ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 27 juni 1990. - BEATE REIBOLD TEGEN BUNDESANSTALT FUER ARBEIT. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING: BUNDESSOZIALGERICHT - DUITSLAND. - SOCIALE ZEKERHEID VAN MIGRERENDE WERKNEMERS - VERORDENING NR. 1408/71, ARTIKEL 71, LID 1, SUB B-II - BEGRIP WOONPLAATS. - ZAAK C-216/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-04163

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal G . Tesauro heeft op 27 juni 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven te verklaren voor recht, dat

artikel 71, lid 1, sub b-ii, van verordening ( EEG ) nr . 1408/71 aldus moet worden uitgelegd, dat het van toepassing is wanneer een werknemer voor de duur van ongeveer twee jaar een betrekking in een andere Lid-Staat aanvaardt, die betrekking hem wordt aangeboden in het kader van een universitair uitwisselingsprogramma, de duur ervan in het normale kader van dat programma bij voorbaat beperkt is en de werkzaamheid van de betrokkene onderbroken wordt door langdurige vakantieperiodes, die hij doorbrengt in de woning die hij in de Lid-Staat van herkomst heeft aangehouden .

(*) Oorspronkelijke taal : Italiaans .
Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 16 mei 1990. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - VRIJ VERKEER VAN GOEDEREN - MAATREGEL VAN GELIJKE WERKING - VERHANDELING VAN VOEDINGSEXTRACTEN VAN DIERLIJKE OF PLANTAARDIGE OORSPRONG. - ZAAK C-177/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-02429

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal M . Darmon heeft op 16 mei 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven, vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 30 EEG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door de invoer van voedingsextracten, in de vorm van geconcentreerde afkooksels of van blokjes, van dierlijke of plantaardige oorsprong en afkomstig uit andere Lid-Staten waar zij rechtmatig zijn vervaardigd en in de handel gebracht, te binden aan een ministeriële vergunning en aan beperkingen inzake samenstelling, aanduiding en verpakking van die produkten, met verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten van de procedure, daaronder begrepen die betrekkelijk het onderdeel van het beroep ten aanzien waarvan de Commissie afstand van instantie heeft gedaan .

(*) Oorspronkelijke taal : Frans .
Deze vraag werd gesteld in het kader van een geschil tussen mevrouw Raab, eigenares van een kunstgalerij te Berlijn, en het Hauptzollamt Berlin-Packhof. Mevrouw Raab had in maart 1987 36 foto's van Mapplethorpe uit de Verenigde Staten ingevoerd. Zij had deze foto's voor de prijs van 66783,30 DM gekocht en was voornemens ze in haar galerij voor een eenheidsprijs van zowat 4000 DM voort te verkopen.

De douaneautoriteiten hebben de foto's ingedeeld onder post 49.11 B van het GDT. Overeenkomstig deze indeling was een invoerrecht van 5,8% en een omzetbelasting bij invoer van 14% verschuldigd. Mevrouw Raab kwam hiertegen in het verweer. Naar haar mening dienden de foto's te worden ingedeeld onder post 99.02 van het GDT. De goederen onder deze post waren vrijgesteld van invoerrechten; een omzetbelasting bij invoer van 7% was hiervoor verschuldigd. In ondergeschikte orde deed zij gelden dat de foto's als kunstzeefdrukken kunnen worden aangemerkt die onder post 49.11 B worden ingedeeld. Voor kunstzeefdrukken was het invoerrecht tijdelijk tot op het nultarief geschorst krachtens verordening (EEG) nr. 1945/86 van de Raad van 18 juni 1986 ( 2 ); alleen een omzetbelasting bij invoer van 14% was hiervoor verschuldigd.
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 14 februari 1990. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - STEUNMAATREGELEN VAN STATEN - TERUGVORDERING - NIET-UITVOERING. - ZAAK C-74/89.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-00491

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal C . O . Lenz heeft op 14 februari 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven :

- vast te stellen dat het Koninkrijk België een krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende verplichting heeft geschonden door een aan een fabrikant van synthetische vezels toegekende steun ten bedrage van 725 miljoen BFR niet binnen de gestelde termijn terug te vorderen en aldus de beschikking van de Commissie van 30 november 1983 betreffende een steunmaatregel van de Belgische regering ten gunste van een fabrikant van synthetische vezels, niet na te komen;

- het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen .

(*) Oorspronkelijke taal : Duits .
Conclusie van advocaat-generaal Van Gerven van 16 januari 1990. - ITALIAANSE REPUBLIEK TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - LANDBOUW - GOEDKEURING EOGFL-REKENINGEN - GEBOORTEPREMIE VOOR KALVEREN. - ZAAK 10/88.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-01229

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal W . Van Gerven heeft op 16 januari 1990 conclusie genomen . (*) Hij heeft het Hof in overweging gegeven :

1 ) Beschikking 87/541/EEG van de Commissie van 21 oktober 1987 houdende wijziging van de beschikkingen 87/468/EEG en 87/469/EEG betreffende de goedkeuring van de door de Lid-Staten uit hoofde van de begrotingsjaren 1984 en 1985 ingediende rekeningen voor de door het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw, afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven, nietig te verklaren voor zover de Commissie voor het begrotingsjaar 1985 een bedrag van 19 045 553 222 LIT, dat door de Italiaanse Republiek was gedeclareerd wegens betaling van geboortepremies voor kalveren ( verkoopseizoen 1983/1984 ), niet ten laste van het EOGFL heeft genomen .

2 ) De Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure .

(*) Oorspronkelijke taal : Nederlands .
20.

In alle andere Lid-Staten is de regeling liberaler. In Ierland en Frankrijk behoeft de aankomst niet te worden aangemeld. In het Verenigd Koninkrijk dient de aankomst volgens de thans van kracht zijnde wetgeving binnen zeven dagen te worden aangemeld, doch de bevoegde autoriteiten eisen dit niet van onderdanen van de andere Lid-Staten. In Denemarken kan de zelfstandige of werknemer voor een verblijf van minder dan drie maanden volstaan met een aanmelding bij de fiscale autoriteiten. Voor deze aanmelding is evenwel geen termijn voorgeschreven. In de overige Lid-Staten dient de aankomst te worden aangemeld binnen acht dagen (België, Griekenland, Luxemburg, Nederland), tien dagen (Portugal) of veertien dagen (Spanje).
61988C0081

GEVOEGDE CONCLUSIES VAN DE ADVOCAAT-GENERAL JACOBS VAN 27 JUNI 1989. - HELMUT MUELLERS EN CLAUDE LAVAL TEGEN ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITE. - AMBTENAREN - REORGANISATIE VAN DIENSTEN - AANSTELLING IN VASTE DIENST. - ZAKEN 81/88 EN 95/88.



Jurisprudentie 1990 bladzijde I-00249

Pub.RJ bladzijde Pub somm
61988C0046

Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 11 april 1989. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - FUSIE EN SPLITSING VAN NAAMLOZE VENNOOTSCHAPPEN: OMZETTING VAN RICHTLIJNEN IN NATIONAAL RECHT. - ZAAK 46/88.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 01133

Pub.RJ bladzijde Pub somm
27.

De Commissie betoogt, dat de behoeften aan taalonderricht per periode aanzienlijk verschillen, en dat zal zeker zo zijn. Er zal uiteraard altijd behoefte zijn aan een zekere mate van taalonderricht, maar de vraag naar bepaalde talen zal variëren naar gelang van de omstandigheden van het moment. Factoren die hierbij een rol kunnen spelen, zijn bij voorbeeld de toetreding van nieuwe Lid-Staten, het aantal nieuw aangestelden of de mobiliteit, alsmede de wens van individuele ambtenaren om een andere taal te leren of hun kennis van een bepaalde taal te vergroten. Het mag dan misschien wel zo zijn, dat de behoefte aan bij voorbeeld onderricht in schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid in de werktaal of -talen van een bepaalde instelling, tot op zekere hoogte een permanent karakter heeft (ofschoon ook deze werktalen na verloop van tijd kunnen veranderen), maar uit de bij wijze van voorbeeld overgelegde overeenkomsten en de door de Commissie op de zitting gemaakte opmerkingen blijkt, dat het aantal van dergelijke cursussen zeer sterk achterblijft bij dat van de algemene taalcursussen. Aangezien verzoekers niet beweren, dat ieder van hen in staat is alle gemeenschapstalen te onderwijzen, moet worden erkend, dat de vraag naar verschillende talen hand in hand gaat met de vraag naar verschillende leraren. Het moet dan ook worden betwijfeld, of het altijd nodig is, dat een leraar in een bepaalde taal op „fulltime”-basis werkzaam is. Zo beschouwd kunnen de door een individuele leraar verrichte taken niet worden geacht een permanent karakter te hebben, al is er een vaste behoefte aan onderricht in meerdere verschillende talen.
Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 12 januari 1989. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - NIET-NAKOMING - BTW-RICHTLIJN - OMZETTING. - ZAAK 353/87.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 00263

