ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
59

In dat verband zij in herinnering gebracht dat de instellingen van de Unie op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name ter zake van beschermende handelsmaatregelen, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken wegens de ingewikkeldheid van de economische en politieke situaties die zij moeten onderzoeken. Bij de rechterlijke toetsing van een dergelijke beoordeling dient bijgevolg enkel te worden nagegaan of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten op basis waarvan de omstreden keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, of er geen sprake is van een kennelijke onjuiste beoordeling van deze feiten en of er geen misbruik van bevoegdheid is geweest. Hetzelfde geldt voor de feitelijke situaties van politieke en juridische aard in het betrokken land, die de instellingen van de Unie moeten beoordelen om te bepalen of een exporteur onder marktvoorwaarden handelt zonder staatsinmenging van betekenis, en dus in aanmerking kan komen voor de toekenning van de BMO‑status. Hoewel de rechter van de Unie op het gebied van beschermende handelsmaatregelen en in het bijzonder ter zake van antidumpingmaatregelen – afgezien van gevallen waarin sprake is van een kennelijke beoordelingsfout of misbruik van bevoegdheid – niet in de beoordeling kan treden die is voorbehouden aan de instanties van de Unie, moet hij wel nagaan of de instellingen alle relevante omstandigheden in aanmerking hebben genomen en of zij de gegevens in het dossier met de nodige zorgvuldigheid hebben beoordeeld [zie arrest van 18 september 2012, Since Hardware (Guangzhou)/Raad,T‑156/11, Jurispr., EU:T:2012:431, punten 182‑184 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
76

Vervolgens dient erop te worden gewezen dat – zoals verzoekster aanvoert – een driedimensionaal merk in voorkomend geval onderscheidend vermogen kan verkrijgen door gebruik, ook al wordt het gebruikt in combinatie met een woord‑ of beeldmerk. Het is voldoende dat de betrokken kringen de waar of de dienst die wordt aangeduid met het enkele merk waarvoor inschrijving wordt aangevraagd, ten gevolge van dit gebruik daadwerkelijk percipiëren als afkomstig van een bepaalde onderneming (arrest Nestlé, punt 60 supra, EU:C:2005:432, punt 30). Dienaangaande merkt het Gerecht op dat het aangevraagde merk – anders dan het merk dat aan de orde was in de zaak die heeft geleid tot het arrest Nestlé, punt 60 supra (EU:C:2005:432), – niet duidelijk kan worden onderscheiden van het merk waarvan het wordt geacht deel uit te maken. In casu kan op basis van de door verzoekster overgelegde bewijzen en met name het reclamemateriaal, niet duidelijk worden vastgesteld of de daarin voorkomende fles een afbeelding van de contourfles met groeven is, dan wel of het gaat om het aangevraagde merk. Dit geldt ook voor de bewijzen waarin contourflessen zonder groeven zijn weergegeven. Het aangevraagde merk wordt immers niet gebruikt in combinatie met het merk waarvan het wordt geacht deel uit te maken, maar neemt dit op, of, omgekeerd, wordt daarin zelf opgenomen, aangezien de contouren, zowel van het aangevraagde merk als van het merk waarvan dit wordt geacht deel uit te maken, elkaar overlappen. In deze omstandigheden dient te worden nagegaan of de bewijselementen aantonen dat het aangevraagde merk in de ogen van het relevante publiek kan worden herkend als een aanduiding van de commerciële herkomst van de betrokken waren.
20

Hetzelfde geldt voor het argument dat verzoekster wil ontlenen aan de definitie van „geografische aanduiding” in artikel 34, lid 1, onder b), van verordening nr. 479/2008. Lemberg is immers een geografische aanduiding die niet krachtens artikel 36 van verordening nr. 479/2008 maar krachtens de Overeenkomst tussen de Gemeenschap en de Republiek Zuid-Afrika is beschermd en zoals in punt 18 hierboven is opgemerkt, wordt in deze Overeenkomst voor de definitie van „geografische aanduiding” verwezen naar artikel 22, lid 1, van de TRIPs-Overeenkomst. Bijgevolg speelt verordening nr. 479/2008 in casu geen rol bij de beoordeling of Lemberg moet worden beschouwd als een geografische aanduiding in de zin van artikel 7, lid 1, onder j), van verordening nr. 207/2009. In ieder geval is de definitie van „geografische aanduiding” in artikel 34, lid 1, onder b), van verordening nr. 479/2008 niet in tegenspraak met de definitie in artikel 22, lid 1, van de TRIPs-Overeenkomst, zoals het BHIM terecht aanvoert.
2)

Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) zal haar eigen kosten en die van de Raad van de Europese Unie in de onderhavige procedure en in de procedure in kort geding dragen.
6.

