ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/15

Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2010 door Télévision française 1 SA (TF1) tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 1 juli 2010 in gevoegde zaken T-568/08 en T-573/08, M6 en TF1/Commissie

(Zaak C-451/10 P)

()

2010/C 328/27

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Télévision française 1 SA (TF1) (vertegenwoordiger: J.-P. Hordies, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Métropole télévision (M6), Canal +, Europese Commissie, Franse Republiek, France Télévisions

Conclusies

— de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— het door het Gerecht op 1 juli 2010 in gevoegde zaken T-568/08 en T-573/08, M6 en TF1/Commissie gewezen arrest vernietigen;

— de Commissie verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster voert twee middelen aan tot staving van haar hogere voorziening.

Télévision française 1 SA (TF1) verwijt het Gerecht dat het bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de door France Télévisions ontvangen staatssteun met de gemeenschappelijke markt, is voorbijgegaan aan ernstige moeilijkheden op grond waarvan de bij artikel 108, lid 2, VWEU vastgestelde formele onderzoeksprocedure had moeten worden ingeleid. Daarmee is het Gerecht het standpunt van de Commissie bijgetreden. Verzoekster voert met haar eerste middel schending van de regels inzake bewijslast en bewijsvoering aan, aangezien het Gerecht verzoekster heeft verzocht het bewijs te leveren dat er met betrekking tot de daadwerkelijke bestemming van de aangemelde kapitaalinjectie ernstige moeilijkheden bestonden, zonder genoegen te nemen met het bewijs dat de steun niet voor een bepaald doel bestemd was.

Met haar tweede middel voert verzoekster aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 106, lid 2, VWEU, door enerzijds te oordelen dat de daling van de reclame-inkomsten van France Télévisions, die nochtans was veroorzaakt door beheersfouten, mocht worden gecompenseerd door de toekenning van staatssteun, en door anderzijds te verduidelijken dat voor de toepassing van voornoemd artikel van de doeltreffendheid van de werking van de openbare dienst niet hoefde te worden beoordeeld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 301/18

Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2010 door Grain Millers, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 9 juli 2010 in zaak T-430/08, Grain Millers, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Grain Millers GmbH & Co. KG

(Zaak C-447/10 P)

()

2010/C 301/26

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Grain Millers, Inc. (vertegenwoordigers: L.-E. Ström, K. Martinsson, advocaten)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Zevende kamer) van 9 juli 2010 in zaak T-430/08, waarbij het Gerecht beslissing R 478/2007-2 van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 23 juli 2008 inzake een oppositieprocedure tussen Grain Millers GmbH & Co. KG and Grain Millers, Inc heeft bevestigd, in zijn geheel vernietigen;

— het BHIM verwijzen in de kosten van de procedures voor het Hof en het Gerecht en verweerders verwijzen in de kosten van de procedures voor de kamer van beroep en de oppositieafdeling van het BHIM.

Middelen en voornaamste argumenten

De onderhavige zaak betreft de vraag of Grain Millers GmbH & KG rechtens genoegzaam het bewijs heeft geleverd van het gebruik van het teken GRAIN MILLERS teneinde te voldoen aan de voorwaarden van artikel 8, lid 4, van de merkenverordening (1), zodat dit teken in de weg staat aan verzoeksters aanvraag nr. 003650256 voor het merk GRAIN MILLERS.

Het Gerecht heeft eerder in het arrest van 24 maart 2009, Alberto Jorge Moreira da Fonsecal/BHIM — General Optica (gevoegde zaken T-318/06 tot en met T-321/06, punten 33-35), het doel van de in artikel 8, lid 4, van deze verordening geformuleerde voorwaarde „van meer dan alleen plaatselijke betekenis” uitgelegd, te weten het beperken van conflicten tussen tekens tot die gevallen waarin deze tekens daadwerkelijk beduidend zijn, waarbij niet alleen rekening moet worden gehouden met de geografische, maar ook met de economische dimensie van het teken, bij de beoordeling waarvan het tijdvak waarin het zijn functie in het economische verkeer heeft vervuld en de intensiteit van het gebruik ervan in aanmerking moeten worden genomen. Het Gerecht heeft deze benadering evenwel niet gevolgd in de bestreden beslissing, en uit niets kan worden afgeleid dat het Gerecht zich zelfs ook maar bewust was van de in de voornoemde zaak ontwikkelde beginselen.

