ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

30 september 1998

Zaak T-154/96

C. Chvatal e.a.

tegen

Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Definitieve beëindiging van dienst naar aanleiding van toetreding van nieuwe lidstaten — Bezwarend besluit — Exceptie van onwettigheid — Wettigheid van verordening (EG, Euratom, EGKS) nr. 2688/95 — Gelijke behandeling — Schending van wezenlijke vormvoorschriften — Voorafgaande raadpleging van instellingen en van Comité voor Statuut”

Volledige Franse tekst II-1579

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van de besluiten van het Hof van Justitie houdende afwijzing van verzoekers verzoeken om te worden geplaatst op de lijst van personen die blijk hebben gegeven van belangstelling voor toepassing van een maatregel tot definitieve beëindiging van de dienst naar aanleiding van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, en tot vaststelling van de onwettigheid van verordening (EG, Euratom, EGKS) nr. 2688/95 van de Raad van 17 november 1995 tot vaststelling van bijzondere maatregelen betreffende de beëindiging van de dienst van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen naar aanleiding van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden (PB L 280, biz. 1), voor zover deze verordening enkel van toepassing is op de ambtenaren van het Europees Parlement.

Beslissing:

Nietigverklaring.

Resumé van het arrest

Op 7 juli 1995 dient de Commissie, na op 21 juni 1995 overeenkomstig artikel 10, tweede alinea, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) een gunstig advies te hebben gekregen van het Comité voor het Statuut, bij de Raad een voorstel in voor een verordening (EG, Euratom, EGKS) tot vaststelling van bijzondere maatregelen betreffende de beëindiging van de dienst van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen naar aanleiding van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden [COM (95) 327 def., PB C 246, biz. 23] (aanvankelijk voorstel).

Het aanvankelijke voorstel heeft volgens artikel 1 ervan tot doel, het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer en het Economisch en Sociaal Comité om redenen van dienstbelang en teneinde rekening te houden met de behoeften ingevolge de toetreding van Oostenrijk, Zweden en Finland tot de Europese Gemeenschappen te machtigen om tot 30 juni 2000 ten aanzien van hun ambtenaren die de leeftijd van 55 jaar hebben bereikt, met uitzondering van ambtenaren in de rangen A 1 en A 2, maatregelen tot beëindiging van de dienst te nemen.

De ambtenaren ten aanzien van wie deze zogenoemde „afvloeiingsmaatregelen” worden toegepast, worden volgens artikel 3 van het aanvankelijke voorstel door de instelling gekozen op basis van het dienstbelang in verband met de uitbreiding, na het personeel in de gelegenheid te hebben gesteld blijk te geven van belangstelling en na raadpleging van de paritaire commissie. De instelling moet immers de leeftijd, de bekwaamheid, de prestaties, het gedrag in de dienst, de gezinssituatie en de anciënniteit van de ambtenaren, die ten minste tien jaar moet bedragen, in aanmerking nemen. Een dergelijke maatregel kan in geen geval worden toegepast zonder toestemming van de betrokkene.

De ambtenaar ten aanzien van wie een afvloeiingsmaatregel is toegepast, heeft volgens artikel 4 van het aanvankelijke voorstel recht op een maandelijkse vergoeding gelijk aan 70 % van het basissalaris dat behoort bij de rang en de salaristrap die hij bij zijn vertrek uit de dienst had. Het recht op deze vergoeding eindigt uiterlijk op de laatste dag van de maand waarin de gewezen ambtenaar de leeftijd van 65 jaar bereikt, en in elk geval wanneer de betrokkene vóór deze leeftijd aan de voorwaarden voldoet om aanspraak te kunnen maken op het maximumbedrag van het ouderdomspensioen. De gewezen ambtenaar wordt dan ambtshalve in het genot gesteld van het ouderdomspensioen.

Volgens het aanvankelijke voorstel wordt verweerder gemachtigd ten aanzien van 25 ambtenaren een afvloeiingsmaatregel toe te passen.

Het aanvankelijke voorstel wordt overeenkomstig artikel 24 van het Verdrag tot instelling van één Raad en één Commissie welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben (Fusieverdrag), voor advies aan de betrokken instellingen voorgelegd.

