ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 20 juli 2022 — QP/Commissie

(Zaak T-460/22)

(2022/C 368/44)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: QP (vertegenwoordigers: S. Gemas Donário en S. Soares, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— Nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunregeling SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III.

— Verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

Eerste middel: onjuiste beoordeling van de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de Zona Franca da Madeira (hierna: “ZFM”), met name wat betreft de oorsprong van de winsten en de creatie en het behoud van banen in de regio.

Tweede middel: ongerechtvaardigde vertraging van de Commissie bij de wijziging van de opeenvolgende versies van de ZFM-regeling met betrekking tot het criterium voor de berekening van het aantal gecreëerde/behouden banen.

Derde middel: schending van de motiveringsplicht, aangezien in het vastgestelde besluit niet voldoende wordt uiteengezet wat moet worden verstaan onder banen in de ZFM en activiteit die daadwerkelijk en concreet op Madeira wordt uitgeoefend.

Vierde middel: schending van het recht op een eerlijk proces en van het beginsel van gelijke wapens, gelet op de vertraging waarmee de Commissie de onderdelen van de rechtsregeling inzake de ZFM heeft gecorrigeerd en de korte termijn die aan de verzoekende partij is verleend om haar rechten van verdediging uit te oefenen.

Vijfde middel: schending van het gewettigd vertrouwen doordat de Commissie nalatig is geweest door laat op te treden en gelet op de inhoud van het bestreden besluit.

Zesde middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel, aangezien de Commissie laat heeft gehandeld en de voor een bepaalde programmeringsperiode geldende staatssteunregeling is gewijzigd.
—

De Europese Unie (vertegenwoordigd door de Commissie) overeenkomstig de artikelen 268 en 340 VWEU, te veroordelen tot betaling van: — een financiële vergoeding gelijk aan de vertragingsrente over het bedrag van 10 080 000 EUR tegen het op 1 maart 2017 geldende herfinancieringsrentetarief van de ECB (te weten 0,0 procentpunt), vermeerderd met 3,5 procentpunt per jaar, voor de periode vanaf 21 juni 2017 tot 14 juli 2022, wat neerkomt op een bedrag van 1 758 488,24 EUR, althans tegen een rentetarief of ter hoogte van een bedrag dat het Gerecht passend acht; en — samengestelde interest over het bedrag van de in de vorige alinea bedoelde vertragingsrente voor de periode vanaf 15 juli 2022 (althans vanaf een datum die het Gerecht passend acht) tot de datum van daadwerkelijke betaling door de Europese Commissie van het in de vorige alinea gevorderde bedrag, tegen het herfinancieringsrentetarief van de ECB, vermeerderd met 3,5 procentpunt per jaar, althans tegen een rentetarief of ter hoogte van een bedrag dat het Gerecht passend acht;
1.

In de eerste plaats beroept het ERCEA zich op volstrekt ongegronde en niet-onderbouwde beweringen om te betwisten dat de voor internationale onderzoekers gedeclareerde kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen. Bijgevolg is de vordering van het ERCEA van 184 224,21 EUR ter zake van personeels- en reiskosten, indirecte kosten en de oplegging van een forfaitaire vergoeding ongegrond. Bovendien blijkt de subsidiabiliteit van de kosten ook uit het door Aristoteles Panepistimio Thessalonikis overgelegde bewijsmateriaal.
C 318/43

Beroep ingesteld op 1 juli 2022 — QF / Raad

(Zaak T-386/22)

(2022/C 318/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: QF (vertegenwoordigers: T. Marembert en A. Bass, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2022/582 (1) van de Raad van 8 april 2022 tot wijziging van besluit 2014/145/GBVB betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen, nietig verklaren voor zover het de verzoekende partij betreft;

— uitvoeringsverordening (EU) 2022/581 (2) van de Raad van 8 april 2022 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen nietig verklaren voor zover zij de verzoekende partij betreft;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een enkel middel aan, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout. Zij betoogt dat geen van de bewijzen van de Raad voldoet aan de eisen van de Europese rechtspraak betreffende niveau en kwaliteit van het bewijs en voorts dat geen van de onderbouwende beweringen van de Raad is aangetoond. Tot slot legt de verzoekende partij ter ondersteuning van haar middel vermogensinformatie over waaruit blijkt dat de motivering van de Raad onjuist is.

