ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Uitvoeringsverordening (EU) 2018/465 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte, uitvoeringsverordening (EU) 2019/459 van de Raad van 21 maart 2019 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte en uitvoeringsverordening (EU) 2020/416 van de Raad van 19 maart 2020 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte worden nietig verklaard voor zover zij betrekking hebben op Gamal Mohamed Hosni Elsayed Moubarak, Alaa Mohamed Hosni Elsayed Moubarak, Heidy Mohamed Magdy Hussein Rasekh, Khadiga Mahmoud El Gammal en Suzanne Saleh Thabet.
4.

Ambtenaren – Pensioenen – Overlevingspensioen – Toekenningsvoorwaarden – Minimumduur van het huwelijk – Verschil in behandeling van overlevende echtgenoten op grond van de datum van het huwelijk, voor of na de beëindiging van de beroepsactiviteit van de overledene – Voorwaarde die nadelig is voor personen die zijn gehuwd na de pensionering van de ambtenaar – Schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het evenredigheidsbeginsel – Rechtvaardiging – Fraudebestrijding en het behoud van het financiële evenwicht van de pensioenregeling – Geen rechtvaardiging (Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 18 en 20) (zie punten 51‑61, 65‑68, 72‑76, 80‑82, 85‑87)
2.

Gerechtelijke procedure – Aanvoeren van nieuwe middelen in de loop van het geding – Voorwaarden – Middel dat gebaseerd is op gegevens waarvan in de loop van de behandeling is gebleken – Geen – Aanvulling van een aangevoerd middel – Geen aanvulling – Niet-ontvankelijkheid (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 84, lid 1) (zie punt 66)
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer-uitgebreid) van 9 september 2020 – Confédération nationale du Crédit mutuel e.a./ECB

(Zaak T‑145/18)

„Economisch en monetair beleid – Prudentieel toezicht op kredietinstellingen – Bijdrage aan het depositogarantiestelsel of het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds door middel van onherroepelijke betalingstoezeggingen – Aan de ECB opgedragen taken – Specifieke toezichtbevoegdheden van de ECB – Artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16, lid 1, onder c), en lid 2, onder d), van verordening (EU) nr. 1024/2013 – Maatregel waarbij wordt opgelegd dat het totale bedrag van de uitstaande onherroepelijke betalingstoezeggingen in mindering wordt gebracht op het tier 1-kernkapitaal – Geen individuele toetsing”

1. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 26, lid 1, eerste alinea, a)-f), en art. 36; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f)] (zie punten 45‑50)

2. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Verplichting om een individueel prudentieel onderzoek te verrichten [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 92, lid 3; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 51, 65‑72)

3. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Middelen die het voorwerp kunnen zijn van een maatregel waarbij de verplichting wordt opgelegd om een specifiek beleid te voeren of de betreffende middelen op een specifieke wijze te behandelen – Begrip – Onherroepelijke betalingstoezeggingen (EPI) – Daaronder begrepen [Verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 59, 60)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van zowel besluit ECB/SSM/2017‑9695000CG7B84NLR5984/207 van de ECB van 19 december 2017 als besluit ECB-SSM-2019-FRCMU-4 van de ECB van 14 februari 2019

Dictum

1) Punt 8 van besluit ECB/SSM/2017‑9695000CG7B84NLR5984/207 van de Europese Centrale Bank (ECB) van 19 december 2017 en punt 5 van besluit ECB-SSM-2019-FRCMU-4 van de ECB van 14 februari 2019 worden nietig verklaard.
1)

Punt 3 van het dispositief van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 22 maart 2018 (zaak R 90/2017‑2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Agricultural and Processed Food Products Export Development Authority (APEDA) en Burraq Travel & Tours General Tourism Office SA wordt vernietigd, voor zover daarbij het verzoek tot nietigverklaring van het Uniebeeldmerk SIR BASMATI RICE is verworpen voor de producten van de klassen 30, 31 en 33 in de zin van de overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd, met uitzondering van „sago” en „rijstsurrogaten [ongekookt]” van klasse 30.
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 27)
3.

