BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

4 augustus 1998

Zaak T-77/98

F. Eppe

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-1347

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van de door de Commissie geformuleerde vordering tot vergoeding van de kosten waarin verzoeker bij beschikking van de president van de Vierde kamer van het Gerecht van 13 mai 1997 in zaak T-99/96 is verwezen, en tot nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van de klacht die verzoeker tegen die vordering tot vergoeding had ingediend.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van de beschikking

Bij beschikking van de president van de Vierde kamer van het Gerecht van 13 mei 1997 wordt zaak T-99/96 doorgehaald in het register en wordt verzoeker verwezen in zijn eigen kosten en in twee derde van de kosten van verweerster omdat deze kosten nodeloos en vexatoir zijn veroorzaakt. Uit dien hoofde vordert de Commissie van verzoeker betaling van 123333 BFR.

Bij brief van 15 september 1997 vraagt verzoeker de Commissie, dat het haar behage af te zien van de invordering van dit bedrag. Bij brief van 1 oktober 1997, ingeschreven op 14 oktober daaraanvolgend, dient hij krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een klacht in met hetzelfde oogmerk. Verweerster reageert niet op die klacht.

Op 15 mei 1998 stelt verzoeker het onderhavige beroep in. Daarin vordert hij nietigverklaring van de vordering tot vergoeding van de kosten en nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van zijn klacht.

Ingevolge artikel 111 van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, wanneer een beroep kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond is, zonder de behandeling voort te zetten, beslissen bij met redenen omklede beschikking (punt 5).

Het bestaan van een bezwarende handeling in de zin van de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Statuut is een onmisbare voorwaarde voor de ontvankelijkheid van beroepen van ambtenaren tegen de instelling waartoe zij behoren (punt 7).

Referentie: Gerecht 13 juli 1993. Moat/Commissie, T-20/92. Jurispr. blz. II-799, punt 39

Als handelingen die het voorwerp van een beroep tot nietigverklaring kunnen vormen, zijn enkel te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen teweeg brengen welke de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij een duidelijke wijziging van zijn rechtspositie inhouden (punt 8).

Referentie: Gerecht 22 maart 1995, Kotzonis/ESC, T-586/93, Jurispr. blz. II-665, punt 28

De vordering tot vergoeding van de kosten die de Commissie in zaak T-99/96 zijn opgekomen, is slechts het gevolg van de tenuitvoerlegging van de beschikking van 13 mei 1997, waartegen niet tijdig hogere voorziening is ingesteld, en is derhalve als zodanig niet bezwarend voor verzoeker. Bovendien heeft die vordering overduidelijk niets te maken met verzoekers statutaire rechten en verplichtingen. Zij vloeit voort uit het bij de beschikking aan de Commissie verleende recht op vergoeding van de kosten en ressorteert derhalve niet onder de precontentieuze procedure waarin het Statuut voorziet, maar wel onder de rechtsweg waarin artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering voorziet. Mitsdien behoeft de vordering tot nietigverklaring van het gestelde stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van de klacht niet te worden onderzocht. Het beroep moet in zijn geheel worden verworpen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid (punten 9-13).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid.