In haar verzoekschrift en bij repliek voert zij talrijke middelen aan, maar uit de petita blijkt reeds duidelijk met welk middel het belangrijkste beginselprobleem wordt gesteld, hetgeen wij dan ook het eerst zullen behandelen. Is, zoals mejuffrouw Rauch beweert, het „vergelijkend onderzoek binnen de Instelling”, bedoeld in artikel 29, 1 b), van het Statuut, slechts voorbehouden aan ambtenaren, of staat het, gelijk de Commissie meent, eveneens open voor de hulpfunctionarissen, hetgeen dan — gezien de identiteit van beide gevallen op dit punt — mede zou brengen, dat ook tijdelijke functionarissen tot het onderzoek dienen te worden toegelaten?

De Commissie acht het onderhavige middel niet ontvankelijk. Het besluit de hulpfunctionarissen tot het vergelijkend onderzoek toe te laten lag immers reeds besloten in de kennisgeving van de vacature en in die van het vergelijkend onderzoek; deze kennisgevingen werden op regelmatige wijze gepubliceerd en verzoekster heeft de wettigheid daarvan niet binnen de in artikel 91 van het Statuut voor geschillen in personeelszaken vastgestelde beroepstermijn betwist. Nu mejuffrouw Rauch nietigverklaring vordert van door de jury of door het tot aanstelling bevoegde gezag ter uitvoering van vroegere beschikkingen genomen maatregelen genomen, kunnen bijgevolg de grieven, welke in feite uitsluitend deze vroegere beschikkingen raken, niet worden ontvangen.

Dit middel van niet-ontvankelijkheid dient te worden verworpen. Zelfs indien de beroepstermijn is verstreken tegen een handeling, welke zowel een bezwarende beschikking vormt als de eerste fase van een ingewikkelde administratieve procedure — gelijk blijkens Uw arrest in de zaak-Lassalle tegen Europees Parlement het geval is met de kennisgeving ener vacature en die van het vergelijkend onderzoek —, kan niettemin de onrechtmatigheid dezer handelingen worden ingeroepen ter ondersteuning van het beroep ingesteld tegen de beschikking waarmede de procedure wordt afgesloten, in casu dus de benoeming |van mejuffrouw Kurz. Op dit punt moeten wij volstaan met een verwijzing naar onze conclusies in de zaak-Ley, 12-64 en 29-64.

Wij dienen ons derhalve over dit middel uit te spreken. Zowel mejuffrouw Rauch als de Commissie beroepen zich, ter motivering van hun. stelling, respectievelijk op de tekst van verordening no. 31 van de Raad, op de bedoeling van de opstellers dezer verordening, alsmede op Uw arrest in de zaak-Schmitz-Wollast van 19 maart 1964. Welke waarde komt aan deze verschillende argumenten toe?

Bij verordening no. 31 werd zowel het Statuut van de ambtenaren van de E.E.G. (en van de E.G.A.) vastgesteld als in haar tweede deel, de „regeling welke van toepassing is op de andere functionarissen” van de Gemeenschappen, inzonderheid de tijdelijke en hulpfunctionarissen.

De aanwerving van eerstgenoemden, de ambtenaren, door artikel 1 van het Statuut gekwalificeerd als „personen benoemd op de in dit Statuut voorziene voorwaarden in een permanente functie van een der Instellingen van de Gemeenschap”, is, inzonderheid krachtens artikel 28 d), enkele uitzonderingen daargelaten, afhankelijk van de gunstige uitslag van een vergelijkend onderzoek op de in bijlage III bepaalde voorwaarden. Noch dit artikel, noch de bijlage spreekt hier uitsluitend van een algemeen of een extern vergelijkend onderzoek.

Nog onlangs waren wij in de gelegenheid er op te wijzen dat artikel 29 de verschillende middelen voorziet waarvan het bevoegde gezag zich ter voorziening in vacatures kan bedienen. Dit zijn respectievelijk :

— bevordering of overplaatsing binnen de Instelling,

— het organiseren van een vergelijkend onderzoek binnen de Instelling,

— behandeling van verzoeken tot „overgang” van ambtenaren van andere Instellingen der drie Gemeenschappen.

