ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
16

Artikel 27 van deze verordening, met het opschrift „Bepaling van de activiteitsgegevens”, bepaalt: „1. De exploitant bepaalt de activiteitsgegevens van een bronstroom op een van de volgende manieren: a) op basis van een continue meting in het proces dat de emissies voortbrengt; b) op basis van de som van afzonderlijke metingen van hoeveelheden, rekening houdend met relevante voorraadwijzigingen. 2. Voor de toepassing van punt b) van lid 1, wordt de hoeveelheid brandstof of materiaal die tijdens de verslagperiode wordt verwerkt, berekend als de hoeveelheid brandstof of materiaal die tijdens de verslagperiode is gekocht, min de hoeveelheid brandstof of materiaal die de installatie verlaat, plus de hoeveelheid brandstof of materiaal in voorraad aan het begin van de verslagperiode, min de hoeveelheid brandstof of materiaal in voorraad aan het einde van de verslagperiode. [...]”
43

Een dergelijke regeling kan weliswaar een weerslag hebben zowel op de interne handel van de betrokken lidstaat als op de grensoverschrijdende handel, aangezien zij zonder onderscheid van toepassing is op elke factuur die wordt afgegeven door een onderneming met haar exploitatiezetel in dat taalgebied, maar dat neemt niet weg dat de kans groter is dat zij laatstbedoelde handel beïnvloedt, zoals de advocaat-generaal in de punten 61 tot en met 68 van zijn conclusie heeft opgemerkt, daar het minder waarschijnlijk is dat een koper die is gevestigd in een andere lidstaat dan het Koninkrijk België Nederlands begrijpt dan een koper die is gevestigd in het Koninkrijk België, waar die taal een van de officiële talen is.
16

Wat in het bijzonder het argument betreft inzake de beweerde schending van de contractuele bedingen in verband met de opschorting van de betalingen, is in de punten 99 en 101 van het bestreden arrest benadrukt dat uit bestudering van de in het ontwerpauditrapport met kenmerk 11‑INFS025 neergelegde bevindingen volgt dat de opschorting op grond van die bedingen gerechtvaardigd was. Op basis van deze bevindingen was namelijk al duidelijk geworden dat bepaalde personeelskosten niet subsidiabel waren en dat bepaalde contractuele bedingen niet waren nagekomen, hetgeen werd bevestigd in de definitieve versie van het auditrapport. Verzoekster heeft bij het Gerecht tegen dit rapport geen elementen aangedragen die de daarin vervatte bevindingen in twijfel kunnen trekken.
—

Artikel 24 van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat de exploitatie van cultuurtechnische bouwwerken als die in het hoofdgeding bestaat in de verrichting van diensten onder bezwarende titel aangezien er een rechtstreeks verband bestaat met de ontvangen of te ontvangen vergoeding, mits deze geringe vergoeding de tegenwaarde voor de verrichte dienst vormt en niettegenstaande de omstandigheid dat met deze diensten uitvoering wordt gegeven aan bij wet opgelegde verplichtingen. Het is de taak van de verwijzende rechter om na te gaan of het bedrag van de als tegenprestatie ontvangen of te ontvangen vergoeding erop kan duiden dat een rechtstreeks verband tussen de verrichte of te verrichten diensten en deze tegenprestatie bestaat en dat de diensten dus onder bezwarende titel zijn verricht. Inzonderheid moet deze rechter zich ervan vergewissen dat de door verzoeksters in het hoofdgeding aangerekende vergoeding niet slechts ten dele de verrichte of te verrichten diensten vergoedt en dat de hoogte ervan niet is bepaald op basis van eventuele andere factoren die in voorkomend geval kunnen afdoen aan het rechtstreekse verband tussen de diensten en de tegenprestatie ervan.
15

