ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

nietigverklaring van de besluiten van het Hof van Justitie van de Europese Unie, zoals vervat in verzoekers’ salarisafrekeningen over de maanden januari 2010 en volgende alsmede in de afrekening betreffende hun nabetaling over 2009, voor zover daarbij een aanpassingspercentage van 1,85 % in plaats van 3,7 % wordt toegepast;
—

het TABG wijzen op de gevolgen van de nietigverklaring van de bestreden besluiten en met name de indeling in de rang AD 6 alsmede de terugwerkende kracht van de bevordering tot de rang AD 6 tot de datum waarop deze had moeten plaatsvinden, namelijk 1 januari 2009;
—

subsidiair, indien het Gerecht van oordeel mocht zijn dat de bevordering tot de rang AST 8 geen gevolgen kan hebben voor een datum vóór 1 januari 2009, het Parlement veroordelen tot betaling van een aanvullende vergoeding voor de materiële schade te hoogte van een bedrag overeenkomende met het verschil in salaris dat in 2008 daadwerkelijk is ontvangen en het salaris dat in 2008 na de bevordering op 1 januari 2008 had moeten worden ontvangen, berekend over de periode van 1 januari tot en met 31 december 2008 dan wel van 1 januari tot en met 31 augustus 2008, afhankelijk van de datum waarop de betrokken bevordering volgens het Gerecht had moeten plaatsvinden (1 januari 2009 respectievelijk 1 september 2008);
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 100/69

Beroep ingesteld op 15 januari 2010 — AB/Europese Commissie

(Zaak F-3/10)

2010/C 100/100

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: AB (Brussel, België) (vertegenwoordiger: S. Pappas)

Verwerende partij: Europese Commissie

Voorwerp en beschrijving van het geding

Nietigverklaring van het besluit van de delegatie van de Europese Commissie in Laos van 4 februari 2009 waarbij verzoeker is meegedeeld dat zijn arbeidsovereenkomst van arbeidscontractant niet zou worden verlengd en van het in antwoord op de klacht gegeven besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag

Conclusies van de verzoekende partij

— nietigverklaring van de bestreden besluiten, zodat verzoeker opnieuw zal worden tewerkgesteld bij het directoraat-generaal RELEX of bij de Europese dienst voor extern optreden die met ingang van 1 april 2010 zal worden opgericht;
—

in elk geval, de vergoeding gelasten van de immateriële schade welke ex aequo et bono op 10 000 EUR wordt geraamd;
—

voor zover het wordt beschouwd als een uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van verzoekers aanvullend verzoek om bijstand, nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 14 november 2008, voor zover daarbij verzoekers verzoek om bijstand in het kader van de organisatie van „Worst Conflicts of Interest Award” waardoor hij in geding wordt gebracht en inbreuk wordt gemaakt op zijn eerbaarheid en zijn vermoeden van onschuld, wordt afgewezen;
—

veroordeling van de verwerende partij tot betaling van het bedrag van 6 500 EUR, pro bono et ex aequo, dan wel van elk hoger of lager bedrag dat het Gerecht gerechtvaardigd en redelijk acht ter vergoeding van verzoekers immateriële schade en de afbreuk aan zijn levenskwaliteit ten gevolge van het bestreden besluit gedurende de periode vanaf de vaststelling van dat besluit tot op heden;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 205/49

Beroep ingesteld op 13 juni 2009 — De Nicola/EIB

(Zaak F-59/09)

2009/C 205/91

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Isola, advocaat)

Verwerende partij: Europese Investeringsbank

Voorwerp en beschrijving van het geding

Enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de beroepscommissie van 14 november 2008 of wijziging daarvan, voor zover daarbij de wraking van drie van haar leden aan verzoeker in plaats van aan zijn advocaat wordt toegeschreven. Anderzijds, nietigverklaring van de bevorderingen waartoe op 29 april 2008 is besloten zonder dat rekening is gehouden met de situatie van verzoeker, alsmede van alle daarmee verband houdende besluiten. Ten slotte, vaststelling dat verzoeker het slachtoffer was van psychisch geweld en veroordeling van de verwerende partij om dat geweld te beëindigen.

