17

In deze omstandigheden heeft de Juzgado de Primera Instancia no 4 de Castelló de la Plana de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) a) Moet de nationale rechter overeenkomstig het beginsel van ‚voorrang’ van het Unierecht binnen de bevoegdheidssfeer van de Unie, met name in het kader van de regeling inzake consumentenkrediet en consumentenovereenkomsten, ambtshalve onderzoeken of de rechtspraak van de Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje) ter uitlegging en toepassing van de [antiwoekerwet] – welke rechtspraak niet alleen op de ongeldigheid van consumentenovereenkomsten voor een doorlopend krediet ziet, maar ook op de bepaling van het ‚eigenlijke voorwerp’ van de overeenkomst en op de gelijkwaardigheid tussen de prijs en de kwaliteit van de verrichte dienst – in overeenstemming met het Unierecht is? Of is het zo – zoals de Tribunal Supremo heeft verklaard – dat die plicht om de verenigbaarheid met het Unierecht en de desbetreffende richtlijnen te toetsen afhankelijk is van of ondergeschikt is aan hetgeen de verzoekende partij heeft gevorderd (lijdelijkheidsbeginsel), met als gevolg dat indien op grond van het nationale recht ‚slechts of primair’ wordt gevorderd dat de consumentenkredietovereenkomst ‚wegens woeker’ wordt vernietigd, de voorrang en de harmoniserende werking van het Unierecht moeten worden geacht ‚niet van toepassing te zijn’, ook al ziet de rechtspraak van de Tribunal Supremo ter uitlegging en toepassing van de antiwoekerwet ook op de bepaling van het eigenlijke voorwerp en de prijs-kwaliteitverhouding van een consumentenkredietovereenkomst zoals die welke aan de orde is in het bij de nationale rechter aanhangige geding? b) Is er overeenkomstig de genoemde voorrang en harmoniserende werking van het Unierecht in het kader van de regeling inzake consumentenkrediet en consumentenovereenkomsten – en gelet op het feit dat i) de Tribunal Supremo in meerdere arresten heeft aangegeven dat de ‚uitsluiting’ als bedoeld in artikel 4, lid 2, van richtlijn [93/13] een geharmoniseerde regel is die volledig is omgezet in Spaans recht, waardoor de nationale rechter geen prijstoetsing mag uitvoeren, ii) er naar Spaans recht, waaronder ook in de [antiwoekerwet], geen bepaling is die een dergelijke rechterlijke prijstoetsing in algemene zin mogelijk maakt of daarvoor het kader biedt, en iii) het mogelijke gebrek aan transparantie van het beding inzake de prijs van het betreffende consumentenkrediet niet is beoordeeld – sprake van strijdigheid met artikel 4, lid 2, van richtlijn [93/13] wanneer de nationale rechter bij de toepassing van een nationale regeling, namelijk de [antiwoekerwet], zich niet houdt aan de normale werkingssfeer van die wet – die ziet op de vaststelling van de nietigheid van een gesloten overeenkomst – en krachtens een bevoegdheid ‚ex novo’ een ‚toetsing’ verricht van het eigenlijke voorwerp van die overeenkomst, waarbij hij op algemene wijze de prijs van het consumentenkrediet onder verwijzing naar de rente (nominaal rentetarief) of de kosten van het consumentenkrediet onder verwijzing naar het [JKP] vaststelt? c) Is – gelet op het voorgaande en rekening houdend met het bij het VWEU vastgestelde regelgevende en harmoniserende kader, met name op het gebied van de bevoegdheden van de Unie inzake de werking van de interne markt – de toetsing door de nationale rechter ter bepaling, op algemene wijze, van de prijs of de kosten van het consumentenkrediet, zonder dat een nationale bepaling daarvoor expliciet het kader biedt, verenigbaar met artikel 120 VWEU, gelezen in samenhang met een openmarkteconomie en het beginsel van de contractsvrijheid van partijen? 2) Is er gelet op het beginsel van voorrang van het Unierecht binnen de bevoegdheidssfeer van de Unie, met name gelet op de richtlijnen die het consumentenkrediet en de consumentenovereenkomst regelen, sprake van strijdigheid met het rechtszekerheidsbeginsel, waarvan de inachtneming een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de correcte en efficiënte werking van de interne markt voor consumentenkrediet, wanneer de Tribunal Supremo ter bestrijding van woeker een algemene beperking stelt aan het [JKP] dat in een consumentenkredietovereenkomst kan worden opgelegd aan de consument, en dit geschiedt op basis van criteria die niet objectief en nauwkeurig zijn, maar slechts bij benadering omschreven zijn, zodat het aan elke nationale rechter wordt overgelaten om in het bij hem aanhangige geding een specifieke invulling te geven aan die beperking?”