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal M . Darmon heeft ter terechtzitting van 12 januari 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft geconcludeerd tot vaststelling van de niet-nakoming en verwijzing van verweerster in de kosten van de procedure .

(*) Oorspronkelijke taal : Frans .
28.

Men moet duidelijk onderscheiden — en dit is wat de twee door verzoeker aangehaalde arresten hebben willen doen — tussen de vergoeding voor blijvende algehele of gedeeltelijke invaliditeit van de ambtenaar ten gevolge van een ongeval of een beroepsziekte (artikel 12 van de Regeling), de vergoeding „voor elke verblijvende verwonding of verminking die, zonder het arbeidsvermogen van de ambtenaar te verminderen, een aantasting vormt van zijn lichamelijke integriteit en een onmiskenbaar nadelige invloed uitoefent op zijn sociale betrekkingen” (artikel 14 van de Regeling) en de aanvullende vergoeding, die niet in de regeling is voorzien, maar die verschuldigd is „wanneer de instelling naar gemeen recht aansprakelijk is voor het ongeval en de statutaire uitkeringen niet voldoende zijn om de geleden schade volledig te vergoeden” (arrest Leussink, r. o. 13).
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 15 juni 1989. - ANDREAS JAEGER TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - AMBTENAREN - VOORMALIG PERSONEELSLID VAN DE EUROPESE ASSOCIATIE VOOR SAMENWERKING - ONTSLAG. - ZAAK 161/86.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 02467

Pub.RJ bladzijde Pub somm



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Advocaat-generaal J . Mischo heeft op 15 juni 1989 conclusie genomen . (*) Hij heeft in overweging gegeven, het beroep te verwerpen en krachtens artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering elk der partijen in de eigen kosten te verwijzen .

(*) Oorspronkelijke taal : Frans .
13.

Wanneer ik desondanks niet in overweging geef om de nationale rechter uitsluitend een antwoord in die zin te geven (zonder nader in te gaan op zijn vragen), dan is dit omdat ik weet met welke bijzondere omzichtigheid het Hof een probleem als het belang van een uitspraak behandelt. Dit blijkt uit het arrest in zaak 83/78 ( 8 ) waarin het Hof onderstreepte, dat de nationale rechter het best in staat is om het belang van de opgeworpen rechtsvragen te beoordelen. Deze redenering klinkt ook door in een recent arrest (in zaak 166/84 ( 9 ) ), waarin het Hof voor het antwoord op de vraag wat het belang van de verzoeker in het hoofdgeding is en met welk doel om uitlegging van het gemeenschapsrecht wordt verzocht, wederom aan het oordeel van de verwijzende rechter refereerde; inzonderheid overwoog het, dat het enkel dan van de beantwoording van de opgeworpen vraag zou afzien, wanneer de uit te leggen bepaling kennelijk niet van toepassing is. Dit lijkt mij in casu niet het geval, aangezien bijlage I bij verordening nr. 3564/84 van de Raad betreffende algemene tariefpreferenties ook naar het gemeenschappelijk douanetarief verwijst. Het is dan ook zeker niet ondenkbaar, dat de draagwijdte ervan mede wordt bepaald door de met betrekking tot het gemeenschappelijk douanetarief vastgestelde verordening nr. 3517/84 van de Commissie, zodat beantwoording van de vragen aangaande die verordening niet achterwege kan blijven.
40.

