ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 254/12

Hogere voorziening ingesteld op 1 juni 2015 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 maart 2015 in zaak T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-259/15 P)

(2015/C 254/16)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert, gemachtigde, R. Bierwagen, C. Hipp, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Chin Haur Indonesia, PT, Europese Commissie, Maxcom Ltd

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 19 maart 2015 in zaak T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Raad van de Europese Unie, meegedeeld aan de Raad op 23 maart 2015, vernietigen;

— het verzoek in eerste aanleg van Chin Haur, PT tot nietigverklaring van de bestreden verordening (1) afwijzen, en

— Chin Haur, PT verwijzen in de kosten van de Raad van beide instanties.

Subsidiair,

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor herbeoordeling;

— de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: het Gerecht heeft artikel 13, lid 1, van de basisverordening (2) verkeerd uitgelegd door te oordelen dat de Raad onvoldoende bewijs had om te besluiten dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading. De uitlegging die het Gerecht heeft gegeven van de voorwaarden die individuele ondernemingen moeten vervullen om te worden vrijgesteld van de uitgebreide maatregelen is tegenstrijdig met de structuur van artikel 13 van de basisverordening.

Tweede middel: de vaststelling van het Gerecht dat de Raad op basis van het dossier geen bewijs had op basis waarvan hij in de bestreden verordening uitdrukkelijk kon besluiten dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading, is onvoldoende gemotiveerd. Voorts was de enige conclusie die door de Raad, en dus ook door het Gerecht, uit de feiten kon worden getrokken, anders dan volgt uit het arrest waartegen wordt opgekomen, dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading, aangezien het bestaan van overlading correct was aangetoond op nationaal niveau en het verzoek van verzoekster in eerste aanleg om vrijstelling niet gerechtvaardigd was. Door tot een ander oordeel te komen, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten.

(1) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 van de Raad van 29 mei 2013 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 990/2011 is ingesteld op de invoer van rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië (PB L 153, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51).
4)

Indien de derde vraag bevestigend moet worden beantwoord en ingeval de royalty’s en licentierechten — zoals in casu — deels betrekking hebben op de ingevoerde goederen en deels op diensten die na de invoer zijn verricht: dient dan te worden geoordeeld dat de passende, slechts aan de hand van objectieve en meetbare gegevens te verrichten toedeling, overeenkomstig artikel 158, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2454/93 (2) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek, in samenhang gelezen met de in bijlage 23 van verordening nr. 2454/93 opgenomen notitie voor de interpretatie op artikel 32, lid 2, van verordening nr. 2913/92, ertoe leidt dat enkel een volgens artikel 29 van verordening nr. 2913/92 bepaalde douanewaarde kan worden herzien, of kan in een situatie waarin geen douanewaarde volgens bedoeld artikel 29 kan worden vastgesteld, eveneens in geval van een met toepassing van artikel 31 van verordening nr. 2913/92 te bepalen douanewaarde worden overgegaan tot de toedeling waarin artikel 158, lid 3, van de verordening nr. 2454/93 voorziet, indien die kosten anders niet in aanmerking zouden worden genomen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 245/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Italië) op 28 april 2015 — Véronique Baudinet e.a./Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale I di Torino

(Zaak C-194/15)

(2015/C 245/07)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Provinciale di Torino

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Véronique Baudinet, Adrien Boyer, Pauline Boyer, Edouard Boyer

Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale I di Torino

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 63 en 65 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in de weg aan een regeling van een lidstaat krachtens welke dubbele belastingheffing, in geval van een ingezetene van die staat die aandeelhouder is van een vennootschap met zetel in een andere lidstaat en dividenden ontvangt die in beide staten worden belast, niet wordt tegengegaan door verrekening in de woonstaat van een belastingkrediet dat ten minste gelijk is aan het bedrag aan belasting dat is voldaan in de staat van de uitkerende vennootschap?
2)

