Volgens de Commissie namelijk is de Italiaanse wet van 2 augustus 1982 in strijd met de letter en de geest van het arrest van 9 december 1981. De benaming „azijn” zou nog steeds worden voorbehouden aan wijnazijn, waarvoor die benaming zelfs verplicht zou zijn gesteld. Dit zou een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking in de zin van artikel 30 EEG-Verdrag vormen.

De Italiaanse republiek stelt, dat het arrest van 9 december 1981 een dubbele verplichting behelsde. In de eerste plaats moest het verbod op de invoer en verhandeling van andere azijnsoorten dan wijnazijn worden ingetrokken, hetgeen bij de wet van 2 augustus 1982 is gebeurd. In de tweede plaats moest de benaming van deze — voor de Italiaanse consument nieuwe — produkten worden geregeld. Daarbij was het noodzakelijk dat de consument, die onder de vorige regeling alleen wijnazijn kende, juist en eerlijk zou worden voorgelicht.

Volgens de Italiaanse regering is het woord „agro” een generieke benaming die op alle azijnsoorten van agrarische herkomst (uit wijn, appelen, enz.) wordt toegepast, terwijl de benaming „aceto”specifiek is en samen met, en niet in de plaats van het woord „agro di vino” moet worden vermeld. Ook al moge het Hof in zijn arrest van 1981 de term „aceto” als generieke benaming voor azijn van agrarische herkomst hebben aangemerkt — gelijk de Commissie stelt —, in Italië zou zowel onder de generieke als onder de specifieke benaming uitsluitend wijnazijn worden verstaan, de enige azijnsoort die er wordt verhandeld. Het Hof zou, toen het het woord „aceto” uit het gemeenschappelijk douanetarief overnam, bij gebreke van enig ander houvast hebben aangenomen, dat dit de generieke benaming was.

Rekening houdend met de betekenis waarin het woord „aceto” in Italië van oudsher wordt gebruikt, zou toen de Italiaanse wetgever in het kader van zijn bevoegdheden ter zake van handelsbenamingen evenwel hebben besloten om als nieuwe generieke benaming voor alle azijnsoorten de term „agro” in te voeren in plaats van de benaming „aceto” waarop het Hof zijn keuze had laten vallen. Daardoor zou hij aan het woord „aceto” een specifieke betekenis hebben gegeven, zulks ter bescherming van de consument die aan deze benaming gewend was. Deze doelstelling zou het Hof als gerechtvaardigd hebben beschouwd; in zijn arrest van 9 december 1981 overwoog het namelijk dat

„de zorg van de Italiaanse regering voor de bescherming van de consument gerechtvaardigd [kan] zijn” (r.o. 27).

Het belang van de consumentenbescherming zou ook worden onderstreept in de zesde overweging van richtlijn nr. 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978 (PB 1979, L 33, biz. 1).

Het woord „aceto” zou derhalve blijven fungeren als handelsbenaming ten einde een voor de Italiaanse consument traditioneel produkt in het dagelijks spraakgebruik herkenbaar te maken. Het feit dat de nieuwe generieke benaming niet dezelfde is als de benaming van het douanetarief, zou nog geen grond zijn om de eerste met de gemeenschapsregels onverenigbaar te achten.

De Commissie betoogt in repliek, dat het Hof dit argument reeds heeft verworpen toen het besliste, dat de generieke benaming „aceto” alle azijnsoorten omvatte die door azijnzure gisting van grondstoffen van agrarische herkomst zijn verkregen, en dat de bescherming van de consument kon worden verzekerd door een passend etiket aan te brengen „waarop de eigenschappen van het verkochte produkt zijn vermeld”, met nadere aanduidingen omtrent „de soort azijn die te koop wordt aangeboden” (voormeld arrest van 9 december 1981, r.o. 27). Wet nr. 527 zou tot gevolg hebben dat de Italiaanse consument, die de nieuwe generieke benaming „agri” niet kent, in verwarring wordt gebracht, en tot doel hebben de benaming „aceto” tot elke prijs aan wijnazijn voor te behouden. Richtlijn nr. 79/112 tenslotte zou, onverschillig haar bewoordingen, niet aldus kunnen worden uitgelegd, dat zij situaties die strijdig zijn met de regels van het EEG-Verdrag en inzonderheid met artikel 30 zou rechtvaardigen.