ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4

Artikel 2 van deze richtlijn luidt als volgt: „In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder: a) ‚persoonsgegevens’, iedere informatie betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon, hierna ‚betrokkene’ te noemen; als identificeerbaar wordt beschouwd een persoon die direct of indirect kan worden geïdentificeerd, met name aan de hand van een identificatienummer of van een of meer specifieke elementen die kenmerkend zijn voor zijn of haar fysieke, fysiologische, psychische, economische, culturele of sociale identiteit; b) ‚verwerking van persoonsgegevens’, hierna ‚verwerking’ te noemen, elke bewerking of elk geheel van bewerkingen met betrekking tot persoonsgegevens, al dan niet uitgevoerd met behulp van geautomatiseerde procedés, zoals het verzamelen, vastleggen, ordenen, bewaren, bijwerken, wijzigen, opvragen, raadplegen, gebruiken, verstrekken door middel van doorzending, verspreiden of op enigerlei andere wijze ter beschikking stellen, samenbrengen, met elkaar in verband brengen, alsmede het afschermen, uitwissen of vernietigen van gegevens; […] d) ‚voor de verwerking verantwoordelijke’, de natuurlijke of rechtspersoon, de overheidsinstantie, de dienst of enig ander lichaam die, respectievelijk dat, alleen of tezamen met anderen, het doel van en de middelen voor de verwerking van persoonsgegevens vaststelt; wanneer het doel van en de middelen voor de verwerking worden vastgesteld bij nationale of communautaire wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen, kan in het nationale of communautaire recht worden bepaald wie de voor de verwerking verantwoordelijke is of volgens welke criteria deze wordt aangewezen; […]”
11

De Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (wet op het auteursrecht en de naburige rechten) van 4 februari 1994 (Dz.U. 2006, nr. 90, volgnr. 631), in de versie die van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding (hierna: „wet van 4 februari 1994 op het auteursrecht en de naburige rechten”), bepaalt in artikel 20: „1. Producenten en importeurs 1) van bandrecorders, videorecorders en andere inrichtingen, 2) van fotokopieerapparaten, scanners en vergelijkbare reprografische inrichtingen die het mogelijk maken een reproductie van het geheel of een deel van een exemplaar van een bekendgemaakt werk te vervaardigen, 3) van blanco dragers voor het vastleggen van door naburige rechten beschermde werken of voorwerpen voor privégebruik door middel van de in de punten 1 en 2 genoemde inrichtingen zijn gehouden om aan de overeenkomstig lid 5 bepaalde collectieve beheersorganisaties die optreden voor rekening van auteurs, uitvoerend kunstenaars, producenten van fonogrammen en videogrammen en uitgevers, een heffing af te dragen die niet hoger is dan 3 % van de opbrengst van de verkoop van deze inrichtingen en dragers. 2. De heffing die ter zake van de verkoop van bandrecorders en vergelijkbare inrichtingen en de voor deze inrichtingen bestemde blanco dragers wordt geïnd, wordt als volgt verdeeld: 1) 50 % aan de auteurs; 2) 25 % aan de uitvoerend kunstenaars; 3) 25 % aan de producenten van fonogrammen. […] 4. De heffing die ter zake van de verkoop van reprografische inrichtingen en de voor deze inrichtingen bestemde blanco dragers wordt geïnd, wordt als volgt verdeeld: 1) 50 % aan de auteurs; 2) 50 % aan de uitgevers. 5. De minister die bevoegd is voor cultuur en bescherming van het nationale erfgoed bepaalt, na raadpleging van de collectieve beheersorganisaties voor auteursrechten of naburige rechten, de organisaties van auteurs, uitvoerend kunstenaars, producenten van fonogrammen en videogrammen en uitgevers, alsook de organisaties van de in lid 1 bedoelde producenten of importeurs van inrichtingen en blanco dragers, bij wege van verordening de categorieën inrichtingen en dragers alsook de hoogte van heffingen die in lid 1 zijn genoemd, met inachtneming van de capaciteit van de inrichting of drager voor het vervaardigen van reproducties van werken alsook hun bestemming voor andere functies dan het reproduceren van werken, de wijze van inning en de verdeling van de heffingen alsook de collectieve beheersorganisaties voor auteurs- en naburige rechten die gerechtigd zijn deze te innen.”
70

