ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een soortgelijke benadering werd gevolgd in de zaak Nimz. ( 21 ) Op grond van de collectieve arbeidsovereenkomst die in die zaak aan de orde was, moesten werknemers die de helft tot drie vierde van de normale werktijd werkten, voor de overgang naar een hogere salarisgroep in vergelijking met voltijdwerknemers de dubbele anciënniteit hebben. Ter rechtvaardiging van dit verschil in behandeling werd aangevoerd, dat werknemers die voltijds of drie vierde van de arbeidstijd werken, sneller dan andere werknemers voor hun functie relevante bekwaamheden en vaardigheden verwierven. In antwoord hierop oordeelde het Hof ( 22 )

„Ook al gaan anciënniteit en beroepservaring hand in hand en is een werknemer met beroepservaring in beginsel beter toegerust voor de hem opgedragen werkzaamheden, toch hangt het objectieve karakter van een dergelijk criterium af van alle omstandigheden van het individuele geval en met name van het verband tussen de aard van de uitgeoefende functie en de ervaring die de uitoefening van deze functie na een bepaald aantal arbeidsuren verschaft. Het staat evenwel aan de nationale rechter, die bij uitsluiting bevoegd is om de feiten te beoordelen, om met inachtneming van alle omstandigheden uit te maken of, en in hoeverre, een bepaling in een collectieve arbeidsovereenkomst als de onderhavige haar rechtvaardiging vindt in objectieve factoren die niets van doen hebben met discriminatie op grond van geslacht.”
In de basisverordening, zoals door de Raad vastgesteld op 24 juni 1991, worden geen GGMO's vermeld. Evenmin werden zij vermeld in het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad inzake de biologische produktiemethode en aanduidingen dienaangaande op landbouwprodukten en levensmiddelen. ( 7 ) Het Parlement keurde het voorstel van de Commissie op 19 februari 1991 goed, doch stelde een aantal amendementen voor. ( 8 ) Met name stelde het een amendement voor (amendement nr. 12) om GGMO's te definiëren. ( 9 ) Ook stelde het twee amendementen (amendementen nrs. 15 en 60) voor om te voorkomen, dat in de etikettering naar de biologische produktiemethode zou worden verwezen indien het produkt GGMO's bevatte, indien door de produktiemethode GGMO's werden geïntroduceerd of indien het produkt of de ingrediënten ervan waren behandeld met GGMO's. ( 10 ) Daags vóór de goedkeuring van de amendementen door het Parlement verklaarde het lid van de Commissie:

„De Commissie deelt ook de in de amendementen nrs. 12, 60, 100 en 102 geuite bekommernis, het gebruik van genetisch gemodificeerde organismen in de biologische landbouw uit te sluiten. Deze organismen zijn evenwel nog niet in de handel en zijn momenteel zelfs in de conventionele landbouw niet toegestaan. Bepalingen ter zake moeten stroken met andere gemeenschapsbepalingen op dit gebied en vereisen een grondig technisch onderzoek. Daarom kan ik deze amendementen in de onderhavige context jammer genoeg niet aanvaarden, doch ik kan het Parlement verzekeren dat met het technisch werk zal worden begonnen zodat zo spoedig mogelijk een passende regeling kan worden onderzocht en ontwikkeld in de context van de biologische landbouw.” ( 11 )
In artikel 1, lid 3, sub i, van de basisverordening worden veredelingsprodukten omschreven als alle produkten die het resultaat zijn van veredelingshandelingen; artikel 1, sub 2 en 3, van de aanvullende verordening en artikel 1, sub 2 en 3, van de toepassingsverordening delen de veredelingsprodukten in in „hoofdveredelingsproduk-ten”, voor de verkrijging waarvan de regeling actieve veredeling werd toegekend, en „bijkomende veredelingsprodukten”, andere dan hoofdveredelingsprodukten „welke noodzakelijkerwijze voortvloeien uit de veredelingshandelingen”.

