ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 22 december 2021 — Europese Commissie / Hongarije

(Zaak C-823/21)

(2022/C 128/12)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Azéma, L. Grønfeldt, A. Tokár en J. Tomkin, gemachtigden)

Verwerende partij: Hongarije

Conclusies

— Vaststellen dat Hongarije de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 6 van richtlijn 2013/32 (1), gelezen in samenhang met artikel 18 van het Handvest, door te bepalen dat onderdanen van derde landen die zich in (of bij de grenzen van) Hongarije bevinden pas toegang hebben tot de procedure voor internationale bescherming en een verzoek om internationale bescherming kunnen indienen nadat zij eerst een procedure hebben doorlopen bij een Hongaarse diplomatieke vertegenwoordiging in een derde land;

— Hongarije verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de asielregeling die in Hongarije is ingevoerd bij wet LVIII van 2020, die als voorlopige regeling is aangenomen maar vervolgens herhaaldelijk is verlengd, moeten alle personen die in Hongarije asiel willen aanvragen, op enkele uitzonderingen na, eerst een intentieverklaring indienen bij de Hongaarse ambassade in Belgrado of Kiev, en is het pas na een positief antwoord op deze verklaring en de afgifte van een inreisvergunning mogelijk om toegang te krijgen tot de procedure inzake internationale bescherming.

De Commissie is van mening dat deze nieuwe asielprocedure onverenigbaar is met artikel 6 van richtlijn 2013/32 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, uitgelegd in het licht van artikel 18 van het Handvest.

Het recht op “toegang tot de procedure”, dat door artikel 6 van de richtlijn wordt gewaarborgd, houdt allereerst in dat onderdanen van derde landen die zich op (of bij de grenzen van) het grondgebied van een lidstaat bevinden, een verzoek om internationale bescherming kunnen indienen.

Uit de toepasselijke bepalingen van wet LVIII van 2020 volgt echter dat, indien onderdanen van derde landen die zich op (of bij de grenzen van) het Hongaarse grondgebied bevinden, te kennen geven dat zij een beroep willen doen op internationale bescherming, de Hongaarse autoriteiten deze verklaring niet zullen beschouwen als de indiening van een verzoek om internationale bescherming in de zin van richtlijn 2013/32. Het verzoek zal niet worden geregistreerd en de betrokkene zal niet de rechten krijgen waarop hij als verzoeker aanspraak kan maken. In plaats daarvan moet de betrokkene, om zijn verzoek in te dienen, het Hongaarse grondgebied verlaten, terugkeren naar een derde land en een voorafgaande procedure doorlopen bij de Hongaarse ambassade in dat land.

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 60).
1)

Moet artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU aldus worden uitgelegd dat door schending van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht niet wordt verzekerd dat de burgers beschikken over de nodige rechtsmiddelen voor een daadwerkelijke rechtsbescherming, wanneer het in een lidstaat van de Europese Unie mogelijk is om bij beslissing van een leidinggevend orgaan van de rechterlijke macht dat onafhankelijk is van de andere staatsorganen, rechters met hun instemming voor onbepaalde tijd te detacheren bij een hogere rechterlijke instantie, indien is voorzien in voorwaarden voor de beslissing over de beëindiging van de detachering en in een rechtsmiddel daartegen, dat tijdens de aanhangige procedure evenwel geen opschortende werking heeft, en aan de hand van welke criteria moet concreet worden beoordeeld of een detachering voor onbepaalde tijd mogelijk is?
3)

a) Is de uitvoerende rechterlijke autoriteit in de hierboven in vraag 1 geschetste omstandigheden, indien zij genoegzaam heeft vastgesteld dat de procedures die tot de volgende veroordeling en de beslissing tot tenuitvoerlegging hebben geleid niet in overeenstemming met artikel 6 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden zijn gevoerd, en in het bijzonder dat door de afwezigheid van de gezochte persoon inbreuk is gemaakt op zijn rechten van verdediging en/of zijn recht op een eerlijk proces, bevoegd en/of verplicht om a) overlevering van de gezochte persoon te weigeren om reden dat die overlevering in strijd zou zijn met artikel 6 EVRM en/of artikel 47 en artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en/of b) van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit als voorwaarde voor overlevering de garantie te eisen dat de gezochte persoon na overlevering ten aanzien van de veroordeling die tot de beslissing tot tenuitvoerlegging heeft geleid, recht zal hebben op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep, waarbij hij het recht heeft aanwezig te zijn, waarbij de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld en nieuw bewijsmateriaal wordt toegelaten, en die kan leiden tot herziening van de oorspronkelijke beslissing? b) Is bij vraag 3a) hierboven het toepasselijke criterium of de overlevering van de gezochte persoon afbreuk zou doen aan de kern van diens grondrechten krachtens artikel 6 EVRM en/of artikel 47 en artikel 48, lid 2, van het Handvest en, indien dit zo is, is het feit dat de procedure die tot de latere veroordeling en de beslissing tot tenuitvoerlegging heeft geleid, bij verstek is gevoerd, en dat de gezochte persoon in het geval dat hij wordt overgeleverd geen recht zal hebben op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep, voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit voldoende om te kunnen oordelen dat overlevering de kern van die rechten zou aantasten?
—

