ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/29 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat de regel van uitputting van het distributierecht niet van toepassing is wanneer een reproductie van een beschermd werk die met toestemming van de auteursrechthebbende in de Europese Unie in de handel is gebracht, nadien een vervanging van de drager ervan heeft ondergaan zoals de overbrenging van die op een papieren poster aangebrachte reproductie op een doek, en in die nieuwe vorm opnieuw in het verkeer wordt gebracht.

De wetgever van de Unie heeft met het gebruik van de woorden „tastbare zaak” en „dat materiaal” in overweging 28 en artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/29 auteurs immers zeggenschap willen geven over de eerste verhandeling in de Unie van elke tastbare zaak waarin hun intellectuele schepping is belichaamd. Dienaangaande leidt de vervanging van de drager van een werk, zoals de overbrenging van de op een papieren poster aangebrachte afbeelding van een kunstwerk op een doek, tot de schepping van een nieuwe zaak waarin de afbeelding van het beschermde werk wordt belichaamd, terwijl de poster als zodanig ophoudt te bestaan. Een dergelijke wijziging van de kopie van het beschermde werk, waardoor het resultaat dichter bij het origineel komt te liggen, kan in feite een nieuwe reproductie van dat werk in de zin van artikel 2, onder a), van richtlijn 2001/29 vormen, die onder het uitsluitend recht van de auteur valt en waarvoor diens toestemming is vereist.

Voorts doet de omstandigheid dat de inkt bewaard blijft tijdens de overbrenging niet af aan de vaststelling dat de drager van de afbeelding is gewijzigd. Van belang is of de gewijzigde zaak op zich, in zijn geheel beschouwd, materieel de zaak is die in de handel is gebracht met toestemming van de rechthebbende. De toestemming van de auteursrechthebbende geldt dus niet voor de distributie van een zaak waarin zijn werk is belichaamd indien die zaak na de eerste verhandeling ervan dusdanig is gewijzigd dat zij een nieuwe reproductie van dat werk vormt. In die hypothese is het distributierecht betreffende een dergelijke zaak slechts uitgeput na de eerste verkoop of andere eigendomsovergang van die nieuwe zaak met toestemming van de rechthebbende.

(cf. punten 37, 42, 43, 45, 46, 49 en dictum)
De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU verzetten zich niet tegen de toepassing van een nationale regeling op grond waarvan van deelname aan een aanbestedingsprocedure wordt uitgesloten een marktdeelnemer die een in een rechterlijke uitspraak met kracht van gewijsde vastgestelde inbreuk op het mededingingsrecht heeft gemaakt waarvoor hem een geldboete is opgelegd.

Het begrip fout in de uitoefening van het beroep als bedoeld in artikel 45, lid 2, sub d, van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1177/2009, ziet immers niet alleen op schendingen van de voor de beroepsgroep van de betrokken markdeelnemer geldende gedragsregels in enge zin, maar omvat elk onrechtmatig gedrag dat invloed heeft op diens professionele geloofwaardigheid. In die omstandigheid dient te worden geoordeeld dat het maken van inbreuk op de mededingingsregels, met name wanneer die inbreuk met een geldboete is bestraft, een uitsluitingsgrond is die onder artikel 45, lid 2, sub d, valt.

Als een dergelijke uitsluitingsgrond mogelijk is op grond van richtlijn 2004/18, is die grond bovendien des te meer gerechtvaardigd wanneer het gaat om overheidsopdrachten die onder de desbetreffende drempel van artikel 7 van de richtlijn blijven en derhalve niet zijn onderworpen aan de in de richtlijn vastgestelde bijzondere en rigoureuze procedures.

(cf. punten 34‑36, 39 en dictum)
Door een algemene regel vast te stellen op grond waarvan, zoals volgt uit artikel 73 bis van verordening nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, schuldvorderingen van de Unie op derden na vijf jaar zijn verjaard, heeft de wetgever van de Unie eventuele debiteuren van de Unie willen waarborgen dat na ommekomst van die termijn, overeenkomstig de vereisten van rechtszekerheid en bescherming van het gewettigde vertrouwen, van hen in beginsel geen invordering kan plaatsvinden voor dergelijke schuldvorderingen, waarvoor zij dus niet het bewijs hoeven te leveren dat zij niet de debiteur zijn. In dit verband strekt voormeld artikel 73 bis er in hoofdzaak toe, in het belang van het beginsel van goed financieel beheer een beperking in de tijd te stellen aan de mogelijkheid, vorderingen van de Unie op derden in te vorderen.

Aangezien voorts op grond van artikel 73 bis van verordening nr. 1605/2002 de datum voor de berekening van de verjaringstermijn wordt neergelegd in de – krachtens artikel 183 van dat Reglement door de Europese Commissie vast te stellen – uitvoeringsvoorschriften, kan genoemd artikel 73 bis als zodanig, zonder de uitvoeringsvoorschriften, niet nuttig worden ingeroepen ten betoge dat een schuldvordering van de Unie verjaard is. Genoemde uitvoeringsvoorschriften kunnen slechts worden vastgesteld in overeenstemming met de doelstellingen die ten grondslag liggen aan de aldus in artikel 73 bis neergelegde regel.

(cf. punten 43‑45, 52)
Het recht om in elke procedure te worden gehoord, zoals dat van toepassing is in het kader van richtlijn 2008/115 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, en met name artikel 6 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat een nationale autoriteit een derdelander niet specifiek over een terugkeerbesluit hoort, wanneer zij – na een procedure waarin diens recht om te worden gehoord volledig is geëerbiedigd – heeft vastgesteld dat die derdelander illegaal op het nationale grondgebied verblijft en zij voornemens is een dergelijk besluit jegens hem vast te stellen, ongeacht of dat terugkeerbesluit al dan niet volgt op de afwijzing van een verblijfsaanvraag.

Aangezien volgens richtlijn 2008/115 de vaststelling van een terugkeerbesluit nauw samenhangt met de vaststelling dat het verblijf illegaal is, kan het recht om te worden gehoord namelijk niet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde nationale instantie, wanneer zij voornemens is om tegelijkertijd een besluit houdende vaststelling dat het verblijf illegaal is en een terugkeerbesluit vast te stellen, de betrokkene noodzakelijkerwijze moet horen om hem in staat te stellen specifiek over laatstgenoemd besluit zijn standpunt kenbaar te maken, aangezien hij naar behoren en daadwerkelijk zijn standpunt kenbaar heeft kunnen maken over de onrechtmatigheid van zijn verblijf en over de redenen die volgens het nationale recht kunnen rechtvaardigen dat die instantie van de vaststelling van een terugkeerbesluit afziet.

De in artikel 6, lid 1, van genoemde richtlijn opgenomen verplichting om jegens derdelanders die illegaal op hun grondgebied verblijven, een terugkeerbesluit uit te vaardigen na een billijke en transparante procedure, brengt evenwel mee dat de lidstaten in het kader van hun procesautonomie ten eerste in hun nationale recht uitdrukkelijk moeten bepalen dat in geval van illegaal verblijf een verplichting om het grondgebied te verlaten wordt opgelegd en, ten tweede, moeten waarborgen dat de betrokkene naar behoren wordt gehoord in het kader van de procedure betreffende zijn verblijfsaanvraag dan wel, in voorkomend geval, over de onrechtmatigheid van zijn verblijf. In dat verband mag het recht om te worden gehoord echter niet worden gebruikt om de administratieve procedure eindeloos te heropenen, teneinde het evenwicht te bewaren tussen het fundamentele recht van de betrokkene om voorafgaand aan de vaststelling van een voor hem bezwarend besluit te worden gehoord, en de verplichting van de lidstaten om illegale immigratie te bestrijden.

(cf. punten 60‑62, 71, 82 en dictum)
Zaak C‑525/13

Vlaams Gewest

tegen

Heidi Van Den Broeck

(verzoek van het Hof van Cassatie om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 2419/2001 — Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen — Steunaanvraag ‚oppervlakten’ — Artikel 33 — Sancties — Opzettelijke onregelmatigheden”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 2 oktober 2014

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Steun gekoppeld aan de voor akkerbouwgewassen en braaklegging gebruikte oppervlakten – Opzettelijke onregelmatigheden in de steunaanvraag – Sanctie – Ontzegging van alle steun

(Verordening nr. 2419/2001 van de Commissie, art. 33)

Artikel 33, eerste alinea, van verordening nr. 2419/2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening nr. 3508/92 ingestelde geïntegreerde beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 118/2004, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer wordt vastgesteld dat bij een steunaanvraag „oppervlakten” sprake is van een opzettelijke onregelmatigheid, het bedrijfshoofd alle steun wordt ontzegd waarop hij aanspraak had kunnen maken in het kader van de steunregeling waarop deze aanvraag betrekking had en waarvoor de bij de onregelmatigheid betrokken gewasgroep in aanmerking kwam.

(cf. punt 34 en dictum)

Zaak C‑525/13

Vlaams Gewest

tegen

Heidi Van Den Broeck

(verzoek van het Hof van Cassatie om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 2419/2001 — Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen — Steunaanvraag ‚oppervlakten’ — Artikel 33 — Sancties — Opzettelijke onregelmatigheden”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Negende kamer) van 2 oktober 2014

Landbouw — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Geïntegreerd beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen — Steun gekoppeld aan de voor akkerbouwgewassen en braaklegging gebruikte oppervlakten — Opzettelijke onregelmatigheden in de steunaanvraag — Sanctie — Ontzegging van alle steun

(Verordening nr. 2419/2001 van de Commissie, art. 33)

Artikel 33, eerste alinea, van verordening nr. 2419/2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening nr. 3508/92 ingestelde geïntegreerde beheers‑ en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 118/2004, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer wordt vastgesteld dat bij een steunaanvraag „oppervlakten” sprake is van een opzettelijke onregelmatigheid, het bedrijfshoofd alle steun wordt ontzegd waarop hij aanspraak had kunnen maken in het kader van de steunregeling waarop deze aanvraag betrekking had en waarvoor de bij de onregelmatigheid betrokken gewasgroep in aanmerking kwam.

(cf. punt 34 en dictum)
1)

Door niet te voorzien in een verplichting om aan de bevoegde Poolse autoriteiten de locatie mee te delen van genetisch gemodificeerde organismen die worden gecultiveerd overeenkomstig deel C van richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220/EEG van de Raad, door geen register van deze locatie aan te leggen en door de informatie daarover niet bekend te maken aan het publiek, is de Republiek Polen de krachtens artikel 31, lid 3, sub b, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Het begrip „normale reservoirs” in artikel 24, lid 2, eerste streepje, van richtlijn 2003/96 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat reservoirs die blijvend in of aan bedrijfsmotorvoertuigen zijn aangebracht en bestemd zijn om deze voertuigen rechtstreeks van brandstof te voorzien, ook dan daaronder vallen wanneer zij door iemand anders dan de fabrikant zijn aangebracht, voor zover die reservoirs het rechtstreeks verbruik van de brandstof mogelijk maken, zowel voor de voortbeweging van die voertuigen als, in voorkomend geval, voor de werking van koelsystemen en andere systemen tijdens het vervoer.

Het wegtransport tussen de lidstaten – en bijgevolg ook de handel op de interne markt – zou aanzienlijk worden belemmerd indien er een verplichting zou bestaan om bij elke overgang van een binnengrens aangifte te doen van de hoeveelheid brandstof die zich in de reservoirs van het voertuig bevindt, en de betrokkene vervolgens in de lidstaat van aankoop van de brandstof om teruggaaf van de accijns zou moeten verzoeken teneinde dubbele belastingheffing te voorkomen. Artikel 24 van richtlijn 2003/96 wil deze hindernis wegnemen en het vrije verkeer waarborgen zonder dat daarbij de legitieme fiscale belangen van de lidstaten worden geschaad. Om dit doel te verwezenlijken is het zonder belang of het brandstofreservoir blijvend in of aan het betrokken voertuig is aangebracht door de fabrikant of door een derde.

Voorts weerspiegelt de precisering betreffende gasreservoirs in de tweede volzin van artikel 24, lid 2, eerste streepje, van richtlijn 2003/96 de wens van de wetgever om het begrip „normale reservoirs” ruim te omschrijven teneinde te voorkomen dat gebruikers van voertuigen die met gasreservoirs zijn uitgerust, ten onrechte van de vrijstelling van artikel 24 van deze richtlijn worden uitgesloten.

(cf. punten 28, 29, 31, 35 en dictum)
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria — Ouder merk dat een autonome onderscheidende plaats inneemt in het aangevraagde merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 60‑62)
Een nationale regeling die voorziet in een procedure voor de vervreemding van de aandelen van een vennootschap die niet voor elke geïnteresseerde dienstverlener openstaat, kan niet worden beschouwd als een procedure die gelijkwaardig is aan een procedure voor de selectie van verleners van grondafhandelingsdiensten in de zin van artikel 11 van richtlijn 96/67 betreffende de toegang tot de grondafhandelingsmarkt op de luchthavens van de Gemeenschap. Een procedure voor de vervreemding van de aandelen sluit elke dienstverlener uit die niet tegelijk als investeerder geïnteresseerd is in de verwerving van de aandelen in een reeds bestaande vennootschap die de haar toegekende vergunning voor het verrichten van grondafhandelingsdiensten na haar overname behoudt, zodat het voor een verlener van grondafhandelingsdiensten niet mogelijk was om de vergunning te verkrijgen zonder tegelijk de aandelen te verwerven.

