ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen van het Bundesgerichtshof als volgt te beantwoorden:

„Eerste vraag

Vloeistoffen met vergelijkbare kenmerken als de producten in het hoofdgeding bezitten, die een alcoholgehalte van 27 volumeprocent hebben, als gedistilleerde dranken worden aangeduid, via apotheken in druppelbuisjes met een inhoud van 10 of 20 ml en als spray worden verkocht en volgens de bijbehorende instructies zijn bedoeld om in zeer kleine hoeveelheden in druppelvorm of door middel van een vernevelaar te worden ingenomen, zijn geen ‚dranken’ als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen.

Tweede vraag

Voor verwijzingen naar algemene, niet-specifieke voordelen als bedoeld in artikel 10, lid 3, van verordening nr. 1924/2006 is geen direct wetenschappelijk bewijs vereist in de zin van artikel 5, lid 1, onder a), en artikel 6, lid 1, van die verordening. Er is echter wel indirect bewijs vereist in de vorm van algemeen aanvaard wetenschappelijk bewijs dat de specifieke claim ondersteunt waarvan verwijzingen naar algemene, niet-specifieke voordelen vergezeld moeten gaan.

Derde vraag

Het bepaalde in artikel 28, lid 2, eerste zinsdeel, van verordening nr. 1924/2006 is van toepassing wanneer het betrokken product onder zijn merknaam vóór 1 januari 2005 niet als levensmiddel, maar als geneesmiddel in de handel werd gebracht. In dergelijke gevallen vereist artikel 28, lid 2, dat het betrokken product op die datum (a) in dezelfde fysieke vorm en (b) met hetzelfde handelsmerk bestond.”
18.

Het Gerecht heeft het door rekwirante bestreden punt 28 van de litigieuze beslissing aangehaald: „overeenkomstig artikel 7, lid 1, [onder e), ii), van verordening nr. 207/2009] [dienden] de nietigheidsgronden voor een driedimensionaal merk uitsluitend te steunen op het onderzoek van de voorstelling van het merk zoals dat [was] aangevraagd, en niet op beweerde of veronderstelde onzichtbare kenmerken”; de grafische voorstellingen van het litigieuze merk „[suggereerden] geen enkele specifieke functie, zelfs wanneer de waren, te weten ‚driedimensionale puzzels’, in aanmerking [werden] genomen”; bij de beoordeling in de onderhavige zaak diende de kamer van beroep geen rekening te houden met het „welbekende” draaivermogen van de „Rubik’s cube”-puzzel en diende zij niet „op onrechtmatige en retroactieve wijze” het functionele karakter in de voorstellingen terug te vinden; de kubus met roosterstructuur geeft geen enkele aanwijzing over de functie ervan, en zelfs niet over het bestaan van een of andere functie, en „het is onmogelijk te besluiten dat hierdoor een of ander [concurrentie]voordeel of technisch effect op het gebied van driedimensionale puzzels kan worden verkregen”; de betrokken vorm bevatte „geen enkele aanwijzing over de [erin vervatte] puzzel”.
19.

De verwijzende rechter wenst met zijn beide vragen in wezen te vernemen of een regeling voor de verrekening van buitenlandse bronbelasting op dividenden zoals de Belgische regeling vanuit verschillende oogpunten met de fundamentele vrijheden verenigbaar is. De eerste vraag gaat in dat verband over de verschillende verrekening naargelang de bronbelasting in Polen dan wel in een derde land wordt geheven. De tweede vraag moet in het licht van de motivering van de verwijzingsbeslissing aldus worden begrepen dat zij gaat over de verschillende verrekening al naargelang de beroepsactiviteit in het kader waarvan een participatie wordt aangehouden, in het binnenland of in een andere lidstaat wordt uitgeoefend.
49.

