ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 9 april 2019 — Infineon Technologies/Commissie

(Zaak T-234/19)

(2019/C 213/52)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Infineon Technologies AG (Neubiberg, Duitsland) (vertegenwoordigers: L. Assmann en M. Peiffer, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— het besluit van verweerster betreffende C(2018) 3166 (PB 2019, L 14, blz. 1) van 28 mei 2018 betreffende steunmaatregel SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van Duitsland voor bandlastverbruikers volgens § 19 van de Stromnetzentgeltverordnung (hierna: „StromNEV”) nietig verklaren, en

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster een middel aan, volgens hetwelk het litigieuze besluit onrechtmatig is, aangezien de vrijstelling van nettarieven overeenkomstig § 19, lid 2, tweede zin, StromNEV geen steunmaatregel in de zin van de artikelen 107 e.v.VWEU vormt.

Dienaangaande voert verzoekster voorts aan dat de op grond van § 19, lid 2, StromNEV verleende vrijstelling van nettarieven niet overeenkomstig artikel 107, lid 1, VWEU met staatsmiddelen is bekostigd, maar door de Duitse exploitanten van elektriciteitsnetten, die privaatrechtelijk zijn georganiseerd en niet als overheidsorgaan kunnen worden beschouwd. Ook is de litigieuze heffing niet van gelijke werking als een belasting op het stroomverbruik in Duitsland. Bovendien heeft de Bondsrepubliek Duitsland geen zeggenschap over de met het beheer van die middelen belaste transmissiesysteembeheerders.

Verder wordt gesteld dat de op grond van § 19, lid 2, StromNEV verleende vrijstelling van nettarieven op belangrijke punten verschilt van de omstandigheden in de zaken C-206/06, Essent Netwerk Noord e.a., en C-262/12, Association Vent De Colère! e.a. De onderhavige zaak is echter vergelijkbaar met de heffing in zaak C-405/16 P, Duitsland/Commissie, en kan derhalve niet als staatssteun worden aangemerkt.
1.

Eerste middel: niet-naleving door Zwitserland van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen (PB 2002, L 114, blz. 6), en van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (PB 2005, L 255, blz. 22). Volgens verzoeker heeft de Zwitserse Bondsstaat in juli 2013 een beperking ingesteld van de vestiging van artsen in de gebieden in overtal die onderworpen zijn aan de Zwitserse verplichte ziekteverzekering, hetgeen een indirecte discriminatie uitmaakt op grond van nationaliteit aangezien deze beperking niet geldt voor artsen die 3 jaar ervaring hebben in Zwitserse universitaire ziekenhuizen.
1.

Verweerster heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door vast te stellen dat er bij de aankopen door verzoeksters groep van aluminium grondstoffen sprake was van staatsinmenging van betekenis en dat zij niet hoofdzakelijk de marktwaarde weergaven, in de zin van artikel 2, lid 7, onder c), eerste streepje, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 (2).
—

Het EUIPO en de andere partij in de beroepsprocedure, indien zij in de onderhavige procedure intervenieert, verwijzen in de kosten.
3.

Derde middel: artikel 50 van de bestreden verordening is in strijdmet het evenredigheidsbeginsel en is ontoereikend gemotiveerd.
C 139/97

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Amisi Kumba/Raad

(Zaak T-118/19)

(2019/C 139/98)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Gabriel Amisi Kumba (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 2 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 2 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
C 139/60

Beroep ingesteld op 30 januari 2019 — Cham Holding en Bena Properties/Raad

(Zaak T-55/19)

(2019/C 139/62)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Cham Holding Co. SA (Damascus, Syrië) en Bena Properties Co. SA (Damascus) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het beroep van de verzoekende partijen ontvankelijk en gegrond verklaren;

— bijgevolg de Europese Unie veroordelen tot vergoeding van de door de verzoekende partijen geleden schade waarvan het bedrag ex aequo et bono zal worden vastgesteld door het Gerecht;

— subsidiair, een deskundige benoemen om de volledige omvang te bepalen van de schade die is geleden door de verzoekende partijen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van hun beroep voeren de verzoekende partijen een primair en een subsidiair middel aan die zijn gebaseerd op de schade die stellen te hebben geleden en waarvoor de Raad van de Europese Unie volgens hen verantwoordelijk is.