Mededingingsregelingen – Aantasting van de mededinging – Beoordelingscriteria – Kwalificatie van een onderneming als potentiële concurrent – Criteria – Wezenlijk element – Capaciteit van de onderneming om de relevante markt te betreden – Onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Belemmeringen in verband met octrooien van het initiërend farmaceutisch bedrijf en de technische, bestuursrechtelijke of financiële moeilijkheden van de onderneming die op het gebied van generieke geneesmiddelen actief is – Reële en concrete mogelijkheden om deze moeilijkheden te boven te komen en de relevante markt te betreden (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 117‑183)
4.

Mededinging – Regels van de Unie – Territoriale werkingssfeer – Mededingingsregeling die binnen de interne markt in de praktijk is gebracht of die onmiddellijke en wezenlijke gevolgen binnen de interne markt kan hebben – Criterium van het onmiddellijke, wezenlijke en voorzienbare gevolg – Beoordeling van de in geding zijnde gedraging aan de hand van een gezamenlijke beschouwing van de gevolgen ervan (Art. 101, lid 1, VWEU) (zie punten 98‑102, 107‑115)
De Unie kan slechts aansprakelijk worden gesteld voor schade die een voldoende rechtstreeks gevolg is van de onrechtmatige gedraging van de betrokken instelling. Wanneer vertegenwoordiging door een advocaat of een raadsman in het kader van een precontentieuze procedure niet verplicht is, ontbreekt een causaal verband tussen de gestelde schade, namelijk de kosten voor deze vertegenwoordiging, en de eventueel laakbare gedraging van de instelling of de instantie. Het kan de betrokkene immers weliswaar niet worden verboden reeds in die fase het advies van een advocaat in te winnen, maar dit is niettemin zijn eigen keuze, die dus niet ten laste van de betrokken instelling of de betrokken instantie kan worden gelegd.

Hoewel de vertegenwoordiging door een advocaat niet verplicht is in procedures bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, voorzien artikel 85 van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk en regel 94 van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk in regels over de verdeling van de kosten, en in beperkingen van de tarieven voor de invorderbare kosten wanneer een partij een vertegenwoordiger aanduidt. Deze bepalingen zijn echter alleen van toepassing in het kader van een oppositieprocedure en betreffen de verdeling van de kosten tussen de partijen bij deze procedure.

Dienaangaande zij tevens vastgesteld dat geen enkele bepaling van verordening nr. 207/2009 noch van verordening nr. 2868/95 voorziet in de terugbetaling van de gemaakte kosten voor vertegenwoordiging door een advocaat die verband houden met een beroep wanneer de instantie die de bestreden beslissing heeft gewezen beslist deze te herzien overeenkomstig artikel 62 van verordening nr. 207/2009. In het bijzonder kent geen enkele bepaling van deze verordeningen een in het gelijk gestelde partij terugbetaling door het Bureau toe van de kosten voor vertegenwoordiging door een advocaat in het kader van een dergelijke procedure. Alleen in de terugbetaling van de beroepstaks is voorzien door regel 51, onder a), van verordening nr. 2868/95, volgens welke de beroepstaks wordt terugbetaald op last van de dienst waarvan de beslissing werd aangevochten, indien hij ingevolge artikel 61 of artikel 62 van verordening nr. 207/2009 herziening verleent.

(zie punten 35, 36)
5.

Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Onrechtmatigheid – Voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht – Vereiste van een kennelijke en ernstige schending door de instellingen van de grenzen van hun beoordelingsvrijheid – Besluiten van de Raad waarbij een lidstaat in een buitensporigtekortsituatie wordt aangemaand tot het nemen van maatregelen om het tekort te verminderen, waaronder met name het verlagen en intrekken van pensioenrecht in die lidstaat – Rechtvaardiging van de maatregelen uit hoofde van de noodzaak om de begroting te saneren, de overheidsuitgaven te beperken, het pensioenstelsel te steunen alsmede de begrotingsdiscipline en de financiële stabiliteit van de eurozone – Geen ongerechtvaardigde en onevenredige beperking van de rechten tot toegang tot socialezekerheidsprestaties en sociale dienstverlening – Niet-intreden van de aansprakelijkheid van de Unie (Art. 126, lid 9, VWEU, 136 VWEU en 340, tweede alinea, VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 34 en 52, lid 1; besluiten van de Raad 2010/320 en 2011/734) (zie punten 77‑79, 81, 83‑91)
Hoewel de Raad over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt wat de algemene criteria betreft die in aanmerking moeten worden genomen bij de vaststelling van beperkende maatregelen, vereist de doeltreffendheid van de rechterlijke toetsing, zoals gewaarborgd door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat de Unierechter bij de toetsing van de wettigheid van de redenen die ten grondslag liggen aan het besluit tot plaatsing of handhaving van de naam van een bepaalde persoon op een lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, zich ervan vergewist dat dit besluit, dat een individuele strekking heeft voor die persoon, berust op een voldoende solide feitelijke grondslag. Dit betekent dat de feiten die zijn aangevoerd in de uiteenzetting van de redenen waarop dat besluit steunt, worden gecontroleerd, zodat de rechterlijke toetsing niet enkel een beoordeling van de abstracte waarschijnlijkheid van de aangevoerde redenen inhoudt, maar zich uitstrekt tot de vraag of die redenen, of ten minste een daarvan die op zich toereikend wordt geacht om als grondslag te dienen voor dat besluit, voldoende nauwkeurig en concreet zijn gestaafd.

Het inleiden van een gerechtelijke procedure in de zin van het nationale wetboek van strafprocesrecht vormt in dit verband een element waarmee de Raad rekening kan houden om vast te stellen dat er sprake is van feiten die de vaststelling van beperkende maatregelen op Unieniveau rechtvaardigen en om te beoordelen of het nodig is dergelijke maatregelen vast te stellen om de gevolgen van de handelingen van de nationale autoriteiten te waarborgen. Het blijft evenwel een feit dat de vaststelling van beperkende maatregelen tot de bevoegdheid van de Raad behoort, die autonoom een besluit neemt over de noodzaak en de gepastheid van het vaststellen van dergelijke maatregelen in het licht van de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, ongeacht een verzoek in die richting van de autoriteiten van het betrokken derde land en enige andere door hen op nationaal niveau genomen maatregel, mits hij zich baseert op een solide feitelijke grondslag.

Bovendien staat het aan de bevoegde autoriteit van de Unie om in geval van betwisting aan te tonen dat de tegen de betrokken persoon in aanmerking genomen redenen gegrond zijn en niet aan laatstbedoelde om het negatief bewijs te leveren dat die redenen ongegrond zijn.

(zie punten 41, 49, 107, 147, 148)
2.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 36, 37, 39, 105)
Wat de in artikel 4, lid 2, tweede streepje, van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie neergelegde uitzondering voor juridisch advies betreft, moet het onderzoek dat door een instelling moet worden verricht wanneer haar om openbaarmaking van een document wordt verzocht, noodzakelijkerwijs verlopen in drie fasen, overeenkomend met de drie criteria in deze bepaling. Eerst moet de instelling nagaan of het document waarvoor om openbaarmaking wordt verzocht, inderdaad een juridisch advies betreft. Vervolgens moet zij onderzoeken of de openbaarmaking van de delen van het document in kwestie waarvan is vastgesteld dat deze juridische adviezen betreffen, de bescherming van die adviezen zou ondermijnen, in die zin dat deze openbaarmaking het belang van een instelling bij het vragen van juridische adviezen en het ontvangen van eerlijke, objectieve en volledige adviezen zou ondermijnen. Het risico dat dit belang wordt ondermijnd moet, wil er een beroep op kunnen worden gedaan, redelijkerwijs voorzienbaar en niet louter hypothetisch zijn. Ten slotte dient de instelling, indien zij van mening is dat de openbaarmaking van een document de vereiste bescherming van juridische adviezen zoals zojuist gedefinieerd, zou ondermijnen, te verifiëren dat er geen hoger openbaar belang is dat openbaarmaking gebiedt, ondanks het feit dat daardoor haar mogelijkheid om juridische adviezen te vragen en eerlijke, objectieve en volledige adviezen te ontvangen zou worden ondermijnd.