Veredelingshandelingen, zoals gedefinieerd in artikel 1, lid 3, sub h, van de basisverordening, omvatten de bewerking ( 5 ), de verwerking en de herstelling van goederen, alsmede de aanwending van bepaalde specifieke goederen die de vervaardiging van veredelingsprodukten mogelijk maken of vergemakkelijken en die tijdens hun aanwending verdwijnen. Blijkens artikel 6, lid 3, sub b, van de basisverordening en artikel 25, lid 1, sub b, van de toepassingsverordening kunnen veredelingshandelingen evenwel ook betrekking hebben op „gebruikelijke bewerkingen die goederen op grond van de communautaire bepalingen met betrekking tot douane-entrepots en vrije zones kunnen

ondergaan”. Volgens die bepalingen ( 6 ) kunnen veredelingshandelingen ook omvatten „elke al dan niet handmatige behandeling van onder het stelsel geplaatste goederen met het oog op hun bewaring in goede staat, ter verbetering van hun presentatie of handelskwaliteit of ter voorbereiding van hun distributie of wederverkoop”.
De Commissie wijst er bovendien nog op, dat artikel 23 van de Overeenkomst — in tegenstelling tot de artikelen 85, lid 1, en 86 EG-Verdrag-— geen rechtstreekse werking heeft. Inderdaad bepaalt artikel 23, lid 2, van de Overeenkomst, dat indien een partij bij de Overeenkomst (dus de Gemeenschap of Oostenrijk) van mening is dat een bepaalde gedraging onverenigbaar is met dit artikel, zij „passende maatregelen kan nemen overeenkomstig de voorwaarden en procedures van artikel 27”. Ingevolge artikel 27, lid 3, kan elke overeenkomstsluitende partij zich tot het gemengde comité wenden (dat uit vertegenwoordigers van de Gemeenschap en van Oostenrijk bestaat). Wordt de inbreuk op de mededingingsvoorschriften niet beëindigd of wordt binnen het comité geen overeenstemming bereikt, dan kan de betrokken partij de vrijwaringsmaatregelen nemen die zij noodzakelijk acht. Deze regeling veronderstelt dus, dat de overeenkomstsluitende partijen (de Gemeenschap of Oostenrijk) ingrijpen en een einde maken aan de inbreuk, waartoe zij echter, te oordelen naar de letterlijke tekst van de bepaling, niet lijken te zijn verplicht. Gezien deze regeling lijkt het — anders dan de gemachtigde van Bonapharma ter terechtzitting heeft betoogd — uitgesloten dat een marktdeelnemer voor de rechter rechtstreeks een inbreuk op artikel 23 kan aanvoeren.

Ik moet er evenwel op wijzen, dat het in dit geval niet gaat om toepassing van artikel 23 van de Overeenkomst. De verwijzende rechter wil juist weten, of kan worden afgeweken van de formele vereisten van Protocol nr. 3 indien er sprake is van een inbreuk op artikel 23 van de Overeenkomst en die inbreuk het de exporteur onmogelijk maakt, aan de vereiste bewijsstukken van de oorsprong te komen. Het rekening houden met een mogelijke inbreuk op artikel 23 van de Overeenkomst lijkt mij evenwel om andere redenen problematisch. In dat geval zouden namelijk de douaneautoriteiten van de staat van invoer en uiteindelijk de voor die autoriteiten bevoegde rechterlijke instanties (zoals dus hier de belastingrechter of een daarmee vergelijkbare rechter) moeten beslissen, of van een dergelijke inbreuk sprake is. Het ligt voor de hand, dat een dergelijke taak die autoriteiten voor aanzienlijke moeilijkheden zou plaatsen. Hoewel de prejudiciële vraag is gericht op het geval, dat een inbreuk op artikel 23 van de Overeenkomst vaststaat, moet in casu toch met dergelijke moeilijkheden rekening worden gehouden, omdat de beslissing van het Hof in deze zaak ook voor toekomstige geschillen van vergelijkbare aard van belang zal zijn.
Conclusie van advocaat-generaal Lenz van 9 november 1993. - COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN TEGEN KONINKRIJK BELGIE. - NIET-NAKOMING - ARTIKEL 48 EEG-VERDRAG - VERORDENING (EEG) NR. 1612/68 VAN RAAD. - ZAAK C-37/93.



Jurisprudentie 1993 bladzijde I-06295



Conclusie van de advocaat generaal

Mijnheer de President, mijne heren Rechters,

1 In het onderhavige beroep wegens niet-nakoming heeft de Commissie geconcludeerd dat het den Hove behage:

- vast te stellen dat het Koninkrijk België, door in het Belgische recht bepalingen te laten voortbestaan krachtens welke bepaalde betrekkingen van zeeman, uitgezonderd die van kapitein en van eerste assistent, voorbehouden zijn aan Belgische onderdanen, de verplichtingen niet is nagekomen die op grond van artikel 48 EEG-Verdrag en de artikelen 1 en 4 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 op hem rusten;

- het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten van de procedure.

