Zaak T‑337/13

CSF Srl

tegen

Europese Commissie

„Harmonisatie van de wetgevingen — Richtlijn 2006/42/EG — Machines die van ‚CE’-markering zijn voorzien — Essentiële veiligheidseisen — Risico’s voor de veiligheid van personen — Vrijwaringsclausule — Besluit van de Commissie waarbij een nationale maatregel tot verbod tot het in de handel brengen gerechtvaardigd wordt verklaard — Voorwaarden voor de toepassing van de vrijwaringsclausule — Kennelijk onjuiste beoordeling — Gelijke behandeling”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 15 juli 2015

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Geen soortgelijke maatregelen vastgesteld voor andere machines met dezelfde risico’s – Geen objectieve rechtvaardiging – Ontoelaatbaarheid – Schending van het gelijkheidsbeginsel

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Goedkeuring door de Commissie – Verplichte toetsing dat de nationale maatregelen in overeenstemming zijn met het beginsel van gelijke behandeling – Geen

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Verplichting om het bestaan van het bedoelde risico te rechtvaardigen – Uitvoering van een risicobeoordeling – Beoordelingscriteria

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Onderzoek door de Commissie – Beoordelingsbevoegdheid – Rechterlijke toetsing – Grenzen

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Vermoeden van overeenstemming van machines die van een ‚CE’-markering zijn voorzien – Gevolg voor de mogelijkheid van de lidstaten om toepassing te maken van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Geen

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Eerbiediging van de in bijlage I genoemde veiligheids- en gezondheidseisen – Vereiste in verband met de aanwezigheid van een passende beschermingsstructuur tegen vallende voorwerpen of materialen – Uitlegging in het licht van het eerste doel om de risico’s uit te sluiten of te verminderen – Gevolgen voor machines die voor verschillende gebruiksdoeleinden geschikt zijn

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Verplichting om het bestaan van het bedoelde risico te rechtvaardigen – Omvang

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Onderzoek door de Commissie naar de gerechtvaardigdheid – Rechterlijke toetsing – Omvang

Harmonisatie van de wetgevingen – Machines – Richtlijn 2006/42 – In de handel brengen – Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van risico voor de gezondheid of de veiligheid – Goedkeuring door de Commissie – Mogelijkheid voor de betrokken lidstaat om de vastgestelde nationale maatregelen uit te breiden tot andere machines die hetzelfde risico opleveren – Daarvan uitgesloten

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreekse geraaktheid – Criteria – Besluit van de Commissie waarbij nationale maatregelen houdende verbod op het in de handel brengen van een machine die niet in overeenstemming is met de eisen van richtlijn 2006/42 gerechtvaardigd worden verklaard – Fabrikant rechtstreeks geraakt – Ontbreken van beoordelingsmarge van de andere lidstaten die de situatie van de fabrikant negatief kan beïnvloeden

