ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door het niet meedelen van de gegevens die moesten worden verstrekt op grond van artikel 3, lid 1, sub f, van beschikking nr. 280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 betreffende een bewakingssysteem voor de uitstoot van broeikasgassen in de Gemeenschap en de uitvoering van het Protocol van Kyoto (1), gelezen in samenhang met de artikelen 2 en 4, lid 1, sub b en d, van beschikking nr. 2005/166/EG van de Commissie van 10 februari 2005 tot vaststelling van regels voor de uitvoering van beschikking nr. 280/2004/EG (2), de krachtens deze bepalingen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/27

Hogere voorziening ingesteld op 16 november 2007 door Philip Morris Products SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 september 2007 in zaak T-140/06, Philip Morris Products/BHIM

(Zaak C-497/07 P)

(2008/C 22/52)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Philip Morris Products SA (vertegenwoordigers: T. van Innis en C. S. Moreau, advocaten)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

Conclusies

— het bestreden arrest te vernietigen;

— het Bureau te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In haar hogere voorziening voert rekwirante aan dat het Gerecht de artikelen 4 en 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (1) heeft geschonden. Dienaangaande verwijt zij in de eerste plaats het Gerecht, zijn beoordeling te hebben gebaseerd op een negatief vooroordeel omtrent de categorie van merken waaronder het aangevraagde merk valt. Door te oordelen dat de consument niet gewend is om de herkomst van de waar af te leiden uit de vorm ervan of uit de vorm van de verpakking, is het Gerecht immers overgegaan tot een feitelijke vaststelling die niet wetenschappelijk is onderbouwd en blijk geeft van een onjuiste opvatting met betrekking tot de wijze waarop mensen tekens in het algemeen en vormen in het bijzonder percipiëren.

In de tweede plaats verwijt rekwirante het Gerecht een onjuiste juridische analyse van de perceptie van het merk door het betrokken publiek. Deze fout is om te beginnen te wijten aan het feit dat het Gerecht enkel rekening heeft gehouden met gebruik van het merk door opname ervan in een pakje sigaretten, terwijl de vorm van een verpakking voor een bepaalde waar kan worden aangeboden aan de perceptie van het publiek in vele andere gedaantes, zoals grafische of driedimensionale voorstellingen van het merk in reclamemateriaal. De beoordelingsfout is tevens te wijten aan het feit dat het Gerecht het begrip merk heeft herleid tot het deel ervan dat waarneembaar is voor een kandidaat-koper juist voor de aankoop ervan, terwijl het voor een merk relevante publiek wordt gevormd door alle personen die ermee kunnen worden geconfronteerd bij normaal gebruik van dit merk, dat tot uitdrukking komt zowel bij het promoten van de waar voor de aankoop ervan als bij het gebruik of de consumptie van de waar na de aankoop ervan.

In de derde en laatste plaats stelt rekwirante dat de motivering van het bestreden arrest tegenstrijdig is.

(1) PB 1994, L 11, blz. 1.
Zaak C‑542/18 RX

Erik Simpson

tegen

Raad van de Europese Unie

„Heroverweging”

Samenvatting – Beslissing van het Hof (Kamer van heroverweging) van 17 september 2018

Heroverweging – Voorwerp van heroverweging – Benoeming van een rechter – Mogelijkheid om het voorwerp van een incidentele wettigheidscontrole te zijn – Voorwaarden

(Art. 256, lid 2, VWEU, Statuut van het Hof van Justitie, art. 62, Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 193, lid 4)

De heroverweging zal betrekking hebben op de vraag of, gelet op met name het algemene rechtszekerheidsbeginsel, het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juli 2018, Simpson/Raad (T‑646/16 P, niet gepubliceerd, EU:T:2018:493), de eenheid of de samenhang van het recht van de Unie aantast voor zover dat Gerecht op hogere voorziening heeft geoordeeld dat de samenstelling van de rechtsprekende formatie die de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 24 juni 2016, Simpson/Raad (F‑142/11 RENV, EU:F:2016:136), heeft gegeven, onregelmatig was wegens een onregelmatigheid in de procedure van benoeming van één van de leden van deze formatie, met als gevolg schending van het beginsel van het recht op een bij wet aangewezen rechter, zoals neergelegd in artikel 47, tweede alinea, eerste zin, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