Het Europees Parlement, het Hof van Justitie en de Rekenkamer brengen op, respectievelijk, 25 september, 12 oktober en 26 oktober 1995 een gunstig advies uit.

In de loop van de wetgevingsprocedure verklaart de Commissie, dat zij, om de besluitvorming binnen de Raad te vergemakkelijken, bereid is het aanvankelijke voorstel te splitsen en te aanvaarden, dat de Raad de afvloeiingsmaatregelen voor het Parlement eerst behandelt (document nr. 11098/95 van de Raad van 31 oktober 1995, waarvan een kopie als bijlage III, sub d, bij de memorie in interventie van de Raad is gevoegd).

Op 17 november 1995 geeft de Raad derhalve verordening (EG, Euratom, EGKS) nr. 2688/95 tot vaststelling van bijzondere maatregelen betreffende de beëindiging van de dienst van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen naar aanleiding van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden (PB L 280, biz. 1) (verordening m. 2688/95), waarbij alleen het Parlement wordt gemachtigd afvloeiingsmaatregelen toe te passen ten aanzien van een aantal van zijn ambtenaren.

Verzoekers zijn ambtenaren van het Hof van Justitie.

Tussen 6 februari en 13 maart 1996 dienen zij afzonderlijke verzoeken als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Statuut in. Zij gebruiken daarvoor een standaardtekst die luidt als volgt:

(...) „ik geef thans reeds blijk van mijn belangstelling voor een maatregel tot beëindiging van de dienst naar aanleiding van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, als die waarin wordt voorzien door het voorstel (...), dat reeds bij wege van verordening (...) is geconcretiseerd voor een deel van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen.

Bijgevolg verzoek ik u mijn naam te plaatsen op de lijst van personen die van een dergelijke belangstelling blijk hebben gegeven en waaruit het TABG moet kiezen. ”

Tussen 28 februari en 24 april 1996 zendt de griffier van het Hof in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) aan iedere verzoeker afzonderlijk een eenvormig antwoord, dat luidt als volgt:

„Ik heb met aandacht kennis genomen van uw verzoek.

Tot mijn spijt moet ik u evenwel meedelen, dat ik er bij de huidige stand van het dossier geen gunstig gevolg kan aan geven.

Verordening (...) geldt immers enkel voor de ambtenaren van het Europees Parlement. Bij de huidige stand van de regelgeving kunnen de andere instellingen, waaronder het Hof van Justitie, dus ten aanzien van hun personeelsleden geen maatregelen tot beëindiging van de dienst nemen.

De Commissie heeft haar voorstel (...) evenwel niet ingetrokken voor zover het betrekking had op de ambtenaren van de andere instellingen. Ingeval de Raad dit voorstel in de toekomst goedkeurt, zal uw blijk van belangstelling zeker in aanmerking worden genomen.”

Tussen 21 mei en 12 juni 1996 dienen verzoekers, ieder afzonderlijk, eenvormige klachten als bedoeld in artikel 90, lid 2, van het Statuut in tegen die besluiten.

Zij verwijten het TABG, hun verzoeken te hebben afgewezen op grond van de omstandigheid dat de personele werkingssfeer van verordening nr. 2688/95 beperkt is tot de ambtenaren van het Parlement.

Die klachten worden afgewezen bij eenvormige besluiten van het klachtencomité van verweerder, die tussen 11 juli en 13 augustus 1996 officieel ter kennis worden gebracht.

De ontvankelijkheid

De ontvankelijkheid van het beroep van M. Kemmerling-Laleure

Verweerder werpt op, dat het verzoekschrift van M. Kemmerling-Laleure niet-ontvankelijk is omdat, in strijd met artikel 44, lid 1, sub a, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, verzoekers woonplaats daarin niet is vermeld. Het Gerecht herinnert eraan, dat het deze verzoeker bij brief van 10 oktober 1996 heeft verzocht zijn verzoekschrift uiterlijk op 29 oktober daaraanvolgend te regulariseren. Deze verzoeker heeft dit op 17 oktober gedaan, zodat het middel van niet-ontvankelijkheid moet worden afgewezen (punt 27).