Voor zover de openbaarmaking van de adviezen van de juridische dienst van een instelling die in het kader van wetgevingsprocedures zijn uitgebracht, het belang bij bescherming van de onafhankelijkheid van deze juridische dienst zou kunnen ondermijnen, dient dit risico te worden afgewogen tegen de aan verordening nr. 1049/2001 ten grondslag liggende hogere openbare belangen. Een dergelijk hoger openbaar belang is gelegen in het feit dat door openbaarmaking van de documenten waarin het advies van de juridische dienst van een instelling vervat ligt over tijdens de discussies over wetgevingsinitiatieven opkomende juridische vraagstukken, de transparantie en openheid van het wetgevingsproces worden verhoogd en het democratisch recht van de Europese burgers om de informatie die ten grondslag heeft gelegen aan een wetgevingshandeling te controleren, wordt versterkt, zoals in het bijzonder beoogd in de overwegingen 2 en 6 van deze verordening. De verordening legt bijgevolg in beginsel een verplichting vast tot openbaarmaking van de adviezen van de juridische dienst van een instelling inzake een wetgevingsproces. Deze constatering neemt echter niet weg dat de openbaarmaking van een specifiek juridisch advies, dat is gegeven in de context van een wetgevingsproces maar een bijzonder gevoelig karakter heeft of een bijzonder ruime strekking, die verder gaat dan het desbetreffende wetgevingsproces, kan worden geweigerd uit hoofde van de bescherming van juridische adviezen. In een dergelijk geval dient de betrokken instelling de weigering uitvoerig te motiveren.

(zie punten 42‑45)
8.

Harmonisatie van wetgevingen — Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Vergunning voor het in de handel brengen — Wijziging van de vergunning — Intrekking en verbod op het in de handel brengen — Adiëring van het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Benoeming van een rapporteur met de nationaliteit van de lidstaat van de partij in de procedure — Omstandigheid die niet volstaat ten bewijze van het bestaan van een schending van het onpartijdigheidsvereiste (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41; richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad, art. 31) (zie punten 90, 91, 94)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 21, 70)
4.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 48, 49, 55‑57)
7.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens — Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 87)
Uit de bewoordingen van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 216/96 houdende het Reglement voor de procesvoering bij de kamers van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) volgt dat de verwerende partij, in het kader van de procedure voor de kamer van beroep, in haar conclusie van antwoord haar recht kan uitoefenen om op te komen tegen de bestreden beslissing. Zij kan dus op basis van haar enkele hoedanigheid van verwerende partij met name de geldigheid van een beslissing van de oppositieafdeling betwisten. Bovendien beperkt deze bepaling dit recht niet tot de reeds in het beroep aangevoerde middelen. Zij bepaalt immers dat de vorderingen betrekking kunnen hebben op een niet in het beroep aan de orde gestelde kwestie. Bovendien wordt daarin nergens gerefereerd aan het feit dat de verwerende partij zelf beroep tegen de bestreden beslissing had kunnen instellen. Deze beslissing kan dus worden aangevochten door middel van een autonoom beroep, zoals neergelegd in artikel 60 van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk, of in de conclusie van antwoord, zoals neergelegd in artikel 8, lid 3, van verordening nr. 216/96.

Ontvankelijkverklaring van de vordering die de verzoekende partij in het kader van haar conclusie van antwoord heeft ingediend, komt er niet op neer dat de verwerende partij voor de kamer van beroep wordt toegestaan een beroep in te stellen met voorbijgaan aan de termijn en de betaling van de beroepstaks die in artikel 60 van verordening nr. 207/2009 zijn voorgeschreven. Uit de bewoordingen van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 216/96 blijkt immers duidelijk dat enkel in processen tussen partijen kan worden geëist dat de aangevochten uitspraak nietig wordt verklaard of herzien op grond van een niet in het beroep aan de orde gestelde kwestie. Deze vordering moet worden geformuleerd in de conclusie van antwoord die in deze procedures wordt ingediend. Daarom is in deze bepaling neergelegd dat deze eis zonder voorwerp raakt als de eiser zich terugtrekt voor de kamer van beroep. Om een beslissing van de oppositieafdeling aan te vechten is het autonome beroep zoals neergelegd in artikel 60 van verordening nr. 207/2009 dus de enige beroepsweg waarin grieven met zekerheid naar voren kunnen worden gebracht. Daaruit volgt dat de vordering tot nietigverklaring of herziening van de bestreden beslissing op grond van een niet in het beroep aan de orde gestelde kwestie in de zin van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 216/96 afwijkt van het in artikel 60 van verordening nr. 207/2009 neergelegde beroep. De voorwaarden van artikel 60 van verordening nr. 207/2009 zijn derhalve niet op deze vordering van toepassing.

