BESCHIKKING VAN HET HOF (Tiende kamer)

17 januari 2013 ( )

„Hogere voorziening – Artikel 220, lid 2, douanewetboek – Navordering van invoerrechten – Onjuiste weergave van feiten – Invoer van ruwe rietsuiker”

In zaak C‑173/12 P,

betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 10 april 2012,

Verenigde Douaneagenten BV, gevestigd te Rotterdam (Nederland), vertegenwoordigd door S. Moolenaar, advocaat,

rekwirante,

andere partij bij de procedure:

Europese Commissie, vertegenwoordigd door B. Burggraaf en L. Keppenne als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg,

verweerster in eerste aanleg,

geeft

HET HOF (Tiende kamer),

samengesteld als volgt: A. Rosas, kamerpresident, D. Šváby en C. Vajda (rapporteur), rechters,

advocaat-generaal: P. Cruz Villalón,

griffier: A. Calot Escobar,

gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om de zaak zonder conclusie te berechten,

de navolgende

Beschikking

1 Met haar hogere voorziening vordert Verenigde Douaneagenten BV de vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 10 februari 2012, Verenigde Douaneagenten/Commissie (T‑32/11; hierna: „bestreden arrest”), houdende afwijzing van haar beroep tot nietigverklaring van besluit C(2010) 6754 definitief van de Commissie van 1 oktober 2010, waarbij aan de Nederlandse douaneautoriteiten wordt gemeld dat ter zake van een specifiek geval boeking achteraf van invoerrechten op ruwe rietsuiker uit Curaçao gerechtvaardigd wordt geacht en kwijtschelding van die rechten niet gerechtvaardigd wordt geacht (dossier REC 02/09) (hierna: „litigieus besluit”).

Toepasselijke bepalingen

2 Artikel 220, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2000 (PB L 311, blz. 17; hierna: „douanewetboek”), bepaalt:

„Behalve in de gevallen als bedoeld in artikel 217, lid 1, tweede en derde alinea, wordt niet tot boeking achteraf overgegaan wanneer:

[...]

b) het wettelijk verschuldigde bedrag aan rechten niet was geboekt, ten gevolge van een vergissing van de douaneautoriteiten zelf die de belastingschuldige redelijkerwijze niet kon ontdekken en waarbij deze laatste zijnerzijds te goeder trouw heeft gehandeld en aan alle voorschriften van de geldende bepalingen inzake de douaneaangifte heeft voldaan.

Wanneer de preferentiële status van de goederen aan de hand van een systeem van administratieve samenwerking wordt vastgesteld waarbij instanties van een derde land betrokken zijn, wordt de afgifte door deze instanties van een onjuist certificaat aangemerkt als een vergissing, in de in de eerste alinea bedoelde zin, die redelijkerwijze niet kon worden ontdekt.

De afgifte van een onjuist certificaat wordt echter niet als een vergissing aangemerkt indien het certificaat gebaseerd is op een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur, tenzij de autoriteiten die het certificaat afgaven, kennelijk wisten of hadden moeten weten dat de goederen niet voor preferentiële behandeling in aanmerking kwamen.

De goede trouw van de belastingschuldige kan worden ingeroepen wanneer deze kan aantonen dat hij er zich gedurende de periode van de betrokken handelstransacties zorgvuldig van heeft vergewist dat alle voorwaarden voor preferentiële behandeling geëerbiedigd werden.

[...]”

3 Artikel 239 van het douanewetboek luidt:

„1. Tot terugbetaling of kwijtschelding van de rechten bij invoer of van de rechten bij uitvoer kan ook worden overgegaan in de gevallen andere dan bedoeld in de artikelen 236, 237 en 238:

– welke volgens de procedure van het Comité worden vastgesteld;

– welke het gevolg zijn van omstandigheden die van de zijde van de belanghebbende geen frauduleuze handeling noch klaarblijkelijke nalatigheid inhouden. De gevallen waarin op deze bepaling een beroep kan worden gedaan en de te dien einde toe te passen procedures, worden vastgesteld volgens de procedure van het Comité. Aan de terugbetaling of de kwijtschelding kunnen bijzondere voorwaarden worden verbonden.

[...]”

