Artikel 13, lid 2, eerste alinea, onder c), van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden moet aldus worden uitgelegd dat een derdelander die van echt gescheiden is van een burger van de Unie en die tijdens het huwelijk het slachtoffer is geweest van huiselijk geweld, zijn verblijfsrecht in die lidstaat op grond van die bepaling niet behoudt wanneer de echtgenoot, die burger van de Unie is, vóór de aanvang van de gerechtelijke procedure tot echtscheiding uit die lidstaat is vertrokken.

Allereerst volgt uit de woorden die zowel in het opschrift als in de tekst van artikel 13, lid 2, van richtlijn 2004/38 zijn gebruikt, dat het behoud van het verblijfsrecht waarover de familieleden van een Unieburger die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, krachtens deze bepaling beschikken, met name in het geval van echtscheiding is voorzien.

Wat voorts de context van deze bepaling betreft, vormt artikel 13, lid 2, van richtlijn 2004/38 een afwijking van het beginsel dat niet alle derdelanders aan richtlijn 2004/38 rechten van binnenkomst en verblijf in een lidstaat ontlenen, maar uitsluitend degenen die in de zin van artikel 2, punt 2, van deze richtlijn familielid zijn van een Unieburger die van zijn recht van vrij verkeer gebruik heeft gemaakt door zich in een andere lidstaat te vestigen dan die waarvan hij de nationaliteit bezit. Deze bepaling ziet namelijk op de uitzonderlijke gevallen waarin de echtscheiding niet tot het verlies van het op grond van richtlijn 2004/38 bestaande verblijfsrecht van de betrokken derdelanders leidt, hoewel deze derdelanders na de echtscheiding niet meer aan de in artikel 7, lid 2, van deze richtlijn gestelde voorwaarden voldoen, met name de voorwaarde van familielid van een Unieburger.

Wat ten slotte de doelstelling van artikel 13, lid 2, van richtlijn 2004/38 betreft, beantwoordt deze bepaling aan de in overweging 15 van die richtlijn genoemde doelstelling, die erin bestaat rechtsbescherming te bieden aan de familieleden in geval van echtscheiding, ontbinding of nietigverklaring van het huwelijk of beëindiging van geregistreerd partnerschap, door in dat verband maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat familieleden die al op het grondgebied van de gastlidstaat verblijven, hun verblijfsrecht in dergelijke gevallen op persoonlijke basis behouden. De toelichting bij dit voorstel voor een richtlijn verduidelijkt in deze context dat met de voorgenomen bepaling, die artikel 13, lid 2, van deze richtlijn is geworden, wordt beoogd een zekere rechtsbescherming te bieden aan derdelanders wier verblijfsrecht samenhangt met de familieband die door het huwelijk bestaat, en die hierdoor het slachtoffer zouden kunnen worden van chantage in het kader van de echtscheiding, en dat een dergelijke bescherming slechts noodzakelijk is in het geval van een onherroepelijk uitgesproken echtscheiding, aangezien in geval van feitelijke scheiding het verblijfsrecht van de echtgenoot-derdelander helemaal niet wordt aangetast.

Hieruit volgt dat voor toepassing van artikel 13, lid 2, van richtlijn 2004/38, waaronder begrepen het aan artikel 13, lid 2, eerste alinea, onder c), van deze richtlijn ontleende recht, is vereist dat de belanghebbenden van echt zijn gescheiden.

Wanneer een derdelander tijdens het huwelijk het slachtoffer is geweest van huiselijk geweld dat is gepleegd door de Unieburger van wie hij van echt is gescheiden, dan dient deze Unieburger dus overeenkomstig artikel 7, lid 1, van richtlijn 2004/38 tot het moment van de echtscheiding in de gastlidstaat te verblijven, opdat de derdelander zich op artikel 13, lid 2, eerste alinea, onder c), van deze richtlijn kan beroepen.

(cf. punten 40‑42, 45‑48, 50, dictum 1)