ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Handelingen van de instellingen - Verordeningen - Toepassingsverordening - Afwijking van basisverordening - Ontoelaatbaarheid

2 Visserij - Instandhouding van rijkdommen van de zee - Inspectie van visserijvaartuigen - Regeling inzake gezamenlijke internationale inspectie, vastgesteld door Visserijorganisatie voor Noordwestelijk Deel van Atlantische Oceaan - Verordening nr. 494/97 tot wijziging van verordening nr. 2828/88 - Schending van voor Gemeenschap verbindende internationale overeenkomst en van basisverordening - Geen

(Verordeningen nrs. 1956/88 en 3067/95 van de Raad; verordeningen nrs. 2868/88 en 494/97 van de Commissie; besluit 95/586 van de Raad)

Samenvatting

1 Een krachtens een machtiging in de basisverordening vastgestelde toepassingsverordening mag niet afwijken van de bepalingen van de basisverordening waarvan zij is afgeleid.

2 Verordening nr. 494/97, die in verordening nr. 2868/88 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de uitvoering van de door de Visserijorganisatie voor het Noordwestelijk Deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) vastgestelde regeling inzake gezamenlijke internationale inspectie, een artikel 4 bis, lid 6, invoegt, volgens hetwelk in geval van een grondige inspectie van een vaartuig bij aankomst in de aangewezen haven krachtens punt 10, sub ii, van de bijlage bij basisverordening nr. 1956/88 daarbij eventueel een NAFO-inspecteur aanwezig kan zijn van elke verdragsluitende partij die daaraan wenst deel te nemen, zonder dat daartoe toestemming van de vlaggenstaat behoeft te worden verkregen, is niet in strijd met de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Canada over de visserij in het kader van het NAFO-verdrag, goedgekeurd bij besluit 95/586, noch met voormelde verordening nr. 1956/88, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3067/95 tot uitvoering van deze overeenkomst.

Ofschoon namelijk in punt 10, sub ii, van de bijlage bij verordening nr. 1956/88, dat juist het geval betreft van een grondige inspectie, in een aangewezen haven, van een vaartuig dat wordt vermoed de NAFO-regels te hebben overtreden, in een dergelijk geval eveneens in de aanwezigheid van een inspecteur wordt voorzien van elke andere verdragsluitende partij die daaraan wenst deel te nemen, zonder dat voor deze aanwezigheid toestemming van de vlaggenstaat behoeft te worden verkregen, hebben punt 10, sub iv, van deze bijlage, en punt II.9, sub e-iv, van bijlage I bij de goedgekeurde notulen van voormelde overeenkomst, volgens welke deze staat daarentegen moet toestemmen, slechts betrekking op de specifieke situatie waarin een andere verdragsluitende partij een inspecteur aan boord wil laten gaan van een vaartuig dat bevel heeft gekregen een aangewezen haven aan te doen voor een grondige inspectie. Deze laatste bepalingen verwijzen enkel naar de inspectie van het vaartuig in de haven om te beklemtonen, dat de inspecteur van een andere verdragsluitende partij dan die van de vlaggenstaat, eenmaal aan boord, het recht heeft tot het einde van de inspectie in de haven op het vaartuig te blijven.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten - Kredietinstellingen - Verbod aan personen of ondernemingen die geen kredietinstelling zijn, om bedrijfsmatig deposito's of andere terugbetaalbare gelden in ontvangst te nemen van publiek - Andere terugbetaalbare gelden - Begrip - Financiële instrumenten ten aanzien waarvan terugbetaling van ingelegde gelden contractueel is overeengekomen - Daaronder begrepen

(Richtlijnen 77/780 en 89/646 van de Raad, art. 3)

Samenvatting

De uitdrukking "andere terugbetaalbare gelden" in artikel 3 van de Tweede richtlijn (89/646) tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen, alsmede tot wijziging van richtlijn 77/780, dat personen of ondernemingen die geen kredietinstelling zijn verbiedt om bedrijfsmatig van het publiek deposito's of andere terugbetaalbare gelden in ontvangst te nemen, doelt niet alleen op financiële instrumenten die de intrinsieke eigenschap hebben terugbetaalbaar te zijn, maar eveneens op instrumenten die deze intrinsieke eigenschap missen, doch ten aanzien waarvan de terugbetaling van de ingelegde gelden contractueel is overeengekomen.

