ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Het Gerecht heeft, evenals eerder de Commissie, blijk gegeven van evident beperkte kennis en begrip van de verzekeringsbranche, inzonderheid betreffende de schade-excedentherverzekering (verzekering van „excess of loss” of XoL) en daardoor van ernstige en kennelijke beoordelingsfouten, door feiten vast te stellen waarvan de materiële onjuistheid blijkt uit de stukken van het dossier. De blootstelling aan risico’s van een schade-excedentieherverzekeraar neemt niet toe als de participatie van de herverzekeraar in de dekking hoog is; een hogere participatie in de XoL-overeenkomst correspondeert namelijk met een evenredig hogere commissie. Bovendien is het risico voor de herverzekeraar niet hoger indien de overdragende vennootschap in financiële moeilijkheden verkeert, want in een XoL-overeenkomst is het voornaamste verliesrisico van de herverzekeraar niet gekoppeld aan de moeilijkheden van de overdragende vennootschap, maar aan het insolventierisico van de verkrijgers van de verzekerden. Bovendien bestond er in het geheel geen risico van wanbetaling van de overdragende vennootschap SACE BT, ook in geval van financiële moeilijkheden, aangezien de commissie voor de afsluiting van de herverzekeringsovereenkomst in een enkele termijn vooruit werd betaald aan de moedermaatschappij en de herverzekeringsdekking zonder deze betaling niet zou zijn geactiveerd. De XoL-overeenkomst had niet enkel betrekking op de 25 % door SACE BT herverzekerde risico’s en het is dus onjuist dat met SACE SpA een tweede overeenkomst met een andere commissie gesloten had kunnen worden voor het saldo van de herverzekeringsdekking, zoals in het arrest wordt beweerd. Tot slot is het argument dat SACE SpA, doordat de overeenkomst pas vanaf 5 juni 2009 van kracht werd en de risico’s dus pas vanaf die datum gedekt waren, terwijl zij een commissie op jaarbasis ontving, in feite heeft geprofiteerd van een impliciete verhoging van 5/12 van het tarief van de geïncasseerde commissie ten opzichte van de commissie die SACE BT aan de particuliere herverzekeraars heeft overgemaakt, gelet op de risicoperiode die al was verlopen zonder dat zich verzekerde voorvallen hadden voorgedaan, door het Gerecht volkomen verdraaid. Aangezien deze omstandigheden uit het litigieuze besluit naar voren komen, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat zij tijdens de administratieve procedure niet ter kennis van de Commissie waren gebracht. Nu SACE niet meer heeft gedaan dan een nader argument voordragen ten bewijze dat de wezenlijke voorwaarde van een voordeel ontbreekt — in de context van haar tweede middel en bij uitbreiding daarvan — heeft het Gerecht het betrokken argument ten onrechte gekwalificeerd als een niet-ontvankelijk nieuw middel.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 389/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Općinski sud u Novom Zagrebu (Kroatië) op 11 september 2015 — Ibrica Zulfikarpašić/Slaven Gajer

(Zaak C-484/15)

(2015/C 389/21)

Procestaal: Kroatisch

Verwijzende rechter

Općinski sud u Novom Zagrebu, stalna služba u Samoboru

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ibrica Zulfikarpašić

Verwerende partij: Slaven Gajer

Prejudiciële vraag

Zijn de bepalingen van de Kroatische executiewet die betrekking hebben op de Europese executoriale titel verenigbaar met verordening nr. 805/2004 (1) en, met name, omvat in Kroatië, voor de afgifte van een op een authentieke akte gebaseerd dwangbevel in het kader van een executieprocedure, de term „gerecht” ook de notaris en kan de notaris bewijzen van waarmerking als Europese executoriale titel verstrekken voor definitieve en uitvoerbare dwangbevelen die op authentieke akten zijn gebaseerd, wanneer die dwangbevelen niet zijn betwist? Zo neen, kan de rechter bewijzen van waarmerking als Europese executoriale titel verstrekken voor dwangbevelen die door een notaris zijn opgesteld op basis van een authentieke akte, wanneer die dwangbevelen niet-betwiste schuldvorderingen betreffen en, in voorkomend geval, welk formulier dient daartoe te worden gebruikt?

