ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15

De relevante regels inzake de plaats van een dienst zijn in het recht van het Verenigd Koninkrijk omgezet in section 7A van de Value Added Tax Act 1994 (wet van 1994 op de belasting over de toegevoegde waarde), waarin het volgende is bepaald: „Plaats van een dienst (1) In deze section wordt voor de toepassing van deze wet het land bepaald waarin een dienst wordt verricht. (2) Een dienst wordt geacht te zijn verricht – (a) indien de persoon voor wie de dienst wordt verricht een relevante ondernemer is, in het land waar de afnemer is gevestigd, en (b) in de overige gevallen, in het land waar de dienstverrichter is gevestigd. [...] (4) In de zin van deze wet is een persoon een relevante ondernemer met betrekking tot een dienst indien die persoon – (a) een belastingplichtige is in de zin van artikel 9 van [de btw-richtlijn], (b) overeenkomstig deze wet is geregistreerd, (c) voor btw-doeleinden is geïdentificeerd overeenkomstig de wetgeving van een andere lidstaat dan het Verenigd Koninkrijk, of (d) is geregistreerd op grond van een wet van Tynwald voor een bij of krachtens een wet van Tynwald opgelegde belasting die overeenkomt met de [btw], en de diensten niet uitsluitend voor privédoeleinden door die persoon worden afgenomen.”
Artikel 35, leden 3 en 4, van verordening nr. 1/2003 bepaalt:

„3. Het bepaalde in artikel 11, lid 6, vindt toepassing op de door de lidstaten aangewezen autoriteiten, met inbegrip van de rechterlijke instanties die betrokken zijn bij de voorbereiding en de vaststelling van de beslissingen in de zin van artikel 5. Het bepaalde in artikel 11, lid 6, is niet van toepassing op rechterlijke instanties in zoverre zij optreden als rechterlijke instanties ter zake van beroep tegen de in artikel 5 bedoelde beslissingen.

4. Niettegenstaande het bepaalde in lid 3 is, in die lidstaten waar voor de vaststelling van bepaalde in artikel 5 bedoelde beslissingen een autoriteit een zaak voor een rechterlijke instantie brengt die afzonderlijk en onderscheiden is van de vervolgende autoriteit, en voor zover voldaan wordt aan de voorwaarden van dit lid, het bepaalde in artikel 11, lid 6, alleen van toepassing op de vervolgende autoriteit die haar eis voor de rechterlijke instantie moet intrekken zodra de Commissie een procedure instelt en deze intrekking daadwerkelijk een einde maakt aan de nationale procedures.”
14

Bij het onderzoek van dit verzoek heeft de immigratiedienst van de Noorse autoriteiten vernomen dat de betrokkene in Noorwegen in bewaring was gesteld en in dat land een aantal aliassen had gebruikt. Bovendien is de betrokken persoon onder een van deze identiteiten in Noorwegen veroordeeld tot een gevangenisstraf wegens het bezitten en verkopen van drugs, is hij Noorwegen uitgezet met levenslang inreisverbod en is hij in het SIS gesignaleerd ter fine van weigering van toegang tot het Schengengebied. Voorts is er in Zweden onder die identiteit een andere, vanuit Dakar (Senegal) ingediende verblijfsaanvraag geregistreerd, die is afgewezen op grond dat er een schijnhuwelijk aan ten grondslag lag.
Uit het dossier waarover het Hof beschikt, blijkt dat Dexia de leaseovereenkomsten vervroegd heeft ontbonden vanwege betalingsachterstanden, overeenkomstig de bijzondere voorwaarden van de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde overeenkomsten. Bij de ontbinding van deze overeenkomsten heeft Dexia de eindafrekeningen opgesteld overeenkomstig de artikelen 6 en 15 van die bijzondere voorwaarden. Deze artikelen luiden als volgt:

„6. Indien (a) lessee na schriftelijke ingebrekestelling nalatig blijft met het betalen van één of meer maandtermijnen of het nakomen van enige andere verplichting uit hoofde van de overeenkomst of enige andere soortgelijke leaseovereenkomst als de onderhavige overeenkomst, of (b) lessee surséance van betaling aanvraagt of failliet wordt verklaard, is de Bank gerechtigd de overeenkomst en alle andere soortgelijke leaseovereenkomsten terstond te beëindigen en het onbetaalde restant van de totaal overeengekomen leasesom(men) uit hoofde van alle lopende leaseovereenkomsten soortgelijk als de onderhavige overeenkomst in zijn geheel op te eisen en de waarden te verkopen op een door de Bank te bepalen moment ter beurze of anderszins. De Bank zal de opbrengst van die verkoop in mindering brengen op datgene wat lessee haar verschuldigd is. Een eventueel batig saldo zal alsdan door de Bank aan lessee worden uitbetaald.

15. [...] In geval van ontbinding van de overeenkomst zal de vordering van lessee bestaan in een bedrag gelijk aan de verkoopwaarde van de waarden op de datum van ontbinding verminderd met een bedrag gelijk aan de contante waarde van het onbetaalde restant van de totaal overeengekomen leasesom. De contante waarde wordt berekend overeenkomstig het bepaalde in artikel 7A:1576e lid 2 BW.”
28

Artikel 2, leden 2 en 3, van legge n. 468 – Misure urgenti nel settore lattiero-caseario (wet nr. 468 houdende spoedmaatregelen in de sector melk en zuivelproducten) van 26 november 1992 (GURI nr. 286 van 4 december 1992; hierna: „wet nr. 468/1992”) bepaalde: „2. Voor producenten die lid zijn van verenigingen die zijn aangesloten bij de Unione nazionale fra le associazioni di produttori di latte bovino (Unalat) [nationale unie van verenigingen van producenten van koemelk] en voor leden van de Associazione produttori latte (Azoolat) [vereniging van melkproducenten] worden de quota voor levering en rechtstreekse verkoop in twee afzonderlijke delen uitgesplitst: a) Een A-quotum, gelijk aan de voor de periode 1991/1992 toegewezen productiecapaciteit, dat overeenkomt met de hoeveelheid product die door de producenten in de loop van het tijdvak 1988/1989 in de handel is gebracht. Voor de producenten wier productie in het tijdvak 1988/1989 werd beïnvloed door de in artikel 3, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 857/84 beschreven gebeurtenissen, wordt rekening gehouden met de hoeveelheid product die in een tijdvak dat loopt van 1985/1986 tot en met 1987/1988 in de handel is gebracht. b) Een B-quotum, gelijk aan het positieve verschil in de door de onder a) bedoelde producenten in het tijdvak 1991/1992 in de handel gebrachte hoeveelheid ten opzichte van het tijdvak 1988/1989. Aan de producenten die de verklaring als bedoeld in artikel 2 van het [decreet van de minister van Landbouw en Bosbouw van 30 september 1985], bekendgemaakt in GURI nr. 237 van 8 oktober 1985, hebben ingediend en die niet onder a) vallen, wordt een B-quotum toegekend dat gelijk is aan in het tijdvak 1991/1992 in de handel gebrachte hoeveelheid product. 3. Aan producenten die bij geen enkele vereniging zijn aangesloten, worden als A-quotum de quota toegekend die zijn vermeld in de bijlagen bij het decreet van de minister van Landbouw en Bosbouw van 26 mei 1992, bekendgemaakt in het gewone supplement bij GURI nr. 130 van 4 juni 1992, en in latere aanvullingen op die bijlagen. De toekenning mag niet groter zijn dan de hoeveelheden die in de tijdvakken 1990/1991 of 1991/1992 daadwerkelijk zijn geproduceerd en in de handel zijn gebracht, tenzij de producent zijn activiteiten vóór het tijdvak 1990/1991 heeft gestaakt zonder dat hij een vergoeding voor de stopzetting van de melkproductie of voor het slachten heeft ontvangen. [...]”
Artikel 152 van dat wetboek luidt:

„(1) Een in Roemenië gevestigde belastingplichtige met een aangegeven of verwezenlijkte jaaromzet onder de bovengrens van 35000 EUR, waarvan de tegenwaarde in [Roemeense lei (RON)] wordt vastgesteld volgens de wisselkoers van de Bancă Națională a României [(nationale bank van Roemenië)] op de datum van toetreding en afgerond op het volgende duizendtal, kan de belastingvrijstelling, hierna ‚bijzondere vrijstellingsregeling’ genaamd, toepassen op de in artikel 126, lid 1, bedoelde handelingen, met uitzondering van intracommunautaire leveringen van nieuwe vervoermiddelen, die zijn vrijgesteld overeenkomstig artikel 143, lid 2, onder b).

(2) De omzet die als maatstaf voor de toepassing van lid 1 dient, bestaat uit de volledige waarde, btw niet inbegrepen, in het in de leden 7 en 7 bis bedoelde geval, ten eerste, van de leveringen van goederen en de verrichting van diensten door de belastingplichtige in de loop van een kalenderjaar, die belastbaar zijn dan wel belastbaar zouden zijn als ze niet zouden zijn verricht door een kleine onderneming, ten tweede, van de handelingen die voortkomen uit economische activiteiten waarvoor de plaats van levering of dienstverrichting wordt geacht in het buitenland te zijn gelegen, indien de btw overeenkomstig artikel 145, lid 2, onder b), aftrekbaar zou zijn ingeval deze handelingen in Roemenië zouden zijn verricht en, ten derde, van de vrijgestelde handelingen met recht op aftrek en van de vrijgestelde handelingen zonder recht op aftrek, zoals deze in artikel 141, lid 2, onder a), b), e) en f), worden vermeld, indien die handelingen geen nevenactiviteit bij de hoofdactiviteit vormen, met uitzondering van de volgende activiteiten:

a) door de belastingplichtige verrichte leveringen van vaste lichamelijke of onlichamelijke zaken, zoals gedefinieerd in artikel 125 bis, lid 1, punt 3;

b) intracommunautaire leveringen van nieuwe vervoermiddelen, die zijn vrijgesteld overeenkomstig artikel 143, lid 2, onder b).

[...]

(6) Een belastingplichtige die de bijzondere vrijstellingsregeling geniet en wiens omzet als bedoeld in lid 2 hoger is dan of gelijk is aan de bovengrens voor vrijstelling voor een kalenderjaar, verzoekt binnen tien dagen na de datum waarop hij de vrijgestelde omzet heeft behaald of overschreden om registratie als btw-plichtige overeenkomstig artikel 153. [...] De bijzondere vrijstellingsregeling is van toepassing tot en met de datum van registratie voor de btw overeenkomstig artikel 153. Indien de belastingplichtige niet of te laat om registratie verzoekt, kunnen de bevoegde belastingautoriteiten vaststellen dat hij verplicht is tot voldoening van de belasting en tot nakoming van de bijkomende verplichtingen vanaf de datum waarop hij zich overeenkomstig artikel 153 voor de btw had moeten registreren.

