ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C-103/06

Philippe Derouin

tegen

Union pour le recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf de Paris — Région parisienne)

(verzoek van het Tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris om een prejudiciële beslissing)

„Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Zelfstandigen die in Frankrijk wonen en daar werkzaamheid uitoefenen — Algemene sociale bijdrage — Bijdrage ter delging van sociale schuld — Inaanmerkingneming van in andere lidstaat verworven inkomsten die in die lidstaat belastbaar zijn op grond van verdrag tot vermijden van dubbele belasting”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 18 oktober 2007 I - 1855

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 3 april 2008 I - 1880

Samenvatting van het arrest

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Bevoegdheid van lidstaten tot inrichting van hun stelsels van sociale zekerheid

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad)

Verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 307/1999, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staat dat een lidstaat wiens socialezekerheidswetgeving als enige van toepassing is op een ingezeten zelfstandige, de door die zelfstandige in een andere lidstaat verworven inkomsten niet in aanmerking neemt voor de berekening van bijdragen zoals de Contribution sociale généralisée en de Contribution pour le remboursement de la dette sociale, met name op grond van een verdrag tot het vermijden van dubbele belasting naar het inkomen.

(cf. punt 32 en dictum)
Wanneer bij het Gerecht een geschil van geldelijke aard in de zin van artikel 91, lid 1, van het Statuut aanhangig wordt gemaakt, heeft het Gerecht volledige rechtsmacht, in het kader waarvan het bevoegd is om zo nodig de verwerende partij ambtshalve te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de door haar onrechtmatige daad veroorzaakte schade en om in een dergelijk geval, rekening houdend met de omstandigheden van de zaak, de geleden schade ex aequo et bono vast te stellen. Voorts is het Gerecht, wanneer het heeft vastgesteld dat er schade is, bij uitsluiting bevoegd om binnen de grenzen van het petitum en mits de motiveringsplicht wordt nagekomen, de wijze en de omvang van de vergoeding voor deze schade te beoordelen.

Met betrekking tot de vaststelling van de omvang van de vergoeding voor de schade die is geleden ten gevolge van het verlies van een kans voor een tijdelijk functionaris wiens sollicitatie ten onrechte is afgewezen, om binnen een gemeenschapsinstelling in een ambt te worden aangeworven, leidt de toepassing van een in verschillende nationale rechtsorden toegepaste methode die berust op het criterium van het verlies aan bezoldiging — door het verschil vast te stellen tussen de verwachte en de daadwerkelijk ontvangen bezoldiging en door vervolgens in de vorm van een percentage te berekenen hoe groot de kans was geweest dat hij zou zijn aangeworven, teneinde dit verlies te wegen — er noodzakelijkerwijs toe dat de gemeenschapsrechter moet uitgaan van een aantal hypothesen die naar hun aard onzeker blijven, maar die deel uitmaken van de soevereine beoordeling van de feiten door het Gerecht en van de beoordelingsmarge waarover het beschikt.

(cf. punten 45, 58-59, 61-62, 64, 72-74)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Hogere voorziening – Middelen – Nieuw betoog – Ontvankelijkheid – Grenzen

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 58; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 113, lid 2)

2. Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden voor toekenning

(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, lid 1, sub a)

1. Uit artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie juncto artikel 113, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat het in het kader van een hogere voorziening de rekwirant vrijstaat, elk relevant argument aan te voeren onder het enkele voorbehoud dat in hogere voorziening het voorwerp van het geding voor het Gerecht niet wordt gewijzigd.

2. Ook al verschilt de verdeling van de bevoegdheden op intrastatelijk niveau naargelang van de institutionele structuur van elke staat, in het internationaal publiekrecht moet die staat worden aangemerkt als één subject. Gelet hierop, is vereist dat de staat bij de andere staten en de internationale organisaties wordt vertegenwoordigd door een systeem van één diplomatieke vertegenwoordiging, die op internationaal niveau de uniciteit van de betrokken staat weerspiegelt.

Om ervan te kunnen uitgaan dat de betrokken ambtenaar diensten heeft verricht voor „een andere staat”, is weliswaar niet essentieel dat hij door de centrale administratie van die andere staat is tewerkgesteld, doch zijn functionele integratie in de Permanente Vertegenwoordiging van die staat vormt een beslissend element.

