ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 3 van hetzelfde kaderbesluit heeft als opschrift „Wijze waarop in een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met een in een andere lidstaat uitgesproken veroordeling” en luidt als volgt:

„1. Elke lidstaat zorgt ervoor dat in een strafrechtelijke procedure tegen een persoon rekening wordt gehouden met in andere lidstaten tegen de betrokkene uitgesproken, eerdere veroordelingen wegens andere feiten, waarover krachtens de geldende rechtsinstrumenten inzake wederzijdse rechtsbijstand of inzake de uitwisseling van gegevens uit het strafregister informatie is verkregen, zulks voor zover in de lidstaat zelf met eerdere veroordelingen rekening wordt gehouden, en dat aan die in andere lidstaten uitgesproken eerdere veroordelingen rechtsgevolgen worden verbonden, gelijkwaardig aan die welke de nationale wetgeving verbindt aan eerdere veroordelingen in de lidstaat zelf.

2. Lid 1 is van toepassing tijdens de fase die aan het strafproces voorafgaat, tijdens het strafproces zelf en bij de tenuitvoerlegging van de veroordeling, met name wat betreft de geldende procesrechtelijke regels, inclusief die met betrekking tot de voorlopige hechtenis, de kwalificatie van het strafbare feit, de soort opgelegde straf en de strafmaat, en wat betreft de regels inzake de tenuitvoerlegging van de beslissing.

3. De inaanmerkingneming van in andere lidstaten uitgesproken eerdere veroordelingen als bedoeld in lid 1, leidt er niet toe dat eerdere veroordelingen of eventuele besluiten betreffende de tenuitvoerlegging daarvan door de lidstaat die de procedure uitvoert, erdoor worden doorkruist, ingetrokken of herzien.

[...]

5. Indien het strafbare feit waarover de nieuwe procedure wordt gevoerd, gepleegd is voordat de eerdere veroordeling is uitgesproken of volledig ten uitvoer is gelegd, hebben de leden 1 en 2 niet tot gevolg dat vereist wordt dat lidstaten hun nationale voorschriften betreffende het opleggen van straffen toepassen, wanneer het toepassen van die voorschriften op in een andere lidstaat uitgesproken veroordelingen voor de rechter een beperking zou inhouden bij het opleggen van een straf in de nieuwe procedure.

De lidstaten zien er evenwel op toe dat eerdere, in andere lidstaten uitgesproken veroordelingen door rechters in dergelijke gevallen anderszins in aanmerking kunnen worden genomen.”
Artikel 8 van verordening nr. 1393/2007, met als opschrift „Weigering van ontvangst van een stuk”, bepaalt:

„1. De ontvangende instantie stelt degene voor wie het stuk is bestemd, door middel van het in bijlage II opgenomen modelformulier in kennis van het feit dat hij kan weigeren het stuk waarvan betekening of kennisgeving moet worden verricht, in ontvangst te nemen op het ogenblik van de betekening of kennisgeving ofwel door het stuk binnen een week naar de ontvangende instantie terug te zenden, indien het niet is gesteld in of niet vergezeld gaat van een vertaling in een van de volgende talen:

a) een taal die degene voor wie het stuk bestemd is, begrijpt, of

b) de officiële taal van de aangezochte lidstaat of, indien er verscheidene officiële talen in de aangezochte lidstaat zijn, de officiële taal of een van de officiële talen van de plaats waar de betekening of kennisgeving moet worden verricht.

2. Indien de ontvangende instantie ervan op de hoogte is gesteld dat de persoon voor wie het stuk is bestemd dit overeenkomstig lid 1 weigert in ontvangst te nemen, stelt zij de verzendende instantie daarvan onmiddellijk [...] in kennis en zendt zij de aanvraag alsmede de stukken waarvan de vertaling wordt gevraagd terug.

