ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Artikel 70, lid 3, van verordening (EU) nr. 650/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging, alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring, moet aldus worden uitgelegd dat een gewaarmerkt afschrift van de Europese erfrechtverklaring met de vermelding “onbeperkte duur” geldig is gedurende zes maanden vanaf de datum van afgifte ervan en rechtsgevolgen teweegbrengt in de zin van artikel 69 van deze verordening indien het geldig was op het tijdstip waarop het voor het eerst aan de bevoegde autoriteit werd overgelegd.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 mei 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — YL / Altenrhein Luftfahrt GmbH

(Zaak C-70/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Luchtvervoer - Verdrag van Montreal - Artikel 17, lid 1 - Aansprakelijkheid van luchtvervoerders bij ongevallen - Begrip “ongeval” - Harde landing die binnen de grenzen van het normale functioneren van het luchtvaartuig valt - Lichamelijk letsel dat een passagier stelt te hebben opgelopen bij een dergelijke landing - Geen ongeval)

(2021/C 278/25)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: YL

Verwerende partij: Altenrhein Luftfahrt GmbH

Dictum

Artikel 17, lid 1, van het op 28 mei 1999 te Montreal gesloten Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer, dat op 9 december 1999 door de Europese Gemeenschap is ondertekend en namens haar is goedgekeurd bij besluit 2001/539/EG van de Raad van 5 april 2001, moet aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling gebezigde begrip “ongeval” zich niet mede uitstrekt tot een landing die is uitgevoerd in overeenstemming met de op het luchtvaartuig in kwestie van toepassing zijnde operationele procedures en beperkingen — daaronder begrepen de inaanmerkingnemingen en marges met betrekking tot de prestatiefactoren die een wezenlijke invloed hebben op de landing — en waarbij rekening is gehouden met de regelen van de kunst en met de beste praktijken op het gebied van vluchtuitvoering, ook al zou de betrokken passagier die landing hebben ervaren als een onverwachte gebeurtenis.

(1) PB C 201 van 15.6.2020.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn alle maatregelen te nemen die nodig zijn om uitvoering te geven aan besluit 2012/157/EU van de Commissie van 7 december 2011 betreffende de door de Griekse landbouwverzekeringsorganisatie (ELGA) in 2008 en 2009 betaalde vergoedingen, en door de Europese Commissie niet rechtens genoegzaam in kennis te stellen van de krachtens dit besluit genomen maatregelen, is de Helleense Republiek de krachtens de artikelen 2 tot en met 4 van dit besluit en het VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 december 2020 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Amsterdam — Nederland) — Tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen die zijn uitgevaardigd tegen L (C-354/20 PPU) en P (C-412/20 PPU)

(Gevoegde zaken C-354/20 PPU en C-412/20 PPU) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Artikel 1, lid 3 - Artikel 6, lid 1 - Overleveringsprocedures tussen lidstaten - Voorwaarden voor tenuitvoerlegging - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 47, tweede alinea - Recht van toegang tot een onafhankelijke en onpartijdige rechter - Structurele of fundamentele gebreken - Begrip “uitvaardigende rechterlijke autoriteit” - Inaanmerkingneming van ontwikkelingen van na de uitvaardiging van het betrokken Europees aanhoudingsbevel - Verplichting van de uitvoerende rechterlijke autoriteit om concreet en nauwkeurig na te gaan of er zwaarwegende en op feiten berustende gronden zijn om aan te nemen dat de betrokkene bij overlevering een reëel gevaar zal lopen van schending van zijn recht op een eerlijk proces)

(2021/C 62/10)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank Amsterdam

Partijen in de hoofdgedingen

L (C-354/20 PPU), P (C-412/20 PPU)

Dictum

Artikel 6, lid 1, en artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit die heeft te beslissen over de overlevering van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, over gegevens beschikt die blijk geven van structurele of fundamentele gebreken met betrekking tot de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht in de lidstaat die dit aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd, welke ten tijde van de uitvaardiging van het aanhoudingsbevel bestonden of na deze uitvaardiging zijn ontstaan, deze autoriteit de hoedanigheid van “uitvaardigende rechterlijke autoriteit” niet kan ontzeggen aan de rechterlijke instantie die het aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd en er niet van kan uitgaan dat er zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om aan te nemen dat deze persoon bij overlevering aan deze laatste lidstaat een reëel gevaar van schending van zijn door artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde grondrecht op een eerlijk proces zal lopen, zonder een concrete en nauwkeurige verificatie te verrichten waarbij met name rekening wordt gehouden met de persoonlijke situatie van die persoon, de aard van het betrokken strafbare feit en de feitelijke context waarin het aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, zoals verklaringen van overheidsinstanties die de behandeling van een individueel geval kunnen beïnvloeden.

