ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
30

Behoudens in gevallen van fraude, ontduiking of misbruik die de toepassing van artikel 27, lid 5, van richtlijn 92/83 rechtvaardigen, kunnen eventuele maatregelen die de fabrikant van dergelijke producten met betrekking tot de kenmerken van deze producten heeft genomen, voor zover die maatregelen er niet aan in de weg staan dat zij als niet voor menselijke consumptie bestemde producten worden aangeboden, er niet toe leiden dat deze producten niet meer in aanmerking komen voor de vrijstelling van accijns die is vastgesteld in lid 1, onder b), van dat artikel.
16

De commissie voor fiscale vraagstukken heeft op verzoek van Srf een ruling vastgesteld waarin zij zich op het standpunt stelt dat de betreffende opleidingen weliswaar in andere lidstaten dan Zweden worden gegeven, maar niettemin moeten worden geacht in Zweden plaats te vinden, zodat in deze lidstaat btw moet worden geheven. Zij heeft met name overwogen dat de uitdrukking „toegang tot evenementen” als bedoeld in artikel 53 van de btw-richtlijn is ingevoerd om de werkingssfeer van de uitzonderingsregel te beperken en dus tegelijk die van de hoofdregel uit te breiden. Het begrip „toegang tot evenementen” moet worden opgevat als het recht om een bepaalde plaats te betreden. De in het hoofdgeding aan de orde zijnde diensten bestaan niet hoofdzakelijk in het recht om een bepaalde plaats te betreden, maar veeleer in het recht om aan een specifieke opleiding deel te nemen. Aangezien de in het hoofdgeding aan de orde zijnde opleidingen niet hoofdzakelijk tot doel hebben een recht op toegang in de zin van artikel 53 van de btw-richtlijn toe te kennen, moet over die opleidingen btw worden betaald in Zweden en wel op grond van artikel 44 van die richtlijn.
87

Aangezien tabaksproducten volgens de bewoordingen van artikel 13, lid 1, onder c), van richtlijn 2014/40 „geen enkel element of kenmerk” mogen bevatten dat „verwijst” naar „smaakstoffen” en deze elementen of kenmerken volgens de tekst van artikel 13, lid 3, van die richtlijn met name teksten, symbolen, namen, merken en al dan niet figuratieve tekens kunnen omvatten die geen reclamekarakter hebben, moet worden aangenomen dat de wetgever van de Unie geen onderscheid heeft willen maken tussen informatie die wel en informatie die geen reclame-uiting is. Deze uitlegging wordt bevestigd door het feit dat de wetgever van de Unie, in tegenstelling tot wat in artikel 13 van voornoemde richtlijn is bepaald, in artikel 20, lid 4, onder b), van diezelfde richtlijn uitdrukkelijk heeft bepaald dat verpakkingseenheden en eventuele buitenverpakkingen van elektronische sigaretten en navulverpakkingen geen elementen of kenmerken als bedoeld in artikel 13 van richtlijn 2014/40 – met uitzondering van die waarop wordt gedoeld in artikel 13, lid 1, onder c), van die richtlijn – mogen bevatten die verwijzen naar smaakstoffen of het ontbreken daarvan.
Artikel 10, lid 1, van die richtlijn bepaalt:

„In afwijking van artikel 8, lid 3, onder i), en onverminderd het recht inzake de bescherming van de industriële en commerciële eigendom, is de aanvrager niet gehouden de resultaten van de preklinische en klinische proeven over te leggen indien hij kan aantonen dat het geneesmiddel generiek is ten opzichte van een referentiegeneesmiddel waarvoor sinds ten minste acht jaar in een lidstaat of in de Gemeenschap een vergunning in de zin van artikel 6 is verleend.

Een generiek geneesmiddel waarvoor overeenkomstig deze bepaling een vergunning werd verleend mag vóór het verstrijken van de periode van tien jaar volgend op het verlenen van de oorspronkelijke vergunning voor het referentiegeneesmiddel niet in de handel worden gebracht.

