1.

De eerste en zeker de belangrijkste grief is dat het bestreden besluit is genomen ofschoon verzoeker, één der twee sollicitanten naar de vacature, op dat tijdstip het enige over hem bestaande beoordelingsrapport en zijn opmerkingen daarbij nog niet had teruggegeven, zodat het tot aanstelling bevoegde gezag bij het afwegen van de verdiensten niet over deze gegevens beschikte. Volgens verzoeker levert dit een schending op van artikel 45 juncto artikel 43 van het Statuut van de ambtenaren. In dit verband zij om te beginnen het volgende opgemerkt. In de loop van het geding is gebleken dat verzoeker in de periode van 16 juni tot 30 juli 1971 met vakantieverlof, respectievelijk met bijzonder verlof was voor het volgen van een cursus. Blijkbaar is hij alleen op 19 juli 1971 even naar Luxemburg teruggekeerd om zijn schriftelijke sollicitatie in te dienen, nadat de kennisgeving van vacature hem ondanks zijn afwezigheid ter ore was gekomen. Op 15 juli 1971, dus toen hij afwezig was, werd zijn beoordelingsrapport over de jaren 1969 en 1970 aan hem toegezonden met het verzoek dit, met zijn eventuele opmerkingen, uiterlijk 20 juli 1971 terug te zenden. Verzoeker was blijkbaar niet tevreden met deze beoordeling; met name meende hij tegenstrijdigheden in de beoordeling te hebben ontdekt. Hij wilde derhalve verduidelijkingen aanbrengen en zich op bepaalde punten rechtvaardigen. Kennelijk heeft hij hiertoe reeds vóór zijn verlof en ook direct na terugkeer zijn chef om bepaalde documenten (door verzoeker gemaakte vertalingen) verzocht, doch deze niet dadelijk ontvangen. In ieder geval blijkt uit de stukken dat verzoeker zijn chef op 29 september 1971 een brief heeft geschreven, waarin hij terloops (de brief gold in hoofdzaak iets anders) verzocht om zijn vertalingen met de daarin eventueel aangebrachte correcties. — Toen verzoeker zijn opmerkingen over het beoordelingsrapport ten slotte op 26 oktober 1971 had geformuleerd, zond hij deze niet met het beoordelingsrapport rechtsstreeks aan het tot aanstelling bevoegde gezag, doch legde hij deze pas op 8 november 1971 te zamen met zijn beroep aan het Hof van Justitie over. Op dat tijdstip was het besluit over de bevordering reeds lang genomen, zodat vaststaat dat daarbij niet is gelet op verzoekers opmerkingen over zijn beoordelingsrapport. Het is niet geheel duidelijk of daarbij ook het beoordelingsrapport van verzoeker buiten beschouwing is gelaten. Ik kom daarop aanstonds nog terug. Bij deze feiten is het een en ander aan te tekenen. Het lijdt geen twijfel dat bevorderingen plaatsvinden na afweging van de verdiensten der in aanmerking komende sollicitanten en op basis van de over hen uitgebrachte beoordelingsrapporten. Dat blijkt reeds uit de tekst van artikel 45 van het Statuut van de ambtenaren. Ook het Hof van Justitie heeft zich herhaaldelijk in die zin uitgesproken (zaken 94 en 96-63; 97-63, Jurisprudentie, Deel X, blz. 615 en blz. 1061). — Daarnaast mag men ervan uitgaan dat voor het nemen van bevorderingsbesluiten ook de opmerkingen van de betrokkenen bij hun beoordelingsrapporten van belang zijn. Door de hierin dikwijls aangebrachte feitelijke rechtvaardigingen en verduidelijkingen tegenover noodzakelijkerwijs subjectieve meningen van superieuren kunnen zij van invloed zijn op het gewicht hiervan. In ieder geval moeten zij als onderdeel van het persoonsdossier in aanmerking worden genomen bij bevorderingen. Als gezegd, is met betrekking tot verzoekers beoordelingsrapport niet geheel duidelijk of het tot aanstelling bevoegd gezag daaraan bij het bevorderingsbesluit de nodige aandacht heeft geschonken. Weliswaar heeft het Parlement als verweerder in de loop van het geding verzekerd dat er rekening mee is gehouden. Het is echter niet geheel uit de doeken gekomen of eventueel met een kopie van het rapport, dat nog in handen van verzoeker was, kon worden gewerkt, of dat het tot aanstelling bevoegde gezag slechts via de secretaris-generaal, die het rapport op 13 juli 1971 heeft ondertekend, is ingelicht over de inhoud ervan. Wanneer slechts dit laatste het geval is, moet inderdaad ernstig worden betwijfeld of dit voldoende is, omdat nauwelijks kan worden aangenomen dat de secretaris-generaal zonder nadere documenten geruime tijd na de ondertekening van het rapport nog precies wist wat erin stond en dit aan het tot