De gemeenschapswetgever is verplicht door middel van aanpassing van de aanpassingscoëfficiënten te waarborgen dat de ambtenaren een gelijkwaardige koopkracht hebben ongeacht of zij hun standplaats te Brussel dan wel in een derde land hebben. Deze verplichting vervalt niet door feit alleen dat zij niet binnen de in het Statuut bepaalde termijn is nagekomen. Zelfs al zou de in artikel 13 van bijlage X bij het Statuut bepaalde termijn voor de aanpassing van de aanpassingscoëfficiënten dwingend zijn en al zou de gemeenschapswetgever zijn verplichting tot aanpassing van die coëfficiënten niet binnen de gestelde termijn zijn nagekomen, een dergelijke schending van de toepasselijke regels tast de geldigheid van de verordeningen tot vaststelling van de aanpassingscoëfficiënten niet aan.

De aanpassingscoëfficiënten drukken het verschil in koopkracht tussen de personeelsleden van de Gemeenschap met standplaats te Brussel en de personeelsleden met een andere standplaats uit en geven niet alleen de evolutie van de kosten van levensonderhoud in die andere standplaats weer. Bijgevolg kan uit een, zelfs aanzienlijke, daling van de aanpassingscoëfficiënt die niet beantwoordt aan een daling van de kosten van levensonderhoud in de standplaats, niet worden afgeleid dat voor de beoordeling van de koopkracht een kennelijk verkeerde methode is gekozen.

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag een handeling van algemene strekking op de individuele situatie van ambtenaar toepast zonder ter zake over enige beoordelingsvrijheid te beschikken, behoeft het in zijn besluit slechts te verwijzen naar de normatieve handeling en, voorzover de omstandigheden van het concrete geval dit vereisen, aan te geven om welke redenen het van mening is dat de voorwaarden voor toepassing van die handeling op de betrokken ambtenaar vervuld zijn. Artikel 25, tweede alinea, van het Statuut legt het tot aanstelling bevoegd gezag niet de verplichting op, uit te leggen om welke redenen de gemeenschapswetgever de normatieve handeling heeft vastgesteld.

De door een verzoeker voorgestelde maatregel tot organisatie van de procesgang of maatregel van instructie behoeft niet te worden gelast wanneer die maatregel niet tot doel heeft de door verzoeker geformuleerde grieven te verduidelijken of de juistheid van de door hem gestelde feiten te bewijzen, maar veeleer een poging is om nieuwe elementen ter ondersteuning van zijn beroep te verkrijgen, daar verzoeker geen concrete verwijten formuleert die door middel van een verzoek om inlichtingen of om specifieke documenten kunnen worden geverifieerd of verduidelijkt.

Anders dan in de statuutsbepalingen betreffende de vaststelling van de aanpassingscoëfficiënten voor de ambtenaren met standplaats in de lidstaten, wordt in artikel 13 van bijlage X bij het Statuut niet uitdrukkelijk bepaald dat de nieuwe aanpassingscoëfficiënten voor ambtenaren met standplaats in een derde land met terugwerkende kracht kunnen worden vastgesteld. Op grond van het beginsel van gelijke behandeling moet aan de nieuwe aanpassingscoëfficiënten evenwel terugwerkende kracht worden verleend tot de datum waarop is vastgesteld dat de koopkracht niet meer gelijkwaardig is. Dit beginsel, waarvan het beginsel van gelijkwaardige koopkracht een uitdrukking is, ligt niet alleen ten grondslag aan artikel 64 van het Statuut, betreffende de vaststelling van aanpassingscoëfficiënten binnen de Unie, maar ook aan artikel 13 van bijlage X bij het Statuut, betreffende de vaststelling van aanpassingscoëfficiënten voor derde landen, en bijgevolg verlangt het doel van de vaststelling van de nieuwe aanpassingscoëfficiënten, namelijk de inachtneming van het beginsel van gelijke behandeling, dat de verordeningen tot aanpassing van de aanpassingscoëfficiënten voor derde landen terugwerkende kracht hebben.

Een verordeningsbepaling waarin uitdrukkelijk wordt bepaald dat de salarisafrekeningen van de in derde landen tewerkgestelde gemeenschapsambtenaren voorlopig zijn zodat rekening kan worden gehouden met de met terugwerkende kracht aangepaste aanpassingscoëfficiënten, en dat de Gemeenschappen in voorkomend geval het als gevolg van deze aanpassing teveel betaalde terugvorderen, is niet in strijd met de regels inzake de intrekking van bestuurshandelingen. Deze coëfficiënten moeten immers met terugwerkende kracht worden vastgesteld om een gelijkwaardige koopkracht te waarborgen en de salarisafrekeningen kunnen geen andere subjectieve rechten in het leven roepen dan die welke voortvloeien uit de bezoldigingsregeling die voor de salarisafrekeningen wordt toegepast.

(cf. punten 97-99 en 110)

Referentie: Gerecht 26 mei 1998, Costacurta/Cornmissie, T-177/96, JurAmbt. blz. I-A-225 en II-705, punt 47