ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moeten de artikelen 6, lid 2, eerste alinea, sub a, en 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), aldus worden uitgelegd, dat zij zich ertegen verzetten dat het gebruik — voor privédoeleinden van de beheerders, bestuurders of vennoten en hun familie, van een belastingplichtige vennootschap met rechtspersoonlijkheid — van een (gedeelte van een) tot het vermogen van die vennootschap behorend en aldus in zijn geheel voor het bedrijf ervan bestemd gebouw, wordt behandeld als een dienstverrichting die van belasting is vrijgesteld, als zijnde een verpachting of verhuur van een onroerend goed in de zin van het genoemde artikel 13, B, sub b, wanneer als tegenprestatie voor dat gebruik geen betaling van een huursom in geld is bedongen, maar die tegenprestatie een voordeel in natura vormt dat als zodanig wordt belast binnen het kader van de inkomstenbelasting waaraan de beheerders zijn onderworpen, aangezien dat gebruik daardoor fiscaal gezien wordt aangemerkt als de tegenprestatie voor een gedeelte van de arbeidsprestatie die door de beheerders, bestuurders of vennoten wordt verricht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 211/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 28 april 2011 — Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Algemeen Eigenaars- en Mede-eigenaars Syndicaat (VZW), Olivier de Clippele/Vlaamse regering

(Zaak C-197/11)

2011/C 211/25

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Grondwettelijk Hof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Algemeen Eigenaars- en Mede-eigenaars Syndicaat (VZW), Olivier de Clippele

Verwerende partij: Vlaamse regering

Tussenkomende partijen: College van de Franse Gemeenschapscommissie, Regering van de Franse Gemeenschap, Ministerraad

Prejudiciële vraag

Dienen de artikelen 21, 45, 49, 56 en 63 [VWEU] en de artikelen 22 en 24 van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden […] (1), aldus te worden geïnterpreteerd dat zij zich verzetten tegen de regeling die is ingevoerd bij boek 5 van het decreet van het Vlaamse Gewest van 27 maart 2009 betreffende het grond- en pandenbeleid, met als opschrift „Wonen in eigen streek”, namelijk de regeling waarbij in bepaalde zogenaamde doelgemeenten de overdracht van gronden en de daarop opgerichte constructies afhankelijk wordt gesteld van het aantonen, door de koper of door de huurder, van een voldoende band met die gemeenten in de zin van artikel 5.2.1, lid 2, van het decreet?

(1) PB L 158, blz. 77.
1)

Is — in een situatie waarin in 2005 en 2006 goederen uit een niet tot de Europese Unie behorende staat (Oekraïne) door een importeur van een lidstaat van de Europese Unie zijn (ingevoerd) in een publiek douane-entrepot op het grondgebied van deze lidstaat en vervolgens in dat douane-entrepot zijn verwerkt onder de regeling actieve veredeling (schorsingssysteem), en waarin het eindproduct niet onmiddellijk is uitgevoerd in de zin van artikel 114 van verordening (EEG) nr. 2913/92, maar in datzelfde douane-entrepot door de veredelaar is verkocht aan een andere ondernemer van die lidstaat, die het niet in het vrije verkeer heeft gebracht, maar opnieuw onder het stelsel van douane-entrepots heeft geplaatst — op de voormelde verkoop van goederen in datzelfde douane-entrepot altijd en alleen de communautaire douaneregeling van toepassing, of is de juridische situatie als gevolg van de betrokken verkoop zodanig gewijzigd dat op de voornoemde handeling de regeling van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1) van toepassing wordt? Kan, met andere woorden, een publiek douane-entrepot op het grondgebied van een lidstaat in het kader van de regeling van de belasting over de toegevoegde waarde in de zin van de Zesde richtlijn worden beschouwd als behorend tot het grondgebied van de Gemeenschap en in het bijzonder tot het grondgebied van die lidstaat in de zin van de definitie in artikel 3 van de Zesde richtlijn?
Derde middel: schending van de artikelen 87, leden 2 en 3, EG en 88, lid 3, EG. Schending van wezenlijke vormvoorschriften vanwege een ontoereikende motivering (artikel 253 EG). De Commissie was van mening dat geen enkele verdragsbepaling noch een andere bron inhield dat de steun, waarvan sprake in de legge finanziaria 2008, met de gemeenschappelijke markt verenigbaar was. Dit is onjuist omdat het om een defensief mechanisme voor communautaire scheepsbouw tegen Koreaanse dumping ging waardoor toepassing had kunnen worden gemaakt van artikel 87, lid 3, sub b, EG (communautaire projecten van aanzienlijk belang) of van artikel 87, lid 3, sub c, EG (steunmaatregelen ter ontwikkeling van een bepaalde economische sector), en in elk geval van het evenredigheidsbeginsel: enkel bepaalde overeenkomsten subsidiëren en andere niet wegens uitputting van de financiering zou immers een onevenredige met overheidsgeld gefinancierde beschermingsmaatregel zijn omdat dit tot een ernstige verstoring van de mededinging tussen de belanghebbende ondernemingen zou hebben geleid. De Commissie heeft geen van deze mogelijke redenen tot afwijking van het verbod van staatssteun in overweging genomen. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat Italië geen enkele reden voor de afwijking van het verbod van staatssteun heeft aangevoerd, in het bijzonder gezien de ongelijke behandeling en de verstoring van de mededinging die zich zouden hebben voorgedaan door het ontzeggen van steun aan bepaalde ondernemingen en het toekennen ervan aan andere die zich in dezelfde situatie bevonden. Bovendien heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat de beschikking van de Commissie afdoende gemotiveerd was.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 179/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 7 april 2011 — Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens e.a. tegen Hendrikus Cornelis Kortekaas e.a., andere partij: Ageas NV, voorheen Fortis NV

