ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 343/34

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Rheinland-Pfalz (Duitsland) op 11 juli 2016 — Hornbach-Baumarkt-AG/Finanzamt Landau

(Zaak C-382/16)

(2016/C 343/46)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Rheinland-Pfalz

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Hornbach-Baumarkt-AG

Verwerende partij: Finanzamt Landau

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 49 VWEU juncto artikel 54 VWEU (voorheen artikel 43 EG juncto artikel 48 EG) zich tegen een regeling van een lidstaat volgens welke de inkomsten van een ingezeten belastingplichtige uit de handelsrelaties met een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap waarin hij rechtstreeks of indirect een deelneming van ten minste 25 % bezit en waarmee hij voorwaarden is overeengekomen die afwijken van de voorwaarden die onafhankelijke derden zouden zijn overeengekomen onder dezelfde of vergelijkbare omstandigheden, moeten worden vastgesteld alsof zij waren verkregen onder tussen onafhankelijke derden overeengekomen voorwaarden, wanneer een dergelijke correctie niet wordt toegepast voor inkomsten uit handelsrelaties met een ingezeten vennootschap en in deze regeling niet is voorzien in de mogelijkheid voor de ingezeten belastingplichtige om te bewijzen dat de voorwaarden zijn overeengekomen om commerciële redenen die voortvloeien uit zijn aandeelhoudersband met de in de andere lidstaat gevestigde vennootschap?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dan, ingeval een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd is gesloten, die huurovereenkomst of elke afzonderlijke „transactie” die de betaling van de huursom als tegenprestatie voor de beschikbaarstelling van de ruimten en aansluitingen vormt, worden aangemerkt als handelstransactie in de zin van artikel 1, lid 1, artikel 2, punt 1, artikel 3, artikel 6 en artikel 8 (alsook de overwegingen 1, 3, 4, 8, 9, 26 en 35) van richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad [OMISSIS]?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 335/41

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 11 juli 2016 — Salvador Benjumea Bravo de Laguna/Esteban Torras Ferrazzuolo

(Zaak C-381/16)

(2016/C 335/55)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo (Eerste civiele kamer)

Partijen in het hoofdgeding

Eiser tot cassatie: Salvador Benjumea Bravo de Laguna

Verweerder in cassatie: Esteban Torras Ferrazzuolo

Prejudiciële vraag

Verdraagt de omstandigheid dat een vordering tot revindicatie van een gemeenschapsmerk is ingesteld op andere gronden dan de in artikel 18 van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (1) genoemde gronden en met name plaatsvindt in overeenstemming met de gevallen als bedoeld in artikel 2, lid 2, van de Spaanse merkenwet, namelijk wet 17/2001 van 7 december 2001 inzake merken (BOE nr. 294 van 8 december 2001), zich met het Unierecht en dan in het bijzonder met die verordening?

(1) PB 2009, L 78, blz. 1.
3)

Op welke wijze speelt bij de beoordeling of een ongewenstverklaring kan worden opgelegd aan een burger van de Unie op wie artikel l(F), aanhef en onder a en b, van het Vluchtelingenverdrag van toepassing is verklaard, zoals in de onderhavige zaak, het evenredigheidsbeginsel een rol? Dienen daarbij, of los daarvan, de in artikel 28, eerste lid, van de verblijfsrichtlijn genoemde factoren te worden betrokken? Dient daarbij, of los daarvan, ook de in artikel 28, derde lid, aanhef en onder a, genoemde termijn van tien jaar verblijf in het gastland in aanmerking te worden genomen? Dienen onverkort de in de Richtsnoeren voor een betere omzetting en toepassing van richtlijn 2004/38 (COM(2009)313) onder 3.3. genoemde factoren te worden betrokken?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 305/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 17 mei 2016 — Prequ' Italia Srl/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

(Zaak C-276/16)

(2016/C 305/18)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Prequ' Italia Srl

Verwerende partij: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

Prejudiciële vraag

Staat het algemene Unierechtelijke beginsel van hoor en wederhoor in de procedure in de weg aan de [betrokken] Italiaanse [belasting]regeling voor zover deze regeling, ten behoeve van de belastingplichtige die niet is gehoord vóór de vaststelling van de belastingaanslag door de douaneadministratie, niet voorziet in opschorting van de tenuitvoerlegging van die aanslag als normaal gevolg van de instelling een hogere voorziening?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 314/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Cluj (Roemenië) op 25 mei 2016 — Teodor Ispas, Anduța Ispas/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

(Zaak C-298/16)

(2016/C 314/16)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Cluj

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Teodor Ispas, Anduța Ispas

Verwerende partij: Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

Prejudiciële vraag

Is een administratieve praktijk die erin bestaat om een beslissing te nemen waarbij aan een particulier verplichtingen worden opgelegd zonder hem toegang te geven tot alle informatie en documenten die de overheidsinstantie in aanmerking heeft genomen bij het nemen van de bezwarende beslissing en die zijn opgenomen in het door de overheidsinstantie opgestelde niet-openbare administratieve dossier, verenigbaar met het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 279/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca (Spanje) op 13 mei 2016 — Carlos Enrique Ruiz Conejero/Ferroser Servicios Auxiliares S.A. en Ministerio Fiscal

(Zaak C-270/16)

(2016/C 279/24)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Carlos Enrique Ruiz Conejero

Verwerende partijen: Ferroser Servicios Auxiliares S.A. y Ministerio Fiscal

Prejudiciële vraag

Verzet richtlijn 2000/78 (1) zich tegen toepassing van een nationale wettelijke bepaling op grond waarvan de werkgever een werknemer wegens objectieve redenen kan ontslaan op grond van niet aaneengesloten verzuim, ook indien het gerechtvaardigd is, dat in twee opeenvolgende maanden oploopt tot 20 % van de werkdagen voor zover het totale aantal verzuimdagen in de twaalf voorafgaande maanden 5 % van de werkdagen bedraagt, of tot 25 % in vier niet-opeenvolgende maanden binnen een tijdvak van twaalf maanden, ingeval de werknemer als gehandicapt in de zin van de richtlijn moet worden beschouwd en dit verzuim het gevolg is van zijn handicap?

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 296/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 13 juni 2016 — Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (SNITEM), Philips France/Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

(Zaak C-329/16)

(2016/C 296/30)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d'État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (SNITEM), Philips France

Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 93/42/EEG van 14 juni 1993 (1) aldus worden uitgelegd dat software die tot doel heeft diegenen die bevoegd zijn tot het voorschrijven van geneesmiddelen en als zelfstandige dan wel in een zorginstelling of medisch-sociale instelling werkzaam zijn, ondersteuning te bieden bij het voorschrijven van geneesmiddelen, teneinde de veiligheid van het recept te verbeteren, het werk van de voorschrijvende arts te vereenvoudigen, de conformiteit van het recept met de nationale bestuursrechtelijke voorschriften te bevorderen en de behandelkosten te verlagen bij gelijkblijvende kwaliteit, een medisch hulpmiddel in de zin van de richtlijn vormt wanneer deze software ten minste een functionaliteit bevat waarmee de persoonlijke gegevens van een patiënt kunnen worden gebruikt om zijn arts te helpen bij het opstellen van het recept, meer bepaald door het opsporen van contra-indicaties, wisselwerkingen tussen geneesmiddelen en te hoge voorgeschreven doses, ofschoon deze software zelf geen uitwerking in of op het menselijk lichaam heeft?

(1) Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB L 169, blz. 1).
2)

Is een nationale regeling die het een commerciële ondernemer toestaat om aan particulieren de dienst aan te bieden van het ook zonder toestemming van de rechthebbende op afstand als video opslaan van privékopieën van auteursrechtelijk beschermde werken met behulp van het zogenoemde cloud computing, hoewel hij daartoe actief moet bijdragen, mits aan de rechthebbende een forfaitaire vergoeding wordt betaald, waarvoor in wezen een regeling van verplichte licenties geldt, verenigbaar met het gemeenschapsrecht — meer bepaald artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (althans richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt en het Oprichtingsverdrag)?
3)