het beroep in eerste aanleg van het Front Polisario te verwerpen of, indien het Hof oordeelt dat de zaak niet in staat van wijzen is, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht;
1)

Vereist artikel 23, lid 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ (1), gelezen in samenhang met lid 5 van dit artikel, dat wanneer een gedetineerde persoon niet binnen de termijnen is overgeleverd, de in artikel 6, lid 2, van het kaderbesluit bedoelde uitvoerende rechterlijke autoriteit een beslissing neemt over een nieuwe datum voor overlevering en nagaat of er sprake is van overmacht en of de voorwaarden voor de detentie in acht worden genomen, of is ook een procedure waarin de rechter deze elementen slechts op verzoek van de partijen beoordeelt, verenigbaar met het kaderbesluit? Indien ervan wordt uitgegaan dat de verlenging van de termijn een handeling van de rechterlijke autoriteit vereist, impliceert het uitblijven van een dergelijke handeling dan noodzakelijkerwijs dat de in het kaderbesluit vervatte termijnen zijn verstreken, in welk geval de gedetineerde persoon op grond van artikel 23, lid 5, van kaderbesluit 2002/584/JBZ in vrijheid moet worden gesteld?
1)

Moet artikel 8, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, van richtlijn 2004/48/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op een maatregel ter bescherming van intellectuele-eigendomsrechten die slechts kan worden genomen wanneer in de betreffende procedure of in een andere procedure wordt vastgesteld dat de rechthebbende houder van een intellectuele-eigendomsrecht is? – indien de vraag onder 1) ontkennend wordt beantwoord:
2)

Kan het begrip “verwerkingsverantwoordelijke”, als bedoeld in artikel 4, lid 7, AVG, aldus worden uitgelegd dat een aanbestedende dienst ook dient te worden aangemerkt als verwerkingsverantwoordelijke in het geval deze dienst het eigendomsrecht van het ontwikkelde IT-product niet heeft verworven en niet in bezit heeft genomen, maar de eindversie van de ontwikkelde applicatie links of interfaces bevat naar dat openbaar lichaam en/of het privacybeleid, dat niet officieel door het betreffende openbaar lichaam is goedgekeurd of erkend, met dien verstande dat dat openbaar lichaam zelf een verwerkingsverantwoordelijke is?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luxemburg) op 1 december 2021 — GV / Caisse nationale d'assurance pension

(Zaak C-731/21)

(2022/C 73/20)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: GV

Verwerende partij: Caisse nationale d'assurance pension

Prejudiciële vraag

“Staat het recht van de Europese Unie, met name de artikelen 18, 45 en 48 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (1) in de weg aan bepalingen van een lidstaat, zoals artikel 195 van het Luxemburgse wetboek sociale zekerheid en de artikelen 3, 4 en 4-1 van de gewijzigde wet van 9 juli 2004 inzake de rechtsgevolgen van bepaalde partnerschappen, op grond waarvan aan de overlevende partner van een in de lidstaat van herkomst rechtsgeldig gesloten en geregistreerd partnerschap, slechts een overlevingspensioen wordt toegekend wegens de door de overleden partner in de lidstaat van ontvangst uitgeoefende beroepsactiviteit, op voorwaarde dat dit partnerschap is ingeschreven in een door laatstgenoemde lidstaat bijgehouden register teneinde na te gaan of is voldaan aan de materiële voorwaarden die deze lidstaat bij wet stelt om een partnerschap te erkennen en te verzekeren dat het aan derden kan worden tegengeworpen, terwijl de toekenning van een overlevingspensioen aan de overlevende partner van een in de lidstaat van ontvangst gesloten partnerschap enkel afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat het partnerschap aldaar rechtsgeldig is gesloten en ingeschreven?”