Bovendien (zo zou kunnen worden betoogd) voorzag de wetgeving erin dat bij wijze van uitzondering in stadia vóór de verkoop aan de eindverbruiker alleen informatie over essentiële elementen op de buitenverpakking kon worden aangebracht. ( *44 ) Wanneer voorverpakte levensmiddelen werden verhandeld in een aan de verkoop aan de eindverbruiker voorafgaand stadium en dit stadium niet de verkoop aan een instelling was, was het dus niet nodig de oorsprong van het levensmiddel op de verpakking of op het daaraan gehechte etiket te vermelden. Volgens artikel 13, lid 1, onder b), kon ermee worden volstaan – onder bepaalde voorwaarden – die informatie slechts op de afgegeven handelsdocumenten te vermelden. Hogerop in de leveringsketen, in het stadium vóór de verkoop aan de eindconsument of een instelling, was artikel 13, lid 1, onder a), dus niet van toepassing op wat anders levensmiddelen in de zin van artikel 1, lid 3, onder b), waren. (In mijn optiek bevestigt dit weliswaar dat artikel 13, lid 1, onder a), inderdaad in ieder geval op afzonderlijk aan de eindconsument of een instelling verkochte portieverpakkingen honing van toepassing was ( *45 ), maar betekent het niet noodzakelijkerwijs dat levensmiddelen lager in de leveringsketen, zoals de levensmiddelen in kwestie, niet onder deze bepaling vielen.)
51.

Bovendien heeft het Hof onlangs in het arrest CHEZ Razpredelenie Bulgaria de vergelijkbare vraag behandeld, hoe de beperking van de werkingssfeer van richtlijn 2000/43/EG ( 30 ) tot de bevoegdheden van de Gemeenschap dient te worden uitgelegd. In zijn motivering heeft het Hof uiteengezet dat deze bevoegdheid in dit geval boven elke twijfel verheven was, aangezien op het betrokken rechtsgebied reeds Unierechtelijke regelingen bestonden, die onder meer op grond van de bevoegdheid van de Unie inzake de interne markt van artikel 95 EG (thans artikel 114 VWEU) waren vastgesteld. ( 31 ) Voor het Hof lijkt het in zoverre dus niet van doorslaggevend belang te zijn geweest of een bevoegdheid van de Gemeenschap respectievelijk de Unie op grond van de bevoegdheid inzake de interne markt in abstracto bestond, maar of deze door middel van rechtshandelingen ook daadwerkelijk was uitgeoefend.
55.

Voorzichtigheidshalve wens ik in dit verband erop te wijzen dat het Gerecht, gelet op deze mogelijkheid tot ambtshalve onderzoek, in zekere zin genoodzaakt is inlichtingen in te winnen over het nationale recht en de ontwikkelingen binnen dit recht. Daarbij moet evenwel voor ogen worden gehouden dat, gelet op de taakverdeling tussen de Unierechters en de nationale rechters, de uitlegging van het nationale recht een taak van de nationale rechter is en de Unierechters niet beschikken over een specifiek instrument om een vraag betreffende de uitlegging van nationaal recht te beantwoorden. ( 44 ) Daarom wordt degene die zich op het nationale recht beroept, door de mogelijkheid van het Gerecht om ambtshalve inlichtingen in te winnen over het nationale recht, geenszins vrijgesteld van zijn verplichting de gegevens te verstrekken waaruit de door hem voorgestane uitlegging blijkt. ( 45 ) Bijgevolg kan in hogere voorziening het Gerecht niet worden verweten geen rekening te hebben gehouden met een nieuw element van nationaal recht dat door degene die zich daarop beroept, ter kennis van het Gerecht had moeten worden gebracht.
Artikel 3 bepaalde in het bijzonder:

„1. De lidstaten zorgen ervoor dat:

a) interest overeenkomstig punt d) verschuldigd is met ingang van de dag volgend op de datum voor betaling of op het verstrijken van de termijn voor betaling, welke zijn vastgesteld in de overeenkomst;

b) indien er in de overeenkomst geen datum of termijn voor betaling is vastgesteld, automatisch zonder aanmaning interest verschuldigd is: i) 30 dagen na de ontvangst door de schuldenaar van de factuur of een gelijkwaardig verzoek tot betaling, of […]

c) de schuldeiser recht heeft op interest voor betalingsachterstand voor zover: i) hij zijn contractuele en wettelijke verplichtingen heeft vervuld, ii) hij het verschuldigde bedrag niet op tijd heeft ontvangen, tenzij de schuldenaar niet voor de vertraging verantwoordelijk is;

