Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Procedure – Interventie – Verzoekschrift dat niet strekt tot ondersteuning van conclusies van een van partijen – Niet-ontvankelijkheid – Niet-ontvankelijkheidsgrond van openbare orde – Ambtshalve onderzoek door rechter – Geen procesbevoegdheid van verzoekster

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 40, vierde alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 113 en 116, lid 3)

2. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beschikking waarbij Commissie procedure ter zake van steunmaatregelen afsluit – Concurrent van steunontvanger – Recht van beroep – Voorwaarden

(Art. 88, lid 2, EG en art. 230, vierde alinea, EG)

Samenvatting

1. Volgens artikel 40, vierde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie kunnen de conclusies van het verzoek tot tussenkomst slechts tot ondersteuning van de conclusies van een der partijen strekken. Bovendien bepaalt artikel 116, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht dat de interveniënt het geding aanvaardt in de stand op het ogenblik van tussenkomst. Het Gerecht kan evenwel overeenkomstig artikel 113 van het Reglement voor de procesvoering in iedere stand van het geding ambtshalve middelen van niet-ontvankelijkheid die van openbare orde zijn, in behandeling nemen, daaronder begrepen die welke door interveniënten worden aangevoerd. Een middel van niet-ontvankelijkheid betreffende de procesbevoegdheid van de verzoekster is van openbare orde.

(cf. punten 49, 52‑53)

2. Volgens artikel 230, vierde alinea, EG kan een natuurlijke of rechtspersoon slechts beroep instellen tegen een tot een andere persoon gerichte beschikking, wanneer die beschikking hem rechtstreeks en individueel raakt. Zij die niet de adressaten van een beschikking zijn, kunnen slechts op goede gronden stellen dat zij individueel worden geraakt, indien deze beschikking hen treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat.

Met name op het gebied van staatssteun raakt een beschikking waarmee de Commissie een krachtens artikel 88, lid 2, EG met betrekking tot een individuele steunverlening ingeleide procedure beëindigt, niet alleen de begunstigde onderneming, doch ook de hiermee concurrerende ondernemingen die een actieve rol hebben gespeeld in het kader van die procedure, voorzover de in de bestreden beschikking bedoelde steunmaatregel hun marktpositie wezenlijk heeft aangetast. Het volstaat dus niet dat een onderneming zich op haar hoedanigheid van concurrente van de begunstigde onderneming beroept, zij moet bovendien aantonen dat zij, gezien de mate van haar eventuele betrokkenheid bij de procedure en het belang van de inbreuk op haar marktpositie, in een feitelijke situatie verkeert die haar op soortgelijke wijze individualiseert als de adressaat. Aangenomen moet worden dat een onderneming slechts een geringe rol heeft gespeeld in de precontentieuze procedure wanneer zij enerzijds geen klacht heeft ingediend bij de Commissie, en anderzijds de opmerkingen die zij heeft ingediend, niet in ruime mate bepalend lijken te zijn geweest voor het verloop van deze procedure, aangezien zij zich in wezen achtereenvolgens heeft beperkt tot het overnemen – met een summiere commentaar – van een aantal vaststellingen die de Commissie in haar besluit tot inleiding van de procedure had gedaan, zonder daarbij het minste concrete bewijs te verstrekken, en tot de verklaring, zonder de minste precisering en zonder enig bewijs aan te dragen, dat de in het besluit tot uitbreiding van de procedure bedoelde maatregelen staatssteun vormden, en dat deze maatregelen onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt moesten worden verklaard.

Wat de omvang van de aantasting van verzoeksters marktpositie betreft, behoeft de gemeenschapsrechter zich bij het onderzoek van de ontvankelijkheid niet definitief uit te spreken over de concurrentieverhouding tussen verzoekster en de steunontvangers. In deze context dient verzoekster slechts afdoende aan te geven, om welke redenen de beschikking van de Commissie haar rechtmatige belangen kan schaden doordat zij haar positie op de betrokken markt wezenlijk aantast.

(cf. punten 54‑57, 59‑60)