Een natuurlijke of rechtspersoon wordt rechtstreeks door een handeling geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, wanneer deze rechtstreeks gevolgen heeft voor zijn rechtspositie en aan degenen tot wie zij is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen beoordelingsbevoegdheid laat, omdat de uitvoering zuiver automatisch en alleen op grond van de Unierechtelijke regeling gebeurt, zonder dat daarvoor nadere regels moeten worden gesteld. Bij een beroep tegen een besluit van de Commissie op grond van artikel 11, lid 3, van richtlijn 2006/42 betreffende machines, waarin wordt vastgesteld dat de maatregelen die door de nationale autoriteiten met betrekking tot de voorwaarden waaronder een machine in de nationale handel wordt gebracht zijn genomen, zijn gerechtvaardigd, en welk besluit is gericht tot de lidstaten, heeft dit besluit andere rechtstreekse gevolgen voor de rechtspositie van de fabrikant van deze machine, dan de gevolgen die voortvloeien uit deze nationale maatregelen. Een dergelijk besluit houdt immers in de eerste plaats in dat elk van de andere lidstaten dan die welke de betreffende maatregelen heeft genomen, dienstige maatregelen moet nemen met betrekking tot het bij hem in de handel brengen of houden van de betrokken machine en hierdoor de juiste en eenvormige toepassing van richtlijn 2006/42 moet waarborgen in het licht van de maatregelen die door de autoriteiten van de betrokken lidstaat zijn genomen en door de Commissie gerechtvaardigd zijn verklaard. In die zin heeft het dat besluit tot rechtstreeks gevolg dat de nationale procedures in gang worden gezet die het recht aan de orde stellen dat de fabrikant tot dan toe in de gehele Unie had om een machine waarvoor het vermoeden van overeenstemming van artikel 7 van deze richtlijn gold, in de handel te brengen, aangezien zij was voorzien van een CE-markering en vergezeld ging van een EG-verklaring van overeenstemming. In de tweede plaats biedt een besluit op basis van artikel 11, lid 3, van richtlijn 2006/42 degenen tot wie het gericht is, geen enkele beoordelingsbevoegdheid ten aanzien van het te bereiken resultaat, omdat de uitvoering zuiver automatisch en alleen op grond van de Unierechtelijke regeling gebeurt, zonder dat daarvoor nadere regels moeten worden gesteld. De nationale autoriteiten moeten, om te kunnen vaststellen of de fabrikant exemplaren van zijn machine op hun grondgebied in het verkeer heeft gebracht dan wel hiertoe voornemens is, en of bepaalde exemplaren hetzelfde risico opleveren als dat waarop de door de betrokken lidstaat genomen maatregelen zijn gericht, naar alle waarschijnlijkheid vooraf controlemaatregelen treffen. Mocht dit het geval blijken, zijn deze autoriteiten niettemin verplicht te oordelen dat deze situatie gevaar kan opleveren voor de veiligheid van personen en alle dienstige maatregelen tegen dit risico te nemen, waarbij zij de juiste en eenvormige toepassing van richtlijn 2006/42 moeten waarborgen in het licht van het besluit van de Commissie en de hierin gerechtvaardigd verklaarde nationale maatregelen, en dus het verbod, het terughalen of de wijziging van de betrokken machine moeten bevelen of een soortgelijke maatregel vaststellen. Het besluit van de Commissie waarin wordt geconcludeerd dat de betrokken nationale maatregelen gerechtvaardigd zijn, bepaalt dan ook het resultaat dat moet worden bereikt door de andere nationale autoriteiten, die op dat punt geen enkele beoordelingsmarge hebben. (cf. punten 17, 23, 28, 30, 31)

Ofschoon de lidstaten moeten zorgen voor de juiste en uniforme toepassing van richtlijn 2006/42 betreffende machines, door zonder beoordelingsmarge ten aanzien van het te bereiken resultaat de gevolgen te trekken uit een nationale maatregel die ten aanzien van een bepaalde machine is genomen en naar oordeel van de Commissie is gerechtvaardigd, mogen zij de werkingssfeer van deze maatregel uiteraard niet uit eigen beweging en buiten ieder formeel en materieel kader van artikel 11, lid 1, van deze richtlijn, uitbreiden naar andere machines op grond dat deze laatste hetzelfde risico opleveren, omdat zij anders het in artikel 6, lid 1, van de richtlijn genoemde beginsel van vrij verkeer en het vermoeden van overeenstemming van artikel 7 ervan zouden schenden. Om deze reden heeft de wetgever van de Unie deze uitbreiding onderworpen aan een specifieke procedure, waarbij hiertoe ten eerste een uitdrukkelijk besluit moet worden vastgesteld door de Commissie en ten tweede nationale maatregelen moeten worden genomen ter uitvoering van dit besluit. Dergelijke handelingen zijn daarentegen niet voorzien en niet noodzakelijk voor de toepassing van artikel 11 van de betreffende richtlijn, gelet op de strekking ervan. (cf. punt 34)