Ik betwijfel, of beantwoording van dit onderdeel van de prejudiciële vraag werkelijk zinvol is voor de verwijzende rechter, nu de hoofdzaak betrekking heeft op de strafvervolging van een ondernemer die op zijn bedrijfsterrein zonder vergunning een destructor heeft opgericht en in werking heeft gehouden. Evenwel is de verwijzende rechter — die in de hoofdzaak uitspraak zal moeten doen en die rechtstreeks kennis heeft genomen van de feiten — het best in staat om het belang van de opgeworpen rechtsvragen alsmede de noodzaak van een prejudiciële beslissing, die hem in staat moet stellen vonnis te wijzen, te beoordelen. ( 9 )
Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 25 maart 1987. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - CONTROLEMETHODEN VOOR DE BIOLOGISCHE AFBREEKBAARHEID VAN OPPERVLAKTE-ACTIEVE STOFFEN - OMZETTING VAN ENKELE RICHTLIJNEN IN NATIONAAL RECHT. - ZAAK 134/86.



Jurisprudentie 1987 bladzijde 02415



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . Ter terechtzitting zijn geen nieuwe elementen naar voren gebracht . De zaak is verder duidelijk . Ik zal dus zeer bondig zijn .

2 . Het staat vast en wordt ook niet betwist, dat het Koninkrijk België nog niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen heeft vastgesteld voor het volgen van de twee richtlijnen betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake controlemethoden voor de biologische afbreekbaarheid van niet-ionische en anionische oppervlakte-actieve stoffen, hoewel de termijn om deze richtlijnen uit te voeren sedert 8*oktober 1983 verstreken is .

3 . Hoe begrijpelijk ook de redenen mogen zijn die de Belgische regering voor deze vertraging heeft aangevoerd, toch kan ik niet anders dan eraan herinneren, dat volgens Uw vaste rechtspraak "een Lid-Staat zich niet ten exceptieve kan beroepen op bepalingen, praktijken of situaties van zijn nationale rechtsorde om de niet-nakoming te rechtvaardigen van de door de richtlijnen opgelegde verplichtingen en termijnen" ( zie laatstelijk het arrest van 12*maart 1987, zaak*9/86, Commissie/België, r.o.*5 ).

4 . Derhalve geef ik het Hof in overweging om aan het verzoek van de Commissie te voldoen, dat wil zeggen de niet-nakoming vast te stellen en het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten van de procedure .
41.

Desondanks kan, in weerwil van het feit dat de Commissie het niet nodig heeft geacht iets positiefs te moeten aanvoeren om aan te tonen waarom zij, ondanks het feit dat de nieuwe regeling aan de niet-nakoming een einde had gemaakt, nog belang had bij een vaststelling van niet-nakoming door het Hof, ook niet worden gezegd, dat het algemene rechtsvermoeden van die strekking op onweerlegbare wijze met positief bewijs terzijde is gesteld, of dat onomstotelijk is bewezen, dat het uitsluitend te wijten was aan de nalatigheid of onachtzaamheid van de Commissie of aan bureaucratische problemen, dat de Commissie het beroep ondanks de wettelijke en bestuursrechtelijke wijzigingen heeft gehandhaafd.
166.

