ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Diensten - Bepaling van fiscale plaats van dienstverrichting - Complexe dienst op gebied van afvalverwijdering - Teruggaaf van belasting aan niet in binnenland gevestigde belastingplichtigen - Weigering van teruggaaf in geval van uitbesteding van deel van werk door niet in binnenland gevestigde belastingplichtige hoofdaannemers aan in binnenland gevestigde belastingplichtige - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 77/388, art. 9, lid 1, en 79/1072, art. 2)

Samenvatting

$$De aanknoping, voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde, van een complexe dienst in zijn geheel beschouwd, bij artikel 9, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, volgens hetwelk als plaats van een dienst wordt aangemerkt de plaats waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd, of bij lid 2, sub c, vierde streepje, van dat artikel, volgens hetwelk de plaats van een dienst in verband met werkzaamheden die betrekking hebben op roerende lichamelijke zaken, de plaats is waar die diensten materieel worden verricht, moet van dien aard zijn dat een rationele en homogene belastingheffing wordt verzekerd.

Wanneer dus de hoofdaannemer in het kader van een overeenkomst betreffende een complexe dienst inzake afvalverwijdering, zijn zetel of een vaste inrichting in een lidstaat heeft, wordt de door hem verrichte dienst geacht in die staat te zijn verricht, zelfs wanneer hij de eigenlijke afvalverwijdering aan een in een andere lidstaat aan belasting over de toegevoegde waarde onderworpen onderaannemer uitbesteedt en de daarover verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde voldoet. Aangezien aldus wordt voldaan aan de voorwaarden die de Achtste richtlijn (79/1072) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen - voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde stelt, is de hoofdaannemer gerechtigd om vervolgens op grond van artikel 2 van de Achtste richtlijn teruggaaf van de in die andere lidstaat betaalde belasting over de toegevoegde waarde te vorderen.

Mitsdien komt een lidstaat de krachtens die richtlijn, in het bijzonder artikel 2 daarvan, op hem rustende verplichtingen niet na, wanneer hij aan in een andere lidstaat gevestigde belastingplichtigen die hoofdaannemer zijn bij een overeenkomst inzake een complexe dienst op het gebied van afvalverwijdering, teruggaaf weigert van de belasting over de toegevoegde waarde die dezen hebben voldaan wanneer zij een deel van de onder een dergelijke overeenkomst vallende werkzaamheden aan een in het binnenland gevestigde onderaannemer hebben uitbesteed.

( cf. punten 40, 53-54, dictum 1 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen -Weigering uitgaven ten laste te brengen die gevolg zijn van onregelmatigheden bij toepassing van gemeenschapsregeling - Ontbreken van objectief controlesysteem

(Verordening nr. 2048/89 van de Raad, art. 3, lid 1, en 6, lid 1)

2. Landbouw - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen - Weigering uitgaven ten laste te brengen die gevolg zijn van onregelmatigheden bij toepassing van gemeenschapsregeling - Vaststelling van gebreken in door lidstaat gehanteerd controlesysteem - Ontbreken van betwisting door lidstaat - Gevolgen

(Verordening nr. 1201/89 van de Raad, art. 8 en 12)

Samenvatting

1. Staat en valt het door een lidstaat ter verzekering van de naleving van de wijnbouwregeling ingevoerde controlesysteem met de deskundigheid en het optreden van bepaalde controleurs, die als enigen in staat zijn de juistheid van de aanvragen om toekenning van premies na te gaan, en is verificatie door zowel nationale als communautaire externe diensten aldus uitgesloten, dan bezit een dergelijk controlesysteem niet het door de gemeenschapsregeling vereiste objectieve karakter.

