ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

12 december 2002

Zaak T-135/00

Carmelo Morello

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Procedure van voorziening in vacatures — Motivering — Vergelijking van sollicitaties en gelijke behandeling van ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding”

Volledige Franse tekst II-1313

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker niet aan te stellen tot hoofd van eenheid 1 „Telecommunicatie en postwezen, coördinatie informatiemaatschappij” van directoraat C „Informatie, communicatie, multimedia” van directoraatgeneraal „Concurrentie” (COM/069/99) en van het besluit om een andere kandidaat in die functie aan te stellen, en anderzijds, schadevergoeding.

Beslissing:

De Commissie wordt veroordeeld tot betaling van een bedrag van 5000 euro aan verzoeker. Het beroep wordt voor het overige verworpen. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

De essentiële functie van de kennisgeving van vacature is, de belanghebbenden zo juist mogelijk in te lichten over de aard der voorwaarden die voor de vervulling van het desbetreffende ambt worden gesteld, teneinde hen in staat te stellen te beoordelen of het voor hen dienstig is te solliciteren. De kennisgeving van vacature heeft eveneens tot doel, het wettigheidskader te bepalen waarin het tot aanstelling bevoegd gezag overgaat tot de in artikel 45, lid 1, van het Statuut voorziene vergelijking van de verdiensten van de kandidaten. Het tot aanstelling bevoegd gezag neemt dit kader niet in acht, wanneer het zich over de kwalificaties die voor het te vervullen ambt in het bijzonder zijn vereist, eerst beraadt na de bekendmaking van de kennisgeving van vacature, bij beschouwing van de kandidaten die zich hebben aangemeld, en wanneer het bij het onderzoek van de sollicitaties rekening houdt met andere voorwaarden dan in de kennisgeving van vacature worden genoemd, daar de kennisgeving van vacature daardoor haar essentiële rol wordt ontnomen die zij in de aanwervingsprocedure heeft te vervullen. (cf. punten 62, 64 en 67) Referentie: Hof 7 februari 1990. Müllers/ESC. C-81/88. Jurispr. blz. I-249, punt 20; Gerecht 11 december 1991. Frederiksen/Parlement, T-169/89. Jurispr. blz. II-1403. punt 67; Gerecht 17 mei 1995. Benecos/Commissie, reeds aangehaald, punt 18; Gerecht 12 mei 1998, Wenk/Commissie, T-159/96. JurAmbt. blz. I-A-193 en II-593, punt 25

De omstandigheid dat sinds de binnen de Commissie doorgevoerde hervorming houdende decentralisatie van de bevorderingen en aanstellingen, de directeurengeneraal handelen in de hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag, neemt niet weg dat het Raadgevend comité benoemingen de verplichting en zeker de mogelijkheid heeft, de betrokken directeurgeneraal te horen. Het horen van de betrokken directeurgeneraal heeft tot doel, het Raadgevend comité benoemingen te informeren over de kwalificaties die voor het te vervullen ambt zijn vereist en over de beoordeling van de verdiensten van de kandidaten, hetgeen niet afdoet aan de onafhankelijkheid van het Raadgevend comité benoemingen om zijn advies op te stellen noch aan die van de directeurgeneraal om in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag daarna de eindbeslissing te nemen. Het feit dat de betrokken directeurgeneraal na de hervorming voortaan gerechtigd is om na raadpleging van de voorzitter van de Commissie en van twee andere leden van die Commissie aanstellingsbesluiten te nemen, heeft geen wijziging gebracht in de aard van en de bestaansreden voor het horen van de directeurgeneraal door het Raadgevend comité benoemingen. (cf. punt 79)

Bij de beoordeling van het dienstbelang en van de in het kader van een bevorderingsbesluit als bedoeld in artikel 45 van het Statuut in aanmerking te nemen verdiensten, beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een grote discretionaire bevoegdheid en dient de controle van de gemeenschapsrechter zich in dat kader te beperken tot de vraag, of de administratie, gelet op de wegen en middelen die haar tot haar oordeel hebben gebracht, binnen redelijke grenzen is gebleven en haar bevoegdheid niet op kennelijk onjuiste wijze heeft gebruikt. Het Gerecht kan zijn oordeel over de kwalificaties van de aangestelde kandidaat niet in de plaats stellen van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag. Dat een ambtenaar duidelijke en erkende verdiensten heeft, sluit niet uit dat in het kader van de vergelijking van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende kandidaten wordt vastgesteld dat andere ambtenaren grotere verdiensten hebben. Noch het feit dat het betrokken ambt ad interim is vervuld noch een lange diensttijd in de lagere rang vormt een beslissend beoordelingselement dat zwaarder kan wegen dan het belang van de dienst, dat bepalend is voor de keuze tussen degenen die naar een bevordering hebben gesolliciteerd. (cf. punten 99 en 102) Referentie: Hof 21 april 1983, Ragusa/Commissie, 282/81, Jurispr. blz. 1245, punt 9; Hof 13 december 2001, Cubero Vermurie/Commissie, C-446/00 P, Jurispr. blz. I-10315, punt 21; Hof 13 december 2001, Raad/McAuley, C-309/01 P, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 18; Gerecht 6 juli 1999, Séché/Commissie, T-112/96 en T-111/96, JurAmbt. blz. I-A-115 en II-623, punt 62; Gerecht 19 september 2001, E/Commissie, T-152/00, JurAmbt. blz. I-A-179 en II-813. punt 29

Van misbruik van bevoegdheid is sprake indien een administratieve instantie van haar bevoegdheden gebruik maakt voor een ander doel dan waarvoor zij zijn gegeven. Met betrekking tot een besluit kan slechts van misbruik van bevoegdheid worden gesproken, wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan, dat het is genomen ter bereiking van andere doelen dan die welke de administratie stelt te hebben nagestreefd. Uit het feit dat de na de publicatie van kennisgeving van vacature aangestelde ambtenaar niet zijn werkzaamheden heeft opgevat kan niet worden afgeleid dat de betrokken instelling haar bevoegdheden ter bereiking van andere doelen heeft gebruikt dan die welke zij zegt te hebben nagestreefd. (cf. punten 113 en 120) Referentie: Gerecht 9 juni 1998, Hick/ESC, T-176/97, JurAmbt. blz. I-A-281 en II-845, punten 27-34; Séché/Commissie, reeds aangehaald, punt 139; Gerecht 5 juli 2000, Samper/Parlement, T-111/99, JurAmbt. blz. I-A-135 II-611, punt 64

Wanneer er een rechtstreeks verband bestaat tussen de vordering tot nietigverklaring en een vordering tot schadevergoeding, kan deze laatste als accessoir aan de vordering tot nietigverklaring ontvankelijk worden verklaard, zonder dat zij behoeft te zijn voorafgegaan door een verzoek aan het tot aanstelling bevoegd gezag om de gestelde schade te vergoeden en door een klacht waarmee de gegrondheid van de afwijzing van dit verzoek wordt betwist. (cf. punt 128) Referentie: Gerecht 15 juli 1993, Camara Alloisio e.a./Commissie, T-17/90, T-28/91 en T-17/92, Jurispr. blz. II-841, punt 46; Gerecht 6 juli 1995, Ojha/Commissie, T-36/93, JurAmbt. blz. I-A-161 en II-497, punt 115