Conclusies van de verzoekende partij

— nietigverklaring van het besluit van de beroepscommissie en in elk geval wijziging daarvan, voor zover daarbij de wraking van drie van de leden van die commissie aan verzoeker (in plaats van aan zijn advocaat) wordt toegeschreven en voor zover daarin wordt verklaard dat de reden voor de wraking „slechts de betwisting van het besluit van 14 december 2007 was” en niet het gevolg van de verklaringen en de afstand die deze drie leden ten onrechte aan verzoeker hadden toegeschreven;

— nietigverklaring van de bevorderingen van 29 april 2008, voor zover daartoe is besloten zonder rekening te houden met de situatie van verzoeker, alsmede van alle daarmee verband houdende, daarop volgende en daaraan voorafgaande besluiten, waaronder de beoordeling over 2007, indien nodig door de verklaring dat de beperkingen vastgesteld in de instructies van het directoraat personeelszaken onwettig zijn;

— vaststelling dat verzoeker het slachtoffer is geweest van psychisch geweld en derhalve,
—

nietigverklaring van de besluiten van het TABG om verzoekers in het kader van de bevorderingsronde 2008 (zittingsjaar 2008) niet tot de rang AD 12 te bevorderen en, voor zover nodig, van de besluiten om de ambtenaren wier namen zijn opgenomen op de lijst van voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren, bekendgemaakt in CP nr. 72/08 van 21 april 2008, in het kader van diezelfde ronde tot die rang te bevorderen;
—

de Europese Commissie veroordelen tot betaling aan de verzoekende partij van vertragingsrente tegen het door de Europese Centrale Bank vastgestelde tarief, vermeerderd met twee punten, over het bedrag van de krachtens artikel 73, lid 2, sub b, van het Statuut te betalen uitkering, vanaf december 2004, de datum waarop had moeten worden erkend dat de verzoekende partij aan een beroepsziekte leed;
—

dientengevolge, (i) nietigverklaring van elk besluit voortvloeiende uit het op 11 maart 2008 meegedeelde besluit om verzoekster niet te bevorderen, daaronder met name begrepen verzoeksters salarisafrekeningen vanaf maart 2008; en (ii) veroordeling van de verwerende partij tot betaling van een ex aequo et bono vastgesteld bedrag van 10 000 EUR ter vergoeding van verzoeksters immateriële schade;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/30

Beroep ingesteld op 29 juli 2007 — Brown en Volpato/Commissie

(Zaak F-75/07)

(2007/C 235/55)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Colin Brown (Brussel, België) en Alberto Volpato (Moskou, Rusland) (vertegenwoordigers: B. Cortese en C. Cortese, advocaten)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietigverklaring van het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, bekendgemaakt in Mededelingen van de administratie nr. 55-2006 van 17 november 2006, voor zover verzoekers daarbij in het kader van de bevorderingsronde 2006 zijn bevorderd tot de rang AD 9, salaristrap 1;

— voor zover nodig, nietigverklaring van de besluiten van de Commissie van 23 april 2007 voor zover verzoekers' klachten daarbij zijn afgewezen;

— verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekers, ambtenaren van de Commissie, betwisten het besluit om hen in het kader van de bevorderingsronde 2006 te bevorderen tot de rang AD 9, een nieuwe rang die sinds 1 mei 2004 tussen de rangen AD 8 (voorheen A7) en AD 10 (voorheen A6) is gevoegd. Zij stellen dat zij niet tot de rang AD 9, maar tot de rang AD 10 hadden moeten worden bevorderd, evenals in het kader van de bevorderingsronde 2004 is geschied voor ambtenaren die, zoals verzoekers, op 30 april 2004 waren ingedeeld in de rang A7 en in aanmerking kwamen voor bevordering tot de hogere rang A6.

Verzoekers voeren middelen aan die in grote mate overeenstemmen met het eerste en het derde middel in de zaak F-105/06 (1).

(1) PB C 281 van 18.11.2006, blz. 45.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/57

Beroep ingesteld op 30 oktober 2007 — Coto Moreno/Commissie

(Zaak F-127/07)

(2008/C 22/111)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Juana Maria Coto Moreno (Gaborone, Botswana) (vertegenwoordigers: K. Lemmens en C. Doutrelepont, advocaten)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietig te verklaren het besluit van 12 februari 2007 waarbij de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/28/05 heeft geweigerd om verzoekster op de reservelijst van dat vergelijkend onderzoek te plaatsen, en derhalve: — haar een vergoeding van 25 000 EUR toe te kennen wegens immateriële schade; — haar een vergoeding toe te kennen voor de advocaatkosten die op 8 000 EUR worden geraamd, hetgeen blijkt uit het overgelegde overzicht; — voor recht te verklaren, primair, dat de bevoegde autoriteiten elke maatregel moeten treffen waardoor het door de nietig verklaarde handeling veroorzaakte nadeel kan worden gecompenseerd, namelijk de plaatsing van verzoekster op de reservelijst of, — subsidiair, verzoekster bij gebreke daarvan een vergoeding van 384 000 EUR toe te kennen wegens materiële schade;

— de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster heeft deelgenomen aan vergelijkend onderzoek EPSO/AD/28/05. Bij besluit van 12 februari 2007, waarvan verzoekster nietigverklaring vordert, heeft de jury van het vergelijkend onderzoek geweigerd om haar op de reservelijst van dit vergelijkend onderzoek te plaatsen.