Gelet op al het voorgaande moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 49 VWEU en artikel 11, lid 1, onder a), van richtlijn 90/434 aldus moeten worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, die in het geval van een grensoverschrijdende fusie de toekenning van de op een dergelijke transactie krachtens die richtlijn toepasselijke belastingvoordelen, in casu belastinguitstel voor de meerwaarden uit de inbreng in een vennootschap die in een andere lidstaat is gevestigd door een Franse vennootschap, onderwerpt aan een procedure van voorafgaande toestemming in het kader waarvan de belastingplichtige voor het verkrijgen van die toestemming moet aantonen dat de betrokken transactie haar rechtvaardiging vindt in zakelijke overwegingen, dat zij niet als hoofddoel of een van de hoofddoelen belastingfraude of belastingontwijking heeft en dat door de wijze waarop de transactie plaatsvindt wordt verzekerd dat de meerwaarden waarvoor belastinguitstel wordt verleend in de toekomst kunnen worden belast, terwijl in het geval van een interne fusie bedoeld uitstel wordt verleend zonder dat de belastingplichtige aan een dergelijke procedure is onderworpen.
Wat de voorwaarde van het bestaan van een selectief voordeel betreft, worden maatregelen die, in welke vorm ook, ondernemingen rechtstreeks of indirect kunnen bevoordelen of die moeten worden beschouwd als economische voordelen die de begunstigde onderneming onder normale marktvoorwaarden niet zou hebben verkregen, als staatssteun beschouwd. Maatregelen die, in verschillende vormen, het budget van de onderneming verlichten en daardoor – zonder subsidies in de strikte zin van het woord te zijn – van dezelfde aard zijn en identieke gevolgen hebben worden aldus met name als steunmaatregelen beschouwd. Artikel 107, lid 1, VWEU maakt geen onderscheid naar de redenen of doeleinden van de maatregelen van de staten, maar ziet op hun gevolgen, onafhankelijk dus van de gebruikte technieken. Aangezien belastingmaatregelen steunmaatregelen ten gunste van economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) kunnen vormen en het Gerecht deze ESV’s niet de hoedanigheid van begunstigden van deze maatregelen toekent omdat zij fiscaal transparant zijn, sluit het Gerecht uit dat zij begunstigden van staatssteun kunnen zijn louter vanwege hun rechtsvorm en vanwege de regels inzake de belasting van de daaraan verbonden voordelen. De kwalificatie van een maatregel als „staatssteun” kan echter niet afhangen van het juridische statuut van de betrokken ondernemingen of van de gebruikte technieken.

Om het selectieve karakter van een belastingvoordeel aan te tonen, is het niet noodzakelijk dat de bevoegde nationale autoriteiten een discretionaire bevoegdheid hebben om een dergelijk voordeel te verlenen. Toch kan een dergelijke bevoegdheid deze autoriteiten de mogelijkheid bieden, bepaalde ondernemingen of producties te bevoordelen boven andere, en kan daardoor worden aangetoond dat er sprake is van een steunmaatregel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.

Dit is met name het geval wanneer de bevoegde autoriteiten de discretionaire bevoegdheid hebben om de begunstigden te kiezen en de voorwaarden voor toekenning van de maatregel te bepalen op basis van criteria die vreemd zijn aan het belastingstelsel. Daarentegen kan de toepassing van een machtigingssysteem waarin de bevoegde autoriteiten slechts beschikken over een beoordelingsbevoegdheid die is afgebakend door objectieve criteria die niet vreemd zijn aan het door de betrokken regeling ingestelde belastingstelsel, in beginsel niet als selectief worden beschouwd.

(zie punt 55)
Het begrip „regelgevingshandelingen” in de zin van artikel 263, vierde alinea, derde zinsnede, VWEU heeft een beperktere draagwijdte dan het begrip „handelingen” in de eerste en tweede zinsnede van die bepaling. Onder eerstbedoeld begrip vallen handelingen van algemene strekking, met uitsluiting van wetgevingshandelingen. Derhalve kan niet worden gesteld dat er niet-wetgevingshandelingen van algemene strekking bestaan die niet onder het begrip „regelgevingshandeling” vallen. Die uitlegging vindt immers geen steun in de bewoordingen, in de totstandkoming of in de doelstelling van deze bepaling.

Op het gebied van staatssteun hebben besluiten van de Commissie waarbij een nationale regeling wordt goedgekeurd of verboden, een algemene strekking in de zin van artikel 263, vierde alinea, derde zinsnede, VWEU. Deze algemene strekking vloeit voort uit het feit dat dergelijke besluiten van toepassing zijn op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen hebben voor algemeen en abstract omschreven categorieën personen.