( cf. punt 38 )

2. De lidstaat ten aanzien waarvan de Commissie haar beschikking heeft gerechtvaardigd, waarbij zij heeft geconstateerd dat in het kader van de toepassing van de regels inzake de werkwijze van het EOGFL, afdeling Garantie, geen dan wel gebrekkige controles zijn verricht, kan de bevindingen van de Commissie niet ontkrachten zonder bij zijn argumentatie het bewijs te leveren van het bestaan van een betrouwbaar en operationeel controlesysteem. Slaagt de lidstaat niet in het bewijs dat de bevindingen van de Commissie onjuist zijn, dan mag op grond van die bevindingen ernstig worden betwijfeld, dat een afdoend en doeltreffend stelsel van toezicht en controle is ingevoerd.

Worden de gebreken en tekortkomingen van een controlesysteem door de lidstaat niet bestreden, dan kan een financiële correctie niet in geding worden gebracht, noch op grond van een onjuiste beoordeling van de feiten, noch op grond van misbruik van bevoegdheid door de Commissie of overschrijding van de grenzen van haar discretionaire bevoegdheid.

( cf. punten 58-60 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Bescherming van financiële belangen van Gemeenschap - Fraudebestrijding - Verordening nr. 515/97 betreffende wederzijdse bijstand tussen administratieve autoriteiten van lidstaten en samenwerking tussen deze autoriteiten en Commissie met oog op juiste toepassing van douane- en landbouwvoorschriften - Rechtsgrondslag - Artikel 235 van Verdrag (thans artikel 308 EG)

[EG-Verdrag, art. 100 A en 209 A (thans, na wijziging, art. 95 EG en 208 EG) en art. 235 (thans art. 308 EG); verordening nr. 515/97 van de Raad]

Samenvatting

$$Verordening nr. 515/97 betreffende de wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en de samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften is geldig vastgesteld op basis van artikel 235 EG-Verdrag (thans artikel 308 EG), aangezien artikel 100 A EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 95 EG) in casu niet van toepassing was.

Op de bedoelde gebieden stelt deze handeling namelijk een regeling vast die in haar geheel juist als doel en inhoud heeft de bestrijding van de fraude, zodat zij de financiële belangen van de Gemeenschap beoogt te beschermen. Deze bescherming vloeit niet voort uit de instelling van de douane-unie, doch vormt een zelfstandige doelstelling die in het Verdrag is opgenomen onder titel II (financiële bepalingen) van het vijfde deel, betreffende de instellingen van de Gemeenschap,en niet in het derde deel, betreffende het beleid van de Gemeenschap, waaronder de douane-unie en de landbouw vallen. Aangezien artikel 209 A van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 280 EG) in de ten tijde van de vaststelling van de bestreden verordening geldende versie, het te bereiken doel aangaf zonder de Commissie evenwel de bevoegdheid te verlenen om een systeem als het hier aan de orde zijnde in te stellen, was het beroep op artikel 235 van het Verdrag gerechtvaardigd.

Verder voorziet deze verordening weliswaar in het instellen van een geautomatiseerd informatiesysteem, het zogenoemde "douane-informatiesysteem", doch het feit alleen dat dit systeem niet kan worden ingesteld zonder dat op nationaal niveau beginselen inzake bescherming van de persoonsgegevens gelden die op communautair niveau zijn geharmoniseerd, volstaat niet voor de toepasselijkheid van artikel 100 A van het Verdrag, daar de onderlinge aanpassing van de nationale wetgevingen slechts een bijkomstig gevolg is van deze regeling.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsrecht - Misbruik van uit gemeenschapsbepaling voortvloeiend recht - Nationale bepaling die misbruik van recht verbiedt - Toepassing door nationale rechterlijke instanties

2. Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vennootschappen - Richtlijn 77/91 - Wijziging van kapitaal van naamloze vennootschap - Nationale regeling die voorziet in verhoging van kapitaal van in financiële moeilijkheden verkerende naamloze vennootschap bij bestuurshandeling - Ontkrachting van uit richtlijn voortvloeiende rechten door beroep op nationale bepaling die misbruik van recht verbiedt

(Richtlijn 77/91 van de Raad, art. 25, lid 1)

Samenvatting

1. De justitiabelen kunnen in geval van misbruik of bedrog geen beroep op het gemeenschapsrecht doen. Bijgevolg verzet het gemeenschapsrecht zich niet ertegen dat de nationale rechterlijke instanties een nationale regel toepassen om te beoordelen of van een uit een gemeenschapsbepaling voortvloeiend recht misbruik is gemaakt. De toepassing van een dergelijke nationale regel mag evenwel geen afbreuk doen aan de volle werking en de eenvormige toepassing van de gemeenschapsbepalingen in de lidstaten.