(1) PB C 320 van 28.9.2020.

PB C 378 van 9.11.2020.
Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 11 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — M. A./Belgische Staat

(Zaak C-112/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2008/115/EG - Artikel 5 - Terugkeerbesluit - Vader van een minderjarig kind dat Unieburger is - Inaanmerkingneming van het belang van het kind bij de vaststelling van het terugkeerbesluit)

(2021/C 182/28)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: M. A.

Verwerende partij: Belgische Staat

Dictum

Artikel 5 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, gelezen in samenhang met artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten terdege rekening moeten houden met het belang van het kind vóór zij een met een inreisverbod gepaard gaand terugkeerbesluit vaststellen, ook al is dit besluit niet gericht tegen een minderjarige, maar tegen de vader van deze minderjarige.

(1) PB C 161 van 11.5.2020.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 24 september 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Strafzaak tegen XC

(Zaak C-195/20 PPU) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Gevolgen van de overlevering - Artikel 27 - Eventuele vervolging wegens andere strafbare feiten - Specialiteitsbeginsel)

(2020/C 399/30)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partij in de strafzaak

XC

in tegenwoordigheid van: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Dictum

Artikel 27, leden 2 en 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet aldus worden uitgelegd dat het in lid 2 van dit artikel geformuleerde specialiteitsbeginsel zich niet verzet tegen een vrijheidsbeperkende maatregel die tegen een persoon jegens wie een eerste Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, wordt genomen op grond van andere feiten dan die welke de reden voor zijn overlevering op grond van dat bevel zijn geweest, en die vóór die feiten zijn gepleegd, wanneer die persoon het grondgebied van de lidstaat die het eerste bevel had uitgevaardigd vrijwillig heeft verlaten en daaraan is overgeleverd op grond van een tweede Europees aanhoudingsbevel, dat na dat vertrek is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf, voor zover de rechterlijke autoriteit die dat bevel uitvoert, in het kader van het tweede Europees aanhoudingsbevel heeft ingestemd met uitbreiding van de strafvervolging tot de feiten waarvoor die vrijheidsbeperkende maatregel wordt genomen.

(1) PB C 230 van 13.7.2020.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 mei 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Judecătorie Sector 2 Bucureşti — Roemenië) — IO / Impuls Leasing România IFN SA

(Zaak C-725/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Gelijkwaardigheidsbeginsel - Doeltreffendheidsbeginsel - Procedure van gedwongen tenuitvoerlegging van een leaseovereenkomst die een executoriale titel vormt - Verzet tegen de tenuitvoerlegging - Nationale regeling op grond waarvan de rechter bij wie dit verzet is ingesteld niet kan nagaan of de bedingen van een executoriale titel oneerlijk zijn - Bevoegdheid van de executierechter om ambtshalve te toetsen of een beding oneerlijk is - Bestaan van een vordering naar gemeen recht waarmee kan worden nagegaan of die bedingen oneerlijk zijn - Garantievereiste voor de opschorting van de executieprocedure)

(2022/C 266/04)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Judecătoria Sector 2 Bucureşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: IO

Verwerende partij: Impuls Leasing România IFN SA

Dictum

Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling op grond waarvan de executierechter bij wie verzet is aangetekend, niet ambtshalve of op verzoek van de consument kan nagaan of de bedingen van een overeenkomst die tussen een consument en een verkoper is gesloten en een executoriale titel vormt oneerlijk zijn, wanneer de rechter ten gronde, bij wie met het oog op die toetsing een afzonderlijke vordering naar gemeen recht kan worden ingesteld, de executieprocedure slechts dan tot de uitspraak ten gronde kan opschorten indien er een garantie wordt gesteld en wanneer de hoogte van die garantie de consument kan ontmoedigen om een dergelijke vordering in te stellen en te handhaven.

