ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 4 van richtlijn 79/7 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die van deeltijdwerkers, in overgrote meerderheid vrouwen, een proportioneel langere periode van premiebetaling verlangt dan van voltijdwerkers om eventueel in aanmerking te komen voor een premiegebonden ouderdomspensioen waarvan het bedrag naar rato van het deeltijdpercentage is verlaagd.

Die regeling benadeelt immers deeltijdwerkers, volgens statistieken in meerderheid vrouwen, die lange tijd een beperkte deeltijdbaan hebben gehad, aangezien door de methode voor de berekening van de vereiste periode van premiebetaling om in aanmerking te komen voor een ouderdomspensioen in de praktijk voor deze werknemers elke mogelijkheid om een dergelijk pensioen te krijgen wordt uitgesloten.

Die regeling vindt bovendien geen rechtvaardiging in de noodzaak het financiële evenwicht van het socialezekerheidsstelsel te waarborgen wanneer de betrokken deeltijdwerkers premies hebben betaald om met name het pensioenstelsel te financieren en vaststaat dat, indien zij een pensioen krijgen, het bedrag daarvan naar rato van het deeltijdpercentage en de betaalde premies wordt verlaagd.

(cf. punten 30-34, 38 en dictum)
Het begrip „liquidatie” in artikel 4, lid 1, van richtlijn 90/435 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/98, moet aldus worden uitgelegd dat de ontbinding van een vennootschap in het kader van een fusie door overneming niet als een liquidatie in deze zin kan worden beschouwd.

Richtlijn 90/435 bevat weliswaar geen definitie van het begrip liquidatie, doch in artikel 2, sub a, derde streepje, van richtlijn 90/434 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/98, wordt het begrip „fusie” gedefinieerd als een rechtshandeling waarbij de activa en passiva van het vermogen van een vennootschap als gevolg en op het tijdstip van haar ontbinding zonder liquidatie in haar geheel overgaan op de vennootschap die alle bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal bezit. De richtlijnen 90/434 en 90/435 vullen elkaar aan en deze definitie van het begrip „fusie” is ook relevant voor de uitlegging van het begrip „liquidatie” in de zin van artikel 4, lid 1, van richtlijn 90/435, zodat deze vorm van ontbinding van een vennootschap niet kan worden beschouwd als een „liquidatie” in de zin van deze laatste bepaling.

(cf. punten 32, 33, 35-37 en dictum)
Artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten en artikel 18 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat een lidstaat bij de omzetting van dat artikel 4, punt 6, in nationaal recht weliswaar kan beslissen de gevallen te beperken waarin de nationale uitvoerende rechterlijke autoriteit kan weigeren een binnen de werkingssfeer van deze bepaling vallende persoon over te leveren, doch staatsburgers van andere lidstaten die op zijn grondgebied verblijven of er ingezetenen van zijn, niet volledig en automatisch van de werkingssfeer van dit artikel kan uitsluiten, ongeacht de banden die deze staatsburgers met die lidstaat hebben.

Dit betekent niet dat de uitvoerende lidstaat noodzakelijkerwijs de tenuitvoerlegging moet weigeren van het Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd tegen een persoon die ingezetene van die lidstaat is of er verblijft, doch voor zover deze in de samenleving van die lidstaat is geïntegreerd in een mate die vergelijkbaar is met de integratie van een eigen staatsburger, moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit kunnen nagaan of er een rechtmatig belang is dat rechtvaardigt dat de straf die in de uitvaardigende lidstaat is uitgesproken, op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat ten uitvoer wordt gelegd.

(cf. punten 51, 59 en dictum)
Deze redenering geldt a fortiori in een situatie waarin juridisch adviseurs in dienst zijn genomen door een entiteit die verbonden is met de door hen vertegenwoordigde partij. De dienstbetrekking die tussen de juridisch adviseurs en deze entiteit bestaat, ook al is deze entiteit formeel onderscheiden van de vertegenwoordigde partij, kan immers invloed hebben op hun onafhankelijkheid wanneer de belangen van deze entiteit en van de vertegenwoordigde partij grotendeels gelijklopen. Het gevaar bestaat dus dat de professionele mening van deze adviseurs althans ten dele door hun beroepsomgeving wordt beïnvloed.