(1) Verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen (PB L 143, blz. 15).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 363/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 2 september 2015 — Openbaar Ministerie tegen A.

(Zaak C-463/15)

(2015/C 363/31)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Openbaar Ministerie

Verweerder: A.

Prejudiciële vraag

Laten artikel 2, vierde lid, en artikel 4, punt 1, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ (1) toe dat de uitvoerende lidstaat deze bepalingen zo omzet in zijn nationale recht, dat hij de eis stelt dal het feit strafbaar is naar zijn recht en dat op het feit naar zijn recht een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste twaalf maanden is gesteld?

(1) Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB L 190, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 371/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechische Republiek) op 3 augustus 2015 — NEW WAVE CZ a.s./ALLTOYS spol. s r. o.

(Zaak C-427/15)

(2015/C 371/17)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší soud České republiky

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NEW WAVE CZ a.s.

Verwerende partij: ALLTOYS spol. s r. o.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten aldus worden uitgelegd dat, indien de verzoekende partij na de definitieve beëindiging van een gerechtelijke procedure waarin is geoordeeld dat inbreuk is gemaakt op een intellectuele-eigendomsrecht, in een afzonderlijke gerechtelijke procedure verzoekt om informatie over de herkomst en de distributiekanalen van de goederen of diensten waarmee op dat intellectuele-eigendomsrecht inbreuk wordt gemaakt (bijvoorbeeld om de schade nauwkeurig te kunnen begroten en vervolgens schadevergoeding te kunnen vorderen), dit verzoek moet worden beschouwd als ingediend tijdens een gerechtelijke procedure wegens inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht?

(1) PB L 157, blz. 45.
1)

Moeten de artikelen 1, lid 1, en 2, lid 1, onder a) en b), van richtlijn 89/665 (1) in het licht van de beginselen van loyale samenwerking en nuttige werking van de richtlijnen aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling als artikel 310, lid 2, van Ley nr. 30/2007 van 30 oktober 2007 inzake overheidsopdrachten (thans artikel 40, lid 2, van Real Decreto Legislativo nr. 3/2011 houdende goedkeuring van de gecodificeerde tekst van de wet inzake overheidsopdrachten), voor zover volgens deze bepaling het bijzonder beroep inzake overheidsopdrachten niet kan worden ingesteld tegen voorbereidingsbesluiten van de aanbestedende dienst, zoals het besluit tot aanvaarding van een offerte van een inschrijver van wie wordt gesteld dat hij, anders dan in het nationale recht en het Unierecht is voorgeschreven, niet het bewijs heeft geleverd van zijn technische bekwaamheid en economische draagkracht?
—

het BHIM en de in de onderhavige hogere voorziening interveniërende partijen verwijzen in hun eigen kosten alsmede in de kosten die rekwirante heeft gemaakt in het kader van de onderhavige procedure alsook in het kader van (i) het beroep voor het Gerecht in zaak T-423/12; (ii) het beroep bij de vierde kamer van beroep in zaak R 1561/2010-4 en (iii) oppositie B 1 023 680 voor de oppositieafdeling.
4.

De Commissie betoogt dat de omstandigheid dat het stedelijke afvalwater van vier agglomeraties (Prosotsani, Doxatos, Eleftheroypoli en Vagia) niet vóór lozing aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces wordt onderworpen, een schending van artikel 4 van de richtlijn oplevert. Verder geven de Griekse autoriteiten zelf toe dat die agglomeraties pas volledig aan de bepalingen van de richtlijn zullen voldoen wanneer de gezamenlijk gefinancierde werken zullen zijn voltooid. De Commissie verklaart dat de nodige werken weliswaar zijn opgenomen in prioriteit „02 Bescherming en beheer van de watervoorraden” van het actieprogramma „Milieu en duurzame ontwikkeling”, maar dat niet is gepland dat zijn tijdig zullen worden voltooid in de agglomeraties Eleftheroypoli en Prosotsani, terwijl de Griekse autoriteiten geen duidelijke datum hebben gegeven voor de agglomeraties Vagia en Doxatos. Uit de antwoorden van de Griekse autoriteiten blijkt dat de werking van de installatie in Galatista problemen oplevert en dat aanpassingen nodig zijn om deze overeenkomstig de bepalingen van de richtlijn te doen werken.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 337/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale di Roma (Italië) op 16 juli 2015 — Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

