De bewoordingen van artikel 50, lid 1, onder e), van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, dat op 1 oktober 2014 in werking is getreden, zijn veeleisender dan artikel 35, lid 1, onder e), van het oude Reglement voor de procesvoering van dat Gerecht, aangezien zij bepalen dat het verzoekschrift een duidelijke beschrijving, in chronologische volgorde, moet bevatten van de relevante feiten, alsook een afzonderlijke, nauwkeurige en gestructureerde uiteenzetting van de middelen en argumenten rechtens die worden aangevoerd. Het met die wijziging beoogde doel bestond dus met name in het versterken van de verplichting, voor de verzoekers, om hun middelen duidelijk aan te voeren, door te eisen dat deze berusten op een precieze bepaling van hun rechtsgrondslag, dat het voor elk middel gevoerd betoog uitsluitend verband houdt met die rechtsgrondslag en dat elk van de middelen duidelijk van de andere wordt onderscheiden, en wel in het belang van alle betrokkenen, justitiabelen, advocaten, gemachtigden en magistraten.

De uitoefening van de beoordelingsbevoegdheid waarover de administratie op het gebied van aanstelling beschikt, veronderstelt dat zij alle relevante elementen van elke sollicitatie nauwgezet en onpartijdig onderzoekt, en dat zij zich strikt aan de in de kennisgeving van vacature gestelde eisen houdt, zodat zij elke kandidaat die niet aan de vereisten voldoet, dient af te wijzen. De kennisgeving van vacature vormt immers een wettigheidkader dat de administratie zichzelf stelt en waaraan zij zich nauwgezet heeft te houden.

Wat de beoordeling betreft van een eventuele vergissing bij de keuze voor de gekozen sollicitanten: een dergelijke vergissing moet kennelijk zijn en zij moet de grenzen overschrijden van de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover de administratie, binnen het door de kennisgeving van vacature aangegeven kader, beschikt bij de vergelijking van de verdiensten van de sollicitanten en de beoordeling van het dienstbelang. Het toezicht van de Unierechter dient zich te beperken tot de vraag of zij, gelet op de gegevens waarop zij haar oordeel heeft gebaseerd, binnen redelijke grenzen is gebleven en haar bevoegdheid niet kennelijk verkeerd of oneigenlijk heeft gebruikt. De Unierechter kan zijn oordeel over de verdiensten en de kwalificaties van de sollicitanten dus niet in de plaats stellen van dat van de administratie, wanneer niets in het dossier de conclusie toelaat dat zij bij de beoordeling van de verdiensten en de kwalificaties een kennelijke fout heeft gemaakt.

Dat een sollicitant duidelijke en erkende verdiensten heeft, sluit immers niet uit dat in het kader van de vergelijking van de verdiensten van de sollicitanten wordt vastgesteld dat andere sollicitanten meer verdiensten hebben. Ook de omstandigheid dat een sollicitant voldeed aan alle in de kennisgeving van vacature vermelde criteria, levert op zich onvoldoende bewijs op dat de administratie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt.

Die overwegingen gelden des te meer gelet op de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag beschikt bij de vergelijking van de verdiensten van de sollicitanten voor een ambt van tijdelijk functionaris. In het kader van haar organisatiebevoegdheid en door middel van interne regels kan het dus algemeen beslissen dat alleen de sollicitanten die meer dan een bepaald aantal punten hebben gekregen, voor een onderhoud met het selectiecomité worden uitgenodigd.

Dat een kandidaat niet is geselecteerd voor deelname aan de volgende fase van de aanwervingsprocedure rechtvaardigt op zich niet de conclusie dat de besluiten ter zake discriminatoir of willekeurig zijn. Integendeel, het besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie vormt het resultaat van een vergelijkende beoordeling door het selectiecomité van de verdiensten van de verschillende sollicitanten. De omstandigheid dat die sollicitant mogelijk over een langere beroepservaring beschikte dan de gekozen sollicitant is op zich niet relevant.

(cf. punten 29-31, 33, 34 en 37)

Hof: arresten van 30 oktober 1974, Grassi/Raad, 188/73, EU:C:1974:112, punten 26, 38 en 41, en van 4 februari 1987, Bouteiller/Commissie, 324/85, EU:C:1987:59, punt 6

Gerecht van eerste aanleg: arresten van 13 december 1990, Moritz/Commissie, T‑20/89, EU:T:1990:80, punt 29 ; van 19 februari 1998, Campogrande/Commissie, T‑3/97, EU:T:1998:43, punt 124 ; van 16 december 1999, Cendrowicz/Commissie, T‑143/98, EU:T:1999:340, punt 67 ; van 9 juli 2002, Tilgenkamp/Commissie, T‑158/01, EU:T:2002:180, punten 50 en 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en van 18 september 2003, Pappas/Comité van de Regio’s, T‑73/01, EU:T:2003:237, punt 54

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 6 mei 2009, Campost Valls/Raad, F‑39/07, EU:F:2009:45, punt 43, en van 11 december 2012, Trentea/FRA, F‑112/10, EU:F:2012:179, punten 101, 102 en 104