(Zaak C-170/11)

2011/C 179/22

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers:

Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens

Gilbert Georges Henri Mittler

Jean Paul François Caroline Votron

Verweerders:

Hendrikus Cornelis Kortekaas

Kortekaas Entertainment Marketing BV

Kortekaas Pensioen BV

Dirk Robbard De Kat

Johannes Hendrikus Visch

Euphemia Joanna Bökkerink

Laminco GLD N-A

Andere partij: Ageas NV, voorheen Fortis NV

Prejudiciële vraag

Moet de EG-Bewijsverordening (1), in het bijzonder art. 1, lid 1, daarvan, aldus worden uitgelegd dat de rechter die een in een andere lidstaat woonachtige getuige wenst te horen, voor deze vorm van bewijsverkrijging steeds gebruik moet maken van de door de EG-Bewijsverordening in het leven geroepen methoden, of is hij bevoegd gebruik te maken van de methoden voorzien in zijn eigen nationale procesrecht zoals oproeping van de getuige voor hem te verschijnen?

(1) Verordening (EG) nr. 1206/2001 van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewĳsverkrĳging in burgerlĳke en handelszaken (PB L 174, blz. 1).
2)

Kan een nationale rechter een clausule in een individuele arbeidsovereenkomst die indirect in strijd is met artikel 21 van het Handvest van de grondrechten, met het algemeen unierechtelijk rechtsbeginsel van het verbod van discriminatie op grond van leeftijd, en/of met de artikelen 1, 2 en 6 van richtlijn 2000/78/EG — naar analogie van de zaak Rieser (3) en naar analogie van de rechtspraak van het Hof inzake de met het kartelrecht strijdige afspraken zoals in de zaak Béguelin (4) — op grond van de horizontale rechtstreekse werking van de grondrechten van de Unie als gedeeltelijk nietig behandelen en buiten toepassing laten?
2)

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: Dient artikel 5 gelezen in samenhang met bijlage II bij de richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur (2), in het licht van artikel 8, lid 2, gelezen in samenhang met bijlage II, deel II, van verordening (EG) nr. 1371/2007, aldus te worden uitgelegd dat de infrastructuurbeheerder verplicht is de spoorwegonderneming zonder discriminatie realtimegegevens van treinen van andere spoorwegondernemingen ter beschikking te stellen, voor zover het bij deze treinen gaat om de belangrijkste aansluitende diensten in de zin van bijlage II, deel II, van verordening (EG) nr. 1371/2007?
4)