Met het primaire middel wordt aangevoerd dat de bestreden beperkende maatregelen, namelijk besluit (GBVB) 2018/778 van de Raad van 28 mei 2018 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en de daaruit volgende uitvoeringshandelingen, onrechtmatig zijn. Ten eerste is er sprake van schending van de motiveringsplicht als bedoeld in artikel 296 VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en ten tweede wordt inbreuk gemaakt op het eigendomsrecht van de verzoekende partijen en op hun recht op bescherming van hun goede naam. Deze inbreuk is de directe oorzaak van aanzienlijke immateriële en materiële schade, te weten aantasting van hun goede naam en, wat de materiële schade betreft, beëindiging van contractuele relaties en verlies van materiaal en inkomsten, waarvoor zij schadevergoeding eisen.

Het subsidiaire middel is gebaseerd op de risicoaansprakelijkheid van de Europese Unie.
2.

Er is in casu sprake van misbruik van bevoegdheid omdat op ieder van de drie criteria (halve) punten zijn toegepast waarin niet was voorzien in de scoreschaal op basis waarvan de ontvangen voorstellen dienden te worden beoordeeld.
1.

Eerste middel, gericht tegen alle bestreden besluiten — het onderzoek is niet objectief en niet zorgvuldig uitgevoerd; — de feiten die ten grondslag zijn gelegd aan het besluit, zijn niet op basis van zorgvuldig en onafhankelijk onderzoek vastgesteld; — het besluit mist feitelijke grondslag; — verzoekers belangen zijn onvoldoende in acht genomen met schending van het beginsel van „equality of arms”.
C 103/50

Beroep ingesteld op 17 januari 2019 — Harrington Padrón / Raad

(Zaak T-32/19)

(2019/C 103/66)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Katherine Nayarith Harrington Padrón (Caracas, Venezuela) (vertegenwoordigers: L. Giuliano en F. Di Gianni, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/1656 van 6 november 2018 (1) en uitvoeringsverordening (EU) 2018/1653 van 6 november 2018 (2), voor zover de bepalingen ervan verzoekster betreffen; en

— verwijzing van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster een middel aan, ontleend aan het feit dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door verzoeksters naam te handhaven op de lijsten in bijlage I bij besluit (GBVB) 2017/2074 van 13 november 2017 (3) en in bijlage IV bij verordening (EU) 2017/2063 van 13 november 2017 (4), ondanks het feit dat zij niet langer substituut van de procureur-generaal is en dat zij geen banden heeft met de heersende Venezolaanse autoriteiten.

(1) Besluit (GBVB) 2018/1656 van de Raad van 6 november 2018 tot wijziging van besluit (GBVB) 2017/2074 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (PB L 276, blz. 10).

(2) Uitvoeringsverordening (EU) 2018/1653 van de Raad van 6 november 2018 tot uitvoering van verordening (EU) 2017/2063 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (PB L 276, blz. 1).

(3) Besluit (GBVB) 2017/2074 van de Raad van 13 november 2017 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (PB L 295, blz. 60).

(4) Verordening (EU) 2017/2063 van de Raad van 13 november 2017 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (PB L 295, blz. 21).
4.

