ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zoals in punt 5 van de considerans van richtlijn 2003/4 wordt bevestigd, beoogde de wetgever van de Unie met de vaststelling van deze richtlijn te verzekeren dat het Unierecht verenigbaar was met het Verdrag van Aarhus, zodat de Gemeenschap partij kon worden bij dit Verdrag. Daartoe heeft hij een algemene regeling ingevoerd die ervoor moet zorgen dat elke natuurlijke of rechtspersoon van een lidstaat recht heeft op toegang tot milieu-informatie waarover overheidsinstanties beschikken of die voor hen wordt beheerd, zonder dat hij een belang hoeft aan te tonen.

De entiteiten die vanuit het oogpunt van de bestuurlijke organisatie bestuursautoriteiten zijn, te weten de entiteiten die deel uitmaken van de overheidsadministratie of van de uitvoerende macht van de staat, op welk niveau dan ook, zijn overheidsinstanties in de zin van artikel 2, punt 2, sub a, van richtlijn 2003/4 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313. Deze categorie omvat alle publiekrechtelijke rechtspersonen die zijn opgericht door de staat en die ook alleen door de staat kunnen worden ontbonden.

Teneinde te bepalen of entiteiten zoals waterbedrijven kunnen worden aangemerkt als rechtspersonen die openbare bestuursfuncties naar nationaal recht uitoefenen in de zin van artikel 2, punt 2, sub b, van richtlijn 2003/4 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313, moet worden onderzocht of deze entiteiten krachtens het op hen van toepassing zijnde nationale recht beschikken over bevoegdheden die verder gaan dan de bevoegdheden die voortvloeien uit de regels die in de betrekkingen tussen particulieren gelden.

Ondernemingen die openbare diensten in verband met het milieu verrichten, zoals waterbedrijven, staan onder toezicht van een orgaan of persoon als bedoeld in artikel 2, punt 2, sub a of b, van richtlijn 2003/4 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313, en moeten dus op grond van artikel 2, punt 2, sub c, van deze richtlijn als overheidsinstanties worden aangemerkt, indien zij niet op daadwerkelijk autonome wijze bepalen hoe zij die diensten verrichten, aangezien een in artikel 2, punt 2, sub a of b, van diezelfde richtlijn bedoelde overheidsinstantie het optreden van die ondernemingen op het gebied van het milieu op beslissende wijze kan beïnvloeden.

De enkele omstandigheid dat de entiteit een handelsonderneming is die onderworpen is aan een specifiek regulerend stelsel voor de betrokken sector, sluit niet uit dat sprake is van toezicht in de zin van artikel 2, punt 2, sub c, van richtlijn 2003/4, aangezien uit het betrokken stelsel kan voortvloeien dat deze entiteit niet over effectieve autonomie ten opzichte van de staat beschikt, zelfs al kan die staat na de privatisering van de betrokken sector haar dagelijks beheer niet meer bepalen.

(cf. punten 68, 70, 71, 73, dictum 2)
Zaak C‑196/12

Europese Commissie

tegen

Raad van de Europese Unie

„Beroep wegens nalaten — Jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie — Ambtenarenstatuut — Aanpassing van de aanpassingscoëfficiënten — Besluit van de Raad — Weigering om het voorstel van de Commissie goed te keuren — Stilzitten — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 november 2013

Beroep wegens nalaten – Nalaten – Begrip – Stilzitten – Handeling die geen genoegdoening geeft – Besluit van de Raad tot verwerping van voorstel voor verordening – Daarvan uitgesloten

(Art. 265 VWEU)

Het beroep wegens nalaten is gegrond op de gedachte dat het in geval van onrechtmatig stilzitten van een instelling voor met name de andere instellingen mogelijk moet zijn om zich tot het Hof te wenden om te doen verklaren dat dit stilzitten in strijd is met het VWEU. Artikel 265 VWEU ziet op nalaten door het verzuim een beslissing te nemen of een standpunt te bepalen, en niet op het verrichten van een andere handeling dan die welke de verzoekende partij wenste of noodzakelijk achtte.

In dat verband is een formeel door de Raad vastgesteld besluit waarbij een voorstel voor een verordening van de Commissie wordt verworpen, dat een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 263 VWEU is en in de L-serie van het Publicatieblad van de Europese Unie wordt bekendgemaakt, een standpuntbepaling in de zin van artikel 265 VWEU.