(Zaak C-378/15)

(2015/C 337/05)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Regionale di Roma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Mercedes Benz Italia SpA

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

Prejudiciële vraag

Staan, met het oog op de uitoefening van het recht van aftrek, de nationale wetgeving (meer bepaald de artikelen 19, lid 5, en 19 bis, van presidentieel decreet nr. 633/1972) en de praktijk van de nationale belastingdienst, die vereisen dat wordt uitgegaan van de samenstelling van de omzet van de marktdeelnemer, mede ter vaststelling welke handelingen zogenoemd bijkomstig zijn, maar die niet voorzien in een berekeningsmethode die is gebaseerd op de samenstelling en daadwerkelijke bestemming van de verwervingen, en objectief weergeeft welk aandeel van de uitgaven werkelijk toe te rekenen is aan elk van de — belaste of niet-belaste — activiteiten van de belastingplichtige, in de weg aan een uitlegging van de artikelen 168, 173, 174 en 175 van richtlijn 2006/112/EG (1) waarbij rekening wordt gehouden met de gemeenschapsrechtelijke beginselen van evenredigheid, doeltreffendheid en neutraliteit?

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
1)

Moeten de artikelen 37, 38, 53 en 54 van richtlijn 2004/17 (1) samen of afzonderlijk (maar zonder beperking tot de voornoemde bepalingen) aldus worden begrepen en uitgelegd dat: a) zij in de weg staan aan een nationale regel krachtens welke, in het geval onderaannemers worden uitgenodigd bij de uitvoering van werken, het hoofdgedeelte van het werk dat als zodanig is aangewezen door de aanbestedende dienst, door de leverancier moet worden uitgevoerd? b) zij in de weg staan aan een regeling die in de aanbestedingsstukken is vastgesteld met betrekking tot het combineren van de beroepsbekwaamheid van leveranciers, zoals die welke door de aanbestedende dienst in het betwiste bestek is vastgesteld, die vereist dat het gedeelte dat de beroepsbekwaamheid van de betreffende entiteit (een combinantlid) vertegenwoordigt, moet overeenkomen met het specifieke gedeelte van het werk dat hij daadwerkelijk op grond van de overheidsopdracht zal uitvoeren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 320/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 5 augustus 2015 — Evelyn Danqua/The Minister for Justice and Equality Ireland en the Attorney General

(Zaak C-429/15)

(2015/C 320/31)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Evelyn Danqua

Verwerende partijen: The Minister for Justice and Equality Ireland en the Attorney General

Andere partij: The Refugee Legal Services

Prejudiciële vragen

1) Kan een asielverzoek dat wordt geregeld door nationale wetgeving die uitdrukking geeft aan de verplichtingen van een lidstaat op grond van [richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming], wat het gelijkwaardigheidsbeginsel betreft, worden beschouwd als een geschikt vergelijkingspunt met betrekking tot een verzoek om subsidiaire bescherming?
3)

Is het toegestaan om de vrijstelling van artikel 132, lid 1, onder f), van [richtlijn 2006/112] toe te passen op diensten in de lidstaat van de ontvanger van die diensten, die aan de belasting over de toegevoegde waarde is onderworpen, wanneer de dienstverrichter, die aan de belasting over de toegevoegde waarde is onderworpen, in een andere lidstaat op die diensten de belasting over de toegevoegde waarde heeft toegepast volgens de algemene regeling, dat wil zeggen dat de belasting over de toegevoegde waarde over die diensten in de lidstaat van de ontvanger van die diensten was verschuldigd overeenkomstig artikel 196 van [richtlijn 2006/112]?
3)