Volgens de opvatting van de rol van advocaat binnen de rechtsorde van de Unie, die een weerspiegeling is van de rechtstradities die de lidstaten gemeen hebben, en waarop artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie berust, moet deze worden beschouwd als een medewerker bij de rechtspleging, die geheel onafhankelijk en in het hogere belang van deze rechtspleging de door zijn cliënt benodigde rechtskundige bijstand moet verlenen. Het vereiste van onafhankelijkheid van de advocaat vereist echter dat tussen hem en zijn cliënt geen dienstbetrekking bestaat. Het begrip onafhankelijkheid van de advocaat wordt immers niet alleen positief – door een verwijzing naar de beroepstucht – maar ook negatief – door de nadruk op het ontbreken van een dienstbetrekking – omschreven.

De motiveringsplicht houdt niet in dat het Gerecht een uiteenzetting moet geven die één voor één alle argumenten van de partijen in het geding uitputtend behandelt, en de motivering kan dus impliciet zijn, mits de belanghebbenden de redenen kunnen kennen waarom het Gerecht hun argumenten heeft afgewezen, en het Hof over voldoende elementen beschikt om zijn toezicht uit te oefenen.

Aangaande de bepalingen inzake de vertegenwoordiging van niet-bevoorrechte partijen voor de rechterlijke instanties van de Unie, kan het Gerecht terecht oordelen dat deze bepalingen zoveel mogelijk autonoom moeten worden uitgelegd, zonder verwijzing naar het nationale recht. Het Gerecht is dus geenszins verplicht de specifieke vorm waarin een advocaat in de betrokken lidstaat zijn beroep uitoefent, noch de mate van diens onafhankelijkheid en evenmin de nationale rechtsregels betreffende diens activiteit te onderzoeken, teneinde een verzoekschrift niet-ontvankelijk te verklaren dat is ingediend door de juridisch adviseurs van een partij die in dienst zijn van een met die partij verbonden entiteit.

(cf. punten 48, 49)
Artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/80, moet aldus worden uitgelegd dat in het geval van de verkoop van bingokaarten het vooraf bij wet vastgestelde gedeelte van de prijs van deze kaarten dat is bestemd om als prijzengeld aan de spelers te worden uitgekeerd, niet is begrepen in de maatstaf van heffing voor de belasting over de toegevoegde waarde.

Aangezien het aan de spelers als prijzengeld uit te keren gedeelte van de verkoopprijs van de kaarten vooraf verplicht wordt bepaald, kan het niet worden beschouwd als een deel van de door de spelorganisator voor zijn dienst verkregen tegenprestatie, welke tegenprestatie de maatstaf van heffing vormt.

(cf. punten 25, 28, 33, dictum 1)
Bedoelde transacties impliceren dat de eigendom van de kopie van het betrokken computerprogramma wordt overgedragen, aangezien door de beschikbaarstelling door de houder van het auteursrecht van een kopie van zijn computerprogramma en de sluiting van een licentieovereenkomst voor het gebruik ervan die kopie voor zijn klanten duurzaam bruikbaar moet worden tegen betaling van een prijs waarmee de houder van het auteursrecht een vergoeding moet kunnen verkrijgen die overeenstemt met de economische waarde van de kopie van het hem toebehorende werk. In dit verband is irrelevant dat de kopie van het computerprogramma de klant door de houder van het betrokken recht beschikbaar wordt gesteld door een download vanaf de website van die houder of door middel van een fysieke drager zoals een cd-rom of een dvd.

Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2009/24 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s moet aldus worden uitgelegd dat het distributierecht voor een kopie van een computerprogramma is uitgeput indien de houder van het auteursrecht die het – mogelijkerwijs kosteloos – downloaden van die kopie van internet op een gegevensdrager heeft toegestaan, tegen betaling van een prijs waardoor hij een met de economische waarde van de kopie van het hem toebehorende werk overeenstemmende vergoeding kan ontvangen, tevens een gebruiksrecht voor die kopie zonder beperking in de tijd heeft verleend.

De artikelen 4, lid 2, en 5, lid 1, van richtlijn 2009/24 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s moeten aldus worden uitgelegd dat in geval van wederverkoop van een gebruikslicentie die de wederverkoop van een van de website van de houder van het auteursrecht gedownloade kopie van een computerprogramma met zich brengt, welke licentie aanvankelijk aan de eerste verkrijger door die rechthebbende zonder beperking in de tijd was toegekend tegen betaling van een prijs waarmee deze laatste een met de economische waarde van die kopie van zijn werk overeenstemmende vergoeding moest kunnen ontvangen, de tweede en iedere latere verkrijger van die licentie zich op uitputting van het distributierecht op grond van artikel 4, lid 2, van die richtlijn kunnen beroepen en bijgevolg kunnen worden beschouwd als rechtmatige verkrijgers van een kopie van een computerprogramma in de zin van artikel 5, lid 1, van die richtlijn en het in deze laatste bepaling bedoelde reproductierecht hebben.

