ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 481/39

Beroep ingesteld op 6 oktober 2021 — Bloom / Parlement en Raad

(Zaak T-645/21)

(2021/C 481/54)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Bloom (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: C. Saynac en L. Chovet-Ballester, advocaten)

Verwerende partijen: Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

Conclusies

— krachtens de artikelen 256 en 263 VWEU verordening (EU) 2021/1139 van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2021 tot oprichting van het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en tot wijziging van verordening (EU) 2017/1004 (PB 2021, L 247, blz. 1) gedeeltelijk nietig verklaren, met name de artikelen 17, 18 en 19 ervan;

— het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

Eerste middel: niet-inachtneming van de doelstellingen van een hoog niveau van milieubescherming en van duurzame ontwikkeling. Verzoekster voert aan dat bij de artikelen 17, 18 en 19 van verordening (EU) 2021/1139 van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2021 tot oprichting van het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en tot wijziging van verordening (EU) 2017/1004 (hierna: “EFMZVA-verordening”) opnieuw subsidies worden ingevoerd die schadelijk zijn voor het mariene milieu, wat in strijd is met de in de Europese wetgeving bekrachtigde doelstellingen van een hoog niveau van milieubescherming en van duurzame ontwikkeling.

Tweede middel: schending van de algemene Unierechtelijke beginselen van voorzorg en evenredigheid. Volgens verzoekster zijn de artikelen 17, 18 en 19 van de EFMZVA-verordening in strijd met het in artikel 191, lid 2, VWEU vastgelegde voorzorgsbeginsel. Voorts zijn de gevolgen van de bovengenoemde artikelen onverenigbaar met het op het gebied van visserij geldende evenredigheidsbeginsel.

Derde middel: schending van het Verdrag van de Verenigde Naties van 10 december 1982 inzake het recht van de zee, het Verdrag van 9 juli 2004 inzake de bescherming van het mariene milieu en de kustgebieden van de Middellandse Zee en het beginsel van uitvoering te goeder trouw van de verdragen. Verzoekster stelt dat de artikelen 17, 18 en 19 van de EFMZVA-verordening indruisen tegen de in voornoemde verdragen gestelde verplichtingen inzake bestrijding van overbevissing en instandhouding van de mariene rijkdommen. Het Parlement en de Raad hebben het beginsel van uitvoering te goeder trouw van de verdragen geschonden door de betwiste artikelen vast te stellen.
—

Inzonderheid wordt betoogd dat de kruissubsidiëring door Tsjechische Post zelfstandige onverenigbare staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU vormt, die minstens reeds in de periode 2013–2017 bestond (maar zeer waarschijnlijk reeds daarvoor) en die de Commissie dus grondig had moeten onderzoeken in afzonderlijke administratieve procedures, en niet incidenteel in de procedure in zaak SA.55208 (2020/C), die was beperkt tot de periode 2018–2022. Dit wordt bevestigd door eerdere besluiten van de Commissie. Hoe dan ook is de Commissie ten onrechte tot de conclusie gekomen dat deze kruissubsidiëring helemaal geen staatssteun vormt.
—

Verzoeker voert in dit verband aan dat het Gerecht bij het arrest van 23 september 2020, Basaglia/Commissie (T-727/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:446), de nietigverklaring had gelast van het besluit van de Europese Commissie om verzoekers verzoek om toegang tot documenten eenzijdig te beperken; met name werd bevestigd dat de handelwijze van de Commissie onrechtmatig was, aangezien zij het recht van verzoeker op toegang tot de gevraagde documenten eenzijdig had beperkt; het nieuwe besluit van de Europese Commissie, dat is vastgesteld na de nietigverklaring van het vorige besluit, is niet in overeenstemming met de beslissing van het Gerecht van 23 september 2020 en heeft opnieuw het recht van toegang van verzoeker geschonden.
C 422/20

Beroep ingesteld op 10 augustus 2021 — Tralux, Société Générale de travaux / Europees Parlement

(Zaak T-488/21)

(2021/C 422/27)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Tralux, Société Générale de travaux — Luxembourg Sàrl (Leudelange, Luxemburg), Eric Soldermann, René-Pierre Ortiz, Rodrigue Thiemann, Richard Lang, Marie Real, Olivier Lingelser, Architectes Associés, Aea Architectes (Mulhouse, Frankrijk), Energie & Environnement — Ingénieurs Conseils (Niederanven, Luxemburg), Edeis (Ivry-sur-Seine, Frankrijk) (vertegenwoordiger: G. Krieger, avocat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

— het onderhavige beroep ontvankelijk te verklaren zoals het is ingediend;

— ten gronde, dit beroep onderbouwd en gegrond te verklaren;

derhalve,

— het besluit van het Europees Parlement van 20 juli 2021 tot afwijzing van de offerte van verzoekers van 16 april 2021 nietig te verklaren.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep tegen het besluit tot afwijzing van de offerte die zij hebben ingediend in het kader van aanbestedingsprocedure nr. 06D10/2020/SI2KAD-01 betreffende het ontwerp en de bouw van een “Europa Experience”-ruimte en een conferentiecentrum in Luxemburg, voeren verzoekers één middel aan, ontleend aan schending van artikel 51 van verordening nr. 2018/1046. (1) Tot staving van dit middel voeren verzoekers verschillende argumenten aan. Ten eerste zijn zij van mening dat zij voldoen aan de selectiecriteria en met name aan de minimale personeelsbehoefte. Ten tweede betogen verzoekers dat het bestek niet erin voorzag dat op straffe van nietigheid van de offerte bewijsstukken dienden te worden overgelegd. Ten slotte voegen zij daaraan toe dat na de indiening van de offerte op verzoek van de aanbestedende dienst verduidelijkingen bij de inschrijving hadden kunnen worden verstrekt. Hoe dan ook waren deze verduidelijkingen volgens verzoekers niet van dien aard dat zij de reeds overgelegde stukken wezenlijk wijzigden.

(1) Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1).
4.

Eerste exceptie van onwettigheid: artikel 3, punt 2, van richtlijn (EU) 2019/904 is onrechtmatig voor zover deze bepaling resulteert in de toepassing van de richtlijn op producten op basis van papier met polymere coating. Deze bepaling is tevens onrechtmatig voor zover er niet is voorzien in een drempel om te bepalen of een product gedeeltelijk is vervaardigd uit kunststof. Bovendien is de bepaling in strijd met het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel.
Beroep ingesteld op 27 augustus 2021 — Shatrov/Raad

(Zaak T-523/21)

(2021/C 412/30)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Alexander Evgenevich Shatrov (Minsk, Belarus) (vertegenwoordigers: G. Lansky en A. Egger, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— uitvoeringsbesluit (GBVB) 2021/1002 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van besluit 2012/642/GBVB betreffende beperkende maatregelen met het oog op de situatie in Belarus (PB 2021 L 219 I, blz. 70) en uitvoeringsverordening (EU) 2021/997 van de Raad van 21 juni 2021 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus (PB 2021 L 219 I, blz. 3), krachtens artikel 263 VWEU nietig verklaren voor zover zij verzoeker betreffen;

— krachtens artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker een kennelijke beoordelingsfout aan. De Raad heeft in het bijzonder zijn onderzoeksplichten geschonden door geen concrete bewijzen over te leggen om aan te tonen dat verzoeker geldig is opgenomen op de lijst in de bestreden rechtshandelingen.
—

artikel 1, vierde opsommingsteken, van het besluit van de Commissie van 20 mei 2021 in zaak AT.40324 (Europese staatsobligaties) inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (hierna: “besluit”) geheel of gedeeltelijk nietig verklaren en aldus het oordeel van de Commissie dat verzoeksters aansprakelijk zijn geheel of gedeeltelijk nietig verklaren;
—

Dienaangaande wordt aangevoerd dat de Commissie, om volledige uitvoering te geven (in de zin van artikel 266, lid 1, VWEU) aan het arrest van het Hof van Justitie van 21 september 2017 in zaak C-88/15 P (waarbij een beschikking van vaststelling op grond van artikel 101 VWEU van 2009 nietig is verklaard), Ferriere Nord niet alleen de in 2010 voorlopig betaalde geldboete had moeten terugbetalen, maar ook de vertragingsrente over die geldboete, te berekenen tegen het tarief van artikel 83, lid 2, onder b), van verordening nr. 1268/2012, dat wil zeggen de door de ECB voor haar basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet die gold op de eerste kalenderdag van de maand waarin de geldboete opeisbaar is geworden, vermeerderd met 3,5 procentpunten. In plaats daarvan heeft de Commissie op 25 oktober 2017 — bij wijze van rente — alleen de “overeenkomstige” rente in de zin van artikel 90, lid 4, van verordening nr. 1268/2012 betaald, namelijk de opbrengst die was verkregen van de bankrekening waarop zij het bedrag van de geldboete voorlopig had gestort. Het niet betalen van vertragingsrente is een inbreuk op het primaire Unierecht (artikel 266, lid 1, VWEU), die leidt tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Commissie. Het bedrag van de om voornoemde redenen verschuldigde schadevergoeding moet dan worden gekapitaliseerd vanaf de datum waarop alleen de “overeenkomstige” rente is betaald tot de datum van daadwerkelijke betaling.
6.

