ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Volgens verzoekster heeft artikel 101 VWEU geen betrekking op de gedragingen van een medeplichtige die niet deelneemt aan een overeenkomst die de mededinging beperkt of vervalst. De door de Commissie toegepaste criteria waren in ieder geval onjuist en omvatten een te breed spectrum aan gedragingen die niet in een voldoende nauw verband staan met de inbreuk. De gedragingen van verzoeksters voldoen niet aan de door verweerster voor facilitering gehanteerde criteria. Verzoeksters brengen in het bijzonder naar voren dat de conclusie dat verzoeksters de informatie-uitwisseling tussen de banken hebben gefaciliteerd, geen enkele feitelijke grondslag heeft, en dat verweerster geen enkel geval heeft aangevoerd waarin verzoeksters een dergelijke uitwisseling zouden hebben gefaciliteerd. Volgens verzoeksters geldt hetzelfde voor het verkennen van mogelijkheden voortransacties waarbij onderling wordt afgestemd over de hoogte van de rente. Wat betreft de manipulatie van de opgaven voor de LIBOR van de yen heeft de Commissie erkend dat slechts een van de twee banken op de hoogte was van de betrokkenheid van ICAP. ICAP had dan ook geen faciliterende rol wat betreft de gedragingen van de banken, aldus verzoeksters. Bovendien hadden wat die overtredingen betreft de onrechtmatige gedragingen een aanvang genomen ruimschoots voordat ICAP die gedragingen beweerdelijk is gaan faciliteren.
—

Aangezien verzoeker volledig met pensioen is (wat niet is betwist), voldoet hij aan geen van de criteria voor plaatsing op een lijst en is de motivering van de Raad (waarin niet is betwist dat verzoeker met pensioen is) feitelijk onjuist. Door verzoeker opnieuw op een lijst te plaatsen, heeft de Raad dus blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling.
3.

Derde middel, ontleend aan een schending van artikel 4, lid 1, sub b), van Verordening nr. 1049/2001 met betrekking tot de anonimisering van non-seniormedewerkers. Verzoekende partijen voeren aan dat dit het hun onmogelijk maakt om vast te stellen op welk niveau correspondentie is gevoerd en of het inderdaad non-seniormedewerkers betreft.
4.

Vierde middel: schending van de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 2, VWEU, vanwege een kennelijke beoordelingsfout en een onjuiste rechtsopvatting van de Commissie, door te concluderen dat de steun aan Ryanair en Airport Marketing Services gelijk was aan de gecumuleerde marginale verliezen van de luchthaven van Angoulême in plaats van aan het daadwerkelijke voordeel voor Ryanair en Airport Marketing Services. De Commissie had moeten onderzoeken in welke mate het vermeende voordeel eigenlijk ten goede was gekomen aan de passagiers van Ryanair. Voorts heeft de Commissie het concurrentievoordeel dat Ryanair zou hebben genoten vanwege (vermeende) betalingsstromen onder de kostprijs van de luchthaven van Angoulême, niet berekend. Ten slotte heeft de Commissie niet naar behoren gemotiveerd waarom de terugvordering van de in de beslissing aangegeven steun noodzakelijk was om de situatie te herstellen die bestond vóór de steunbetaling.
2.

Tweede middel: de Raad heeft een kennelijke beoordelingsfout begaan en/of de aanwijzing van verzoekende partij is onwettig, omdat in het geval van verzoekende partij niet is voldaan aan de aanwijzingscriteria. Met name kan niet op goede gronden worden gesteld, dat verzoekende partij het wapenembargo heeft geschonden en de Raad kan geen van de relevante zaken in zijn motivering bewijzen en/of heeft dit niet gedaan.
—

nietigverklaring van de artikelen 1 en 3, lid 1, van het besluit van de Europese Commissie van 25 november 2014, staatssteundossier nr. SA.33995 (2013/C) (ex NN 2013/NN), C(2014) 8786 final, betreffende de bevordering van de elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en verlaging van de EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen, voor zover daarin wordt vastgesteld dat (i) de bevordering van de elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op grond van het Duitse Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet hernieuwbare energiebronnen in de geamendeerde versie die van kracht is sinds 1 januari 2012; hierna: „EEG 2012”) met inbegrip van het bijbehorende financieringsmechanisme, en (ii) de in 2013 en 2014 op grond van de § § 40 e.v. EEG 2012 toegekende steun die bestaat in de verlaging van de EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen (Besondere Ausgleichsregelung; hierna: „bijzondere compensatieregeling”), onrechtmatige, in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU uitgevoerde staatssteunmaatregelen vormen als bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU;
—

Het onderzoek van OLAF was niet in overeenstemming met verordening nr. 883/2013 (4) en/of met de in dit geval toepasselijke algemene beginselen.
—

vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij verzoeksters vordering tot vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling is afgewezen en verzoekster ertoe is veroordeeld SebaPharma GmbH & Co. een bedrag van 550 EUR terug te betalen;
2.