De ontvankelijkheid van het beroep in het algemeen

Artikel 90, lid 1, van het Statuut bepaalt zonder enige beperking, dat iedere in het Statuut bedoelde persoon bij het TABG een verzoek kan indienen om jegens hem een besluit te nemen. De uitoefening van dat recht is niet afhankelijk van het bestaan van een rechtsgrond op basis waarvan de administratie het gevraagde besluit kan nemen, en wordt niet belemmerd door de omstandigheid dat de administratie geen enkele beoordelingsmarge heeft voor de vaststelling van het besluit (punt 52).

Referentie: Hof 16 oktober 1980, Hochstrass/Hof van Justitie, 147/79, Jurispr. blz. 3005, punten 2-4

Het argument, dat verzoekers niet het recht hadden een verzoek als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Statuut in te dienen waarin zij blijk gaven van hun belangstelling voor een afvloeiingsmaatregel, is derhalve niet gegrond (punt 53).

Een besluit van het TABG waarbij een verzoek om te worden geplaatst op de lijst van de ambtenaren die van hun belangstelling voor een afvloeiingsmaatregel blijk hebben gegeven, wordt afgewezen op grond dat verordening nr. 2688/95 niet van toepassing is op de betrokken instelling, raakt de rechtspositie van de betrokken ambtenaren rechtstreeks en onmiddellijk en is daardoor voor hen bezwarend voor zover zij geen aanspraak meer kunnen maken op de betrokken maatregelen, noch door deelneming aan een andere procedure noch op enige andere wijze, en voor zover de betrokken instelling na de afwijzing van die verzoeken geen eindbesluit heeft genomen waartegen deze ambtenaren zouden kunnen opkomen (punt 58).

Referentie: Hot' 21 januari 1987, Stroghili/Rekenkamer, 204/85, Jurispr. blz. 389, puntó; Gerecht 5 december 1990, Marcato/Commissie, T-82/89, Jurispr. blz. II-735, punten 49 en 52; Gerecht 29 januari 1998, Atïatato/Commissie, T-157/96, JurAmbt. blz. II-97, punt 21

De verschillende tegenwerpingen van verweerder en van de intervenienten zijn niet gegrond (punten 60-65).

Daarbij komt, dat ook al is de plaatsing op die lijst slechts een voorbereidende handeling die niet definitief vooruitloopt op de toekenning van de gevraagde maatregelen, de op bovengenoemde grond gebaseerde weigering om het door een ambtenaar gegeven blijk van belangstelling voor een afvloeiingsmaatregel in aanmerking te nemen, deze laatste, bij gebreke van goedkeuring door de Raad van het voorstel van de Commissie voor een soortgelijke verordening die van toepassing is op die ambtenaar, zeker en definitief het voordeel van die maatregel ontneemt en derhalve voor hem bezwarend is (punt 66).

Mitsdien is het beroep ontvankelijk (punt 68).

Ten gronde

De ontvankelijkheid van het door de Raad en het Koninkrijk der Nederlanden in hun memorie in interventie gevoerde betoog over de grond van de zaak

Artikel 37, derde alinea, van 's Hofs Statuut-EG, volgens hetwelk de conclusies van het verzoekschrift tot interventie slechts kunnen strekken tot ondersteuning van de conclusies van een der partijen, en artikel 116, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, volgens hetwelk de intervenient het geding moet aanvaarden in de stand waarin het zich op het ogenblik van zijn interventie bevindt, staan niet eraan in de weg, dat de intervenient andere argumenten aanvoert dan de partij die hij ondersteunt, zolang de interventie maar strekt tot ondersteuning van de conclusies van die partij (punt 77).

Referentie: Hof 23 februari 1961, De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg/Hoge Autoriteit, 30/59, Jurispr. blz. 1; Hof 24 oktober 1962, Confédérationnationaledes producteurs de fruits et légumes e.a./Raad, 16/62 en 17/62, Jurispr. blz. 977, 980; Gerecht 8 juni 1995, Siemens/Commissie, T-459/93, Jurispr. blz. II-1675, punt 21; Gerecht 6 juli 1995, AITEC e.a./Commissie, T-447/93, T-448/93 en T-449/93, Jurispr. blz. II-1971, punt 122; Gerecht 24 oktober 1997, British Steel/Commissie, T-243/94, Jurispr. blz. II-1887, punt 70

In casu strekken de opmerkingen van de intervenienten, ook al bevatten zij ten dele andere argumenten, tot verwerping van het beroep; zij hebben dus hetzelfde doel als de conclusies van verweerder (punt 78).

