In het kader van een bevorderingsprocedure en, op overeenkomstige wijze, een overgangsprocedure dient het tot aanstelling bevoegd gezag zijn keuze te maken op basis van een onderlinge vergelijking van de beoordelingsrapporten en de respectieve verdiensten van de kandidaten. Hiertoe beschikt het over de statutaire bevoegdheid om deze vergelijking te verrichten volgens de procedure of methode die het het meest geschikt acht, die kan bestaan in een onderhoud van de kandidaat met zijn potentiële hiërarchieke meerdere, in de loop waarvan de kandidaat vragen kunnen worden gesteld die relevant worden geacht, en dient het toezicht van de rechter zich te beperken tot de vraag of het zijn bevoegdheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt.

Gezien in het licht van hun doelstelling, doelen voormelde bepalingen in beginsel niet op de adviezen van de hiërarchieke meerderen die worden geraadpleegd in het kader van een bevorderings- of overplaatsingsprocedure. Dergelijke adviezen behoeven immers niet ter kennis van de sollicitanten te worden gebracht, aangezien zij enkel een onderlinge vergelijking van hun kwalificaties en verdiensten bevatten, gebaseerd op feitelijke gegevens die in hun persoonsdossier zijn vermeld of de betrokkenen zijn medegedeeld, zodat zij reeds de gelegenheid hebben gehad hun opmerkingen te maken. Deze adviezen, waarvan het belang zich dus beperkt tot de betrokken benoemingsprocedure, vallen niet onder de regels van artikel 26 van het Statuut. Dit is echter niet het geval wanneer die adviezen, naast de beoordelingen die voortvloeien uit de onderlinge vergelijking van de sollicitaties, gegevens bevatten over de kundigheden, prestaties of het gedrag van een sollicitant die vooraf niet aan zijn persoonsdossier waren toegevoegd.

Het onderzoek van de sollicitaties voor overplaatsing of bevordering uit hoofde van artikel 29, lid 1, sub a, van het Statuut moet geschieden overeenkomstig de bepalingen van artikel 45 van het Statuut, dat uitdrukkelijk bepaalt dat de verdiensten van de ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen onderling worden vergeleken.

De verplichting om een vergelijkend onderzoek te verrichten, geeft uitdrukking aan het beginsel van gelijke behandeling van de ambtenaren, alsmede aan het beginsel van loopbaanontwikkeling.

Bij de onderlinge vergelijking van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende kandidaten, bedoeld in artikel 45 van het Statuut, beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een ruime beoordelingsvrijheid. De uitoefening van deze beoordelingsvrijheid veronderstelt een zorgvuldige naleving van de in de kennisgeving van vacature gestelde eisen, zodat elke kandidaat die niet aan die eisen voldoet dient te worden afgewezen. De kennisgeving van vacature vormt immers het wettigheidskader dat het tot aanstelling bevoegd gezag zichzelf stelt en waaraan het zich nauwgezet heeft te houden.

Teneinde na te gaan of dit gezag, door de afwijzing van een kandidaat, de grenzen van dit kader niet te buiten is gegaan, moet in de eerste plaats worden onderzocht welke voorwaarden in de kennisgeving van vacature werden gesteld en vervolgens, of de afgewezen kandidaat niet aan die voorwaarden voldeed. Een dergelijk onderzoek dient zich echter te beperken tot de vraag, of de administratie, gelet op de overwegingen op grond waarvan zij mogelijk tot haar beslissing is gekomen, binnen redelijke grenzen is gebleven en niet op kennelijk onjuiste wijze van haar bevoegdheid gebruik heeft gemaakt, met dien verstande dat de beoordeling van de kandidaten niet alleen afhangt van de bekwaamheid en de beroepsvaardigheden van de betrokkenen, maar eveneens van hun karakter, gedrag en hun gehele persoonlijkheid. Het Gerecht kan zijn beoordeling van de kwalificaties van de kandidaten daarom niet in de plaats stellen van die van het tot aanstelling bevoegd gezag.

(cf. punten 56-58 en 64)

Referentie: Hof 21 april 1983. Ragusa/Commissie. 282/81, Jurispr. blz. 1245. punt 9; Hof 30 mei 1984. Picciolo/Parlement, 111/83. Jurispr. blz. 2323, punt 16; Hof 12 februari 1987. Bonino/Commissie. 233/85. Jurispr. blz. 739. punt 5: Hof 22 juni 1989. Brus/Commissie. 104/88. Jurispr. blz. 1873, punt 12; Gerecht 11 december 1991. Frederiksen/Parlement. T-169/89, Jurispr. blz. II-1403, punt 69; Gerecht 30 januari 1992, Schönherr/ESC, T-25/90, Jurispr. blz. II-63. punt 20; Gerecht 12 februari 1992, Volger/Parlement. T-52/90, Jurispr. blz. II-121. punt 24, in hogere voorziening bevestigd door Hof 9 december 1993, Parlement/Volger, C-115/92 P, Jurispr. blz. I-6549; Gerecht 26 oktober 1993. Weissenfels/Parlement. T-22/92. Jurispr. blz. II-1095, punt 66; Gerecht 9 februari 1994, Latham/Commissie, T-82/91, JurAmbt. blz. I-A-15 en II-61. punt 62; Gerecht 6 juni 1996, Baiwir/Commissie. T-262/94, JurAmbt. blz. I-A-257 en II-739. punt 66; Gerecht 19 maart 1997, Giannini/Commissie. T-21/96, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-211. punten 19 en 20; Gerecht 27 april 1999. Thinus/Commissie.T-283/97, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-353. punt 42