De heroverweging zal in het bijzonder betrekking hebben op de vraag of, net als de in artikel 277 VWEU bedoelde handelingen, de benoeming van een rechter het voorwerp van een incidentele wettigheidscontrole kan zijn dan wel of een dergelijke incidentele wettigheidscontrole – in beginsel of na het verstrijken van een bepaalde termijn – is uitgesloten of is beperkt tot bepaalde onregelmatigheden teneinde de stabiliteit van het recht en het gezag van gewijsde te verzekeren.

(zie dictum 2)
Artikel 5 van dat verdrag bepaalt:

„1. De verdragsluitende partijen bepalen dat indien een exemplaar in toegankelijke vorm is vervaardigd krachtens een beperking of uitzondering dan wel krachtens de wet, dat exemplaar door een toegelaten entiteit mag worden verspreid of ter beschikking gesteld aan een begunstigde of een toegelaten entiteit in een andere verdragsluitende partij [...].

2. Een verdragsluitende partij kan aan artikel 5, lid 1, voldoen door in haar nationale auteursrechtwetgeving te voorzien in een zodanige beperking of uitzondering dat:

a) het toegelaten entiteiten wordt toegestaan om exemplaren in toegankelijke vorm zonder toestemming van de rechthebbende te verspreiden of ter beschikking te stellen, voor exclusief gebruik door de begunstigde, aan een toegelaten entiteit in een andere verdragsluitende partij; en

b) het toegelaten entiteiten wordt toegestaan om exemplaren in toegankelijke vorm zonder toestemming van de rechthebbende en overeenkomstig artikel 2, onder c), te verspreiden of ter beschikking te stellen aan een begunstigde in een andere verdragsluitende partij;

mits de verzendende toegelaten autoriteit vóór de verspreiding of de terbeschikkingstelling niet wist of geen [ge]gronde redenen had om te vermoeden dat het exemplaar in toegankelijke vorm door anderen dan begunstigden zou worden gebruikt [...].

[...]

4.

a) Wanneer een toegelaten entiteit in een verdragsluitende partij overeenkomstig artikel 5, lid 1, exemplaren in toegankelijke vorm ontvangt en die verdragsluitende partij geen verplichtingen heeft overeenkomstig artikel 9 van de Berner Conventie, ziet zij er volgens haar eigen rechtsstelsel en rechtspraktijk op toe dat de exemplaren in toegankelijke vorm in het rechtsgebied van die verdragsluitende partij slechts worden verveelvoudigd, verspreid of ter beschikking gesteld ten behoeve van begunstigden;

b) De verspreiding en de beschikbaarstelling van exemplaren in toegankelijke vorm door een toegelaten entiteit overeenkomstig artikel 5, lid 1, wordt beperkt tot dat rechtsgebied, tenzij de verdragsluitende partij is bij het WIPO-Verdrag inzake het auteursrecht of beperkingen en uitzonderingen bij de toepassing van dit verdrag op het recht van verspreiding en terbeschikkingstelling aan het publiek anderszins beperkt tot bepaalde bijzondere gevallen die geen afbreuk doen aan de normale exploitatie van het werk en de wettige belangen van de rechthebbende niet op ongerechtvaardigde wijze schaden [...];

[...]”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1 . PROCEDURE - DERDEN-VERZET - VOORWAARDEN VOOR DE ONTVANKELIJKHEID - ACHTERWEGE BLIJVEN VAN DEELNEMING DOOR DERDE-OPPOSANT AAN HOOFDGEDING - REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING, ARTIKEL 97, PARAGRAAF 1, LID 1, SUB C - STREKKING VAN DEZE BEPALING

( PROTOCOL BETREFFENDE HET STATUUT VAN HET HOF, BEHOREND BIJ HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE E.G.K.S ., ART . 36 )

2 . PROCEDURE - DERDEN-VERZET - VOORWAARDEN VOOR DE ONTVANKELIJKHEID - BENADERING VAN RECHTEN VAN DERDEN - REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING, ARTIKEL 97, PARAGRAAF 1, LID 1, SUB B - STREKKING VAN DEZE BEPALING