Voorts kan een dergelijke procedure niet worden gedekt door artikel 18 van genoemde richtlijn. In dat verband moet in de eerste plaats worden opgemerkt dat wanneer een onderneming een licentie als verlener van grondafhandelingsdiensten heeft verkregen bij de verwerving van het kapitaal van de overgenomen vennootschap, dit niet de conclusie toelaat dat een dergelijke onderneming zich na de verkrijging van de licentie niet anders zal gedragen, en meer bepaald dat zij alle bestaande arbeidsplaatsen bij de overgenomen vennootschap zal handhaven. In de tweede plaats staat vast dat een aan de ondernemingen opgelegde verplichting om het personeel van de vorige dienstverlener over te nemen, mogelijke nieuwe concurrenten ten opzichte van de reeds gevestigde ondernemingen benadeelt en de opening van de markten voor grondafhandeling in gevaar brengt, hetgeen afbreuk zou doen aan het nuttig effect van richtlijn 96/67.

(cf. punten 47‑51, 54, 55)
Trefwoorden

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar – Doel – Vrijhoudingsbehoefte (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punt 19)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar – Begrip (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 20‑22)

Dictum

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH wordt verwezen in de kosten.
De artikelen 4 en 20, lid 1, van verordening nr. 1/2003 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 EG en 82 EG kennen de Commissie inspectiebevoegdheden toe teneinde haar in staat te stellen haar taak te vervullen, die erin bestaat de gemeenschappelijke markt te beschermen tegen concurrentievervalsing en eventuele inbreuken op de mededingingsregels op deze markt te bestraffen.

Wat meer in het bijzonder de inspectiebeschikkingen van de Commissie betreft, blijkt uit artikel 20, lid 4, van verordening nr. 1/2003 dat zij met name het voorwerp en het doel van de inspectie moeten vermelden. Deze specifieke motiveringsplicht vormt een fundamenteel vereiste, niet alleen om het voor de betrokken ondernemingen duidelijk te maken dat de voorgenomen ingreep gerechtvaardigd is, maar ook om hun inzicht te geven in de omvang van hun verplichting tot medewerking en tegelijk hun recht van verweer veilig te stellen.

De Commissie is niet gehouden om degene tot wie de beschikking houdende een verzoek om inlichtingen is gericht, op de hoogte te stellen van alle inlichtingen waarover zij met betrekking tot vermoede inbreuken beschikt, noch die inbreuken juridisch precies te kwalificeren, maar wel om de vermoedens die zij voornemens is te verifiëren, duidelijk te omschrijven.

De Commissie dient weliswaar zo nauwkeurig mogelijk aan te geven wat onderzocht wordt en op welke gegevens de inspectie betrekking moet hebben, maar een inspectiebeschikking hoeft niet noodzakelijkerwijs een nauwkeurige afbakening van de betrokken markt te verstrekken, noch de juridische kwalificatie van de vermoede inbreuken precies aan te duiden of het tijdvak te vermelden waarin die inbreuken zich zouden hebben voorgedaan, mits zij evenwel bovengenoemde essentiële bestanddelen bevat.

Gelet op het feit dat de inspecties plaatsvinden aan het begin van het onderzoek, beschikt de Commissie immers nog niet over precieze gegevens om een specifiek juridisch standpunt te kunnen innemen en moet zij eerst de gegrondheid van haar vermoedens en de draagwijdte van de feitelijke omstandigheden verifiëren, aangezien het doel van de inspectie er juist in bestaat om bewijsmateriaal met betrekking tot een vermoedelijke inbreuk te verzamelen.

