ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 15 december 1999. - Cho Yang Shipping Co. Ltd tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Mededinging - Betaling van geldboete - Bankgarantie - Kort geding - Spoedeisendheid - Voorlopige maatregelen. - Zaak T-191/98 R II.



Jurisprudentie 1999 bladzijde II-03909



Samenvatting



Trefwoorden

1 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Imminente ernstige en onherstelbare schade - Begrip

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

2 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van verplichting om bankgarantie te stellen als voorwaarde voor niet onmiddellijk invorderen van geldboete die is opgelegd wegens schending van mededingingsregels - Afweging van betrokken belangen

(Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

1 Opdat voldaan zij aan de ter zake van de opschorting van de tenuitvoerlegging of voorlopige maatregelen gestelde voorwaarde betreffende het bestaan van een risico van ernstige en onherstelbare schade voor de verzoeker, is niet vereist, dat met absolute zekerheid wordt aangetoond dat schade dreigt. In het bijzonder wanneer het intreden van de schade afhankelijk is van een samenstel van factoren, is het voldoende dat de schade met een voldoende mate van waarschijnlijkheid valt te voorzien.

2 Bij het bepalen van de modaliteiten van de opschorting van de tenuitvoerlegging van de aan een onderneming opgelegde verplichting om ten gunste van de Commissie een bankgarantie te stellen als voorwaarde voor het niet onmiddellijk invorderen van een geldboete die is opgelegd wegens schending van de mededingingsregels, moet de rechter in kort geding de verschillende betrokken belangen afwegen, in het bijzonder het belang van de Gemeenschap om de geldboete te kunnen invorderen in geval van verwerping van het beroep in de hoofdzaak, alsook, meer algemeen, het openbaar belang dat verbonden is aan het behoud van het afschrikkende effect van de door de Commissie opgelegde geldboeten.
Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 21 juli 1999. - DSR-Senator Lines GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Mededinging - Betaling van geldboete - Bankgarantie - Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Spoedeisendheid - Geen. - Zaak T-191/98 R.



Jurisprudentie 1999 bladzijde II-02531



Samenvatting



Trefwoorden

1 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - "Fumus boni juris" - Spoedeisendheid - Cumulatieve voorwaarden - Afweging van alle betrokken belangen

[EG-Verdrag, art. 185 en 186 (thans art. 242 EG en 243 EG); Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2]

2 Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Opschorting van tenuitvoerlegging van verplichting om bankgarantie te stellen als voorwaarde voor niet onmiddellijk invorderen van geldboete - Voorwaarden - Uitzonderlijke omstandigheden - Inaanmerkingneming van situatie van groep waartoe onderneming behoort

[EG-Verdrag, art. 185 en 186 (thans art. 242 EG en 243 EG); Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2]

Samenvatting

1 Artikel 104, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht bepaalt, dat de verzoeken tot verkrijging van voorlopige maatregelen een duidelijke omschrijving moeten bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter van het verzoek blijkt, alsmede van de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de maatregelen waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomen (fumus boni juris). Dit zijn cumulatieve voorwaarden, zodat een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging moet worden afgewezen wanneer aan een van deze voorwaarden niet is voldaan. De rechter in kort geding gaat, in voorkomend geval, ook over tot afweging van de betrokken belangen.

2 Een verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging dat ertoe strekt, ontheffing te verkrijgen van de verplichting om een bankgarantie te stellen als voorwaarde voor het niet onmiddellijk invorderen van een aan een onderneming opgelegde geldboete, kan slechts in uitzonderlijke omstandigheden worden ingewilligd.

Bij de beoordeling of de onderneming in staat is de betrokken garantie te stellen zonder haar bestaan in gevaar te brengen, moet rekening worden gehouden met de groep van vennootschappen waarvan die onderneming rechtstreeks of indirect afhangt, met name wat de mogelijkheid betreft om de zekerheden te verstrekken die de banken in voorkomend geval verlangen om die garantie te verlenen.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

29 april 1998

Zaak T-70/98

Wolfgang Hilden

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Verzoek tot herziening van indeling in rang — Beroep — Nieuw feit — Redelijke termijn — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-265

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 8 januari 1998 houdende afwijzing van verzoekers verzoek tot herziening van zijn indeling in de rang.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Van openbare orde – Verval van recht – Heropening – Voorwaarde – Nieuw feit – Inachtneming van redelijke termijn

