ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De artikelen 2, lid 1, en 4, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn 77/388 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7, en de artikelen 2, lid 1, en 9, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat de overdracht door een moedermaatschappij van alle aandelen van een 100%-dochtermaatschappij en van haar deelneming in een verbonden vennootschap die vroeger een 100%-dochtermaatschappij was, waarvoor zij aan belasting over de toegevoegde waarde belaste onderworpen diensten heeft verricht, een economische activiteit is die binnen de werkingssfeer van deze richtlijnen valt.

Door de overdracht van alle aandelen in een dochtermaatschappij en in een verbonden vennootschap beëindigt een moedermaatschappij namelijk haar deelneming in deze vennootschappen. Wanneer deze moedermaatschappij zich als moedermaatschappij van een industriële groep in het beheer van deze dochtermaatschappij en van deze verbonden vennootschap heeft gemengd door voor hen onder bezwarende titel verschillende administratieve, boekhoudkundige en commerciële diensten te verrichten, waarvoor zij belasting over de toegevoegde waarde moest betalen, kan deze overdracht door de moedermaatschappij met het oog op de herstructurering van een groep vennootschappen worden beschouwd als een handeling die bestaat in het verkrijgen van duurzame opbrengsten uit activiteiten die verdergaan dan de enkele verkoop van aandelen. Deze handeling hangt rechtstreeks samen met de organisatie van de activiteit van de groep en vormt dus het rechtstreekse, duurzame en noodzakelijke verlengstuk van de belastbare activiteit van de belastingplichtige. Een dergelijke handeling valt dus binnen de werkingssfeer van de belasting over de toegevoegde waarde.

Voor zover de overdracht van aandelen kan worden gelijkgesteld met de overgang van het geheel of een gedeelte van de algemeenheid van een onderneming in de zin van artikel 5, lid 8, van de Zesde richtlijn, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/7, of artikel 19, eerste alinea, van richtlijn 2006/112, en op voorwaarde dat de betrokken lidstaat gebruik heeft gemaakt van de door deze bepalingen geboden mogelijkheid, vormt deze handeling echter geen aan belasting over de toegevoegde waarde onderworpen economische activiteit.

Deze conclusie wordt niet aangetast door de omstandigheid dat de overdracht van aandelen plaatsvindt door verschillende opeenvolgende handelingen.

(cf. punten 32-33, 41, dictum 1, 4)
Zaak C-351/08

Christian Grimme

tegen

Deutsche Angestellten-Krankenkasse

(verzoek van het Bundessozialgericht om een prejudiciële beslissing)

„Vrij verkeer van personen — Lid van raad van bestuur van naamloze vennootschap naar Zwitsers recht die in Duitsland filiaal ervan leidt — Verplichting tot toetreding tot Duitse pensioenverzekering — Ontheffing van deze verplichting voor leden van raad van bestuur van naamloze vennootschappen naar Duits recht”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 november 2009 I ‐ 10779

Samenvatting van het arrest

Internationale overeenkomsten – Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Gelijke behandeling

(Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen, art. 1, 5, 7 en 16 en bijlage I, art. 12 en 17-19)

De bepalingen van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, in het bijzonder de artikelen 1, 5, 7 en 16 ervan alsook de artikelen 12 en 17 tot en met 19 van bijlage I erbij, verzetten zich niet tegen een regeling van een lidstaat die een persoon die de nationaliteit van deze lidstaat bezit en op het grondgebied van deze laatste in dienstbetrekking werkzaam is, verplicht toe te treden tot het wettelijke stelsel van pensioenverzekering van deze lidstaat, hoewel hij lid is van de raad van bestuur van een naamloze vennootschap naar Zwitsers recht en voor de leden van de raad van bestuur van naamloze vennootschappen naar het recht van deze lidstaat geen verplichting tot toetreding tot dit stelsel bestaat.

