ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 82/52

Beroep ingesteld op 19 februari 2007 — Vtesse Networks/Commissie

(Zaak T-54/07)

(2007/C 82/107)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Vtesse Networks Ltd. (St. Albans, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: H. Mercer, barrister)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietigverklaring van artikel 1 van de beschikking, voor zover daarbij wordt bepaald dat de toepassing door het Verenigd Koninkrijk van de belasting op onroerend goed voor commerciële doeleinden ten aanzien van BT plc vanaf 1995 tot eind 2005, geen steun omvat in de zin van artikel 87, lid 1, EG;

— verwijzing van de Commissie in de kosten die Vtesse heeft gemaakt in verband met dit beroep.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster vordert de nietigverklaring van beschikking nr. 2006/951/EG van de Commissie (1) van 12 oktober 2006, waarbij wordt vastgesteld dat de toepassing door het Verenigd Koninkrijk van de belasting op onroerend goed voor commerciële doeleinden ten aanzien van BT plc en Kingston Communication plc vanaf 1995 tot eind 2005, geen steun omvat in de zin van artikel 87, lid 1, EG.

Verzoekster betoogt dat de Commissie het door haar ten opzichte van BT plc geleden marginale concurrentienadeel bij het uitbrengen van een bod, naast BT plc, voor contracten met klanten voor retail-huurlijnen van hoge capaciteit waarvoor gebruik wordt gemaakt van glasvezel, niet in aanmerking heeft genomen en/of niet heeft onderzocht.

Verzoekster stelt dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 87, lid 1, EG, in het bijzonder door de relevante markt niet af te bakenen en daardoor niet aan te geven wat het voordeel is dat BT plc in feite door de bedrijfsbelasting krijgt ten aanzien van de marginale concurrentie.

Bovendien stelt verzoekster dat de Commissie de betekenis en de relevantie van de categorie van overeenkomsten waarvoor verzoekster in concurrentie trad met BT plc, kennelijk onjuist heeft beoordeeld, en onvoldoende de feiten heeft onderzocht inzake de marginale concurrentie, waardoor de Commissie zich heeft gebaseerd op een marktaandeel van 12 % voor BT plc, terwijl het meest relevante marktaandeel van BT plc volgens verzoekster 78 % was.

Ten slotte betoogt verzoekster dat de Commissie de bestreden beschikking niet voldoende heeft gemotiveerd wat de huidige concurrentie tussen verzoekster en BT plc betreft.

(1) Beschikking van de Commissie van 12 oktober 2006 betreffende de toepassing door het Verenigd Koninkrijk van de belasting op onroerend goed voor commerciële doeleinden op de telecommunicatie-infrastructuur in het Verenigd Koninkrijk [C 4/2005 (ex NN 57/2004, ex CP 26/2004)] [Kennisgeving geschied onder nummer C(2006) 4378] (PB L 383, blz. 70).
—

verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de aan Shell Petroleum NV en The Shell Transport and Trading Company Ltd in verband met de gehele of gedeeltelijke betaling van de geldboete of met het stellen van een bankgarantie opgekomen kosten;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 42/29

Beroep ingesteld op 15 december 2006 — FRA.BO/Commissie

(Zaak T-381/06)

(2007/C 42/51)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: FRA.BO SpA (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: R. Celli en F. Distefano, advocaten)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— artikel 2 van beschikking C(2006) 4180 def. van de Commissie van 20 september 2006 in een procedure op grond van artikel 81 EG (COMP/F-1/38.121 — Fittingen) nietig te verklaren voor zover het betrekking heeft op de aan verzoekster opgelegde geldboete;

— op grond van de volledige rechtsmacht van het Hof, de aan verzoekster opgelegde geldboete te verlagen; en

— de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van verzoeksters kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster verzoekt om gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 4180 def. van 20 september 2006 in zaak COMP/F-1/38.121 — Fittingen waarbij de Commissie heeft vastgesteld dat verzoekster, tezamen met andere ondernemingen, artikel 81 EG en artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte had geschonden door prijzen vast te stellen, door afspraken te maken over prijslijsten, over kortingen en rabatten en over mechanismen ter invoering van prijsverhogingen, door nationale markten te verdelen, door klanten toe te wijzen en door andere commerciële informatie uit te wisselen.

Verzoekster voert tegen de bestreden beschikking de volgende middelen aan:

— In de eerste plaats stelt zij dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt en inbreuk heeft gemaakt op fundamentele rechtsbeginselen doordat zij de in de clementieregeling 2002 (1) neergelegde beginselen onjuist en onrechtmatig heeft toegepast.

— Voorts stelt verzoekster dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt doordat zij FRA.BO een onevenredig lage vermindering van 20 % heeft toegekend op grond van de clementieregeling 1996, en dat zij inbreuk heeft gemaakt op de fundamentele beginselen van evenredigheid en gewettigd vertrouwen en de motiveringsplicht niet is nagekomen.

(1) Mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (PB 2002, C 45, blz. 3).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 261/22

Beroep ingesteld op 28 augustus 2006 — Eyropaïki Dynamiki/Commissie

(Zaak T-232/06)

(2006/C 261/42)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Eyropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: N. Korogiannakis en N. Keramidas, advocaten)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van DG TAXUD houdende afwijzing van verzoeksters inschrijving en gunning van de opdracht aan de winnende inschrijver;

— veroordeling van DG TAXUD tot betaling van de wettelijke en andere kosten die verzoekster in het kader van deze inschrijving heeft gemaakt, zelfs indien het onderhavige verzoek wordt afgewezen;

— veroordeling van DG TAXUD tot vergoeding van de schade die verzoekster ten gevolge van de aanbestedingsprocedure heeft geleden.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar verzoek vordert verzoekster nietigverklaring van het besluit van DG TAXUD van 19 juni 2006 waarbij haar inschrijving in het kader van de openbare aanbesteding TAXUD/2005/AO-001 voor het verstrekken van diensten voor de gedetailleerde opgave, ontwikkeling, het onderhoud en de ondersteuning van computersystemen van de douane in verband met projecten van DG-TAXUD „CUST-DEV” (PB S 2005/S 117-115222) is afgewezen en de opdracht aan een andere inschrijver is gegund.

Tot staving van haar vordering voert verzoekster aan dat DG-TAXUD in het kader van bedoelde aanbestedingsprocedure de procedurevereisten zoals omschreven in het financieel reglement en in de uitvoeringsvoorschriften daarvan niet heeft geëerbiedigd, waardoor de inschrijvers ongelijk zijn behandeld en de beginselen van transparantie en behoorlijk bestuur zijn geschonden. Bovendien bevatte het besluit van DG TAXUD kennelijke beoordelingsfouten en ging het volgens verzoekster de beoordelingsbevoegdheid waarover de Europese instellingen beschikken bij de beoordeling van inschrijvingen, ver te buiten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 229/28

Beroep, op 14 juli 2005 ingesteld door Peter Strobl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak T-260/05)

(2005/C 229/60)

Procestaal: Duits

Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 14 juli 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Peter Strobl, wonende te Greifenberg-Beuern (Duitsland), vertegenwoordigd door H.-J. Rüber, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.

Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

1) nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van de Europese Commissie van 7 oktober 2004 waarbij hij in de rang A*6 is ingedeeld;

2) vast te stellen dat hij in de rang A*10 moet worden aangeworven;

3) subsidiair, vast te stellen dat hij in de rang A*8 moet worden aangeworven;

4) nog meer subsidiair, vast te stellen dat hij in de rang A*7 moet worden aangeworven;

5) verweerster ertoe te veroordelen, verzoeker in de financiële positie te plaatsen waarin hij zich zou hebben bevonden indien hij volgens de regels was ingedeeld, dat wil zeggen de bedragen overeenkomend met het financiële verschil na te betalen;

6) verweerster te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep komt verzoeker op tegen zijn indeling in de rang A*6 bij zijn aanwerving door verweerster in oktober 2004.

