprogramma’s; vastgelegde programma’s voor uitzending of andersoortige verzending op radio; klasse 38: radio-uitzending; verzendings- en communicatiediensten, uitzending en/of verzending van radioprogramma’s; uitzending en/of verzending via satelliet, digitale grondgebonden televisie, kabel, dsl en breedband van audioprogramma’s; verzending van audioprogramma’s (via eender welk medium); verstrekken van toegang tot nieuws, actueel nieuws en sportinformatie; telecommunicatie van informatie (met inbegrip van websites); telecommunicatie en/of communicatie en/of uitzending en/of verzending van radioprogramma’s; klasse 41: ontspanning door middel van radio; presentatie en distributie van radioprogramma’s; verschaffing van nieuws, actueel nieuws en sportinformatie; educatieve informatie op het gebied van nieuws en actuele zaken; distributie van radioprogramma’s; verstrekken van radioprogramma’s;
—

subsidiair, in het geval de vorderingen 1 en 2 niet worden toegewezen, de behandeling van het beroep ingevolge artikel 69, onder d), van het sinds 1 juli 2015 geldende Reglement voor de procesvoering van het Gerecht (hierna: „Reglement voor de procesvoering”) te schorsen, totdat in de procedure overeenkomstig artikel 21, lid 1, van verordening nr. 2100/94 een rechtsgeldige beslissing is gewezen inzake de vervallenverklaring van de kwekersrechtelijke bescherming van de referentievariëteit „Royal Braeburn” (aanvraag nr. 1998/1082; variëteit nr. 11960). Dit laatste is noodzakelijk, omdat afhankelijk van de uitkomst de referentievariëteit wegvalt of blijkt dat Angers-Beaucouzé als plaats van onderzoek ongeschikt was en is (zie punt 12) en derhalve een aanvullend onderzoek al dan niet noodzakelijk was.
—

The Board of Appeal’s decision not to suspend proceedings constitutes a manifest error of assessment, a misuse of powers and an infringement of the Rule 20(7) in connection with the Rule 50(1) of Regulation No 2868/95, Rule 52(1) of Regulation No 2868/95, Articles 75, 76(1) and 99(1) of Regulation No 207/2009 and breach of the principles of equality before the law, proportionality, legal certainty and sound administration;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/33

Beroep ingesteld op 1 maart 2016 — Sheridan/Parlement

(Zaak T-94/16)

(2016/C 145/40)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Gavin Sheridan (Midleton, Ierland) (vertegenwoordiger: N. Pirc Musar, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— besluit A(2015)13844 C van het Europees Parlement van 14 januari 2016 houdende afwijzing van verzoekers confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die informatie bevatten over reiskosten, dagvergoedingen, vergoedingen voor algemene uitgaven en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, nietig verklaren;

— het Parlement overeenkomstig de artikelen 134 en 140 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeker en in die van eventuele interveniënten.

Middelen en voornaamste argumenten

De door verzoeker aangevoerde middelen en voornaamste argumenten zijn in wezen gelijk aan of vergelijkbaar met die welke in zaak T-639/15, Psara/Parlement (PB 2016, C 48, blz. 53) zijn aangevoerd.
—

dientengevolge, alle betwiste besluiten nietig te verklaren en de EIB te veroordelen tot betaling van een schadevergoeding aan De Nicola, zoals uiteengezet in het inleidend verzoekschrift, dan wel, subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar een andere kamer van het Gerecht voor ambtenarenzaken, opdat het in een andere samenstelling opnieuw uitspraak doet over de vernietigde punten,
—

het BHIM en de andere partij in de procedure te verwijzen in hun eigen kosten en in die van verzoekster.
1.

Eerste middel, inhoudend dat de Commissie de procedurevoorschriften als vervat in verordening (EEG) nr. 315/93 van de Raad van 8 februari 1993 tot vaststelling van communautaire procedures inzake verontreinigingen in levensmiddelen (hierna: „kaderverordening”) heeft geschonden bij de vaststelling van verordening (EU) nr. 2015/1933 van de Commissie van 27 oktober 2015 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1881/2006 wat betreft de maximumgehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in cacaovezels, bananenchips, voedingssupplementen, gedroogde kruiden en gedroogde specerijen (hierna: „bestreden verordening”).
—

Verzoeksters hebben de Commissie in de loop van de voor haar gevoerde administratieve procedure verzocht om de geldboete te verlagen vanwege „bijzondere omstandigheden” in de zin van punt 37 van de boeterichtsnoeren. Het behandelend team van de Commissie is op dit verzoek niet ingegaan en de Commissie heeft er in het besluit geen aandacht aan besteed. Verzoeksters moeten ervan uitgaan dat de diensten van de Commissie ofwel hun verzoek in het geheel niet hebben beoordeeld, ofwel een eventuele beoordeling niet ter controle hebben meegedeeld aan het raadgevend comité of het college van commissarissen. Bijgevolg kan niet worden uitgesloten dat, hadden zij dat wel gedaan, de uiteindelijk aan verzoeksters opgelegde geldboete lager was uitgevallen. De Commissie heeft dusdoende het beginsel van behoorlijk bestuur en haar motiveringsplicht geschonden.
– 1.

