ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

16 juli 1998

Zaak T-219/96

Y

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Artikel 88 Statuut — Schorsing — Inhouding op bezoldiging — Pensioenrecht — Schadevergoeding”

Volledige Franse tekst II-1235

Betreft:

Beroep strekkende tot, enerzijds, uitbetaling van de tussen 1 november 1993 en 19 januari 1996 op verzoekers salaris ingehouden bedragen, en anderzijds, veroordeling van het Europees Parlement tot betaling van een voorlopig op 3 miljoen BFR bepaald bedrag ter vergoeding van de schade die uit de schending van zijn pensioenrechten is voortgevloeid.

Beslissing:

Het Parlement dient verzoeker de nissen 1 november 1993 en 19 januari 1996 op diens bezoldiging ingehouden bedragen uit te betalen. Verwerping voor het overige.

Resumé van het arrest

Verzoeker is sedert 1987 ambtenaar van het Europees Parlement.

Op 27 juli 1993 wordt hij in voorlopige hechtenis genomen na een klacht wegens verkrachting en aanranding van de eerbaarheid van een minderjarige.

Op 6 oktober 1993 beslist het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) overeenkomstig artikel 88 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut), verzoeker onmiddellijk te schorsen met inhouding van de helft van zijn basissalaris per 1 november 1993.

Op 6 juni 1994 veroordeelt de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel verzoeker tot ontzetting gedurende vijfjaar uit een aantal burgerlijke en/of politieke rechten en tot een gevangenisstraf van twee jaar met uitstel voor het gedeelte van de straf dat de voorlopige hechtenis overschrijdt. Op 7 oktober 1994 verwerpt het Hof van Beroep te Brussel verzoekers hoger beroep op grond dat het te laat was ingesteld en derhalve niet-ontvankelijk was.

Op 28 juli 1995 adviseert de tuchtraad het Parlement, verzoeker tuchtrechtelijk te ontslaan zonder intrekking van zijn recht op ouderdomspensioen. Bij besluit van het TABG van 19 januari 1996 wordt verzoeker tuchtrechtelijk ontslagen met behoud van zijn recht op ouderdomspensioen.

Op 5 maart 1996 dient verzoeker een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut in, waarin hij vraagt om uitbetaling van de bedragen die tussen 1 november 1993 en 19 januari 1996 zijns inziens ten onrechte op zijn bezoldiging zijn ingehouden, en op 7 augustus 1996 dient hij een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut in tegen de stilzwijgende afwijzing van dat verzoek. Bij brief van 5 november 1996 wijst de secretarisgeneraal van het Parlement die klacht af.

Tussen 3 augustus 1994 en 22 april 1996 zendt verzoeker het Parlement een aantal brieven met het oog op de overdracht van zijn in Duitsland verworven pensioenrechten naar het communautaire stelsel. Bij brief van 6 maart 1997 deelt het Parlement de Duitse pensioendienst mee, dat verzoeker voor uitbetaling van de op zijn basissalaris ingehouden bedragen heeft geopteerd en dat die optie het verlies van al zijn in het communautaire stelsel verworven pensioenrechten meebrengt.

Verder zendt verzoeker het Parlement op 4 juni 1996 een aangetekende protestbrief, die hij in de loop van de schriftelijke behandeling voor het Gerecht als klacht aanmerkt. Daarin verzoekt hij om rectificatie van de afrekening van zijn pensioenrechten, onder meer op grond dat de bijdrage van de Gemeenschappen aan de financiering van het pensioenstelsel niet was opgenomen in de afrekening die hem op 1 april 1996 is meegedeeld.

De vordering tot uit betaling van de bedragen die krachtens artikel 88 van het Statuut op verzoekers bezoldiging zijn ingehouden

Het enige middel: schending van artikel 88 van het Statuut

Artikel 88, derde alinea, van het Statuut beoogt te beletten, dat een ambtenaar tegen wie een tuchtprocedure is ingeleid, gedurende meer dan vier maanden zijn bezoldiging wordt onthouden zonder dat over zijn zaak is beslist (punt 31).

Referentie: Gerecht 26 januari 1995, D/Commissie, T-549/93, JurAmbt. blz. II-43, punt 33

De in artikel 88, derde alinea, van het Statuut gestelde termijn van vier maanden ziet zowel op de tuchtmaatregel stricto sensu, als op het schorsingsbesluit, als op het daarmee samengaande besluit tot inhouding van een deel van zijn bezoldiging. Wat het besluit tot inhouding van een deel van zijn bezoldiging betreft, verbindt artikel 88, derde en vierde alinea, uitdrukkelijk twee geldelijke gevolgen aan de overschrijding van die termijn van vier maanden, te weten betaling van zijn volledige bezoldiging en uitbetaling van de gedurende vier maanden op zijn bezoldiging ingehouden bedragen. Uit die alinea's blijkt duidelijk, dat die twee afzonderlijke en cumulatieve gevolgen van rechtswege voortvloeien uit de overschrijding van de termijn van vier maanden en dat, anders dan de in artikel 7 van bijlage IX bij het Statuut gestelde termijnen voor het treffen van een tuchtmaatregel, die niet verbindend zijn, de in artikel 88 gestelde termijn van vier maanden als een fatale termijn moet worden beschouwd, in die zin dat de geschorste ambtenaar van rechtswege weer zijn volledige bezoldiging (derde alinea) en de op zijn bezoldiging ingehouden bedragen (vierde alinea) ontvangt indien over zijn geval geen uitspraak is gedaan binnen vier maanden na de dag waarop het schorsingsbesluit van kracht werd. De termijn van vier maanden is een fatale termijn omdat daarmee zekerheid beoogt te worden verleend aan de betrokken ambtenaar, aan wie niet te lang een deel van zijn bezoldiging mag worden onthouden (punten 32 en 33).