In dat verband gaat het bij de vraag of een handeling al dan niet algemene strekking heeft, om een objectieve hoedanigheid van de handeling, die niet kan verschillen naargelang een andere zinsnede van artikel 263, vierde alinea, VWEU aan de orde is. Bovendien zou een uitlegging volgens welke een handeling wel algemene strekking zou kunnen hebben in het kader van artikel 263, vierde alinea, tweede zinsnede, VWEU, maar niet in het kader van artikel 263, vierde alinea, derde zinsnede, VWEU, in strijd zijn met de doelstelling die ten grondslag lag aan de toevoeging van deze laatste bepaling, namelijk het versoepelen van de voorwaarden voor de ontvankelijkheid van door natuurlijke of rechtspersonen ingestelde beroepen tot nietigverklaring.

De omstandigheid dat een onderdeel van het besluit van de Commissie individueel betrekking heeft op de beperkte kring van begunstigden van de betrokken steunregeling, staat bovendien niet eraan in de weg dat dit onderdeel wordt geacht algemene strekking te hebben voor zover het van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen sorteert ten aanzien van algemeen en abstract omschreven categorieën personen. Dat is het geval wanneer de Commissie met het eerste onderdeel van het besluit vaststelt dat de terugvordering van de in de vorm van een belastingvrijstelling verleende steun niet hoeft te worden gelast, ondanks het feit dat deze steun onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt is, en dat besluit de mededinging beperkende gevolgen bestendigt van de algemene en abstracte maatregel die deze vrijstelling vormt ten aanzien van een onbepaald aantal concurrenten van de begunstigden van de op grond van deze maatregel verleende steun.

(zie punten 31, 32, 36, 38)
Zaak C‑633/16

Ernst & Young P/S

tegen

Konkurrenceråd

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Sø- og Handelsret)

„Prejudiciële verwijzing – Controle op concentraties van ondernemingen – Verordening (EG) nr. 139/2004 – Artikel 7, lid 1 – Totstandbrenging van een concentratie voordat deze is aangemeld bij de Europese Commissie en verenigbaar met de interne markt is verklaard – Verbod – Reikwijdte – Begrip ‚concentratie’ – Beëindiging van een samenwerkingsovereenkomst met een derde door één van de bij de concentratie betrokken ondernemingen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 31 mei 2018

Concentraties van ondernemingen – Onderzoek door de Commissie – Verplichting tot opschorting van de concentratie – Begrip „concentratie” – Totstandkoming van een transactie die bijdraagt aan een zeggenschapswijziging bij de doelonderneming – Beëindiging van een samenwerkingsovereenkomst met een derde door één van de bij de concentratie betrokken ondernemingen – Daarvan uitgesloten – Toetsing door de nationale rechter

(Verordening nr. 139/2001 van de Raad, art. 7, lid 1)

Artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (de „EG‑concentratieverordening”) dient aldus te worden uitgelegd dat een concentratie slechts tot stand komt na een transactie die geheel of gedeeltelijk, feitelijk dan wel rechtens, bijdraagt aan een zeggenschapswijziging bij de doelonderneming. De beëindiging van een samenwerkingsovereenkomst kan in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding, waarbij het aan de verwijzende rechterlijke instantie staat om deze omstandigheden te toetsen, niet worden geacht de totstandbrenging van een concentratie tot gevolg te hebben en dit ongeacht of deze beëindiging markteffecten heeft gesorteerd.

(zie punt 62 en dictum)
Zaak C‑667/16

M.N.J.P.W. Nooren en J.M.F.D.C. Nooren

tegen

Staatssecretaris van Economische Zaken

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven)

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Financiering door het Elfpo – Verordening (EG) nr. 1122/2009 – Steun voor plattelandsontwikkeling – Niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden – Verlagingen en uitsluitingen – Cumulatie van de verlagingen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 juni 2018

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Financiering door het Elfpo – Steun voor plattelandsontwikkeling – Toepassing van verlagingen in geval van nalatigheid – Toepassing van verlagingen en uitsluitingen in geval van opzettelijke niet-naleving – Vaststelling van meerdere gevallen van niet-naleving op eenzelfde terrein gebied – Cumulatie van de verlagingen – Grenzen

(Verordening nr. 73/2009 van de Raad, art. 23 en 24; verordening nr. 1122/2009 van de Commissie, art. 70 tot en met 72)