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan. Allereerst stelt hij schending van het vertrouwensbeginsel. De aankondiging van het vergelijkend onderzoek zelf, de praktijk bij vergelijkbare aankondigingen van vergelijkend onderzoek en de ten tijde van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek geldende regeling van het oude Ambtenarenstatuut zouden bij hem de gerechtvaardige verwachting hebben gewekt dat hij in geval van aanwerving zou worden ingedeeld in de rang A 7/A 6 of in de daarmee overeenkomende rang uit de nieuwe Statuut, namelijk de rangen A*8, A*9 of A*10 bedoeld in artikel 2 van bijlage XIII. Verzoeker zou bij zijn aanwerving ten onrechte op grond van artikel 12 van bijlage XIII bij het nieuwe Statuut in de rang A*6 zijn ingedeeld. Volgens hem heeft het tot aanstelling bevoegd gezag bij de toepassing van het nieuwe Statuut inbreuk gemaakt op het algemene beginsel van doorzichtigheid, op het beginsel dat handelingen duidelijk moeten zijn, en op het verbod van terugwerkende kracht.

Als tweede middel voert verzoeker discriminatie op grond van leeftijd aan. Bij zijn indeling in de rang A*6 zou geen rekening zijn gehouden met zijn leeftijd.

Ten slotte stelt verzoeker dat de toepassing van artikel 12 van bijlage XIII bij het nieuwe Statuut tot gevolg heeft gehad dat hij niet op dezelfde wijze is behandeld als collega's uit andere vergelijkende onderzoeken bij de voorziening in andere posten, die in een hogere rang zijn ingedeeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 48/40

Beroep ingesteld op 21 december 2005 — Navigazione Libera del Golfo tegen Commissie

(Zaak T-444/05)

(2006/C 48/77)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekster: Navigazione Libera del Golfo (NLG) (Napels, Italië) (vertegenwoordiger: Salvatore Ravenna, advocaat)

Verweerster: Europese Commissie

Conclusies van verzoekster

— nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 12 oktober 2005 houdende weigering van toegang tot gegevens en informatie betreffende de meerkosten ingevolge openbaredienstverplichtingen (ODV) en bijbehorende compensaties voor de door Caremar SpA op de lijn Napels Beverello–Capri verrichte diensten;

— de Commissie in de kosten te verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die in zaak T-109/05, Navigazione Libera del Golfo/Commissie. (1)

De in zaak T-109/05 aangevochten beschikking is evenwel gebaseerd op artikel 4, lid 2, van verordening 1049/2001, terwijl de thans bestreden beschikking op voormeld artikel 4, leden 4 en 5 berust. In casu is niet Caremar, als „derde auteur” van de documenten/gegevens waartoe toegang werd gevraagd, geraadpleegd, maar de Italiaanse overheid, die de betrokken documenten niet heeft opgesteld en derhalve geen bedenkingen wegens commerciële belangen kan hebben.

Voorts was de raadpleging gekunsteld, daar de lidstaten over een uitsluitende bevoegdheid met een voor de Commissie bindend vetorecht beschikken.

(1) PB C 106, van 30.4.2005, blz. 43.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Beroep ingesteld door de natuurlijke of de rechtspersoon tot wie de bestreden handeling is gericht – Begrip persoon tot wie de handeling is gericht – Persoon die niet is aangewezen in de handeling – Daarvan uitgesloten (Art. 263, lid 4, VWEU) (zie punten 14, 15)
3.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Individueel geraakt – Besluit van de Commissie tot wijziging van de voorwaardelijke vergunning voor het in de handel brengen van een COVID-19-vaccin – Beroep dat is ingesteld door particulieren die zich beroepen op schending van grondrechten – Niet individueel geraakt (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 42‑46)
Beschikking van de president van het Gerecht van 17 september 2021 –

Firearms United Network e.a./Commissie

(Zaak T‑187/21 R)

