ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 12, lid 1, sub a, eerste volzin, van richtlijn 2004/83 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling neergelegde grond voor uitsluiting van de vluchtelingenstatus niet alleen van toepassing is op de personen die thans door een orgaan of instelling van de Verenigde Naties verleende bijstand genieten, maar ook op diegenen die deze bijstand daadwerkelijk hebben genoten kort vóór het indienen van een asielverzoek in een lidstaat, voor zover die bijstand evenwel niet is opgehouden in de zin van de tweede volzin van datzelfde lid 1, sub a.

Volgens laatstgenoemde bepaling omvat het ophouden van de bescherming of bijstand van andere organen of instellingen van de Verenigde Naties dan de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen „om welke reden ook”, waardoor de betrokken personen op grond van dat feit recht hebben op de voorzieningen uit hoofde van richtlijn 2004/83, met name de situatie van een persoon die, na daadwerkelijk die bescherming of bijstand te hebben genoten, deze niet langer geniet om een reden buiten zijn invloed en onafhankelijk van zijn wil. Uit de woorden „[i]s die bescherming of bijstand [...] opgehouden” die de tweede volzin van artikel 12, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/83 inleiden, volgt namelijk dat het bovenal de daadwerkelijk door het orgaan of de instelling van de Verenigde Naties verleende bijstand is die moet ophouden, en niet het bestaan van dit orgaan of die instelling, om de grond voor uitsluiting van de vluchtelingenstatus te beëindigen. De loutere omstandigheid dat een persoon zich buiten het gebied bevindt waarin dat orgaan of die instelling werkzaam is, of vrijwillig besluit om het te verlaten, volstaat niet om aan te nemen dat de bijstand is opgehouden. Is die beslissing echter ingegeven door dwingende omstandigheden onafhankelijk van de wil van de betrokken persoon, dan kan een dergelijke situatie leiden tot de vaststelling dat de bijstand die deze persoon genoot, is opgehouden in de zin van artikel 12, lid 1, sub a, tweede volzin, van richtlijn 2004/83.

De bevoegde nationale autoriteiten van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek van een dergelijke persoon, moeten op basis van een individuele beoordeling van het verzoek nagaan of die persoon gedwongen werd bedoeld gebied te verlaten. Dit is het geval wanneer hij zich persoonlijk in een situatie van ernstige onveiligheid bevond en het voor het betrokken orgaan of de betrokken instelling onmogelijk was hem in dat gebied levensomstandigheden te bieden die stroken met de opdracht waarmee dat orgaan of die instelling is belast.

(cf. punten 52, 57, 59, 61, 63-65, dictum 1)
Zaak C-310/11

Grattan plc

tegen

The Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs

[verzoek van het First-Tier Tribunal (Tax Chamber) om een prejudiciële beslissing]

„Fiscale bepalingen — Btw — Tweede richtlijn (67/228/EEG) — Artikel 8, sub a — Zesde richtlijn (77/388/EEG) — Goederenleveringen — Belastinggrondslag — Commissie door postorderbedrijf aan agent betaald — Aankopen door derden — Prijsverlaging na belastbaar feit — Rechtstreekse werking”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 december 2012

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Richtlijnen 67/228 en 77/388 – Niet-vergelijkbare harmonisatiegraad (Richtlijnen 67/228 en 77/388 van de Raad) Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Belastinggrondslag – Goederenleveringen – Commissie door postorderbedrijf aan agent betaald voor reeds geleverde goederen – Mogelijkheid om belastinggrondslag krachtens richtlijn 67/228 a posteriori te verlagen – Geen (Richtlijn 67/228 van de Raad, art. 8, sub a)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punt 33) Artikel 8, sub a, van de Tweede richtlijn (67/228) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat een belastingplichtige geen recht heeft op reductie, met terugwerkende kracht, van de belastinggrondslag voor een levering van goederen, indien aan een agent na levering van de goederen door de leverancier een tegoed werd toegekend dat hij naar eigen keuze in geld kon opnemen of kon verrekenen met aan de leverancier verschuldigde bedragen voor reeds geleverde goederen. (cf. punt 37 en dictum)

Zaak C-310/11

Grattan plc

tegen

The Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs

[verzoek van het First-Tier Tribunal (Tax Chamber) om een prejudiciële beslissing]

„Fiscale bepalingen — Btw — Tweede richtlijn (67/228/EEG) — Artikel 8, sub a — Zesde richtlijn (77/388/EEG) — Goederenleveringen — Belastinggrondslag — Commissie door postorderbedrijf aan agent betaald — Aankopen door derden — Prijsverlaging na belastbaar feit — Rechtstreekse werking”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 19 december 2012

Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Richtlijnen 67/228 en 77/388 — Niet-vergelijkbare harmonisatiegraad (Richtlijnen 67/228 en 77/388 van de Raad) Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Belastinggrondslag — Goederenleveringen — Commissie door postorderbedrijf aan agent betaald voor reeds geleverde goederen — Mogelijkheid om belastinggrondslag krachtens richtlijn 67/228 a posteriori te verlagen — Geen (Richtlijn 67/228 van de Raad, art. 8, sub a)
Artikel 20 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een lidstaat een derdelander een uit hoofde van gezinshereniging aangevraagde verblijfstitel weigert, ofschoon deze derdelander wenst te wonen bij zijn echtgenote, die eveneens derdelander is, rechtmatig in deze lidstaat verblijft en moeder is van een uit een eerste huwelijk geboren kind dat burger van de Unie is, en bij het kind dat uit hun eigen huwelijk is geboren en dat eveneens derdelander is, voor zover die weigering er niet toe leidt dat de betrokken burger van de Unie het effectieve genot van de voornaamste aan de status van burger van de Unie ontleende rechten wordt ontzegd.

Om vast te stellen of deze weigering daartoe leidt, moet rekening worden gehouden met de omstandigheid dat de derdelander die het uitsluitende gezag heeft over een kind dat burger van de Unie is, over een permanente verblijfstitel beschikt, zodat er rechtens noch voor deze persoon, noch voor de burger van de Unie die hij ten laste heeft, enige verplichting is om het grondgebied van deze lidstaat en dat van de Unie als geheel te verlaten.

In het kader van de beoordeling met betrekking tot samengestelde gezinnen is ook relevant de impact op het gezinsleven van een besluit van deze bloedverwant in opgaande lijn om het grondgebied van de lidstaat waarvan de burger van de Unie de nationaliteit bezit, te verlaten.

Het enkele feit dat het misschien wenselijk is – om economische redenen of om de eenheid van het gezin op het grondgebied van de Unie te bewaren – dat leden van een gezin dat is samengesteld uit derdelanders en een jong kind dat burger van de Unie is, met die burger op het grondgebied van de Unie kunnen verblijven in de lidstaat waarvan deze laatste de nationaliteit bezit, betekent echter nog niet dat deze burger het grondgebied van de Unie zou moeten verlaten indien een dergelijk verblijfsrecht niet werd toegekend.

De omstandigheid dat de derdelander voor wie een verblijfsrecht uit hoofde van gezinshereniging is aangevraagd al dan niet onder hetzelfde dak woont als de gezinshereniger en de andere gezinsleden, en de omstandigheid dat er tussen deze derdelander en de burger van de Unie geen biologische band bestaat, zijn voor deze beoordeling niet doorslaggevend.

Daarentegen moet de omstandigheid in aanmerking worden genomen dat op de derdelander voor wie een verblijfsrecht is aangevraagd niet de wettelijke, financiële of affectieve last van deze burger rust. Het is immers de afhankelijkheidsverhouding tussen deze burger en deze derdelander die het nuttig effect van het burgerschap van de Unie in het geding kan brengen, aangezien deze afhankelijkheid ertoe zal leiden dat de burger van de Unie als gevolg van een dergelijke weigeringsbeslissing gedwongen zal zijn om niet enkel het grondgebied van de lidstaat waarvan hij de onderdaan is, maar eveneens het grondgebied van de Unie als geheel te verlaten.

(cf. punten 49-56, 58, 82 en dictum)
Artikel 6, lid 1, eerste streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de bevoegde nationale autoriteiten de verblijfsvergunning van een Turks werknemer met terugwerkende kracht intrekken tot de datum waarop de nationaalrechtelijke grond voor de verlening van deze vergunning heeft opgehouden te bestaan, wanneer de genoemde werknemer zich niet schuldig heeft gemaakt aan enig frauduleus handelen en deze intrekking plaatsvindt na afloop van het tijdvak van een jaar legale arbeid als voorzien in genoemd artikel 6, lid 1, eerste streepje.