Er moet immers van worden uitgegaan dat zowel de personeelsleden die diensten voor de staat verrichten via de centrale administratie van die staat, als zij die diensten verrichten voor een autonome gemeenschap via de administratie van die gemeenschap, in een situatie van ontheemding verkeren in de zin van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, op voorwaarde evenwel dat zij formeel zijn opgenomen in de Permanente Vertegenwoordiging van die staat.

Voor de uitlegging van de uitdrukking „diensten, verricht voor een andere staat” in artikel 4, lid 1, sub a, tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut moet dus als enig relevant feit worden aangemerkt, de omstandigheid dat de diensten binnen een Permanente Vertegenwoordiging van een staat zijn verricht. Diensten verricht voor de regeringen van de staatkundige onderdelen van staten kunnen daarom niet worden aangemerkt als diensten verricht voor een staat, indien de betrokkene niet formeel was opgenomen in de Permanente Vertegenwoordiging van de staat.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk

–

Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk

–

Relatieve weigeringsgronden

–

Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 34‑35, 46-47, 76)

Onderwerp

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 22 februari 2006, Nestlé/BHIM, interveniënte: Quick restaurants SA (zaak T‑74/04), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 17 december 2003 (zaak R 922/2001‑2) inzake een oppositieprocedure tussen Société des Produits Nestlé SA en Quick restaurants SA

Dictum

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 22 februari 2006, Nestlé/BHIM – Quick (QUICKY) (T‑74/04), wordt vernietigd voor zover het Gerecht in strijd met artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk de visuele overeenstemming van de betrokken tekens niet heeft beoordeeld op basis van de door deze tekens opgeroepen totaalindruk.

2) De hogere voorziening wordt afgewezen voor het overige.

3) De zaak wordt teruggewezen naar het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen.

4) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen – Afwijkingen – Besluiten inzake vreemdelingenpolitie – Materiële en procedurele waarborgen – Personele werkingssfeer

(Richtlijn 64/221 van de Raad)

2. Vrij verkeer van personen – Afwijkingen – Redenen van openbare orde

(Richtlijn 64/221 van de Raad)

Samenvatting

1. Een uitlegging volgens welke de bepalingen van richtlijn 64/221 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid, uitsluitend van toepassing zijn op burgers van de Unie die rechtmatig verblijven op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst, is niet in overeenstemming met het gemeenschapsrecht.

De door richtlijn 64/221 verleende waarborgen moeten immers, wat de personele werkingssfeer ervan betreft, ruim worden uitgelegd. De lidstaten moeten al het nodige doen om ervoor te zorgen dat iedere onderdaan van een andere lidstaat jegens wie een besluit tot verwijdering is genomen, de bescherming krijgt die hem door de bepalingen van deze richtlijn wordt geboden. Zouden burgers van de Unie die niet rechtmatig verblijven op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst, van deze materiële en procedurele waarborgen worden uitgesloten, dan zou dit de effectieve werking van de bepalingen van deze richtlijn grotendeels tenietdoen.

(cf. punten 35, 37)

2. Een lidstaat die op burgers van de Unie niet richtlijn 64/221 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid, toepast, maar een algemene vreemdelingenwetgeving die het mogelijk maakt een stelselmatig en automatisch verband te leggen tussen een strafrechtelijke veroordeling en een verwijderingsmaatregel, komt zijn verplichtingen uit hoofde van die richtlijn niet na.

Het bestaan van een strafrechtelijke veroordeling doet immers slechts ter zake voor zover uit de omstandigheden die tot deze veroordeling hebben geleid, blijkt dat sprake is van persoonlijk gedrag dat een actuele bedreiging van de openbare orde vormt. Het beroep van een nationale instantie op het begrip openbare orde veronderstelt hoe dan ook, afgezien van de verstoring van de maatschappelijke orde die bij elke wetsovertreding plaatsvindt, dat sprake is van een reële en voldoende ernstige bedreiging die een fundamenteel belang van de samenleving aantast. Het gemeenschapsrecht staat tevens in de weg aan nationale bepalingen die uitgaan van een vermoeden dat onderdanen van andere lidstaten die voor bepaalde strafbare feiten tot bepaalde straffen zijn veroordeeld, moeten worden uitgezet.

(cf. punten 41, 43‑44, 51 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Sociale politiek – Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op gebied van sociale zekerheid – Richtlijn 79/7

(Richtlijn 79/7 van de Raad)

2. Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van gemeenschapsrecht

(Art. 10 EG)

Samenvatting

1. Richtlijn 79/7 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid verzet zich niet ertegen dat een lidstaat die een regeling vaststelt waardoor personen van het ene geslacht, die aanvankelijk werden gediscrimineerd, voor de volledige duur van hun pensioen de pensioenregeling genieten die geldt voor de personen van het andere geslacht, de aansluiting bij die regeling afhankelijk stelt van de betaling van regularisatiebijdragen ten belope van het verschil tussen de bijdragen die in het tijdvak waarin de discriminatie heeft plaatsgevonden zijn betaald door de aanvankelijk gediscrimineerde personen en de hogere bijdragen die in dezelfde periode zijn betaald door de andere groep personen, vermeerderd met een rente ter compensatie van de inflatie.

Elke maatregel die een lidstaat neemt om te voldoen aan de voorschriften van het gemeenschapsrecht, zoals het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen, moet evenwel doeltreffend zijn. In dit verband verzet deze richtlijn zich ertegen dat deze lidstaat verlangt dat over die regularisatiebijdragen andere dan ter compensatie van de inflatie bedoelde rente wordt betaald. Deze richtlijn verzet zich verder ertegen dat wordt verlangd dat deze regularisatiebijdragen in één keer worden betaald, wanneer daardoor de beoogde regularisatie in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk wordt gemaakt. Dat is met name het geval wanneer het te betalen bedrag hoger ligt dan het jaarlijkse pensioen van de betrokkene.

(cf. punten 27‑28, 35, dictum 1)

2. De autoriteiten van de betrokken lidstaat dienen naar aanleiding van een prejudicieel arrest waarin het Hof heeft vastgesteld dat een nationale wettelijke regeling onverenigbaar is met het gemeenschapsrecht, passende algemene of bijzondere maatregelen te nemen om de naleving van het gemeenschapsrecht te verzekeren, door met name ervoor te zorgen dat het nationale recht zo spoedig mogelijk in overeenstemming wordt gebracht met het gemeenschapsrecht en dat de rechten die de burgers aan het gemeenschapsrecht ontlenen, volle uitwerking krijgen.

Wanneer een met het gemeenschapsrecht strijdige discriminatie is vastgesteld, moet de nationale rechter, zolang geen maatregelen zijn genomen om de gelijke behandeling te herstellen, elke nationale discriminerende bepaling buiten toepassing laten, zonder dat hij de opheffing ervan door de wetgever heeft te vragen of af te wachten, en moet hij op de leden van de benadeelde groep dezelfde regeling toepassen als op de leden van de andere groep.

(cf. punt 41, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Communautair douanevervoer – Extern communautair douanevervoer

(Verordening nr. 1062/87 van de Commissie, art. 11 bis, lid 2)

Samenvatting

Artikel 11 bis, lid 2, van verordening nr. 1062/87 houdende uitvoeringsbepalingen en vereenvoudigingsmaatregelen betreffende de regeling voor communautair douanevervoer, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1429/90, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaat waartoe het kantoor van vertrek behoort, de aangever de termijn van drie maanden voor het leveren van het bewijs van de regelmatigheid van het communautair douanevervoer of van de plaats waar de overtreding of de onregelmatigheid daadwerkelijk is begaan, niet kan verlenen na de vaststelling van de beslissing om tot invordering van de invoerrechten over te gaan, in de tegen deze beslissing ingestelde bezwaarprocedure.

Het in een dergelijk laat stadium meedelen van deze termijn is immers in strijd met artikel 11 bis, lid 2, van verordening nr. 1062/87 en schendt het uit deze bepaling voortvloeiende recht van de aangever om zijn standpunt over de regelmatigheid van het douanevervoer naar behoren kenbaar te maken vóór de vaststelling van de beslissing tot invordering die tot hem is gericht en zijn belangen aanmerkelijk beïnvloedt.

(cf. punten 37, 39 en dictum)
51

Onder die omstandigheden en overeenkomstig artikel 10 EG inzake de verplichting voor de lidstaten om de vervulling van de taak van de Commissie te vergemakkelijken die erin bestaat toe te zien op de eerbiediging van het Verdrag, moeten de lidstaten de Commissie de documenten ter beschikking stellen die nodig zijn om na te gaan of de eigen middelen van de Gemeenschap volgens de regels zijn overgemaakt. Zoals de advocaat-generaal in punt 168 van zijn conclusie heeft opgemerkt, staat een dergelijke verplichting er echter niet aan in de weg dat de lidstaten in een concreet geval en bij wijze van uitzondering op basis van artikel 296 EG de informatie die zij zenden, kunnen beperken tot bepaalde delen van een document of die informatie in het geheel kunnen weigeren te verstrekken.
42

De invoering en het behoud van verlaagde btw-tarieven, die lager zijn dan het in artikel 12, lid 3, sub a, van de Zesde richtlijn vastgestelde normale tarief, zijn immers slechts aanvaardbaar indien geen inbreuk wordt gemaakt op het beginsel van fiscale neutraliteit, dat inherent is aan het gemeenschappelijke btw-stelsel en dat zich ertegen verzet dat soortgelijke goederen of diensten, die dus met elkaar concurreren, uit het oogpunt van de btw verschillend worden behandeld (zie met name arresten van 3 mei 2001, Commissie/Frankrijk, C-481/98, Jurispr. blz. I-3369, punten 21 en 22, en 23 oktober 2003, Commissie/Duitsland, C-109/02, Jurispr. blz. I-12691, punt 20).
Niet-nakoming – Schending van de artikelen 2, 3 en 4 van beschikking 2004/800/EG van de Commissie van 30 maart 2004 waarbij onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard de staatssteunregeling die Italië ten uitvoer heeft gelegd betreffende spoedmaatregelen inzake werkgelegenheid bij in financiële moeilijkheden verkerende bedrijven die onder een insolventieprocedure vallen en meer dan 1000 personeelsleden in dienst hebben (steun nr. CR 62/2003, ex NN 7/2003 – Italië) (PB L 352, blz. 10) – Verzuim om binnen de gestelde termijn de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun terug te vorderen
Hoewel het aan de lidstaten staat de geschikte maatregelen te nemen om hun binnenlandse en buitenlandse veiligheid te verzekeren, volgt daaruit niet dat dergelijke maatregelen volledig aan de toepassing van het gemeenschapsrecht zijn onttrokken. Het Verdrag bevat enkel in de artikelen 30 EG, 39 EG, 46 EG, 58 EG, 64 EG, 296 EG en 297 EG uitdrukkelijke afwijkingen voor situaties waarin de openbare veiligheid op het spel kan staan; deze artikelen betreffen nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen. Daaruit kan geen aan het Verdrag inherent algemeen voorbehoud worden afgeleid op grond waarvan elke uit hoofde van de openbare veiligheid genomen maatregel buiten de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht zou vallen. Erkenning van het bestaan van een dergelijk voorbehoud, los van de specifieke voorwaarden die in de verdragsbepalingen zijn gesteld, zou afbreuk kunnen doen aan de bindende kracht en de uniforme toepassing van het gemeenschapsrecht.

Bovendien moeten de afwijkingen die zijn voorzien in de artikelen 296 EG en 297 EG, net als de afwijkingen van de fundamentele vrijheden, eng worden uitgelegd. Wat meer in het bijzonder artikel 296 EG betreft, ook al maakt dit artikel gewag van maatregelen die een lidstaat noodzakelijk kan achten voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid of van inlichtingen waarvan de verbreiding naar zijn mening strijdig is met die belangen, toch kan het niet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten de bevoegdheid verleent om van de bepalingen van het Verdrag af te wijken door zich louter op die belangen te beroepen. De lidstaat die artikel 296 EG inroept, moet dus bewijzen dat het voor de bescherming van de wezenlijke belangen van zijn veiligheid noodzakelijk is om gebruik te maken van de in dat artikel voorziene afwijking.