[...]”
3

Deel II van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector (PB 2009, L 316, blz. 65) bevatte een titel III („Controles”), waartoe artikel 34 („[c]onstatering van de oppervlakten”) van die verordening behoorde. Dit artikel bepaalde in de leden 2 en 4 ervan: „2. De totale oppervlakte van een perceel landbouwgrond kan in aanmerking worden genomen op voorwaarde dat het volgens de gebruikelijke normen van de betrokken lidstaat of regio om een volledig gebruikt perceel gaat. Is dit niet het geval, dan wordt de werkelijk gebruikte oppervlakte in aanmerking genomen. Voor de regio’s waar bepaalde elementen, met name heggen, sloten en muren, van oudsher deel uitmaken van de goede landbouwmethoden op het gebied van teelten of grondgebruik, kunnen de lidstaten besluiten dat de oppervlakte van die elementen als een onderdeel van de volledig gebruikte oppervlakte moet worden beschouwd op voorwaarde dat zij een door de lidstaten te bepalen totale breedte niet overschrijdt. Die breedte moet overeenkomen met een traditionele breedte in de betrokken regio en mag niet meer dan 2 m bedragen. Wanneer de lidstaten vóór de inwerkingtreding van de onderhavige verordening de Commissie conform artikel 30, lid 2, derde alinea, van verordening (EG) nr. 796/2004 [van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij de verordening (EG) nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB 2004, L 141, blz. 18)] in kennis hebben gesteld van een breedte van meer dan 2 m, mag deze breedte onverminderd worden toegepast. […] 4. Onverminderd artikel 34, lid 2, van verordening (EG) nr. 73/2009 [van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (PB 2009, L 30, blz. 16)] wordt een perceel landbouwgrond met bomen voor de toepassing van de oppervlaktegebonden steunregelingen als een subsidiabele oppervlakte beschouwd mits het op dat perceel mogelijk is landbouwactiviteiten of, indien van toepassing, de voorgenomen productie op soortgelijke wijze te beoefenen als op percelen zonder bomen in dezelfde regio.”
128

In die omstandigheden doet het feit dat de Sloveense autoriteiten maatregelen hebben genomen om ervoor te zorgen dat de op 6 juli 2016 in de gebouwen van de centrale bank van Slovenië in beslag genomen documenten vertrouwelijk bleven, niet af aan de conclusie dat deze autoriteiten hun verplichting tot loyale samenwerking met de ECB in casu niet zijn nagekomen. Hetzelfde geldt voor de door de Republiek Slovenië aangevoerde omstandigheid dat het onderzoek van de Sloveense autoriteiten de totstandbrenging van een economische en monetaire unie en het handhaven van de prijsstabiliteit in de Unie niet in gevaar kon brengen, aangezien deze omstandigheid geen invloed heeft op de verplichting van de Sloveense autoriteiten om, overeenkomstig hetgeen in punt 124 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, de onwettige gevolgen van de schending van het archief van de ECB die zij tijdens de inbeslagneming van de documenten op 6 juli 2016 hadden begaan, weg te nemen.
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 van de Raad betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter, na de vaststelling van het oneerlijke karakter van bedingen die de methode voor de vaststelling van de variabele rentevoet in een kredietovereenkomst zoals aan de orde in het hoofdgeding regelen en wanneer die overeenkomst na de schrapping van de betreffende oneerlijke bedingen niet kan voortbestaan, de nietigverklaring van de overeenkomst uiterst nadelige gevolgen zou hebben voor die consument en er geen nationale bepaling van aanvullend recht is, met inachtneming van het volledige nationale recht alle maatregelen moet nemen die noodzakelijk zijn om de consument te beschermen tegen de uiterst nadelige gevolgen die uit de nietigverklaring van de betrokken kredietovereenkomst zouden kunnen voortvloeien. In omstandigheden als die van het hoofdgeding staat niets de nationale rechter in het bijzonder in de weg om de partijen te gelasten om te onderhandelen over de vaststelling van de berekeningswijze van de rentevoet, mits hij het kader voor deze onderhandeling bepaalt en deze erop gericht is een reëel evenwicht tussen de rechten en de verplichtingen van de partijen bij de overeenkomst tot stand te brengen en daarbij met name rekening wordt gehouden met de aan richtlijn 93/13 ten grondslag liggende doelstelling van consumentenbescherming.
Artikel 185 van de btw-richtlijn bepaalt het volgende:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
17