(cf. punt 88, dictum 2)
Een overheidsinstantie verricht geen economische activiteit, wanneer zij de gegevens die ondernemingen op grond van een wettelijke meldingsplicht hebben meegedeeld, in een databank opslaat en belanghebbenden inzage daarin verleent en/of voor hen print-outs laat vervaardigen, zodat zij voor deze activiteit niet als een onderneming in de zin van artikel 102 VWEU te beschouwen is. Het feit dat deze inzage en/of verstrekking van print-outs tegen een wettelijk vastgestelde vergoeding plaatsvindt, en niet tegen een vergoeding die rechtstreeks of indirect door de betrokken instantie wordt bepaald, kan de juridische kwalificatie van deze activiteit niet wijzigen. Ook wanneer een dergelijke overheidsinstantie elk verder gaand gebruik van de aldus verzamelde en aan het publiek beschikbaar gestelde gegevens verbiedt en zich daarvoor beroept op het recht sui generis dat haar als fabrikant van de betrokken databank wordt verleend uit hoofde van artikel 7 van richtlijn 96/9 betreffende de rechtsbescherming van databanken, dan wel op enig ander intellectuele-eigendomsrecht, verricht zij geen economische activiteit, zodat zij in het kader van deze activiteit niet als een onderneming in de zin van artikel 102 VWEU kan worden beschouwd.

(cf. punt 51 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van Hof — Grenzen — Verzoek om uitlegging van Handvest van grondrechten van Unie

(Art 6, lid 1, VEU; art. 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 51, lid 1)

Samenvatting

De vereisten die voortvloeien uit de bescherming van de grondrechten, binden de lidstaten in alle gevallen waarin deze het Unierecht moeten toepassen. Bovendien bepaalt artikel 51, lid 1, van het Handvest van de grondrechten dat de bepalingen ervan uitsluitend zijn gericht tot de lidstaten wanneer deze het recht van de Unie ten uitvoer brengen, en houdt het Handvest, dat volgens artikel 6, lid 1, VEU, dezelfde juridische waarde als de Verdragen heeft, geenszins een verruiming van de bevoegdheden van de Unie in.

In het kader van een prejudiciële verwijzing krachtens artikel 267 VWEU moet het Hof dus, wanneer een nationale regeling binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt, alle uitleggingsgegevens verschaffen die de nationale rechter nodig heeft om te kunnen beoordelen of deze regeling verenigbaar is met de grondrechten zoals deze in het bijzonder voortvloeien uit het Handvest. Wanneer uit de verwijzingsbeslissing niet blijkt dat de nationale regeling Unierecht omzet of anderszins bij dit recht aanknoopt, is de bevoegdheid van het Hof tot beantwoording van het verzoek om een prejudiciële beslissing, voor zover deze betrekking heeft op het grondrecht op een daadwerkelijk beroep in rechte, dus niet aangetoond.

(cf. punten 56, 59)
Artikel 4, lid 1, punt 14, van richtlijn 2004/39 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611, 93/6 en 2000/12 en houdende intrekking van richtlijn 93/22, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/44, moet aldus worden uitgelegd dat een markt voor financiële instrumenten die niet aan de vereisten van titel III van die richtlijn voldoet, niet valt onder het begrip „gereglementeerde markt” zoals gedefinieerd in die bepaling, ook al is de exploitant ervan gefuseerd met de exploitant van een dergelijke gereglementeerde markt. Noch in titel III, noch in de overige titels van deze richtlijn is bepaald dat een markt als gereglementeerde markt kan worden gekwalificeerd op grond van een dergelijke fusie.

Artikel 47 van richtlijn 2004/39 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611, 93/6 en 2000/12 en houdende intrekking van richtlijn 93/22, zoals gewijzigd bij richtlijn 2007/44, moet aldus worden uitgelegd dat de inschrijving van een markt op de in dit artikel bedoelde lijst van gereglementeerde markten geen voorwaarde is voor de kwalificatie van die markt als gereglementeerde markt in de zin van deze richtlijn.

