ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het belang van het beginsel van het gezag van gewijsde komt zowel in de rechtsorde van de Unie als in de nationale rechtsorden naar voren. Om zowel de stabiliteit van het recht en van de rechtsbetrekkingen als een goede rechtsbedeling te garanderen, is het immers van belang dat rechterlijke beslissingen die definitief zijn geworden nadat de beschikbare beroepsmogelijkheden zijn uitgeput of nadat de beroepstermijnen zijn verstreken, niet meer opnieuw aan de orde kunnen worden gesteld. Bijgevolg gebiedt het Unierecht de nationale rechter niet, nationale procedureregels die een rechterlijke beslissing gezag van gewijsde verlenen, buiten toepassing te laten, ook al zou daardoor een nationale situatie die onverenigbaar is met dat recht, kunnen worden hersteld. Wanneer de toepasselijke nationale procedureregels voorzien in de mogelijkheid voor de nationale rechter om onder bepaalde voorwaarden terug te komen op een beslissing met gezag van gewijsde om een situatie met het nationale recht verenigbaar te maken, moet die mogelijkheid, gelet op de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid, ook bestaan – mits aan die voorwaarden is voldaan – om de betrokken situatie weer in overeenstemming te brengen met het Unierecht.

(cf. punten 28‑30)
1)

De Italiaanse Republiek is de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen doordat zij op de datum van verstrijken van de termijn die was gesteld in de aanmaningsbrief van de Europese Commissie van 21 november 2012 niet alle maatregelen had genomen die nodig waren ter uitvoering van het arrest Commissie/Italië (C‑302/09, EU:C:2011:634).
Artikel 24 van richtlijn 2004/38 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, en artikel 4 van verordening nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1244/2010, moeten in die zin worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat die onderdanen van andere lidstaten die zich bevinden in de situatie als bedoeld in artikel 14, lid 4, onder b), van die richtlijn, uitsluit van het recht op bepaalde bijzondere, niet op premie‑ of bijdragebetaling berustende prestaties in de zin van artikel 70, lid 2, van verordening nr. 883/2004, die tevens sociale bijstand in de zin van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 vormen, terwijl die prestaties wel zijn gewaarborgd voor de zich in dezelfde situatie bevindende eigen onderdanen van die lidstaat.

Uit de verwijzing in artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 naar artikel 14, lid 4, onder b), ervan blijkt immers expliciet dat de gastlidstaat kan weigeren ook maar enige sociale bijstand toe te kennen aan een burger van de Unie die een verblijfsrecht geniet dat louter op laatstgenoemde bepaling is gebaseerd.

Hoewel richtlijn 2004/38 vereist dat de lidstaat rekening houdt met de individuele situatie van een betrokkene wanneer hij op het punt staat een verwijderingsmaatregel te nemen of vast te stellen dat die persoon in het kader van diens verblijf een onredelijke belasting voor het socialebijstandsstelsel vormt, is een dergelijk individueel onderzoek niet geboden in het geval van een burger van de Unie die het grondgebied van de gastlidstaat is binnengekomen om werk te zoeken, omdat richtlijn 2004/38, door een gradueel stelsel van behoud van de status van werknemer in het leven te roepen, dat ertoe strekt het verblijfsrecht en de toegang tot sociale prestaties veilig te stellen, zelf rekening houdt met verschillende factoren die de individuele situatie van iedere aanvrager van een sociale prestatie kenmerken, en met name met de duur van de uitoefening van een economische activiteit.

Aangezien het individuele onderzoek wordt verricht om een globale beoordeling te maken van de belasting die de toekenning van een uitkering concreet voor het nationale socialebijstandsstelsel in zijn geheel zou vormen, kan de aan één aanvrager toegekende bijstand bovendien moeilijk worden aangemerkt als onredelijke last voor een lidstaat in de zin van artikel 14, lid 1, van richtlijn 2004/38, welke last niet door de indiening van een individuele aanvraag op de betrokken lidstaat zou kunnen drukken, maar noodzakelijkerwijs wel na een optelling van alle eventueel bij hem ingediende individuele aanvragen.

