ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Negende kamer) van 2 december 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht München — Duitsland) — Vodafone Kabel Deutschland GmbH / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

(Zaak C-484/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Bescherming van de consument - Richtlijn (EU) 2015/2366 - Betalingsdiensten - Artikel 62, lid 4 - Toepasselijke kosten - Artikel 107, lid 1 - Volledige harmonisatie - Artikel 115, leden 1 en 2 - Omzetting in nationaal recht en toepassing - Abonnementen op kabeltelevisie en internettoegang - Duurovereenkomsten die zijn gesloten voor de datum van omzetting van deze richtlijn - Vergoeding die wordt gevraagd voor betalingstransacties zonder machtiging tot automatische afschrijving die na die datum worden geïnitieerd)

(2022/C 51/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht München

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vodafone Kabel Deutschland GmbH

Verwerende partij: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Dictum

Artikel 62, lid 4, van richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, houdende wijziging van de richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 en houdende intrekking van richtlijn 2007/64/EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling of praktijk op grond waarvan het verbod om in het kader van duurovereenkomsten met consumenten een vergoeding te vragen voor het gebruik van in die bepaling bedoelde betaalinstrumenten en betalingsdiensten slechts van toepassing is op betalingstransacties die ter uitvoering van na 13 januari 2018 gesloten overeenkomsten worden geïnitieerd, zodat die vergoeding nog steeds wordt gevraagd voor betalingstransacties die na die datum worden geïnitieerd ter uitvoering van voor die datum gesloten duurovereenkomsten.

(1) PB C 433 van 14.12.2020.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 9 november 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — LW / Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-91/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming - Normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten - Richtlijn 2011/95/EU - Artikelen 3 en 23 - Gunstiger normen die door de lidstaten kunnen worden gehandhaafd of vastgesteld om het recht op asiel of subsidiaire bescherming uit te breiden tot de gezinsleden van de persoon die internationale bescherming geniet - Toekenning aan een minderjarig kind van de vluchtelingenstatus die is afgeleid van die van een van zijn ouders - Instandhouding van het gezin - Belang van het kind)

(2022/C 11/07)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: LW

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Artikel 3 en artikel 23, lid 2, van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat een lidstaat op grond van gunstiger nationale bepalingen aan het minderjarige kind van een onderdaan van een derde land aan wie de vluchtelingenstatus is toegekend op grond van de bij deze richtlijn ingevoerde regeling, op grond van een afgeleid recht en met het oog op de instandhouding van het gezin de vluchtelingenstatus toekent, en dit ook wanneer het kind op het grondgebied van die lidstaat is geboren en via zijn andere ouder de nationaliteit heeft van een ander derde land waarin het geen risico op vervolging loopt, mits het kind niet onder een van de in artikel 12, lid 2, van de richtlijn bedoelde uitsluitingsgronden valt en het in die lidstaat niet op grond van zijn nationaliteit of een ander kenmerk van zijn persoonlijke juridische status recht heeft op een betere behandeling dan die welke voortvloeit uit de toekenning van de vluchtelingenstatus. In dit verband is niet relevant of het mogelijk is en redelijkerwijs kan worden verlangd dat het kind en zijn ouders zich in dat andere derde land vestigen.

(1) PB C 209 van 22.6.2020.
1)

Artikel 5 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat de inhoud van een in een kredietovereenkomst tussen een verkoper en een consument opgenomen beding tot vaststelling van de aankoop- en verkoopkoers van de vreemde valuta waaraan het krediet is gekoppeld, een normaal geïnformeerde, redelijk omzichtige en oplettende consument in staat moet stellen om op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria te begrijpen op welke wijze de wisselkoers van de vreemde valuta die wordt gehanteerd om het bedrag van de aflossingstermijnen te berekenen wordt vastgesteld, zodat die consument de door de verkoper toegepaste wisselkoers op elk moment zelf kan bepalen.
2)

Artikel 6, lid 3, van richtlijn 2012/13 en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moeten aldus worden uitgelegd dat de verwijzende rechter aan de nationale wettelijke regeling inzake de wijziging van de tenlastelegging zoveel mogelijk een uitlegging moet geven die in overeenstemming is met die Unierechtelijke bepalingen en die de openbare aanklager in staat stelt om inhoudelijke onnauwkeurigheden en leemten in het geschrift dat de tenlastelegging bevat te verhelpen op de terechtzitting waar de zaak ten gronde wordt behandeld, en om daarbij de rechten van de verdediging van de verdachte actief en daadwerkelijk te beschermen. Enkel wanneer de verwijzende rechter van oordeel is dat het niet mogelijk is om die nationale wettelijke regeling aldus uit te leggen in overeenstemming met voornoemde Unierechtelijke bepalingen, behoort hij de nationale bepaling die verbiedt om de gerechtelijke procedure te schorsen en de zaak terug te verwijzen naar de openbare aanklager opdat deze overgaat tot het opstellen van een nieuw geschrift dat de tenlastelegging bevat, buiten toepassing te laten.
3)

