ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Thans ga ik over tot de kern van de zaak, waarbij ik eerste de grief betreffende de ontoereikende motivering zal behandelen.

Het besluit om betrokkene niet tot het examen toe te laten, werd hem meegedeeld in een voorgedrukte brief met een rijtje van vier redenen en twee sterretjes in het hokje naast reden nr. 2 („uw getuigschriften of diploma's worden niet in overeenstemming geacht met de gestelde eisen”). In twee vergelijkbare zaken (conclusies in de gevoegde zaken 4, 19 en 28/78, Salerno e.a., en zaak 112/78; Kobor) heb ik reeds gelegenheid gehad op te merken dat een jurybesluit om een sollicitant niet tot het examen toe te laten, niet behoorlijk en voldoende gemotiveerd kan worden geacht wanneer het enkel de algemene aanduiding bevat dat aan één van de in de aankondiging gestelde voorwaarden niet wordt voldaan. Deze opvatting is door het Hof bevestigd in het genoemde arrest van 30 november 1978 (Salerno e.a.). Men dient te erkennen dat de formule in de brief van de jury aan de heer Orlandi niet duidelijk of volledig is, te meer waar de aankondiging van het vergelijkend onderzoek met betrekking tot de getuigschriften of diploma's een „opleiding op het niveau van middelbaar onderwijs (met einddiploma)” verlangde. De mededeling aan betrokkene kon derhalve betekenen dat de gevolgde studie niet het vereiste niveau had, dat zij niet was afgesloten met een diploma, of ten slotte dat het diploma, hoewel na afloop van een voltooide studie behaald, om andere redenen ontoereikend was (zoals in feite — zij het mijns inziens ten onrechte — het geval is). Aan de hand van genoemde brief kan niet met zekerheid worden vast gesteld op grond van welk bijzonder gebrek de sollicitant niet tot het examen is toegelaten.

Anderzijds ben ik, in tegenstelling tot de Commissie, van mening dat het grote aantal sollicitanten, geen goede reden is voor een onvolledige motivering. In de zaak-Salerno e.a. heb ik reeds gezegd, dat „de negatieve gevolgen van deze abnormale toeloop niet behoeven te worden gedragen door de kandidaten”, en dat om dit te vermijden „de instantie die een vergelijkend onderzoek organiseert, de plicht heeft zich zodanig voor te bereiden, dat zij haar taak met volledige inachtneming van de regels kan vervullen, ook al zijn er duizenden deelnemers”.

Jurybesluiten moeten behoorlijk zijn gemotiveerd: aldus het Hof in de aangehaalde arresten van 14 juni 1972 (zaak 44/71, Marcato) en 15 maart 1973 (zaak 37/72, Marcato) alsmede in het arrest van 4 december 1975 (zaak 31/75, Costa-curta, Jurispr. 1975, blz. 1563), en nog onlangs in het arrest van 30 november 1978 (Salerno e.a.). Deze lijn verdient te worden bevestigd.
De onderhavige zaak betreft de geldigheid van een verordening van de Commissie, waarbij een der uitvoeringsregelingen voor de heffing in de suikersector is vastgesteld en een bijzondere methode is aangewezen ter bepaling van het saccharosegehalte van sommige produkten.

Vooropgesteld zij dat volgens artikel 14, lid 5, van verordening nr. 1009/67/EEG van de Raad van 18 december 1967 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (bijna letterlijk overgenomen in artikel 15, lid 5, van verordening (EEG) nr. 3330/74 van de Raad van 19 september 1974) de heffing voor de produkten van tariefpost 17.02 C tot en met F, en 17.05 C van het gemeenschappelijk douanetarief „in voorkomend geval” forfaitair wordt berekend, op basis van het saccharosegehalte of van het gehalte aan andere suikers omgerekend in saccharose, van het betrokken produkt en op basis van de heffing op witte suiker. Daartoe heeft de Commissie in artikel 7, lid 1, van verordening (EEG) nr. 837/68 van 28 juni 1968 bepaald dat de heffing per 100 kg van een van bovenbedoelde produkten wordt verkregen door het gehalte aan saccharose met inbegrip van het gehalte aan andere suikers omgerekend in saccharose, te vermenigvuldigen met het basisbedrag van de heffing. Krachtens lid 2, eerste alinea, van dit artikel wordt het saccharosegehalte bepaald volgens de methode „Lane en Eynon”; het werkelijke suikergehalte, dat met deze methode kan worden vastgesteld, moet door vermenigvuldiging met de coëfficiënt 0,95 tot saccharose worden herleid.