De artikelen 70 tot en met 72 van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, juncto de artikelen 23 en 24 van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, moeten aldus worden uitgelegd dat in een situatie zoals die in het hoofdgeding, waarin meerdere gevallen van niet-naleving zijn geconstateerd op eenzelfde gebied, de verlaging van het totale bedrag van de ontvangen of te ontvangen directe betalingen die van toepassing is op gevallen van niet-naleving door nalatigheid, en de verlaging die van toepassing is op gevallen van opzettelijke niet-naleving, bij elkaar moeten worden opgeteld, waarbij het totale bedrag van de verlagingen voor een kalenderjaar aan het evenredigheidsbeginsel moet voldoen en niet meer mag bedragen dan het totaalbedrag bepaald in artikel 23, lid 1, van verordening nr. 73/2009.

(zie punt 32 en dictum)
Artikel 54, lid 1, van richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat alle gegevens die betrekking hebben op de onder toezicht staande onderneming en die door deze onderneming zijn verstrekt aan de bevoegde autoriteit, alsook alle verklaringen van deze autoriteit die zich in haar toezichtdossier bevinden, daaronder begrepen haar correspondentie met andere instanties, niet onvoorwaardelijk hoeven te worden beschouwd als gegevens die vertrouwelijk zijn en bijgevolg vallen onder de in die bepaling neergelegde verplichting om het beroepsgeheim te eerbiedigen. Als zodanig kunnen gegevens worden aangemerkt die berusten bij de autoriteiten die door de lidstaten zijn aangewezen om de taken uit te voeren die op grond van die richtlijn moeten worden vervuld, wanneer ten eerste deze gegevens niet openbaar zijn en ten tweede de openbaarmaking ervan afbreuk dreigt te doen aan de belangen van de natuurlijke of rechtspersoon die de gegevens heeft verstrekt, aan de belangen van derden of aan de goede werking van het door de Uniewetgever met de vaststelling van richtlijn 2004/39 ingevoerde systeem van controle op de activiteiten van beleggingsondernemingen.

Voorts dient te worden beklemtoond dat in artikel 54 van richtlijn 2004/39 een algemeen beginsel is geformuleerd volgens hetwelk het verboden is om bij de bevoegde autoriteiten berustende vertrouwelijke gegevens openbaar te maken, en dat in die bepaling uitputtend de specifieke gevallen zijn vermeld waarin dat algemene verbod bij wijze van uitzondering niet eraan in de weg staat dat die gegevens worden doorgegeven of gebruikt (zie in die zin arrest van 12 november 2014, Altmann e.a., C‑140/13, EU:C:2014:2362, punten 34 en 35). Bovengenoemd artikel heeft dus niet tot doel aan het publiek een recht op toegang tot bij de bevoegde autoriteiten berustende gegevens toe te kennen, noch in een gedetailleerde regeling te voorzien voor de uitoefening van een dergelijk recht op toegang dat in voorkomend geval wordt erkend door het nationale recht. Ten slotte dient te worden beklemtoond dat artikel 54, lid 1, van richtlijn 2004/39 enkel tot doel heeft de bevoegde autoriteiten te verplichten in beginsel de openbaarmaking van vertrouwelijke gegevens in de zin van deze bepaling te weigeren, zodat de lidstaten vrij blijven te besluiten om de bescherming tegen openbaarmaking uit te breiden tot de volledige inhoud van de toezichtdossiers van de bevoegde autoriteiten, of omgekeerd om het mogelijk te maken dat toegang wordt verleend tot gegevens die berusten bij de bevoegde autoriteiten en die geen vertrouwelijke gegevens in de zin van die bepaling zijn.

(zie punten 38, 39, 44, 46, dictum 1)
In de hoofdgedingen berust de in geding zijnde wettelijke regeling op een criterium dat betrekking heeft op de verkoopoppervlakte van de zaak, dat geen rechtstreekse discriminatie met zich brengt. Evenmin volgt uit de aan het Hof overgelegde gegevens dat dit criterium in de meeste gevallen staatsburgers van andere lidstaten of vennootschappen met zetel in andere lidstaten benadeelt.