Moet artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat de „rechterlijke instantie” van een lidstaat „waarbij de zaak het laatst is aangebracht” door middel van een „vordering wegens inbreuk” vanwege de schending van een Uniemerk door het beheer van een wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze te raadplegen website, en waarbij overeenkomstig de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk vorderingen worden ingesteld ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten, zich ingevolge artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk alleen onbevoegd dient te verklaren met betrekking tot het gebied van de andere lidstaat waarin een rechterlijke instantie „eerst” is aangezocht wegens de schending van een nationaal merk dat gelijk is aan het Uniemerk dat wordt aangevoerd bij de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht”, en voor dezelfde waren geldt, door het beheer en gebruik van dezelfde wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze te raadplegen website, en zulks in de mate dat de merken gelijk zijn en de waren identiek zijn, of dient de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht” in dat geval zich in de mate dat de merken gelijk en de waren identiek zijn onbevoegd te verklaren voor alle bij haar ingevolge de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten en bijgevolg in de gehele Unie ingestelde vorderingen?
(i)

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de bestreden beschikking te oordelen dat de litigieuze verordening een regelgevingshandeling is die ten aanzien van thans rekwirante uitvoeringsmaatregelen omvat in de zin van artikel 263, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.
3)

Staat het Verdrag van Montreal in de weg aan een uitlegging volgens welke aan het vereiste inzake schriftelijke vorm wordt geacht te zijn voldaan wanneer een vertegenwoordiger van de luchtvaartmaatschappij, met medeweten van de passagier, de schadeaangifte/het protest in schriftelijke vorm, op papier of elektronisch, in het systeem van de vervoerder opneemt?
—

de punten 48 tot en met 52, aangezien artikel 36 van, en bijlage VII, punt 1, bij de toetredingsakte in werking zijn getreden op 9 december 2011 – toen de strategie voor justitiële hervorming van de Republiek Kroatië voor de periode 2011-2015 en het herziene actieplan van de Kroatische regering voor justitiële hervorming sinds 15 december 2010 respectievelijk 20 mei 2010 van kracht en van toepassing waren –, dat wil zeggen na de intrekking van die rechtshandelingen door de Republiek Kroatië – waarin de Commissie tevoren uitdrukkelijk had toegestemd in punt 3 van haar uitgebreid controleverslag van 10 oktober 2012 betreffende de Republiek Kroatië, waarin zij er bij Kroatië op aandringt een nieuwe regeling inzake tenuitvoerlegging vast te stellen. Zulks is in strijd met de algemene rechtsbeginselen van gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid, aangezien, wat rekwiranten betreft, de intrekking van die rechtshandelingen duidelijk terugwerkende kracht had, nu de Republiek Kroatië na 9 december 2011 geen nieuwe strategie voor justitiële hervorming heeft vastgesteld, maar enkel een strategie voor de ontwikkeling van het justitiële stelsel in de periode 2013-2018, zodat de laatste door Kroatië vastgestelde strategie voor justitiële hervorming in werkelijkheid de op 9 december 2011 vigerende strategie was (zie arrest Hof van 30 januari 1974, Louwage/Commissie, 148/73, EU:C:1974:7, punten 12 en 28; arrest Gerecht van 17 december 1998, Embassy Limousines & Services/Parlement, T-203/96, EU:T:1998:302, punten 74-88, en arrest Hof van 14 mei 1975, CNTA/Commissie, 74/74, EU:C:1975:59, punten 41-44). Daarbij moet worden gepreciseerd dat het Gerecht erkent dat de in het verzoekschrift geformuleerde schadevordering gegrond is, aangezien het in punt 53 van het bestreden arrest overweegt dat „daaruit niet mag worden afgeleid dat de Kroatische autoriteiten […] de strategie voor justitiële hervorming 2011-2015 en het actieplan 2010 vrijelijk konden wijzigen. Gelet op het bepaalde in de toetredingsakte en, in het bijzonder, op artikel 36 daarvan en bijlage VII daarbij, waren die autoriteiten verplicht niet alleen toezegging nr. 1 gestand te doen, maar ook alle andere in die bijlage opgenomen toezeggingen”;
3)