Deze regel kent echter een uitzondering ten aanzien van produkten die minder dan 85 % saccharose en in saccharose omgerekende invertsuiker bevatten. De tweede alinea van lid 2, zoals gewijzigd door verordening (EEG) nr. 878/69 van de Commissie van 12 mei 1969, bepaalt namelijk dat voor deze produkten het saccharosegehalte met inbegrip van het gehalte aan andere suikers omgerekend in saccharose, wordt bepaald door berekening van het gehalte aan droge stof, hetwelk zelf weer wordt vastgesteld op basis van het soortelijk gewicht van de in de gewichtsverhouding 1:1 verdunde oplossing of, bij vaste produkten, door droging. Het gehalte aan droge stof wordt door vermenigvuldiging met de coëfficiënt 1 tot saccharose herleid.

Het verschil tussen de coëfficiënten in de eerste zin en in de tweede alinea van artikel 7, lid 2, vindt zijn verklaring in de omstandigheid dat men door toepassing van de criteria uit de eerste alinea uitkomt op een totaal gehalte aan suiker dat ongeveer 5 % boven het saccharosegehalte ligt. De coëfficiënt van 0,95 dient dus om het werkelijke saccharosegehalte van het geanalyseerde produkt vast te stellen. Een reductiecoëfficiënt is daarentegen niet nodig in de gevallen waarop de tweede alinea betrekking heeft.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL A. TRABUCCHI

VAN 16 DECEMBER 1975 ( 1 )

Mijnheer de president,

mijne heren rechters,

Bij beschikking van 13 juli 1962 heeft het Land Nordrhein-Westphalen aan mevrouw Chantal Adlerblum een rente toegekend wegens lichamelijk letsel door haar geleden door vervolging om met het ras verband houdende redenen. Genoemde beschikking was gebaseerd op de federale wet van 29 juni 1956.

De berekening van de rente gaf de Commission de recours gracieux van de Caisse nationale d'assurance vieillesse des travailleurs salariés aanleiding het verzoek van de heer Jacob Adlerblum om verhoging van zijn in Frankrijk genoten ouderdomspensioen gebaseerd op het feit dat het levensonderhoud van zijn echtgenote te zijnen laste zou komen, af te wijzen. Deze beschikking berustte op het Franse decreet van 29 december 1945, in welks artikel 71, lid 6, de inkomsten worden vastgelegd die maximaal mogen worden genoten, wil van toekenning van bedoelde verhoging sprake zijn.

De heer Adlerblum kwam in beroep bij de Commission de recours gracieux van de Caisse nationale d'assurance vieillesse des travailleurs salariés, stellende dat de door zijn echtgenote ontvangen rente niet in aanmerking mocht worden genomen, omdat zij met uit hoofde van sociale bijstand genoten voordelen diende te worden gelijkgesteld en dus niet mocht worden gerekend tot de in artikel 3 van het Franse decreet van 1 april 1964 bedoelde inkomsten.

De Commission de première instance heeft ten deze duidelijkheid willen verkrijgen en krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag het Hof verzocht uit te spreken of de uitkering welke door het Land Nordrhein-Westphalen aan mevrouw Adlerblum bij zijn op 13 juni 1962 op grond van artikel 195 van de federale wet van 29 juni 1956 genomen beschikking van 13 juni 1962 is toegekend, als een uitkering van sociale bijstand is te beschouwen.

Gezien de stukken en met name gelet op de opmerkingen der interveniënten zij opgemerkt dat bepaling van het rechtskarakter dat in verband met de uitvoering van artikel 3 van het Franse decreet van 1 april 1964 — en dus met het oog op de rechtscontrole op de beschikking van de Franse verzekeringsinstelling — aan de door mevrouw Adlerblum in Duitsland genoten uitkering moet worden toegekend, uitsluitend als een kwestie van uitlegging van het nationale recht is te beschouwen.

