Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van kapitaal – Beperkingen – Belastingwetgeving – Belasting over overdracht van onroerend goed

(Art. 56 EG; art. 40 EER-Overeenkomst)

Samenvatting

Een lidstaat komt de verplichtingen na die op hem rusten krachtens de artikelen 18 EG, 43 EG en 56 EG alsmede de artikelen 31 en 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), door een wettelijke regeling te handhaven volgens welke voor de berekening van een belastingvoordeel bij de aankoop van een tot nieuwe hoofdverblijfplaats bestemd onroerend goed het bedrag aan registratierechten betaald bij de aankoop van een vorige hoofdverblijfplaats enkel in aanmerking wordt genomen wanneer deze in een bepaald gewest van die Staat lag en niet wanneer deze in een andere lidstaat of een lidstaat van de Europese Vrijhandelsassociatie lag.

En dergelijke regeling vormt weliswaar een beperking in de zin van artikel 56 EG aangezien, doordat de burgers van andere lidstaten dan de betrokken lidstaat die hun hoofdverblijfplaats van een andere lidstaat verplaatsen naar het grondgebied van een gewest van de betrokken lidstaat en de opbrengst van de verkoop van hun vorige hoofdverblijfplaats gebruiken om de aankoop van hun nieuw onroerend goed in dat gewest te financieren, van het belastingvoordeel zijn uitgesloten, niet uit te sluiten valt dat de niet-aftrekbaarheid van de in een andere lidstaat betaalde registratierechten in sommige gevallen voor personen die hun recht van vrij verkeer uitoefenen, ontradend werkt om een onroerend goed in het betrokken gewest aan te kopen.

Het aldus ingevoerde verschil in behandeling betreft met name objectief vergelijkbare situaties daar, wat de litigieuze registratierechten betreft, het enige verschil tussen de situatie van niet-ingezetenen, waaronder de burgers van die Staat die hun recht van vrij verkeer in de Unie hebben uitgeoefend, en de situatie van ingezetenen van het betrokken gewest, burgers van die Staat of van een andere lidstaat, die een nieuwe hoofdverblijfplaats in dat gewest verwerven, de ligging van hun vorige hoofdverblijfplaats betreft. In beide gevallen hebben deze personen namelijk een onroerend goed in het betrokken gewest aangekocht om zich er te vestigen en hebben eerstgenoemden bij de aankoop van hun vorige hoofdverblijfplaats een soortgelijke belasting als de registratierechten betaald in de staat waar deze verblijfplaats lag, terwijl laatstgenoemden deze rechten in het betrokken gewest hebben betaald.

Niettemin is deze beperking van het vrije verkeer van kapitaal gerechtvaardigd om redenen die verband houden met de vrijwaring van de samenhang van het belastingstelsel. Aangezien de betrokken lidstaat niet gerechtigd is belasting te heffen over de aankoop die voorheen in een andere lidstaat is verricht door personen die beslissen hun nieuwe hoofdverblijfplaats in het betrokken gewest te vestigen, weerspiegelt de regeling inzake voornoemd belastingvoordeel immers een symmetrische logica. Deze personen zouden, indien zij bij aankoop van een onroerend goed in het betrokken gewest in aanmerking zouden komen voor de meeneembaarheidsregeling, ten onrechte voordeel halen uit een belastingregeling waaraan hun vorige onroerende aankoop buiten de betrokken lidstaat niet was onderworpen. Er is in een dergelijke regeling dus een verband tussen het belastingvoordeel en de initiële heffing. Enerzijds gaat het namelijk om eenzelfde belastingplichtige die de betrokken rechten reeds heeft voldaan en die in aanmerking komt voor aftrek, en anderzijds om een in het kader van eenzelfde belasting verleend voordeel.

Bovendien is de betrokken beperking geschikt om dat doel te verwezenlijken, aangezien zij perfect symmetrisch werkt daar alleen de voorheen op grond van de nationale belastingregeling betaalde registratierechten kunnen worden afgetrokken. Voorts is deze beperking volstrekt evenredig aan het beoogde doel gelet op de bij de betrokken regeling vastgestelde beperking tot een maximumbedrag dat aftrekbaar is van de registratierechten die verschuldigd zijn door een persoon die een nieuwe hoofdverblijfplaats in het betrokken gewest aankoopt. Door deze beperking blijft de litigieuze regeling namelijk een belastingvoordeel en wordt zij geen verkapte vrijstelling.

Aangezien de bepalingen van artikel 40 van de EER-Overeenkomst dezelfde juridische strekking hebben als de in wezen identieke bepalingen van artikel 56 EG, zijn alle voorgaande overwegingen naar analogie toepasbaar op dat artikel 40.

(cf. punten 42, 44‑45, 59‑60, 73‑75, 80‑83)