Volgens de verwijzende rechter is in casu voldaan aan de eerste en de derde voorwaarde. Ten eerste volgt uit de bepalingen van de EDA – en zijn partijen het overigens erover eens – dat de royalty’s en licentierechten die zijn betaald ter verkrijging van het recht tot exclusieve distributie van de betrokken goederen in Oostenrijk niet inbegrepen waren in de aankoopprijs voor de goederen waarvan de waarde dient te worden bepaald. Ten tweede gaat het bij de betaling van de vergoeding die in het hoofdgeding aan de orde is ook om een verkoopvoorwaarde. Wanneer de verkoper van de ingevoerde goederen ook de licentiegever is, moet immers worden aangenomen dat deze van de koper, die ook de licentienemer is, tevens verlangt dat hij behalve de prijs ook de royalty’s en licentierechten betaalt. Derhalve moet ervan uit worden gegaan dat Habanos zonder de betaling van deze vergoeding de voor distributie in Oostenrijk bestemde goederen niet of in ieder geval niet onder de overeengekomen contractuele voorwaarden zou hebben geleverd. In dit verband doet de omstandigheid dat deze verplichting na afloop van een periode van vier jaar verviel niet ter zake, daar die omstandigheid niet aantoont dat de koper zonder betaling van die vergoeding een exclusief distributierecht tijdens deze periode zou hebben verkregen. Ook het feit dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vergoeding is overeengekomen in een raamovereenkomst, zoals de EDA, is zonder belang, aangezien daarin het beginsel is vervat dat deze vergoeding moet worden betaald bij iedere latere afzonderlijke aankoop.
53

Het Hof heeft ook geoordeeld dat het juist is dat het gevaar voor misbruik van gegevens uit een opgevraagd document in bepaalde omstandigheden de commerciële belangen van een onderneming kan ondermijnen. Gezien de verplichting om uitleg als bedoeld in punt 52 van dit arrest te verstrekken, moet evenwel worden aangetoond dat dit gevaar daadwerkelijk bestaat. In dit verband kan een eenvoudige, niet-gestaafde bewering over een algemeen risico van misbruik er niet toe leiden dat die gegevens moeten worden geacht onder de uitzondering van artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001 te vallen wanneer de persoon die om de toepassing van die uitzondering verzoekt, aan de instelling, het orgaan of de instantie in kwestie, vóórdat deze een beslissing neemt over dat verzoek, geen enkele verdere verduidelijking verstrekt over de aard, het voorwerp en de strekking van de betrokken gegevens die de Unierechter in staat stelt na te gaan in welk opzicht de openbaarmaking ervan de commerciële belangen van de betrokken personen concreet en op een redelijkerwijs voorzienbare wijze zou kunnen ondermijnen (arresten van 22 januari 2020, PTC Therapeutics International/EMA, C‑175/18 P, EU:C:2020:30, punt 96, en MSD Animal Health Innovation en Intervet international/EMA, C‑178/18 P, EU:C:2020:24, punt 95).
10