Verzoekster stelt dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat artikel 8, lid 4, van de merkenverordening ter onderbouwing van de oppositie geen bewijs van het normaal gebruik van het teken verlangt, zoals artikel 43, lid 2, van de verordening voorschrijft.

Volgens verzoekster is het Gerecht ten onrechte voorbijgegaan aan de rechtspraak met betrekking tot de beoordeling van het bewijs en de vereiste bewijsvoering.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 19 juli 2010 — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (Sabam) tegen Netlog NV

(Zaak C-360/10)

()

(2010/C 288/30)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Belgische Vereniging van Uitgevers, Componisten en Auteurs (Sabam)

Verweerster: Netlog NV

Prejudiciële vraag

Geven de richtlijnen 2001/29 (1) en 2004/48 (2), gelezen in samenhang met de richtlijnen 95/46 (3), 2000/31 (4) en 2002/58 (5) en geïnterpreteerd in het licht van de artikelen 8 en 10 van het Europese Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, de mogelijkheid aan de lidstaten om een nationale rechter toe te laten om, in het kader van een bodemprocedure en op basis van een enkele juridische bepaling die stelt dat „Ze [de nationale rechters] kunnen eveneens een bevel tot staking uitvaardigen tegenover tussenpersonen wier diensten door derden worden gebruikt om een inbreuk op het auteursrecht of op een naburig recht te plegen”, een hosting dienstverlener te bevelen om voor zijn gehele cliënteel, in abstracto en bij wijze van preventieve titel, op zijn kosten en zonder beperking in de tijd, een systeem te installeren dat het grootste deel van de informatie die op zijn servers wordt opgeslagen, filtert met het oog op de identificatie van elektronische bestanden op haar servers, die muzikale, cinematografische of audiovisuele werken bevatten waarvan SABAM beweert bepaalde rechten te bezitten, en vervolgens de uitwisseling van deze bestanden te blokkeren?

(1) Richtlĳn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ (PB L 167, blz. 10).

(2) Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB L 157, blz. 45).

(3) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281, blz. 31).

(4) Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („Richtlijn inzake elektronische handel”) (PB L 178, blz. 1).

(5) Richtlĳn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlĳke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlĳn betreffende privacy en elektronische communicatie) (PB L 201, blz. 37).
—

vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2007/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende de uitoefening van bepaalde rechten van aandeelhouders in beursgenoteerde vennootschappen (1), of althans door de Commissie daarvan niet in kennis te hebben gesteld, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1.

Rekwirant betoogt dat het arrest van het Gerecht over heel de lijn mank gaat wegens de hierna volgende fundamenteel onjuiste opvatting. Het Gerecht heeft de stelling van de Raad aanvaard dat de bevriezing van de tegoeden van rekwirant gerechtvaardigd was omdat hij een „familielid” is van een „invloedrijk bedrijfsleider”, te weten zijn vader Tay Zay. Het Gerecht heeft geoordeeld dat rekwirant derhalve niet als een individu, maar als behorende tot een categorie van personen op de lijst is opgenomen, waardoor hem elke procedurele rechtsbescherming wordt ontzegd waarop hij aanspraak had kunnen maken indien hij als individu op de lijst zou zijn vermeld, waaronder ook de verplichting dat de instellingen bewijzen dienen over te leggen om hem op deze lijst te kunnen opnemen, en waardoor hij zijn fundamentele rechten van verdediging verliest.
—

vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, door niet ervoor te hebben gezorgd dat overeenkomstig artikel 3, leden 1 en 2, van, en bijlage I.A. bij richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (1) toereikende opvangsystemen aanwezig zijn in Whitburn en in de Beckton en Crossness opvangsystemen in Londen, en dat het afvalwater in de waterzuiveringsinstallaties van Beckton, Crossness en Mogden in Londen aan een toereikende behandeling wordt onderworpen overeenkomstig de artikelen 4, leden 1 en 3, en 10 van, en bijlage I.B bij de richtlijn, de krachtens deze bepalingen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 246/34