( cf. punten 33-34, 44 en dictum )

2. Een aandeelhouder die zich op artikel 25, lid 1, van de Tweede vennootschapsrichtlijn beroept, mag niet worden geacht het uit die bepaling voortvloeiende recht te misbruiken op grond dat hij minderheidsaandeelhouder is, dat de sanering van de onder een saneringsregeling gebrachte vennootschap hem ten goede is gekomen, dat hij geen gebruik heeft gemaakt van zijn voorkeurrecht, dat hij behoort tot de aandeelhouders die om onderwerping van de vennootschap aan de regeling voor vennootschappen in ernstige moeilijkheden hebben gevraagd, of dat hij zekere tijd heeft laten verstrijken alvorens zijn vordering in te stellen. Het gemeenschapsrecht verzet zich er evenwel niet tegen dat de nationale rechter een nationaalrechtelijke bepaling toepast op grond waarvan hij kan beoordelen of de wijze van uitoefening van een uit een gemeenschapsbepaling voortvloeiend recht misbruik hiervan oplevert ingeval een aandeelhouder uit de ter beschikking staande rechtsmiddelen om een als gevolg van een inbreuk op de richtlijn ontstane situatie ongedaan te maken, het middel heeft gekozen dat zo ernstig nadeel toebrengt aan de legitieme belangen van derden, dat het klaarblijkelijk onevenredig is.

( cf. punten 36-37, 43-44 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu - Waterverontreiniging - Richtlijn 76/464 - Begrip "lozing" in zin van artikel 1, lid 2, sub d, van richtlijn - Neerslaan van vervuild stoom op oppervlaktewater - Neerslaan op terreinen en daken

(Richtlijn 76/464 van de Raad, art. 1, lid 2, sub d)

Samenvatting

$$Het begrip "lozing" in artikel 1, lid 2, sub d, van richtlijn 76/464 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd, dient aldus te worden uitgelegd, dat de emissie van verontreinigde stoom die op oppervlaktewater neerslaat, daaronder valt. De afstand tussen het oppervlaktewater en de plaats van uitstoot van de verontreinigde stoom is slechts relevant om te beoordelen of het uitgesloten dient te worden geacht dat de verontreiniging van het water volgens de algemene ervaringsregels als voorzienbaar kan worden beschouwd, en dus om te beletten dat deze verontreiniging wordt toegeschreven aan de veroorzaker van de stoom.

Dit begrip dient aldus te worden uitgelegd, dat de emissie van verontreinigde stoom die eerst neerslaat op terreinen en daken en vervolgens via een hemelwaterriool in het oppervlaktewater terechtkomt, daaronder valt. Wat dit betreft, is het niet van belang of het desbetreffende hemelwaterriool aan de betrokken inrichting dan wel aan een derde toebehoort.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Bescherming van merk verruimd tot waren of diensten die niet soortgelijk zijn - Voorwaarden - Bekendheid van merk in lidstaat - Begrip - Beoordelingscriteria

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 2)