Mejuffrouw Rauch voert aan dat het „vergelijkend onderzoek binnen de Instelling” is ingevoegd tussen twee procedures, bevordering of overgang, welke uitsluitend betrekking hebben op personen die reeds de hoedanigheid van ambtenaar bezitten; ook het vergelijkend onderzoek kan derhalve slechts op ambtenaren van toepassing zijn. Dit argument is, naar de Commissie opmerkt, niet steekhoudend; immers de procedures sub a) en sub c) zijn vormen van aanwerving zonder verge-gelijkend onderzoek; wanneer dus, blijkens artikel 28, sub d), niemand tot ambtenaar kan worden benoemd zonder voorafgaand vergelijkend onderzoek, dan is de toelating van „de andere functionarissen” tot het •vergelijkend onderzoek binnen de Instelling op zich zelf niet met dit voorschrift van het Statuut onverenigbaar. Verzoekster brengt voorts tegen deze stelling in, dat zij onbillijk is; zij zou inhouden dat de ambtenaar, voor de benoeming op één enkele post, twee maal aan een vergelijkend onderzoek zou moeten deelnemen, namelijk bij de aanwerving en bij de bevordering, terwijl voor de hulpfunctionaris slechts één vergelijkend onderzoek, namelijk bij de bevordering, nodig zou zijn. In hoeverre zou dit noodzakelijkerwijze in strijd zijn met het Statuut? Dit bepaalt-namelijk dat de hoedanigheid van ambtenaar bij de indiensttreding eerst na het onderzoek wordt verkregen, terwijl krachtens artikel 45, sub 2, dezelfde eis geldt voor de overgang van een categorie naar een hogere categorie; het is zeer wel mogelijk dat de ambtenaar zich bij deze gelegenheid op alleszins regelmatige wijze geconfronteerd ziet met personen, die niet tot de Instelling behoren en voor de eerste maal aan dergelijke onderzoeken deelnemen.

Daar noch in het Statuut, noch meer in het bijzonder in artikel 29, 1 b) nauwkeurig wordt bepaald wat men onder vergelijkend onderzoek „binnen de Instelling” dient te verstaan, is men genoodzaakt terug te vallen op de „regeling die van toepassing is op de hulpfunctionarissen”. Ondanks het grote verschil tussen deze regeling en het Statuut van de ambtenaren, zal men toch onmiddellijk moeten vaststellen dat Statuut en „regeling” twee delen vormen van een zelfde verordening welke alle categorieën van het bij de Gemeenschappen in dienst zijnde personeel omvat.

Het is duidelijk dat de positie van hulpfunctionaris verschilt van die van ambtenaar. Hij is niet, zoals deze, vast aangesteld; de band tussen hem en de Instelling is van contractuele aard; hij kan slechts worden aangesteld voor nauwkeurig omlijnde taken en in dier voege, dat hij slechts ad interim, voor een bepaalde tijd, kan worden geplaatst op een in het tableau van ambten voorkomende post; zijn werkelijke diensttijd, met inbegrip van de duur der eventuele verlenging van zijn overeenkomst, kan niet meer bedragen dan een jaar; hij is niet aangesloten bij het stelsel van sociale zekerheid der functionarissen. Dit alles neemt evenwel niet weg, dat de band welke hem met de Instelling bindt, van publiekrechtelijke aard is; hij wordt aangesteld ten einde haar bij te staan bij het vervullen van haar taak; krachtens artikel 54 van zijn „regeling” zijn de meeste bepalingen van titel II van het Statuut nopens de rechten en verplichtingen van de ambtenaar op hem van toepassing. Heeft hij een overeenkomst voor onbepaalde tijd aangegaan, dan heeft hij ten slotte, krachtens artikel 7 van bedoelde regeling, actief en passief kiesrecht voor het in artikel 9 van het Statuut genoemde personeelscomité en de paritaire Commissie kan door de Instelling of door dit Comité worden geraadpleegd over alle vragen van algemene aard welke zowel de hulpfunctionarissen als de tijdelijke functionarissen raken. Dit alles duidt er op dat er geen absolute afscheiding bestaat tussen functionarissen en hulpfunctionarissen; al geldt voor beide categorieën een afwijkend juridisch stelsel, zij werken toch -zij het niet onder gelijke voorwaarden en op dezelfde voet — mede aan de taak van de Gemeenschap. De hulpfunctionarissen bevinden zich reeds „binnen” de Instelling. Naar onze mening leidt deze omstandigheid ertoe dat zij, nu artikel 29 niet het tegendeel bepaalt, moeten kunnen deelnemen aan vergelijkende onderzoeken binnen de Instelling. Op deze wijze treden zij dus in mededinging met de ambtenaren; doch, al wordt algemeen aangenomen dat het statutaire stelsel grotendeels de voorkeur geeft aan de ambtenaren binnen de instelling, zo valt toch niet in te zien waarom deze voorkeur beperkt zou blijven tot de ambtenaren met uitsluiting dus van de hulpfunctionarissen — of van de tijdelijke functionarissen — die reeds in zekere mate aan de taken van de Instelling medewerken. Anderzijds zou het van weinig werkelijkheidszin getuigen indien men niet zou willen toegeven dat de Gemeenschappen geringe kans zouden hebben deze, voor haar onmisbare, functionarissen aan te werven, indien hun van den beginne af niet bepaalde mogelijkheden werden geboden voor een vaste aanstelling op ruimere en gunstiger voorwaarden dan die welke gelden voor hen, die van elders afkomstig zijn.

Voorts menen wij, dat de oplossing welke wij U voorstellen, steun vindt in het arrest van de Eerste Kamer 18-63, Schmitz-Wollast, van 19 maart jongstleden. Deze zaak is U bekend. Een hulpfunctionaris wier arbeidsovereenkomst normaal op 31 januari 1963 afliep, verkreeg vernietiging van de beschikking waarbij haar contract na 31 januari 1961 niet werd verlengd; de aan deze beschikking ten grondslag liggende motieven van disciplinaire aard werden door U rechtens niet geldig geacht en daar ten tijde van de vernietigde beschikking een vergelijkend onderzoek binnen de Instelling was uitgeschreven voor de vacature van het door verzoekster beklede ambt, werd de verwerende Instelling bij bedoeld arrest uitdrukkelijk veroordeeld haar tot het vergelijkend onderzoek toe te laten. Ongetwijfeld werd mevrouw Schmitz-Wollast voor de eerste maal aangesteld op 28 juli 1959, hetgeen voor de verdediger van mejuffrouw Rauch reden was haar te kenmerken als een „hulpfunctionaris in oneigenlijke zin” en te stellen dat de oplossing welke in haar geval werd aanvaard niet mag worden uitgebreid tot de „hulpfunctionarissen in eigenlijke zin”, namelijk zij, die, evenals mejuffrouw Kurz, na 1 januari 1962 zijn aangesteld. Maar sedert laatstgenoemde datum — tijdstip waarop het Statuut van kracht werd — onderging de positie van mevrouw Schmitz-Wollast een wijziging en werd geregeld bij een nieuwe overeenkomst, gesloten krachtens de voorschriften, in verordening no. 31 voorzien voor de „andere functionarissen” en op de in artikel 99 van de nieuwe regeling voorziene voorwaarden. Voorts hebben wij, ondanks de uitvoerige beschouwingen van verzoekster hieromtrent, in Uw arrest 18-63 geen enkele steun gevonden voor de door haar geponeerde onderscheiding waardoor de draagwijdte van de door U gegeven oplossing wordt beperkt; beslist werd, dat tot het vergelijkend onderzoek binnen de Instelling een hulpfunctionaris moet worden toegelaten wiens arbeidsovereenkomst toentertijd uit gelijken hoofde als die van mejuffrouw Kurz, onder verordening no. 31 viel.

Ten slotte is het van weinig belang dat laatstgenoemde, zoals verzoekster bij repliek aanvoert, ten onrechte als hulpfunctionaris werd beschouwd, terwijl zij in werkelijkheid geacht had moeten worden een tijdelijke functionaris te zijn. Ook al ware dit juist, zo is dit punt ons inziens toch van ondergeschikt belang, daar de band tussen de Instelling en de tijdelijke functionarissen minstens even nauw is, zo niet nauwer, als tussen de Instelling en de hulpfunctionarissen.

Wij stellen U derhalve voor dit middel te verwerpen en gaan thans over tot de verdere argumenten van mejuffrouw Rauch, welke slechts een summiere behandeling behoeven.