Het Gerecht heeft „gewoonlijk niet” in de zin van „niet gewoon zijn” geïnterpreteerd, en aldus de mogelijkheid uitgesloten dat de consument in de sector van snoepgoed reeds gewend is aan vormmerken die overeenstemmen met het aangevraagde merk, en het aldus als een onderscheidend teken kan beschouwen. Aldus heeft het Gerecht de betekenis van de vorm van een waar voor de identificatie van de waren op de relevante markt van snoepgoed niet juist begrepen en is derhalve voorbijgegaan aan het criterium dat dient te worden gehanteerd voor het bewijs van onderscheidend vermogen van vormmerken in de snoepgoedsector, voor zover dergelijke vormmerken dieren en/of andere levende wezens of een combinatie van elementen van verschillende levende wezens weergeven.
4)

Of moeten de artikelen 2, lid 2, sub b, en 15, leden 4, 5 en 6, van richtlijn 2008/115/EG, mede in het licht van artikel 5 EVRM, integendeel in die zin worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een illegaal verblijvende vreemdeling jegens wie bewaring objectief niet of niet meer mogelijk is, wordt onderworpen aan een spiraal van bevelen tot vrijwillige terugkeer en van vrijheidsbeperkingen die zijn gebaseerd op veroordelingen voor het strafbare feit bestaande in het niet opvolgen van die bevelen?
1)

Vereisen de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU dat een overnemende vennootschap de verliezen van een in een andere lidstaat gevestigde, met haar gefuseerde vennootschap uit aldaar verrichte activiteiten in de jaren voorafgaand aan de fusie, mag aftrekken van de door haar verschuldigde belasting, wanneer de overnemende vennootschap geen vaste inrichting behoudt in de vestigingsstaat van de overgenomen vennootschap en de overnemende vennootschap volgens de nationale wetgeving de verliezen van de overgenomen vennootschap alleen in aftrek mag brengen indien de overgenomen vennootschap een ingezeten vennootschap is of de verliezen zijn geleden door de in deze lidstaat gelegen vaste inrichting?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 145/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (België) op 16 februari 2011 — Connoisseur Belgium BVBA tegen Belgische Staat

(Zaak C-69/11)

2011/C 145/11

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Connoisseur Belgium BVBA

Verweerder: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Schendt artikel 26 W.BTW artikel 11, A. 1. a) van de Zesde BTW-richlijn (1), thans vervat in artikel 73 van de richtlijn van de Raad E.G. nr. 2006/112 (2) van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde, en het neutraliteitsbeginsel inzake BTW, indien deze bepaling aldus wordt geïnterpreteerd dat de BTW is verschuldigd over kosten of bedragen die contractueel aan de medecontractant mogen aangerekend worden, maar die niet worden aangerekend?

(1) Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid- Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

(2) PB L 347, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 130/13

Beroep ingesteld op 21 februari 2011 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-75/11)

2011/C 130/23

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Kreuschitz en D. Roussanov, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Oostenrijk niet aan haar verplichtingen op grond van artikel 18 VWEU juncto artikelen 20 en 21 VWEU alsook artikel 24 van richtlijn 2004/38/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG heeft voldaan, doordat zij gereduceerde tarieven voor het openbaar vervoer in principe alleen toekent aan studenten waarvoor aanspraak op Oostenrijkse kinderbijslag bestaat.

— de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Burgers van de Unie hebben het recht vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen, onder voorbehoud van de beperkingen en voorwaarden die bij de Verdragen en de bepalingen ter uitvoering daarvan zijn vastgesteld. Wanneer burgers van de Unie van dit recht gebruik maken, dienen zij in principe precies zoals de staatsburgers van de gastlidstaat te worden behandeld.

Het verband dat is gelegd tussen het litigieuze gereduceerde vervoerstarief voor studenten en de kinderbijslag in Oostenrijk benadeelt naar zijn aard burgers van andere lidstaten meer dan Oostenrijkse staatsburgers, zodat hierdoor het beginsel van gelijke behandeling van burgers van de Unie en eigen inwoners wordt geschonden.

Anders dan de Oostenrijkse regering stelt, vormt het gereduceerde vervoerstarief geen prestatie in natura ter compensatie van gezinsbijslagen aangezien het blijkbaar een voordeel betreft waarop alleen personen die college volgen aan een hogeschool of universiteit recht hebben.

