In die context kan artikel 236 van het douanewetboek niet aldus worden uitgelegd dat het de Commissie verbiedt de nationale autoriteiten te gelasten, pas op de verzoeken om terugbetaling van die antidumpingrechten te beslissen wanneer de procedure is afgerond die het haar juist mogelijk moet maken dat verschil te berekenen.

Gelet op die overwegingen moet worden vastgesteld dat de Commissie, om te voldoen aan haar verplichting het arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma ( C‑659/13 en C‑34/14 , EU:C:2016:74 ), uit te voeren, ervan mocht uitgaan dat het haar taak was de door de betrokken producenten-exporteurs ingediende verzoeken te onderzoeken om uit te maken of voor hen lagere antidumpingrechten hadden moeten worden vastgesteld dan die waarin de definitieve verordening en de verlengingsverordening voorzagen.

De juiste draagwijdte van een arrest van het Hof houdende ongeldigverklaring – en dus de precieze omvang van de eruit voortvloeiende verplichtingen – moet evenwel per geval worden bepaald. Daarbij moet niet alleen met het dictum van dat arrest rekening worden gehouden, maar ook met de rechtsoverwegingen die er de noodzakelijke steun aan bieden (zie in die zin arrest van 28 januari 2016, CM Eurologistik en GLS, C‑283/14 en C‑284/14 , EU:C:2016:57 , punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Het is juist dat volgens vaste rechtspraak, wanneer het Hof een verordening ongeldig verklaart waarbij antidumpingrechten worden opgelegd – zoals de definitieve verordening en de verlengingsverordening –, moet worden aangenomen dat die rechten niet wettelijk verschuldigd waren in de zin van artikel 236 van het douanewetboek en in beginsel onder de daartoe gestelde voorwaarden moeten worden terugbetaald door de nationale douaneautoriteiten (zie in die zin arresten van 27 september 2007, Ikea Wholesale, C‑351/04 , EU:C:2007:547 , punten 66 ‑ 69 , en 18 januari 2017, Wortmann, C‑365/15 , EU:C:2017:19 , punt 34 ).

In dat verband moet, wat om te beginnen de mogelijkheid betreft om de aan de definitieve verordening en de verlengingsverordening ten grondslag liggende procedure te hervatten teneinde de antidumpingrechten opnieuw op te leggen die bij die verordeningen waren ingesteld in de periode waarin zij aanvankelijk van toepassing waren, worden opgemerkt dat wanneer een verordening houdende instelling van antidumpingrechten bij een arrest van het Hof nietig of ongeldig wordt verklaard, de instelling die de maatregelen moet nemen die nodig zijn om dat arrest uit te voeren, de aan die verordening ten grondslag liggende procedure kan hervatten, ook al voorziet de toepasselijke regeling niet uitdrukkelijk in die mogelijkheid (zie in die zin arrest van 28 januari 2016, CM Eurologistik en GLS, C‑283/14 en C‑284/14, EU:C:2016:57, punten 51 en 52). Voorts volgt uit vaste rechtspraak dat, tenzij de gehele procedure nietig is wegens de vastgestelde onregelmatigheid, de betrokken instelling de procedure kan hervatten in de fase waarin die onregelmatigheid is begaan teneinde een handeling vast te stellen ter vervanging van de nietig of ongeldig verklaarde handeling (arrest van 28 januari 2016, CM Eurologistik en GLS, C‑283/14 en C‑284/14, EU:C:2016:57, punt 51).

Wat verder de vraag betreft of de procedure kan worden hervat wanneer de betrokken antidumpingrechten niet meer van toepassing zijn, gelet op de toepasselijke bepalingen inzake het verbod van terugwerkende kracht, blijkt uit de rechtspraak van het Hof dat een instelling van de Unie die gebruikmaakt van de in de punten 73 en 74 van het onderhavige arrest vermelde mogelijkheid om de procedure te hervatten, overeenkomstig de beginselen inzake de toepassing van de wet in de tijd, de materiële bepalingen in acht moet nemen die van kracht waren ten tijde van de feiten waarop de nietig of ongeldig verklaarde verordening ziet (zie in die zin arrest van 14 juni 2016, Commissie/McBride e.a., C‑361/14 P, EU:C:2016:434, punt 40).

Overeenkomstig artikel 10, lid 1, van verordening nr. 384/96 kan de hervatting van de procedure, in casu door middel van de litigieuze verordening, dus niet erop uitlopen dat de verordening die aan het einde van de procedure ter vervanging van de definitieve verordening en de verlengingsverordening wordt vastgesteld, antidumpingrechten herinstelt die van toepassing zijn op producten die in het vrije verkeer zijn gebracht vóór die verordeningen in werking zijn getreden. De bewoordingen van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 384/96 verbieden een dergelijke hervatting van de procedure daarentegen niet ingeval de betrokken antidumpingrechten intussen niet meer van toepassing zijn, mits de rechten opnieuw worden ingesteld gedurende de periode waarin zij aanvankelijk golden, in casu dus voor producten die in het vrije verkeer zijn gebracht nadat de definitieve verordening en de verlengingsverordening in werking waren getreden.

Wat ten slotte de regel van artikel 221, lid 3, van het douanewetboek betreft, moet in herinnering worden gebracht dat die er niet alleen aan in de weg staat dat het bedrag van de douaneschuld aan de schuldenaar wordt meegedeeld drie jaar nadat deze is ontstaan, maar ook ertoe leidt dat die douaneschuld na het verstrijken van die termijn verjaart (zie in die zin arrest van 23 februari 2006, Molenbergnatie, C‑201/04, EU:C:2006:136, punten 39 en 41).

Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, is die regel volgens de bewoordingen zelf van artikel 221, lid 3, van het douanewetboek echter alleen van toepassing op de mededeling van het bedrag van de douaneschuld aan de schuldenaar, en staat het in zoverre uitsluitend aan de nationale douaneautoriteiten die bevoegd zijn om een dergelijke mededeling te doen, die regel uit te voeren (zie in die zin arrest van 13 maart 2003, Nederland/Commissie, C‑156/00, EU:C:2003:149, punten 63 en 64).

(zie de punten 73, 74, 76‑78, 80, 81)