ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
94

In dit verband moet er namelijk aan worden herinnerd dat de eerbiediging van de rechten van de verdediging in iedere procedure die voor de belanghebbende tot een bezwarend besluit kan leiden, een grondbeginsel van gemeenschapsrecht is, dat zelfs bij ontbreken van een specifieke regeling in acht moet worden genomen (arrest Frankrijk e.a./Commissie, aangehaald in punt 63, punt 174; arresten Gerecht Assicurazioni Generali en Unicredito/Commissie, aangehaald in punt 63, punt 88, en van 10 mei 2001, Kaufring e.a./Commissie, T-186/97, T-187/97, T-190/97—T-192/97, T-210/97, T-211/97, T-216/97—T-218/97, T-279/97, T-280/97, T-293/97 en T-147/99, Jurispr. blz. II-1337, punt 151). Bijgevolg kan artikel 18 van verordening nr. 4064/89 het genot van dit recht niet definitief beperken, zoals het Gerecht reeds heeft uitgemaakt in het arrest Assicurazioni Generali en Unicredito/Commissie (aangehaald in punt 63, punten 88 en 89), waarin het heeft geconstateerd dat de in artikel 6, lid 1, sub a, bedoelde beschikking, waarbij de Commissie beslist dat de aangemelde concentratie niet onder verordening nr. 4064/89 valt, weliswaar niet wordt genoemd in artikel 18 van deze verordening, maar dat de Commissie niettemin in een bijzondere situatie als die welke in dat arrest aan de orde was, verplicht was de betrokken partijen te horen alvorens een dergelijke beschikking te geven.
Het feit dat een gemeenschapsinstelling iemand in antwoord op zijn verzoek een brief zendt, is niet voldoende om die brief aan te merken als een beschikking in de zin van artikel 230 EG, waartegen beroep tot nietigverklaring openstaat. Als voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG vatbare handelingen of beschikkingen zijn enkel te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker kunnen raken doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

Wanneer echter, in antwoord op een op basis van artikel 23, lid 3, van het reglement van orde van de Europese Centrale Bank ingediend verzoek om toegang tot documenten, het besluit van de raad van bestuur tot afwijzing van dit verzoek om toegang, ten aanzien van de verzoeker pas daadwerkelijk officieel is geworden door de kennisgeving van dit besluit, moet de vordering van de verzoeker tot nietigverklaring van de kennisgevingsbrief aldus worden opgevat dat daarmee de nietigverklaring wordt gevorderd van dat besluit, zoals dit hem middels die brief ter kennis is gebracht.

(cf. punten 58, 63, 65)
Volgens artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk wordt de inschrijving geweigerd van „merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, kwaliteit, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst, tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten”. Wat de aanvraag tot inschrijving van het woord UltraPlus voor plastic schotels voor magnetrons, heteluchtovens en traditionele ovens betreft, staat niet vast dat dit woord kan dienen om deze waren rechtstreeks aan te duiden. De term „ultra” duidt immers geen kwaliteit, hoeveelheid of kenmerk van ovenvaste schotels aan die de consument rechtstreeks kan begrijpen, aangezien deze term als zodanig alleen geschikt is ter versterking van kwaliteiten of kenmerken die door een andere term worden aangeduid. Ook de term „plus” duidt op zich geen voor de consument rechtstreeks begrijpelijke kwaliteit of eigenschap van de betrokken plastic schotels aan, die door de term „ultra” kan worden versterkt. Bijgevolg zal het relevante publiek niet onmiddellijk en zonder verder nadenken een concreet en rechtstreeks verband leggen tussen de plastic schotels en het woord Ultra-Plus. Wanneer een onderneming op een indirecte en abstracte wijze de voortreffelijkheid van haar waren prijst met een teken als het woord UltraPlus, zonder evenwel de consument rechtstreeks en onmiddellijk te informeren over een bepaalde kwaliteit of een bepaald kenmerk van de ovenvaste schotels, is er immers sprake van suggestie en niet van aanduiding in de zin van bovengenoemde bepaling.

(cf. punten 25-27, 29)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Absolute weigeringsgronden - Merken zonder onderscheidend vermogen - Driedimensionale merken - Beoordelingscriteria, vergeleken met die voor andere categorieën merken

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

2. Gemeenschapsmerk - Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk - Absolute weigeringsgronden - Merken zonder onderscheidend vermogen - Driedimensionale merken - Vormen van cilindrische zaklampen

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

Samenvatting

1. Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, op basis waarvan de inschrijving van merken zonder onderscheidend vermogen moet worden geweigerd, maakt geen onderscheid tussen de verschillende categorieën merken. Derhalve gelden er bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen van driedimensionale merken bestaande uit de vorm van de waar zelf, geen strengere criteria of vereisten dan voor andere categorieën merken. Bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen van een merk moet rekening worden gehouden met alle relevante gegevens van het concrete geval. Zo moet er onder meer rekening mee worden gehouden, dat de aard van het aangevraagde merk invloed kan uitoefenen op de wijze waarop het in aanmerking komende publiek het merk opvat.

