In de eerste plaats vraagt het Bundesfinanzhof of „post 30.04 van het gemeenschappelijk douanetarief aldus moet worden uitgelegd, dat voor het begrip ‚opgemaakt voor de verkoop in het klein voor geneeskundige of chirurgische doeleinden’beslissend is dat bepaalde maximale afmetingen niet worden overschreden.” Ik vermeldde, hoe de tekst van bedoelde post luidt. Onder voorbehoud van hierna te bespreken punten, merk ik al aanstonds op, dat deze post de indeling van het goed niet laat afhangen van de afmetingen ervan. Dit is ook de mening van het Bundesfinanzhof. Het gaat er hem met zijn vraag dus om, of genoemde verordening nr. 2282/79, bepalende dat verbandgaas met bepaalde afmetingen moet worden ingedeeld onder post 55.09 A I, voor de indeling van belang is.

Laten we echter met het begin beginnen. Zoals ik in mijn conclusie in zaak 175/82 (Dinter) heb opgemerkt, heeft het Hof, ter waarborging van de rechtszekerheid, herhaaldelijk verklaard dat de indeling van de goederen in het gemeenschappelijk douanetarief moet geschieden aan de hand van de objectieve kenmerken en eigenschappen van de goederen, zoals deze ter inklaring worden aangeboden. In het onderhavige geval moet worden vastgesteld of het goed als objectief kenmerk vertoont dat het is opgemaakt „voor de verkoop in het klein” voor geneeskundige of voor chirurgische doeleinden. De betekenis van deze woorden blijkt eveneens uit uw rechtspraak. Volgens het GDT, aldus het Hof, moet een goed in het algemeen worden beschouwd als te zijn „aangeboden” of „opgemaakt” voor de verkoop in het klein, wanneer het zich „objectief bezien”, zonder verdere opmaak leent voor de verkoop in het klein (arrest van 11 februari 1982, zaak 278/80, Chem-Tec, Jurispr. 1982, blz. 439, r.o. 12); met andere woorden, wanneer het goed rechtstreeks wordt verkocht aan de eindgebruiker.

Het onderzoek moet dus gericht zijn op de koper: men kan zich afvragen of het bij Lohmanns verkoop van verbandgaas — zoals wij zagen, is dat voor meer dan 90 % verkoop aan ziekenhuizen en klinieken — inderdaad om verkoop in het klein gaat. Het antwoord kan slechts bevestigend luiden. Dit vindt uitdrukkelijk bevestiging in de Toelichtingen op de IDR-nomenclatuur, die ten doel hebben het toepassingsgebied van de verschillende tariefposten te omschrijven en die, gelijk het Hof verklaarde in het arrest van 8 september 1970 (zaak 14/70, Deutsche Bakels, Jurispr. 1970, blz. 1001), bij gebreke van communautaire toelichtingen een waardevol hulpmiddel vormen bij de uitlegging van het GDT.

De toelichting bij post 30.04 luidt als volgt: „Tot de post behoren eveneens verbandwatten en verbandgaas (gewoonlijk van hydrofielkatoen), verband, enz., welke, hoewel niet geïmpregneerd of bedekt met farmaceutische zelfstandigheden, door de wijze van verpakking (etikettering, opmaak in zigzag of op andere wijze speciaal gevouwen banden of stroken, enz.), kunnen worden onderkend als zijnde rechtstreeks en zonder herverpakking bestemd voor de verkoop aan de gebruikers (particulieren, ziekenhuizen, enz.), voor medische of voor chirurgische doeleinden” (cursivering van mij).

Bij een zo duidelijke tekst kan de Commissie niet anders dan erkennen dat ook de verkoop van verbandgaas aan ziekenhuizen of aan soortgelijke inrichtingen verkoop in het klein is. Zij betwist echter dat hiervan ook sprake is in het geval van het door Lohmann verkochte verbandgaas, en zij voert daartoe argumenten aan, die geen verband houden met de aard van de koper. Volgens haar kan het gaas ook voor andere doeleinden worden gebruikt, bijvoorbeeld als verpakkingsmateriaal voor bepaalde soorten kaas, voor melkfilters, ter vervaardiging van thermisch isolatiemateriaal, bij het inbinden van boeken en ter vervaardiging van maandverband. Ook de afmetingen van het gaas zouden indeling onder post 30.04 beletten: in de eerste plaats wijken zij af van die van verbandgáas dat gewoonlijk in het klein (bijvoorbeeld in apotheken) wordt verkocht, en in de tweede plaats is het uitgesloten dat het onderhavige produkt, gezien zijn afmetingen, voorziet in een „directe behoefte” van de kopers. Om het te kunnen gebruiken, moeten de ziekenhuizen en klinieken het immers „opnieuw opmaken” door het te steriliseren en op de gewenste maat te knippen.

Ik vind deze argumenten niet overtuigend. Het is stellig juist dat de hierbedoelde weefsels ook worden gebruikt voor de door de Commissie genoemde doeleinden, maar in dat geval deelt het GDT het produkt in onder andere tariefposten; zo vallen maandverbanden en tampons onder post 48.21, weefsels van synthetische of van kunstmatige stapelvezels onder post 56.07, enz. Op de afmetingen van het verbandgaas kom ik nog terug wanneer ik het heb over verordening nr. 2282/79. Maar reeds nu kom ik niet eraan voorbij, te wijzen op de innerlijke tegenstrijdigheid van het betoog van de Commissie. Men kan immers niet erkennen dat de verkoop van verbandgaas aan ziekenhuizen verkoop in het klein is, en terzelfder tijd een argument ontlenen aan de afmetingen van het produkt dat in apotheken wordt verkocht. Tenslotte zijn de behoeften van particulieren en die van ziekenhuizen en dergelijke instellingen verschillend, zo al niet volstrekt onvergelijkbaar.

Evenmin overtuigt de Commissie wanneer zij, wederom verwijzend naar de afmetingen van het verbandgaas, zegt dat dit niet „opgemaakt is voor de verkoop in het klein”, omdat ziekenhuizen het moeten knippen en steriliseren. Hieromtrent kan worden opgemerkt dat steriliseren geen voorwaarde is voor alle onder post 30.04 vallende produkten, met name niet die welke niet met farmaceutische zelfstandigheden geïmpregneerd of bedekt zijn, en op maat knippen is slechts als heropmaak te beschouwen, wanneer het gebeurt met het oog op doorverkoop van het produkt aan derden. In ieder geval lijkt het mij onbetwistbaar, dat de opmaak van verbandgaas verschilt naar gelang van de aard van de koper (particulier of ziekenhuis) en het doel waarvoor deze het gebruikt.