De toelichting op post 2309 van het GS luidt als volgt: „Deze post omvat veevoeder, samengesteld met melasse of suiker, alsmede bereidingen voor het voederen van dieren, bestaande uit een mengsel van verschillende voedingsstoffen, en die dienen: [...] 2) hetzij ter aanvulling van het op de boerderij geproduceerde voedsel door daaraan bepaalde organische of anorganische stoffen toe te voegen (aanvullende voeding); 3) hetzij om te worden gebruikt voor de vervaardiging van een complete of aanvullende voeding. [...] B.- Bereidingen voor het evenwichtig aanvullen van het op de boerderij gewonnen voedsel (aanvullende voeding) Het op de boerderij gewonnen voedsel is over het algemeen vrij arm aan proteïnen, mineralen of vitaminen. De bereidingen die dienen om het tekort aan deze stoffen te compenseren, teneinde de dieren dagelijks een evenwichtig samengestelde portie voedsel te verschaffen, bevatten enerzijds proteïnen, mineralen of vitaminen en anderzijds energieleverende voedingsstoffen (koolhydraten), die als drager fungeren. Ofschoon de samenstelling van deze bereidingen, kwalitatief gezien, vrijwel gelijk is aan die van de in punt A bedoelde bereidingen, onderscheiden ze zich echter van laatstgenoemde door hun betrekkelijk hoog gehalte aan één bepaalde voedingsstof. [...] C.- Bereidingen bestemd om te worden gebruikt voor de vervaardiging van ‚complete voeding’ of ‚aanvullende voeding’, omschreven onder de punten A en B, hiervóór Deze bereidingen – in de handel bekend onder de naam ‚prémélanges’ of ‚prémixes’ – zijn doorgaans complexe mengsels, waarvan de bestanddelen (ook wel additieven genoemd) in soort en proporties variëren al naar de zoötechnische productie die wordt beoogd. [...] [...] Van deze post zijn uitgezonderd: a) geagglomereerde producten (pellets) bestaande uit één enkele stof of uit een mengsel van verschillende stoffen die als zodanig onder één en dezelfde post vallen, ook indien daaraan een bindmiddel, zoals melasse of zetmeelhoudende zelfstandigheden (niet meer dan 3 gewichtspercenten), is toegevoegd (bijv. de posten 07.14, 12.14, 23.01). [...] d) plantaardig afval, plantaardige residuen en bijproducten, bedoeld bij post 23.08. [...]”
De GS-toelichting op post 8517 van dit systeem luidt:

„Onder deze post worden ingedeeld telecommunicatieapparaten voor het overbrengen of ontvangen tussen twee punten van spraak of andere geluiden, afbeeldingen, of andere gegevens door modulatie van een elektrische stroom of van een optische golf via een kabel, of door elektromagnetische golven via een draadloos netwerk. Het signaal kan analoog of digitaal zijn. Tot deze netwerken, die onderling verbonden kunnen zijn, kunnen telefonie, telegrafie, radiotelefonie, radiotelegrafie, lokale netwerken of uitgebreide netwerken behoren.

[...]

Afzonderlijk aangeboden microfoons, oortelefoons, telefoonhoorns en luidsprekers vallen onder post nr. 85.18; geluidssignaalinrichtingen worden ingedeeld onder nr. 85.31.

