Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging – Administratieve procedure – Recht op eerlijk proces

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 51)

3. Hogere voorziening – Bevoegdheid van Hof

(Art. 81, lid 1, EG; verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2)

4. Mededinging – Geldboeten – Bedrag – Vaststelling

(Verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2; mededeling 96/C 207/04 van de Commissie, titel D, punt 2)

Samenvatting

1. Het beginsel dat eenieder recht heeft op een eerlijk proces, is een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht.

Dit beginsel is afgeleid uit de fundamentele rechten die integrerend deel uitmaken van de algemene beginselen van gemeenschapsrecht waarvan het Hof de eerbiediging verzekert. Daarbij laat het Hof zich leiden door de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben, alsmede door de aanwijzingen die met name te vinden zijn in het Europees Verdrag van de rechten van de mens.

In communautaire mededingingszaken speelt het getuigenbewijs slechts een ondergeschikte rol en spelen schriftelijke documenten een centrale rol.

De bewijslevering in communautaire mededingingszaken wordt gekenmerkt door het feit dat de onderzochte documenten vaak bedrijfsgeheimen of andere informatie bevatten die niet, of slechts onder grote restricties, mogen worden geopenbaard.

In deze omstandigheden, die specifiek zijn voor de onderzoeken van de Commissie naar mededingingverstorende gedragingen, kan het beginsel dat eenieder recht heeft op een eerlijk proces, niet aldus worden uitgelegd dat documenten die belastend bewijsmateriaal bevatten, automatisch als bewijsmiddel dienen te worden uitgesloten wanneer bepaalde informatie vertrouwelijk dient te blijven. Deze vertrouwelijkheid kan ook betrekking hebben op de identiteit van de opstellers van de documenten en van de personen die deze aan de Commissie hebben bezorgd.

(cf. punten 40‑44)

2. Het Hof is in het kader van een hogere voorziening niet bevoegd om de feiten vast te stellen, noch, in beginsel, om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht tot staving van die feiten in aanmerking heeft genomen. Wanneer die bewijzen regelmatig zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en regels van procesrecht inzake de bewijslast en de bewijsvoering zijn geëerbiedigd, staat het enkel aan het Gerecht te beoordelen, welke waarde moet worden gehecht aan de hem voorgelegde bewijzen. Die beoordeling vormt dus, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van de voor het Gerecht overgelegde bewijzen, geen rechtsvraag die vatbaar is voor toetsing door het Hof.

(cf. punt 55)

3. Weliswaar mag het Hof in het kader van een hogere voorziening niet uit billijkheidsoverwegingen zijn oordeel in de plaats stellen van dat van het Gerecht, dat zich in de uitoefening van zijn volle rechtsmacht heeft uitgesproken over het bedrag van de geldboeten die ondernemingen wegens schending van het gemeenschapsrecht zijn opgelegd, maar de uitoefening van die rechtsmacht mag er niet toe leiden dat bij de bepaling van de hoogte van deze geldboeten wordt gediscrimineerd tussen ondernemingen die aan een met artikel 81, lid 1, EG strijdige overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging hebben deelgenomen.

De hogere voorziening moet echter aangeven, welke juridische argumenten het middel inzake schending van het beginsel van gelijke behandeling specifiek staven, daar het betrokken middel anders niet-ontvankelijk is.

(cf. punten 68‑69)

4. Bij de toepassing van de mededeling betreffende het niet opleggen of verminderen van geldboeten in zaken betreffende mededingingsregelingen dient een onderscheid te worden gemaakt tussen de uitdrukkelijke erkenning van een inbreuk en de loutere niet-betwisting ervan, die niet bijdraagt tot een vergemakkelijking van de taak van de Commissie om inbreuken op de communautaire mededingingsregels vast te stellen en te bestraffen, zodat de verschillende behandeling van twee ondernemingen die aan dezelfde inbreuk hebben deelgenomen, maar waarvan de ene de inbreuk heeft erkend en de andere niet, geen discriminatie kan vormen.

(cf. punt 71)