ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van Hof – Grenzen – Algemene of hypothetische vragen – Toetsing door Hof van eigen bevoegdheid – Prejudiciële vraag van hypothetische aard – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 267 VWEU; verordening nr. 1782/2003 van de Raad, art. 42)

Samenvatting

De procedure van artikel 267 VWEU is een instrument van samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, waarmee het Hof de nationale rechterlijke instanties de uitleggingsgegevens met betrekking tot het recht van de Unie verschaft die deze voor de beslissing van de hun voorgelegde geschillen nodig hebben.

In het kader van die samenwerking rust er een vermoeden van relevantie op de vragen betreffende het recht van de Unie. Het Hof kan een verzoek van een nationale rechter slechts afwijzen wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het recht van de Unie geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen. De taak van het Hof in het kader van de prejudiciële procedure is namelijk, bij te dragen aan de rechtsbedeling in de lidstaten, en niet adviezen over algemene of hypothetische vragen te geven.

Een verzoek om een prejudiciële beslissing betreffende de uitlegging van artikel 42, lid 3, van verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, dat is ingediend in het kader van een beroep tot nietigverklaring van een nationale wetgevende handeling die ten doel heeft basisregels vast te stellen voor bepaalde in deze verordening opgenomen steunregelingen, is, gelet op de hypothetische aard ervan, niet-ontvankelijk wanneer die wetgevende handeling is ingetrokken en de verwijzende rechter het Hof geen gegevens heeft verstrekt waaruit het desondanks bestaande reële en concrete belang van dat verzoek voor het hoofdgeding kan worden afgeleid.

(cf. punten 16‑18, 23, 25)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Overheidsopdrachten van de Europese Gemeenschappen – Aanbestedingsprocedure – Gunning van opdrachten – Economisch gunstigste offerte – Gunningscriteria – Eerbieding van beginsel van gelijke behandeling van inschrijvers en van transparantiebeginsel – Latere vaststelling door aanbestedende dienst van wegingscoëfficiënten voor subcriteria van in bestek of bericht van aanbesteding genoemde gunningscriteria – Toelaatbaarheid – Voorwaarden (Verordening nr. 1605/2002 van de Raad, art. 97, lid 2; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie, art. 138, leden 1, 2 en 3) (cf. punten 29‑33, 35)

2. Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Omvang van motiveringsplicht – Impliciete motivering door Gerecht – Toelaatbaarheid – Voorwaarden (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 36 en 53, eerste alinea) (cf. punt 46)

3. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Ontbreken van aanwijzing van gestelde onjuiste rechtsopvatting – Niet-ontvankelijkheid (Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c) (cf. punt 54)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 2 maart 2010 in zaak T‑70/05 (Evropaïki Dynamiki/EMSA), voor zover daarbij is afgewezen de vordering van rekwirante tot nietigverklaring van de beschikking van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA) van 6 januari 2005 houdende afwijzing van de offerte die rekwirante had ingediend in het kader van een aanbestedingsprocedure betreffende de validatie en verdere ontwikkeling van de toepassing SafeSeaNet

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Kunstnagels en sets voorgevormde kunstnagels

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordening nr. 1417/2007 van de Commissie, bijlage)

Samenvatting

Verordening nr. 1417/2007 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur is geldig voor zover daarin kunstnagels, en daarmee ook kunstnagelsets als omschreven in de bijlage daarbij, worden ingedeeld onder postonderverdeling 3926 90 97 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1549/2006.

(cf. punten 51‑52 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2011 – Bijzondere bevoegdheden – Bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst in zin van artikel 5, punt 1, sub b, eerste streepje

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 5, punt 1, sub b, eerste streepje)

Samenvatting

Artikel 5, punt 1, sub b, eerste streepje, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat bij verkoop op afstand de plaats waar de goederen krachtens de overeenkomst zijn geleverd of hadden moeten worden geleverd, op basis van de bepalingen van deze overeenkomst moet worden bepaald.

Om na te gaan of de plaats van levering „volgens de overeenkomst” is bepaald, moet de aangezochte nationale rechter alle relevante voorwaarden en clausules van deze overeenkomst op basis waarvan deze plaats duidelijk kan worden aangewezen, in beschouwing nemen, daaronder begrepen de voorwaarden en clausules die algemeen erkend en in de internationale handel gebruikelijk zijn, zoals de door de Internationale Kamer van Koophandel opgestelde „Incoterms” in de in 2000 gepubliceerde versie.

Indien de plaats van levering niet aldus kan worden bepaald zonder toepassing van het op de overeenkomst toepasselijke materiële recht, is dit de plaats van de materiële overdracht van de goederen, waardoor de koper op de eindbestemming van de verkooptransactie de feitelijke beschikkingsmacht over deze goederen heeft verkregen of had moeten verkrijgen.

