ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Artikel 4 bis van verordening nr. 320/2006, met als opschrift „Door telers aangevraagde herstructureringssteun”, luidt als volgt: „1. Voor het verkoopseizoen 2008/2009 kan elke teler van suikerbieten of suikerriet voor verwerking tot quotumsuiker bij de betrokken lidstaat een rechtstreekse aanvraag voor de in artikel 3, leden 6 en 7, bedoelde steun indienen, welke aanvraag vergezeld moet gaan van een verbintenis om te stoppen met de levering van een zekere hoeveelheid quotumsuikerbieten of quotumsuikerriet aan de onderneming waarmee hij in het voorgaande verkoopseizoen een leveringscontract heeft gesloten. [...] 2. De in lid 1 bedoelde aanvragen worden uiterlijk op 30 november 2007 ingediend. De aanvragen kunnen worden ingediend vanaf 30 oktober 2007. 3. De betrokken lidstaat stelt een lijst van de in lid 1 bedoelde aanvragen op in de chronologische volgorde waarin deze zijn ingediend, en deelt de Commissie en de betrokken ondernemingen binnen tien werkdagen volgende op de in lid 2 genoemde uiterste indieningsdatum mee op welke totale hoeveelheid quotum de ontvangen aanvragen betrekking hebben. 4. Uiterlijk op 15 maart 2008 keurt de betrokken lidstaat op basis van de in lid 3 bedoelde chronologische volgorde [...] de aanvragen goed van telers die overeenkomen met ten hoogste 10 % van het aan elke onderneming toegekende suikerquotum, en verlaagt hij het suikerquotum van de betrokken onderneming naar evenredigheid overeenkomstig artikel 11, lid 4, van verordening (EG) nr. 318/2006. [...] Wanneer de in de eerste alinea bedoelde grenzen van 10 % bereikt zijn, wijst de betrokken lidstaat de aanvragen boven die grens af in de chronologische volgorde waarin zij zijn ingediend. [...] 5. Als gevolg van de aanvaarding van aanvragen door de lidstaat overeenkomstig lid 4 moeten de volgende bedragen aan herstructureringssteun worden toegekend: a) voor telers en loonwerkbedrijven, [...]; b) voor ondernemingen, [...]. 6. De leden 4 en 5 van dit artikel zijn niet van toepassing wanneer de aanvraag van een onderneming uit hoofde van artikel 4 vanaf het verkoopseizoen 2008/2009 goedgekeurd is en afstand wordt gedaan van een hoeveelheid quotum die groter is dan het quotum waarop de ontvangen aanvragen van telers betrekking hebben. Hetzelfde geldt telkens wanneer de aanvraag van een onderneming vanaf het verkoopseizoen 2008/2009 goedgekeurd is en afstand wordt gedaan van meer dan 10 % van het toegekende quotum.”
35

Gelet op het voorgaande moet op de gestelde vraag worden geantwoord dat wettelijke bepalingen van een lidstaat zoals die aan de orde in het hoofdgeding, die voor de berekening van de successierechten de toepassing van bepaalde belastingvoordelen op een nalatenschap in de vorm van een deelneming in een kapitaalvennootschap die in een derde staat is gevestigd uitsluit, terwijl die voordelen wel worden toegekend op de nalatenschap van een dergelijke deelneming wanneer de vennootschap in een lidstaat gevestigd is, overwegend de uitoefening van de vrijheid van vestiging in de zin van de artikelen 49 VWEU en volgende raken, aangezien de houder van de deelneming daardoor een duidelijke invloed op de besluitvorming van de onderneming kan uitoefenen en de activiteiten ervan kan bepalen. Die artikelen vinden geen toepassing in een situatie betreffende de deelneming in een vennootschap die in een derde staat gevestigd is.
„Persoon uit het buitenland” wordt omschreven in Regulation 21AA van de regeling (algemeen) van 1987 inzake inkomenssteun. Volgens de verwijzende rechter worden deze bepalingen als volgt toegepast:

„Aanvragers die onder Regulation 21AA(4) [van de regeling (algemeen) van 1987 inzake inkomensteun] vallen, zijn geen personen uit het buitenland. Zij hebben een recht op verblijf en moeten niet gewoonlijk verblijven [in het Verenigd Koninkrijk, op de Kanaaleilanden, op het eiland Man of in Ierland].