(cf. punt 50 en dictum)
Zaak C-40/08

Asturcom Telecomunicaciones SL

tegen

Cristina Rodríguez Nogueira

(verzoek van de Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 93/13/EEG — Consumentenovereenkomsten — Oneerlijk arbitragebeding — Nietigheid — Arbitrale uitspraak die kracht van gewijsde heeft verkregen — Gedwongen tenuitvoerlegging — Bevoegdheid van nationale executierechter om nietigheid van oneerlijk arbitragebeding ambtshalve aan orde te stellen — Beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid”

Conclusie van advocaat-generaal V. Trstenjak van 14 mei 2009 I ‐ 9581

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 oktober 2009 I ‐ 9602

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13

(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1)

Richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten dient aldus te worden uitgelegd dat een nationale rechter die kennis neemt van een vordering tot gedwongen tenuitvoerlegging van een in kracht van gewijsde gegane arbitrale uitspraak die is gedaan zonder dat de consument is verschenen, ambtshalve dient te onderzoeken, zodra hij over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, beschikt, of het arbitragebeding dat in een tussen een verkoper en een consument gesloten overeenkomst is opgenomen, oneerlijk is, voor zover hij een dergelijke beoordeling volgens de nationale procesregels in het kader van soortgelijke nationale vorderingen kan verrichten. Indien dit het geval is, dient deze rechter alle volgens het nationale recht daaruit voortvloeiende consequenties te trekken, teneinde zich ervan te vergewissen dat de consument door dit beding niet is gebonden.

Gelet op de aard en het gewicht van het openbare belang waarop de door richtlijn 93/13 aan de consument verzekerde bescherming berust, dient met het oog op die beoordeling te worden gepreciseerd dat artikel 6 van deze richtlijn moet worden beschouwd als een norm die gelijkwaardig is aan de nationale regels die in de interne rechtsorde als regels van openbare orde gelden.

(cf. punten 52, 59 en dictum)
Een situatie waarin natuurlijke personen die in een lidstaat wonen en in deze staat onbeperkt belastingplichtig zijn, een in een andere lidstaat gelegen woonhuis erven, valt onder artikel 56 EG. Het is dus niet nodig te onderzoeken of de artikelen 39 EG en 43 EG van toepassing zijn.

Artikel 56 EG verzet zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat inzake de inkomstenbelasting, die ingezeten en onbeperkt belastingplichtige natuurlijke personen enkel op voorwaarde dat een onroerende zaak op het grondgebied van deze lidstaat is gelegen, het recht verleent om een verlies uit verhuur en verpachting van deze onroerende zaak in het jaar waarin dat verlies is ontstaan in aftrek te brengen op de belastbare grondslag, en om bij de vaststelling van de inkomsten uit deze zaak een degressieve afschrijving toe te passen.

De fiscale situatie van een in de betrokken lidstaat wonende en onbeperkt belastingplichtige natuurlijke persoon die in een andere lidstaat een onroerende zaak bezit, is immers minder gunstig dan wanneer deze zaak in eerstgenoemde lidstaat zou zijn gelegen, aangezien deze persoon in elk geval een cashflowvoordeel verliest. Dit belastingnadeel kan een dergelijke persoon ontmoedigen om in een in een andere lidstaat gelegen onroerende zaak te investeren of om een dergelijke zaak waarvan hij eigenaar is, te behouden, zodat de betrokken wettelijke regeling een bij artikel 56 EG in beginsel verboden beperking van het vrije verkeer van kapitaal vormt.