Ambtenaren – Psychisch geweld – Begrip – Gedraging die tot doel of tot gevolg heeft dat de betrokkene in diskrediet wordt gebracht of zijn werkomstandigheden worden verslechterd – Vereiste van een herhaling van de gedraging – Vereiste van een opzettelijke gedraging – Omvang – Geen vereiste van boos opzet van de geweldpleger (Ambtenarenstatuut, art. 12 bis, lid 3) (zie punten 32, 37)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 18, 58)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande in een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 39‑41)
1)

De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 13 februari 2018 (zaak R 2032/2017‑4) wordt vernietigd voor zover Ilona Biernacka-Hoba daarbij is verwezen in de kosten die Formata Bogusław Hoba heeft gemaakt voor de nietigheidsprocedure en de beroepsprocedure en het door Biernacka-Hoba aan Formata Bogusław Hoba te betalen bedrag daarbij is vastgesteld op 1000 EUR, en aldus gewijzigd dat Biernacka-Hoba niet wordt verwezen in dat bedrag aan kosten.
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 53, 54, 63)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie – Begrip – Beoordelingscriteria (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 14, 15, 19, 23, 24, 29)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerken SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA – Woordmerk MULTIPLUS [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 26, 29, 30, 45, 46)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 30)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, vervangen door verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad] (zie punt 31)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 16, 17)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 39, 40)
42

In casu is in punt 1 van het dictum van het arrest in hogere voorziening het oorspronkelijke arrest vernietigd, na toewijzing van het eerste onderdeel van het tweede middel en het derde onderdeel van het derde middel van de hogere voorziening. Met deze argumenten betoogde de Commissie in wezen dat het Gerecht voor ambtenarenzaken blijk had gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 20 van bijlage VIII bij het Statuut aldus uit te leggen dat de administratie verplicht was om rekening te houden met de cumulatieve duur van de twee huwelijken van verzoekster, en dat het Gerecht voor ambtenarenzaken een uitlegging had gehanteerd die in strijd was met de duidelijke tekst van deze bepaling. In het arrest in hogere voorziening is echter geen uitspraak gedaan over de andere onderdelen van het tweede en derde middel van de hogere voorziening, noch over het eerste middel van de hogere voorziening.
91

Bij wijze van uitzondering kan echter worden gesteld dat het recht om te worden gehoord is geschonden wanneer de instelling van de Unie zich baseert op feitelijke of juridische overwegingen waarvan de verzoeker niet op de hoogte was of op andere bewijzen dan die welke door hem zijn verstrekt (zie in die zin arresten van 13 december 1995, Windpark Groothusen/Commissie, T‑109/94, EU:T:1995:211, punt 48; 30 april 2014, Euris Consult/Parlement, T‑637/11, EU:T:2014:237, punt 119, en 15 september 2016, AEDEC/Commissie, T‑91/15, niet gepubliceerd, EU:T:2016:477, punt 24), of wanneer zij de verzoeker een bepaalde handelwijze verwijt zonder hem in de gelegenheid te stellen zijn standpunt naar behoren kenbaar te maken (zie in die zin arrest van 9 juli 1999, New Europe Consulting en Brown/Commissie, T‑231/97, EU:T:1999:146, punt 5 en punten 42‑44). Voorts moet worden opgemerkt dat in procedures betreffende de betaling van douanerechten is geoordeeld dat de rechten van de verdediging waren geschonden wanneer de verzoeker zijn standpunt over de relevantie van de feiten of de documenten die in de bestreden handeling in aanmerking waren genomen, niet kenbaar had kunnen maken (zie in die zin arresten van 21 november 1991, Technische Universität München, C‑269/90, EU:C:1991:438, punt 25; 19 februari 1998, Eyckeler & Malt/Commissie, T‑42/96, EU:T:1998:40, punten 86‑88, en 17 september 1998, Primex Produkte Import-Export e.a./Commissie, T‑50/96, EU:T:1998:223, punten 63‑71).
52

In het document van 1 juli 2015 met de antwoorden van ECHA op de opmerkingen van de belanghebbenden heeft ECHA uiteengezet welke aanpak het had gevolgd. In dit verband heeft ECHA onder meer erop gewezen dat bij de schatting van de hoeveelheden rekening was gehouden met de gegevens uit de punten 3.2 en 3.5 van de registratiedossiers, de gegevens in de chemischeveiligheidsrapporten en de informatie die was verstrekt in het kader van de procedure die heeft geleid tot de identificatie van nPB als een zeer zorgwekkende stof, te weten in die context opgestelde rapporten en tijdens de openbare raadpleging verstrekte informatie. Wanneer informatie beschikbaar was over de vormen van gebruik die onder de uitzonderingen op de autorisatieplicht vielen en over de daarmee corresponderende tonnage, werd ook deze informatie volgens ECHA in aanmerking genomen om de hoeveelheid te bepalen die relevant was voor de prioriteitstelling. In dit verband heeft ECHA gepreciseerd dat de schatting van de autorisatieplichtige hoeveelheden, hoofdzakelijk gebaseerd was op de gegevens uit de registratiedossiers en de chemischeveiligheidsrapporten. Volgens dit agentschap konden andere gegevens – met name over de tonnages per vorm van gebruik – die uit rapporten over de identificatie van zeer zorgwekkende stoffen kwamen en die waren verkregen tijdens de openbare raadpleging, in aanmerking worden genomen indien de representativiteit en de betrouwbaarheid ervan konden worden nagegaan. Tevens heeft ECHA erop gewezen dat in het kader van de prioriteitstelling in het algemeen een voorzichtige benadering werd gevolgd wanneer het niet mogelijk was om op basis van de beschikbare gegevens tot een duidelijke slotsom te komen over het gebruik van een stof als tussenproduct of over de vraag of andere vrijstellingen van toepassing waren.
103