(cf. punt 26 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Europese Gemeenschappen – Vertegenwoordiging voor nationale rechterlijke instanties – Delegatie door Commissie van vertegenwoordigingsbevoegdheid aan andere gemeenschapsinstelling – Voorwaarden

(Art. 282 EG)

Samenvatting

De lastgeving waarbij de Europese Commissie haar bevoegdheid ex artikel 282 EG om de Europese Gemeenschappen voor een nationale rechterlijke instantie te vertegenwoordigen in een geding dat een andere instelling betrof, aan deze instelling heeft gedelegeerd, was rechtsgeldig verstrekt, ongeacht of in deze lastgeving al dan niet een natuurlijke persoon met naam was aangewezen om de gemachtigde instelling te vertegenwoordigen. In dergelijke gevallen kon zowel deze instelling als de natuurlijke persoon, zo er een was aangewezen, volmacht geven aan een advocaat om de Europese Gemeenschappen te vertegenwoordigen.

(cf. punt 25 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer – Wegvervoer – Rijbewijs – Richtlijn 91/439 – Onderlinge erkenning van rijbewijzen – Weigering, door gastlidstaat, van erkenning van door andere lidstaat afgegeven rijbewijs – Weigering uitsluitend gebaseerd op omstandigheid dat houder ten tijde van afgifte van rijbewijs geen verblijfplaats had op grondgebied van die andere staat

(Richtlijn 91/439 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/65, art. 1, lid 2, 7, lid 1, sub b, en 8, leden 2 en 4)

Samenvatting

De artikelen 1, lid 2, 7, lid 1, sub b, en 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/65, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat een gastlidstaat weigert het door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs op zijn grondgebied te erkennen wanneer op grond van de vermeldingen op dit rijbewijs vaststaat dat de in artikel 7, lid 1, sub b, van deze richtlijn gestelde voorwaarde inzake de gewone verblijfplaats niet in acht is genomen. Dat de gastlidstaat tegen de houder van dit rijbewijs geen enkele maatregel als bedoeld in artikel 8, lid 2, van deze richtlijn heeft getroffen, is dienaangaande niet ter zake dienend.

Richtlijn 91/439 maakt ter zake van de voorwaarde inzake het verblijf van de aanvrager van een rijbewijs geen onderscheid tussen de eerste afgifte van een rijbewijs en de afgifte na intrekking van een vorig rijbewijs. In beide gevallen is deze afgifte onderworpen aan de voorwaarde dat de aanvrager zijn gewone verblijfplaats heeft op grondgebied van de lidstaat die het rijbewijs afgeeft, of het bewijs levert dat hij ten minste 6 maanden in een onderwijsinstelling in die lidstaat is ingeschreven.

De verblijfsvoorwaarde is ook van bijzonder belang is in het geval van de eerste afgifte van een rijbewijs. Indien die voorwaarde in een dergelijk geval niet in acht wordt genomen, is het voor de bevoegde instanties van de lidstaat van afgifte immers moeilijk, of zelfs onmogelijk, te controleren of de andere in richtlijn 91/439 gestelde voorwaarden in acht zijn genomen. Bij gebreke van een dergelijke controle kan het gebeuren dat de houder van een aldus afgegeven rijbewijs met name niet beschikt over de voor het rijden vereiste kennis en vaardigheid en bijgevolg een gevaar voor de veiligheid van het wegverkeer vormt. Het in artikel 7, lid 5, van die richtlijn geformuleerde beginsel dat eenieder slechts houder van één enkel rijbewijs kan zijn, dreigt dan overigens te worden ondermijnd.

(cf. punten 29‑31, 33 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Collectief ontslag – Richtlijn 98/59 – Werkingssfeer

(Richtlijn 98/59 van de Raad, art. 1 tot en met 3)

2. Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Collectief ontslag – Richtlijn 98/59 – Verplichtingen tot voorlichting en raadpleging van werknemers – Verplichting tot kennisgeving aan bevoegde autoriteit – Verplichtingen van werkgever – Beslissing tot ontbinding en liquidatie van onderneming

(Richtlijn 98/59 van de Raad, art. 2 en 3)

Samenvatting

1. De artikelen 1 tot en met 3 van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moeten aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing zijn op de beëindiging van de werkzaamheden van een werkgever-onderneming ten gevolge van een rechterlijke beslissing waarbij de ontbinding en liquidatie ervan wegens insolvabiliteit worden gelast, ook al voorziet het nationale recht bij een dergelijke beëindiging in de beëindiging met onmiddellijke ingang van de arbeidsovereenkomsten van de werknemers.