Om recht te hebben op inkomenssteun, moet iedere andere persoon gewoonlijk verblijven [in het Verenigd Koninkrijk, op de Kanaaleilanden, op het eiland Man of in Ierland] [Regulation 21AA(1) (van de regeling (algemeen) van 1987 inzake inkomensteun)]. Zo niet, gaat het om personen afkomstig uit het buitenland, die geen recht hebben op inkomenssteun.

Om als gewoonlijk verblijvend [in het Verenigd Koninkrijk, op de Kanaaleilanden, op het eiland Man of in Ierland] te worden beschouwd, moeten zij een recht op verblijf hebben [naargelang van het geval, in het Verenigd Koninkrijk, op de Kanaaleilanden, op het eiland Man of in Ierland] [Regulation 21AA(2) (van de regeling (algemeen) van 1987 inzake inkomensteun)]. Zo niet, gaat het om personen afkomstig uit het buitenland, die geen recht hebben op inkomenssteun.

Personen die onder Regulation 21AA(3) [van de regeling (algemeen) van 1987 inzake inkomensteun] vallen, kunnen echter geen recht op verblijf hebben en kunnen dus niet gewoonlijk verblijven [in het Verenigd Koninkrijk, op de Kanaaleilanden, op het eiland Man of in Ierland]. Bijgevolg gaat het om personen afkomstig uit het buitenland, die geen recht hebben op inkomenssteun.”
15

Artikel 44, leden 2 en 3, van richtlijn 2002/55 bepaalt: „2. Volgens de in artikel 46, lid 2, bedoelde procedure worden specifieke voorwaarden vastgesteld om rekening te houden met ontwikkelingen in verband met de instandhouding in situ en het duurzaam gebruik van plantaardige genetische hulpbronnen door middel van het kweken en in de handel brengen van zaden van: a) landrassen en rassen die van oudsher op bepaalde plaatsen en in bepaalde regio’s werden gekweekt en die bedreigd worden met genetische erosie, onverminderd het bepaalde in verordening (EG) nr. 1467/94 van de Raad van 20 juni 1994 inzake de instandhouding, de karakterisering, de verzameling en het gebruik van genetische hulpbronnen in de landbouw [PB L 159, blz. 1]; b) rassen die geen intrinsieke waarde hebben voor de commerciële productie van gewassen doch die ontwikkeld zijn met het oog op de teelt onder bijzondere omstandigheden. 3. De in lid 2 bedoelde specifieke voorwaarden, behelzen met name de volgende punten: a) in het in lid 2, sub a, genoemde geval worden de landrassen en rassen overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn toegelaten. Met name wordt rekening gehouden met de resultaten van niet-officiële tests en de kennis die vergaard is uit de praktische ervaring die is opgedaan tijdens de teelt, de vermeerdering en het gebruik en de nauwkeurige beschrijvingen van de rassen en hun relevante omschrijvingen zoals deze aan de betrokken lidstaat zijn medegedeeld; als deze toereikend zijn, volgt vrijstelling van het vereiste omtrent het officiële onderzoek. Na toelating van zo’n landras of ras zal dit landras of ras als ‚instandhoudingsras’ in de gemeenschappelijke rassenlijst worden opgenomen; b) in de in lid 2, sub a en b, bedoelde gevallen, gepaste kwantitatieve beperkingen.”
56

