ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Draagwijdte – Besluit tot afwijzing van een offerte in het kader van een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor werken – Verplichting om op schriftelijk verzoek de kenmerken en de relatieve voordelen van de gekozen offerte alsmede de naam van de opdrachtnemer mee te delen – Verplichting tot verstrekking van een nauwkeurige samenvatting van de wijze waarop elk detail van de afgewezen offerte bij de evaluatie ervan in aanmerking is genomen, of van een zorgvuldige vergelijkende analyse van de gekozen offerte en de offerte van de afgewezen inschrijver –Verplichting tot overlegging van de door de opdrachtnemer verstrekte bewijzen met betrekking tot de selectiecriteria voor de vaststelling van zijn economische en financiële draagkracht en zijn technische en professionele bekwaamheid – Geen (Art. 296, tweede alinea, VWEU; verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 113, lid 2; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 161, lid 2) (zie punten 49, 50 en 57)
Volgens de rechtspraak moet bij de beoordeling van de soortgelijkheid van waren en diensten rekening worden gehouden met alle relevante factoren die de verhouding tussen de betrokken waren en diensten kenmerken, waaronder met name de aard, de bestemming en het gebruik, maar ook het concurrerend dan wel complementair karakter ervan. De complementariteit die bestaat tussen waren en diensten, met name de omstandigheid dat de ene wordt gebruikt in combinatie met of in verband met de andere, kan bij het relevante publiek de indruk wekken dat deze waren en diensten soortgelijk zijn.

Volgens de rechtspraak beschikt het Gerecht over een bevoegdheid tot herziening, maar moet de uitoefening ervan beperkt blijven tot situaties waarin het Gerecht na toetsing van de beoordeling van de kamer van beroep in staat is om op basis van de elementen, feitelijk en rechtens, zoals deze zijn vastgesteld, te bepalen welke beslissing de kamer van beroep had moeten nemen. Het Gerecht mag zijn eigen beoordeling niet in de plaats stellen van die van de kamer van beroep, en a fortiori niet overgaan tot een beoordeling waarover die kamer van beroep nog geen standpunt heeft ingenomen.

Het Gerecht kan deze bevoegdheid tot herziening niet uitoefenen zonder de hem door de rechtspraak opgelegde grenzen te overschrijden, aangezien de kamer van beroep in de bestreden beslissing geen standpunt heeft ingenomen over de draagwijdte en de gevolgen van de in de loop van de nietigheidsprocedure voor de nietigheidsafdeling ingediende beperking aangaande de lijst van waren of diensten waarvoor om inschrijving werd verzocht, wat de beoordeling van de gelijkheid of soortgelijkheid van de door de conflicterende merken aangeduide waren betreft, zodat het Gerecht dienaangaande niet beschikt over een beoordeling die het overeenkomstig de rechtspraak kan toetsen en, in voorkomend geval, herzien.

(zie punten 87, 88)
10.

Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Omvang–Besluit inzake de goedkeuring van de rekeningen in verband met door het ELGF en het Elfpo gefinancierde uitgaven–Financiële correcties–Staat die adressaat van het besluit is en nauw betrokken was bij het opstellen van het besluit–Niet-nakoming van de motiveringsplicht–Geen (Art. 296 VWEU; verordening nr. 885/2006 van de Commissie, art. 11) (zie punten 133, 201, 202, 275)
Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 april 2018 –

Alcogroup en Alcodis/Commissie

(Zaak T‑274/15)

„Beroep tot nietigverklaring – Mededinging – Mededingingsregelingen – Markten voor bio-ethanol en ethanol – Administratieve procedure – Besluit waarbij een inspectie wordt gelast – Controlebevoegdheden van de Commissie – Bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaten en cliënten – Documenten die na een vorige inspectie zijn uitgewisseld – Weigering van de Commissie om de betrokken inbreukprocedures op te schorten – Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring–Wettigheidscontrole–Criteria–Inaanmerkingneming van uitsluitend de feiten en de rechtstoestand die bestonden op de datum van vaststelling van de litigieuze handeling (Art. 263 VWEU) (zie punt 61)