(cf. punten 50-52, 54)
Zaak C-167/05

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk Zweden

„Niet-nakoming — Artikel 90, tweede alinea, EG — Binnenlandse belastingen op producten uit andere lidstaten — Belastingen waardoor andere producties zijdelings worden beschermd — Verbod van discriminatie tussen ingevoerde producten en concurrerende nationale producten — Accijns — Gedifferentieerde belastingheffing voor bier en wijn — Bewijslast”

Conclusie van advocaat-generaal P. Mengozzi van 18 juli 2007 I - 2129

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 april 2008 I - 2150

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Binnenlandse belastingen – Belastingen waardoor andere producties zijdelings worden beschermd

[EG-Verdrag, art. 95, tweede alinea (thans, na wijziging, art. 90, tweede alinea, EG)]

Een nationale belastingregeling volgens welke over wijn, die vooral uit andere lidstaten wordt ingevoerd, hogere accijnsrechten worden geheven dan over bier, dat vooral een nationaal product is, doordat de heffing is gebaseerd op het alcohol-volumegehalte van wijn en van bier, blijkt niet tot gevolg te hebben dat het nationale bier zijdelings wordt beschermd en is dus niet onverenigbaar met artikel 95, tweede alinea, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 90, tweede alinea, EG) voor zover enerzijds het verschil in verkoopprijs tussen zwaar bier en daarmee in concurrentie staande wijn van de tussencategorie zodanig is dat het verschil van de op deze producten toepasselijke accijns het consumentengedrag in de betrokken sector niet kan beïnvloeden, en anderzijds de statistische gegevens over de verkoop van de betrokken producten evenmin wijzen op een beschermende werking.

(cf. punten 57-60)
Wanneer de Commissie in het kader van de procedure van toezicht op steunmaatregelen in de zin van artikel 88 EG, zonder de procedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden, op basis van lid 3 van dat artikel vaststelt dat een steunmaatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, kunnen degenen voor wie de procedurele waarborgen van lid 2 zijn bedoeld, de naleving daarvan slechts afdwingen indien zij deze beschikking voor de gemeenschapsrechter kunnen aanvechten. Wanneer een verzoekende partij bijgevolg via een beroep tot nietigverklaring van een na een eerste onderzoek door de Commissie gegeven beschikking de naleving van de procedurele waarborgen van artikel 88, lid 2, EG wil afdwingen, volstaat het dat zij de hoedanigheid van belanghebbende in de zin van deze bepaling heeft om te worden beschouwd als rechtstreeks en individueel geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG.

Belanghebbenden zijn lidstaten en personen, ondernemingen of ondernemersverenigingen waarvan de belangen door de toekenning van steun kunnen worden getroffen, in het bijzonder de begunstigde van de steun, concurrerende ondernemingen en beroepsverenigingen.

Bij het onderzoek van de ontvankelijkheid van een beroep bij het Gerecht is de rechter in eerste aanleg, na te hebben onderzocht of de verzoekende partij kan worden beschouwd als een belanghebbende in de zin van de artikel 88, lid 2, EG en artikel 1, sub h, van verordening nr. 659/1999, niet verplicht te eisen dat ook wordt aangetoond dat de positie van deze partij op de markt door de vaststelling van de litigieuze beschikking merkbaar wordt aangetast.

(cf. punten 37-40, 43-44)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming – Niet-inachtneming van beschikking van Commissie inzake staatssteun – Verweermiddelen (Art. 10 EG en 88, lid 2, EG) (cf. punten 19‑20, 25)

2. Steunmaatregelen van de staten – Terugvordering van onrechtmatige steun (Art. 88, lid 2, EG) (cf. punt 28)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van de artikelen 2, 3 en 4 van beschikking 2004/800/EG van de Commissie van 30 maart 2004 waarbij onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard de staatssteunregeling die Italië ten uitvoer heeft gelegd betreffende spoedmaatregelen inzake werkgelegenheid bij in financiële moeilijkheden verkerende bedrijven die onder een insolventieprocedure vallen en meer dan 1000 personeelsleden in dienst hebben (steun nr. CR 62/2003, ex NN 7/2003 – Italië) (PB L 352, blz. 10) – Verzuim om binnen de gestelde termijn de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun terug te vorderen

Dictum

Dictum

1) Door niet binnen de gestelde termijnen de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de steun die bij beschikking 2004/800/EG van de Commissie van 30 maart 2004 betreffende de staatssteunregeling die Italië ten uitvoer heeft gelegd betreffende spoedmaatregelen inzake werkgelegenheid, onrechtmatig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar is verklaard, van de begunstigden terug te vorderen, is de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen 2 en 3 van deze beschikking op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.