d) het niveau van de interest voor betalingsachterstand (‚de wettelijke interestvoet’) die door de schuldenaar moet worden betaald, de interestvoet is die door de Europese Centrale Bank wordt gehanteerd voor haar meest recente basisherfinancieringstransactie vóór de eerste kalenderdag van het betreffende halfjaar (‚de referentie-interestvoet’), vermeerderd met ten minste 7 procentpunten (de ‚marge’), behoudens andersluidende bepalingen in het contract […];

e) tenzij de schuldenaar niet verantwoordelijk is voor de betalingsachterstand, de schuldeiser aanspraak heeft op een redelijke schadeloosstelling door de schuldenaar voor alle relevante invorderingskosten ontstaan door diens betalingsachterstand. Dergelijke invorderingskosten moeten voldoen aan de beginselen van transparantie en verhouding tot de schuld in kwestie. De lidstaten kunnen met inachtneming van de bovengenoemde beginselen een maximumbedrag vaststellen voor de invorderingskosten voor diverse schuldniveaus.

[…]

3. De lidstaten voorzien erin dat bedingen over de datum voor betaling of de gevolgen van betalingsachterstand die niet in overeenstemming zijn met het bepaalde in lid 1, onder b) tot en met d), en in lid 2, ofwel niet afdwingbaar zijn ofwel aanleiding geven tot een vordering tot schadevergoeding indien zij, alle omstandigheden in aanmerking genomen, met inbegrip van goede handelspraktijken en de aard van het product, een kennelijke onbillijkheid jegens de schuldeiser behelzen. Bij de beoordeling of een beding een kennelijke onbillijkheid jegens de schuldeiser behelst, wordt onder meer bezien of de schuldenaar objectieve redenen heeft om af te wijken van de bepalingen van lid 1, onder b) tot en met d), en lid 2. Wanneer een dergelijk beding als kennelijk onbillijk wordt aangemerkt, zijn de wettelijke bepalingen van toepassing, tenzij de nationale rechter andere voorwaarden vaststelt die billijk zijn.

4. In het belang van schuldeisers en concurrenten zorgen de lidstaten ervoor dat een adequaat en doeltreffend middel voorhanden is om te voorkomen dat bedingen die in de zin van lid 3 een kennelijke onbillijkheid behelzen, verder worden gebruikt.

[…]”
omroeporganisaties, met betrekking tot de vastleggingen van hun uitzendingen, ongeacht of deze uitzendingen via de ether of per draad plaatsvinden, uitzendingen per kabel of satelliet daaronder begrepen,

in het uitsluitende recht, de directe of indirecte, tijdelijke of duurzame, volledige of gedeeltelijke reproductie van dit materiaal, met welke middelen en in welke vorm ook, toe te staan of te verbieden.”
96.

Dienaangaande heeft het Hof een reeks elementen in aanmerking genomen, namelijk, in de eerste plaats, dat de richtlijnen van de Unie de bestaande concessies voor aardgasdistributie onverlet laten; in de tweede plaats dat de concessie in 1984 is verleend en tot 2029 effect sorteert, de beëindiging ervan is derhalve vervroegd; en ten slotte, in de derde plaats, dat het rechtszekerheidsbeginsel verlangt dat de gevolgen van rechtsregels duidelijk, nauwkeurig en voorzienbaar zijn, terwijl de concessie die in het hoofdgeding aan de orde is, is verleend voordat het Hof heeft geoordeeld dat voor bepaalde overeenkomsten met een grensoverschrijdend belang krachtens het primaire recht transparantieplichten konden gelden. ( 19 )
De wet tot invoering van het burgerlijk wetboek (Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuch) van 21 september 1994 (BGBl. I blz. 2494, met rectificatie in 1997 I, blz. 1061; hierna: „EGBGB”), in de versie die gold ten tijde van de feiten in het hoofdgeding, bepaalt:

„Artikel 5 – Personeel statuut

(1) Wanneer wordt verwezen naar het recht van de staat waarvan een persoon onderdaan is en deze persoon de nationaliteit van meerdere staten bezit, moet het recht van die staat worden toegepast waarmee de persoon de nauwste band heeft, in het bijzonder door zijn of haar gewone verblijfplaats of door het verloop van zijn of haar leven. Is de persoon tevens Duitser, dan heeft deze rechtspositie voorrang.

