Zaak C‑43/14

ŠKO-Energo s. r. o.

tegen

Odvolací finanční ředitelství

(verzoek van de Nejvyšší správní soud om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Bescherming van de ozonlaag — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie — Methode voor de toewijzing van emissierechten — Kosteloze toewijzing van emissierechten — Heffing van schenkbelasting over die toewijzing”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 februari 2015

Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2003/87 – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten – Methode voor de toewijzing van emissierechten – Kosteloze toewijzing van emissierechten – Beginsel – Draagwijdte – Heffing van schenkbelasting over die toewijzing – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10)

Artikel 10 van richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wĳziging van richtlijn 96/61 moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de toepassing van een schenkbelasting, wanneer deze belasting in strijd is met de in dat artikel neergelegde regel dat hoogstens 10 % van de emissierechten tegen betaling mag worden toegewezen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dit het geval is.

De lidstaten mogen immers in beginsel economische beleidsmaatregelen nemen, zoals toezicht op de prijzen die voor bepaalde essentiële goederen en middelen op de markten worden gehanteerd, waarbij zij bepalen hoe de waarde van kosteloos toegewezen broeikasgasemissierechten aan de consument wordt doorberekend. De vaststelling van dergelijke maatregelen mag het beginsel van kosteloze toewijzing van de broeikasgasemissierechten evenwel niet neutraliseren en evenmin afbreuk doen aan de door richtlijn 2003/87 nagestreefde doelstellingen. Het in artikel 10 van richtlijn 2003/87 vastgestelde beginsel van kosteloosheid staat er niet alleen aan in de weg dat rechtstreeks een prijs voor de toewijzing van de broeikasgasemissierechten wordt bepaald, maar ook dat achteraf een last voor de toewijzing van die rechten wordt opgelegd.

De naleving van de regel dat hoogstens 10 % van het aantal emissierechten tegen betaling mag worden toegewezen, moet bovendien worden beoordeeld uit het oogpunt van de exploitanten in elk van de betrokken sectoren en niet ten aanzien van het geheel van de door de lidstaat toegekende rechten, met inachtneming van het gelijkheidsbeginsel.

(cf. punten 20‑22, 28, 30 en dictum)

Zaak C‑43/14

ŠKO-Energo s. r. o.

tegen

Odvolací finanční ředitelství

(verzoek van de Nejvyšší správní soud om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Bescherming van de ozonlaag — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie — Methode voor de toewijzing van emissierechten — Kosteloze toewijzing van emissierechten — Heffing van schenkbelasting over die toewijzing”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 februari 2015

Milieu — Luchtverontreiniging — Richtlijn 2003/87 — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten — Methode voor de toewijzing van emissierechten — Kosteloze toewijzing van emissierechten — Beginsel — Draagwijdte — Heffing van schenkbelasting over die toewijzing — Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10)

Artikel 10 van richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wĳziging van richtlijn 96/61 moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de toepassing van een schenkbelasting, wanneer deze belasting in strijd is met de in dat artikel neergelegde regel dat hoogstens 10 % van de emissierechten tegen betaling mag worden toegewezen. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dit het geval is.

De lidstaten mogen immers in beginsel economische beleidsmaatregelen nemen, zoals toezicht op de prijzen die voor bepaalde essentiële goederen en middelen op de markten worden gehanteerd, waarbij zij bepalen hoe de waarde van kosteloos toegewezen broeikasgasemissierechten aan de consument wordt doorberekend. De vaststelling van dergelijke maatregelen mag het beginsel van kosteloze toewijzing van de broeikasgasemissierechten evenwel niet neutraliseren en evenmin afbreuk doen aan de door richtlijn 2003/87 nagestreefde doelstellingen. Het in artikel 10 van richtlijn 2003/87 vastgestelde beginsel van kosteloosheid staat er niet alleen aan in de weg dat rechtstreeks een prijs voor de toewijzing van de broeikasgasemissierechten wordt bepaald, maar ook dat achteraf een last voor de toewijzing van die rechten wordt opgelegd.

De naleving van de regel dat hoogstens 10 % van het aantal emissierechten tegen betaling mag worden toegewezen, moet bovendien worden beoordeeld uit het oogpunt van de exploitanten in elk van de betrokken sectoren en niet ten aanzien van het geheel van de door de lidstaat toegekende rechten, met inachtneming van het gelijkheidsbeginsel.

(cf. punten 20‑22, 28, 30 en dictum)