Progressieve tariefstructuren, met inbegrip van een omvangrijke belastingvrije voet (niet uitzonderlijk in de belastingstelsels van de lidstaten), impliceren dus op zich nog niet dat sprake is van staatssteun. In punt 139 van de mededeling over het begrip staatssteun (zie punt 80 hierboven) geeft de Commissie in dat verband aan dat de progressieve structuur van een inkomstenbelasting kan worden gerechtvaardigd door de herverdelende functie die aan die belasting ten grondslag ligt. Er is geen reden om te veronderstellen dat deze beoordeling wel kan worden toegepast op inkomstenbelastingen of op belastingen die beogen bepaalde negatieve gevolgen die door de activiteit in kwestie kunnen ontstaan, te compenseren of ontmoedigen, maar niet op belastingen op de activiteiten van ondernemingen in plaats van op hun netto-inkomsten of hun winst, zoals de Commissie in de overwegingen 68 en 69 van het bestreden besluit doet. Uit de rechtspraak die in de punten 73 tot en met 77 hierboven is aangehaald, volgt namelijk niet dat een lidstaat, om de kwalificatie van selectief voordeel voor een maatregel ter aanpassing van een belasting te vermijden, enkel gebruik kan maken van aanpassingscriteria met bepaalde doelstellingen, zoals de herverdeling van rijkdom of de compensatie en ontmoediging van negatieve externe effecten. Wat daarvoor nodig is, is dat de gewenste aanpassing niet arbitrair is, anders dan het geval was in de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van 22 december 2008, British Aggregates/Commissie (C‑487/06 P, EU:C:2008:757), aangehaald in punt 94 hierboven, dat deze op niet-discriminerende wijze wordt toegepast en in overeenstemming blijft met de doelstelling van de betrokken belasting. De aanpassingsmechanismen die in de punten 96, 97 en 99 hierboven zijn genoemd, die volgens het Hof niet selectief waren, beantwoordden bijvoorbeeld niet aan een logica van belasting evenredig aan de negatieve externe effecten noch aan een herverdelende functie, maar hadden andere doelstellingen. Zoals in punt 89 hierboven is uiteengezet, is bovendien niet uitgesloten dat een progressieve tariefstructuur van een omzetbelasting wordt gerechtvaardigd door een herverdelende functie, wat de Hongaarse regering in casu terecht stelt. Een herverdelende functie kan zelfs een totale vrijstelling voor bepaalde ondernemingen rechtvaardigen, zoals naar voren komt uit de zaak die in punt 98 hierboven is aangehaald.
71

Ter rechtvaardiging van haar conclusie dat het autorisatiebesluit betrekking had op een vorm van „gebruik” van DEHP heeft de Commissie in het besluit inzake het verzoek tot interne herziening in casu ten eerste aangegeven dat de autorisatie was aangevraagd voor DEHP als stof die „aanwezig is als (grotendeels ongewenste) onzuiverheid in afval dat wordt ingezameld, gesorteerd en verwerkt en dat vervolgens in de vorm van recyclaat in de handel wordt gebracht”. Ten tweede heeft de Commissie – in lijn met deze benadering en overeenkomstig artikel 2, lid 2, van verordening nr. 1907/2006 – aangegeven dat, aangezien afvalstoffen geen stof waren, de vereisten van verordening nr. 1907/2006 in casu alleen in het geval waarin DEHP-houdende afvalstoffen niet langer als afval werden aangemerkt van toepassing waren. In dit verband gaat het om een aanvullende verduidelijking waarmee het onderscheid wordt benadrukt tussen pvc-afval, enerzijds, en pvc-recyclaat, te weten pvc-afval dat niet langer afval is en derhalve in de handel kan worden gebracht, anderzijds. Uit het besluit inzake het verzoek tot interne herziening blijkt dat de autorisatie enkel voor dit laatste scenario geldt. Ten derde vloeit uit dit besluit uitdrukkelijk voort dat wanneer recyclaat DEHP bevat, dit DEHP een precieze „technische” functie vervult, namelijk „de hoeveelheid weekmakers terugdringen die moet worden toegevoegd voor de vervaardiging van voorwerpen van zacht pvc op basis van gerecycled zacht pvc-materiaal”. Ten vierde moet worden vastgesteld dat de Commissie in alle functiebeschrijvingen van DEHP is uitgegaan van de reeds in de autorisatieaanvraag vermelde premisse dat DEHP in de regel de functie van weekmaker vervult (zie punt 3 hierboven). Samengevat is de autorisatie volgens het besluit inzake het verzoek tot interne herziening verleend voor DEHP als weekmaker in pvc-recyclaat dat in de handel wordt gebracht nadat het pvc de einde-afvalfase heeft bereikt. Met andere woorden, de Commissie heeft bepaalde functies van DEHP vastgesteld die uiterlijk op het moment van gebruik van het pvc-recyclaat dat deze stof bevat worden geactiveerd.
61