Voorgeschiedenis van het geding en litigieus besluit

4 Tussen 13 augustus en 10 december 1997 heeft rekwirante, een Nederlandse onderneming, zes zendingen ruwe rietsuiker uit Curaçao (Nederlandse Antillen) aangegeven, teneinde deze in het vrije verkeer te brengen.

5 Rekwirante heeft tot staving van haar invoeraangiften aan de douane EUR.1-certificaten overgelegd, die door de douaneautoriteiten van Curaçao waren afgegeven. In die certificaten wordt verklaard dat de producten afkomstig waren uit Curaçao. De Nederlandse douaneautoriteiten hebben deze aangiften aanvaard en vrijstelling van douanerechten verleend, overeenkomstig besluit 91/482/EEG van de Raad van 25 juli 1991 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Economische Gemeenschap (PB L 263, blz. 1).

6 Tussen 26 mei en 13 juni 1999 hebben vertegenwoordigers van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en van een lidstaat in het kader van de samenwerking tussen de douaneadministraties een verificatiemissie uitgevoerd waarbij werd vastgesteld dat de door rekwirante ingevoerde suiker in werkelijkheid was verkregen uit suiker die was ingevoerd uit Colombia en vervolgens in Curaçao was bewerkt. Vastgesteld werd dat die bewerking ontoereikend was om die suiker aan te merken als van oorsprong uit Curaçao. Gelet op de uitkomst van dit onderzoek, hebben de Nederlandse douaneautoriteiten bij rekwirante een bedrag aan invoerrechten ten belope van 531 985,59 EUR nagevorderd.

7 Op 3 augustus 2001 heeft rekwirante bij het bevoegde douanekantoor een verzoek om kwijtschelding van de nagevorderde rechten ingediend op grond van artikel 239 van het douanewetboek. Tevens heeft rekwirante bij de Nederlandse douaneautoriteiten bezwaar gemaakt waarmee zij tegen de navordering van die rechten opkomt op grond van artikel 220, lid 2, sub b, juncto artikel 243 van het douanewetboek.

8 Na de afwijzing van haar bezwaar heeft rekwirante beroep ingesteld bij het Gerechtshof te Amsterdam, dat dit beroep bij arrest van 22 mei 2007 heeft toegewezen en de navorderingen nietig heeft verklaard. De staatssecretaris van Financiën is evenwel tegen deze uitspraak in cassatieberoep gegaan bij de Hoge Raad der Nederlanden, die bij arrest van 14 augustus 2009 heeft vastgesteld dat een dergelijk afzien van navordering op grond van artikel 220, lid 2, sub b, van het douanewetboek, diende te worden goedgekeurd door de Commissie van de Europese Gemeenschappen ingevolge artikel 871 van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 (PB L 253, blz. 1; hierna: „uitvoeringsverordening”).

9 Op 11 november 2009 hebben de Nederlandse douaneautoriteiten het ontwerpdossier dat zij voornemens waren overeenkomstig artikel 871 van de uitvoeringsverordening door te verwijzen naar de Commissie, aan rekwirante toegezonden, die bij brief van 19 november 2009 heeft laten weten kennis te hebben genomen van het ontwerpdossier en daaraan niets te willen toevoegen.

10 Bij verzoek van 19 november 2009, ontvangen op 2 december 2009, hebben de Nederlandse douaneautoriteiten ingevolge artikel 871 van de uitvoeringsverordening de zaak doorverwezen naar de Commissie en haar gevraagd of het, teneinde de invoerrechten op grond van artikel 236 van het douanewetboek te kunnen kwijtschelden, gerechtvaardigd was af te zien van boeking achteraf van invoerrechten op grond van artikel 220, lid 2, sub b, van het douanewetboek. De zaak die betrekking heeft op het door rekwirante overeenkomstig artikel 239, lid 2, van het douanewetboek ingediende verzoek om kwijtschelding van invoerrechten hebben de Nederlandse douaneautoriteiten daarentegen niet naar de Commissie doorverwezen.

11 Bij brief van 18 juni 2010 heeft de Commissie rekwirante meegedeeld dat zij voornemens was afwijzend te beschikken voor wat betreft de kwijtschelding van de invoerrechten overeenkomstig artikel 220, lid 2, sub b, en artikel 236 van het douanewetboek, en heeft zij haar de redenen voor haar bezwaren meegedeeld. Bij brief van 13 juli 2010 heeft rekwirante een standpunt ingenomen ten aanzien van die bezwaren van de Commissie.

