ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

16 oktober 1996

Zaak T-378/94

J. Knijff

tegen

Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Tijdelijke functionarissen aangesteld in overleg met nationale controleorganen — Toepassing van regeling betreffende hun indeling in rang”

Volledige Franse tekst II-1341

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van 9 februari 1994 houdende weigering om verzoekers indeling te wijzigen, alsmede van het besluit van 29 augustus 1994 houdende afwijzing van de door verzoeker ingediende klacht.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoeker is sedert 15 juli 1986 bij de Rekenkamer werkzaam als tijdelijk functionaris. Zijn eerste overeenkomst valt onder een specifieke regeling voor deze instelling, op grond waarvan in overleg met de nationale controleorganen (NCO) aangeworven nationale ambtenaren op tijdelijke basis kunnen worden aangesteld. Overeenkomstig die regeling wordt hij ingedeeld in de rang A 4, salaristrap 4. De op het ogenblik van de feiten van het geding van kracht zijnde versie van de regeling beperkt de duur van de aldus aangeboden overeenkomsten tot vier jaar (een overeenkomst van twee jaar met de mogelijkheid van één verlenging) en verzoekers overeenkomst eindigt derhalve op 14 juli 1990.

Van 15 juli 1990 tot 12 oktober 1990 is verzoeker werkzaam als hulpfunctionaris bij de Rekenkamer.

Op 17 september 1990 stelt de Rekenkamer verzoekers opvolger aan als Nederlands „ NCO ” -functionaris.

Nadat verzoeker in het kader van een interne selectieprocedure voor de aanwerving van een tijdelijke hoofdadministrateur is uitgekozen, vraagt de Rekenkamer de toestemming van het Nederlandse NCO, die verzoeker heeft gedetacheerd, alvorens hem een overeenkomst van vijf jaar aan te bieden. In zijn brief verklaart de Rekenkamer, dat het betrokken ambt geen enkel verband houdt met de „voor een Nederlander voorbehouden post”.

Met instemming van het Nederlandse NCO biedt de Rekenkamer verzoeker bij brief van 12 oktober 1990 een nieuwe aanstelling als tijdelijk functionaris voor een periode van vijf jaar aan. Volgens dit aanbod „wordt [verzoekers] bezoldiging berekend op basis van een indeling in de rang A 5, salaristrap 3”. Verzoeker ondertekent dezelfde dag een overeenkomst in die zin.

Tegen de uit deze overeenkomst voortvloeiende indeling wordt niet binnen de statutaire termijn een klacht ingediend. Na het verstrijken van die termijn wendt verzoeker zich evenwel met een beroep op wezenlijke nieuwe feiten tot het tot aanstelling bevoegd gezag met verzoeken om herziening van die indeling en vervolgens met een klacht strekkende tot intrekking van de afwijzing van die verzoeken. Hij voert in wezen aan, dat hij volgens de specifieke regeling voor „NCO”-functionarissen moet worden ingedeeld en niet volgens de algemene regeling. Na afloop van die precontentieuze procedure stelt verzoeker een eerste beroep in bij het Gerecht. Daarin verzoekt hij in wezen om nietigverklaring van de verschillende besluiten waarbij de Rekenkamer zijn verzoek om herindeling heeft afgewezen.

Dit eerste beroep wordt door het Gerecht bij beschikking van 14 juli 1993 kennelijk niet-ontvankelijk verklaard (T-55/92, Knijff/Rekenkamer, Jurispr. blz. II-823) (Knijffl).