Beroep ingesteld op 14 juli 2010 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-355/10)

()

2010/C 246/58

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: M. Dean, A. Auersperger Matić, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit 2010/252/EU (1) van de Raad van 26 april 2010 houdende aanvulling van de Schengengrenscode op het gebied van de bewaking van de maritieme buitengrenzen in het kader van de operationele samenwerking die wordt gecoördineerd door het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, nietig verklaren;

— vaststellen dat de gevolgen van het besluit van de Raad worden gehandhaafd totdat het is vervangen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Parlement vordert nietigverklaring van het bestreden besluit op grond dat het buiten de grenzen treedt van de uitvoeringsbevoegdheid in artikel 12, lid 5, van de Schengengrenscode (2), aangezien dit besluit regels invoert inzake „onderschepping”, „opsporing en redding” en „ontscheping” die niet kunnen worden geacht binnen de werkingssfeer van het begrip „bewaking” als gedefinieerd in artikel 12 van de Schengengrenscode te vallen en die niet kunnen worden geacht niet-essentiële elementen te zijn, en de essentiële elementen van de Schengengrenscode, die aan de wetgever zijn voorbehouden, wijzigt. Bovendien wijzigt het bestreden besluit de verplichtingen van de EU-lidstaten inzake Frontex-operaties, die zijn neergelegd in de Frontex-verordening. (3)

Indien het Hof het bestreden besluit nietig verklaart, acht het Parlement het echter wenselijk dat het Hof zijn beoordelingsbevoegdheid uitoefent en de gevolgen van het bestreden besluit handhaaft, overeenkomstig artikel 264, lid 2, VWEU, totdat dit besluit is vervangen.

(1) PB L 111, blz. 20.

(2) Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 105, blz. 1).

(3) Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad van 26 oktober 2004 tot oprichting van een Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (PB L 349, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 234/29

Hogere voorziening ingesteld op 9 juli 2010 door Claro, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 28 april 2010 in zaak T-225/09, Claro, S.A./BHIM en Telefónica, S.A.

(Zaak C-349/10 P)

()

2010/C 234/48

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirant: Claro, S.A. (vertegenwoordigers: E. Armijo Chávarri en A. Castán Pérez-Gómez, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne Marka (merken, tekeningen en modellen) en Telefónica, S.A.

Conclusies

Rekening houden met de indiening van het schrijven en de daarbij gevoegde stukken, verklaren dat de hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 28 april 2010 in zaak T-225/09 tijdig en volgens de vormvereisten is ingesteld en, volgens de passende procedure, het bestreden arrest vernietigen en de vorderingen van Claro, S.A., toewijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Onjuiste uitlegging door het Gerecht van het bepaalde in artikel 59 van de verordening inzake het gemeenschapsmerk. Anders dan het Gerecht (en daarvoor de kamer van beroep) stellen, vormt de indiening van de schriftelijke uiteenzetting van de beroepsgronden geen voorwaarde voor de ontvankelijkheid van het beroep, maar louter een voorwaarde voor de behandeling daarvan. Door die onjuiste uitlegging door het Gerecht (en daarvoor de kamer van beroep) is het in artikel 62, lid 1, van verordening nr. 40/94 (1) neergelegde beginsel van de functionele continuïteit tussen de verschillende instanties van het BHIM geschonden.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).
1.

Moet het Unierecht inzake auteursrecht en naburige rechten, in het bijzonder artikel 2, leden 2, 5 en 6, van richtlijn 92/100/EEG (1), artikel 1, lid 5, van richtlijn 93/83/EEG (2), en artikel 2, lid 1, van richtlijn 2006/116/EG (3) juncto artikel 4 van richtlijn 92/100/EEG, artikel 2 van richtlijn 93/83/EEG, en artikel 2, 3 en 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29/EG (4), aldus worden uitgelegd dat de exploitatierechten van reproductie, uitzending per satelliet en andere mededeling aan het publiek door middel van de beschikbaarstelling aan het publiek in ieder geval van rechtswege rechtstreeks (oorspronkelijk) aan de hoofdregisseur van een cinematografisch of audiovisueel werk of aan andere door de wetgever van een lidstaat vastgestelde filmauteurs toekomen en niet — rechtstreeks (oorspronkelijk) en uitsluitend — aan de filmproducent? Zijn wetgevingen van lidstaten die de exploitatierechten van rechtswege rechtstreeks (oorspronkelijk) en uitsluitend aan de filmproducent toewijzen, in strijd met het Unierecht?
1.

Vormt de tijd waarin een boswachter met een dagelijkse arbeidstijd van 8 uur overeenkomstig zijn individuele arbeidsovereenkomst verplicht is een bepaald perceel bos te bewaken, met betrekking tot hetwelk hij, naargelang van het geval, tuchtrechtelijk, vermogensrechtelijk, boeterechtelijk of strafrechtelijk aansprakelijk is voor de schade die in het onder zijn beheer staande perceel wordt vastgesteld, ongeacht wanneer deze schade is ontstaan, de „arbeidstijd” in de zin van artikel 2, sub 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 234/23

Hogere voorziening ingesteld op 4 juni 2010 door PepsiCo, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 18 maart 2010 in zaak T-9/07, Grupo Promer Mon Graphic SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), PepsiCo, Inc.

(Zaak C-281/10 P)

()

2010/C 234/38

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: PepsiCo, Inc. (vertegenwoordigers: E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez, abogados, V. von Bomhard, Rechtsanwältin)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Grupo Promer Mon Graphic SA

Conclusies

Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 18 maart 2010 in zaak T-9/07 te vernietigen;

— de zaak definitief af te doen door afwijzing van de vordering in eerste aanleg of, subsidiair, de zaak naar het Gerecht te verwijzen, en

— verzoekster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante stelt dat het bestreden arrest moet worden vernietigd omdat het Gerecht artikel 25, lid 1, sub d, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad (1) heeft geschonden door:

a) geen rekening te houden met de verplichtingen waaraan de ontwerper bij de ontwikkeling van het betwiste model was onderworpen;

b) het begrip „geïnformeerde gebruiker” en zijn mate van oplettendheid verkeerd uit te leggen;

c) bij de beoordeling van „andere algemene indruk” onjuiste criteria toe te passen;

d) de modellen te vergelijken op basis van echte producten in het dossier in plaats van op basis van de modellen zoals deze zijn ingeschreven;

e) de vergelijking op onjuist weergegeven feiten te baseren.

(1) Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB L 3, blz. 1).
2.

Moet genoemde bepaling ook worden toegepast wanneer een beslissing die in een lidstaat in een afzonderlijke procedure ter verkrijging van voorlopige bewarende maatregelen is gegeven, in een andere lidstaat niet kan worden erkend in de zin van artikel 21 van verordening nr. 2201/2003?
—

het Gerecht heeft ten onrechte aanvaard dat rekwirantes recht om te worden gehoord niet op ernstige wijze is geschonden door het feit dat het BHIM rekwirante niet in kennis heeft gesteld van de wijziging in het houderschap van de gemeenschapsmerkaanvragen, waardoor zij niet in de gelegenheid is gesteld om opmerking te formuleren over de wijziging van de partij;
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio op 2 april 2010 — Andrea Sacripanti/Ministero dell’Interno

(Zaak C-171/10)

(2010/C 161/45)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Andrea Sacripanti

