ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 verzetten zich tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij een systeem is ingevoerd dat ter financiering van de billijke compensatie voor de rechthebbenden twee vormen van vergoeding combineert, namelijk ten eerste een forfaitaire vergoeding die door de fabrikant, de invoerder of de intracommunautaire koper van apparaten waarmee beschermde werken kunnen worden gereproduceerd, wordt betaald vóór er enige reproductie plaatsvindt, namelijk op de datum waarop die apparaten op het nationale grondgebied in de handel worden gebracht, en ten tweede een evenredige vergoeding, die na het vervaardigen van de reproducties wordt geïnd, uitsluitend wordt berekend door het aantal vervaardigde kopieën te vermenigvuldigen met een bepaalde eenheidsprijs, en verschuldigd is door de natuurlijke of rechtspersonen die deze reproducties vervaardigen, voor zover: — het bedrag van de forfaitaire vergoeding die vóór het maken van de reproductie wordt betaald, uitsluitend wordt berekend op basis van de snelheid waarmee de betrokken apparaten reproducties kunnen maken; — het bedrag van de evenredige vergoeding die na het maken van de reproducties wordt geïnd, verschilt naargelang de vergoedingsplichtige al dan niet aan de inning van deze vergoeding heeft meegewerkt, en — het gecombineerde systeem, in zijn geheel beschouwd, geen mechanismen — en met name geen terugbetalingsmechanismen — omvat die de complementaire toepassing van het criterium van de daadwerkelijke schade en het criterium van de forfaitair vastgestelde schade ten aanzien van de verschillende categorieën van gebruikers mogelijk maken.
2)

Artikel 267 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een bepaling van nationaal recht, voor zover deze aldus wordt uitgelegd dat een kamer van een in laatste aanleg uitspraak doende rechterlijke instantie die zich moet uitspreken over een kwestie betreffende de uitlegging of de geldigheid van het Unierecht, deze kwestie aan de voltallige zitting van deze rechterlijke instantie moet voorleggen wanneer zij het niet eens is met de lijnen die deze voltallige zitting in een beslissing heeft uitgezet, en aldus daarover geen prejudiciële vraag aan het Hof kan stellen.
3)

De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten die ClientEarth en Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) hebben gemaakt in de hogere voorziening en de procedure in eerste aanleg.
—

dat de ontvangende instantie verplicht is om, in alle omstandigheden en zonder dat zij daarbij over enige beoordelingsmarge beschikt, degene voor wie een stuk is bestemd, mee te delen dat hij het recht heeft te weigeren dat stuk in ontvangst te nemen, waarbij zij stelselmatig moet gebruikmaken van het in bijlage II bij die verordening opgenomen modelformulier,
2)

Steun aan een terroristische vereniging die is geplaatst op de lijst in de bijlage bij gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad van 27 december 2001 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, in de versie die gold op het tijdstip van de feiten van het hoofdgeding, kan een van de „dwingende redenen van nationale veiligheid of openbare orde” in de zin van artikel 24, lid 1, van richtlijn 2004/83 vormen, ook al zijn de voorwaarden van artikel 21, lid 2, van die richtlijn niet vervuld. Om een aan een vluchteling verleende verblijfstitel te kunnen intrekken op grondslag van artikel 24, lid 1, van deze richtlijn, op grond dat deze vluchteling een dergelijke terroristische vereniging steunt, dienen de bevoegde autoriteiten niettemin, onder toezicht van de nationale rechter, een individuele beoordeling te maken van de specifieke feiten betreffende de daden zowel van de betrokken vereniging als van de betrokken vluchteling. Wanneer een lidstaat besluit een vluchteling wiens verblijfstitel is ingetrokken, te verwijderen, maar de uitvoering van dat besluit opschort, is het onverenigbaar met die richtlijn om hem de toegang tot de in hoofdstuk VII ervan gewaarborgde voordelen te ontzeggen, tenzij een in deze richtlijn uitdrukkelijk geformuleerde uitzondering van toepassing is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 294/3

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Schleswig-Holsteinische Oberverwaltungsgericht — Duitsland) — Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein/Dr. med. vet. Uta Wree

(Zaak C-422/13) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Bedrijfstoeslagregeling - Verordening (EG) nr. 73/2009 - Artikel 34, lid 2, onder a) - Begrip „subsidiabele oppervlakte” - Begrip „landbouwgrond” - Oppervlakte die een herbegroeide afdeklaag van een gesloten stortplaats vormt - Gebruik voor landbouwdoeleinden - Toelaatbaarheid])

(2015/C 294/03)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

Verwerende partij: Dr. med. vet. Uta Wree

Dictum

Artikel 34, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, moet aldus worden uitgelegd dat een oppervlakte die de deklaag van een zich in de nazorgfase bevindende afvalstortplaats vormt, een „landbouwgrond” in de zin van die bepaling is, als zij daadwerkelijk als blijvend grasland wordt gebruikt.