(1) PB C 54 van 17.2.2020.
3)

Artikel 5 van richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures, moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten ertoe verplicht concrete maatregelen te nemen om te verzekeren dat de kwaliteit van de verstrekte vertolking en de opgestelde vertalingen voor de verdachte of beklaagde toereikend is om de tegen hem ingebrachte beschuldiging te kunnen begrijpen en dat deze vertolking door de nationale rechterlijke instanties kan worden gecontroleerd. Artikel 2, lid 5, van richtlijn 2010/64, artikel 4, lid 5, en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures, gelezen in het licht van artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een persoon bij verstek wordt veroordeeld wanneer hij wegens een ontoereikende vertolking niet in een taal die hij begrijpt in kennis is gesteld van de tegen hem ingebrachte beschuldiging, of wanneer de kwaliteit van de verstrekte vertolking niet kan worden bepaald en het dus onmogelijk is om vast te stellen dat hij in een taal die hij begrijpt in kennis is gesteld van de tegen hem ingebrachte beschuldiging.
C 481/12

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia del País Vasco — Spanje) — Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (Conacee)/Diputación Foral de Guipúzcoa

(Zaak C-598/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Plaatsing van overheidsopdrachten - Richtlijn 2014/24/EU - Artikel 20 - Voorbehouden opdrachten - Nationale wettelijke regeling die het recht om deel te nemen aan bepaalde aanbestedingsprocedures voorbehoudt aan bijzondere arbeidscentra die maatschappelijke initiatieven ontplooien - Aanvullende voorwaarden die niet in de richtlijn zijn opgenomen - Beginsel van gelijke behandeling en evenredigheidsbeginsel)

(2021/C 481/16)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (Conacee)

Verwerende partij: Diputación Foral de Guipúzcoa

Dictum

Artikel 20, lid 1, van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een lidstaat aanvullende voorwaarden oplegt naast de in die bepaling gestelde voorwaarden, en daarmee bepaalde ondernemers die aan de voorwaarden van die bepaling voldoen, uitsluit van procedures voor het plaatsen van voorbehouden overheidsopdrachten, mits die lidstaat de beginselen van gelijke behandeling en evenredigheid in acht neemt.

(1) PB C 363 van 28.10.2019.
Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt München Abteilung III / Dubrovin & Tröger GbR — Aquatics

(Zaak C-373/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 132, lid 1, onder i) en j) - Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang - Onderwijs aan kinderen of jongeren, school- of universitair onderwijs - School- of universitair onderwijs - Elementaire zwemlessen)

(2021/C 502/03)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Finanzamt München Abteilung III

Verwerende partij: Dubrovin & Tröger GbR — Aquatics

Dictum

Het begrip “school- of universitair onderwijs” in de zin van artikel 132, lid 1, onder i) en j), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het geen betrekking heeft op het door een zwemschool gegeven zwemonderwijs.

(1) PB C 27 van 27.01.2020.
2)

Artikel 103, lid 2, onder b), van verordening nr. 1308/2013 moet aldus worden uitgelegd dat, ten eerste, de in deze bepaling bedoelde “voorstelling” niet noodzakelijkerwijs vereist dat het onder een BOB vallende product en het product of de dienst waarop het litigieuze teken betrekking heeft, identiek of soortgelijk zijn, en, ten tweede, er sprake is van een dergelijke voorstelling wanneer het gebruik van een benaming bij een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde Europese consument een voldoende rechtstreeks en duidelijk verband tussen deze benaming en de BOB oproept. Het bestaan van een dergelijk verband kan blijken uit verschillende elementen, in het bijzonder de omstandigheid dat die benaming een deel van de beschermde benaming bevat, de fonetische en visuele gelijkenis tussen de twee benamingen en de overeenstemming die daaruit voortvloeit en, zelfs wanneer deze elementen ontbreken, de omstandigheid dat de BOB en de benaming in kwestie conceptueel dicht bij elkaar liggen of dat de onder die BOB vallende producten en de producten of diensten waarop die benaming betrekking heeft, soortgelijk zijn.
2)

Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH en Stena Line Scandinavia AB worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten die de Europese Commissie in het kader van de principale hogere voorzieningen heeft gemaakt.
C 349/6

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 juli 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Polymeles Protodikeio Athinon — Griekenland) — OH / ID

(Zaak C-758/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikelen 268, 270, 340 en 343 VWEU - Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie - Artikelen 11, 17 en 19 - Voormalig lid van de Europese Commissie - Vrijstelling van rechtsvervolging - Vordering wegens niet-contractuele aansprakelijkheid - Opheffing van de immuniteit - Bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie)

(2021/C 349/06)

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Polymeles Protodikeio Athinon

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: OH

Verwerende partij: ID

Dictum

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is, met uitsluiting van de nationale rechterlijke instanties, bij uitsluiting bevoegd om kennis te nemen van een vordering wegens niet-contractuele aansprakelijkheid die door een voormalige tijdelijke functionaris van de Europese Commissie is ingesteld wegens vermeend onrechtmatig gedrag van het lid van de Commissie wiens medewerker hij was, waarvan wordt gesteld dat het ertoe heeft geleid dat deze instelling de arbeidsverhouding met de functionaris heeft beëindigd. Een dergelijke vordering moet niet worden gericht tegen het betrokken lid van de Commissie, maar tegen de Europese Unie, die vertegenwoordigd wordt door de Commissie.

