ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Derde middel, ontleend aan schendingen van verzoekers grondrechten. Verzoeker voert aan dat: — de Raad hem in strijd met artikel 296 VWEU niet de individuele en specifieke feitelijke en juridische redenen heeft meegedeeld; — hem niet het recht is verleend zijn standpunt aan de Raad kenbaar te maken; — hij in de bestreden handelingen wordt beschuldigd van het verduisteren van Oekraïense overheidsgelden zonder dat enige rechterlijke beslissing is genomen of daarvoor bewijzen bestaan. Dit is een schending van verzoekers recht om voor onschuldig te worden gehouden tot het tegendeel is bewezen; — hij niet op de hoogte is gebracht van enige tegen hem aangevoerde bewijzen zodat hij die niet voor het Gerecht kon aanvechten, wat neerkomt op een schending van zijn recht op een doeltreffende voorziening in rechte; — hem onmiddellijk eigendomsrechten zijn ontzegd; — de bestreden maatregelen onevenredig zijn in verhouding tot de omstandigheden van de zaak en de beschikbare bewijzen; — de manier waarop verzoeker in de bestreden handelingen wordt omschreven zijn reputatie ernstig schade toebrengt.
—

het besluit van de Raad in de brief van 14 maart 2014, die was gericht aan verzoeksters advocaten, met betrekking tot de herziening van de lijst van aangewezen personen en entiteiten in bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Iran, zoals gewijzigd bij besluit 2012/829/GBVB van de Raad van 21 december 2012, en in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran, zoals uitgevoerd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1264/2012 van de Raad van 21 december 2012, nietig te verklaren, voor zover daarbij wordt geweigerd verzoekster te schrappen van de lijst van personen en entiteiten die aan de beperkende maatregelen zijn onderworpen;
—

te verklaren dat het gedrag van de Europese Unie een ernstige en gekwalificeerde onrechtmatige daad oplevert, die verzoekster schade heeft toegebracht, waarvan het bedrag voorlopig wordt geraamd op 3 2 99 855,45 EUR, onder voorbehoud van verlagingen of verhogingen in de loop van het geding, met name gelet op de in voorkomend geval verschuldigde renten en kosten;
1.

Eerste middel: voor de vaststelling van het besluit en de verordening ontbrak het de Raad van de Europese Unie (hierna: „Raad”) aan een passende rechtsgrondslag. Tot staving van dit middel worden onder meer de volgende argumenten aangevoerd: (a) het besluit voldeed niet aan de voorwaarden waaronder de Raad een beroep kon doen op artikel 29 VEU. Met name (i) kon de Raad aan de door hem uitdrukkelijk aangevoerde doelstellingen (consolidering van de rechtsstaat en naleving van de mensenrechten in Oekraïne) in werkelijkheid niet langer vasthouden, waarop hij redenen heeft aangevoerd voor de plaatsing op de lijst (in verband met een vermeende verduistering van Oekraïense overheidsmiddelen en de illegale overbrenging daarvan buiten Oekraïne, hetgeen verzoeker ontkent) die niet met de aangevoerde of met een van de andere relevante doelstellingen van artikel 21 VEU overeenstemden. (ii) Het besluit en de verordening zijn strijdig met andere relevante doelstellingen van artikel 21, daar zij de „consolidering en ondersteuning van de democratie [...] [en van] de beginselen van het internationaal recht” niet tot stand hebben gebracht, in het bijzonder door ten onrechte en in strijd met het Oekraïense en het internationale recht te beweren, en op basis daarvan te handelen, dat de rechtmatig democratisch verkozen president van Oekraïne, verzoeker, een „voormalige president” was, en door steun te verlenen aan de zogenaamde „interim president en regering”, die niet rechtmatig en democratisch zijn verkozen, en die de beperkte macht waarover zij met onderbrekingen beschikken, hebben verworven via onrechtmatig geweld, in strijd met de rechtsstaat, de democratische beginselen en het internationale recht. (b) Aan de voorwaarden om een beroep te doen op artikel 215 VWEU was niet voldaan, daar er geen geldig besluit was vastgesteld overeenkomstig hoofdstuk 2 van titel V VEU. (c) Artikel 215 VWEU kon niet tegen verzoeker worden aangevoerd daar er geen voldoende verband was.
4.

Het bestreden besluit is in strijd met artikel 107, lid 1, VWEU, voor zover de Commissie in punt 103, sub a, heeft vastgesteld dat sprake was van „een voordeel dat verband hield met de regeling uit de overeenkomst tot aankoop van aandelen (0,73 miljard DKK)” en in punt 103, sub b, dat sprake was van een „voorafgaande vergoeding voor investeringen in aandelenkapitaal (1,33 miljard DKK)”. Ten gevolge daarvan bestaat er geen basis voor het verzoek om vergoeding van de capital relief, dat de Commissie in artikel 1, tweede alinea, en in toezegging 6 heeft geformuleerd.
—

verwijzing van het BHIM in de kosten die verzoekster zijn opgekomen voor het Gerecht en verwijzing van interveniënte in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep.
—

In haar besluit heeft de Commissie de Italiaanse staat verweten dat zij de regeling voor bijzondere rechten onjuist heeft toegepast en beweerd dat een risico voor het Fonds was ontstaan. De verzoekende partij stelt dat de artikelen 43 en 48 van verordening nr. 1782/2003 geen specifieke procedure voor de herverdeling van de bijzondere rechten behelst voor de gevallen die door de Commissie zijn onderzocht en dat de methode die in Italië is toegepast niet alleen volledig in overeenstemming is met die regeling, maar op zich ook geen bijzondere risico’s voor het Fonds inhoudt.
—

Verzoekster voert in dit verband aan dat de Commissie artikel 108, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden, doordat zij de procedure voor nieuwe steun op grond van artikel 4, lid 4, van verordening nr. 659/1999 heeft ingeleid in plaats van de procedure voor bestaande steun op grond van artikel 17 e.v. van verordening nr. 659/1999, om haar voorlopige oordeel dat de EEG een steunmaatregel vormde te toetsen. Zij betoogt in dit verband met name dat de Commissie de EEG 2000 in haar beschikking van 22 mei 2002 niet als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU had gekwalificeerd, omdat er geen overdracht van staatsmiddelen had plaatsgevonden. Vergeleken met de beschikking van de Commissie van 22 mei 2002, is de EEG 2012 niet wezenlijk gewijzigd ten opzichte van de EEG 2000. De Commissie had haar gewijzigde rechtsopvatting dus ook in een procedure op grond van artikel 108, lid 1, VWEU naar voren kunnen brengen, zonder voor verzoekster lasten te veroorzaken.
—

krachtens artikel 263 VWEU besluit 2014/119/GBVB van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB L 66, blz. 26) en verordening (EU) nr. 208/2014 van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB L 66, blz. 1) nietig verklaren, voor zover zij verzoeker betreffen,
—

dientengevolge, de in eerste aanleg door de rekwirerende partijen geformuleerde vorderingen toe te wijzen en, derhalve, — nietig te verklaren de besluiten om rekwiranten een bonus te geven krachtens het nieuwe prestatiesysteem zoals dat volgt uit het besluit van de raad van bestuur van 14 december 2010 en de besluiten van het directiecomité van 9 november 2010 en 16 november 2011, waarvan het individuele toepassingsbesluit is vervat in de salarisafrekening van april 2012 waarvan de betrokkenen op zijn vroegst op 22 april 2012 kennis hebben genomen; — derhalve, — de verwerende partij te veroordelen tot betaling van het uit het besluit van de raad van bestuur van 14 december 2010 en van de besluiten van 9 november 2010 en 16 november 2011 voortvloeiende verschil in bezoldiging in vergelijking met de toepassing van de vroegere bonusregeling; dit verschil in bezoldiging moet worden vermeerderd met vertragingsrente vanaf 22 april 2012 tot aan de volledige vereffening, waarbij het rentepercentage moet worden vastgesteld op het niveau van het percentage van de ECB, vermeerderd met 3 punten; — de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de schade die is geleden wegens het verlies aan koopkracht, welke schade ex aequo et bono en voorlopig moet worden vastgesteld op 1,5 % van de maandelijkse bezoldiging van elke rekwirant; — eventueel, indien de verwerende partij deze niet spontaan overlegt, haar in het kader van maatregelen tot organisatie van de procesgang te vragen om de volgende documenten over te leggen: — het proces-verbaal van de vergadering van de raad van bestuur van de EIB van 13 december 2011; — de plannen die de afdeling personeelszaken heeft opgesteld op 22 juni 2011 (RH/P&O/2011-119), 20 oktober 2011 (RH/P&O/2011-74) en 25 januari 2012; — de verwerende partij te verwijzen in alle kosten;
—

Verzoeker betoogt ten eerste dat de bestreden besluiten en verordeningen, voor zover zij gebrekkig zijn gemotiveerd, zijn rechten van verdediging schenden. Ten tweede voert hij aan dat de onregelmatigheid van de bestreden besluiten en verordeningen een negatieve invloed heeft op de onderhavige procedure, aangezien zij het voor hem moeilijker maakt om verweer te voeren en afdoet aan de mogelijkheid voor het Gerecht om de rechtmatigheid van de bestreden besluiten en verordeningen te toetsen. Bijgevolg is verzoekers recht op een doeltreffende voorziening in rechte geschonden. Tot slot is zijn eigendomsrecht op ongerechtvaardigde wijze ingeperkt, voor zover hem het recht op verdediging is ontzegd en de mogelijkheid voor het Gerecht om de rechtmatigheid te toetsen van de bestreden besluiten en verordeningen inzake maatregelen tot bevriezing van tegoeden — die naar hun aard „bijzonder ingrijpend” zijn — is ondermijnd.
—

De verzoekende partij betoogt dienaangaande dat het bestreden besluit in strijd is met de internationale verplichtingen welke voor de Europese Unie voortvloeien uit artikel 39, lid 2, van de TRIPS-Overeenkomst, volgens hetwelk de partijen bij de Overeenkomst dienen te verzekeren dat natuurlijke personen en rechtspersonen de mogelijkheid hebben te beletten dat informatie waarover zij rechtmatig beschikken zonder hun toestemming wordt openbaar gemaakt aan, verworven door of gebruikt door anderen op een wijze die strijdig is met eerlijke handelsgebruiken, zolang deze informatie: a) geheim is in de zin dat zij, globaal dan wel in de juiste samenstelling en ordening van de bestanddelen, niet algemeen bekend is bij of gemakkelijk toegankelijk voor personen binnen de kringen die zich gewoonlijk bezighouden met de desbetreffende soort informatie; b) handelswaarde bezit omdat zij geheim is, en c) is onderworpen aan, gezien de omstandigheden, redelijke maatregelen door de persoon die rechtmatig over de informatie beschikt, om deze geheim te houden.
2.

Tweede middel, ontleend aan het ontbreken van antwoord op haar argument betreffende de onevenredigheid van het ontbreken van elk voorschrift in het geval waarin het TABG in staat is om aan te tonen dat de betrokkene de administratie bewust heeft misleid om de betaling van het betrokken bedrag te krijgen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 159/34

Beroep ingesteld op 28 februari 2014 — JingAo Solar e.a./Raad

(Zaak T-158/14)

2014/C 159/46

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: JingAo Solar Co. Ltd (Ningjin, China); Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd (Shanghai, China); Yangzhou JA Solar Technology Co. Ltd (Yangzhou, China); Hefei JA Solar Technology Co. Ltd (Hefei, China); Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd (Shanghai) en JA Solar GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Willems, S. De Knop en J. Charles, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

— het beroep ontvankelijk te verklaren;

— uitvoeringsverordening (EU) nr. 1239/2013 van de Raad tot instelling van een definitief compenserend recht op de invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan (cellen), van oorsprong uit of verzonden uit de Volksrepubliek China (PB L 325, blz. 66) nietig te verklaren, voor zover zij verzoeksters betreft;

— verweerder te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan.

1. Eerste middel: door compenserende maatregelen op te leggen voor uit de Volksrepubliek China verzonden fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan, terwijl in het bericht van inleiding enkel sprake was van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan van oorsprong uit de Volksrepubliek China, hebben de instellingen artikel 10, leden 12 en 13, van verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad (1) geschonden.

2. Tweede middel: door compenserende maatregelen op te leggen voor fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan die niet waren onderworpen aan een antisubsidieonderzoek, hebben de instellingen de artikelen 1 en 27 van verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad geschonden.

3. Derde middel: door slechts één onderzoek te voeren voor twee verschillende producten (fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en fotovoltaïsche cellen van kristallijn silicium), hebben de instellingen artikel 2, sub c, van verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad geschonden.

(1) Verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad van 11 juni 2009 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn (PB L 188, blz. 93).
2.

Schending van de Verdragen — Verzoekster betoogt in dat verband dat het inleidingsbesluit van de Commissie inbreuk maakt op artikel 107, lid 1, VWEU. Zij stelt dat het Hof van Justitie van de Europese Unie reeds in zijn arrest PreussenElektra van 13 maart 2001 (C-379/98, Jurispr. blz. I-2099) heeft geoordeeld dat het Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (Duitse wet tot toekenning van prioriteit aan hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) geen steun verleent. Het EEG is in wezen niet gewijzigd. Met name de voor de beoordeling op staatssteungebied wezenlijke aspecten zijn onveranderd gebleven. Hetzelfde geldt voor verweersters besluit van 22 mei 2002 (PB C 164, blz. 5), waarbij verweerster heeft vastgesteld dat het EEG geen steun vormt. — Voorts voert verzoekster aan dat de verlaging van de EEG-heffing niet voldoet aan de in artikel 107, lid 1, VWEU vastgestelde voorwaarden om van staatssteun te kunnen spreken. Zij betoogt dienaangaande in het bijzonder dat de verlaging van de EEG-heffing geen voordeel is dat een onderneming onder normale marktomstandigheden niet had verkregen, aangezien zij geen selectief karakter heeft, er geen sprake is van staatssteun of van met staatsmiddelen bekostigde steun, en zij niet leidt tot vervalsing van de mededinging of tot mogelijke verstoring van het handelsverkeer tussen de lidstaten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/40

Beroep ingesteld op 14 februari 2014 — Gappol Marzena Porczyńska/BHIM — Gap (ITM) (GAPPol)

(Zaak T-125/14)

2014/C 142/52

Taal van het verzoekschrift: Pools

Partijen

Verzoekende partij: PP Gappol Marzena Porczyńska (Łódź, Polen) (vertegenwoordiger: J. Gwiazdowska, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Gap (ITM), Inc. (San Francisco, Verenigde Staten van Amerika)

Conclusies

— de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 2 december 2013 in zaak R 686/2013-1 vernietigen;

— verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met het woordelement „GAPPol” voor waren en diensten van de klassen 20, 25 en 37 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 346 165

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: gemeenschapswoordmerken „GAP”; gemeenschapsbeeldmerken met het woordelement „GAP”; nationale woordmerken „GAP” en nationale beeldmerken met het woordelement „GAP” voor waren van klasse 25

Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, en lid 5, van verordening nr. 207/2009
—

Voorts voert verzoeker aan dat het verzoek tot annulering van de registratie volgens verordening nr. 510/2006 ontvankelijk en gegrond is. In dit verband stelt hij onder meer dat twee annuleringsgronden in de zin van artikel 12, lid 2, van verordening nr. 510/2006 aanwezig zijn (de betrokken benaming is een soortbenaming in de zin van artikel 3, lid 1, van verordening nr. 510/2006; het geografische gebied Silezië wordt in de registratie onjuist afgebakend) en dat de grondrechten van de bakkersbedrijven in de Bondsrepubliek Duitsland zouden worden geschonden indien deze bepaling op een andere wijze werd uitgelegd en toegepast.
4.

Vierde middel: bij de bepaling van de redelijke winstmarge is de Raad de in artikel 2, lid 6, sub c, van de basisverordening neergelegde verplichting niet nagekomen. Overeenkomstig deze bepaling kan de redelijke winst niet hoger zijn dan de winst die andere exporteurs of producenten gewoonlijk maken bij de verkoop van producten van dezelfde algemene categorie op de binnenlandse markt van het land van oorsprong.
5)

Vijfde middel: de uitlegging van het Statuut door het Gerecht voor ambtenarenzaken is in strijd met de duidelijk uitgesproken wil van de wetgever om een nieuwe vijfjarige periode te laten beginnen in 2014.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 260, leden 1 en 3, tweede alinea, VWEU en van het uit te voeren arrest betreffende de schuldvorderingen op ondernemingen in „sursecanceakkoord” of in „onderbewindstelling”. In dat verband wordt aangevoerd dat het besluit van de steun die nog verschuldigd is aan het eind van het betrokken halfjaar niet de schuldvorderingen aftrekt op de schuldplichtige ondernemingen die in staat van faillissement zijn of waarop insolventieprocedures van toepassing zijn, die aangemelde vorderingen zijn in de desbetreffende procedures, ofschoon de Italiaanse regering van mening is dat het schuldvorderingen betreft ten aanzien waarvan de lidstaat de noodzakelijke voortvarendheid aan de dag heeft gelegd met het oog op de invordering ervan, en die bijgevolg moesten worden uitgesloten van het bedrag van de steun die nog verschuldigd is uit hoofde van het uit te voeren arrest.
4)

Vierde middel ontleend aan schending van eigendomsrecht, van de vrijheid van ondernemerschap, van het recht op eerbiediging van het gezinsleven en van het evenredigheidsbeginsel Ten slotte voeren verzoekers aan dat het feit dat zij opnieuw zijn opgenomen op de lijsten van maatregelen een schending vormt van hun eigendomsrecht en van hun vrijheid van ondernemerschap alsmede van het recht op eerbiediging van het gezinsleven van tweede verzoeker. Zij zijn van mening dat hun opname op de lijsten van maatregelen een onevenredige inbreuk vormt, die kennelijk niet geschikt is om de door de bestreden handelingen nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken en dat die opname in elk geval verder gaat dan noodzakelijk is ter verwezenlijking van die doelstellingen.
—

besluit nr. 110655 van 14 oktober 2013, waarin het bedrag van de definitieve steun die door het Europees Parlement is toegekend aan de Alliance Européenne des Mouvements Nationaux voor 2012, op 186 292,12 EUR is vastgesteld en bijgevolg is besloten dat de Alliance Européenne des Mouvements Nationaux een bedrag van 45 476,00 EUR moest terugbetalen, aangezien aan de verzoekende vereniging reeds een bedrag van 231 412,80 EUR was toegekend, nietig verklaren;
—

de nota van de Europese Commissie van 23 oktober 2013, ref. Ares (203) 3321778 betreffende de studie over de ontwikkeling van de intermodaliteit van de luchthaven Orio al Serio, waarmee zij bekend heeft gemaakt dat de procedure voor de terugbetaling van een deel van de bijdrage die was toegekend voor de uitvoering van deze studie was ingeleid en een debetnota ten belope van 158 517,74 EUR was verzonden, nietig te verklaren;
Beroep ingesteld op 4 december 2013 — Lomnici/Parlement

(Zaak T-650/13)

(2014/C 71/41)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Verzoekende partij: Zoltán Lomnici (Boedapest, Hongarije) (vertegenwoordiger: Z. Lomnici Jr., advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het besluit van de commissie Verzoekschriften van het Europees Parlement van 17 oktober 2013 betreffende verzoekschrift nr. 1298/2012 nietig te verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker aan dat de commissie Verzoekschriften haar motiveringsplicht niet is nagekomen en inbreuk heeft gemaakt op het recht op een eerlijke procedure waarover hij zoals elke burger van de Unie beschikt. In dit verband betoogt hij onder meer dat de commissie zonder enige motivering heeft besloten om zijn verzoekschrift niet in behandeling te nemen, dat hij niet voor de vergadering is uitgenodigd en dat het besluit niet aan hem is meegedeeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 45/36

Beroep ingesteld op 25 november 2013 — Granette & Starorežná Distilleries/BHIM — Bacardi (42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol.)

(Zaak T-607/13)

2014/C 45/62

Taal van het verzoekschrift: Tsjechisch

Partijen

Verzoekende partij: Granette & Starorežná Distilleries a.s. (Ústí nad Labem, Tsjechische Republiek) (vertegenwoordiger: T. Chleboun, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bacardi Co. Ltd (Vaduz, Liechtenstein)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— de onderhavige zaak te voegen met zaak T-435/12;

— de vordering die de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep heeft ingesteld tegen verweerders beslissing van 9 juli 2012 in zaak R 2100/2011-2 (zaak T-435/12) af te wijzen;

— verweerders beslissing van 16 september 2013 in zaak R 1605/2012-2 in die zin te wijzigen dat de conclusies van de andere partij in procedure nr. B 1753550 tegen de aanvraag voor het gemeenschapsmerk „42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol” worden afgewezen;

— verweerder en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep te verwijzen in verzoeksters kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Granette & Starorežná Distilleries

Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met de woordelementen „42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol.”

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Bacardi Co. Ltd

Oppositiemerk of -teken: internationaal en nationaal merk met het woordelement „42 BELOW”

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie in haar geheel

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk
1)

Eerste middel: schending van het evenredigheidsbeginsel Volgens verzoekster schendt het bestreden besluit het evenredigheidsbeginsel, daar de weigering om op grond van de hardheidsclausule emissierechten toe te wijzen gelet op het door verweerster nagestreefde doel onjuist is en volledig buiten verhouding staat tot het nadeel dat daardoor voor verzoekster ontstaat. Subsidiair betoogt verzoekster dat besluit 2011/278/EU (1) in strijd is met het Unierecht en nietig is.