Voor driedimensionale merken bestaande uit de vorm van waren, kunnen geen lagere eisen inzake onderscheidend vermogen worden gesteld dan voor woordmerken, aangezien de consument veeleer de gewoonte heeft om zijn aandacht te richten op deze laatste merken.

( cf. punten 32-33, 38 )

2. Driedimensionale merken bestaande uit de vorm van cilindrische zaklampen waarvoor inschrijving wordt aangevraagd voor verlichtingsapparaten en accessoires voor verlichtingsapparaten, missen elk onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, omdat de cilindervorm één van de gebruikelijke vormen voor zaklampen is en overeenstemt met vormen die gewoonlijk worden gebruikt door andere op de markt aanwezige producenten van zaklampen, zodat deze vorm de consument veeleer een aanduiding over de waar geeft en hem niet in staat stelt deze waar te individualiseren en te associëren met een bepaalde commerciële herkomst. Bovendien lijken de esthetische kwaliteiten en het buitengewoon origineel design van de als merk aangevraagde vormen door deze kenmerken eerder varianten op een van de gebruikelijke vormen van zaklampen te zijn dan vormen die de betrokken waren kunnen individualiseren en kunnen volstaan om een bepaalde commerciële herkomst aan te geven.

( cf. punten 36-37, 42 )
ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

22 februari 2001

Zaak T-144/00

Daniela Tirelli

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Overgang naar hogere categorie — Secretariaatstoelage — Artikel 46 van Statuut — Overgang naar andere instelling — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-171

Betreft:

Beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van het Parlement houdende weigering om verzoekster de secretariaatstoelage toe te kennen, en anderzijds, vergoeding van de morele schade die verzoekster zou hebben geleden.

Beslissing:

De vordering tot nietigverklaring betreffende verzoeksters bevordering tot de rang B 4, wordt niet-ontvankelijk verklaard. De vordering tot vergoeding van de morele schade die zou zijn veroorzaakt door een discriminerende gedraging van het Parlement betreffende verzoeksters bevordering tot de rang B 4, wordt niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep wordt ongegrond verklaard voor het overige. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Beroepen in ambtenarenzaken zijn slechts ontvankelijk wanneer de precontentieuze procedure in acht is genomen. Deze laatste heeft tot doel, een minnelijke schikking van geschillen tussen ambtenaren of personeelsleden en de administratie mogelijk te maken. Daartoe dient het tot aanstelling bevoegd gezag met voldoende nauwkeurigheid kennis te kunnen nemen van de bezwaren die de betrokkenen jegens het omstreden besluit formuleren. Bijgevolg moet een bezwaar dat in de precontentieuze klacht niet is aangevoerd, hoewel de betrokkene in staat was dit bezwaar te formuleren, niet-ontvankelijk worden verklaard. (cf. punt 25) Referentie: Gerecht 30 november 1994, G/Commissie, T-588/93, JurAmbt. blz. I-A-277 en II-875. punt 27; Gerecht 4 mei 1999, Z/Parlement, T-242/97, JurAmbt. blz. I-A-77 en II-401, punt 58

Wanneer er een rechtstreeks verband bestaat tussen een beroep tot nietigverklaring en een vordering tot schadevergoeding, is deze laatste als accessorium van het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk zonder dat zij per se moet zijn voorafgegaan door een verzoek aan het tot aanstelling bevoegd gezag om de gestelde schade te vergoeden en door een klacht waarmee de gegrondheid van de stilzwijgende of uitdrukkelijke afwijzing van het verzoek wordt betwist. (cf. punt 29) Referentie: Gerecht 28 mei 1998, W/Commissie, T-78/96 en T-170/96, JurAmbt. blz. I-A-239 en II-745, punt 157
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

14 juli 2000

Zaak T-146/99

R. Teixeira Neves

tegen

Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Intern vergelijkend onderzoek — Aankondiging van vergelijkend onderzoek — Aanstelling in ambt van juridisch adviseur — Dwingende voorwaarde — Preferentieel criterium — Motivering — Misbruik van bevoegdheid”