(1) PB 2011, L 141, blz. 1.
2)

Moet artikel 129, lid 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd dat deze bepaling, waarin wordt verwezen naar “het procesrecht dat geldt voor soortgelijke rechtsvorderingen betreffende een nationaal merk”, betrekking heeft op de nationale procedureregels die van toepassing zouden zijn op een specifieke procedure wegens inbreuk op een Uniemerk (en op de procedure inzake de reconventionele vordering tot nietigverklaring), of heeft deze bepaling in het algemeen betrekking op de nationale procedureregels die gelden in de rechtsorde van de betrokken lidstaat, hetgeen van belang is wanneer, gelet op de datum waarop de specifieke procedure wegens inbreuk op het Uniemerk is ingeleid, in de rechtsorde van deze lidstaat geen procedureregels inzake reconventionele vorderingen tot nietigverklaring van nationale merken bestonden?
1)

Moet artikel 22, lid 1, van verordening (EU) 2016/679 (1) aldus worden uitgelegd dat de geautomatiseerde vaststelling van een waarschijnlijkheidswaarde voor het vermogen van een persoon om in de toekomst een lening af te lossen, reeds een besluit vormt dat uitsluitend op geautomatiseerde verwerking, waaronder profilering, is gebaseerd en waaraan voor de betrokkene rechtsgevolgen zijn verbonden of dat hem anderszins in aanmerkelijke mate treft, wanneer die waarde, die met behulp van persoonsgegevens van de betrokkene is vastgesteld, door de verwerkingsverantwoordelijke aan een verwerkingsverantwoordelijke derde wordt doorgegeven en die derde zijn besluit over de totstandbrenging, de uitvoering of de beëindiging van een contractuele relatie met de betrokkene hoofdzakelijk op die waarde baseert?
1)

Kunnen de bepalingen inzake het vrije verkeer van goederen in titel II van het derde deel van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie of artikel 110 VWEU in de weg staan aan wetgeving van een lidstaat, die bepaalt dat in omstandigheden als in het hoofdgeding de in de waarde van een voertuig vervatte motorrijtuigenbelasting in de zin van de Autoverolaki (1482/1994) [wet op de motorrijtuigenbelasting (1482/1994)] niet wordt terugbetaald aan de eigenaar van het voertuig wanneer deze het voertuig voor duurzaam gebruik uitvoert naar een andere lidstaat, en is dienaangaande van belang of het voertuig bestemd was om hoofdzakelijk op het grondgebied van de lidstaat die de motorrijtuigenbelasting heeft geheven, duurzaam te worden gebruikt, en of het hoofdzakelijk aldaar ook feitelijk duurzaam werd gebruikt?
3)

Is een wettelijke regeling waarin geen onderscheid wordt gemaakt tussen een bestuursrechtelijke overtreding (artikel 127, lid 1, van de thans geldende ZMGO en artikel 81, lid 1, van de in 2016 geldende ZMGO), het strafbare feit van artikel 172b, lid 1, NK en — indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord — het strafbare feit van artikel 172b, lid 2, NK, verenigbaar met het in artikel 49 van het Handvest neergelegde strafrechtelijke legaliteitsbeginsel?
4)

Op welke wijze en in welke fase van de beoordeling van een verzoek om internationale bescherming moet, gelet op artikel 24, tweede lid, van het Handvest het belang van het kind en meer in het bijzonder de schade die een minderjarige heeft opgelopen door langdurig feitelijk verblijf in een lidstaat worden betrokken en gewogen? Is het hierbij relevant of dit feitelijk verblijf rechtmatig verblijf is geweest? Is het bij het wegen van het belang van het kind bij bovenstaande beoordeling relevant of de lidstaat binnen de Unierechtelijke beslistermijnen heeft beslist op het verzoek om internationale bescherming, of niet is voldaan aan een eerder opgelegde terugkeerplicht en of de lidstaat niet tot verwijdering is overgegaan nadat een terugkeerbesluit is uitgevaardigd waardoor feitelijk verblijf van de minderjarige in de lidstaat heeft kunnen voortduren?
2)