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

Het door een ambtenaar bij het Gerecht ingestelde beroep moet niet-ontvankelijk worden verklaard indien de precontentieuze procedure niet regelmatig is verlopen. Aangezien de termijnen van de artikelen 90 en 91 van het Statuut dienen om de zekerheid van de rechtssituaties te waarborgen, zijn zij van openbare orde en dienen partijen en de rechter zich eraan te houden. Een ambtenaar kan derhalve niet, door bij het tot aanstelling bevoegd gezag een verzoek als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Statuut in te dienen, voor zichzelf het recht doen ontstaan om beroep in te stellen tegen een besluit dat bij het verstrijken van bovengenoemde termijnen definitief is geworden. Om herziening van een dergelijk besluit kan evenwel worden verzocht wanneer zich belangrijke nieuwe feiten voordoen. Om een dergelijk feit met succes te kunnen inroepen moet de ambtenaar zijn administratief verzoek binnen een redelijke termijn indienen. Voor de beoordeling of die termijn redelijk is, moet worden uitgegaan van het tijdstip waarop hij is geëindigd, te weten op de dag van de indiening van het verzoek.

(cf. punten 38, 39, 41 en 43)

Referentie: Hof 26 september 1985, Valentini/Commissie, 231/84, Jurispr. blz. 3027, punt 14; Gerecht 11 mei 1992, Whitehead/Commissie, T-34/91, Jurispr. blz. II-1723, punt 18; Gerecht 22 september 1994, Carrer e.a./Hof van Justitie, T-495/93, JurAmbt. blz. I-A-201 en II-651, punt 20; Gerecht 15 februari 1995, Moat/Commissie, T-112/94, JurAmbt. blz. I-A-37 en II-135, punt 25; Gerecht 25 maart 1998, Koopman/Commissie, T-202/97, JurAmbt. blz. I-A-163 en II-511, punt 24; Gerecht 14 juli 1998, Lebedef/Commissie, T-42/97, JurAmbt. blz. I-A-371 en II-1071, punt 25; Gerecht 6 maart 2001, Dunnett e.a./EIB, T-192/99, Jurispr. blz. II-813, punt 52
Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 14 augustus 1998. - Emesa Sugar (Free Zone) NV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Associatieregeling van landen en gebieden overzee - Besluiten 91/482/EEG en 97/803/EG - Verordening (EG) nr. 2553/97 - Procedure in kort geding - Interventie - Spoedeisendheid - Afwezigheid. - Zaak T-44/98 R.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-03079



Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Ernstige en onherstelbare schade - Beoordeling in geval van discretionaire bevoegdheid van gemeenschapsinstelling - Financiële schade

(EG-Verdrag, art. 185; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, art. 104, lid 2)

Samenvatting

De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding moet worden getoetst aan de vraag, of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. De partij die om opschorting van de uitvoering van een bestreden beschikking verzoekt, moet het bewijs leveren, dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder ernstige en onherstelbare schade te lijden.

Aangezien de Raad bij de vaststelling van besluit 97/803, waarbij in het kader van de associatieregeling van landen en gebieden overzee tariefcontingenten voor de invoer van bepaalde landbouwproducten met vrijdom van douanerechten worden ingevoerd, gebruik heeft gemaakt van zijn discretionaire bevoegdheid ten aanzien van de keuze van de meest geschikte maatregel ter voorkoming van verstoringen op de communautaire markt van de betrokken producten, en teneinde te voorkomen dat de rechter in kort geding door opschorting van de uitvoering van een handeling waarbij toepassing aan de bij dit besluit ingevoerde bepalingen wordt gegeven, afbreuk doet aan deze discretionaire bevoegdheid, kan het verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging slechts worden toegewezen, indien de spoedeisendheid onbetwistbaar voorkomt.

