ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 19 november 2008 — Griekenland/Commissie

(Zaak T-404/05)

„Cohesiefonds — Internationale luchthaven van Athene — Vermindering van financiële bijstand — Evenredigheidsbeginsel”

1. Handelingen van de instellingen — Toepassing ratione temporis — Onmiddellijke toepassing van nieuwe regel (cf. punt 77)

2. Gemeenschapsrecht — Beginselen — Evenredigheid — Vermindering van financiële bijstand in geval van niet-nakoming van wezenlijke verplichtingen — Toelaatbaarheid (cf. punt 89)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C (2005) 3243 def. van de Commissie van 1 september 2005 tot vermindering van de bijstand die bij beschikking C (96) 1356 def. van de Commissie van 24 mei 1996 uit het Cohesiefonds was toegekend voor project nr. 95/09/65/040 (nieuwe internationale luchthaven van Athene te Spata)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 19 november 2008 — Griekenland/Commissie

(Zaak T-404/05)

„Cohesiefonds — Internationale luchthaven van Athene — Vermindering van financiële bijstand — Evenredigheidsbeginsel”

1. Handelingen van de instellingen — Toepassing ratione temporis — Onmiddellijke toepassing van nieuwe regel (cf. punt 77)

2. Gemeenschapsrecht — Beginselen — Evenredigheid — Vermindering van financiële bijstand in geval van niet-nakoming van wezenlijke verplichtingen — Toelaatbaarheid (cf. punt 89)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C (2005) 3243 def. van de Commissie van 1 september 2005 tot vermindering van de bijstand die bij beschikking C (96) 1356 def. van de Commissie van 24 mei 1996 uit het Cohesiefonds was toegekend voor project nr. 95/09/65/040 (nieuwe internationale luchthaven van Athene te Spata)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
In het kader van een beroep tegen een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) kan het Gerecht de litigieuze beslissing slechts vernietigen of herzien indien de beslissing op het moment dat zij werd genomen, gebrekkig was wegens één van de vernietigings- of herzieningsgronden van artikel 63, lid 2, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, te weten onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van het Verdrag, van verordening nr. 40/94 of een uitvoeringsregeling daarvan, of misbruik van bevoegdheid. Deze toetsing van de rechtmatigheid moet gebeuren met inachtneming van het feitelijke en het juridische kader van het geschil zoals dat voor de kamer van beroep is gebracht.

Dienaangaande bepaalt artikel 44, lid 1, van verordening nr. 40/94 weliswaar dat „[d]e aanvrager […] te allen tijde zijn aanvrage om een gemeenschapsmerk [kan] intrekken of de daarin opgenomen opgave van de waren of diensten [kan] beperken”, maar een beperking van deze opgave na de vaststelling van de bestreden beslissing van de kamer van beroep kan niet afdoen aan de rechtmatigheid van deze beslissing, die als enige voor het Gerecht wordt betwist.

Het is juist dat in bepaalde omstandigheden een verklaring van de merkaanvrager voor het Gerecht, waarbij de aanvrager zijn aanvraag enkel introk voor bepaalde waren waarop de oorspronkelijke aanvraag betrekking had, ofwel kan worden geïnterpreteerd als een verklaring dat de bestreden beslissing enkel wordt aangevochten voor zover zij de overige aangevraagde waren betreft, ofwel als een gedeeltelijke afstand wanneer een dergelijke verklaring in een vergevorderd stadium van de procedure voor het Gerecht heeft plaatsgevonden.

Indien de merkaanvrager met zijn beperking van de opgave van de waren waarop de gemeenschapsmerkaanvraag betrekking heeft, niet beoogt een of meerdere waren uit deze opgave te halen, doch een kenmerk ervan te wijzigen, zoals de bestemming van alle in die opgave opgenomen waren, valt evenwel niet uit te sluiten dat deze wijziging invloed kan hebben op het onderzoek van het gemeenschapsmerk dat de instanties van het BHIM tijdens de administratieve procedure verrichten. In deze omstandigheden zou het aanvaarden van deze wijziging in het stadium van het beroep voor het Gerecht betekenen dat het voorwerp van het geschil wordt gewijzigd, in strijd met artikel 135, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering. Derhalve mag het Gerecht bij het onderzoek van de gegrondheid van het beroep geen rekening houden met een dergelijke beperking.