Ofschoon het inderdaad aan de lidstaten is richtlijn 2006/42 betreffende machines op de juiste wijze uit te voeren en ervoor te waken dat de machines die op hun grondgebied in de handel zijn gebracht of in bedrijf zijn gesteld voldoen aan het hierin bepaalde, zo nodig door het nemen van maatregelen zoals bedoeld in artikel 11 ervan, moet niettemin de Commissie nagaan of deze maatregelen zijn gerechtvaardigd, door zich meer bepaald ervan te vergewissen dat de feitelijke en juridische redenen waardoor de vaststelling is gemotiveerd, gegrond zijn. Het resultaat van deze controle is de voorwaarde voor de definitieve handhaving van de betrokken nationale maatregel, in die zin dat de lidstaat de maatregel enkel mag handhaven indien deze door de Commissie gerechtvaardigd wordt verklaard en deze in het tegengestelde geval moet beëindigen. Hieruit volgt dat eenieder wiens verzoek tot nietigverklaring van een besluit waarbij is vastgesteld dat dergelijke maatregelen zijn gerechtvaardigd, ontvankelijk is, tot staving van zijn conclusies mag aanvoeren dat dit besluit is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van het bepaalde van richtlijn 2006/42, ook al is deze uitlegging, waarmee alle lidstaten rekening moeten houden, allereerst gegeven door de bevoegde nationale autoriteiten, en vervolgens door de Commissie voor haar rekening overgenomen. In een dergelijk geval moet de onjuiste rechtsopvatting die het besluit kan aantasten waarin de Commissie heeft vastgesteld dat de betrokken nationale maatregelen gerechtvaardigd waren, immers voor de rechter van de Unie kunnen worden betwist, omdat anders artikel 263 VWEU en het beginsel van daadwerkelijke rechterlijke bescherming zouden worden uitgehold. Overigens kan, daar het een rechtsvraag betreft, enkel in een volledige rechterlijke toetsing worden beoordeeld of de juridische redenen voor het oordeel van de Commissie dat de betrokken nationale maatregelen gerechtvaardigd waren, gegrond waren. (cf. punten 46‑48)

Een lidstaat is bevoegd de vrijwaringsclausule van artikel 11 van richtlijn 2006/42 betreffende machines toe te passen ten aanzien van een concrete machine of een concreet verwisselbaar uitrustingsstuk met een of meerdere bepaalde functies, en moet in dat kader een beoordeling maken van het risico voor de gezondheid of de veiligheid van de personen, die als voorwaarde voor de toepassing van een dergelijke clausule geldt. Deze beoordeling en de nationale maatregel die hieruit voortvloeit, moeten dus zijn gerechtvaardigd ten aanzien van de machine zoals deze in de handel is gebracht, en in het voorkomende geval ten aanzien van het verwisselbare uitrustingsstuk dat hierop is aangebracht op het moment dat de machine in de handel is gebracht of in bedrijf is gesteld. Een lidstaat zou anders afbreuk kunnen doen aan het beginsel van vrij verkeer op een wijze die niet wordt gerechtvaardigd door het bestaan van een daadwerkelijk risico voor de gezondheid of de veiligheid van personen. In dit verband moet, volgens de bewoordingen van punt 1.1.2, onder a), van bijlage I bij richtlijn 2006/42, worden overwogen dat „elk risico” in verband met de installatie, het onderhoud of het bedrijf van de betrokken machine, ongeacht of dit plaatsvindt onder omstandigheden van normaal gebruik of redelijkerwijs voorzienbaar verkeerd gebruik, het beroep op de vrijwaringsclausule van artikel 11 van deze richtlijn kan rechtvaardigen. Dit artikel vereist echter dat het risico dat de reden vormt voor de toepassing ervan wordt vastgesteld, en dus dat de lidstaat die dit aanvoert, het bestaan van een dergelijk risico rechtens genoegzaam aantoont. Indien dit uitblijft, kan de inbreuk op het beginsel van vrij verkeer die voortvloeit uit de nationale maatregel die uit hoofde van de vrijwaringsclausule uit deze bepaling is genomen, niet worden beschouwd als gerechtvaardigd in de zin van die bepaling. Daarenboven moet worden vastgesteld dat de aanwezigheid van een risico voor de gezondheid of de veiligheid van personen in de zin van artikel 11, lid 1, van richtlijn 2006/42, onder andere, kan worden beoordeeld in het licht van de essentiële gezondheids- en veiligheidseisen die krachtens artikel 5, lid 1, onder a), van en bijlage I bij deze richtlijn aan de fabrikanten van machines worden gesteld. Het in de handel brengen van deze machines is namelijk onderworpen aan de voorwaarde dat deze eisen, die zijn ingesteld om te waarborgen dat bij het ontwerp en de bouw van deze machines rekening wordt gehouden met de hiermee gepaard gaande risico’s, worden nageleefd. Het niet naleven van deze eisen kan daarentegen worden aangevoerd ter staving van een maatregel om de machine uit de handel te nemen of te verbieden. (cf. punten 54, 57, 58)