(cf. punten 22‑26)

Zaak C‑196/12

Europese Commissie

tegen

Raad van de Europese Unie

„Beroep wegens nalaten — Jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie — Ambtenarenstatuut — Aanpassing van de aanpassingscoëfficiënten — Besluit van de Raad — Weigering om het voorstel van de Commissie goed te keuren — Stilzitten — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 november 2013

Beroep wegens nalaten — Nalaten — Begrip — Stilzitten — Handeling die geen genoegdoening geeft — Besluit van de Raad tot verwerping van voorstel voor verordening — Daarvan uitgesloten

(Art. 265 VWEU)

Het beroep wegens nalaten is gegrond op de gedachte dat het in geval van onrechtmatig stilzitten van een instelling voor met name de andere instellingen mogelijk moet zijn om zich tot het Hof te wenden om te doen verklaren dat dit stilzitten in strijd is met het VWEU. Artikel 265 VWEU ziet op nalaten door het verzuim een beslissing te nemen of een standpunt te bepalen, en niet op het verrichten van een andere handeling dan die welke de verzoekende partij wenste of noodzakelijk achtte.

In dat verband is een formeel door de Raad vastgesteld besluit waarbij een voorstel voor een verordening van de Commissie wordt verworpen, dat een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 263 VWEU is en in de L-serie van het Publicatieblad van de Europese Unie wordt bekendgemaakt, een standpuntbepaling in de zin van artikel 265 VWEU.

(cf. punten 22‑26)
In het kader van het stelsel van bevoegdheden van de Unie moet de keuze van de rechtsgrondslag van een handeling berusten op objectieve gegevens die voor rechterlijke toetsing vatbaar zijn, waaronder het doel en de inhoud van de handeling. Indien bij het onderzoek van de betrokken handeling blijkt dat deze een tweeledig doel heeft of dat er sprake is van twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoel of voornaamste component, terwijl het andere doel of de andere component slechts van ondergeschikt belang is, moet de handeling op één enkele rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke het hoofddoel of de voornaamste component vereist.

In dit verband streeft besluit 2011/853 betreffende de ondertekening, namens de Unie, van het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang hoofdzakelijk een doel na dat een specifieke band vertoont met de gemeenschappelijke handelspolitiek, die vereist dat voor de vaststelling ervan gebruik wordt gemaakt van artikel 207, lid 4, VWEU juncto artikel 218, lid 5, VWEU als rechtsgrondslag, en die bovendien betekent dat de ondertekening van het Verdrag namens de Unie, ingevolge artikel 3, lid 1, sub e, VWEU tot de exclusieve bevoegdheid van de Unie behoort. De verbetering van de voorwaarden voor de werking van de interne markt lijkt daarentegen een ondergeschikt doel van dat besluit te zijn, dat niet rechtvaardigt dat het op artikel 114 VWEU wordt gefundeerd.

Een Uniehandeling valt immers onder de gemeenschappelijke handelspolitiek wanneer zij specifiek ziet op het internationale handelsverkeer doordat zij in wezen tot doel heeft de handel te bevorderen, te vergemakkelijken of te regelen en daarop een rechtstreeks en onmiddellijk effect heeft. Hieruit volgt dat alleen Uniehandelingen die een specifieke band hebben met het internationale handelsverkeer, onder de gemeenschappelijke handelspolitiek kunnen vallen. Terwijl in dit verband richtlijn 98/84 betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang tot doel heeft op het niveau van de Unie adequate rechtsbescherming voor de betrokken diensten te verzekeren teneinde het handelsverkeer in verband met die diensten op de interne markt te bevorderen, beoogt besluit 2011/853, door machtiging te verlenen voor de ondertekening van genoemd verdrag namens de Unie, een soortgelijke bescherming in te stellen op het grondgebied van de Europese staten die geen lid zijn van de Unie, teneinde in laatstbedoelde staten dienstverlening door dienstverrichters uit de Unie te bevorderen. Het aldus nagestreefde doel, dat in het licht van de considerans van genoemd besluit gelezen in samenhang met het Verdrag, het hoofddoel ervan lijkt te zijn, vertoont dus een specifieke band met het internationale handelsverkeer in verband met die diensten, die kan rechtvaardigen dat dit besluit onder de gemeenschappelijke handelspolitiek wordt gebracht.

(cf. punten 52, 53, 57, 58, 64, 65, 76)
Voor zover richtlijn 2003/35 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu, waarbij in richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten een artikel 10 bis is ingevoegd – een bepaling die voorziet in een uitbreiding van het recht van beroep van leden van het publiek dat gevolgen ondervindt van een in deze richtlijn bedoeld besluit, handelen of nalaten – bepaalt dat zij uiterlijk op 25 juni 2005 in nationaal recht moet zijn omgezet, moet zij aldus worden uitgelegd dat de ter omzetting van dat artikel vastgestelde voorschriften van nationaal recht ook moeten gelden voor vergunningsprocedures die vóór 25 juni 2005 zijn ingeleid, maar waarbij de vergunning na deze datum is afgegeven.

