ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling tot invoering van een belasting op de detailverkoop van minerale oliën, aangezien niet kan worden aangenomen dat een dergelijke belasting een specifiek doeleinde in de zin van deze bepaling nastreeft daar deze belasting, die is bestemd voor de financiering van de uitoefening, door de betrokken territoriale overheden, van hun bevoegdheden op het gebied van gezondheidszorg en milieu, uit zichzelf niet beoogt de bescherming van de gezondheid en het milieu te waarborgen.

Een specifiek doeleinde in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 is immers een ander dan een louter begrotingstechnisch doel. Bovendien is reeds geoordeeld dat de versterking van de autonomie van een territoriale overheid door het verlenen van een bevoegdheid tot belastingheffing, een louter begrotingstechnisch doel is dat op zichzelf geen specifiek doel in de zin van artikel 3, lid 2, van de richtlijn 92/12 kan vormen.

Aangezien elke belasting noodzakelijkerwijs een begrotingstechnisch doel nastreeft, kan de omstandigheid alleen dat deze belasting een begrotingstechnisch doel nastreeft, evenwel op zich niet uitsluiten dat deze belasting ook een specifiek doeleinde in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 kan hebben, want anders zou deze bepaling van haar inhoud worden beroofd. De vooraf vastgestelde besteding van de opbrengst van deze belasting voor de financiering door regionale autoriteiten van de uitoefening van de bevoegdheden die hun door de staat zijn overgedragen op het gebied van gezondheidszorg en milieu, kan een factor zijn die in aanmerking moet worden genomen om uit te maken of een belasting een specifiek doeleinde heeft. Deze besteding, die niet meer is dan een invulling van de interne inrichting van de begroting van de lidstaat, kan echter als zodanig geen voldoende voorwaarde daarvoor vormen, aangezien elke lidstaat kan beslissen dat de opbrengst van een belasting, ongeacht het nagestreefde doeleinde, moet worden besteed voor de financiering van bepaalde uitgaven.

Een belasting kan daarentegen slechts worden geacht een specifiek doeleinde in de zin van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 na te streven, wanneer zij uit zichzelf de bescherming van de gezondheid en het milieu beoogt te waarborgen. Dat zou met name het geval zijn wanneer de opbrengst van deze belasting zou moeten worden gebruikt voor de vermindering van de sociale kosten en de milieukosten die specifiek verband houden met het verbruik van de minerale oliën waarover deze belasting wordt geheven, zodat een rechtstreeks verband zou bestaan tussen het gebruik van de opbrengst en het doeleinde van de betrokken belasting.

(cf. punten 23, 25, 27‑30, 36 en dictum)
Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat de rechterlijke instanties van de lidstaat op het grondgebied waarvan de insolventieprocedure is geopend, bevoegd zijn om uitspraak te doen over een faillissementspauliana die is gericht tegen een verweerder die zijn woonplaats niet in een lidstaat heeft.

Een harmonisatie in de Unie van de voorschriften inzake de rechterlijke bevoegdheid voor een faillissementspauliana draagt immers bij tot de verwezenlijking van de met die bepaling nagestreefde doelstellingen, die erin bestaan de voorspelbaarheid van de rechterlijke bevoegdheid inzake faillissement en derhalve de rechtszekerheid te bevorderen, ongeacht of de verweerder zijn woonplaats in een lidstaat dan wel in een derde staat heeft.

De toepassing van de bevoegdheidsregel van artikel 3, lid 1, van die verordening wordt niet uitgesloten door het feit dat de bepalingen van die verordening betreffende erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van de rechterlijke instantie die de insolventieprocedure heeft geopend, niet bindend zijn voor derde staten. Bovendien is het, ook al kan in een concreet geval voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen geen beroep op de verordening zelf worden gedaan, soms mogelijk erkenning en tenuitvoerlegging van een vonnis van de bevoegde rechterlijke instantie te verkrijgen op grond van een bilaterale overeenkomst. Voorts kan dat vonnis, ook al wordt het door de staat van verweerders woonplaats niet erkend en ten uitvoer gelegd op grond van een bilaterale overeenkomst, volgens artikel 25 van verordening nr. 1346/2000 door de andere lidstaten worden erkend en ten uitvoer gelegd, in het bijzonder wanneer een deel van het vermogen van die verweerder zich op het grondgebied van een van die staten bevindt.