2 De regering van het Koninkrijk België betwist niet, dat de door de Commissie gewraakte bepalingen van Belgisch recht in strijd zijn met het gemeenschapsrecht. Zij betoogt slechts, dat thans wetsontwerpen zijn voorbereid, waardoor deze bepalingen zullen worden gewijzigd om ze met het gemeenschapsrecht in overeenstemming te brengen. Deze ontwerpen zouden de Commissie zijn voorgelegd. Het zou de bedoeling zijn ze aan de bevoegde wetgevende organen te zenden, zodra de Commissie zich ermee akkoord heeft verklaard.

3 In haar met redenen omkleed advies van 23 april 1991 had de Commissie het Koninkrijk België uitgenodigd, binnen twee maanden na kennisgeving van haar standpunt een einde te maken aan de gewraakte niet-nakoming. Vaststaat, dat dit tot aan het einde van de schriftelijke procedure (en tot op heden) niet is gebeurd, hoewel het Koninkrijk België de Commissie reeds op 13 juni 1991 in zijn schriftelijk antwoord op het met redenen omkleed advies had meegedeeld, dat het besloten had de Belgische wetgeving aan te passen in de door de Commissie gewenste zin. Het Koninkrijk België heeft geen redenen aangevoerd die deze vertraging kunnen verklaren.

4 Onder deze omstandigheden kan ik u slechts voorstellen het beroep van de Commissie gegrond te verklaren.
De Italiaanse regering heeft aangevoerd, dat de werkzaamheden voor de aanleg van de lawinewcring in Alpe Gallina noodzakelijkerwijs in september 1988 moesten beginnen, en dat deze omstandigheid het onmogelijk maakte het in de richtlijn gestelde publikaticvereiste na te leven.

Volgens de Italiaanse regering moest uiterlijk in september met de werkzaamheden worden begonnen, opdat de aanleg van de lawinewcring voor het invallen van de winter voldoende ver was gevorderd om tijdens de winter van 1988/1989 „gegevens te kunnen verzamelen over de wind op een hoogte tussen 2030 en 2400 en over de sneeuwophoping na de volledige voltooiing van werkzaamheden”. Het verzamelen van deze gegevens was een voorafgaande voorwaarde voor de aanleg van het project, en de Italiaanse regering heeft benadrukt, dat indien men dit eerste gedeelte van de werkzaamheden had moeten uitstellen tot na de winter van 1988/1989, het hele project met een jaar was vertraagd. ( 4 ) In dit verband heeft de Italiaanse regering aangegeven, dat de werkzaamheden die tussen 21 september 1988, de aanvangsdatum ( 5 ), en 4 november 1988, het moment waarop men de werkzaamheden heeft moeten opschorten vanwege de invallende winter, zijn uitgevoerd 28 % van de kosten van het totale project vertegenwoordigden. ( 6 )

De Italiaanse regering heeft bovendien verklaard, dat men pas op het moment van het verschijnen van een rapport van de geologische dienst van het Italiaanse Ministerie van Milieu op 9 juni 1988 besefte hoe dringend de aanleg van een lawinewcring in Alpe Gallina was. Volgens de Italiaanse regering volgt uit het rapport, dat vanwege de geologische kenmerken van het betrokken gebied, die tot dan toe onbekend waren, het gevaar voor lawines zeer waarschijnlijk, concreet en dreigend was, en dat de geologische dienst „een dringend optreden” aanbeval. Tot 9 juni 1988 was men van mening geweest, dat er in Alpe Gallina slechts sprake was van een algemeen lawinegevaar. Vóór het verschijnen van deze resultaten van het eerste geologisch onderzoek in het gebied had men niet kunnen voorzien, dat het om een concreet en dreigend gevaar ging.