Volledige Portugese tekst II-731

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van, enerzijds, het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek CJ 41/98 van 15 maart 1999 om verzoeker niet op de lijst van geschikte kandidaten te plaatsen, en anderzijds, alle latere in het kader van dat vergelijkend onderzoek genomen besluiten alsmede de aanstelling van de voor het ambt van juridisch adviseur voor administratieve zaken gekozen kandidaat.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Gelet op het doel van de aankondiging van vergelijkend onderzoek, namelijk de belanghebbenden zo juist mogelijk te informeren over de aard van de eisen voor het vervullen van het betrokken ambt, moeten de toelatingsvoorwaarden worden uitgelegd tegen de achtergrond van het doel van het betrokken vergelijkend onderzoek, zoals dat uit de functieomschrijving van het te vervullen ambt blijkt. Hetgeen in de aankondiging van vergelijkend onderzoek over de aard van de functie en over de toelatingsvoorwaarden wordt gezegd, moet derhalve als een geheel worden beschouwd. Wanneer in een aankondiging van vergelijkend onderzoek bepaalde kennis slechts als wenselijk wordt aangemerkt, betekent dit dat het hier niet om een dwingende of facultatieve voorwaarde gaat, maar om een voorkeurcriterium. (cf. punten 34 en 36) Referentie: Gerecht 19 maart 1997, Giannini/Commissie, T-21/96, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-211, punt 21, en de aldaar aangehaalde rechtspraak

Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt over een ruime beoordelingsvrijheid aangaande de wijze van afneming en de precieze inhoud van het in het kader van een vergelijkend onderzoek voorziene examen. Het Gerecht kan de wijze waarop een examen is afgenomen, niet kritiseren, tenzij zulks noodzakelijk is om een gelijke behandeling van de kandidaten en een objectieve keuze tussen hen te verzekeren. Het Gerecht kan evenmin de gedetailleerde inhoud van een examen kritiseren, behalve indien deze buiten het in de aankondiging van vergelijkend onderzoek aangegeven kader valt of niets gemeen heeft met de doelstellingen van het examen of van het vergelijkend onderzoek. Verder kan het Gerecht zijn oordeel over de moeilijkheidsgraad van het examen niet in de plaats stellen van dat van de jury. (cf. punten 37 en 56) Referentie: Hof 1 oktober 1981, Guglielmi/Parlement, 268/80, Jurispr. blz. 2295, punt 8; Gerecht 16 oktober 1990, Gallone/Raad, T-132/89, Jurispr. blz. II-549, punt 27, en de aldaar aangehaalde rechtspraak
De waardeoordelen die in de beoordelingsrapporten over de ambtenaren worden uitgebracht, zijn niet vatbaar voor controle door de rechter; deze kan zich slechts uitspreken over eventuele vormgebreken, over kennelijke feitelijke dwaling in de beoordeling door de administratie en over eventueel misbruik van bevoegdheid. Dat de beoordelaar, door de toegekende cijfers gewoon te verminderen, de betrokkene, vergeleken met eerdere beoordelingsrapporten, op vergelijkbare wijze heeft beoordeeld, vormt niet noodzakelijk een kennelijk verkeerde beoordeling of een misbruik van bevoesdheid.

De cijfers die in een beoordelingsrapport aan een ambtenaar worden gegeven door diens hiërarchieke meerderen, vormen een waardeoordeel dat enkel van de persoonlijke mening van die beoordelaars afhangt en waarvoor het Gerecht zijn oordeel niet in de plaats mag stellen.

(punten 27 en 29)

Referentie: Gerecht 6 november 1991, von Bonkewitz-Lindner/Parlement, T-33/90, Jurispr. blz II-1251, punt 62; Gerecht 15 mei 1996, Dimitriadis/Rekenkamer, T-326/94, JurAmbt. blz. II-613, punt 104
ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)

15 juni 2000

Zaak T-51/99

S. Fantechi

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Ontheemdingstoelage — Diensten verricht voor internationale organisatie die buiten standplaats is gevestigd — Artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut”

Volledige Franse tekst II-485

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 7 juli 1998 waarbij aan verzoekster de ontheemdingstoelage bedoeld in artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen is geweigerd, alsmede een vordering tot betaling van die toelage vermeerderd met moratoire interessen.

Beslissing:

Het besluit van de Commissie van 7 juli 1998 wordt nietig verklaard. Op de vordering tot betaling van de ontheemdingstoelage behoeft niet te worden beslist. De Commissie zal haar eigen kosten alsmede die van verzoekster dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden voor toekenning – Woonplaats buiten standplaats tijdens referentieperiode – Diensten verricht voor internationale organisatie op grondgebied van andere lidstaat dan die van standplaats – Voorafgaande verblijfplaats in standplaats – Geen invloed

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, lid 1, sub a)

Artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij het Statuut mag niet aldus worden uitgelegd dat de ontheemdingstoelage niet kan worden toegekend aan een ambtenaar die tijdens de referentieperiode diensten heeft verricht voor een internationale organisatie op het grondgebied van een andere lidstaat dan die van zijn standplaats.