(cf. punten 19-20, 22-25)
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 15 januari 2008 — Hoya/BHIM — Indo (AMPLITUDE)

(Zaak T-9/05)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk AMPLITUDE — Ouder nationaal beeldmerk AMPLY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 59, 62-64)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 november 2004 (zaak R 433/2004-1) inzake een oppositieprocedure tussen Indo Internacional, SA en Hoya Kabushiki Kaisha

Gegevens betreffende de zaak

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Hoya Kabushiki Kaisha Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk AMPLITUDE voor waren van klasse 9 — aanvraag nr. 1 723 931 Houder van het merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: Indo Internacional, SA Merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: nationaal beeldmerk AMPLY Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing; weigering van inschrijving

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Hoya Kabushiki Kaisha wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 15 januari 2008 — Hoya/BHIM — Indo (AMPLITUDE)

(Zaak T-9/05)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk AMPLITUDE — Ouder nationaal beeldmerk AMPLY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 59, 62-64)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 november 2004 (zaak R 433/2004-1) inzake een oppositieprocedure tussen Indo Internacional, SA en Hoya Kabushiki Kaisha

Gegevens betreffende de zaak

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Hoya Kabushiki Kaisha Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk AMPLITUDE voor waren van klasse 9 — aanvraag nr. 1 723 931 Houder van het merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: Indo Internacional, SA Merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: nationaal beeldmerk AMPLY Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing; weigering van inschrijving

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk

–

Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk

–

Relatieve weigeringsgronden

–

Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 52‑54)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tot vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 14 juli 2005 (zaak R 556/2003-1) inzake een oppositieprocedure tussen Henkel KGaA en Serra Y Roca, SA (SERCA)

Gegevens betreffende de zaak

>lt>5

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Verzoekster wordt verwezen in de kosten.
Zoals de Commissie in punt 312 van de bestreden beschikking vaststelt, kan CBF, wanneer zij als intermediair optreedt, in het geval van een grensoverschrijdende transactie betreffende overeenkomstig een andere dan de Duitse wetgeving uitgegeven effecten concurrentie ondervinden van andere intermediairs. Dat is overigens in overeenstemming met de in mededeling COM (2004) 312 def. (blz. 5 en 6) beschreven situatie van potentiële mededinging op de markt voor de verrichting van grensoverschrijdende afwikkelingsdiensten. In de bestreden beschikking is evenwel de markt aan de orde van de overeenkomstig het Duitse recht uitgegeven effecten, die voor het overgrote deel centraal worden bewaard bij CBF als effectendepotbank. Zo hebben verzoeksters in hun antwoord van 30 mei 2003 op de mededeling van de punten van bezwaar, dat is weergegeven in punt 30 van de bestreden beschikking, het volgende verklaard:

„Slechts de effectendepotbank, die uiteindelijke bewaarnemer van die effecten is, kan die eigendomsoverdracht bewerkstelligen. Bijgevolg is het loutere bezit voor derden niet voldoende; ook de medewerking van een effectendepotbank, als uiteindelijke bewaarnemer van fungibele stukken, aan de clearing en afwikkeling door intermediairs is daarbij noodzakelijk.”
Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 7 juli 2011 – Valero Jordana/Commissie

(Zaak T‑161/04)

„Toegang tot documenten – Verordening (EG) nr. 1049/2001 – Reservelijst van algemeen vergelijkend onderzoek en individuele besluiten met betrekking tot aanstelling van ambtenaren – Weigering van toegang – Uitzondering betreffende bescherming van persoonlijke levenssfeer en integriteit van individu – Bescherming van persoonsgegevens – Verordening (EG) nr. 45/2001”

1. Europese Unie – Instellingen – Recht van toegang van publiek tot documenten – Verordening nr. 1049/2001 – Uitzonderingen op recht van toegang tot documenten – Motiveringsplicht – Omvang (Art. 253 EG; verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad) (cf. punten 48‑49)

2. Europese Unie – Instellingen – Recht van toegang van publiek tot documenten – Verordening nr. 1049/2001 – Uitzonderingen op recht van toegang tot documenten – Bescherming van persoonlijke levenssfeer en integriteit van individu – Omvang – Verplichting tot beoordeling in overeenstemming met Uniewetgeving betreffende bescherming van persoonsgegevens (Verordeningen nr. 45/2001 van het Europees parlement en de Raad, art. 1, lid 1, en 2, sub a en b, en nr. 1049/2001, art. 4, lid 1, sub b) (cf. punten 87‑89, 91, 95‑96, 102)

3. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Motivering die in loop van geding wordt aangevoerd en niet in bestreden besluit is uiteengezet – Ontoelaatbaarheid (Art. 253 EG) (cf. punt 107)

Voorwerp

Nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 10 februari 2004 waarbij verzoeker de toegang is geweigerd tot de reservelijst van het algemeen vergelijkend onderzoek A7/A6 COM/A/637 en tot de individuele besluiten houdende aanstelling van ambtenaren in rang A6, vanaf 5 oktober 1995

Dictum

1) Het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 10 februari 2004 waarbij Gregorio Valero Jordana de toegang is geweigerd tot de reservelijst van algemeen vergelijkend onderzoek A7/A6 COM/A/637 en tot de individuele besluiten houdende benoeming van ambtenaren in rang A6, vanaf 5 oktober 1995, wordt nietig verklaard.