Onrechtmatigheid van de verplichting terugvordering te gelasten — In het kader van het vierde middel wordt erover geklaagd dat het willekeurig is en in strijd met het discriminatieverbod om op grond van de tot aan 3 augustus 2011 geldende versie van § 19, lid 2, StromNEV een minimumtarief ter hoogte van 20 % van de officiële nettarieven terug te vorderen. — Voorts wordt aangevoerd dat uitsluitend door de nettarieven met de „methode van de fysieke weg” vast te stellen, gewaarborgd is dat de beginselen van een billijke kostenoorzakelijkheid en van passende en niet discriminerende verschuldigde nettarieven in acht worden genomen. — De gestelde verplichting tot terugvordering is eveneens in strijd met het discriminatieverbod omdat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de overgangsregeling in § 32, lid 3, StromNEV. — Tot slot wordt aangevoerd dat tussen de bandlastverbruikers en atypische netgebruikers in de zin van § 19, lid 2, eerste volzin, StromNEV essentiële verschillen bestaan. Het is niet objectief te rechtvaardigen dat beide groepen netgebruikers ondanks de verschillen een minimumtarief van 20 % betalen.
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 31, 46 en 55 van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie. In dit verband voert verzoeker aan dat een bewarende maatregel tot bevriezing en confiscatie krachtens deze bepalingen gebaseerd moet zijn op een beslissing van de verzoekende staat die partij is bij het verdrag of op een uiteenzetting van de relevante feiten door die verzoekende staat met een beschrijving van de gevraagde maatregelen. Volgens verzoeker zijn de beperkende maatregelen echter opgelegd en verlengd zonder dat zelfs maar een summiere uiteenzetting van de verweten feiten is gegeven. Bovendien verzoekt Tunesië niet om handhaving van de bestreden beperkende maatregelen.
—

subsidiair, voor het geval het Gerecht van oordeel mocht zijn dat de brief van 21 september 2018 van de voorzitter van het Parlement een duidelijk en definitief standpunt bevat waardoor de niet-nakoming wordt beëindigd, nietig te verklaren het in de brief van 21 september 2018 vervatte besluit houdende weigering om de plenaire vergadering van het Europees Parlement een voorstel voor de oprichting van een onderzoekcomité voor te leggen;
4.

Vierde middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten, niet-nakoming van de motiveringsplicht en gebrek aan transparantie. — De verzoekende partij stelt dat de jury geen rekening heeft gehouden met bepaalde feiten en verwijst in dat verband naar de beoordeling door de jury van bevoegdheden zoals omschreven in de aankondiging van vergelijkend onderzoek. — De verzoekende partij betoogt dat bepaalde, in het competentiepaspoort gespecificeerde resultaten niet in overeenstemming waren met de aankondiging van vergelijkend onderzoek en voert in dat opzicht een gebrek aan transparantie aan. — Voorts stelt de verzoekende partij dat het competentiepaspoort tegenstrijdige verklaringen bevatte.
1.

Eerste middel, ontleend aan het feit dat haar afwezigheid niet ongerechtvaardigd was en dat de EIB, gezien de periode van vijf jaar afwezigheid, in elk geval eerder had moeten reageren. Dergelijke beweringen houden geen rekening met de mondelinge overeenkomst tussen de verzoekende en de verwerende partij ten aanzien van het invullen van de tijdmanagement formulieren. Voorts is er geen rechtsgrondslag voor de werkgever om door te gaan met een verrekening of aftrek van de vermeende ongerechtvaardigde afwezigheid, wat haar verlofaanspraken of de aan haar bij vertrek verschuldigde bedragen betreft.
2.

Tweede middel, ontleend aan schending van de procedurevoorschriften voor de opstelling van beoordelingsrapporten zoals vastgelegd in het besluit van ECHA en met name in artikel 7, alsmede schending van artikel 43 van het Statuut, dat op grond van artikel 15 RAP van overeenkomstige toepassing is op tijdelijk functionarissen.
—

de houder van de internationale inschrijving en de verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure alsmede in de door verzoekende partij in verband met de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO gemaakte noodzakelijke kosten.
Beroep ingesteld op 18 september 2018 — Medrobotics/EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)

(Zaak T-555/18)