De Italiaanse regering heeft aangevoerd dat, in overeenstemming met de in dit verband in artikel 9, sub d, van de richtlijn vastgelegde voorwaarden, er derhalve zowel dringende spoed als voor de aanbestedende diensten onvoorziene gebeurtenissen bestonden en dat het in de periode tussen 10 juni 1988, de dag van de presentatie van het rapport, en september 1988, het moment waarop de werkzaamheden in ieder geval moesten beginnen, niet mogelijk was een publikatieprocedure te volgen conform de richtlijn.
Hoe dit ook weze, de vraag of de Griekse regel het handelsverkeer tussen de Lid-Staten nu wel of niet ongunstig heeft beïnvloed, staat in deze zaak niet aan de orde. Conform vaste rechtspraak van het Hof kan Griekenland de geldigheid van een op basis van artikel 93, lid 2, van het Verdrag tot hem gerichte beschikking na het verstrijken van de in artikel 173, derde alinea, van het Verdrag bedoelde termijn immers niet meer aanvechten. Zulks „[ware] niet met de beginselen van de door het Verdrag ingestelde rechtsmiddelen te verenigen en de stabiliteit van dit stelsel alsmede het daaraan ten grondslag liggende beginsel van de rechtszekerheid zou [erdoor] worden aangetast”. ( 6 ) Het enige verweer dat Griekenland in dit stadium van de procedure nog kan opwerpen, is de volstrekte onmogelijkheid om de beschikking correct uit te voeren. ( 7 )

Het standpunt van Griekenland, als zou de mogelijkheid tot prejudiciële vraagstelling door nationale rechters aan voornoemde onaanvechtbaarheid van de beschikking een louter formeel karakter geven, werd door het Hof reeds van de hand gewezen:

„ook na de in artikel 173, derde alinea, bepaalde termijn [kan weliswaar] de geldigheid van een gemeenschapshandeling via de prejudiciële procedure van artikel 177 van het Verdrag in geding worden gebracht, doch dit [neemt niet weg] dat deze procedure (...) andere doeleinden nastreeft en aan andere voorschriften is onderworpen (...), en niet een afwijking van het beginsel van rechts verwerking kan rechtvaardigen (...) zonder tegelijkertijd artikel 173 van zijn juridische betekenis te beroven”. ( 8 )
Naar mijn mening kan het beroep tot schadevergoeding op grond van zowel artikel 34 als artikel 40 ontvankelijk verklaard worden.

In dit verband dient wellicht opgemerkt te worden dat het Hof zich in zijn arrest van 30 januari 1992 ( 12 ) over het wezen van de exceptie van niet-ontvankelijkheid heeft uitgesproken, in die zin dat in gevallen waarin de schade veroorzaakt is door een beschikking van de Commissie die het voorwerp van een nietigverklaring kan zijn, artikel 40 niet als alternatief voor artikel 34 in aanmerking kan komen. In dit arrest verklaarde het Hof dat het mogelijk was op grond van artikel 40 te beslissen over de gegrondheid van een vordering tot schadevergoeding, zelfs indien de schade veroorzaakt is door beschikkingen die niet nietig verklaard zijn. Het Hof heeft onder andere uiteengezet:

„De Commissie betoogt weliswaar, dat artikel 40 EGKS-Verdrag niet toestaat de Gemeenschap aansprakelijk te stellen met een beroep op de onwettigheid van beschikkingen, maar niets in de bewoordingen of in de opzet van deze bepaling laat toe het toepassingsgebied ervan aldus te beperken” (r. o. 16).
16.

Anders dan de Commissie beweert, is de brief van 6 november 1991 geen „ontwerpbeschikking”. Met die brief wordt een beschikking, waarvan die brief het instrument is, ter kennis gebracht. Dit blijkt uit de wijze waarop de brief is gesteld: „De door het Fonds gewijzigde bijstand beloopt 25/197ste van de bijstand die in de aanvraag om betaling van het saldo is vermeld (...), zijnde 1833588 BFR. Na aftrek van het aan het orgaan uitgekeerde voorschot moet een bedrag van 6380712 BFR aan de Commissie worden terugbetaald.” ( 22 ) Het lijdt geen enkele twijfel dat deze brief ten doel had, de organiserende instelling ervan in kennis te stellen dat zij geen enkel bedrag meer zou ontvangen en dat de Commissie een deel van het voorschot terugvorderde. Door de dwingende rechtsgevolgen die de brief van 6 november 1991 teweegbracht en waardoor de rechtspositie van de IRI werd gewijzigd, werd deze in haar belangen geraakt. ( 23 )
Evenals in de eerder door het Hof besliste zaken betreffende parafiscale heffingen, is het de bestemming van de heffing die ten grondslag ligt aan de vragen betreffende de verenigbaarheid van de heffing met het gemeenschapsrecht. De verwijzende rechter heeft in dit verband aangegeven, dat de heffing

