ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑398/03

Procedure ingeleid door E. Gavrielides Oy

(verzoek van de Helsingin hallinto-oikeus om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 90/642/EEG – Maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen – Wijnrankbladeren”

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Residuen van bestrijdingsmiddelen in en op producten van plantaardige oorsprong – Richtlijn 90/642 – Toepasselijkheid op niet in bijlagen bij richtlijn genoemd product – Voorwaarde – Voorafgaande wetenschappelijke beoordeling – Niet-toepasselijkheid van richtlijn op wijnrankbladeren wegens ontbreken van beoordeling

(Richtlijn 90/642 van de Raad)

De omstandigheid dat een product niet wordt genoemd in de bijlagen bij richtlijn 90/642 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit, sluit als zodanig niet uit dat deze richtlijn op dat product van toepassing is. Dienaangaande dient te worden onderzocht of het betrokken product, in de context van de regeling inzake maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen, kan worden gelijkgesteld met een product of een productgroep waarop richtlijn 90/642 uitdrukkelijk betrekking heeft. Bij dat onderzoek moet rekening worden gehouden met het algemene doel van deze richtlijn, dat erin bestaat recht te doen zowel aan de noodzaak om planten en plantaardige producten doeltreffend tegen schadelijke organismen en onkruid te beschermen teneinde de opbrengst van de plantaardige productie in de Gemeenschap en de communautaire landbouwproductie te waarborgen, als aan de noodzaak om de gezondheid van de mens en het milieu te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van bestrijdingsmiddelen.

Een niet in de bijlagen bij richtlijn 90/642 genoemd product kan derhalve slechts worden ingedeeld in een groep of subgroep van producten die in die bijlage worden vermeld, nadat het niet genoemde product is onderworpen aan een wetenschappelijke beoordeling waarbij de twee uit het algemene doel van deze richtlijn voortvloeiende vereisten tegen elkaar zijn afgewogen, en die aantoont dat, gelet op dit dubbele vereiste, op het betrokken product de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen mogen worden toegepast die zijn vastgesteld voor de groep of subgroep van producten waarmee het zou moeten worden gelijkgesteld.

Hieruit volgt dat richtlijn 90/642 niet van toepassing is op wijnrankbladeren – die niet bij de in de bijlagen bij de richtlijn vermelde producten worden genoemd –, aangezien de gunstige en ongunstige effecten van bestrijdingsmiddelen op wijnrankbladeren tot op heden niet wetenschappelijk zijn beoordeeld.

(cf. punten 22‑24, 26)
Zaak C-400/03

Waterman SAS, voorheen Waterman SA

tegen

Directeur général des douanes et droits indirects

(verzoek van het Tribunal d’instance du VIIe arrondissement de Paris om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk douanetarief – Gecombineerde nomenclatuur – Tariefpost – Doosjes voor pennen”

Samenvatting van het arrest

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Toelichtingen op gecombineerde nomenclatuur – Postonderverdelingen 4202 12 11 en 4202 12 19 – Geen ongeldigheid





De toelichtingen op de gecombineerde nomenclatuur zijn waardevolle hulpmiddelen bij de uitlegging daarvan, mits de inhoud ervan in overeenstemming is met de bepalingen zelf van het gemeenschappelijk douanetarief en de draagwijdte ervan niet wijzigt. Dat is het geval met de toelichtingen op de postonderverdelingen 4202 12 11 en 4202 12 19. Zij zijn immers noch in strijd met de bewoordingen van de betrokken posten en postonderverdelingen noch met de daarop toepasselijke toelichtingen noch met de in punt 6 van de Algemene regels voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur vermelde regel dat de indeling van goederen moet plaatsvinden aan de hand van de bewoordingen van de onderverdelingen. Met name moeten genoemde toelichtingen worden gezien als een toevoeging aan aanvullende aantekening 1 bij hoofdstuk 42 van de gecombineerde nomenclatuur, doordat zij aangeven dat wanneer de met het blote oog zichtbare buitenzijde een kunststoffen vel is, het procédé waarmee dit vel is verkregen voor de tariefindeling niet van belang is. Door twee technische procédés voor het verkrijgen van een identiek product, te weten een kunststoffen buitenkant, als equivalent te beschouwen, nemen zij bovendien het doorslaggevende criterium voor de tariefindeling van goederen in acht, dat moet worden gezocht in de objectieve kenmerken en eigenschappen van de betrokken koopwaar, zoals omschreven in de tekst van de tariefpost van het gemeenschappelijk douanetarief en in de aantekeningen bij de betrokken afdelingen of hoofdstukken. Daaruit volgt dat er geen feiten of omstandigheden zijn die de geldigheid van de betrokken toelichtingen kunnen aantasten.