Gesteld dat de doelstelling om de bouw van huurwoningen aan te moedigen teneinde te voldoen aan een tekort aan dergelijke woningen voor de nationale bevolking, een beperking van het vrije verkeer van kapitaal kan rechtvaardigen, dan nog blijkt niet dat een dergelijke nationale maatregel, met een duidelijk onderscheid naargelang de huurwoningen op of buiten het nationale grondgebied zijn gelegen, geschikt is om de verwezenlijking ervan te waarborgen. In plaats van gebieden met een uitgesproken schaarste aan dergelijke woningen te viseren houdt de betrokken nationale bepaling immers geen rekening met de behoefte in de verschillende regio’s van de betrokken lidstaat. Bovendien komt elke soort huurwoning, van de meest eenvoudige tot de meest luxueuze woning, in aanmerking voor degressieve afschrijving. Derhalve kan niet worden aangenomen dat privé-investeerders, die met name uit financiële overwegingen handelen, tegemoetkomen aan de vermeende sociaal-politieke doelstelling van deze bepaling.

(cf. punten 25-27, 31-33 en dictum)
1)

Door richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties niet correct toe te passen in het kader van de exploitatie van de stoomgenerator van fase I van de elektrische centrale te Delimara en de elektrische centrale te Marsa, is de Republiek Malta de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 1, juncto artikel 12 van deze richtlijn en krachtens de bijlagen IV A, VI A, VII A en VIII A, punt 2, bij deze richtlijn.
Zaak C-189/08

Zuid-Chemie BV

tegen

Philippo’s Mineralenfabriek NV/SA

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Begrip ‚plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan’”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 juli 2009 I ‐ 6919

Samenvatting van het arrest

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001 – Bijzondere bevoegdheden – Bevoegdheid inzake verbintenissen uit onrechtmatige daad

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 2 en 5, punt 3)

Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van een geding over de schade die een onderneming is berokkend door de levering van een verontreinigd chemisch product waardoor de kunstmest die de onderneming uit verscheidene grondstoffen en door verwerking van voormeld product vervaardigt, onbruikbaar is geworden, de termen „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” duiden op de plaats waar de initiële schade is ingetreden bij het normale gebruik van het product voor het doel waarvoor het bestemd is.

Deze bepaling doelt immers niet alleen op de plaats van de schadeveroorzakende gebeurtenis, maar ook op de plaats waar de schade is ingetreden, zoals de fabriek van een onderneming waarin deze laatste een gebrekkig product heeft verwerkt dat aan het vervaardigde product materiële schade voor de onderneming heeft toegebracht die verder gaat dan de aan het product zelf inherente schade. Indien als plaats waar de schade intreedt, een andere plaats dan de plaats van de schadebrengende gebeurtenis in aanmerking wordt genomen, kan de rechterlijke instantie worden aangezocht die, met name gezien de geringe afstand en het gemak van de bewijsvoering, het best in staat is om uitspraak te doen. Indien daarentegen alleen de rechter van de plaats van de schadeveroorzakende gebeurtenis bevoegd was, zou zulks in een aanzienlijk aantal gevallen leiden tot versmelting van de bevoegdheidsgronden die de artikelen 2 en 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 vermelden, en zou deze laatste bepaling daardoor in zoverre haar nuttige werking verliezen.

(cf. punten 23-24, 29-32 en dictum)
Zaak C-111/08

SCT Industri AB i likvidation

tegen

Alpenblume AB

(verzoek van de Högsta domstol om een prejudiciële beslissing)

„Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen — Werkingssfeer — Faillissementen”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 juli 2009 I ‐ 5657

Samenvatting van het arrest

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001 – Werkingssfeer – Uitgesloten gebieden – Faillissement, akkoorden en andere soortgelijke procedures

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 1, lid 2, sub b)

De uitzondering van artikel 1, lid 2, sub b, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing is op een beslissing van een rechterlijke instantie van een lidstaat A betreffende de inschrijving van de eigendom van aandelen in een vennootschap met statutaire zetel in lidstaat A, krachtens welke de overdracht van die aandelen nietig moet worden geacht op grond dat de rechterlijke instantie van lidstaat A de bevoegdheid van een curator in een lidstaat B in het kader van een in lidstaat B gevoerde en beëindigde faillissementsprocedure niet erkent.