In zijn repliek in de zaak Knijffl voert verzoeker als tweede nieuw feit ter rechtvaardiging van de indiening van een verzoek om herziening van zijn indeling aan, dat hij in de loop van de procedure voor het Gerecht kennis heeft gekregen van besluit 85-5 van de Rekenkamer van 7 februari 1985 betreffende de aanstelling in rang en de indeling in salaristrap van de uit de nationale controleorganen afkomstige tijdelijke functionarissen die worden aangeworven voor ambten die dooide begrotingsautoriteiten in de tijd zijn beperkt (besluit 85-5). Gelijk het Gerecht in rechtsoverweging 25 van zijn beschikking Knijff I vaststelt, verklaart verzoeker evenwel niet, dat hij op basis van die ontdekking een verzoek om herindeling heeft ingediend.

Na de beschikking Knijff I dient verzoeker op 12 oktober 1993 op grond van het pas ontdekte besluit 85-5 een nieuw verzoek om herindeling in, waarin hij het tot aanstelling bevoegd gezag verzoekt, „[zijn] indeling in rang aan de hand van de uit besluit 85-5 voortvloeiende criteria te herzien”.

Bij besluit van 9 februari 1994 wordt dit verzoek als niet-ontvankelijk en ongegrond afgewezen. Tegen dit besluit wordt een klacht ingediend, die bij besluit van 29 augustus 1994 als niet-ontvankelijk en ongegrond wordt afgewezen.

De ontvankelijkheid

De vormvereisten

Volgens artikel 19, eerste alinea, van 's Hofs Statuut-EG, dat krachtens artikel 46, eerste alinea, van dat Statuut ook van toepassing is op het Gerecht, en volgens artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, moet elk verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen bevatten. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het, gelet op genoemde bepalingen, voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk, dat de essentiële feitelijke en juridische gronden van het beroep, althans summier, maar coherent en begrijpelijk, uit het verzoekschrift blijken (r.o. 18).

Referentie: Gerecht 28 april 1993, De Hoe/Commissie, T-85/92, Jurispr. blz. II-523, r.o. 20

In het onderhavige geval geeft het verzoekschrift voldoende duidelijk aan, dat het onderhavige beroep strekt tot nietigverklaring van de besluiten waarbij het tot aanstelling bevoegd gezag heeft geweigerd, verzoekers indeling te wijzigen. Uit het verzoekschrift blijkt, dat verzoeker daartoe twee middelen aanvoert, te weten schending van de indelingsregels van besluit 85-5 en schending van de zorgplicht en van het beginsel van goed bestuur. Ten slotte is het ter ondersteuning van die middelen gevoerde betoog duidelijk genoeg om verweerder in staat te stellen zich te verdedigen en om het Gerecht in staat te stellen zijn rechterlijke controle te verrichten (r.o. 19).

De overeenstemming tussen de klacht en het beroep

Al mogen de in het beroep geformuleerde vorderingen slechts bezwaren bevatten die op dezelfde grond berusten als de in de klacht aangevoerde bezwaren, toch kunnen deze bezwaren voor de gemeenschapsrechter worden gepreciseerd met behulp van middelen en argumenten die niet in de klacht voorkomen, doch er wel nauw bij aansluiten (r.o. 21).

Referentie: Hof 20 mei 1987, Geist/Commissie, 242/85, Jurispr. blz. 2181, r.o. 9

In de precontentieuze fase mag de administratie de klachten overigens niet restrictief uitleggen, doch moet zij deze met openheid van geest onderzoeken (r.o. 21).

Referentie: Hof 14 maart 1989, Del Arno Martinez/Parlement, 133/88, Jurispr. blz. 689; Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, JurAmbt. blz. II-405; Gerecht 21 maart 1996, Otten/Commissie, T-376/94, JurAmbt. blz. II-401, r.o. 30

Het Gerecht is van oordeel, dat bij lezing van verzoekers klacht met de door bovengenoemde rechtspraak geëiste openheid van geest en tegen de achtergrond van het eraan voorafgegane verzoek, moet worden geconcludeerd, dat de regel van de overeenstemming tussen de klacht en het beroep in acht is genomen (r.o. 22).