Artikel 32, lid 1, van richtlijn 2012/34 moet aldus worden uitgelegd dat het, ook wat betreft het criterium inzake een optimale concurrentiepositie van spoorwegmarktsegmenten, van toepassing is op spoorwegmarktsegmenten waarbinnen er geen sprake is van concurrentie, met name wanneer deze worden geëxploiteerd door een exploitant van openbare diensten aan wie in het kader van een openbaredienstcontract een exclusief recht is verleend in de zin van artikel 2, onder f), van verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad en verordening (EEG) nr. 1107/70 van de Raad.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi — Polen) — Procedure betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van een geldelijke sanctie die is opgelegd aan D.P.

(Zaak C-338/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Justitiële samenwerking in strafzaken - Wederzijdse erkenning - Geldelijke sancties - Kaderbesluit 2005/214/JBZ - Gronden tot weigering van erkenning of tenuitvoerlegging - Artikel 20, lid 3 - Besluit waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd - Eerbiediging van de rechten van de verdediging - Kennisgeving van stukken in een taal die de veroordeelde niet begrijpt - Vertaling van de essentiële elementen van het besluit)

(2021/C 490/10)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: D.P.

in tegenwoordigheid van: Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty

Dictum

Artikel 20, lid 3, van kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet aldus worden uitgelegd dat het de autoriteit van de tenuitvoerleggingslidstaat toestaat de tenuitvoerlegging te weigeren van een beslissing, in de zin van artikel 1, onder a), van dit kaderbesluit, waarbij een geldelijke sanctie voor een verkeersovertreding is opgelegd, wanneer die beslissing aan de geadresseerde is betekend zonder bijgevoegde vertaling, in een taal die hij begrijpt, van de elementen daarvan die essentieel zijn om hem in staat te stellen de tegen hem ingebrachte beschuldiging te begrijpen en zijn rechten van verdediging ten volle uit te oefenen, en hem daarbij niet de mogelijkheid is geboden om op verzoek een dergelijke vertaling te verkrijgen.

(1) PB C 19 van 18.1.2021.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 juni 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — VI / KRONE — Verlag Gesellschaft mbH & Co KG

(Zaak C-65/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Bescherming van de consument - Aansprakelijkheid voor producten met gebreken - Richtlijn 85/374/EEG - Artikel 2 - Begrip “gebrekkig product” - Exemplaar van een gedrukte krant dat een onjuist gezondheidsadvies bevat - Uitsluiting van de werkingssfeer)

(2021/C 297/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VI

Verwerende partij: KRONE — Verlag Gesellschaft mbH & Co KG

Dictum

Artikel 2 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken, zoals gewijzigd bij richtlijn 1999/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 mei 1999, gelezen in het licht van artikel 1 en artikel 6 van deze richtlijn, zoals gewijzigd bij richtlijn 1999/34, moet aldus worden uitgelegd dat een exemplaar van een gedrukte krant die een paramedisch onderwerp behandelt en daarbij een onjuist gezondheidsadvies geeft over het gebruik van een plant, waardoor de gezondheid van een lezer die dit advies heeft opgevolgd schade heeft geleden, geen “gebrekkig product” is in de zin van die bepalingen.

(1) PB C 209 van 22.6.2020.
2)

De artikelen 45 en 49 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat in een situatie waarin de betrokken persoon niet beschikt over de titel waaruit zijn beroepskwalificatie als apotheker in de zin van punt 5.6.2 van bijlage V bij richtlijn 2005/36 — zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/55 — blijkt, maar zowel in de lidstaat van oorsprong als in de ontvangende lidstaat beroepscompetenties voor dit beroep heeft verworven, de bevoegde autoriteiten van laatstgenoemde lidstaat gehouden zijn om, wanneer zij een aanvraag tot erkenning van beroepskwalificaties hebben ontvangen, die competenties te beoordelen en deze te vergelijken met de competenties die in de ontvangende lidstaat vereist zijn om toegang te hebben tot het beroep van apotheker. Indien de competenties in kwestie overeenkomen met die welke de nationale bepalingen van de ontvangende lidstaat vereisen, is deze lidstaat verplicht om die competenties te erkennen. Wanneer uit dat vergelijkend onderzoek blijkt dat de respectieve competenties slechts gedeeltelijk overeenkomen, mag de ontvangende lidstaat verlangen dat de betrokkene bewijst de ontbrekende kennis en kwalificaties te hebben verworven. Het staat aan de bevoegde nationale autoriteiten om in voorkomend geval te beoordelen of de kennis die in de ontvangende lidstaat is verworven door met name praktijkervaring, kan gelden als bewijs dat de betrokkene de ontbrekende kennis bezit. Indien uit voornoemd vergelijkend onderzoek blijkt dat er wezenlijke verschillen bestaan tussen de door de aanvrager gevolgde opleiding en de in de ontvangende lidstaat vereiste opleiding, kunnen de bevoegde autoriteiten compenserende maatregelen vaststellen om die verschillen weg te werken.
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 mei 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Spanje) — YJ/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