(2018/C 427/118)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Medrobotics Corp. (Raynham, Massachusetts, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: B. Bittner en U. Heinrich, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk See More. Reach More. Treat More. — inschrijvingsaanvraag nr. 17 205 055

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 18 juli 2018 in zaak R 463/2018-2

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
C 408/62

Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Hickies/EUIPO (Vorm van een schoenveter)

(Zaak T-573/18)

(2018/C 408/80)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Hickies, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: I. Fowler, Solicitor en J. Schmitt, lawyer)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: aanvraag voor een driedimensionaal Uniemerk (Vorm van een schoenveter) — inschrijvingsaanvraag nr. 16 952 962

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 28 juni 2018 in zaak R 2693/2017-5

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij verzoeksters beroep is verworpen voor „schoenveters; plastic versierselen voor schoenen; versiersels voor schoeisel [niet van edele metalen]; kledingaccessoires, naaiartikelen en decoratieve textielartikelen; gespen voor schoenen; sluitingen voor schoenen [gespen, haken en ogen]”;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
—

nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/901 van de Raad van 25 juni 2018 tot wijziging van besluit (GBVB) 2017/2074 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (1) en van uitvoeringsverordening (EU) 2018/899 van de Raad van 25 juni 2018 tot uitvoering van verordening (EU) 2017/2063 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (2), voor zover de bepalingen ervan verzoekster betreffen; en
7.

Schending van de bepalingen van de beëindigingsclausule van artikel 5 van verzoeksters aanstellingsovereenkomst Met het zevende middel stelt verzoekster dat het EUIPO bij de toepassing van de opzeggingsclausule ten onrechte artikel 47, onder b), ii), van de RAP heeft toegepast in plaats van artikel 47, onder c), i) van de RAP, zoals bepaald in de opzeggingsclausule, en dat de opzeggingstermijn derhalve tien maanden had moeten bedragen in plaats van de door het EUIPO vastgestelde zes maanden.
C 399/51

Beroep ingesteld op 17 september 2018 — Wanda Films en Wanda Visión/EUIPO — Dalian Wanda Group Co. (wanda films)

(Zaak T-542/18)

(2018/C 399/65)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Wanda Films, SL (Pozuelo de Alarcón, Spain) en Wanda Visión, SA (Pozuelo de Alarcón) (vertegenwoordiger: C. Planas Silva, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Dalian Wanda Group Co. Ltd (Dalian, China)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: Wanda Films, SL

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk wanda films — inschrijvingsaanvraag nr. 13 902 994

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 6 juli 2018 in zaak R 829/2017-5

Conclusies

— Het onderhavige beroep, de argumenten en documenten (met inbegrip van die welke in het beroep naar voren zijn gebracht en die welke door de verzoekende partij tijdens de oppositie- en de beroepsprocedure naar voren zijn gebracht) ontvankelijk verklaren);

— De bestreden beslissing vernietigen;

— Beslissen dat de registratie van het met het onderhavige verzoek door verzoekster verdedigde beeldmerk wordt toegestaan.

Aangevoerd middel
C 392/32

Beroep ingesteld op 24 augustus 2018 — Frankrijk/Commissie

(Zaak T-507/18)

(2018/C 392/40)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: F. Alabrune, D. Colas, A.-L. Desjonquères, S. Horrenberger en A. Alidière, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— uitvoeringsbesluit (EU) 2018/873 van de Commissie van 13 juni 2018 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover daarbij een forfaitaire correctie van 5 % is toegepast, wat overeenkomt met 1 945 435,39 EUR, wat betreft de „Andere rechtstreekse steun — POSEI”, wegens „Onjuiste boekhouding voor bepaalde partijen bananen”, voor de boekjaren 2013, 2014, 2015 en 2016;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij één middel aan, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting van de Commissie in het kader van de procedure voor conformiteitsgoedkeuring van de steun voor bananen, omdat zij een verkeerde uitleg heeft gegeven aan het begrip „afzet” van groene bananen die in aanmerking komen voor steun van het programma van speciaal op het afgelegen en insulaire karakter afgestemde maatregelen (POSEI) voor Guadeloupe en Martinique.