12 Op 1 oktober 2010 heeft de Commissie het litigieuze besluit vastgesteld, dat op 26 november 2010 aan verzoekster is betekend en waarbij boeking achteraf van de rechten bij invoer ten belope van 531 985,59 EUR gerechtvaardigd werd geacht en kwijtschelding van die rechten op grond van artikel 236 van het douanewetboek juncto artikel 220, lid 2, sub b, en van artikel 239 van dat wetboek, niet gerechtvaardigd werd geacht.

Beroep bij het Gerecht en bestreden arrest

13 Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 24 januari 2011, heeft rekwirante bij het Gerecht beroep ingesteld tot nietigverklaring van het litigieuze besluit.

14 Tot staving van haar beroep voerde rekwirante vier middelen aan. De eerste twee middelen waren ontleend aan schending van artikel 220, lid 2, sub b, van het douanewetboek daar de Commissie van mening was dat boeking achteraf van de invoerrechten op de litigieuze invoer gerechtvaardigd was. Het derde en het vierde middel waren ontleend aan schending van artikel 239 van het douanewetboek daar de Commissie had geweigerd om kwijtschelding van die invoerrechten te verlenen.

15 Met haar eerste middel betoogde rekwirante in wezen dat de niet-boeking achteraf van invoerrechten door de Nederlandse douaneautoriteiten het gevolg was van een vergissing van de douaneautoriteiten van Curaçao, aangezien de door laatstgenoemde autoriteiten afgegeven EUR.1-certificaten niet waren gebaseerd op een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur, in de zin van artikel 220, lid 2, sub b, derde alinea, van het douanewetboek. Ten aanzien van dit eerste middel oordeelde het Gerecht in de punten 28, 29, 33 en 34 van het bestreden arrest:

„28 Dienaangaande moet in de eerste plaats worden vastgesteld dat de Commissie, om aan te tonen dat de douaneautoriteiten van Curaçao de betrokken EUR.1-certificaten hebben opgesteld op basis van een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur, zich heeft gebaseerd op het verzoek van de exporteur aan die autoriteiten betreffende de afgifte van de betrokken EUR.1-certificaten. In punt 21 van het [litigieuze] besluit stelt de Commissie in dit verband vast dat de exporteur in het kader van zijn verzoek heeft verwezen naar artikel 6 van bijlage II bij besluit 91/482, dat betrekking heeft op de cumulatie van oorsprong tussen de Gemeenschap, de staten in Afrika, het Caribisch Gebied en de Stille Oceaan (ACS) – ondertekenaars van, respectievelijk, de overeenkomsten van Lomé (Togo) en de overeenkomst van Cotonou (Benin) – en de LGO. Colombia valt hierbuiten. In de tweede plaats stelt de Commissie in punt 22 van het [litigieuze] besluit dat de exporteur de douaneautoriteiten van Curaçao niet heeft meegedeeld dat suiker uit Colombia werd gebruikt. Binnen die context verwijst zij met name naar een brief aan die autoriteiten van 23 januari 1995 van een ander te Curaçao gevestigd bedrijf waarvan de activiteiten waren overgenomen door de exporteur.

29 Opgemerkt zij dat de vaststellingen van de Commissie in punt 21 van het [litigieuze] besluit door rekwirante niet zijn betwist. Door te verwijzen naar artikel 6 van bijlage II bij besluit 91/482 heeft de exporteur derhalve een onjuiste weergave gegeven van de feiten, aangezien de betrokken suiker niet van oorsprong was uit een land dat destijds deel uitmaakte van de Gemeenschap, de ACS-staten of de LGO.

[...]

33 Op basis van die feitelijke gegevens kon de Commissie in punt 23 van het [litigieuze] besluit terecht concluderen dat de exporteur de feiten onjuist had weergegeven opdat de douaneautoriteiten van Curaçao de betrokken EUR.1-certificaten zouden afgeven. Vanwege het niet vermelden van gegevens over de juiste oorsprong van de betrokken rietsuiker, hadden die autoriteiten bij het opstellen van die EUR.1-certificaten immers geen reden om te betwijfelen dat die suiker nog steeds werd ingevoerd uit de Dominicaanse Republiek, althans uit een ACS-staat. Derhalve is aangetoond dat de betrokken EUR.1-certificaten waren opgesteld op basis van een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur.