„Kort geding – REACH – Wijziging van bijlage XVII bij verordening (EG) nr. 1907/2006 – Beperking ten aanzien van lood en loodverbindingen – Gebruik van loodhagel voor de jacht – Bescherming van watergebieden – Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid”

1. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Fumus boni juris – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Cumulatieve voorwaarden – Volgorde van onderzoek en wijze van toetsing – Beoordelingsbevoegdheid van de rechter in kort geding – Afweging van alle betrokken belangen (Art. 256, lid 1, art. 278 en art. 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156) (zie punten 8, 10, 11)

2. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Bewijslast (Art. 256, lid 1, art. 278 en art. 279 VWEU) (zie punt 14)

3. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Bewijslast – Noodzaak tot aanvoering van het risico om die schade persoonlijk te lijden (Art. 278 en 279 VWEU) (zie punten 20, 22)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van verordening (EU) 2021/57 van de Commissie van 25 januari 2021 tot wijziging van bijlage XVII bij verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) wat betreft lood in hagel in of rond watergebieden (PB 2021, L 24, blz. 19).

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Individuele geraaktheid door een handeling van algemene strekking – Voorwaarden – Besluit van de Raad waarbij wordt ingestemd met de sluiting van het akkoord over de voorwaarden voor de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie – Beroep dat is ingesteld door staatsburgers van het Verenigd Koninkrijk – Verlies van het burgerschap van de Unie en de daaraan verbonden rechten – Niet individueel geraakt – Niet-ontvankelijkheid [Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit (EU) 2020/135 van de Raad] (zie punten 34, 36‑40, 44‑51)
6.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)] (zie punten 51, 55)
Beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 11 februari 2021 – Fryč/Commissie

(zaak T‑92/20)

„Niet-contractuele aansprakelijkheid – Staatssteun – Groepsvrijstellingsverordeningen – Steunprogramma van de Tsjechische autoriteiten ten gunste van bepaalde ondernemingen – Besluit van de Commissie tot goedkeuring van dat programma – Beroep tot nietigverklaring dat is afgewezen omdat het te laat is ingediend – Schade die beweerdelijk is veroorzaakt door de handelingen van de Commissie en van de Unierechter – Verjaring – Deels kennelijk niet-ontvankelijk beroep – Causaal verband – Deels kennelijk rechtens ongegrond beroep”

1. Beroep tot schadevergoeding – Verjaringstermijn – Aanvang – Aansprakelijkheid voor een normatieve handeling – Datum waarop de nadelige gevolgen van de handeling zich hebben voorgedaan (Art. 340, tweede alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 46) (zie punt 18)

2. Beroep tot schadevergoeding – Verjaringstermijn – Stuiting – Voorwaarden – Indiening van een verzoekschrift bij de Unierechter of indiening van een voorafgaand verzoek bij de bevoegde instelling – Begrip „verzoekschrift” in dit verband – Verzoek tot nietigverklaring – Daarvan uitgesloten (Art. 340 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 46) (zie punt 22)

3. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Causaal verband – Bewijslast (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punt 30)

4. Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Onrechtmatigheid – Schade – Causaal verband – Niet-vervulling van een van de voorwaarden – Volledige verwerping van het beroep tot schadevergoeding (Art. 340, tweede alinea, VWEU) (zie punten 28, 31)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden door ten eerste de vaststelling van verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden verklaard (algemene groepsvrijstellingsverordening) (PB 2008, L 214, blz. 3), ten tweede de vaststelling door de Commissie van het besluit van 3 december 2007 en het achterwege blijven van bekendmaking van dat besluit, ten derde tekortkomingen bij de behandeling door de Commissie van de klachten die verzoeker tussen 2016 en 2018 heeft ingediend, en ten vierde de beschikkingen van 5 september 2019, Fryč/Commissie (C‑230/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2019:685), en 15 januari 2019, Fryč/Commissie (T‑513/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:22)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Op het verzoek om toelating tot interventie van de Tsjechische Republiek hoeft niet meer te worden beslist.