Artikel 10 bis van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35, dat bepaalt dat een in dat artikel bedoeld besluit, handelen of nalaten het voorwerp moet kunnen zijn van een beroep bij een rechter om de materiële of formele rechtmatigheid ervan aan te vechten, moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de lidstaten de toepasselijkheid van de bepalingen ter omzetting van dat artikel in nationaal recht beperken tot het geval waarin de rechtmatigheid van een besluit wordt aangevochten op grond dat geen milieueffectbeoordeling is verricht, zonder erin te voorzien dat die bepalingen ook gelden wanneer een dergelijke beoordeling wel is verricht, maar gebreken vertoont.

Artikel 10 bis, sub b, van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan nationale rechtspraak volgens welke er geen sprake is van een inbreuk op een recht in de zin van dat artikel wanneer vaststaat dat het, gelet op de omstandigheden van het geval, denkbaar is dat het aangevochten besluit zonder de door verzoeker aangevoerde procedurefout niet anders had geluid.

Dit is echter alleen het geval wanneer de rechterlijke instantie of het orgaan waarbij het beroep is ingesteld, de bewijslast dienaangaande niet aan de verzoeker oplegt en uitspraak doet op basis van, in voorkomend geval, het door de opdrachtgever of de bevoegde autoriteiten verstrekte bewijsmateriaal en meer algemeen op basis van alle stukken in het overgelegde dossier en daarbij met name rekening houdt met de ernst van de aangevoerde fout en in het bijzonder nagaat of het betrokken publiek ten gevolge van deze fout niet een van de waarborgen is ontnomen die in het leven zijn geroepen om het overeenkomstig de doelstellingen van richtlijn 85/337 toegang tot de informatie te verlenen en inspraak bij het besluitvormingsproces te geven.

(cf. punten 51, 53, 54, 57, dictum 3)
Het onderzoek van de weigeringsgronden moet betrekking hebben op elk van de waren of diensten waarvoor de inschrijving van het gemeenschapsmerk is aangevraagd. Wanneer dezelfde weigeringsgrond wordt aangevoerd voor een categorie of een groep van waren of diensten, mag de motivering echter globaal zijn voor alle betrokken waren of diensten. Deze mogelijkheid geldt evenwel enkel voor waren en diensten die zo rechtstreeks en concreet onderling verbonden zijn dat zij een categorie of groep van waren of diensten vormen die voldoende homogeen is. Het volstaat niet dat de betrokken waren of diensten tot dezelfde klasse in de zin van de Overeenkomst van Nice behoren, om van een dergelijke homogeniteit te kunnen spreken, aangezien deze klassen vaak een grote verscheidenheid van waren of diensten omvatten die niet noodzakelijk onderling in die mate voldoende rechtstreeks en concreet verbonden zijn. Wanneer het Gerecht zelf een onderscheid tussen de waren van eenzelfde klasse van de Overeenkomst van Nice heeft gemaakt op basis van de omstandigheden waaronder deze in de handel worden gebracht, moet het zijn beslissing motiveren voor elk van de groepen waren die het binnen deze klasse heeft gevormd.

(cf. punten 25‑28)
Het feit dat een product in een lidstaat krachtens richtlijn 93/42 betreffende medische hulpmiddelen, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/47, als medisch hulpmiddel met EG-markering is ingedeeld, staat niet eraan in de weg dat de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat ditzelfde product wegens het farmacologische, immunologische of metabolische effect ervan indelen als geneesmiddel in de zin van artikel 1, punt 2, sub b, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1901/2006.

Wat het onderscheid tussen geneesmiddelen en medische hulpmiddelen betreft, verplicht artikel 1, lid 5, sub c, van richtlijn 93/42 de bevoegde autoriteiten meer bepaald om met name rekening te houden met het voornaamste werkingsmechanisme van het product. Volgens artikel 1, lid 2, sub a, van deze richtlijn mag alleen een product waarvan de belangrijkste beoogde werking in of aan het menselijk lichaam niet met farmacologische of immunologische middelen of door metabolisme wordt bereikt, als medisch hulpmiddel worden aangemerkt.

Bij de huidige stand van het Unierecht is het evenwel moeilijk te vermijden dat, zolang de harmonisatie van de voor de bescherming van de gezondheid noodzakelijke maatregelen niet is voltooid, tussen de lidstaten verschillen in de kwalificatie van producten in het kader van richtlijn 2001/83 blijven bestaan.