Voor het geval dat het Hof de eerste vraag bevestigend beantwoordt: Is de prijsbinding voor receptplichtige geneesmiddelen overeenkomstig artikel 36 VWEU ter bescherming van de gezondheid en het leven van personen gerechtvaardigd wanneer enkel op die manier een gelijke en volledige toegang tot geneesmiddelen in heel Duitsland, met name in de landelijke gebieden, wordt gewaarborgd?
—

vast te stellen dat door vrijstelling van de btw te verlenen voor de verhuur van lig- en bergplaatsen voor vaartuigen aan leden van watersportverenigingen die voor hun dienstverlening geen gebruik maken van één of meer personen die in dienstbetrekking bij hen werkzaam zijn, voor vaar- of ontspanningsactiviteiten die niet kunnen worden gelijkgesteld met de beoefening van sport of lichamelijke opvoeding, het Koninkrijk der Nederlanden de krachtens de artikelen 2, lid 1, 24, lid 1, en 133, van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (de „btw-richtlijn”) in verbinding met artikel 132, lid 1, sub m, ervan op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 205/24

Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2015 door Tarif Akhras tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 12 februari 2015 in zaak T-579/11, Tarif Akhras/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-193/15 P)

(2015/C 205/32)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Tarif Akhras (vertegenwoordigers: S. Millar, S. Ashley, Solicitors, D. Wyatt QC, R. Blakeley, Barrister)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 12 februari 2015 in zaak T-579/11, Tarif Akhras/Raad van de Europese Unie, gedeeltelijk vernietigen;

— de in zaak T-579/11 bestreden maatregelen van 23 maart 2012 en later nietig verklaren, voor zover zij rekwirant betreffen;

— de Raad verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert rekwirant twee middelen aan.

In de eerste plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Raad zich kon baseren op de aanname dat rekwirant baat had bij en/of steun verleende aan het regime en heeft het Gerecht niet het juiste criterium toegepast, namelijk of de vastgestelde feiten voldoende specifieke, nauwkeurige en coherente aanwijzingen opleverden dat rekwirant baat had bij en/of steun heeft verleend aan het regime.

In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het bewijs onjuist op te vatten betreffende de vraag of rekwirant baat had bij en/of steun verleende aan het regime. Indien die bewijzen niet onjuist zouden zijn opgevat, zou daaruit zijn gebleken dat rekwirant geen steun verleende aan of baat had bij het regime.

Indien het Gerecht zich niet op de aanname had gebaseerd en/of het juiste criterium had toegepast en/of voornoemde bewijzen niet onjuist had opgevat, zou het de in zaak T-579/11 bestreden maatregelen van 23 maart 2012 en later nietig hebben verklaard.
—

Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat besluit 2013/423/EU uitvoeringsmaatregelen met zich brengt, voor zover het niet heeft onderzocht of de Commissie beoordelingsbevoegdheid had bij de vaststelling van verordening nr. 748/2013 dan wel of de uitvoering van besluit 2013/423/EU wat rekwirante betreft automatisch was, wat in feite het geval was.
1)

Houden de nieuwe bepalingen over daadwerkelijke rechtsmiddelen van verordening nr. 604/2013 (1) (overweging 19 en artikel 27, leden 1 en 5) in dat een asielzoeker over de mogelijkheid dient te beschikken om ook op te komen tegen de criteria van hoofdstuk III van de verordening op grond waarvan hij kan worden overgedragen aan een andere lidstaat die ermee heeft ingestemd hem te ontvangen, of kan een daadwerkelijk rechtsmiddel worden beperkt in dier voege dat het enkel geldt voor het recht op een beoordeling van de vraag of er sprake is van systemische tekortkomingen van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in de lidstaat waaraan de verzoeker zal worden overgedragen (naar analogie van het oordeel van het Hof van Justitie in zaak C 394/12)?
2)

