ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vaststellen dat de Portugese Republiek, door de in de strategische geluidsbelastingkaarten vervatte gegevens voor vijf belangrijke wegen alsook de samenvattingen van de actieplannen voor de agglomeraties Porto en Amadora, alsmede voor 236 belangrijke wegen en 55 belangrijke spoorwegen niet aan de Commissie te hebben toegezonden, de krachtens artikel 10, lid 2, in samenhang met bijlage VI van richtlijn 2002/49 op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
3)

Indien de eerste prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord en de tweede prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord: a. Moet het gerecht dat bevoegd is om uitspraak te doen over de erfopvolging bij versterf, worden aangezocht in de in zijn rechtsgebied toepasselijke taal om te kunnen spreken van een rechtsgeldige verklaring van verwerping, in het bijzonder om de in zijn rechtsgebied gestelde termijnen voor het afleggen van deze verklaring in acht te nemen? b. Moeten de van een vertaling vergezelde originele akten in verband met de verwerping, die zijn opgesteld door het gerecht van de gewone verblijfplaats van degene die de verklaring van verwerping heeft afgelegd, worden overgelegd aan het gerecht dat bevoegd is om uitspraak te doen over de erfopvolging bij versterf, om te kunnen spreken van een rechtsgeldige verklaring van verwerping, in het bijzonder om de in het rechtsgebied van het laatstgenoemde gerecht gestelde termijnen voor het afleggen van deze verklaring in acht te nemen?
2)

Hoe moet artikel 198, lid 4, van wet 9/2017 — dat voorziet in een betalingstermijn van 60 dagen in alle omstandigheden en voor alle contracten, waarvan de eerste 30 dagen dienen voor de goedkeuring en de resterende 30 dagen voor de betaling — worden uitgelegd, erop gelet dat [overweging] 23 van de richtlijn luidt: ‚Lange betalingstermijnen en betalingsachterstanden van overheidsinstanties voor geleverde goederen en diensten leiden tot ongerechtvaardigde kosten voor ondernemingen. Om deze reden is het wenselijk om voor commerciële transacties voor de levering van goederen of diensten door ondernemingen aan overheidsinstanties specifieke regels in te voeren, die met name moeten voorzien in betalingstermijnen welke doorgaans niet meer dan 30 kalenderdagen bedragen — tenzij […] uitdrukkelijk anders is overeengekomen, en mits een en ander objectief gerechtvaardigd is in het licht van de bijzondere aard of kenmerken van het contract — en in ieder geval niet meer dan 60 kalenderdagen’?
5)

Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en het algemene beginsel van het recht op toegang tot een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld aldus worden uitgelegd dat een rechter in laatste aanleg van een lidstaat een verzoek tot overdracht van het dossier afwijst wanneer dit verzoek is ingediend door een persoon die tot rechter is benoemd op grond van nationale bepalingen en in omstandigheden die leiden tot de instelling van een rechterlijke instantie die niet voldoet aan de vereisten van autonomie en onafhankelijkheid en geen bij wet ingesteld gerecht is, zonder de procedure die aan de orde is in zaak C-508/19 of in het arrest van 19 november 2019, A.K. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyszy) (C-585/18, C-624/18 en C-625/18), vooraf geheel te moeten uitputten?
2)

a) Moet het Unierecht, met name in het licht van — de artikelen 3, 13 en 14 van de handhavingsrichtlijn; — artikel 8 van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ (“auteursrechtrichtlijn”) (2); en — artikel 7 van richtlijn 2009/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s (“computerprogrammarichtlijn”) (3) aldus worden uitgelegd dat een houder van intellectuele-eigendomsrechten in de zin van artikel 2 van de handhavingsrichtlijn in beginsel recht heeft op volledige vergoeding van de in vraag 1.a) genoemde advocatenkosten, dan wel op vergoeding van een redelijk en substantieel deel daarvan, ook wanneer — de gestelde inbreuk is gepleegd door een natuurlijke persoon voor doeleinden die buiten zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit vallen, en — een nationale regeling in een dergelijk geval bepaalt dat deze advocatenkosten doorgaans slechts vergoedbaar zijn op grond van een verlaagde waarde van de vordering? b) Indien vraag 2. a) bevestigend wordt beantwoord: moeten de in vraag 2. a) aangehaalde bepalingen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat een uitzondering op het in vraag 2. a) genoemde beginsel, volgens hetwelk de houder van intellectuele-eigendomsrechten recht heeft op volledige vergoeding van de in vraag 1.a) genoemde advocatenkosten, dan wel op vergoeding van een redelijk en substantieel deel daarvan, met inachtneming van andere factoren (zoals bijvoorbeeld de recente aard van het werk, de duur van de publicatie en het feit dat de inbreuk is gepleegd door een natuurlijke persoon voor doeleinden die buiten zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit vallen), kan worden toegepast, zelfs wanneer de inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten in de zin van artikel 2 van de handhavingsrichtlijn bestaat in filesharing, dat wil zeggen de beschikbaarstelling van het werk aan het publiek door het te plaatsen op een vrij toegankelijk online uitwisselingsplatform zonder digital rights management waar alle leden het gratis kunnen downloaden?
1)