Deze bepaling kan immers niet aldus worden uitgelegd dat zij een lidstaat toestaat de draagwijdte van het stelsel van geleidelijke integratie van Turkse staatsburgers op de arbeidsmarkt van de lidstaat van ontvangst eenzijdig te wijzigen, door een werknemer die op zijn grondgebied is toegelaten en aldaar op legale wijze zonder onderbreking gedurende meer dan een jaar een reële en daadwerkelijke economische activiteit heeft verricht voor dezelfde werkgever, de rechten te ontnemen die hem in de drie streepjes van deze bepaling geleidelijk worden toegekend naargelang van de duur van de in loondienst verrichte activiteit. Een dergelijke uitlegging zou besluit nr. 1/80 uithollen en elk nuttig effect ontnemen, aangezien artikel 6, lid 1, van dat besluit is gesteld in algemene en onvoorwaardelijke bewoordingen, die niet voorzien in de bevoegdheid van de lidstaten om de rechten te beperken die deze bepaling rechtstreeks aan Turkse werknemers verleent.

(cf. punten 48, 49, 56 en dictum)
In het kader van een beroep tot vernietiging van een beslissing van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) kan het Gerecht de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het Bureau volledig toetsen en daarbij, zo nodig, nagaan of deze kamers de feiten van het geding rechtens correct hebben gekwalificeerd, dan wel of de beoordeling van de aan deze kamers voorgelegde feitelijke elementen fouten vertoont. Wanneer het Gerecht de rechtmatigheid van een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau moet beoordelen, kan het immers niet gebonden zijn door een onjuiste beoordeling van de feiten door deze kamer, voor zover die beoordeling deel uitmaakt van de conclusies waarvan de rechtmatigheid voor het Gerecht wordt betwist.

Het begrip geïnformeerde gebruiker dient te worden opgevat als een tussencategorie tussen het – op het gebied van het merkenrecht gehanteerde – begrip gemiddelde consument, van wie geen enkele specifieke kennis wordt verwacht en die de conflicterende merken in de regel niet rechtstreeks vergelijkt, en het begrip vakman met grondige technische deskundigheid. Het begrip geïnformeerde gebruiker kan derhalve aldus worden opgevat dat het betrekking heeft op een gebruiker die niet slechts gemiddeld, maar in hoge mate aandachtig is, hetzij door zijn persoonlijke ervaring, hetzij door zijn uitgebreide kennis van de betrokken sector.

De geïnformeerde gebruiker zal naar zijn aard het oudere merk en het litigieuze model zo mogelijk rechtstreeks vergelijken, maar het is niet uitgesloten dat een dergelijke vergelijking niet mogelijk is of in de betrokken sector ongebruikelijk is, met name wegens specifieke omstandigheden of wegens de kenmerken van de voorwerpen waarop het oudere merk en het litigieuze model betrekking hebben. Bij gebreke van nauwkeurige aanwijzingen dienaangaande in verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen kan niet ervan worden uitgegaan dat de wetgever van de Unie de beoordeling van eventuele modellen tot de rechtstreekse vergelijking ervan heeft willen beperken.

(cf. punten 53, 54, 56)
Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan nationale bepalingen of gebruiken zoals een tussen een onderneming en de ondernemingsraad ervan overeengekomen sociaal plan krachtens hetwelk het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon van een werknemer met werktijdverkorting wordt berekend volgens de pro-rata-temporisregel.

De werknemers met werktijdverkorting hebben weliswaar uit formeel oogpunt een voltijdse arbeidsovereenkomst, doch tijdens de periode van werktijdverkorting zijn de wederzijdse verplichtingen van de werkgever en de werknemer, wat prestaties betreft, geschorst in verhouding tot de werktijdverkorting en zelfs volledig opgeheven. Daaruit volgt dat de werknemers met werktijdverkorting moeten worden aangemerkt als „tijdelijke deeltijdwerknemers”, aangezien hun situatie de facto vergelijkbaar is met die van deeltijdwerknemers, en dat het pro-rata-temporisbeginsel van clausule 4, punt 2, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid gesloten door de Unice, het CEEP en het EVV, van toepassing is op hun recht op jaarlijkse vakantie.

(cf. punten 32, 36 en dictum)
Zaak C-471/11

Cido Grupa SIA

tegen

Valsts ieņēmumu dienests

(verzoek van de Augstākās Tiesas Senāts om een prejudiciële beslissing)

„Toetreding van nieuwe lidstaten — Overgangsmaatregelen — Landbouwproducten — Suiker — Verordening (EG) nr. 60/2004 — Tarief en grondslag van belasting op overtollige voorraden”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 september 2012

Toetreding van nieuwe lidstaten – Toetredingsakte van 2003 – Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van markten – Overgangsmaatregelen in sector suiker – Wegwerken van overtollige voorraden – Verordening nr. 60/2004 – Belasting over overtollige voorraden – Vaststelling van tarief en grondslag van belasting

(Verordening nr. 60/2004 van de Commissie, art. 6, lid 3, derde alinea)

Artikel 6, lid 3, derde alinea, van verordening nr. 60/2004 houdende overgangsmaatregelen in de sector suiker in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1667/2005, moet aldus worden uitgelegd dat de grondslag van de belasting op een overtollige voorraad suikerstroop (GN-code 2106 90 59) de daadwerkelijk aanwezige hoeveelheid witte suiker (GN-code 1701 99 10) in dat product is en dat het tarief van deze belasting dat van de invoerbelasting op witte suiker is, verhoogd met 1,21 EUR/100 kg.

