ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

In dit verband zij eraan herinnerd dat het Hof heeft geoordeeld dat de lidstaten weliswaar op grond van artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1889/2005 beschikken over een beoordelingsmarge bij de keuze van de sancties die zij vaststellen om de nakoming van de in artikel 3 van die verordening bedoelde aangifteplicht te waarborgen, maar dat een bij niet-nakoming van die plicht opgelegde geldboete ten belope van 60 % van het niet‑aangegeven bedrag aan liquide middelen, indien dit laatste bedrag hoger is dan 50000 EUR, niet evenredig lijkt gelet op de aard van de inbreuk in kwestie. Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat een dergelijke geldboete verder gaat dan noodzakelijk is om de nakoming van die plicht en de verwezenlijking van de doelstellingen van verordening nr. 1889/2005 te waarborgen, omdat de in artikel 9 van deze verordening bedoelde sanctie geen eventuele frauduleuze of illegale activiteiten maar alleen niet‑nakoming van diezelfde plicht beoogt te bestraffen (arrest van 16 juli 2015, Chmielewski, C‑255/14, EU:C:2015:475, punten 29‑31).
Is voor ‚indirect commercieel gebruik [van de geografische aanduiding] voor [gedistilleerde drank]’ in de zin van artikel 16, onder a), van verordening […] nr. 110/2008 vereist dat de geregistreerde geografische aanduiding in identieke of in een vanuit fonetisch en/of visueel oogpunt vergelijkbare vorm wordt gebruikt, of volstaat het dat het litigieuze bestanddeel van het teken bij het beoogde publiek op enigerlei wijze een associatie met de geregistreerde geografische aanduiding of het geografische gebied oproept?

Ingeval dat laatste volstaat: speelt bij het onderzoek of sprake is van ‚indirect commercieel gebruik’ dan ook een rol in welke context het litigieuze bestanddeel wordt gebruikt, of kan die context indirect commercieel gebruik van de geregistreerde geografische aanduiding niet verhinderen, ook niet indien het litigieuze bestanddeel vergezeld gaat van een aanduiding over de werkelijke oorsprong van het product?
59

In de vijfde plaats stelt de Republiek Bulgarije aangaande de uitlegging die de Commissie in haar verzoekschrift aan de argumenten van deze lidstaat heeft gegeven ten eerste dat, in tegenstelling tot de conclusie van de Commissie, de mogelijke toekomstige economische ontwikkeling in het niet-aangewezen deel van de IBA Rila niet doorslaggevend was bij haar besluit om de IBA Rila niet in zijn geheel als SBZ aan te wijzen. De Republiek Bulgarije blijft bij haar mening dat zij hoe dan ook het recht heeft om een rangorde van haar prioriteiten op te stellen. Ten tweede is het uitblijven van de oorspronkelijk geplande aanwijzing van de SBZ Rila buffer niet te wijten aan de onbetrouwbaarheid van de beschikbare gegevens, zoals de Commissie stelt, maar aan het ontbreken van up‑to‑date en ondubbelzinnige gegevens die aantonen dat de aanwijzing ervan noodzakelijk is. Aangaande ten derde de vermeende bereidheid om één enkel tijdschema voor de keuze van de SBZ’s en de gebieden van Europees belang in acht te nemen, merkt de Republiek Bulgarije op dat zij dit argument niet heeft aangevoerd om het uitblijven van de volledige aanwijzing van de IBA Rila als SBZ te rechtvaardigen.
45

In elk geval dient hieraan te worden toegevoegd dat een andersluidende uitlegging erop zou neerkomen dat een staatsburger van een lidstaat die woont in een derde land dat geen lidstaat van de EER en niet de Zwitserse Bondsstaat is, zoals Jahin, het voordeel zou kunnen genieten van het in artikel 11 van verordening nr. 883/2004 vastgelegde beginsel dat slechts één wetgeving van toepassing is inzake sociale zekerheid, terwijl deze verordening overeenkomstig artikel 2, lid 1, ervan slechts van toepassing is op onderdanen van een van de lidstaten op wie de wetgeving van een of meer lidstaten van toepassing is.
7