De eerste alinea is ook van toepassing indien in de lidstaat waar de aanvraag voor het generieke geneesmiddel is ingediend, geen vergunning is verleend voor het referentiegeneesmiddel. In dat geval dient de aanvrager op het aanvraagformulier de naam van de lidstaat te vermelden waar de vergunning voor het referentiegeneesmiddel is verleend. Op verzoek van de bevoegde instantie van de lidstaat waar de aanvraag is ingediend, zendt de bevoegde instantie van de andere lidstaat binnen één maand een bevestiging toe dat voor het referentiegeneesmiddel een vergunning wordt of werd verleend, samen met de volledige samenstelling van het referentiegeneesmiddel en, indien noodzakelijk, andere relevante bescheiden.

[...]”
67

In casu heeft de verwijzende rechter opgemerkt dat ook al valt niet uit te sluiten dat een vergelijkbare aanzet jegens een minderjarige tot heteroseksuele of lesbische handelingen zou zijn beschouwd en bestraft als een plichtsverzuim van een politieambtenaar, de tuchtsanctie die E.B. zou zijn opgelegd, aanzienlijk milder zou zijn uitgevallen wanneer de in de betrokken Oostenrijkse strafbepaling gestelde bestanddelen niet voorhanden zouden zijn geweest. In die omstandigheden staat het aan de verwijzende rechter om te bepalen of dit plichtsverzuim zou hebben geleid tot een tuchtsanctie bestaande in een korting van het bedrag van het rustpensioen en, in voorkomend geval, hoe groot de als tuchtsanctie aan E.B. opgelegde korting van de pensioenuitkering zou zijn geweest in een situatie zonder discriminatie op grond van seksuele geaardheid, waarbij deze korting in elk geval minder dan 25 % moet zijn.
61

Zoals de advocaat-generaal heeft opgemerkt in punt 100 van zijn conclusie, heeft het Gerecht om te beginnen in de punten 147 tot en met 157 van het bestreden arrest in voldoende mate uiteengezet waarom het tot het oordeel is gekomen dat rekwirantes bepaalde posten van de door hen gestelde immateriële schade genoegzaam hadden bewezen en andere posten niet. Vervolgens heeft het Gerecht in punt 158 van het bestreden arrest opgemerkt dat de geconstateerde immateriële schade, namelijk de schade die voortvloeide uit de verlengde staat van onzekerheid waarin zij ieder waren gebracht in de loop van de procedure in de zaken T‑72/06 en T‑79/06, in de omstandigheden van de zaak niet volledig was gerepareerd door de vaststelling dat de redelijke procestermijn was geschonden. Tot slot heeft het Gerecht in de punten 159 tot en met 164 van het bestreden arrest uiteengezet welke criteria in aanmerking waren genomen om het bedrag van de schadevergoeding te bepalen.
40

Ingeval de lidstaat waar de bossen zijn gelegen een belastingvoordeel toekent van hetzelfde soort als in het hoofdgeding, waarbij gelijkwaardige voorwaarden gelden en met name de voorwaarde van een beheersplan dat vergelijkbaar is met het in de Belgische regeling bedoelde plan, kan op geen enkele grond a priori worden uitgesloten dat het voor de heffingsstaat in het kader van de door het Unierecht ingevoerde wederzijdse bijstand mogelijk is om de informatie te verkrijgen die noodzakelijk is om te controleren of is voldaan aan de voorwaarden voor de toekenning en het behoud van het in deze regeling voorziene belastingvoordeel (zie in die zin met name arrest van 27 januari 2009, Persche, C‑318/07, EU:C:2009:33, punt 68).
Artikel 14 van de Eurodac-verordening bepaalt:

„1. Elke lidstaat neemt onverwijld de vingerafdrukken van alle vingers van elke onderdaan van een derde land of staatloze van veertien jaar of ouder die, komende uit een derde land, door de bevoegde controleautoriteiten van een lidstaat is aangehouden in verband met het illegaal over land, over zee of door de lucht overschrijden van de grens van die lidstaat, en die niet is teruggezonden of die fysiek op het grondgebied van de lidstaten blijft en niet in afzondering of bewaring wordt gehouden gedurende de gehele periode tussen de aanhouding en de verwijdering op grond van de beslissing hem terug te zenden.