a) Het Verwaltungsgericht Frankfurt is van oordeel dat een regeling waardoor het grondrecht van de vrije beroepsuitoefening wordt beperkt, niet reeds op grond van willekeurig welke redelijke overweging van algemeen belang gerechtvaardigd is. Een beperking is alleen gerechtvaardigd, wanneer dit noodzakelijk is om redenen van algemeen belang die zo zwaarwegend zijn, dat zij voorrang verdienen boven de beperking van de beroepsvrijheid van de ondernemers. Wanneer het doel van de actie was, de markt te verruimen door ontlasting van de openbare voorraden, dan rijst de vraag, of dit doel niet kon worden bereikt door maatregelen die minder zwaar in het marktmechanisme hadden ingegrepen. Was de actie evenwel bedoeld om naar nieuwe afzetmogelijkheden te zoeken, dan rijst de vraag, of deze actie eigenlijk wel bruikbare resultaten kon opleveren. Er bestaat op zijn minst aanzienlijke twijfel over of, uitgaande van de testmarkt Berlijn, een generalisatie voor de gehele Bondsrepubliek en zelfs voor andere EEG-landen überhaupt mogelijk is. Een maatregel die enerzijds in grondrechten ingrijpt, maar anderzijds niet geschikt is ter bereiking van zijn doel, wordt nooit gedekt door zwaarwegende redenen van algemeen belang.
Conclusie van advocaat-generaal Darmon van 1 oktober 1986. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN ITALIAANSE REPUBLIEK. - GEEN TIJDIGE VASTSTELLING VAN UITVOERINGSMAATREGELEN VOOR RICHTLIJNEN BETREFFENDE DE HANDEL IN ENKELVOUDIGE DIERVOEDERS. - ZAAK 365/85.



Jurisprudentie 1987 bladzijde 00259



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

1 . In de onderhavige procedure wegens niet-nakoming tegen Italië zijn er geen materiële problemen . De niet-nakoming staat vast en wordt trouwens door verweerster niet betwist .

De richtlijnen*77/101*en*79/372 van de Raad en*79/797 en 80/510 van de Commissie betreffen de harmonisatie van de nationale wetgevingen inzake de handel in diervoeders . De voor de uitvoering van de richtlijnen voorgeschreven termijn is op 1*januari*1981 verstreken . Bovendien moesten de Lid-Staten de Commissie onverwijld in kennis stellen van de daartoe vastgestelde bepalingen .

Tot op heden -*vertegenwoordiger van verweerster heeft dit ter terechtzitting toegegeven *- heeft Italië nog steeds niet de nodige wettelijke bepalingen voor de toepassing van de richtlijnen vastgesteld .

2 . Volgens vaste rechtspraak van het Hof

"( nemen ) de regeringen van de Lid-Staten deel aan de voorbereidingen van de richtlijnen, en ( moeten zij ) dan ook in staat zijn binnen de gestelde termijn een ontwerp van de voor de uitvoering ervan noodzakelijke wettelijke regeling op te stellen" ( arresten van 12*oktober*1982 in de zaken*136,*148, 149*en*151/81 ).

De richtlijnen moeten tijdig worden omgezet . Bij harmonisatie van de nationale wetgevingen doet iedere vertraging in de vaststelling van wettelijk of bestuursrechtelijke uitvoeringsbepalingen afbreuk aan de uniforme toepassing van de gemeenschapsnorm, wat in strijd is met de essentiële bepalingen van de artikelen*5*en*189 EEG-Verdrag .

3 . Mitsdien concludeer ik tot vaststelling dat de Italiaanse Republiek, door op 1*januari*1981 de voor de uitvoering van de genoemde richtlijn vereiste bepalingen niet te hebben vastgesteld, haar communautaire verplichtingen niet is nagekomen .

(*) Vertaald uit het Frans .
3.