Is, wanneer wordt aangevoerd dat er sprake is van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen, uitsluitend het biologische of sociale geslacht van het slachtoffer van vervolging (geweld tegen een vrouw enkel omdat zij een vrouw is) van belang voor de vaststelling van het behoren tot een bepaalde sociale groep als grond van vervolging als bedoeld in artikel 10, lid 1, onder d), van richtlijn 2011/95, en kunnen de concrete vormen/handelingen/daden van vervolging zoals vermeld in de niet-limitatieve lijst in overweging 30, bepalend zijn voor de “zichtbaarheid van de groep in de samenleving”, dat wil zeggen het onderscheidende kenmerk ervan, afhankelijk van de omstandigheden in het land van herkomst, of kunnen deze handelingen enkel betrekking hebben op de daden van vervolging in de zin van artikel 9, lid 2, onder a) of f), van richtlijn 2011/95?
C 2/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Cluj (Roemenië) op 14 september 2021 — AA / Banca S

(Zaak C-566/21)

(2022/C 2/25)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Cluj

Partijen in het hoofdgeding

Rekwirante in hogere voorziening en verweerster in eerste aanleg: S

Verweerster in hogere voorziening en verzoekster in eerste aanleg: AA

Prejudiciële vraag

Staat artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof, toe dat een beding aldus wordt gewijzigd dat het zuiver potestatieve recht van de verkoper om de valuta van de kredietovereenkomst om te zetten, in wezen een verplichting voor de verkoper vormt indien de wijziging geheel ten goede komt aan de consument en de enkele schrapping van het oneerlijke beding uit de overeenkomst deze laatste geen voordeel verschaft?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).
3)

Moet artikel 2, punt 2, onder d), van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG, aldus worden uitgelegd dat de rechtstreekse bloedverwant in opgaande lijn, teneinde te kunnen worden beschouwd als zijnde ten laste en bijgevolg te kunnen vallen onder de definitie van “familielid” in de zin van deze bepaling, zich kan beroepen op een situatie van reële materiële afhankelijkheid in het land van oorsprong, die wordt aangetoond met documenten die op het tijdstip van indiening van de aanvraag om een verblijfskaart als familielid van een burger van de Unie echter al verschillende jaren zijn afgegeven, omdat het vertrek uit het land van oorsprong en de indiening van de aanvraag om een verblijfskaart in het gastland niet in de tijd samenvallen?
3)

Moet in een dergelijk geval de indeling van het product als geneesmiddel of als medisch hulpmiddel geschieden op basis van een algehele beoordeling waarbij ook de andere eigenschappen van het product en alle overige omstandigheden in aanmerking worden genomen, of moet het product, indien het bestemd is om te worden aangewend voor preventie, behandeling of verlichting van ziekten, worden beschouwd als een geneesmiddel naar aandiening in de zin van artikel 1, punt 2, onder a), van richtlijn 2001/83/EG (2), ongeacht of al dan niet een specifieke therapeutische werking wordt geclaimd?
2)

Is artikel 40, lid 2, van de wet betreffende de rechterlijke organisatie, dat bepaalt dat “[h]et juridische standpunt dat is ingenomen tijdens de bijeenkomst van alle rechters of van een afdeling van de Vrhovni sud Republike Hrvatske, de Visoki trgovački sud Republike Hrvatske, de Visoki upravni sud Republike Hrvatske, de Visoki kazneni sud Republike Hrvatske of de Visoki prekršajni sud Republike Hrvatske, of tijdens de bijeenkomst van een afdeling van een Županijski sud, […] bindend [is] voor alle kamers of rechters in tweede aanleg van deze afdeling of rechtbank”, in overeenstemming met artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?
4)

Indien het antwoord op vraag 3) ontkennend luidt, ofwel aldus luidt dat intrekking van de steun of een financiële correctie van 100 % niet verplicht is, laten de in vraag 1 genoemde bepalingen en de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel dan toe dat bij de intrekking van de steun en de financiële correctie rekening wordt gehouden met de financiële schade die daadwerkelijk aan de begroting van de Europese Unie is toegebracht? Moeten in het bijzonder in een situatie als in de onderhavige zaak aan de orde is, de in artikel 98, lid 3, van verordening (EU) nr. 1083/2006 bedoelde “financiële consequenties” forfaitair worden vastgesteld op grond van de criteria in de tabel in punt 2 van [de bijlage bij] besluit C(2013) 9527 van de Commissie van 19 december 2013 (6)?
1)