(1) PB C 304 van 19.10.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 236/10

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Centrale Raad van Beroep — Nederland) — P, S/Commissie Sociale Zekerheid Breda, College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

(Zaak C-579/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Status van langdurig ingezeten derdelanders - Richtlijn 2003/109/EG - Artikelen 5, lid 2, en 11, lid 1 - Nationale wettelijke regeling die aan derdelanders die de status van langdurig ingezetene hebben verworven, op straffe van een geldboete een inburgeringplicht oplegt, waarvoor een examen moet worden behaald))

(2015/C 236/13)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: P, S

Verwerende partijen: Commissie Sociale Zekerheid Breda, College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

Dictum

Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen, en in het bijzonder de artikelen 5, lid 2, en 11, lid 1, ervan, verzet zich niet tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij aan derdelanders die reeds de status van langdurig ingezetene hebben verworven, de verplichting wordt opgelegd om, op straffe van een geldboete, een inburgeringsexamen te behalen, mits de wijze waarop daaraan uitvoering wordt gegeven de verwezenlijking van de met deze richtlijn nagestreefde doelen niet in gevaar kan brengen, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan. Hierbij doet niet ter zake of de status van langdurig ingezetene was verkregen voordat de verplichting om een inburgeringsexamen te behalen werd opgelegd dan wel nadien.

(1) PB C 24 van 25.1.2014.
2)

Richtlijn 2005/29 moet aldus worden uitgelegd dat een handelspraktijk die voldoet aan alle in artikel 6, lid 1, van die richtlijn genoemde criteria om te kunnen spreken van een misleidende praktijk jegens de consument, als oneerlijk en daarmee als verboden op grond van artikel 5, lid 1, van de richtlijn kan worden aangemerkt zonder dat nog behoeft te worden nagegaan of die praktijk ook in strijd is met de vereisten van professionele toewijding in de zin van artikel 5, lid 2, onder a), van de richtlijn.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/17

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Les Laboratoires Servier SA/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’Économie et des Finances

(Zaak C-691/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Richtlijn 89/105/EEG - Artikel 6, punt 2 - Opstellen van een lijst van door de ziekenfondsen terugbetaalde geneesmiddelen - Wijziging van de terugbetalingsvoorwaarden voor een geneesmiddel naar aanleiding van de hernieuwing van de opneming ervan op een dergelijke lijst - Motiveringsplicht))

(2015/C 138/22)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Les Laboratoires Servier SA

Verwerende partijen: Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’Économie et des Finances

Dictum

Artikel 6, punt 2, van richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling vastgestelde motiveringsplicht van toepassing is op een besluit waarbij de opneming van een product op de lijst van geneesmiddelen die vallen onder het stelsel van gezondheidszorg wordt hernieuwd, maar de terugbetaling van dit product tot een bepaalde categorie van patiënten wordt beperkt.

(1) PB C 85 van 22.3.2014.
—

dat het enkel is gericht tot de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, die hun nationale regelgeving in heroverweging dienen te nemen om na te gaan of de eventuele verboden en beperkingen ter zake van de inzet van uitzendkrachten gerechtvaardigd zijn, en bijgevolg,
2)

Artikel 3, leden 1 en 7, van richtlijn 96/71, gelezen in samenhang met de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU, moet aldus moet worden uitgelegd dat: — het zich niet verzet tegen een berekening van het minimumuurloon en/of het minimumloon voor stukwerk die is gebaseerd op de indeling van de werknemers in loongroepen zoals die in de toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomsten van de lidstaat van ontvangst is vastgesteld, mits die berekening en die indeling volgens bindende en transparante regels worden verricht; het staat aan de nationale rechter na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan; — een dagvergoeding als die in het hoofdgeding als een deel van het minimumloon moet worden aangemerkt onder dezelfde voorwaarden als die waaronder de betrokken vergoeding begrepen is in het minimumloon dat wordt betaald aan lokale werknemers die binnen de betrokken lidstaat worden gedetacheerd; — een dagelijkse reistijdvergoeding die aan de werknemers wordt uitgekeerd mits de reis die zij dagelijks naar en van hun werkplek maken, meer dan een uur in beslag neemt, moet worden aangemerkt als een deel van het minimumloon van de gedetacheerde werknemers voor zover aan deze voorwaarde is voldaan; het staat aan de nationale rechter na te gaan of dat het geval is; — de bekostiging van de huisvesting van die werknemers niet kan worden aangemerkt als een bestanddeel van hun minimumloon; — een toeslag in de vorm van aan die werknemers verstrekte maaltijdbonnen niet kan worden aangemerkt als een deel van hun minimumloon, en — het vakantiegeld dat aan de gedetacheerde werknemers moet worden toegekend voor het minimumaantal betaalde vakantiedagen, overeenkomt met het minimumloon waarop zij in de referentieperiode recht hebben.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/6