(cf. punten 16, 19, 21, 27, 29, 32 en dictum)
Zaak C‑19/03

Verbraucher-Zentrale Hamburg eV

tegen

O2 (Germany) GmbH & Co. OHG

(verzoek van het Landgericht München I om een prejudiciële beslissing)

„Economisch en monetair beleid – Verordening (EG) nr. 1103/97 – Invoering van euro – Omrekening tussen nationale munteenheden en euro – Afronding van te betalen of te boeken geldbedragen na omrekening – Overeenkomst in telecommunicatiesector – Begrip ‚te betalen of te boeken geldbedrag’ – Tarifering per minuut van telefoongesprekken”

Samenvatting van het arrest

Economisch en monetair beleid – Invoering van euro – Verordening nr. 1103/97 – Regel die voorziet in afronding na omrekening van te betalen of te boeken geldbedragen – Toepassing op telefoontarief – Daarvan uitgesloten – Afronding van bedoeld tarief door nationale maatschappij – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Verordening nr. 1103/97 van de Raad, art. 5)

Verordening nr. 1103/97 over enkele bepalingen betreffende de invoering van de euro heeft enerzijds tot doel, ervoor te zorgen dat het beginsel van continuïteit van de contracten in acht wordt genomen, zodat de omschakeling op de gemeenschappelijke munteenheid plaatsvindt zonder de door de burgers en ondernemingen reeds aangegane verbintenissen aan te tasten, en beoogt anderzijds de doelstelling van neutraliteit van de omschakeling op de euro te realiseren. Zij stelt slechts minimumvoorschriften voor de afronding van bepaalde bedragen vast en laat het aan de nationale autoriteiten over om regels te handhaven of vast te stellen die deze doelstelling zouden kunnen helpen realiseren.

Hieruit volgt dat artikel 5, eerste zin, van bedoelde verordening, waarin is bepaald dat te betalen of te boeken geldbedragen moeten worden afgerond op de dichtstbijzijnde cent, niet ruim mag worden uitgelegd. Valt daar dus niet onder een door een nationale maatschappij vastgesteld tarief, zoals de prijs per minuut van het telefoongesprek, dat bestaat in een bedrag dat niet daadwerkelijk aan de consument wordt gefactureerd en door hem wordt betaald, en niet in een boekhoudkundig bescheid of rekeningoverzicht wordt opgenomen. Hieraan doet niet af dat dit tarief gebaseerd is op een bepaald veelvoud van de eenheid die wordt gebruikt voor de berekening van het eindbedrag van de factuur, of dat dit tarief voor de consument de bepalende factor is voor de prijs van de goederen of diensten.

De verordening verzet zich er evenwel niet tegen dat bedragen, zoals bedoeld tarief, op de dichtstbijzijnde cent worden afgerond, op voorwaarde dat deze afronding het beginsel van continuïteit van de contracten en het doel van neutraliteit van de omschakeling op de euro in acht neemt, dat wil zeggen dat de afronding de door de economische subjecten – met inbegrip van de consumenten – aangegane contractuele verbintenissen niet aantast en geen reële invloed heeft op de daadwerkelijk te betalen prijs.

