Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen - Recht van toegang en verblijf van onderdanen van lidstaten - Richtlijnen 90/364 en 90/365 - Voorwaarden inzake bestaansmiddelen - Bedrag dat wordt geëist - Verplichting zelfde bedragen vast te stellen voor begunstigden van beide richtlijnen - Geen - Beoordelingsvrijheid van lidstaten - Nationale regeling die hogere inkomsten eist voor gezinsleden van begunstigden van richtlijn 90/364 - Toelaatbaarheid

(Richtlijnen 90/364 en 90/365 van de Raad)

2. Vrij verkeer van personen - Recht van toegang en verblijf van onderdanen van lidstaten - Richtlijnen 90/364 en 90/365 - Voorwaarden voor afgifte van verblijfstitel - Bewijs van vervulling van deze voorwaarden - Beoordelingsvrijheid van nationale instanties ter zake van dit bewijs - Grenzen - Nationale regeling die bewijsmiddelen beperkt en niet door overheidsinstantie afgegeven documenten weigert - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen 90/364 en 90/365 van de Raad)

3. Vrij verkeer van personen - Recht van toegang en verblijf van onderdanen van lidstaten - Richtlijn 93/96 - Voorwaarden voor afgifte van verblijfstitel - Nationale regeling die voor studenten-onderdanen van lidstaten bepaald bedrag aan bestaansmiddelen eist dat door specifieke documenten moet worden aangetoond - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 93/96 van de Raad)

Samenvatting

1. Dat richtlijn 90/364 betreffende het verblijfsrecht, en richtlijn 90/365 betreffende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd, in gelijke bewoordingen zijn gesteld wat het bedrag van de van de begunstigden van die twee richtlijnen verlangde bestaansmiddelen betreft, betekent niet dat de lidstaten verplicht zijn in de twee gevallen dezelfde bedragen vast te stellen. De lidstaten beschikken ter zake immers over een zekere beleidsruimte. Dat een lidstaat de gezinsleden van personen die een beroepswerkzaamheid hebben uitgeoefend, gunstiger behandelt dan de gezinsleden van de onder richtlijn 90/364 vallende personen, bewijst op zich namelijk nog niet dat het hogere bedrag dat van deze laatsten wordt verlangd, de beleidsruimte van de lidstaten te buiten gaat.

( cf. punten 25-26 )

2. Richtlijn 90/364 betreffende het verblijfsrecht, en richtlijn 90/365 betreffende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd, leggen weliswaar de materiële voorwaarden voor de afgifte van de verblijfsvergunning vast, met name op het punt van de ziektekostenverzekering en de bestaansmiddelen, doch regelen niet uitdrukkelijk hoe de onder die richtlijnen vallende personen moeten aantonen dat zij aan deze voorwaarden voldoen. De lidstaten moeten hun bevoegdheden op dit vlak evenwel uitoefenen met inachtneming van zowel de door de het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden als de nuttige werking van de bepalingen van de richtlijnen die maatregelen bevatten die erop zijn gericht, onderling de belemmeringen van het vrije verkeer van personen af te schaffen. Daarnaast moeten de lidstaten gebruik maken van de verschillende mogelijkheden die andere gemeenschapsrechtelijke voorschriften bieden, met name waar het de dekking door een bepaalde socialezekerheidsregeling en de hoogte van de pensioenen of uitkeringen betreft, die kunnen worden bewezen door middel van op verzoek van de belanghebbenden afgegeven verklaringen van de nationale socialezekerheidsorganen. Hieruit volgt dat een lidstaat de krachtens de richtlijnen 90/364 en 90/365 op hem rustende verplichtingen niet nakomt wanneer hij de bewijsmiddelen die kunnen worden aangevoerd, beperkt en met name voorschrijft dat bepaalde documenten door de autoriteiten van een andere lidstaat moeten zijn afgegeven of geviseerd.

( cf. punten 34-37, 48, dictum 1 )

3. Blijkens de bewoordingen van artikel 1 van richtlijn 93/96 inzake het verblijfsrecht voor studenten, worden onder de voorwaarden voor toekenning van een verblijfsrecht geen eisen gesteld met betrekking tot een bepaald bedrag aan bestaansmiddelen, dat bovendien aan de hand van specifieke documenten zou moeten worden aangetoond. Er is slechts sprake van een verklaring of enige andere ten minste gelijkwaardige wijze door middel waarvan de student de betrokken nationale autoriteit kan verzekeren dat hij voor zichzelf en, in voorkomend geval, voor zijn echtgenoot en kinderen ten laste over de nodige bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste van de bijstandsregeling van de ontvangende lidstaat komen.

Bijgevolg moet worden vastgesteld dat een lidstaat de krachtens de richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nakomt door van studenten die onderdaan zijn van een andere lidstaat en grond van deze richtlijn verzoeken om erkenning van hun recht van verblijf en dat van hun gezinsleden in die lidstaat, allereerst te verlangen dat zij de nationale autoriteiten verzekeren dat zij over een bepaald bedrag aan bestaansmiddelen beschikken, voorts, wat het daartoe te gebruiken middel betreft, de student niet duidelijk de keuze te laten tussen een verklaring en enige andere ten minste gelijkwaardige wijze, en ten slotte een dergelijke verklaring niet toe te staan wanneer de student vergezeld wordt door zijn gezinsleden.

( cf. punten 44, 46, 48, dictum 1 )