(cf. punten 33, 37‑39 en dictum)
Artikel 3, sub c, van verordening nr. 469/2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de houder van een octrooi dat een vernieuwende werkzame stof beschermt en van een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel dat deze stof als enige werkzame stof bevat, die reeds een aanvullend beschermingscertificaat voor deze werkzame stof heeft verkregen, zodat hij zich kon verzetten tegen het gebruik van deze werkzame stof alleen of in combinatie met andere werkzame stoffen, op basis van hetzelfde octrooi, maar van een latere vergunning voor het in de handel brengen van een ander geneesmiddel dat deze werkzame stof in samenstelling met een andere, als zodanig door dit octrooi niet beschermde werkzame stof bevat, een tweede aanvullend beschermingscertificaat voor deze samenstelling van werkzame stoffen verkrijgt.

Voor de toepassing van artikel 3, sub c, van deze verordening kan immers niet worden aanvaard dat de houder van een van kracht zijnd basisoctrooi een nieuw aanvullend beschermingscertificaat, eventueel met een langere geldigheidsduur, kan verkrijgen telkens wanneer hij in een lidstaat een geneesmiddel in de handel brengt dat, ten eerste, de als zodanig door zijn basisoctrooi beschermde werkzame stof, die de belangrijkste uitvinderswerkzaamheid van dit octrooi vormt, en, ten tweede, een andere, als zodanig door dit octrooi niet beschermde werkzame stof bevat.

(cf. punten 30, 43 en dictum)
De artikelen 3 en 9 van richtlijn 2001/24 betreffende de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen moeten aldus worden uitgelegd dat door de wetgever vastgestelde sanerings- of liquidatiemaatregelen waarbij financiële instellingen waaraan uitstel van betaling is verleend, aan een regeling worden onderworpen die bepaalde gevolgen van een liquidatieprocedure sorteert, moeten worden beschouwd als door een administratieve of rechterlijke instantie vastgestelde maatregelen in de zin van die artikelen van richtlijn 2001/24, aangezien die maatregelen in de vorm van overgangsbepalingen slechts gevolgen sorteren door middel van rechterlijke beslissingen waarbij aan een kredietinstelling uitstel van betaling wordt verleend.

Door de administratieve en rechterlijke instanties van de lidstaat van herkomst vastgestelde sanerings- en liquidatiemaatregelen worden krachtens richtlijn 2001/24 immers erkend met de daaraan bij het recht van die lidstaat toegekende rechtsgevolgen. Derhalve worden de gevolgen die door de administratieve of rechterlijke instanties van de lidstaat van herkomst vastgestelde sanerings- en liquidatiemaatregelen in de overige lidstaten van de Unie kunnen sorteren, overeenkomstig de artikelen 3, lid 2, tweede alinea, en 9, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2001/24 bepaald door het recht van de lidstaat van herkomst. Die richtlijn verzet zich dus niet ertegen dat die lidstaat, zelfs met terugwerkende kracht, de op die maatregelen van toepassing zijnde wettelijke regeling wijzigt.

Voorts blijkt uit dezelfde bepalingen dat de sanerings- en liquidatiemaatregelen van de lidstaat van herkomst in het kader van het bij richtlijn 2001/24 ingevoerde stelsel zonder verdere formaliteiten worden erkend. In het bijzonder stelt die richtlijn de erkenning van de sanerings- en liquidatiemaatregelen niet afhankelijk van een mogelijkheid van beroep tegen die maatregelen. Voorts mag de lidstaat van ontvangst volgens artikel 3, lid 2, tweede alinea, van die richtlijn voor die erkenning evenmin een dergelijke voorwaarde stellen waarin zijn nationale regeling eventueel voorziet.

(cf. punten 28, 30, 38, 40, 42, dictum 1)
Artikel 13 van besluit nr. 1/80 betreffende de ontwikkeling van de associatie, dat is vastgesteld door de Associatieraad die is ingesteld bij de overeenkomst waarbij een associatie tot stand is gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een maatregel van een gastlidstaat de criteria vastlegt voor het legale verblijf van Turkse staatsburgers, en daarbij de materiële en/of formele voorwaarden op het gebied van toegang en verblijf van, en eventueel het verrichten van arbeid door, deze staatsburgers op zijn grondgebied vaststelt of wijzigt, en wanneer deze voorwaarden een nieuwe beperking vormen van de uitoefening van het vrije verkeer van Turkse werknemers in de zin van de in dit artikel vervatte standstillclausule, deze clausule niet buiten toepassing kan worden gelaten op grond van het enkele feit dat de maatregel tot doel heeft illegale binnenkomst en illegaal verblijf, voorafgaand aan het indienen van een aanvraag om een verblijfsvergunning, tegen te gaan.