Een verwerende partij die in het kader van haar conclusie van antwoord binnen de gestelde termijn een vordering indient tot herziening van de beslissing van de oppositieafdeling, is bijgevolg niet gehouden de termijn in acht te nemen en de beroepstaks te betalen die in artikel 60 van verordening nr. 207/2009 zijn neergelegd.

(cf. punten 22‑25)
2.

Europese Unie — Rechterlijk toezicht op de rechtmatigheid van de handelingen van de instellingen — Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Oekraïne — Omvang van het toezicht — Bewijs van de gegrondheid van de maatregel — Verplichting voor de bevoegde autoriteit van de Unie om in geval van betwisting de gegrondheid van de tegen de betrokken personen of entiteiten aangevoerde redenen aan te tonen (Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; besluit 2014/119/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit 2014/216/GBVB; verordening nr. 208/2014 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 381/2014) (cf. punten 38‑54)
De Europese Investeringsbank beschikt dus, teneinde de op haar rustende taak van algemeen belang te kunnen uitvoeren, over een beoordelingsbevoegdheid om haar diensten te organiseren en eenzijdig de bezoldiging van haar personeel vast te stellen, zulks niettegenstaande de rechtshandelingen van contractuele aard die aan deze arbeidsverhoudingen ten grondslag liggen.

De betrekkingen tussen de Europese Investeringsbank en haar op basis van een overeenkomst aangestelde personeelsleden worden in ruime mate bepaald door het personeelsreglement, dat op de personeelsleden van toepassing is door de ondertekening van hun aanstellingsbrief. Meer bepaald, uit artikel 20, eerste en tweede alinea, van het personeelsreglement en uit de bijlagen I en II erbij blijkt dat de basissalarissen en de toelagen daarbij reglementair worden vastgesteld. Op het gebied van toelagen verleent artikel 16 van het personeelsreglement de president van de Europese Investeringsbank overigens een discretionaire bevoegdheid, zowel wat het beginsel van toekenning van die toelagen als het bedrag ervan betreft.

Wanneer overeenkomsten zijn aangegaan met een orgaan van de Unie dat een taak van algemeen belang vervult en er, zoals de Europese Investeringsbank, toe gemachtigd is de op zijn personeel toepasselijke bepalingen bij reglement vast te stellen, wordt de wil van de partijen bij een dergelijke overeenkomst noodzakelijkerwijs beperkt door allerhande verplichtingen die uit deze bijzondere taak voortvloeien en die zowel voor de bestuursorganen van dat orgaan als voor zijn personeelsleden gelden.

Wat de aard van de arbeidsverhouding betreft, worden de betrekkingen tussen de Europese Investeringsbank en de leden van het personeel volgens artikel 13 van haar personeelsreglement in beginsel geregeld door individuele overeenkomsten in het kader van dat reglement.

De zorgplicht verlangt dat de administratie, wanneer zij zich over de situatie van een personeelslid uitspreekt, rekening houdt met alle elementen die haar besluit kunnen bepalen, dat wil zeggen niet alleen het belang van de dienst, maar ook en met name dat van het betrokken personeelslid. De verplichting om rekening te houden met de belangen van het betrokken personeel sluit echter niet uit dat doelstellingen in aanmerking worden genomen die ongunstig zijn voor het personeel.

Gezien de mogelijkheid om rekening te houden met de budgettaire mogelijkheden, is het doel om te bezuinigen ten laste van het personeel dus niet onverenigbaar met de zorgplicht.

(cf. punten 133 en 134)

Gerecht: arrest van 21 mei 2014, Commissie/Macchia, T‑368/12 P, JurAmbt., EU:T:2014:266, punt 49
4.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 32)