Telefoontoestellen kunnen het volgende behelzen of omvatten: een geheugen voor het opslaan en herhalen van telefoonnummers, een beeldscherm dat het gekozen nummer toont, het nummer van de persoon die belt, datum en tijdstip van de oproep evenals de duur ervan; een luidspreker en een extra microfoon voor communicatie zonder de hoorn; automatische antwoordapparaten, automatische toestellen voor de verzending van een opgenomen bericht, voor de opname van inkomende berichten en voor het op vraag afspelen van opgenomen berichten; voorzieningen om een persoon die aan de lijn hangt in de wacht te zetten terwijl men spreekt met een andere persoon op een andere telefoon. De telefoontoestellen die deze voorzieningen hebben, kunnen ook uitgerust zijn met bedieningstoetsen, zoals bijvoorbeeld een schakeltoets waarmee de telefoon kan functioneren zelfs wanneer de hoorn op de haak blijft. Veel van deze toestellen gebruiken een microprocessor of geïntegreerde digitale circuits.”
Hoewel het begrip „multilateraal systeem” als zodanig niet in deze richtlijn wordt gedefinieerd, blijkt uit overweging 6 dat de definitie van de begrippen „gereglementeerde markt” en „multilaterale handelsfaciliteit (MTF)” – de twee soorten multilaterale systemen die onder bovengenoemde richtlijn vallen – bilaterale systemen moet uitsluiten waarin een beleggingsonderneming handelstransacties voor eigen rekening en niet als bemiddelaar tussen koper en verkoper zonder zelf risico te dragen uitvoert. Volgens artikel 4, lid 1, punt 6, van richtlijn 2004/39 houdt handelen voor eigen rekening in dat met eigen kapitaal wordt gehandeld met het oog op het sluiten van transacties in financiële instrumenten. Uit het duidelijke onderscheid tussen een multilateraal systeem en een bilateraal systeem moet worden afgeleid dat de marktexploitant of de beleggingsonderneming die een multilateraal systeem exploiteert, handelt zonder risico te nemen en zonder zijn eigen kapitaal te gebruiken voor het sluiten van transacties binnen dat systeem.

(zie punten 30, 31)
Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU en artikel 325, lid 1, VWEU, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling waarbij wordt bepaald dat het verzuim om binnen de bij de wet gestelde termijn de belasting over de toegevoegde waarde (btw) af te dragen die is verschuldigd op grond van de aangifte voor een bepaald belastingjaar, alleen een strafbaar feit is dat met een vrijheidontnemende straf wordt bestraft wanneer het bedrag van de onbetaalde btw een strafbaarheidsdrempel van 250000 EUR overschrijdt, terwijl een strafbaarheidsdrempel van 150000 EUR is vastgesteld voor de inbreuk die bestaat in het verzuim om bronbelasting af te dragen in het kader van de inkomstenbelasting.

(zie punt 61 en dictum)
Als voor beroep vatbare handelingen in de zin van artikel 263 VWEU worden aangemerkt alle door de instellingen van de Unie vastgestelde bepalingen, ongeacht de vorm ervan, die tot doel hebben bindende rechtsgevolgen tot stand te brengen.

Dat is niet het geval met een door een directeur van de Commissie aan een lidstaat gezonden brief waarin die directeur, enerzijds, het standpunt van zijn directie heeft uiteengezet, dat die lidstaat aansprakelijk werd geacht voor het in een andere lidstaat geleden verlies aan eigen middelen, en anderzijds, zijn standpunt over de rechtsgevolgen van dat verlies en de verplichtingen die volgens hem daaruit voortvloeien voor de geadresseerde lidstaat, heeft bekendgemaakt en die lidstaat heeft verzocht om de betrokken bedragen ter beschikking te stellen. Allereerst kan immers noch de uiteenzetting van een eenvoudig juridisch advies noch een eenvoudig verzoek om de betrokken bedragen ter beschikking te stellen, rechtsgevolgen hebben. Bovendien kan de Commissie, gelet op de algemene inhoud van de litigieuze brief, op grond van het enkele feit dat in die brief een termijn is vastgesteld voor de terbeschikkingstelling van die bedragen, met de vermelding dat in geval van te late betaling vertragingsrente verschuldigd kan zijn, niet worden geacht de bedoeling te hebben gehad om, in plaats van haar standpunt kenbaar te maken, handelingen met bindende rechtsgevolgen vast te stellen en aan die brief de aard van voor beroep vatbare handeling te verlenen.