Anderzijds kan te allen overvloede worden opgemerkt dat ook de sociale rechtsvoorschriften der Gemeenschap toekenning van de daarin voorziene uitkeringen aan slachtoffers van de oorlog of van oorlogsgevolgen uitsluiten: men zie artikel 4, lid 4, van verordening EEG nr. 1408/71.

In antwoord op de vraag van de Franse rechter zij er dus op gewezen dat de gerezen problemen noch de uitlegging van het gemeenschapsrecht noch de rechtsgeldigheid van een handeling der Gemeenschap betreffen, en daarmede vallen buiten de bevoegdheden welke het Hof in artikel 177 van het EEG-Verdrag zijn toegekend.

( 1 ) Vertaald uit het Italiaans.
Allereerst wordt geklaagd over schending van artikel 29 Ambtenarenstatuut.

Verzoeker betoogt ten deze dat hij naar het oordeel van zijn superieuren in aanmerking kwam voor bevordering. Volgens artikel 29 Statuut zou het tot aanstelling bevoegde gezag in een dergelijk geval verplicht zijn van de mogelijkheid tot bevordering gebruik te maken, zodat in het geheel geen intern vergelijkend onderzoek hat mogen worden geopend. Bovendien had — aldus verzoeker — ten minste moeten worden vastgesteld dat de mogelijkheden tot bevordering waren onderzocht, en had men het achterwege laten van een bevordering moeten motiveren. Nu dit niet was gebeurd, diende de overgang tot een intern vergelijkend onderzoek als volgende fase in de voorzieningsprocedure onrechtmatig te worden geacht.

Reeds in de zaak 23-74 (Arrest van 12 maart 1975, Küster t. Europees Parlement) is een dergelijk betoog gevoerd. In mijn conclusie heb ik het standpunt van verzoeker toen onhoudbaar geacht. Artikel 29 Statuut brengt geen verplichting tot bevordering in de door verzoeker bepleite zin mee. Integendeel, een intern vergelijkend onderzoek is alleszins mogelijk, indien daarvoor goede gronden aanwezig zijn, bijvoorbeeld bij een reeks be-vorderbare kandidaten. Bovendien geldt volgens het Statuut geenszins een verplichting tot motivering van een besluit om af te zien van een bevordering en een vergelijkend onderzoek te openen. De Kamer heeft zich bij dit standpunt aangesloten en met name te verstaan gegeven dat wanneer voor een post een aantal bevorderbare personen in aanmerking komt, het alleszins gerechtvaardigd kan zijn een intern vergelijkend onderzoek te houden.

Van dit oordeel dienen wij uit te gaan. Dit wil zeggen dat, aangezien in het onderhavige geval volgens de verklaringen van het Parlement eveneens een aantal bevorderbare kandidaten voor de post in aanmerking kwam, de opening van een intern vergelijkend onderzoek — waartoe volgens's Hofs jurisprudentie ook tijdelijke functionarissen moeten worden toegelaten — geen strijd oplevert met artikel 29 Statuut. De eerste grief is derhalve evenals in de zaak 23-74 tevergeefs voorgesteld.
Ten slotte is ook in dit geding de grief opgeworpen, dat het advies van de integratiecommissie niet behoorlijk met redenen is omkleed.

Hoewel het thans te beoordelen advies wat de uiterlijke vorm betreft gelijk is aan dat in de zaak 78-63, gaat het mijns inziens niet aan, deze grief eenvoudig met een beroep op het arrest Leroy af te wijzen. Verzoeker voert nl. aan, dat de verwijzing naar het rapport van zijn chef als motivering niet voldoende is, daar de eindconclusie van het rapport gunstig voor hem is, terwijl de commissie in haar advies tot een negatief resultaat is gekomen.

Toch is uiteindelijk de motiveringsplicht niet geschonden. De beslissende gronden voor het geven van een negatief advies zijn te vinden in het advies zelf (gebrek aan plichtsbesef en nauwgezetheid). Juist bij deze beide punten is echter in het integratierapport de aantekening „onvoldoende” geplaatst. De verwijzing naar het rapport is derhalve niet zonder zin, daar de commissie uiteindelijk uiteraard niet is gebonden aan het voorstel van verzoekers chef.
Artikel 2 van het Verdrag inzake de rechten van het kind, aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 20 november 1989 (United Nations Treaty Series, deel 1577, blz. 3), bepaalt:

„1. De staten die partij zijn bij dit verdrag, eerbiedigen en waarborgen de in het verdrag beschreven rechten voor ieder kind onder hun rechtsbevoegdheid zonder discriminatie van welke aard ook, ongeacht ras, huidskleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale, etnische of maatschappelijke afkomst, welstand, handicap, geboorte of andere omstandigheid van het kind of van zijn of haar ouder of wettige voogd.

