Het zou overigens in strijd zijn met een behoorlijke rechtsbedeling om een verzoeker te verplichten, bij het Gerecht een nieuw beroep in te stellen tegen een besluit dat dezelfde vraag betreft als een eerder besluit. Een vordering tot nietigverklaring van dat nieuwe besluit die in het stadium van de repliek is ingediend, is dus ontvankelijk.

Een beroep tegen een bevestigend besluit is alleen dan niet-ontvankelijk, wanneer het bevestigde besluit voor de betrokkene onherroepelijk is geworden doordat er niet tijdig beroep tegen is ingesteld. Zo niet, kan de betrokkene het bevestigde besluit, het bevestigende besluit of beide besluiten aanvechten.

De gemeenschapsrechter dient dus in voorkomend geval een instelling te veroordelen tot betaling van een bedrag waarop de verzoeker krachtens het Statuut of een andere rechtshandeling recht heeft

Als „geschillen van geldelijke aard” in de zin van artikel 91, lid 1, van het Statuut gelden niet alleen aansprakelijkheidsvorderingen van personeelsleden tegen een instelling, maar eveneens alle vorderingen die strekken tot betaling door een instelling aan een personeelslid van een bedrag waarvan dit personeelslid meent dat het hem toekomt op grond van het Statuut of van een andere handeling die hun arbeidsverhouding regelt.

Artikel 67, lid 2, van het Statuut moet aldus worden uitgelegd dat alleen vergelijkbare en op hetzelfde doel als de statutaire gezinstoelagen gerichte toelagen soortgelijk zijn in de zin van deze bepaling.

Op grond van artikel 67, lid 3, van het Statuut kan de kindertoelage worden verdubbeld wanneer het kind voor de ambtenaar zware lasten met zich brengt, omdat het geestelijk of lichamelijk is gehandicapt. Hieruit volgt dat een vergelijkbare toelage alleen in mindering kan worden gebracht op het deel van de kindertoelage dat wegens de verdubbeling komt bij het deel waarop het personeelslid in elk geval recht heeft.

De bijzondere Luxemburgse toelage voor gehandicapten verschilt op verschillende punten duidelijk van de statutaire toelage.

De Luxemburgse toelage, waarvoor als enige voorwaarde geldt dat men op het Luxemburgse grondgebied woont en die geen verband houdt met een dienstbetrekking, beoogt met geschikte maatregelen het hoofd te bieden aan een handicap die in de wet nauwkeurig is gedefinieerd. De toelage wordt verleend aan personen van wie één of meerdere fysieke of psychische functies, ondanks een behandeling, een training of een passende revalidatie, en niettegenstaande het gebruik van de juiste uitrusting, zodanig zijn verminderd dat de betrokkene niet zonder hulp van of verzorging door een derde kan. De toelage moet het namelijk klaarblijkelijk mogelijk maken om de kosten te dragen die nodig zijn voor de indienstneming, op zijn minst halftijds, van een derde, hetgeen niet mogelijk is met het deel van de statutaire toelage dat overeenkomt met de verdubbeling ervan en waarvan het bedrag onder meer kan worden gebruikt voor uitgaven zoals kosten van verzorging, revalidatie, apparatuur, bijzondere training of aanpassing van de woning.

Hieruit volgt dat het deel van de kindertoelage dat op grond van artikel 67, lid 3, van het Statuut wordt verleend en de Luxemburgse toelage noch hetzelfde voorwerp noch hetzelfde doel hebben en dus niet soortgelijk zijn in de zin van artikel 67, lid 2, van het Statuut.

(cf. punten 89-99)