Hoewel de maatregelen die jegens illegaal verblijvende Turkse staatsburgers kunnen worden genomen, betrekking kunnen hebben op de gevolgen van deze illegaliteit zonder binnen de werkingssfeer van de in artikel 13 van besluit nr. 1/80 vervatte standstillclausule te vallen, mogen zij er immers niet toe strekken de illegaliteit op zich vast te stellen. Een dergelijke beperking, die tot doel of tot gevolg heeft dat aan de gebruikmaking door een Turks staatsburger van het vrij verkeer van werknemers op het nationale grondgebied strengere voorwaarden worden gesteld dan die welke golden bij de inwerkingtreding van besluit nr. 1/80, is verboden, tenzij zij valt onder een van de in artikel 14 van dat besluit bedoelde beperkingen dan wel rechtvaardiging vindt in een dwingende reden van algemeen belang. Ofschoon het doel van het tegengaan van illegale binnenkomst en illegaal verblijf een dwingende reden van algemeen belang vormt, is het ook van belang dat de betrokken maatregel geschikt is om de verwezenlijking van dat doel te waarborgen en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken daarvan.

(cf. punten 36, 38, 40‑42, dictum 1)
Artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, artikel 1, leden 1 en 2, van de Tweede richtlijn (84/5) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, zoals gewijzigd bij richtlijn 2005/14, en artikel 1, eerste alinea, van de Derde richtlijn (90/232) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, moeten aldus worden uitgelegd dat de verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid waartoe gebruik van motorrijtuigen aanleiding kan geven, de vergoeding moet dekken van immateriële schade die is geleden door de familieleden van bij een verkeersongeval overleden slachtoffers voor zover een dergelijke vergoeding in het nationale recht uit hoofde van de wettelijke aansprakelijkheid van de verzekerde is voorzien.

Gelet op de verschillende taalversies van de artikelen 1, lid 1, van de Tweede richtlijn, en 1, eerste alinea, van de Derde richtlijn, en op het beschermingsdoel van de drie bovengenoemde richtlijnen, omvat het begrip „lichamelijk letsel” namelijk alle soorten schade waarvan het op het geding toepasselijke nationale recht in de vergoeding voorziet op grond van de wettelijke aansprakelijkheid van de verzekerde, die het gevolg is van een aantasting van de persoonlijke integriteit, wat zowel lichamelijk als psychisch lijden omvat.

Wat de vraag betreft, welke personen voor vergoeding van die immateriële schade in aanmerking komen, geldt de bescherming die krachtens richtlijn 72/166 moet worden geboden, voor eenieder die overeenkomstig het nationale recht inzake wettelijke aansprakelijkheid recht heeft op vergoeding van door motorrijtuigen veroorzaakte schade.

Bijgevolg moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de vergoeding die volgens hun nationale recht inzake wettelijke aansprakelijkheid verschuldigd is voor de immateriële schade die de naaste familieleden van slachtoffers van verkeersongevallen hebben geleden, door de verplichte verzekering wordt gedekt ten belope van de in artikel 1, lid 2, van de Tweede richtlijn vastgestelde minimumbedragen.

(cf. punten 47, 51, 55, 59 en dictum)
Bovendien dient deze rechterlijke instantie met name rekening te houden met de definitie van micro-onderneming, waarvan de oprichting en de ontwikkeling het voorwerp vormen van de steunmaatregel bedoeld in artikel 52 van verordening nr. 1698/2005, zoals deze definitie voortvloeit uit artikel 2, lid 3, van de bijlage bij aanbeveling 2003/361 van de Commissie betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen.

Artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1698/2005 met betrekking tot de toepassing van controleprocedures en van de randvoorwaarden in het kader van de steunmaatregelen voor plattelandsontwikkeling moet aldus worden uitgelegd dat de toepassingsvoorwaarden ervan vereisen dat een objectief en een subjectief element aanwezig zijn. Wat het eerste van deze elementen betreft, staat het aan de verwijzende rechterlijke instantie om de objectieve omstandigheden van het concrete geval te beoordelen die kunnen leiden tot de slotsom dat de met de steunregeling van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) nagestreefde doelstelling niet kan worden verwezenlijkt. Wat het tweede element betreft, staat het aan de verwijzende rechterlijke instantie om de objectieve bewijzen te beoordelen die kunnen leiden tot de slotsom dat de aanvrager van de betaling uit de steunregeling van het ELFPO, door kunstmatig de voorwaarden voor een dergelijke betaling te scheppen, uitsluitend een voordeel heeft willen verkrijgen dat indruist tegen de doelstellingen van die regeling. In dat verband kan de verwijzende rechterlijke instantie zich niet alleen baseren op elementen zoals de juridische, economische en/of persoonlijke banden tussen de personen die betrokken zijn bij soortgelijke investeringsprojecten, maar ook op aanwijzingen waaruit blijkt dat die personen doelbewust afspraken hebben gemaakt.