(cf. punten 33‑37)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Standstill-bepaling van artikel 41, lid 1, van het aanvullend protocol – Draagwijdte – Verbod voor de lidstaten om nieuwe beperkingen op de vestiging en, daarmee samenhangend, op het verblijf van een Turkse staatsburger op het nationale grondgebied in te voeren

(Aanvullend protocol bij de Associatieovereenkomst EEG-Turkije, art. 41, lid 1)

2. Internationale overeenkomsten – Associatieovereenkomst EEG-Turkije – Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Standstill-bepaling van artikel 41, lid 1, van het aanvullend protocol – Draagwijdte – Nationale regeling ingevoerd na de inwerkingtreding van die bepaling op grond waarvan de echtgenoten van Turkse staatsburgers die het nationale grondgebied willen binnenkomen met het oog op gezinshereniging, moeten bewijzen dat zij over een basiskennis van de taal beschikken – Ontoelaatbaarheid

(Aanvullend protocol bij de Associatieovereenkomst EEG-Turkije, art. 41, lid 1)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 26‑28)

2. Artikel 41, lid 1, van het aanvullend protocol bij de associatieovereenkomst EEG-Turkije moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling vervatte „standstill-clausule” zich verzet tegen een maatregel van nationaal recht die is ingevoerd na de inwerkingtreding van dat aanvullend protocol in de betrokken lidstaat en op grond waarvan de echtgenoten van in die lidstaat woonachtige Turkse staatsburgers die het grondgebied daarvan willen binnenkomen met het oog op gezinshereniging, eerst het bewijs moeten leveren dat zij over een basiskennis van de officiële taal van die lidstaat beschikken.

Een dergelijke regeling, die gezinshereniging bemoeilijkt, aangezien zij de voorwaarden voor de eerste toelating van de echtgenoten van Turkse staatsburgers tot het grondgebied van de betrokken lidstaat strenger maakt ten opzichte van die welke golden bij de inwerkingtreding van het aanvullend protocol, vormt namelijk een „nieuwe beperking” van de uitoefening van de vrijheid van vestiging door die Turkse staatsburgers in de zin van artikel 41, lid 1, van het aanvullend protocol. Een dergelijke beperking is verboden, tenzij zij rechtvaardiging vindt in een dwingende reden van algemeen belang, geschikt is om de verwezenlijking van het beoogde legitieme doel te waarborgen en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken van dat doel. Gesteld al dat de bestrijding van gedwongen huwelijken en de bevordering van de integratie dwingende redenen van algemeen belang kunnen vormen, dan nog gaat deze nationale regeling verder dan ter bereiking van het nagestreefde doel nodig is, aangezien het verzoek om gezinshereniging bij gebrek aan bewijs dat de betrokkene voldoende kennis van de taal heeft verworven, automatisch wordt afgewezen, zonder dat rekening wordt gehouden met de bijzondere omstandigheden van het concrete geval.

(cf. punten 36‑39 en dictum)
Het door een nationale regeling toegekende recht te verzoeken om een rechterlijke procedure in een andere taal dan de hoofdtaal van een lidstaat te voeren valt binnen de werkingssfeer van het Unierecht en is van toepassing op alle rechterlijke procedures in de betrokken territoriale entiteit, met name op een civiele procedure.

De artikelen 18 VWEU en 21 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die het recht om in civiele zaken die aanhangig zijn bij rechterlijke instanties van een lidstaat met zetel in een welbepaalde territoriale entiteit van die lidstaat, gebruik te maken van een andere dan de officiële staatstaal, alleen toekent aan staatsburgers van die staat die hun woonplaats in die territoriale entiteit hebben.

Anders zouden burgers die de taal spreken van een andere lidstaat dan die waar het geschil bij de rechterlijke instanties aanhangig is gemaakt, en in die territoriale entiteit reizen en verblijven, worden benadeeld ten opzichte van staatsburgers van laatstgenoemde lidstaat die echter de ? in die entiteit gesproken ? taal van die andere lidstaat spreken, aangezien laatstgenoemde staatsburgers in die territoriale entiteit wonen en zij in civiele zaken die aanhangig zijn bij rechterlijke instanties met zetel in die entiteit, gebruik kunnen maken van de officiële taal van die andere lidstaat.

Een dergelijke regeling zou alleen gerechtvaardigd kunnen zijn indien zij gebaseerd is op objectieve overwegingen die losstaan van de nationaliteit van de betrokken personen en evenredig zijn aan de rechtmatige doelstellingen van het nationale recht. Dat is niet het geval, aangezien, ten eerste, de rechters van de betrokken territoriale entiteit volkomen in staat zijn rechterlijke procedures in beide talen te voeren en, ten tweede, redenen van zuiver economische aard geen dwingende redenen van algemeen belang kunnen vormen die een beperking van een door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheid kunnen rechtvaardigen.

(cf. punten 21, 23‑27 en dictum)