Deze bepaling moet aldus worden uitgelegd dat zij recht op de ontheemdingstoelage geeft aan de ambtenaar die tijdens de referentieperiode steeds buiten de staat van zijn standplaats heeft gewoond, ook al is hij er vóór die periode woonachtig geweest, zonder dat in duidelijke gevallen behoeft te worden nagegaan of de belanghebbende bij zijn herintegratie in de omgeving van zijn standplaats voor precies dezelfde lasten en nadelen wordt geplaatst als een ambtenaar die nooit in die staat heeft gewoond.

(cf. punten 30 en 32)

Referentie: Gerecht 8 april 1992, Costacurta Gelabert/Commissie, T-18/91, Jurispr. blz. II-1655, punt 44
Het huwelijk van het kind van een ontvanger van een dubbele kindertoelage als bedoeld in artikel 67, lid 3, van het Statuut is relevant voor de beoordeling van de lasten die de ziekte van het kind voor de ontvanger van de toelage meebrengt, gelet op de voorzienbare gevolgen van dit huwelijk, met name de hulp die de echtgenoot van het kind aan zijn partner kan verstrekken. Wanneer de betrokken instelling het huwelijk van het kind verneemt, heeft zij derhalve het recht opnieuw te onderzoeken of de voorwaarden voor toekenning van de toelage zijn vervuld.

Aangezien het aan de begunstigde staat, aan te tonen dat de voorwaarden voor toekenning van de toelage zijn vervuld, heeft de instelling in deze context het recht, de betaling van de toelage te schorsen tot aan de afsluiting van haar nieuwe onderzoek ingeval de begunstigde de gevraagde bewijsstukken niet overlegt.

(cf. punten 51 en 51)
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

7 oktober 1999

Zaak T-119/98

A. Hecq

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Kosten van dienstreizen — Berekening van dagvergoeding — Duur van dienstreis — Reis met eigen auto”

Volledige Franse tekst II-1047

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 17 oktober 1997 houdende vergoeding van de kosten die verzoeker zijn opgekomen bij een dienstreis naar Ispra (Italië) van 16 september 1997 tot 20 september 1997.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Vergoeding van kosten – Kosten van dienstreizen – Dagvergoeding – Duur van dienstreis – Berekening – Inaanmerkingneming van uitsluitend tijd die redelijkerwijze nodig is voor goed verloop van dienstreis

(Ambtenarenstatuut, art. 71; Gids voor dienstreizen van Commissie, titel VI)

Ingevolge artikel 71 van het Statuut, betreffende vergoeding van kosten, beoogt de dagvergoeding de ambtenaar de kosten te vergoeden die deze „in of ter gelegenheid van de uitoefening van zijn functie heeft gemaakt”. In beginsel kan derhalve voor de kosten van de dienstreis, meer bepaald voor de berekening van de duur van de dienstreis, alleen de tijd die redelijkerwijze noodzakelijk is voor het goede verloop van de dienstreis, in aanmerking worden genomen.

In titel VI van de Gids voor dienstreizen van de Commissie wordt bepaald, dat degene die op dienstreis is gezonden, niet kan worden verplicht de plaats van bestemming van zijn dienstreis vóór acht uur te verlaten. Om uit te maken of de betrokkene zijn vertrek tot acht uur van de volgende dag mocht uitstellen, dient evenwel te worden onderzocht of dit in het concrete geval gerechtvaardigd was.

(punten 27 en 31)
Als „statutaire of administratieve organen” in de zin van artikel 14 van de regeling van 27 april 1988 betreffende de samenstelling en de werking van het personeelscomité van de Commissie, moeten worden beschouwd alle organen van een instelling, of de organen die verschillende instellingen gemeen hebben, ongeacht hun benaming - met name comité, commissie of raad -, waarin de personeelscomités zich kwijten van de hun bij artikel 9 van het Statuut opgedragen taak, de belangen van het personeel bij de instelling te behartigen en te zorgen voor contact tussen de instelling en het personeel. Het bureau van de plaatselijke afdeling van het personeelscomité, een intern uitvoerend orgaan van dit comité dat slechts handelt in het kader van de door dit comité genomen beslissingen, kan niet als een statutair of administratief orgaan in de zin van dat artikel 14 worden aangemerkt.