(cf. punten 21-23 en dictum)

Zaak C-471/11

Cido Grupa SIA

tegen

Valsts ieņēmumu dienests

(verzoek van de Augstākās Tiesas Senāts om een prejudiciële beslissing)

„Toetreding van nieuwe lidstaten — Overgangsmaatregelen — Landbouwproducten — Suiker — Verordening (EG) nr. 60/2004 — Tarief en grondslag van belasting op overtollige voorraden”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 september 2012

Toetreding van nieuwe lidstaten — Toetredingsakte van 2003 — Landbouw — Gemeenschappelijke ordening van markten — Overgangsmaatregelen in sector suiker — Wegwerken van overtollige voorraden — Verordening nr. 60/2004 — Belasting over overtollige voorraden — Vaststelling van tarief en grondslag van belasting

(Verordening nr. 60/2004 van de Commissie, art. 6, lid 3, derde alinea)

Artikel 6, lid 3, derde alinea, van verordening nr. 60/2004 houdende overgangsmaatregelen in de sector suiker in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1667/2005, moet aldus worden uitgelegd dat de grondslag van de belasting op een overtollige voorraad suikerstroop (GN-code 2106 90 59) de daadwerkelijk aanwezige hoeveelheid witte suiker (GN-code 1701 99 10) in dat product is en dat het tarief van deze belasting dat van de invoerbelasting op witte suiker is, verhoogd met 1,21 EUR/100 kg.

(cf. punten 21-23 en dictum)
Verordening nr. 1206/2001 betreffende de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewijsverkrijging in burgerlijke en handelszaken vindt in beginsel enkel toepassing in het geval waarin een gerecht van een lidstaat besluit bewijs te verkrijgen volgens een van de twee in deze verordening voorziene methoden, te weten, ten eerste, het verrichten van een handeling tot het verkrijgen van bewijs door het aangezochte gerecht overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 16 van die verordening na een verzoek van het verzoekende gerecht van een andere lidstaat en, ten tweede, het rechtstreeks verrichten van een dergelijke handeling in een andere lidstaat door het verzoekende gerecht, op de wijze zoals geregeld in artikel 17 van die verordening. Laatstbedoeld gerecht is in die gevallen gehouden de procedures te volgen die betrekking hebben op deze methoden. Deze verordening bevat daarentegen geen enkele bepaling die regelt of uitsluit dat een gerecht van een lidstaat een in een andere lidstaat woonachtige partij kan oproepen om te verschijnen en die partij kan verzoeken rechtstreeks voor hem een getuigenis af te leggen.

Bijgevolg moet die verordening, en met name artikel 1, lid 1, daarvan, in die zin worden uitgelegd dat het bevoegde gerecht van een lidstaat dat een in een andere lidstaat woonachtige partij als getuige wenst te horen, teneinde dat verhoor te verrichten, deze partij mag oproepen om voor hem te verschijnen en haar mag horen overeenkomstig het recht van de lidstaat van dat gerecht. Voorts blijft dit gerecht vrij om aan het – zonder rechtvaardiging door een legitieme reden – niet-verschijnen van een partij als getuige de eventuele in het recht van de lidstaat van dat gerecht voorziene consequenties te verbinden, mits deze onder eerbiediging van het Unierecht worden toegepast.

(cf. punten 26-28, 38, 39 en dictum)
Artikel 112, lid 1, sub a, van verordening nr. 918/83 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1315/88, artikel 107, lid 1, sub a, van verordening nr. 1186/2009 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen, artikel 82, lid 1, sub a, van richtlijn 83/181 houdende bepaling van de werkingssfeer van artikel 14, lid 1, sub d, van richtlijn 77/388 met betrekking tot de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor de definitieve invoer van bepaalde goederen, zoals gewijzigd bij richtlijn 88/331, en artikel 84, lid 1, sub a, van richtlijn 2009/132 houdende bepaling van de werkingssfeer van artikel 143, sub b en c, van richtlijn 2006/112 met betrekking tot de vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde voor de definitieve invoer van bepaalde goederen, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet van toepassing zijn op locomotieven.