Artikel 37 van deze richtlijn, „Taken en bevoegdheden van de regulerende instantie”, bepaalt: „1. De regulerende instantie heeft de volgende taken: [...] b) ervoor zorgen dat transmissie- en distributiesysteembeheerders, en in voorkomend geval, de betrokken systeemeigenaars alsmede alle elektriciteitsbedrijven hun verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn en de andere toepasselijke [...] wetgeving [van de Unie] naleven, inclusief bij grensoverschrijdende kwesties; [...] h) toezicht houden op de naleving en controleren van de eerdere resultaten van de regels inzake zekerheid en betrouwbaarheid van het net, alsook vaststelling of goedkeuring van de normen en voorschriften van de kwaliteit van de diensten en de voorziening, of hier tezamen met andere bevoegde instanties toe bijdragen; [...] m) toezicht houden op de tijd die transmissie- en distributiesysteembeheerders nodig hebben om aansluitingen en herstellingen uit te voeren; n) samen met andere betrokken instanties helpen waarborgen dat de in bijlage I genoemde maatregelen ter bescherming van de consument doeltreffend zijn en gehandhaafd worden; [...] 4. De lidstaten zorgen erover dat de regulerende instanties de bevoegdheden krijgen die hen in staat stellen de [hun] overeenkomstig de leden 1, 3 en 6 toevertrouwde taken op een efficiënte en snelle wijze uit te voeren. Daartoe beschikt de regulerende instantie ten minste over de volgende bevoegdheden: a) vaststellen van bindende besluiten voor elektriciteitsbedrijven; [...] d) opleggen van effectieve, evenredige en afschrikkende sancties aan elektriciteitsbedrijven die hun verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn of enig toepasselijk wettelijk bindend besluit van de regulerende instantie of het Agentschap [van de Europese Unie voor de samenwerking tussen energieregulators] niet naleven, of een bevoegde rechtbank voorstellen dergelijke sancties op te leggen. Daartoe behoort de bevoegdheid om aan de transmissiesysteembeheerder of het verticaal geïntegreerde bedrijf, naargelang het geval, sancties van maximaal 10 % van de jaaromzet van de transmissiesysteembeheerder of het verticaal geïntegreerde bedrijf op te leggen of voor te stellen deze op te leggen, wegens niet-naleving van hun respectieve verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn, en e) passende bevoegdheden om onderzoek uit te voeren en nodige onderzoeksbevoegdheden met het oog op geschillenbeslechting krachtens de leden 11 en 12. [...] 11. Partijen die een klacht hebben tegen een transmissie- of distributiesysteembeheerder met betrekking tot diens verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn, kunnen de klacht voorleggen aan de regulerende instantie die, fungerend als geschillenbeslechtingsinstantie, binnen twee maanden na ontvangst van de klacht een beslissing neemt. Deze periode kan met twee maanden worden verlengd indien de regulerende instantie aanvullende informatie behoeft. Deze verlengde periode kan met instemming van de klager nog eens verlengd worden. De beslissing van de regulerende instantie heeft bindende kracht tenzij of totdat zij in beroep wordt herroepen. [...]”
31

In ieder geval moet in herinnering worden gebracht dat het bij de beoordeling of een contractueel beding mogelijkerwijs oneerlijk is, aan de verwijzende rechter staat om zich in het licht van de omstandigheden van het betrokken geval uit te spreken over de kwalificatie van dat beding, en het aan het Hof staat om op basis van de bepalingen van richtlijn 93/13 de criteria aan te duiden die de nationale rechter kan of moet toepassen wanneer hij contractuele bedingen aan deze bepalingen toetst (zie in die zin arrest van 23 april 2015, Van Hove, C‑96/14, EU:C:2015:262, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
20

In deze omstandigheden heeft de Tribunal București (rechter in tweede aanleg Boekarest, Roemenië) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag: „Dient de uitdrukking ‚het krachtens artikel 5 of artikel 8 toepasselijke recht [voorziet niet] in de mogelijkheid van echtscheiding’ [in artikel 10 van verordening nr. 1259/2010] (a) restrictief en letterlijk te worden uitgelegd, in die zin dat die uitdrukking alleen ziet op de situatie waarin het toepasselijke buitenlandse recht niet voorziet in echtscheiding, in welke vorm dan ook, dan wel (b) ruim te worden uitgelegd, in die zin dat die uitdrukking ook ziet op de situatie waarin het toepasselijke buitenlandse recht echtscheiding toestaat, maar onder uitzonderlijk restrictieve voorwaarden, die impliceren dat vóór de echtscheiding een procedure tot scheiding van tafel en bed is gevoerd, voor welke procedure het recht van de staat waar de zaak aanhangig is geen gelijkwaardige procedurele bepalingen bevat?”