(1) Besluit (GBVB) 2022/582 van de Raad van 8 april 2022 tot wijziging van besluit 2014/145/GBVB betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 110, blz. 55).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2022/581 van de Raad van 8 april 2022 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 269/2014 betreffende beperkende maatregelen met betrekking tot acties die de territoriale integriteit, soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne ondermijnen of bedreigen (PB 2022, L 110, blz. 3).
1.

De Commissie heeft een fout begaan door te overwegen dat de in de overeenkomst van oktober 2017 vastgestelde subsidie van ongeveer 5,67 miljard SEK aan Post Danmark bestaat uit verschillende afzonderlijke maatregelen, te weten (i) één maatregel met betrekking tot de subsidie van Denemarken aan Post Danmark van 1,683 miljard SEK ter dekking van haar afvloeiingskosten; (ii) één maatregel met betrekking tot de subsidie van Denemarken aan PostNord AB van 267 miljoen SEK (om over te dragen aan Post Danmark); (iii) één maatregel met betrekking tot de subsidie van Zweden aan PostNord AB van 400 miljoen SEK (om over te dragen aan Post Danmark), en (iv) één maatregel met betrekking tot de kapitaalinjectie van PostNord Group in Post Danmark van 2,339 miljard DKK (3,3 miljard SEK).
C 311/25

Beroep ingesteld op 7 juli 2022 — BNP Paribas / GAR

(Zaak T-420/22)

(2022/C 311/29)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: BNP Paribas (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— besluit nr. SRB/ES/2022/18 van 11 april 2022 betreffende de berekening van de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen voor 2022 overeenkomstig artikel 263 VWEU nietig verklaren voor zover dit besluit van toepassing is op verzoekster;

— de volgende bepalingen van de GAM-verordening (1), de uitvoeringsverordening (2) en de gedelegeerde verordening (3) overeenkomstig artikel 277 VWEU niet-toepasselijk verklaren: — artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 1, en lid 2, onder a) en b), van de GAM-verordening; — artikel 4, lid 2, en de artikelen 5, 6, 7 en 20 van de gedelegeerde verordening alsook bijlage I bij deze verordening; — artikel 4 van de uitvoeringsverordening;

— verweerder verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster acht middelen aan die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-391/22, Société générale e.a./GAR.

(1) Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 255, blz. 1).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 van de Raad van 19 december 2014 tot vaststelling van eenvormige voorwaarden voor de toepassing van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad wat vooraf te betalen bijdragen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds betreft PB 2015, L 15, blz. 1).

(3) Gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).
—

het door tegenpartij tijdens de beroepsprocedure overgelegde bewijs van het gebruik had niet mogen worden toegelaten, en bijgevolg had in de bestreden beslissing alleen rekening mogen zijn gehouden met het tijdens de oppositieprocedure overgelegde bewijs van het gebruik;
2.

De Commissie heeft niet de gevolgen erkend van het advies van het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik van 11 november 2021 voor de vraag of de toestemming voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Fumaderm, het proces voor het verkrijgen van een algemene vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Tecfidera kon inleiden overeenkomstig artikel 6, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2001/83/EG.
—

Krachtens artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen. Sara Makhlouf vordert dat de Raad wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van haar, ten aanzien waarvan zij zich het recht voorbehoudt om deze in de loop van de procedure aan te tonen.
1.

