ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Spanje) op 25 juli 2019 – MO/Subdelegación del Gobierno en Toledo

(Zaak C-568/19)

(2019/C 363/13)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

Partijen in het hoofdgeding

Appellant: MO

Geappelleerde: Subdelegación del Gobierno en Toledo

Prejudiciële vraag

Is de uitlegging van het arrest van het Hof van 23 april 2015 (C-38/14, Zaizoune (1)) in die zin dat de Spaanse bestuurlijke en rechterlijke instanties richtlijn 2008/115/EG (2) rechtstreeks kunnen toepassen ten nadele van een derdelander, waarbij gunstiger nationale sanctiebepalingen niet in overweging worden genomen en buiten toepassing worden gelaten, waardoor de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de betrokkene wordt verzwaard en het legaliteitsbeginsel ter zake van strafbare feiten en straffen mogelijk wordt geschonden, verenigbaar met de rechtspraak van het Hof over de grenzen van de rechtstreekse werking van richtlijnen, en moet het feit dat de Spaanse wetgeving niet in overeenstemming is met de richtlijn, in plaats van op die wijze, niet worden verholpen middels een wetswijziging of volgens de procedures waarin het Unierecht voorziet om een lidstaat ertoe te verplichten richtlijnen naar behoren om te zetten?

(1) EU:C:2015:260.

(2) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).
Hogere voorziening ingesteld op 18 september 2019 door Italmobiliare SpA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 11 juli 2019 in zaak T-523/15, Italmobiliare SpA e.a./Commissie

(Zaak C-694/19 P)

(2019/C 372/32)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwiranten: Italmobiliare SpA, Sirap-Gema SpA, Sirap France SAS, Petruzalek GmbH, Petruzalek Kft., Petruzalek sro, Petruzalek sro (vertegenwoordiger: F. Moretti, avvocatessa)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwiranten verzoeken het Hof:

— het arrest van het Gerecht geheel of gedeeltelijk te vernietigen en dientengevolge de aan rekwiranten opgelegde sancties in te trekken of te verlagen;

— subsidiair, de sancties in het kader van de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht opnieuw vast te stellen, met alle gevolgen voor de geldigheid van de beslissing;

in ieder geval, de Commissie te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en van de procedure in eerste aanleg.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten vier middelen aan:

Eerste middel: schending van artikel 101 VWEU, onjuiste of niet-toepassing van de relevante rechtspraakbeginselen inzake het vermoeden van aansprakelijkheid van de moedermaatschappij, misbruik van bevoegdheid, motiveringsgebrek, schending van de grondrechten door het Gerecht met betrekking tot de toerekening aan Italmobilia van de gestelde inbreuk. Rekwiranten stellen in het bijzonder dat een dergelijke toepassing van het vermoeden in elk geval in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van het persoonlijke karakter van de straffen en het vermoeden van onschuld zoals neergelegd in de artikelen 6, lid 2, en 7 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele rechten en de artikelen 48 en 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het fundamentele recht op eigendom zoals neergelegd in artikel 1 van het aanvullend protocol bij het EVRM, in artikel 14 van het EVRM en in de artikelen 17 en 21 van het Handvest van de grondrechten, en met de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling.

Tweede middel: schending en/of onjuiste uitlegging en toepassing van de clementieregeling door het Gerecht; onrechtmatige toekenning van immuniteit aan een andere onderneming en rechtstreeks belang van rekwiranten bij de opheffing van deze regeling.

Derde middel: schending van het recht en/of van wezenlijke vormvoorschriften, aangezien het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de sancties evenredig en passend zijn.

Vierde middel: rekwiranten verzoeken het Hof van Justitie zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen op grond van artikel 31 van verordening nr. 1/2003 (1) en de sancties opnieuw vast te stellen, met alle gevolgen van dien voor de beslissing.