Ten eerste meent verzoekster namelijk dat de Commissie een uitleg van dit begrip hanteert die in strijd is met de werkingssfeer van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1333/2011 van de Commissie van 19 december 2011 tot vaststelling van handelsnormen voor bananen, voorschriften inzake de controle op de naleving van die handelsnormen en voorschriften betreffende de mededelingen in de sector bananen (PB 2011, L 336, blz. 23).

Ten tweede voert zij aan dat de door de Commissie gehanteerde uitleg van voornoemd begrip voortvloeit uit een verkeerde toepassing van artikel 76 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 671).
2.

Tweede middel: de Commissie heeft het in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten neergelegde beginsel van behoorlijk bestuur geschonden, is tekortgeschoten in de nakoming van haar zorgvuldigdheidsplicht zoals deze wordt gepreciseerd in de relevante rechtspraak, en heeft bijgevolg gehandeld in strijd met de doelstelling van verordening nr. 1049/2001, die volgens artikel 1, onder b), ervan gericht is op „de bevordering van goede administratieve praktijken met betrekking tot de toegang tot documenten”.
Beroep ingesteld op 18 juli 2018 — Pareto Trading/EUIPO — Bikor en Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH)

(Zaak T-438/18)

(2018/C 319/28)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Pareto Trading Co., Inc. (Carlstadt, New Jersey, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: I. Sempere Massa, C. Martínez-Tercero Molina, V. Balaguer Fuentes, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Bikor Elżbieta Korbut (Gdańsk, Polen) en Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind (Gdańsk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk BIKOR EGYPTIAN EARTH — Inschrijvingsaanvraag nr. 9 561 788

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 24 april 2018 in zaak R 1826/2015-1

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor de nietigheidsafdeling en de eerste kamer van beroep van het EUIPO die heeft geleid tot het onderhavige beroep

Aangevoerd middel
2.

Tweede middel, dat subsidiair is ten opzichte van het eerste middel: schending van de artikelen 103, leden 2 en 7, van richtlijn 2014/59/EU en van artikel 290 VWEU, aangezien de gedelegeerde verordening, zoals toegepast door de GAR in het bestreden besluit, het aan de Europese Commissie verleende mandaat overschrijdt, waardoor de gedelegeerde verordening niet van toepassing is ingevolge artikel 277 VWEU: — de gedelegeerde verordening vult in strijd met artikel 290 VWEU essentiële elementen van richtlijn 2014/59/EU aan; — indien de artikelen 4, leden 1 en 2, en 16, lid 2, van de gedelegeerde verordening enkel aldus kunnen worden uitgelegd dat de GAR onvergelijkbare gegevens moet gebruiken, is de gedelegeerde verordening niet volledig in overeenstemming met de tekst en de doelstellingen van richtlijn 2014/59/EU, en — voor zover in de gedelegeerde verordening regels worden vastgesteld voor de berekening van de jaarlijkse basisbijdrage, gaat de gedelegeerde verordening verder dan het mandaat in artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59/EU.
Zaak T-413/18: Beroep ingesteld op 4 juli 2018 — Portigon/GAR

Beroep ingesteld op 4 juli 2018 — Portigon/GAR

(Zaak T-413/18)

Partijen

Verzoekende partij: Portigon AG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: D. Bliesener en V. Jungkind, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— verweerders besluit van 12 april 2018 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2018 (referentienummer: SRB/ES/SRF/2018/03) nietig te verklaren voor zover het verzoekster betreft;

— verweerder te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zeven middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die zijn aangevoerd in het kader van zaak T-420/17, Portigon/GAR ( 1 ).

( 1 ) PB 2017, C 277, blz. 56.