Door geen rekening te houden met de MREL [Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities (minimumvereiste voor eigen vermogen en in aanmerking komende passiva)] in het kader van de pijler “risicoblootstelling” is gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 geschonden — Verweerder had overeenkomstig artikel 6, lid 1, onder a) en lid 2, onder a), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 rekening moeten houden met verzoeksters bovengemiddeld hoge MREL-quotum van 67,6 %, dat veel hoger was dan het door de gemeenschappelijke afwikkelingsraad vastgestelde minimumquotum van 8 %.
C 349/48

Beroep ingesteld op 8 juli 2021 — DVB Bank/GAR

(Zaak T-404/21)

(2021/C 349/63)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: DVB Bank SE (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en M. Weber, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 14 april 2021 over de berekening van de voor 2021 vooraf aan het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds te betalen bijdragen (SRB/ES/2021/22), met inbegrip van de bijlagen, nietig verklaren voor zover het bestreden besluit, met inbegrip van bijlage I, bijlage II en bijlage III erbij, verzoeksters bijdrage betreft;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Subsidiair, voor het geval dat het Gerecht zou oordelen dat het bestreden besluit ingevolge het gebruik van de verkeerde officiële taal door verweerder rechtens niet bestaat en het beroep tot nietigverklaring derhalve niet-ontvankelijk is omdat het zonder voorwerp is geraakt, vordert verzoekster dat

— wordt vastgesteld dat het bestreden besluit rechtens niet bestaat voor zover het verzoekster betreft;

— verweerder wordt verwezen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan die in essentie identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de in het kader van zaak T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/GAR, aangevoerde middelen.
C 338/34

Beroep ingesteld op 7 juli 2021 — Société générale e.a. / GAR

(Zaak T-387/21)

(2021/C 338/43)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Société générale (Parijs, Frankrijk), Crédit du Nord (Rijsel, Frankrijk) en SG Option Europe (Puteaux, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad

Conclusies

— besluit nr. SRB/ES/2021/22 van 14 april 2021 betreffende de berekening van de voor 2021 vooraf aan het GAF te betalen bijdragen krachtens artikel 263 VWEU nietig verklaren voor zover dit besluit betrekking heeft op verzoeksters;

— de volgende bepalingen van de GAM-verordening, de uitvoeringsverordening en de gedelegeerde verordening krachtens artikel 277 VWEU buiten toepassing verklaren: — artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 1 en lid 2, onder a) en b), van de GAM-verordening; — artikel 4, lid 2, en artikelen 6 en 7 van de gedelegeerde verordening, alsmede bijlage I bij deze verordening; — artikel 4 van de uitvoeringsverordening,

— verweerder verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters acht middelen aan die in essentie identiek of vergelijkbaar zijn met deze in zaak T-383/21, Banque postale/GAR.
3.

Het derde middel is ontleend aan de onbevoegdheid van de Commissie om besluiten vast te stellen die een executoriale titel vormen, het ontbreken van een rechtsgrondslag en een kennelijke beoordelingsfout. Verzoeker beweert dat de Commissie niet bevoegd was om de twee besluiten vast te stellen die een executoriale titel vormden ter inning van de schuldvordering die de Commissie meent te hebben op de marktdeelnemer waarvan verzoeker de bedrijfsleider is en die volgens de Commissie hoofdelijk aansprakelijk is, omdat in de hen bindende overeenkomst geen arbitragebeding is opgenomen waarbij de rechterlijke instanties van de Unie bevoegd worden verklaard voor contractuele geschillen tussen hen. Verzoeker meent dat indien de Commissie niet bevoegd is om de twee tot deze marktdeelnemer gerichte besluiten vast te stellen, zij al helemaal niet bevoegd is om deze besluiten jegens hem vast te stellen omdat zijn vordering contractueel van aard is.
—