Eerste middel: niet-nakoming van de in artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde motiveringsplicht. Verzoekster voert in dit verband aan dat in casu de bestreden handelingen niet duidelijk en ondubbelzinnig de redenering van de instelling die deze heeft vastgesteld tot uitdrukking doen komen, zodat zijzelf de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel niet kan kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht niet kan uitoefenen.
C 198/56

Beroep ingesteld op 16 maart 2022 — Ryanair / Commissie

(Zaak T-146/22)

(2022/C 198/81)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Ryanair DAC (Swords, Ierland) (vertegenwoordigers: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo en S. Rating, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (EU) van de Europese Commissie van 16 juli 2021 betreffende steunmaatregel SA.57116–COVID-19: Staatsgarantie en staatslening voor KLM, en

— verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

Eerste middel: de Commissie heeft de begunstigde niet op afdoende wijze gedefinieerd door (i) te oordelen dat KLM de enige begunstigde van de door Nederland verleende steun was en (ii) er niet voor te zorgen dat de eerder aan het concern Air France-KLM toegekende steun niet ten goede kon komen aan KLM of deels naar KLM kon vloeien.

Tweede middel: het besluit schendt specifieke VWEU-bepalingen en is in strijd met de algemene Unierechtelijke beginselen die ten grondslag hebben gelegen aan de liberalisering van het luchtvervoer in de EU sinds het einde van de jaren 1980 (namelijk het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging).

Derde middel: de Europese Commissie heeft haar bevoegdheid misbruikt en artikel 107, lid 3, onder b), VWEU en haar tijdelijke kaderregeling verkeerd toegepast door (i) voorbij te gaan aan een ernstige verstoring van de Nederlandse economie en (ii) de positieve effecten van de steun niet af te wegen tegen de negatieve effecten ervan op de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt en op de handhaving van onvervalste mededinging (dat wil zeggen de “afwegingstoets”).

Vierde middel: de Commissie heeft geen formele onderzoeksprocedure ingeleid ondanks het bestaan van “ernstige moeilijkheden” en heeft verzoeksters procedurele rechten geschonden.

Vijfde middel: de Commissie is haar motiveringsplicht uit hoofde van artikel 296, tweede alinea, VWEU niet nagekomen.
1.

Eerste middel: onrechtmatigheid van de wijziging van het reglement van orde van 2020 en van de vaststelling ervan op de ochtend van 10 november 2020, omdat ten eerste deze wijziging in strijd is met de ratio legis van artikel 21 van het reglement van orde en met de daarin beschermde democratische beginselen, ten tweede artikel 22 niet is geëerbiedigd bij de vaststelling en uitvoering ervan, en ten slotte de vastgestelde teksten juridisch onduidelijk zijn.
4.

Vierde middel betreffende het afwikkelingsbesluit: het afwikkelingsbesluit is vastgesteld zonder dat verzoeksters recht om te worden gehoord is geëerbiedigd en de GAR is in zijn motiveringsplicht tekortgeschoten doordat hij zijn keuze van een afwikkelingsstrategie voor verzoekster niet heeft gemotiveerd.
C 148/44

Beroep ingesteld op 21 februari 2022 — Mutondo / Raad

(Zaak T-94/22)

(2022/C 148/58)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Kalev Mutondo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 (1) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 10 van de bijlage bij dat besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 (2) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 10 van bijlage I bij die verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden twee middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-90/22, Kande Mupompa/Raad.

(1) Besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 75).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 tot uitvoering van artikel 9 van verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 3).
C 148/42

Beroep ingesteld op 21 februari 2022 — Ruhorimbere / Raad

(Zaak T-91/22)

(2022/C 148/55)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Democratische Republiek Congo (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 (1) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 8 van de bijlage bij dat besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 (2) nietig verklaren, voor zover verzoekers naam daarbij is gehandhaafd onder nr. 8 van bijlage I bij die verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden twee middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-90/22, Kande Mupompa/Raad.