(cf. punten 58‑60, 62, 63 en dictum)
Richtlijn 1999/70 en de raamovereenkomst zijn immers van toepassing op alle werknemers die in het kader van een voor bepaalde tijd bestaande arbeidsverhouding met hun werkgever tegen betaling arbeid verrichten. De enkele omstandigheid dat een werknemer naar nationaal recht als tijdelijk medewerker met een bijzondere of adviesfunctie wordt aangemerkt, of dat diens arbeidsovereenkomst een aantal specifieke aspecten vertoont, zoals tijdelijkheid, niet aan voorwaarden onderworpen aanstelling en ontslag en het feit dat de werknemer geacht wordt vertrouwensfuncties en specifieke adviesfuncties te vervullen, is in dit verband niet relevant, daar het nuttig effect van richtlijn 1999/70 en van de raamovereenkomst alsmede de uniforme toepassing van deze twee voorschriften in de lidstaten in gevaar zouden worden gebracht wanneer de lidstaten de door deze instrumenten van de Unie gewenste bescherming naar eigen goeddunken aan bepaalde categorieën personen zouden kunnen voorbehouden.

Het begrip „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” in de zin van clausule 3, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat een werknemer die naar nationaal recht tot het tijdelijk personeel met een bijzondere of adviesfunctie behoort, daaronder valt.

Clausule 4, lid 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling die zonder enige objectieve rechtvaardiging tijdelijk personeel met een bijzondere of adviesfunctie uitsluit van het recht op een met name aan ambtenaren in vaste dienst toegekende driejaarlijkse anciënniteitstoelage, wanneer deze twee categorieën werknemers zich ten aanzien van deze toelage in een vergelijkbare situatie bevinden, hetgeen ter beoordeling staat van de nationale rechterlijke instantie.

Werknemers in tijdelijke dienst mogen wat de driejaarlijkse anciënniteitstoelage betreft, die een arbeidsvoorwaarde in de zin van clausule 4, lid 1, van de raamovereenkomst is, immers niet zonder objectieve rechtvaardiging ongunstiger worden behandeld dan vergelijkbare werknemers in vaste dienst. Om te beoordelen of werknemers hetzelfde of soortgelijk werk verrichten in de zin van de raamovereenkomst, dient overeenkomstig de clausules 3, punt 2, en 4, lid 1, van deze overeenkomst rekening te worden gehouden met een aantal factoren, zoals de aard van hun werk, hun kwalificaties en bekwaamheden, de opleidingsvereisten en de arbeidsomstandigheden.

(cf. punten 44, 46, 62, dictum 2)
De lidstaten beschikken op grond van artikel 9, lid 1, van die verordening immers over een beoordelingsmarge bij de keuze van de sancties die zij vaststellen om de nakoming van de in artikel 3 van die verordening bedoelde aangifteplicht te waarborgen, met dien verstande dat niet‑nakoming van die plicht eenvoudig, daadwerkelijk en doeltreffend moet kunnen worden bestraft, zonder dat de bevoegde autoriteiten noodzakelijkerwijs rekening moeten houden met andere omstandigheden, zoals opzet of herhaling.

Het evenredigheidsvereiste waaraan moet worden voldaan door sancties die de lidstaten vaststellen op grond van artikel 9 van verordening nr. 1889/2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, houdt niet in dat de bevoegde autoriteiten rekening moeten houden met de concrete en bijzondere omstandigheden van elk geval.

Artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1889/2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die voor niet‑nakoming van de in artikel 3 van die verordening bedoelde aangifteplicht voorziet in een administratieve geldboete waarvan het bedrag overeenkomt met 60 % van het niet‑aangegeven bedrag aan liquide middelen, indien dat laatste bedrag hoger is dan 50000 EUR.