2. De betrokken lidstaat zendt de [...] gegevens over elke in lid 1 bedoelde onderdaan van een derde land of staatloze die niet is teruggezonden, zo spoedig mogelijk en uiterlijk 72 uur na de datum van aanhouding toe aan het centraal systeem [...]

[...]”.
Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

Vormt bij de toekenning van de in de eerste prejudiciële vraag genoemde studiebeurzen de deelnamevoorwaarde van het slagen voor het eerste staatsexamen rechtsgeleerdheid een indirecte discriminatie van een aanvrager in de zin van artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn [2000/43], wanneer de aanvrager, een burger van de Unie, weliswaar een vergelijkbaar diploma in een niet bij de Europese Unie horende staat heeft behaald, zonder dat de keuze van deze plaats waar het diploma is behaald, in verband staat met de etnische afstamming van de aanvrager, maar hij op grond van zijn woonplaats in Duitsland en de vloeiende beheersing van de Duitse taal net als een Duitse onderdaan de mogelijkheid had om na een rechtenstudie in Duitsland het eerste staatsexamen rechtsgeleerdheid af te leggen?

Maakt het hierbij verschil dat met het studiebeursprogramma, dat geen discriminerende kenmerken vertoont, wordt beoogd om afgestudeerden van een rechtenstudie in Duitsland door het stimuleren van onderzoeks- of studieprojecten in het buitenland kennis van buitenlandse rechtsstelsels, buitenlandervaring en taalkennis te laten opdoen?”
5

Artikel 3.80a van dit besluit luidt als volgt: „1. Een aanvraag tot het wijzigen van een verblijfsvergunning [...] in een verblijfsvergunning onder een beperking verband houdend met niet-tijdelijke humanitaire gronden wordt afgewezen, indien de aanvraag is ingediend door een vreemdeling als bedoeld in artikel 3.51, eerste lid, aanhef en onderdeel a, subonderdeel 1°, die het examen bedoeld in artikel 7, tweede lid, onderdeel a, van de Wet inburgering of een diploma, certificaat of ander document als bedoeld in artikel 5, eerste lid, onderdeel c, van die wet, niet heeft behaald. 2. Het eerste lid is niet van toepassing, indien de vreemdeling: [...] e) [...] van de inburgeringsplicht is ontheven; [...] 4. Onze minister kan het eerste lid voorts buiten toepassing laten, voor zover toepassing daarvan naar zijn oordeel zal leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard.”
In § 29/A, leden 1, 4, 6 en 7, van de wet wegentol, dat in deze wet is ingevoegd bij wet nr. LIV van 2014 en in werking is getreden op 9 november 2014, is bepaald:

„(1) In de in de leden 2 tot en met 4 genoemde gevallen hoeven degenen die bij de met de inning van de tol belaste instantie (hierna: ‚tolinningsinstantie’) een verzoek indienen overeenkomstig de leden 6 en 7 (hierna: ‚verzoek’), onder de in deze wet vastgestelde voorwaarden niet de geldboete te betalen die hun is opgelegd wegens het niet-toegestane gebruik van een weg in de zin van § 14, onder a), van deze wet dat plaatsvond tussen 1 juli 2013 en 31 maart 2014.

[…]

(4) Op basis van een gerechtvaardigd verzoek hoeft de verzoeker op grond van lid 7 niet de boete te betalen die hem is opgelegd wegens overtreding van § 14, onder a), indien de geldboete – tijdens de geldigheidsduur van het trajectticket en hoogstens eenmaal per rijrichting bij een bepaald controlepunt – is opgelegd op een tolweg of een daarnaartoe leidende weg die binnen het wegennet een parallelle functie vervult ten opzichte van de weg met betrekking waartoe voor het betrokken voertuig op dat tijdstip een vergunning voor gebruik was afgegeven waarvan geen gebruik is gemaakt tijdens de geldigheidsduur ervan.