(1) PB C 19 van 20.1.2020.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 10 juni 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Court of Appeal — Verenigd Koninkrijk) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/WR

(Zaak C-279/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Algemene regeling inzake accijns - Richtlijn 2008/118/EG - Artikel 33, lid 3 - In een lidstaat “tot verbruik uitgeslagen” goederen die in een andere lidstaat voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden - Persoon die gehouden is tot voldoening van de over deze goederen verschuldigd geworden accijns - Persoon die de voor levering in een andere lidstaat bestemde goederen voorhanden heeft - Vervoerder van de goederen)

(2021/C 297/03)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Verwerende partij: WR

Dictum

Artikel 33, lid 3, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG moet aldus worden uitgelegd dat een persoon die voor rekening van een ander accijnsgoederen vervoert naar een andere lidstaat en die fysiek in het bezit is van deze goederen op het tijdstip waarop de accijns daarover verschuldigd wordt, op grond van die bepaling gehouden is tot voldoening van deze accijns, ook al kan hij geen enkel recht of belang doen gelden met betrekking tot die goederen en weet hij niet dat het gaat om accijnsgoederen of — indien hij daar wel van op de hoogte is — weet hij niet dat de accijns over die goederen verschuldigd is geworden.

(1) PB C 230 van 8.7.2019.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 22 juni 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — FS / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

(Zaak C-719/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Burgerschap van de Unie - Richtlijn 2004/38/EG - Recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden - Artikel 15 - Einde van het tijdelijke verblijf van een burger van de Unie op het grondgebied van het gastland - Verwijderingsbesluit - Fysiek vertrek van die burger van de Unie van dat grondgebied - Werking in de tijd van dat verwijderingsbesluit - Artikel 6 - Mogelijkheid voor die burger van de Unie om bij terugkeer naar dat grondgebied opnieuw een verblijfsrecht te genieten)

(2021/C 320/06)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FS

Verwerende partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Dictum

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG, moet aldus worden uitgelegd dat niet volledig is voldaan aan een besluit tot verwijdering van een burger van de Unie van het grondgebied van het gastland dat op basis van die bepaling is vastgesteld op grond dat deze burger van de Unie niet langer een tijdelijk verblijfsrecht op dat grondgebied krachtens die richtlijn geniet, door het enkele feit dat die burger van de Unie dat grondgebied fysiek heeft verlaten binnen de in dat besluit voor zijn vrijwillig vertrek vastgestelde termijn. Om in aanmerking te komen voor een nieuw verblijfsrecht krachtens artikel 6, lid 1, van die richtlijn op datzelfde grondgebied, moet de burger van de Unie ten aanzien van wie een dergelijk verwijderingsbesluit is genomen niet alleen het grondgebied van het gastland fysiek hebben verlaten, maar ook zijn verblijf op dat grondgebied daadwerkelijk en effectief hebben beëindigd, zodat bij zijn terugkeer naar dat grondgebied niet kan worden aangenomen dat zijn verblijf in werkelijkheid een voortzetting is van zijn vorige verblijf op datzelfde grondgebied. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit het geval is, rekening houdend met alle concrete omstandigheden die de specifieke situatie van de betrokken burger van de Unie kenmerken. Indien uit een dergelijke verificatie blijkt dat de burger van de Unie zijn tijdelijke verblijf op het grondgebied van het gastland niet daadwerkelijk en effectief heeft beëindigd, hoeft die lidstaat geen nieuw verwijderingsbesluit vast te stellen op basis van dezelfde feiten als die welke hebben geleid tot het verwijderingsbesluit dat reeds ten aanzien van de burger van de Unie was genomen, maar kan hij zich op laatstgenoemd besluit baseren om die burger te verplichten zijn grondgebied te verlaten.

(1) PB C 19 van 20.1.2020.
1)

Het doeltreffendheidsbeginsel moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat voor een vordering van een consument tot terugbetaling van bedragen die in het kader van de uitvoering van een kredietovereenkomst onverschuldigd zijn betaald op grond van oneerlijke bedingen in de zin van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, of van bedingen die in strijd zijn met de vereisten van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad, een verjaringstermijn van drie jaar geldt die aanvangt op de dag waarop de ongerechtvaardigde verrijking is ontstaan.