Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Vaststelling van strekking van vraag

(Art. 234 EG)

2. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Grenzen – Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in context waarin nuttig antwoord is uitgesloten

(Art. 234 EG)

3. Internationale overeenkomsten – Samenwerkingsovereenkomst tussen EEG en lidstaten van Overeenkomst van Cartagena – Meestbegunstigingsclausule – Rechtstreekse werking – Geen

(Samenwerkingsovereenkomst tussen EEG en lidstaten van Overeenkomst van Cartagena, art. 4; verordening nr. 1591/84 van de Raad)

Samenvatting

1. Ofschoon het Hof in het kader van artikel 234 EG niet bevoegd is om een regel van gemeenschapsrecht op een concreet geval toe te passen, en dus ook niet om een nationaalrechtelijke bepaling aan die regel te toetsen, kan het in het kader van de gerechtelijke samenwerking waarin dit artikel voorziet, op grond van de gegevens van het dossier de nationale rechter echter wel de interpretatiegegevens met betrekking tot het gemeenschapsrecht verschaffen, die voor deze van waarde kunnen zijn bij de beoordeling van het effect van die bepaling.

(cf. punt 24)

2. Er rust een vermoeden van relevantie op de vragen betreffende de uitlegging van het gemeenschapsrecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste feitelijke en wettelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof is de juistheid te onderzoeken. Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een verzoek om een prejudiciële beslissing van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het gemeenschapsrecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen.

(cf. punt 27)

3. Artikel 4 van de Samenwerkingsovereenkomst tussen enerzijds de Europese Economische Gemeenschap en anderzijds de Overeenkomst van Cartagena en haar lidstaten Bolivia, Colombia, Ecuador, Peru en Venezuela, goedgekeurd bij verordening nr. 1591/84, bepaling waarbij de overeenkomstsluitende partijen elkaar de status van meestbegunstigde natie toekennen, verleent aan particulieren geen rechten die dezen voor de rechterlijke instanties van een lidstaat geldend kunnen maken.

De door het Hof in het arrest van 1 maart 2005, Van Parys, C‑377/02, gegeven uitlegging met betrekking tot het ontbreken van rechtstreekse werking van de meestbegunstigingsclausule in de Raamovereenkomst inzake samenwerking tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Overeenkomst van Cartagena en de lidstaten daarvan, Bolivia, Colombia, Ecuador, Peru en Venezuela, die namens de Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 98/278 en in de plaats is gekomen van de Samenwerkingsovereenkomst, geldt immers ook voor artikel 4 van deze laatste overeenkomst. Het is juist dat de meestbegunstigingsclausule in de Raamovereenkomst inzake samenwerking anders is geformuleerd dan die in de Samenwerkingsovereenkomst. De andere formulering van deze laatste clausule kan evenwel slechts worden geacht aanleiding te moeten geven tot een andere uitlegging met betrekking tot de eventuele rechtstreekse werking ervan, voor zover uit de algemene opzet en het doel van die overeenkomsten blijkt dat de overeenkomstsluitende partijen met die andere formulering artikel 4 van de Raamovereenkomst inzake samenwerking de rechtstreekse werking hebben willen ontnemen die vroeger aan artikel 4 van de Samenwerkingsovereenkomst was toegekend.

De Raamovereenkomst inzake samenwerking, en met name artikel 4 ervan, vertonen evenwel geen kenmerken waaruit blijkt dat de overeenkomstsluitende partijen in een minder gunstige positie komen te verkeren dan het geval was in het kader van de Samenwerkingsovereenkomst, met name op het punt van de meestbegunstigingsclausule. Bij vergelijking van de twee overeenkomsten blijkt integendeel dat de samenwerking waartoe de partijen zich hebben verbonden, geleidelijk nauwer wordt.

(cf. punten 38‑39, 42, 44‑45 en dictum)