(1) Besluit (GBVB) 2021/2181 van de Raad van 9 december 2021 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 75).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2021/2177 van de Raad van 9 december 2021 tot uitvoering van artikel 9 van verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2021, L 443, blz. 3).
C 138/30

Beroep ingesteld op 8 februari 2022 — Siemens / Parlement

(Zaak T-74/22)

(2022/C 138/35)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Siemens SAS (Saint-Denis, Frankrijk) (vertegenwoordiger: E. Berkani, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

primair,

— de twee besluiten van 8 december 2021 tot afwijzing van de offertes van het tijdelijke ondernemingsverband waarvan Siemens SAS deel uitmaakte, met betrekking tot perceel nr. 1 en perceel nr. 2, nietig te verklaren;

— de twee besluiten tot toewijzing van perceel nr. 1 aan de vennootschap Santerne Alsace en perceel nr. 2 aan de vennootschap Detection Electronique Française (DEF) nietig te verklaren; subsidiair,

— het Europees Parlement te veroordelen tot betaling van een bedrag van 1 967 994 EUR aan Siemens SAS ter vergoeding van de schade als gevolg van het verlies van de kans om de loten 1 en 2 van de litigieuze opdracht in de wacht te slepen; in ieder geval,

— het Europees Parlement te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep tegen twee besluiten van het Europees Parlement van 8 december 2021 tot afwijzing van de offertes die zij had ingediend voor de percelen 1 en 2 in het kader van aanbestedingsprocedure nr. 06A70/2021/M004 betreffende de vernieuwing van het brandbeveiligingssysteem in de gebouwen van het Europees Parlement te Straatsburg, voert verzoekster twee middelen aan.

1. Eerste middel: onrechtmatigheid van de uitsluiting van Siemens SAS van de percelen 1 en 2. Verzoekster beroept zich op een kennelijke beoordelingsfout bij de beoordeling van de offertes door het Europees Parlement en op schending van het transparantiebeginsel doordat het Parlement aan Siemens SAS een gebrekkig simulatie-instrument heeft verstrekt dat een beslissende rol heeft gespeeld bij de voorbereiding van de offertes.
6.

Zesde middel, ontleend aan schending van artikel 10, onder c), van bijlage IX bij het Ambtenarenstatuut, voor zover (i) bij het begaan van de fout geen sprake was van opzet maar veeleer van nalatigheid; (ii) het bestreden besluit niet is gemotiveerd; (iii) in het bestreden besluit geen rekening wordt gehouden met het vermoeden van onschuld, en (iv) het bestreden besluit op een kennelijk onjuiste beoordeling berust en in strijd is met artikel 85 van het Ambtenarenstatuut, aangezien er geen sprake was van opzet om de administratie te misleiden.
—

nietigverklaring van de bestreden besluiten tot schuldvergelijking die zijn vervat in de brieven van de Commissie van 10 september 2021, 16 september 2021 en 30 september 2021, waarbij de Commissie is overgegaan tot terugvordering van nagenoeg het gehele bedrag dat in het kader van een door de Europese Unie gefinancierd project is betaald en dat als terugvorderbaar wordt beschouwd wegens onregelmatigheden die zich in de boekhouding zouden hebben voorgedaan; en
—

uitvoeringsverordening (EU) 2021/1474 (1) van de Commissie van 14 september 2021 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) 2015/2384 en uitvoeringsverordening (EU) 2017/271 is ingesteld op bepaald bladaluminium van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van bepaald bladaluminium verzonden vanuit Thailand, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Thailand, gepubliceerd in Publicatieblad L 325 van 15 september 2021, nietig verklaren voor zover zij betrekking heeft op Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd., Dingheng New Materials Co., Ltd., en Thai Ding Li New Materials Co. Ltd; en
1.