[...]

Artikel 6 – Openbare orde

Een wettelijke bepaling van een andere staat blijft buiten toepassing indien de toepassing ervan leidt tot een resultaat dat kennelijk onverenigbaar is met essentiële beginselen van het Duitse recht. Zij mag met name niet worden toegepast indien de toepassing ervan in strijd is met de grondrechten.

[...]

Artikel 10 – Naam

(1) De naam van een persoon wordt geregeld door het recht van de staat waarvan die persoon onderdaan is.

[...]

Artikel 48 – Keuze van een in een andere lidstaat van de Europese Unie verkregen naam

Indien de naam van een persoon wordt geregeld door het Duitse recht, kan hij of zij door het afleggen van een verklaring bij de burgerlijke stand de tijdens een gewoon verblijf in een andere lidstaat van de Europese Unie verkregen en daar in een register van de burgerlijke stand ingeschreven naam kiezen, mits dit niet kennelijk onverenigbaar is met essentiële beginselen van het Duitse recht. De naamkeuze werkt terug tot het tijdstip van de inschrijving in het register van de burgerlijke stand van de andere lidstaat, tenzij de persoon uitdrukkelijk verklaart dat de naamkeuze slechts voor de toekomst dient te gelden. De verklaring moet officieel worden vastgelegd in een authentieke akte. [...]”
Artikel 7 van richtlijn 2005/29 bepaalt:

„1. Als misleidende omissie wordt beschouwd een handelspraktijk die in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden en de beperkingen van het communicatiemedium in aanmerking genomen, essentiële informatie welke de gemiddelde consument, naargelang de context, nodig heeft om een geïnformeerd besluit over een transactie te nemen, weglaat en die de gemiddelde consument ertoe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.

2. Als misleidende omissie wordt voorts beschouwd een handelspraktijk die essentiële informatie als bedoeld in lid 1, rekening houdend met de in dat lid geschetste details, verborgen houdt, op onduidelijke, onbegrijpelijke, dubbelzinnige wijze dan wel laattijdig verstrekt, of het commerciële oogmerk, indien dit niet reeds duidelijk uit de context blijkt, niet laat blijken, en de gemiddelde consument er zowel in het ene als in het andere geval toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.

[...]

4. In het geval van een uitnodiging tot aankoop wordt de volgende informatie als essentieel beschouwd, indien deze niet reeds uit de context blijkt:

[...]

c) de prijs, inclusief belastingen, of, als het om een soort product gaat waarvan de prijs redelijkerwijs niet vooraf kan worden berekend, de manier waarop de prijs wordt berekend, en, in voorkomend geval, alle extra vracht‑, leverings- of portokosten of, indien deze kosten redelijkerwijs niet vooraf kunnen worden berekend, het feit dat er eventueel deze extra kosten moeten worden betaald;

[...]

5. Overeenkomstig de communautaire wetgeving vereiste informatie met betrekking tot commerciële communicatie, inclusief reclame en marketing, wordt als essentieel beschouwd (een niet-limitatieve lijst staat in bijlage II).”
14.

In deze omstandigheden heeft de Korkein hallinto-oikeus de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 19, lid 1, van richtlijn 2010/13/EU in omstandigheden als die in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat dit zich ertegen verzet dat de nationale wettelijke bepalingen zo worden uitgelegd dat de opdeling van het beeldscherm niet wordt aangemerkt als reclameleader die zorgt voor een scheiding tussen het audiovisuele programma en de televisiereclame, daarbij in aanmerking nemend dat een deel van het beeld is voorbehouden voor de programma-aftiteling en een ander deel voor de voorbeschouwing van de daaropvolgende uitzendingen op het kanaal van een omroep door middel van een programmaoverzicht, terwijl noch in het gedeelde beeldscherm noch daarna een akoestisch of optisch middel wordt uitgezonden dat uitdrukkelijk het begin van een reclame-onderbreking markeert? 2) In aanmerking genomen dat richtlijn 2010/13 naar haar aard een minimumregeling is, moet artikel 23, lid 2, van deze richtlijn dan in omstandigheden als die in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is dat sponsorlogo’s die in het kader van andere programma’s dan de gesponsorde programma’s worden uitgezonden, worden aangemerkt als ‚reclamespots’ in de zin van artikel 23, lid 1, van de richtlijn, die voor de maximaal toegelaten reclamezendtijd moeten worden meegerekend? 3) In aanmerking genomen dat richtlijn 2010/13 naar haar aard een minimumregeling is, moet het begrip ‚reclamespots’ in artikel 23, lid 1, van deze richtlijn in samenhang met het zinsdeel ‚mag het aandeel [...] per klokuur niet meer dan 20 % bedragen’ ter omschrijving van de maximaal toegelaten reclamezendtijd, in omstandigheden als die in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is dat de ‚zwarte seconden’ tussen afzonderlijke reclamespots en aan het einde van een reclame-onderbreking tot de reclamezendtijd worden gerekend?”
Artikel 19 („Samenwerking met Ierland en het Verenigd Koninkrijk”) luidt als volgt:

„1. Voor de toepassing van deze verordening kunnen de informatie-uitwisseling en de samenwerking met Ierland en het Verenigd Koninkrijk geschieden op basis van bilaterale of multilaterale overeenkomsten tussen respectievelijk Ierland of het Verenigd Koninkrijk en een of meer aangrenzende lidstaten of via op die overeenkomsten gebaseerde regionale netwerken. De nationale coördinatiecentra van de lidstaten zijn de contactpunten voor de informatie-uitwisseling met de overeenkomstige autoriteiten van Ierland en van het Verenigd Koninkrijk in het kader van Eurosur. Nadat de overeenkomsten zijn gesloten, worden zij ter kennis gebracht van de Commissie.

2. De in lid 1 bedoelde overeenkomsten hebben uitsluitend betrekking op de uitwisseling van de volgende informatie tussen het nationale coördinatiecentrum van een lidstaat en de corresponderende autoriteit van Ierland of het Verenigd Koninkrijk:

a) informatie die is opgenomen in het nationale situatiebeeld van een lidstaat voor zover deze aan het agentschap is doorgegeven met het oog op het Europees situatiebeeld en het gemeenschappelijke inlichtingenbeeld van de situatie in het gebied vóór de grens;

b) door Ierland en het Verenigd Koninkrijk verzamelde informatie die relevant is voor het Europees situatiebeeld en het gemeenschappelijke inlichtingenbeeld van de situatie in het gebied vóór de grens;

c) informatie zoals bedoeld in artikel 9, lid 9.

3. Informatie die in het kader van Eurosur is verstrekt door het agentschap of door een lidstaat die geen partij is bij een in lid 1 bedoelde overeenkomst, wordt niet gedeeld met Ierland of het Verenigd Koninkrijk zonder de voorafgaande toestemming van het agentschap of die lidstaat. De lidstaten en het agentschap zijn gebonden door de weigering om die informatie uit te wisselen met Ierland of het Verenigd Koninkrijk.

4. Het is verboden [i]n het kader van dit artikel uitgewisselde informatie verder door te zenden of anderszins mee te delen aan andere derde landen of derden.

5. De in lid 1 bedoelde overeenkomsten bevatten bepalingen betreffende de financiële kosten die voortvloeien uit de deelname van Ierland en het Verenigd Koninkrijk aan de uitvoering van die overeenkomsten.”
In artikel 6 („Toegang tot de rechter”) wordt bepaald ( 17 ):

„1. De lidstaten waarborgen dat een aanvrager die meent dat zijn verzoek om informatie is veronachtzaamd, ten onrechte (geheel of gedeeltelijk) is geweigerd, onvoldoende is beantwoord of op een andere wijze niet is behandeld overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, 4 of 5, toegang heeft tot een procedure waarin het handelen of nalaten van de betrokken overheidsinstantie opnieuw door die of door een andere overheidsinstantie, dan wel door een bij wet opgericht onafhankelijk en onpartijdig orgaan bestuursrechtelijk kan worden getoetst. Dit moet een snelle procedure zijn waaraan weinig of geen kosten verbonden zijn

2. De lidstaten zorgen ervoor dat een aanvrager, naast de in lid 1 bedoelde beroepsprocedure, toegang heeft tot een beroepsprocedure voor een rechterlijke instantie of een ander, bij wet opgericht onafhankelijk en onpartijdig orgaan, waarin het handelen of nalaten van de betrokken overheidsinstantie kan worden getoetst en waarvan de beslissingen definitief kunnen worden. Voorts kunnen de lidstaten ervoor zorgen dat derden die door het vrijgeven van informatie zijn geschaad, eveneens toegang hebben tot de rechter.