(cf. punt 49, dictum 1)

2. Tot en met het definitieve tenietgaan van de rechtspersoonlijkheid van een onderneming waarvan de ontbinding en de liquidatie werden gelast, moeten de uit de artikelen 2 en 3 van richtlijn 98/59 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag voortvloeiende verplichtingen worden nagekomen. De ingevolgde deze artikelen op de werkgever rustende verplichtingen moeten worden nagekomen door het bestuur van de betrokken onderneming, indien dit aanblijft, zelfs met beperkte beheersbevoegdheden, of door de liquidateur ervan, indien hij het beheer ervan volledig heeft overgenomen.

Voor het geval dat niet is bepaald op wie de uit richtlijn 98/59 voortvloeiende verplichtingen rusten, staat het aan de nationale rechter om het nationale recht zo veel mogelijk tegen de achtergrond van de bewoordingen en de doelstellingen van richtlijn 98/59 uit te leggen, zodat de in de artikelen 2 en 3 ervan opgenomen verplichtingen in acht worden genomen en worden uitgevoerd.

(cf. punten 57‑58, dictum 2)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming

–

Onderzoek van gegrondheid door Hof

–

In aanmerking te nemen situatie

–

Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 258 VWEU) (cf. punten 29‑32)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Onjuiste en onvolledige omzetting in nationaal recht van de artikelen 6, 8, 15, 16 en 17 van richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PB L 228, blz. 3), en van de artikelen 20, 21 en 22 van richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn „schadeverzekering”) (PB L 228, blz. 1)

Dictum

Dictum

1) Door de Eerste richtlijn (73/239/EEG) van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 maart 2002, en richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn „schadeverzekering”) onjuist en onvolledig in nationaal recht om te zetten, is het Koninkrijk België de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens met name de artikelen 6, 8, 15, 16 en 17 van richtlijn 73/239, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/13, en de artikelen 20 tot en met 22 van richtlijn 92/49.

2) Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.
33

Uit de rechtspraak van het Hof volgt evenwel dat het verbod van dit artikel niet geldt voor een heffing die jaarlijks verschuldigd is wegens de inschrijving van een onderneming bij een kamer van koophandel en industrie, aangezien het belastbare feit van deze heffing niet bestaat in de inschrijving van de vennootschap of de rechtspersoon die eigenaar is van een onderneming, maar in de inschrijving van de onderneming zelf, en een dergelijke heffing onafhankelijk is van de rechtsvorm van de entiteit die eigenaar is van de onderneming en dus geen verband houdt met formaliteiten die kapitaalvennootschappen in voorkomend geval vanwege hun rechtsvorm in acht moeten nemen (zie in die zin arrest van 11 juni 1996, Denkavit Internationaal e.a., C-2/94, Jurispr. blz. I-2827, punten 24 tot 26).
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 september 2011 – Duitsland/Commissie

(Zaak C‑544/09 P)

„Hogere voorziening – Staatssteun – Invoering van digitale terrestrische televisie in regio Berlijn‑Brandenburg – Artikel 87, lid 3, sub c, EG – Marktfalen – Evenredigheid – Technologieneutraliteit – Stimulerend effect”

1. Steunmaatregelen van de staten – Verenigbaarheid van steunmaatregel met gemeenschappelijke markt – Steun die financiële situatie van begunstigde onderneming verbetert, maar niet noodzakelijk is om in artikel 87, lid 3, EG genoemde doelen te bereiken – Geen – Financiering door overheid van omschakeling naar digitale terrestrische televisie – Toetsing aan criterium van noodzakelijkheid (Art. 87, lid 3, EG) (cf. punten 44, 46‑48)

2. Hogere voorziening – Middelen – Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid (cf. punt 63)

3. Steunmaatregelen van de staten – Verbod – Afwijkingen – Steun die in aanmerking komt voor afwijking bedoeld in artikel 87, lid 3, sub c, EG – Voorwaarden – Overgang van analoge naar digitale omroep – Voorwaarde van technologieneutraliteit – Beoordeling (Art. 87, lid 3, sub c, EG; mededeling COM(2003) 541 def. van de Commissie) (cf. punten 77, 79‑81)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 6 oktober 2009, Duitsland/Commissie (T‑21/06), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot nietigverklaring van beschikking 2006/513/EG van de Commissie van 9 november 2005 betreffende door de Bondsrepubliek Duitsland ten uitvoer gelegde steunregelingen ten gunste van de invoering van digitale terrestrische televisie in Berlijn en Brandenburg (PB L 200, blz. 14) – Schending van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
Artikel 1 van richtlijn 2003/49 bepaalt:

„ 1. Uitkeringen van interest of royalty’s die ontstaan in een lidstaat, worden vrijgesteld van alle belastingen in die bronstaat (door inhouding dan wel door aanslag), op voorwaarde dat een onderneming van een andere lidstaat, of een in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting van een onderneming van een lidstaat, de uiteindelijk gerechtigde tot de interest of de royalty’s is.