Tot staving van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan:

Het eerste middel is, primair, ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling, op zich of in combinatie met een motiveringsgebrek en/of schending van het beginsel patere legem quam ipse fecisti. De jury, die op dit punt een dubbelzinnig standpunt inneemt, heeft vastgesteld dat verzoekster „toereikende” antwoorden heeft gegeven die niettemin zwakke punten bevatten. Dit was duidelijk niet het geval, temeer daar verzoekster conform de regels van de Commissie heeft geantwoord.

Het tweede middel is, nog steeds primair, ontleend aan schending van de aankondiging van vergelijkend onderzoek en van het gelijkheidsbeginsel op zich of in combinatie met de eerbiediging van het redelijkheidbeginsel.

Het derde middel is, nog steeds primair, ontleend aan schending van de motiveringsplicht, aangezien verzoekster de jury duidelijk heeft gevraagd waarom een door haar op het mondelinge examen gegeven antwoord onjuist of althans onvoldoende werd geacht. Zij heeft hierop, ondanks de motiveringsplicht, geen antwoord gekregen.

Ten slotte beroept verzoekster zich subsidiair op een kennelijk onjuiste beoordeling, op zich of in combinatie met het gelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel. Het gegeven cijfer is bovendien onevenredig ten opzichte van de resultaten (zij heeft het cijfer 25/50 gekregen) en in strijd met het gelijkheidsbeginsel, aangezien verzoekster is behandeld als om het even welke andere kandidaat die als voldoende aangemerkte antwoorden heeft gegeven, niet alleen op het niveau van de kennis, maar ook op dat van andere criteria.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 117/38

Beroep ingesteld op 2 april 2007 — Putterie-de-Beukelaer/Commissie

(Zaak F-31/07)

(2007/C 117/62)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Françoise Putterie-de-Beukelaer (Brussel, België) (vertegenwoordiger: E. Boigelot, advocaat)

Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

Conclusies

— nietigverklaring van verzoeksters loopbaanontwikkelingrapport over de periode van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2005, daaronder begrepen de beroepsprocedures en andere daarmee verband houdende besluiten en meer in het bijzonder rubriek 6.5 „Potentieel”, voor zover daarin niet wordt erkend dat verzoekster werkzaamheden van de categorie B* kan vervullen;

— verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep stelt verzoekster in de eerste plaats dat de administratie kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt, door niet te erkennen dat zij met het oog op de andere procedure voorzien in artikel 10, lid 3, van bijlage XIII bij het Statuut van de Ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (hierna: „Statuut”) werkzaamheden van de categorie B* kan uitoefenen. Meer bepaald stelt zij dat haar taken als verantwoordelijke voor de opleiding in het gebruik van computers, anders dan in haar loopbaanontwikkelingrapport aangegeven, onder de categorie B* vallen.

In de tweede plaats stelt zij dat er sprake is van schending van artikel 26 van het Statuut en van de beginselen van eerbiediging van de rechten van de verdediging, transparantie, tegenspraak en van behoorlijk personeelsbeheer. Zij stelt in het bijzonder dat bepaalde stukken die voor haar beoordeling zijn gebruikt, haar niet tijdig ter hand zijn gesteld.

In de derde plaats beroept zij zich op schending van artikel 25, lid 2, van het Statuut en van de motiveringsplicht.

In de vierde plaats voert verzoekster aan dat de beginselen van gelijke behandeling van personeel en van non-discriminatie zijn geschonden, aangezien de door een verantwoordelijke voor de opleiding in het gebruik van computers uitgeoefende werkzaamheden voor die andere procedure naar gelang de directoraten-generaal en de hiërarchieke meerderen anders worden beoordeeld.
In het kader van een verzoek om voorlopige maatregelen heeft de omstandigheid dat artikel 31 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bepaalt dat iedere werknemer recht heeft op gezonde, veilige en waardige arbeidsomstandigheden, of dat artikel 35 van dat Handvest eenieder recht geeft op toegang tot preventieve gezondheidszorg en op medische verzorging onder de door de nationale wetgevingen en praktijken gestelde voorwaarden alsmede bij de vaststelling en uitvoering van het beleid en de maatregelen van de Unie een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid waarborgt, geen invloed. Evenmin kan de verwijzing naar artikel 1 sexies van het Statuut slagen, dat met name bepaalt dat ambtenaren in actieve dienst toegang hebben „tot door de instellingen genomen maatregelen van sociale aard, waaronder specifieke maatregelen om werk en gezin te combineren”.