Bijlage III bij richtlijn 2011/92, met als opschrift „In artikel 4, lid 3, bedoelde selectiecriteria”, luidt als volgt: „1. Kenmerken van de projecten Bij de kenmerken van de projecten moet in het bijzonder in overweging worden genomen: a) de omvang van het project; b) de cumulatie met andere projecten; c) het gebruik van natuurlijke hulpbronnen; d) de productie van afvalstoffen; e) verontreiniging en hinder; f) risico van ongevallen, met name gelet op de gebruikte stoffen of technologieën. 2. Locatie van de projecten Bij de mate van kwetsbaarheid van het milieu in de gebieden waarop de projecten van invloed kunnen zijn, moet in het bijzonder in overweging worden genomen: a) het bestaande grondgebruik; b) de relatieve rijkdom aan en de kwaliteit en het regeneratievermogen van de natuurlijke hulpbronnen van het gebied; c) het opnamevermogen van het natuurlijke milieu, met in het bijzonder aandacht voor de volgende typen gebieden: i) wetlands; ii) kustgebieden; iii) berg- en bosgebieden; iv) reservaten en natuurparken; v) gebieden die in de wetgeving van de lidstaten zijn aangeduid of door die wetgeving worden beschermd; speciale beschermingszones, door de lidstaten aangewezen krachtens [richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (PB 2010, L 20, blz. 7)] en [richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB 1992, L 206, blz. 7)]; vi) gebieden waarin de bij wetgeving van de Unie vastgestelde normen inzake milieukwaliteit reeds worden overschreden; vii) gebieden met een hoge bevolkingsdichtheid; viii) landschappen van historisch, cultureel of archeologisch belang. 3. Kenmerken van het potentiële effect De potentiële aanzienlijke effecten van het project moeten in samenhang met de criteria van de punten 1 en 2 in beschouwing worden genomen en in het bijzonder betrekking hebben op: a) het bereik van het effect (geografische zone en grootte van de getroffen bevolking); b) het grensoverschrijdende karakter van het effect; c) de orde van grootte en de complexiteit van het effect; d) de waarschijnlijkheid van het effect; e) de duur, de frequentie en de omkeerbaarheid van het effect.”
In herinnering moet worden gebracht dat, volgens vaste rechtspraak, de procedureregels in het algemeen worden geacht te gelden vanaf de dag waarop zij in werking treden (arrest van 11 december 2012, Commissie/Spanje,C‑610/10, EU:C:2012:781, punt 45), in tegenstelling tot de materiële regels, die doorgaans aldus worden uitgelegd dat zij op rechtsposities die vóór hun inwerkingtreding zijn verworven, slechts van toepassing zijn voor zover uit hun bewoordingen, doelstelling of opzet blijkt dat er dergelijke gevolgen aan dienen te worden toegekend (zie in die zin arresten van 12 november 1981, Meridionale Industria Salumi e.a.,212/80–217/80, EU:C:1981:270, punt 9, en 23 februari 2006, Molenbergnatie,C‑201/04, EU:C:2006:136, punt 31).

Hieraan moet worden toegevoegd dat een nieuwe rechtsregel van toepassing is vanaf de inwerkingtreding van de handeling waarbij hij is ingevoerd, en dat een dergelijke regel weliswaar niet van toepassing is op rechtsposities die zijn ontstaan en definitief zijn verworven vóór die inwerkingtreding, maar wel onmiddellijk van toepassing is op de toekomstige gevolgen van een onder vigeur van de oude wettelijke regeling ontstane situatie en op nieuwe rechtsposities. Dit ligt – onder voorbehoud van het beginsel dat rechtshandelingen geen terugwerkende kracht hebben – alleen anders wanneer de nieuwe regel gepaard gaat met bijzondere bepalingen die specifiek de voorwaarden voor de toepassing ervan in de tijd vastleggen (zie in die zin arrest van 26 maart 2015, Commissie/Moravia Gas Storage,C‑596/13 P, EU:C:2015:203, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 26, 27)
Het klopt dat wanneer de Commissie het belang van de Unie om een onderzoek op het gebied van mededingingsrecht in te stellen evalueert, zij in elk individueel geval de ernst van de gestelde inbreuken op de mededinging alsmede het voortduren van de gevolgen ervan moet beoordelen en dat deze verplichting meebrengt dat zij rekening houdt met de duur en de omvang van de gestelde inbreuken alsmede met de invloed ervan op de mededingingssituatie binnen de Unie. Daar bij de beoordeling van het belang van de Unie bij een klacht rekening moet worden gehouden met de omstandigheden van elk individueel geval, mag het aantal criteria waarop de Commissie kan afgaan echter niet worden beperkt en mag zij omgekeerd evenmin worden verplicht uitsluitend bepaalde criteria te gebruiken. Gelet op het feit dat de feitelijke en juridische context op een gebied als dat van het mededingingsrecht van geval tot geval aanmerkelijk kan verschillen, is het mogelijk criteria toe te passen die voorheen nog niet in aanmerking waren genomen of de voorkeur te geven aan één enkel criterium ter beoordeling van dit belang van de Unie.