Het voorkomen op die lijst is namelijk geen bestanddeel van de kwalificatie van een markt voor financiële instrumenten als gereglementeerde markt in de zin van richtlijn 2004/39. Het loutere niet voorkomen op de betrokken lijst volstaat derhalve niet om uit te sluiten dat de betrokken markt een gereglementeerde markt is.

(cf. punten 54-55, dictum 2)
28

Volgens de Commissie dragen de aan DCF toevertrouwde taken bij aan de uitoefening van de in bijlage II bij richtlijn 91/440 genoemde essentiële taken. SNCF is belast met wezenlijke onderdelen van het proces van capaciteitstoewijzing in de zin van bijlage II bij deze richtlijn, zoals technische uitvoeringsonderzoeken of het op het laatste moment toewijzen van spoorwegtrajecten. De onderzoeken waarmee SNCF is belast, maken haars inziens deel uit van de essentiële taken, ook al is RFF verantwoordelijk voor de infrastructuurcapaciteitstoewijzing voor afzonderlijke spoorwegtrajecten. Deze taken behoren tot de in artikel 14, lid 2, van richtlijn 2001/14 genoemde taken en dienen dus te worden beheerd door een onafhankelijke instantie.
119

De Commissie is immers van mening dat de in die beschikking genoemde doelen niet kunnen worden bereikt met de betrokken steunregeling. Zo is ondanks het bestaan van twee steunregelingen voor de aankoop van landbouwgrond de gemiddelde omvang van een landbouwbedrijf in Polen de laatste jaren niet erg toegenomen. Het is niet aangetoond dat met de bij de bestreden beschikking toegestane steunregeling betere resultaten kunnen worden behaald, terwijl met de eerdere steunregelingen de in 2009 vastgestelde toegenomen moeilijkheid om leningen te krijgen niet kon worden overwonnen. De steun voor de aankoop van landbouwgrond leidt in feite tot een stijging van de prijs van landbouwgrond in de plaats van tot verandering van de eigendomsstructuur van deze grond, wat bijzonder vervelend is in een context die al wordt gekenmerkt door een voortdurende stijging van de prijs van landbouwgrond.
10

Het Finanzamt heeft tegen de beslissing van het Finanzgericht beroep in „Revision” ingesteld. Het Bundesfinanzhof is van oordeel dat de vraag beantwoord moet worden of het de lidstaten op grond van een van de opties in artikel 17, lid 5, derde alinea, van de Zesde richtlijn, meer bepaald de optie in artikel 17, lid 5, derde alinea, sub c, van de richtlijn, is toegestaan de verdeling aan de hand van de omzetverhouding te beperken tot de gevallen waarin geen andere economische toerekening mogelijk is.
Afdeling 3 van dat hoofdstuk heeft als opschrift „Voorafgaande melding voor gedetacheerde zelfstandigen”. Artikel 153 van de programmawet, betreffende de voorafgaande melding, bepaalt:

„Voorafgaandelijk aan de uitoefening van een beroepsactiviteit door een zelfstandige gedetacheerd op het Belgische grondgebied moet deze of zijn lasthebber bij het Rijksinstituut voor de sociale verzekeringen der zelfstandigen een elektronische melding doen, opgemaakt overeenkomstig artikel 154, volgens de modaliteiten bepaald door de Koning.

[...]

Wanneer de gedetacheerde zelfstandige of zijn lasthebber [...] in de onmogelijkheid verkeren om deze melding via elektronische weg te doen, mogen zij deze zenden per fax of per brief aan het Rijksinstituut voor de sociale verzekeringen der zelfstandigen volgens de modaliteiten bepaald door deze instelling.

Zodra de melding bedoeld in de vorige leden is uitgevoerd, ontvangt de aangever een ontvangstbewijs [...]. Indien de melding is gedaan per fax of per brief, levert het Rijksinstituut voor de sociale verzekeringen der zelfstandigen een ontvangstmelding per fax of per brief overeenkomstig een model dat [het] vaststelt.

De Koning bepaalt binnen welke termijn een voorafgaande melding kan worden geannuleerd.

