Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers –Richtlijn 2003/88 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd

(Richtlijn 2003/88 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, sub b)

2. Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 2003/88 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd – Artikel 6, sub b – Rechtstreekse werking

(Richtlijn 2003/88 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, sub b)

Samenvatting

1. Artikel 6, sub b, van richtlijn 2003/88 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling krachtens welke een werkgever in de overheidssector een als brandweerman in een interventieteam tewerkgestelde werknemer gedwongen kan overplaatsen naar een andere dienst op grond dat deze heeft verzocht dat in dat interventieteam de in die bepaling bedoelde gemiddelde maximale wekelijkse arbeidstijd zou worden nageleefd. Dat deze werknemer van deze overplaatsing geen ander specifiek nadeel ondervindt dan het nadeel ten gevolge van de schending van artikel 6, sub b, is dienaangaande niet relevant.

(cf. punten 53‑55 en dictum)

2. Artikel 6, sub b, van richtlijn 2003/88 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd voldoet aan alle voorwaarden voor rechtstreekse werking, aangezien het de lidstaten in ondubbelzinnige bewoordingen een nauwkeurige resultaatsverplichting oplegt waaraan geen voorwaarde is verbonden met betrekking tot de toepassing van de daarin vervatte regel, inhoudende dat voor de gemiddelde wekelijkse arbeidstijd, inclusief overuren, een maximum van 48 uur geldt. De omstandigheid dat de richtlijn de lidstaten toestaat af te wijken van artikel 6 van deze richtlijn, doet niet af aan het nauwkeurige en onvoorwaardelijke karakter van artikel 6, sub b. De lidstaten mogen artikel 6 immers slechts buiten toepassing laten wanneer zij voldoen aan alle voorwaarden van artikel 22, lid 1, eerste alinea, van deze richtlijn, zodat de minimale bescherming die hoe dan ook moet worden geboden, precies kan worden vastgesteld.

Bijgevolg kan een werknemer in de overheidssector zich tegenover zijn werkgever rechtstreeks op artikel 6, sub b, van richtlijn 2003/88 beroepen teneinde het door deze bepaling gewaarborgde recht op een gemiddelde wekelijkse arbeidstijd van ten hoogste 48 uur te doen gelden. Dienaangaande zijn de nationale rechters en de overheidsinstanties, met inbegrip van de gedecentraliseerde instanties, gehouden het Unierecht in volle omvang toe te passen en de door dit recht aan particulieren toegekende rechten te beschermen, waarbij zij zo nodig elke strijdige bepaling van nationaal recht buiten toepassing dienen te laten.

Een gedwongen overplaatsing, op grond dat de werknemer heeft verzocht dat de in deze bepaling bedoelde gemiddelde maximale wekelijkse arbeidstijd zou worden nageleefd, holt het bij deze bepaling toegekende recht helemaal uit. Een dergelijke maatregel maakt het nuttig effect van de bepaling ten opzichte van deze werknemer geheel ongedaan. Het is dus duidelijk dat deze maatregel niet de volledige toepassing van artikel 6, sub b, van richtlijn 2003/88 waarborgt, en ook niet de bescherming van de rechten die deze bepaling aan de werknemers in de betrokken lidstaat toekent.

Bovendien zou het fundamentele recht op een doeltreffende voorziening in rechte, dat wordt gewaarborgd door artikel 47 van het Handvest voor de grondrechten van de Europese Unie, dat volgens artikel 6, lid 1, eerste alinea, VEU „dezelfde juridische waarde als de Verdragen heeft”, in zijn kern worden aangetast indien een werkgever, als reactie op een klacht of op een vordering in rechte waardoor een werknemer de bepalingen van een richtlijn ter bescherming van zijn veiligheid en gezondheid wil doen naleven, een vergeldingsmaatregel zou mogen nemen. De vrees voor een dergelijke vergeldingsmaatregel waartegen generlei voorziening in rechte zou openstaan, zou werknemers die menen door een maatregel van hun werkgever te zijn benadeeld, immers kunnen ontmoedigen hun rechten voor het gerecht te doen gelden, en zou de verwezenlijking van de door de richtlijn beoogde doelstelling bijgevolg ernstig in gevaar kunnen brengen.

(cf. punten 57‑61, 63, 65‑66)