het stilzwijgend besluit van de uitvoerend directeur van ENISA nietig te verklaren om niet de post van Head of Unit of Policy Office (Afdelingshoofd Beleidsbureau) en die van Head of Unit of Finance and Procurement (Afdelingshoofd Financiën en Inkoop) te voorzien voor interne mobiliteit (hierna: “stilzwijgend besluit”); — Het stilzwijgend besluit is vervat in: — nota 2020-11 van de administratie waarin de conclusies worden weergegeven van de gesprekken over interne mobiliteit van 1 september 2020, welke op 3 september 2020 zijn gepubliceerd (hierna: “conclusies”) en op grond waarvan drie posten van afdelingshoofden, namelijk die van Secured Infrastructure and Service Unit (Afdeling Beveiligde infrastructuur en diensten) (COD1), de Data Security and Standardisation Unit (Afdeling gegevensbeveiliging en standaardisatie) (COD2) en de Operational Security Unit (Afdeling operationele beveiliging) (COD3), zijn voorzien voor interne mobiliteit; — de op 5 augustus 2020 op de website van ENISA bekendgemaakte besluiten inzake twee algemene vergelijkende onderzoeken om te voorzien in de vacatures voor de posten van Head of Unit for Executive Director Office (Afdelingshoofd voor het bureau van de uitvoerend directeur) en voor Corporate Support Services (Interne ondersteuningsdiensten).
1.

Eerste middel: het bestreden besluit is in strijd met de regelgeving inzake het Emissions Trading System (ETS), in het bijzonder bijlage 1 bij gedelegeerde verordening (EU) 2019/331 van de Commissie van 19 december 2018 (2) en artikel 10 bis, lid 1, van richtlijn 2003/87/EG (3). — Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit, en in het bijzonder overweging 13, artikel 1, lid 3, en bijlage III ervan, in strijd is met artikel 10 bis, lid 1, van richtlijn 2003/87/EG en bijlage 1 bij gedelegeerde verordening (EU) 2019/331 van de Commissie. De productbenchmark voor gesinterd erts die is opgenomen in gedelegeerde verordening (EU) 2019/331 van de Commissie moet worden uitgelegd in overeenstemming met richtlijn 2003/87/EG, de Verdragen en algemene rechtsbeginselen van het Unierecht. Volgens die richtlijn en de rechtspraak moeten vervangingsproducten en alternatieve productiemethoden in dezelfde productbenchmark worden opgenomen zodat de meest klimaatefficiënte technologieën worden bevorderd. Zoals het overlegde bewijs aantoont, zijn pellets van gesinterd ijzererts en gesinterde fijne ijzerertsdeeltjes directe substituten. Door te weigeren om verzoeksters productie-installaties voor gesinterde pellets op te nemen in de benchmark, heeft de Commissie richtlijn 2003/87/EG en gedelegeerde verordening (EU) 2019/331 onjuist toegepast en een kennelijke beoordelingsfout gemaakt.
—

de in het ongelijk gestelde partij verwijzen in de kosten van verzoekster in de procedure voor het Gerecht van de Europese Unie en — overeenkomstig artikel 190, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering — in de kosten die verzoekster noodzakelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO;
1.

De door verweerster goedgekeurde Duitse staatssteunregeling “Bundesregelung Fixkostenhilfe 2020” (Federale steunregeling voor vaste kosten 2020) is niet verenigbaar met de interne markt, aangezien daardoor de mededinging wordt verstoord zonder dat dat in het onderhavige geval bij wijze van uitzondering gerechtvaardigd is. Verweerster heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door vast te stellen dat de staatssteunregeling waarbij de voorwaarde geldt dat de hele onderneming een omzetdaling van minstens 30 % moet hebben geleden, overeenkomstig artikel 107, lid 3, onder b), VWEU in overeenstemming is met de interne markt. Bij een beschouwing van de staatssteunregeling die de hele onderneming omvat, zouden ondernemingen zoals verzoekster die meerdere bedrijfstakken hebben die in verschillende mate door de COVID-19-pandemie zijn getroffen en waarvan de filialen op locatie door hun sluiting een omzetdaling vertoonden van veel meer dan 30 %, geen steunaanvraag mogen indienen, enkel omdat de omzet van een andere bedrijfstak niet is gedaald en op basis van een rekenkundig gemiddelde de grens van 30 % niet wordt overschreden. Deze ondernemingen zouden dan — in tegenstelling tot ondernemingen met maar één bedrijfstak — in sommige gevallen geen steun ontvangen en zouden dan voor de niet-gedekte vaste kosten van hun gesloten bedrijfstak over moeten gaan tot kruissubsidies uit andere bedrijfstakken. Dat verstoort de mededinging ten opzichte van zowel concurrenten in de door COVID-19 getroffen bedrijfstak als concurrenten in de niet door COVID-19 getroffen bedrijfstak.
—

door deze onrechtmatige handelwijze is evidente schade ontstaan, zowel bij de strafprocedures die jegens verzoeker aanhangig zijn als in het kader van de boekhoudzaak voor de Corte dei conti (rekenkamer, Italië), aangezien verzoeker in deze drie zaken niet in staat is geweest een volledig verweer te voeren;
2.

