ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’arrondissement (Luxemburg) op 21 mei 2021 — G-Finance SARL, DV / Luxembourg Business Registers

(Zaak C-317/21)

(2021/C 297/29)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal d’arrondissement

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: G-Finance SARL, DV

Verwerende partij: Luxembourg Business Registers

Prejudiciële vragen

Zijn de bepalingen van richtlijn (EU) 2018/843 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 tot wijziging van richtlijn (EU) 2015/849 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, en tot wijziging van de richtlijnen 2009/138/EG en 2013/36/EU (1), en met name artikel 1, punt 15, onder c), tot wijziging van artikel 30, lid 5 van richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) 2018/843, voor zover daarbij aan elk lid van de bevolking een recht van toegang wordt verleend tot informatie over de daadwerkelijk begunstigden van vennootschappen en andere juridische entiteiten

ongeldig, omdat zij een schending vormen van

a) het met name in artikel 5, lid 4, VEU neergelegde evenredigheidsbeginsel? en/of

b) artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie [hierna: “Handvest”] (vrijheid van ondernemerschap)? en/of

c) de artikelen 20 (gelijkheid voor de wet) en 21 (non-discriminatie) van het Handvest? en/of

d) het algemeen Europeesrechtelijk beginsel van bescherming van het zakengeheim?

(1) PB 2018, L 156, blz. 43.
Beroep ingesteld op 11 mei 2021 — Commissie/Italië

(Zaak C-303/21)

(2021/C 278/51)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Roels, A. Spina, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

— vaststelling dat de Italiaanse Republiek, door burgers van de Europese Unie die geen Italiaans staatsburger zijn en niet voornemens zijn zich in Italië te vestigen, uit te sluiten van de verlaagdtariefregeling voor de aankoop van een (niet-luxe) eerste woning op het Italiaanse grondgebied, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten uit hoofde van de artikelen 18 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

— verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Onder bepaalde voorwaarden wordt in Italië een verlaagd tarief voor de overdrachtsbelasting toegepast bij de aankoop van een onroerende zaak die bestemd is voor bewoning (de zogenoemde “eerste woning” of hoofdwoning). Een van deze voorwaarden is dat de onroerende zaak zich bevindt op het grondgebied van de gemeente waar de belastingplichtige woonplaats heeft of waar hij voornemens is binnen 18 maanden na aankoop van de zaak woonplaats te kiezen. Voor de toepassing van deze belastingfaciliteit geldt deze voorwaarde zonder onderscheid zowel voor Italiaanse staatsburgers als voor staatsburgers van andere lidstaten. Niettemin geldt deze voorwaarde op grond van de bepalingen die in dit beroep aan de orde zijn, niet voor enkel die Italiaanse staatsburgers die om beroepsmatige redenen in het buitenland verblijven.

Volgens de Commissie vormt de nationale wettelijke regeling, door voor de toepassing van deze belastingfaciliteit te bepalen dat het Italiaanse staatsburgerschap van belastingplichtigen de doorslaggevende factor is voor het onderscheid tussen Italianen en burgers van andere lidstaten, een geval van directe discriminatie op grond van nationaliteit, hetgeen verboden is door artikel 18 VWEU.

Bovendien meent de Commissie dat de voorkeursbehandeling van burgers van een bepaalde lidstaat die de betrokken nationale wettelijke regeling inhoudt, een beperking van het vrije verkeer van kapitaal inhoudt, dat is verboden door artikel 63, lid 1, VWEU, die niet objectief kan worden gerechtvaardigd op basis van artikel 65, leden 1 en 3, VWEU, aangezien de aankoop van een onroerende zaak op het grondgebied van een lidstaat door een niet-ingezetene een belegging in een onroerende zaak oplevert die valt binnen de categorie van het kapitaalverkeer tussen lidstaten.
2)

Moet clausule 4, lid 1, van de op 18 maart 1999 tussen de algemene brancheoverkoepelende organisaties (Unice, CEEP en EVV) gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70 van de Raad van 28 juni 1999, aldus worden uitgelegd dat i) de omstandigheid dat die diensttijd reeds in aanmerking is genomen toen de betrokkene ambtenaar in vaste dienst is geworden, en ii) de opzet van de in het nationale recht vastgestelde regeling voor verticale loopbaanontwikkeling van ambtenaren objectieve redenen zijn op grond waarvan er met de diensttijd die de ambtenaar in vaste dienst, alvorens die status te verkrijgen, als ambtenaar in tijdelijke dienst heeft vervuld, geen rekening wordt gehouden voor de consolidatie van zijn rang?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Riigikohus (Estland) op 14 april 2021 — I. L. / Politsei- ja Piirivalveamet

(Zaak C-241/21)

(2021/C 242/19)

Procestaal: Ests

Verwijzende rechter

Riigikohus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: I. L.