2. De staten die partij zijn, nemen alle passende maatregelen om te waarborgen dat het kind wordt beschermd tegen alle vormen van discriminatie of bestraffing op grond van de omstandigheden of de activiteiten van, de meningen geuit door of de overtuigingen van de ouders, wettige voogden of familieleden van het kind.”
9

Artikel 268 van dat wetboek luidt: „Wat betreft de levering van een bouwterrein of een in artikel 261, punt 5, 2°, genoemde handeling waarvoor in de keuzemogelijkheid van artikel 260, punt 5° bis, is voorzien, is de maatstaf van heffing, indien de aankoop door de vervreemder geen recht op aftrek van de [btw] heeft doen ontstaan, gelijk aan het verschil tussen: 1° enerzijds de uitgedrukte prijs en de bijkomende kosten, en 2° anderzijds, naargelang van het geval: a) ofwel de bedragen die de vervreemder, op welke grondslag ook, heeft betaald voor de aankoop van het terrein of het gebouw; b) ofwel de nominale waarde van de aandelen of deelnemingen die hij heeft ontvangen in ruil voor zijn inbreng in natura. [...]”
62

Wat de kosten van de onderhavige hogere voorziening betreft, beslist het Hof volgens artikel 184, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering over de kosten wanneer de hogere voorziening gegrond is en het Hof de zaak zelf afdoet. Ingevolge artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten voor zover dit is gevorderd.
35

Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 maart 2022 – Orbest

(Zaak C‑659/21)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij annulering of langdurige vertraging van vluchten – Artikel 5, lid 3 – Vrijstelling van de verplichting tot compensatie – Begrip ,buitengewone omstandigheden' – Technisch defect van het vliegtuig door de botsing van een aan een derde toebehorend cateringvoertuig met dat vliegtuig toen dit geparkeerd stond op de tarmac”

Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Compensatie voor en bijstand van de luchtreizigers – Annulering of langdurige vertraging van een vlucht – Vrijstelling van de verplichting tot compensatie – Voorwaarde – Buitengewone omstandigheden – Begrip – Technisch defect van een op de luchthaven geparkeerd luchtvaartuig, veroorzaakt door de botsing met een aan een derde toebehorend cateringvoertuig – Daaronder begrepen – Door de luchtvaartmaatschappij getroffen redelijke maatregelen om de annulering of langdurige vertraging te voorkomen – Alternatief vervoer voor de passagier – Voorwaarden – Beoordeling door de nationale rechterlijke instantie

(Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, overwegingen 1, 14 en 15 en art. 5, lid 3)

(zie punten 20‑27 en dictum)

Dictum

Artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moet aldus worden uitgelegd dat het technische defect van het vliegtuig dat is veroorzaakt door de botsing van een aan een derde toebehorend cateringvoertuig met dat vliegtuig toen dit geparkeerd stond op de tarmac, onder het begrip „buitengewone omstandigheden” in de zin van deze bepaling kan vallen.
1)

Artikel 5 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, en het vereiste van transparantie van contractuele bedingen moeten in het kader van een hypothecaire lening aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen nationale wetgeving en rechtspraak die de verkoper ervan vrijstellen de consument bij de sluiting van een hypotheekovereenkomst informatie over de vroegere evolutie van de referentie-index te verschaffen voor minstens de twee voorbije jaren en waarin die wordt vergeleken met minstens één andere index zoals de Euribor-index, op voorwaarde dat die nationale wetgeving en rechtspraak de rechter de mogelijkheid bieden zich ervan te vergewissen dat een normaal geïnformeerde, redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument, gelet op de publiekelijk beschikbare en toegankelijke gegevens en op de in voorkomend geval door de verkoper verstrekte informatie, in staat is gesteld om de concrete werking van de berekeningswijze van de referentie-index te begrijpen en om op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria de – mogelijk aanzienlijke – economische gevolgen van een dergelijk beding voor zijn financiële verplichtingen in te schatten.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 13 december 2021 – Autoridade Tributária e Aduaneira (Belasting over vermogenswinst op onroerend goed II)