Iedere natuurlijke of rechtspersoon heeft de mogelijkheid om voor de nationale rechterlijke instanties vorderingen in te stellen tot vergoeding van de schade die hij beweerdelijk heeft geleden ten gevolge van de gedragingen waarover bij de Commissie een klacht op het gebied van mededingingsrecht is ingediend teneinde de eerbiediging van de artikelen 101 en 102 VWEU af te dwingen en de rechten die hij aan die bepalingen ontleent te doen gelden voor een nationale rechter, met name wanneer de Commissie besluit geen gevolg te geven aan de klacht.

In deze context kan niet op goede gronden worden beweerd dat de mogelijkheid om bij de rechterlijke instanties van een lidstaat een schadevordering in te dienen niet doeltreffend is en dat de Unierechter zou moeten onderzoeken welke reële mogelijkheden de betrokkene heeft om zijn zaak aan deze rechterlijke instanties voor te leggen. Zoals artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU bepaalt, is het immers aan de lidstaten om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om voor de justitiabelen een daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden te verzekeren, en niet aan de Commissie om, door het instellen van een onderzoek dat aanzienlijke middelen vereist terwijl het weinig waarschijnlijk is dat een inbreuk op de artikelen 101 en 102 VWEU wordt vastgesteld, de eventuele tekortkomingen in de rechterlijke bescherming op nationaal niveau te ondervangen.

(zie punten 83, 86, 87)
Om te beginnen moet erop worden gewezen dat artikel 3, lid 1, van verordening nr. 861/2007 geen definitie bevat van het begrip „partijen” en op dat punt ook niet verwijst naar het recht van de lidstaten. Bijgevolg moet het begrip „partijen” in artikel 3, lid 1, van deze verordening in de rechtsorde van de Unie autonoom en uniform worden uitgelegd. Wat betreft de algemene opzet van verordening nr. 861/2007 moet met de verwijzende rechter worden opgemerkt dat deze verordening enkel de rechten en plichten van de verzoekende en de verwerende partij in het hoofdgeding vastlegt. Derhalve kan uit de algemene opzet van verordening nr. 861/2007 worden afgeleid dat deze niet voorziet in deelname van interveniërende partijen aan zaken waarop deze verordening betrekking heeft.

Artikel 2, lid 1, en artikel 3, lid 1, van verordening nr. 861/2007, zoals gewijzigd bij verordening nr. 517/2013, moeten aldus worden uitgelegd dat een geschil als in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij de verzoekende partij en de verwerende partij hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats in dezelfde lidstaat hebben als die van het aangezochte gerecht, buiten het toepassingsgebied van deze verordening valt.

In dit verband kan worden volstaan met de opmerking dat het toepassingsgebied van verordening nr. 861/2007 in artikel 2, lid 1, expliciet wordt beperkt tot grensoverschrijdende zaken. Volgens artikel 3, lid 1, van deze verordening, zoals uitgelegd door het Hof in punt 30 van het onderhavige arrest, is een grensoverschrijdende zaak een zaak waarin de verzoekende en/of de verwerende partij haar woonplaats of haar gewone verblijfplaats heeft in een andere lidstaat dan die van het aangezochte gerecht.

(zie de punten 32, 36 en dictum 2)
De gecombineerde nomenclatuur, opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals achtereenvolgens gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1214/2007 van de Commissie van 20 september 2007 en verordening (EG) nr. 1031/2008 van de Commissie van 19 september 2008, moet aldus worden uitgelegd dat een artikel als in het hoofdgeding, waarmee afneembare veiligheidshekken voor kinderen aan een muur of kozijn kunnen worden bevestigd, geen onderdeel van deze hekken vormt en onder postonderverdeling 73181590 van de gecombineerde nomenclatuur moet worden ingedeeld.