Ten gronde

Het eerste middel: schending van besluit 85-5

Verzoeker voert in wezen aan, dat hij recht heeft op de indeling waarin besluit 85-5 voor iemand met zijn ervaring voorziet, en dat het tot aanstelling bevoegd gezag dit besluit heeft geschonden door hem volgens de algemene regeling in te delen.

Besluit 85-5 handelt uitsluitend over de bijzondere regeling voor de in overleg met een NCO aangeworven tijdelijke functionarissen (NCO-functionarissen), zoals blijkt uit het derde punt van het visum van dit besluit, dat uitdrukkelijk verwijst naar het besluit van de Rekenkamer van 27 januari 1983 houdende vaststelling van de beginselen voor de selectie en de aanstelling van NCO-functionarissen (bijlage 27 bij het verweerschrift) (r.o. 34).

Deze specifieke regeling voor NCO-functionarissen verschilt op twee punten van de algemene regeling voor de indeling in rang van tijdelijke functionarissen, namelijk door de specifieke kenmerken van de aanwervingsprocedure en door de duur van de overeenkomsten. Bovendien blijkt uit verschillende door de Rekenkamer aangevoerde documenten, dat de Rekenkamer bereid was een NCO-ftmctionaris per Lid-Staat te ontvangen tegen de bijzondere voorwaarden die met name in besluit 85-5 worden gepreciseerd (r.o. 35 en 36).

Gelet op deze specifieke kenmerken van de regeling voor NCO-functionarissen, was besluit 85-5 niet van toepassing op het omstreden besluit, aangezien de op 12 oktober 1990 tussen het tot aanstelling bevoegd gezag en verzoeker gesloten overeenkomst geen enkele van die kenmerken vertoont. Ten eerste is de betrokken overeenkomst verzoeker na een interne selectieprocedure en niet volgens de procedure van de regeling voor NCO-functionarissen aangeboden. Ten tweede is de betrokken overeenkomst voor vijfjaar gesloten, terwijl de duur van de onder de regeling voor NCO-functionarissen vallende overeenkomsten tot twee jaar is beperkt. Ten derde werd de voor een Nederlandse NCO-functionaris voorbehouden post reeds sedert 17 september 1990 door een andere functionaris bekleed. Ten vierde kon verzoeker volgens de destijds geldende regeling op 12 oktober 1990 geen verlenging meer krijgen, daar zijn overeenkomst van NCO-functionaris reeds in 1988 was verlengd (r.o. 37).

Deze beoordeling wordt niet op losse schroeven gezet door de omstandigheid dat de Rekenkamer de toestemming van het Nederlandse NCO had gevraagd en gekregen alvorens verzoeker de overeenkomst van 12 oktober 1990 aan te bieden. Nu de betrokken overeenkomst geen enkele van de specifieke kenmerken van een onder de regeling voor de NCO-functionarissen vallende overeenkomst vertoont, kan het enkele feit van de toestemming van het NCO te hebben gekregen, verzoeker niet het statuut van NCO-functionaris verlenen. Uit de tweede alinea van de brief van 18 september 1990 blijkt overigens, dat de aan verzoeker aangeboden post losstond van die welke voor een Nederlandse NCO-functionaris was voorbehouden (r.o. 38).

Het tweede middel: schending van de zorgplicht en van het beginsel van goed bestuur

Voor zover verzoeker aanvoert, dat de schending van de zorgplicht en van het beginsel van goed bestuur voortvloeit uit de schending van besluit 85-5, volgt uit het onderzoek van het eerste middel, dat ook dit argument moet worden afgewezen. Voor zover zijn argument betekent, dat die schending voortvloeit uit een in besluit 85-5 voorkomende indelingsfout, behoeft slechts te worden opgemerkt, dat verzoeker niet heeft aangetoond dat er een verkeerde indeling is gemaakt. In ieder geval is dit argument ook niet ter zake dienend, daar besluit 85-5 niet op verzoekers situatie van toepassing is (r.o. 42).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.