De ongelijke behandeling van studenten waarvan de ouders geen recht hebben op de Oostenrijkse kinderbijslag valt ook niet onder de uitzonderingsbepaling van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 volgens welke een gastlidstaat in bepaalde omstandigheden de toekenning van studiesteun in de vorm van een studiebeurs of -lening aan studenten uit andere lidstaten kan weigeren.

Uitzonderingen op het beginsel van gelijke behandeling moeten strikt worden uitgelegd. Daarom kan het bij een gereduceerd vervoerstarief voor studenten niet gaan om studiesteun in de vorm van een studiebeurs of -lening. Bijgevolg is de uitsluiting van studenten waarvan de ouders geen Oostenrijkse kinderbijslag ontvangen, van het litigieuze gereduceerde vervoerstarief in strijd met het recht van de Unie.

(1) PB L 158, blz. 77.
1)

Moet artikel 3, lid 2, eerste volzin, van de Dublin-II-verordening (1), waarin is bepaald dat een lidstaat een bij hem ingediend asielverzoek waarvoor een andere lidstaat ingevolge artikel 3, lid 1, van de verordening verantwoordelijk is (hierna: „verantwoordelijke lidstaat”), in afwijking van deze bevoegdheid zelf mag behandelen (zogeheten „evocatierecht”), aldus worden uitgelegd dat de verplichting van de lidstaat om van de hem door deze bepaling verleende bevoegdheid voor de betrokken asielzoeker gebruik te maken eveneens kan worden afgeleid uit motieven die hun grondslag niet vinden in de persoon van de asielzoeker of die uit andere concrete bijzonderheden voortvloeien, maar die resulteren uit een situatie in de bevoegde lidstaat die de grondrechten van asielzoekers als bedoeld in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) in gevaar brengt?
3)

Worden voor de toepasselijkheid van artikel 22, punt 4, van de EEX-verordening in een procedure als in voorgaande vraag bedoeld, vormvereisten gesteld aan het nietigheidsverweer in die zin dat artikel 22, punt 4, van de EEX-verordening alleen van toepassing is indien reeds een nietigheidsvordering bij de ingevolge artikel 22, punt 4, van de EEX-verordening bevoegde rechter aanhangig is of binnen een –door de rechter te stellen termijn — wordt gemaakt, althans dat terzake een dagvaarding aan de octrooihouder is of wordt uitgebracht, of volstaat het enkele opwerpen van een nietigheidsverweer en, zo ja, worden dan eisen gesteld aan de inhoud van het gevoerde verweer, in die zin dat het voldoende moet zijn onderbouwd en/of dat het voeren van het verweer niet moet worden aangemerkt als misbruik van procesrecht?
1)

Moeten artikel 1, lid 2, en artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439/EEG (1) — gelet op artikel 2, lid 1, en artikel 3, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — aldus worden uitgelegd dat het een lidstaat (hierna: „gastland”) is toegestaan de erkenning te weigeren van een rijbewijs van categorie B, dat een andere lidstaat (hierna: „lidstaat van afgifte”) met uit het rijbewijs zelf blijkende schending van de verblijfsvoorwaarde van artikel 7 lid 1, sub b, van richtlijn 91/439/EEG heeft afgegeven aan een persoon tegen wie het gastland eerder maatregelen in de zin van artikel 8, lid 2, van richtlijn 91/439/EEG heeft genomen, wanneer deze persoon later in de lidstaat van afgifte een rijbewijs van categorie C zonder uit het rijbewijs blijkende schending van de verblijfsvoorwaarde heeft verkregen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 9 december 2010 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: G. Frank

(Zaak C-580/10)

2011/C 72/13

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: G. Frank

Prejudiciële vraag

Is, gelet op artikel 18 EG (thans: artikel 21 VWEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto voor privédoeleinden op het grondgebied van eerstbedoelde lidstaat wordt gereisd door een persoon die inwoner is van die lidstaat doch de nationaliteit heeft van de andere lidstaat?
1)

Is het in artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) geregelde recht op compensatie een recht op schadevergoeding bij wege van straf in de zin van artikel 29, tweede volzin, van het Verdrag van Montreal van 28 mei 1999 tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer (Verdrag van Montreal)?
—