(cf. punten 31‑32, 34, 36, 40‑43, 57, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten – Bevoegdheid van Raad om wegens buitengewone omstandigheden steunmaatregel bij wijze van uitzondering goed te keuren – Voorwaarden voor uitoefening

(Art. 87 EG en 88, lid 2, EG)

Samenvatting

De in artikel 88, lid 2, derde alinea, EG vastgelegde bevoegdheid van de Raad vormt klaarblijkelijk een uitzondering. Hieruit vloeit voort dat indien de betrokken lidstaat geen verzoek uit hoofde van deze bepaling tot de Raad richt voordat de Commissie de steunmaatregel onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt verklaart, de Raad niet langer gerechtigd is om de hem in die bepaling toegekende uitzonderlijke bevoegdheid uit te oefenen om een dergelijke steunmaatregel verenigbaar met de gemeenschappelijke markt te verklaren. Een dergelijke uitlegging, waardoor kan worden voorkomen dat de Commissie en de Raad ten aanzien van eenzelfde steunmaatregel achtereenvolgens tegenstrijdige beslissingen geven, draagt aldus bij tot de rechtszekerheid.

Indien een lidstaat voor het overige aan de begunstigden van een onwettige steun nieuwe steun ten bedrage van de onwettig verklaarde steun mocht toekennen om de last te compenseren van de terugbetalingen waartoe deze laatsten gehouden zijn ter uitvoering van de beschikking die de onverenigbaarheid van de steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt vaststelt, zouden de door de Commissie krachtens de artikelen 87 EG en 88 EG gegeven beschikkingen duidelijk elk nuttig effect verliezen. Derhalve kan de Raad, die zich niet kan verzetten tegen een dergelijke beschikking van de Commissie door deze steun zelf verenigbaar te verklaren, evenmin de doeltreffendheid van deze beschikking teniet doen door op basis van artikel 88, lid 2, derde alinea, EG verenigbaar met de gemeenschappelijke markt te verklaren een steunmaatregel waarmee de begunstigden van de onwettige steun die onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, een compensatie ontvangen voor de terugbetalingen waartoe zij ter uitvoering van die beschikking gehouden zijn.

Hieruit vloeit voort dat de Raad niet rechtsgeldig een beschikking heeft kunnen vaststellen waarbij steun die de Belgische Staat voornemens was te verlenen aan de in België gevestigde coördinatiecentra, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard in strijd met een beschikking van de Commissie van vóór de inschakeling van de Raad waarbij een identieke steunregeling onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard.

(cf. punten 24‑30, 36‑37)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastbare handelingen – Levering van goederen onder bezwarende titel – Begrip – Diefstal van goederen – Daarvan uitgesloten – Accijnsgoederen – Geen invloed

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2)

2. Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Afwijkende nationale maatregelen – Regeling die andere handelingen dan die vermeld in artikel 2 van Zesde richtlijn, zoals diefstal van goederen uit belastingentrepot, aan belasting onderwerpt – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 27, lid 5)

Samenvatting

1. Diefstal van goederen vormt geen „levering van goederen onder bezwarende titel” in de zin van artikel 2 van de Zesde richtlijn (77/388) en kan bijgevolg als zodanig niet aan belasting over de toegevoegde waarde worden onderworpen. De omstandigheid dat het om gestolen accijnsgoederen gaat, is daartoe irrelevant.

(cf. punt 42, dictum 1)

2. De op basis van artikel 27, lid 5, van de Zesde richtlijn (77/388) aan een lidstaat verleende machtiging om maatregelen te treffen die de controle op de heffing van de belasting over de toegevoegde waarde vergemakkelijken, geeft deze staat niet de bevoegdheid om andere handelingen dan die vermeld in artikel 2 van de richtlijn aan deze belasting te onderwerpen. Die machtiging kan dus geen rechtsgrondslag verschaffen aan een nationale regeling die diefstal van goederen uit een belastingentrepot aan belasting over de toegevoegde waarde onderwerpt.

