ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 16, 17)
Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beperkende maatregelen tegen Syrië – Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen in het licht van de situatie in Syrië – Besluit genomen in een voor de belanghebbende bekende context zodat deze de draagwijdte van de hem betreffende maatregel kan begrijpen – Toelaatbaarheid van een beknopte motivering

(Art. 296 VWEU; besluiten 2013/255/GBVB en 2015/117/GBVB van de Raad; verordeningen nr. 36/2012 en nr. 2015/108 van de Raad)
1.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 12)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken–Gebruik van het teken in het economische verkeer–Begrip–Gebruik in de context van een commerciële activiteit waarmee een economisch voordeel wordt beoogd (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4) (zie punt 20)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 19, 21)
Uit regel 15, lid 2, onder f), van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, in de meeste andere taalversies ervan dan de Franse, blijkt dat het oppositiebezwaarschrift de waren en diensten omvat waarop de oppositie berust. In deze omstandigheden kan, rekening houdend met de algemene opzet van de regels inzake de oppositieprocedure en de doelstelling van de regels waarin de inhoud van het oppositiebezwaarschrift wordt vastgesteld, op basis van de ontbrekende verwijzing in de Franse versie van deze regel naar de waren en diensten waarop de oppositie berust – hetgeen kennelijk een verschrijving is – deze bepaling niet aldus worden uitgelegd dat daarin niet wordt vereist dat deze waren en diensten in het oppositiebezwaarschrift worden aangegeven.

Om te voldoen aan de vereisten van duidelijkheid en nauwkeurigheid op basis waarvan de bevoegde autoriteiten en de marktdeelnemers de omvang van de gevraagde bescherming kunnen bepalen, moet de aanvrager van een merk die voor de omschrijving van de waren of diensten waarvoor hij merkbescherming vraagt, gebruikmaakt van alle algemene benamingen van de omschrijving van een specifieke klasse van de classificatie van Nice, nader toelichten of zijn inschrijvingsaanvraag betrekking heeft op alle in de alfabetische lijst van de betrokken specifieke klasse opgenomen waren of diensten dan wel op slechts bepaalde van deze waren of diensten. In het geval dat de aanvraag slechts betrekking heeft op bepaalde van die waren of diensten, is de aanvrager verplicht nader toe te lichten welke tot deze klasse behorende waren of diensten worden bedoeld.

Dergelijke vereisten van duidelijkheid en nauwkeurigheid moeten worden geacht ook te gelden voor de opposant voor de aanduiding van de waren en diensten waarop de oppositie is gebaseerd, om zowel het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie in staat te stellen uitspraak te doen over de ingestelde oppositie, als de aanvrager van het merk waartegen de oppositie is gericht in staat te stellen zijn verweer te voeren.

In het bijzonder wanneer de opposant aangeeft dat hij zijn oppositie baseert op een deel van de waren en diensten die door het merk waarvan hij houder is worden aangeduid, staat het dus aan hem om duidelijk en nauwkeurig de waren en diensten aan te duiden waarop zijn oppositie berust. In dergelijke omstandigheden kan van de kamer van beroep niet worden verlangd dat zij voor haar onderzoek van de oppositie rekening houdt met waren en diensten die niet in het oppositiebezwaarschrift worden vermeld.

(cf. punten 29, 30, 32)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Woordmerk CLAN en woordmerk CLAN MACGREGOR [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25, 31, 66, 67)
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 22, 23)
170