aanstelling bevoegde gezag voor diens besluit kon mededelen. — Welbeschouwd, kan dit echter in het midden blijven, omdat mijns inziens andere overwegingen een redelijke beoordeling van de eerste grief mogelijk maken, zulks niet alleen wat betreft het in aanmerking nemen van het beoordelingsrapport, maar ook het onbetwist buiten beschouwing laten van verzoekers opmerkingen bij zijn beoordelingsrapport. Het is namelijk duidelijk dat, indien de inhoud van het beoordelingsrapport evenmin als de door verzoeker daarbij gemaakte opmerkingen ter kennis zijn gekomen van het tot aanstelling bevoegd gezag, dit zonder meer moet worden toegeschreven aan het door niets te rechtvaardigen gedrag van verzoeker zelf. Weliswaar kan hem moeilijk worden verweten dat hij het beoordelingsrapport en zijn opmerkingen niet, zoals de Directeur-generaal Administratie hem in de brief van .15 juli 1971 had verzocht, binnen vijf dagen heeft teruggezonden, omdat hij in die periode met verlof was en blijkbaar alleen op 19 juli 1971 korte tijd in Luxemburg vertoefde. Maar na terugkeer van verlof, dat wil zeggen direct na 2 augustus 1971, had hij moeten zorgen onmiddellijk al het nodige ter voorbereiding van zijn opmerkingen te doen en deze vervolgens onverwijld met het beoordelingsrapport aan de administratie moeten doen toekomen. Daar was alle aanleiding voor, omdat verzoeker naar een post in een hogere rang had gesolliciteerd en derhalve reden had om het tot aanstelling bevoegde gezag alle daarvoor noodzakelijke gegevens te verschaffen, dus ook het beoordelingsrapport met eventuele opmerkingen, dat wil zeggen waarvan hij wist dat zij bij de beoordeling van zijn verdiensten van beslissende betekenis zijn. Ziet men naar de inhoud van de later ingediende opmerkingen, dan is mijns inziens ook nauwelijks geloofwaardig dat dit in de tijdspanne tot het bevorderingsbesluit niet meer mogelijk is geweest. En wanneer er werkelijk ernstige belemmeringen waren, dan had het toch zeker op verzoekers weg gelegen het tot aanstelling bevoegd gezag daarover in te lichten en verlenging van de termijn en opschorting van de benoemingsprocedure te bewerkstelligen. In werkelijkheid is niets van dit alles gebeurd. Daarom kan verzoeker — ondanks het ontbreken van een statutaire termijnbepaling voor de terugzending van het beoordelingsrapport — worden verweten dat hij heeft gehandeld met miskenning, zoal niet van een bevel van zijn chef om het rapport terug te geven, dan toch van de algemene, op iedere ambtenaar rustende plicht tot loyaal gedrag en medewerking, zoals die in de rechtspraak (zie bij voorbeeld zaak 3-66) is omschreven. In ieder geval moet ervan worden uitgegaan dat op verzoeker in de bijzondere bevorderingsprocedure waarin hij belanghebbende was, de plicht rustte al het mogelijke te doen opdat de nodige besluiten naar behoren konden worden genomen. Nu hij zich niet dienovereenkomstig heeft gedragen, mocht het tot aanstelling bevoegd gezag inderdaad aannemen dat verzoeker geen aanmerkingen op zijn beoordelingsrapport had, wellicht zelfs niet meer geïnteresseerd was in handhaving van zijn sollicitatie. Wie echter de behartiging van zijn eigen belangen dusdanig veronachtzaamt en in een procdure waarin het vooral op eigen initiatieven aankomt, zonder duidelijk aanwijsbare reden blijft stilzitten, kan niet met het verwijt komen dat de administratie de procedure niet naar behoren heeft gevolgd, omdat zij niet alles heeft gedaan om de binnengekomen sollicitaties op de juiste wijze te behandelen. In dit opzicht kan zeker niet in de laatste plaats worden gewezen op de rechtspraak in soortgelijke gevallen, waarbij tevens werd beklemtoond dat er geen sprake is van procedurefouten, bestaande in veronachtzaming van documenten, wanneer dit aan verzoeker kan worden verweten. Hiertoe verwijs ik naar de arresten in onder meer de zaken 3-66, 3-67 en 76-69 (Jurisprudentie, Deel XII, blz. 631; Deel XIV, blz. 35; Deel XVII, blz. 297). Derhalve kan slechts worden geconcludeerd dat de omstandigheid dat met het beoordelingsrapport van verzoeker mogelijkerwijs geen rekening is gehouden en met zijn desbetreffende opmerkingen in het geheel geen rekening is gehouden, gezien zijn eigen optreden — waarbij mede te denken valt aan het punt rechtsverwerking —, geen grond kan opleveren voor nietigverklaring van het bestreden besluit.