2. Handelingen van de instellingen–Besluit–Geldigheid–Beoordeling los van eventuele onregelmatigheden in de tenuitvoerlegging (zie punt 63)

3. Beroep tot nietigverklaring–Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld–Begrip–Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren–Voorbereidende handelingen–Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (zie punten 71‑75, 80)

4. Beroep tot nietigverklaring–Beroep tegen een weigering om een eerdere handeling in te trekken of te wijzigen–Ontvankelijkheid afhankelijk van de mogelijkheid om de betrokken handeling aan te vechten (Art. 263 VWEU) (zie punt 76)

5. Beroep tot nietigverklaring–Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld–Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren–Administratieve procedure op grond van de mededingingsregels–Maatregelen genomen in de loop van de inspectieprocedure–Mogelijkheid om het definitieve besluit dat de Commissie heeft genomen op grond van de mededingingsregels aan te vechten (Art. 263 VWEU) (zie punt 91)

6. Recht van de Europese Unie–Beginselen–Recht op effectieve rechterlijke bescherming–Niet-ontvankelijkheid van het beroep tot nietigverklaring van maatregelen die geen bindende rechtsgevolgen sorteren–Mogelijkheid voor de justitiabelen om tegen dergelijke maatregelen op te komen bij wege van beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie (Art. 263 VWEU en 340, tweede alinea, VWEU) (zie punt 92)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2015) 1769 final van de Commissie van 12 maart 2015, dat gericht is tot Alcogroup alsook tot alle vennootschappen die rechtstreeks of indirect door haar worden gecontroleerd, waaronder Alcodis, welk besluit betrekking heeft op een procedure die gebaseerd is op artikel 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (AT.40244 – Bioethanol), en van de brief van de Commissie aan Alcogroup van 8 mei 2015 in het kader van de onderzoeken AT.40244 – Bioethanol en AT.40054 – Oil and Biofuel Markets

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Alcogroup en Alcodis worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.
2.

Handelingen van de instellingen–Motivering–Verplichting–Omvang–Besluit om een offerte niet te kiezen, genomen in het kader van de procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht voor diensten–Verplichting van de aanbestedende dienst om naar aanleiding van een schriftelijk verzoek kennis te geven van de kenmerken en de relatieve voordelen van de gekozen inschrijving en de naam van degene aan wie de opdracht werd gegund–Verplichting om een nauwkeurige samenvatting te verstrekken van de wijze waarop elk detail van de afgewezen offerte bij de evaluatie ervan in aanmerking is genomen, of een zorgvuldige vergelijkende analyse van de gekozen offerte en de offerte van de afgewezen inschrijver–Geen (Art. 296 VWEU; verordening nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad, art. 113, lid 2, eerste alinea; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 149, lid 3, en 161, lid 3, derde alinea) (zie punten 34‑37)
8.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 85)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Ouder merk bestaande in een Uniemerk – Weigering van inschrijving wegens het bestaan van een zelfs tot een deel van de Unie beperkte relatieve weigeringsgrond [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 25)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria–Complementariteit van de waren [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 22, 23, 26‑28)
Volgens artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, kan een lidstaat een instelling verzoeken om een document afkomstig van deze lidstaat niet zonder zijn voorafgaande toestemming openbaar te maken. Deze bepaling verleent de betrokken lidstaat echter geen algemeen en onvoorwaardelijk vetorecht waarmee hij zich louter discretionair en zonder zijn besluit te hoeven motiveren tegen de openbaarmaking van elk bij een instelling berustend document kan verzetten, op de enkele grond dat dit document van die staat afkomstig is. De betrokken lidstaat kan zich immers slechts op grond van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 tegen de openbaarmaking van documenten die van hem afkomstig zijn, verzetten op grond van de in de leden 1 tot en met 3 van dat artikel voorziene materiële uitzonderingen en dient zijn standpunt ter zake naar behoren te motiveren.