Artikel 4, lid 8, van verordening nr. 65/2011 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1698/2005 met betrekking tot de toepassing van controleprocedures en van de randvoorwaarden in het kader van de steunmaatregelen voor plattelandsontwikkeling moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een verzoek om betaling in het kader van de steunregeling van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) wordt afgewezen op de enkele grond dat een investeringsproject waarvoor in het kader van die regeling steun wordt aangevraagd, niet functioneel autonoom is of dat er een juridische band tussen de aanvragers van dergelijke steun bestaat, zonder dat rekening wordt gehouden met de andere objectieve elementen van het concrete geval.

(cf. punt 48, dictum 2)
Wat de berekeningsmethode betreft die bij een nieuw onderzoek van een antidumpingrecht moet worden gebruikt, moet de uitzondering volgens welke de instellingen bij het nieuwe onderzoek op een andere wijze te werk mogen gaan dan bij het oorspronkelijke onderzoek wanneer de omstandigheden zijn gewijzigd, die is vastgesteld in artikel 11, lid 9, van antidumpingbasisverordening nr. 384/96, die is vervangen door verordening nr. 1255/2009, noodzakelijkerwijs strikt worden uitgelegd, aangezien een afwijking van of uitzondering op een algemene regel restrictief dient te worden uitgelegd. De bewijslast betreffende het bestaan van een dergelijke wijziging in de omstandigheden rust op de instellingen: zij moeten aantonen dat de omstandigheden zijn gewijzigd, willen zij bij het nieuwe onderzoek een andere methode toepassen dan die welke bij het oorspronkelijke onderzoek is gehanteerd. Evenwel moet met betrekking tot het feit dat een dergelijke wijziging van de omstandigheden in de zin van artikel 11, lid 9, van de antidumpingbasisverordening een uitzondering oplevert, worden vastgesteld dat het vereiste van een strikte uitlegging voor de instellingen geen grond kan vormen om deze bepaling uit te leggen en toe te passen op een wijze die onverenigbaar is met de bewoordingen en het doel ervan. In het bijzonder moet de toegepaste methode in overeenstemming zijn met artikel 2 van deze verordening.

(cf. punten 17‑19)
Artikel 4, lid 1, van richtlijn 2010/13 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten, alsook het beginsel van gelijke behandeling en artikel 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in beginsel niet in de weg staan aan een nationale regeling die voor betaalzenders kortere maximumzendtijden voor televisiereclame vastlegt dan voor vrij toegankelijke zenders, mits – hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie is – het evenredigheidsbeginsel wordt geëerbiedigd.

In dit verband zijn de beginselen en de doelstellingen van de regels inzake de zendtijd voor televisiereclame die de richtlijnen op het gebied van de audiovisuele mediadiensten opleggen, gericht op het tot stand brengen van een evenwichtige bescherming van de financiële belangen van de televisieomroeporganisaties en de adverteerders enerzijds, en de belangen van de houders van rechten, te weten de auteurs en ontwerpers, en van de televisiekijkers als consumenten anderzijds. De evenwichtige bescherming van die belangen verschilt echter naargelang de televisie-omroepmaatschappijen al dan niet betaalzenders zijn, aangezien de eerste inkomsten hebben uit de abonnementen van de kijkers, terwijl de tweede een dergelijke rechtstreekse financieringsbron niet hebben en zich moeten financieren met de opbrengsten van televisiereclame of uit andere financieringsbronnen. Bovendien is de situatie van de kijkers objectief verschillend aangezien degenen gebruikmaken van de diensten van een betaalzender, anders dan degenen die naar een vrij toegankelijke zender kijken, een rechtstreekse commerciële betrekking met hun omroepmaatschappij onderhouden en een prijs betalen voor het genot van de televisieprogramma’s.