(cf. punt 49, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van goederen – Vrij verrichten van diensten – Verdragsbepalingen – Onderzoek van nationale maatregel die verband houdt met deze twee fundamentele vrijheden – Criteria voor bepaling van toepasselijke regels

(Art. 28 EG en 49 EG)

2. Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Nationale regeling die ambulante verkoop van abonnementen op tijdschriften aan voorafgaande machtiging onderwerpt – Toelaatbaarheid – Voorwaarden – Toetsing door nationale rechter

(Art. 28 EG)

Samenvatting

1. Wanneer een nationale maatregel zowel verband houdt met het vrije verkeer van goederen als met de vrijheid van dienstverrichting, wordt die maatregel in beginsel slechts onderzocht ten aanzien van een van deze twee vrijheden, indien blijkt dat een van de vrijheden volledig ondergeschikt is aan de andere en daarmee kan worden verbonden. Wat de verkoop van een product betreft, die vergezeld gaat van een activiteit die een aantal aspecten van een „dienst” in zich heeft, kan deze omstandigheid op zich niet volstaan om een dergelijke economische handeling aan te merken als „dienstverrichting” in de zin van artikel 49 EG. In elk concreet geval moet immers worden vastgesteld, of deze dienst al dan niet een aspect is dat volledig ondergeschikt is aan de elementen die verband houden met het vrije verkeer van goederen.

(cf. punten 34‑35)

2. Artikel 28 EG verzet zich niet tegen een nationale regeling op grond waarvan een lidstaat de ambulante verkoop, zonder voorafgaande machtiging, van abonnementen op tijdschriften op zijn grondgebied strafbaar stelt, wanneer een dergelijke regeling zonder onderscheid naar herkomst van de betrokken producten geldt voor alle betrokken marktdeelnemers die op dat grondgebied activiteiten ontplooien, mits die regeling zowel rechtens als feitelijk dezelfde invloed heeft op de verhandeling van uit die lidstaat afkomstige producten als op die van producten uit andere lidstaten.

Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of door de toepassing van het nationale recht wordt gewaarborgd dat die regeling zowel rechtens als feitelijk dezelfde invloed heeft op de verhandeling van nationale producten als op die van producten uit andere lidstaten, alsmede, wanneer dit niet het geval mocht zijn, om vast te stellen of de betrokken regeling gerechtvaardigd wordt door een doel van algemeen belang en of zij evenredig is aan dat doel.

(cf. punt 37 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen – Bevoegdheid in verzekeringszaken – Forumkeuze – Forumkeuzebeding tussen verzekeringnemer en verzekeraar met woonplaats in zelfde verdragsluitende staat – Niet-tegenwerpbaarheid aan begunstigde verzekerde met woonplaats in andere verdragsluitende staat die beding niet heeft aanvaard

(Executieverdrag, art. 12, punt 3)

Samenvatting

Een forumkeuzebeding dat is overeengekomen conform artikel 12, punt 3, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek, het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en het Verdrag van 29 november 1996 inzake de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, op grond waarvan een verzekeringnemer en een verzekeraar, die op het tijdstip waarop de overeenkomst wordt gesloten, hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats in dezelfde verdragsluitende staat hebben, de gerechten van die staat bevoegd kunnen verklaren, zelfs als het schadebrengende feit zich in het buitenland heeft voorgedaan, kan niet worden tegengeworpen aan de verzekerde die de begunstigde is van de betrokken overeenkomst, die dat beding niet uitdrukkelijk heeft aanvaard en die zijn woonplaats heeft in een andere verdragsluitende staat dan de verzekeringnemer en de verzekeraar.