34 Bijgevolg dient dit middel te worden afgewezen.”

16 Met haar tweede middel betoogt rekwirante in wezen dat de afgifte van de betrokken EUR.1-certificaten in ieder geval een vergissing vormde van de douaneautoriteiten van Curaçao, in de zin van artikel 220, lid 2, sub b, derde alinea, van het douanewetboek, aangezien die autoriteiten wisten of hadden moeten weten dat de betrokken rietsuiker niet in aanmerking kwam voor preferentiële behandeling. Ten aanzien van dit tweede middel oordeelde het Gerecht in de punten 42 tot en met 44 en 47 van het bestreden arrest:

„42 Ten derde stelt [rekwirante] dat uit het missierapport uit 1999 blijkt dat de douaneautoriteiten van Curaçao de EUR.1-certificaten hadden afgegeven op basis van certificaten van oorsprong ‚formulier A’ die werden gebruikt in het kader van het stelsel van algemene tariefpreferenties. Volgens haar hadden die autoriteiten moeten weten dat dit verboden was.

43 In dit verband zij opgemerkt dat in het missierapport uit 1999 inderdaad, in het algemene gedeelte ervan, melding wordt gemaakt van certificaten van oorsprong ‚formulier A’. In dat rapport, dat ook betrekking heeft op de invoer van suiker en andere producten in de Nederlandse Antillen door andere bedrijven, wordt evenwel enkel aangegeven dat de in dat rapport aan de orde zijnde EUR.1-certificaten zijn afgegeven op basis van certificaten van oorsprong ‚formulier A’, van certificaten die zijn afgegeven door een kamer van koophandel en van verklaringen van de leverancier. In het gedeelte van het rapport dat specifiek betrekking heeft op de invoer van de betrokken rietsuiker, wordt geen melding gemaakt van het gebruik van certificaten van oorsprong ‚formulier A’. Het is juist dat volgens dat rapport, wat de andere daarin genoemde bedrijven betreft, in alle gevallen de voor het bewijs van de oorsprong van de betrokken goederen gebruikte certificaten en verklaringen zijn vermeld, en dat de certificaten van oorsprong ‚formulier A’ niet worden genoemd. Niettemin kan dit feit, ook al kan het erop wijzen dat in casu gebruik is gemaakt van certificaten van oorsprong ‚formulier A’, op zichzelf niet aantonen dat die certificaten daadwerkelijk voor het verkrijgen van de betrokken EUR.1-certificaten zijn gebruikt. Hoe dan ook bewijst dit element niet dat de autoriteiten van Curaçao klaarblijkelijk wisten of hadden moeten weten dat de betrokken rietsuiker niet voor preferentiële behandeling in aanmerking kwam, aangezien zij beschikten over informatie dat die suiker van oorsprong uit de ACS-staten was.

44 Aangaande, ten vierde, de vaststelling in punt 31 van het [litigieuze] besluit dat aan de leden van de missie van 1999 geen enkel certificaat van oorsprong ‚formulier A’ was overgelegd, stelt [rekwirante] dat dit logisch is aangezien die certificaten bij de aankomst van een schip rechtstreeks naar de bevoegde autoriteiten worden gezonden. Dienaangaande zij opgemerkt dat krachtens artikel 12, lid 5, van bijlage II bij besluit 91/482, de exporteur, of diens vertegenwoordiger, tezamen met zijn verzoek elk nuttig bewijsstuk moet indienen waarmee kan worden aangetoond dat de uit te voeren goederen voor de afgifte van een EUR.1-certificaat in aanmerking kunnen komen, en dat de exporteur die bewijsstukken ten minste twee jaar moet bewaren. Aangezien de EUR.1-certificaten blijkens het missierapport van 1999 zijn afgegeven in de periode van 25 juli tot en met 3 november 1997, en die missie plaatsvond van 26 mei tot en met 13 juni 1999, dus minder dan twee jaar na de afgifte van die certificaten, is het niet logisch dat er tijdens die missie geen enkel certificaat van oorsprong ‚formulier A’ is overgelegd. Het betoog van [rekwirante] kan derhalve niet worden aanvaard.

