ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑347/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Franse Republiek

„Verzekeringen – Derde richtlijn ‚schadeverzekering’ – Bonus-malussysteem”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe verzekering met uitzondering van levensverzekering – Richtlijn 92/49 – Tariefvrijheid – Bonus-malussysteem dat niet leidt tot rechtstreekse vaststelling van tarieven door staat – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 92/49 van de Raad)

Een bonus-malussysteem dat van toepassing is op verzekeringsovereenkomsten voor motorrijtuigen en dat weliswaar gevolgen heeft voor de ontwikkeling van de premies, maar niet leidt tot een rechtstreekse vaststelling van de tarieven door de staat, aangezien de verzekeringsmaatschappijen de vrijheid behouden om de hoogte van de basispremies vast te stellen, kan niet gelijk worden gesteld met een systeem van tariefgoedkeuring dat in strijd is met het beginsel van tariefvrijheid, dat is neergelegd in richtlijn 92/49 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239 en 88/357.

In dat verband kan van een volledige tariefharmonisatie ter zake van schadeverzekeringen, met uitsluiting van iedere nationale maatregel die gevolgen voor de tarieven kan hebben, geen sprake zijn zolang de gemeenschapswetgever zijn wil daartoe niet duidelijk tot uitdrukking heeft gebracht.

(cf. punten 24‑25)
Zaak C‑371/02

Björnekulla Fruktindustrier AB

tegen

Procordia Food AB

[verzoek van het Svea hovrätt (Zweden) om een prejudiciële beslissing]

„Merken – Richtlijn 89/104/EEG – Artikel 12, lid 2, sub a – Vervallenverklaring van aan merk verbonden rechten – Merk dat in handel gebruikelijke benaming is geworden – Relevante kringen voor beoordeling”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Gronden voor vervallenverklaring van merk – Merk dat in handel gebruikelijke benaming is geworden – Draagwijdte van termen „in de handel” – Relevante kringen

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 12, lid 2, sub a)

Artikel 12, lid 2, sub a, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), dat bepaalt dat een merk vervallen kan worden verklaard wanneer het de in de handel gebruikelijke benaming is geworden van een waar of dienst waarvoor het is ingeschreven, moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer tussenpersonen optreden bij de distributie aan de consument of de eindverbruiker van een waar waarop een ingeschreven merk betrekking heeft, de betrokken kringen waarvan de zienswijze in aanmerking moet worden genomen om te beoordelen of dit merk in de handel de gebruikelijke benaming van de betrokken waar is geworden, bestaan uit alle consumenten of eindverbruikers en, naar gelang van de kenmerken van de markt van de betrokken waar, uit alle beroepsbeoefenaars die optreden bij de afzet van deze waar.

(cf. punt 26 en dictum)
Zaak C‑295/02

Gisela Gerken

tegen

Amt für Agrarstruktur Verden

(verzoek van het Niedersächsiche Oberverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen – Verordeningen (EEG) nr. 3887/92 en (EG) nr. 2419/2001 – Steunaanvragen ‚dieren’ – Onregelmatigheden – Vermindering van steunbedrag – Artikel 2, lid 2, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 – Toepassing met terugwerkende kracht van minder strenge bepaling”

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Steunregeling „dieren” – Onregelmatigheid waarvoor krachtens verordening nr. 3887/92 sanctie moet worden opgelegd – Verordening nr. 2419/2001 houdende instelling van minder strenge sancties –Toepassing met terugwerkende kracht op grond van verordening nr. 2988/95

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 2, lid 2; verordeningen van de Commissie nr. 3887/92, art. 10, lid 2, sub a, en nr. 2419/2001, art. 44, lid 1)

Artikel 2, lid 2, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen moet aldus worden uitgelegd dat in het geval van een steunaanvraag „dieren” die binnen de temporele werkingssfeer van verordening nr. 3887/92 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het geïntegreerde beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen valt en een onregelmatigheid vertoont waarvoor krachtens artikel 10, lid 2, sub a, van deze laatste verordening een sanctie moet worden opgelegd, de bevoegde autoriteiten met terugwerkende kracht artikel 44, lid 1, van verordening nr. 2419/2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening nr. 3508/92 ingestelde geïntegreerde beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen moeten toepassen, op grond dat dit voor de betrokken handelingen minder streng is.