2) De Commissie zal haar eigen kosten dragen alsmede die van Valero Jordana.

3) Het Koninkrijk Zweden zal zijn eigen kosten dragen.

4) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (EDPS) zal zijn eigen kosten dragen.

5) Het Koninkrijk Denemarken wordt in zaak T‑161/04 doorgehaald als interveniënt.

6) Het Koninkrijk Denemarken zal zijn eigen kosten dragen.
ARREST VAN HET GERECHT (Zevende kamer)

15 oktober 2008

Zaak T‑160/04

Gerasimos Potamianos

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Tijdelijk functionaris – Niet-verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd”

Betreft: Vordering tot nietigverklaring van het besluit van het tot het sluiten van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag om verzoekers overeenkomst van tijdelijk functionaris niet te verlengen.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Potamianos en de Commissie zullen elk hun eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Aanvang

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 1)

2. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Aanwerving – Verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd – Beoordelingsvrijheid van administratie

(Regeling andere personeelsleden, art. 8 en 47, eerste alinea)

1. Ofschoon een overeenkomst normaliter vanaf de ondertekening ervan gevolgen heeft en de termijn voor de indiening van een klacht in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut dus vanaf de datum van ondertekening moet worden berekend, vormt het besluit om de overeenkomst van een tijdelijk functionaris niet te verlengen evenwel een ander besluit dan de betrokken overeenkomst, zodat hiertegen binnen de statutaire termijnen een klacht kan worden ingediend en zelfs beroep kan worden ingesteld.

(cf. punt 21)

Referentie: Gerecht 11 juli 2002, Martinez Paramo e.a./Commissie, T‑137/99 en T‑18/00, JurAmbt. blz. I‑A‑119 en II‑639, punt 56

2. Ofschoon artikel 8 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden voorziet in de mogelijkheid om een overeenkomst van een tijdelijk functionaris te verlengen, gaat het hierbij niet om een recht, maar slechts om een mogelijkheid die ter beoordeling van het bevoegde gezag staat. De gemeenschapsinstellingen beschikken immers over een ruime beoordelingsvrijheid om hun diensten te organiseren op basis van de hun toevertrouwde taken en om voor de vervulling van die taken het hun ter beschikking staande personeel tewerk te stellen, met dien verstande evenwel dat deze tewerkstelling in het belang van de dienst moet zijn.

(cf. punt 30)

Referentie: Hof 14 juli 1983, Nebe/Commissie, 176/82, Jurispr. blz. 2475, punt 18; Hof 21 juni 1984, Lux/Rekenkamer, 69/83, Jurispr. blz. 2447, punt 17
144

In het geval dat de Commissie in het kader van de in punt 143 hierboven bedoelde eerste twee etappes van haar beoordeling het bestaan van uitzonderingen op de algemene of „normale” belastingregeling die tot een differentiatie tussen ondernemingen leiden, heeft onderzocht en aangetoond, blijkt uit vaste rechtspraak dat een dergelijke differentiatie toch niet selectief is, wanneer zij voortvloeit uit de aard en de opzet van het lastenstelsel waarbinnen zij plaatsvindt. In dat geval moet de Commissie namelijk in derde instantie nagaan of de betrokken overheidsmaatregel niet selectief van aard is, zelfs als deze de ondernemingen die zich erop kunnen beroepen een voordeel verschaft (zie in die zin arrest Adria Wien Pipeline en Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke, punt 78 supra, punt 42; arrest Hof van 13 februari 2003, Spanje/Commissie, C-409/00, Jurispr. blz. I-1487, punt 52, en arrest belastingregeling Azoren, punt 42 supra, punt 52). Aangezien de vastgestelde differentiaties ten opzichte van de algemene of „normale” belastingregeling een afwijking vormen en a priori selectief van aard zijn, moet in dit verband de lidstaat echter aantonen dat deze differentiaties gerechtvaardigd worden door de aard en de opzet van zijn belastingstelsel voor zover zij rechtstreeks uit de basis- of hoofdbeginselen van voornoemd stelsel voortvloeien. In die context moet een onderscheid worden gemaakt tussen de doelstellingen van een specifieke belastingregeling die buiten die regeling zijn gelegen, en de voor het bereiken van dergelijke doelstellingen noodzakelijke mechanismen die inherent zijn aan het belastingstelsel zelf (zie in die zin arrest belastingregeling Azoren, punt 42 supra, punt 81).
85