Samenvatting

$$Artikel 5, lid 2, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), volgens hetwelk de bescherming van een ingeschreven merk kan worden verruimd tot waren of diensten die niet soortgelijk zijn, wanneer, enerzijds, dit merk bekend is in de lidstaat, en anderzijds, het bewijs is geleverd dat zonder geldige reden afbreuk wordt gedaan aan het merk, moet aldus worden uitgelegd, dat een ingeschreven merk slechts aan de voorwaarde inzake bekendheid voldoet, wanneer het bekend is bij een aanmerkelijk deel van het publiek waarvoor de onder dat merk aangeboden waren of diensten bestemd zijn. Bij het onderzoek van deze voorwaarde dient de nationale rechter alle relevante omstandigheden van de zaak in aanmerking te nemen, zoals, met name, het marktaandeel van het merk, de intensiteit, de geografische omvang en de duur van het gebruik ervan, en de omvang van de door de onderneming verrichte investeringen om het bekendheid te geven. Wat het territoriale aspect betreft, is aan deze voorwaarde voldaan wanneer het merk bekend is in een aanmerkelijk gedeelte van een lidstaat, aangezien bij ontbreken van een precisering in de gemeenschapsbepaling niet kan worden verlangd, dat het merk bekend is op het "gehele" grondgebied van de lidstaat.

In het Beneluxgebied is het derhalve voldoende, dat het merk bekend is bij een aanmerkelijk deel van het desbetreffende publiek in een aanmerkelijk gedeelte van dat gebied, hetgeen in voorkomend geval een gedeelte van één van de Beneluxlanden kan zijn.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep wegens niet-nakoming - Besluiten van Commissie tot uitbrenging van met redenen omkleed advies en instellen van beroep voor Hof - Toepassing van collegialiteitsbeginsel - Draagwijdte - Gemeenoverleg van college

2 Harmonisatie van wetgevingen - Kwaliteit van zwemwater - Richtlijn 76/160 - Uitvoering door lidstaten - Resultaatverplichting

(Richtlijn 76/160 van de Raad)

Samenvatting

1 Het voor de Commissie geldende collegialiteitsbeginsel berust op de gedachte dat de leden van de Commissie als gelijken aan de besluitvorming deelnemen, en houdt in, dat de besluiten in gemeen overleg worden genomen en dat alle leden van het college collectief politiek verantwoordelijk zijn. De formele vereisten die voor een werkelijke eerbiediging van het collegialiteitsbeginsel in acht moeten worden genomen, verschillen evenwel naar gelang van de aard en de rechtsgevolgen van de vastgestelde handelingen. Het met redenen omkleed advies heeft gewoon tot gevolg dat de Commissie bevoegd wordt een beroep bij het Hof in te stellen, doch niet dat zij daartoe verplicht is. Het besluit om beroep bij het Hof in te stellen wijzigt op zichzelf de in geschil zijnde rechtstoestand niet.

Bijgevolg moet zowel het besluit van de Commissie om een met redenen omkleed advies uit te brengen, als haar besluit om een beroep wegens niet-nakoming in te stellen, door het college in gemeen overleg worden genomen, en moeten de gegevens waarop die besluiten zijn gebaseerd, dus ter beschikking van de leden van het college staan. Anderzijds behoeft het college niet zelf de tekst van de handelingen waarin die besluiten worden bekrachtigd, en de definitieve vorm ervan vast te stellen.

2 Artikel 4, lid 1, van richtlijn 76/160 betreffende de kwaliteit van het zwemwater verplicht de lidstaten de nodige maatregelen te nemen opdat het water in overeenstemming wordt gebracht met de bij de richtlijn vastgestelde fysisch-chemische en microbiologische waarden, en dit binnen een termijn van tien jaar nadat van de richtlijn kennis is gegeven. De richtlijn verlangt derhalve van de lidstaten, dat de voorgeschreven resultaten binnen de gestelde termijn worden bereikt; afgezien van de afwijkingen waarin de richtlijn voorziet, kunnen de lidstaten zich niet op bijzondere omstandigheden beroepen om de niet-nakoming van deze verplichting te rechtvaardigen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief - Vrijstellingen voor goederen die deel uitmaken van persoonlijke bagage van reizigers - Harmonisatie van wetgevingen - Vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen - Goederen die deel uitmaken van persoonlijke bagage van reizigers - Nationale regeling die invoer van bepaalde goederen door reizigers die uit derde landen komen, verbiedt of beperkt ter bescherming van vereisten van algemeen belang - Toelaatbaarheid - Beperkingen van invoer van alcoholische dranken naar gelang van duur van reis - Evenredigheid