Zuiver financiële schade kan, uitzonderlijke omstandigheden daargelaten, niet als onherstelbaar worden beschouwd, wanneer zij achteraf financieel kan worden vergoed, terwijl het bestaan van uitzonderlijke omstandigheden kan worden vastgesteld wanneer blijkt dat de belanghebbende zonder de gevorderde voorlopige maatregel in een situatie zou komen te verkeren die zijn bestaan zelf kan bedreigen of zijn marktaandeel onherstelbaar kan wijzigen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Procedure - Inleidend verzoekschrift - Vormvereisten - Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen - Opneming in verzoekschrift van opmerkingen die tijdens administratieve procedure zijn ingediend - Ontvankelijkheid

('s Hofs Statuut-EG, art. 19, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c)

2 Procedure - Inleidend verzoekschrift - Uiteenzetting van middelen - Terminologie - Verplichting om terminologie van Reglement voor procesvoering te gebruiken - Geen

('s Hofs Statuut-EG, art. 19, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c)

Samenvatting

1 Ingevolge artikel 19, eerste alinea, van 's Hofs Statuut en artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, moet elk verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Ongeacht de gebruikte terminologie moet die uiteenzetting zo duidelijk en nauwkeurig zijn, dat de tegenpartij zijn verweer kan voorbereiden en het Gerecht zijn rechterlijk toezicht kan uitoefenen, in voorkomend geval zonder daarvoor verdere informatie nodig te hebben. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk, dat de essentiële feitelijke en juridische gronden van het beroep - althans summier, maar coherent en begrijpelijk - uit het verzoekschrift zelf blijken. Ofschoon het verzoekschrift op specifieke punten kan worden gestaafd en aangevuld door verwijzingen naar uittreksels uit bijgevoegde stukken, kan een algemene verwijzing naar andere geschriften, ook al zijn die bij het verzoekschrift gevoegd, geen alternatief zijn voor de vermelding van de essentiële elementen van het betoog rechtens, die volgens genoemde bepalingen in het verzoekschrift moeten worden vermeld.

Tegen deze achtergrond is de opneming in het verzoekschrift van de volledige tekst van de opmerkingen die verzoekster in de aan het beroep voorafgaande administratieve procedure heeft ingediend, met de uitdrukkelijke verklaring dat die opmerkingen de grondslag van het beroep vormen, niet op één lijn te stellen met een eenvoudige verwijzing naar een bijlage of de weergave zonder meer van een bijlage.

2 Bij de omschrijving van de middelen van het beroep is men niet gebonden aan de terminologie en de opsomming van het Reglement voor de procesvoering en kan men ermee volstaan, die middelen naar hun inhoud in plaats van volgens hun juridische kwalificatie te benoemen, zolang het verzoekschrift met betrekking tot die middelen maar voldoende duidelijk is.
Zaak T-100/98

A. Goldstein

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Beroep tot schadevergoeding — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”

Beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 28 oktober 1998 II-4065

Samenvatting van de beschikking

Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Publicatie door Commissie, bij wijze van informatie, van informatieblad (factsheet) inzake erkenning van diploma's en kwalificaties van huisartsen en medische specialisten – Fout van Commissie – Geen

(EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea)

Een beroep dat wordt ingesteld door een onderdaan van een lidstaat die in het bezit is van een in die lidstaat verkregen diploma van arts en medisch specialist, en dat ertoe strekt vergoeding te verkrijgen van de schade die zou zijn geleden door de publicatie door de Commissie van een informatieblad (factsheet) inzake de erkenning van de diploma's en kwalificaties van huisartsen en medische specialisten, waarin de voor medische specia listen in die lidstaat geldende regels volgens hem onjuist zijn weergegeven, is kennelijk rechtens ongegrond.

Wanneer het informatieblad voor personen die de erkenning van hun diploma of kwalificatie willen verkrijgen, een algemeen overzicht van het toepasselijke gemeenschapsrecht, een lijst van geldende communautaire en nationale wetgeving en een lijst van nuttige adressen bevat en daarin een waarschuwing is opgenomen, dat de aanwijzingen over het gemeenschapsrecht slechts bij wijze van informatie werden gegeven, kan de Commissie geen enkele fout worden verweten.