Laat ons thans, in navolging van de rechtspraak van het Hof ( 2 ), trachten de prejudiciële vraag van de Franse rechter in het licht van de gegevens van het geval precies af te bakenen. Verordening (EEG) nr. 1035/72 van de Raad van 18 mei 1972, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1382/84 van de Raad van 7 mei 1984, stelt een gemeenschappelijke ordening van de markten in de sector groenten en fruit in. Deze gemeenschappelijke marktordening voorziet onder meer in de vaststelling en uniforme toepassing van „kwaliteitsnormen” voor deze landbouwprodukten, wanneer zij in de Gemeenschap worden verhandeld of naar derde landen worden uitgevoerd. In dit verband is de naleving van deze normen van groot belang voor de toepassing van de in de verschillende gemeenschappelijke marktordeningen voorziene interventiemaatregelen, die bedoeld zijn om produkten van onbevredigende kwaliteit uit de markt te nemen en buitensporige prijsdalingen te voorkomen. Het is echter duidelijk, dat ook de bescherming van de consument en de bevrediging van zijn wensen behoort tot de wezenlijke doelstellingen van de marktordening en van de desbetreffende gemeenschappelijke bepalingen. Daarom bepaalt artikel 2, lid 1, van verordening nr. 1035/72, dat wanneer er „kwaliteitsnormen” worden vastgesteld, dit gebeurt voor „produkten die zijn bestemd om in verse toestand aan de consument te worden geleverd”. Tegen deze achtergrond dus moeten artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1035/72 en, a fortiori, de strekking van de verschillende uitzonderingen in de leden 2 en 3 van dit artikel worden verstaan. Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1035/72 bepaalt: „Wanneer kwaliteitsnormen zijn vastgesteld, mogen de produkten waarop zij van toepassing zijn binnen de Gemeenschap alleen te koop uitgestald, te koop aangeboden, verkocht, geleverd of op enige andere wijze verhandeld worden, indien zij aan deze normen voldoen”. Met het oog op deze bepaling vraagt de politierechter te Chaumont het Hof, of vervoer door een handelaar van rechtstreeks bij de producenten in een bepaald produktiegebied gekocht fruit naar zijn buiten dat gebied gelegen zaak moet worden aangemerkt als levering of verhandeling.
Ik kom nu tot het meer omstreden vraagstuk — onderwerp van de eerste twee vragen —, of de aan de eigenaar van buitenlandse effecten opgelegde verplichting om deze bij een erkende bank in bewaring te geven, verenigbaar is met het primaire en het afgeleide gemeenschapsrecht.

Volgens verzoekers in het hoofdgeding is dit niet het geval.

Wat artikel 67, lid 1, EEG-Verdrag betreft, verwijzen zij naar de uitlegging daarvan in het reeds aangehaalde arrest Casati:

— „Het vrije verkeer van kapitaal vormt... evenals dat van personen en diensten een der fundamentele vrijheden van de Gemeenschap”;

— „de verplichting tot liberalisatie van het kapitaalverkeer wordt slechts opgelegd ‚in de mate waarin zulks voor de goede werking van de gemeenschappelijke markt nodig is’”;

— „deze beoordeling komt in de eerste plaats toe aan de Raad volgens de procedure van artikel 69. In het kader van dit artikel heeft de Raad twee richtlijnen vastgesteld...In de bijlagen bij de richtlijnen wordt het gehele kapitaalverkeer verdeeld over vier lijsten (A, B, C en D). Voor de in de lijsten A en B vermelde kapitaalbewegingen schrijven de richtlijnen een onvoorwaardelijke liberalisering voor” (r. o. 8-11).

Brugnoni en Ruffinengo leiden hieruit af dat, nu de liberalisatie onvoorwaardelijk is, de Lid-Staten verplicht zijn ten aanzien van de betrokken kapitaalbewegingen iedere discriminatie als bedoeld in artikel 67, lid 1, op te heffen. Die opheffing — die als complement op de onvoorwaardelijke liberalisatie moet worden gezien — zou automatisch plaatsvinden in die zin, dat daarvoor geen richtlijn van de Raad noodzakelijk is. De Italiaanse regeling betreffende de verplichte bewaargeving van effecten nu zou discrimineren zowel op grond van de vestigingsplaats van partijen als op grond van het gebied waar het kapitaal wordt belegd.

Verder zou zij in strijd zijn met de bepalingen van de richtlijn, en wel met artikel 2, in zover daarin sprake is van het verrichten van handelingen betreffende kapitaalbewegingen van lijst B van bijlage I, alsmede met deze lijst zelf, volgens welke de koper uitdrukkelijk het recht heeft om de effecten naar diens land van vestiging over te brengen. De regeling zou niet als een controlemaatregel in de zin van artikel 5 van de richtlijn kunnen worden beschouwd noch als een naar gemeenschapsrecht toelaatbare vrijwaringsmaatregel, daar immers de procedure van artikel 73 EEG-Verdrag niet is gevolgd.

Ten slotte stellen verzoekers in het hoofdgeding, dat de betrokken maatregel een ernstige aantasting van het eigendomsrecht inhoudt en zelfs een bedreiging van hun vermogensrechten betekent in geval van faillissement van de bank die de stukken bewaart of die die haar bemiddeling verleent.