Hieruit volgt dat de instelling, alvorens de toegang tot een van een lidstaat afkomstig document te weigeren, moet onderzoeken of die lidstaat zijn verzet heeft gebaseerd op de in artikel 4, leden 1 tot en met 3, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde materiële uitzonderingen en of hij zijn standpunt ter zake naar behoren heeft gemotiveerd. In de procedure van de totstandkoming van een beslissing waarbij toegang wordt geweigerd, moet die instelling dus verifiëren dat bedoelde motivering is verstrekt en daarvan melding maken in de beslissing die zij geeft aan het einde van die procedure. Het is daarentegen niet aan de instelling waarbij het verzoek om toegang tot een document is ingediend om het besluit tot verzet van de betrokken lidstaat in volle omvang te beoordelen door over te gaan tot een toetsing die verder zou gaan dan de loutere verificatie of sprake is van een motivering die verwijst naar de in artikel 4, leden 1 tot en met 3, van verordening nr. 1049/2001 bedoelde uitzonderingen. In dit verband moet het onderzoek van de instelling er niet op zijn gericht te bepalen of de door de betrokken lidstaat aangevoerde gronden zonder twijfel onjuist zijn, maar of de gronden waarop de lidstaat zijn verzet baseert, in het licht van de omstandigheden van de zaak en het toepasselijke recht, op het eerste gezicht een dergelijke weigering kunnen rechtvaardigen en dus of de bedoelde instelling op basis van deze gronden haar verantwoordelijkheid ingevolge artikel 8 van verordening nr. 1049/2001 kan nemen. Bovendien is het niet de bedoeling dat de instelling haar zienswijze oplegt of haar eigen beoordeling in de plaats stelt van die van de betrokken lidstaat, maar wel dat wordt voorkomen dat een besluit wordt genomen dat volgens haar niet verdedigbaar is. Als auteur van het besluit om toegang te verlenen of te weigeren is de instelling namelijk verantwoordelijk voor de rechtsgeldigheid ervan.

(zie punten 30, 36, 38, 41, 43, 46, 47)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 18‑21)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 28)
Het onderzoek van de gronden voor weigering van een merkaanvraag moet betrekking hebben op elk van de waren of diensten waarvoor de inschrijving van het merk is aangevraagd. Wanneer dezelfde weigeringsgrond wordt ingebracht voor een categorie of een groep van waren of diensten, mag de motivering globaal zijn voor alle betrokken waren of diensten. Deze mogelijkheid geldt evenwel enkel voor waren en diensten die zo rechtstreeks en concreet onderling verbonden zijn dat zij een categorie of groep van waren of diensten vormen die voldoende homogeen is. Het volstaat niet dat de betrokken waren of diensten tot dezelfde klasse in de zin van de Overeenkomst van Nice behoren, om van een dergelijke homogeniteit te kunnen spreken, aangezien deze klassen vaak een grote verscheidenheid van waren of diensten omvatten die niet noodzakelijk in die mate voldoende rechtstreeks en concreet onderling verbonden zijn. De homogeniteit van de waren of diensten wordt beoordeeld aan de hand van de concrete weigeringsgrond die wordt ingebracht tegen de betrokken merkaanvraag. Voorts kan er worden overgegaan tot een globale motivering voor de waren en diensten waartussen een dermate rechtstreeks en concreet verband bestaat dat deze een voldoende homogene categorie vormen en derhalve het geheel van feitelijke en rechtsoverwegingen die de motivering van de bestreden beslissing vormen, enerzijds afdoende de redenering voor elk van de tot deze categorie behorende waren en diensten weergeeft, en anderzijds zonder onderscheid kan worden toegepast op elk van de betrokken waren en diensten.