„bestemd is ter financiering van de activiteiten van het IPF, te weten voornamelijk ‚de bescherming van de produktie en de hogere belangen van de binnenlandse economie’ (zie artikel 2, sub b, van besluitwet nr. 428 van 31 oktober 1972). In zijn arrest van 18 juni 1975 (zaak 94/74, IGAV/ENCC) heeft het Hof deze vraag bevestigend beantwoord in het geval dat ‚de heffing uitsluitend is bestemd voor de financiering van activiteiten die inzonderheid aan de belaste nationale produkten ten goede komen (...)’, hetgeen, ofschoon dit niet geldt voor de bestemming van de inkomsten van het Instituto dos Produtos Florestais (deze zijn dermate verschillend dat zij zelfs de regulering van de invoeren (...) en de deelneming aan onderhandelingen over internationale overeenkomsten betreffen), tot op zekere hoogte van toepassing is waar het IPF tot voornaamste doelstelling heeft de bescherming van de belangen van de nationale produktie.”

In het kader van haar opmerkingen heeft de Portugese regering uiteengezet, waarin de activiteit van de instelling bestond. In dit verband heeft de regering aangegeven, dat de taakstellingen van de instelling tot op zekere hoogte gewijzigd waren wegens de evolutie van dc situatie in Portugal, en heeft zij aangevoerd dat ten tijde van de voor het bodemgeschil relevante feiten — dat wil zeggen in 1987— die taken voornamelijk twee werkterreinen betroffen: enerzijds de verwezenlijking van technische en economische studies, statistische onderzoeken en laboratoriumonderzoeken op het gebied van de bosbouw, en anderzijds de controle op de inachtneming van de geldende bepalingen op het gebied van de produktie en de bewerking van de tot deze sector behorende produkten.
42.

In het arrest van 5 oktober 1988 (Padovani) ( 33 ) heeft het Hof voor de eerste maal beslist in een vergelijkbaar geval. Het Hof was gevraagd, zoals in het onderhavige geval, of het gemeenschapsrecht de autoriteiten van de Lid-Staten die belast zijn met de inning van landbouwheffingen volgens de modaliteiten van nationaal recht dat niet de bescherming van het gewettigd vertrouwen kent, verplicht zich te onthouden van navorderingen tegenover handelaren te goeder trouw.
Een voorbeeld hiervan is het arrest Knoors ( 8 ), dat een Nederlands onderdaan betrof die in België woonde en als installateurloodgieter voor zijn eigen onderneming werkte. Zijn verzoek om dit beroep ook in Nederland te mogen uitoefenen, werd door de Nederlandse overheid afgewezen omdat hij niet de door de Nederlandse wet vereiste kwalificaties bezat. Het Hof werd gevraagd, of richtlijn 64/427/EEG van de Raad van 7 juli 1964 betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en de vrije dienstverlening voor be- en verwerkende nijverheid anders dan in loondienst behorende tot klassen 23 tot en met 40 van de ISIC (Industrie en Ambacht) ( 9 ), toepasselijk was op personen die onderdaan zijn van de ontvangende Lid-Staat. Het Hof overwoog in dit arrest:

„Deze — in het stelsel van de Gemeenschap fundamentele — vrijheden zouden trouwens niet ten volle verwezenlijkt worden indien de Lid-Staten de toepasselijkheid van de bepalingen van het gemeenschapsrecht zouden kunnen onthouden aan die onderdanen die gebruik hebben gemaakt van de bestaande mogelijkheden op het gebied van verkeer en vestiging en die dankzij deze mogelijkheden in een andere Lid-Staat dan die welks nationaliteit zij bezitten, de in de richtlijn bedoelde vakbekwaamheden hebben verworven.

(...)

