Anderzijds mag die bepaling, zoals de advocaat-generaal in punt 57 van zijn conclusie in wezen heeft opgemerkt, gelet op de algemene bewoordingen waarin de in de punten a) tot en met c) van artikel 18, lid 1, van richtlijn 2009/28 vermelde criteria zijn geformuleerd, evenmin worden geacht een volledige harmonisatie van de verificatiemethode voor het massabalanssysteem tot stand te hebben gebracht. Uit die punten volgt juist dat de lidstaten een beoordelingsmarge en manoeuvreerruimte behouden bij de nadere vaststelling van de concrete voorwaarden waaraan de door de marktpartijen in te voeren massabalanssystemen dienen te voldoen. Bijgevolg kan een dergelijke bepaling, op zichzelf beschouwd, er evenmin automatisch toe leiden dat het vrije verkeer van duurzaam biogas via een grensoverschrijdend gasnet wordt gewaarborgd wanneer het biogas in de lidstaat van productie wettelijk als duurzaam wordt aangemerkt.

Artikel 18, lid 1, van richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling er niet toe strekt voor de lidstaten een verplichting in het leven te roepen om toe te staan dat biogas dat voldoet aan de duurzaamheidscriteria van artikel 17 van die richtlijn en bestemd is om te worden gebruikt als biobrandstof, wordt ingevoerd via hun gekoppelde nationale gasnetten.

Er is geen reden om aan te nemen dat de Uniewetgever de grenzen van zijn in punt 50 van het onderhavige arrest aangehaalde ruime beoordelingsmarge heeft overschreden of heeft gehandeld in strijd met de uit het evenredigheidsbeginsel voortvloeiende eisen door te hebben beslist, bij het nastreven van het door artikel 114, lid 3, VWEU gestelde doel, een hoog niveau van bescherming van het milieu te verzekeren en voor de meer in het bijzonder in overweging 76 van richtlijn 2009/28 vermelde doeleinden, de voorkeur te geven aan de invoering van een systeem voor de verificatie van de duurzaamheidscriteria dat zowel integer en doeltreffend is als moet waarborgen dat er een fysiek verband bestaat tussen de productie van duurzame biobrandstoffen en het verbruik ervan in de Unie, en tegelijkertijd op die wijze het gedrag van de marktpartijen doeltreffender beïnvloedt.

Zoals de advocaat-generaal in punt 70 van zijn conclusie heeft opgemerkt, is het duidelijk dat het specifieke domein waarop de Uniewetgever in casu wetgeving diende vast te stellen, van deze laatste verlangt dat hij keuzes moet maken die tegelijkertijd politiek, wetenschappelijk en economisch van aard zijn, en dat hij daarbij bijzonder ingewikkelde beoordelingen, met name van technische en economische aard, dient te maken.

De Uniewetgever kon in casu zonder de grenzen van die beoordelingsmarge te overschrijden overwegen dat, gelet op, enerzijds, de door hem ingestelde wijze van traceerbaarheid en de krachtens artikel 18 van richtlijn 2009/28 aan het verificatiesysteem verbonden voorwaarden die beogen de doeltreffendheid en integriteit ervan te waarborgen, en anderzijds, de invloed die hij daarmee beoogt uit te oefenen op de prijs van biobrandstoffen en op de marktpartijen, waarbij tegelijkertijd het frauderisico wordt verlaagd, het verificatiesysteem waarbij gebruik wordt gemaakt van de techniek van de massabalans geschikt leek om een hoog niveau van bescherming van het milieu te bereiken.

Evenzo kon de Uniewetgever in dat verband redelijkerwijs en zonder overschrijding van de grenzen van zijn beoordelingsmarge overwegen dat een dergelijk verificatiesysteem noodzakelijk was en dat er in het bijzonder geen alternatieve maatregel bestond waarmee de in casu aldus nagestreefde legitieme doelstellingen even doeltreffend zouden kunnen worden bereikt, terwijl de marktpartijen zouden worden onderworpen aan geringere economische en administratieve lasten.

Om dezelfde redenen mag de in punt 61 van het onderhavige arrest aangehaalde belemmering van het vrije verkeer van goederen, die aldus, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, haar rechtvaardiging vindt in redenen van bescherming van het milieu, niet, zoals blijkt uit de rechtspraak waarnaar in punt 46 van dit arrest wordt verwezen, worden geacht in strijd te zijn met de bepalingen van artikel 34 VWEU (zie naar analogie arrest van 14 december 2004, Swedish Match, C‑210/03, EU:C:2004:802, punt 61).

(zie punten 66‑70)