[...]

47 Bijgevolg dient het onderhavige middel te worden afgewezen. De Commissie heeft derhalve terecht aangenomen dat over moest worden gegaan tot boeking achteraf van invoerrechten ten bedrage van 531 985,59 EUR en dat kwijtschelding van die rechten overeenkomstig artikel 220, lid 2, sub b, en artikel 236 van het douanewetboek niet gerechtvaardigd was.”

17 Zonder het door rekwirante aangevoerde derde en vierde middel te onderzoeken, wierp het Gerecht vervolgens ambtshalve een middel op ontleend aan het feit dat de vaststelling van een besluit inzake kwijtschelding van rechten krachtens artikel 239 van het douanewetboek een schending kon opleveren van wezenlijke vormvoorschriften van de procedure, doordat de Nederlandse douaneautoriteiten de zaak die betrekking had op het door rekwirante ingediende verzoek om kwijtschelding niet hadden doorverwezen naar de Commissie. Dienaangaande oordeelde het Gerecht in de punten 48 en 55 van het bestreden arrest:

„48 In casu is het Gerecht van oordeel dat aangezien de zaak die betrekking heeft op het door [rekwirante] overeenkomstig artikel 239, lid 2, van het douanewetboek ingediende verzoek om kwijtschelding, niet door de Nederlandse autoriteiten krachtens artikel 905, lid 1, van de uitvoeringsverordening is doorverwezen naar de Commissie, laatstgenoemde het besluit uit hoofde van artikel 907, lid 1, van die verordening, waarbij wordt vastgesteld dat kwijtschelding van invoerrechten uit hoofde van artikel 239 van het douanewetboek niet gerechtvaardigd was, in elk geval niet kon nemen zonder wezenlijke vormvoorschriften van de procedure te schenden. Aangezien artikel 905 van de uitvoeringsverordening geen andere vorm van doorverwijzing naar de Commissie kent, was de doorverwijzing van de zaak naar die instelling door de douaneautoriteiten een conditio sine qua non voor de Commissie om zich hierover uit hoofde van artikel 239 van het douanewetboek te kunnen uitspreken (zie naar analogie arrest Gerecht van 29 september 2009, Thomson Sales Europe/Commissie, T‑225/07 en T‑364/07, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 201).

[...]

55 In casu staat vast dat de Nederlandse douaneautoriteiten de onderhavige zaak enkel krachtens artikel 871, lid 1, van de uitvoeringsverordening hebben doorverwezen naar de Commissie en laatstgenoemde hebben verzocht, teneinde te kunnen overgaan tot kwijtschelding van rechten op grond van artikel 236 van het douanewetboek, vast te stellen of het gerechtvaardigd was om geen boeking te verrichten op grond van artikel 220, lid 2, sub b, van dat wetboek. Gelet op het voorgaande moet worden geconstateerd dat die doorverwijzing niet overeenstemt met die van artikel 239 van het douanewetboek juncto artikel 905, lid 1, van de uitvoeringsverordening. Hieruit volgt dat aangezien de Nederlandse douaneautoriteiten de zaak niet krachtens artikel 905, lid 1, van die verordening hebben doorverwezen naar de Commissie, bij laatstgenoemde geen rechtsgeldig verzoek om kwijtschelding van rechten is ingediend overeenkomstig artikel 239 van het douanewetboek. Aangezien een dergelijk verzuim om de Commissie in te schakelen een schending van wezenlijke vormvoorschriften vormt, moet worden geconcludeerd dat het onderzoek van de Commissie op dat punt onwettig is.”

18 Na de twee aan schending van artikel 220, lid 2, sub b, van het douanewetboek ontleende middelen derhalve te hebben verworpen, en ambtshalve een middel te hebben opgeworpen ontleend aan het feit dat de vaststelling van een besluit inzake kwijtschelding van rechten krachtens artikel 239 van het douanewetboek een schending opleverde van wezenlijke vormvoorschriften van de procedure, trok het Gerecht hieruit in punt 56 van het bestreden arrest de conclusie dat aangezien de analyse van de Commissie betreffende het verzoek om kwijtschelding van rechten op grond van artikel 239 van het douanewetboek kon worden losgemaakt van de rest van het litigieuze besluit, dit besluit nietig moest worden verklaard, enkel voor zover hierin werd bepaald dat de kwijtschelding van invoerrechten ten bedrage van 531 985,59 EUR op grond van artikel 239 van het douanewetboek niet gerechtvaardigd was, en het beroep voor het overige moest worden verworpen.