Gelet op de omstandigheid dat besluit 2013/448/EU en/of artikel 15 van besluit 2011/278/EU leiden tot een asymmetrie tussen: — de berekeningsgrondslag waarin artikel 10 bis, lid 5, onder a) en b), van [richtlijn 2003/87/EG] voorziet, doordat die grondslag geen rekening houdt met emissies die plaatsvinden in in bijlage I bij de richtlijn opgenomen installaties en vrijkomen bij elektriciteitsopwekking ten gevolge van de verbranding van rookgassen en bij warmtekrachtkoppeling, en — de criteria voor de kosteloze toewijzing van emissierechten die zijn neergelegd in artikel 10 bis, leden 1 en 4, van de richtlijn, waarbij wel rekening wordt gehouden met dergelijke emissies: a) Zijn besluit 2013/448/EU en/of artikel 15 van besluit 2011/278/EU in strijd met artikel 10 bis, lid 5, gelezen in samenhang met artikel 3, onder u), en artikel 10 bis, lid 1, derde alinea, in fine, van richtlijn 2003/87/EG omdat op grond daarvan emissies die ten gevolge van de verbranding van rookgassen en warmtekrachtkoppeling vrijkomen in elektriciteit opwekkende installaties die in bijlage I bij de richtlijn zijn opgenomen, voor het bepalen van het emissieplafond voor de industrie in elk geval emissies van „elektriciteitsopwekkers” zijn en dus niet mogen worden meegenomen in de berekening? b) Zelfs indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, zijn besluit 2013/448/EU en/of artikel 15 van besluit 2011/278/EU dan in strijd met artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG en/of de doelstellingen van deze richtlijn omdat zij tot gevolg hebben dat in de grondslag voor de berekening van het plafond voor industriële emissies waarin die bepaling voorziet, geen rekening wordt gehouden met bij het opwekken van elektriciteit uit rookgassen en bij warmtekrachtkoppeling vrijkomende emissies in installaties die in bijlage I bij de richtlijn zijn opgenomen, terwijl aan die installaties wel kosteloos emissierechten kunnen worden toegewezen op grond van artikel 10 bis, leden 1 tot en met 4, van de richtlijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 302/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 24 juli 2015 — Maxime Lefort/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

(Zaak C-403/15)

(2015/C 302/37)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Maxime Lefort

Verwerende partij: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

Prejudiciële vragen

Wordt met de vereisten van non-discriminatie ingevolge het bepaalde in artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/2011 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie, gelezen in samenhang met artikel 45, lid 2, VWEU, tegen de achtergrond van artikel 33, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, juncto, in voorkomend geval, artikel 7 daarvan, in het kader van het in de beschouwing betrekken van de reële mate van verbondenheid van een student, niet ingezetene, aanvrager van financiële ondersteuning voor hoger onderwijs, met de samenleving en de arbeidsmarkt in Luxemburg — de lidstaat waar een grensarbeider werknemer is geweest of zijn werkzaamheid heeft uitgeoefend in de omstandigheden bedoeld in artikel 2 bis van de wet van 22 juni 2000 betreffende financiële ondersteuning van de staat voor hoger onderwijs, ingevoerd bij de wet van 19 juli 2013 als rechtstreeks gevolg van het arrest van het Hof van Justitie van 20 juni 2013 (zaak C-20/12) (2) — naar behoren rekening gehouden,

— wanneer de voorwaarde dat bedoelde student het „kind” van die grensarbeider is aldus wordt begrepen dat hij diens „rechtstreekse bloedverwant in neergaande lijn en in de eerste graad, welke verwantschap rechtens vaststaat” dient te zijn, waarbij het accent wordt gelegd op de tussen de student en de grensarbeider vastgestelde verwantschapsbetrekking, waarop bovenbedoelde verbondenheid wordt geacht te berusten, of

— moet het accent worden gelegd op het feit dat de grensarbeider „in het onderhoud van de student blijft voorzien” zonder dat tussen hem en de student noodzakelijkerwijs een juridische band bestaat, onder meer wanneer er een voldoende band in de vorm van samenwonen bestaat die hem verbindt met een van de ouders van de student met wie deze een rechtens vaststaande verwantschapsbetrekking heeft?