Uit de richtlijnen 77/780 en 89/646 volgt immers, dat de bescherming van spaargelden één van de doelstellingen is van de coördinatiewerkzaamheden die op het gebied van kredietinstellingen zijn ondernomen. Volgens de vierde overweging van de considerans van richtlijn 77/780 moeten die werkzaamheden van toepassing zijn op alle kredietinstellingen. De vijfde overweging voegt hieraan toe, dat het toepassingsgebied van de coördinatiewerkzaamheden derhalve zo ruim mogelijk moet zijn en alle instellingen moet bestrijken die terugbetaalbare gelden van het publiek in ontvangst nemen, in de vorm van deposito's of in andere vormen, zoals de permanente uitgifte van obligaties en andere vergelijkbare stukken.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Begrip - Verbod om bepaalde diersoorten op deel van nationaal grondgebied te houden

(EG-Verdrag, art. 30)

2 Vrij verkeer van goederen - Afwijkingen - Bescherming van gezondheid van dieren - Behoud van biodiversiteit - Verbod om op eiland enige andere honingbijensoort te houden dan die van ondersoort Apis mellifera mellifera (bruine Læsø-bij) - Toelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 36)

Samenvatting

1 Een nationale regeling houdende een verbod om op een deel van het nationale grondgebied bepaalde diersoorten te houden en in te voeren, vormt een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking in de zin van artikel 30 van het Verdrag.

Een dergelijke regeling, die betrekking heeft op de intrinsieke kenmerken van de betrokken diersoorten, kan niet als een regeling op het gebied van verkoopmodaliteiten worden aangemerkt. Voorts heeft zij een rechtstreekse en onmiddellijke invloed op het handelsverkeer, en zijn de gevolgen ervan niet te onzeker en te indirect om te stellen, dat de daarin opgenomen verplichting niet kan worden geacht de handel tussen lidstaten te belemmeren.

2 Een nationale regeling houdende een verbod om op een eiland als Læsø enige andere honingbijensoort te houden dan die van de ondersoort Apis mellifera mellifera (bruine Læsø-bij), moet krachtens artikel 36 van het Verdrag als gerechtvaardigd op grond van de bescherming van de gezondheid en het leven van dieren worden beschouwd.

Maatregelen tot behoud van een inheemse dierpopulatie met typische kenmerken, dragen bij tot het behoud van de biodiversiteit, doordat het voortbestaan van de betrokken populatie wordt verzekerd, en beogen dus het leven van die dieren te beschermen.

Voor dit behoud van de biodiversiteit is irrelevant, of het voorwerp van bescherming een aparte ondersoort, een afzonderlijk ras binnen een willekeurige soort of slechts een lokale stam is, zolang het maar om populaties gaat met kenmerken die hen van de andere onderscheiden en daarom beschermwaardig worden geacht, hetzij om ze te behoeden voor een eventueel min of meer dreigend uitstervingsgevaar hetzij, indien dat gevaar niet aanwezig is, omdat er een wetenschappelijk of ander belang bij het behoud van de zuivere populatie op de betrokken plaats bestaat.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal - Recht op overdracht van effecten - Begrip - Beurstransacties - Geen invloed

(Richtlijn 69/335 van de Raad, art. 12, lid 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 12, lid 1, sub a, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, moet aldus worden uitgelegd, dat bij de overdracht van aandelen een recht kan worden geheven, ongeacht of de vennootschap die deze aandelen heeft uitgegeven, op een beurs is genoteerd, en of de overdracht van aandelen geschiedt op de beurs dan wel rechtstreeks tussen de vervreemder en de verkrijger.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Handelingen van de instellingen - Richtlijnen - Uitvoering door lidstaten - Noodzaak doeltreffendheid van richtlijnen te verzekeren - Verplichtingen van nationale rechterlijke instanties