Weliswaar kunnen de verdragsbepalingen op het gebied van de vestiging en de dienstverlening niet worden toegepast op zuiver interne situaties van een Lid-Staat, doch dit neemt niet weg, dat de verwijzing in artikel 52 naar ‚onderdanen van een Lid-Staat’ die zich ‚op het grondgebied van een andere Lid-Staat’ wensen te vestigen, niet aldus mag worden uitgelegd, dat eigen onderdanen van een bepaalde Lid-Staat van het genot van het gemeenschapsrecht worden uitgesloten wanneer zij zich, doordat zij rechtmatig op het grondgebied van een andere Lid-Staat hebben verbleven en daar een vakbekwaamheid hebben verworven die door het gemeenschapsrecht wordt erkend, ten opzichte van hun staat van herkomst in een overeenkomstige positie bevinden als alle andere personen die de door het Verdrag verzekerde rechten en vrijheden genieten.” ( 10 )
Volgens EOC zijn de hiervoor sub i) en ii) aangeduide regelingen in strijd met het beginsel van gelijke behandeling omdat zij een discriminatie inhouden met betrekking tot de „verplichting tot premiebetaling” waarvan sprake is in artikel 4, lid 1, tweede streepje van de richtlijn en houdt de regeling sub i) bovendien een discriminatie in met betrekking tot de „berekening van de prestaties” waarvan sprake is in artikel4, lidi, derde streepje, omdat, zoals reeds aangemerkt, een man die minder dan 39 jaar bijdragen heeft betaald een geringer pensioenbedrag ontvangt dan een vrouw die eenzelfde aantal jaren bijdragen heeft verricht.

Van haar kant wijst de Commissie erop dat al deze discriminaties het gevolg zijn van de verplichting voor werknemers en zelfstandigen om bijdragen te betalen tot een naar geslacht verschillende pensioengerechtigde leeftijd. Die visie lijkt mij juist te zijn. Als ik het goed begrijp, houdt die regeling niet alleen in dat een werkende man tussen 60 en 65 jaar bijdrageplichtig is terwijl een werkende vrouw van gelijke leeftijd dit niet is, maar ligt zij ook aan de oorsprong van de discriminatie die verband houdt met de berekening van het basispensioen. Onder de Britse pensioenregeling geldt immers voor alle werknemers en zelfstandigen, ongeacht geslacht, de hiervoor omschreven 90 %-regel luidens welke een volledig basispensioen alleen verschuldigd is aan wie gedurende ongeveer 90 % van zijn „arbeidsleven” (dat wil zeggen de periode tussen 16 jaar en de naar geslacht verschillende pensioengerechtigde leeftijd) bijdragen heeft betaald. Indien een man langer dan een vrouw bijdragen moet betalen om aanspraak te maken op eenzelfde pensioenbedrag, vloeit dit dus niet voort uit de 90 %-regel als zodanig die voor beide geslachten gelijkelijk geldt, maar wel uit de bijdrageplicht tot een naar geslacht verschillende pensioengerechtigde leeftijd die voor de berekening van het „arbeidsleven” in aanmerking wordt genomen.
32.

Ik herinner eraan, dat artikel 11 één van de artikelen is die worden genoemd in artikel 20, lid 1, van de verordening, dat bepaalt dat de genoemde inlichtingen „slechts mogen worden gebruikt voor het doel waarvoor zij zijn gevraagd”. De Commissie heeft de draagwijdte van deze bepaling onderzocht in haar document IV/382/90, dat zij had opgesteld ten behoeve van de 37e vergadering van regeringsdeskundigen van de Lid-Staten inzake mededinging, die van 25 tot en met 28 september 1990 te Brussel is gehouden en dat zij op verzoek van het Hof heeft overgelegd. In dit document verklaart de Commissie, dat artikel 20, lid 1, in dit verband op drie manieren kan worden uitgelegd. In de eerste plaats kunnen de inleidende woorden van artikel 11, lid 1, ((„ter vervulling van de taken welke haar zijn opgedragen in artikel 89 en in de voorschriften vastgesteld krachtens artikel 87 van het Verdrag, kan de Commissie alle noodzakelijke inlichtingen inwinnen (...)”)) betekenen, dat de ingewonnen inlichtingen enkel door de Commissie kunnen worden gebruikt voor de toepassing van de artikelen 85 en 86. In deze opvatting mogen de nationale autoriteiten de ingewonnen inlichtingen niet voor dat doel gebruiken. In de tweede plaats kan artikel 20, lid 1, aldus worden uitgelegd, dat ook de nationale autoriteiten de betrokken inlichtingen voor de toepassing van de artikelen 85, lid I, en 86 mogen gebruiken. De derde mogelijkheid, die in de onderhavige zaak door de Spaanse regering en blijkbaar door de verwijzende rechter wordt aangehangen, is dat een verzoek om inlichtingen krachtens artikel 11, lid 1, ertoe moet bijdragen, dat de mededinging niet wordt vervalst. Aangezien dit laatste ook het doel van de nationale mededingingsregels is, zouden de nationale autoriteiten de krachtens artikel 11, lidi, ingewonnen inlichtingen mogen gebruiken voor de toepassing van hun nationale mededingingsregels.