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 maart 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal do Trabalho de Leiria — Portugal) — Modelo Continente Hipermercados SA/Autoridade para as Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT)

(Zaak C-343/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Regeling voor fusies van naamloze vennootschappen - Richtlijn 78/855/EEG - Fusie door overneming - Artikel 19 - Gevolgen - Overgang van alle activa en passiva van de overgenomen vennootschap op de overnemende vennootschap - Inbreuk die de overgenomen vennootschap vóór de fusie heeft gemaakt - Vaststelling van de inbreuk bij bestuurlijk besluit na die fusie - Nationaal recht - Overgang van de aansprakelijkheid voor inbreuken van de overgenomen vennootschap - Toelaatbaarheid))

(2015/C 138/06)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal do Trabalho de Leiria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Modelo Continente Hipermercados SA

Verwerende partij: Autoridade para as Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT)

Dictum

Artikel 19, lid 1, van de Derde richtlijn 78/855/EEG van de Raad van 9 oktober 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende betreffende fusies van naamloze vennootschappen, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, moet aldus worden uitgelegd dat een „fusie door overneming” in de zin van artikel 3, lid 1, van deze richtlijn tot gevolg heeft dat de verplichting tot betaling van een boete die na die fusie bij definitief besluit is opgelegd voor inbreuken op het arbeidsrecht die de overgenomen vennootschap vóór de fusie heeft gemaakt, wordt overgedragen op de overnemende vennootschap.

(1) PB C 260 van 7.9.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/5

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch — Nederland) — Strafzaak tegen N.F. Gielen, M.M.J. Geerings, F.A.C. Pruijmboom, A.A. Pruijmboom

(Zaak C-369/13) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Drugsprecursoren - Toezicht op de handel tussen de lidstaten - Verordening (EG) nr. 273/2004 - Toezicht op de handel tussen de Europese Unie en derde landen - Verordening (EG) nr. 111/2005 - Begrip „geregistreerde stof” - Stof „alfa-fenylacetoacetonitril” (APAAN) - Geregistreerde stof „1-Fenyl-2-propanon” (BMK)])

(2015/C 118/07)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch

Partijen in de strafzaak

N.F. Gielen, M.M.J. Geerings, F.A.C. Pruijmboom, A.A. Pruijmboom

Dictum

Artikel 2, onder a), van verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren, en artikel 2, onder a), van verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Gemeenschap en derde landen in drugsprecursoren, moeten aldus worden uitgelegd dat de kwalificatie van „geregistreerde stof” in de zin van die bepalingen niet geldt voor een stof als alfa-fenylacetoacetonitril, die niet is genoemd in bijlage I bij verordening nr. 273/2004 of de bijlage bij verordening nr. 111/2005, zelfs gesteld dat die met eenvoudige of economisch rendabele middelen, in de zin van die verordening, kan worden omgezet in een stof die in bedoelde bijlagen wordt genoemd.

(1) PB C 260 van 7.9.2013.
2)

De Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7/EG van de Raad van 10 april 1995, moet aldus worden uitgelegd dat het aan de nationale autoriteiten en rechterlijke instanties staat een belastingplichtige in het kader van een intracommunautaire levering de toepassing te weigeren van het recht op aftrek, vrijstelling of teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde, ook indien de nationale wet niet voorziet in bepalingen van die strekking, indien aan de hand van objectieve gegevens vast komt te staan dat deze belastingplichtige wist of had moeten weten dat hij met de handeling waarvoor aanspraak op het betrokken recht wordt gemaakt, deelnam aan fraude ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde in het kader van een keten van leveringen.
1)

Artikel 23, lid 1, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap, dient aldus te worden uitgelegd dat bij een elektronisch boekingssysteem zoals dit welk aan de orde is in het hoofdgeding de te betalen definitieve prijs bij elke vermelding van de prijzen van de luchtdiensten moet worden aangegeven, ook reeds bij de eerste vermelding daarvan.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/11

