Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Verplichting voor ondernemingen uit bouwsector die diensten verrichten, om op werknemers die met dit doel zijn gedetacheerd, regeling inzake vakantie met behoud van loon van lidstaat van ontvangst toe te passen - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

[EG-Verdrag art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG) en art. 60 (thans art. 50 EG)]

2. Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Toepassing op gedetacheerde werknemers van ondernemingen uit bouwsector van nationale regeling die voor werknemers uit bouwsector in langere vakantie met behoud van loon voorziet dan in richtlijn 93/104 bepaalde minimumduur - Toelaatbaarheid

[EG-Verdrag art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG) en art. 60 (thans art. 50 EG)]

3. Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Nationale regeling die niet voorziet in recht op vergoeding van door vakantiefondsen uit hoofde van vakantie-uitkeringen betaalde bedragen voor in andere lidstaten gevestigde ondernemingen uit bouwsector, doch gedetacheerde werknemers rechtstreekse aanspraak jegens bedoeld fonds verleent - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

[EG-Verdrag art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG) en art. 60 (thans art. 50 EG)]

4. Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Verplichting voor ondernemingen uit bouwsector die diensten verrichten, om bijkomende gegevens te verstrekken aan autoriteiten van lidstaat van ontvangst - Rechtvaardiging uit hoofde van algemeen belang - Sociale bescherming van werknemers - Evenredigheid van verzoek om gegevens - Beoordeling door nationale rechter

[EG-Verdrag art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG)]

5. Vrij verrichten van diensten - Non-discriminatiebeginsel - Ondernemingen uit bouwsector die diensten verrichten - Toepassing door lidstaat van ontvangst van zijn regeling inzake vakantie met behoud van loon op gedetacheerde werknemers van in andere lidstaat gevestigde ondernemingen - Criteria voor beoordeling van aan bedoeld stelsel onderworpen ondernemingen, verschillend voor op nationaal grondgebied gevestigde ondernemingen - Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG) en art. 60 (thans art. 50 EG)]

Samenvatting

1. Artikel 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) en artikel 60 van het Verdrag (thans artikel 50 EG) verzetten zich er niet tegen dat een lidstaat een in een andere lidstaat gevestigde onderneming uit de bouwsector die een dienst verricht op zijn grondgebied, een nationale regeling oplegt waarbij aan de daarvoor door de onderneming gedetacheerde werknemers aanspraken op vakantie met behoud van loon worden verzekerd, onder voorwaarde enerzijds dat de werknemers niet krachtens de wetgeving van de lidstaat van vestiging van hun werkgever een in wezen vergelijkbare bescherming genieten, zodat de toepassing van de nationale regeling van de eerste lidstaat hun een reëel voordeel brengt dat in aanzienlijke mate bijdraagt tot hun sociale bescherming, en anderzijds dat de toepassing van die regeling van de eerste lidstaat evenredig is aan het nagestreefde doel van algemeen belang.

( cf. punt 53, dictum 1 )

2. Artikel 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) en artikel 60 van het Verdrag (thans artikel 50 EG) verzetten zich er niet tegen dat de regeling van een lidstaat die in een langere vakantie met behoud van loon voorziet dan richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, welke noodzakelijk is voor de sociale bescherming van werknemers in de bouw, gedurende de detacheringsperiode ook wordt toegepast op de werknemers die door in andere lidstaten gevestigde dienstverrichters uit de bouwsector in die lidstaat zijn gedetacheerd.

( cf. punten 58-59, dictum 2 )

3. Voorzover een verschillende behandeling gerechtvaardigd is door objectieve verschillen tussen de in de lidstaat van ontvangst gevestigde ondernemingen en de in de andere lidstaten gevestigde ondernemingen uit de bouwsector, voor wat de daadwerkelijke uitvoering van de verplichting tot betaling van de vakantie-uitkeringen aan werknemers betreft, verzetten de artikelen 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) en 60 van het Verdrag (thans artikel 50 EG) zich er niet tegen dat een nationale regeling eerstbedoelde ondernemingen een vergoedingsaanspraak jegens het vakantiefonds geeft voor de wegens vakantie-uitkeringen en vakantiegeld gedane uitgaven, terwijl die regeling voor laatstbedoelde ondernemingen niet in een dergelijke aanspraak voorziet, doch in de plaats daarvan aan de uitgezonden werknemers een rechtstreekse aanspraak geeft jegens dat fonds.

( cf. punt 65, dictum 2 )

4. Een nationale regeling die gericht is op de doeltreffende bescherming van werknemers uit de bouwsector, met name met betrekking tot hun recht op vakantie met behoud van loon, waarbij aan in een andere lidstaat gevestigde ondernemingen die werknemers op het nationale grondgebied uitzenden, de verplichting wordt opgelegd om meer gegevens aan het vakantiefonds te verstrekken dan de op nationaal grondgebied gevestigde werkgevers, vormt een beperking van het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG).

Een dergelijke beperking kan gerechtvaardigd zijn wanneer zij nodig is om de sociale bescherming van de werknemers, een dwingende reden van algemeen belang, doeltreffend en met passende middelen te verzekeren.

Het staat aan de verwijzende rechter om, rekening houdend met het evenredigheidsbeginsel, vast te stellen welk soort documenten de autoriteiten van de betrokken lidstaat rechtmatig van de op het grondgebied van een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters kunnen verlangen. Daartoe moet de verwijzende rechter beoordelen of de objectieve verschillen tussen de situatie van de op nationaal grondgebied gevestigde ondernemingen en die van in andere lidstaten gevestigde ondernemingen het objectief gezien noodzakelijk maken dat van laatstbedoelde ondernemingen extra gegevens worden verlangd.

( cf. punten 69-72, 75, dictum 2 )

5. De artikelen 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) en 60 van het Verdrag (thans artikel 50 EG) verzetten zich ertegen dat een regeling van een lidstaat inzake vakantie met behoud van loon wordt toegepast op alle in andere lidstaten gevestigde ondernemingen die op het grondgebied van de eerste lidstaat diensten verrichten in de bouwsector, wanneer niet alle in de eerste lidstaat gevestigde ondernemingen die slechts een deel van hun activiteiten in de bouwsector uitoefenen, daaronder vallen voor hun in die sector tewerkgestelde werknemers.

( cf. punt 83, dictum 3 )