Subsidiair betoogt verzoekster dat de Commissie de artikelen 106 en 107 VWEU alsook het aan de Verdragen gehechte protocol nr. 26 heeft geschonden, aangezien de door de beschikking bestreden maatregelen geen staatssteun vormen, omdat er geen sprake is van een economische activiteit, maar wel een eigen activiteit van de overheidsinstanties als overheid. Meer subsidiair is verzoekster van mening dat in de litigieuze beschikking ten onrechte is geconcludeerd dat de bestreden maatregelen geen verband hielden met het verrichten van een dienst van algemeen economisch belang (DAEB) en dat derhalve een onjuiste beoordeling is gemaakt van de toepasbaarheid van de Altmark-rechtspraak en van beschikking 2005/842/EG betreffende de toepassing van artikel 86, lid 2, van het EG-Verdrag op staatssteun in de vorm van compensatie voor de openbare dienst die aan bepaalde met het beheer van diensten van algemeen economisch belang belaste ondernemingen wordt toegekend (DAEB-beschikking), die had kunnen leiden tot de vaststelling dat er geen sprake was van steun of dat eventuele steun verenigbaar was met de interne markt.
2.

Tweede middel: onjuiste opvatting van artikel 107 VWEU. Dit middel valt uiteen twee onderdelen: — Eerste onderdeel: toepasselijkheid van de toets van de particuliere investeerder, dat vijf aspecten heeft. — Eerste aspect: de Commissie heeft, zonder enige rechtvaardiging of motivering, geen rekening gehouden met tal van documenten en stukken die naar behoren door Frankrijk en EDF zijn overgelegd. — Tweede aspect: de Commissie heeft de elementen die respectievelijk onder de toepasselijkheid en de toepassing van de toets van de particuliere investeerder vallen, systematisch door elkaar gehaald. — Derde aspect: de Commissie heeft ten onrechte uitgesloten dat het criterium van de voorzichtige particuliere investeerder van toepassing was, enkel op grond dat Frankrijk de maatregel vooral had onderzocht vanuit het oogpunt van haar hoedanigheid van overheid, naast het oogpunt van haar hoedanigheid van aandeelhouder. — Vierde aspect: de Commissie heeft ten onrechte overwogen dat EDF afzonderlijk een officieel businessplan moest hebben om te rechtvaardigen dat het criterium van de voorzichtige particuliere investeerder van toepassing was. — Vijfde aspect: de Commissie heeft de aard en het onderwerp van deze maatregel, de context ervan, alsmede de nagestreefde doelstelling en de regels die op deze maatregel van toepassing zijn, onjuist opgevat. — Tweede onderdeel: toepassing van de toets van de particuliere investeerder, dat drie aspecten heeft. — Eerste aspect: de Commissie heeft het Oxera-rapport ten onrechte beoordeeld als niet-ontvankelijk bewijs. — Tweede aspect: de methode van de Commissie is duidelijk gebrekkig. In de eerste plaats heeft de Commissie geen rekening gehouden met de context van de betreffende periode, noch met de criteria die de investeerders uit de betreffende periode zouden hebben toegepast. In de tweede plaats is de door de Commissie volgehouden stelling van het „belastingcadeau” niet alleen de uiting van een onjuiste rechtsopvatting, maar ook de bron van fouten in de beoordeling van de relevantie van de investering. In de derde plaats heeft de Commissie in haar werkwijze fout op fout gestapeld, die elk afzonderlijk volstaan om aan te tonen dat de Commissie niet duidelijk heeft aangetoond dat het criterium van de particuliere investeerder niet is toegepast. — Derde aspect: de gevolgen van de fouten die de Commissie in haar werkwijze heeft gemaakt.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van rechtsregels, schending van de Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement, alsmede schending van artikel 12 van de pensioenregeling voor leden van de Italiaanse Kamer van Afgevaardigden. — Artikel 12, lid 2-bis, onder v, van de pensioenregeling voor leden van de Italiaanse Kamer van Afgevaardigden, waarnaar wordt verwezen in de Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement, is geschonden omdat het ten onrechte is ingeroepen om te rechtvaardigen dat de uitkering van het pensioen wordt geschorst wegens de uitoefening van het ambt van voorzitter van de havenautoriteit van Venetië. — Het ambt van voorzitter van een Italiaanse havenautoriteit valt overigens niet binnen de werkingssfeer van artikel 12, lid 2 bis, onder v, van de Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement, aangezien dit ambt, zoals het Hof van Justitie in zijn arrest van 10 oktober 2014 (C-270/13) heeft erkend, een deskundigenambt is, dat louter is gebaseerd op de bewezen beroepsbekwaamheden van de kandidaat op het gebied van economie en transport, vrij is van politieke banden en politieke benoemingen van overheidswege en geen verband houdt met de uitoefening van een politiek mandaat.
—