Indien de detachering langer duurt dan de initieel voorziene duur, moet de aangever voorafgaand aan het einde van de initieel voorziene duur van de detachering, een nieuwe melding doen.”
3

Artikel 11, lid 1, sub a, van richtlijn 90/434, dat is opgenomen in titel V van deze richtlijn, met het opschrift „Slotbepalingen”, in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, luidt: „De lidstaten kunnen weigeren de bepalingen van de titels II, III en IV geheel of gedeeltelijk toe te passen of het voordeel ervan tenietdoen indien blijkt dat de fusie, splitsing, inbreng van activa of aandelenruil a) als hoofddoel of een der hoofddoelen belastingfraude of -ontwijking heeft; het feit dat een van de in artikel 1 bedoelde rechtshandelingen niet plaatsvindt op grond van zakelijke overwegingen, zoals herstructurering of rationalisering van de activiteiten van de bij de transactie betrokken vennootschappen, kan doen veronderstellen dat die transactie als hoofddoel of een van de hoofddoelen belastingfraude of -ontwijking heeft”.
In artikel 28, lid 4, van de genoemde verordening wordt bepaald:

„De in lid 1 bedoelde toelating geldt niet voor de houders van een EU- of EER-rijbewijs,

[...]

3. aan wie in Duitsland de rijbevoegdheid tijdelijk of definitief door de rechter, dan wel bij een onmiddellijk uitvoerbare of definitieve bestuurlijke maatregel is ontzegd, aan wie de rijbevoegdheid definitief is geweigerd of aan wie de rijbevoegdheid niet is ontzegd op de enkele grond dat hij er intussen afstand van heeft gedaan,

[...]

In de gevallen van de eerste alinea, punten 2 en 3, kan de bevoegde instantie een declaratoire bestuurshandeling over het ontbreken van de rijbevoegdheid vaststellen. De eerste alinea, punten 3 en 4, wordt uitsluitend toegepast wanneer de daarin genoemde maatregelen zijn ingeschreven in het centrale verkeersregister en niet overeenkomstig § 29 van het Straßenverkehrsgesetz (Duitse wegverkeerswet) zijn geschrapt.”
29

Hoewel het Hof zich immers tot het oordeel had kunnen beperken dat in een situatie zoals aan de orde in de zaak die tot het arrest Seeling heeft geleid, er per definitie geen overeenstemming kon bestaan over de verhuurvoorwaarden, heeft het onderzocht of die situatie kon worden aangemerkt als verhuur van onroerend goed in de zin van artikel 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn en dienaangaande in punt 51 van genoemd arrest geconcludeerd dat een dergelijke situatie wordt gekenmerkt doordat zowel de betaling van huur ontbreekt als wilsovereenstemming over de duur van het genot en over het recht om de woning te gebruiken en andere personen daarvan uit te sluiten.
23

In het arrest van 2 juli 2009, SCT Industri (C-111/08, Jurispr. blz. I-5655), dat is uitgesproken na de inwerkingtreding van verordening nr. 44/2001, heeft het Hof geoordeeld dat voor zover die verordening in de plaats is getreden van het Executieverdrag, de met betrekking tot dat verdrag verstrekte uitlegging ook geldt voor de verordening wanneer de betrokken bepalingen als gelijkwaardig kunnen worden aangemerkt, wat het geval is voor artikel 1, lid 2, sub b, van die verordening en artikel 1, tweede alinea, punt 2, van het Executieverdrag, die in dezelfde bewoordingen zijn opgesteld. Met betrekking tot het criterium dat een vordering verband houdt met een faillissementsprocedure wanneer zij rechtstreeks uit het faillissement voortvloeit en geheel binnen het kader van een faillissement of surseance van betaling past, heeft het Hof gepreciseerd dat de intensiteit van het verband in de zin van de reeds aangehaalde Gourdain-rechtspraak tussen een vordering in rechte en de insolventieprocedure, bepalend is voor de beslissing of de genoemde uitsluiting moet gelden (zie in die zin arrest SCT Industri, reeds aangehaald, punten 22-25).
37

Uit de rechtspraak van het Hof volgt namelijk dat de hoedanigheid van belastingplichtige slechts is verkregen en het recht op aftrek slechts kan worden uitgeoefend wanneer degene die de btw-aftrek vraagt, heeft aangetoond dat de voorwaarden om die aftrek te genieten, zijn vervuld en dat uit objectieve elementen blijkt dat hij voornemens is economische activiteiten aan te vatten die aanleiding geven tot belastbare handelingen. Mocht de belastingdienst vaststellen dat het recht op aftrek frauduleus is uitgeoefend of daarvan misbruik is gemaakt, dan kan hij met terugwerkende kracht de terugbetaling van de afgetrokken bedragen vorderen (zie met name reeds aangehaalde arresten Rompelman, punt 24, en INZO, punt 24, en arrest van 3 maart 2005, Fini H, C-32/03, Jurispr. blz. I-1599, punt 33).