(1) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).
1)

Is de nationale rechter wiens beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep, op grond van artikel 267 VWEU in beginsel ook verplicht het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffende een vraag over de uitlegging van het Unierecht wanneer die vraag door een partij wordt gesteld nadat de zaak aanhangig is gemaakt of de terechtzittingen zijn begonnen, of nadat de zaak al een eerste keer in beraad is geweest of het Hof van Justitie van de Europese Unie al een eerste prejudiciële vraag is voorgelegd?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Straubing (Duitsland) op 19 juni 2019 – B & L Elektrogeräte GmbH/GC

(Zaak C-465/19)

(2019/C 348/03)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Straubing

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: B & L Elektrogeräte GmbH

Verwerende partij: GC

Prejudiciële vraag

Is er sprake van een buiten verkoopruimten gesloten overeenkomst in de zin van artikel 2, punt 8, onder c), van richtlijn 2011/83/EU (1), die gepaard gaat met een herroepingsrecht overeenkomstig artikel 9 van deze richtlijn, wanneer een handelaar die zich op een beurs in dan wel vóór een verkoopstand bevindt die geldt als verkoopruimte in de zin van artikel 2, punt 9, van de richtlijn, een consument aanspreekt die in een beurshal op een consumentenbeurs in de gang vóór de verkoopstand staat zonder met de handelaar te communiceren en de overeenkomst vervolgens in de verkoopstand tot stand komt?

(1) Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 304, blz. 64).
4)

Moet de functie van bescherming van „cultuurgoederen” – waaronder „oldtimers” – waarvan sprake is in artikel 36 VWEU en waarnaar wordt verwezen in artikel 2, punt 1, van richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 en in overweging 10 van richtlijn 2000/53/EG van 18 september 2000 van het Europees Parlement en de Raad betreffende autowrakken, in het licht van punt 26 van het actieprogramma voor verkeersveiligheid dat de Europese Commissie op 29 september 2005 heeft goedgekeurd, aldus worden uitgelegd dat de lidstaten een fiscale vrijstelling mogen toepassen die discriminerend is, aangezien zij enkel geldt voor voertuigen met een „bijzondere historische en verzamelwaarde”, terwijl in bepaalde regio’s van het nationale grondgebied een ruimere vrijstelling geldt voor voertuigen met een „historische en verzamelwaarde” krachtens regionale en provinciale wetten die uitsluitend in die regio’s gelden?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht München (Duitsland) op 4 juli 2019 — BMW Bayerische Motorenwerke AG/Hauptzollamt München

(Zaak C-509/19)

(2019/C 328/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht München

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BMW Bayerische Motorenwerke AG

Verwerende partij: Hauptzollamt München

Prejudiciële vraag

Moeten de ontwikkelingskosten voor software die in de Europese Unie is gecreëerd, door de koper kosteloos ter beschikking is gesteld aan de verkoper en op de ingevoerde regeleenheid draait, op grond van artikel 71, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (1) worden opgeteld bij de transactiewaarde van het ingevoerde goed wanneer die kosten niet in de werkelijk betaalde of te betalen prijs van het goed zijn begrepen?

(1) PB 2013, L 269, blz. 1.
1)

Is litigieus besluit 406/2017 van de minister van volksgezondheid van 8 mei 2017, waarbij — na de verlenging van opeenvolgende aanstellingen voor bepaalde tijd in de openbare gezondheidszorg overeenkomstig nationale wettelijke bepalingen op grond waarvan verlenging mogelijk is om bepaalde werkzaamheden van tijdelijke, conjuncturele of buitengewone aard te verrichten, terwijl het in werkelijkheid ging om permanente en blijvende behoeften, — de aard van 9 126 arbeidsplaatsen is omgezet van aanstellingen van tijdelijk personeel op oproepbasis in aanstellingen van tijdelijk personeel ad interim teneinde die arbeidsplaatsen op te nemen in overheidsvacatures met als gevolg het ontslag van de tijdelijke werknemer, in overeenstemming met de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG (1), meer bepaald clausule 5, de doelstellingen in de punten 6 en 8 ervan en de in het arrest ECLI:EU:C:2016:679 van het Hof van Justitie (Tiende kamer) van 14 september 2016 vastgestelde criteria?
4)