(EG-Verdrag, art. 5 en 189, derde alinea)

2 Sociale politiek - Mannelijke en vrouwelijke werknemers - Toegang tot arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden - Gelijke behandeling - Richtlijn 76/207 - Weigering van werkgever om na beëindiging van arbeidsverhouding referenties te verstrekken - Beginsel van effectieve rechterlijke controle - Draagwijdte

(Richtlijn 76/207 van de Raad, art. 6)

Samenvatting

1 De uit een richtlijn voortvloeiende verplichting der lidstaten om het daarmee beoogde doel te verwezenlijken, alsook de krachtens artikel 5 van het Verdrag op hen rustende plicht, alle algemene of bijzondere maatregelen te treffen die geschikt zijn om de nakoming van die verplichting te verzekeren, gelden voor alle met overheidsgezag beklede instanties in de lidstaten, en dus, binnen het kader van hun bevoegdheden, ook voor de rechterlijke instanties. Bij de toepassing van het nationale recht, met name van bepalingen van een wet die speciaal ter uitvoering van een richtlijn zijn ingevoerd, moet de nationale rechter dit recht zoveel mogelijk uitleggen in het licht van de bewoordingen en het doel van de richtlijn, teneinde het resultaat bedoeld in artikel 189, derde alinea, van het Verdrag, te bereiken.

2 Artikel 6 van richtlijn 76/207 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, verplicht de lidstaten in hun nationale rechtsorde de nodige voorschriften op te nemen om rechterlijke bescherming te verzekeren aan de werknemer wiens werkgever, na beëindiging van de arbeidsverhouding, weigert referenties te verstrekken, als reactie op een vordering in rechte die is ingediend om het beginsel van gelijke behandeling in de zin van de richtlijn te doen naleven.

Het in artikel 6 neergelegde beginsel van een effectieve rechterlijke controle, een beginsel dat ten grondslag ligt aan het constitutionele erfgoed dat de lidstaten gemeen hebben en dat eveneens is neergelegd in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, zou voor een groot deel van zijn doeltreffendheid worden beroofd, indien de bij dit artikel verleende bescherming niet de maatregelen omvatte die een werkgever zou kunnen nemen als reactie op een vordering in rechte die door een werknemer is ingediend teneinde het beginsel van gelijke behandeling te doen naleven. De vrees voor dergelijke maatregelen waartegen generlei beroep in rechte zou openstaan, zou werknemers die menen door een discriminatie te zijn benadeeld immers kunnen ontmoedigen, hun rechten voor het gerecht te doen gelden, en zou de verwezenlijking van de door de richtlijn beoogde doelstelling derhalve ernstig in gevaar brengen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Uitkeringen - Nationale anticumulatiebepalingen - Onmogelijkheid deze tegen te werpen aan rechthebbenden op gelijksoortige uitkeringen, vastgesteld overeenkomstig bepalingen van verordening nr. 1408/71 - Vermindering van toeslag op pensioen op basis van uitkeringen die krachtens regeling van andere lidstaat aan betrokkene verschuldigd zijn - Ontoelaatbaarheid

(Verordeningen van de Raad nr. 1408/71, art. 12, leden 2 en 12, 46, lid 3, en 46 ter, en nr. 1248/92)

Samenvatting

Een nationale regel moet als bepaling inzake vermindering in de zin van artikel 12, lid 2, van verordening nr. 1408/71, in de versie van verordening nr. 2001/83, en in de zin van de artikelen 12, lid 2, 46, lid 3, en 46 ter van deze versie van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1248/92, worden aangemerkt, indien de daarbij voorgeschreven berekening tot gevolg heeft dat het bedrag van het pensioen waarop de betrokkene aanspraak kan maken, wordt verminderd omdat hij een uitkering in een andere lidstaat geniet. Een nationale regel volgens welke de toeslag op het rustpensioen wordt verminderd met het bedrag van een rustpensioen waarop de betrokkene aanspraak kan maken krachtens een regeling van een andere lidstaat, is dus een bepaling inzake vermindering in de zin van voormelde bepalingen.
Zaak C-301/96