De strekking van de specifieke gezondheids- en veiligheidseis in punt 3.4.4 van bijlage I bij richtlijn 2006/42 betreffende machines, met betrekking tot vallende voorwerpen, moet worden uitgelegd in het licht van de algemene eisen uit richtlijn 2006/42, en meer bepaald punt 1 van de algemene beginselen in het begin van bijlage I erbij, alsook in het licht van de beginselen van geïntegreerde veiligheid uit punt 1.1.2 van die bijlage. Uit deze beginselen blijkt allereerst duidelijk dat de machines die bestemd zijn om in de Unie in de handel te worden gebracht, dusdanig moeten zijn ontworpen en gebouwd dat deze kunnen werken zonder dat personen aan een risico worden blootgesteld, wanneer deze handelingen onder de door de fabrikant bepaalde omstandigheden worden verricht, maar dat daarbij tevens rekening is gehouden met redelijkerwijs voorzienbaar verkeerd gebruik en meer algemeen dat abnormaal gebruik, indien dat een risico zou inhouden, wordt voorkomen. Vervolgens moeten de hiertoe genomen maatregelen erop zijn gericht elk risico uit te sluiten. Tot slot heeft de fabrikant om aan een dergelijke verplichting te voldoen de mogelijkheid te kiezen voor de meest geschikte oplossingen, maar tevens de verplichting daarbij een bepaalde prioriteit te hanteren, namelijk primair om de risico’s uit te sluiten of zo veel mogelijk te verminderen. Gelet op de prioriteit van de doelstelling, de risico’s in verband met het beoogde gebruik of het redelijkerwijs voorzienbare verkeerde gebruik al vanaf het ontwerp en de bouw uit te sluiten of zo veel mogelijk te verminderen, alsook abnormaal gebruik te voorkomen en de noodzakelijke beveiligingsmaatregelen te treffen voor risico’s die niet kunnen worden uitgesloten, moet worden overwogen dat een machine, wanneer zij is bedoeld voor tal van verschillende soorten gebruik afhankelijk van de verschillende verwisselbare uitrustingsstukken die hieraan kunnen worden verbonden, voordat zij in de handel wordt gebracht of in bedrijf wordt genomen, moet worden voorzien van een passende beschermingsstructuur wanneer wordt vastgesteld dat, ook al brengt het beoogde gebruik waarvoor de koper de machine in een bepaald geval heeft bestemd geen risico door vallende voorwerpen of materialen mee, een ander redelijkerwijs te verwachten gebruik dat hiervan kan worden gemaakt, wel een dergelijk risico meebrengt. Een dergelijke maatregel valt namelijk onder de maatregelen die strekken tot het uitsluiten of zo veel mogelijk verminderen van risico’s door middel van het integreren van veiligheid in het ontwerp en de bouw van de machine. De naleving van het vereiste uit de punten 1.7.4.1 en 1.7.4.2 van bijlage I bij richtlijn 2006/42 om een gebruiksaanwijzing bij machines te voegen met daarin een beschrijving van hun normale gebruik, doet overigens niet af aan de eerste verplichting van machinefabrikanten om de veiligheid te integreren in het ontwerp en de bouw van machines, door de risico’s in verband met het beoogde gebruik of het redelijkerwijs voorzienbare verkeerde gebruik ervan uit te sluiten of zo veel mogelijk te verminderen, zoals blijkt uit punt 1.7.4.2, onder l), van bijlage I bij deze richtlijn. Met andere woorden: de richtlijn verplicht de machinefabrikanten niet alleen om hun klanten te waarschuwen voor de risico’s in verband met het redelijkerwijs voorzienbare verkeerde gebruik van de machines die zij hun verkopen, maar tevens om al bij het ontwerp en de bouw van deze machines dergelijke risico’s uit te sluiten of zo veel mogelijk te verminderen. (cf. punten 64, 65, 69, 70)

Uit de opzet van richtlijn 2006/42 betreffende machines komt duidelijk naar voren dat het vermoeden van overeenstemming dat krachtens artikel 7, lid 1, van deze richtlijn geldt voor een machine, de mogelijkheid voor de lidstaten gebruik te maken van de vrijwaringsclausule van artikel 11 ingeval de hierin vermelde voorwaarden zijn vervuld, onverlet laat. (cf. punt 72)

