ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
260.

Het derde middel kan, volgens mij, ook niet slagen. Zoals gezegd, is bij de door de Commissie gemaakte indeling in groepen immers uitsluitend het relatieve belang van de ondernemingen op de betrokken markt in aanmerking genomen, ongeacht de verschillen in structuur of gedraging tussen deze ondernemingen. In deze fase kon dus geen rekening worden gehouden met het feit dat AWA de voornaamste leider van het kartel was en tot een groep behoorde. Dat betekent echter niet dat de Commissie door deze methodiek het bedrag van de geldboete heeft vastgesteld op basis van alleen de omzet van de ondernemingen, zonder de specifieke individuele omstandigheden van elk van de betrokken ondernemingen in aanmerking te nemen. Zoals het Gerecht in punt 493 van het bestreden arrest heeft opgemerkt, heeft de Commissie immers in de fase van de verhoging van de geldboete ten behoeve van de afschrikwekkende werking, rekening gehouden met het verschil in omvang en totale middelen tussen Koehler en AWA. Zoals blijkt uit de punten 418 tot en met 424 van de litigieuze beschikking, heeft de Commissie bovendien in de fase van de beoordeling of er sprake was van verzwarende omstandigheden, de rol van AWA als aanstichter in aanmerking genomen.
14.

Bij prealabele uitspraak van 25 januari 2006 heeft de Keskusverolautakunta bepaald dat Alpha gehouden was om bronbelasting te heffen op door haar aan Nordic Fund SICAV uitgekeerd dividend. In deze uitspraak werd verwezen naar de wet inzake inkomstenbelasting, volgens welke een buitenlands lichaam belastingplichtig is over de in Finland verworven inkomsten, alsmede naar de wet betreffende belastingheffing over inkomsten en vermogen van beperkt belastingplichtigen, die bepaalt dat op dividend dat wordt uitgekeerd door een in Finland gevestigd lichaam aan beperkt belastingplichtigen bronbelasting wordt geheven, tenzij het bij de dividendgerechtigde gaat om een in een lidstaat van de Europese Unie gevestigd lichaam dat rechtstreeks ten minste 20% van het kapitaal van de dividenduitkerende vennootschap houdt en de dividendgerechtigde daarnaast een van de vennootschappen is in de zin van artikel 2 van richtlijn 90/435. Aangezien de SICAV-vennootschap niet is opgenomen in de lijst van de bijlage bij deze richtlijn en zij in Luxemburg volledig is vrijgesteld van inkomstenbelasting, kan Nordic Fund SICAV niet worden beschouwd als een vennootschap in de zin van richtlijn 90/435 en kan het aan haar uitgekeerd dividend niet worden vrijgesteld van bronbelasting.
10.

Na een reeks administratieve procedures voor de Oostenrijkse autoriteiten (die in essentie waren toegespitst op problemen in verband met de vaststelling van de precieze feitelijke toedracht van de zaak en van de specifieke verantwoordelijkheden van de verschillende betrokkenen), is de vraag aan de verwijzende rechter voorgelegd. Gezien de centrale rol van artikel 233 van het douanewetboek voor de beslissing, heeft deze rechter de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen voorgelegd: „1) De voorwaarden voor het tenietgaan van een douaneschuld die zijn vastgesteld in artikel 233, eerste alinea, sub d, van [het douanewetboek] verwijzen niet naar het tijdstip van ontstaan van de douaneschuld, maar naar een tijdstip na het ontstaan van de douaneschuld, aangezien sprake is van een douaneschuld die ingevolge artikel 202 douanewetboek ‚is ontstaan’. Moeten de woorden ‚bij het onregelmatig binnenbrengen’ in de zin van artikel 233, eerste alinea, sub d, douanewetboek aldus worden uitgelegd, — dat het binnenbrengen van een goed in het douanegebied van de Gemeenschap, ten aanzien waarvan ingevolge artikel 202 douanewetboek een douaneschuld is ontstaan, reeds is voltooid met de overbrenging ervan naar het douanekantoor aan de grens of naar een andere, door de douaneautoriteiten aangeduide plaats, maar in elk geval met het verlaten van het terrein van het douanekantoor of van de aangeduide andere plaats, aangezien het goed daardoor het douanegebied is binnengekomen, zodat de inbeslagneming en verbeurdverklaring van de goederen na dit tijdstip niet meer tot tenietgaan van de douaneschuld leidt, of moeten deze woorden aldus worden uitgelegd, — dat het binnenbrengen van een goed in het douanegebied van de Gemeenschap, ten aanzien waarvan ingevolge artikel 202 douanewetboek een douaneschuld is ontstaan, uit economisch oogpunt voortduurt zolang het vervoer duurt dat aansluit op het binnenbrengen van het goed in het douanegebied en hiermee een samenhangend geheel vormt, en dus zolang het goed nog niet is aangekomen en gestopt op zijn eerste plaats van bestemming in het douanegebied, zodat de inbeslagneming en verbeurdverklaring van de goederen tot op dit tijdstip nog tot een tenietgaan van de douaneschuld leidt? 2. Bij een onregelmatige handelwijze in de zin van artikel 202 douanewetboek die bij het binnenbrengen wordt ontdekt, gaat de douaneschuld dwingend teniet. De inbeslagneming van goederen op het ogenblik dat deze aan het douanetoezicht worden onttrokken, een onregelmatige handelwijze in de zin van artikel 203 douanewetboek, leidt daarentegen niet tot het onmiddellijke tenietgaan van de douaneschuld. Moet artikel 233, eerste alinea, sub d, douanewetboek aldus worden uitgelegd, dat dit tenietgaan van de douaneschuld, dat uitdrukkelijk is beperkt tot gevallen waarin de douaneschuld is ontstaan ingevolge artikel 202 douanewetboek, toch strookt met de verplichting tot gelijke behandeling van onregelmatige handelwijzen?”
17.