Conclusies van partijen

19 Met haar hogere voorziening verzoekt rekwirante het Hof:

– de hogere voorziening gegrond te verklaren en derhalve het bestreden arrest te vernietigen, en

– de Commissie te verwijzen in de kosten.

20 De Commissie verzoekt het Hof:

– de hogere voorziening wat het derde middel betreft niet-ontvankelijk en voor het overige ongegrond te verklaren, en

– rekwirante te verwijzen in de kosten.

Hogere voorziening

21 Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert rekwirante vijf middelen aan, ontleend aan schending van artikel 220, lid 2, sub b, derde alinea, van het douanewetboek. Haar eerste twee middelen strekken ertoe aan te tonen dat het Gerecht artikel 220, lid 2, sub b, derde alinea, van het douanewetboek heeft geschonden, door te oordelen dat de Commissie terecht had geconcludeerd dat de EUR.1-certificaten „gebaseerd [waren] op een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur” in de zin van deze bepaling. Met de drie andere middelen beoogt rekwirante aan te tonen dat het Gerecht artikel 220, lid 2, sub b, derde alinea, van het douanewetboek heeft geschonden door te oordelen dat niet was aangetoond dat de douaneautoriteiten van Curaçao „wisten of hadden moeten weten dat de goederen niet voor preferentiële behandeling in aanmerking kwamen”, in de zin van deze bepaling.

22 Volgens artikel 181 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer de hogere voorziening geheel of gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is, in elke stand van het geding, bij met redenen omklede beschikking de hogere voorziening afwijzen, zonder over te gaan tot een mondelinge behandeling.

23 In de onderhavige zaak moet van deze mogelijkheid gebruik worden gemaakt.

Eerste middel

Argumenten van partijen

24 Met haar eerste middel betoogt rekwirante dat het Gerecht in punt 33 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat vanwege het niet vermelden van gegevens over de juiste oorsprong van de betrokken rietsuiker, de douaneautoriteiten van Curaçao bij de afgifte van de EUR.1-certificaten geen reden hadden om te betwijfelen dat die suiker werd ingevoerd uit een ACS-staat. In de eerste plaats is rekwirante van mening dat het Gerecht deze conclusie ten onrechte heeft gebaseerd op een tweetal brieven van de exporteur aan het Departement van Economische Zaken, waarvan er één dateerde van meer dan twee jaar voor de betrokken uitvoer. In de tweede plaats is rekwirante van mening dat de douaneautoriteiten in ieder geval de verantwoordelijkheid hebben om, wanneer zij EUR.1-certificaten afgeven, controles ten aanzien van de oorsprong van de goederen te verrichten.

25 De Commissie is van mening dat het eerste middel ongegrond is. Zij benadrukt om te beginnen dat het Gerecht heeft vastgesteld, ten eerste, dat de feiten onjuist waren weergegeven door de exporteur in de bij de douaneautoriteiten ingediende aanvraag van de EUR.1-certificaten en, ten tweede, dat de betrokken brieven deze conclusie alleen maar hebben bevestigd. Wat het tweede argument betreft, vermag de Commissie niet in te zien hoe de controleverantwoordelijkheid van de douaneautoriteiten op enigerlei wijze afbreuk kan doen aan de conclusie dat deze EUR.1-certificaten waren opgesteld op basis van een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur.

Beoordeling door het Hof

26 Er zij aan herinnerd dat uit artikel 256, lid 1, tweede alinea, VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie volgt dat het Gerecht bij uitsluiting bevoegd is, enerzijds, om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van zijn vaststellingen blijkt uit de hem overgelegde processtukken en, anderzijds, om die feiten te beoordelen. Wanneer het Gerecht de feiten heeft vastgesteld of beoordeeld, is de bevoegdheid van het Hof krachtens bovengenoemde bepalingen beperkt tot het uitoefenen van toezicht op de wijze waarop het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en op de rechtsgevolgen die het daaraan heeft verbonden (zie arrest van 29 maart 2011, ThyssenKrupp Nirosta/Commissie, C‑352/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 179 en 180 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