[...]”
47.

Op dit punt herinnert de Commissie eraan dat zij niet de mogelijkheid betwist om gemiddelde bedragen te gebruiken voor de personeelskosten, maar veeleer dat kosten in aanmerking worden genomen die niet de werkelijke kosten zijn omdat ofwel de beloning niet overeenstemt met de specialisatie van het ingezette personeel, ofwel de productie-uren geen werkelijke, maar fictieve uren zijn. Zij benadrukt dat het een algemeen beginsel van goed beheer is dat de gegevens die in aanmerking worden genomen, juist zijn en dat dit in elk geval een voorwaarde is om kosten uit de begroting van de Unie te vergoeden, hetgeen zich wat de subsidieovereenkomst betreft, vertaalt in het feit dat de werkelijke uren en kosten moeten worden bijgehouden. Dat vervolgens met een gemiddeld bedrag wordt gewerkt, hetgeen ANKO hoe dan ook niet had gedaan, is een andere kwestie en betekent niet dat daarbij fictieve, en dus niet bestaande, uren of kwalificaties van niet-gespecialiseerd personeel in aanmerking zouden mogen genomen.
24.

Volgens Ierland is er een fundamenteel onderscheid tussen enerzijds de beschermde opleidingsperiode waarbij fysieke aanwezigheid op de arbeidsplaats verondersteld wordt, en anderzijds de wachttijd waarin fysieke aanwezigheid op de arbeidsplaats vereist is, die door het Hof is onderzocht in de arresten Simap ( 7 ) en Jaeger ( 8 ) en die in de verordening van 2004 uitdrukkelijk is gedefinieerd als arbeidstijd. Terwijl een arts met wachtdienst beschikbaar is om te werken en kan worden verplicht de activiteiten en taken te verrichten die bij zijn werk horen, is een arts in een beschermde opleidingsperiode niet beschikbaar om te werken en kan hij deze activiteiten of taken niet uitvoeren. Om die reden zou deze opleidingsperiode niet kunnen worden beschouwd als „arbeidstijd” in de zin van de verordening van 2004 of van richtlijn 2003/88.
Artikel 9, met als opschrift „Betaalbaarheid van de tarieven”, bepaalt:

„1. De nationale regelgevende instanties houden toezicht op de ontwikkeling en het niveau van de tarieven voor de eindgebruiker van de in de artikelen 4 tot en met 7 omschreven diensten die onder de universeledienstverplichtingen vallen en door aangewezen ondernemingen worden verstrekt, of, als er geen onderneming in verband met dergelijke diensten is aangewezen, die op een andere wijze op de markt beschikbaar zijn, met name met betrekking tot de nationale consumentenprijzen en inkomens.

2. In het licht van de nationale omstandigheden kunnen de lidstaten verlangen dat de aangewezen ondernemingen de consument tariefopties of -pakketten aanbieden die afwijken van die welke onder de gebruikelijke commerciële voorwaarden worden verstrekt, met name om ervoor te zorgen dat consumenten met een laag inkomen of met bijzondere sociale behoeften niet worden verhinderd gebruik te maken van de in artikel 4, lid 1 bedoelde netwerktoegang of van de diensten die in artikel 4, lid 3, en de artikelen 5, 6 en 7 zijn aangemerkt als vallend onder de universeledienstverplichtingen en die door de aangewezen ondernemingen worden aangeboden.

3. In aanvulling op bepalingen luidens welke aangewezen ondernemingen bijzondere tariefopties moeten aanbieden of moeten voldoen aan voorschriften inzake maximumprijzen of geografische gemiddelden of andere vergelijkbare regelingen, kunnen de lidstaten voorzien in waarborgen dat consumenten van wie vaststaat dat zij een laag inkomen of bijzondere sociale behoeften hebben, worden bijgestaan.

[...]”