Zaak C-256/06

Theodor Jäger

tegen

Finanzamt Kusel-Landstuhl

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van kapitaal — Artikelen 73 B en 73 D EG-Verdrag (thans artikelen 56 EG en 58 EG) — Successiebelastingen — Waardering van goederen in nalatenschap — Goed dat voor land- en bosbouw wordt gebruikt en in andere lidstaat is gelegen — Minder gunstige methode voor waardering van goed en voor berekening van belastingschuld”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 11 september 2007 I - 126

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2008 I - 140

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Successiebelasting

[EG-Verdrag, art. 73 B, lid 1, en 73 D (thans art. 56, lid 1, EG en 58 EG)]

Artikel 73 B, lid 1, van het Verdrag (thans artikel 56, lid 1, EG), gelezen in samenhang met artikel 73 D van het Verdrag (thans artikel 58 EG), moet aldus worden uitgelegd dat die bepaling in de weg staat aan een regeling van een lidstaat die, voor de berekening van de belasting over een nalatenschap bestaande uit goederen op het grondgebied van deze lidstaat en uit een in een andere lidstaat gelegen voor de land- en bosbouw gebruikt goed,

bepaalt dat het in die andere lidstaat gelegen goed in aanmerking wordt genomen ten belope van de marktwaarde ervan, terwijl op een gelijksoortig in het binnenland gelegen goed een bijzondere waarderingsprocedure wordt toegepast die gemiddeld een uitkomst van slechts 10 % van de marktwaarde oplevert, en

alleen voor binnenlandse voor de land- en bosbouw gebruikte goederen voorziet in de toepassing van een specifiek belastingvrij bedrag, en in de inaanmerkingneming van de resterende waarde van deze goederen ten belope van slechts 60 %.

Een dergelijke regeling, voor zover als gevolg daarvan een nalatenschap die een in een andere lidstaat gelegen voor de land- en bosbouw gebruikt goed omvat, in de eerste lidstaat aan een hogere successiebelasting wordt onderworpen dan het geval zou zijn indien de tot de nalatenschap behorende goederen uitsluitend in deze laatste lidstaat waren gelegen, heeft immers tot gevolg dat het kapitaalverkeer wordt beperkt door de waardevermindering van een erfenis die een dergelijk, niet op het nationale grondgebied gelegen goed omvat.

Een dergelijke nationale regeling kan niet worden gerechtvaardigd op grond dat zij betrekking heeft op situaties die niet objectief vergelijkbaar zijn, aangezien het successierecht, overeenkomstig deze regeling, rechtstreeks wordt berekend op basis van de waarde van de tot de erfenis behorende goederen, zodat er objectief gezien geen verschillende situatie bestaat die een verschillende fiscale behandeling kan rechtvaardigen ter zake van de hoogte van het successierecht dat is verschuldigd voor een op het nationale grondgebied respectievelijk in een andere lidstaat gelegen goed.

Bovendien wordt de betrokken regeling niet gerechtvaardigd door de doelstelling dat moet worden vermeden dat door de belastingdruk op nalatenschappen het voortbestaan van land- en bosbouwbedrijven en dus het behoud van de sociale functie ervan in het gedrang komen, aangezien uit niets kan worden afgeleid dat in andere lidstaten gelegen bedrijven zich niet in een vergelijkbare situatie bevinden als bedrijven die op het nationale grondgebied zijn gelegen.

Hetzelfde geldt voor eventuele moeilijkheden die zich voordoen bij de vaststelling van de waarde van een in een andere lidstaat gelegen goed aan de hand van een bijzondere nationale procedure. Die moeilijkheden kunnen geen rechtvaardiging vormen voor een absolute weigering om het belastingvoordeel te verlenen, zoals die welke voortvloeit uit de betrokken regeling, op grond waarvan niet alleen bedoelde waarderingsprocedure, maar eveneens twee andere belastingvoordelen uitsluitend gelden voor op het nationale grondgebied gelegen goederen.

(cf. punten 32, 43-44, 52, 54-55, 57 en dictum)