3 . PROCEDURE - INTERVENTIE - VOORWAARDEN VOOR DE ONTVANKELIJKHEID - BELANG BIJ INTERVENTIE

( PROTOCOL BETREFFENDE HET STATUUT VAN HET HOF, BEHOREND BIJ HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE E.G.K.S ., ART . 34 - REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING, ART . 93 )

4 . PROCEDURE - NATIONALE WETTELIJKE REGELING - RECHTSGEVOLGEN VAN DEZE REGELING VOOR DE GEMEENSCHAPPELIJKE MARKT - VASTSTELLING IN DE RECHTSOVERWEGINGEN VAN EEN ARREST VAN HET HOF - GEEN INBREUK OP DE SOEVEREINITEIT VAN DE STAAT

Samenvatting

1 . ARTIKEL 97 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING IS NIET IN STRIJD MET ARTIKEL 36 VAN HET PROTOCOL BETREFFENDE HET STATUUT VAN HET HOF . DOOR TE BEPALEN DAT DE DERDE-OPPOSANT IN ZIJN VERZOEK DE REDENEN DIENT TE VERMELDEN WAAROM HIJ NIET AAN HET HOOFDGEDING HEEFT KUNNEN DEELNEMEN, GAAT ARTIKEL 97, PARAGRAAF 1, LID 1, SUB C, VAN HET REGLEMENT ER VAN UIT, DAT IEDER DIE IN HET HOOFDGEDING IS GEROEPEN OF DAARAAN HAD KUNNEN DEELNEMEN VAN HET DERDEN-VERZET IS UITGESLOTEN . KRACHTENS DIT VOORSCHRIFT IS DERHALVE ENERZIJDS ONTVANKELIJK DE DERDE-OPPOSANT DIE, HOEWEL IN HET HOOFDGEDING GEROEPEN, DAARAAN OM GELDIGE REDENEN NIET HEEFT KUNNEN DEELNEMEN, EN ANDERZIJDS DEGENE, DIE NIET IN STAAT WAS IN HET HOOFDGEDING TE INTERVENIEREN OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 34 VAN HET STATUUT VAN HET HOF EN ARTIKEL 93 VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING .

*/659J0042 /*

2 . ARTIKEL 97, PARAGRAAF 1, LID 1, SUB B, VAN HET REGLEMENT VOOR DE PROCESVOERING BEPAALT, DAT HET VERZOEK DE AANDUIDING DIENT TE BEVATTEN VAN DE PUNTEN, WAAROP HET BESTREDEN ARREST DE RECHTEN VAN DE DERDE-OPPOSANT BENADEELT . DIT VEREISTE GAAT ERVAN UIT, DAT ALLEEN DIEGENEN, WIER RECHTEN DOOR HET BESTREDEN ARREST ZIJN BENADEELD, DERDEN-VERZET KUNNEN INSTELLEN .

3 . HET BELANG BIJ INTERVENTIE IN EEN VOOR HET HOF AANHANGIG GEDING MOET ZOWEL BETREKKING HEBBEN OP DE AARD VAN HET GEDING WAARIN DE INTERVENIENT WENST TE WORDEN TOEGELATEN ALS OP DE CONCLUSIES VAN EEN DER PARTIJEN DIE DOOR DE INTERVENIENT MOETEN WORDEN ONDERSTEUND OF VERWORPEN .

4 . INDIEN IN DE RECHTSOVERWEGINGEN VAN EEN ARREST VAN HET HOF WORDT VOLSTAAN MET DE VASTSTELLING VAN DE RECHTSGEVOLGEN VAN EEN NATIONALE WETTELIJKE REGELING, WORDT DAARDOOR GEEN INBREUK GEMAAKT OP DE SOEVEREINITEIT VAN DE STAAT, DIE DEZE REGELING HEEFT AFGEKONDIGD .
56.