Verder kan worden volstaan met de vaststelling dat de garanties uit 2011 in elk geval niet voldeden aan bepaalde van de cumulatieve voorwaarden die werden gesteld door de tijdelijke kaderregeling van 2011, die in casu van toepassing was. Het betreft in het bijzonder de volgende voorwaarden: – punt 2.3, tweede alinea, onder b), van de tijdelijke kaderregeling van 2011 bepaalt dat voor grote ondernemingen, zoals Larko, de lidstaten de jaarlijkse premie voor nieuwe garanties kunnen berekenen op basis van de in de bijlage vermelde „safe harbour”-bepalingen. Voor ondernemingen van ratingcategorie „CCC” en lager is de laagste „safe harbour”-premie evenwel vastgesteld op 380 basispunten, terwijl de premie voor de garanties uit 2011 1 % of 100 basispunten bedraagt; – punt 2.3, tweede alinea, onder d), van de tijdelijke kaderregeling van 2011 schrijft voor dat het maximumbedrag van de lening niet hoger is dan de totale jaarlijkse loonsom van de begunstigde voor 2010. In hun opmerkingen, zoals samengevat in overweging 51, tweede volzin, onder d), van het bestreden besluit, erkennen de Griekse autoriteiten evenwel dat het totaalbedrag van de twee gegarandeerde leningen 3 miljoen EUR hoger was dan de jaarlijkse loonsom van Larko; – punt 2.3, tweede alinea, onder f), van de tijdelijke kaderregeling van 2011 verlangt dat de garantie niet meer dan 80 % van de lening gedurende de looptijd van de lening dekt, terwijl in casu de garanties 100 % van de lening dekten, zoals de Griekse autoriteiten in diezelfde opmerkingen, zoals samengevat in overweging 51, tweede volzin, onder e), van het bestreden besluit, hebben toegegeven. In dat opzicht snijdt het argument van die autoriteiten dat de betrokken maatregel „vanwege de bijzondere toestand van de Griekse economie voor [Larko] de enige mogelijkheid [was] om een financiering aan te trekken”, geen hout; – punt 2.3, tweede alinea, onder i), van de tijdelijke kaderregeling van 2011 bepaalt dat ondernemingen in moeilijkheden van de toepassing van de maatregel uitgesloten zijn, terwijl onbetwist is dat Larko een onderneming in moeilijkheden was toen maatregel nr. 6 werd genomen. In dat verband moet verzoeksters argument worden afgewezen dat de verwijzing in die bepaling naar ondernemingen in moeilijkheden in het licht van punt 4.3.2, tweede alinea, onder i), van de tijdelijke kaderregeling van 2009 aldus moet worden uitgelegd dat zij enkel ziet op ondernemingen die per 1 juli 2008 geen moeilijkheden kenden, aangezien dat argument in tegenspraak is met de bewoordingen van punt 2.3, tweede alinea, onder i), van de in casu toepasselijke tijdelijke kaderregeling van 2011.
98

Verzoekster is van mening dat zij de vereiste zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd. Zij betoogt dat zij geen enkele twijfel had over de regelmatigheid van de onder de preferentieregeling verrichte exporten uit Letland, en dat om die reden de tegen haar twee beheerders ingestelde strafvervolgingen wegens valsheid in geschriften en belastingfraude ongerechtvaardigd zijn gebleken. Verzoekster stelt met name, in repliek, dat de vermelding „oorsprong Rusland” („origin of Russia”) in een brief over het onder de litigieuze certificaten ingevoerde linnen niet wijst op een klaarblijkelijke nalatigheid van harentwege. De Commissie zou deze vermelding immers buiten de context ervan hebben aangevoerd. De afleverbonnen van de betrokken goederen zouden er geen enkel twijfel over laten bestaan dat de goederen afkomstig waren uit Letland. De vermelding „oorsprong Rusland” in de brief zou te wijten zijn aan een vergissing van een personeelslid van verzoekster. Bovendien was deze vermelding volgens verzoekster een in de handel gebruikelijke wijze van aanduiding van een bijzondere kwaliteit van linnen.
17

Op 4 april 2016 heeft de president van de uitgebreide Derde kamer van het Gerecht in de eerste plaats beslist om de documenten betreffende de zaken T‑72/06 en T‑79/06 in de bijlagen bij het in de onderhavige zaak neergelegde verweerschrift uit het dossier te verwijderen. Deze beslissing was ingegeven door het feit dat het Hof van Justitie van de Europese Unie geen toestemming aan de partijen in de zaken T‑72/06 en T‑79/06 voor de overlegging van die documenten had gevraagd of die had verkregen en het feit dat het niet om toegang tot het procesdossier in die zaken had verzocht overeenkomstig artikel 38, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering. In de tweede plaats heeft de president van de uitgebreide Derde kamer van het Gerecht op grond van artikel 88, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering beslist om verzoeksters uit te nodigen om een standpunt in te nemen ten aanzien van het verzoek om een maatregel tot organisatie van de procesgang dat uiterst subsidiair door het Hof van Justitie van de Europese Unie was geformuleerd in zijn antwoord van 18 maart 2016, dat hierboven in punt 16 is vermeld.
150

