13.

Blijkens de door partijen aangevoerde argumenten betwist niemand, dat de „door de Commissie bij het onderzoek gebruikte gegevens” voor de behartiging van de belangen van verzoekster van betekenis zijn (artikel 7, lid 4, sub a). Dient nu met de instellingen te worden aangenomen, dat het in artikel 7, lid 4, sub a, neergelegde recht om te worden gehoord geen betrekking kan hebben op de door de referentieondernemingen verstrekte gegevens ? Deze al te restrictieve uitlegging kan ik niet aanvaarden. In de eerste plaats gaat zij in tegen het doel zelf van artikel 7, lid 4, sub a. Artikel 7, dat de aanvang van de procedure en het daaropvolgend onderzoek regelt, machtigt de Commissie om rechtstreeks of door bemiddeling van de Lid-Staten onderzoekingen in te stellen bij ondernemingen van een derde land, op voorwaarde dat deze daarmee instemmen (artikel 7, lid 2, sub b, en lid 3, sub a). Deze gegevens kunnen door de Commissie in de loop van het onderzoek worden gebruikt en haar beslissing ten aanzien van de anti-dumpingrechten bepalen. Derhalve valt moeilijk in te zien, waarom deze gegevens — voor zover zij niet vertrouwelijk zijn — niet kunnen worden bekendgemaakt aan de klager alsook aan de onderneming waaraan eventueel een anti-dumpingrecht wordt opgelegd, en waarom hun geen gelegenheid kan worden gegeven tot een weerwoord; anders zou het hen onmogelijk worden gemaakt om hun belangen behoorlijk te behartigen (artikel 7, lid 4, sub a). Deze uitlegging is ook moeilijk te verenigen met de tekst van artikel 7. De kring van betrokken partijen wordt daar immers — zoals men kan zien — uitdrukkelijk alleen beperkt voor de latere fasen van het onderzoek: zo kunnen enkel worden gehoord de partijen „waarvoor de resultaten van de procedure gevolgen kunnen hebben”, en met elkaar worden geconfronteerd „de rechtstreeks betrokken partijen” (artikel 7, leden 5 en 6; cursivering van mij). Bovendien wijs ik erop, dat bij de ontmoeting die in het onderhavige geval plaatsvond, behalve de vertegenwoordigers van Timex en van de voornaamste importeur van het betrokken produkt, ook een gemachtigde van een van de ondernemingen uit Hong Kong aanwezig was. Dient derhalve niet met Timex te worden aangenomen, dat de Commissie de haar in artikel 7, lid 4, sub a, opgelegde informatieplicht niet is nagekomen en dat de bestreden verordening dus onwettig is ? In zoverre wordt door niemand betwist, dat aan klaagster geen enkele informatie is verstrekt over de kasten en wijzerplaten, noch over de prijs van de verschillende delen van de in Hong Kong geassembleerde polshorloges. Wat de kasten en wijzerplaten betreft, volsta ik met erop te wijzen, dat — naar de instellingen hebben erkend — de keuze van het soortgelijke produkt is geschied op grond van het uiterlijk van de verschillende geselecteerde horlogetypen, en dat geen van de partijen, en niet alleen Timex, in de gelegenheid is gesteld om concreet haar standpunt over de gedane keuze uiteen te zetten. Wat de prijs van de in Hong Kong voor de vervaardiging van de horloges gebruikte delen betreft, berust het aan de vertrouwelijkheid ontleende argument op een verkeerde uitlegging van het in de artikelen 7 en 8 van verordening nr. 3017/79 neergelegde stelsel. De vertrouwelijke behandeling van de ingewonnen inlichtingen verplicht de Commissie om het juiste midden te vinden tussen de eisen van het recht op informatie en die van het zakengeheim. Dit volgt duidelijk uit de structuur van artikel 8 : ingevolge het tweede lid, sub a, hiervan zijn de instellingen en hun ambtenaren weliswaar tot terughoudendheid verplicht, doch op grond van de leden 2, sub b, 3, en 4 moet de Commissie tijdens het onderzoek de mate van vertrouwelijkheid tot het strikt noodzakelijke beperken. Zo heeft de vertrouwelijkheid enkel betrekking op gegevens waarvan de „bekendmaking aanzienlijk nadeel kan berokkenen aan degene die ze verstrekt of de bron ervan is” (artikel 8, lid 3). De vertrouwelijke behandeling zelf moet worden aangevraagd, gerechtvaardigd zijn, en vergezeld gaan van „een niet-vertrouwelijke samenvatting van de gegevens of van een opgave van de redenen waarom de gegevens niet kunnen worden samengevat” (artikel 8, lid 2, sub b). En wat meer is, wanneer de Commissie van oordeel is dat een verzoek om vertrouwelijke behandeling van gegevens niet gerechtvaardigd is, kan zij beslissen dat de „betrokken gegevens buiten beschouwing worden gelaten” (artikel 8, lid 4). Niemand twijfelt eraan, dat de vrijwillige medewerking van ondernemingen in derde landen onontbeerlijk is voor het verrichten van een onderzoek, omdat de gevraagde gegevens niet dan met hun instemming kunnen worden verkregen. Daarbij moet men zich echter houden aan de regels betreffende het recht van alle partijen om te worden gehoord, want anders zou de verordening van hen geen voorafgaand verzoek om vertrouwelijke behandeling hebben verlangd. Terloops wijs ik erop, dat verordening nr. 2176/84 van de Raad van 23 juli 1984 (PB 1984, L 201, biz. 1), die per 1 augustus 1984 in de plaats is gekomen van verordening nr. 3017/79, de formulering van artikel 8, lid 2, sub a, op dit punt heeft gerectificeerd en dit vereiste uitdrukkelijk vermeldt. In het onderhavige geval was de Commissie derhalve verplicht, Timex kennis te laten nemen van de tijdens het onderzoek met name bij ondernemingen te Hong Kong verzamelde gegevens, aangezien geen van deze ondernemingen om een vertrouwelijke behandeling daarvan had verzocht. Zij kon zich niet ertoe beperken ambtshalve te beslissen, dat de ene of andere inlichting vertrouwelijk was. Deze oplossing klemt temeer, omdat de normale waarde niet op basis van de marktprijs in een derde land, maar op basis van de aangenomen waarde moest worden bepaald. In een dergelijk geval is de Commissie in nog sterkere mate verplicht om de beginselen van doorzichtigheid en vertrouwelijkheid met elkaar te verzoenen, want anders zouden de artikelen 7 en 8 elke betekenis verliezen. Timex heeft haar belangen derhalve niet behoorlijk kunnen verdedigen, omdat de Commissie haar niet de middelen heeft gegeven voor een gefundeerde standpuntbepaling ten aanzien van zowel de gelijksoortigheid van het produkt als de vastgestelde aangenomen waarde, twee gegevens die samen met de keuze van de referentiestaat van fundamenteel belang zijn voor de bepaling van de normale waarde. De strikte inachtneming van deze processuele waarborg is evenwel de tegenhanger van de discretionaire bevoegdheid die de instellingen in het kader van verordening nr. 3017/79 hebben. Niet-inachtneming daarvan vormt derhalve een „schending van wezenlijke vormvoorschriften” in de zin van artikel 173, eerste alinea, EEG-Verdrag, die de nietigheid meebrengt van artikel 1 van de verordening die de Raad op grond van de bepalingen van verordening nr. 84/82 van de Commissie heeft vastgesteld.