verweerster veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoekende partijen van 1 januari 2010 tot op heden hebben geleden door het vrijwel wereldwijd geldende verbod op de invoer in de Unie van in het wild gevangen vogels, dat is vervat in verordening (EG) nr. 318/2007 van 23 mei 2007 (PB L 84, blz. 7) en/of uitvoeringsverordening (EU) nr. 139/2013 van 7 januari 2013 (PB L 47, blz. 1);
Beroep ingesteld op 1 december 2014 — Bourdouvali e.a./Raad e.a.

(Zaak T-786/14)

(2015/C 073/52)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Eleni Pavlikka Bourdouvali (Meneou, Cyprus) en 47 andere verzoekers (vertegenwoordiger: P. Tridimas, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Unie vertegenwoordigd door de Europese Commissie, Eurogroep vertegenwoordigd door de Raad van de Europese Unie, Europese Centrale Bank

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

— verweerders te gelasten om hun de bedragen te betalen die zijn vermeld in de aan het verzoekschrift gehechte bijlage, vermeerderd met rente voor de periode van 16 maart 2013 tot de uitspraak van het Gerecht;

— verweerders te verwijzen in de kosten.

Subsidiair verzoeken zij het Gerecht:

— vast te stellen dat de Europese Unie en/of de verwerende instellingen op niet-contractuele basis aansprakelijk zijn;

— de procedure vast te stellen om de voor vergoeding in aanmerking komende schade te bepalen die verzoekers daadwerkelijk hebben geleden;

— verweerders te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekers (48 in totaal) zijn depositohouders en/of aandeelhouders en/of obligatiehouders van Bank of Cyprus Public Company Ltd en/of Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Op grond van de artikelen 268 en 340, leden 2 en 3, VWEU, die betrekking hebben op de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie, vorderen zij vergoeding van de schade die zij hebben geleden ten gevolge van de door de verwerende instellingen genomen maatregelen waarbij aan de Republiek Cyprus een bail-in-regeling is opgelegd.

Verzoekers stellen dat de verwerende instellingen een bail-in-regeling voor de Republiek Cyprus hebben vastgesteld die er rechtstreeks toe heeft geleid dat zij hun deposito’s en aandelen hebben verloren. Verzoekers betogen dat de door de Republiek Cyprus genomen bail-in-maatregelen een zuivere uitvoering van de door verweerders getroffen maatregelen vormen en dat de verwerende instellingen deze bail-in-maatregelen hebben goedgekeurd.

Verzoekers voeren aan dat de bail-in-regeling in strijd is met het eigendomsrecht, zoals dat wordt beschermd door artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Voorts betogen zij dat de bail-in-regeling in strijd is met evenredigheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het discriminatieverbod.
2.

Tweede middel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, tweede streepje, van de transparantieverordening geschonden door niet aan te tonen hoe het vrijgeven in iedere zaak „specifiek en daadwerkelijk” ongunstig zou zijn voor de bescherming van „juridisch advies” of „gerechtelijke procedures”. Met betrekking tot de bescherming van „juridisch advies” zijn de abstracte redenen van de Commissie alle in de jurisprudentie verworpen en de Commissie geeft geen concrete uitleg waaruit blijkt dat, in dit geval, het volledig vrijgeven van de aangevraagde stukken specifiek en daadwerkelijk ongunstig zou zijn voor de bescherming van juridisch advies. Met betrekking tot „gerechtelijke procedures” heeft de Commissie wederom niet, concreet, uitgelegd waarom het vrijgeven „specifiek en daadwerkelijk” ongunstig zou zijn voor de bescherming van „gerechtelijke procedures”.
3.