In casu heeft de Commissie, in de overwegingen 562 tot en met 566 van het bestreden besluit, het verzoek van verzoeksters tot verlaging van de geldboete op grond van hun onvermogen om te betalen afgewezen en daarbij, in wezen, opgemerkt dat, ten eerste, een vermindering van de geldboete het risico van een faillissement niet zou verlagen en, ten tweede, verzoeksters niet hebben aangetoond dat hun activa na een eventueel faillissement niet meer in de industrie zouden worden gebruikt en derhalve substantieel in waarde zouden afnemen. Volgens de Commissie was het waarschijnlijk dat Heiploeg, of ten minste een aantal vennootschappen van de Heiploeggroep, zou worden overgenomen en haar activiteiten „as a going concern” zou voortzetten. Zij was van mening dat de activa van Heiploeg, zelfs indien deze activa afzonderlijk zouden moeten worden verkocht, in ieder geval zouden worden overgenomen door de concurrentie of door een nieuwkomer in de sector en dus inzetbaar zouden blijven in de industrie.
43

Tot slot is verzoekster in de administratieve procedure geen enkele aanwijzing verstrekt over de rechtsgrondslag die in het onderhavige geval van toepassing was voor het gebruik van de gegevens van Esseco Group, zoals ECHA ter terechtzitting heeft bevestigd. Meer bepaald heeft ECHA verduidelijkt dat artikel 6, lid 2, derde alinea, van de bijlage bij aanbeveling 2003/361, dat was aangevoerd in zijn stukken, niet tijdens de administratieve procedure was genoemd. Daarenboven is de verwijzing voor het Gerecht naar deze rechtsgrondslag, die betrekking heeft op de ondernemingen die direct of indirect met de betrokken onderneming zijn verbonden, in tegenspraak met de kwalificatie van partneronderneming die ECHA in het rapport dat in bijlage bij het bestreden besluit was gevoegd, heeft gemaakt.
89

Anders dan de Commissie ter terechtzitting heeft uiteengezet, volstaat het immers erop te wijzen dat hoe dan ook niet valt uit te sluiten dat wanneer die tekortkoming niet in aanmerking zou worden genomen, of alleen de vaststelling dat de normen „Minimale bodembedekking” en „Instandhouding van landschapselementen” in de aangiftejaren 2008 en 2009 niet waren uitgevoerd, zou worden gehandhaafd, dit van invloed zou zijn geweest op het in het kader van het onderhavige beroep betwiste totaalbedrag van de forfaitaire correctie, te weten 739393,95 EUR. Die conclusie is met name gerechtvaardigd gelet op het feit dat de Commissie in het bestreden besluit, wat het aangiftejaar 2009 betreft, vanwege de niet-uitvoering van uitsluitend die twee GLMC-normen, van mening was dat forfaitaire correcties van slechts 2 %, in plaats van 5 % gerechtvaardigd waren. Ook al heeft de Commissie ter motivering van die benadering gesteld dat de Letse autoriteiten het controlesysteem van de randvoorwaarden in zekere mate hadden verbeterd ten opzichte van het aangiftejaar 2008 (zie punten 14 en 80 supra), kan het Gerecht op basis van de elementen van het dossier niet beoordelen of de niet-uitvoering van uitsluitend die twee GLMC-normen in 2008 de Commissie tot een vergelijkbare conclusie zou hebben kunnen brengen. In dat verband zij eraan herinnerd dat op het gebied van het landbouwbeleid de rechtspraak de instellingen een ruime beoordelingsvrijheid inruimt, gelet op de verantwoordelijkheden die het Verdrag hun oplegt (arrest van 3 mei 2007, Spanje/Commissie, T‑219/04, EU:T:2007:121, punt 105). Evenzo beschikt de Commissie in casu, in het kader van de uitvoering van artikel 31, lid 2, van verordening nr. 1290/2005 en van de relevante bepalingen van document AGRI-2005‑64043, over een ruime beoordelingsmarge om het risico te beoordelen dat de Fondsen lopen als gevolg van het bestaan van tekortkomingen in de controlesystemen voor de randvoorwaarden en van de complexiteit van de berekeningen – waarvan het Gerecht niet in kennis is gesteld – die ten grondslag liggen aan de berekening van het bedrag van de verschillende litigieuze forfaitaire correcties die zijn vermeld op de bladzijden 69, 70, 73 en 74 van het bestreden besluit. Dienaangaande mag het Gerecht in het kader van zijn wettigheidstoetsing krachtens artikel 263 VWEU, zijn eigen economische beoordeling niet in de plaats stellen van die van de Commissie (zie in die zin arresten van 2 september 2010, Commissie/Scott, C‑290/07 P, EU:C:2010:480, punt 66, en 24 januari 2013, Frucona Košice/Commissie, C‑73/11 P, EU:C:2013:32, punt 89).
26

