Niets in de bewoordingen van artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59 wijst immers erop dat de uitdrukking „plaatselijke eenheid” of „plaatselijke eenheden” in deze alinea verschillende betekenissen heeft. Het feit dat de wetgever de lidstaten de keuze laat tussen de alternatieve en in wezen gelijkwaardige opties van artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), i), en a), ii), van richtlijn 98/59 wijst erop dat het begrip „plaatselijke eenheid” geen totaal verschillende betekenis kan hebben naargelang van de keuze van de betrokken lidstaat en dat een dergelijk groot verschil zou indruisen tegen de noodzaak de onderlinge aanpassing van de wetgevingen inzake collectief ontslag te bevorderen, die wordt benadrukt in de zevende overwegingvan richtlijn 98/59. Het begrip „plaatselijke eenheid”, dat niet wordt omschreven in richtlijn 98/59, vormt een Unierechtelijk begrip en kan niet aan de hand van de wettelijke regelingen van de lidstaten worden gedefinieerd. Het moet dan ook binnen de rechtsorde van de Unie autonoom en eenvormig worden uitgelegd.

Het begrip „plaatselijke eenheid” in artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), ii), van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moet op dezelfde wijze worden uitgelegd als het begrip „plaatselijke eenheid” in artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), i).

Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), ii), van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling die voorschrijft dat de werknemers moeten worden ingelicht en geraadpleegd wanneer binnen een periode van 90 dagen ten minste 20 werknemers in een specifieke plaatselijke eenheid van een onderneming worden ontslagen, maar die deze verplichting niet oplegt wanneer het totale aantal ontslagen in alle plaatselijke eenheden of bepaalde plaatselijke eenheden van een onderneming samen binnen dezelfde periode de drempel van 20 werknemers bereikt of overschrijdt.

Dienaangaande is reeds geoordeeld dat, wanneer een onderneming verschillende eenheden omvat die voldoen aan de criteria die zijn vermeld in de arresten Rockfon (C‑449/93) en Athinaïki Chartopoiïa (C‑270/05), de eenheid waar de door het ontslag getroffen werknemers voor de uitoefening van hun taak zijn tewerkgesteld, de „plaatselijke eenheid” in de zin van artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59 vormt.

De uitlegging volgens welke het begrip plaatselijke eenheid moet worden opgevat als alle plaatselijke eenheden van een onderneming zou in strijd zijn met het doel, een vergelijkbare bescherming van de rechten van de werknemers in alle lidstaten te verzekeren, en zou voorts leiden tot zeer uiteenlopende lasten voor de ondernemingen die, naargelang van de keuze van de betrokken lidstaat, moeten voldoen aan de informatie- en raadplegingsverplichting van de artikelen 2 tot en met 4 van deze richtlijn, wat tevens zou indruisen tegen het door de Uniewetgever nagestreefde doel, het gewicht van deze lasten in alle lidstaten vergelijkbaar te maken.

Hieruit volgt dat de definitie in artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), i), en a), ii), van richtlijn 98/59 vereist dat de ontslagen in elke plaatselijke eenheid, afzonderlijk beschouwd, in aanmerking worden genomen.

(cf. punten 33, 42, 44, 49, 53 en dictum)