2. Uitkeringen die worden uitbetaald door een onderneming van een lidstaat of een in die lidstaat gelegen vaste inrichting van een onderneming van een andere lidstaat, worden geacht in die lidstaat te ontstaan (hierna: ‚ bronstaat ’ ).

[...]

4. Een onderneming van een lidstaat wordt alleen als uiteindelijk gerechtigde tot interest of royalty’s behandeld indien zij de betrokken uitkeringen te eigen gunste ontvangt, en niet als bemiddelende instantie, bijvoorbeeld als tussenpersoon, trustee of gemachtigde van een derde.

[...]

7. Dit artikel vindt alleen toepassing indien de onderneming die de betaler van interest of royalty’s is, of de onderneming waarvan de vaste inrichting als zodanig wordt behandeld, een verbonden onderneming is van de onderneming die de uiteindelijk gerechtigde is of waarvan de vaste inrichting wordt behandeld als de uiteindelijk gerechtigde tot de betrokken interest of royalty’s.

[...]

10. Een lidstaat heeft de mogelijkheid om deze richtlijn niet toe te passen op een onderneming van een andere lidstaat of op een vaste inrichting van een onderneming van een andere lidstaat indien de in artikel 3, sub b, genoemde voorwaarden niet vervuld waren gedurende een ononderbroken periode van ten minste twee jaar.

[...] ”
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Dumpingmarge – Vergelijking tussen normale waarde en uitvoerprijs – Correcties

(Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 2, lid 10)

2. Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Dumpingmarge – Vaststelling van normale waarde – Invoer uit landen zonder markteconomie in zin van artikel 2, lid 7, sub a, van verordening nr. 384/96

(Verordening nr. 384/96 van de Raad, art. 2, leden 1, 3 en 7)

Samenvatting

1. In het kader van de toepassing van antidumpingmaatregelen worden de normale waarde en de uitvoerprijs volgens verschillende regels bepaald. De verkoopkosten, algemene kosten en administratiekosten hoeven dus niet noodzakelijkerwijs in beide gevallen op dezelfde wijze te worden bepaald. Eventuele verschillen tussen de twee waarden zouden evenwel in aanmerking kunnen worden genomen in het kader van de in artikel 2, lid 10, van basisantidumpingverordening nr. 384/96 bedoelde correcties.

Dienaangaande blijkt zowel uit de letter als uit de opzet van artikel 2, lid 10, van basisverordening nr. 384/96 dat de uitvoerprijs of de normale waarde alleen mag worden gecorrigeerd om rekening te houden met verschillen in factoren die van invloed zijn op de prijzen en dus op de vergelijkbaarheid daarvan, dit om te verzekeren dat de vergelijking in hetzelfde handelsstadium wordt gemaakt. Bij het doorvoeren van een dergelijke correctie kunnen de instellingen van de Unie zich aldus baseren op de verkoopkosten die worden gemaakt om producten op de communautaire markt te brengen, wanneer de normale waarde en de uitvoerprijs in twee verschillende handelsstadia zijn bepaald en de verkoopkosten in zekere mate van invloed kunnen zijn op de vergelijkbaarheid van deze uitvoerprijs en deze normale waarde.

(cf. punten 25‑26, 37, 39)

2. Hoewel artikel 2, lid 1, van basisantidumpingverordening nr. 384/96 als algemeen beginsel vooropstelt dat de normale waarde normaal is gebaseerd op de prijzen die door onafhankelijke afnemers in het land van uitvoer in het kader van normale handelstransacties worden betaald of dienen te worden betaald, blijkt noch uit de letter noch uit de opzet van artikel 2, lid 7, van deze verordening, noch uit de rechtspraak van het Hof dat, wanneer de instellingen van de Unie de normale waarde „op een andere redelijke grondslag” bepalen, deze normale waarde steeds moet overeenstemmen met de normale waarde waartegen het product aan de eerste onafhankelijke afnemer wordt geleverd. Een dergelijke uitlegging zou afbreuk doen aan de beoordelingsvrijheid van de instellingen van de Unie bij de bepaling van de normale waarde voor landen zonder markteconomie.

Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door artikel 2, lid 3, van deze basisverordening, dat slechts betrekking heeft op de berekening van de normale waarde voor een exportonderneming die in een markteconomie werkzaam is.

(cf. punten 33‑34)