Verwerende partij: Politsei- ja Piirivalveamet

Prejudiciële vraag

Moet artikel 15, lid 1, eerste volzin, van richtlijn 2008/115/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven aldus worden uitgelegd dat de lidstaten een derdelander in bewaring mogen stellen indien het reële gevaar bestaat dat hij, wanneer hij in vrijheid is, vóór zijn verwijdering een strafbaar feit zal plegen waarvan het onderzoek en de vervolging de uitvoering van de verwijderingsprocedure aanzienlijk kunnen bemoeilijken?

(1) Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).
Beroep ingesteld op 4 mei 2021 — Europese Commissie / Franse Republiek

(Zaak C-286/21)

(2021/C 252/25)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: O. Beynet, M. Noll-Ehlers, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Franse Republiek is blijven tekortschiet in de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 13, lid 1, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (1), gelezen in samenhang met bijlage XI bij deze richtlijn, doordat die lidstaat stelselmatig en voortdurend de daggrenswaarde voor fijne stofdeeltjes (PM10) heeft overschreden in de agglomeratie en kwaliteitszone Parijs (FR04A01/FR11ZAG01) sinds 1 januari 2005, alsmede in de zone Martinique/Fort-de-France (FR39N10/FR02ZAR01) van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2016;

— vaststellen dat de Franse Republiek sinds 11 juni 2010 in die twee zones is tekortgeschoten in de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 23, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/50/EG, gelezen in samenhang met bijlage XV bij deze richtlijn, en met name in de verplichting om ervoor te zorgen dat de periode van overschrijding zo kort mogelijk is.

Middelen en voornaamste argumenten

Wat Parijs betreft, is de daggrenswaarde vanaf 2005 tot de meest recente gegevens — namelijk die van 2019 — voortdurend niet in acht genomen. Bovendien is er sprake van een grote tekortkoming wat betreft de overschrijdingen van de dagwaarde in de zone Parijs (het aantal overschrijdingen is tweemaal zo hoog als het aantal toegestane overschrijdingen) en is de situatie in dit opzicht sinds 2015 niet verbeterd. Wat de zone Martinique betreft, is de daggrenswaarde tot en met 2016 voortdurend niet in acht genomen (behalve in 2008).

Zowel in de zone Parijs als in de zone Martinique werden de grenswaarden voor PM10 overschreden bij het verstrijken van de termijn om te reageren op het met redenen omklede advies. Op dat ogenblik had Frankrijk plannen moeten opstellen en bekendmaken. Uit de analyse blijkt dat Frankrijk dergelijke plannen niet heeft opgesteld. De door Frankrijk genomen maatregelen (op nationaal en regionaal niveau) hebben er niet voor gezorgd dat de periode van overschrijding zo kort mogelijk wordt gehouden, zoals richtlijn 2008/50 voorschrijft.

(1) PB 2008, L 152, blz. 1.
—

bij de uitspraak, in een procedure inzake conservatoire maatregelen, over het beslag op waren waarop het Uniemerk is aangebracht, in hun uitspraak verwijzen naar “waren die niet door de merkhouder of met diens toestemming in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht”, als gevolg waarvan de vaststelling op welke van het Uniemerk voorziene waren de uitgesproken verboden en bevelen betrekking hebben (dat wil zeggen de vaststelling welke waren niet door de merkhouder of met diens toestemming in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht) wegens de algemene formulering van de gedane uitspraak wordt overgelaten aan de tenuitvoerleggingsautoriteit, die zich bij die vaststelling baseert op de verklaringen van de merkhouder of op de door deze laatste aangeleverde instrumenten (waaronder IT-instrumenten en gegevensbanken), terwijl de mogelijkheid om voornoemde vaststelling van de tenuitvoerleggingsautoriteit te betwisten bij een rechterlijke instantie in een procedure ten gronde wordt uitgesloten of beperkt door de aard van de rechtsmiddelen waarover de verweerder beschikt in de procedure inzake conservatoire maatregelen en in de tenuitvoerleggingsprocedure?
2.2

Moet dan worden nagegaan of de betrokken staatssteun verenigbaar is met de interne markt op grond van artikel 107, lid 3, onder c, VWEU, aangezien zij dient om de ontwikkeling van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken, dan wel of zij de mededinging kan vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kan beïnvloeden?
1.