Gezien de inhoud van genoemd internationaal beginsel van gewoonterecht betreffende de immuniteit van jurisdictie van staten moet dus worden geconstateerd dat het niet in de weg staat aan toepassing van verordening nr. 44/2001 in een geschil – zoals aan de orde in het hoofdgeding – waarin een werknemer schadevergoeding vordert en de beëindiging van de door hem met een staat gesloten arbeidsovereenkomst betwist, wanneer het aangezochte gerecht vaststelt dat de door die werknemer verrichte taken niet vallen onder de uitoefening van openbaar gezag of wanneer niet het gevaar bestaat dat de rechtsvordering nadelig is voor de belangen van de staat op het gebied van de veiligheid. Op basis van die constatering kan het gerecht dat is aangezocht in een geschil zoals aan de orde in het hoofdgeding tevens oordelen dat dat geschil binnen de materiële werkingssfeer van verordening nr. 44/2001 valt.
5

Artikel 2 van deze richtlijn bepaalde: „Elke lidstaat geeft aan iedere niet in het binnenland maar in een andere lidstaat gevestigde belastingplichtige, onder de in de hierna volgende artikelen gestelde voorwaarden, de belasting over de toegevoegde waarde terug welke is geheven ter zake van de hem door andere belastingplichtigen in het binnenland verleende diensten of geleverde roerende goederen, dan wel ter zake van de invoer van goederen in het betrokken land, een en ander voor zover deze goederen en diensten worden gebruikt voor de handelingen bedoeld in artikel 17, lid 3, sub a en b, van richtlijn 77/388/EEG of de dienstverrichtingen bedoeld in artikel 1, sub b.”
18

Met zijn eerste en zijn tweede vraag, die tezamen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechterlijke instantie in wezen te vernemen of artikel 13, B, sub d, punt 5, van de Zesde richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat onder deze btw-vrijstelling handelingen zoals die verricht door DTZ Zadelhoff in het hoofdgeding vallen, die erop zijn gericht en tot het resultaat hebben geleid dat de aandelen in desbetreffende vennootschappen zijn overgedragen, maar die in wezen de door de desbetreffende vennootschappen gehouden onroerende zaken en de (indirecte) overgang daarvan betreffen, op de enkele grond dat die handelingen erop waren gericht en tot het resultaat hebben geleid dat de aandelen in desbetreffende vennootschappen zijn overgedragen, en vervolgens of de uitzondering op die vrijstelling die is vervat in datzelfde punt 5, tweede gedachtestreepje, ook van toepassing is indien de lidstaat geen gebruik heeft gemaakt van de in artikel 5, lid 3, sub c, geboden mogelijkheid om deelbewijzen en aandelen waarvan het bezit rechtens of in feite recht geeft op de eigendom of het genot van een onroerend goed als lichamelijke zaken aan te merken.
58

Wat het bewijs van de bekendheid betreft, betwisten rekwirantes de bewijswaarde van sommige door Allergan overgelegde bewijsmiddelen, te weten de verkochte hoeveelheden van de onder het merk BOTOX verhandelde producten, waarover het in de punten 46 en 47 van het bestreden arrest gaat, en de reclame voor het merk BOTOX in wetenschappelijke tijdschriften, uiteengezet in de punten 48 van 49 van dat arrest. Met betrekking tot de in de punten 50 tot en met 54 van dat arrest vermelde aanzienlijke mediaverslaggeving over die producten betogen zij dat het Gerecht dat bewijsmiddel onjuist heeft opgevat aangezien het niet was onderbouwd door bewijs dat de kranten of tijdschriften waarin de artikelen over de onder het merk BOTOX verhandelde producten zijn verschenen, werden verspreid in het Verenigd Koninkrijk. De beoordeling die het Gerecht in de punten 55 en 56 van het bestreden arrest heeft verricht in verband met de omstandigheid dat het woord „BOTOX” in diverse woordenboeken is opgenomen, berust op een onjuiste voorstelling van de feiten. Rekwirantes menen ook dat het Gerecht in de punten 60 tot en met 63 van het bestreden arrest het bewijs over de in september en oktober 2004 in het Verenigd Koninkrijk uitgevoerde marktstudie onjuist heeft opgevat. Volgens hen is die studie irrelevant omdat zij geen bewijs bevat — dat Allergan had moeten aandragen — dat een verband legt tussen de in die studie vervatte gegevens en de situatie op de datum waarop de aanvraag voor inschrijving van de litigieuze merken is ingediend.
29

Hoewel een bepaling als die waarvan de inhoud in punt 21 van het onderhavige arrest is uiteengezet, een verschil in behandeling op grond van de aanstellingsdatum door de betrokken werkgever met zich kan meebrengen, is een dergelijk verschil niet direct of indirect gebaseerd op de leeftijd en evenmin op een met de leeftijd verband houdend feit. Het is immers de eventueel door een lid van het cabinepersoneel bij een andere maatschappij van hetzelfde concern verworven ervaring die bij de inschaling niet in aanmerking wordt genomen, los van de leeftijd van dit personeelslid op het tijdstip van aanstelling. Deze bepaling is dus gebaseerd op een criterium dat noch onlosmakelijk (zie a contrario arrest van 12 oktober 2010, Ingeniørforeningen i Danmark, C-499/08, Jurispr. blz. I-9343, punt 23) noch indirect verband houdt met de leeftijd van de werknemers, hoewel niet uitgesloten is dat de toepassing van het betrokken criterium in bepaalde bijzondere gevallen voor het betrokken cabinepersoneel tot gevolg kan hebben dat de overgang van functiegroep A naar functiegroep B op een latere leeftijd gebeurt dan bij werknemers die een gelijkwaardige ervaring hebben opgedaan bij Tyrolean Airways.
14

Artikel 253 van deze wet bepaalt: „1. De bepalingen van de onderhavige titel zijn van toepassing op alle financiële instrumenten die op een gereglementeerde markt in Roemenië of een andere lidstaat verhandeld mogen worden of waarvoor een aanvraag om tot de handel op genoemde markt te worden toegelaten is geregistreerd, los van het feit of de handelstransacties ook daadwerkelijk op die markt hebben plaatsgevonden. [...] 3. De verbodsbepalingen en de bepalingen van deze titel zijn van toepassing op: a) de transacties die in Roemenië of in het buitenland zijn afgewikkeld met financiële instrumenten die tot de handel zijn toegelaten op een gereglementeerde markt die zich in Roemenië bevindt of aldaar actief is of waarvoor een aanvraag om tot de handel op de respectieve markt te worden toegelaten is ingediend; b) de transacties die in Roemenië zijn afgewikkeld met financiële instrumenten die tot de handel zijn toegelaten op een gereglementeerde markt in Roemenië of in een andere lidstaat of waarvoor een aanvraag om tot de handel op die markt te worden toegelaten is ingediend.”
Een lidstaat die een nationale regeling vaststelt op grond waarvan in andere lidstaten dan die lidstaat gevestigde pensioenfondsen die aldaar bedrijfspensioenregelingen aanbieden, en verzekeringsmaatschappijen die in het kader van het vrij verrichten van diensten in die lidstaat actief zijn, een aldaar wonende of gevestigde fiscaal vertegenwoordiger moeten aanwijzen, komt de krachtens artikel 56 VWEU op hem rustende verplichtingen niet na.

De verplichting om in die lidstaat een fiscaal vertegenwoordiger aan te wijzen levert immers een beperking in de zin van artikel 56 VWEU op en kan leiden tot extra kosten voor in andere lidstaten gevestigde pensioenfondsen die in die lidstaat bedrijfspensioenregelingen aanbieden, en voor verzekeringsmaatschappijen die in het kader van het vrij verrichten van diensten aldaar actief zijn. Door die verplichting wordt het verlenen van diensten door deze entiteiten aan in die lidstaat wonende personen dus moeilijker en minder aantrekkelijk dan het aan diezelfde personen verlenen van soortgelijke diensten door aldaar gevestigde entiteiten, waarvoor die verplichting niet geldt. Bovendien vormt de omstandigheid dat de vertegenwoordiger in die lidstaat moet wonen of zijn gevestigd, een belemmering van het vrij verrichten van diensten voor in andere lidstaten wonende personen en gevestigde ondernemingen die hun diensten als fiscaal vertegenwoordiger willen aanbieden aan entiteiten of natuurlijke personen die in die lidstaat actief zijn.