(Verordening nr. 918/83 van de Raad; richtlijn 69/169 van de Raad)

Samenvatting

$$Verordening nr. 918/83 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen, en richtlijn 69/169 inzake de vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen die bij invoer worden geheven in het internationale reizigersverkeer, staan niet in de weg aan een nationale regeling die de invoer van bepaalde goederen door reizigers die uit derde landen komen, verbiedt of beperkt uit hoofde van de openbare zedelijkheid, de openbare orde, de openbare veiligheid of de bescherming van de gezondheid en het leven van personen, en in beginsel evenmin aan een nationale regeling die de invoer van alcoholische dranken door dergelijke reizigers beperkt om de handhaving van de openbare orde te verzekeren. Die verordening en die richtlijn staan ook niet in de weg aan een nationale regeling die de invoer van alcoholische dranken door reizigers die uit derde landen komen, naar gelang van de duur van de reis beperkt om verstoringen van de openbare orde ten gevolge van alcoholverbruik te voorkomen.

De verordening noch de richtlijn, die respectievelijk tot doel hebben, de verschillen ter zake van de vrijstellingen op te heffen en de vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen die bij invoer worden geheven in het internationale reizigersverkeer te harmoniseren, vormt een beletsel voor de toepassing door de lidstaten van verboden of beperkingen van in- of uitvoer welke om bovengenoemde redenen gerechtvaardigd zijn. Wat inzonderheid de beperkingen van de invoer naar gelang van de duur van de reis betreft, is een dergelijke regeling in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel wanneer zij enerzijds passend is omdat zij slechts in een beperkte afwijking van het communautaire stelsel van douanerechtelijke en fiscale vrijstellingen voor reizigers voorziet, en anderzijds noodzakelijk is omdat alternatieve maatregelen niet doeltreffend genoeg lijken om het nagestreefde doel te bereiken.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Mogelijkheid voor lidstaten bepaalde vrijstellingen tijdelijk te handhaven - Draagwijdte - Beperking van materiële draagwijdte van vrijstellingen - Toelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 4, lid 3, 28, lid 3, sub b, en bijlage F, punt 16)

Samenvatting

Voor de levering van een bouwterrein kan een lidstaat ingevolge artikel 28, lid 3, sub b, juncto bijlage F, punt 16, van de Zesde richtlijn (77/388) vrijstelling verlenen, ook al heeft deze staat sinds de vaststelling van deze richtlijn enerzijds de mogelijkheid ingevoerd af te zien van de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor deze leveringen en anderzijds de materiële draagwijdte van de op deze laatste toepasselijke vrijstelling beperkt, zodat bepaalde van de vroeger vrijgestelde leveringen voortaan aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen.

De door de lidstaat aangebrachte wijzigingen hebben namelijk de draagwijdte van de vrijstelling niet verruimd, doch integendeel beperkt. Zij zijn dus niet vastgesteld in strijd met de tekst van artikel 28, lid 3, sub b. Dit artikel staat weliswaar in de weg aan de invoering van nieuwe vrijstellingen of aan de verruiming van de draagwijdte van bestaande vrijstellingen na de datum van inwerkingtreding van de Zesde richtlijn, doch belet niet de beperking van die vrijstellingen, aangezien artikel 28, lid 4, van de Zesde richtlijn de opheffing ervan beoogt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Steunmaatregelen van de staten - Begrip - Verlening door overheid van belastingvrijstelling aan bepaalde ondernemingen - Daaronder begrepen

[EG-Verdrag, art. 92, lid 1 (thans, na wijziging, art. 87, lid 1, EG)]

2 Steunmaatregelen van de staten - Aantasting van mededinging - Belastingvrijstelling voor in lidstaat gevestigde ondernemingen zonder daadwerkelijke compensatie voor ondernemingen van andere lidstaten

[EG-Verdrag, art. 92, lid 1 (thans, na wijziging, art. 87, lid 1, EG)]