Richtlijn 2006/42 betreffende machines voert een systeem in voor het toezicht op en regulering van de interne markt, waarin het in eerste instantie aan de bevoegde nationale autoriteiten staat om te beoordelen of een machine de gezondheid of de veiligheid van personen in gevaar brengt en zo ja, de nodige maatregelen te nemen om deze terug te halen of te verbieden. De hiertoe bedoelde vrijwaringsclausule van artikel 11 van richtlijn 2006/42 moet zelf worden gezien in het licht van artikel 114, lid 10, VWEU, dat de lidstaten machtigt om dergelijke maatregelen te treffen op grond van een of meerdere van de in artikel 36 VWEU bedoelde niet-economische redenen, waaronder de bescherming van de gezondheid en het leven van personen. Een dergelijke toepassing kan inhouden dat de nationale autoriteiten ingewikkelde technische of wetenschappelijke beoordelingen moeten maken. In het kader van deze regeling kan van de Commissie worden verlangd dat zij nagaat of de door de lidstaten getroffen maatregelen feitelijk en rechtens al dan niet zijn gerechtvaardigd. De Commissie moet in dit kader een ruime beoordelingsbevoegdheid worden toegekend opdat zij de haar opgedragen doelstelling efficiënt kan nastreven, alsmede vanwege de ingewikkelde technische evaluaties die zij moet maken. Een dergelijke bevoegdheid wordt de Commissie ook toegekend wanneer zij de maatregelen moet controleren die een lidstaat heeft getroffen in het kader van de regeling uit de leden 4 tot en met 6 van artikel 114 VWEU. In dat verband dient de rechter van de Unie, wanneer hij de uitoefening van ruime beoordelingsbevoegdheid moet toetsen, afhankelijk van de voor hem aangevoerde middelen, na te gaan of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten waarop de Commissie zich baseert, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid. Meer bepaald moet hij, gelet op de door partijen aangevoerde elementen, de materiële juistheid van de ter onderbouwing van het bestreden besluit aangevoerde bewijselementen alsook de betrouwbaarheid en samenhang daarvan controleren, en nagaan of die elementen het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen. (cf. punten 79‑82)

Wat de risicobeoordeling betreft die de betrokken lidstaat moet maken alvorens onder toezicht van de Commissie de maatregelen te treffen als bedoeld in artikel 11 van richtlijn 2006/42 betreffende machines, moet bij deze beoordeling worden uitgegaan van een gemiddelde, redelijk oplettende en voorzichtige gebruiker. De bevoegdheid van de nationale autoriteiten op grond van dit artikel vormt immers een afwijking op het beginsel van vrij verkeer uit de richtlijn en is slechts gerechtvaardigd indien sprake is van een risico in verband met beoogd gebruik of redelijkerwijs voorzienbaar verkeerd gebruik van de betrokken machine, dat in punt 1.1.1, onder i), van bijlage I bij deze richtlijn wordt gedefinieerd als gebruik dat het resultaat kan zijn van gemakkelijk voorspelbaar menselijk gedrag. In deze context waarborgt het feit dat de nationale autoriteiten bij de beoordeling of een dergelijk risico bestaat concreet uitgaan van een gemiddelde en redelijk oplettende gebruiker, en niet van een abstracte situatie, mede dat zij geen in de zin van artikel 11, lid 1, van deze richtlijn ongerechtvaardigde inbreuk plegen op het vrije verkeer van de machines. Zodra rechtens genoegzaam is aangetoond dat een dergelijk risico bestaat ten opzichte van een gemiddelde en redelijk oplettende gebruiker, is het feit dat deze laatste op voorhand is gewaarschuwd voor het bestaan van dit risico op zich niet van belang, gelet op, ten eerste, de hiërarchie die krachtens richtlijn 2006/42 is aangebracht tussen de aan de machinefabrikanten opgelegde preventie- en informatieverplichtingen en, ten tweede, de gevolgen indien niet aan deze verplichtingen wordt voldaan. (cf. punten 83, 84)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punt 94)