Referentie: D/Commissie, reeds aangehaald, punt 25

De termijn van vier maanden geldt ook wanneer de betrokken ambtenaar strafrechtelijk wordt vervolgd.

Artikel 88 van het Statuut moet immers, gelet op de bewoordingen, de context en de ratio legis ervan, aldus worden uitgelegd, dat de instelling uitspraak moet doen binnen vier maanden nadat de rechterlijke uitspraak in de strafzaak definitief is geworden, en dat, wanneer binnen die termijn geen besluit is afgekomen, de ambtenaar weer recht heeft op zijn volledige bezoldiging (derde alinea) en op uitbetaling van de bedragen die op zijn bezoldiging zijn ingehouden (vierde alinea).

Aangezien het middel inzake schending van artikel 88 van het Statuut ten dele gegrond is, moet het Parlement worden veroordeeld tot uitbetaling van de bedragen die op verzoekers bezoldiging zijn ingehouden.

De vordering tot schadevergoeding

Verzoeker vordert 3000000 BFR ter vergoeding van de schade die hij heeft geleden doordat het Parlement geen gunstig gevolg heeft gegeven aan zijn krachtens artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut geformuleerd verzoek om zijn in Duitsland verworven pensioenrechten naar het pensioenstelsel van de Gemeenschappen te doen overdragen. In repliek betoogt verzoeker verder, dat het Parlement ten onrechte weigert hem de uitkering bij vertrek toe te kennen waarin artikel 12, sub c, van bijlage VIII bij het Statuut voorziet.

De ontvankelijkheid

De vordering tot schadevergoeding wordt, voor zover zij betrekking heeft op de pensioenrechten, niet-ontvankelijk verklaard omdat het verzoekschrift geen nadere gegevens bevat omtrent het bestaan en de omvang van de schade, noch omtrent het oorzakelijk verband tussen het niet overdragen van de Duitse pensioenrechten naar het pensioenstelsel van de Gemeenschappen en de gestelde schade (punt 52).

Referentie: Gerecht 6 juli 1995. Ojha/Commissie, T-36/93, JurAmbt. blz. II-497, punt 130

De vordering tot schadevergoeding is ook niet-ontvankelijk voor zover zij betrekking heeft op de in artikel 12, sub c, van bijlage VIII bij het Statuut bedoelde uitkering bij vertrek, omdat daaromtrent in het verzoekschrift zelfs geen enkele grief, zij het slechts summier, is geformuleerd.

Het beroep is ook niet-ontvankelijk omdat er geen volgens de regels gevoerde precontentieuze procedure aan vooraf is gegaan. In het stelsel van beroepswegen dat door de artikelen 90 en 91 van het Statuut en artikel 179 van het Verdrag is ingesteld, moet een beroep tot vergoeding van schade die niet is veroorzaakt door een bezwarend besluit waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd, maar door verschillende fouten en nalatigheden die de administratie zou hebben begaan, op straffe van niet-ontvankelijkheid worden voorafgegaan door een administratieve procedure in twee fasen. Deze moet beginnen met een krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut tot het TABG gericht verzoek om de schade te vergoeden en in voorkomend geval worden voortgezet met een klacht als bedoeld in artikel 90, lid 2, van het Statuut tegen het besluit tot afwijzing van het verzoek. In casu is er evenwel geen precontentieuze procedure in twee fasen gevoerd. Verder is bij het beroep voorbijgegaan aan de regel van de overeenstemming tussen de voorafgaande administratieve klacht en het beroep, volgens welke de voor het Gerecht geformuleerde vorderingen op straffe van niet-ontvankelijkheid hetzelfde voorwerp moeten hebben als de in de voorafgaande administratieve klacht uiteengezette vorderingen en geen punten van bezwaar mogen bevatten die op een andere grondslag berusten dan de in de klacht genoemde grondslagen (punten 56-58).

Referentie: Gerecht 28 juni 1996, Y/Hof van Justitie, T-500/93, JurAmbt. biz. II-977, punten 64-68

Dictum:

Het Parlement zal verzoeker de bedragen uitbetalen die tussen 1 november 1993 en 19 januari 1996 op zijn bezoldiging zijn ingehouden. Die bedragen moeten worden vermeerderd met moratoire interessen op de voet van 8 % per jaar vanaf 5 maart 1996.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.