Derde middel: schending van verordening (EG) nr. 45/2001 (1). Verzoekende partij wijst erop dat, door niet te antwoorden, de ETGB jegens betrokkene de mededelingsplicht schendt die is vervat in de artikelen 46, sub a, en 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 45/2001.
—

verwijzing van het BHIM en eventuele interveniërende partijen in hun eigen en in verzoeksters kosten, alsook in de kosten die zijn opgekomen in de procedure voor de vierde kamer van beroep in zaak R 1075/2013-4 en in procedure nr. B 1 870 834 voor de oppositieafdeling.
—

besluit C(2014) 4955 def. van de Commissie van 9 juli 2014 in zaak AT.39612 — Perindopril (Servier), dat op 11 juli 2014 aan verzoekster is betekend, nietig verklaren voor zover het verzoekster betreft, in het bijzonder de artikelen 4, 7, lid 4, sub a, 8 en 9;
—

nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 15 juli 2014 in zaak AT.39899 — in licentie geven van intellectuele-eigendomsrechten voor voetbalverzamelobjecten, waarbij is afgewezen verzoeksters bezwaar dat een aantal nationale bestuursorganen van het voetbal en verenigingen van spelers tezamen met Panini S.p.A., de Union des Associations Européennes de Football, de Fédération Internationale de Football Association, de Fédération Française de Football, de Associazione Italiana Calciatori, de Real Federación Española de Fútbol en de Deutscher Fußball-Bund inbreuk hadden gemaakt op de artikelen 101 en 102 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/44

Beroep ingesteld op 7 november 2014 — Hikari Miso/BHIM — Nishimoto Trading (Hikari)

(Zaak T-751/14)

(2015/C 007/50)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Hikari Miso Co. Ltd ((Suwa-gun, Japan) (vertegenwoordiger: D. McFarland, barrister)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Nishimoto Trading Co. Ltd (Santa Fe Springs, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

Aanvrager: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: inschrijvingsaanvraag nr. 9 5 69 501

Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 8 september 2014 in zaak R 2394/2013-4

Conclusies

— vernietiging en/of verbreking van de bestreden beslissing;

— verzoekende partij te vergoeden voor alle kosten en de beslissing van de vierde kamer van beroep omtrent de kosten om te keren.

Aangevoerde middelen

— onjuiste rechtsopvattingen en/of onjuiste feitelijke beoordelingen door de vierde kamer van beroep;
1.

Schending van verzoeksters recht op toegang tot informatie Verzoekster voert aan dat er met betrekking tot het aan de orde zijnde „Operating Plan on Bulgaria” geen reden is die rechtvaardigt dat een uitzondering op verzoeksters algemene recht op toegang als bedoeld in artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) wordt gemaakt. Verzoekster voert in dat verband aan dat de weigering van toegang tot de informatie met name niet kan worden gerechtvaardigd door de bescherming van beraadslagingen bij het opstellen van het document als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, aangezien het „Operating Plan” is voltooid. Bovendien is het „Operating Plan on Bulgaria” geen document van een derde in de zin van artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1049/2001, aangezien verzoekster en de Republiek Bulgarije het plan samen hebben opgesteld. Derhalve is het „Operating Plan” ook geen van die lidstaat afkomstig document in de zin van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001.
1.

Eerste middel: de Raad heeft verzuimd het vereiste voor plaatsing op een lijst in acht te nemen, te weten dat de betrokken persoon „verantwoordelijk was voor de gewelddadige repressie tegen de burgerbevolking in Syrië”, een persoon was die „baat heeft bij of steun verleent aan het regime” of een persoon die banden met een dergelijke persoon heeft. De Raad heeft niet aangetoond dat de tegen de betrokken entiteit aangevoerde redenen gegrond waren.
1.