3. Indien degene voor wie het stuk is bestemd overeenkomstig lid 1 heeft geweigerd het stuk in ontvangst te nemen, kan de betekening of kennisgeving van het stuk worden geregulariseerd door aan degene voor wie het stuk is bestemd overeenkomstig deze verordening betekening of kennisgeving te doen van het stuk vergezeld van een vertaling in een taal zoals bedoeld in lid 1. In dat geval is de datum van betekening of kennisgeving van het stuk die waarop de betekening of kennisgeving van het stuk vergezeld van de vertaling overeenkomstig het recht van de aangezochte lidstaat is geschied. Wanneer de betekening of kennisgeving van een stuk overeenkomstig het recht van een lidstaat echter binnen een bepaalde termijn moet worden verricht, dan is de datum die ten aanzien van de aanvrager in aanmerking wordt genomen de datum van betekening of kennisgeving van het oorspronkelijke stuk, vastgesteld overeenkomstig artikel 9, lid 2.

4. De leden 1, 2 en 3 zijn van toepassing op de wijzen van verzending en betekening of kennisgeving van gerechtelijke stukken overeenkomstig afdeling 2.

5. Voor de toepassing van lid 1, [stelt] de autoriteit of persoon, wanneer de betekening of kennisgeving overeenkomstig artikel 14 is verricht, degene voor wie het stuk is bestemd in kennis van het feit dat hij kan weigeren het stuk in ontvangst te nemen en dat geweigerde stukken naar deze ambtenaren of naar deze autoriteit of bevoegde persoon moeten worden gezonden.”
Artikel 12 van Decreto Legge No 132 – Misure urgenti di degiurisdizionalizzazione ed altri interventi per la definizione dell’arretrato in materia di processo civile, van 12 september 2014 (wetgevend besluit nr. 132 betreffende dringende maatregelen voor buitengerechtelijke afdoening en andere interventies om de achterstand in civiele procedures te verminderen; hierna: „wetgevend besluit nr. 132/2014”) ( 6 ), in wet omgezet met wijzigingen bij Legge No 162 (wet nr. 162) van 10 november 2014, bepaalt:

„1. De echtgenoten kunnen ten overstaan van de burgemeester als ambtenaar van de burgerlijke stand, overeenkomstig artikel 1 van besluit nr. 396 van de president van de Republiek van 3 november 2000, voor de gemeente waar een van hen woont of voor de gemeente waar het huwelijk is ingeschreven, met de facultatieve bijstand van een advocaat een overeenkomst tot scheiding van tafel en bed of, in de gevallen bedoeld in artikel 3, lid 2, onder b), eerste alinea, van wet nr. 898 van 1 december 1970, een overeenkomst sluiten betreffende de ontbinding van het huwelijk of de beëindiging van de burgerrechtelijke gevolgen van het huwelijk, dan wel tot wijziging van de voorwaarden van scheiding van tafel en bed of echtscheiding.

2. De bepalingen van dit artikel zijn niet van toepassing wanneer de echtgenoten minderjarige kinderen hebben of meerderjarige kinderen hebben die handelingsonbekwaam zijn, die een zware handicap hebben in de zin van artikel 3, lid 3, van wet nr. 104 van 5 februari 1992, of die niet financieel onafhankelijk zijn.

3. De ambtenaar van de burgerlijke stand ontvangt van elk van de partijen persoonlijk, eventueel bijgestaan door een advocaat, een verklaring dat zij wensen te scheiden of de burgerrechtelijke gevolgen van het huwelijk te beëindigen dan wel het huwelijk te laten ontbinden overeenkomstig de tussen hen overeengekomen voorwaarden. Hetzelfde geldt voor elke wijziging van de voorwaarden van scheiding van tafel en bed of echtscheiding. De overeenkomst mag geen bedingen bevatten betreffende vermogensoverdracht. Het document dat de overeenkomst bevat, wordt onmiddellijk na ontvangst van de in dit lid bedoelde verklaringen opgesteld en ondertekend. In de in lid 1 bedoelde gevallen treedt de overeenkomst in de plaats van de rechterlijke beslissingen ter afronding van de procedures betreffende de scheiding van tafel en bed, de beëindiging van de burgerrechtelijke gevolgen van het huwelijk, de ontbinding van het huwelijk en de wijziging van de voorwaarden voor de scheiding van tafel en bed of de echtscheiding.

In geval van scheiding van tafel en bed of ontbinding van de burgerrechtelijke gevolgen van het huwelijk, nodigt de ambtenaar van de burgerlijke stand, na ontvangst van de verklaringen van de echtgenoten, hen uit om niet eerder dan dertig dagen na de ontvangst van de verklaringen voor hem te verschijnen om de overeenkomst te bevestigen, alsook om de in lid 5 bedoelde overeenkomsten te verstrekken. De overeenkomst wordt niet bevestigd wanneer zij niet verschijnen.

[…]”
9.

Artikel 8 van deze richtlijn, met als opschrift „Recht op aanwezigheid bij proces”, bepaalt in de leden 1 tot en met 4: „1. De lidstaten zorgen ervoor dat verdachten en beklaagden het recht hebben om aanwezig te zijn bij hun terechtzitting. 2. De lidstaten kunnen voorzien in de mogelijkheid dat een proces, dat kan leiden tot een beslissing over schuld of onschuld van een verdachte of beklaagde, kan plaatsvinden in zijn afwezigheid, op voorwaarde dat: a) de verdachte of beklaagde tijdig in kennis is gesteld van de terechtzitting en van de gevolgen van zijn afwezigheid; of b) de verdachte of beklaagde, die van het proces in kennis is gesteld, wordt vertegenwoordigd door een gemachtigde advocaat die ofwel door de verdachte of de beklaagde dan wel door de staat werd aangesteld. 3. Een overeenkomstig lid 2 genomen beslissing kan jegens de verdachte of beklaagde ten uitvoer worden gelegd. 4. Wanneer lidstaten voorzien in de mogelijkheid om processen te houden in afwezigheid van verdachten of beklaagden, maar het niet mogelijk is te voldoen aan de in lid 2 van dit artikel gestelde voorwaarden, omdat een verdachte of beklaagde, ondanks redelijke inspanningen, niet kan worden gelokaliseerd, kunnen de lidstaten bepalen dat niettemin een beslissing kan worden genomen die ten uitvoer kan worden gelegd. In dat geval zorgen de lidstaten ervoor dat wanneer verdachten of beklaagden in kennis worden gesteld van de beslissing, in het bijzonder wanneer zij in hechtenis worden genomen, zij eveneens worden geïnformeerd over de mogelijkheid de beslissing aan te vechten en het recht op een nieuw proces of een andere voorziening in rechte, overeenkomstig artikel 9.”
51.

De in de overwegingen 21 en 48 van richtlijn 2014/40 tot de lidstaten gerichte aanmoediging heeft echter niet haar neerslag gevonden in een bepaling waarbij een verplichting in het leven wordt geroepen als die welke is neergelegd in artikel 16, lid 1, FCTC. ( 14 ) Derhalve is er geen sprake van een algemene verplichting om maatregelen vast te stellen die tot doel hebben de verkoop van tabaksproducten aan minderjarigen te voorkomen. Wanneer de gebieden die onder de bij richtlijn 2014/40 tot stand gebrachte harmonisatie vallen, worden overschouwd, blijkt dat alleen het in artikel 1, onder d), en artikel 18 van die richtlijn bedoelde gebied – dat betrekking heeft op de grensoverschrijdende verkoop van tabaksproducten op afstand – gelijkenis vertoont met het in artikel 16, lid 1, FCTC bedoelde gebied. Ingevolge artikel 18, lid 4, van richtlijn 2014/40 moeten detaillisten die grensoverschrijdend op afstand verkopen, een leeftijdscontrolesysteem hanteren dat op het tijdstip van de verkoop nagaat of de koper voldoet aan de in het nationale recht van de lidstaat van bestemming voorgeschreven minimumleeftijdsvereisten.
13.

Het Amtsgericht Düsseldorf (rechter in eerste aanleg Düsseldorf, Duitsland) heeft de vordering van de betrokken passagiers afgewezen. Deze rechter heeft in de eerste plaats vastgesteld dat hoewel de vertrektijd was gewijzigd, de oorspronkelijke vluchtplanning niet was opgegeven. In de tweede plaats zijn deze passagiers in elk geval over de wijziging van de vertrektijd geïnformeerd binnen de in artikel 5, lid 1, onder c), ii), van die verordening gestelde termijn, namelijk tussen twee weken en zeven dagen voor de geplande vertrektijd. Bovendien heeft deze rechter opgemerkt dat niet hoefde te worden onderzocht of Corendon Airlines had voldaan aan haar verplichting om de passagiers in het hoofdgeding te informeren over hun rechten krachtens artikel 8 van diezelfde verordening, aangezien er bij een eventuele schending van de informatieplicht geen recht op compensatie bestaat op grond van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 261/2004.
87.

De uiteindelijk vastgestelde wijzigingen zijn een andere richting uitgegaan. In plaats van de vermelding te vereisen van de datum waarop de btw verschuldigd wordt (die de ontvanger van goederen of diensten nodig heeft om te weten op welk tijdstip hij de voorbelasting in aftrek kan brengen overeenkomstig artikel 167 van de btw-richtlijn) en van de datum waarop de levering of de dienst wordt verricht in het geval dat de btw verschuldigd wordt bij de ontvangst van de betaling en de datum waarop de levering of de dienst wordt verricht eerder valt (die de betrokken lidstaat nodig heeft indien hij gebruikmaakt van de afwijkingsmogelijkheid krachtens artikel 167 bis, lid 1, dat is voorgesteld maar niet is vastgesteld), verlangt de Uniewetgever – in de versie van artikel 226, lid 7, dat wel is vastgesteld – de vermelding van de datum waarop de goederenlevering of de dienst is verricht of voltooid (die noodzakelijk is voor handelingen waarvoor het tijdstip van het ontstaan van het recht op aftrek wordt geregeld bij artikel 167 juncto artikel 63) of de datum waarop een vooruitbetaling is gedaan (die noodzakelijk is voor handelingen waarvoor het tijdstip van het ontstaan van het recht op aftrek wordt geregeld bij artikel 167 juncto artikel 65), voor zover die datum is vastgesteld en verschilt van de uitreikingsdatum van de factuur.
19.

De Svea Hovrätt (rechter in tweede aanleg Stockholm, Zweden) heeft de vordering van Polen afgewezen. Deze rechter oordeelde dat uit het arrest Achmea weliswaar voortvloeit dat het arbitragebeding in de investeringsovereenkomst nietig is, maar dat dit niet eraan in de weg staat dat een lidstaat en een investeerder een arbitrageovereenkomst sluiten over hetzelfde geschil in een latere fase. In een dergelijk geval is er sprake van een arbitrageovereenkomst die is gegrond op de gemeenschappelijke wil van de betrokken partijen en die is gesloten overeenkomstig dezelfde beginselen als een handelsarbitrageprocedure. De toelaatbaarheid van dergelijke overeenkomsten is volgens deze rechter door het arrest Achmea juist niet uitgesloten. In casu is de overeenkomst tot stand gekomen doordat Polen in de procedure is verschenen zonder tijdig de grief inzake de nietigheid van het arbitragebeding op te werpen.
64.

Anders dan de Commissie kennelijk meent en zoals laatstelijk door de Grote kamer is verduidelijkt in de zaak Scialdone ( 30 ), is het feit dat een derde er kennis van heeft dat de schuldenaar zijn belastingschuld niet heeft voldaan, niet voldoende om ervan uit te gaan dat deze derde wist of had moeten weten dat hij met zijn handeling deelnam aan een btw-fraude of btw-ontduiking. In een dergelijk geval moet deze derde daarentegen wel hebben geweten – of had hij moeten weten – dat de handelingen niet naar behoren zijn aangegeven om aldus de belastingdienst te bedriegen. Het verzuim van betaling van naar behoren aangegeven btw kan niet worden aangemerkt als een (frauduleuze) misleiding van de belastingdienst.
83.

In de zaak État luxembourgeois (Rechtsbescherming tegen een verzoek om inlichtingen in belastingzaken) ( 27 ) heeft het Hof reeds vastgesteld dat artikel 47 van het Handvest de mogelijkheid van een rechtstreekse voorziening in rechte van de adressaat tegen het bevel tot het verstrekken van inlichtingen verlangt. ( 28 ) Het is dus de vraag in hoeverre de door het Hof in de zaak Berlioz Investment Fund ( 29 ) uit artikel 47, lid 2, van het Handvest afgeleide incidentele toetsing van de rechtmatigheid van het bevel tot het verstrekken van inlichtingen in de procedure tegen de administratieve sanctie nog nodig is. Mijns inziens zijn er gegronde redenen die ervoor pleiten dat de adressaat van het bevel tot het verstrekken van inlichtingen, die rechtstreeks kan opkomen tegen dit bevel, deze mogelijkheid ook met voorrang moet benutten, zodat een incidentele toetsing dan niet meer nodig is. Hiermee wordt ook rekening gehouden met de gevolgen van de onherroepelijkheid van een niet-bestreden bevel tot het verstrekken van inlichtingen.
(21)

Ingeval een universeledienstverplichting een onredelijke last voor de onderneming vormt, moeten de lidstaten regelingen voor een efficiënte dekking van de nettokosten kunnen invoeren. Het gebruik van algemene overheidsmiddelen is één methode voor het dekken van de nettokosten van universeledienstverplichtingen. Het is eveneens redelijk bewezen nettokosten op een transparante wijze te verhalen op alle gebruikers door middel van heffingen op de ondernemingen. De lidstaten zouden in staat moeten zijn om de nettokosten van verschillende elementen van de universele dienst te financieren met behulp van verschillende regelingen en/of om de nettokosten van enkele of alle elementen te financieren door middel van een van de regelingen of een combinatie van beide. In het geval van kostendekking door middel van heffingen op de ondernemingen moeten de lidstaten zorgen dat de verdelingswijze op objectieve en niet-discriminerende criteria is gebaseerd en in overeenstemming is met het evenredigheidsbeginsel. Dit beginsel belet niet dat lidstaten nieuwkomers kunnen vrijstellen zolang deze nog geen significante positie op de markt hebben verworven. De toegepaste financieringsregeling moet waarborgen dat de marktpartijen alleen bijdragen aan de financiering van universeledienstverplichtingen en niet aan andere activiteiten die niet direct samenhangen met het vervullen van universeledienstverplichtingen. Het dekkingsmechanisme moet in elk geval voldoen aan de beginselen van het gemeenschapsrecht en, in het geval van een fonds voor gezamenlijke financiering, de beginselen van niet-discriminatie en evenredigheid. Het financieringsmechanisme moet waarborgen dat gebruikers in een lidstaat niet bijdragen in kosten van de universele dienst in een andere lidstaat, bijvoorbeeld bij gesprekken tussen twee lidstaten.
34.

Daarom heeft het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Is een stof die geen bijproduct is in de zin van [richtlijn 2008/98] per definitie ook geen dierlijk bijproduct in de zin van [verordening nr. 1069/2009], zodat deze stof niet op grond van artikel 1, derde lid, van [verordening nr. 1013/2006] van de werking van [verordening nr. 1013/2006] is uitgesloten? Of is het niet uitgesloten dat een stof valt onder de definitie van dierlijke bijproducten in de zin van [verordening nr. 1069/2009] als die stof niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 5, eerste lid, van [richtlijn 2008/98], zodat deze stof niet zonder meer onder [verordening nr. 1013/2006] valt? 2) Hoe dient de overbrenging die valt onder de erkenningseisen van [verordening nr. 1774/2002] – nu: [verordening nr. 1069/2009] – in de zin van artikel 1, derde lid, van [verordening nr. 1013/2006] te worden begrepen: is daarmee bedoeld het vervoer (tussen een [lidstaat] en een [andere lidstaat]) van dierlijke bijproducten, ongeacht van welke categorie dat materiaal is? Of is daarmee bedoeld het vervoer van in artikel 48 van [verordening nr. 1069/2009] (voorheen artikel 8 van [verordening nr. 1774/2002]) bedoeld materiaal, dat is beperkt tot dierlijke bijproducten of afgeleide producten in de zin van die bepaling, dus materiaal van categorie 1 en materiaal van categorie 2, en bepaalde daarvan afgeleide producten, inclusief verwerkte dierlijke eiwitten afgeleid van categorie 3-materiaal? 3) Als met de overbrenging die valt onder de erkenningseisen van [verordening nr. 1774/2002] – nu [verordening nr. 1069/2009] – in de zin van artikel 1, derde lid, aanhef en onder d), van [verordening nr. 1013/2006] moet worden begrepen het vervoer (tussen een [lidstaat] en een [andere lidstaat]) van dierlijke bijproducten, ongeacht van welke categorie dat materiaal is, dient dan artikel 1, derde lid, aanhef en onder d), van [verordening nr. 1013/2006], verder zo te worden gelezen dat daarmee ook overbrengingen van mengsels van dierlijke bijproducten en andere stoffen worden bedoeld en – zo ja – is de mengverhouding tussen de dierlijke bijproducten en de andere stoffen hierbij relevant? Of verliest een dierlijk bijproduct het karakter van dierlijk bijproduct in de zin van [verordening nr. 1069/2009] en wordt dit dierlijke bijproduct een afvalstof in de zin van [verordening nr. 1013/2006] als gevolg van het mengen hiervan met een andere stof?”
84.