Wat ten slotte het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 56 VWEU betreft, kan de betrokken nationale regeling een beperking van die vrijheid vormen. De bescherming van de consument tegen excessieve commerciële reclame vormt echter een dwingende reden van algemeen belang die beperkingen van het vrij verrichten van diensten kan rechtvaardigen, op voorwaarde dat een dergelijke beperking geschikt is om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaat dan voor de bereiking van dat doel noodzakelijk is.

(cf. punten 18-20, 22, 24, 26 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Vraag gerezen in geding dat tot één lidstaat is beperkt – Bevoegdheid gelet op eventuele toepasselijkheid van het Unierechtelijk voorschrift op dat geding wegens door nationaal recht verboden discriminatie

(Art. 267 VWEU)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Architecten – Erkenning van diploma’s en titels – Verrichten van werkzaamheden aan gebouwen van artistiek belang – Regeling van gastlidstaat waarbij personen die beschikken over in artikel 11 van richtlijn 85/384 vermelde titel die is afgegeven in andere lidstaat en die toegang geeft tot werkzaamheden op het gebied van architectuur, worden onderworpen aan specifieke controle van beroepsbekwaamheid op gebied van erfgoed – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 85/384 van de Raad, art. 10 en 11)

Samenvatting

1. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punten 34, 35)

2. De artikelen 10 en 11 van richtlijn 85/384 inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels op het gebied van de architectuur, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling volgens welke personen die beschikken over een in artikel 11 uitdrukkelijk vermelde titel die is afgegeven door een andere dan de ontvangende lidstaat en die toegang geeft tot werkzaamheden op het gebied van architectuur, in laatstgenoemde lidstaat slechts werkzaamheden aan gebouwen van artistiek belang mogen verrichten indien zij aantonen, in voorkomend geval in het kader van een specifieke controle van hun beroepsbekwaamheid, dat zij beschikken over bijzondere bekwaamheden op het gebied van het erfgoed.

(cf. punt 52 en dictum)
Op grond van artikel 13, lid 3, van verordening nr. 562/2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) dienen de lidstaten alleen voor besluiten waarbij toegang tot hun grondgebied wordt geweigerd, ervoor te zorgen dat beroep kan worden ingesteld, en niet, in dit verband, ten aanzien van inbreuken die grenswachters tijdens de totstandkoming van een besluit zouden hebben gepleegd.

Indien de verwijzende rechterlijke instantie, tegen de achtergrond van de omstandigheden van het bij hem aanhangige geding, echter oordeelt dat de situatie van de betrokkene onder het recht van de Unie valt in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest van de grondrechten, staat het aan hem te bepalen of het ontzeggen aan deze verzoeker van het recht zijn vorderingen in rechte in te dienen een aantasting vormt van de in artikel 47 van het Handvest neergelegde rechten. De grenswachters die hun taken in de zin van artikel 6 van deze verordening uitoefenen, dienen dit met name met volledige eerbiediging van de menselijke waardigheid te doen. Het staat aan de lidstaten om in hun interne rechtsorde te zorgen voor geschikte beroepsmogelijkheden om, met inachtneming van artikel 47 van het Handvest, de bescherming te waarborgen van de personen die hun rechten onder artikel 6 van verordening nr. 562/2006 doen gelden. Indien deze rechterlijke instantie echter van oordeel is dat bedoelde situatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt, dient zij deze situatie te onderzoeken tegen de achtergrond van het nationale recht, daarbij mede rekening houdend met het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, waarbij alle lidstaten partij zijn.

(cf. punten 39-42 en dictum)
74

Ten slotte, aldus LPN, is het in punt 138 van het bestreden arrest gestelde dat zij niet kon uitleggen of en in hoeverre de gevraagde informatie betrekking had op uitstoot in het milieu in de zin van artikel 6, lid 1, onjuist. Zij kon deze uitlegging namelijk niet geven daar zij de inhoud van de niet-openbaar gemaakte documenten niet kende.
54

Voor het geval dat het te wijzen arrest ertoe leidt dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling niet aan de bij de richtlijnen 2003/54 en 2003/55 gestelde eisen van transparantie voldoet, hebben TWS en SA in hun schriftelijke opmerkingen het Hof verzocht de werking van het arrest te beperken in de tijd, zodat de werking ervan met twintig maanden wordt uitgesteld, teneinde de nationale wetgever in staat te stellen zich aan te passen aan de gevolgen van dit arrest. De Duitse regering heeft het Hof in haar schriftelijke opmerkingen gevraagd om na te gaan of het niet passend is de werking van zijn arrest te beperken in de tijd.