Deel A, artikel 4, zet de algemene toelatingsprocedure die alle kennisgevers moeten volgen, uiteen. Het bepaalt in het bijzonder: „1. […] Doelbewuste introductie of het in de handel brengen van GGO’s is alleen toegestaan overeenkomstig deel B, respectievelijk deel C. 2. Alvorens een kennisgeving overeenkomstig deel B of deel C te doen, verricht de kennisgever een milieurisicobeoordeling. De informatie die nodig kan zijn voor het verrichten van de milieurisicobeoordeling is opgenomen in bijlage III. […] 4. De lidstaten wijzen een of meer bevoegde instanties aan die worden belast met de uitvoering van deze richtlijn. De bevoegde instantie onderzoekt of de kennisgevingen overeenkomstig de delen B en C voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn, en of de bij lid 2 vastgestelde beoordeling passend is. […]”
48.

Dat criterium heeft in het Oostenrijks recht een nagenoeg onbeperkte draagwijdte. Een activiteit die in dienstbetrekking kan worden uitgeoefend, kan in beginsel ook zelfstandig worden uitgeoefend. Dit criterium lijkt dus te verwijzen naar de sociale context in Oostenrijk en de daar heersende tradities met betrekking tot de uitoefening van activiteiten in dienstbetrekking of als zelfstandige. Het hoeft niet te verbazen dat de Oostenrijkse autoriteiten bij de toepassing van deze bepaling over een zeer ruime vrijheid lijken te beschikken.
47.

In de vierde plaats mag de omstandigheid dat de Gemeenschap niet de hoedanigheid van lid van de IMO heeft, er volgens mij niet toe leiden dat de lidstaten aan deze internationale organisatie nationale voorstellen kunnen voorleggen op een gebied dat behoort tot de uitsluitende externe bevoegdheid van de Gemeenschap. Dienaangaande ben ik het eens met de Commissie dat indien een internationale organisatie haar niet de mogelijkheid biedt om als de rechtmatige vertegenwoordiger van de Gemeenschap op te treden op een gebied dat behoort tot de uitsluitende bevoegdheid van de Gemeenschap, een dergelijke bevoegdheid kan worden uitgeoefend via lidstaten die solidair optreden in het belang van de Gemeenschap, en die hiertoe door laatstgenoemde werden gemachtigd. ( 19 ) Zo kan een communautair standpunt, zoals dat waarnaar ik reeds eerder heb verwezen, worden uiteengezet in een internationale organisatie waarvan de Gemeenschap geen lid is. De gemeenschapswetgever herinnert overigens aan de noodzaak van een dergelijk standpunt in artikel 10, lid 4, van verordening nr. 725/2004, dat luidt als volgt: „[v]oor de toepassing van deze verordening en om het gevaar van strijdigheid van de communautaire maritieme wetgeving met internationale instrumenten te beperken, werken de lidstaten en de Commissie door middel van coördinatievergaderingen en/of elk ander passend middel samen om, indien nodig, een gemeenschappelijk standpunt of een gemeenschappelijke aanpak in de bevoegde internationale instanties vast te stellen”.
Vóór de wijziging in 2004 luidde artikel 5 van het Statuut als volgt:

„1. De ambten die onder dit Statuut vallen, zijn, naar aard en niveau van de werkzaamheden waarmee zij overeenkomen, ingedeeld in vier categorieën, die in afdalende hiërarchische volgorde worden aangeduid met de letters A, B, C en D.

Categorie A omvat acht rangen, die in loopbanen zijn gegroepeerd welke zich in het algemeen over twee rangen uitstrekken en die overeenkomen met hogere leidinggevende en scheppende functies en functies met een studiekarakter, voor welke functies kennis op universitair niveau of een gelijkwaardige beroepservaring vereist is.

Categorie B omvat vijf rangen, die in loopbanen zijn gegroepeerd welke zich in het algemeen over twee rangen uitstrekken en die overeenkomen met functies met een uitvoerend en leidinggevend karakter, voor welke functies volledige middelbare (hogere middelbare) schoolkennis of een gelijkwaardige beroepservaring vereist is.

Categorie C omvat vijf rangen, die in loopbanen zijn gegroepeerd welke zich in het algemeen over twee rangen uitstrekken en waarin zijn ingedeeld eenvoudiger uitvoerende functies, waarvoor kennis op het peil van lager middelbaar onderwijs of uitgebreid lager algemeen vormend onderwijs dan wel een gelijkwaardige beroepservaring vereist is.

Categorie D omvat vier rangen, die in loopbanen zijn gegroepeerd welke zich in het algemeen over twee rangen uitstrekken en die overeenkomen met functies waarbij handarbeid of hulpdiensten worden verricht, voor welke functies kennis op het peil van lager onderwijs eventueel aangevuld met technische kennis, vereist is.

[…]

2. De ambten van vertaler en tolk zijn samengevoegd in een groep voor de talendienst, die met de letters LA is aangeduid en zes rangen omvat, die met de rangen 3 tot en met 8 van categorie A zijn gelijkgesteld en in loopbanen zijn gegroepeerd welke zich in het algemeen over twee rangen uitstrekken.

3. Voor de ambtenaren die tot eenzelfde categorie of groep behoren, gelden onderscheidenlijk dezelfde bepalingen met betrekking tot aanwerving en loopbaan.

[…]”
30.

In deze context dient de verwijzende rechter erop te worden gewezen dat het noodzakelijk is uit te maken of het teken van Adidas aan de orde in het hoofdgeding onder artikel 3, lid 1, sub b, dan wel onder artikel 3, lid 1, sub c, van de richtlijn valt, aangezien de weigeringsgrond, of, in voorkomend geval, de nietigheidsgrond, van lid 1, sub b, anders dan die van lid 1, sub c, niet in aanmerking wordt genomen bij de beperkingen van het merkrecht waarop artikel 6, lid 1, betrekking heeft. Hieruit volgt dat de uitkomst van het geding verschilt naargelang het teken intrinsiek onderscheidend vermogen miste (werkingssfeer van artikel 3, lid 1, sub b, van de richtlijn) dan wel een van de kenmerkende aspecten van de waar beschreef (artikel 3, lid 1, sub c). Het gaat hierbij evenwel om een feitelijke beoordeling die alleen door de Hoge Raad, of, wanneer deze in cassatie de feiten niet mag beoordelen, de rechter a quo, kan worden verricht.
15.

