De gemeenschapswetgever beschikt op dit gebied over een ruime beoordelingsbevoegdheid, waarbij van hem politieke, economische en sociale keuzes worden verlangd en waarbij hij ingewikkelde beoordelingen moet maken. In die context moet de toetsing ten gronde door de gemeenschapsrechter beperkt blijven tot de vraag of bij de uitoefening van die beoordelingsbevoegdheid geen sprake is van een kennelijke vergissing of misbruik van bevoegdheid, dan wel of de wetgever de grenzen van zijn beoordelingsbevoegdheid niet kennelijk heeft overschreden.

Krachtens dit beginsel moeten de instellingen bij onzekerheid omtrent het bestaan of de omvang van risico’s voor de menselijke gezondheid beschermende maatregelen kunnen nemen, zonder te moeten wachten totdat ten volle blijkt dat deze risico’s daadwerkelijk bestaan en ernstig zijn. Wanneer daarentegen nieuwe gegevens een ander licht werpen op een risico of aantonen dat dit risico kan worden ingeperkt door minder belastende maatregelen dan de bestaande, staat het aan de instellingen, met name aan de Commissie, die het initiatiefrecht heeft, erop toe te zien dat de regelgeving aan de nieuwe gegevens wordt aangepast. De gemeenschapsinstellingen kunnen dus daadwerkelijk minder belastende maatregelen dan de bestaande vaststellen, wanneer zo het risico, waarvan de perceptie door nieuwe gegevens is gewijzigd, kan worden ingeperkt.

Om uit te maken of aan de voorwaarde inzake fumus boni juris is voldaan in een geval waarin ter onderbouwing van het beroep in de hoofdzaak wordt aangevoerd dat de Commissie als gevolg van een onjuiste beoordeling van het risico het voorzorgsbeginsel heeft geschonden door vaststelling van verordening nr. 727/2007 tot wijziging van de bijlagen I, III, VII en X bij verordening nr. 999/2001 houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrijding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën (TSE’s), waarbij de veterinairrechtelijke maatregelen voor schapen- of geitenbestanden waarin een TSE-geval is vastgesteld, worden versoepeld, moet worden onderzocht of dat middel op het eerste gezicht gegrond is, en dus of de argumenten dat de Commissie het voorzorgsbeginsel heeft geschonden zo ernstig zijn dat zij in het kader van het verzoek in kort geding niet kunnen worden afgewezen.

Aangezien een „nulrisico” in de praktijk niet bestaat, kan het voorzorgsbeginsel alleen worden toegepast op gevallen waarin sprake is van een risico — met name voor de gezondheid van de mens — dat weliswaar niet uitsluitend op niet-geverifieerde wetenschappelijke hypotheses is gebaseerd, maar toch nog niet volledig is aangetoond. In de context van de toepassing van het voorzorgsbeginsel, die per definitie overeenkomt met een situatie van wetenschappelijke onzekerheid, kan van een risicobeoordeling voorts niet worden verlangd dat zij de gemeenschapsinstellingen sluitende wetenschappelijke bewijzen verstrekt voor het bestaan van het risico en de ernst van de potentiële negatieve gevolgen wanneer dat risico bewaarheid wordt.

Wanneer er — althans op het eerste gezicht — vanuit mag worden gegaan dat er nog steeds wetenschappelijke onzekerheid heerst over de mogelijkheid dat van de agentia die verantwoordelijk zijn voor TSE’s bij dieren, andere agentia dan boviene spongiforme encefalopathie op de mens kunnen overgaan, en over de betrouwbaarheid van de onderscheidende tests, is de stelling dat de vooruitgang van de wetenschappelijke kennis op het gebied van TSE’s bij kleine herkauwers geen ander licht kan werpen op het risico dat deze ziekten inhouden voor de volksgezondheid, niet ongegrond. In die omstandigheden rechtvaardigt de grief inzake schending van het voorzorgsbeginsel doordat de Commissie het risico onjuist heeft beoordeeld, een grondig onderzoek dat alleen door de bodemrechter kan worden verricht.

(cf. punten 59, 65, 79, 85-86)