In het arrest van 11 juni 2015, Baby Dan (C‑272/14, niet gepubliceerd, EU:C:2015:388, punten 29 tot en met 40), heeft het Hof overwogen dat het betrokken artikel op grond van zijn objectieve eigenschappen en kenmerken onder GN‑post 7318 kon worden ingedeeld, als „schroeven, bouten, moeren, kraagschroeven, [...] en dergelijke artikelen van gietijzer, van ijzer of van staal”. Geconstateerd moet worden dat het betrokken artikel reeds enkel wegens de indeling ervan in GN‑post 7318 een „deel voor algemeen gebruik” in de zin van aantekening 2, onder a), van afdeling XV van de GN vormt. Hieruit volgt dat door de indeling van het betrokken artikel in GN‑post 7318 overeenkomstig deze aantekening 2, onder a), is uitgesloten dat dit artikel wordt ingedeeld als „deel” van een ander product, in het onderhavige geval een veiligheidshek voor kinderen (zie naar analogie arrest van 12 december 2013, HARK, C‑450/12, EU:C:2013:824, punt 40).

Omdat het betrokken artikel een schroef of moer is die niet kan worden aangemerkt als „kraagschroeven of andere houtschroeven”, noch als „oogschroeven en schroefhaken”, noch als „zelftappende schroeven”, moet dit artikel worden ingedeeld onder één van de onder postonderverdeling 731815 van de GN vallende lagere onderverdelingen. Het betrokken artikel heeft een kop zonder „gleuf of kruisgleuf” en zonder „binnenzeskant” en het is ook geen „zeskantkop”. Daarom moet dit artikel onder postonderverdeling 73181590 van de GN, met het opschrift „andere”, worden ingedeeld.

(zie punten 47, 52, 53, 61, 62, dictum 1)
Het Hof is uit hoofde van artikel 267 VWEU bevoegd om artikel 15 van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging uit te leggen in situaties als aan de orde in de hoofdgedingen, waarin de verwijzende rechter zich dient uit te spreken over de verlening van een autonome verblijfstitel aan een derdelander die gezinslid is van een Unieburger die geen gebruik heeft gemaakt van zijn recht van vrij verkeer, wanneer deze bepaling door het nationale recht op rechtstreekse en onvoorwaardelijke wijze van toepassing is verklaard op dergelijke situaties.

In dergelijke situaties heeft de Unie er immers stellig belang bij dat, ter vermijding van uiteenlopende uitleggingen in de toekomst, de uit het Unierecht overgenomen bepalingen uniform worden uitgelegd (zie in die zin arresten van 18 oktober 2012, Nolan, C‑583/10, EU:C:2012:638, punt 46, en 22 maart 2018, Jacob en Lassus, C‑327/16 en C‑421/16, EU:C:2018:210, punt 34).

Aan deze slotsom wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat artikel 3, lid 3, van richtlijn 2003/86 situaties als aan de orde in de hoofdgedingen uitdrukkelijk uitsluit van de werkingssfeer van deze richtlijn.

(zie punten 32, 36, 44, dictum 1)
Artikel 23, lid 1, van verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap, gelezen in samenhang met artikel 2, punt 18, van deze verordening, moet aldus worden uitgelegd dat luchtvaartmaatschappijen die de passagierstarieven voor intracommunautaire luchtdiensten bij de bekendmaking ervan niet in euro uitdrukken, dienen te kiezen voor een lokale valuta die objectief verband houdt met de aangeboden dienst. Dat is met name het geval voor de valuta die als wettig betaalmiddel geldt in de lidstaat waar de plaats van vertrek of de plaats van aankomst van de betrokken vlucht is gelegen.

In een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin een luchtvaartmaatschappij die gevestigd is in een lidstaat waar de euro een wettig betaalmiddel is, op het internet een luchtdienst aanbiedt waarbij de plaats van vertrek van de betrokken vlucht gelegen is in een andere lidstaat waar een andere valuta dan de euro als wettig betaalmiddel geldt, mogen de passagierstarieven die niet in euro zijn uitgedrukt, dus worden aangegeven in de valuta die als wettig betaalmiddel in deze laatste lidstaat geldt.