Voor zover het informatieblad wegens zijn aard en inhoud geen invloed kan hebben op de regels voor in een lidstaat opgeleide en gevestigde medische specialisten, kan de verzoeker evenmin stellen, dat de door de Commissie bekendgemaakte informatie hem persoonlijke schade heeft berokkend.
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 16 november 1998. - Nederlandse Antillen tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Ongedaanmaking van voeging - Schorsing van behandeling - Verwijzing naar Hof. - Gevoegde zaken T-163/97 en T-179/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-04123



Trefwoorden

Procedure - Verdeling van bevoegdheden tussen Hof en Gerecht van eerste aanleg - Bij Gerecht aanhangig beroep, krachtens enerzijds artikel 173, vierde alinea, en anderzijds artikel 178 van Verdrag ingesteld door natuurlijk of rechtspersoon en betreffende instelling door Commissie, respectievelijk door Commissie en Raad, van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van invoer - Eveneens bij Gerecht aanhangig beroep, krachtens artikel 173, vierde alinea, van Verdrag ingesteld door dezelfde persoon en betreffende instelling van deze maatregelen door Raad - Voeging van beide zaken - Bij Hof aanhangig beroep tot nietigverklaring van handeling van Raad, ingesteld door lidstaat - Belang, voor goede rechtsbedeling, van kennisneming door Hof van argumenten van natuurlijk of rechtspersoon - Ongedaanmaking van voeging van beide voor Gerecht aanhangige zaken - Onbevoegdverklaring van Gerecht in tweede zaak - Schorsing van procedure voor Gerecht in eerste zaak

('s Hofs Statuut-EG, art. 47, derde alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 50)
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer - uitgebreid) van 25 mei 1998. - Broome & Wellington tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep tot nietigverklaring - Bericht van inleiding van antidumpingprocedure - Niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-267/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde II-02191



Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen - Besluit van Commissie tot inleiding van antidumpingprocedure - Voorbereidende handeling

(EG-Verdrag, art. 173; verordening nr. 384/96 van de Raad)

Samenvatting

Als voor een beroep tot nietigverklaring vatbare handelingen in de zin van artikel 173 van het Verdrag zijn te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen. Bij handelingen die in verscheidene fasen tot stand komen, zijn in beginsel slechts voor beroep vatbaar de maatregelen die aan het einde van de procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen; hiertoe behoren dus niet voorlopige maatregelen die tot doel hebben de eindbeslissing voor te bereiden, en waarvan de onwettigheid gevoeglijk zou kunnen worden opgeworpen in een beroep tegen de eindbeslissing. Voorts kan enkel in het geval van handelingen die de rechtspositie van de betrokken ondernemingen onmiddellijk en onherroepelijk aantasten, een nog vóór de beëindiging van de administratieve procedure ingesteld beroep tot nietigverklaring ontvankelijk worden geacht.

Een besluit van de Commissie om een antidumpingprocedure in te leiden is derhalve als zuiver voorbereidende handeling niet voor beroep vatbaar. Blijkens de bepalingen van verordening nr. 384/96 is het immers de taak van de Commissie, onderzoeken in te stellen en op basis daarvan te beslissen de procedure af te sluiten dan wel ze voort te zetten door ofwel voorlopige maatregelen te nemen, ofwel de Raad voorstellen te doen met betrekking tot definitieve maatregelen.

Aan deze conclusie kan niet worden afgedaan door de omstandigheid, dat nog voordat de klacht was ingediend, de Commissie bij monde van haar woordvoerder had verklaard dat zij, zo er een klacht werd ingediend, een nieuwe procedure zou inleiden, noch ook door de meer of minder grote zekerheid dat er voorlopige antidumpingrechten zullen worden ingesteld, aangezien de inleiding van een antidumpingprocedure rechtens niet noodzakelijkerwijs daartoe moet leiden. Daarenboven heeft het bericht van inleiding van een antidumpingprocedure niet tot rechtsgevolg, dat de betrokken ondernemingen hun handelspraktijken moeten wijzigen of aan de procedure moeten meewerken.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwerp - Handelingen van gemeenschapsinstellingen of handelingen van personeelsleden van Gemeenschap - Begrip - Handelingen van primair gemeenschapsrecht - Daarvan uitgesloten - Schade voortvloeiend uit Europese Akte

[EG-Verdrag, art. 7 A (thans, na wijziging, art. 14 EG) en 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG)]

2. Niet-contractuele aansprakelijkheid - Schending door gemeenschapsinstellingen van wettelijke verplichting tot handelen - Verdwijnen van beroep van douane-expediteur ten gevolge van Europese Akte - Handelingsplicht van instellingen - Geen - Verplichting voor Gemeenschap om leden van beroepsgroep schadeloos te stellen - Geen

[EG-Verdrag, art. 215, tweede alinea (thans art. 288, tweede alinea, EG)]

