ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU juncto artikel 47 van het Handvest evenals het doeltreffendheidsbeginsel op zijn minst ten aanzien van een nationale rechtsorde welke met het oog op het veiligstellen van de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechterlijke instanties in haar grondwet een grondrecht heeft opgenomen op de rechterlijke toewijzing van zaken volgens een vooraf volgens algemene regels bepaalde vaste zaakverdeling, aldus worden uitgelegd dat de wetgever moet waarborgen dat deze garantie doeltreffend en niet slechts theoretisch van aard is? 1 a) Aanvullende vraag — indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Schrijven artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU juncto artikel 47 van het Handvest evenals het doeltreffendheidsbeginsel in een nationale rechtsorde waarin het grondrecht op een vaste zaakverdeling is opgenomen in de grondwet, voor dat op de wetgever bepaalde waarborgingsverplichtingen rusten, en zo ja, welke? 1 b) Aanvullende vragen — indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt: 1b - 1) Schrijven artikel 19, lid 1, tweede alinea, EU juncto artikel 47 van het Handvest evenals het doeltreffendheidsbeginsel op zijn minst ten aanzien van een nationale rechtsorde waarin het grondrecht op een vaste zaakverdeling is opgenomen in de grondwet, voor dat een instructie respectievelijk handeling met betrekking tot de toewijzing van een zaak aan een rechter buiten beschouwing moet worden gelaten door een volgens de wet niet tot deze instructie respectievelijk handeling bevoegde instantie? 1b - 2) Schrijven artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU juncto artikel 47 van het Handvest evenals het doeltreffendheidsbeginsel op zijn minst ten aanzien van een nationale rechtsorde waarin het grondrecht op een vaste zaakverdeling is opgenomen in de grondwet, voor dat het binnen een rechterlijke instantie geldende reglement van orde aan een instantie dat verantwoordelijk is voor de toewijzing van gerechtelijke dossiers, slechts een reeds vooraf bepaalde beperkte beoordelingsmarge inzake toewijzing mag toekennen, als er al een beoordelingsmarge bestaat?
2)

Moet de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, met name gelet op de arresten in de zaken Almos Agrárkülkereskedelmi, (C-337/13, punt 23), Di Maura, (C-246/16, punten 20-29), en — naar analogie — T-2, (C-396/16, punten 31-45), aldus worden uitgelegd dat er, wat de in artikel 90, lid 1, van de btw-richtlijn neergelegde verplichting voor de lidstaat betreft om de maatstaf van heffing achteraf te verlagen, een zodanig onderscheid moet worden gemaakt tussen de gehele of gedeeltelijke niet-betaling van de tegenprestatie door de koper en de situatie waarin de vordering van de verkoper definitief oninbaar is geworden, dat de lidstaat in het eerste geval gebruik kan maken van de in artikel 90, lid 2, van de btw-richtlijn genoemde afwijkingsmogelijkheid en die afwijkingsmogelijkheid in het tweede geval niet bestaat, zodat de lidstaat dan in elk geval moet toestaan dat de maatstaf van heffing achteraf wordt verlaagd?
C 206/35

Beroep ingesteld op 1 april 2019 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-276/19)

(2019/C 206/40)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. X. P. Lewis, J. Jokubauskaitė, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, door nieuwe vereenvoudigingsmaatregelen te nemen ter verlenging van het nultarief en de uitzondering op de normale registratievereisten voor belasting op de toegevoegde waarde, die zijn vastgesteld bij de oorspronkelijke Terminal Markets Order 1973, zonder daartoe een verzoek in te dienen bij de Commissie met het oog op het verkrijgen van toestemming van de Raad, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 395, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde („btw-richtlijn”);

— het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 28 december 1977 heeft het Verenigd Koninkrijk bijzondere maatregelen aangemeld, waaronder de Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973, op grond waarvan termijngoederen op bepaalde markten in het Verenigd Koninkrijk vrijgesteld zijn van btw en, onder bepaalde voorwaarden, van de btw-registratievereisten.

De Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 werd meerdere keren gewijzigd, waarbij een aantal grondstoffenmarkten aan de werkingssfeer ervan werden toegevoegd, die niet werden genoemd in de oorspronkelijke kennisgeving.

De Commissie meent dat de wijzigingen van de Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 de werkingssfeer van de oorspronkelijk door het Verenigd Koninkrijk in 1977 aangemelde afwijking verruimen. Die wijzigingen hadden derhalve krachtens artikel 395, lid 1, van de btw-richtlijn moeten worden aangemeld bij de Commissie, maar dit is niet gebeurd.

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
Hogere voorziening ingesteld op 3 april 2019 door Andrew Clarke tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 maart 2019 in zaak T-731/18, Clarke/Commissie

(Zaak C-284/19 P)

(2019/C 213/12)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Andrew Clarke (vertegenwoordiger: E. Lock, Solicitor)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe uitspraak met inachtneming van het arrest van het Hof;

— gelasten dat uiterlijk op 12 april 2019 (of enige andere datum tot waarop het in artikel 50 VEU bepaalde tijdvak kan worden verlengd) a) het Gerecht de zaak behandelt volgens een tijdschema en op een wijze dat het in staat is deze zaak definitief af te doen; b) de Commissie, bij wijze van voorlopige maatregel, aan het Verenigd Koninkrijk een met redenen omkleed advies uitbrengt waarin zij haar standpunt uiteenzet over de inbreuken op het Unierecht die kunnen worden afgeleid uit haar brief aan rekwirant van 25 oktober 2018;

— gelasten dat de partijen zich tot het Gerecht mogen wenden voor eventueel nadere instructies;

— de Commissie verwijzen in de kosten van rekwirant.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant één enkel middel aan.

Het Gerecht heeft in zijn beschikking van 25 maart 2019 de strekking van het beroep van rekwirant onjuist opgevat en ten onrechte geoordeeld dat hij niet bevoegd was om beroep in te stellen, alsook dat het niet bevoegd was kennis te nemen van dat beroep.

Rekwirant vorderde niet dat de Commissie een inbreukprocedure tegen het Verenigd Koninkrijk (hierna: „VK”) zou inleiden. Hij verzocht om nietigverklaring van twee besluiten van de Commissie, waarvan het Gerecht er één ten onrechte heeft bevestigd. De door het Gerecht aangehaalde rechtspraak ondersteunt immers niet het doel waarvoor het daarnaar heeft verwezen, of is irrelevant. Rekwirant kan om nietigverklaring van die besluiten verzoeken aangezien zij tot hem waren gericht en/of hem rechtstreeks en individueel raakten. Bovendien kan rekwirant subsidiair verzoeken om een beschikking op grond van artikel 265 VWEU aangezien de Commissie heeft nagelaten het Verenigd Koninkrijk een met redenen omkleed advies te doen toekomen, hoewel zij daartoe verplicht was volgens artikel 258, eerste alinea, VWEU, gelet op de impliciete aanname in dat tweede besluit dat zij op grond van artikel 258, tweede alinea, VWEU kon concluderen dat het VK het Unierecht had geschonden. Aldus zou het met redenen omklede advies ook aan rekwirant moeten worden gericht en/of zou het hem rechtstreeks en individueel raken. Rekwirant kan in het kader van zijn beroep op grond van artikel 265 VWEU tevens verzoeken om een dwangbevel en voorlopige maatregelen vorderen.
1)

Is verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming — AVG) (1) — in casu artikel 15 AVG, betreffende het recht van inzage van de betrokkene — van toepassing op de commissie van een parlement van een deelstaat van een lidstaat, indien deze commissie verantwoordelijk is voor de behandeling van verzoekschriften van burgers — in casu de commissie verzoekschriften van de Hessische Landtag —, en moet deze commissie in dat opzicht worden behandeld als een overheidsinstantie in de zin van artikel 4, punt 7, AVG?
3)