Een dergelijke geldboete gaat immers verder dan noodzakelijk is om de nakoming van die plicht en de verwezenlijking van de doelstellingen van die verordening te waarborgen.

Dienaangaande beoogt de in artikel 9 van verordening nr. 1889/2005 bedoelde sanctie geen eventuele frauduleuze of illegale activiteiten maar alleen niet‑nakoming van die plicht te bestraffen.

Zoals blijkt uit de overwegingen 3 en 15 van die verordening bestaat het doel van die verordening in dit verband erin, met inachtneming van de beginselen die in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend, te zorgen voor een doeltreffendere controle op liquide middelen die de Unie binnenkomen of verlaten, om te voorkomen dat opbrengsten van illegale activiteiten in het financiële stelsel doordringen.

Voorts voorziet artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1889/2005 in de mogelijkheid om overeenkomstig de in de nationale wetgeving vastgestelde voorwaarden bij een administratieve beslissing liquide middelen in bewaring te nemen die niet zijn aangegeven overeenkomstig artikel 3 van die verordening, met name om de bevoegde autoriteiten in staat te stellen de noodzakelijke controles en verificaties inzake de herkomst, het beoogde gebruik en de bestemming van die liquide middelen te verrichten. Met een sanctie bestaande in een lagere geldboete in combinatie met de inbewaringneming van de liquide middelen die niet overeenkomstig dat artikel 3 zijn aangegeven, kunnen aldus de doelstellingen van die verordening worden verwezenlijkt zonder buiten de grenzen te treden van wat daartoe noodzakelijk is.

(cf. punten 30‑33, 35 en dictum)
De voor de instelling van een beroep tegen een handeling bepaalde termijn wordt overeenkomstig artikel 96, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht slechts geschorst door de indiening van een verzoek om rechtsbijstand, wanneer in dat verzoek om rechtsbijstand duidelijk is vermeld dat die handeling een handeling was waartegen het in te stellen beroep is gericht.

De Raad moet in het kader van de vaststelling van een besluit waarbij de naam van een persoon of entiteit wordt gehandhaafd op een lijst van personen of entiteiten waarvoor ten aanzien van de Republiek Belarus vastgestelde beperkende maatregelen gelden, het recht van die persoon of die entiteit om voorafgaandelijk te worden gehoord, in acht nemen wanneer hij ten aanzien van die persoon of entiteit in het besluit waarbij diens naam op de lijst wordt gehandhaafd, nieuwe gegevens in aanmerking neemt, dat wil zeggen gegevens die niet voorkwamen in het oorspronkelijke besluit waarbij de betrokkene op die lijst werd geplaatst.

Wanneer de redenen voor de handhaving van de naam van een persoon op de lijst van de personen op wie genoemde beperkende maatregelen van toepassing zijn, niet wezenlijk zijn gewijzigd en is gebleken dat die persoon reeds opmerkingen bij de Raad had ingediend en dan ook wist dat hij voortdurend over dat recht beschikte, a fortiori wanneer de ten aanzien van de Republiek Belarus vastgestelde beperkende maatregelen, met het oog op een eventuele verlenging ervan, met regelmatige tussenpozen opnieuw werden bezien, kan er geen sprake zijn van schending van de rechten van verdediging van de betrokken persoon.

(cf. punten 26‑28)
Het begrip „natuurlijk mineraalwater afkomstig van eenzelfde bron” in artikel 8, lid 2, van richtlijn 2009/54 betreffende de exploitatie en het in de handel brengen van natuurlijk mineraalwater moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op natuurlijk mineraalwater gewonnen uit een of meer natuurlijke of kunstmatige ontspringingspunten dat eenzelfde watervlak of eenzelfde onderaardse laag tot oorsprong heeft, voor zover de kenmerken van dat water volgens de in bijlage I bij die richtlijn vermelde criteria bij al die natuurlijke of kunstmatige ontspringingspunten identiek zijn en constant blijven binnen natuurlijke schommelingen.