[…]

(6) Naast hetgeen is bepaald in de leden 2 tot en met 4, dient de verzoeker, om de geldboete niet te hoeven betalen, vóór de indiening van het verzoek aan de tolinningsinstantie 12000 HUF inclusief btw [(ongeveer 39 EUR)] administratiekosten per geldboete te betalen en bij de indiening van het verzoek het bewijs van deze betaling te leveren. […]

(7) Het verzoek kan worden ingediend binnen zestig dagen na de inwerkingtreding van wet nr. LIV van 2014 tot wijziging van [de wet wegentol]. De tolinningsinstantie gaat, als de inhoud van het verzoek voldoet aan de voorschriften van deze wet en overeenstemt met de informatie in de databank van de tolinningsinstantie, op basis van het ingediende verzoek over tot de afgifte van een verklaring waarbij wordt vastgesteld dat aan de leden 2 tot en met 4 is voldaan, zodat de verzoeker de boete niet hoeft te betalen. Een dergelijke verklaring wordt niet afgegeven wanneer de inhoud van het verzoek niet overeenstemt met de informatie in de databank van de tolinningsinstantie. De tolinningsinstantie gaat binnen honderdtwintig dagen na de ontvangst van het verzoek over tot de afgifte van de verklaring. […]”
26

Daarop heeft de Supreme Court of the United Kingdom de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Wanneer de algemene kosten die worden toegerekend aan leasetransacties (die bestaan in vrijgestelde financieringsverstrekkingen en belastbare terbeschikkingstellingen van voertuigen) alleen zijn opgenomen in de prijs van de vrijgestelde financieringsverstrekking door de belastingplichtige, kan de belastingplichtige dan de voorbelasting over die kosten geheel of gedeeltelijk aftrekken? 2) Wat is de juiste uitlegging van punt 31 van het arrest van 8 juni 2000, Midland Bank (C‑98/98, EU:C:2000:300), meer in het bijzonder van de overweging dat de algemene kosten, ,deel uit[maken] van de algemene kosten van de belastingplichtige en […] als zodanig bestanddelen [zijn] van de prijs van de producten van een onderneming’? In het bijzonder: a) Moet deze passage aldus worden uitgelegd dat een lidstaat altijd aan iedere handeling een deel van de voorbelasting moet toerekenen, bij iedere speciale methode die krachtens artikel 173, lid 2, onder c), van de btw-richtlijn is vastgesteld? b) Is dat zelfs het geval indien de algemene kosten feitelijk niet zijn opgenomen in de prijs van de belastbare handelingen van de onderneming? 3) Impliceert het feit dat de algemene kosten, althans in een bepaalde mate, daadwerkelijk zijn gemaakt voor belastbare terbeschikkingstellingen van voertuigen a) dat een bepaald gedeelte van de over die kosten betaalde voorbelasting aftrekbaar moet zijn? b) Is dat zelfs het geval indien de algemene kosten feitelijk niet zijn opgenomen in de prijs van de belastbare terbeschikkingstellingen van voertuigen? 4) Kunnen belastbare terbeschikkingstellingen van voertuigen (of de waarde ervan) in beginsel rechtmatig buiten beschouwing worden gelaten om te komen tot een speciale methode in de zin van artikel 173, lid 2, onder c), van de btw-richtlijn?”
211

Niettemin kan niet op basis van alleen de omstandigheden waarop is gewezen en de rechtspraak die in de punten 209 en 210 van het onderhavige arrest is aangehaald, worden gerechtvaardigd dat het Gerecht in de onderhavige zaak heeft afgezien van het onderzoek of de hoogte van de geldboete passend was in vergelijking met het aantal contacten dat jegens rekwirante in aanmerking is genomen. Een dergelijk onderzoek was immers noodzakelijk om te kunnen beoordelen of met name het beperkte aantal van die contacten een verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete van meer dan de haar toegekende verlaging van 20 % rechtvaardigde.
Artikel 4 van diezelfde richtlijn is als volgt verwoord:

„1. Niettegenstaande artikel 2, leden 1 en 2, kunnen de lidstaten bepalen dat een verschil in behandeling dat op een kenmerk in verband met een van de in artikel 1 genoemde gronden berust, geen discriminatie vormt, indien een dergelijk kenmerk, vanwege de aard van de betrokken specifieke beroepsactiviteiten of de context waarin deze worden uitgevoerd, een wezenlijke en bepalende beroepsvereiste vormt, mits het doel legitiem en het vereiste evenredig aan dat doel is.