Zo de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: moeten de bewoordingen „alle grond die in 2008 recht gaf op betalingen in het kader van de bedrijfsbetalingsregeling of de regeling inzake een enkele areaalbetaling die waren ingesteld bij respectievelijk titel III en titel IV bis van verordening (EG) nr. 1782/2003” in artikel 32, lid 2, onder b), van verordening nr. 1307/2013 aldus worden uitgelegd, dat het voor de kwalificatie van een overeenkomstig artikel 31 van verordening (EG) nr. 1257/1999 (3) beboste oppervlakte als subsidiabele hectare in de zin van artikel 32, lid 2, onder b-ii), van verordening (EG) nr. 1307/2013 vereist is dat met de grond een braakleggingsbetalingsrecht of een ander betalingsrecht in de zin van artikel 44, lid 1, of artikel 54, lid 1, van verordening (EG) nr. 1782/2003 is gebruikt?
C 187/39

Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door de Europese Dienst voor extern optreden tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 december 2018 in zaak T-537/17, De Loecker/EDEO

(Zaak C-187/19 P)

(2019/C 187/43)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Europese Dienst voor extern optreden (vertegenwoordigers: S. Marquardt, R. Spac, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Stéphane De Loecker

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen;

— het verzoek ongegrond verklaren voor zover wordt verzocht om nietigverklaring van het besluit van 10 oktober 2016 houdende afwijzing van de klacht betreffende psychisch geweld tegen de toenmalige Chief Operating Officer van EDEO;

— verweerder verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gericht tegen de punten 57, 58 en 65 van het bestreden arrest. Volgens EDEO heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 65 te oordelen dat EDEO het arrest van 16 december 2015, De Loecker/EDEO (F-34/15) niet correct heeft uitgevoerd, en het recht van verzoeker om te worden gehoord heeft geschonden door hem niet te horen in het kader van het voorlopig onderzoek voorafgaand aan het inleiden van een administratief onderzoek.

In dit verband betoogt EDEO dat het Gerecht de feiten van de zaak rechtens onjuist heeft beoordeeld door de gevolgde procedure onjuist op te vatten en voorbij te gaan aan het feit dat EDEO verzoeker heeft gehoord, waarbij hij in de gelegenheid werd gesteld om elementen toe te voegen aan zijn oorspronkelijke klacht alvorens het dossier werd overgemaakt aan de diensten van de Commissie met het oog op het voorlopig onderzoek.

Het arrest De Loecker/EDEO (F-34/15) is bovendien ten onrechte aldus uitgelegd, dat er voor EDEO een verplichting uit volgt om verzoeker reeds te horen in de fase van het voorlopig onderzoek (punten 55-57 van het bestreden arrest).

Ten slotte betoogt EDEO dat het Gerecht een procedurele beoordelingsfout heeft gemaakt door op deze zaak de conclusies van het arrest van 14 februari 2017, Kerstens/Commissie (T-270/16 P, aangehaald in punt 58 van het bestreden arrest), te transponeren. Het Gerecht houdt geen rekening met het feit dat het in de onderhavige zaak slechts ging om een voorlopig onderzoek en niet om een administratief onderzoek.
1)

Dient artikel 3, lid 1, onder e), ii), van richtlijn 2008/95/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten aldus te worden uitgelegd dat wanneer een teken uitsluitend bestaat uit de vorm van de waar a) uitsluitend op grond van de in het register opgenomen grafische voorstelling onderzocht kan worden of de vorm noodzakelijk is om een bepaalde technische uitkomst te verkrijgen, of b) kan in dat geval tevens rekening worden gehouden met de perceptie van het doelpubliek? Met andere woorden; kan er rekening mee worden gehouden dat voor het doelpubliek bekend is dat de vorm waarvoor bescherming wordt aangevraagd noodzakelijk is om een bepaalde technische uitkomst te verkrijgen?
C 182/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 6 februari 2019 — San Domenico Vetraria SpA/Agenzia delle Entrate

(Zaak C-94/19)

(2019/C 182/12)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: San Domenico Vetraria SpA

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 2 en 6 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 (1) en het beginsel van fiscale neutraliteit aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling, volgens welke de uitlening of detachering van personeel van de moedermaatschappij waarvoor de dochteronderneming uitsluitend de desbetreffende kosten vergoedt, niet relevant dient te worden geacht voor de belasting over de toegevoegde waarde?