— Moet in dit tweede geval de — per definitie niet verplichte — bijdrage van de grensarbeider, ingeval zij niet de enige bijdrage is maar een bijdrage naast die van de ouder of de ouders die een juridische verwantschapsbetrekking met de student en dus in beginsel een wettelijke onderhoudsplicht hebben, aan bepaalde criteria op het gebied van de consistentie voldoen?

(1) PB L 141, blz. 1.

(2) EU:C:2013:411.
1.

Moeten de artikelen 34, 35 en 36 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 14 van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (1), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling waarbij de vervaardiging of verwerking respectievelijk het in de handel brengen van een voedingssupplement met aminozuren (in dit geval L-histidine) wordt verboden voor zover daarvoor niet onder bepaalde nadere voorwaarden een tijdelijke ontheffing is verleend door de bevoegde nationale autoriteit, die ter zake over een discretionaire bevoegdheid beschikt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 294/34

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het tribunal administratif (Luxemburg) op 19 juni 2015 — Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser/Directeur de l’administration des contributions directes

(Zaak C-300/15)

(2015/C 294/43)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal administratif (Luxemburg)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser

Verwerende partij: Directeur de l’administration des contributions directes

Prejudiciële vraag

Staat het, met name in artikel 45 VWEU neergelegde, beginsel van het vrije verkeer van werknemers in de weg aan de bepalingen van artikel 139ter van de gewijzigde wet van 4 december 1967 betreffende de inkomstenbelasting, voor zover die bepalingen de toekenning van het daarin bedoelde belastingkrediet voorbehouden aan personen die in het bezit zijn van een belastinginhoudingsformulier?
2)

Zo ja, welke voorzieningen moeten voor een verzoeker in de situatie van Swiss International Airlines AG, die emissierechten heeft ingeleverd voor vluchten die in 2012 plaatsvonden tussen EER-landen en Zwitserland, worden getroffen tot herstel in de positie waarin hij zou hebben verkeerd zonder de uitsluiting van het moratorium van vluchten tussen EER-landen en Zwitserland? In het bijzonder: (a) Moet het register worden gecorrigeerd om het geringere aantal rechten weer te geven dat deze verzoeker had moeten inleveren indien de vluchten van of naar Zwitserland onder het moratorium waren gevallen? (b) Zo ja, wat moet de nationale bevoegde autoriteit en/of de nationale rechter (in voorkomend geval) ondernemen om de extra ingeleverde rechten terug te geven aan deze verzoeker? (c) Mag een dergelijke verzoeker krachtens artikel 340 VWEU schadevergoeding vorderen van het Europees Parlement en de Raad voor enig verlies dat hij heeft geleden wegens de inlevering van extra rechten ten gevolge van het besluit? (d) Moeten voor de verzoeker andere voorzieningen worden getroffen en, zo ja, welke?
c)

Het door het Gerecht ingeroepen vereiste van rechtszekerheid wordt enkel aangevoerd wegens de door het BHIM vastgestelde maatregelen. Dit vereiste vloeit niet voort uit de door het Gerecht aan artikel 47, lid 3, gegeven uitlegging en de rechtszekerheid is evenzeer gewaarborgd bij de door rekwirante voorgestelde uitlegging. In casu is het BHIM uitgegaan van de premisse dat afstand was gedaan van het merk, wat door het Gerecht als een onjuiste rechtsopvatting is gekwalificeerd.
1)

Moet een rechtbank voor het gemeenschapsmerk het in artikel 102, lid 1, [van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk] bedoelde bevel ook dan geven wanneer de verzoekende partij dat niet vordert en partijen niet stellen dat de verwerende partij na een bepaalde dag in het verleden op een gemeenschapsmerk inbreuk heeft gemaakt of gedreigd te maken, of is het een „speciale reden” in de zin van de eerste volzin van deze bepaling wanneer een dergelijke vordering niet wordt ingesteld en deze omstandigheid niet wordt aangevoerd?