Verwerende partij: Ministero dell’Interno

Prejudiciële vraag

Is de nationale regeling (ingevoerd bij het decreto Bersani, decreto-legge nr. 223 van 4 juli 2006, dat is omgezet in wet nr. 248 van 4 augustus 2006) die „onder andere voorziet in het volgende:

a) een algemene tendens om houders van concessies te beschermen die op een eerder tijdstip zijn verleend op grond van een procedure die op onrechtmatige wijze een deel van de marktdeelnemers uitsloot;

b) bepalingen die feitelijk garanderen dat de verworven handelsposities in stand blijven (zoals het verbod voor nieuwe concessiehouders hun verkooppunten binnen een bepaalde afstand van reeds bestaande verkooppunten te openen);

c) bepalingen die de gevallen regelen waarin de concessie vervalt, waaronder het geval dat de concessiehouder direct of indirect grensoverschrijdende activiteiten met betrekking tot kansspelen verricht die vergelijkbaar zijn met de activiteiten die voorwerp zijn van de concessie”,

verenigbaar met de artikelen 43 EG en 49 EG?
1)

Zijn de nationale bepalingen, namelijk het vermoeden in artikel 22ter van de Wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders (de R.S.Z.-Wet) en artikel 171 van de Programmawet van 22 december 1989 in hun opeenvolgende versies doorheen de tijd al dan niet verenigbaar met de bepalingen van het gemeenschapsrecht en met richtlijn 97/81/EG (1) van de Raad van 15 december 1997, meer bepaald de clausule 5, eerste lid, onder a) waarin wordt gesteld dat in het kader van het beginsel van non-discriminatie tussen deeltijd- en voltijdwerkers de lidstaten, na raadpleging van hun sociale partners overeenkomstig de nationale wetgeving of gebruiken, de belemmeringen van juridische of administratieve aard waardoor de mogelijkheden voor deeltijdwerk kunnen worden beperkt, moeten opsporen, onderzoeken en in voorkomend geval verwijderen?
2.

Moet een urineopvangzak uit kunststof die speciaal is ontworpen voor en alleen kan worden en in feite uitsluitend wordt gebruikt met een catheter, worden ingedeeld onder — hoofdstuk 90, GN-post 9018399030, als een „deel” en/of „toebehoren” voor een catheter, zie aantekening 2 b) bij hoofdstuk 90 van het gemeenschappelijk douanetarief of — hoofdstuk 39, GN-post 3926 90 99, kunststof en werken daarvan?
4.

Vormt de kosteloze uitzending van fonogrammen in besloten tandartspraktijken waarin een vrij beroep wordt uitgeoefend, ten behoeve van de patiënten, die deze onafhankelijk van hun wil genieten, een „mededeling aan het publiek” of „beschikbaarstelling voor het publiek” in de zin van artikel 3, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29/EG?
1.

Verzet het gemeenschapsrecht, met name het principe van het vrij verkeer van diensten zoals neergelegd in artikel 56 VWEU, zich tegen de regeling zoals opgenomen in de artikelen 1 en 1bis van het Koninklijk Besluit nr. 20 van 20/07/1970 inzoverre enkel kan genoten worden van het verlaagd BTW-tarief (6 %) voor werken in onroerende staat in zoverre de dienstverrichter in België geregistreerd is als aannemer conform de artikelen 400 en 401 van het Wetboek van Inkomstenbelastingen 1992?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 113/17

Hogere voorziening ingesteld op 1 februari 2010 door Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 19 november 2009 in zaak T-298/06, Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-51/10 P)

2010/C 113/25

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 19 november 2009 in zaak T-298/06 vernietigen:

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

— het BHIM verwijzen in de kosten van de procedure voor het Hof.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert aan dat het Gerecht artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 (1) heeft geschonden door onjuiste juridische criteria te hanteren bij de vaststelling dat rekwirantes merk niet kon worden ingeschreven.

Rekwirante betoogt voorts dat het Gerecht artikel 7, lid 1, sub c, of artikel 76 van verordening nr. 40/94 of beide bepalingen heeft geschonden door niet naar behoren rekening te houden met de praktijk van het BHIM inzake inschrijving van merken bestaande uit cijfers of aanduidingen van de inhoud van publicaties.

(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).