De vordering naar aanleiding waarvan een dergelijke beslissing is gegeven, vloeit namelijk rechtstreeks voort uit een insolventieprocedure en sluit daar nauw op aan. Enerzijds blijkt het verband tussen de vordering in rechte en de insolventieprocedure bijzonder nauw te zijn wanneer het geding uitsluitend betrekking heeft op de eigendom van aandelen die in het kader van een insolventieprocedure door een curator worden overgedragen op grond van bepalingen als die van de wet van lidstaat B betreffende faillissementsprocedures, die derogeren aan de algemene regels van het burgerlijk recht, met name van het eigendomsrecht. De overdracht van aandelen en de vordering tot revindicatie waartoe zij aanleiding heeft gegeven, zijn dus het rechtstreekse gevolg van en zijn onlosmakelijk verbonden met de uitoefening door de curator, een rechtssubject dat pas in actie komt na de opening van een faillissementsprocedure, van een prerogatief dat deze specifiek ontleent aan bepalingen van het nationale recht waardoor faillissementsprocedures worden beheerst. Anderzijds zijn de inhoud en de strekking van de beslissing houdende vaststelling dat die overdracht nietig is, nauw verbonden met het verloop van de faillissementsprocedure, aangezien de grond voor de nietigheid van de overdracht juist en uitsluitend de omvang van de bevoegdheden van die curator in het kader van een faillissementsprocedure betreft.

(cf. punten 25-28, 30-31, 33 en dictum)
In dit verband heeft het begrip „werknemer” in de zin van artikel 39 EG een communautaire inhoud en mag het niet restrictief worden uitgelegd. „Werknemer” is iedereen die reële en daadwerkelijke arbeid verricht, met uitsluiting van werkzaamheden van zo geringe omvang dat zij louter marginaal en bijkomstig zijn. De arbeidsverhouding wordt daardoor gekenmerkt, dat iemand gedurende een bepaalde tijd voor een ander onder diens gezag prestaties verricht tegen beloning.

Ongeacht het geringe niveau van de beloning en de korte duur van de beroepsactiviteit, zoals de korte en onbeduidende beroepsactiviteit waarmee niet in de bestaanszekerheid van de betrokkene kan worden voorzien of de activiteit die nauwelijks meer dan één maand heeft geduurd, kan niet worden uitgesloten dat die beroepsactiviteit na globale beoordeling van de betrokken arbeidsverhouding door de nationale autoriteiten als een reële en effectieve activiteit wordt beschouwd en dat de belanghebbende derhalve de hoedanigheid van „werknemer” in de zin van artikel 39 EG krijgt toegekend.

Met betrekking tot het recht van de staatsburgers van de lidstaten die in een andere lidstaat werkzoekende zijn, moet de uitzondering op het beginsel van gelijke behandeling waarop een beroep kan worden gedaan door andere burgers van de Unie dan werknemers of zelfstandigen of personen die deze status hebben behouden, en hun familieleden, die op het grondgebied van een ontvangende lidstaat verblijven, neergelegd in artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 en 93/96, bepalende dat de ontvangende lidstaat niet verplicht is een recht op sociale bijstand toe te kennen aan onder meer werkzoekenden gedurende de langere periode waarin zij gerechtigd zijn er te verblijven, worden uitgelegd in overeenstemming met artikel 39, lid 2, EG.

In dit verband kunnen onderdanen van de lidstaten die werkzoekende zijn in een andere lidstaat en een reële band met de arbeidsmarkt van die lidstaat hebben opgebouwd, met een beroep op artikel 39, lid 2, EG aanspraak maken op een financiële uitkering die de toegang tot de arbeidsmarkt dient te vergemakkelijken. De bevoegde nationale autoriteiten en, in voorkomend geval, de nationale rechterlijke instanties dienen niet alleen vast te stellen dat er een reële band is met de arbeidsmarkt, maar moeten ook de kenmerkende eigenschappen van die uitkering onderzoeken, inzonderheid het doel ervan en de toekenningsvoorwaarden. Het doel van de uitkering moet worden onderzocht aan de hand van de resultaten en niet van de formele structuur ervan. Zo kunnen uitkeringen van financiële aard, die ongeacht de kwalificatie ervan in de nationale wetgeving bestemd zijn om de toegang tot de arbeidsmarkt te vergemakkelijken, niet als een „recht op sociale bijstand” in de zin van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 worden beschouwd.

