Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Beoordelingsbevoegdheid van instellingen - Rechterlijke toetsing - Grenzen - Vaststelling van product ten aanzien waarvan dumping plaatsvindt - Product gebruikt voor twee verschillende toepassingen - Verplichting om verschillend te behandelen - Geen - Kennelijke beoordelingsfout - Geen

(Verordening nr. 2423/88 van de Raad)

2 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Schade - Product gebruikt voor twee verschillende toepassingen - Productie van Gemeenschap hoofdzakelijk bestemd voor een van beide toepassingen - Antidumpingrecht op alle invoer, onafhankelijk van uiteindelijke gebruik van product - Onevenredigheid - Geen

(Verordening nr. 2423/88 van de Raad, art. 2, lid 1)

3 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Schade - Causaal verband - Bewijslast met betrekking tot door bedrijfstak van Gemeenschap ondervonden moeilijkheden die geen verband houden met dumping - Bij beoordeling van schade in aanmerking te nemen factoren - Veelvoud - Beoordelingsbevoegdheid van instellingen - Daling van invoer met dumping - Geen doorslaggevende factor

(Verordening nr. 2423/88 van de Raad, art. 4, lid 1)

4 Gemeenschappelijke handelspolitiek - Verdediging tegen dumpingpraktijken - Aanbod van verbintenissen met betrekking tot uitvoervolume door in derde land gevestigde onderneming - Schending van eerdere verbintenissen door onderneming die dumping bedrijft - Afwijzing van aanbod - Motiveringsverplichting - Beoordelingsbevoegdheid van instellingen

(EG-Verdrag, art. 190; verordening nr. 2423/88 van de Raad, art. 10)

Samenvatting

5 Op het gebied van de handelspolitieke beschermingsmaatregelen beschikken de gemeenschapsinstellingen over een ruime discretionaire bevoegdheid. De rechterlijke toetsing moet zich beperken tot een onderzoek van de vraag, of zij geen kennelijke beoordelingsfout hebben begaan of zich niet hebben schuldig gemaakt aan misbruik van bevoegdheid.

Wat de instelling van een antidumpingrecht in geval van een voor twee verschillende toepassingen gebruikt product betreft, hebben de instellingen de grenzen van hun beoordelingsbevoegdheid niet overschreden door te concluderen, dat er geen twee afzonderlijke markten naargelang deze toepassingen bestaan, aangezien het product te allen tijde voor de ene of voor de andere toepassing kan worden gebruikt en een vennootschap die dit product levert aan klanten die het voor een van beide toepassingen gebruiken, eveneens een potentiële leverancier is van kopers die dit product voor de andere toepassing gebruiken. Voorts verplicht geen enkele bepaling van basis-antidumpingverordening nr. 2423/88 de instellingen, eenzelfde product naargelang de verschillende toepassingen ervan verschillend te behandelen.

6 Artikel 2, lid 1, van basis-antidumpingverordening nr. 2423/88 stelt als enige voorwaarde voor de instelling van antidumpingrechten, dat het product schade heeft veroorzaakt. Wat de schade betreft die is veroorzaakt door de invoer van een voor twee verschillende toepassingen gebruikt product, terwijl nagenoeg de gehele productie van dit product in de Gemeenschap uitsluitend voor één van deze toepassingen is bestemd, is de instelling van antidumpingrechten op alle invoer van het product uit een bepaald land niet in strijd met bovengenoemd artikel 2, lid 1, noch met het evenredigheidsbeginsel, aangezien de twee verschillende toepassingen niet duiden op twee afzonderlijke markten.

Aangezien niets eraan in de weg staat, dat het product zonder onderscheid voor de ene of voor de andere toepassing wordt gebruikt en er zowel aan de vraag- als aan de aanbodzijde sprake is van daadwerkelijke of potentiële mededinging, zou de instelling van antidumpingrechten op uitsluitend de invoer van het product die is bestemd voor die toepassing waarvoor nagenoeg de gehele productie van de Gemeenschap is bestemd, namelijk geen waarborg zijn voor opheffing van de schade.

Voorts kan de bedrijfstak van de Gemeenschap terecht zijn recht doen gelden om niet door dumpingpraktijken daadwerkelijk of potentieel van een bepaalde markt te worden uitgesloten.

7 Tegen het instellen van antidumpingrechten kan niet worden opgekomen met het argument, dat zij de problemen laten voortbestaan die voor de bedrijfstak van de Gemeenschap worden gecreëerd door de mededinging van producten die zonder dumping uit derde landen worden ingevoerd. Het feit dat een producent in de Gemeenschap ook andere dan door dumping veroorzaakte moeilijkheden ondervindt, is immers geen reden deze producent elke bescherming tegen de door de dumping veroorzaakte schade te onthouden.

Derhalve wordt voldaan aan de voorwaarden voor de vaststelling van schade overeenkomstig artikel 4, lid 1, van basisverordening nr. 2423/88, wanneer enerzijds het bestaan van een dumpingpraktijk in het kader van de invoer uit een bepaald land alsmede van door deze invoer veroorzaakte schade is vastgesteld en anderzijds de dumping toepassende verzoeker niet heeft aangetoond, dat de door de bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade, zoals vastgesteld, moest worden toegeschreven aan andere factoren, inzonderheid de invoer uit andere derde staten.

Voorts moet volgens artikel 4, lid 2, van deze verordening het onderzoek van de schade gebaseerd zijn op een reeks factoren, waarbij een van deze factoren afzonderlijk beschouwd geen beslissende betekenis kan hebben. Daarom staat het feit dat het marktaandeel van de met dumping ingevoerde producten is verminderd, niet in de weg aan de vaststelling dat die invoer ernstige schade heeft veroorzaakt, wanneer die vaststelling is gebaseerd op verscheidene van de volgens genoemde bepaling in aanmerking te nemen factoren.

8 Geen bepaling van de basis-antidumpingverordening nr. 2423/88 verplicht de gemeenschapsinstellingen, verbintenissen te aanvaarden die worden aangeboden door handelaren tegen wie een aan de vaststelling van antidumpingrechten voorafgaand onderzoek wordt gevoerd. Uit artikel 10 van deze verordening blijkt integendeel, dat het ter beoordeling van de instellingen staat, of dergelijke verbintenissen kunnen worden aanvaard. De afwijzing van aangeboden verbintenissen, na een individueel onderzoek en voorzien van een motivering die voldoet aan de vereisten van artikel 190 van het Verdrag, kan door de rechter niet worden gelaakt, indien de gronden waarop zij steunt de beoordelingsmarge van de instellingen niet overschrijden.

In dat verband kan de afwijzing van een aanbod waarbij geen verbintenis wordt voorgesteld om tegen een bepaalde minimumprijs uit te voeren, doch om het uitvoervolume te beperken, niet worden gelaakt, wanneer bij aanvaarding van het aanbod een handelaar een individuele behandeling zou hebben gekregen zonder dat de schade werd opgeheven.

Voorts vormt de schending van een eerdere verbintenis een element dat de gemeenschapsinstellingen in samenhang met de omstandigheden van het betrokken geval in overweging kunnen nemen bij hun besluit een aangeboden verbintenis te aanvaarden of af te wijzen. Het feit dat zij in eerdere zaken soms verbintenissen hebben aanvaard van exporteurs die eerder hun verbintenissen hadden verbroken, kan de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover zij ter zake beschikken, niet beperken.