(punten 38 en 40)

Referentie: Hof 29 september 1976, De Dapper e.a./Parlement, 54/75, Jurispr. blz. 1381, punt 13; Gerecht 12 januari 1994, White/Commissie, T-65/91, JurAmbt. blz. II-23, punten 7, 114 en 115
De exceptie van onwettigheid bedoeld in artikel 184 van het Verdrag (thans art. 241 EG) is de uitdrukking van een algemeen beginsel, krachtens hetwelk iedere procespartij met het oog op de nietigverklaring van een voor haar bezwarend besluit de rechtsgeldigheid van de daaraan ten grondslag liggende handelingen incidenteel kan betwisten.

Ingevolge artikel 23 van bijlage X bij het Statuut moeten de instellingen de huisvestingskosten van hun in een derde land tewerkgestelde ambtenaren slechts vergoeden ingeval deze ambtenaren huisvesting huren. Met deze bepaling is derhalve in overeenstemming een algemene uitvoeringsbepaling volgens welke geen vergoeding wordt betaald aan een ambtenaar die een goed betrekt waarvan hijzelf of zijn echtgenote eigenaar is.

(punt 50)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Tot lidstaat gerichte beschikking van Commissie waarbij onverenigbaarheid van steunmaatregel met gemeenschappelijke markt wordt vastgesteld - Beroep van regionale overheid die deze steun heeft verleend - Ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea (thans, na wijziging, art. 230, vierde alinea, EG)]

Samenvatting

$$Het doel van artikel 173, vierde alinea, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG) is een passende rechterlijke bescherming te bieden aan alle natuurlijke of rechtspersonen die door handelingen van de gemeenschapsinstellingen rechtstreeks en individueel worden geraakt. Het beroepsrecht moet derhalve uitsluitend aan de hand van dit doel worden toegekend en het beroep tot nietigverklaring dient dus open te staan voor eenieder die aan de gestelde objectieve voorwaarden voldoet, dat wil zeggen eenieder die de vereiste rechtspersoonlijkheid bezit en door de aangevochten handeling rechtstreeks en individueel wordt geraakt. Deze benadering is eveneens geboden, wanneer de verzoeker een openbaar lichaam is dat aan die criteria voldoet.

Een regionaal lichaam wordt individueel geraakt door een beschikking van de Commissie die gericht is tot de lidstaat en waarbij de onverenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt wordt vastgesteld van een door dit lichaam in het leven geroepen steunprogramma, wanneer deze beschikking niet alleen gevolgen heeft voor handelingen die door het lichaam zijn verricht, maar dit bovendien belet zijn bevoegdheden naar eigen goeddunken uit te oefenen. De beschikking belet het lichaam immers, de wettelijke regeling betreffende dit programma te blijven toepassen, doet de effecten daarvan teniet en verplicht het de administratieve procedure in gang te zetten tot terugvordering van de steun van de ontvangers. Dit regionale lichaam wordt door een dergelijke beschikking rechtstreeks geraakt, daar de nationale autoriteiten tot welke de beschikking was gericht, bij de doorzending ervan aan het regionale lichaam geen enkele discretionaire bevoegdheid hebben uitgeoefend.

Bovendien heeft dit regionale lichaam een eigen belang bij het aanvechten van de bestreden beschikking, dat niet samenvalt met dat van de lidstaat tot welke de beschikking was gericht, aangezien dit lichaam eigen rechten en belangen heeft, nu de in de bestreden beschikking bedoelde steunmaatregelen zijn getroffen op basis van de wetgevende en financiële autonomie waarover zij rechtstreeks op grond van de grondwet van de betrokken lidstaat beschikt.
ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

28 september 1999

Zaak T-48/97

E. D. Frederiksen

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Bevordering — Arresten houdende nietigverklaring — Uitvoeringsmaatregelen — Artikel 176 EG-Verdrag (thans artikel 233 EG) — Misbruik van bevoegdheid — Materiële en morele schade — Vergoeding”

Volledige Franse tekst II-867

Betreft:

Beroep tot vergoeding van de materiële en morele schade die verzoeker stelt te hebben geleden door de houding die het Europees Parlement in het kader van de voorziening in het bij kennisgeving van vacature nr. 5809 vacant verklaarde ambt van taaladviseur in de rang LA 3 bij de Deense vertaalafdeling heeft aangenomen.

Beslissing:

Het Parlement wordt ertoe veroordeeld verzoeker ter vergoeding van zijn morele schade 3000000 BEF te betalen. Het beroep wordt verworpen voor het overige.

Samenvatting