Enerzijds zou de tegenwerpbaarheid van een dergelijk beding immers tot gevolg hebben dat deze begunstigde verzekerde de mogelijkheid wordt ontnomen om zich te wenden tot de rechter van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of tot de rechter van zijn eigen woonplaats, aangezien hij zijn rechten jegens de verzekeraar geldend zou moeten maken voor het gerecht van diens woonplaats, en anderzijds zou de verzekeraar zich in het kader van een vordering tegen de begunstigde verzekerde kunnen wenden tot de rechter van zijn eigen woonplaats. Een dergelijke uitlegging zou leiden tot de aanvaarding van een forumkeuze ten gunste van de verzekeraar, en zou indruisen tegen de doelstelling van bescherming van degene die economisch gezien in de zwakste positie verkeert, in casu de begunstigde verzekerde, die een vordering moet kunnen instellen en zich moet kunnen verweren voor de rechter van zijn eigen woonplaats.

(cf. punten 32, 39-40, 43 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen – Vergunning voor in handel brengen – Verkorte procedure – Producten die in wezen gelijkwaardig zijn – Geneesmiddel met zelfde therapeutisch werkzaam deel als referentiegeneesmiddel, maar in verbinding met ander zout – Toelaatbaarheid – Voorwaarden

(Richtlijn 65/65 van de Raad, art. 4, derde alinea, punt 8, sub a‑iii)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen – Vergunning voor in handel brengen – Verkorte procedure – Producten die in wezen gelijkwaardig zijn – Bewijs van gelijkwaardigheid – Resultaten van farmacologische, toxicologische of klinische proeven – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 65/65 van de Raad, art. 4, derde alinea, punt 8, sub a‑iii)

Samenvatting

1. Artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a‑iii, van richtlijn 65/65 betreffende geneesmiddelen, zoals gewijzigd bij de richtlijnen 87/21, 89/341 en 93/39, op grond waarvan vergunningen voor het in de handel brengen van geneesmiddelen volgens een verkorte procedure kunnen worden afgegeven, indien het geneesmiddel waarvoor een dergelijke vergunning is aangevraagd in wezen gelijkwaardig is aan een product dat al minstens zes of tien jaar volgens de geldende communautaire bepalingen in de Gemeenschap is toegelaten en dat in de lidstaat waarop de aanvraag betrekking heeft, in de handel wordt gebracht, moet aldus worden uitgelegd dat een dergelijke aanvraag van een vergunning voor een geneesmiddel volgens de verkorte procedure van deze bepaling kan worden behandeld, wanneer dit geneesmiddel hetzelfde therapeutisch werkzame deel als het referentiegeneesmiddel bevat, maar in verbinding met een ander zout. Een dergelijke gelijkwaardigheid is uitgesloten wanneer om concrete redenen moet worden geoordeeld dat het geneesmiddel waarvoor de vergunning voor het in de handel brengen is aangevraagd, inzake veiligheid of doeltreffendheid aanzienlijk van het referentiegeneesmiddel verschilt.

(cf. punten 39, 44, dictum 1)

2. Tot staving van een krachtens artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a‑iii, van richtlijn 65/65 betreffende geneesmiddelen, zoals gewijzigd bij de richtlijnen 87/21, 89/341 en 93/39, ingediend verzoek, kan een aanvrager op eigen initiatief dan wel op verzoek van de bevoegde overheidsinstantie van een lidstaat, aanvullende documentatie in de vorm van bepaalde farmacologische, toxicologische of klinische proeven verstrekken ten bewijze dat zijn geneesmiddel in wezen gelijkwaardig is aan het referentiegeneesmiddel.

