ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Ingeval de in de bedingen I/1 en II/1 van de overeenkomst verrichte bepaling niet beantwoordt aan het begrip „duidelijke en begrijpelijke bedingen”, zodat kan worden onderzocht of het om oneerlijke bedingen gaat, en de conclusie vervolgens luidt dat zij inderdaad een oneerlijk karakter hebben, kan de overeenkomst dan in haar geheel ongeldig worden verklaard, nu het nationale recht aan de omstandigheid dat het voorwerp van de overeenkomst niet bepaalbaar is, de consequentie verbindt dat de volledige overeenkomst nietig is?
2)

Is het voor het antwoord op de vraag in punt 1 van belang dat het voornemen van de gemeente om dit investeringsgoed in de toekomst te bestemmen voor belastbare handelingen op het moment van vervaardiging of verwerving van dat goed niet uitdrukkelijk kenbaar is gemaakt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 213/16

Hogere voorziening ingesteld op 16 februari 2017 door Redpur GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 15 december 2016 in zaak T-227/15, Redpur GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-86/17 P)

(2017/C 213/19)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Redpur GmbH (vertegenwoordiger: S. Schiller, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Redwell Manufaktur GmbH

Conclusies

Rekwirante verzoekt om:

— vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 15 december 2016 (T-227/15) en afwijzing van de oppositie;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten die verzoekster in de onderhavige procedure zijn opgekomen;

— verwijzing van Redwell Manufaktur GmbH in de kosten die verzoekster in de procedure voor de oppositieafdeling en in de procedure voor de kamer van beroep zijn opgekomen.

Middelen en voornaamste argumenten

Aanvrager van het Uniemerk: verzoekster

Betrokken Uniemerk: het woordmerk „Redpur” voor waren van klasse 11 — Uniemerkaanvraag nr. 10 934 305

Houder van het merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: andere partij in de procedure

Oppositiemerk- of teken: Uniewoordmerk nr. 004769717 „redwell INFRAROT HEIZUNGEN” voor waren van klasse 11; Oostenrijks woordmerk nr. 232549 „Redwell” voor waren van klasse 11; internationaal woordmerk (WIPO) met inschrijvingsnummer 914971, „Redwell”, voor waren van klasse 11 en handelsnaam in Oostenrijk „REDWELL Manufaktur GmbH” voor „verwarmingsinstallaties en ruimteverwarmingstoestellen, met name infraroodverwarmingen en -verwarmingsapparatuur”.

Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Middel: schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 (1)

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (PB L 78, blz. 1)..
4)

De redenering die het Gerecht met betrekking tot het vierde onderdeel van het eerste middel heeft ontwikkeld in de punten 144 tot en met 169, alsook in het gedeelte van punt 177 waar wordt verklaard dat „immers, hoewel het bewijs is geleverd dat het betwiste merk onderscheidend vermogen door gebruik heeft verkregen in Denemarken, in Duitsland, in Spanje, in Frankrijk, in Italië, in Nederland, in Oostenrijk, in Finland, in Zweden en in het Verenigd Koninkrijk[…]”, geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Dat vierde onderdeel heeft betrekking op de omstandigheid dat het merk geen onderscheidend vermogen door gebruik heeft verkregen in de volledige Europese Unie. Het Gerecht is op goede gronden tot de slotsom gekomen dat Nestlé niet had aangetoond dat het merk onderscheidend vermogen door gebruik had verkregen in de volledige Europese Unie, en Mondelez betwist deze vaststelling niet. Mondelez erkent echter niet dat Nestlé op enig moment het bewijs zou hebben geleverd van verkrijging van onderscheidend vermogen door gebruik in tien lidstaten van de EU, wat de waren betreft waarvoor het merk was ingeschreven, of in welke mate dan ook. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door voor elke betrokken lidstaat een rechtens onjuist criterium toe te passen, aangezien noch herkenning noch toewijzing noch associatie gelijkstaan met de perceptie door de betrokken consument van het merk als aanduiding van oorsprong, zoals het door het Hof in het arrest C-215/14 vastgestelde criterium verlangt.
1)

Moet artikel 311, lid 1, punt 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „gebruikte goederen” ook door de handelaar verkregen gebruikte voorwerpen vallen die edelmetalen of edelstenen bevatten (zoals in het onderhavige geval) en hoofdzakelijk worden doorverkocht met het oog op terugwinning van die edelmetalen of edelstenen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 161/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Verenigd Koninkrijk) op 24 maart 2017 — Swedish Match AB/Secretary of State for Health

(Zaak C-151/17)

(2017/C 161/19)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Swedish Match AB

Verwerende partij: Secretary of State for Health

Prejudiciële vragen

Zijn de artikelen 1, onder c), en 17 van richtlijn 2014/40/EU (1) ongeldig wegens:

I. schending van het algemene EU beginsel van non-discriminatie;

II. schending van het algemene EU beginsel van evenredigheid;

III. schending van artikel 5, lid 3, VEU en het EU beginsel van subsidiariteit;

IV. schending van artikel 296, tweede alinea, VWEU;

V. schending van de artikelen 34 en 35 VWEU; en

VI. schending van de artikelen 1, 7 en 35 van het Handvest van de grondrechten van de EU?

(1) Richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG (PB 2014, L 127, blz. 1).
2)

Is de inbeslagname van goederen in het kader van de tenuitvoerlegging zonder dat vooraf uitspraak is gedaan op de regresvordering, in strijd met het bepaalde in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?
2)

Verzetten artikel 3, gelezen in samenhang met punt 1, onder e), van de bijlage, artikel 4, lid 1, artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 zich tegen rechtspraak volgens welke bij de toetsing of een in een leningsovereenkomst opgenomen vertragingsrentebeding oneerlijk is, moet worden nagegaan of bij de verhoging die de vertragingsrente inhoudt ten opzichte van de normale rente, sprake is van een „onevenredig hoge schadevergoeding die wordt opgelegd aan de consument die zijn verbintenissen niet nakomt”, en de vaststelling dat het beding oneerlijk is tot gevolg heeft dat die verhoging geheel wordt geschrapt en dus alleen nog normale rente verschuldigd is totdat de lening is afgelost?
1)

A. Omvatten artikel 5 van richtlijn 2008/95/EG (1) en artikel 9 van verordening (EG) nr. 207/2009 (2) van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (Gecodificeerde versie), het recht voor de merkhouder om zich te verzetten tegen de verwijdering, door een derde, zonder de toestemming van de merkhouder, van alle op de waren aangebrachte aan de merken gelijke tekens (debranding), wanneer het gaat om nooit eerder in de Europese Economische Ruimte verhandelde waren, zoals waren geplaatst onder douane-entrepot, en wanneer de verwijdering door die derde geschiedt met het oog op de invoer of in de handel brengen van die waren in de Europese Economische Ruimte? B. Maakt het een verschil uit voor de beantwoording van de voormelde vraag A. of de invoer of het in de handel brengen in de Europese Economische Ruimte van die waren geschiedt onder een eigen onderscheidingsteken aangebracht door die derde (rebranding)?
3)

Staat artikel 27 van richtlijn 92/50/EEG, dat bepaalt dat wanneer de opdracht wordt geplaatst volgens de procedure van gunning via onderhandelingen, het aantal gegadigden dat tot de onderhandelingen wordt toegelaten, niet kleiner mag zijn dan drie, voor zover er voldoende geschikte gegadigden zijn, in de weg aan een nationale wettelijke regeling die met betrekking tot overheidsopdrachten die zijn geplaatst vóórdat richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 (2) is vastgesteld, wat de diensten betreft die in bijlage IB bij richtlijn 92/50/EEG zijn vermeld, geen openstelling voor de mededinging waarborgt wanneer de procedure van toewijzing van de opdracht via onderhandelingen wordt toegepast?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 144/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 3 februari 2017 — INEOS Köln GmbH/Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-58/17)

(2017/C 144/29)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: INEOS Köln GmbH

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Prejudiciële vraag

Moet het besluit van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (2011/287/EU) (1) aldus worden uitgelegd dat de definitie van „procesemissies-subinstallatie” in artikel 3, onder h), van besluit 2011/278 een gasvormige aggregatietoestand van onvolledig geoxideerde koolstof vereist, of valt ook onvolledig geoxideerde koolstof in vloeibare toestand eronder?

(1) PB L 130, blz. 1.
3)

Kan artikel 19, lid 1, van richtlijn 2006/54 aldus worden uitgelegd dat — in een geding betreffende het bestaan van risico tijdens de lactatie, waardoor recht ontstaat op vrijstelling van arbeid als bedoeld in artikel 5 van richtlijn 92/85, in Spaans recht omgezet bij artikel 26 van de Ley 31/1995 — als feiten die directe of indirecte discriminatie van een werkneemster tijdens de lactatie kunnen doen vermoeden, kunnen worden aangemerkt: (1) het feit dat de werkneemster als veiligheidsagent in ploegendienst werkt en soms ’s nachts en alleen werkt; dat (2) zij patrouilleert en, in voorkomend geval, op noodgevallen (misdrijven, brand of andere incidenten) reageert, en dat bovendien (3) niet is aangetoond dat er op de werkplek een geschikte ruimte voor borstvoeding of, in voorkomend geval, afkolven bestaat?
4)

Indien inderdaad sprake is van een redelijke termijn waarbinnen de aangezochte lidstaat op grond van artikel 5, tweede lid, van de Uitvoeringsverordening op het heroverwegingsverzoek dient te reageren, is dan, zoals in het onderhavige geval, na verloop van ruim zes maanden nog wel sprake van een redelijke termijn? Indien het antwoord op deze vraag ontkennend luidt, wat heeft dan wel als redelijke termijn te gelden?
1)

Staat — gelet op het arrest in zaak C-470/12, Pohotovosť, en op de overwegingen van het Hof van Justitie van de EU in onder meer punt 46 van dat arrest — het Unierechtelijke gelijkwaardigheidsbeginsel in de weg aan een rechtsregeling op grond waarvan, in het kader van de gelijkwaardigheid van de door de wet beschermde belangen en van de bescherming van de rechten van de consumenten tegen oneerlijke bedingen in overeenkomsten, een rechtspersoon die zich bezighoudt met de collectieve verdediging van de consumenten tegen oneerlijke bedingen in overeenkomsten en het in artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1), zoals in nationaal recht omgezet bij artikel 53a, leden 1 en 3, van het burgerlijk wetboek, genoemde doel nastreeft, niet zonder toestemming van de gedaagde consument van meet af aan als bijkomende partij (interveniënt) mag deelnemen aan de procedure in rechte en ten voordele van de consument doeltreffend gebruik mag maken van alle aanvals- en verweermiddelen in rechte teneinde in het kader van die procedure te zorgen voor bescherming tegen het stelselmatige gebruik van oneerlijke bedingen in overeenkomsten, terwijl in andere gevallen een bijkomende partij (interveniënt) die in een procedure in rechte intervenieert aan de zijde van de verweerder en belang heeft bij de vaststelling van het materiële recht (vermogensrecht) dat het voorwerp van de procedure is, anders dan een vereniging voor de verdediging van de consumenten, de instemming van de verweerder aan wiens zijde zij intervenieert, helemaal niet nodig heeft om van meet af aan deel te nemen aan de procedure in rechte en ten voordele van de verweerder doeltreffend gebruik te maken van alle aanvals- en verweermiddelen in rechte?
1)

Verzetten richtlijn 2006/112/EG (1), inzonderheid de artikelen 63, 167, 168, 178, 179, 180, 182 en 219 ervan, alsmede het neutraliteitsbeginsel zich tegen een wettelijke regeling volgens welke in een situatie waarin bij de btw-plichtige verkoper van de goederen een belastingcontrole is verricht waaruit blijkt dat het destijds toegepaste btw-tarief lager was dan het verschuldigde btw-tarief, en deze btw-plichtige de meerbelasting aan de Staat heeft afgedragen en betaling ervan van de eveneens btw-plichtige afnemer wenst te verkrijgen, de termijn waarbinnen deze afnemer deze meerbelasting kan aftrekken, wordt berekend vanaf de uitgifte van de oorspronkelijke facturen en niet vanaf de uitgifte of de ontvangst van de documenten die deze facturen corrigeren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 121/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 19 december 2016 — Finmeccanica SpA/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Zaak C-656/16)

(2017/C 121/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Finmeccanica SpA

Verwerende partij: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Prejudiciële vraag