Samenvatting

$$1. Wat de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap betreft, kan de oorzaak van de schade die de douane-expediteurs door de afschaffing van de douanegrenzen en de fiscale grenzen tussen de lidstaten hebben geleden, niet aan de Raad en de Commissie worden toegerekend. De rechtstreekse en bepalende oorzaak van die schade is immers niet de vaststelling van een aantal besluiten van afgeleid recht en evenmin het ontbreken van passende compensatie- en begeleidingsmaatregelen, maar artikel 13 van de Europese Akte, waarbij in het EEG-Verdrag een artikel 8 A, vervolgens 7 A van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 14 EG) is ingevoegd, waarin onder meer wordt bepaald, dat de interne markt (...) een ruimte zonder binnengrenzen [omvat]". De Europese Akte is evenwel vastgesteld door de lidstaten en kan dus niet aan genoemde instellingen worden toegerekend en derhalve evenmin de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap meebrengen.

( cf. punt 17 )

2. Verzuimen van gemeenschapsinstellingen kunnen slechts tot aansprakelijkheid van de Gemeenschap leiden voorzover de instellingen een uit een communautaire bepaling voortvloeiende wettelijke verplichting tot handelen niet zijn nagekomen. Met betrekking tot het uit de Europese Akte voortvloeiende verdwijnen van het beroep van douane-expediteur, volgt een dergelijke verplichting noch uit de Europese Akte zelf noch uit enige andere bepaling van gemeenschapsrecht, en evenmin uit een algemeen rechtsbeginsel volgens hetwelk de Gemeenschap gehouden zou zijn een vergoeding te betalen aan het slachtoffer van een maatregel van onteigening of van beperking van het gebruik van zijn eigendomsrecht, aangezien de Gemeenschap niet kan worden verplicht de schade te vergoeden die voortvloeit uit handelingen die haar niet kunnen worden toegerekend. Bijgevolg is de Gemeenschap niet verplicht de leden van deze beroepsgroep schadeloos te stellen. Het is evenwel niet uitgesloten dat uit het interne recht van de lidstaat op het grondgebied waarvan de intracommunautaire douane-expediteur zijn activiteit uitoefende, een schadevergoedingsplicht voortvloeit.

( cf. punt 18 )
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 17 september 1997. - Antillean Rice Mills NV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen. - Beroep tot nietigverklaring - Intrekking met terugwerkende kracht van bestreden handeling - Afdoening zonder beslissing. - Zaak T-26/97.



Jurisprudentie 1997 bladzijde II-01347



Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Beroep tegen verordening tot vaststelling van vrijwaringsmaatregelen - Verordening die hangende geding met terugwerkende kracht is ingetrokken bij andere verordening - Erkenning door opsteller van ingetrokken verordening dat deze uit communautaire rechtsorde is verwijderd - Beroep zonder voorwerp geraakt - Afdoening zonder beslissing

(EG-Verdrag, art. 173)

2 Procedure - Kosten - Afdoening zonder beslissing - Concreet geval

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 87, lid 6)

Samenvatting

3 Een beroep tegen een verordening van de Commissie tot vaststelling van vrijwaringsmaatregelen raakt zonder voorwerp, zodat het Gerecht daarop niet meer behoeft te beslissen, indien die verordening hangende het geding en met terugwerkende kracht bij een verordening van de Raad wordt ingetrokken en de Commissie met een verzoek om afdoening zonder beslissing erkent, dat de bestreden verordening uit de communautaire rechtsorde is verwijderd, zodat zij zich niet meer op de toepasselijkheid ervan kan beroepen en deze aan verzoekster kan tegenwerpen.

4 Indien niet meer behoeft te worden beslist op een beroep tegen een verordening van de Commissie tot vaststelling van vrijwaringsmaatregelen in het kader van besluit 91/482 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee, doordat de bestreden handeling is ingetrokken bij een verordening van de Raad overeenkomstig de in dit besluit vastgestelde procedure, en deze intrekking niet is terug te voeren op een dwaling van de Commissie of op de erkenning van de gegrondheid van de middelen die door de verzoeker in zijn beroep zijn aangevoerd, doch slechts een gevolg is van het feit dat de Raad een aan hem toegekende beslissingsbevoegdheid heeft uitgeoefend, moet worden beslist, dat elke partij haar eigen kosten zal dragen.