27 Het Hof is dus niet bevoegd om de feiten vast te stellen, noch in beginsel om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht daarvoor in aanmerking heeft genomen. Wanneer deze bewijzen regelmatig zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en de procedurevoorschriften inzake de bewijslast en de bewijsvoering zijn geëerbiedigd, staat het immers uitsluitend aan het Gerecht om te beoordelen welke waarde moet worden gehecht aan de voorgelegde bewijzen. Deze beoordeling levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van deze bewijzen (zie arresten van 16 juli 2009, Commissie/Schneider Electric, C‑440/07 P, Jurispr. blz. I‑6413, punt 103, en 20 januari 2011, General Química e.a./Commissie, C‑90/09 P, Jurispr. blz. I‑1, punt 72).

28 Dienaangaande moet worden vastgesteld dat het eerste onderdeel van het door rekwirante aangevoerde eerste middel ertoe strekt de beoordeling door het Gerecht van de door partijen overgelegde bewijzen te betwisten en derhalve kennelijk niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.

29 Voorts moet het tweede onderdeel van het eerste middel kennelijk ongegrond worden verklaard aangezien, zoals de Commissie terecht benadrukt, de controleverantwoordelijkheid van de douaneautoriteiten niet kan afdoen aan de conclusie dat de certificaten van oorsprong EUR.1 waren opgesteld op basis van een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur.

30 Uit het voorgaande volgt dat eerste middel moet worden afgewezen in zijn geheel.

Tweede middel

Argumenten van partijen

31 Met haar tweede middel betoogt rekwirante dat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met het feit dat de douaneautoriteiten, enerzijds, bij hun controles hadden kunnen en moeten constateren dat de exporteur zich bij vergissing op een in casu niet-toepasselijke regeling heeft gebaseerd en, anderzijds, zich op hun beurt hebben gebaseerd op een onjuiste uitlegging van artikel 6 van besluit 91/482. Rekwirante noemt in dit verband een brief van de Nederlandse douaneautoriteiten waarin deze van mening zijn dat de EUR.1-certificaten waren afgegeven op basis van een onjuiste weergave van de feiten.

32 De Commissie meent dat het tweede middel ongegrond moet worden verklaard, aangezien het is geformuleerd in vage termen en berust op veronderstellingen die niet worden gestaafd. Bovendien constateert de Commissie dat rekwirante lijkt te erkennen dat de EUR.1-certificaten waren afgegeven op basis van onjuiste verklaringen van de exporteur.

Beoordeling door het Hof

33 Uit vaste rechtspraak volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd zij is gericht en welke juridische argumenten die vordering specifiek staven, daar de hogere voorziening of het betrokken middel anders niet-ontvankelijk is (zie met name arresten van 28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, Jurispr. blz. I‑5425, punt 426, en 14 oktober 2010, Deutsche Telekom/Commissie, C‑280/08 P, Jurispr. blz. I‑9555, punt 24).

34 Dienaangaande moet worden vastgesteld dat het tweede door rekwirante aangevoerde middel bestaat uit vage, niet-gestaafde aantijgingen die niet aangeven tegen welke onderdelen van het bestreden arrest zij zijn gericht.

35 Uit een en ander volgt dat het tweede middel kennelijk niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

Derde middel

Argumenten van partijen

36 Met haar derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht heeft miskend dat de douaneautoriteiten van Curaçao bij afgifte van een EUR.l-certificaat de oorsprong van de betreffende suiker controleren in samenhang met de bewerking van de betreffende suiker, hetgeen noodzakelijkerwijze impliceert dat die autoriteiten wisten of hadden moeten weten dat de grondstoffen afkomstig waren uit Colombia en dat de EUR.l-certificaten dus niet konden worden afgegeven. Rekwirante verwijst naar hetgeen is overwogen onder het eerste middel alsook naar een rapport betreffende de oorsprong van de betrokken grondstoffen.

37 Volgens de Commissie vormt dit middel een nieuw middel, dat door rekwirante niet eerder in de procedure is aangevoerd en derhalve niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Bovendien merkt de Commissie op dat dit middel op algemene aannames is gebaseerd die niet door concrete feiten worden ondersteund, zodat ook dit derde middel ongegrond is.

