Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Onrechtmatige gedraging van instellingen - Melkproducenten aan wie in kader van extra-heffingregeling referentiehoeveelheden zijn onthouden nadat zij hun leveringen hadden opgeschort op grond van stelsel van premies voor niet in handel brengen - Weigering van specifieke referentiehoeveelheid voortvloeiend uit autonoom besluit van nationale autoriteiten - Beschikking die berust op andere overwegingen dan die betreffende producenten die bedrijf door vererving hebben verworven na afloop van door hun erflater aangegane verbintenis tot niet-levering - Geen aansprakelijkheid

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG); verordeningen nrs. 1078/77, 857/84 en 764/89 van de Raad]

2. Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Aanvang - Aansprakelijkheid uit hoofde van verordening nr. 857/84, waarin geen referentiehoeveelheid wordt toegekend aan melkproducenten die verbintenis tot niet-levering zijn aangegaan - In aanmerking te nemen datum

[EG-Verdrag, art. 178 en 215 (thans art. 235 EG en 288 EG); Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 43; verordeningen nrs. 1078/77 en 857/84 van de Raad]

3. Beroep tot schadevergoeding - Verjaringstermijn - Stuiting - Voorwaarden - Indiening van verzoekschrift bij gemeenschapsrechter of indiening van eerder verzoek bij bevoegde instelling

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG) en art. 175 (thans art. 232 EG); Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 43; verordeningen nrs. 1078/77, 857/84 en 2187/93 van de Raad; mededeling 92/C 198/04 van de Raad en de Commissie]

Samenvatting

1. De Gemeenschap kan niet aansprakelijk worden gehouden voor schade ten gevolge van de toepassing van verordening nr. 857/84, waarbij in het kader van de regeling van de extra-heffing op melk de referentiehoeveelheid voor elke producent is vastgesteld op basis van de productie die is geleverd in een referentiejaar, welke schade in voorkomend geval na de datum van inwerkingtreding van verordening nr. 764/89 tot wijziging van verordening nr. 857/84 is geleden, indien de weigering van een specifieke referentiehoeveelheid voortvloeit uit een autonoom besluit van de nationale autoriteiten dat berust op overwegingen die aanmerkelijk verschillen van de overwegingen van het Hof in het arrest van 21 maart 1991, Rauh, C-314/89, betreffende producenten die een bedrijf na afloop van de door hun voorganger uit hoofde van verordening nr. 1078/77 aangegane verbintenis tot niet-levering door vererving of op een daarmee vergelijkbare wijze van overgang hebben verworven.

( cf. punt 57 )

2. De verjaringstermijn van artikel 43 van het Statuut van het Hof van Justitie, die geldt voor tegen de Gemeenschap ingestelde beroepen wegens niet-contractuele aansprakelijkheid, kan niet ingaan voordat aan alle voorwaarden voor het ontstaan van de schadevergoedingsplicht is voldaan en, in het bijzonder in gevallen waarin de aansprakelijkheid uit een normatieve handeling voortvloeit, voordat de nadelige gevolgen van die handeling zich hebben voorgedaan.

Wat betreft de schade die door een producent van melk of zuivelproducten is geleden doordat hij als gevolg van verbintenissen tot niet-levering of omschakeling die hij uit hoofde van verordening nr. 1078/77 was aangegaan, gelet op verordening nr. 857/84 geen referentiehoeveelheid toegewezen heeft gekregen en dus geen van de extra heffing vrijgestelde melk heeft kunnen leveren, was op de datum van toepassing van verordening nr. 857/84 aan de voorwaarden voor het instellen van een schadevergoedingsactie tegen de Gemeenschap voldaan en is de verjaringstermijn ingegaan. Daarnaast is deze schade niet in één keer, doch dagelijks opnieuw ontstaan, zodat het recht op schadevergoeding achtereenvolgende perioden betreft, beginnende op elke dag waarop geen levering mogelijk was. Aangezien reeds is uitgemaakt dat de schade die verzoeker, een producent die een bedrijf na afloop van de door zijn voorganger aangegane verbintenis tot niet-levering door vererving heeft verworven, na de datum van inwerkingtreding van verordening nr. 764/89 tot wijziging van verordening nr. 857/84 stelt te hebben geleden, geen verband meer houdt met de ongeldigheid van de communautaire wetgeving en dus niet meer aan de Gemeenschap kan worden toegerekend, is de verjaringstermijn vijf jaar na deze datum verstreken, tenzij de verjaring vóór laatstgenoemde datum is gestuit.