Wat vervolgens de context betreft, was het voor de Commissie een gangbare praktijk om brieven zoals de litigieuze brief te verzenden om informele besprekingen aan te vangen over de eerbiediging van het Unierecht door een lidstaat, waarna de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure kon worden gestart. Gelet op de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om een niet-nakomingsprocedure in te leiden, kan een met redenen omkleed advies geen bindende rechtsgevolgen sorteren. Dit geldt a fortiori voor brieven die kunnen worden aangemerkt als eenvoudige informele contacten vóór de inleiding van de precontentieuze fase van een niet-nakomingsprocedure. Wat ten slotte de bevoegdheden van de Commissie betreft, is die instelling in geen geval bevoegd om bindende handelingen vast te stellen waarbij een lidstaat wordt gelast de betrokken bedragen ter beschikking te stellen.

(zie punten 47, 60‑66)
Zaak C‑605/15

Minister Finansów

tegen

Aviva Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny)

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 132, lid 1, onder f) – Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang – Vrijstelling voor diensten die zelfstandige groeperingen van personen aan hun leden verlenen – Toepasbaarheid op het gebied van verzekeringen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 september 2017

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Vrijstellingen – Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang – Diensten verricht door zelfstandige groeperingen van personen die een activiteit uitoefenen welke is vrijgesteld, teneinde aan hun leden diensten te verlenen – Werkingssfeer – Economische activiteit op het gebied van verzekeringen – Daarvan uitgesloten

[Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 132, lid 1, f)]

Artikel 132, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling vervatte vrijstelling alleen betrekking heeft op zelfstandige groeperingen van personen waarvan de leden een in artikel 132 van deze richtlijn vermelde activiteit van algemeen belang uitoefenen, met als gevolg dat de diensten verricht door zelfstandige groeperingen van personen waarvan de leden een economische activiteit op het gebied van verzekeringen uitoefenen die niet een dergelijke activiteit van algemeen belang is, niet in aanmerking komen voor deze vrijstelling.

(zie punt 40 en dictum)
Bij de toetsing van een maatregel aan artikel 106, lid 2, VWEU is de Commissie niet verplicht na te gaan of is voldaan aan de voorwaarden van de Altmark-rechtspraak, in het bijzonder de tweede en de vierde voorwaarde ervan. De controle of de voorwaarden van die rechtspraak zijn vervuld, vindt immers plaats in een eerder stadium, namelijk bij het onderzoek of de betrokken maatregelen als staatssteun moeten worden aangemerkt. Die vraag gaat immers vooraf aan het in voorkomend geval te voeren onderzoek of een onverenigbare steunmaatregel overeenkomstig artikel 106, lid 2, VWEU desondanks noodzakelijk is voor de vervulling van de aan de begunstigde van de betrokken maatregel opgedragen taak.

De in de Altmark-rechtspraak gestelde voorwaarden kunnen echter niet meer worden toegepast wanneer de Commissie heeft vastgesteld dat een maatregel met name als steun moet worden aangemerkt omdat de begunstigde onderneming de vergelijking met een gemiddelde, goed beheerde onderneming, die zodanig is uitgerust dat zij aan de vereisten van de openbare dienst kan voldoen, niet kan doorstaan, en vervolgens onderzoekt of die maatregel gerechtvaardigd is op grond van artikel 106, lid 2, VWEU.

(zie punten 33‑35)
Volgens artikel 174 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof strekken de conclusies van de memorie van antwoord tot gehele of gedeeltelijke toewijzing of afwijzing van de hogere voorziening. Voorts kunnen de partijen die een memorie van antwoord mogen indienen, overeenkomstig de artikelen 172 en 176 van dat Reglement bij afzonderlijke, van de memorie van antwoord onderscheiden akte een incidentele hogere voorziening instellen, die volgens artikel 178, lid 1, en lid 3, tweede volzin, van dat Reglement moet strekken tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest op grond van middelen en argumenten rechtens die verschillen van de middelen en argumenten die in de memorie van antwoord worden aangevoerd. Uit die bepalingen, samen beschouwd, blijkt dat de memorie van antwoord niet kan strekken tot vernietiging van het bestreden arrest op zelfstandige gronden die verschillen van die welke in de hogere voorziening zijn aangevoerd, aangezien dergelijke gronden slechts in het kader van een incidentele hogere voorziening kunnen worden aangevoerd.