(cf. punten 15‑18)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 36, 42)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 18)
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 41)
Ook al is het juist dat de inschrijving van een Uniemerk voortvloeit uit de vaststelling dat is voldaan aan alle voorwaarden van artikel 45 van verordening nr. 207/2009, de instanties van het Bureau die bevoegd zijn ter zake van de inschrijving van Uniemerken stellen op dat punt geen formele beslissing vast waartegen beroep kan worden ingesteld. De kamer van beroep, die volgens artikel 64, lid 1, van verordening nr. 207/2009 hetzij de bevoegdheden kan uitoefenen van de instantie die de bestreden beslissing heeft genomen, hetzij de zaak voor verdere afdoening naar deze instantie kan terugwijzen, is dus niet bevoegd om een verzoek af te doen dat ertoe strekt dat zij een Uniemerk inschrijft. Bijgevolg staat het evenmin aan het Gerecht om kennis te nemen van een vordering tot herziening die ertoe strekt dat de beslissing van een kamer van beroep in die zin wordt gewijzigd.

Niet-ontvankelijk is een vordering die ertoe strekt dat het Gerecht de voor hem aangevochten beslissing van een kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie wijzigt in die zin dat de inschrijving van het aangevraagde merk als Uniemerk bij het Bureau wordt gelast of dat dit merk wordt ingeschreven.

Bij een verzoek om inschrijving van een merk voor verschillende waren of diensten moet de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie voor elk van deze waren of diensten in concreto nagaan of het betrokken merk onder geen van de in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk vermelde weigeringsgronden valt, en zij kan voor de in aanmerking genomen waren of diensten tot uiteenlopende conclusies komen. Wanneer de kamer van beroep weigert een merk in te schrijven, dient zij derhalve in haar beslissing voor elk van de in de inschrijvingsaanvraag opgegeven waren en diensten haar conclusie te vermelden, ongeacht de wijze waarop deze aanvraag is geformuleerd.

Wanneer evenwel dezelfde weigeringsgrond wordt ingebracht voor een categorie of een groep van waren of diensten, kan de kamer van beroep volstaan met een globale motivering voor alle betrokken waren of diensten, op voorwaarde dat het geheel van feitelijke en rechtsoverwegingen die de motivering van de betrokken beslissing vormen, enerzijds afdoende de redenering van de kamer van beroep voor elk van de tot deze categorie behorende waren en diensten weergeeft, en anderzijds zonder onderscheid op elk van de betrokken waren en diensten kan worden toegepast. Het loutere feit dat de betrokken waren of diensten tot dezelfde klasse in de zin van de Overeenkomst van Nice behoren, is daartoe onvoldoende.

(zie punten 21, 22)
3.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beeldmerk HotoGo self-heating can technology — Beeldmerken die krabben door een klauw weergeven [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 29, 31, 39, 45, 46, 58, 59)
Zaak T‑26/15 P

Europese Commissie

tegen

Emil Hristov

„Hogere voorziening — Openbare dienst — Benoeming — Procedure voor de selectie en benoeming van de uitvoerend directeur van een regelgevend agentschap — EMA — Preselectie door een preselectiecomité — Benoeming door de raad van bestuur van het EMA — Samenstelling van het preselectiecomité — Cumulatie van de functie van lid van het preselectiecomité en die van lid van de raad van bestuur van het EMA — Onpartijdigheid”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Kamer voor hogere voorzieningen) van 5 juli 2016

Ambtenaren – Aanwerving – Procedure ter voorziening in een ambt van directeur – Preselectiecomité – Beginsel van onpartijdigheid – Samenstelling – Cumulatie van de functie van lid van het comité en die van lid van de benoemende instantie – Toelaatbaarheid (Verordening nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 64‑66)

In een procedure om te voorzien in een ambt van directeur van een agentschap van de Unie, kan de omstandigheid dat een lid van het preselectiecomité tevens lid is van de raad van bestuur van het agentschap, op zichzelf geen twijfel doen rijzen over zijn onpartijdigheid als lid van dit comité. Het enkele zitting hebben in het preselectiecomité en in de raad van bestuur, kan op zichzelf niet het vermoeden rechtvaardigen van partijdigheid van de leden van het preselectiecomité wat de procedure voor dat comité betreft.