(cf. punten 34-35, 40-42, 44-46, dictum 1)
Zaak C-170/08

H. J. Nijemeisland

tegen

Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Rundvlees — Verordening (EG) nr. 795/2004 — Artikel 3 bis — Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen — Bedrijfstoeslag — Vaststelling van referentiebedrag — Kortingen en uitsluitingen”

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 juni 2009 I ‐ 5129

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Bedrijfstoeslagregeling

(Verordeningen van de Raad nr. 1254/1999, art. 23, lid 1, en nr. 1782/2003, art. 37, lid 1; verordening nr. 795/2004 van de Commissie, art. 3 bis)

Artikel 3 bis van verordening nr. 795/2004 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin is voorzien bij verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1974/2004, moet aldus worden uitgelegd dat de kortingen en uitsluitingen op basis van verordening nr. 1254/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees, buiten beschouwing moeten worden gelaten bij de in artikel 37, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 voorgeschreven berekening.

Artikel 3 bis van verordening nr. 795/2004 bepaalt immers uitdrukkelijk dat bij de berekening van het referentiebedrag rekening wordt gehouden met het aantal dieren waarvoor een rechtstreekse betaling „is of had moeten worden toegekend”. Voor de berekening van het in artikel 37, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 bedoelde referentiebedrag is dus niet vereist dat de betrokken rechtstreekse betaling daadwerkelijk aan de landbouwer is gedaan. Voorts volgt uit de bewoordingen van artikel 23, lid 1, van verordening nr. 1254/1999 dat de oplegging van een sanctie tot gevolg heeft dat de producent, ongeacht het aantal betrokken dieren, wordt uitgesloten van de bedragen die op basis van die verordening worden toegekend. Een dergelijke sanctie mag dus geen gevolgen hebben voor de bepaling van het aantal in aanmerking te nemen dieren bij de vaststelling van voornoemd referentiebedrag. Deze uitlegging strookt bovendien met de wil van de gemeenschapswetgever om de aan de landbouwers opgelegde sancties niet te bestendigen na de aanvankelijke sanctie.

(cf. punten 33-36, 47 en dictum)
Zaak C-167/08

Draka NK Cables Ltd e.a.

tegen

Omnipol Ltd

(verzoek van het Hof van Cassatie om een prejudiciële beslissing)

„Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikel 43, lid 1 — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen — Begrip ‚partij’”

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 23 april 2009 I ‐ 3479

Samenvatting van het arrest

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 43, lid 1)

Evenals de artikelen 36, lid 1, en 40, lid 1, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet artikel 43, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, aldus worden uitgelegd dat een schuldeiser van een schuldenaar geen rechtsmiddel kan instellen tegen een beslissing op een verzoek om verklaring van uitvoerbaarheid, wanneer hij niet formeel als procespartij is opgetreden in het geding waarin een andere schuldeiser van die schuldenaar om die verklaring vroeg.

Zowel in het ene als in het andere geval vormt de exequaturprocedure immers een zelfstandig en volledig stelsel, dat losstaat van de nationale rechtsordes, ook op het gebied van de rechtsmiddelen. De desbetreffende regels moeten restrictief worden uitgelegd. De rechtspraak betreffende de artikelen 36 en 40 van het Executieverdrag is van toepassing op artikel 43 van verordening nr. 44/2001.

(cf. punten 23-24, 27, 30-31 en dictum)