Asymmetrieën in wetenschappelijke informatie, nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen of uiteenlopende beoordelingen van risico’s voor de menselijke gezondheid en het gewenste beschermingsniveau kunnen immers verklaren dat de bevoegde instanties van twee lidstaten verschillende beslissingen nemen over de indeling van een product.

Bovendien belet de omstandigheid dat een product in een lidstaat krachtens richtlijn 93/42 als medisch hulpmiddel is gekwalificeerd, niet om er in een andere lidstaat krachtens richtlijn 2001/83 de hoedanigheid van geneesmiddel aan toe te kennen, wanneer het de kenmerken daarvan vertoont.

(cf. punten 44‑48, dictum 1)
Artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk bepaalt dat het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) geen rekening hoeft te houden met feiten en bewijzen die partijen niet tijdig hebben aangevoerd. Uit de bewoordingen van deze bepaling volgt dat partijen, in de regel en behoudens andersluidende bepaling, nog feiten en bewijzen kunnen aandragen na afloop van de termijnen die daarvoor zijn bepaald in verordening nr. 40/94, en dat het het Bureau geenszins verboden is om rekening te houden met feiten of bewijzen die niet tijdig zijn aangevoerd of overgelegd. Aangezien deze bepaling preciseert dat het Bureau in een dergelijk geval geen rekening „hoeft” te houden met dergelijke feiten en bewijzen, beschikt het Bureau immers over een ruime beoordelingsvrijheid om te beslissen of het daarmee rekening houdt, op voorwaarde dat het zijn beslissing op dat punt motiveert.

De eerste alinea van regel 50, lid 1, van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 formuleert weliswaar het beginsel dat de bepalingen die de procedure regelen bij behandeling door de instantie die de beslissing heeft genomen waartegen beroep wordt ingesteld, van overeenkomstige toepassing zijn op de beroepsprocedure, maar de derde alinea van dezelfde bepaling vormt een bijzondere regel waarbij wordt afgeweken van dat beginsel. Deze bijzondere regel is eigen aan de procedure van beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling en preciseert de regeling, voor de kamer van beroep, inzake de feiten en bewijzen die na het verstrijken van de in eerste instantie vastgestelde termijnen zijn aangevoerd of overgelegd. Regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 moet dus, wat dit specifieke aspect van de procedure van beroep tegen de beslissing van de oppositieafdeling betreft, worden toegepast in de plaats van de bepalingen betreffende de procedure voor de oppositieafdeling, waartoe regel 20, lid 1, van verordening nr. 2868/95 behoort.

Regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 bepaalt dat, wanneer het beroep wordt ingesteld tegen een beslissing van een oppositieafdeling, de kamer van beroep het onderzoek van het beroep beperkt tot feiten en bewijsstukken die binnen de door de oppositieafdeling vastgestelde termijnen zijn aangedragen, tenzij zij van oordeel is dat ingevolge artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 rekening moet worden gehouden met nieuwe of aanvullende feiten en bewijsstukken. Verordening nr. 2868/95 bepaalt dus uitdrukkelijk dat de kamer van beroep bij het onderzoek van een beroep tegen een beslissing van een oppositieafdeling beschikt over de beoordelingsvrijheid die voortvloeit uit regel 50, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2868/95 en artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 teneinde te beslissen of rekening dient te worden gehouden met nieuwe of aanvullende feiten en bewijzen die niet binnen de door de oppositieafdeling vastgestelde termijn werden aangedragen.

(cf. punten 22‑24, 29, 30, 32, 33)
Op grond van het algemene uitleggingsbeginsel dat een handeling van de Unie zo veel mogelijk aldus moet worden uitgelegd dat de geldigheid ervan niet wordt aangetast en het gehele primaire recht en met name de bepalingen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in acht worden genomen, moet aan artikel 1 sexies, lid 2 van het Statuut een uitlegging worden gegeven die het mogelijk maakt om de conformiteit te verzekeren van dat artikel met het recht op vakantieverlof met behoud van loon als beginsel van het sociaal recht van de Unie dat thans uitdrukkelijk is neergelegd in artikel 31, lid 2, van het Handvest. Dit vereist echter dat artikel 1 sexies, lid 2, aldus wordt uitgelegd dat het de opneming in het Statuut mogelijk maakt van de essentie van artikel 7 van richtlijn 2003/88 betreffende bepaalde aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, als regel van minimumbescherming ter aanvulling van, zo nodig, de andere statutaire bepalingen betreffende het recht op vakantieverlof met behoud van loon en, met name, artikel 4 van bijlage V bij het Statuut.