Eerste middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting in rechte en in feite door de overeenkomst tussen Teva en Servier van 13 juni 2006 (hierna: „Overeenkomst”) te kwalificeren als een restrictie met mededingingsbeperkende strekking. Juridisch heeft de Commissie alle overeenkomsten die de mededinging kunnen beperken ten onrechte gekwalificeerd als restricties met mededingingsbeperkende strekking, in plaats van enkel overeenkomsten die ondubbelzinnig, precies door de aard ervan, blijk geven van een voldoende mate van aantasting van de mededinging. Feitelijk tonen de omstandigheden die heersten toen de Overeenkomst werd onderhandeld, in het bijzonder de reële risico’s inzake intellectuele eigendom waarmee Teva werd geconfronteerd, aan dat Teva de Overeenkomst is aangegaan om zich te verzekeren van een tijdige toegang tot de markt en niet om een stimulans te krijgen in ruil voor een uitgestelde toegang.
—

Verzoekster voert in dit verband aan dat de opstelling van de diensten van de Commissie en het bestreden besluit klaarblijkelijk in strijd zijn met bovengenoemde beginselen van de rechtsorde van de Europese Unie. In verband met het evenredigheidsbeginsel stelt verzoekster inzonderheid dat de Commissie klaarheid had kunnen scheppen door middel van een zorgvuldige analyse van de informatie die verzoekster reeds in een eerder stadium van het onderzoek had verstrekt, in plaats van het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure vast te stellen dat het voorwerp is van het beroep.
—

a) zoals blijkt uit het bestreden besluit, is de Commissie tot haar conclusies over de aan de orde zijnde maatregelen van de Griekse autoriteiten gekomen op basis van ontoereikende informatie. Wat in het bijzonder de maatregelen 2, 4 en 6 (inzake staatsgaranties voor 2008, 2010 en 2011) betreft, vermeldt het bestreden besluit uitdrukkelijk dat de Commissie niet beschikt over informatie waaruit blijkt dat die garanties zijn opgeëist. Wat verder maatregel 3 betreft (kapitaalverhoging in 2009), erkent de Commissie niet te weten wanneer een belangrijk deel van die kapitaalverhoging zou hebben plaatsgevonden; b) het bestreden besluit is eveneens ontoereikend gemotiveerd, voor zover het de relevante productmarkt niet afbakent teneinde te bepalen of NEA LARKO een concurrentievoordeel heeft genoten ten opzichte van andere ondernemingen; c) wat de maatregelen 4 en 6 betreft, is de enige die in casu voordeel heeft behaald, in werkelijkheid de Griekse Staat die, in plaats van de door NEA LARKO betaalde belasting (inkomstenbelasting en btw) terug te geven, haar de betrokken garanties, met daaraan verbonden kosten, heeft geboden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 372/21

Beroep ingesteld op 11 augustus 2014 — Cham en Bena Properties/Raad

(Zaak T-597/14)

2014/C 372/26

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Cham Holding Co. SA en Bena Properties Co. SA (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: E. Ruchat en C. Cornet d’Elzius, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— de vordering van verzoeksters ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge de Europese Unie veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoeksters hebben geleden als gevolg van het stilleggen van het project „Yasmeen Rotana”, ten belope van 4 3 0 00 000 EUR;

— gelasten dat een deskundige wordt aangeduid om de totale omvang van de door verzoeksters geleden schade te bepalen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan, die in wezen overeenkomen met die welke zijn aangevoerd in zaak T-592/14, Makhlouf/Raad.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 380/18

Beroep ingesteld op 28 augustus 2014 — Dellmeier/BHIM — Dell (LEXDELL)

(Zaak T-641/14)

2014/C 380/24

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Alexandra Dellmeier (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Khöber, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Dell, Inc. (Round Rock, VS)

Conclusies

— vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 4 juni 2014 in zaak R 0966/2013-2 inzake oppositieprocedure nr. B 1 698 2892 betreffende aanvraag nr. 008114779 voor gemeenschapsmerk „LEXDELL” en afwijzing van de oppositie in haar geheel;

— verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure voor het Gerecht;

— vaststelling van een pleitdatum mocht het Gerecht de zaak zonder pleidooien niet kunnen afdoen.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

Betrokken gemeenschapsmerk: gemeenschapswoordmerk „LEXDELL” voor waren en diensten van de klassen 16, 25, 41 en 45 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 1 14 779.

Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsbeeldmerk met het woordelement „DELL”, ingeschreven onder nr. 6 4 20 641

Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, en lid 5, van verordening nr. 207/2009