In deze context kan niet worden aanvaard dat de luchtvaartmaatschappijen, door ervoor te kiezen de passagierstarieven voor intracommunautaire luchtdiensten in een andere valuta dan de euro uit te drukken, de prijsvergelijking door de betrokken klanten moeilijker of zelfs praktisch onmogelijk maken, daar anders het met artikel 23, lid 1, van verordening nr. 1008/2008 nagestreefde doel van daadwerkelijke vergelijkbaarheid van de prijzen fundamenteel in twijfel zou worden getrokken en dientengevolge aan deze bepaling een groot deel van haar nuttige werking zou worden ontnomen. Hieraan moet worden toegevoegd dat de daadwerkelijke vergelijkbaarheid van de prijzen zou worden vergemakkelijkt indien de luchtvaartmaatschappijen de passagierstarieven zouden aangeven in een lokale valuta die objectief verband houdt met de aangeboden dienst, zoals de advocaat-generaal in punt 64 van zijn conclusie in wezen heeft opgemerkt.

(zie punten 35, 36, 39, 40 en dictum)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Beoordelingscriteria – Samengesteld merk [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 41, 42)
Artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 1, van deze richtlijn, enerzijds, en artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten, anderzijds, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als in het hoofdgeding, zoals uitgelegd door de bevoegde nationale rechterlijke instantie, krachtens welke de houder van een internetaansluiting waarmee inbreuken op het auteursrecht zijn gemaakt door filesharing, daarvoor niet aansprakelijk kan worden gesteld, wanneer hij minstens één gezinslid aanwijst dat toegang had tot deze aansluiting, zonder dat hij meer preciseringen verstrekt over het tijdstip waarop deze aansluiting is gebruikt door dat gezinslid en over de aard van het gebruik ervan door dat gezinslid.

Geoordeeld dient te worden dat wanneer in situaties als in het hoofdgeding de nationale regelgeving – zoals uitgelegd door de bevoegde nationale rechterlijke instanties – de nationale rechterlijke instantie waarbij een vordering wegens aansprakelijkheid is ingesteld kan beletten om op verzoek van de eiser de overlegging en verkrijging van bewijsmateriaal inzake de gezinsleden van de wederpartij te gelasten, de vaststelling van de vermeende inbreuk op het auteursrecht en de identificatie van de inbreukmaker onmogelijk worden gemaakt en bijgevolg de grondrechten op een doeltreffende voorziening in rechte en op intellectuele eigendom waarop de auteursrechthebbende aanspraak kan maken, ernstig worden aangetast, zodat niet is voldaan aan het vereiste dat een juist evenwicht wordt verzekerd tussen de verschillende grondrechten in kwestie (zie naar analogie arrest van 16 juli 2015, Coty Germany,C‑580/13, EU:C:2015:485, punt 41). Door een bijna absolute bescherming te verlenen aan de gezinsleden van de houder van een internetaansluiting waarmee inbreuken op het auteursrecht zijn gemaakt door filesharing, kan de nationale wettelijke regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, in strijd met de vereisten van artikel 8, lid 1, van richtlijn 2001/29, derhalve niet worden geacht voldoende doeltreffend te zijn en ervoor te zorgen dat uiteindelijk een doeltreffende en afschrikkende sanctie wordt opgelegd aan de inbreukmaker. Voorts staat het ten slotte aan de verwijzende rechter om na te gaan of er in het betrokken nationale recht eventueel andere voorzieningen, procedures en rechtsmiddelen zijn op grond waarvan de bevoegde rechterlijke instanties kunnen gelasten dat de informatie wordt verstrekt die vereist is om in omstandigheden als die van het hoofdgeding de inbreuk op het auteursrecht en de identiteit van de inbreukmaker vast te stellen (zie in die zin arrest van 16 juli 2015, Coty Germany,C‑580/13, EU:C:2015:485, punt 42).

(zie punten 51, 52, 54, 55 en dictum)
De artikelen 18 en 42 van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet vereisen dat de aanbestedende dienst bij het vaststellen van de technische specificaties van een openbare aanbesteding betreffende de aankoop van medische benodigdheden steeds hetzij het belang van de individuele kenmerken van de medische uitrusting, hetzij het belang van de prestatie van die uitrusting laat primeren, maar eisen dat de technische specificaties als geheel het beginsel van gelijke behandeling en het evenredigheidsbeginsel eerbiedigen. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of in het bij hem aanhangige geding de betrokken technische specificaties aan deze vereisten voldoen.

(zie punt 45 en dictum)