Moet artikel 273 van de btw-richtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat een sanctiestelsel dat niet toelaat dat aan belastingplichtigen die als risicovolle belastingplichtige zijn aangemerkt, in geval van minder ernstige inbreuken in verband met het Elektronisch systeem voor de controle van goederenvervoer over de weg (EKAER) een geldboete wordt opgelegd die lager is dan 30 % van 40 % van de waarde van de vervoerde goederen, of dat er geen geldboete wordt opgelegd, de grenzen overschrijdt van de aan de lidstaten krachtens deze bepaling verleende bevoegdheid?
C 35/21

Hogere voorziening ingesteld op 21 augustus 2020 door Dermavita Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 25 juni 2020 in zaak T-104/19, Dermavita / EUIPO — Allergan Holdings France (JUVÉDERM)

(Zaak C-400/20 P)

(2021/C 35/32)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Dermavita Co. Ltd (vertegenwoordiger: D. Todorov, адвокат)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Allergan Holdings France

Bij beschikking van 3 december 2020 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) beslist dat de hogere voorziening niet kan worden toegelaten en dat rekwirante haar eigen kosten zal dragen.
1)

Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof en met name in de zaak Dunai, C-118/17, aldus worden uitgelegd dat een consument als gevolg van de interventie van de wetgever in de betrekkingen tussen die consument (die kredietnemer is) en een bank niet het recht kan worden ontzegd om de bedingen van de oorspronkelijke overeenkomst of van de op basis van de wet gesloten aanvullende overeenkomst daarbij voor de rechter aan te vechten, om aldus uitvoering te geven aan het recht op terugbetaling van alle voordelen die door de bank ten onrechte en ten nadele van de consument zijn verworven als gevolg van de toepassing van oneerlijke contractuele bedingen, indien de consument op basis van de interventie van de wetgever vrijwillig heeft ingestemd met een wijziging van de oorspronkelijke contractuele relatie op basis van de aan de banken opgelegde wettelijke verplichting om aan de consument een dergelijke mogelijkheid te bieden, en dit niet rechtstreeks krachtens een interventiewet is geschied, zoals het geval was in de zaak Dunai?
1.

Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VWEU neergelegde evenredigheidsbeginsel Roemenië is van mening dat het gebruik van het criterium inzake de soorten vervoersactiviteiten met het oog op de vaststelling van de gevallen waarin de detacheringsregeling van toepassing is in de wegvervoerssector, niet is gebaseerd op een door de Commissie uitgevoerde impactanalyse en niet wordt ondersteund door een rapport/studie of wetenschappelijke gegevens. De medewetgevers waren in het onderhavige geval verplicht om een impactanalyse uit te voeren, aangezien zij het voorstel van de Commissie wezenlijk hebben gewijzigd zonder te beschikken over voldoende elementen op basis waarvan zij konden bepalen dat de nieuwe maatregelen evenredig zijn. Voorts leidt het criterium inzake de soorten vervoersactiviteiten tot onzekerheid met betrekking tot de vaststelling van de gastlidstaat en de toepasselijke wetgeving. Derhalve tast het gebruik van dat criterium de rechtszekerheid aan, hetgeen onder meer ook in strijd is met de doelstellingen van richtlijn (EU) 2020/1057. Bovendien kan de toepassing van de detacheringsregeling in de wegvervoerssector, waarbij het criterium van de vervoersactiviteit als referentie wordt genomen, de flexibiliteit en de snelheid die kenmerkend zijn voor deze sector, negatief beïnvloeden.
2.

Schending van het evenredigheidsbeginsel, dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) alsook in artikel 1 van het aan het VEU en VWEU gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.
2.

Is het in alle gevallen uitgesloten dat steun een stimulerend effect heeft wanneer de investering waarvoor de steun is aangevraagd, is gedaan wegens de wijziging van de voorwaarden van een milieuvergunning, ook wanneer de aanvrager — zoals in het onderhavige geval — wegens de strengere vergunningsvoorwaarden zijn activiteiten waarschijnlijk had gestaakt mocht hij de staatssteun niet hebben ontvangen?
1)

Zijn nationale regels die een gerecht ertoe verplichten om voor het in het kader van een vergunningverleningsprocedure vereiste deskundigenbewijs een deskundigenadvies in te winnen van een autonome beroepsorganisatie waarvan de besluitvormingsorganen feitelijk worden gedomineerd door een beroepsgroep met een meerderheidspositie waarvan de belangen over het algemeen in strijd zijn met die van de vergunningaanvrager, of — voor het geval dat een dergelijke regel in strijd zou zijn met het Unierecht — van een deskundige van een overheidsinstantie, verenigbaar met de door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vereiste schijn van onpartijdigheid van dat gerecht?
—

SatCen objectief gezien niet in staat is de onrechtmatigheden ongedaan te maken door het administratieve onderzoek te heropenen, mede gezien de onrechtmatige invloed die is uitgeoefend op de getuigen in het eerste administratieve onderzoek en de ernstige inbreuk op de eer en de beroepsreputatie van KF, zoals is vastgesteld in het uit te voeren arrest;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 22 september 2020 — Real Vida Seguros SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-449/20)

(2020/C 433/30)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster tot cassatie: Real Vida Seguros SA

Verweerster in cassatie: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Is er sprake van schending van het in de artikelen 63 e.v. VWEU neergelegde beginsel van het vrije verkeer van kapitaal wanneer overeenkomstig de artikelen 31 en 2 van het Estatuto dos Benefícios Fiscais [regeling inzake belastingvoordelen] voor de toepassing van de Imposto sobre o rendimento das pessoas coletivas [vennootschapsbelasting] (IRC) die ten aanzien van verzoekster tot cassatie is geheven over de belastingjaren 1999 en 2000, 50 % van de dividenden die op nationale (Portugese) beurzen zijn verkregen, kan worden afgetrokken, terwijl dividenden die op beurzen van andere landen van de Unie zijn verkregen, van die aftrek zijn uitgesloten?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht München (Duitsland) op 1 oktober 2020 — Vodafone Kabel Deutschland/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband

(Zaak C-484/20)

(2020/C 433/41)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht München

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vodafone Kabel Deutschland GmbH

Verwerende partij: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Prejudiciële vraag

Dient artikel 62, lid 4, van richtlijn 2015/2366 (1) aldus te worden uitgelegd dat deze bepaling zich verzet tegen een nationale regeling of praktijk die bij wijze van overgangsregeling met betrekking tot duurovereenkomsten met consumenten het verbod van toeslagen voor het gebruik van betaalinstrumenten en betaaldiensten op grond van de overeenkomstige nationale omzettingsbepaling slechts toepast indien de onderliggende verbintenis op of na 13 januari 2018 is aangegaan en niet wanneer de onderliggende verbintenis vóór 13 januari 2018 is aangegaan, maar de verwerking van (verdere) betalingstransacties pas op of na 13 januari 2018 plaatsvindt?

(1) Richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, houdende wijziging van de richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 en houdende intrekking van richtlijn 2007/64/EG (PB 2015, L 337, blz. 35).
2)

Moet artikel 299 VWEU, waarin is bepaald dat de formule van tenuitvoerlegging wordt aangebracht zonder andere controle dan de verificatie van de authenticiteit van de titel, aldus worden uitgelegd dat de nationale rechterlijke instantie die beslist over de aanbrenging van de formule van tenuitvoerlegging en die daarbij de nationale bepalingen inzake de civielrechtelijke procedure toepast, niet bevoegd is om na te gaan of de schuldvordering waarop de executoriale titel betrekking heeft, verjaard is?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Duitsland) op 7 september 2020 — TR

(Zaak C-416/20)

(2020/C 390/32)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Vervolgde persoon: TR

Andere partij: Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

Prejudiciële vraag

Moeten bij beslissingen tot overlevering met het oog op strafvervolging van een bij verstek veroordeelde persoon door een lidstaat van de Europese Unie aan een andere lidstaat de bepalingen van richtlijn 2016/343 (1), in het bijzonder de artikelen 8 en 9 daarvan, aldus worden uitgelegd dat de toelaatbaarheid van de overlevering — met name in een zogenoemde vluchtsituatie — afhangt van de nakoming door de verzoekende staat van de in de richtlijn gestelde voorwaarden?