(cf. punt 25, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Residuen van bestrijdingsmiddelen in en op producten van plantaardige oorsprong – Richtlijn 90/642 – Toepasselijkheid op niet in bijlagen bij richtlijn genoemd product – Voorwaarde – Voorafgaande wetenschappelijke beoordeling – Niet-toepasselijkheid van richtlijn op wijnrankbladeren wegens ontbreken van beoordeling

(Richtlijn 90/642 van de Raad)

Samenvatting

De omstandigheid dat een product niet wordt genoemd in de bijlagen bij richtlijn 90/642 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit, sluit als zodanig niet uit dat deze richtlijn op dat product van toepassing is. Dienaangaande dient te worden onderzocht of het betrokken product, in de context van de regeling inzake maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen, kan worden gelijkgesteld met een product of een productgroep waarop richtlijn 90/642 uitdrukkelijk betrekking heeft. Bij dat onderzoek moet rekening worden gehouden met het algemene doel van deze richtlijn, dat erin bestaat recht te doen zowel aan de noodzaak om planten en plantaardige producten doeltreffend tegen schadelijke organismen en onkruid te beschermen teneinde de opbrengst van de plantaardige productie in de Gemeenschap en de communautaire landbouwproductie te waarborgen, als aan de noodzaak om de gezondheid van de mens en het milieu te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van bestrijdingsmiddelen.

Een niet in de bijlagen bij richtlijn 90/642 genoemd product kan derhalve slechts worden ingedeeld in een groep of subgroep van producten die in die bijlage worden vermeld, nadat het niet genoemde product is onderworpen aan een wetenschappelijke beoordeling waarbij de twee uit het algemene doel van deze richtlijn voortvloeiende vereisten tegen elkaar zijn afgewogen, en die aantoont dat, gelet op dit dubbele vereiste, op het betrokken product de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen mogen worden toegepast die zijn vastgesteld voor de groep of subgroep van producten waarmee het zou moeten worden gelijkgesteld.

Hieruit volgt dat richtlijn 90/642 niet van toepassing is op wijnrankbladeren – die niet bij de in de bijlagen bij de richtlijn vermelde producten worden genoemd –, aangezien de gunstige en ongunstige effecten van bestrijdingsmiddelen op wijnrankbladeren tot op heden niet wetenschappelijk zijn beoordeeld.

(cf. punten 22‑24, 26)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Douane-unie – Regeling tijdelijke invoer met vrijstelling van rechten – Tijdelijke invoer van wegvoertuigen voor bedrijfsdoeleinden – Wisseling van trekker van oplegger in douanegebied van Gemeenschap tijdens vervoer met eindpunt buiten dat gebied – Weigering om regeling tijdelijke invoer toe te passen

(Verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 670, sub p, en 718, lid 3, sub d)

Samenvatting

De artikelen 718, lid 3, sub d, en 670, sub p, van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, waarin het begrip „intern verkeer” in het kader van de tijdelijke invoer met vrijstelling van de rechten bij invoer is omschreven (artikel 670, sub p) en een voorwaarde wordt verbonden aan gebruikmaking van de regeling tijdelijke invoer van wegvoertuigen voor bedrijfsdoeleinden (artikel 718, lid 3, sub d), moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen het gebruik van een buiten het douanegebied van de Gemeenschap geregistreerde trekker om een oplegger van een plaats binnen het douanegebied van de Gemeenschap waar hij is geladen met goederen, te vervoeren naar een andere plaats binnen het douanegebied van de Gemeenschap waar de oplegger slechts wordt geparkeerd om later door een andere trekker naar de buiten het douanegebied van de Gemeenschap gevestigde ontvanger van de goederen te worden vervoerd.

De gebruikmaking van de regeling tijdelijke invoer is immers rechtstreeks gekoppeld aan het feit dat met het betrokken voertuig een duidelijk bepaalde vervoershandeling wordt uitgevoerd, waarbij dat voertuig en de vervoerde goederen of personen de buitengrens van het douanegebied van de Gemeenschap overschrijden, zodat het vervoer zelf, dat met het betrokken vervoermiddel wordt verricht, beslissend is en niet de eindbestemming van de vervoerde goederen of personen.

(cf. punten 18, 20, 26 en dictum)