Zaak C-24/00

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Franse Republiek

„Niet-nakoming – Artikelen 30 en 36 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 28 EG en 30 EG) – Nationale regeling houdende limitatieve opsomming van voedingsstoffen die aan levensmiddelen mogen worden toegevoegd – Maatregelen van gelijke werking – Rechtvaardiging – Volksgezondheid – Consumentenbescherming – Evenredigheid”

Samenvatting van het arrest

1. Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Nationale regeling die toevoeging van voedingsstoffen aan levensmiddelen aan vergunning onderwerpt – Ontoelaatbaarheid bij gebreke van vereenvoudigde procedure

[EG-Verdrag, art. 30 (thans, na wijziging, art. 28 EG)]

2. Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Nationale regeling die in handel brengen van met voedingsstoffen verrijkte levensmiddelen belemmert – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Bescherming van volksgezondheid – Geen, bij gebreke van bewijs van reëel risico

[EG-Verdrag, art. 30 en 36 (thans, na wijziging, art. 28 EG en 30 EG)]

1. Een lidstaat die niet voorziet in een vereenvoudigde procedure voor de inschrijving, op de nationale lijst van toegelaten voedingsstoffen, van voedingsstoffen die zijn toegevoegd aan in andere lidstaten wettig vervaardigde en/of in de handel gebrachte levensmiddelen voor dagelijks gebruik en levensmiddelen voor bijzondere voeding, komt de ingevolge artikel 30 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG) op hem rustende verplichtingen niet na.

Deze procedure moet gemakkelijk toegankelijk zijn en binnen een redelijke termijn kunnen worden afgesloten, en indien zij wordt afgesloten met een weigering, moet hiertegen in rechte kunnen worden opgekomen

(cf. punten 26, 76 en dictum)

2. Een lidstaat die het in de handel brengen op zijn grondgebied van bepaalde levensmiddelen, zoals voedingssupplementen en dieetproducten die L‑tartraat en L-carnitine bevatten en suikerwaren en dranken waaraan bepaalde voedingsstoffen zijn toegevoegd, belemmert zonder het bewijs te leveren dat het in de handel brengen van deze levensmiddelen een reëel risico voor de volksgezondheid meebrengt, komt de ingevolge artikel 30 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG) op hem rustende verplichtingen niet na.

Al staat het gemeenschapsrecht er in beginsel niet aan in de weg dat de regeling van een lidstaat een vergunning eist voor het bezit met het oog op de verkoop of het in de handel brengen van levensmiddelen waaraan andere voedingsstoffen zijn toegevoegd dan de vitaminen of mineralen waarvan het gebruik door de betrokken regeling is toegestaan, daar het aan de lidstaten staat om, bij ontbreken van harmonisatie en gelet op de onzekerheid die bij de huidige stand van het wetenschappelijk onderzoek nog bestaat, te beslissen welk niveau van bescherming van de gezondheid en het leven van personen zij willen verzekeren, moet bij het gebruik van deze beoordelingsvrijheid evenwel het evenredigheidsbeginsel in acht worden genomen. Bovendien moeten de nationale autoriteiten in elk concreet geval tegen de achtergrond van de voedingsgewoonten van hun bevolking en de resultaten van het internationale wetenschappelijk onderzoek aantonen dat hun regeling noodzakelijk is voor een doeltreffende bescherming van de in artikel 36 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 30 van het EG) bedoelde belangen, en met name dat het in de handel brengen van de betrokken producten een reëel risico voor de volksgezondheid meebrengt.

(cf. punten 49, 51-53, 76 en dictum)