(Zaak C‑224/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Directe belastingen – Belasting over vermogenswinst op onroerend goed – Artikelen 63 en 65 VWEU – Vrij verkeer van kapitaal – Discriminatie – Hogere belastingdruk op door niet-ingezetenen gerealiseerde vermogenswinst op onroerend goed – Mogelijkheid om op gelijke wijze te worden belast als ingezetenen”

Vrij verkeer van kapitaal en vrij betalingsverkeer – Beperkingen – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Hogere belastingdruk op door niet-ingezetenen gerealiseerde vermogenswinst op onroerend goed – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen – Mogelijkheid voor niet-ingezeten belastingplichtigen om te kiezen voor de regels voor ingezeten belastingplichtigen – Geen invloed

(Art. 63 en art. 65, lid 1, VWEU)

(zie punt 33 en dictum)

Dictum

Artikel 63 en artikel 65, lid 1, VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een inkomstenbelastingregeling van een lidstaat die niet-ingezetenen waar het gaat om vermogenswinst uit de verkoop van in die lidstaat gelegen onroerend goed, systematisch aan een hogere belasting onderwerpt dan de belasting die bij een soortgelijke transactie zou worden geheven over de door ingezetenen gerealiseerde vermogenswinst, ook al wordt aan niet-ingezetenen de mogelijkheid geboden om te kiezen voor de regeling die op ingezetenen van toepassing is.

( 1 ) PB C 252 van 28.6.2021.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 27)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 16 december 2021 – Fedasil

(Zaak C‑505/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Asielbeleid – Criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming – Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublin III) – Artikel 27 – Rechtsmiddelen tegen het overdrachtsbesluit – Geen verband tussen de gevraagde uitlegging van het Unierecht en een reëel geschil of het voorwerp van het hoofdgeding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Kennelijk irrelevante en hypothetische vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Toewijzing van een aanvrager van internationale bescherming aan een specifieke opvangstructuur die een maatregel ter voorbereiding van de procedure ter uitvoering van een overdrachtsbesluit vormt – Geen verband tussen de gevraagde uitlegging van het Unierecht en een reëel geschil of het voorwerp van het hoofdgeding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; verordening nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27)

(zie punten 38‑43, 48, 49 en dictum)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de tribunal du travail de Liège, division d’Arlon (België) bij beslissing van 17 augustus 2021, is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 412 van 11.10.2021.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 oktober 2021 –

TUIfly

(Zaak C‑253/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Artikel 5 – Artikel 7 – Artikel 8, lid 3 – Instapweigering, annulering of langdurige vertraging van vluchten – Compensatie en bijstand aan luchtreizigers – Begrip ‚annulering’ – Omleiding van een vlucht naar een luchthaven die niet dezelfde stad of regio bedient als de luchthaven waarvoor was geboekt – Alternatief reisplan voor de passagiers per touringcar”

1. Prejudiciële vragen – Antwoord waarover redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan – Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid – Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Reglement voor de procesvoering, art. 99) (zie punt 16)

2. Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Annulering – Begrip – Vlucht die is omgeleid naar een luchthaven die dezelfde stad of regio bedient als de luchthaven waarvoor was geboekt – Daarvan uitgesloten – Recht op compensatie wegens annulering van de vlucht – Geen [Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, l), 5, lid 1, c), 7, lid 1, en 8, lid 3] (zie punten 20‑23)

3. Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan passagiers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Vlucht die is omgeleid naar een luchthaven die niet dezelfde stad of regio bedient als de luchthaven waarvoor was geboekt – Recht op compensatie wegens annulering van de vlucht [Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, lid 1, c), 7, lid 1, en 8, lid 3] (zie punten 24‑27 en dictum)

Dictum

Artikel 5, lid 1, onder c), artikel 7, lid 1, en artikel 8, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer een omgeleide vlucht niet landt op de luchthaven waarvoor was geboekt, maar op een andere luchthaven die niet dezelfde stad of regio bedient, de passagier daaraan een recht op compensatie kan ontlenen wegens annulering van de vlucht.

( 1 ) PB C 289 van 19.7.2021.