Het Hof heeft derhalve voor recht verklaard dat door de verkoop van de composietfles „de rechten die de licentiehouder van het recht op het merk […] aan [dat merk] ontleent zijn uitgeput, en voorts dat daardoor het recht om vrijelijk over die fles te beschikken – met inbegrip van het recht om de fles bij een onderneming van zijn eigen keuze, […] ook bij een van diens concurrenten, in te wisselen of te laten navullen wanneer het oorspronkelijke gas eenmaal is opgebruikt – is overgegaan op de koper. Dat recht van de koper is verbonden met het recht van die concurrenten om, binnen de door artikel 7, lid 2, van [de Eerste richtlijn (89/104)] gestelde grenzen, over te gaan tot het navullen en inwisselen van de lege flessen” ( 71 ), waarbij die grenzen verband houden met het bestaan van gegronde redenen om zich te verzetten tegen het verder verhandelen van de door de merkhouder in de handel gebrachte waren. Die gegronde redenen kunnen bestaan in de wijziging of de verslechtering van de toestand van de van het merk voorziene waren, het gebruik door een derde van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met een merk waardoor de reputatie van dat merk ernstig wordt geschaad of de indruk wordt gewekt dat er een economische band tussen de merkhouder en die derde bestaat (zoals het bestaan van een bijzondere band tussen die twee personen of het behoren tot een distributienet van de merkhouder). ( 72 ) Bij de beoordeling of de indruk van een economische band wordt gewekt, moet rekening worden gehouden met de etikettering van de flessen alsmede met de omstandigheden waaronder de flessen worden ingewisseld ( 73 ), waarbij deze de normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument niet mogen doen veronderstellen dat er tussen de twee betrokken ondernemingen een band bestaat of dat het voor het vullen van die flessen gebruikte gas afkomstig is van de merkhouder. Eveneens moet rekening worden gehouden met de praktijken in die sector en met de vraag of de consument eraan gewend is dat de flessen door andere distributeurs worden gevuld. In dat geval kan ervan worden uitgegaan dat een consument die zich rechtstreeks tot een concurrent wendt om hetzij zijn fles te laten vullen, hetzij zijn lege fles in te wisselen tegen een gevulde, gemakkelijker zal kunnen weten dat er geen band bestaat tussen de betrokken concurrent en de merkhouder. ( 74 ) Het Hof heeft eveneens erkend dat het feit dat het merk van de fles zichtbaar blijft ondanks de extra etikettering ( 75 ) door de concurrent, in zoverre een relevante factor vormt dat zij lijkt uit te sluiten dat de etikettering de toestand van de flessen heeft gewijzigd door hun oorsprong te maskeren ( 76 ).
42.

Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet de keuze van de rechtsgrondslag van een Uniehandeling, daaronder begrepen die welke is vastgesteld om een internationale overeenkomst te sluiten, berusten op objectieve gegevens die de rechter kan toetsen, waaronder het doel en de inhoud van die handeling. Indien uit het onderzoek van een handeling van de Unie blijkt dat deze twee doeleinden nastreeft of dat er sprake is van twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoel of overwegende component, terwijl het andere doel of de andere component slechts ondergeschikt is, moet de handeling op één rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke is vereist gelet op het hoofddoel of de overwegende component. Indien daarentegen vaststaat dat de handeling tegelijkertijd meerdere onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen of componenten heeft zonder dat de ene ondergeschikt is aan de andere, zodat verschillende bepalingen van de Verdragen van toepassing zijn, moet deze maatregel bij wijze van uitzondering op de verschillende desbetreffende rechtsgrondslagen worden gebaseerd Het gebruik van meerdere rechtsgrondslagen is echter uitgesloten wanneer de procedures die voor de twee rechtsgrondslagen zijn voorgeschreven, onverenigbaar zijn. ( 14 )
62.