Moet het begrip „functionaliteit” — met betrekking tot een dienst van bijzonder openbaar belang — ten aanzien van bedrijven waar zowel aan de bijzondere sectoren inherente activiteiten als andere activiteiten worden verricht, niettemin in niet-restrictieve zin worden opgevat (zoals tot nu toe in de nationale rechtspraak is geoordeeld overeenkomstig de aangehaalde uitspraak nr. 16 uit 2011 van de Adunanza Plenaria del Consiglio di Stato), waaraan — in dit laatste opzicht — de beginselen in de weg staan die vervat zijn in „overweging” 16 en de artikelen 6 en 13 van richtlijn 2014/25/EU, die ter bepaling van de toepasselijke regeling gebruikmaken van het begrip van „het bedoeld zijn” voor een in het wetboek overheidsopdrachten geregelde activiteit? Derhalve moet worden verduidelijkt of alle activiteiten die, naar inzicht van de aanbestedende instantie, functioneel zijn voor de desbetreffende bijzondere sector (dus met inbegrip van de overeenkomsten die inherent zijn aan het gewone en buitengewone onderhoud, de schoonmaak, de inrichting van ruimtes, alsmede de conciërge- en bewakingsdiensten voor bedrijven of andere vormen van gebruik van deze ruimtes, voor zover zij worden beschouwd als dienstverlening aan klanten) „bedoeld” kunnen zijn voor die bijzondere sector — ook met de beperkte bindende voorwaarden die eigen zijn aan de uitgesloten sectoren — waarbij in wezen alleen de activiteiten „die geen verband houden met die sector” worden geprivatiseerd, welke activiteiten de openbare of particuliere entiteit vrijelijk in om het even welk kader kan uitoefenen op basis van regelingen die uitsluitend zijn terug te voeren op het burgerlijk wetboek en die onder de bevoegdheid van de gewone rechter vallen (de door Poste Italiane verleende bankdienst is ongetwijfeld een voorbeeld van dit laatste type activiteit, voor zover dat hier van belang is, maar hetzelfde kan niet worden gezegd van de levering en het gebruik van elektronischecommunicatie-instrumenten die ten dienste staan van alle activiteiten van de groep, hoewel zij met name juist voor de bankactiviteit noodzakelijk zijn). Het lijkt overigens nuttig om de aandacht te vestigen op de uit de thans gangbare restrictieve uitlegging voortvloeiende „evenwichtsverstoring”, doordat in het beheer van soortgelijke of verwante sectoren volstrekte uiteenlopende regels voor de toewijzing van werken of diensten gelden: enerzijds de precieze waarborgen waarin het wetboek overheidsopdrachten ter bepaling van de contractuele wederpartij voorziet en anderzijds de volledige onderhandelingsvrijheid van de ondernemer, die uitsluitend op basis van zijn economische belangen overeenkomsten kan afsluiten zonder dat hij hoeft te voldoen aan de transparantievereisten die voor de bijzondere sectoren en de uitgesloten sectoren gelden.
—

bijgevolg de door rekwirantes in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toewijzen en derhalve het besluit van het Parlement van 19 maart 2015 waarbij de overheidsopdracht voor werken betreffende perceel nr. 73 (energiecentrale) van het „project voor de uitbreiding en de modernisering van het gebouw Konrad Adenauer in Luxemburg”, referentie INLO-D-UPIL-T-14-A04, is gegund aan de Association Momentanée ENERGIE-KAD (bestaande uit de vennootschappen MERSCH et SCHMITZ PRODUCTION SARL en ENERGOLUX SA) en bijgevolg de offerte van rekwirantes is afgewezen, nietig verklaren;
2)

Is het op grond van het beginsel van voorrang van het Unierecht mogelijk dat in een latere procedure wordt afgeweken van het gezag van gewijsde van een definitieve rechterlijke uitspraak waarin in essentie is geoordeeld dat bij de toepassing en de uitlegging van de nationale regeling inzake de belasting over de toegevoegde waarde de advocaat geen goederen levert, geen economische activiteit verricht, en geen dienstenovereenkomsten maar overeenkomsten voor juridische dienstverlening sluit?
5)