De in de memories in interventie van de Raad en het Koninkrijk der Nederlanden voorkomende opmerkingen over de grond van de zaak zijn derhalve ontvankelijk (punt 81).

De ontvankelijkheid van de exceptie van onwettigheid

De in artikel 184 van het Verdrag bedoelde exceptie van onwettigheid is de uitdrukking van een algemeen beginsel, krachtens hetwelk iedere procespartij met het oog op de nietigverklaring van een tot haar gerichte beschikking de rechtsgeldigheid van de daaraan ten grondslag liggende regelgevende handeling, en meer algemeen van elke regelgevende bepaling die relevant was voor die beschikking, incidenteel mag aanvechten (punt 96).

Referentie: Hof 19 januari 1984, Andersen e.a./Parlement, 262/80, Jurispr. blz. 195, puntó; Hof 11 juli 1985, Salerno e.a./Commissie en Raad, 87/77, 130/77, 22/83, 9/84 en 10/84, Jurispr. blz. 2523, punt 36; Gerecht 26 oktober 1993, Reinarz/Commissie, T-6/92 en T-52/92, Jurispr. blz. II-1047, punt 56; Gerecht 27 oktober 1994, Chavanede Dalmassy e.a./Commissie, T-64/92, JurAmbt. blz. II-723, punt 41; Gerecht 6 juni 1996, Baiwir/Commissie, T-262/94, JurAmbt. blz. II-739, punt 32; Gerecht 4 maart 1998, De Abreu/Hof van Justitie, T-146/96, JurAmbt. blz. II-281, punt 27

In casu is het bestreden besluit gebaseerd op de omstandigheid, dat verordening nr. 2688/95, anders dan het aanvankelijke voorstel, enkel van toepassing is op de ambtenaren van het Parlement en dus impliciet, maar noodzakelijk, niet op de ambtenaren van de andere gemeenschapsinstellingen, waaronder verweerder. Het berust dus op de omstandigheid dat verordening nr. 2688/95 impliciet een bepaalde categorie van personen uitsluit. De tot staving van de exceptie aangevoerde onwettigheid van een regelgevende handeling kan voortvloeien uit de omstandigheid dat die handeling een bepaalde categorie personen van haar werkingssfeer uitsluit. De stelling dat verordening nr. 2688/95 onwettig is voor zover zij een dergelijke uitsluiting verricht, valt dus onder artikel 184 van het Verdrag (punt 97).

Referentie: Gerecht 12 december 1996, Altmann e.a./Commissie. T-177/94 en T-377/94, Jurispr. blz. II-2041, punten 5 en 141

De argumenten die verweerder en de intervenienten tegen de ontvankelijkheid van de exceptie van onwettigheid aanvoeren, komen in wezen neer op drie overwegingen. Zij zou te vroeg zijn opgeworpen en daarbij zou tevens misbruik van procedure zijn gemaakt. Die twee argumenten zijn niet gegrond (punten 98-110).

Ten derde zou het TAB G geen andere keus hebben gehad dan verordening nr. 2688/95 toe te passen en derhalve de verzoeken af te wijzen. Dit argument dient eveneens te worden afgewezen. Dat het TABG wettelijk verplicht was, verordening nr. 2688/95 toe te passen, staat immers niet eraan in de weg dat verzoekers volgens artikel 184 van het Verdrag het recht hebben, bij de gemeenschapsrechter een geschil aanhangig te maken dat erop is gericht die verordening niet-toepasselijk te doen verklaren (punten 98 en 112).

Referentie: Hof 13 februari 1979, Granaria, 101/78, Jurispr. blz. 623, punt 5; Gerecht 27 oktober 1994, Benzier/Commissie, T-536/93, JurAmbt. blz. II-777, punten 40 en 41; Altmann e.a./Commissie, reeds aangehaald, punt 123

Uit een en ander volgt, dat de in casu opgeworpen exceptie van onwettigheid, die gericht is tegen de omstandigheid dat verweerders ambtenaren impliciet Van de werkingssfeer van verordening nr. 2688/95 zijn uitgesloten, ontvankelijk moet worden verklaard (punt 113).