De tweede aanwijzing dat de tekst op zich geen volledig uitsluitsel biedt om de betekenis ervan te begrijpen, is de Engelse vertaling van het woord visées dat in de Franse taalversie van de arresten van het Hof wordt gebruikt. Het volstaat hiervoor te verwijzen naar de vertaling van het heroverwegingsarrest, waaruit blijkt hoe moeilijk het is om trouw te zijn aan de tekst of de persoon die de tekst uitlegt. In punt 33 van de Engelse taalversie van het arrest wordt de uitdrukking „any person referred to in these Regulations” gebruikt. ( 11 ) In de punten 34 en 42 ervan wordt in de Engelse versie de uitdrukking „persons covered by” ( 12 ) en in punt 50 de uitdrukking „persons mentioned in the Staff Regulations” ( 13 ) gebruikt. In de Franse taalversie is in alle aangehaalde punten steeds het woord visées gebruikt.
Artikel 1 van die richtlijn, met als opschrift „Werkingssfeer en procedure”, luidt als volgt:

„1. Uitkeringen van interest of royalty’s die ontstaan in een lidstaat, worden vrijgesteld van alle belastingen in die bronstaat (door inhouding dan wel door aanslag), op voorwaarde dat een onderneming van een andere lidstaat, of een in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting van een onderneming van een lidstaat, de uiteindelijk gerechtigde tot de interest of de royalty’s is.

2. Uitkeringen die worden uitbetaald door een onderneming van een lidstaat of een in die lidstaat gelegen vaste inrichting van een onderneming van een andere lidstaat, worden geacht in die lidstaat te ontstaan (hierna: ‚bronstaat’).

[…]

4. Een onderneming van een lidstaat wordt alleen als uiteindelijk gerechtigde tot interest of royalty’s behandeld indien zij de betrokken uitkeringen te eigen gunste ontvangt, en niet als bemiddelende instantie, bijvoorbeeld als tussenpersoon, trustee of gemachtigde van een derde.

[…]”
Artikel 13 van richtlijn 2002/58, met als opschrift „Ongewenste communicatie”, bepaalt:

„1. Het gebruik van automatische oproep- en communicatiesystemen zonder menselijke tussenkomst (automatische oproepapparaten), fax of e‑mail met het oog op direct marketing kan alleen worden toegestaan met betrekking tot abonnees of gebruikers die daarin vooraf hebben toegestemd.

2. Onverminderd lid 1 kan een natuurlijke of rechtspersoon die van zijn klanten elektronische contactgegevens voor e‑mail verkrijgt in het kader van de verkoop van een product of een dienst, overeenkomstig richtlijn [95/46], die elektronische contactgegevens gebruiken voor direct marketing van eigen gelijkaardige producten of diensten mits de klanten duidelijk en expliciet de gelegenheid wordt geboden kosteloos en op gemakkelijke wijze bezwaar te maken tegen het gebruik van die elektronische contactgegevens op het ogenblik dat zij worden verzameld en, ingeval de klant zich in eerste instantie niet tegen dat gebruik heeft verzet, bij elke boodschap.

3. De lidstaten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat ongevraagde communicatie met het oog op direct marketing in andere dan de in de leden 1 en 2 genoemde gevallen niet toegestaan is zonder toestemming van de betrokken abonnees of gebruikers, of ten aanzien van abonnees of gebruikers die dergelijke communicatie niet wensen te ontvangen, waarbij de keuze tussen deze mogelijkheden door de nationale wetgeving wordt bepaald, met dien verstande dat beide mogelijkheden voor de abonnee of gebruiker kosteloos moeten zijn.

4. Het is in ieder geval verboden e‑mail te verzenden met het oog op direct marketing waarbij de identiteit van de afzender namens wie de communicatie plaatsvindt, wordt gemaskeerd of verborgen, die in strijd is met artikel 6 van richtlijn 2000/31/EG [van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (‚richtlijn inzake elektronische handel’) ( 9 )], en zonder dat een geldig adres wordt vermeld waaraan de ontvanger een verzoek tot beëindiging van dergelijke communicatie kan richten, of e‑mail die ontvangers aanmoedigt websites te bezoeken die in strijd zijn met dat artikel.

[...]”
79.