Terwijl verzoekster beweert een ononderbroken reeks van gebruikshandelingen en rechten op „het merk” alsook op een vennootschapsnaam met een bestanddeel „swemac” daterend uit verschillende periodes vóór de inschrijving van het oudere teken (1991, 1995, december 1998, 2001, 2004) te kunnen inroepen, levert ze geen enkel bewijs in die zin. Zoals de kamer van beroep heeft opgemerkt in de punten 62 en 64 van de bestreden beslissing en zoals het EUIPO en interveniënte in wezen doen opmerken, heeft verzoekster bij de instanties van het EUIPO geen enkel stuk overgelegd dat het gebruik van het litigieuze merk of van een ander teken met het bestanddeel „swemac” bewijst. De door haar voor het eerst voor het Gerecht overgelegde stukken kunnen, zoals hierboven in punt 19 is vermeld, niet in aanmerking worden genomen. Verzoekster heeft dus geenszins in concreto aangetoond dat is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de aangevoerde bepalingen van hoofdstuk 1 van de Zweedse merkenwet. Meer bepaald heeft zij geenszins bewezen dat haar beweerde oudere recht binnen de werkingssfeer van de artikelen 7 en 15 van de Zweedse merkenwet valt, te weten dat het is ingeburgerd op de markt, of bekend is bij een belangrijk deel van het betrokken publiek als een aanduiding voor de betreffende waren of diensten, en dit vóór of na de inschrijving van het oudere teken.
14

Elk uitdrukkelijk of stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van een klacht zonder meer vormt immers enkel een bevestiging van de handeling of het nalaten waarover de betrokkene zich beklaagt en vormt op zich geen voor beroep vatbaar besluit, zodat de vordering gericht tegen dat besluit dat geen zelfstandige inhoud heeft in vergelijking met het oorspronkelijke besluit, moet worden aangemerkt als gericht tegen het oorspronkelijke besluit. Het is mogelijk dat een uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van een klacht, gelet op de inhoud ervan, het door de verzoeker bestreden besluit niet bevestigt. Dit is het geval wanneer het besluit tot afwijzing van de klacht een heronderzoek van de situatie van de verzoeker op basis van nieuwe gegevens rechtens en feitelijk bevat of het oorspronkelijke besluit wijzigt of aanvult. In die gevallen vormt de afwijzing van de klacht een besluit dat is onderworpen aan de toetsing van de rechter, die het in aanmerking neemt bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het bestreden besluit of het zelfs beschouwt als een bezwarend besluit dat in de plaats komt van het oorspronkelijke besluit (zie arresten van 24 april 2017, HF/Parlement, T‑584/16, EU:T:2017:282, punt 71 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 15 september 2017, Skareby/EDEO, T‑585/16, EU:T:2017:613, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
20

Vooraf dient te worden opgemerkt dat verzoeker concludeert tot nietigverklaring van het bestreden besluit en van het besluit tot afwijzing van de klacht. In dat verband dient in herinnering te worden gebracht dat de vordering tot nietigverklaring die formeel is gericht tegen het besluit tot afwijzing van een klacht, wanneer dat besluit geen zelfstandige inhoud heeft, tot gevolg heeft dat bij het Gerecht beroep wordt ingesteld tegen de handeling waartegen de klacht is ingediend (arrest van 17 januari 1989, Vainker/Parlement, 293/87, EU:C:1989:8, punt 8). Daar het besluit tot afwijzing van de klacht in casu geen zelfstandige inhoud heeft, moet ervan worden uitgegaan dat het beroep alleen is gericht tegen het bestreden besluit. Dit kan met name het geval zijn wanneer het besluit tot afwijzing van de klacht niet afkomstig is van dezelfde instelling als het besluit waartegen de klacht is gericht, voor zover dit louter een bevestiging van laatstgenoemd besluit vormt, zodat de nietigverklaring ervan voor de rechtspositie van de betrokkene geen ander gevolg zou hebben dan hetgeen voortvloeit uit de nietigverklaring van het besluit waartegen de klacht was gericht (zie in die zin arrest van 21 september 2011, Adjemian e.a./Commissie, T‑325/09 P, EU:T:2011:506, punt 33).