In dit verband kan niet worden geoordeeld dat elke rechterlijke praktijk een onzeker karakter heeft en van nature niet kan voldoen aan de vereisten van duidelijkheid en nauwkeurigheid die worden gesteld aan een geldige nakoming van de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 3, lid 7, en 4, lid 4, van richtlijn 2003/35 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337 en 96/61.

De omzetting van een richtlijn in nationaal recht vereist niet noodzakelijkerwijs dat de bepalingen van de richtlijn formeel en letterlijk in een uitdrukkelijke en specifieke wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling worden overgenomen, en een algemene juridische context kan volstaan wanneer deze daadwerkelijk de volledige toepassing van de richtlijn op voldoende nauwkeurige en duidelijke wijze verzekert.

Het vereiste van niet buitensporig kostbare gerechtelijke procedures, dat is gesteld in de artikelen 3, lid 7, en 4, lid 4, van richtlijn 2003/35 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337 en 96/61, verbiedt de nationale rechterlijke instanties niet om een partij na afloop van een gerechtelijke procedure in de kosten te verwijzen, voor zover het bedrag ervan redelijk is en de door de betrokken partij gedragen kosten globaal gezien niet buitensporig hoog zijn.

In dit verband kan de beoordelingsmarge waarover de rechter beschikt wanneer hij de nationale kostenregeling in een concreet geval toepast, op zich niet worden geacht onverenigbaar te zijn met het vereiste van een niet buitensporig kostbare procedure. Bovendien verzekert de mogelijkheid voor de aangezochte rechter om een maatregel tot beperking van de kosten te nemen, waarmee het bedrag van de door de verzoekende partij eventueel verschuldigde kosten in een vroeg stadium van de procedure kan worden beperkt, een grotere voorspelbaarheid van de proceskosten en draagt zij bij aan de inachtneming van dit vereiste.

Van een correcte omzetting van genoemde bepalingen van richtlijn 2003/35 in nationaal recht kan echter alleen sprake zijn indien de nationale rechter krachtens een rechtsregel gehouden is te verzekeren dat de procedure voor de verzoekende partij niet buitensporig kostbaar is. De enkele omstandigheid dat het Hof bij de beoordeling of het nationale recht van een lidstaat voldoet aan de door die richtlijn nagestreefde doelstellingen, gehouden is om de strekking van de diverse beslissingen van de nationale rechterlijke instanties en dus van omvangrijke rechtspraak te analyseren, terwijl het Unierecht particulieren specifieke rechten verleent die eenduidige voorschriften vereisen om effectief te zijn, wettigt de conclusie dat de uitvoering hoe dan ook onvoldoende duidelijk en nauwkeurig is.

Voorts kan met de voorwaarden waaronder de nationale rechter beslist over de verzoeken tot beperking van de kosten, niet worden gewaarborgd dat het nationale recht in overeenstemming is met het door richtlijn 2003/35 gestelde vereiste van niet buitensporig kostbare gerechtelijke procedures, wanneer blijkt dat de rechter enkel een maatregel tot beperking van de kosten kan nemen indien de op te lossen kwesties een algemeen belang vertonen, en hij niet gehouden is om de kosten te beperken wanneer de proceskosten objectief gezien onredelijk zijn of wanneer alleen het particuliere belang van de verzoekende partij aan de orde is.

(cf. punten 44, 54‑57)