(cf. punt 61 en dictum)
Zaak C‑1/02

Privat-Molkerei Borgmann GmbH & Co. KG

tegen

Hauptzollamt Dortmund

(verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf om een prejudiciële beslissing)

„Landbouw – Extra heffing op melk – Artikel 3, lid 2, van verordening (EEG) nr. 536/93 – Jaaroverzicht van aan koper geleverde hoeveelheden melk – Termijn voor mededeling – Aard van termijn – Geldboeten”

Samenvatting van het arrest

1. Gemeenschapsrecht – Uitlegging – Meertalige teksten – Divergentie tussen verschillende taalversies

2. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Melk en zuivelproducten – Extra heffing op melk – Termijn voor mededeling door koper aan bevoegde autoriteit van overzicht van voor afzonderlijke producenten opgestelde afrekeningen

(Verordening nr. 536/93 van de Commissie, art. 3, lid 2)

1. Wanneer er verschillen zijn tussen de taalversies van een gemeenschapstekst, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punt 25)

2. Daar noch de algemene opzet noch de doelstelling van verordening nr. 536/93 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten eraan in de weg staat dat de termijn van artikel 3, lid 2, van deze verordening, in de versie van verordening nr. 1001/98, waarbinnen de koper van melk aan de bevoegde autoriteit het overzicht van de voor de afzonderlijke producenten opgestelde afrekeningen moet bezorgen, als een termijn voor verzending van de vereiste gegevens wordt opgevat, dient deze bepaling aldus te worden uitgelegd dat de koper de gestelde termijn in acht neemt, wanneer hij de vereiste gegevens vóór 15 mei van het betrokken jaar aan de bevoegde autoriteit toezendt.

(cf. punten 29, 34 en dictum)
Zaak C‑117/02

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Portugese Republiek

„Niet-nakoming – Richtlijn 85/337/EEG – Milieu-effectbeoordeling van bepaalde projecten – Bouw van vakantiedorpen en hotelcomplexen – Niet-onderwerping van project voor bouw van hotelcomplex aan dergelijke beoordeling”

Samenvatting van het arrest

1. Beroep wegens niet-nakoming – Precontentieuze procedure – Doel

(Art. 226 EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van niet-nakoming – Bewijslast rustend op Commissie – Vermoedens – Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG; richtlijn van de Raad 85/337/EEG, art. 2, lid 1, en 4, lid 2)

1. In het kader van een beroep wegens niet-nakoming heeft de precontentieuze procedure tot doel, de betrokken lidstaat in de gelegenheid te stellen, de krachtens het gemeenschapsrecht op hem rustende verplichtingen na te komen en nuttig verweer te voeren tegen de door de Commissie geformuleerde grieven.

(cf. punt 53)

2. Het staat aan de Commissie om in het kader van een krachtens artikel 226 EG ingesteld beroep wegens niet-nakoming het gestelde verzuim aan te tonen. Zij dient het Hof alle gegevens te verschaffen die dit nodig heeft om te kunnen vaststellen of er inderdaad sprake is van een verzuim, en zij kan zich daarbij niet baseren op enig vermoeden.

Derhalve kan de Commissie zich ter zake van een niet-nakoming van artikel 2, lid 1, van richtlijn 85/337 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, niet baseren op het vermoeden dat een project in een natuurpark aanzienlijke milieu-effecten kan hebben.

(cf. punten 80, 88)
Zaak C‑9/02

Hughes de Lasteyrie du Saillant

tegen

Ministère de l’Économie, des Finances et de l’Industrie

[verzoek van de Conseil d’État (Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Vrijheid van vestiging – Artikel 52 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) – Belastingwetgeving – Verplaatsing van fiscale woonplaats naar andere lidstaat – Wijze van belastingheffing op waardevermeerderingen van effecten”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving – Belastingheffing op latente waardevermeerderingen van effecten bij verplaatsing van fiscale woonplaats naar andere lidstaat – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

[EG-Verdrag, art. 52 (thans, na wijziging, art. 43 EG)]

Het beginsel van vrijheid van vestiging in artikel 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat ter voorkoming van belastingontwijking een stelsel zoals dit van artikel 167 bis CGI invoert waarbij latente, dat wil zeggen nog niet gerealiseerde, waardevermeerderingen van vennootschapsrechten worden belast wanneer de belastingplichtige zijn fiscale woonplaats naar het buitenland verplaatst.