Dergelijke argumenten kunnen immers in geen geval een rechtvaardiging opleveren voor de spoedeisendheid bij de opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit tot afwijzing van de overname van ziektekosten, daar de onwettigheid van een administratief besluit in beginsel geen invloed heeft op de beoordeling van de voorwaarde betreffende de spoedeisendheid.

(cf. punten 35 en 36)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikking van 12 september 2013, De Loecker/EDEO, F‑78/13 R, EU:F:2013:134, punten 25 en 29
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

(Enkelvoudige kamer)

18 juli 2016

HE

tegen

Europese Commissie

„Minnelijke regeling van het geschil — Artikel 91, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering — Akkoord van partijen op initiatief van het Gerecht — Doorhaling”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee HE vraagt om nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van de Europese Commissie van 27 oktober 2014, waarbij hij aan het einde van zijn proeftijd voor aanstelling in vaste dienst is ontslagen.

Beslissing:

Zaak F‑93/15 wordt doorgehaald in het register van het Gerecht na het akkoord dat HE en de Europese Commissie hebben gesloten. HE en de Commissie dragen de kosten zoals overeengekomen in hun akkoord.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Minnelijke regeling van het geschil voor het Gerecht voor ambtenarenzaken – Doorhaling in het register

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, lid 1)

(cf. punt 8)
Wanneer een kandidaat wiens verzoek om toelating tot een vergelijkend onderzoek is afgewezen op basis van een bepaling die de administratie bindt, om heroverweging van dat besluit vraagt, is het door de jury na heroverweging genomen besluit het bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, of, in voorkomend geval, van artikel 91, lid 1, van het Statuut.

De jury van een vergelijkend onderzoek dient van geval tot geval te onderzoeken of de door de kandidaat opgegeven beroepservaring voldoet aan het in de aankondiging van vergelijkend onderzoek vereiste niveau. Zij beschikt daartoe over een ruime beoordelingsbevoegdheid, in het kader van de statutaire bepalingen betreffende de procedures voor vergelijkende onderzoeken, zowel met betrekking tot de aard en de duur van de vroegere beroepservaring van de kandidaten als met betrekking tot het nauwe of minder nauwe verband van die beroepservaring met de eisen van het ambt waarin moet worden voorzien. Bij zijn wettigheidstoetsing moet het Gerecht voor ambtenarenzaken zich dus ertoe beperken, te onderzoeken of bij de uitoefening van die bevoegdheid geen kennelijke fout is gemaakt. Bij die toetsing moet de Unierechter er rekening mee houden dat een kandidaat voor een vergelijkend onderzoek de jury alle informatie en stukken moet geven die hij nuttig acht met het oog op het onderzoek van zijn sollicitatie, zodat de jury kan nagaan of hij aan de voorwaarden van de aankondiging van vergelijkend onderzoek voldoet, en dit temeer wanneer daar uitdrukkelijk en formeel om is verzocht. Wanneer de jury zich erover uitspreekt of kandidaten al dan niet zijn toegelaten tot deelneming, mag zij haar onderzoek dus beperken tot de sollicitatiedossiers en de daarbij gevoegde stukken.

Gelet op de aan de jury van een vergelijkend onderzoek toegekende ruime beoordelingsbevoegdheid, moeten de door de verzoeker aan te dragen bewijselementen, om aan te tonen dat die jury bij de beoordeling van de feiten een kennelijke fout heeft gemaakt die de nietigverklaring van het besluit kan rechtvaardigen, bovendien afdoende zijn om de beoordelingen van de administratie hun plausibiliteit te ontnemen.