Is het verenigbaar met artikel 17 van verordening nr. 1305/2013 (1) dat een nationale regeling zoals artikel 26 van Naredba nr. 9/2015, waarin een subsidiabiliteitsvereiste is vastgesteld voor aanvragers die steun aanvragen in het kader van submaatregel 4.1 “Investeringen in landbouwbedrijven” van de maatregel “Investeringen in materiële activa” van het plattelandsontwikkelingsprogramma voor de periode 2014-2020, vereist dat een certificaat van registratie van een veehouderijbedrijf op naam van de aanvrager wordt overgelegd als bewijs van de uitoefening van een veehouderijactiviteit voorafgaand aan de steunaanvraag in een door de aanvrager georganiseerd bedrijf in de zin van artikel 4 van verordening nr. 1307/2013 (2), of is het voor de toepassing van de verordening voldoende dat de eigenaar van het landbouwbedrijf aantoont dat hij bezig is met het verkrijgen van de vereiste registratie van een veehouderijbedrijf op zijn naam?
2)

Staat richtlijn 2004/38 eraan in de weg dat een gastland de toegang tot een socialebijstandsuitkering beperkt voor een familielid van een burger van de Unie die werknemer is, welk familielid een afgeleid verblijfsrecht geniet omdat hij of zij ten laste van die werknemer is, indien toegang tot die uitkering zou betekenen dat hij of zij niet langer ten laste van de werknemer is?
1)

Is het passend om de toets die in het arrest LM (1) is geformuleerd en in het arrest L en P (2) is bevestigd, te verrichten wanneer er een reëel gevaar bestaat dat de appellanten zullen worden berecht door rechterlijke instanties die niet bij wet zijn ingesteld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 31 mei 2021 — FH / SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.

(Zaak C-337/21)

(2021/C 391/07)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Frankfurt am Main

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FH

Verwerende partij: SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat er voor vluchten die via een onlinetussenpersoon als één geheel bij verschillende luchtvaartmaatschappijen zijn geboekt, sprake is van een recht op compensatie jegens de luchtvaartmaatschappij die het eerste deeltraject heeft uitgevoerd, wanneer de vlucht op het eerste deeltraject weliswaar een vertraging van minder dan drie uur bij aankomst heeft opgelopen, maar die vertraging tot gevolg had dat de passagier de aansluitende vlucht heeft gemist, zodat hij met meer dan drie uur vertraging op zijn eindbestemming is aangekomen, en wanneer de luchtvaartmaatschappij die het eerste deeltraject heeft uitgevoerd, noch de vervoerscontractant op het tweede deeltraject was, noch ervan op de hoogte was dat bij een andere luchtvaartmaatschappij ook een aansluitende vlucht was geboekt?

De zaak is bij beschikking van de president van het Hof van 28 juni 2021 doorgehaald in het register van het Hof.

(1) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
3)

Omvat de bevoegdheid van de nationale rechter om het bedrag van de schade te ramen de subsidiaire en autonome vaststelling van de omvang van de schade, wanneer er sprake is van informatie-asymmetrie of van onoverkomelijke moeilijkheden bij de vaststelling van de omvang van de schade, die de uitoefening van het recht op volledige vergoeding van de schade die de benadeelde heeft geleden als gevolg van een mededingingverstorende praktijk zoals bedoeld in artikel 101 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest, niet mogen bemoeilijken, ook wanneer de partij die is benadeeld door een inbreuk op de mededinging in de vorm van een kartel dat tot prijsverhogingen heeft geleid, zijn schadevordering instelt tegen een van de adressaten van het administratieve besluit, die hoofdelijk aansprakelijk is voor die schade, maar het product dat of de dienst die de benadeelde in kwestie heeft aangeschaft niet in de handel heeft gebracht?
1)

Moeten de artikelen 45 en 48 VWEU, artikel 4 VEU, artikel 11 van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren [van de EU] en artikel 8 van bijlage IIIa bij de Conditions of Employment for Staff of the European Central Bank aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling of een nationale bestuurlijke praktijk op grond waarvan een werknemer uit een lidstaat voor wie bijdragen zijn gestort bij het nationale socialezekerheidsorgaan en die thans werkzaam is bij een instelling van de Unie, zoals de ECB, de pensioenbijdragen die voor hem zijn gestort in het pensioenstelsel van zijn lidstaat niet kan overdragen aan het pensioenstelsel van die instelling?