Beoordeling door het Hof

38 In dit verband volstaat de vaststelling dat het middel niet aangeeft in welk opzicht het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, maar enkel de feitelijke beoordelingen van het Gerecht aan de orde stelt die, overeenkomstig de in de punten 26 en 27 van de onderhavige beschikking genoemde beginselen, in het kader van een hogere voorziening niet vatbaar zijn voor toetsing door het Hof.

39 Het onderzoek van dit derde middel veronderstelt immers dat het Hof, ten eerste, feitelijk vaststelt of de douaneautoriteiten van Curaçao systematische controles verrichten en, ten tweede, feitelijk beoordeelt wat het belang is van die omstandigheid, tot welke vaststelling en beoordeling het Hof in het kader van een hogere voorziening niet bevoegd is.

40 Bijgevolg dient het derde door rekwirante aangevoerde middel kennelijk niet-ontvankelijk te worden verklaard.

Vierde middel

Argumenten van partijen

41 Met haar vierde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht in punt 43 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geweigerd rekening te houden met het feit dat de betrokken EUR.1-certificaten waren afgegeven op basis van certificaten van oorsprong ‚formulier A’, terwijl de douaneautoriteiten van Curaçao hadden moeten weten dat dit niet mogelijk was. Dienaangaande verwijst rekwirante naar het missierapport van OLAF, waarin melding zou zijn gemaakt van EUR.1-certificaten die waren afgegeven op de Antillen op basis van certificaten van oorsprong ‚formulier A’.

42 In haar memorie van antwoord betoogt de Commissie dat rekwirante geen enkel argument aanvoert dat de redenering van het Gerecht aantast, zodat dit middel ongegrond moet worden verklaard.

Beoordeling door het Hof

43 Met het vierde door rekwirante aangevoerde middel wordt enkel opgekomen tegen een door het Gerecht in punt 43 van het bestreden arrest vastgestelde en in punt 16 van de onderhavige beschikking weergegeven feitelijke constatering, zonder enig juridisch argument aan te dragen waaruit zou blijken dat het bestreden arrest is aangetast door een onjuiste rechtsopvatting die tot vernietiging ervan kan leiden.

44 Gelet op de in de punten 26 en 27 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte beginselen, dient het vierde middel dus kennelijk niet-ontvankelijk te worden verklaard.

Vijfde middel

Argumenten van partijen

45 Met haar vijfde en laatste middel stelt rekwirante dat het Gerecht in punt 44 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat het niet logisch was dat tijdens de verificatiemissie van OLAF geen enkel certificaat van oorsprong ‚formulier A’ was overgelegd, zoals de Commissie constateert in punt 31 van het litigieuze besluit. Rekwirante verklaart dat, in casu, de certificaten van oorsprong ‚formulier A’ bij de aankomst van het schip direct aan de bevoegde autoriteiten zijn overhandigd.

46 Volgens de Commissie heeft het Gerecht enkel vastgesteld dat de stelling van rekwirante dat EUR.1-certificaten zijn afgegeven op basis van certificaten van oorsprong ‚formulier A’, wordt weersproken door het feit dat er tijdens de missie geen enkel certificaat van oorsprong ‚formulier A’ kon worden overgelegd. Bijgevolg moet ook het vijfde middel ongegrond worden verklaard.

Beoordeling door het Hof

47 Met haar vijfde middel legt rekwirante, door te stellen dat zij de certificaten van oorsprong ‚formulier A’ aan de bevoegde douaneautoriteiten van Curaçao heeft overhandigd, zonder enig juridisch argument aan te dragen waaruit zou blijken dat het bestreden arrest is aangetast door een onjuiste rechtsopvatting die tot vernietiging ervan kan leiden, aan het Hof een zuiver feitelijk element voor.

48 Derhalve volgt uit de in de punten 26 en 27 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte beginselen en rechtspraak, dat het vijfde middel kennelijk niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.

49 Uit het voorgaande volgt dat de hogere voorziening in haar geheel gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond moet worden verklaard.

Kosten

50 Volgens artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien rekwirante in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in de kosten van de hogere voorziening.

Het Hof (Tiende kamer) beschikt:

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Verenigde Douaneagenten BV wordt verwezen in de kosten.

ondertekeningen