(cf. punt 52)
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 6 december 2016 –

Groupe Go Sport/EUIPO – Design Go (GO SPORT)

(Zaak T‑703/15)

„Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk GO SPORT – Oudere nationale woordmerken GO – Gedeeltelijke weigering van inschrijving door de oppositieafdeling – Te late indiening van de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep – Niet-ontvankelijkheid van het beroep bij de kamer van beroep – Artikel 60 van verordening (EG) nr. 207/2009 – Artikel 49, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/95”

1. Uniemerk–Procedures voor de instanties van het Bureau–Toezending van mededelingen aan Bureau–Toezending per telefax–Onvolledige of onleesbare mededeling (Verordening nr. 2868/95 van de Commissie, art. 1, regel 80, lid 2) (zie punten 61‑63)

2. Uniemerk–Procedurevoorschriften–Termijnen–Verval van recht–Afwijkingen–Verplichting tot oplettendheid en zorgvuldigheid (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 60; verordening nr. 2868/95 van de Commissie, art. 1, regel 49, lid 3) (zie punt 68)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 22 september 2015 (zaak R 569/2015‑2) inzake een oppositieprocedure tussen Design Go en Groupe Go Sport

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 47, 68)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 18‑20)
3.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 21, 22)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 25)
2)

De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van FIH Holding A/S en FIH A/S.
45

In dit verband heeft het begrip „rechtspersoon” in artikel 263, vierde alinea, VWEU, zoals het Hof heeft geoordeeld, weliswaar niet noodzakelijk dezelfde inhoud als in het recht van de verschillende lidstaten, maar uit de rechtspraak vloeit voort dat dit begrip in beginsel het bestaan impliceert van rechtspersoonlijkheid volgens het recht van een lidstaat of een derde land en van een door dat recht erkende bekwaamheid om in rechte op te treden (zie in die zin arresten van 20 maart 1959, Nold/Hoge Autoriteit, 18/57, EU:C:1959:6; 28 oktober 1982, Groupement des Agences de voyages/Commissie, 135/81, EU:C:1982:371, punt 10, en 18 januari 2007, PKK en KNK/Raad, C‑229/05 P, EU:C:2007:32, punt 114, en beschikking van 24 november 2009, Landtag Schleswig‑Holstein/Commissie, C‑281/08 P, niet gepubliceerd, EU:C:2009:728, punt 22). Derhalve kan een beroep van een entiteit die krachtens een specifiek nationaal recht niet bekwaam is om in rechte op te treden, slechts in uitzonderlijke omstandigheden ontvankelijk worden verklaard, met name wanneer de verplichting om een effectieve rechterlijke bescherming te verzekeren dit noodzakelijk maakt (zie in die zin arrest van 18 januari 2007, PKK en KNK/Raad, C‑229/05 P, EU:C:2007:32, punten 109‑114). Bovendien moet die bekwaamheid om in rechte op te treden in de loop van het geding worden behouden (zie in die zin arresten van 20 september 2007, Salvat père & fils e.a./Commissie, T‑136/05, EU:T:2007:295, punten 25‑27, en 21 maart 2012, Marine Harvest Norway en Alsaker Fjordbruk/Raad, T‑113/06, niet gepubliceerd, EU:T:2012:135, punten 27‑29). Het bestaan van rechtspersoonlijkheid en de bekwaamheid om in rechte op te treden moeten worden onderzocht aan de hand van het relevante nationale recht (arrest van 27 november 1984, Bensider e.a./Commissie, 50/84, EU:C:1984:365, punt 7, en beschikking van 3 april 2008, Landtag Schleswig‑Holstein/Commissie, T‑236/06, EU:T:2008:91, punt 22).