Het begrip bron in artikel 8, lid 2, van richtlijn 2009/54 kan immers niet worden gelijkgesteld met het begrip watervlak of onderaardse laag, of met het begrip onttrekkingspunt. Aangezien natuurlijk mineraalwater ook wordt gedefinieerd op basis van zijn samenstelling, spelen de kenmerken van natuurlijk mineraalwater een bepalende rol bij de identificatie van dat water.

Aangezien bij de etikettering van natuurlijk mineraalwater de plaats waar de bron wordt geëxploiteerd en de naam van de bron moeten worden vermeld, die naam een bepalende rol speelt bij de identificatie van dat water door de consument en een bepaald natuurlijk mineraalwater vooral wordt geïdentificeerd aan de hand van zijn kenmerken, zijn het bovendien noodzakelijkerwijze deze kenmerken die grotendeels de identiteit bepalen van de bron waarvan het natuurlijk mineraalwater afkomstig is.

Deze uitlegging vindt steun in de algemene opzet van richtlijn 2009/54, met name de artikelen 4, lid 1, onder a) tot en met c), 6, 7, lid 2, onder a), en 12, onder a) en b), en is voorts de enige die de verwezenlijking waarborgt van de door richtlijn 2009/54 nagestreefde doelstellingen, namelijk de bescherming van de gezondheid van de consument, het voorkomen van misleiding van de consument en het waarborgen van eerlijke handelsvoorwaarden.

(cf. punten 29‑31, 34‑39, 45 en dictum)
Het begrip databank in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 96/9 betreffende de rechtsbescherming van databanken heeft een ruime reikwijdte, vrij van overwegingen van formele, technische of materiële aard.

Richtlijn 96/9 betreffende de rechtsbescherming van databanken moet aldus worden uitgelegd dat zij niet van toepassing is op een databank die niet op grond van deze richtlijn wordt beschermd door het auteursrecht of door het recht sui generis, zodat de artikelen 6, lid 1, 8 en 15 van de richtlijn zich er niet tegen verzetten dat de maker van een dergelijke databank contractuele beperkingen stelt aan het gebruik ervan door derden, onverminderd het toepasselijke nationale recht.

Op basis van de omstandigheid dat een databank voldoet aan de bestanddelen van de definitie van artikel 1, lid 2, van richtlijn 96/9 kan immers niet worden geoordeeld dat de databank binnen de werkingssfeer van de bepalingen van die richtlijn met betrekking tot het auteursrecht en/of het recht sui generis valt wanneer zij niet voldoet aan de in artikel 3, lid 1, van de richtlijn genoemde voorwaarde voor bescherming door het auteursrecht of aan de in artikel 7, lid 1, van de richtlijn neergelegde voorwaarde voor bescherming door het recht sui generis. Uit het onderwerp en de structuur van richtlijn 96/9 volgt dat de artikelen 6, lid 1, 8 en 15 van die richtlijn, op grond waarvan rechtmatige gebruikers van een databank bepaalde dwingende rechten hebben, niet van toepassing zijn op een databank die niet krachtens de richtlijn wordt beschermd door het auteursrecht of door het recht sui generis, zodat de richtlijn zich niet verzet tegen contractuele bedingen die de voorwaarden voor het gebruik van een dergelijke databank regelen.

(cf. punten 35, 39, 45 en dictum)
Artikel 1, lid 4, van richtlijn 2001/84 betreffende het volgrecht ten behoeve van de auteur van een oorspronkelijk kunstwerk moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat de volgrechtvergoedingsplichtige, die bij nationale wettelijke regeling als zodanig is aangewezen, of het nu de verkoper betreft of een actor uit de professionele kunsthandel die bij de transactie betrokken is, met ieder ander, daaronder begrepen de koper, kan overeenkomen dat laatstbedoelde uiteindelijk de kosten van het volgrecht geheel of gedeeltelijk zal dragen, voor zover een dergelijke contractuele regeling geen enkel gevolg heeft voor de verplichtingen en de verantwoordelijkheid van degene die jegens de auteur vergoedingsplichtig is.