(1) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145, blz. 1).
4)

Moet besluit (EU) 2017/126 van de Commissie van 24 januari 2017 tot wijziging van besluit 2013/448/EU wat betreft de vaststelling van een uniforme transsectorale correctiefactor overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (2) aldus worden uitgelegd dat de transsectorale correctiefactor in het geval van toewijzingen vóór 1 maart 2017 volgens de oorspronkelijke versie van artikel 4 van besluit 2013/448 en bijlage II erbij, voor de jaren 2013 tot en met 2020, en in het geval van extra toewijzingen van emissierechten na 28 februari 2017 op grond van een rechterlijke beslissing moet worden toegepast op alle extra toegewezen hoeveelheden voor de jaren 2013 tot en met 2020 of alleen op de extra toewijzingen voor de jaren 2018 tot en 2020?
—

de beschikking van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-890/16 vernietigen voor zover deze in strijd is met het arrest van het Gerecht in zaak T-630/15 wat betreft de aard van het besluit van de Commissie als bevestigende maatregel betreffende de aanvullende bouwmaatregelen.
—

de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten die Unichem in de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht zijn opgekomen.
C 172/16

Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Razan Othman tegen het arrest van het Gerecht (Vijfdekamer) van 12 december 2018 in zaak T-416/16,Othman/Raad

(Zaak C-158/19 P)

(2019/C 172/19)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Razan Othman (vertegenwoordiger:E. Ruchat, advocaat)

Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie

Conclusies

— de vordering van rekwirante ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge het arrest van 12 december2018 van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-416/16,Razan Othman/Raad van de Europese Unie vernietigen;

En opnieuw uitspraak te doen als volgt:

— besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voorzover zij rekwirante betreffen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirantedrie middelen aan:

Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvattingaangezien het Gerecht het recht van rekwirante om te worden gehoordvóór de vaststelling van nieuwe beperkende maatregelen — dat is verankerdin artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — heeft geschonden.

Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting,een onjuiste opvatting van de feiten aangezien het Gerecht geen rekeningheeft gehouden met de artikels die rekwirante ter ondersteuning vanhaar beroep tot nietigverklaring had neergelegd om aan te tonen datzij het Syrische regime niet ondersteunde.

Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezienhet Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit2013/255/GBVB (2), volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familieMakhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctierechtvaardigt, onrechtmatig waren. Daardoor heeft het Gerecht de bewijslastomgekeerd.

(1) Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffendebeperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125).