In casu is het bestreden besluit opgenomen in de brief van de Commissie van 13 maart 2014, die aan verzoekster is verzonden bij aangetekend schrijven met ontvangstbevestiging. Vast staat dat verzoekster deze op 21 maart 2014 heeft ontvangen. Daarnaast was in die brief vermeld dat het besluit om verzoekster van de onderhandeling uit te sluiten, definitief was en dat zij krachtens artikel 263 VWEU beroep bij het Gerecht kon instellen binnen twee maanden vanaf de kennisgeving van de betrokken brief. In die brief was eveneens vermeld dat verzoeksters antwoorden de beroepstermijn niet schorsten.
In dit verband moet worden opgemerkt dat volgens de door de Commissie overgelegde wetenschappelijke gegevens, waarvan de betrouwbaarheid door verzoekers niet is betwist, om te beginnen de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO), in haar rapport over HPAI in Mexico [„Highly Pathogenic Avian Influenza in Mexico (H7N3)” (hoogpathogene aviaire influenza in Mexico (H7N3), Empres Watch, deel 26, augustus 2012, blz. 63‑71] bevestigt dat het H7N3-virus in de gehele wereld aanwezig is bij in het wild levende vogels, zoals is gebleken uit een controle in Noord-Amerika, Zuid-Amerika (met name in Peru), Europa en Azië, en de trek van in het wild levende vogels en het contact met pluimvee aanduidt als de meest waargenomen wijze waarop van het virus wordt binnengebracht of verspreid. Vervolgens is het virus H5N9 volgens een door de Commissie overgelegd wetenschappelijk artikel [„Avian Influenza in wild birds from Chile, 2007‑2009” (aviaire influenza bij in het wild levende vogels uit Chili, 2007‑2009), Virus Research 199 (2015) blz. 42‑45] tussen 2007 en 2009 ook bij in het wild levende vogels in Chili ontdekt. Volgens de website van de OIE zijn ook in Australië, in 2012 en 2013, epidemieën van het H7N7-virus waargenomen. Voorts zijn nieuwe virussen die HPAI veroorzaken, met name het H5N8-virus, in 2014 waargenomen in de Verenigde Staten en in Mexico, en deze zouden zich kunnen verspreiden naar Zuid-Amerika en daar een recombinatie kunnen aangaan met virussen die reeds voorkomen bij de populaties in het wild levende vogels. Ten slotte is het H7N9-virus verschenen, een laagpathogeen virus dat bij vogels bijna geen klinische symptomen geeft maar voor de mens een ernstig gevaar vormt.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Rechtstreeks geraakt – Criteria – Beperkende maatregelen gelet op de situatie in Oekraïne – Handelingen waarbij het alle marktdeelnemers in de Unie wordt verboden bepaalde soorten financiële transacties te verrichten met in Rusland gevestigde kredietinstellingen die zijn opgenomen op de lijsten van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn – Beroep ingesteld door een op die lijsten opgenomen kredietinstelling – Ontvankelijkheid [Art. 263, vierde alinea, VWEU; besluit 2014/512/GBVB van de Raad, art. 1, lid 1, a), en bijlage I; verordening nr. 833/2014 van de Raad, art. 5, lid 1, a), en bijlage III] (zie punten 51‑54, 56)
Het is juist dat een beroep tot nietigverklaring van een handeling die door de auteur ervan in de loop van het geding is ingetrokken, zonder voorwerp wordt, maar een beroep gericht tegen een handeling die berust op een onrechtmatigheid heeft zijn voorwerp niet verloren indien die onrechtmatigheid zich in de toekomst onafhankelijk van de omstandigheden van het concrete geval kan herhalen. Wat in dit verband een beroep tot nietigverklaring betreft dat is ingesteld door een lidstaat tegen een bepaling van een besluit van de Commissie inzake staatssteun waarbij deze lidstaat het verbod wordt opgelegd om een onrechtmatige steunmaatregel ten uitvoer te leggen ten voordele van de begunstigden, ontneemt de nietigverklaring van deze maatregel door een nationale rechterlijke instantie in de loop van het geding niet elk rechtsgevolg aan de eventuele nietigverklaring van die bepaling.