De gegrondheid van de exceptie van onwettigheid

Tot staving van hun exceptie van onwettigheid voeren verzoekers drie middelen aan: onbevoegdheid en schending van het beginsel van gelijke behandeling, schending van wezenlijke vormvoorschriften en misbruik van bevoegdheid (punt 115).

Het Gerecht acht het nuttig, eerst het middel inzake schending van het beginsel van gelijke behandeling te onderzoeken (punt 116).

Schending van het beginsel van gelijke behandeling

Het algemene beginsel van gelijke behandeling houdt in, dat vergelijkbare situaties niet verschillend worden behandeld tenzij dat verschil in behandeling objectief gerechtvaardigd is. Met betrekking tot een materie waarvoor beoordelingsvrijheid bestaat, wordt dit beginsel geschonden wanneer de instelling een onderscheid maakt dat op willekeur berust of kennelijk niet spoort met het nagestreefde doel (punt 126).

Referentie: Hochstrass/Hof van Justitie, reeds aangehaald, punt 7; Gerecht 9 februari 1994, Lacruz Bassols/Hof van Justitie, T-109/92. JurAmbt. blz. II-105, punt 87; Gerecht 18 december 1997, Delvaux/Commissie, T-142/95, JurAmbt. blz. II-1247, punt 95

Door de werkingssfeer van verordening nr. 2688/95 tot het Parlement te beperken, terwijl andere instellingen net als de instelling waarop die verordening van toepassing is, te kennen hebben gegeven, dat zij van plan zijn afvloeiingsmaatregelen te treffen, en een vergelijkbare wijziging van hun personeelsbestand hebben gekregen, heeft de Raad een onderscheid gemaakt dat op willekeur berust of althans kennelijk niet spoort met de situatie van die instellingen (punten 134 en 135).

Het middel inzake schending van het non-discriminatiebeginsel is derhalve gegrond (punt 137).

Schending van wezenlijke vormvoorschriften

Allereerst dient de gegrondheid te worden onderzocht van het betoog, dat het Parlement en het Comité voor het Statuut opnieuw hadden moeten worden geraadpleegd (punt 153).

Om te beginnen dient eraan te worden herinnerd, dat volgens artikel 24, lid 1, tweede alinea, van het Fusieverdrag elke wijziging van het Statuut moet worden vastgesteld „op voorstel van de Commissie en na raadpleging van de andere betrokken instellingen” (punt 154).

De in artikel 24 van het Fusieverdrag bedoelde raadpleging, die het Parlement met name in staat stelt werkelijk aan de communautaire wetgeving deel te nemen, is een wezenlijk bestanddeel van het door de Verdragen gewilde institutionele evenwicht. Een reguliere raadpleging van het Parlement op basis van deze tekst is dus een wezenlijke formaliteit waarvan de niet-inachtneming tot nietigheid van de betrokken handeling leidt (punt 155).

Referentie: Hof 4 februari 1982, Buyl e.a./Commissie, 817/79, Jurispr. blz. 245, punt 16; Hof 4 februari 1982, Adam/Commissie, 828/79, Jurispr. blz. 269, punt 17; Hof 4 februari 1982, Battaglia/Commissie, 1253/79, Jurispr. blz. 297, punt 17

Het Parlement moet opnieuw worden geraadpleegd telkens wanneer de uiteindelijk vastgestelde tekst, in zijn geheel beschouwd, wezenlijk afwijkt van die waarover het Parlement reeds werd geraadpleegd, uitgezonderd de gevallen waarin de wijzigingen in hoofdzaak beantwoorden aan door het Parlement zelf te kennen gegeven verlangens. De wijziging van een voorstel betreft niet de essentie van de tekst in zijn geheel beschouwd wanneer zij past in het kader van het met die tekst nagestreefde doel en de fundamentele opzet van die tekst onverlet laat (punten 156 en 158).