Artikel 4 van bijlage V bij het Statuut moet immers aldus worden uitgelegd dat het geen betrekking heeft op de kwestie van overdracht van vakantieverlof met behoud van loon dat de ambtenaar wegens een langdurig ziekteverlof gedurende de referentieperiode niet heeft kunnen opnemen, zodat de voorschriften die in dat verband voortvloeien uit artikel 1 sexies, lid 2, van het Statuut en, meer bepaald, uit artikel 7 van richtlijn 2003/88 in aanmerking moeten worden genomen als zijnde minimumvoorschriften die van toepassing zijn onder voorbehoud van gunstiger bepalingen die in het Statuut zijn opgenomen.

(cf. punten 40, 46, 56)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Recht van de Unie – Rechtstreekse werking – Individuele rechten – Bescherming door nationale rechterlijke instanties – Beroep in rechte – Beginsel van procedurele autonomie – Vaststelling zowel van rechterlijke instanties die bevoegd zijn om kennis te nemen van vorderingen die op gemeenschapsrecht zijn gebaseerd, als van procedureregels voor beroep – Grenzen – Eerbiediging van beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid – Toetsing door nationale rechterlijke instantie

2. Recht van de Unie – Rechtstreekse werking – Individuele rechten – Bescherming door nationale rechterlijke instanties – Beroep in rechte – Beginsel van procedurele autonomie – Vaststelling zowel van rechterlijke instanties die bevoegd zijn om kennis te nemen van vorderingen die op gemeenschapsrecht zijn gebaseerd, als van procedureregels voor beroep – Nationale regel van rechterlijke bevoegdheid op grond waarvan alle geschillen betreffende beslissingen van nationale instantie die belast is met betaling van landbouwsteun in het kader van de uitvoering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid van de Europese Unie, worden toegewezen aan één enkele rechterlijke instantie – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 35-39, 42, 43, 48)

2. Het Unierecht, in het bijzonder de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid alsook artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, staat niet in de weg aan een nationale regel van rechterlijke bevoegdheid die tot gevolg heeft dat alle geschillen betreffende de beslissingen van een nationale instantie die belast is met de betaling van landbouwsteun in het kader van de uitvoering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid van de Europese Unie, worden toegewezen aan één enkele rechterlijke instantie, voor zover de voorwaarden voor vorderingen die worden ingediend ter bescherming van de rechten die de justitiabelen aan het recht van de Unie ontlenen, niet ongunstiger zijn dan die welke gelden voor vorderingen ter bescherming van de rechten die worden ontleend aan eventuele in het nationale recht vastgestelde steunregelingen voor landbouwers, en een dergelijke bevoegdheidsregel voor de justitiabelen geen procedurele nadelen inhoudt ter zake van met name de duur van de procedure, waardoor de uitoefening van de aan het recht van de Unie ontleende rechten uiterst moeilijk kan worden gemaakt, hetgeen door de verwijzende rechterlijke instantie moet worden nagegaan.

(cf. punt 61 en dictum)
5

Artikel 11 van richtlijn 92/85, met het opschrift „Rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst”, bepaalt: „Teneinde de werkneemsters in de zin van artikel 2 te waarborgen dat zij de in dit artikel erkende rechten inzake de bescherming van hun veiligheid en gezondheid kunnen doen gelden, wordt het volgende bepaald: [...] 2) in het in artikel 8 bedoelde geval moeten worden gewaarborgd: a) de andere dan de in onderstaand punt b) bedoelde rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst van de werkneemsters in de zin van artikel 2; b) het behoud van een bezoldiging en/of het genot van een adequate uitkering van de werkneemsters in de zin van artikel 2; 3) de in punt 2, sub b, bedoelde uitkering wordt als adequaat beschouwd, wanneer zij een inkomen waarborgt dat gelijk is aan het inkomen dat de betrokken werkneemster zou ontvangen in geval van een onderbreking van haar werkzaamheden om gezondheidsredenen, binnen de grenzen van een eventueel, door de nationale wetten bepaald maximum; 4) de lidstaten hebben de mogelijkheid om aan het in de punten 1 en 2, sub b, bedoelde recht op bezoldiging of uitkering de voorwaarde te verbinden dat de betrokken werkneemster voldoet aan de door de nationale wetgevingen gestelde voorwaarden voor de opening van het recht op deze inkomsten. In deze voorwaarden mag in geen geval worden bepaald dat meer dan twaalf maanden, onmiddellijk voorafgaand aan de vermoedelijke datum van de bevalling, moet zijn gewerkt.”