Aangezien de betrokken bepaling niet is ingetrokken en daardoor niet met terugwerkende kracht is weggevallen, volgt hieruit immers in de eerste plaats dat, indien de Unierechter zou vaststellen dat het geding zonder voorwerp is geworden en dat op het beroep niet meer hoeft te worden beslist op grond dat de nietigverklaring van die bepaling geen rechtsgevolgen zou sorteren, die bepaling niettemin in de rechtsorde van de Unie zou blijven bestaan. In de tweede plaats is het door lidstaten te goeder trouw ten uitvoer leggen van de besluiten van de Commissie inzake staatssteun een toepassing van het in artikel 4, lid 3, VEU neergelegde beginsel van loyale samenwerking en vereist dit dat de lidstaten de nodige inspanningen doen om eventuele moeilijkheden te overwinnen met volledige inachtneming van de Verdragsbepalingen, inzonderheid die betreffende steun. Uit het beginsel van loyale samenwerking vloeit aldus voort dat, ingeval de omstreden bepaling van kracht zou blijven, deze lidstaat zich dient te onthouden van elke gedraging die een omzeiling van het in die bepaling geformuleerde verbod zou kunnen vormen. Hieruit volgt dat, ingeval het onderhavige beroep gegrond wordt verklaard, de nietigverklaring van deze bepaling niet zonder rechtsgevolgen zal zijn.

Voor zover de Commissie ter rechtvaardiging van de rechtmatigheid van de omstreden bepaling een algemeen en abstract standpunt inneemt waarvan de rechtvaardigingsgronden losstaan van de omstandigheden van het concrete geval, volgt ten slotte hieruit dat, ingeval de Unierechter tot de slotsom zou komen dat een dergelijke eis onrechtmatig is, op het onderhavige geding dient te worden beslist om te voorkomen dat in de toekomst soortgelijke onrechtmatigheden plaatsvinden.

(zie punten 58, 59, 63, 64)
Als een lidstaat zich in de loop van de administratieve procedure op het criterium van de particuliere investeerder beroept, moet hij bij twijfel ondubbelzinnig en op basis van objectieve en controleerbare gegevens aantonen dat hij de maatregel in zijn hoedanigheid van aandeelhouder ten uitvoer heeft gelegd. Uit die gegevens moet duidelijk blijken dat de betrokken lidstaat vóór of tegelijk met de toekenning van het economische voordeel heeft beslist om met de daadwerkelijk ten uitvoer gelegde maatregel te investeren in een door hem gecontroleerd overheidsbedrijf. Daartoe kunnen met name gegevens noodzakelijk zijn waaruit blijkt dat deze beslissing is genomen op grond van economische ramingen die te vergelijken zijn met die welke een rationele particuliere investeerder die zich in een situatie bevindt die zo dicht mogelijk die van de lidstaat benadert, in de omstandigheden van het geval zou hebben doen uitvoeren, alvorens deze investering te doen, teneinde uit te maken of een dergelijke investering in de toekomst winst zal opleveren.

Economische ramingen die na toekenning van dit voordeel zijn gemaakt, de vaststelling achteraf dat de door de betrokken lidstaat gedane investering daadwerkelijk winstgevend is geweest of naderhand aangevoerde rechtvaardigingen voor de keuze van de gevolgde handelwijze kunnen echter niet volstaan als bewijs dat die lidstaat vóór of tegelijk met de toekenning van het voordeel een dergelijke beslissing in zijn hoedanigheid van aandeelhouder heeft genomen. Met betrekking tot de vraag of de staat zich als een voorzichtig investeerder in een markteconomie heeft gedragen, moet voor de beoordeling van de economische rationaliteit van het gedrag van de staat immers worden uitgegaan van de periode waarin de financiële steunmaatregelen zijn genomen, en dus niet van een latere situatie. Dit geldt met name wanneer de Commissie onderzoekt of sprake is van staatssteun bij een maatregel die niet bij haar is aangemeld en door de betrokken overheidsinstantie reeds ten uitvoer is gelegd op het tijdstip waarop zij haar onderzoek voert.

(zie punten 56, 57, 83, 86)
2.

Mededinging – Regels van de Unie – Territoriale werkingssfeer – Mededingingsregeling die binnen de interne markt in de praktijk is gebracht of die onmiddellijke en wezenlijke gevolgen binnen de interne markt kan hebben – Criterium van het onmiddellijke, wezenlijke en voorzienbare gevolg – Beoordeling van de in geding zijnde gedraging aan de hand van een gezamenlijke beschouwing van de gevolgen ervan (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 78‑83, 89‑97)