Referentie: Hof 11 november 1997, Eurotunnel e.a., C-408/95, Jurispr. blz. I-6315, punt 46; Hof 5 oktober 1994, Duitsland/Raad, C-280/93, Jurispr. blz. I-4973, punten 40 en 41

De aan het aanvankelijke voorstel aangebrachte wijziging is van substantiële aard. Bovendien beantwoordt zij niet aan een door het Parlement geuit verlangen. In zijn advies had het Parlement het aanvankelijke voorstel immers goedgekeurd. Het wenste dus, dat alle instellingen afvloeiingsmaatregelen zouden kunnen toepassen. Ten slotte eiste het uitdrukkelijk, opnieuw te worden geraadpleegd in geval van een substantiële wijziging (punten 161 en 162).

Bijgevolg had het Parlement moeten worden geraadpleegd alvorens de Raad de uit de wijziging van het aanvankelijke voorstel voortvloeiende tekst goedkeurde (punt 163).

Verder dient erop te worden gewezen, dat volgens artikel 10, tweede alinea, tweede zin, van het Statuut het Comité voor het Statuut door de Commissie wordt geraadpleegd over elk voorstel tot herziening van het Statuut (punt 164).

Ingevolge deze bepaling is de Commissie niet alleen voor de formele voorstellen tot raadpleging gehouden, maar ook voor de substantiële wijzigingen die zij aan reeds onderzochte voorstellen aanbrengt, tenzij die wijzigingen grotendeels overeenkomen met die welke het Comité voor het Statuut had voorgesteld (punt 165).

Deze oplossing is gerechtvaardigd omdat die bepaling een ruime draagwijdte verleent aan de daarin geformuleerde verplichting en bovendien is die uitlegging geboden wegens de rol van het Comité voor het Statuut, dat als paritair orgaan samengesteld uit vertegenwoordigers van de administraties en van het personeel van alle instellingen - de vertegenwoordigers van het personeel zijn zelfs democratisch verkozen - de belangen van de communautaire openbare dienst in zijn geheel in aanmerking moet nemen en vertolken (punten 166-168).

De argumenten die de intervenienten hebben aangevoerd tegen de verplichting een nieuwe raadpleging te verrichten, zijn ongegrond (punten 169-183).

In casu heeft het Comité voor het Statuut op 21 juni 1995 een gunstig advies uitgebracht over het aanvankelijke voorstel. De wijziging die de Commissie tijdens de wetgevingsprocedure aan het aanvankelijke voorstel heeft aangebracht, was evenwel van substantiële aard. Verder beantwoordde zij niet aan een door het Comité voor het Statuut voorgestelde wijziging. Bijgevolg eisten bovengenoemde beginselen dat het Comité voor het Statuut werd geraadpleegd over de gewijzigde versie van het aanvankelijke voorstel (punten 184 en 185).

Het middel inzake schending van wezenlijke vormvoorschriften is dus gegrond wat de raadpleging van het Parlement en van het Comité voor het Statuut betreft (punt 186).

Mitsdien moet het bestreden besluit nietig worden verklaard zonder dat de grieven inzake het niet raadplegen van verweerder en de Rekenkamer alsmede inzake ontoereikende motivering en de andere tot staving van de exceptie van onwettigheid aangevoerde middelen behoeven te worden onderzocht (punt 187).

Dictum:

De

— op 28 februari 1996 tot C. Chvatal,

— op 24 april 1996 tot J.-Y. Delaval,

— op 28 februari 1996 tot J. Demaeght,

— op 28 februari 1996 tot G. Dragoni,

— op 28 februari 1996 tot J. Hambly,

— op 24 april 1996 tot M. Kemmerling-Laleure,

— op 11 maart 1996 tot K. Laminar,

— op 28 februari 1996 tot T. Lippert,

— op 28 februari 1996 tot A. Mackay,

— op 28 februari 1996 tot K. Østergaard,

— op 28 februari 1996 tot M. Russell,

— op 11 maart 1996 tot U. Sinter,

— op 28 februari 1996 tot A. Vlachos,

— op 28 februari 1996 tot H. G. Weiler,

gerichte besluiten van het Hof van Justitie houdende afwijzing van hun verzoeken om te worden geplaatst op de lijst van personen die blijk hebben gegeven van belangstelling voor toepassing van een maatregel tot definitieve beëindiging van de dienst als die waarin wordt voorzien door verordening (EG, Euratom, EGKS) nr. 2688/95 van de Raad van 17 november 1995 tot vaststelling van bijzondere maatregelen betreffende de beëindiging van de dienst van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen naar aanleiding van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, worden nietig verklaard.