Bondsrepubliek Duitsland

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen





«Staatssteun – Beschikking 96/666/EG – Compensatie van economische nadelen voortvloeiend uit deling van Duitsland – Ernstige verstoring van economie van lidstaat – Regionale economische ontwikkeling»

Conclusie van advocaat-generaal J. Mischo van 28 mei 2002 I - 0000

Arrest van het Hof van 30 september 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Steunmaatregelen van de staten – Verbod – Afwijkingen – Steun voor streken die nadeel ondervinden van deling van Duitsland – Draagwijdte van afwijking – Strikte uitlegging – Economische nadelen die hun oorzaak vinden in isolement ten gevolge van grens tussen twee zones

[EG-Verdrag, art. 92, leden 1 en 2, sub c (thans, na wijziging, art. 87, leden 1 en 2, sub c, EG)]

2.. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beschikking in lijn van eerdere beschikkingen – Toelaatbaarheid van summiere motivering

[EG-Verdrag, art. 190 (thans art. 253 EG)]

3.. Steunmaatregelen van de staten – Verbod – Afwijkingen – Steunmaatregelen die als verenigbaar met gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd – Steunmaatregelen om ernstige verstoring van economie van lidstaat te verhelpen – Strikte uitlegging – Verstoring die gehele economie van betrokken lidstaat aantast

[EG-Verdrag, art. 92, lid 3, sub a, b en c (thans, na wijziging, art. 87, lid 3, sub a, b en c, EG)]

4.. Steunmaatregelen van de staten – Voorgenomen steunmaatregelen – Beoordelingsvrijheid van Commissie – Rechterlijke toetsing – Grenzen

[EG-Verdrag, art. 92, lid 3 (thans, na wijziging, art. 87, lid 3, EG)]

1.

2.

3.

4.
9

Bij voormeld besluit heeft de Vlaamse minister van Cultuur en Brusselse aangelegenheden het televisieomroepprogramma VT4 de toegang tot het teledistributienet ontzegd. Dit besluit is hoofdzakelijk gebaseerd op twee argumenten. In de eerste plaats valt VT4 niet binnen het toepassingsgebied van artikel 10, § 1, 2°, van het kabeldecreet, omdat zij niet is erkend als niet-openbare omroep die zich tot de gehele Vlaamse Gemeenschap richt. VTM is namelijk de enige erkende omroep. In de tweede plaats kan VT4 niet worden beschouwd als een omroeporganisatie gemachtigd door een andere Lid-Staat, omdat het in feite gaat om een Vlaamse omroep die zich in een andere Lid-Staat heeft gevestigd teneinde zich te onttrekken aan de toepassing van de wetgeving van de Vlaamse Gemeenschap. Zelfs in de veronderstelling dat VT4 een Britse zender is, is niet voldaan aan de voorwaarden van artikel 10, § 2, 4°, van het kabeldecreet, en met name niet aan het vereiste dat effectief wordt toegezien op de naleving van het gemeenschapsrecht.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Nationale regeling die bepaalde verkoopbenamingen voorbehoudt aan bereidingen op basis van "foie gras" met bepaalde eigenschappen - Geen clausule inzake wederzijdse erkenning van producten uit andere lidstaten - Ontoelaatbaarheid - Rechtvaardiging - Consumentenbescherming - Fraudebestrijding - Geen

(EG-Verdrag, art. 30)

Samenvatting

Door een regeling inzake bereidingen op basis van "foie gras" vast te stellen die bepaalde verkoopbenamingen voorbehoudt aan producten met bepaalde eigenschappen, zonder daarin een clausule inzake wederzijdse erkenning op te nemen voor producten uit de andere lidstaten die aan de aldaar geldende regels voldoen, komt een lidstaat de ingevolge artikel 30 van het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet na.