De verplichtingen tot verstrekking van informatie en inhouding en afdracht van de aan de schatkist verschuldigde bedragen, welke verplichtingen de fiscaal vertegenwoordigers als bedoeld in de betrokken regeling moeten nakomen namens in andere lidstaten gevestigde pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen, vormen inderdaad een geschikt middel om te zorgen voor een doelmatige invordering van de belasting over de uit bedrijfspensioenregelingen verkregen inkomsten.

Niettemin zou een regeling van een lidstaat waarbij in andere lidstaten gevestigde pensioenfondsen die in die lidstaat bedrijfspensioenregelingen aanbieden, en verzekeringsmaatschappijen die in het kader van het vrij verrichten van diensten aldaar actief zijn, de keuze hebben tussen het aanwijzen van een fiscaal vertegenwoordiger en het zelf verrichten van die taken, afhankelijk van de oplossing die volgens hen economisch de meest voordelige is, de het vrij verrichten van diensten minder belemmeren dan de in de betrokken nationale regeling opgelegde algemene verplichting tot aanwijzing van een dergelijke vertegenwoordiger.

(cf. punten 40, 41, 47, 58, 63 en dictum)
11.

Mededinging — Administratieve procedure — Verjaring van recht van vervolging — Aanvang — Voortdurende of voortgezette inbreuk — Dag waarop inbreuk is beëindigd — Stuiting — Verzoek om inlichtingen — Strekking (Art. 81 EG; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 23, lid 2, sub a, en 25, lid 1, sub b, en 3, sub a) (cf. punten 135-137)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk — Beoordeling van gevaar voor verwarring — Criteria (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 44-46)
Artikel 3 van richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen bepalingen van een lidstaat op grond waarvan, bij overgang van een onderneming, de verkrijger gebonden is aan clausules van dynamische verwijzing naar collectieve overeenkomsten waarover wordt onderhandeld en die worden vastgesteld na de datum van overgang, wanneer die verkrijger niet de mogelijkheid heeft om deel te nemen aan de onderhandelingen over dergelijke na de overgang gesloten collectieve overeenkomsten.

Gelet op artikel 3 van richtlijn 2001/23 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, en krachtens de in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde vrijheid van ondernemerschap moet een verkrijger bij de totstandkoming van een overeenkomst waarbij hij partij is, zijn belangen doeltreffend kunnen doen gelden en kunnen onderhandelen over de factoren die bepalend zijn voor de evolutie van de arbeidsvoorwaarden van zijn werknemers. Wanneer een clausule van dynamische verwijzing naar collectieve overeenkomsten waarover wordt onderhandeld en die worden vastgesteld na de datum van overgang van de onderneming, de verkrijger de mogelijkheid ontneemt om zijn belangen bij de totstandkoming van een overeenkomst waarbij hij partij is, doeltreffend te doen gelden en te onderhandelen over de factoren die bepalend zijn voor de evolutie van de arbeidsvoorwaarden van zijn werknemers, wordt de contractvrijheid van die verkrijger beperkt en dreigt zijn in artikel 16 van het Handvest neergelegde vrijheid van ondernemerschap in de kern te worden aangetast.

(cf. punten 28, 33-35)
Artikel 2, lid 1, van richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, gelezen in samenhang met punt 9 van de considerans ervan, moet aldus worden uitgelegd dat die richtlijn niet van toepassing is op derdelanders die om internationale bescherming hebben verzocht in de zin van richtlijn 2005/85 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, in het tijdvak tussen de indiening van dat verzoek en de beslissing in eerste aanleg over dat verzoek of, in voorkomend geval, de beslechting van het eventuele beroep tegen die beslissing.