3) Petr Fryč wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie, met uitzondering van de kosten die verband houden met het verzoek om toelating tot interventie.
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 21, 22, 50)
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 26 maart 2021 – SATSE/Commissie

(Zaak T‑484/20)

„Beroep tot nietigverklaring – Volksgezondheid – Bijlage III bij richtlijn 2000/54/EG – Lijst van biologische agentia waarvan bekend is dat zij bij de mens infectieziekten kunnen verwekken – Richtlijn (EU) 2020/739 – Opneming van SARS-CoV-2 – Indeling in risicogroep 3 van biologische agentia waarvan bekend is dat zij bij de mens infectieziekten kunnen verwekken – Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt – Niet individueel geraakt – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Regelgevingshandelingen die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen – Begrip – Beoordelingscriteria (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 39‑42)

2. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Individueel geraakt door een handeling van algemene strekking – Voorwaarden (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 52, 53)

3. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beroep dat is ingesteld door een beroepsvereniging die de belangen van haar leden vertegenwoordigt en behartigt – Ontvankelijkheid – Voorwaarden (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 54, 57, 58)

4. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Uitlegging contra legem van de voorwaarde van individueel geraakt worden – Ontoelaatbaarheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punt 70)

Voorwerp

Beroep krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van richtlijn (EU) 2020/739 van de Commissie van 3 juni 2020 tot wijziging van bijlage III bij richtlijn 2000/54/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de opneming van SARS‐CoV‐2 in de lijst van biologische agentia waarvan bekend is dat zij bij de mens infectieziekten kunnen verwekken, en tot wijziging van richtlijn (EU) 2019/1833 van de Commissie (PB 2020, L 175, blz. 11)

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Op het verzoek van de Bondsrepubliek Duitsland om toelating tot interventie hoeft niet te worden beslist.

3) Sindicato de Enfermería (SATSE) wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie, met uitzondering van de kosten die verband houden met het verzoek om toelating tot interventie.
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1) (zie punten 28, 30, 42, 43)
3.

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Financiële schade – Ernst van de schade – Beoordeling zonder dat informatie over de omvang van de betrokken onderneming voorhanden is – Objectief gesproken aanzienlijke financiële schade die een onderneming heeft geleden doordat zij naar eigen zeggen verplicht was om een commerciële keuze te maken binnen een daartoe ongeschikte termijn – Risico dat normaal gesproken moet worden gedragen door een onderneming die actief is op een sterk gereguleerde markt (Art. 278 en 279 VWEU) (zie punten 64, 65)
17

In repliek stellen verzoeksters dat hun beroep ontvankelijk is en weerleggen zij de argumenten van de Commissie op dit punt. Om te beginnen wijzen zij erop dat de Commissie de bestreden verordening heeft vastgesteld op 31 oktober 2019 en dat deze weliswaar pas op 11 maart 2020 in het Publicatieblad is bekendgemaakt, maar reeds op de website van de Commissie stond. Verder betogen zij dat de datum van inwerkingtreding van een handeling volgens de rechtspraak niet relevant is om te bepalen of de maatregelen een voorbereidende handeling dan wel een definitief standpunt van de instelling uitmaken. Zij voegen hieraan toe dat de bestreden verordening het definitieve standpunt van de Commissie is en dat er geen andere voor beroep tot nietigverklaring vatbare rechtshandeling is vastgesteld. Bovendien voeren zij aan dat het Europees Parlement of de Raad van de Europese Unie in het kader van de bezwaarprocedure niet de mogelijkheid had een gewijzigde handeling vast te stellen, maar enkel kon verhinderen dat de bestreden verordening in werking zou treden. Zij stellen dat indien de Raad of het Parlement bezwaar tegen de inwerkingtreding van de bestreden verordening had gemaakt, de Commissie haar handeling had kunnen intrekken en een nieuwe handeling had kunnen vaststellen. Ten slotte wordt het definitieve karakter van de bestreden verordening ook bevestigd door het feit dat de Commissie geen andere rechtshandeling heeft vastgesteld na het verstrijken van de bezwaartermijn en dat de datum van de bestreden verordening 31 oktober 2019 blijft.