Een regeling die verbiedt, dat een product uit een andere lidstaat dat aan de aldaar geldende regels voldoet, doch niet geheel beantwoordt aan de eisen die zij zelf stelt, onder een bepaalde benaming in de handel wordt gebracht, moet als een regeling worden aangemerkt, die de handel tussen lidstaten althans potentieel kan belemmeren.

Een dergelijke regeling kan niet worden gerechtvaardigd door dwingende vereisten in verband met consumentenbescherming en fraudebestrijding. Het is weliswaar legitiem de consumenten een doeltreffende bescherming te bieden door hen in staat te stellen te zien om wat voor producten het daadwerkelijk gaat, doch dit doel kan met andere middelen worden bereikt dan door bepaalde verkoopbenamingen voor te behouden aan producten met bepaalde eigenschappen, en wel met middelen die het in de handel brengen van producten in mindere mate beperken, zoals het aanbrengen van een passend etiket waarop de aard en de kenmerken van het product zijn vermeld.

Voorts is een dergelijke regeling niet evenredig met het vereiste van fraudebestrijding. Dat een product niet volledig voldoet aan de voorwaarden van een nationale wettelijke regeling inzake de samenstelling van bepaalde levensmiddelen met een specifieke benaming, betekent nog niet, dat het in de handel brengen ervan kan worden verboden. Immers, de bevoegde nationale diensten zijn weliswaar bevoegd de producten te controleren om na te gaan, of de op het etiket vermelde gegevens inzake de gebruikte grondstoffen en de bereidingswijze correct zijn, en diegenen te vervolgen die levensmiddelen in de handel brengen onder een in een nationale regeling erkende benaming maar met een zo sterk afwijkende inhoud, dat van bedrog zou kunnen worden gesproken, doch dit is enkel mogelijk in situaties waarin levensmiddelen uit een andere lidstaat die aan de aldaar geldende regels voldoen, aanmerkelijk afwijken van de eisen van de wetgeving van de betrokken staat.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties - Coördinatieregeling van artikel 10 bis van verordening nr. 1408/71 - Werkingssfeer - Niet op premie- of bijdragebetaling berustende, van draagkracht van ontvanger onafhankelijke uitkering voor gehandicapten - Prestatie, vermeld in bijlage II bis bij verordening nr. 1408/71 - Daaronder begrepen

(Verordeningen van de Raad nr. 1408/71, art. 4, lid 2 bis, art. 10 bis en bijlage II bis, onderdeel L, sub f, en nr. 1247/92)

Samenvatting

Artikel 10 bis van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1247/92, gelezen in samenhang met bijlage II bis, moet aldus worden uitgelegd, dat een prestatie voor gehandicapten die niet op premie- of bijdragebetaling berust, onafhankelijk is van draagkracht van de ontvanger en wordt vermeld in bijlage II bis, zoals de attendance allowance van het Verenigd Koninkrijk, onder de werkingssfeer ervan valt en bijgevolg als een bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestatie in de zin van artikel 4, lid 2 bis, van die verordening moet worden aangemerkt, zodat de situatie van iemand die na 1 juni 1992, datum van inwerkingtreding van verordening nr. 1247/92, aan de voorwaarden voor toekenning van die prestatie voldoet, uitsluitend wordt beheerst door de bij artikel 10 bis ingevoerde coördinatieregeling.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Hogere voorziening - Middelen - Loutere herhaling van reeds voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - Niet-ontvankelijkheid - Afwijzing

('s Hofs Statuut-EG, art. 51, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

2 Hogere voorziening - Middelen - Ontoereikende of tegenstrijdige motivering - Ontvankelijkheid

3 Hogere voorziening - Middelen - Verkeerde opvatting van bewijzen - Ontvankelijkheid

4 Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Schade - Oorzakelijk verband - Bewijslast

(EG-Verdrag, art. 178 en 215)

Samenvatting

5 Uit artikel 51, eerste alinea, van 's Hofs Statuut, juncto artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, volgt dat een verzoekschrift in hogere voorziening duidelijk moet aangeven, tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, het is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek staven.