2. De lidstaten kunnen op het moment van vaststelling van deze richtlijn bestaande nationale wetgeving handhaven of voorzien in toekomstige wetgeving waarin op de datum van vaststelling van deze richtlijn bestaande nationale praktijken worden opgenomen, die bepaalt, dat in het geval van kerken en andere publieke of particuliere organisaties, waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd, voor wat betreft de beroepsactiviteiten van deze organisaties een verschil in behandeling gebaseerd op godsdienst of overtuiging van een persoon geen discriminatie vormt indien vanwege de aard van de activiteiten of de context waarin deze worden uitgeoefend de godsdienst of overtuiging een wezenlijk, legitiem en gerechtvaardigd beroepsvereiste vormt gezien de grondslag van de organisatie. Dit verschil in behandeling wordt toegepast met inachtneming van de grondwettelijke bepalingen en beginselen van de lidstaten en van de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht, en mag geen op een andere grond gebaseerde discriminatie rechtvaardigen.

Mits de bepalingen van deze richtlijn voor het overige worden geëerbiedigd, laat deze richtlijn derhalve het recht van kerken en andere publieke of particuliere organisaties waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd, onverlet om, handelend in overeenstemming met de nationale grondwettelijke en wettelijke bepalingen, van personen die voor hen werkzaam zijn, een houding van goede trouw en loyaliteit aan de grondslag van de organisatie te verlangen.”
16

Op 20 januari 2010 heeft de Fővárosi Ítélőtábla, na het arrest van 15 oktober 2009, Hochtief en Linde‑Kca‑Dresden (C‑138/08, EU:C:2009:627), in een arrest het vonnis van 28 april 2006 bevestigd. Deze rechter heeft met name erop gewezen dat hij niet de vraag onderzocht of de aanbestedende dienst, door te besluiten dat de inschrijving van het consortium een onverenigbaarheid opriep, een inbreuk had gemaakt door het consortium niet de gelegenheid te bieden verweer te voeren, omdat deze grief niet in het verzoekschrift in eerste aanleg was aangevoerd. Pas in hoger beroep heeft Hochtief voor het eerst aangevoerd dat het aan het consortium tegengeworpen verbod een onevenredige beperking vormde van haar recht om een verzoek tot deelname in te dienen of in te schrijven, die in strijd was met artikel 220 EG, artikel 6 van richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken (PB 1993, L 199, blz. 54) en de rechtspraak van het Hof.
26

De PRIA voert voorts aan dat het betrokken archeologische monument, dat bestaat uit een steengraf, is ingeschreven in het nationale register op de website van de Muinsuskaitseamet (dienst voor monumentenzorg, Estland). In dat verband heeft de Staat een voorkeursrecht dat is ingeschreven in het kadaster. De PRIA heeft de bestreden beschikkingen naar eigen zeggen tevens op deze gegevens gebaseerd. Hij voegt daaraan toe dat verzoeker in het hoofdgeding in zijn betalingsaanvraag heeft opgemerkt dat hij een landschapselement in bezit had dat moest worden bewaard. Volgens hem is geen sprake van schending van het beginsel ne bis in idem, aangezien er geen cumulatie is van een bestuursrechtelijke en een strafrechtelijke procedure.
42