Immers, ook al eist de verwezenlijking van de doelstelling van richtlijn 2001/84, die met name beoogt een einde te maken aan verstoringen van de mededinging op de kunstmarkt, zoals omschreven in de overwegingen 13 en 15 van die richtlijn, dat wordt bepaald wie degene zal zijn die verantwoordelijk is voor de betaling van de volgrechtvergoeding aan de auteur, en dat de regels voor de berekening van die vergoeding worden vastgesteld, geldt dit niet voor de vraag wie uiteindelijk de kosten ervan zal dragen. Het is juist dat niet zonder meer kan worden uitgesloten dat dit laatste element een zekere verstoring van de werking van de interne markt teweeg kan brengen, maar een dergelijk gevolg voor de interne markt is hoe dan ook slechts indirect, aangezien het voortvloeit uit contractuele regelingen die losstaan van de betaling van het bedrag van de volgrechtvergoeding, waarvoor de vergoedingsplichtige verantwoordelijk blijft.

(cf. punten 28‑31, 33 en dictum)
101

In casu is dat het geval. De duur van de procedure bij het Gerecht, namelijk bijna vijf jaar en negen maanden, waarbij er met name bijna vier jaar en vier maanden zijn verstreken tussen het einde van de schriftelijke behandeling en de terechtzitting, kan niet worden verklaard door de aard, de complexiteit of de context van de zaak. Het aan het Gerecht voorgelegde geschil was immers niet bijzonder complex. Verder blijkt noch uit het bestreden arrest, noch uit de door partijen verstrekte gegevens dat het stilzitten objectief gerechtvaardigd was of dat rekwirantes daaraan hadden bijgedragen. Dat het Gerecht op 11 juli 2012 had gevraagd om rekwirantes’ mening over de wenselijkheid van voeging van de onderhavige zaak met de zaken T‑462/07, T‑482/07, T‑495/07 en T‑497/07 is van geen belang.
23

Een onderneming die aan een dergelijke enkele en complexe inbreuk heeft deelgenomen door middel van voor haar kenmerkende gedragingen die een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging met een mededingingsbeperkend doel in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU vormden en die een bijdrage aan de verwezenlijking van de inbreuk in zijn geheel beoogden te leveren, kan aldus voor de gehele duur van haar deelneming aan die inbreuk eveneens aansprakelijk zijn voor de gedragingen van andere ondernemingen in het kader van diezelfde inbreuk. Dat is het geval wanneer vaststaat dat deze onderneming door haar eigen gedrag wilde bijdragen aan de door alle deelnemers nagestreefde gemeenschappelijke doelstellingen en dat zij kennis had van de inbreukmakende gedragingen die door andere ondernemingen werden overwogen of verricht in hun streven naar dezelfde doelstellingen, of dat zij ze redelijkerwijs kon voorzien of bereid was het risico daarvan te aanvaarden (arresten van 6 december 2012, Commissie/Verhuizingen Coppens, C‑441/11 P, EU:C:2012:778, punt 42, en van 24 juni 2015, Fresh Del Monte Produce/Commissie en Commissie/Fresh Del Monte Produce, C‑293/13 P en C‑294/13 P, EU:C:2015:416, punt 157).
52