Staan artikel 2 en artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, in onderlinge samenhang gelezen, en in het bijzonder de verplichting om de waarden van de rechtsstaat te eerbiedigen, in de weg aan een nationale regeling als die van artikel 96, lid 3, onder b), van Legea nr. 303/2004 privind statutul judecătorilor și procurorilor, waarin rechterlijke dwaling wordt gedefinieerd als een definitieve rechterlijke beslissing die duidelijk in strijd is met de wet of met de feitelijke situatie die uit het tijdens de procedure verkregen bewijs blijkt, zonder daarbij te vermelden welke procedure moet worden gevolgd om deze inbreuk vast te stellen, en zonder concreet te specificeren wat wordt bedoeld met een rechterlijke beslissing die in strijd is met de toepasselijke wettelijke bepalingen en feitelijke situatie, zodat de werkzaamheden van magistraten (rechters en openbaar aanklagers) bij de uitlegging van de wet en van het bewijs worden geblokkeerd?
2)

Ingeval de vraag bevestigend wordt beantwoord: staat de uitlegging van het primaire en/of afgeleide Unierecht in de weg aan de toepassing van een nationale strafrechtelijke bepaling waarbij de onttrekking van een kind aan zijn voogd in het buitenland strafbaar is gesteld, wanneer in die bepaling geen onderscheid wordt gemaakt tussen lidstaten van de Europese Unie en derde landen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 12 april 2019 — Ira Invest SRL/Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea

(Zaak C-304/19)

(2019/C 288/19)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Constanța (Roemenië)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ira Invest SRL

Verwerende partij: Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 4, lid 1, onder b), c), e) en f), artikel 10, artikel 21, lid 1, en artikel 32, leden 1 tot en met 5, van verordening (EU) nr. 1307/2013 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan in omstandigheden zoals in het hoofdgeding een landbouwer van het recht op subsidie is uitgesloten op grond dat visgronden die als bouwland worden gebruikt, geen „landbouwareaal” vormen in de zin van artikel 4 van de verordening?

(1) Verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 608).
2)

Meer in het bijzonder: staat het Unierecht in de weg aan de instelling in het nationale recht van een regeling inzake „oninbare vorderingen”, waarvan kan worden gebruikgemaakt op voorwaarde dat op de datum van verrichting van de dienst/levering van de goederen en op de dag vóór de indiening van de aanpassing van de belastingaangifte met het oog op de gebruikmaking van deze vrijstelling: — de schuldenaar niet in een insolventieprocedure is verwikkeld of in liquidatie verkeert? — de schuldeiser en de schuldenaar als actief btw-plichtige geregistreerd zijn?
Beroep ingesteld op 16 mei 2019 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-384/19)

(2019/C 270/20)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— Vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 7, leden 1 en 5, en artikel 15, lid 1, van richtlijn 2007/60/EG (1) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen met betrekking tot de stroomgebieden ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura, ES123 Lanzarote, ES124 Tenerife, ES125 La Palma, ES126 La Gomera en ES127 El Hierro.

— Vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 10, leden 1 en 2, van richtlijn 2007/60/EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen met betrekking tot de stroomgebieden ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura en ES125 La Palma.

— Het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Uit de door de Spaanse autoriteiten verstrekte informatie blijkt dat Spanje vóór de in de richtlijn vastgestelde datum van 22 december 2015 geen overstromingsrisicobeheersplannen heeft vastgesteld, aangevuld en gepubliceerd voor de stroomgebieden ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura, ES123 Lanzarote, ES124 Tenerife, ES125 La Palma, ES126 La Gomera en ES127 El Hierro. De Commissie heeft evenmin een kopie van deze plannen ontvangen, zoals voorgeschreven in artikel 15, lid 1, van de richtlijn.

Voorts is in drie stroomgebieden — ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura en ES125 La Palma — de fase van informatie en raadpleging van het publiek nog niet uitgevoerd of in ieder geval nog niet afgerond. Bijgevolg is de Commissie van mening dat het Koninkrijk Spanje zijn verplichtingen op grond van artikel 10, leden 1 en 2, van richtlijn 2007/60 betreffende deze drie stroomgebieden niet is nagekomen.

