Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe levensverzekering –Richtlijn 2002/83 – Toepasselijke belastingregeling – Lidstaat van verbintenis – Begrip

(Richtlijn 2002/83 van het Europees Parlement en de Raad, art. 1, lid 1, sub g, 32 en 50)

2. Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Directe levensverzekering –Richtlijn 2002/83 – Taksen op premies – Belasting in lidstaat van verbintenis – Verzekeringnemer die zijn gewone verblijfplaats overbrengt naar andere lidstaat dan die waarin overeenkomst is gesloten – Heffing van belasting door lidstaat van gewone verblijfplaats van verzekerde – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 2002/83 van het Europees Parlement en de Raad, art. 50, lid 1)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 38-40)

2. Artikel 50 van richtlijn 2002/83 betreffende levensverzekering moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat een lidstaat een indirecte taks heft op levensverzekeringspremies die zijn betaald door verzekeringnemers die natuurlijke personen zijn en hun gewone verblijfplaats in deze lidstaat hebben, wanneer de betrokken verzekeringsovereenkomsten zijn afgesloten in een andere lidstaat waarin deze verzekeringnemers op de datum van het afsluiten van de overeenkomst hun gewone verblijfplaats hadden.

Een „dynamische” uitlegging van het begrip „lidstaat van de verbintenis” in artikel 50, lid 1, van richtlijn 2002/83 is immers geschikter om de met deze richtlijn nagestreefde doelstellingen van voorkoming van dubbele belasting en concurrentiedistorsies te verwezenlijken en is tegelijk verenigbaar met de algemene doelstelling van deze richtlijn, die erin bestaat de interne markt in de sector van de directe levensverzekering te voltooien, met name uit het oogpunt van de vrijheid van dienstverrichting.

Door te bepalen dat elke verzekeringsovereenkomst uitsluitend onderworpen is aan de indirecte belastingen en parafiscale heffingen op verzekeringspremies die bestaan in de lidstaat van de verbintenis, heeft dat artikel 50, lid 1, allereerst tot doel de heffingsbevoegdheid ter zake van levensverzekeringspremies toe te kennen aan één bepaalde lidstaat teneinde aldus dubbele heffingen op deze premies te vermijden. Dienaangaande wijst niets erop dat deze bevoegdheidstoekenning tijdens de gehele duur van de overeenkomst ongewijzigd moet blijven. Voor indirecte belastingen op verzekeringspremies is het belastbare feit niet het afsluiten van de verzekeringsovereenkomst, maar de betaling van de verzekeringspremies. Daaruit volgt dat de ter zake van de verzekeringspremies heffingsbevoegde lidstaat de lidstaat moet zijn met het grondgebied waarvan de verzekeringnemer op de datum van betaling van deze premies een band heeft in vorm van zijn gewone verblijfplaats.

Door de heffingsbevoegdheid ter zake van verzekeringspremies te relateren aan de gewone verblijfplaats van de verzekeringnemer beoogt richtlijn 2002/83 vervolgens te waarborgen dat het voor een verzekeringnemer beschikbare aanbod van levensverzekeringsovereenkomsten aan dezelfde belastingregeling onderworpen is, ongeacht de lidstaat van vestiging van de verzekeringsonderneming, en dat de keuze van levensverzekeraar bijgevolg niet wordt beïnvloed door overwegingen in verband met de belasting op deze premies. Aldus worden verzekeringsondernemingen bevoordeeld noch benadeeld door een gunstigere of minder gunstige belastingregeling in hun lidstaat van herkomst en kunnen zij op voet van gelijkheid de concurrentiestrijd aangaan met verzekeringsondernemingen die gevestigd zijn in de lidstaat van de gewone verblijfplaats van de verzekeringnemer. Alleen een „dynamische” uitlegging van artikel 50, lid 1, van richtlijn 2002/83 maakt het mogelijk deze gelijkheid te waarborgen en concurrentiedistorsies te voorkomen door te waarborgen dat dezelfde belastingregeling geldt voor zowel een lopend contract als een eventueel nieuw contract.

Een dergelijke uitlegging is ten slotte verenigbaar met de algemene doelstelling van richtlijn 2002/83, die streeft naar de voltooiing van de interne markt in de sector van de directe levensverzekering zowel uit het oogpunt van de vrijheid van vestiging als uit het oogpunt van het vrij verrichten van diensten in de lidstaten, opdat het voor verzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor in de Unie hebben, gemakkelijker wordt gemaakt in de Unie verbintenissen aan te gaan en de verzekeringnemers de mogelijkheid wordt geboden om niet alleen een beroep te doen op in hun lidstaat gevestigde verzekeraars, maar ook op verzekeraars die hun hoofdkantoor in de Unie hebben en in een andere lidstaat zijn gevestigd.

(cf. punten 48, 49, 52, 53, 58, 59, 62, 68, 69 en dictum)