ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Beschikking van Commissie waarbij steun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Beroep van organen die werknemers van door steun begunstigde onderneming vertegenwoordigen - Niet-ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, art. 93, lid 2 (thans art. 88, lid 2, EG) en art. 173, vierde alinea (thans, na wijziging, art. 230, vierde alinea, EG)]

Samenvatting

$$Anderen dan de adressaten van een beschikking kunnen slechts stellen individueel te worden geraakt in de zin van artikel 173, vierde alinea, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230, vierde alinea, EG), indien deze beschikking hen treft wegens zekere bijzondere hoedanigheden of een feitelijke situatie welke hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert op soortgelijke wijze als de adressaat.

De hoedanigheid van onderhandelaar met betrekking tot de sociale aspecten van een beschikking waarbij staatssteun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard, volstaat als zodanig niet om organen die de werknemers van de door de steun begunstigde onderneming vertegenwoordigen, op soortgelijke wijze als de adressaat van die beschikking te individualiseren wanneer uit de motivering van de litigieuze beschikking blijkt, dat die hoedanigheid slechts weinig verband houdt met het onderwerp zelf van die beschikking, en wanneer de verzoekende organen niet aan de krachtens artikel 93, lid 2, van het Verdrag (thans artikel 88, lid 2, EG) ingeleide procedure hebben deelgenomen.

De omstandigheid dat de Commissie in een punt van de motivering van de litigieuze beschikking naar sociale overwegingen verwijst, is niet relevant, aangezien die instelling haar beoordeling van de verenigbaarheid van de steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt niet op die opmerking heeft gebaseerd, maar integendeel uit die beschikking, in haar geheel genomen, blijkt dat zij op andere rechtsgronden berust.

( cf. punten 39, 47-49, 51, 53-54 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek - Mannelijke en vrouwelijke werknemers - Gelijke beloning - Forfaitaire toelage uitsluitend voor vrouwelijke werknemers die met zwangerschapsverlof gaan - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

[EG-Verdrag, art. 119 (de art. 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de art. 136 EG-143 EG)]

Samenvatting

$$Het beginsel van gelijke beloning, neergelegd in artikel 119 van het Verdrag (de artikelen 117-120 van het Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) verzet zich niet tegen de betaling van een forfaitaire toelage uitsluitend aan vrouwelijke werknemers die met zwangerschapsverlof gaan, wanneer die toelage bedoeld is ter compensatie van nadelen die die werknemers ten gevolge van hun afwezigheid van het werk ondervinden. In dat geval bevinden mannelijke en vrouwelijke werknemers zich immers in verschillende situaties en kan er dus geen sprake zijn van schending van genoemd beginsel.

Dergelijke nadelen zijn bijvoorbeeld, dat de vrouw tijdens het zwangerschapsverlof niet in aanmerking komt voor bevordering; dat bij haar terugkeer de duur van de beroepservaring die zij kan doen gelden, wordt verminderd met de duur van haar afwezigheid; dat de zwangere vrouw geen aanspraak kan maken op prestatiegebonden loonsverhogingen; dat zij niet kan deelnemen aan opleidings- of vormingscursussen; dat zij bij haar terugkeer van zwangerschapsverlof moeite zal hebben om zich weer aan het werk aan te passen, daar dit door de nieuwe technologieën voortdurend verandert.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van goederen - Communautair douanevervoer - Overtredingen of onregelmatigheden - Invordering van invoerrechten - Bevoegde lidstaat

(Verordening nr. 222/77 van de Raad, art. 36, lid 3; verordening nr. 1062/87 van de Commissie, art. 11 bis, lid 2)

2 Vrij verkeer van goederen - Communautair douanevervoer - Overtredingen of onregelmatigheden - Invordering van invoerrechten - Onbevoegdheid van lidstaat van kantoor van vertrek - Verplichting tot terugbetaling

(Verordening nr. 222/77 van de Raad, art. 36, lid 3, derde alinea; verordening nr. 1062/87 van de Commissie, art. 11 bis, lid 2, tweede alinea)

Samenvatting

1 Artikel 36, lid 3, van verordening nr. 222/77 betreffende communautair douanevervoer, zoals gewijzigd bij verordening nr. 474/90 met het oog op de afschaffing van het inleveren van de kennisgeving van doorgang bij het overschrijden van een binnengrens van de Gemeenschap, juncto artikel 11 bis, lid 2, van verordening nr. 1062/87 houdende uitvoeringsbepalingen en vereenvoudigingsmaatregelen betreffende de regeling voor communautair douanevervoer, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1429/90, moet aldus worden uitgelegd, dat de lidstaat waartoe het kantoor van vertrek behoort, de invoerrechten slechts mag innen wanneer hij de aangever erop heeft gewezen dat hij over een termijn van drie maanden beschikt om het bewijs te leveren van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk is begaan, en dat bewijs niet binnen die termijn is geleverd.

2 Artikel 36, lid 3, derde alinea, van verordening nr. 222/77, zoals gewijzigd bij verordening nr. 474/90, moet aldus worden uitgelegd, dat het niet van toepassing is wanneer de lidstaat waartoe het kantoor van vertrek behoort, over onder de regel douanevervoer geplaatste goederen rechten heeft geïnd hoewel aan de aangever geen termijn was verleend om het bewijs te leveren van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk is begaan, overeenkomstig de vereisten van artikel 11 bis, lid 2, van verordening nr. 1062/87, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1429/90, en dat in een dergelijk geval de terugbetaling van de onregelmatig geïnde rechten niet afhankelijk is van de voorwaarde, dat de door de aangever verschuldigde rechten zijn betaald in de lidstaat waar de overtreding heeft plaatsgevonden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Accijns - Richtlijnen 92/83 en 92/84 - Alcohol en alcoholhoudende dranken - Verplichte minimumaccijns op bier en niet op wijn - Beoordelingsbevoegdheid van lidstaten

[EG-Verdrag, art. 95 (thans, na wijziging, art. 90 EG); richtlijnen 92/83 en 92/84 van de Raad]

2 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Accijns - Richtlijnen 92/83 en 92/84 - Alcohol en alcoholhoudende dranken - Verplichte minimumaccijns op bier en niet op wijn - Toelaatbaarheid - Beoordelingsbevoegdheid van gemeenschapswetgever - Schending van artikel 99 EG-Verdrag (thans artikel 93 EG) - Geen

[EG-Verdrag, art. 99 (thans art. 93 EG)]

3 Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Accijns - Richtlijn 92/84 - Alcohol en alcoholhoudende dranken - Verschil tussen minimumtarieven voor wijn respectievelijk bier - Verplichting tot specifieke motivering - Geen

(Richtlijn 92/84 van de Raad)

Samenvatting

1 Richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, en richtlijn 92/84 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken verplichten de lidstaten enkel tot toepassing van een minimumaccijns op bier. Zij behouden dus voldoende beoordelingsruimte om tussen de heffing op wijn en die op bier een verhouding vast te stellen, die elke bescherming van de binnenlandse productie in de zin van artikel 95 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 90 EG) uitsluit.

2 Het doel dat de gemeenschapswetgever bij de vaststelling van de richtlijnen 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken en 92/84 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken nastreefde, was niet om de belastingheffing op wijn en die op bier onderling aan te passen. Krachtens de hem uitdrukkelijk bij artikel 99 EG-Verdrag (thans artikel 93 EG) verleende bevoegdheden en teneinde de totstandkoming en de werking van de interne markt te verzekeren, heeft de Raad de nationale wetgevingen inzake de accijnzen op wijn alsook de nationale wetgevingen inzake de accijnzen op bier willen harmoniseren. Bovendien staat het de gemeenschapsinstellingen vrij om de harmonisatie op een bepaald gebied slechts geleidelijk te laten verlopen, of nationale wetgevingen etappegewijs onderling aan te passen. Derhalve is het niet onverenigbaar met artikel 99 dat de Raad de genoemde richtlijnen, die de lidstaten slechts de verplichting opleggen een minimumaccijns op bier toe te passen, heeft vastgesteld.

3 Het verschil tussen de minimumaccijnstarieven voor wijn respectievelijk bier, zoals bepaald bij richtlijn 92/84 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken, is strikt genomen niet een door de Raad vastgestelde maatregel, maar het gevolg van parallelle onderlinge aanpassingen van de nationale accijnstarieven op wijn respectievelijk bier, zodat daarvoor geen bijzondere motivering is vereist.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Lidstaten - Verplichtingen - Niet-nakoming - Handhaving van nationale bepaling die in strijd is met gemeenschapsrecht - Ontoelaatbaarheid, ongeacht of betrokken regel van gemeenschapsrecht rechtstreeks toepasselijk is

2 Handelingen van de instellingen - Richtlijnen - Uitvoering door lidstaten - Richtlijn die voor particulieren rechten in het leven beoogt te roepen - Omzetting zonder optreden van wetgever - Ontoelaatbaarheid

Samenvatting

1 De onverenigbaarheid van een nationale wettelijke regeling met de gemeenschapsbepalingen, ook al zijn deze rechtstreeks toepasselijk, kan enkel definitief worden opgeheven door middel van dwingende nationale voorschriften die dezelfde rechtskracht hebben als de te wijzigen bepalingen.

2 De bepalingen van een richtlijn moeten worden uitgevoerd met een onbetwistbare dwingende kracht en met de specificiteit, de nauwkeurigheid en de duidelijkheid die nodig zijn om te voldoen aan het vereiste van rechtszekerheid, dat ingeval een richtlijn voor particulieren rechten in het leven beoogt te roepen, verlangt dat de begunstigden hun rechten in volle omvang kunnen kennen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten Voorgenomen steunmaatregelen Onderzoek door Commissie Vooronderzoek en contradictoire procedure Voorwerp van vooronderzoek Verplichting van Commissie alle elementen, feitelijk en rechtens, te onderzoeken die betrokken lidstaat en belanghebbenden te harer kennis hebben gebracht Verplichting contradictoire procedure in te leiden bij moeilijkheden bij beoordeling van verenigbaarheid van steunmaatregel

[EG-Verdrag, art. 93, leden 2 en 3 (thans art. 88, leden 2 en 3, EG)]

Samenvatting

$$De procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag (thans artikel 88, lid 2, EG) is volstrekt noodzakelijk wanneer de Commissie ernstige moeilijkheden ondervindt bij de beoordeling, of een steunmaatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt. In geval van een positieve beslissing over de steunmaatregel mag de Commissie zich slechts tot het in artikel 93, lid 3, bedoelde vooronderzoek beperken indien zij na een eerste onderzoek tot de overtuiging kan komen dat de voorgenomen steunmaatregel verenigbaar is met het Verdrag. Staatssteun die wegens enkele van zijn modaliteiten andere verdragsbepalingen schendt, kan door de Commissie niet verenigbaar met de gemeenschappelijke markt worden verklaard. Brengt het eerste onderzoek de Commissie echter tot de tegengestelde conclusie of heeft de Commissie niet alle problemen weten op te lossen die zich bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt voordoen, dan is zij verplicht de nodige adviezen in te winnen en hiertoe de procedure van artikel 93, lid 2, in te leiden.

De in artikel 93, lid 3, van het Verdrag bedoelde inleidende fase heeft alleen tot doel, de Commissie een periode van overweging en onderzoek te geven om zich een eerste oordeel te kunnen vormen over de bij haar aangemelde steunvoornemens teneinde, zonder dat een grondig onderzoek noodzakelijk is, te concluderen dat zij verenigbaar zijn met het Verdrag of, integendeel, vast te stellen dat hun inhoud twijfel doet rijzen omtrent deze verenigbaarheid. In dat verband is de Commissie gehouden alle elementen feitelijk en rechtens te onderzoeken die de personen, ondernemingen of verenigingen die eventueel door de verlening van de steun in hun belangen worden geraakt, te harer kennis hebben gebracht. In het kader van het in artikel 93, lid 3, van het Verdrag bedoelde inleidende onderzoek moet deze instelling dus bij het vormen van haar oordeel zowel rekening houden met de inlichtingen van de betrokken staat, als met die van de eventuele klagers.

( cf. punten 33-35 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming - Onderzoek van gegrondheid door Hof - In aanmerking te nemen situatie - Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn

[EG-Verdrag, art. 169 (thans art. 226 EG)]

2. Milieu - Waterverontreiniging - Richtlijn 76/464 - Verplichting tot opstelling van specifieke programma's ter vermindering van verontreiniging door bepaalde gevaarlijke stoffen - Draagwijdte

(Richtlijn 76/464 van de Raad, art. 7, en bijlage, lijst II)

Samenvatting

1. In het kader van een beroep krachtens artikel 169 van het Verdrag (thans artikel 226 EG) moet het bestaan van niet-nakoming worden beoordeeld op basis van de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, en kan het Hof geen rekening houden met sedertdien opgetreden wijzigingen.

( cf. punt 35 )

2. De programma's die de lidstaten volgens artikel 7 van richtlijn 76/464 moeten opstellen ter vermindering van de verontreiniging van hun wateren door stoffen van lijst II in de bijlage van de richtlijn, dienen specifiek te zijn, dat wil zeggen dat zij een totale en samenhangende benadering moeten inhouden, met het karakter van een concrete en gestructureerde planning die het hele nationale grondgebied omvat en betrekking heeft op de vermindering van de verontreiniging veroorzaakt door alle stoffen van lijst II die in de nationale context van elke lidstaat van belang zijn, gelet op de in diezelfde programma's vastgestelde kwaliteitsdoelstellingen voor de ontvangende wateren.

Als programma's in de zin van artikel 7 van de richtlijn kunnen daarom niet worden aangemerkt nationale maatregelen die, ook al kunnen zij bijdragen tot vermindering van de verontreiniging van het aquatisch milieu, louter concrete maatregelen zijn en niet het resultaat van een totale en samenhangende planning, die is gebaseerd op een onderzoek van de situatie van de ontvangende wateren en bepaalt welke kwaliteitsdoelstellingen moeten worden bereikt.

( cf. punten 39-40, 42 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw - Gemeenschappelijke ordening van markten - Oliën en vetten - Olijfolie - Productiesteun - Termijn voor betaling aan producenten - Overschrijding - Onmogelijkheid van beroep op overmacht

(Verordening nr. 2796/93 van de Commissie)

2. Landbouw - EOGFL - Goedkeuring van rekeningen - Weigering uitgaven ten laste te brengen die gevolg zijn van onregelmatigheden bij toepassing van gemeenschapsregeling - Betwisting door betrokken lidstaat - Bewijslast

(Verordening nr. 729/70 van de Raad)

Samenvatting

1. Een lidstaat komt met betrekking tot de inachtneming van de termijn voor de betaling van de steun aan de producenten, die is gesteld bij verordening nr. 2796/93 tot wijziging van verordening nr. 3061/84 houdende uitvoeringsbepalingen van de productiesteunregeling voor olijfolie, geen beroep op overmacht toe, wanneer hij dit argument pas na de vastgestelde datum aanvoert en hij er bij de communautaire instanties niet op heeft aangedrongen, de datum te verschuiven, ofschoon de door hem vermelde moeilijkheden tevoren bekend waren.

( cf. punten 24-25 )

2. De lidstaat ten aanzien waarvan de Commissie haar beschikking heeft gerechtvaardigd, waarbij zij heeft geconstateerd dat in het kader van de toepassing van de regels inzake de werkwijze van het EOGFL, afdeling Garantie, geen dan wel gebrekkige controles zijn verricht, kan de bevindingen van de Commissie niet ontkrachten zonder bij zijn argumentatie het bewijs te leveren van het bestaan van een betrouwbaar en operationeel controlesysteem. Slaagt de lidstaat niet in het bewijs dat de bevindingen van de Commissie onjuist zijn, dan mag op grond van die bevindingen ernstig worden betwijfeld, dat een afdoend en doeltreffend stelsel van toezicht en controle is ingevoerd.

( cf. punt 53 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Uitkeringen - Nationale anticumulatiebepalingen - Inaanmerkingneming, voor berekening van pensioen, van oorlogsjaren krachtens vermoeden dat is beperkt tot tijdvakken waarvoor geen pensioen wordt betaald uit hoofde van regeling van andere staat - Regeling die niet is aan te merken als bepaling inzake vermindering, schorsing of intrekking in zin van verordening nr. 1408/71

(Verordening nr. 1408/71 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1248/92)

Samenvatting

$$Een nationale bepaling als de Belgische bepaling inzake het vermoeden betreffende de oorlogsjaren, volgens welke een werknemer die tussen 1 januari 1938 en 1 januari 1945 in die hoedanigheid arbeid heeft verricht waarvoor een minimumbijdrage aan een socialezekerheidsregeling van de betrokken staat is betaald, wordt geacht voldoende bijdragen te hebben betaald opdat een gewoonlijke en hoofdzakelijke tewerkstelling zou zijn bewezen gedurende de gehele periode tussen de datum waarop de bewezen tewerkstelling een einde nam en 1 januari 1946, maar volgens welke bepaling dit vermoeden niet geldt voor de tijdvakken van tewerkstelling waarvoor de belanghebbende een pensioen ontvangt krachtens een regeling van een andere staat, is niet aan te merken als een bepaling inzake vermindering, schorsing of intrekking in de zin van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1248/92.

Een dergelijke bepaling, die deel uitmaakt van een wettelijke regeling die tot doel heeft, de nadelige gevolgen van de Tweede Wereldoorlog voor de pensioenrechten van aan de wetgeving van de betrokken lidstaat onderworpen werknemers te verlichten, trekt immers alleen de conclusies uit het feit, dat de belanghebbende, voor het geheel of een deel van de tijdvakken van tewerkstelling waarvoor hij niet kan bewijzen dat voldoende socialezekerheidsbijdragen aan de betrokken regeling zijn betaald, krachtens een andere regeling reeds een pensioen ontvangt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging - Administratieve procedure - Onderzoek van klachten - Ontbreken van antwoord op mededeling bedoeld in artikel 6 van verordening nr. 99/63 - Verbod voor Commissie om klacht ad acta te leggen in geval van bijzondere omstandigheden - Toelaatbaarheid

(Verordening nr. 99/63 van de Commissie, art. 6)

2. Hogere voorziening - Middelen - Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening - Niet-ontvankelijkheid

3. Hogere voorziening - Middelen - Verkeerde beoordeling van feiten - Niet-ontvankelijkheid - Afwijzing

[EG-Verdrag, art. 168 A (thans art. 225 EG); 's Hofs Statuut-EG, art. 51]

Samenvatting

1. Door te beslissen dat bijzondere omstandigheden de Commissie kunnen verbieden een klacht ad acta te leggen wanneer de klager niet binnen de door de Commissie gestelde termijn op een brief ex artikel 6 van verordening nr. 99/63 heeft gereageerd, heeft het Gerecht de vereisten van een goed bestuur en de rechtszekerheid correct afgewogen tegen die van de bescherming van de aan de klagers geboden procedurele waarborgen.

( cf. punt 71 )

2. Een voor het eerst in hogere voorziening voor het Hof voorgedragen middel moet niet-ontvankelijk worden verklaard. Zou een partij een middel dat zij niet voor het Gerecht heeft aangevoerd, voor het eerst voor het Hof mogen aanvoeren, dan zou zij in feite bij het Hof, waarvan de bevoegdheid ter zake van hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig kunnen maken met een ruimere strekking dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. In hogere voorziening is het Hof dus alleen bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen die voor de rechter in eerste aanleg zijn aangevoerd.

( cf. punt 79 )

3. Uit artikel 168 A EG-Verdrag (thans artikel 225 EG) en artikel 51 van 's Hofs Statuut-EG volgt, dat een hogere voorziening slechts kan worden gebaseerd op middelen inzake schending van rechtsregels, met uitsluiting van iedere feitelijke beoordeling.

Het Gerecht is immers bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, behoudens in het geval waarin de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten te beoordelen.

( cf. punten 91-92 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten - Begrip - Gedeeltelijke verlichting van sociale lasten die voortvloeien uit normale toepassing van stelsel van sociale voorzieningen - Daaronder begrepen - Overheidsmaatregelen ter compensatie van kosten die voor ondernemingen voortvloeien uit collectieve arbeidsovereenkomsten inzake arbeidstijdherschikking en -verkorting

[EG-Verdrag, art. 92, lid 1 (thans, na wijziging, art. 87, lid 1, EG)]

Samenvatting

$$Het begrip steun omvat tegemoetkomingen van overheidswege die, in verschillende vormen, de lasten verlichten die normaliter op het budget van een onderneming drukken. Een gedeeltelijke verlichting van de sociale lasten van de ondernemingen in een bijzondere bedrijfstak is een steunmaatregel in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87, lid 1, EG), wanneer die maatregel die ondernemingen ten dele beoogt vrij te stellen van de geldelijke lasten die voortvloeien uit de normale toepassing van het algemene stelsel van sociale voorzieningen, zonder dat die vrijstelling is gerechtvaardigd door de aard of de opzet van dat stelsel. Het sociale karakter van overheidsinterventies volstaat niet om de kwalificatie van steunmaatregelen in de zin van artikel 92 van het Verdrag voetstoots te kunnen uitsluiten.

Aldus kunnen overheidsmaatregelen waarbij de werkgeversbijdrage aan de sociale zekerheid voor ondernemingen uit bepaalde bijzondere bedrijfstakken geleidelijk wordt verminderd, niet anders dan als steunmaatregelen in de zin van artikel 92 van het Verdrag worden gekwalificeerd, aangezien zij de kosten beogen te compenseren die voor deze ondernemingen voortvloeien uit collectieve overeenkomsten tussen werkgevers- en werknemersorganisaties, die door de ondernemingen in acht moeten worden genomen, en die kosten naar hun aard op het budget van de ondernemingen drukken.

Wat verder de waardering van deze kosten betreft, vormen de door de sociale partners gesloten overeenkomsten één geheel en mag bij de beoordeling ervan niet alle aandacht worden gericht op bepaalde positieve of negatieve aspecten ervan voor deze of gene partij. Gelet op de uiteenlopende overwegingen die de sociale partners tot overleg aanzetten, en op het feit dat de uitkomst van hun overleg het resultaat is van een compromis waarbij elke partij op een aantal gebieden toegevingen doet in ruil voor voordelen op andere, niet noodzakelijk aanverwante gebieden, is het in beginsel niet mogelijk de uiteindelijke kosten van dergelijke overeenkomsten voor de ondernemingen met de nodige nauwkeurigheid te ramen.