Op het gebied van bescherming tegen dumpingpraktijken kan een onderneming die niet voldoende nauw verbonden is met de exporterende ondernemingen en die niet in een bijzondere situatie verkeert die haar ten opzichte van iedere andere marktdeelnemer karakteriseert, zodat deze onderneming niet kan worden geacht door een verordening houdende instelling van definitieve antidumpingrechten rechtstreeks en individueel te zijn geraakt in de zin van artikel 230 EG, voor een nationale rechterlijke instantie echter een exceptie van onwettigheid opwerpen tegen een dergelijke verordening wanneer deze de grondslag vormt van de beschikking die aan deze onderneming wordt tegengeworpen. In die omstandigheden is de nationale rechterlijke instantie immers niet gebonden aan het definitieve karakter van het daarbij ingestelde antidumpingrecht.

Het algemene beginsel dat beoogt te waarborgen dat iedere persoon een gemeenschapshandeling die ten grondslag ligt aan een voor hem bezwarend besluit, kan of heeft kunnen aanvechten, belet geenszins dat een verordening definitief wordt voor een particulier ten aanzien van wie zij moet worden beschouwd als een individuele beschikking waarvan deze particulier ongetwijfeld nietigverklaring had kunnen vorderen krachtens artikel 230 EG. In dat geval kan deze particulier zich voor de nationale rechterlijke instantie niet op de onwettigheid van deze verordening beroepen. wanneer deze de grondslag vormt voor de beschikking die aan deze onderneming wordt tegengeworpen.

Op het gebied van de handel beschermende maatregelen zijn de instellingen van de Unie bij de vaststelling van de factoren die schade berokken aan de bedrijfstak in de Gemeenschap, verplicht te onderzoeken of de vastgestelde schade wel degelijk door de invoer met dumping is veroorzaakt, en moeten zij alle schade die door andere factoren is veroorzaakt, buiten beschouwing laten, met name schade die haar oorzaak vindt in het eigen gedrag van de producenten in de Gemeenschap. Zij moeten ook nagaan of de aan deze andere factoren toe te schrijven schade niet in aanmerking is genomen voor de vaststelling van de schade in de zin van artikel 3, lid 7, van verordening nr. 384/96 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, of het opgelegde antidumpingrecht dus niet hoger is dan noodzakelijk is om de door de invoer met dumping veroorzaakte schade weg te nemen.

Aangezien op het tijdstip van de vaststelling van verordening nr. 2320/97 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op de invoer van bepaalde naadloze buizen en pijpen van ijzer of van niet-gelegeerd staal, van oorsprong uit Hongarije, Polen, Rusland, de Tsjechische Republiek, Roemenië en de Slowaakse Republiek, tot intrekking van verordening nr. 1189/93 en tot beëindiging van de procedure met betrekking tot dergelijke invoer van oorsprong uit de Republiek Kroatië, de beschikking van de Commissie betreffende een eventueel tegen de mededinging gericht gedrag van de ondernemingen uit de Gemeenschap die werkzaam zijn op dezelfde markt als die welke die verordening beoogde te beschermen, echter nog niet was gegeven, kan deze beschikking van de Commissie niet worden beschouwd als een „gekende factor” in de zin van artikel 3, lid 7, van basisverordening nr. 384/96, waarmee de Raad bij de vaststelling van de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade rekening had moeten houden ter rechtvaardiging van de antidumpingmaatregel. Het louter voorbereidende karakter van een onderzoek waartoe de Commissie heeft besloten en dat betrekking heeft op eventuele schendingen van de mededingingsregels, staat overigens eraan in de weg dat het tegen de mededinging gerichte gedrag waarop het zag, althans vóór het einde van dat onderzoek, als bewezen en als oorzaak van schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap kan worden beschouwd.

(cf. punten 35‑41, 43‑45)