Staat artikel 5, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (1), gelezen in samenhang met de algemene beginselen die zijn neergelegd in artikel 3, lid 1, van die richtlijn, alsook met de algemene Unierechtelijke beginselen van bescherming van het gewettigd vertrouwen, evenredigheid, redelijkheid, transparantie en non-discriminatie, in de weg aan een nationale regeling als artikel 106, lid 3, onder d), punt 2, van wetsbesluit nr. 58 van 24 februari 1998 (geconsolideerde voorschriften op het gebied van financiële bemiddeling, in de zin van de artikelen 8 en 21 van wet nr. 52 van 6 februari 1996), zoals herhaaldelijk gewijzigd, en artikel 47 octies van besluit nr. 11971 van de Commissione Nazionale per le Società e la Borsa — Consob van 14 mei 1999 (verordening tot uitvoering van wetsbesluit nr. 58 van 24 februari 1998 inzake de emittenten), zoals herhaaldelijk gewijzigd, voor zover die bepalingen, die de Consob toestaan de prijs van het openbare overnamebod als bedoeld in dat artikel 106 te verhogen wanneer er sprake is van „samenspanning tussen de bieder of in onderling overleg met hem handelende personen en één of meer verkopers”, zonder de specifieke gedragingen aan te duiden die de samenspanning uitmaken, en dus zonder duidelijk te specificeren op basis van welke parameters en criteria de Consob toestaan de prijs van het openbare overnamebod te verhogen?

(1) PB L 142, blz. 12.
3)

Kan, indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend is, de echtgenoot van hetzelfde geslacht, afkomstig uit een staat die geen lid is van de Europese Unie, van een burger van de Europese Unie met wie die burger wettig is getrouwd krachtens de wet van een lidstaat die niet het gastland is, worden gekwalificeerd als een „[ander] […] familie[lid]” in de zin van artikel 3, lid 2, onder a), van richtlijn 2004/38/[EG] of als „partner met wie de burger van de Unie een deugdelijk bewezen duurzame relatie heeft” in de zin van artikel 3, lid 2, onder b), van richtlijn 2004/38/[EG], met de daarbij horende verplichting voor het gastland om binnenkomst en verblijf van die echtgenoot te vergemakkelijken, ook al erkent het gastland het huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht niet, en voorziet het geen andere alternatieve vorm van juridische erkenning, zoals een geregistreerd partnerschap?
5)

Dienen artikel 221, leden 3 en 4, van het CDW aldus te worden uitgelegd dat, wanneer aan een douaneschuldenaar ter zake van een invoeraangifte eenmaal een mededeling van verschuldigde rechten is gedaan waartegen die douaneschuldenaar beroep in de zin van artikel 243 van het CDW heeft ingesteld, de douaneautoriteiten ter zake van dezelfde douaneaangifte in aanvulling op deze in rechte betwiste mededeling wettelijk verschuldigde rechten bij invoer kunnen navorderen met voorbijgaan aan het hetgeen in artikel 221, lid 4, van het CDW is bepaald?
2)

Moet de nationale rechter bij de beoordeling of de sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn, teneinde vast te stellen of het in artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vervatte beginsel ne bis in idem is geschonden, rekening houden met de bij richtlijn 2014/57/EU (1) gestelde strafgrenzen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/15

Beroep ingesteld op 29 november 2016 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-620/16)

(2017/C 038/20)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Mölls, L. Havas, J. Hottiaux, gemachtigden)

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Conclusies

— vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland besluit 2014/699/EU van de Raad (1) en artikel 4, lid 3, VEU heeft geschonden doordat zij op de 25e zitting van de Herzieningscommissie van de OTIF tegen het in dat besluit vastgestelde standpunt heeft gestemd en publiekelijk protest heeft geuit tegen zowel dit standpunt als de uitoefening van het stemrecht door de Unie waarin dat besluit voorzag;

— de Bondsrepubliek Duitsland verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster het volgende aan.

De Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF), waarvan behalve de 26 lidstaten ook de Europese Unie deel uitmaakt, beheert het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF).

Op de 25e zitting van de Herzieningscommissie van de OTIF werd over bepaalde amendementen op het verdrag en de aanhangsels daarvan gestemd. Ten aanzien van enkele van deze punten had de Raad in besluit 2014/699/EU het standpunt van de Unie vastgesteld.

Op de zitting in kwestie stemde Duitsland op twee punten tegen het in dit besluit vastgestelde standpunt en uitte het publiekelijk protest tegen dit standpunt en in één geval ook tegen de uitoefening van het stemrecht door de Unie waarin dat besluit voorzag.

