BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

20 augustus 1998

Zaak T-132/97

M. Collins

tegen

Comité van de Regio's van de Europese Unie

„Ambtenaren op proef — Dagvergoeding — Duur van toekenning — Beroep dat kennelijk ongegrond is”

Volledige Engelse tekst II-1379

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van een besluit van het Comité van de Regio's houdende weigering om verzoeker voor zijn hele proeftijd plus één maand de in artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut bedoelde dagvergoeding toe te kennen.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van de beschikking

Verzoeker treedt op 1 maart 1995 als tijdelijke functionaris in dienst van het Comité van de Regio's (CvdR). Op 3 april 1996 wordt hij per 16 april 1996 aangesteld als ambtenaar op proef bij de eenheid Geschillen van het directoraat Administratie, personeelszaken, financiën en geschillen. Zijn proefperiode eindigt op 15 januari 1997.

Op 2 juli 1996 zendt verzoeker het CvdR een brief waarin hij erover klaagt, dat het CvdR artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut) niet toepast door hem de dagvergoeding niet toe te kennen bij zijn indiensttreding als ambtenaar op proef.

Op 22 oktober 1996 maakt het CvdR een „overzicht van verzoekers recht op de dagvergoeding als ambtenaar op proef” waarbij het bepaalt, dat verzoeker 120 dagen de dagvergoeding zal ontvangen.

Op 9 januari 1997 zendt verzoeker het CvdR een brief waarin hij verwijst naar zijn klacht van 2 juli 1996. In die brief herhaalt hij zijn verzoek om toepassing van artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut, betreffende de dagvergoeding. Hij stelt, dat de periode gedurende welke hij als ambtenaar op proef recht heeft op de dagvergoeding, zijn proefperiode plus één maand is.

Bij brief van 24 januari 1997 wijst het CvdR verzoekers klacht af voor zover deze strekte tot betaling van de dagvergoeding tijdens de hele proefperiode.

In rechte

Ingevolge artikel 111 van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, wanneer een beroep kennelijk rechtens ongegrond is, zonder de behandeling voort te zetten, beslissen bij met redenen omklede beschikking. In casu is het Gerecht van oordeel, dat de processtukken voldoende gegevens bevatten, en beslist het dat een mondelinge behandeling niet nodig is (punten 9 en 10).

Artikel 10, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut bepaalt, dat de ambtenaar die aantoont dat hij genoodzaakt is van woonplaats te veranderen om te voldoen aan de verplichtingen van artikel 20 van het Statuut, recht heeft op een dagvergoeding waarvan het bedrag en de duur zijn vastgesteld als volgt:

„a) voor de ambtenaar die geen recht heeft op de kostwinnerstoelage: op 120 dagen;

b) voor de ambtenaar die recht heeft op de kostwinnerstoelage: op 180 dagen of — voor een ambtenaar op proef — de proeftijd plus één maand”.

Het beroep draait dus uitsluitend om de vraag, of verzoeker in zijn enkele hoedanigheid van ambtenaar op proef recht heeft op de dagvergoeding gedurende de hele proeftijd plus één maand, ofschoon hij geen recht heeft op de kostwinnerstoelage (punt 38).

Volgens artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut hangt de periode gedurende welke de dagvergoeding wordt toegekend, in de eerste plaats af van het antwoord op de vraag, of de betrokkene recht heeft op de kostwinnerstoelage. Wanneer hij geen recht heeft op de kostwinnerstoelage, is het bepaalde sub a van toepassing en bedraagt de periode 120 dagen. Alleen wanneer de betrokkene recht heeft op de kostwinnerstoelage, geldt het bepaalde sub b, waarin een onderscheid wordt gemaakt naargelang de betrokkene al dan niet de hoedanigheid van ambtenaar op proef heeft. Voor degenen die niet de hoedanigheid van ambtenaar op proef hebben, bedraagt de periode 180 dagen, terwijl zij voor degenen die wel de hoedanigheid van ambtenaar op proef hebben, de proeftijd plus één maand bedraagt (punt 39).

Deze lezing is in overeenstemming met het doel van artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut. De dagvergoeding beoogt onder meer de kosten en de nadelen te compenseren die met name het gevolg zijn van de onzekere situatie van de ambtenaar op proef, die genoodzaakt is in zijn standplaats te wonen en voorlopig zijn vroegere woonplaats aan te houden.

Referentie: Hof 5 februari 1987, Mouzourakis/Parlement, 280/85, Jurispr. blz. 589, punt 9; Gerecht 12 december 1996, Mozzaglia/Commissie, T-137/95, JurAmbt. blz. II-1657, punt 46

Al bevinden zowel de ambtenaren op proef die geen recht hebben op de kostwinnerstoelage, als degenen die wel recht hebben op die toelage, zich in een onzekere situatie tot aan hun aanstelling in vaste dienst, toch is het voor een ambtenaar op proef met een gezin als bedoeld in het Statuut veel moeilijker en risicovoller om zijn gezin naar zijn standplaats te doen overkomen, dan het voor de ambtenaar op proef zonder gezin als bedoeld in het Statuut is om te verhuizen. Aangezien het voor deze laatste minder moeilijk is van woonplaats te veranderen, waren de opstellers van het Verdrag van mening, dat hij niet verplicht is tijdens zijn proefperiode zijn vroegere woning voorlopig aan te houden (punt 42).

De formulering van de omstreden bepaling is niet onverenigbaar met het non-discriminatiebeginsel daar de ambtenaren op proef die recht hebben op de kostwinnerstoelage, zich niet in dezelfde situatie bevinden als degenen die geen recht hebben op die toelage (punt 44).

Het beroep moet derhalve kennelijk rechtens ongegrond worden verklaard.

Dictum:

Het beroep wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard.