Met haar tweede argument stelt Alusuisse, dat de categorie adressaten van de verordening, waarvan zij er één is, een gesloten categorie is, een „genus limitatum” waarin geen enkele wijziging kan optreden. Met dit argument zoekt zij aansluiting bij de arresten waarin een op artikel 173, tweede alinea, gebaseerd beroep ontvankelijk werd verklaard, en het normatieve karakter van de bestreden handeling dus werd ontkend, op grond dat bij de vaststelling ervan het aantal personen dat erdoor kon worden bezwaard, niet groter kon worden (zie met name het arrest van 13 mei 1971, gevoegde zaken 41-44/70, Jurispr. 1971, blz. 411, r.o. 16-21). Verzoekster verwijst in het bijzonder naar de elfde overweging van het arrest van 29 maart 1979 in een van de kogellagerzaken (zaak 113/77, NTN Toyo Bearing Company, Jurispr. 1979, blz. 1185), volgens welke „in artikel 3 (van verordening nr. 1778/77) een ten aanzien van een bepaalde groep van adressaten genomen besluit is vervat”: dit artikel betrof niet alle importeurs, „doch alleen degenen die de produkten van de met name genoemde vier belangrijkste producenten hebben ingevoerd.”

Volgens Alusuisse is de groep bekende orthoxyleenimporteurs in de Gemeenschap een gesloten groep, want wegens het ontbreken van zelfstandige tussenpersonen („brokers”, „traders”), bestaat hij slechts uit de verwerkers van dit produkt, de producenten van ftaalanhydride. Omdat de produktie-installaties complex en duur zijn, vormen zij'een vaste groep. Het aantal importeurs was dus bekend en onveranderlijk, zowel bij de opening van de procedure die tot vaststelling van de anti-dumpingverordening heeft geleid als op het ogenblik van de vaststelling en ook daarna.

Mijns inziens kan ook dit argument niet worden aanvaard.

Wat de feiten betreft, wijs ik erop, dat het in strijd is met de door verzoekster zelf verstrekte gegevens, volgens welke zij een deel van het benodigde orthoxyleen importeert via een „broker” in Amsterdam.

Maar vooral juridisch gezien lijkt dit argument mij betwistbaar. Zoals gezegd, is het van weinig of geen belang dat de gemeenschapsinstellingen het aantal en zelf de identiteit van de adressaten van een handeling kennen, zolang maar vaststaat dat de toepassing ervan voortvloeit uit de aanwezigheid van een objectieve situatie die in de handeling in relatie tot haar doelstelling wordt omschreven. Zelfs indien het aantal bekende importeurs als een soort „numerus clausus” kon worden beschouwd — wat lang niet zeker is, aangezien het begrip „bekend” een zekere beoordelingsmarge laat —, zou deze rechtspraak toch van toepassing zijn indien vaststond dat de toepassing van verordening nr. 2761/81 op de importeurs van orthoxyleen geschiedt uit hoofde van een objectieve situatie die in die handeling in relatie tot haar objectieve doelstelling is omschreven.

Dat nu is inderdaad het geval. Verzoekster heeft zelfs niet gepoogd aan te tonen dat de heffing van het anti-dumpingrecht op orthoxyleen van oorsprong uit Porto Rico en de Verenigde Staten ingevolge verordening nr. 2761/81, ten aanzien van de importeurs niet uitsluitend geschiedt op grond van hun hoedanigheid van importeur, hetwelk een objectief gegeven is, na de vaststelling door de Commissie overeenkomstig verordening nr. 3017/79 van de Raad van 20 december 1979 dat er dumping plaatsvindt, en met het enige doel een einde te maken aan deze, in de internationale handel onwettige praktijk.

In dit opzicht verschilt de situatie van Alusuisse van die van de importeurs van Japanse kogellagers, genoemd in artikel 3 van verordening nr. 1778/77, die door dit artikel niet in hun enkele hoedanigheid van importeur werden geraakt, doch in hun hoedanigheid van importeur van produkten van de vier grote Japanse producenten.

Buiten deze uitzonderlijke gevallen bevinden importeurs zich ten aanzien van een verordening waaruit de heffing van anti-dumpingrechten voortvloeit, niet in een situatie die afwijkt van die welke het gevolg is van een verordening tot wijziging van het gemeenschappelijk douanetarief, op grond waarvan de invoerrechten worden geheven — beide soorten verordeningen worden trouwens vastgesteld in het kader van de handelspolitiek van de Gemeenschap (artikel 113, lid 1, van het Verdrag). Nog nooit echter heeft een importeur beweerd dat deze tariefverordeningen geen algemene strekking hebben en een bundel individuele beschikkingen zijn gericht tot elke feitelijke of potentiële importeur. Bij anti-dumpingverordeningen kan het dus niet anders liggen.

Mij dunkt derhalve, dat niet in ernst kan worden betwist dat verordening nr. 2761/81 van de Raad wel degelijk een handeling is van algemene strekking, die geldt voor alle importeurs van orthoxyleen van oorsprong uit de Verenigde Staten en Porto Rico. Reeds op grond van deze ene overweging moet het beroep van Alusuisse niet ontvankelijk worden geacht voor zover het tegen deze verordening is gericht en ook voor zover het is gericht tegen verordening nr. 1411/81 van de Commissie, die eraan vooraf is gegaan en op dit punt niet verschilt van de eerstgenoemde.