(1) Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB 2016, L 65, blz. 1).
2)

Kan het recht van de Unie, in het bijzonder artikel 4, lid 3, VEU junctis artikel 325, leden 1 en 2, VWEU en artikel 1, lid 1, onder a), van de overeenkomst, opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die uitsluit dat een verdachte wordt bestraft voor een strafbaar feit dat is gepleegd in de periode volgend op de uitvoeringsperiode, te weten de duurzaamheidsperiode, in verband met diens bij de financieringsovereenkomst aangegane verplichtingen, en dat het zich verzet tegen de uitlegging van een nationale rechtsregel in die zin dat het begrip fraude waardoor de financiële belangen van de [Unie] worden geschaad niet van toepassing is op strafbare feiten van de begunstigde van financiering, gepleegd in de duurzaamheidsperiode van het project, in verband met de bij de financieringsovereenkomst aangegane verplichtingen, ongeacht of de uitgaven waartoe de begunstigde zich heeft verplicht ten behoeve van de duurzaamheid van het project, uit eigen middelen van de begunstigde of uit [Uniemiddelen] worden bekostigd?
1)

Vormt een regeling als aan de orde in het hoofdgeding een beperking van de in artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde vrijheid van vestiging, of, subsidiair, van de vrije verrichting van diensten waarin artikel 56 [van voornoemd Verdrag] voorziet, alsook van de in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende vrijheid van ondernemerschap?
Hogere voorziening ingesteld op 19 juni 2020 door Sebastian Veit tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 2 april 2020 in zaak T-474/18, Sebastian Veit / Europese Centrale Bank

(Zaak C-272/20 P)

(2020/C 371/03)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Sebastian Veit (vertegenwoordiger: K. Kujath, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Centrale Bank

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 2 april 2020 in zaak T-474/18;

— nietigverklaring van het besluit van de Europese Centrale Bank van 3 januari 2018 over de indeling van rekwirant vanaf 1 januari 2018 in de vorm van het besluit van de Europese Centrale Bank van 25 mei 2018;

— verwijzing van de Europese Centrale Bank in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het bestreden arrest is in strijd met het Unierecht. Het Gerecht heeft het algemene beginsel van gelijke behandeling in de zin van de artikelen 20, 51, lid 1, en 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie niet op de juiste wijze uitgelegd.

De beslissing van het Gerecht dat het verschil in behandeling van interne en externe kandidaten bij de indeling in een bezoldigingsgroep door de Europese Centrale Bank op grond van verschillende regelingen gerechtvaardigd en evenredig is, is onjuist.

De rechtspraak die het Gerecht in casu heeft toegepast voor de uitlegging van de bepalingen van het Statuut over de vaststelling van de salaristrap van een ambtenaar in actieve dienst, sluit niet aan bij de feiten die aan de onderhavige zaak ten grondslag liggen.
2)

Indien de vragen onder 1 aldus worden beantwoord dat een afwijzing van de gezinshereniging niet is toegestaan: Welke eisen moeten worden gesteld aan het gezinsleven in de zin van artikel 16, lid 1, onder b), van richtlijn 2003/86/ werkelijke EG in het geval van een hereniging van de ouders met een vluchteling die meerderjarig is geworden vóór de beslissing op het verzoek om toegang en verblijf met het oog op gezinshereniging? Inzonderheid: a) Volstaat daartoe een bloedverwantschap in rechtstreekse opgaande lijn [artikel 10, lid 3, onder a), van richtlijn 2003/86/EG], of is ook een werkelijk gezinsleven vereist? b) Indien ook een werkelijk gezinsleven is vereist: Hoe hecht dienen de gezinsbanden te zijn? Volstaan daartoe bijvoorbeeld occasionele of regelmatige contacten, moeten de gezinsleden onder hetzelfde dak leven of moet veeleer sprake zijn van een hechte leefgemeenschap waarvan de leden op elkaar zijn aangewezen? c) Is voor de hereniging van de ouders — die nog in een derde land verblijven en een verzoek hebben ingediend om gezinshereniging met een als vluchteling erkend en intussen meerderjarig geworden kind — de aanname vereist dat na hun binnenkomst het gezinsleven (weer) wordt opgevat op de wijze als vereist overeenkomstig vraag 2b)?
Is er slechts sprake van de “betaling” voor reclame in de zin van punt 11 van bijlage I bij richtlijn 2005/29/EG ( 1 ) wanneer een tegenprestatie in geld wordt verricht voor het gebruik van redactionele inhoud in media om reclame te maken, of strekt het begrip “betaling” zich uit tot elke vorm van tegenprestatie, zonder dat van belang is of deze bestaat in geld, goederen of diensten of overige vermogensbestanddelen?
—