Richtlijnen 2003/9 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten en 2005/85 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus verzetten zich er niet tegen dat de derdelander die om internationale bescherming heeft verzocht in de zin van richtlijn 2005/85, na krachtens artikel 15 van richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, in bewaring te zijn genomen, op grond van een bepaling van nationaal recht in bewaring blijft, wanneer na een beoordeling in het individuele geval van alle relevante omstandigheden blijkt dat dit verzoek is ingediend met als enig doel de uitvoering van het terugkeerbesluit uit te stellen of te verijdelen en dat het objectief noodzakelijk is om de bewaringsmaatregel te handhaven ter vermijding dat de betrokkene zich definitief aan zijn terugkeer onttrekt.

Hoewel richtlijn 2008/115 niet van toepassing is gedurende de procedure voor de behandeling van het asielverzoek, betekent dit niet dat de terugkeerprocedure daardoor definitief wordt beëindigd, aangezien deze kan worden voortgezet indien het asielverzoek wordt afgewezen. Aan de doelstelling van die richtlijn, te weten de doeltreffende terugkeer van illegaal verblijvende derdelanders, zou afbreuk worden gedaan indien de lidstaten niet zouden kunnen voorkomen dat de betrokkene door het indienen van een asielverzoek automatisch zijn invrijheidstelling zou verkrijgen.

Op basis van het loutere feit dat jegens een asielzoeker op het tijdstip van de indiening van zijn verzoek een terugkeerbesluit was genomen, en dat deze krachtens artikel 15 van richtlijn 2008/115 in bewaring was genomen, kan zonder een beoordeling in het individuele geval van alle relevante omstandigheden evenwel niet worden aangenomen dat deze dat verzoek alleen heeft ingediend om de uitvoering van het terugkeerbesluit uit te stellen of te verijdelen en dat het objectief noodzakelijk en evenredig is de maatregel van bewaring te handhaven.

(cf. punten 60, 62, 63, dictum 2)
Uit artikel 256, lid 1, tweede alinea, VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en de artikelen 168, lid 1, sub d, en 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek ondersteunen. Wanneer de verzoekende partij onjuiste rechtsopvattingen van het Gerecht aanvoert en daarbij voldoende duidelijk aangeeft tegen welke onderdelen van het bestreden arrest de hogere voorziening is gericht, en uiteenzet waarom zij van mening is dat het Gerecht in die onderdelen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, is het middel ontvankelijk.

Er is sprake van ontoereikende motivering en dus van schending van wezenlijke vormvoorschriften wanneer het Gerecht bij arrest oordeelt dat de betaling van het volledige bedrag van de boete – die was opgelegd bij een beschikking van de Commissie houdende vaststelling van een inbreuk op de mededingingsregels – door een van de adressaten van deze beschikking niet volstaat om voor deze laatste een vordering tegen een andere adressaat, als hoofdelijke schuldenaar van de geldboete, doen ontstaan, niettegenstaande de nauwkeurige tegenargumenten van de betrokken hoofdelijke schuldenaar.

Tevens is het Gerecht de motiveringsplicht niet nagekomen wanneer het nalaat te antwoorden op een wezenlijk deel van het betoog van de hoofdelijke schuldenaar, die tevens de hoedanigheid van verzoekende partij heeft, door met name niet na te gaan of het recht van de schuldeiser om een procedure in te stellen tot terugvordering van een gedeelte van de betaalde geldboete, verjaard was, niettegenstaande de door de hoofdelijke schuldenaar aangevoerde duidelijke en nauwkeurige argumenten ter zake.

Daar de verzoekende partij aanvoert dat het surseanceakkoord de onderneming die in surseance van betaling verkeert, in de gelegenheid stelt haar schulden te herschikken met al haar schuldeisers en aldus haar activiteiten voort te zetten, kan het Gerecht zich in zijn antwoord op dit doorslaggevende argument niet beperken tot de opmerking dat de hoofdelijke schuldenaar niet nader heeft toegelicht waarom hij de schuldeiser had gekwalificeerd als „vroegere schuldeiser” of waarom deze laatste niet had getracht zijn vordering in te dienen.

(cf. punten 36, 37, 39, 41, 44, 45)