(cf. punten 35‑38)

Hof: arrest van 12 juli 1989, Belardinelli e.a./Hof van Justitie, 225/87, EU:C:1989:309, punten 13 en 14

Gerecht van eerste aanleg: arresten van 12 december 1996, AIUFFASS en AKT/Commissie, T‑380/94, EU:T:1996:195, punt 59; 13 maart 2002, Martínez Alarcón/Commissie, T‑357/00, T‑361/00, T‑363/00 en T‑364/00, EU:T:2002:66, punt 76; 25 maart 2004, Petrich/Commissie, T‑145/02, EU:T:2004:91, punt 37, en 12 februari 2008, BUPA e.a./Commissie, T‑289/03, EU:T:2008:29, punt 221

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 25 november 2008, Iordanova/Commissie, F‑53/07, EU:F:2008:148, punt 34en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 24 april 2013, Demeneix/Commissie, F‑96/12, EU:F:2013:52, punten 42‑45 en aldaar aangehaalde rechtspraak
De toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut op een overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van pensioenrechten die in het kader van een andere pensioenregeling zijn verkregen, en die vóór de vaststelling van die bepalingen is aangevraagd, maar ná de inwerkingtreding ervan heeft plaatsgevonden, is niet in strijd met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

Volgens een algemeen erkend beginsel is een nieuwe regel, behoudens uitzondering, onmiddellijk van toepassing op toekomstige situaties alsmede op de toekomstige gevolgen van situaties die, zonder evenwel volledig te zijn gevormd, onder de oude regeling zijn ontstaan. Dit is alleen anders in situaties die onder de gelding van de vroegere regeling zijn ontstaan, definitief tot stand zijn gekomen en verworven rechten in het leven roepen. Een recht wordt als verworven beschouwd wanneer het rechtscheppende feit ervan zich vóór de wetswijziging heeft voorgedaan. Dit geldt echter niet voor een recht waarvan het rechtscheppende feit niet is ontstaan onder de wettelijke regeling die is gewijzigd.

Enerzijds verzet artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut zich niet tegen een dergelijke onmiddellijke toepassing van de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen.

Anderzijds leidt noch de toezending, aan de ambtenaar of functionaris die een verzoek heeft ingediend om de pensioenrechten die hij in het kader van een andere pensioenregeling heeft verworven over te dragen aan de pensioenregeling van de Unie, van een voorstel voor extra pensioenjaren, noch, a fortiori, de indiening van een dergelijk verzoek tot een wijziging in zijn rechtspositie en worden hierdoor geen bindende rechtsgevolgen teweeggebracht. Er was voor die ambtenaar of functionaris dus geen sprake van verworven rechten die door de toepassing van de nieuwe bepalingen geschonden konden worden.

Het recht van een ambtenaar of functionaris op toekenning van extra pensioenjaren is overigens pas volledig gevormd wanneer het kapitaal dat zijn in een andere regeling verworven pensioenrechten vertegenwoordigt, eenmaal is overgedragen aan de pensioenregeling van de Unie.

Particulieren kunnen zich niet op het beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen beroepen om zich te verzetten tegen de toepassing van een nieuw voorschrift, met name op een gebied waarop de wetgever over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt.

(cf. punten 26‑29, 31 en 37)

Referentie:

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, punten 151‑154 en 170 en aldaar aangehaalde rechtspraak
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN DE DERDE KAMER VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE

17 november 2014

Yannick Durand

tegen

Europese Commissie

„Minnelijke regeling van het geschil — Artikel 91, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering — Overeenkomst tussen de partijen voor het Gerecht — Doorhaling”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Durand nietigverklaring vordert van, ten eerste, het besluit van 21 mei 2013 waarbij is bepaald dat zijn gezinstoelagen rechtstreeks worden betaald aan zijn ex-echtgenote, de moeder van zijn kind, en, ten tweede, het besluit van 23 september 2013 houdende afwijzing van zijn klacht. In hetzelfde verzoekschrift vordert Durand tevens veroordeling van de Europese Commissie tot betaling aan hem van alle uit hoofde van deze toelagen verschuldigde bedragen.

Beslissing:

De zaak F-126/13, Durand/Commissie, wordt doorgehaald in het register van het Gerecht. Durand en de Europese Commissie dragen de kosten volgens het tussen hen gesloten akkoord. De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten.

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Minnelijke regeling van het geschil voor het Gerecht voor ambtenarenzaken – Vaststelling van de overeenkomst in een door de rechter-rapporteur en de griffier ondertekende afzonderlijke akte

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, lid 1)

De inhoud van een in het kader van een minnelijke regeling voor het Gerecht voor ambtenarenzaken tussen partijen bereikt akkoord kan, overeenkomstig artikel 91, lid 1, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering van dit Gerecht, worden vastgelegd in een akte die wordt ondertekend door de rechter-rapporteur en de griffier, met name in het geval waarin de inhoud van dit akkoord de toestemming impliceert van de ex-echtgenote van de verzoeker.

(cf. punt 7)