Artikel 11 van richtlijn 2006/42 betreffende machines verplicht de Commissie niet om in het specifieke kader van het onderzoek of maatregelen waarvan zij door de lidstaten in kennis wordt gesteld al dan niet gerechtvaardigd zijn, vast te stellen of deze voorts al dan niet in overeenstemming zijn met het beginsel van gelijke behandeling. Zodra een maatregel is gerechtvaardigd in de zin van die bepaling, kan het besluit waarbij de Commissie erkent dat zij gerechtvaardigd is dus niet ter discussie worden gesteld op grond dat machines die vergelijkbaar zijn met die waarop deze maatregel is gericht, op de betrokken nationale markt aanwezig zijn, maar waartegen in strijd met het beginsel van gelijke behandeling geen soortgelijke maatregelen zijn getroffen. In de eerste plaats moet namelijk, wanneer op het niveau van de Unie een volledige harmonisatie tot stand is gebracht voor een bepaalde materie, iedere daarop betrekking hebbende nationale maatregel aan de bepalingen van die harmonisatiemaatregel worden getoetst en niet aan het primaire recht. Dit geldt met name in het geval dat de betrokken maatregel geen handeling van wetgevende of bestuursrechtelijke aard is, maar een individuele maatregel. Aangezien richtlijn 2006/42 aldus op het niveau van de Unie niet alleen volledige harmonisatie tot stand heeft gebracht van de essentiële veiligheidsregels voor machines en de verklaringen van overeenstemming van deze machines met die eisen, maar ook van de regels betreffende de wijze waarop de lidstaten machines waarvan wordt aangenomen dat zij met deze eisen overeenstemmen, mogen behandelen, moet in het licht van de bepalingen van deze richtlijn worden vastgesteld of de Commissie haar verplichtingen niet is nagekomen door niet na te gaan of de bevoegde autoriteiten bij het vaststellen van de nationale maatregelen het beginsel van gelijke behandeling hebben geëerbiedigd, of dat de Commissie niet bevoegd was een dergelijke controle uit te voeren. In de tweede plaats heeft artikel 11 van richtlijn 2006/42 niet tot doel de Commissie vanuit ieder aspect de rechtmatigheid te laten toetsen van de maatregelen die door de nationale autoriteiten worden genomen wanneer zij vaststellen dat machines de gezondheid of de veiligheid van personen in gevaar kunnen brengen. Zoals naar voren komt uit overweging 25 en artikel 20 van deze richtlijn, zijn de nationale rechters met een dergelijk toezicht belast. In de derde plaats brengt, ofschoon lid 3 van artikel 11 van richtlijn 2006/42 enkel bepaalt dat de Commissie onderzoekt of de door de lidstaten genomen maatregelen al dan niet zijn gerechtvaardigd, de algemene opzet van de richtlijn mee dat deze verplichting moet worden bezien in het licht van de verplichtingen die de leden 1 en 2 van dat artikel vooraf aan de nationale autoriteiten opleggen. Verder verwijst artikel 114, lid 10, VWEU, op grond waarvan de wetgever van de Unie vrijwaringsclausules kan vaststellen zoals die welke is ingesteld bij artikel 11 van richtlijn 2006/42, wel naar de in de eerste zin van artikel 36 VWEU bedoelde redenen, maar daarentegen niet naar de tweede zin van dit artikel, waarin wordt bepaald dat deze verboden of beperkingen geen middel tot willekeurige discriminatie noch een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten mogen vormen. Het verschilt derhalve van de leden 4 tot en met 6 van datzelfde artikel betreffende de bepalingen die een lidstaat mag treffen of handhaven nadat op grond van lid 1 een harmonisatiemaatregel is genomen. (cf. punten 98‑105)

Iedere handeling van de Unie moet worden uitgelegd in overeenstemming met het gehele primaire recht, daaronder begrepen het beginsel van gelijke behandeling. Ook moet bij de uitlegging van een handeling van de Unie niet enkel rekening worden gehouden met de bewoordingen daarvan, maar ook met de algemene opzet, de context en de doelstelling van de regeling waarvan zij deel uitmaken. Wat richtlijn 2006/42 betreffende machines aangaat, zou het niet alleen strijdig zijn met het beginsel van gelijke behandeling, maar ook met de doelstelling van die richtlijn om met name de voorwaarden waaronder de machines op de interne markt in de handel worden gebracht en hier vrij circuleren, te harmoniseren en tegelijkertijd de gezondheid en de veiligheid van personen te beschermen tegen de risico’s die voortvloeien uit het gebruik ervan, alsmede met de algemene opzet van de regeling die is ingevoerd om, onder toezicht van de Commissie, de juiste en eenvormige toepassing van deze richtlijn door de nationale autoriteiten te waarborgen, wanneer een lidstaat een beroep kon doen op de vrijwaringsclausule van artikel 11 van deze richtlijn met betrekking tot een machine die de gezondheid of de veiligheid van personen in gevaar kan brengen, en tegelijkertijd zonder objectieve rechtvaardiging zou nalaten vergelijkbare machines aan een soortgelijke behandeling te onderwerpen. (cf. punten 108, 109)