Dienaangaande zijn X en de Europese Commissie van mening dat de kenmerken van de in het hoofdgeding betrokken vennootschappen overeenstemmen met die van een gemeenschappelijk beleggingsfonds, zoals die blijken uit de rechtspraak van het Hof. Zo is een beleggingsfonds vergelijkbaar met een instelling voor collectieve belegging zoals omschreven in de icbe-richtlijn, wanneer personen rechten van deelneming in dat fonds hebben gekocht, het rendement van de aldus gedane belegging afhankelijk is van de resultaten van de beleggingen door de beheerders van het fonds in de periode waarin zij deze rechten van deelneming aanhielden, en de deelnemers winstgerechtigd zijn of het risico dragen dat verbonden is aan het beheer van het fonds (zie in die zin arrest Wheels Common Investment Fund Trustees e.a., C‑424/11, EU:C:2013:144, punt 27). In dezelfde gedachtegang heeft het Hof geoordeeld dat bedrijfspensioenfondsen als gemeenschappelijke beleggingsfondsen kunnen worden beschouwd wanneer zij worden gefinancierd door de pensioenontvangers, het spaargeld wordt belegd volgens het beginsel van risicospreiding en het beleggingsrisico wordt gedragen door de leden van het pensioenfonds (arrest ATP PensionService, C‑464/12, EU:C:2014:139, punt 59).
§ 6 van het BerlBesÜG, dat betrekking heeft op de overgang naar de volgende trap, bepaalt:

„(1) De heringedeelde magistraat bereikt, in geval van herindeling in een van de salaristrappen van bijlage 4 bij de [wet houdende herziening van de bezoldiging van de ambtenaren van het Land Berlin] op basis van een basissalaris dat ten minste overeenkomt met leeftijdsklasse 3 van de salarisgroepen R1 en R2 (het basissalaris waarop die magistraat op 1 augustus 2011 recht zou hebben gehad volgens de wet betreffende de aanpassing van de bezoldigingen en de ouderdomspensioenen van de ambtenaren 2010/2011 voor Berlijn), de eerstvolgende hogere salaristrap of, in geval van herindeling in een van de overgangstrappen van bijlage 4, de trap waarnaar die overgangstrap leidt, op de datum waarop hij volgens § 38, lid 1, van het [BBesG Bln, oude versie] de eerstvolgende leeftijdsklasse zou hebben bereikt. Deze eerste overgang naar een hogere salaristrap vormt het vertrekpunt voor de berekening van het voor de toepassing van § 38, lid 1, tweede zin, van het [BBesG Bln, nieuwe versie] bepalende tijdvak van ervaring.

(2) In afwijking van lid 1 begint het voor de toepassing van § 38, lid 1, tweede zin, van het [BBesG Bln, nieuwe versie] bepalende tijdvak van ervaring in geval van herindeling op basis van een basissalaris dat overeenkomt met de leeftijdsklassen 1 en 2 van salarisgroep R1 (het basissalaris waarop die magistraat op 1 augustus 2011 recht zou hebben gehad volgens de wet betreffende de aanpassing van de bezoldigingen en de ouderdomspensioenen van de ambtenaren 2010/2011 voor Berlijn) met de indeling in salaristrap 1 van bijlage 4 bij de [wet houdende herziening van de bezoldiging van de ambtenaren van het Land Berlin].

(3) In afwijking van de leden 1 en 2 worden de tijdvakken van ervaring vanaf salaristrap 5 telkens met een jaar verminderd in geval van herindeling in de overgangstrap naar salaristrap 4 of bij herindeling in een hogere salaristrap of overgangstrap dan de overgangstrap naar salaristrap 4.

(4) In afwijking van lid 1 wordt het tijdvak van ervaring in salaristrap 4 de in lid 2 geregelde gevallen met een jaar verlengd voor de magistraten die zijn heringedeeld in salaristrap 1 van bijlage 4 bij de [wet houdende herziening van de bezoldiging van de ambtenaren van het Land Berlin] en voor de magistraten die in salaristrap 2 van bijlage 4 bij [die wet] zijn heringedeeld op basis van het basissalaris voor de leeftijdsklasse 4 van salarisgroep R1 waarop zij op 1 augustus 2011 recht zouden hebben gehad volgens de wet betreffende de aanpassing van de bezoldigingen en de ouderdomspensioenen van de ambtenaren 2010/2011 voor Berlijn.”