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof te ’s-Gravenhage — Nederland) — FNV Kunsten Informatie en Media/Staat der Nederlanden

(Zaak C-413/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Mededinging - Artikel 101 VWEU - Materiële werkingssfeer - Collectieve arbeidsovereenkomst - Bepaling die minimumtarieven voor zelfstandigen vastlegt - Begrip „onderneming” - Begrip „werknemer”))

(2015/C 046/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Gerechtshof te ’s-Gravenhage

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FNV Kunsten Informatie en Media

Verwerende partij: Staat der Nederlanden

Dictum

Het recht van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat de bepaling in een collectieve arbeidsovereenkomst zoals die in het hoofdgeding, die minimumtarieven vastlegt voor zelfstandigen — leden van een van de aangesloten werknemersorganisaties — die voor een werkgever op basis van een overeenkomst van opdracht hetzelfde werk verrichten als werknemers in loondienst van die werkgever, slechts buiten de werkingssfeer van artikel 101, lid 1, VWEU valt indien die dienstverleners „schijnzelfstandigen” zijn, dat wil zeggen dienstverleners die zich in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van die werknemers. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om te verifiëren of dit het geval is.

(1) PB C 325 van 9.11.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 65/8

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 december 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf en het Amtsgericht Karlsruhe — Duitsland) — Sophia Marie Nicole Sanders, vertegenwoordigd door Marianne Sanders/David Verhaegen (C-400/13), Barbara Huber/Manfred Huber (C-408/13)

(Gevoegde zaken C-400/13 en C-408/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening nr. 4/2009 - Artikel 3 - Bevoegdheid om uitspraak te doen op een vordering inzake onderhoudsverplichtingen jegens een persoon die in een andere lidstaat woont - Nationale regeling waarbij in een bevoegdheidsconcentratie wordt voorzien))

(2015/C 065/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechters

Amtsgericht Düsseldorf, Amtsgericht Karlsruhe

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Sophia Marie Nicole Sanders, vertegenwoordigd door Marianne Sanders (C-400/13), Barbara Huber (C-408/13)

Verwerende partijen: David Verhaegen (C-400/13), Manfred Huber (C-408/13)

Dictum

Artikel 3, sub b, van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling zoals die in de hoofdgedingen, op grond waarvan de rechterlijke bevoegdheden inzake grensoverschrijdende onderhoudsverplichtingen worden geconcentreerd bij de rechter in eerste aanleg die bevoegd is voor de vestigingsplaats van de appelrechter, tenzij deze regel bijdraagt tot de verwezenlijking van de doelstelling van een goede rechtsbedeling en de belangen van de onderhoudsgerechtigden behartigt, alsook de daadwerkelijke invordering van uitkeringen tot levensonderhoud vergemakkelijkt. Het staat aan de verwijzende rechters dit na te gaan.

(1) PB C 274 van 21.9.2013.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Oviedo — Spanje) — Mario Vital Pérez/Ayuntamiento de Oviedo

(Zaak C-416/13) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 21 - Richtlijn 2000/78/EG - Artikelen 2, lid 2, 4, lid 1, en 6, lid 1 - Leeftijdsdiscriminatie - Nationale bepaling - Aanstellingseisen voor lokale politieagenten - Leeftijdsgrens van 30 jaar - Rechtvaardigingsgronden)

(2015/C 016/07)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Oviedo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mario Vital Pérez

Verwerende partij: Ayuntamiento de Oviedo

Dictum

De artikelen 2, lid 2, 4, lid 1, en 6, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die een maximumleeftijd van 30 jaar instelt voor het aanwerven van lokale politieagenten.

(1) PB C 325 van 9.11.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/5

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Mac GmbH/Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

(Zaak C-108/13) (1)

((Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Gewasbeschermingsmiddelen - Vergunning voor het in de handel brengen - Parallelimport - Vereiste van een in de lidstaat van uitvoer conform richtlijn 91/414/EEG verleende vergunning voor het in de handel brengen))

(2015/C 007/06)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mac GmbH

Verwerende partij: Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

Dictum

De artikelen 34 VWEU en 36 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die uitsluit dat een vergunning tot parallelimport kan worden verleend voor een gewasbeschermingsmiddel dat in de lidstaat van uitvoer niet beschikt over een vergunning voor het in de handel brengen die is afgegeven conform richtlijn 91/414 van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, maar waar voor dit product een vergunning tot parallelimport is afgegeven, en dat als identiek kan worden beschouwd aan een product dat in de lidstaat van invoer is vergund.

(1) PB C 141 van 18.5.2013.