De Spaanse regering betoogt dat dit verschil in behandeling gerechtvaardigd is in het licht van de wijze waarop deze laatste categorie van werknemers wordt aangeworven en de bijzondere context van hun aanwerving. Zo is de waarborg voor wederindienstneming in kwestie onlosmakelijk verbonden met de toelatingsprocedure voor arbeid in vast dienstverband. Het basisstatuut van het overheidspersoneel bepaalt namelijk dat de aanwervingsprocedure voor arbeidscontractanten in vaste dienst selectief is en, opdat de beginselen van gelijkheid, erkenning van verdiensten en bekwaamheid voor toegang tot overheidsbetrekkingen worden nageleefd, een of meerdere proeven om de geschiktheid van de kandidaten te beoordelen en de rangorde te bepalen moet omvatten of het resultaat moet zijn van een procedure waarbij de kandidaten op hun verdiensten worden beoordeeld. Door de automatische wederindienstneming bij een onrechtmatig verklaard ontslag beoogt de Spaanse wetgever de werknemers in vaste dienst bij de overheid met inachtneming van de beginselen van gelijkheid, erkenning van verdiensten, bekwaamheid en openbaarheid te beschermen.
55

In de zaak die ten grondslag lag aan het arrest van 22 december 2010, Mercredi (C‑497/10 PPU, EU:C:2010:829), had Mercredi het Verenigd Koninkrijk, waar zij voorheen met haar dochter woonde, verlaten voor het eiland Réunion (Frankrijk), terwijl haar dochter pas twee maanden oud was. Ten tijde van die overbrenging had Mercredi als enige het gezagsrecht over het kind in de zin van artikel 2, punt 9, van verordening nr. 2201/2003. Aangezien moeder en dochter op de datum van de indiening van het beroep in deze zaak pas sinds enkele dagen op het eiland in kwestie verbleven, was het zaak vast te stellen of de gewone verblijfplaats van het kind in de zin van de verordening nog steeds in het Verenigd Koninkrijk was of dat die verblijfplaats, gelet op die geografische verplaatsing, naar Frankrijk was overgebracht. In die context konden de omstandigheden dat Mercredi afkomstig was van dat eiland, haar familie daar nog woonde en dat zij Frans sprak aantonen dat zij permanent was verhuisd en dus de gewone verblijfplaats van haar dochter had verplaatst.
4

Artikel 5 van die verordening, dat in afdeling 2 van hoofdstuk II van die verordening is opgenomen en als opschrift „Bijzondere bevoegdheid” heeft, bepaalt in punt 1: „Een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, kan in een andere lidstaat voor de volgende gerechten worden opgeroepen: 1) a) ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst: voor het gerecht van de plaats waar de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd; b) voor de toepassing van deze bepaling en tenzij anders is overeengekomen, is de plaats van uitvoering van de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt: – voor de koop en verkoop van roerende lichamelijke zaken, de plaats in een lidstaat waar de zaken volgens de overeenkomst geleverd werden of geleverd hadden moeten worden; – voor de verstrekking van diensten, de plaats in een lidstaat waar de diensten volgens de overeenkomst verstrekt werden of verstrekt hadden moeten worden; c) punt a) is van toepassing indien punt b) niet van toepassing is”.
Artikel 56 van de btw-wet, dat betrekking heeft op het „[b]ewijs van toepasselijkheid van het btw-tarief van 0 %”, bepaalt:

„1. [...] Een btw-plichtige die het btw-tarief van 0 % heeft toegepast overeenkomstig artikel 49 van deze wet, moet over bewijsstukken van de uitvoer van de goederen buiten het nationale grondgebied beschikken en, wanneer het btw-tarief van 0 % is toegepast op goederen die worden geleverd aan een persoon die in een andere lidstaat voor btw-doeleinden is geregistreerd, over bewijsstukken die aantonen dat de persoon naar wie de goederen zijn uitgevoerd, in een andere lidstaat btw-plichtig is.

[...]

4. Onverminderd de overige bepalingen van dit artikel is de belastingdienst gerechtigd om, overeenkomstig de bij de Mokesčių administravimo įstatymas (wet inzake de belastingdienst) vastgestelde nadere regels, te eisen dat aanvullende bewijzen worden overgelegd om te kunnen beoordelen of het btw-tarief van 0 % terecht is toegepast. [...]

5. Onverminderd de overige bepalingen van dit artikel heeft de belastingdienst het recht ambtshalve of via de bevoegde handhavingsinstanties aanvullende bewijzen te vergaren om te kunnen beoordelen of het btw-tarief van 0 % terecht is toegepast. [...]”