De belastingplichtige die zijn woonplaats wenst te verplaatsen in het kader van de uitoefening van het hem bij bovengenoemd artikel gewaarborgde recht, wordt immers minder gunstig behandeld dan een persoon die zijn woonplaats in die staat behoudt, wanneer op de enkele grond van een dergelijke verplaatsing voor de belastingplichtige een belastingschuld ontstaat op inkomsten die nog niet zijn gerealiseerd en waarover hij bijgevolg niet beschikt, zulks terwijl, indien hij in die staat zou blijven, de waardevermeerderingen enkel belastbaar zouden zijn wanneer en voorzover zij daadwerkelijk zouden worden gerealiseerd.

Het voorkomen van belastingontwijking kan geen rechtvaardigingsgrond zijn voor dit verschil in behandeling aangezien er geen algemeen vermoeden van belastingfraude of ‑ontwijking kan worden gebaseerd op het feit dat de woonplaats van een natuurlijke persoon naar een andere lidstaat is verplaatst.

(cf. punten 38, 46, 50‑51, 58, 69 en dictum)
Zaak C-154/02





Strafzaak

tegen

Jan Nilsson





[verzoek van het Hässleholms Tingsrätt (Zweden) om een prejudiciële beslissing]

«Internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten – CITES – Verordening (EG) nr. 338/97 – Artikelen 2, sub w, en 8, lid 3 – Begrip bewerkt specimen – Opgezet dier – Begrip specimen dat meer dan 50 jaar geleden is verkregen – Wijze van verkrijging – Ontheffing – Verordening (EG) nr. 1808/2001 – Artikelen 29 en 32»

Conclusie van advocaat-generaal C. Stix-Hackl van 15 mei 2003 I - 0000

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 23 oktober 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Milieu – Internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten – Verordening nr. 338/97 – Ontheffingen van verbod van commerciële activiteiten – Bewerkte specimens – Begrip – Opgezette dieren – Daaronder begrepen

(Verordening nr. 338/97 van de Raad, art. 2, sub w, en 8, lid 3, sub b)

2.. Milieu – Internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten – Verordening nr. 338/97 – Uitlegging tegen achtergrond van Overeenkomst van Washington

(Verordening nr. 338/97 van de Raad)

3.. Milieu – Internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten – Verordening nr. 338/97 – Ontheffingen van verbod van commerciële activiteiten – Bewerkte specimens die meer dan 50 jaar geleden zijn verkregen – Begrip verkrijging – Draagwijdte – Specimens die meer dan 50 jaar geleden voor het eerst zijn verkregen en daarna door iemand anders zijn verkregen – Daaronder begrepen

(Verordening nr. 338/97 van de Raad, art. 8, lid 3, sub b)

4.. Milieu – Internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten – Verordening nr. 338/97 – Ontheffingen van verbod van commerciële activiteiten – Bewerkte specimens die meer dan 50 jaar geleden zijn verkregen – Vaststelling door beheersinstantie van lidstaat – Noodzaak

(Verordening nr. 338/97 van de Raad, art. 8, lid 3, sub b; verordening nr. 1808/2001 van de Commissie, art. 32, tweede alinea)

1.

2.

3.

4.
ARREST VAN HET HOF (voltallige zitting)

30 september 2003

„Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van gezondheid van planten – Richtlijn 77/93/EEG – Binnenbrengen in Gemeenschap van uit derde landen afkomstige planten waarvoor bijzondere eisen gelden – Bijzondere eisen waaraan niet op andere plaatsen dan op plaats van oorsprong kan worden voldaan – Adequate vermelding van oorsprong op verpakking van planten – Officiële verklaring dat planten van oorsprong zijn uit gebied dat erkend is als zijnde vrij van bedoeld schadelijk organisme”

en

HET HOF VAN JUSTITIE (voltallige zitting),,

gelet op de schriftelijke opmerkingen ingediend door:

─

─

─

─

─

gezien het rapport ter terechtzitting,

gehoord de mondelinge opmerkingen van S. P. Anastasiou (Pissouri) Ltd e.a., Cypfruvex (UK) Ltd en Cypfruvex Fruit and Vegetable (Cypfruvex) Enterprises Ltd, de regering van het Verenigd Koninkrijk, de Griekse regering en de Commissie ter terechtzitting van 8 april 2003,

gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 3 juni 2003,
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling van verhuur van onroerende goederen – Begrip – Verhuur van plaatsen voor boten in water en op wal

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub b)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn – Vrijstelling van verhuur van onroerende goederen – Uitzondering voor verhuur van parkeerruimte voor voertuigen – Begrip voertuig – Alle vervoermiddelen, met inbegrip van boten

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, B, sub b, punt 2)

Samenvatting

1. Artikel 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/111, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip verhuur van onroerende goederen ook de verhuur van ligplaatsen voor het meren van boten in het water en van plaatsen voor het stallen van deze boten op de wal op het haventerrein omvat.

Wat meer in het bijzonder de eerste categorie plaatsen betreft, beantwoordt een ligplaats in een havenbekken aan de omschrijving van onroerend goed in de zin van de aan de orde zijnde bepaling, voorzover de verhuur geen betrekking heeft op een willekeurige hoeveelheid water, maar op een bepaald gedeelte van het havenbekken, dat blijvend afgebakend is en niet kan worden verplaatst.

(cf. punten 34‑36, dictum 1)

2. Artikel 13, B, sub b, punt 2, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/111, dat verhuur van parkeerruimte voor voertuigen van de uitzondering op de plicht tot betaling van belasting over de toegevoegde waarde uitsluit, moet aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling gebruikte begrip „voertuigen” alle vervoermiddelen omvat, met inbegrip van boten.

(cf. punten 44, 46‑47, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Middelen – Misbruik van bevoegdheid – Begrip

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea)

3. Hogere voorziening – Middelen – Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58)

Samenvatting

1. Er is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer op grond van objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat de handeling uitsluitend of althans overwegend is vastgesteld om andere dan de aangegeven doelen te bereiken.

(cf. punt 44)

2. De beoordeling van de feiten levert – behoudens het geval van een onjuiste voorstelling van de aan het Gerecht voorgelegde bewijselementen – geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof in hogere voorziening.

(cf. punt 46)

3. Zou een partij een middel dat zij voor het Gerecht niet heeft aangevoerd, voor het eerst voor het Hof mogen aanvoeren, dan zou zij in feite bij het Hof, waarvan de bevoegdheid in hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig mogen maken met een ruimere strekking dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. In hogere voorziening is het Hof dus alleen bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen die voor de rechter in eerste aanleg zijn aangevoerd.

(cf. punt 60)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu – Afvalstoffen – Verordening nr. 259/93 inzake overbrenging van afvalstoffen – Afvalstoffen bestemd voor nuttige toepassing – Onjuiste indeling van voorgenomen overbrenging door kennisgever – Bevoegdheid van autoriteit van verzending om deze overbrenging ambtshalve anders in te delen en te weigeren begeleidend document af te geven – Geen – Plicht van deze autoriteit om haar bezwaren tegen indeling kenbaar te maken aan kennisgever

(Verordening nr. 259/93 van de Raad, art. 6, lid 8, en art. 7, lid 2)

Samenvatting

Verordening nr. 259/93 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd bij beschikkingen 98/368 en 1999/816, dient aldus te worden uitgelegd dat, wanneer een lidstaat overeenkomstig artikel 6, lid 8, van die verordening gebruik maakt van de speciale procedure voor kennisgeving volgens welke de bevoegde autoriteit van verzending het begeleidende document dat werd opgesteld voor een overbrenging van voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen in de plaats van de kennisgever zelf aan de bevoegde autoriteit van bestemming kan betekenen, deze bevoegde autoriteit van verzending, indien zij van mening is dat zij bezwaar moet maken tegen de overbrenging wegens de onjuiste indeling daarvan door de kennisgever, deze overbrenging niet ambtshalve anders mag indelen. Zij is verplicht het document ter kennis van de andere bevoegde autoriteiten en de ontvanger te brengen en moet in dat geval op welke wijze dan ook en uiterlijk bij het verstrijken van de in artikel 7, lid 2, van de verordening voorziene termijn, haar bezwaar aan de kennisgever en aan de andere bevoegde autoriteiten kenbaar maken.