(1) Richtlijn 2007/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 over beoordeling en beheer van overstromingsrisico’s (PB 2007, L 288, blz. 27).
1)

Moet het in punt 1 van Bijlage III bij BTW-richtlijn 2006 (1) gehanteerde begrip levensmiddelen voor menselijke consumptie zo worden uitgelegd dat daaronder, overeenkomstig artikel 2 van verordening (EG) nr. 178/2002 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, moeten worden verstaan alle stoffen en producten, verwerkt, gedeeltelijk verwerkt of onverwerkt, die bestemd zijn om door de mens te worden geconsumeerd of waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij door de mens worden geconsumeerd? Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord, hoe moet dan invulling worden gegeven aan dit begrip?
C 263/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Înalta Curte de Casație și Justiție (Roemenië) op 15 april 2019 — Consiliul Concurenței/Whiteland Import Export SRL

(Zaak C-308/19)

(2019/C 263/32)

Procestaal: Romeens

Verwijzende rechter

Înalta Curte de Casație și Justiție

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker tot cassatie: Consiliul Concurenței

Verweerster in cassatie: Whiteland Import Export SRL

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 4, lid 3, VEU en artikel 101 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij de rechterlijke instanties van de lidstaten ertoe verplichten om de nationale regelgeving waarbij de verjaring wordt geregeld van het recht van de mededingingsautoriteit om administratieve sancties op te leggen, uit te leggen in overeenstemming met artikel 25, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 (1), en eraan in de weg staan dat een bepaling van nationaal recht aldus wordt uitgelegd dat de verjaring uitsluitend wordt gestuit door de formele instelling van een onderzoek naar een mededingingsverstorende praktijk, terwijl de handelingen die daarna in het kader van dit onderzoek worden verricht niet kunnen worden aangemerkt als handelingen die de verjaring stuiten?

(1) Verordening van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz.1).
—

Vaststellen, overeenkomstig artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat het Koninkrijk Spanje, door geen nationale voorschriften vast te stellen betreffende de installatie van individuele meettoestellen voor het verbruik van verwarming, koeling en warm water in gebouwen, in overeenstemming met artikel 9, lid 3, van richtlijn 2012/27/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende energie-efficiëntie, tot wijziging van richtlijnen 2009/125/EG en 2010/30/EU en houdende intrekking van de richtlijnen 2004/8/EG en 2006/32/EG (1), de krachtens voormelde bepalingen van richtlijn 2012/27/EU op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 19 april 2019 — Ingredion Germany GmbH/Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-320/19)

(2019/C 246/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ingredion Germany GmbH

Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 18, lid 1, onder c), en artikel 18, lid 2, tweede alinea, van besluit 2011/278/EU (1) van de Commissie, gelezen in samenhang met de artikelen 3 nonies en 10 bis van richtlijn 2003/87/EG (2), aldus worden uitgelegd dat de capaciteitsbenuttingsfactor, die bepalend is voor het brandstofgerelateerde activiteitsniveau, voor nieuwkomers beperkt is tot een waarde onder de 100 %?

(1) Besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 130, blz. 1).

(2) Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB 2003, L 275, blz. 32).
4)

Wordt in het kader van de toetsing of een vennootschap het grootste deel van haar activiteit uitoefent voor de gemeente die over haar zeggenschap uitoefent, de omzet van een vennootschap waarvan de gemeente eigenaar is en die vervoer in de zin van verordening (EG) nr. 1370/2007 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad en verordening (EEG) nr. 1107/70 van de Raad (hierna: „verordening openbare personenvervoersdiensten) exploiteert, in aanmerking genomen bij de berekening van de met de gemeente verband houdende omzet, indien de vennootschap die omzet verwerft uit het vervoer dat de gemeente als bevoegde instantie in de zin van de verordening openbare personenvervoersdiensten organiseert?
1)

Kan artikel 35, lid 4, van richtlijn 2009/72/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG, met name in het licht van overweging 33 ervan, aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat in een lidstaat, in het kader van de wijziging van een nationale maatregel ter omzetting van deze richtlijn, de bevoegdheid om de voorzitter van de regulerende instantie te benoemen en te ontslaan wordt ontnomen aan de rechtstreeks door de burgers verkozen president van de republiek en in plaats daarvan wordt toegedeeld aan de regering, waardoor de vóór de omzetting van die richtlijn bestaande wetgevingssituatie opnieuw wordt ingesteld?