Ten slotte betoogt de Raad dat het vierde middel, schending van artikel 139, lid 1, van de uitvoeringsvoorschriften, door verzoekster in het stadium van de repliek is opgeworpen, waardoor het een nieuw middel en dus niet-ontvankelijk is. Hoe dan ook meent de Raad dat verzoeksters offerte niet abnormaal laag was. Hij betoogt namelijk in wezen dat de contradictoire procedure in geval van een abnormaal lage offerte als bedoeld in artikel 139, lid 1, van de uitvoeringsvoorschriften, alleen moet worden gevolgd wanneer de prijs van deze offerte in het geding is. Verzoekster bood echter in haar offerte een totaal aantal uren aan dat 25,2 % kleiner was dan het in de offerte van de begunstigde aangeboden aantal, terwijl haar prijs slechts 3,7 % lager was dan de prijs die de begunstigde had aangeboden. Verzoeksters diensten waren derhalve veel duurder dan die van de begunstigde.
119

Anders dan verzoekster stelt, moet in dit verband worden gepreciseerd dat, hoewel de Commissie in beschikking 2002/827 niet heeft verklaard dat van dit deel van de voor 1998 en 2000 verleende steun ter dekking van buitengewone lasten misbruik was gemaakt, a contrario er nog niet van kan worden uitgegaan dat zij meende dat dit deel overeenkomstig de vereisten van artikel 5 van beschikking nr. 3632/93 was gebruikt. Gelet op de gegevens die haar ter beoordeling zijn voorgelegd, heeft de Commissie zich enkel op het standpunt gesteld dat er geen reden was om vast te stellen dat van die steunbedragen misbruik was gemaakt. Dat bij beschikking 2002/827 enkel misbruik van een deel van de voor 1998 en 2000 verleende steun ter dekking van buitengewone lasten is vastgesteld, verleent verzoekster dus geen bijkomend subjectief recht dat de aanvankelijke goedkeuringsbeschikkingen niet zouden hebben verleend met betrekking tot het andere deel van de betrokken steun, ten aanzien waarvan geen misbruik is vastgesteld. Zoals in punt 117 reeds is opgemerkt, viel dat deel nog steeds binnen de werkingssfeer van de goedkeuringsbeschikkingen 98/637 en 2001/162 en komt het uit dien hoofde in aanmerking voor het vermoeden dat het niet is misbruikt (zie in die zin arrest Gerecht van 11 mei 2005, Saxonia Edelmetalle en Zemag/Commissie, T-111/01 en T-133/01, Jurispr. blz. II-1579, punt 86).
43

In de tweede plaats herinnert de Nederlandse regering eraan dat zij in haar contacten met de Commissie steeds duidelijk is geweest over het feit dat zij van mening was dat toepassingen van KKCP’s die niet in de KKCP-richtlijn werden genoemd, niet binnen de werkingssfeer van deze laatste vielen en dat zij derhalve haar nationale regelgeving mocht handhaven zonder een beroep te hoeven doen op artikel 95, lid 4, EG. De Nederlandse regering betoogt derhalve dat zij de Commissie primair om een standpuntbepaling vroeg over de noodzaak van een kennisgeving in de zin van artikel 95, lid 4, EG. Dit zou blijken uit het feit dat zij in de brief van 17 januari 2003 eerst heeft uiteengezet waarom een verzoek als bedoeld in artikel 95, lid 4, EG in casu niet was vereist, daarbij de hoop uitsprekend dat de Commissie op korte termijn haar standpunt zou bepalen inzake de ruimte voor handhaving van de eigen nationale regelgeving, en haar vervolgens heeft verzocht haar standpunt te bepalen over de noodzaak van een dergelijke kennisgeving, welke slechts „zekerheidshalve en voor zover rechtens vereist” was verricht. Zij heeft derhalve slechts subsidiair, te weten „voor het geval de Commissie van mening [was] dat de in het Parcom-besluit 95/1 verboden toepassingen, die niet tevens in de richtlijn van 25 juni 2002 [waren] verboden, toch binnen het harmonisatiebereik van de richtlijn van 25 juni 2002 v[ie]len”, de Commissie om goedkeuring van de handhaving van de betrokken nationale maatregelen verzocht.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens nalaten – Bevoegdheid van Unierechter – Bevel gericht tot instelling – Ontoelaatbaarheid – Verzoek tot vaststelling van onwettig verzuim – Ontvankelijkheid (Art. 232, tweede alinea, EG) (cf. punt 40)

2. Beroep wegens nalaten – Verplichting van Commissie tot handelen – Redelijke termijn voor beantwoorden van verzoek tot handelen – Onwettigheid van bepalingen van Unierecht – Verplichting voor Commissie om deze bepalingen te wijzigen – Geen – Verplichting die niet uit Unierechtelijke bepaling of algemeen beginsel van Unierecht voortvloeit (Art. 211 EG en 232 EG) (cf. punten 57, 59‑60, 65‑67)

3. Beroep tot nietigverklaring – Beroep tegen weigering om eerdere handeling in te trekken of te wijzigen – Ontvankelijkheid afhankelijk van mogelijkheid om betrokken handeling aan te vechten (Art. 230 EG) (cf. punten 79, 86)

Onderwerp

Voorwerp

Enerzijds, primair, een vordering tot vaststelling dat de Commissie ten onrechte heeft nagelaten een aantal bepalingen van verordening (EG) nr. 1896/2000 van de Commissie van 7 september 2000 inzake de eerste fase van het in artikel 16, lid 2, van richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende biociden bedoelde programma (PB L 228, blz. 6) en van verordening (EG) nr. 2032/2003 van de Commissie van 4 november 2003 inzake de tweede fase van het in artikel 16, lid 2, van richtlijn 98/8 en houdende wijziging van verordening nr. 1896/2000 (PB L 307, blz. 1) te wijzigen en, subsidiair, een vordering tot nietigverklaring van de brief van de Commissie van 20 juli 2004 houdende afwijzing van de door verzoeksters geformuleerde verzoeken, en anderzijds, primair, een vordering tot vergoeding van de schade die verzoeksters zouden hebben geleden door het nalaten van de Commissie en subsidiair een vordering tot vergoeding van de door de brief van de Commissie van 20 juli 2004 veroorzaakte schade

Dictum

Dictum

1) De beroepen worden verworpen.

2) Arch Chemicals Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc en Troy Chemical Co. BV zullen hun eigen kosten alsmede die van de Europese Commissie dragen.
3)

In zaak T-265/04 wordt de Commissie verwezen in haar eigen kosten, alsmede in die van Tirrenia di Navigazione SpA.
3.

Europese Gemeenschappen — Rechterlijk toezicht op rechtmatigheid van handelingen van instellingen — Handelingen van algemene strekking — Noodzaak voor natuurlijke of rechtspersonen om via exceptie van onwettigheid of prejudiciële verwijzing geldigheid te laten beoordelen (Art. 230, vierde alinea, EG, 234 EG en 241 EG; verordening nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad; verordening nr. 1954/2003 van de Raad) (cf. punten 92-93)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Aanvang

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 1)

2. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Aanwerving – Verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd – Beoordelingsvrijheid van administratie

(Regeling andere personeelsleden, art. 8 en 47, eerste alinea)

1. Ofschoon een overeenkomst normaliter vanaf de ondertekening ervan gevolgen heeft en de termijn voor de indiening van een klacht in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut dus vanaf de datum van ondertekening moet worden berekend, vormt het besluit om de overeenkomst van een tijdelijk functionaris niet te verlengen evenwel een ander besluit dan de betrokken overeenkomst, zodat hiertegen binnen de statutaire termijnen een klacht kan worden ingediend en zelfs beroep kan worden ingesteld.

(cf. punt 21)

Referentie: Gerecht 11 juli 2002, Martinez Paramo e.a./Commissie, T‑137/99 en T‑18/00, JurAmbt. blz. I‑A‑119 en II‑639, punt 56

2. Ofschoon artikel 8 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden voorziet in de mogelijkheid om een overeenkomst van een tijdelijk functionaris te verlengen, gaat het hierbij niet om een recht, maar slechts om een mogelijkheid die ter beoordeling van het bevoegde gezag staat. De gemeenschapsinstellingen beschikken immers over een ruime beoordelingsvrijheid om hun diensten te organiseren op basis van de hun toevertrouwde taken en om voor de vervulling van die taken het hun ter beschikking staande personeel tewerk te stellen, met dien verstande evenwel dat deze tewerkstelling in het belang van de dienst moet zijn.

(cf. punt 30)

Referentie: Hof 14 juli 1983, Nebe/Commissie, 176/82, Jurispr. blz. 2475, punt 18; Hof 21 juni 1984, Lux/Rekenkamer, 69/83, Jurispr. blz. 2447, punt 17