Dit artikel bepaalt namelijk uitdrukkelijk dat het Parlement enerzijds „nota neemt” van de officieel door de lidstaten bekendgemaakte uitslagen en anderzijds over eventuele bezwaren slechts kan beslissen „op grond van de bepalingen van [die] akte”, en wel „met uitsluiting van de nationale bepalingen waarnaar deze akte verwijst”. Daaruit volgt dat de tekst van artikel 12 op het eerste gezicht lijkt te pleiten voor een restrictieve uitlegging ervan. Wat het onderzoek van de geloofsbrieven van de leden van het Parlement betreft, geven voorts artikel 12 van de Akte van 1976 en artikel 3, lid 3, van het Reglement van het Europees Parlement dit laatste de bevoegdheid om te beslissen over de geldigheid van het mandaat van elk der nieuwgekozen leden, alsmede over eventuele bezwaren ingebracht op grond van de bepalingen van de Akte van 1976, maar respectievelijk „met uitsluiting van de nationale bepalingen waarnaar deze akte verwijst” en „met uitzondering van [de bezwaren] welke gebaseerd zijn op de nationale kieswetten”. Uit deze uitsluitingen blijkt ook duidelijk dat het Parlement geen algemene bevoegdheid heeft tot toetsing van de nationale verkiezingsprocedures aan het gemeenschapsrecht.

Overeenkomstig het beginsel van de hiërarchie van de normen kan een bepaling van het Reglement van het Europees Parlement, zoals de artikelen 3, lid 5, en 4, leden 3 en 9, daarvan, bovendien niet afwijken van de bepalingen van de Akte van 1976. Dit reglement is namelijk een interne-organisatiemaatregel waarbij aan het Parlement geen bevoegdheden kunnen worden toegekend die niet uitdrukkelijk door een normatieve handeling, in casu de Akte van 1976, zijn erkend. Daaruit volgt dat, althans in het kader van een onderzoek van de fumus boni juris, de bepalingen van dit reglement moeten worden uitgelegd tegen de achtergrond van de bewoordingen en het doel van de bepalingen van de Akte van 1976, en niet andersom.

Dienaangaande hebben de bewoordingen van dit artikel 6 enerzijds uitdrukkelijk betrekking op de „leden van het Europees Parlement” en gaat het daarin anderzijds om het stemrecht van die leden, welk recht naar de aard ervan niet in verband kan worden gebracht met de hoedanigheid van kandidaat die op grond van zijn rangorde op de lijst officieel gekozen wordt verklaard. Weliswaar mag bij de uitlegging van een bepaling van gemeenschapsrecht in het algemeen niet strikt worden uitgegaan van de bewoordingen ervan zonder rekening te houden met de context en het doel, maar dit neemt niet weg dat dit artikel op zich geen grond kan opleveren voor een algemene bevoegdheid van het Parlement om de verkiezingsprocedures van de lidstaten te toetsen aan alle beginselen waarop dit artikel is gebaseerd, met name die van artikel 3 van aanvullend protocol nr. 1 bij het Europees Verdrag van de rechten van de mens.

Een uitlegging volgens welke artikel 12 van de Akte van 1976 betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in de vergadering door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, zoals gewijzigd en vernummerd bij besluit 2002/772, niet voorziet in een bevoegdheidsverdeling tussen de nationale autoriteiten en het Parlement en in de uitoefening van die bevoegdheden in het kader van afzonderlijke procedures, maar in één besluitvormingsproces waaraan zowel het Parlement als de nationale autoriteiten deelnemen, lijkt op het eerste gezicht niet in overeenstemming met deze bepaling. Wanneer een nationale handeling deel uitmaakt van een communautair besluitvormingsproces en ingevolge de bevoegdheidsverdeling op het betrokken gebied het beslissende gemeenschapsorgaan bindt en derhalve bepalend is voor de inhoud van de op gemeenschapsniveau te nemen beslissing, kunnen eventuele onregelmatigheden in deze nationale handeling in geen geval invloed hebben op de geldigheid van het besluit van die gemeenschapsinstelling. Dit is relevant voor de uitlegging van de bevoegdheidsverdeling in artikel 12 van de Akte van 1976.

Bijgevolg geeft een beschikking in kort geding waarin wordt geconcludeerd dat de vermeende onregelmatigheden in het besluit van een nationaal kiesbureau waarbij de verkiezing tot lid van het Parlement bekend werd gemaakt, geen invloed hebben op het besluit van het Parlement betreffende het onderzoek van de geloofsbrieven van dit lid, geen blijk van een kennelijke onjuiste rechtsopvatting of van een gebrekkige motivering.

(cf. punten 50-51, 53-54)