NL
Jur isprudentie
ECLI:EU:F:2010 :12 1ARREST VAN H ET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN
(Derde kamer)
24 februari 2010
Zaak F-2/09
Ric cardo Ac hille M enghi
tegen
Europees Agentsc hap voor netwerk- en informatiebeveiliging (ENISA)
„Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Ontslag na afloop van proeftijd — Psychisch geweld”
Betreft: Beroep, ingesteld kra chtens artikel 236 E G en artikel 152 E A, waarbij Menghi me t name 
vraagt om n ietigverklaring van het besluit van ENISA v an 14 maart 2008 o m h em t e 
ontslaan.
Beslissing:Het beroep w ordt verworpen. Elke p artij zal haar e igen ko sten dra gen.
Samenvatting
1. Ambtenaren — Tijdelijk functionarissen — Aanwerving — Proeftijd
(Ambtenarenstatuut, art. 12 bis)
2. Procedure — Aanvullende a rgumenten die ter terechtzitting worden aa ngevoerd ter onderbouwing 
van reeds i n verzoekschrift aangevoerd middel — Toelaatbaarheid
(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de p rocesvoering van het Gerecht voor 
ambtenarenzaken, art. 35, lid 1)
3. Ambtenaren — Tijdelijk functionarissen — Bijstandsverplichting van administratie — Werkingssfeer
(Ambtenarenstatuut, art. 24)
4. Ambtenaren — Tijdelijk functionarissen — Beroep — Middelen — Middel ontleend aa n m isbruik 
van bevoegdheid ter onderbouwing van beroep tegen ontslagbesluit na informatieverstrekking aa n 
Europees B ureau voor fraudebestrijding
(Ambtenarenstatuut, art. 22 bis)
1. Gelet op de definitie die in artikel 12 bis van het Statuut daaraa n wordt gegeven, is psychisch geweld 
een gedraging die zich gedurende lange tijd herhaaldelijk of systematisch voordoet, terwijl een besluit 
van de ad ministratie op ee n bepaald tijdstip w ordt genomen, oo k al kan het langdurige of zelfs 
definitieve g evolgen hebben, zoals het geval is bij een on tslagbesluit.
2 ECLI:EU:F:2010 :12SAMENVATTING—ZAAKF-2/09
MENGHI/ENISA
De omstandigheid da t is aangetoond da t een functionaris slachtoffer is geweest van psychisch geweld 
betekent niet da t elk voor die functionaris bezwarend besluit da t in di e context van geweld wordt 
genomen, onwettig is. Hiervoor moet er eve neens een ve rband bestaan tussen het betrokken geweld 
en de gronden van zijn on tslagbesluit.
Wanneer een on tslag plaatsvindt na afloop van de proeftijd, kan de functionaris me t succes stellen da t 
hij wegens psychisch geweld niet in staat is geweest om zijn geschiktheid voor de uitoefening van zijn 
functie aa n te tonen en da t de on geschiktheidsgrond waarop het door hem b estreden besluit berust 
onjuist is, zodat dat besluit gebrekkig is wegens kennelijk on juiste beoordeling.
Bovendien ka n het bestaan van ee n context van psychisch geweld eve neens in aa nmerking worden 
genomen wanneer de geweldpleger eve neens de on dertekenaar v an het ontslagbesluit is — o f een van 
de on dertekenaars van het rapport aan het einde van de proeftijd op basis waarvan tot het on tslag is 
besloten — o m aa n te tonen da t het on tslagbesluit is genomen me t het doel om d e functionaris 
schade te berokkenen, zodat het gebrekkig is wegens misbruik van bevoegdheid.
Wanneer psychisch geweld wordt aangevoerd ter on derbouwing van ee n vordering gericht tegen ee n 
ontslagbesluit dat na afloop van ee n proeftijd is genomen, kan da t besluit dus gebrekkig zijn wegens 
kennelijk on juiste beoordeling, me t name o mdat de functionaris die slachtoffer van da t geweld is niet 
in staat is geweest om zijn geschiktheid voor de uitoefening van zijn functie aa n te tonen. Er ka n 
eveneens sprake z ijn van m isbruik van bevoegdheid, indien het on tslagbesluit is genomen me t het 
doel om d e pe rsoonlijkheid, de ee rbaarheid o f de fysieke da n wel de psychische integriteit van de 
functionaris aan te tasten.
Voorts is het mogelijk da t feiten di e zijn aa ngevoerd o m h et bestaan van psychisch geweld aa n te 
tonen, ofschoon z ij niet als zodanig ku nnen worden aa ngemerkt in de zin van de bepalingen van 
artikel 12 bis van het Statuut, toch de conclusie rechtvaardi gen da t het on tslagbesluit gebrekkig is 
wegens ke nnelijk on juiste beoordeling of misbruik van bevoegdheid, zodat het moet worden nietig 
verklaard .