(Zaak C-130/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid - Richtlijn 79/7/EEG - Artikel 4, lid 1 - Discriminatie op grond van geslacht - Nationale regeling die voorziet in de toekenning van een pensioentoeslag wegens moederschap aan vrouwen die een bepaald aantal kinderen hebben gekregen - Uitsluiting van deze pensioentoeslag ten aanzien van vrouwen die om vervroegd pensioen hebben verzocht - Werkingssfeer van richtlijn 79/7/EEG)

(2021/C 278/28)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: YJ

Verwerende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Dictum

Richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid is niet van toepassing op een nationale regeling die vrouwen met ten minste twee biologische of geadopteerde kinderen een pensioentoeslag wegens moederschap toekent ingeval zij met pensioen gaan op de wettelijke pensioenleeftijd of ingeval zij om bepaalde in de wet vastgestelde redenen vervroegd met pensioen gaan, maar niet ingeval zij vrijwillig vervroegd met pensioen gaan.

(1) PB C 201 van 15.6.2020.
1)

De artikelen 2 en 46 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling volgens welke de aanbestedende dienst in de aankondiging van de opdracht als kwalitatief selectiecriterium van de inschrijvers moet verlangen dat zij reeds bij de indiening van hun inschrijving aantonen te beschikken over de registratie of de erkenning die vereist is volgens de regeling die geldt voor de activiteit waarop de overheidsopdracht in kwestie betrekking heeft en die is afgegeven door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de opdracht zal worden uitgevoerd, zelfs al hebben zij een soortgelijke registratie of erkenning al verkregen in de lidstaat waar zij gevestigd zijn.
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 3 februari 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf — Duitsland) — Rottendorf Pharma GmbH / Hauptzollamt Bielefeld

(Zaak C-92/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Douane-unie - Communautair douanewetboek - Verordening (EEG) nr. 2913/92 - Artikel 239, lid 1, tweede streepje - Terugbetaling van rechtmatig geheven douanerechten - Bijzondere situatie - Afgifte van een vergunning voor het in het vrije verkeer brengen - Ongeldigmaking van de vergunning en afgifte met terugwerkende kracht van een vergunning voor actieve veredeling - Wederuitvoer van goederen uit het gebied van de Europese Unie - Verzuim om de goederen bij de douane aan te brengen)

(2021/C 110/12)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Rottendorf Pharma GmbH

Verwerende partij: Hauptzollamt Bielefeld

Dictum

Artikel 239, lid 1, tweede streepje, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek moet aldus worden uitgelegd dat een marktdeelnemer de terugbetaling van de door hem voldane douanerechten slechts kan vorderen indien hij zich in een bijzondere situatie bevindt en er zijnerzijds geen sprake is van frauduleus handelen of klaarblijkelijke nalatigheid, en voorts dat het feit dat de betrokken goederen weer zijn uitgevoerd naar een derde land zonder in het economische circuit van de Europese Unie terecht te komen, niet volstaat om aan te tonen dat deze marktdeelnemer zich in een dergelijke bijzondere situatie bevond. Hetzelfde geldt wanneer de aan de heffing van de betrokken douanerechten ten grondslag liggende handelwijze was veroorzaakt door een fout in verband met de in het IT-systeem van die marktdeelnemer vervatte informatie, voor zover die fout vermeden had kunnen worden indien de marktdeelnemer rekening had gehouden met de voorwaarden van de aan hem verleende vergunning.

(1) PB C 201 van 15.6.2020.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 24 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice of England and Wales, Family Division — Verenigd Koninkrijk) — SS / MCP

(Zaak C-603/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 2201/2003 - Artikel 10 - Bevoegdheid ter zake van ouderlijke verantwoordelijkheid - Ontvoering van een kind - Bevoegdheid van de gerechten van een lidstaat - Territoriale werkingssfeer - Overbrenging van een kind naar een derde staat - Gewone verblijfplaats in die derde staat)

(2021/C 189/06)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice of England and Wales, Family Division

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SS

Verwerende partij: MCP

Dictum

Artikel 10 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2116/2004 van de Raad van 2 december 2004, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een geval waarin wordt vastgesteld dat een kind op het tijdstip van indiening van het verzoek betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid zijn gewone verblijfplaats in een derde staat heeft verworven, nadat het naar die staat was ontvoerd. In een dergelijk geval zal de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, moeten worden bepaald aan de hand van de toepasselijke internationale verdragen of, bij gebreke van een dergelijk internationaal verdrag, overeenkomstig artikel 14 van deze verordening.