Inzake de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie is sprake van een voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die rechten toekent aan particulieren, wanneer deze een kennelijke en ernstige overschrijding door de betrokken instelling van de grenzen van haar beoordelingsbevoegdheid impliceert, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de mate van duidelijkheid en nauwkeurigheid van de geschonden regel en met de omvang van de beoordelingsmarge die de geschonden regel de autoriteit van de Unie laat. Een schending van het Unierecht is in elk geval kennelijk gekwalificeerd wanneer zij verder is blijven bestaan in weerwil van de uitspraak van een arrest houdende vaststelling van de verweten niet-nakoming, van een prejudicieel arrest of van een vaste rechtspraak van het Hof ter zake, waaruit blijkt dat de betrokken gedraging de kenmerken van een schending vertoont.

De niet-nakoming, gedurende bijna drie jaar, van de op de Raad rustende verplichting om, in geval van betwisting, de inlichtingen of bewijzen over te leggen ter staving van de redenen voor de vaststelling van beperkende maatregelen jegens een natuurlijke of rechtspersoon, is een voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen. Het is namelijk duidelijk dat een dergelijke verplichting, die voortvloeit uit de rechtspraak inzake maatregelen tot bevriezing van tegoeden die zijn vastgesteld in de specifieke context van de strijd tegen het internationale terrorisme, ook geldt ter zake van de vaststelling van beperkende maatregelen tot bevriezing van tegoeden om druk uit te oefenen op de Islamitische Republiek Iran, met name gelet op de individuele aard van die beperkende maatregelen en op de grote invloed die zij kunnen hebben op de rechten en vrijheden van de betrokkenen personen en entiteiten.

(zie punten 30, 31, 39, 40)
1)

Het Koninkrijk Spanje is de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 13 en 15, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, door met betrekking tot de stortplaatsen van Torremolinos (Málaga), Torrent de S’Estret (Andratx, Mallorca), Hoya de la Yegua de Arriba (Yaiza, Lanzarote), Barranco de Butihondo (Pájara, Fuerteventura), La Laguna-Tiscamanita (Tuineje, Fuerteventura), Lomo Blanco (Antigua, Fuerteventura), Montaña de Amagro (Galdar, Gran Canaria), Franja Costera de Botija (Galdar, Gran Canaria), Cueva Lapa (Galdar, Gran Canaria), La Colmena (Santiago del Teide, Tenerife), Montaña Los Giles (La Laguna, Tenerife), Las Rosas (Güimar, Tenerife), Barranco de Tejina (Guía de Isora, Tenerife), Llano de Ifara (Granadilla de Abona, Tenerife), Barranco del Carmen (Santa Cruz de la Palma, La Palma), Barranco Jurado (Tijarafe, La Palma), Montaña Negra (Puntagorda, La Palma), Lomo Alto (Fuencaliente, La Palma), Arure/Llano Grande (Valle Gran Rey, La Gomera), El Palmar-Taguluche (Hermigua, La Gomera), Paraje de Juan Barba (Alajeró, La Gomera), El Altito (Valle Gran Rey, La Gomera), Punta Sardina (Agulo, La Gomera), Los Llanillos (La Frontera, El Hierro), Faro de Orchilla (La Frontera, El Hierro), Montaña del Tesoro (Valverde, El Hierro), Arbancón (Castilla-La Mancha), Galve de Sorbe Castilla-La Mancha), Hiendelaencina Castilla-La Mancha) , Tamajón Castilla-La Mancha), El Casar Castilla-La Mancha), Cardeñosa (Ávila), Miranda de Ebro (Burgos), Poza de la Sal (Burgos), Acebedo (León), Bustillo del Páramo (León), Cármenes (León), Gradefes (León), Noceda del Bierzo (León), San Millán de los Caballeros (León), Santa María del Páramo (León), Villaornate y Castro (León), Cevico de la Torre (Palencia), Palencia (Palencia), Ahigal de los Aceiteros (Salamanca), Alaraz (Salamanca), Calvarrasa de Abajo (Salamanca), Hinojosa de Duero (Salamanca), Machacón (Salamanca), Palaciosrubios (Salamanca), Peñaranda de Bracamonte (Salamanca), Salmoral (Salamanca), Tordillos (Salamanca), Basardilla (Segovia), Cabezuela (Segovia), Almaraz del Duero (Zamora), Cañizal (Zamora), Casaseca de las Chanas (Zamora), La Serratilla (Abanilla), Las Rellanas (Santomera) en El Labradorcico (Águilas) niet de nodige maatregelen te hebben vastgesteld om ervoor te zorgen dat het afvalstoffenbeheer de menselijke gezondheid niet in gevaar brengt en het milieu niet aantast, en dat met name geen risico ontstaat voor water, lucht, bodem, fauna en flora, alsook dat het afval dat er wordt geloosd, wordt behandeld door de gemeenten zelf of door een handelaar, een inrichting of een onderneming die afvalverwerkingshandelingen verrichten dan wel door een private of publieke inzamelaar van afvalstoffen, overeenkomstig de artikelen 4 en 13 van deze richtlijn.
Het begrip „mededeling aan het publiek” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op de verkoop van een mediaspeler als die in het hoofdgeding, waarop vooraf add‑ons zijn geïnstalleerd die op internet beschikbaar zijn en hyperlinks bevatten naar voor het publiek vrij toegankelijke websites waarop auteursrechtrechtelijk beschermde werken zonder toestemming van de rechthebbenden beschikbaar zijn gesteld.