In dit verband wordt het begrip „psychisch geweld” in artikel 12 bis van het Statuut gedefinieerd als iedere vorm van opzettelijk onbehoorlijk gedrag dat zich gedurende lange tijd herhaaldelijk of systematisch voordoet in de vorm van gedragingen, woorden, handelingen, gebaren of geschriften die de persoonlijkheid, de waardigheid of de fysieke of de psychische integriteit van de betrokkene kunnen aantasten. Het Gerecht geeft in de punten 119 en 120 van het bestreden arrest twee verduidelijkingen van dit begrip. Ten eerste veronderstellen de woorden „gedurende lange tijd herhaaldelijk of systematisch” dat psychisch geweld moet worden begrepen als een proces dat noodzakelijkerwijs een zekere duur heeft en dat er sprake is van herhaaldelijk of voortdurend verrichte handelingen, die „opzettelijk” en niet „toevallig” zijn. Ten tweede moeten die handelingen, om onder dit begrip te vallen, „tot gevolg” hebben dat de persoonlijkheid, de waardigheid of de fysieke integriteit van een persoon wordt aangetast. Niet behoeft te worden vastgesteld dat de vermeende geweldpleger met deze handelingen de bedoeling had om een dergelijk gevolg teweeg te brengen.
113.

In de bestreden arresten heeft het Gerecht om te beginnen in herinnering gebracht dat de raad voor toetsing in zijn in punt 16 van deze conclusie vermelde advies van 14 september 2015 de nadruk had gelegd op verschillende gronden ter rechtvaardiging van de naleving van die voorwaarde, te weten de bewoordingen van artikel L.511‑31 CMF, de verplichting tot tussenkomst van de CNCM ten behoeve van in moeilijkheden verkerende spaarbanken die voortvloeit uit het besluit van 10 maart 1992, de statuten van de CCCM en het feit dat in het verleden uitzonderlijke steun aan entiteiten in moeilijkheden was verleend.
De artikelen 16 en 18 van richtlijn 2012/29/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van strafbare feiten, en ter vervanging van kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad, dienen aldus te worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling die, in een rechtsstelsel zoals aan de orde in het hoofdgeding, voorziet in een procedureregel op grond waarvan de verdachte, bij wijziging in de samenstelling van de rechtsprekende formatie in eerste aanleg waarvoor het slachtoffer als getuige is verhoord, zich kan verzetten tegen lezing van de processen-verbaal van ondervraging van het slachtoffer en zodoende eisen dat die ondervraging wordt overgedaan, in het bijzonder wanneer het slachtoffer een kroongetuige is, wiens getuigenis doorslaggevend kan zijn om te bepalen of de verdachte onschuldig dan wel schuldig is.

Ingeval de verdachte op grond van die nationale wettelijke regeling eist dat het slachtoffer opnieuw wordt ondervraagd, dienen de bevoegde nationale autoriteiten in overeenstemming met artikel 22 van richtlijn 2012/29 een individuele beoordeling te verrichten om na te gaan welke de specifieke behoeften van het slachtoffer zijn en, in voorkomend geval, in hoeverre dit slachtoffer in aanmerking komt voor de specifieke beschermingsmaatregelen waarin is voorzien bij de artikelen 23 en 24 van deze richtlijn. In die omstandigheden staat het aan de nationale rechter om er zich van te vergewissen dat die maatregelen niet afdoen aan een eerlijk verloop van de procedure, zoals bedoeld in artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en aan de rechten van de verdediging zoals bedoeld in artikel 48, lid 2, van dit Handvest.