(1) PB C 28 van 25.1.2021.
4)

De Europese Commissie wordt, behalve in haar eigen kosten betreffende zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening, verwezen in alle kosten die Sony Optiarc Inc. en Sony Optiarc America Inc. in het kader van deze hogere voorziening hebben gemaakt en in de helft van de kosten die zij in eerste aanleg hebben gemaakt.
2)

De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een uitspraak over het tweede tot en met het vierde middel dat in eerste aanleg is aangevoerd.
4)

Ville de Paris, Stad Brussel en Ayuntamiento de Madrid dragen naast hun eigen kosten in verband met de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, de kosten van de Europese Commissie in verband met de procedure in eerste aanleg.
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 21 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy — Polen) — SC / Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

(Zaak C-866/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Artikel 52, lid 1, onder b) - Werknemer die in twee lidstaten werkzaamheden in loondienst heeft uitgeoefend - Naar nationaal recht vereist minimumtijdvak voor de verkrijging van een ouderdomspensioen - Inaanmerkingneming van tijdvakken van premie- of bijdragebetaling vervuld krachtens de wetgeving van een andere lidstaat - Samentelling - Berekening van het uit te keren bedrag van het ouderdomspensioen)

(2021/C 513/14)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SC

Verwerende partij: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

Dictum

Artikel 52, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels moet aldus worden uitgelegd dat voor de vaststelling van het maximumaandeel van de verzekeringstijdvakken zonder premie- of bijdragebetaling in verhouding tot de verzekeringstijdvakken met premie- of bijdragebetaling overeenkomstig de nationale wetgeving, het bevoegde orgaan van de betrokken lidstaat bij de berekening van het theoretische bedrag van de uitkering zoals bedoeld in punt i) van die bepaling rekening moet houden met alle verzekeringstijdvakken, ook de tijdvakken die zijn vervuld overeenkomstig de wetgeving van andere lidstaten, terwijl voor de berekening van het werkelijke bedrag van de uitkering zoals bedoeld in punt ii) van die bepaling uitsluitend rekening wordt gehouden met de verzekeringstijdvakken die overeenkomstig de wetgeving van de betrokken lidstaat zijn vervuld.

(1) PB C 61 van 24.02.2020.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 oktober 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Consorzio Italian Management en Catania Multiservizi SpA / Rete Ferroviaria Italiana SpA

(Zaak C-561/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikel 267 VWEU - Omvang van de verwijzingsplicht van nationale rechters die in laatste aanleg uitspraak doen - Uitzonderingen op deze plicht - Criteria - Vraag over de uitlegging van het Unierecht die door de partijen in de nationale procedure wordt opgeworpen nadat het Hof een prejudicieel arrest heeft gewezen in die procedure - Geen opgave van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing)

(2021/C 481/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Consorzio Italian Management en Catania Multiservizi SpA

Verwerende partij: Rete Ferroviaria Italiana SpA

Dictum

Artikel 267 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep moet voldoen aan haar verplichting om een bij haar opgeworpen vraag over de uitlegging van het Unierecht voor te leggen aan het Hof, tenzij deze rechterlijke instantie vaststelt dat die vraag niet relevant is, dat de betreffende bepaling van het Unierecht reeds is uitgelegd door het Hof of dat de juiste uitlegging van het Unierecht zo voor de hand ligt dat redelijkerwijze geen ruimte voor twijfel kan bestaan.

Bij de beoordeling of een dergelijk geval zich voordoet moet rekening worden gehouden met de eigen kenmerken van het Unierecht, de bijzondere moeilijkheden bij de uitlegging ervan en het gevaar voor uiteenlopende rechtspraak binnen de Unie.

Een dergelijke rechterlijke instantie kan niet van deze plicht worden ontslagen alleen omdat zij in dezelfde nationale zaak reeds een prejudiciële vraag aan het Hof heeft gesteld. Zij kan evenwel afzien van het voorleggen van een prejudiciële vraag aan het Hof om redenen van niet-ontvankelijkheid die specifiek zijn voor de bij haar aanhangige procedure, mits het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel in acht worden genomen.

(1) PB C 357 van 21.10.2019.