Is voor de beantwoording van deze vraag van belang dat de wettelijke, financiële en/of affectieve last niet geheel bij deze ouder rust en voorts dat niet is uitgesloten dat de andere ouder, die onderdaan is van de lidstaat, feitelijk in staat zou kunnen zijn om voor het kind te zorgen. Dient in dat geval de ouder/derdelander aannemelijk te maken dat die andere ouder de zorg voor het kind niet op zich kan nemen, zodat het kind wordt verplicht het grondgebied van de Unie te verlaten als aan de ouder/derdelander een verblijfsrecht wordt ontzegd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 155/19

Hogere voorziening ingesteld op 24 maart 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 20 januari 2015 in zaak T-111/12, Koninkrijk Spanje/Europese Commissie

(Zaak C-140/15 P)

(2015/C 155/21)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-111/12, Spanje/Commissie, vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht ter afdoening;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening van de Commissie is gericht tegen het arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-111/12. Bij dat arrest heeft het Gerecht besluit C(2011) 9990 van de Commissie van 22 december 2011 tot vermindering van de uit het Cohesiefonds toegekende bijstand voor een aantal projecten nietig verklaard.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Commissie twee middelen aan. Volgens de Commissie heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie het besluit om over te gaan tot financiële correcties binnen een bepaalde termijn dient vast te stellen, welke termijn wordt bepaald door de basishandeling die van kracht is ten tijde van de tussen de Commissie en de lidstaat gehouden hoorzitting. Subsidiair stelt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de voor de Commissie geldende termijn voor het vaststellen van het besluit om over te gaan tot financiële correcties een dwingend voorgeschreven termijn is waarvan de overschrijding schending van een wezenlijk vormvoorschrift oplevert, zodat het na het verstrijken van de termijn vastgestelde besluit onrechtmatig wordt geacht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 146/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 19 februari 2015 — Sonos Europe BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-84/15)

(2015/C 146/26)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Sonos Europe BV

Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Dienen de posten 8517, 8518, 8519 en 8527 van de GN aldus te worden uitgelegd dat een product als in dit arrest omschreven (de: „Zoneplayer”), dat digitale informatie ontvangt en zonder deze op te slaan („streaming”) in de vorm van geluid versterkt weergeeft door middel van vijf (geïntegreerde) luidsprekers en/of doorstuurt naar andere apparaten in het lokale netwerk, vatbaar is voor indeling ander een of meer van deze posten, én zo ja welke? Of dient post 8543 van de GN aldus te worden uitgelegd dat een apparaat als de Zoneplayer daaronder moet worden ingedeeld als elektrisch apparaat met een eigen functie?
4.

Vierde middel: motiveringsgebrek met betrekking tot de impact van de betrokkenheid van de hoogste bestuurslagen van rekwirante op de verhoging van het basisbedrag van de boete Het Gerecht legt niet uit waarop zijn slotsom berust dat de betrokkenheid van de hoogste bestuurslagen van Riva Fire SpA, in vereffening, niet doorslaggevend is geweest voor de verhoging van het basisbedrag van de boete. Als het Gerecht had vastgesteld dat bij de vermenigvuldigingsfactor voor het basisbedrag van de boete die aan Riva Fire SpA, in vereffening, is opgelegd, ook de betrokkenheid van de hoogste bestuurslagen van de ondernemingen in aanmerking was genomen, had het de beschikking van de Commissie nietig moeten verklaren en het bedrag van de boete dientengevolge moeten verlagen.
2)

Verzetten de beginselen van het recht van de Europese Unie, meer in het bijzonder het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, het rechtszekerheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, zich al dan niet tegen een bepaling van een rechtsorde van een lidstaat op grond waarvan een onderneming die niet op de hoogte is, omdat dit niet uitdrukkelijk in de aanbestedingshandelingen is vermeld, van het bestaan van een op straffe van uitsluiting voorgeschreven verplichting om voor de deelname aan een aanbestedingsprocedure een bepaald bedrag te betalen, van die procedure mag worden uitgesloten, ook al volgt die verplichting niet duidelijk uit de bewoordingen van het toepasselijke recht in de lidstaat, maar kan zij evenwel worden gereconstrueerd aan de hand van een tweeledige juridische bewerking, die om te beginnen bestaat in een ruime uitlegging van een aantal bepalingen van de rechtsorde van die lidstaat en vervolgens in de aanvulling — overeenkomstig die ruime uitlegging — van de normatieve inhoud van de aanbestedingshandelingen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 138/38