Moeten artikel 11, lid 2, artikel 12, lid 1, onder d), en lid 2, artikel 23, lid 1, onder b), en artikel 45, lid 1 en leden 3 tot en met 5, van de procedurerichtlijn (1), gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”), aldus worden uitgelegd dat zij vereisen dat, wanneer er sprake is van de in artikel 23, lid 1, van de procedurerichtlijn opgesomde, met redenen van nationale veiligheid verband houdende uitzonderingen, de autoriteit van de lidstaat die met betrekking tot internationale bescherming om redenen die verband houden met de nationale veiligheid een besluit neemt tot weigering of intrekking van die status, alsook de adviserende overheidsinstantie die een beslissing neemt over de geheimverklaring van de betreffende informatie, erop toezien dat de betrokken verzoeker/vluchteling/houder van de subsidiaire-beschermingsstatus en zijn raadsman hoe dan ook het recht hebben om kennis te nemen, en gedurende de procedure gebruik te maken, van ten minste de essentie van de geheime of gerubriceerde informatie waarop het besluit wordt gebaseerd, indien de bevoegde autoriteit zich erop beroept dat redenen van nationale veiligheid zich tegen de verstrekking van die informatie verzetten?
1)

Is een nationale regeling als de onderhavige, die werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd als bedoeld in clausule 1 van richtlijn 1999/70/EG (1) op het vlak van hun bezoldiging ongunstiger behandelt dan de vergelijkbare werknemers in vaste dienst louter op grond van het criterium dat hun overeenkomst door de werkgever of de wet wordt aangemerkt als overeenkomst voor bepaalde tijd voor het verrichten van werk, verenigbaar met clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht München (Duitsland) op 28 januari 2021 — Phoenix Contact GmbH & Co. KG / HARTING Deutschland GmbH & Co. KG en Harting Electric GmbH & Co. KG

(Zaak C-44/21)

(2021/C 182/40)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht München

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Phoenix Contact GmbH & Co. KG

Verwerende partijen: HARTING Deutschland GmbH & Co. KG en Harting Electric GmbH & Co. KG

Prejudiciële vraag

Is het verenigbaar met artikel 9, lid 1, van richtlijn 2004/48/EG (1) dat het Oberlandesgericht (hoogste rechterlijke instantie op deelstaatniveau), dat in laatste aanleg bevoegd is voor de uitvaardiging van voorlopige maatregelen, in beginsel weigert om voorlopige maatregelen tegen octrooi-inbreuk uit te vaardigen wanneer de geldigheid van het litigieuze octrooi niet is bevestigd door een beslissing in eerste aanleg in een oppositie- of nietigheidsprocedure?

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB 2004, L 157, blz. 45).
1)

Verzetten artikel 45 VWEU en artikel 7 van verordening (EU) nr. [492]/2011 (1) zich tegen een nationale bepaling als artikel 6, lid 2, onder c), van Decreto 43/2009, de 2 de julio (besluit 43/2009 van 2 juli 2009), die in de weg staat aan de erkenning van het tijdvak van dienstverrichting in een bepaalde beroepscategorie in het openbare gezondheidszorgstelsel van een andere lidstaat van de Europese Unie?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 11 februari 2021 — WY

(Zaak C-85/21)

(2021/C 148/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WY

Verwerende partij: Steiermärkische Landesregierung

Prejudiciële vraag

Moet artikel 21 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het, in het geval van een in het nationale recht voorzien verlies van nationaliteit van rechtswege en vervolgens van het verlies van het burgerschap van de Unie, overeenkomstig de beginselen van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Tjebbes e.a. (1) in de evenredigheidstoetsing van het individuele geval moet worden betrokken en een belemmering kan vormen voor het verlies van de nationaliteit, wanneer een onderdaan door middel van een verklaring van terugkeer zijn vorige nationaliteit heeft herkregen en het dreigende verlies van het burgerschap van de Unie aanzienlijke gevolgen heeft voor zijn gezins- en beroepsleven?