(2) Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147,blz. 14).
—

Eerste middel — onjuiste rechtsopvattingen en/of kennelijk onjuiste of ontbrekende motivering aangaande de weigering om zaken te doen: — Eerste sub-middel: de vaststelling van het Gerecht dat de in het arrest Bronner in het kader van artikel 102 VWEU geformuleerde voorwaarden voor de weigering om te leveren, niet van toepassing zijn wanneer er een ex ante reglementaire verplichting tot het verlenen van toegang bestaat, is onjuist. Het argument van het Gerecht dat niet hoefde te worden voldaan aan het in het arrest Bronner geformuleerde criterium van „onontbeerlijkheid”, aangezien de „noodzaak van toegang tot rekwirantes aansluitnetwerk” reeds was vastgesteld door ex ante regelgeving, en dat, derhalve, de Commissie in het kader van artikel 102 VWEU de „onontbeerlijkheid” niet (opnieuw) hoefde te onderzoeken, berustte bovendien op een onjuiste rechtsopvatting. — Tweede sub-middel: de vaststelling van het Gerecht dat het arrest van het Hof TeliaSonera steun biedt voor de stelling dat de weigeringen van rekwirante om zaken te doen niet vereisen dat wordt aangetoond dat aan de in het arrest Bronner geformuleerde voorwaarden is voldaan, berust op een onjuiste rechtsopvatting. — Derde sub-middel: de vaststelling van het Gerecht dat zijn arrest Clearstream moet worden onderscheiden van de onderhavige zaak omdat daarin, in tegenstelling tot in casu, geen sprake was van een voormalig staatsmonopolie of van een ex ante reglementaire verplichting tot het verlenen van toegang, berust op een onjuiste rechtsopvatting. — Vierde sub-middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en/of kennelijk onjuiste of ontbrekende motivering bij zijn vaststelling dat een constructieve weigering niet noodzakelijkerwijs minder ernstig is dan een daadwerkelijke weigering, en dat dit per geval moet worden beoordeeld. — Vijfde sub-middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en/of een kennelijke beoordelingsfout door te concluderen dat het feit dat rekwirante een voormalig staatsmonopolie is, een rechtsgrond biedt om in het onderhavige geval de voorwaarden uit het arrest Bronner niet toe te passen.
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 28 februari 2019 — H. A./Belgische Staat

(Zaak C-194/19)

(2019/C 164/30)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: H. A.

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Moet artikel 27 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (1) (herschikking), zowel afzonderlijk als in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het de nationale rechter de verplichting oplegt om, teneinde het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel te waarborgen, in voorkomend geval rekening te houden met elementen die dateren van na het besluit tot „Dublin-overdracht”?

(1) PB 2013, L 180, blz. 31.
1)

Dient de Oostenrijkse revalidatie-uitkering volgens de bepalingenvan verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en deRaad van 29 april 2004 betreffende decoördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1) te worden aangemerkt — als prestatie bij ziekte in de zin van artikel 3, lid 1, ondera), van de verordening, — als uitkering bij invaliditeit in de zin van artikel 3, lid 1,onder c), van de verordening, of — als uitkering bij werkloosheid in de zin van artikel 3, lid 1,onder h), van de verordening?
1)

Is artikel 9, lid 8, van decreto legislativo nr. 23/2011 [van 14 maart 2011], waarbij is bepaald dat de onroerende zaken van eenheden van de Italiaanse nationale gezondheidsdienst die uitsluitend zijn bestemd voor institutionele taken, zijn vrijgesteld van de Imposta Municipale Unica (gemeentebelasting), in overeenstemming met artikel 107 VWEU, waarbij staatssteun „in welke vorm ook” wordt verboden, indien die nationale bepaling aldus wordt uitgelegd dat het voordeel ook toekomt aan een AUSL die een onroerende zaak heeft verhuurd aan een commerciële vennootschap waarvan het kapitaal deels in handen is van de overheid (51 %, gehouden door de AUSL zelf) en deels in handen van particulieren, die in deze onroerende zaak zorgdiensten verstrekt en daarbij concurreert met andere zorginrichtingen met een volledig particulier kapitaal, zodat de AUSL een belastingvoordeel geniet dat als staatssteun moet worden gekwalificeerd en waardoor de regels van de vrije markt worden verstoord?
C 164/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 6 februari 2019 — Agencia Estatal de la Administración Tributaria/RK

(Zaak C-85/19)

(2019/C 164/20)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

Verwerende partij: RK

Prejudiciële vraag

Staan clausule 4, leden 1 en 2, van de Europese raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid — richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 (1), en artikel 2, lid 1, onder b), en artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (2) in de weg aan een bepaling in een collectieve overeenkomst en aan een werkgeverspraktijk op grond waarvan, met het oog op het toekennen van toelagen en promotie, bij de berekening van de anciënniteit van een vrouwelijke deeltijdwerker van wie de werkdagen op jaarbasis verticaal zijn verdeeld, enkel rekening wordt gehouden met de tijd waarin werkzaamheden worden verricht?

(1) Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 14, blz. 9).

(2) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).