Wanneer een buiten de Europese Unie gevestigde moedermaatschappij in verschillende lidstaten juridisch zelfstandige vestigingen (dochtermaatschappijen) heeft, is de toezichthoudende autoriteit van een lidstaat (hier: Duitsland) dan krachtens de artikelen 4 en 28, lid 6, van richtlijn 95/46 ook dan bevoegd voor de uitoefening van de [haar] krachtens artikel 28, lid 3, van richtlijn 95/46 verleende bevoegdheden ten aanzien van de op het eigen grondgebied gelegen vestiging wanneer deze vestiging alleen met de verkoop van advertentieruimte en andere marketingactiviteiten gericht op de inwoners van deze lidstaat is belast, terwijl de in een andere lidstaat (hier: Ierland) gelegen zelfstandige vestiging (dochtermaatschappij) volgens de concerninterne taakverdeling exclusief verantwoordelijk is voor het verzamelen en verwerken van persoonsgegevens op het volledige grondgebied van de Europese Unie en dus ook in de andere lidstaat (hier: Duitsland), wanneer de beslissing betreffende de gegevensverwerking in feite door de moedermaatschappij wordt genomen?
4.

Het Gerecht heeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven door te oordelen dat de Commissie niet in strijd heeft gehandeld met artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van behoorlijk bestuur en de motiveringsplicht in artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) toen zij besliste om The Brink’s Company niet hoofdelijk aansprakelijk te houden met rekwirante (als opvolgster van BAX Global Ltd. (UK)) voor het gedrag in verband met het „UK New Export System”.
3.

Het Gerecht geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie niet in strijd heeft gehandeld met artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van behoorlijk bestuur, en de motiveringsplicht ingevolge artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), door te besluiten The Brink’s Company en Schenker China Ltd. [als rechtsopvolger van BAX Global (China) Co. Ltd.] niet hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de gedragingen in verband met de „Chinese Currency Adjustment Factor”.
1.

Vormt de in casu omschreven situatie een overgang van onderneming of vestiging zodat sprake is van de overgang van de onderneming ICTS op de onderneming SECURITAS, nadat in het kader van een openbare aanbesteding het contract voor het verrichten van veiligheids- en bewakingsdiensten in de haven van Ponta Delgada, op het eiland São Miguel, op de Azoren, is gegund aan SECURITAS, en vormt deze situatie een overgang van een economische eenheid overeenkomstig het bepaalde in artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 2001/23/EG (1) van de Raad van 12 maart 2001?
(1)

Is het verenigbaar met het Unierecht, in het bijzonder met het beginsel van een effectieve rechterlijke bescherming, wanneer, in het geval van een geschil tussen een werknemer en een werkgever over de vraag of de werknemer overeenkomstig artikel 7 van richtlijn 2003/88 (1) recht heeft op vakantie met behoud van loon, de werknemer eerst vakantie moet opnemen alvorens kan worden vastgesteld of hij recht heeft op behoud van loon?
4)

het Gerecht heeft de feiten onjuist weergegeven en het recht om te worden gehoord geschonden, wat het oordeel betreft dat de motivering van de litigieuze handeling „helemaal niet verwijst naar de vraag of steun in de vorm van een scheidsrechterlijke uitspraak van statelijke oorsprong is”, en het heeft duidelijk ten onrechte vastgesteld dat de onjuiste rechtsopvattingen waarvan de Commissie in de litigieuze handeling blijk heeft gegeven en die door DEI zijn opgemerkt, „noodzakelijkerwijs zullen worden beoordeeld in […] zaak T-352/15”;
C 211/22

Hogere voorziening ingesteld op 12 februari 2016 door Continental Reifen Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 8 december 2015 in zaak T-525/14, Compagnie générale des établissements Michelin/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-84/16 P)

(2016/C 211/28)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Continental Reifen Deutschland GmbH (vertegenwoordigers: S. O. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes, J. Schumacher, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Compagnie générale des établissements Michelin

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 8 december 2015 in zaak T-525/14 volledig te vernietigen;

— de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor een nieuw onderzoek van het intrinsieke onderscheidend vermogen van de conflicterende tekens, daaronder begrepen de bestanddelen waaruit deze tekens bestaan, alsook van de mate waarin die tekens overeenstemmen;

— verweerster te verwijzen in alle kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten van rekwirante.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gebaseerd op een onjuiste opvatting door het Gerecht van het Unierecht, aangezien het in het arrest van 8 december 2015 artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 (1) van de Raad inzake het Uniemerk heeft geschonden.