De eventuele schending van dit beginsel in het hoofdgeding is in het verzoek om een prejudiciële beslissing niet onderzocht en is evenmin voorwerp van debat tussen de belanghebbende partijen in het kader van de onderhavige procedure. Het Hof is dus niet voldoende ingelicht om zich over deze vraag uit te spreken. Voor het onderzoek van de schending van het beginsel van gelijke behandeling in een situatie als die in het hoofdgeding moeten overigens de feitelijke omstandigheden van het geval en de situatie van de betreffende marktdeelnemer worden onderzocht. Het staat dus aan de verwijzende rechter om vast te stellen of de onjuiste toepassing van de bepalingen van het StromStG XY in een ongunstigere positie plaatst dan marktdeelnemers die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, zodat dit resulteert in schending van het beginsel van gelijke behandeling. Het gaat in de eerste plaats om marktdeelnemers die soortgelijke activiteiten verrichten als XY en die dus haar concurrenten kunnen zijn.
44.

In het gewone spraakgebruik verwijst het begrip „afwezigheid” naar het feit dat iemand of iets zich niet op de verwachte plaats bevindt. ( 12 ) Het kan bijvoorbeeld gaan om een persoon die zijn verblijfplaats heeft verlaten, een leraar die verzuimt les te geven, om een leerling die niet in de klas zit of die niet deelneemt aan een verplichte activiteit, of om een persoon die niet verschijnt voor de rechtbank. In juridische zin wordt [de Franse term] „absence” gedefinieerd als de toestand van een persoon van wie niet bekend is wat er van hem is geworden, aangezien hij zich niet meer vertoont op zijn woon- of verblijfplaats zonder dat hij zijn vrienden en familieleden iets heeft laten weten. ( 13 ) De afwezigheid van een persoon in deze zin leidt tot de toepassing van een bijzondere juridische regeling ter bescherming van de rechten van de afwezige. Deze regeling houdt in dat „een afwezige […] in de ogen van de wet dood noch levend [is]” ( 14 ). De afwezige wordt eerst geacht in leven te zijn en vervolgens geacht dood te zijn. ( 15 ) Concreet kan de afwezigheid van een persoon dus alleen tot uitdrukking komen in zijn fysieke afwezigheid. Uit de in artikel 60, eerste alinea, van het Statuut gebezigde uitdrukking „behoudens bĳ ziekte of ongeval” komt overigens duidelijk naar voren dat de Uniewetgever de bedoeling had te verwijzen naar situaties waarin de ambtenaar niet fysiek op zijn werkplek aanwezig is wegens een – soms onmiddellijke intredende – arbeidsongeschiktheid. ( 16 )
6.

In artikel 7 van dit verdrag is het volgende bepaald: „1. In geval van ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren van het kind blijven de autoriteiten van de verdragsluitende staat waarin het kind onmiddellijk voor de overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind een gewone verblijfplaats heeft verworven in een andere staat en a) enige persoon, instelling [die] of ander orgaan dat gezagsrechten heeft, in de overbrenging of het niet doen terugkeren heeft berust; of b) het kind in die andere staat zijn verblijfplaats heeft gehad, gedurende een periode van ten minste een jaar nadat de persoon, de instelling of het andere lichaam dat gezagsrechten heeft, kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind, geen verzoek tot terugkeer, dat binnen die periode is ingediend, nog in behandeling is, en het kind in zijn nieuwe omgeving is geworteld. 2. Het overbrengen of het niet doen terugkeren van een kind wordt als ongeoorloofd beschouwd, wanneer: a) dit geschiedt in strijd met een gezagsrecht dat is toegekend aan een persoon, een instelling of enig ander lichaam, alleen of gezamenlijk, ingevolge het recht van de staat waar het kind onmiddellijk voor zijn overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, en b) dit recht alleen of gezamenlijk daadwerkelijk werd uitgeoefend op het tijdstip van de overbrenging of het niet doen terugkeren, dan wel zou zijn uitgeoefend indien een zodanige gebeurtenis niet had plaatsgevonden. Het onder a bedoelde gezagsrecht kan in het bijzonder voortvloeien uit een toekenning van rechtswege, een rechterlijke of administratieve beslissing of een overeenkomst die geldig is ingevolge het recht van die staat. 3. Zolang de in het eerste lid bedoelde autoriteiten hun bevoegdheid behouden, kunnen de autoriteiten van de verdragsluitende staat waarheen het kind is overgebracht of waar het wordt vastgehouden slechts ingevolge artikel 11 spoedeisende maatregelen nemen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind.”