(cf. punten 68-73)
2. Het is weliswaar n iet de taak van het Gerecht v oor ambtenarenzaken om in de bijlagen bij het 
verzoekschrift de middelen en ar gumenten op te sporen di e het als grondslag voor het beroep z ou 
kunnen beschouwen, daar d e bijlagen slechts als bewijsmiddel en documentatie dienen, doch het moet 
wel rekening houden me t alle door de verzoeker ter terechtzitting aa ngevoerde argumenten, wanneer 
die argumenten geen nieuw m iddel vormen, maar aa nvullende elementen ter on derbouwing van ee n 
reeds in het verzoekschrift aangevoerd m iddel.
(cf. punt 114)
Referentie:
Gerecht van ee rste aanleg: 14 december 2005 , Honeywell/Commissie, T-209/01, Jurispr. blz. II-5527 , punt 57
3. Artikel 24 v an het Statuut voorziet weliswaar i n de bijstandsplicht van de instellingen jegens hun 
personeelsleden en schrijft voor dat zij de ambtenaar b ijstand moeten ve rlenen in geval van aa nvallen 
of bedreigingen w aaraa n h ij uit hoofde van zijn h oedanigheid e n functie blootstaat, d och d e 
bijstandsplicht behelst niet de bescherming van ambtenaren tegen besluiten van de instelling zelf.
ECLI:EU:F:2010 :12 3SAMENVATTING—ZAAKF-2/09
MENGHI/ENISA
Ofschoon d e bepalingen van artikel 24 v an het Statuut voorzien in een op de gemee nschapsinstellingen 
rustende bijstandsplicht, ku nnen alleen ad ministratieve b esluiten waarvan de inhoud ve rband houdt 
met die ve rplichting, da t wil zeggen besluiten tot afwijzing van ee n ve rzoek om b ijstand of, in 
bepaalde buitengewone omstandigheden, het ve rzuim o m ee n functionaris spontaan bijstand te 
verlenen, een schending van die verplichting opleveren.
Het voorwerp van ee n on tslagbesluit valt niet binnen de werkingsfeer van artikel 24 v an het Statuut en 
houdt derhalve geen ve rband me t de in da t artikel voorziene bijstandsplicht. B ij een on tslagbesluit kan 
dus niet me t succes een beroep w orden gedaan op schending van de bepalingen van da t artikel.
Wanneer hij de wettigheid v an ee n jegens hem g enomen on tslagbesluit betwist, m oet de tijdelijk 
functionaris, die mee nt dat hij slachtoffer is geweest van aanvallen of bedreigingen van een hiërarchieke 
meerdere, dus niet zozeer aantonen da t het ontslagbesluit in strijd is me t de bepalingen van artikel 24 
van het Statuut, maar vee leer dat er sprake is van ee n ke nnelijk on juiste beoordeling of van misbruik 
van bevoegdheid. Zo ka n de functionaris on der mee r me t succes aanvoeren da t hij wegens aanvallen 
of bedreigingen ee n fout heeft gemaakt of niet mee r in staat was om de hem o pgedragen taken uit te 
voeren en da t die fout of die on geschiktheid om zijn functie uit te oefenen de reden voor zijn on tslag 
was.
(cf. punten 128-131)
Referentie:
Gerecht v an ee rste aa nleg: 17 mei 2006 , Lavagnoli/Commissie, T-95/04, JurAmbt. blz. I-A-2-121 e n II-A-2-569, 
punt 141
4. Artikel 22 bis, lid 3, van het Statuut bepaalt dat de ambtenaar di e op grond van lid 1 van da t artikel 
informatie heeft ve rstrekt o ver feiten di e het bestaan doen ve rmoeden van m ogelijke on wettige 
activiteiten da n w el van gedragingen di e ee n aa nwijzing vormen voor ernstig plichtsverzuim d oor 
ambtenaren van de Europese G emee nschappen, „van de instelling geen nadelige gevolgen [mag] 
ondervinden [...] op voorwaard e da t hij te goeder trouw heeft gehandeld”. De omstandigheid da t een 
voor een tijdelijk functionaris nadelig besluit chronologisch gezien volgt op ee n informatieverstrekking 
aan het Europees Bureau voor fraudebestrijding door die functionaris, moet voor het Gerecht v oor 
ambtenarenzaken, wanneer bij hem b eroep is ingesteld tegen ee n on tslagbesluit ter on derbouwing 
waarvan ee n middel ontleend aa n misbruik van bevoegdheid is aangevoerd, dus een reden zijn om da t 
middel bijzonder oplettend te on derzoeken. Die bepalingen bieden de ambtenaar di e op grond van 
artikel 22 bis, lid 1, van het Statuut informatie heeft verstrekt over feiten die een on wettige activiteit 
doen ve rmoeden echter geen bescherming tegen elk besluit dat voor hem b ezwarend ka n zijn, doch 
alleen tegen besluiten die om reden van die informatieverstrekking zijn vastgesteld.
(cf. punten 137-139)