( cf. punten 59-62 )

3. Overeenkomstig artikel 43 van het Statuut van het Hof van Justitie wordt de verjaring enkel gestuit door het instellen van een beroep bij de gemeenschapsrechter of door de indiening van een eerder verzoek, gericht tot de bevoegde instelling van de Gemeenschap, met dien verstande evenwel dat in dit laatste geval stuiting slechts plaatsheeft wanneer het verzoek wordt gevolgd door een beroep, ingesteld binnen de termijn genoemd in artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) dan wel artikel 175 van het Verdrag (thans artikel 232 EG), zulks afhankelijk van het geval. De verwijzing in de laatste zin van artikel 43 van het Statuut naar de artikelen 173 en 175 van het Verdrag heeft tot gevolg dat op het gebied van de stuiting van de verjaring de in deze bepalingen vervatte voorschriften betreffende de berekening van termijnen worden toegepast.

Wat betreft de schade die door producenten van melk of zuivelproducten is geleden doordat zij als gevolg van verbintenissen tot niet-levering of omschakeling die zij uit hoofde van verordening nr. 1078/77 zijn aangegaan, gelet op verordening nr. 857/84 geen referentiehoeveelheid toegewezen hebben gekregen en dus geen van de extra heffing vrijgestelde melk hebben kunnen leveren, vormt het afzien van het beroep op verjaring in de mededeling van de Raad en de Commissie betreffende de latere vaststelling van verordening nr. 2187/93 inzake een vergoedingsvoorstel aan de betrokken producten, een eenzijdige handeling die, teneinde het aantal beroepen in rechte te beperken, erop was gericht de producenten aan te sporen te wachten op de nadere uitwerking van het stelsel van forfaitaire vergoeding als bedoeld in voornoemde verordening. Gelet op de doelstelling die met het afzien van een beroep op verjaring werd nagestreefd, gold dit zolang de periode voor aanvaarding van het krachtens deze verordening gedane vergoedingsvoorstel nog niet was verstreken dan wel dit voorstel niet uitdrukkelijk vóór het verstrijken van deze termijn was afgewezen. Daarna konden de instellingen zich weer op verjaring beroepen.

Wanneer een producent een vergoedingsvoorstel in het kader van verordening nr. 2187/93 heeft ontvangen, kan het afzien van het beroep op verjaring in voornoemde mededeling van de Raad en de Commissie te zijnen aanzien slechts gelden wanneer hij binnen twee maanden na afloop van de termijn voor aanvaarding van het vergoedingsvoorstel of na de uitdrukkelijke afwijzing van dit voorstel binnen voornoemde termijn, een beroep tot schadevergoeding heeft ingesteld. Wanneer voornoemde producent evenwel vóór voornoemde mededeling een verzoek om schadevergoeding bij de instellingen heeft ingediend en dit verzoek is gedaan binnen de in artikel 43, laatste zin, van het Statuut van het Hof bedoelde termijn voor indiening van een verzoekschrift, moet de verjaringstermijn worden geacht te zijn gestuit op de dag van indiening van het verzoek om schadevergoeding. In dat geval leidt de verbintenis van de instellingen ertoe dat deze termijn wordt opgeschort zolang het afzien van het beroep op verjaring gevolgen sorteert.

( cf. punten 63, 66-69 )