Met betrekking tot de rechten die uit de privaatrechtelijke overeenkomst voortvloeien: — de contractuele verhouding herkwalificeren als een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd; — vaststellen dat verweerders hun contractuele verplichtingen niet zijn nagekomen, met name doordat zij geen opzeggingstermijn in acht hebben genomen bij de beëindiging van een overeenkomst voor onbepaalde tijd; Bijgevolg ter compensatie van de schade die verzoeker heeft geleden doordat verweerders ten eerste misbruik hebben gemaakt van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, zodat verzoeker aanhoudend in onzekerheid heeft verkeerd, en ten tweede geen opzeggingstermijn in acht hebben genomen bij de beëindiging van de overeenkomst: — verweerders veroordelen om verzoeker een opzeggingsvergoeding van 176 601,55 EUR te betalen, welk bedrag is berekend op basis van verzoekers diensttijd bij de door de Europese Unie ingestelde missies; — subsidiair, verweerders veroordelen om verzoeker een opzeggingsvergoeding van 45 985,15 EUR te betalen, welk bedrag is berekend op basis van verzoekers diensttijd bij vierde verweerder; — voor recht verklaren dat verzoekers ontslag misbruik oplevert en verweerders bijgevolg veroordelen tot betaling van een vergoeding, ex aequo et bono begroot op 50 000 EUR; — vaststellen dat verweerders de krachtens de wet bij de beëindiging van de arbeidsovereenkomst vereiste sociale documenten niet hebben opgesteld en — hen veroordelen om verzoeker een bedrag van 100 EUR te betalen per dag vertraging vanaf de instelling van het onderhavige beroep; — hun gelasten om verzoeker bovengenoemde sociale documenten te doen toekomen; — verweerders veroordelen om over bovengenoemde bedragen tegen de Belgische wettelijke rentevoet rente te betalen.
—

Ten eerste toont het besluit niet dat er sprake is van een economisch voordeel, aangezien het de uitvoering van het vonnis gelijk stelt met de onverenigbare steunmaatregel. Deze zaak beantwoordt aan de criteria van de Asteris-rechtspraak (arrest van 27 september 1988, Asteris e.a., 106/87–120/87). Voor zover sprake zou zijn van enig voordeel (quod non), dateert dit van vóór Roemeniës toetreding tot de EU en valt het derhalve buiten de werkingssfeer van de Unieregels inzake staatssteun. Ten tweede toont het besluit niet aan dat er sprake is van selectiviteit. De Bilateral Investment Treaty Romania-Sweden (de rechtsgrondslag voor het vonnis, hierna: „BIT”) stelt een systeem van algemene aansprakelijkheid in dat in gelijke mate op elke investeerder van toepassing is. Ten derde toont het besluit niet aan dat de maatregel in kwestie de Roemeense Staat kan worden aangerekend. Roemenië beschikt niet over een beoordelingsvrijheid bij het uitvoeren van het vonnis.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 78/26

Beroep ingesteld op 21 december 2015 — Gauff/BHIM — H.P. Gauff Ingenieure (Gauff)

(Zaak T-748/15)

(2016/C 078/36)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Nürnberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Molnar, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG — JBG (Frankfurt am Main, Duitsland)

Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

Houder van het betrokken merk: verzoekster

Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „Gauff” — gemeenschapsmerk nr. 6 192 521

Procedure voor het BHIM: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 8 oktober 2015 in zaak R 1350/2014-1

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— subsidiair, de zaak naar het BHIM terugverwijzen voor een verder onderzoek van de litigieuze elementen die ten onrechte niet werden onderzocht;

— het BHIM verwijzen in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten van de beroepsprocedure.

Aangevoerde middelen

— schending van de artikelen 53, 56, 57 en 76 van verordening nr. 207/2009;

— schending van verordening nr. 2868/95;

— schending van het recht om te worden gehoord;
—

in artikel 1 vaststelt dat in Duitsland voor de in Bayern uitgevoerde melkkwaliteitstests in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU aan de betrokken melkveebedrijven in Bayern staatssteun is verleend, en dat deze staatssteun sinds 1 januari 2007 onverenigbaar is met de interne markt;