Het Gerecht heeft de rechtspraak van het Hof van Justitie onjuist uitgelegd en toegepast, door te oordelen dat de te verrichten toetsing „volledig en nauwgezet” dient te zijn, en door te vereisen dat de bewijsstukken waarop de beslissing is gebaseerd, worden verzonden naar de aangewezen persoon of entiteit alsmede aan de rechterlijke instantie van de Unie, teneinde te verzekeren dat de rechten van die persoon of entiteit worden geëerbiedigd; en
—

vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 17, lid 1, van richtlijn 2004/114/EG van de Raad van 13 december 2004 betreffende de voorwaarden voor de toelating van onderdanen van derde landen met het oog op studie, scholierenuitwisseling, onbezoldigde opleiding of vrijwilligerswerk (1), doordat zij een regeling heeft ingevoerd volgens welke studenten uit derde landen slechts een arbeidsvergunning kunnen verkrijgen indien eerst de arbeidsmarktsituatie in Oostenrijk is onderzocht, teneinde te verzekeren dat de arbeidsplaats niet door een als werkloos ingeschreven persoon kan worden ingenomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 30/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republiek Hongarije) op 15 november 2010 — ERSTE Bank Hungary Nyrt./Hongaarse Staat, B.C.L. Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt.

(Zaak C-527/10)

()

2011/C 30/34

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ERSTE Bank Hungary Nyrt.

Verwerende partijen: Hongaarse Staat, B.C.L. Trading GmbH en ERSTE Befektetési Zrt.

Andere partijen: dr. Bárándy és Társai Ügyvédi Iroda, Komerční banka, a.s.

Prejudiciële vraag

Is artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (1) (hierna: „verordening”) van toepassing op een civiele procedure betreffende het bestaan van een (tot zekerheid strekkend) zakelijk recht wanneer het land waar de tot zekerheid strekkende effecten en nadien het in de plaats daarvan gekomen bedrag aan contanten zich bevonden, nog geen lidstaat van de Europese Unie was ten tijde van de opening van een insolventieprocedure in een andere lidstaat, maar wel ten tijde van de indiening van het verzoekschrift?

(1) PB L 160, blz. 1.
1)

Is het volgens richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1), gelet op het bepaalde in artikel 13 ervan, mogelijk een aansprakelijkheidsregeling toe te passen die is gebaseerd op de bijzondere situatie van patiënten van openbare gezondheidsinstellingen, voor zover deze regeling hun met name het recht verleent om van deze instellingen, ook al treft deze instellingen geen schuld, vergoeding te ontvangen van schade veroorzaakt door gebreken aan de door hen gebruikte producten en apparaten, onverminderd de mogelijkheid voor de instellingen om tegen de producent een vordering tot vrijwaring in te stellen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Republiek Polen) op 12 oktober 2010 — Strafzaak tegen Łukasz Marcin Bonda

(Zaak C-489/10)

()

2011/C 13/29

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partij in de strafzaak voor de nationale rechter

Łukasz Marcin Bonda

Prejudiciële vraag

Wat is juridisch gezien de aard van de sanctie van artikel 138 van verordening (EG) nr. 1973/2004 van de Commissie van 29 oktober 2004 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad met betrekking tot de bij de titels IV en IV bis van die verordening ingestelde steunregelingen en het gebruik van braakgelegde grond voor de productie van grondstoffen (PB L 345, blz. 1), die erin bestaat dat een landbouwer rechtstreekse betalingen wordt ontzegd in de jaren volgende op het jaar waarin hij een onjuiste verklaring heeft afgelegd over de grootte van het areaal dat de grondslag vormt voor rechtstreekse betalingen?
1)

Strekt, in een procedure wegens inbreuk op het aan een ingeschreven gemeenschapsmodel verbonden uitsluitende recht, het recht om derden te beletten het te gebruiken als bedoeld in artikel 19, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (1) zich uit tot iedere derde die een ander model gebruikt dat bij de geïnformeerde gebruiker geen andere algemene indruk wekt, of valt een dergelijke derde die gebruik maakt van een later gemeenschapsmodel dat op zijn naam is ingeschreven, daar integendeel niet onder zolang dat model niet nietig wordt verklaard?