Beroep ingesteld op 12 februari 2015 — Europese Commissie/Helleense Republiek

(Zaak C-66/15)

(2015/C 138/52)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Wasmeier en D. Triantafyllou)

Verwerende partij: Helleense Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Helleense Republiek de verplichtingen niet nakomt die op haar rusten krachtens de artikelen 56 VWEU tot en met 62 VWEU betreffende het vrij verrichten van diensten, doordat zij het volledige bedrag aan registratiebelasting bij de registratie van een voertuig dat door een in de Helleense Republiek wonende klant wordt gehuurd of geleased, heft ten laste van de in een andere lidstaat gevestigde leverancier, zonder rekening te houden met de duur van de lease- of huurovereenkomst of de duur van het gebruik van het voertuig op het grondgebied van de Helleense Republiek;

— de Helleense Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Helleense Republiek is haar verplichtingen ex de artikelen 56 VWEU tot en met 62 VWEU niet nagekomen, doordat zij verlangt dat het volledige bedrag aan registratiebelasting voor voertuigen die aan in de Helleense Republiek woonachtige personen worden verhuurd of in het kader van een leaseovereenkomst ter beschikking worden gesteld, wordt betaald door de in een andere lidstaat gevestigde leverancier, zonder rekening te houden met de duur van de huur- of leaseovereenkomst of met die van het gebruik van die voertuigen op Grieks grondgebied.

Het eisen van betaling van het volledige bedrag aan registratiebelasting is onevenredig en belemmert het vrije verkeer van diensten (zie arresten Hof Cura Anlagen, C-451/99, Coevering, C-242/05, Ilhan, C-42/08, en VAV Autovermietung GmbH, C-91/10).
1)

Verzet artikel 56 VWEU zich tegen een nationale belastingregeling volgens welke financiële instellingen die geen ingezetenen van Portugal zijn, zijn onderworpen aan inkomstenbelasting over op het grondgebied van deze lidstaat vervallen rente die tegen het definitieve tarief van 20 % (of minder indien zo is bepaald in een dubbelbelastingverdrag) als bronheffing wordt geheven over de bruto-inkomsten zonder dat de rechtstreeks met de uitoefening van de financiële activiteit verbonden bedrijfskosten kunnen worden afgetrokken, terwijl de door ingezeten financiële instellingen ontvangen rente wordt opgenomen in het totale belastbare inkomen waarbij eventuele met de uitoefening van de activiteit verbonden kosten worden afgetrokken bij de vaststelling van de winst met het oog op de heffing van de vennootschapsbelasting, zodat het algemene tarief van 25 % wordt toegepast op de uit rente verkregen netto-inkomsten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 127/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapest Környéki Törvényszék (Hongarije) op 21 januari 2015 — Strafzaak tegen Balogh István

(Zaak C-25/15)

(2015/C 127/15)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Budapest Környéki Törvényszék

Partij in het hoofdgeding

Verdachte: Balogh István

Prejudiciële vraag

Moet artikel 1, lid 1, van richtlijn 2010/64/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures, volgens hetwelk „[d]eze richtlijn [...] voorschriften vast[legt] met betrekking tot het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures en procedures voor de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel”, aldus worden uitgelegd dat de Hongaarse rechters deze richtlijn eveneens moeten toepassen in het kader van een bijzondere procedure [hoofdstuk XXIX van de büntetőeljárásról szóló 1998. évi XIX (wet nr. XIX van 1998 houdende invoering van het wetboek van strafvordering)] en moet met andere woorden worden aangenomen dat de in die bepaling bedoelde „strafprocedures” ook betrekking hebben op de bijzondere procedures waarin het Hongaarse recht voorziet, of zien zij enkel op procedures waarbij definitief uitspraak wordt gedaan over de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de verdachte?

