In het kader van een procedure tegen subsidiepraktijken van derde landen volgt uit artikel 7, lid 2, van verordening nr. 597/2009 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn, dat, wanneer de subsidie niet wordt verleend op basis van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden, de hoogte van de subsidie waartegen compenserende maatregelen kunnen worden genomen, wordt vastgesteld door de waarde van de totale subsidie om te slaan, naargelang van het geval, over het niveau van de productie, de afzet of de uitvoer van de betrokken producten in het onderzoektijdvak. In dat verband mag een instelling van de Unie gebruik maken van het omzetcijfer dat de totale verkopen van de betrokken ondernemingen weergeeft in de noemer voor de berekening van het bedrag van de subsidie, daaronder begrepen de correcties van het omzetcijfer in verband met export, om ervoor te zorgen dat de omzet de totale waarde van de verkopen van het betrokken product weergeeft.

Ter zake van beschermende handelsmaatregelen beschikken de instellingen van de Unie over een ruime beoordelingsvrijheid wegens de ingewikkeldheid van de economische, politieke en juridische situaties die zij moeten onderzoeken. In het kader van de rechterlijke toetsing gaat de Unierechter na of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten waarop de instelling zich baseert voor de bestreden keuze juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid.

Het staat aan de verzoekende partij om de bewijzen over te leggen op grond waarvan de Unierechter kan vaststellen dat een instelling van de Unie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, daaronder begrepen bij de beoordeling van de schade. Meer bepaald moet de verzoekende partij voor het bewijs dat een instelling van de Unie een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan die de nietigverklaring van een handeling rechtvaardigt, voldoende elementen aandragen die kunnen afdoen aan de plausibiliteit van de feitelijke beoordelingen in de bestreden handeling.

Bovendien zijn de Raad en de Commissie in antisubsidiezaken afhankelijk van de vrijwillige medewerking van de partijen om hun binnen de voorgeschreven termijn de benodigde informatie te verstrekken. De omstandigheid dat een producent van de Unie niet heeft geantwoord op een verzoek om inlichtingen van de Commissie, kan dan ook geen nalatigheid in het kader van een concreet onderzoek gebaseerd op objectief bewijs van de beoordeling van de door de bedrijfstak van de Unie geleden schade opleveren.

In die omstandigheden rust op de instellingen van de Unie geen enkele verplichting op grond van verordening nr. 597/2009 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn, om de macro-economische en micro-economische criteria in te delen of een verbod om subgroepen van producenten te vormen, vooropgesteld dat de Commissie objectief onderzoek verricht op basis van bewijs dat zelf ook objectief is.

(cf. punten 62, 71, 73, 225‑228, 236, 243, 265, 269, 275, 291, 293, 363, 364)