(cf. punt 35 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Steunmaatregelen van de staten – Begrip – Tussenkomst waardoor lasten van onderneming worden verlicht

(Art. 87, lid 1, EG)

2. Steunmaatregelen van de staten – Beschikking van Commissie – Beoordeling van wettigheid aan hand van gegevens die beschikbaar waren op ogenblik van vaststelling van beschikking

(Art. 87 EG)

Samenvatting

1. Artikel 87, lid 1, EG omschrijft staatssteun in de zin van het Verdrag als steunmaatregelen van de staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedt.

Het begrip staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG, heeft een algemenere strekking dan het begrip subsidie omdat het niet alleen positieve prestaties omvat, zoals de subsidie zelf, maar ook maatregelen die, in verschillende vormen, de lasten verlichten die normaliter op het budget van een onderneming drukken.

(cf. punt 24)

2. De wettigheid van een beschikking inzake staatssteun moet worden beoordeeld aan de hand van de gegevens waarover de Commissie kon beschikken op het ogenblik waarop zij haar beschikking gaf.

(cf. punt 31)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal – Nationale wettelijke regeling die inschrijving op nieuwe effecten en materiële overhandiging van nieuwe effecten aan toonder onderwerpt aan belasting – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 11)

Samenvatting

Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 11 van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, dat onder meer bepaalt dat de lidstaten het opmaken, de uitgifte, de toelating ter beurze, het in omloop brengen of het verhandelen van aandelen, deelbewijzen of andere soortgelijke effecten aan geen enkele belasting onderwerpen, een lidstaat

– die de inschrijving, in deze lidstaat, op nieuwe effecten die zijn uitgegeven hetzij bij de oprichting van een vennootschap of een beleggingsfonds, hetzij na een kapitaalverhoging, hetzij bij de uitgifte van een lening, onderwerpt aan een „taks op de beursverrichtingen”, en

– die de materiële overhandiging van effecten aan toonder die nationale of buitenlandse openbare fondsen betreffen, wanneer het gaat om nieuwe effecten die zijn uitgegeven hetzij bij de oprichting van een vennootschap of een beleggingsfonds, hetzij na een kapitaalverhoging, hetzij bij de uitgifte van een lening, onderwerpt aan een „taks op de aflevering van effecten aan toonder”.

Ook al maakt deze bepaling niet uitdrukkelijk melding van de eerste verkrijging of de eerste overhandiging van deze effecten, toch zou het toestaan van de heffing van een belasting of een recht op de eerste verkrijging van een nieuw uitgegeven effect of op de materiële overhandiging van een effect aan toonder in het kader van de uitgifte ervan, in werkelijkheid neerkomen op het belasten van de uitgifte zelf van dit effect, voorzover deze verrichtingen integrerend deel uitmaken van een globale verrichting ter zake van het bijeenbrengen van kapitaal.

(cf. punten 32, 46‑47, 53 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Uitoefening van recht op aftrek – Relevante aangifteperiode – Periode waarin is voldaan aan voorwaarden dat goederen zijn geleverd of diensten zijn verricht en dat sprake is van bezit van factuur

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2, sub a, en 18, lid 2, eerste alinea)

Samenvatting

Voor de aftrek bedoeld in artikel 17, lid 2, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet artikel 18, lid 2, eerste alinea, van deze richtlijn aldus worden uitgelegd, dat het recht op aftrek moet worden uitgeoefend met betrekking tot de aangifteperiode waarin aan de twee door deze bepaling gestelde voorwaarden is voldaan, te weten dat de goederen zijn geleverd of de diensten zijn verricht, en dat de belastingplichtige in het bezit is van de factuur of van het document dat, volgens de door de betrokken lidstaat vastgestelde criteria, kan worden geacht als zodanig dienst te doen.

(cf. punt 38 en dictum)