Deze handelwijze is onverenigbaar met zowel het genoemde besluit 2014/699/EU als artikel 4, lid 3, VEU.

(1) Besluit 2014/699/EU van de Raad van 24 juni 2014 tot vaststelling van het namens de Europese Unie in te nemen standpunt tijdens de 25e zitting van de Herzieningscommissie van de OTIF ten aanzien van bepaalde amendementen op het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF) en op de aanhangsels daarvan (PB 2014, L 293, blz. 26).
1.

Ten eerste heeft het Gerecht een onjuist juridisch criterium toegepast bij de beoordeling of de Raad over voldoende bewijs beschikte om te oordelen dat de in de administratie van de betrokken Argentijnse exporteurs opgenomen binnenlandse prijzen voor grondstoffen zodanig vertekend waren dat het gerechtvaardigd was om deze buiten beschouwing te laten en gebruik te maken van de methodologie van artikel 2, lid 5, tweede alinea, van de basisverordening. (1) Hiermee heeft het Gerecht deze instelling een te zware bewijslast opgelegd.
1.

Rekwirantes eerste grond voor de hogere voorziening bestaat erin dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de schikkingsovereenkomsten inzake octrooi, die zijn gesloten tussen Generics (UK) (hierna: „GUK”) en Lundbeck, een mededingingsbeperkende strekking hadden in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU: i. Met haar eerste middel betoogt rekwirante dat het Gerecht een verkeerde opvatting huldigde over de toepasselijke juridische maatstaf en de juiste benadering om vast te stellen of de schikkingsovereenkomsten konden worden aangemerkt als beperking naar strekking, met name in het licht van de in het arrest Cartes Bancaires (C-67/13 P) geformuleerde beginselen. ii. Met haar tweede middel betoogt rekwirante dat het Gerecht ten onrechte niet heeft onderzocht of de bewoordingen van de schikkingsovereenkomsten blijk gaven van een toereikende mate van nadelige beïnvloeding. iii. Met haar derde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de schikkingsovereenkomsten blijk gaven van een voldoende mate van nadelige beïnvloeding op grond dat zij gelijkstonden met een overeenkomst tot marktuitsluiting. iv. Met haar vierde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de schikkingsovereenkomsten blijk gaven van een voldoende mate van nadelige beïnvloeding door rechtszaken, waarvan de uitkomst onzeker was, te voorkomen. v. Met haar vijfde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht de betaling aan GUK krachtens de schikkingsovereenkomsten ten onrechte heeft behandeld als een van de voornaamste elementen van een beperking naar strekking. vi. Met haar zesde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht zich ten onrechte heeft gebaseerd op feitelijke overwegingen die los staan van de bewoordingen van de schikkingsovereenkomsten teneinde haar vaststelling te staven dat er sprake was van een beperking naar strekking. vii Met haar zevende middel betoogt rekwirante dat het Gerecht ten onrechte heeft vastgesteld dat de schikkingsovereenkomst betreffende de EER verder ging dan de reikwijdte van de bescherming van Lundbecks octrooien.
3)

Volgt uit de uitlegging van artikel 17, lid 1, van verordening nr. 604/2013 dat de lidstaat verplicht is de discretionaire bepaling toe te passen om een effectieve bescherming tegen schending van de rechten van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie te waarborgen in gevallen zoals dat aan de orde in deze prejudiciële verwijzing, en dat die toepassing zich verzet tegen de overdracht van een verzoeker om internationale bescherming aan de verantwoordelijke lidstaat die heeft erkend dat hij verantwoordelijk is op grond van die verordening? Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord:
1)

Mag de in artikel 64, eerste lid, aanhef en onder c, van verordening (EG) nr. 883/2004 (1) gegeven bevoegdheid, gelet op de artikelen 63 en 7 van verordening nr. 883/2004, doel en strekking van verordening nr. 883/2004 en het vrij verkeer van personen en werknemers, aldus worden toegepast dat een verzoek om verlenging van de export van een werkloosheidsuitkering in beginsel wordt geweigerd, tenzij naar het oordeel van het Uwv [Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen] gegeven de bijzondere omstandigheden van het concrete geval, bijvoorbeeld in het geval dat er een concreet en aantoonbaar uitzicht is op werk, in redelijkheid niet tot weigering van exportverlenging kan worden besloten?