(1) ECLI:EU:C:2019:189.
3)

Vloeit uit het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals gegarandeerd in artikel 47 Handvest, gelezen in samenhang met artikel 6 Handvest en artikel 53 Handvest en tegen de achtergrond van artikel 15, tweede lid aanhef en onder b, Terugkeerrichtlijn, artikel 9, derde lid, Opvangrichtlijn en artikel 28, vierde lid, Dublinverordening, voort dat de rechter in elke instantie, indien de vreemdeling deze rechter verzoekt de vreemdelingenbewaring op te heffen en hem in vrijheid te stellen, elke beslissing op dit verzoek moet voorzien van een draagkrachtige inhoudelijke motivering indien de voorziening in rechte overigens is ingericht op de wijze zoals dit in deze lidstaat is gedaan? Indien het Hof een nationale rechtspraktijk waarin de rechter in tweede en dus hoogste aanleg kan volstaan met het geven van een beslissing zonder enige inhoudelijke motivering hiervoor onverenigbaar acht met het recht van de Unie gelet op de wijze waarop in deze lidstaat deze voorziening in rechte overigens is ingericht, betekent dit dan dat een dergelijke bevoegdheid voor de rechter die in tweede en dus hoogste instantie beslist in asielzaken en reguliere vreemdelingzaken ook onverenigbaar moet worden geacht met het recht van de Unie gelet op de kwetsbare positie van de vreemdeling, het aanzienlijke belang in vreemdelingrechtelijke procedures en de vaststelling dat deze procedures in afwijking van alle overige administratieve procedures als het gaat om rechtsbescherming dezelfde geringe procedurele waarborgen voor de vreemdeling als de bewaringsprocedure kennen? Luidt, gelet op artikel 24, tweede lid, Handvest, de beantwoording van deze vragen anders indien de vreemdeling die in rechte opkomt tegen een vreemdelingrechtelijk besluit van de autoriteiten minderjarig is?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal du travail de Liège (België) op 15 februari 2021 — VW / Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers (Fedasil)

(Zaak C-92/21)

(2021/C 138/28)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal du travail de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VW

Verwerende partij: Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers (Fedasil)

Prejudiciële vragen

Vormt een beroep waarin het nationale recht voorziet ten behoeve van een asielzoeker die is aangemaand om zijn verzoek om internationale bescherming in een andere lidstaat te laten behandelen en dat geen enkele opschortende werking heeft en die werking slechts kan verkrijgen in geval van vrijheidsbeneming met het oog op een imminente overdracht, een ‚daadwerkelijk rechtsmiddel’ in de zin van artikel 27 van de Dublin III-verordening (1)?

Moet het daadwerkelijk rechtsmiddel waarvan artikel 27 van de Dublin III-verordening gewaagt, aldus worden opgevat dat het zich enkel verzet tegen de uitvoering van een maatregel inzake gedwongen overdracht tijdens de behandeling van het tegen dat overdrachtsbesluit ingestelde beroep, dan wel dat het zich verzet tegen élke maatregel ter voorbereiding van een verwijdering, zoals de overbrenging naar een centrum dat moet zorgen voor de organisatie van een terugkeertraject voor asielzoekers die werden aangemaand hun asielaanvraag in een ander Europees land te laten behandelen?

(1) Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013, L 180, blz. 31).
—

vaststellen dat het Koninkrijk België de verplichtingen niet is nagekomen die op deze lidstaat rusten krachtens artikel 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en artikel 28 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), doordat het bepalingen heeft gehandhaafd volgens welke de aftrek van onderhoudsuitkeringen of vervangende kapitaalsommen en van aanvullende uitkeringen van de belastbare inkomsten wordt geweigerd aan uitkeringsdebiteuren die niet in België wonen en er minder dan 75 % van hun beroepsinkomsten ontvangen en die in hun lidstaat van woonplaats niet voor dezelfde aftrek in aanmerking komen wegens het geringe bedrag van hun belastbare inkomsten in die staat, en
2)