Tweede middel: verweerster is niet bevoegd om specifieke subsidies te controleren en om te beslissen over specifieke subsidieaanvragen voor de Europese structuur- en investeringsfondsen, aangezien zij enkel gerechtigd is om de algemene conformiteit van de door de lidstaten ingevoerde beheers- en controlesystemen te onderzoeken maar geenszins bevoegd is om een gedetailleerde audit uit te voeren en om te beslissen over specifieke subsidieaanvragen die worden ingediend door individuele ondernemingen.
2.

Verweerster heeft haar bevoegdheid misbruikt en artikel 107, lid 3, onder b), VWEU en haar tijdelijke kaderregeling verkeerd toegepast door (i) te oordelen dat de steunmaatregel een ernstige verstoring van de Franse economie aanpakt; (ii) niet naar behoren te beoordelen of de begunstigde zich in financiële moeilijkheden bevond; (iii) te oordelen dat de aandeelhouderslening in overeenstemming was met de destijds toepasselijke tijdelijke kaderregeling en deze te beoordelen als een schuldmaatregel in plaats van kapitaal, en (iv) zich niet te houden aan haar verplichting om de positieve effecten van de steun af te wegen tegen de negatieve effecten ervan op de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt en op de handhaving van onvervalste mededinging (dat wil zeggen de “afwegingstoets”).
2.

Tweede middel: besluit (GBVB) 2021/142 van de Raad en uitvoeringsverordening 2021/138 van de Raad zijn nietig voor zover zij verzoeker betreffen, aangezien verzoeker niet kan worden aangemerkt als een groep of entiteit die betrokken is bij terroristische daden als gedefinieerd in artikel 1, lid 3, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad.
—

verwijzing van verweerder en van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten die zij hebben gemaakt in de procedure voor het Gerecht.
—

Het bestreden besluit is in strijd met artikel 1, lid 6, van verordening 2017/2195 voor zover het bepaalt dat, om verzoekster te kunnen laten deelnemen aan de Europese platforms voor de uitwisseling van standaardproducten voor balanceringsenergie, die deelname “noodzakelijk” moet zijn om een door ongeplande fysieke vermogensstromen veroorzaakt systeembeveiligingsprobleem te verhelpen, terwijl het relevante criterium is of de uitsluiting van Zwitserland “kan leiden tot ongeplande fysieke vermogensstromen via Zwitserland die de veiligheid van het systeem van de regio in gevaar brengen”.
2.

Tweede middel: schending van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut. — Betoogd wordt dat de woorden “beroepsbezigheden op het grondgebied van de staat” in de zin van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut aldus moeten worden uitgelegd dat zij betrekking hebben op alle omstandigheden voortvloeiende uit werk voor een andere lidstaat, en niet alleen op werk dat voor de officiële vertegenwoordiging van die staat is verricht, en dat de beperkte beoordeling van het tot aanstelling bevoegd gezag noch door de wet noch door de rechtspraak wordt onderbouwd; — Voorts wordt betoogd dat de KSSiP moet worden aangemerkt als een centraal overheidsorgaan, zodat het werk dat verzoeker tijdens zijn delegatie bij de KSSiP heeft verricht, moet worden aangemerkt als werk dat voor de staat Polen is verricht; — Bovendien was het door verzoeker verrichte werk (1) ondergeschikt aan de rechtsverhouding tussen hem en de KSSiP; — De hoofdactiviteit van verzoeker gedurende de referentieperiode was zijn werk voor de KSSiP in Polen.
Beroep ingesteld op 29 januari 2021 — enercity/Commissie

(Zaak T-65/21)

(2021/C 138/57)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: enercity AG (Hannover, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Schalast, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het besluit van verweerster van 17 september 2019, zaak M.8870, nietig verklaren;

— de zaak overeenkomstig artikel 68(5) van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voegen voor het eindarrest met beroepen die eveneens betrekking hebben op besluit M.8871, wegens inhoudelijke cumulatieve verknochtheid;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep tegen het besluit van de Commissie van 17 september 2019 waarbij de concentratie E.ON/innogy verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8870 (PB 2020, C 379, blz. 16), wordt één middel aangevoerd, dat in wezen identiek is aan of vergelijkbaar is met het middel dat is aangevoerd in zaak T-63/21, Stadtwerke Frankfurt am Main/Commissie.