Een belasting als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die hoofzakelijk op grote handelszaken drukt afhankelijk van de verkoopoppervlakte ervan, vormt geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU omdat zij voorziet in een vrijstelling voor die zaken waarvan de verkoopoppervlakte niet groter is dan 500 m2 en voor zaken waarvan de verkoopoppervlakte deze drempel overschrijdt, maar waarvoor de heffingsgrondslag 2000 m2 niet overschrijdt. Een dergelijke belasting vormt evenmin staatssteun in de zin van die bepaling omdat zij voorziet in een vrijstelling voor zaken die actief zijn op het gebied van de verkoop van machines, voertuigen, industriële machines en componenten, bouwmaterialen, sanitair en deuren en ramen voor ondernemers, meubilair in afzonderlijke traditionele en speciaalzaken en motorvoertuigen alsook tuinartikelen en tankstations, aangezien die zaken het milieu en de ruimtelijke ordening minder aantasten dan de andere. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te verifiëren of dit laatste ook het geval is.

(zie punt 51, dictum 2)
Artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling zoals die aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan schade die is ontstaan door het rijden met motorrijtuigen op wegen en terreinen die niet „geschikt voor verkeer” zijn, met uitzondering van terreinen die weliswaar niet geschikt zijn voor verkeer, maar niettemin „algemeen worden gebruikt”, mag worden uitgesloten van de dekking door de verplichte verzekering.

Geen enkele bepaling van richtlijn 2009/103 beperkt trouwens de omvang van de verzekeringsplicht en van de bescherming die deze verplichting aan de slachtoffers van ongevallen met motorrijtuigen beoogt te bieden, tot het gebruik van dergelijke voertuigen op bepaalde terreinen of op bepaalde wegen (zie in die zin arrest van 28 november 2017, Rodrigues de Andrade, C‑514/16, EU:C:2017:908, punt 36). In casu staat vast dat het betrokken voertuig op het moment waarop het omviel en Núñez Torreiro verwondde, gebruikt werd als vervoermiddel. Een dergelijk gebruik valt derhalve onder het begrip van „verkeer van voertuigen” in de zin van artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2009/103. Het feit dat het betrokken voertuig, zoals blijkt uit de verwijzingsbeslissing, toen het omviel, op een terrein voor militaire manoeuvres reed waartoe de toegang voor alle niet-militaire voertuigen verboden was en in een zone van dat terrein reed die niet geschikt was voor voertuigen op wielen, is niet van invloed op deze conclusie en kan bijgevolg de uit deze bepaling voortvloeiende verzekeringsplicht niet beperken.

(zie punten 31‑34, 36 en dictum)
Met betrekking tot het bedrag en de vorm van de dwangsom die aan een lidstaat wordt opgelegd wegens het verzuim om uitvoering te geven aan een arrest van het Hof houdende vaststelling van niet-nakoming van de bepalingen van richtlijn 91/271 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater dient, wat de ernst van de inbreuk betreft, in herinnering te worden gebracht dat die richtlijn ertoe strekt het milieu te beschermen. Het ontbreken of de ontoereikendheid van onder meer systemen voor de behandeling van stedelijk afvalwater kan schadelijk zijn voor het milieu en moet als bijzonder ernstig worden beschouwd. Voorts moet als verzwarende omstandigheid worden aangemerkt de omstandigheid dat het niet-nakomingsarrest nog niet volledig is uitgevoerd, hetgeen neerkomt op een vertraging van bijna 20 jaar, aangezien uiterlijk op 31 december 1998 had moeten zijn voldaan aan de verplichting om de richtlijnconforme secundaire behandeling van het stedelijk afvalwater in de betrokken lidstaat te verzekeren. Het Hof kan derhalve slechts vaststellen dat sprake is van een buitengewoon lange duur van een inbreuk waarvan, gelet op het hiervoor genoemde doel, bovendien vaststaat dat zij ernstig is.

Voor zover echter de situatie in die lidstaat is verbeterd ten opzichte van de situatie op het moment waarop de niet-nakomingsprocedure werd ingeleid die heeft geleid tot het niet-nakomingsarrest, en de omvang van de schade die wordt toegebracht aan de volksgezondheid en het milieu afhankelijk is van het aantal gebieden waarop de verweten niet-nakoming betrekking heeft, is die schade derhalve kleiner dan de schade die aan de volksgezondheid en het milieu werd toegebracht door de vastgestelde aanvankelijke niet-nakoming. Bovendien moet het feit dat de betrokken regio in die lidstaat een gebied is met een aanzienlijk archeologisch erfgoed en het feit dat het secundaire netwerk is aangelegd – met uitzondering van een deel ervan ten gevolge van de archeologische opgravingen en de ontdekking van archeologische overblijfselen – als een verzachtende omstandigheid worden beschouwd.

(zie punten 93, 94, 96‑98)