Wat een eventuele verschillende behandeling van spoorweg- en wegvervoer betreft, zijn de verschillende vormen van vervoer in het algemeen niet verwisselbaar en is de situatie van ondernemingen die in een bepaalde sector van elk van deze vormen van vervoer actief zijn, derhalve niet vergelijkbaar. Gelet op het doel dat de Uniewetgever bij de vaststelling van de betrokken bepalingen heeft nagestreefd, namelijk enerzijds het voor particulieren gemakkelijker te maken de buitengrenzen van de Unie te overschrijden en anderzijds de fiscale en douanecontrole door de bevoegde instanties te verlichten, bevinden locomotieven zich bovendien niet in een situatie die vergelijkbaar is met die van wegvoertuigen. Bijgevolg gebiedt het gelijkheidsbeginsel niet de betrokken bepalingen aldus uit te leggen dat zij ook van toepassing zijn op locomotieven.

(cf. punten 36-37, 46-49 en dictum)
Het begrip „facultatieve prijstoeslagen” in artikel 23, lid 1, laatste zin, van verordening nr. 1008/2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap moet aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op kosten die in verband met de vliegreis worden gemaakt voor diensten, zoals een vluchtannuleringsverzekering, welke door een andere partij dan de luchtvaartmaatschappij worden aangeboden en door de verkoper van die reis samen met de prijs van de vlucht in de vorm van een totale prijs aan de klant in rekening worden gebracht.

Artikel 23, lid 1, laatste zin, van die verordening heeft immers betrekking op facultatieve prijstoeslagen die voortvloeien uit diensten die een aanvulling vormen op de luchtdienst zelf, maar voor het vervoer van passagiers of vracht niet verplicht of noodzakelijk zijn, zodat de klant de keuze heeft om ze te aanvaarden of te weigeren. Juist omdat de klant die keuze heeft, moeten dergelijke prijstoeslagen op duidelijke, transparante en ondubbelzinnige wijze aan het begin van elk boekingsproces worden meegedeeld aan de klant en door deze op een „opt-in”-basis worden aanvaard.

Voorts is het met het oog op de in die bepaling bedoelde bescherming niet van belang of de facultatieve aanvullende dienst en de prijstoeslag daarvoor door de betrokken luchtvaartmaatschappij dan wel door een daarmee verbonden dienstverlener worden aangeboden, maar wel of de dienst en de prijs van de dienst betrekking hebben op de vlucht zelf en worden aangeboden bij de boeking daarvan.

(cf. punten 14, 18, 20 en dictum)
Artikel 13, B, sub g, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, sub a, van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat de levering van een onroerende zaak bestaande uit een terrein en een oud gebouw waarvan de verbouwing tot een nieuw gebouw gaande is, onder de in het eerstgenoemde artikel neergelegde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde valt daar het oude gebouw op het tijdstip van de levering slechts gedeeltelijk was gesloopt en althans gedeeltelijk nog in gebruik was.

(cf. punt 39 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen — Bevoegdheid Hof — Grenzen — Vraag gerezen in geding dat tot één lidstaat is beperkt — Bevoegdheid op grond van eventuele toepasselijkheid van regel van Unierecht op dit geding wegens in nationaal recht neergelegd discriminatieverbod

(Art. 49 VWEU en 267 VWEU).

2. Lidstaten — Voorbehouden bevoegdheden — Inrichting van socialezekerheidsstelsels — Grenzen — Eerbiediging van Unierecht — Bescherming van volksgezondheid — Beoordelingsmarge van lidstaten

3. Vrijheid van vestiging — Beperkingen — Nationale regeling die voor opening van nieuwe apotheken in bepaalde regio voorafgaande administratieve vergunning verlangt — Gunstiger stelsel voor apotheek van universiteit van lidstaat dan voor particuliere apotheken — Toelaatbaarheid — Voorwaarden — Toetsing door nationale rechter

(Art. 49 VWEU)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 19-22)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 27-29)

3. Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die voor de exploitatie van filialen van de apotheek van een universiteit van een lidstaat voorziet in een specifiek vergunningstelsel dat gunstiger is dan het vergunningstelsel voor de exploitatie van filialen van particuliere apotheken, voor zover de filialen van deze universiteitsapotheek daadwerkelijk bijdragen aan de verwezenlijking van de door de nationale wet aan deze apotheek opgelegde bijzondere taken betreffende de opleiding van de studenten farmacie, het onderzoek op het gebied van de geneesmiddelenvoorziening en het vervaardigen van ongebruikelijke farmaceutische bereidingen, wat door de verwijzende rechter moet worden geverifieerd.

(cf. punt 44 en dictum)