3 Steunmaatregelen van de staten - Terugvordering van onwettige steun - Verplichting - Niet-uitvoering - Rechtvaardiging - Volstrekte onmogelijkheid van uitvoering - Geen

[EG-Verdrag, art. 93, lid 2 (thans art. 88, lid 2, EG)]

Samenvatting

1 Het begrip steun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87, lid 1, EG) omvat niet enkel positieve prestaties, zoals subsidies, maar eveneens maatregelen die in verschillende vormen de lasten verlichten, die normaliter op het budget van een onderneming drukken en daardoor - zonder nog subsidies in de strikte zin van het woord te zijn - van gelijke aard zijn en tot identieke gevolgen leiden.

Een maatregel waarbij de overheid van een lidstaat aan bepaalde ondernemingen een belastingvrijstelling verleent die, hoewel in dat kader geen staatsmiddelen worden overgedragen, de financiële situatie van de begunstigden verbetert ten opzichte van de andere belastingplichtigen, vormt een steunmaatregel van de staat in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag.

2 Een belastingkredietregeling voor in een lidstaat gevestigde goederenvervoerders over de weg heeft negatieve gevolgen voor de concurrenten van de begunstigden, te weten de in andere lidstaten gevestigde wegvervoerders die voor eigen rekening dan wel voor rekening van derden werken omdat, ook wanneer de wettelijke regeling van de betrokken lidstaat voorziet in de toekenning van een compensatie aan die vervoerders, zij zich bij gebreke van een regeling over de wijze van toekenning van die compensatie, niet met vrucht kunnen beroepen op het recht op verkrijging ervan.

3 Weliswaar kan een lidstaat zich beroepen op de volstrekte onmogelijkheid om een communautaire beslissing waarbij hij wordt verplicht tot terugvordering van onwettig toegekende steun, correct uit te voeren, doch aan die voorwaarde is niet voldaan, wanneer de lidstaat zich ertoe beperkt een beroep te doen op juridische of praktische problemen die de uitvoering van de beschikking meebrengt, zonder tegen de betrokken ondernemingen enigerlei actie te ondernemen om de steun terug te vorderen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Harmonisatie van wetgevingen - Gastoestellen - Richtlijn 90/396 - Volledige harmonisatie - Nationale regeling die ingebruikneming belemmert van verwarmingstoestellen die aan richtlijn voldoen - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 90/396 van de Raad, art. 4, lid 1)

2 Vrij verkeer van goederen - Afwijkingen - Doelstelling - Bestaan van richtlijnen inzake harmonisatie van wetgevingen - Gevolgen

(EG-Verdrag, art. 36)

Samenvatting

1 Richtlijn 90/396 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake gastoestellen heeft de fundamentele voorschriften waaraan gastoestellen moeten voldoen, volledig geharmoniseerd. Opdat de in de richtlijn bedoelde toestellen in de handel kunnen worden gebracht en in gebruik kunnen worden genomen volstaat het derhalve, dat zij aan die voorschriften voldoen. Een lidstaat die een regeling invoert en in stand houdt die, in geval van nieuwe plaatsing of aanpassing van gastoestellen, in bewoonde ruimten uitsluitend het gebruik van "gesloten" verwarmingstoestellen toestaat, zodat de plaatsing van andere soorten verwarmingstoestellen die voldoen aan die richtlijn impliciet verboden is, komt derhalve de krachtens de richtlijn op hem rustende verplichtingen niet na.

2 Wanneer communautaire richtlijnen voorzien in harmonisatie van de maatregelen die nodig zijn ter bescherming van de gezondheid van mens en dier, en gemeenschappelijke procedures instellen voor het toezicht op de naleving daarvan, is een beroep op artikel 36 van het Verdrag niet meer gerechtvaardigd en vormt de harmonisatierichtlijn het kader waarbinnen de geëigende controles moeten worden uitgevoerd en de beschermende maatregelen moeten worden getroffen.