Een verzoekschrift in hogere voorzienig dat slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten - met inbegrip van die welke waren gebaseerd op door het Gerecht uitdrukkelijk verworpen feiten - herhaalt of letterlijk overneemt, voldoet niet aan dit vereiste.

6 De vraag, of de motivering van een arrest van het Gerecht tegenstrijdig dan wel ontoereikend is, is een rechtsvraag die als zodanig in het kader van een hogere voorziening kan worden aangevoerd.

7 Het staat weliswaar enkel aan het Gerecht om te beoordelen, welke waarde moet worden gehecht aan de hem voorgelegde bewijsmiddelen, doch een middel inzake verkeerde opvatting van de bewijzen is ontvankelijk in het kader van een hogere voorziening.

8 Het is in eerste instantie aan de partij die zich op de aansprakelijkheid van de Gemeenschap beroept, om overtuigende bewijzen over te leggen voor het bestaan of de omvang van de gestelde schade, en om het causaal verband tussen die schade en de gewraakte gedraging van de gemeenschapsinstellingen aan te tonen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschapsrecht - Misbruik van uit gemeenschapsbepaling voortvloeiend recht - Nationale bepaling die misbruik van recht verbiedt - Toepassing door nationale rechterlijke instanties

2 Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vennootschappen - Richtlijn 77/91 - Wijziging van kapitaal van naamloze vennootschap - Nationale regeling die voorziet in verhoging van kapitaal van in financiële moeilijkheden verkerende naamloze vennootschap bij bestuurshandeling - Ongedaanmaking van uit richtlijn voortvloeiende rechten door beroep op nationale bepaling die rechtsmisbruik verbiedt

(Richtlijn 77/91 van de Raad, art. 25, lid 1, en 29, lid 1)

Samenvatting

3 De justitiabelen kunnen in geval van misbruik of bedrog geen beroep op het gemeenschapsrecht doen. Bijgevolg verzet het gemeenschapsrecht zich niet ertegen, dat de nationale rechterlijke instanties een nationale regel toepassen om te beoordelen of van een uit een gemeenschapsbepaling voortvloeiend recht misbruik wordt gemaakt. De toepassing van een dergelijke nationale regel mag evenwel geen afbreuk doen aan de volle werking en de eenvormige toepassing van de gemeenschapsbepalingen in de lidstaten. In het bijzonder mogen de nationale rechterlijke instanties bij de beoordeling van de uitoefening van een uit een gemeenschapsbepaling voortvloeiend recht de strekking van deze bepaling niet wijzigen, noch de daardoor nagestreefde doelstellingen in gevaar brengen.

4 Een aandeelhouder die zich op artikel 25, lid 1, van de Tweede richtlijn (77/91) inzake vennootschapsrecht beroept, kan geen misbruik van het uit deze bepaling voortvloeiende recht worden verweten op de enkele grond dat de door hem betwiste kapitaalverhoging bij bestuurshandeling een einde heeft gemaakt aan de financiële moeilijkheden die de betrokken vennootschap in gevaar brachten, en hem duidelijke economische voordelen heeft opgeleverd, of dat hij geen gebruik heeft gemaakt van zijn in artikel 29, lid 1, van deze richtlijn bedoeld voorkeurrecht op de bij de litigieuze kapitaalverhoging uitgegeven nieuwe aandelen.

De in artikel 25, lid 1, bedoelde beslissingsbevoegdheid van de algemene vergadering bestaat immers ook wanneer de betrokken vennootschap in ernstige financiële moeilijkheden verkeert. Uitoefening van het voorkeurrecht zou hebben betekend, dat de aandeelhouder bereid was mee te werken aan de uitvoering van het besluit om zonder goedkeuring van de algemene vergadering het kapitaal te verhogen, welk besluit hij juist op grond van artikel 25, lid 1, van de Tweede richtlijn betwist.