(zie punt 53, dictum 1)
Zaak C‑92/15

Sven Mathys

tegen

De Grave Antverpia NV

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het hof van beroep Antwerpen)

„Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 96/75/EG — Voorschriften inzake bevrachting en prijsvorming op het gebied van goederenvervoer over de binnenwateren — Draagwijdte — Artikel 1, onder b) — Begrip ‚vervoerder’ — Artikel 2 — Vrijheid van contractsluiting en prijsonderhandeling”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 oktober 2016

Vervoer – Vervoer over de binnenwateren – Richtlijn 96/75 – Voorschriften inzake bevrachting en prijsvorming op het gebied van goederenvervoer – Vervoerder – Begrip – Nationale regeling die een persoon die niet aan de definitie van vervoerder voldoet, toestaat een vervoersovereenkomst te sluiten in de hoedanigheid van vervoerder – Toelaatbaarheid

[Richtlijn 96/75 van de Raad, art. 1, b), en 2]

In het kader van activiteiten van goederenvervoer over de binnenwateren moeten artikel 1, onder b), van richtlijn 96/75 houdende voorschriften inzake bevrachting en prijsvorming in de sector nationaal en internationaal goederenvervoer over de binnenwateren in de Gemeenschap, voor zover daarin een vervoerder wordt gedefinieerd als een eigenaar of exploitant van één of meer binnenschepen, en artikel 2 van deze richtlijn, voor zover daarin is bepaald dat op dit gebied door de betrokken partijen vrij overeenkomsten worden gesloten, aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die een persoon die niet aan deze definitie voldoet, toestaat een vervoersovereenkomst te sluiten in de hoedanigheid van vervoerder.

Richtlijn 96/75 regelt immers op geen enkele wijze de tussenkomst van bevrachtingsmakelaars of van personen die, zonder zelf over de middelen te beschikken om een vervoeractiviteit over de binnenwateren te verrichten, zich niettemin persoonlijk ertoe verbinden om een dergelijk transport uit te voeren door een beroep te doen op de diensten van een schipper. De kwalificatie in het nationale recht van een partij bij deze overeenkomsten als zijnde bevrachtingsmakelaar of bevrachter staat dan ook los van de uitlegging van deze richtlijn.

(zie punten 34, 36 en dictum)