Betreffende de verplichte informatie overeenkomstig artikel 10, lid 2, van richtlijn 2008/48/EG: a) Moet artikel 10, lid 2, onder p), van richtlijn 2008/48/EG aldus worden uitgelegd dat de berekening van het bedrag van de rente per dag, welk bedrag in de kredietovereenkomst moet worden vermeld, gebaseerd moet zijn op de in de overeenkomst aangegeven debetrentevoet? b) Moet artikel 10, lid 2, onder l), van richtlijn 2008/48/EG aldus worden uitgelegd dat de bij het sluiten van de kredietovereenkomst geldende vertragingsrentevoet in absolute cijfers moet worden meegedeeld, althans op zijn minst de geldende referentierentevoet (in dit geval de basisrente volgens § 247 BGB) aan de hand waarvan de geldende vertragingsrentevoet kan worden vastgesteld door een opslag (in casu van vijf procentpunten overeenkomstig § 288, lid 1, tweede volzin, BGB) en moet de consument over de referentierentevoet (basisrente) en de variabiliteit daarvan worden geïnformeerd? c) Moet artikel 10, lid 2, onder t), van richtlijn 2008/48/EG aldus worden uitgelegd dat de tekst van de kredietovereenkomst de wezenlijke vormvereisten voor het indienen van een klacht en/of het instellen van beroep in een buitengerechtelijke klachten- en beroepsprocedure moet bevatten? Indien ten minste één van de voorgaande vragen onder a) tot en met c) van de tweede prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord: d) Moet artikel 14, lid 1, tweede volzin, onder b), van richtlijn 2008/48/EG aldus worden uitgelegd dat de termijn waarbinnen een overeenkomst kan worden herroepen pas ingaat wanneer de informatie als bedoeld in artikel 10, lid 2, van deze richtlijn volledig en juist is verstrekt? Zo nee: e) Welke criteria zijn doorslaggevend voor het ingaan van de herroepingstermijn ondanks dat onvolledige of onjuiste informatie is verstrekt? Indien de voorgaande eerste prejudiciële vraag, onder a), en/of ten minste één van de vragen onder a) tot en met c) van de tweede prejudiciële vraag bevestigend worden beantwoord:
2)

Indien de brief van 27 november 2019 moet worden beschouwd als een handeling ter voorbereiding van het besluit waarbij de Commissie op grond van artikel 27, lid 3, van verordening (EG) nr. 1223/2009 vaststelt of een voorlopige maatregel van een lidstaat al dan niet gerechtvaardigd is, kan de nationale rechter dan — wanneer hem een kwestie wordt voorgelegd over de rechtmatigheid van een door een nationale instantie op grond van lid 1 van dat artikel genomen voorlopige maatregel — in afwachting van het besluit van de Commissie uitspraak doen over de vraag of die voorlopige maatregel in overeenstemming met dat artikel is, en zo ja, in welke mate en op welke punten, dan wel moet hij de voorlopige maatregel in overeenstemming met dat artikel achten zolang de Commissie niet heeft verklaard dat die maatregel ongerechtvaardigd is?
3)

Staan de bovengenoemde bepalingen van de verordening in het bijzonder in de weg aan een nationale en regionale regeling en de bijbehorende bestuurlijke uitvoeringsmaatregelen die, ingeval de bijstand aan de begunstigde is verleend om met eigen materialen, middelen en arbeidskrachten een gebouw op te trekken, voorzien in een systeem van controle van de gefinancierde uitgaven door het bestuur bestaande in: a) voorafgaande kwantificering van de werken op basis van een regionale prijslijst voor openbare werken en, voor de posten die niet zijn opgenomen in dit instrument, op basis van de geldende marktprijzen, zoals geraamd door de ontwerper, b) verslaglegging achteraf, met overlegging van de boekhouding van de werkzaamheden, bestaande uit het dagboek der werken en het boekhoudregister, die beide op elke bladzijde door de bouwcoördinator en de begunstigde onderneming zijn ondertekend, en de verificatie en controle van wat is uitgevoerd, op basis van de onder a) bedoelde eenheidsprijzen, door een technische inspectiecommissie die door de bevoegde regionale overheid is aangesteld?