(1) PB L 280, blz. 1.
—

nietigverklaring van besluit 2014/731/EU van de Raad van 9 oktober 2014 betreffende de start van de automatische uitwisseling van voertuigregistratiegegevens in Malta (1), besluit 2014/743/EU van de Raad van 21 oktober 2014 betreffende de start van de geautomatiseerde uitwisseling van voertuigregistratiegegevens in Cyprus (2), en van besluit 2014/744/EU van de Raad van 21 oktober 2014 betreffende de start van de geautomatiseerde uitwisseling van voertuigregistratiegegevens in Estland (3);
a)

Valt een door de curator bij een Duitse rechter ingestelde vordering waarmee van een bestuurder van een private company limited by shares naar Engels of Wels recht ten aanzien waarvan in Duitsland op grond van artikel 3, lid 1, van de insolventieverordening (1) de insolventieprocedure is geopend, vergoeding wordt gevorderd van betalingen die deze bestuurder heeft verricht vóór de opening van de insolventieprocedure maar na het intreden van de insolventie, onder het Duitse insolventierecht overeenkomstig artikel 4, lid 1, van de insolventieverordening?
1)

Moet artikel 110 VWEU, gezien Legea nr. 9/2012 en het voorwerp van de heffing waarin die wet voorziet, aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een EU-lidstaat een heffing op verontreinigende emissies invoert die van toepassing is op de registratie van uit andere EU-lidstaten afkomstige motorvoertuigen, maar niet op de registratie bij de overdracht van het eigendomsrecht op binnenlandse motorvoertuigen waarvoor reeds een dergelijke of gelijksoortige heffing is betaald, indien de restheffing die begrepen is in de waarde van de motorvoertuigen op de binnenlandse markt minder bedraagt dan de nieuwe heffing?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 81/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (Polen) op 1 juli 2014 — ASPROD sp. z o.o./Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie

(Zaak C-313/14)

(2015/C 081/03)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ASPROD sp. z o.o.

Verwerende partij: Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie

Bij beschikking van 3 december 2014 heeft het Hof van Justitie (Tweede kamer) geoordeeld dat artikel 27, lid 1, onder f), van richtlijn 92/83/EEG (1) van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding aan de orde, krachtens welke de toepassing van de in deze bepaling neergelegde vrijstelling van de geharmoniseerde accijns gebonden is aan de voorwaarde dat de gebruiker beschikt over een beschikking van de belastingautoriteiten waarin de toegelaten gebruiksnormen van de krachtens deze bepaling van die belasting vrijgestelde producten zijn bepaald.

(1) PB L 316, blz. 21.
2.

Het Gerecht heeft artikel 76, lid 2, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk en regel 50, lid 1, derde alinea, van de verordening tot uitvoering van de verordening inzake het gemeenschapsmerk geschonden door zich te baseren op een onjuiste uitlegging van de draagwijdte van de uit die bepalingen resulterende beoordelingsbevoegdheid, met name door te oordelen dat de kamer van beroep over een dergelijke bevoegdheid beschikt, los van de vraag of het bij de voor het eerst aan haar overgelegde documenten al dan niet om nieuwe documenten gaat. De vraag of er in om het even welk geval, waaronder het geval waarin de tardief aan de kamer van beroep overgelegde documenten nieuwe documenten betreffen, sprake is van de beoordelingsbevoegdheid die de kamers van beroep ontlenen aan artikel 76, lid 2, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk en regel 50, lid 1, derde alinea, van de verordening tot uitvoering van de verordening inzake het gemeenschapsmerk, is een rechtskwestie die door het Hof van Justitie moet worden opgehelderd.