de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 29 januari 2020 in zaak T-388/18 vernietigen, voor zover daarbij rekwirantes aanvankelijke beroep tot nietigverklaring niet-ontvankelijk is verklaard en rekwirante is verwezen in de kosten;
2.

Indien de bovenbedoelde toestemming om afvalstoffen over te brengen moet worden beschouwd als een criterium voor de selectie van de dienstverrichter (geschiktheid om de beroepsactiviteit uit te oefenen), moeten de beginselen van transparantie en eerlijke mededinging, zoals vastgesteld in artikel 18, lid 1, eerste en tweede alinea, artikel 58, lid 1, eerste alinea, onder a), en artikel 58, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2014/24, en de beginselen van vrij verkeer van personen, goederen en diensten, zoals verankerd in artikel 26, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en de artikelen 7 tot en met 9 van verordening nr. 1013/2006 (samen of afzonderlijk beschouwd, maar zonder beperking hiertoe) dan aldus worden uitgelegd en toegepast dat de voorwaarden voor de openbare aanbesteding van afvalbeheerdiensten, met name wat betreft de uiterste datum voor ontvangst van de inschrijvingen, ten aanzien van binnenlandse of buitenlandse dienstverrichters die afvalstoffen over de grenzen van de lidstaten van de Europese Unie willen overbrengen, voorwaarden moeten scheppen die hun onbeperkte deelname aan dergelijke aanbestedingsprocedures mogelijk maken, en dat zij onder meer de bovenbedoelde toestemming moeten kunnen overleggen indien deze op een latere datum is verleend dan de uiterste datum voor ontvangst van de inschrijvingen?
3)

Doet het daarbij ter zake of de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, door een bepaalde handelwijze tijdens de onderhandelingen met de vakbond, aanleiding heeft gegeven tot de staking? De zaak is bij beschikking van de president van het Hof van 7 augustus 2020 doorgehaald in het register van het Hof.
1)

Moeten artikel 168 en de overeenkomstige bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), het uit deze richtlijn voortvloeiende beginsel van fiscale neutraliteit en de desbetreffende rechtspraak van het Hof van Justitie aldus worden uitgelegd dat zij niet toestaan dat een ondernemer voorbelasting aftrekt, wanneer in het kader van de verlegging van de btw, in het Unierecht bekend als de verleggingsregeling, in de door die ondernemer verstrekte bewijsstukken (facturen) voor de door hem aangekochte goederen een fictieve leverancier wordt vermeld, waarbij niet wordt betwist dat de betrokken ondernemer de aankoop daadwerkelijk heeft verricht en de verworven goederen voor de uitoefening van zijn bedrijf heeft gebruikt?
2)

Indien op de eerste vraag het antwoord onder a) juist is: heeft de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie over “andere dan bedrijfsdoeleinden” in de zin van artikel 6, lid 2, van de Zesde Richtlijn (arrest van het Hof van 12 februari 2009, VNLTO, C-515/07, EU:C:2009:88) ten aanzien van een belastingplichtige a) die een economische activiteit uitoefent en daarbij diensten onder bezwarende titel verricht in de zin van artikel 2, punt 1, van de Zesde richtlijn en b) daarnaast ook werkzaamheden als overheid verricht (overheidstaak), waarvoor hij ingevolge artikel 4, lid 5, van de Zesde richtlijn niet als belastingplichtige wordt aangemerkt, tot gevolg dat over de verrichting van een onder zijn economische activiteit vallende dienst die met het oog op de uitoefening van zijn overheidstaak om niet is verricht, geen belasting in rekening dient te worden gebracht overeenkomstig artikel 6, lid 2, onder b), van de Zesde richtlijn?