Het bestreden besluit valt buiten de bevoegdheid van de Commissie omdat artikel 7 van de EU-concentratieverordening niet van toepassing was. In het bijzonder — hing de bevoegdheid van de Commissie om op grond van artikel 8, lid 5, van de EU-concentratieverordening het bestreden besluit vast te stellen ervan af dat de concentratie in strijd met artikel 7 tot stand is gebracht. — is Illumina, indien haar beroep in zaak T-227/21 tegen de verwijzingsbeschikking wordt toegewezen en de verwijzingsbeschikkingen nietig worden verklaard, nooit onderhevig geweest aan de verplichting in artikel 7 van de EU-concentratieverordening om de totstandbrenging van de concentratie op te schorten, en was de Commissie derhalve niet bevoegd om het bestreden besluit vast te stellen, noch enig onderdeel daarvan.
2.

Schending van het beginsel dat de leden van het Parlement vrij en onafhankelijk zijn en schending van de immuniteiten die hun bij de Verdragen zijn toegekend. Verzoekers menen dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 2 van het Statuut van de leden van het Parlement (waarin het beginsel is verankerd dat de leden van het Parlement vrij en onafhankelijk zijn) en met artikel 7 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie (waarin onder meer is vastgesteld dat de bewegingsvrijheid van de leden van het Parlement die zich naar de plaats van bijeenkomst van het Parlement begeven of daarvan terugkeren op geen enkele wijze wordt beperkt door voorschriften van bestuursrechtelijke of andere aard). Het bestreden besluit heeft namelijk tot gevolg dat verzoekers iedere keer dat zij zich naar het Parlement willen begeven een geldig digitaal EU-covid-certificaat moeten tonen. Indien verzoekers niet een dergelijk certificaat kunnen of willen tonen, wordt hun de toegang tot de gebouwen van het Parlement ontzegd.
—

In dat verband voert verzoekster aan dat de Commissie artikel 107, lid 3, onder b), VWEU in het bestreden besluit onjuist heeft toegepast, ook onder verwijzing naar de richtsnoeren van 2004, waar zij tot de slotsom is gekomen dat de steun voor de redding van Siremar onrechtmatig met een jaar is verlengd en onverenigbaar is met de EU-regels voor staatssteun.
—

De uiteenzetting van de redenen waarom verzoeker is geplaatst op de lijsten in de bijlage bij de bestreden handelingen, voldoet niet aan de vereisten van artikel 296, tweede alinea, VWEU. Die uiteenzetting is vaag en niet gedetailleerd. De verwijzing naar redenen als “toegang tot de familie Lukashenka” en “[het verkrijgen van] lucratieve contracten voor zijn ondernemingen” alsook de motivering dat verzoeker ondersteund werd door Viktar Lukashenka, zijn te algemeen en te abstract. De bewering dat de Bremino-Grupp OOO, waarin verzoeker daadwerkelijk een deelneming heeft, op onrechtmatige wijze staatssteun voor de ontwikkeling van de speciale economische zone “Bremino-Orsha” of “verschillende financiële [en belastingvoordelen]” heeft ontvangen, is onvoldoende precies om te begrijpen in welk opzicht de behandeling van die economische zone verschilt van die van de andere vrije economische zones in Belarus.
1.

Schending van een wezenlijk procedureel vereiste, bevoegdheidsoverschrijding, schending van de Verdragen of enige rechtsregel inzake de uitvoering daarvan, dan wel misbruik van bevoegdheden, in het bijzonder onjuiste juridische beoordeling van feiten en bevindingen (schending van het recht op behoorlijk bestuur, bevoegdheidsoverschrijding, schending van het evenredigheidbeginsel, rechtszekerheidsbeginsel, de rechtsstaat (rule of law), vertrouwensbeginsel en onjuiste juridische beoordeling van feiten en bevindingen tijdens de selectie en toekenning van subsidies in het kader van de Connecting Europe Facility 2018-1 CEF Telecom, oproep tot het indienen van voorstellen CEF-TC- 2018-1, in het bijzonder actie nr. 2018-SK-IA-0019 — Slovak Safer Internet Centre V, ingediend door eSlovensko Bratislava).
2.

Tweede middel: in de procedure die heeft geleid tot het besluit tot intrekking van de vergunning was er geen sprake van deugdelijke vertegenwoordiging van Trasta Komercbanka AS.