Rekwirante stelt, kort gezegd, dat het Gerecht het onderscheidend vermogen van het betwiste, als Uniemerk aangevraagde teken „ ”, daaronder begrepen de bestanddelen „ ” en „ ” waaruit dit teken bestaat, alsook die van het oudere merk „ ” onjuist heeft beoordeeld. Bovendien vloeide deze onjuiste beoordeling door het Gerecht tevens voort uit een onjuiste feitelijke opvatting van de taalkennis van het relevante publiek en van de vraag of dit publiek de betekenis verstaat van de bestanddelen waaruit de conflicterende tekens bestaan, alsook van de bewijzen die Michelin heeft overgelegd als bijlage C.1 en bijlage C.4, welke bewijzen thans zijn opgenomen in bijlage 6.

Voorts heeft het Gerecht niet uiteengezet waarom het bij de beoordeling van de overeenstemming van de conflicterende tekens geen rekening heeft gehouden met een aantal kenmerken van deze tekens, inzonderheid van de beeldelementen ervan.

Door deze beoordelingsfouten heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat er sprake was van gevaar voor verwarring in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 omdat het bij de betrokken waren om dezelfde of zeer soortgelijke waren ging en gelet op de gemiddelde overeenstemming tussen het aangevraagde merk en het oudere Franse merk, alsook op het normale intrinsieke onderscheidend vermogen van dat oudere merk.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (PB L 78, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 191/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale di Milano (Italië) op 2 maart 2016 — Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani/Agenzia delle dogane e dei Monopoli

(Zaak C-141/16)

(2016/C 191/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione Tributaria Regionale di Milano

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani

Verwerende partij: Agenzia delle dogane e dei Monopoli

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 56 en 52 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zich, mede in het licht van de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van spel en weddenschap in de arresten Gambelli, Placanica en Costa en Cifone en op het gebied van belastingdiscriminatie in de arresten Lindman, Commissie/Spanje en Bianco en Fabretti, en van de rechtsbeginselen van de Unie omtrent gelijke behandeling, non-discriminatie en gewettigd vertrouwen, tegen een nationale regeling als de Italiaanse die in dit geding aan de orde is, krachtens welke nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, en eventueel de exploitanten van weddenschappen zelf, hoofdelijk met hun nationale tussenpersonen, onderworpen zijn (ook met terugwerkende kracht) aan de belasting op weddenschappen, onder meer op sportevenementen, als bedoeld in de artikelen 1 tot en met 3 van decreto legislativo nr. 504 van 23 december 1998, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 66, onder b), van de Legge di Stabilità 2011?
2)

Verzet het Unierecht, meer in het bijzonder de artikelen 56, 101, 102 en 106 VWEU, artikel 9 van richtlijn 2002/21/EG, de zogenoemde kaderrichtlijn, de artikelen 3, 5 en 7 van richtlijn 2002/20/EG, de zogenoemde machtigingsrichtlijn, en de artikelen 2 en 4 van richtlijn 2002/77/EG, de zogenoemde mededingingsrichtlijn, alsmede de beginselen van non-discriminatie, transparantie, vrijheid van mededinging, evenredigheid, doeltreffendheid en pluralisme op informatiegebied, zich tegen een nationale regeling die voor de vaststelling van het aantal digitale kanalen dat bij de omschakeling van analoge kanalen aan de marktdeelnemers moet worden toegewezen — waarbij alle tot op dat moment geëxploiteerde kanalen in aanmerking worden genomen, ook indien zij de concentratiegrenzen overschreden die waren voorgeschreven door nationale regelingen die reeds door het Hof van Justitie of de Europese Commissie zijn bekritiseerd, althans zonder vergunning zijn geëxploiteerd — in concreto tot gevolg heeft dat de vermindering van het aantal digitale kanalen ten opzichte van het aantal in het analoge systeem geëxploiteerde kanalen in het geval van een marktdeelnemer met meerdere kanalen naar verhouding groter is dan de vermindering die aan zijn concurrenten wordt opgelegd?