Aangaande de derde rechtvaardigingsgrond, namelijk het gevaar van belastingontwijking, overwoog het Hof in het arrest Marks & Spencer dat de mogelijkheid om het verlies van een niet-ingezeten dochtervennootschap over te dragen aan een ingezeten vennootschap, het gevaar inhoudt dat de verliesoverdracht binnen een vennootschapsgroep zo wordt georganiseerd dat het verlies wordt overgedragen aan vennootschappen in lidstaten waar het belastingtarief het hoogst is, en waar de fiscale waarde van een verlies dus het grootst is. In tegenstelling tot de situatie van dochtervennootschappen, waarin het denkbaar is dat de overdracht van verliezen binnen vennootschapsgroepen stelselmatig wordt georganiseerd en dat verliezen uitsluitend worden gedirigeerd naar vennootschappen van de groep die zijn gevestigd in lidstaten met hogere belastingtarieven ( 15 ), is er bij vaste inrichtingen geen mogelijkheid voor een dergelijke „forum shopping” wanneer een vennootschap in een lidstaat verliezen van een vaste inrichting in een andere lidstaat mag aftrekken. Dat is zo omdat, zoals de Commissie betoogt, maatregelen die de „overdracht” van verliezen van een vaste inrichting (in tegenstelling tot die van een dochtervennootschap) mogelijk maken, noodzakelijk noch theoretisch denkbaar zijn: verliezen van een vaste inrichting zijn verliezen van de belastingplichtige moedermaatschappij. Verliezen van binnenlandse vaste inrichtingen kunnen derhalve rechtstreeks en dadelijk worden afgetrokken. Het enige verschil tussen die binnenlandse situatie en de onderhavige zaak is de verdeling van de heffingsbevoegdheid: bevindt de vaste inrichting zich in een andere lidstaat waarmee een dubbelbelastingverdrag bestaat als in deze zaak, dan zal die staat het uitsluitende recht hebben om belasting te heffen op het inkomen van de vaste inrichting in kwestie. Dat verandert niets aan het feit dat de belastingplichtige vennootschap verlies lijdt, waardoor haar belastbare inkomen in de staat van vestiging daalt. Het recht van de andere staat om belasting te heffen, schept slechts een tweede aanknopingsfactor voor hetzelfde verlies, en dus een mogelijkheid van dubbele aftrek. In gevallen als dit komt het mij dan ook voor dat de derde rechtvaardigingsgrond van het arrest Marks & Spencer niets toevoegt aan de eerste en de tweede.
81.

De toepassing van de wet op de eigenwoningsubsidie komt derhalve wel degelijk erop neer dat de niet-ingezetenen die in Duitsland onbeperkt inkomstenbelastingplichtig zijn, van een financieel voordeel worden uitgesloten, en is een indirecte discriminatie, die in beginsel in strijd is met de artikelen 39 EG en 43 EG. Er behoeft derhalve niet te worden onderzocht of deze wet met artikel 18 EG verenigbaar is.
„Niet-nakoming – Artikel 28 EG – Verbod om in andere lidstaten rechtmatig vervaardigde en in de handel gebrachte producten onder de benaming limpiador con lejía (schoonmaakmiddel met bleekwater) in de handel te brengen wanneer hun gehalte aan actief chloor minder dan 35 g/l bedraagt”
Conclusie van advocaat-generaal Léger van 16 januari 2003. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje. - Nietnakoming - Richtlijn 98/81/EG - Nietuitvoering binnen gestelde termijn. - Zaak C-333/01.



Jurisprudentie 2003 bladzijde I-02623



Conclusie van de advocaat generaal

1. Met het onderhavige beroep verzoekt de Commissie van de Europese Gemeenschappen het Hof, vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen, of aan haar mee te delen, die nodig zijn om volledig te voldoen aan richtlijn 98/81/EG van de Raad van 26 oktober 1998 tot wijziging van richtlijn 90/219/EEG inzake het ingeperkt gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen. De Commissie verzoekt bovendien, het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

2. Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet in het kader van een beroep op grond van artikel 226 EG het bestaan van een niet-nakoming worden beoordeeld naar de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, en kan het Hof geen rekening houden met sedertdien opgetreden wijzigingen.

3. In de onderhavige zaak blijkt echter uit de stukken dat bij het verstrijken van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, namelijk op 17 maart 2001, het Koninkrijk Spanje niet de voor de volledige uitvoering van richtlijn 98/81 nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen had vastgesteld. Het Koninkrijk Spanje betwist deze feiten niet, ook al concludeert het tot verwerping van het onderhavige beroep.

Conclusie

4. Mitsdien geef ik het Hof in overweging vast te stellen:

1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 98/81/EG van de Raad van 26 oktober 1998 tot wijziging van richtlijn 90/219/EEG inzake het ingeperkt gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen, is het Koninkrijk Spanje de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
69.

De Duitse regering heeft het achterwege laten van een openbare aanbesteding gerechtvaardigd door te betogen dat de opdracht voor afvalverwerking gezien de omstandigheden van het geval uitsluitend aan het reeds in Braunschweig gevestigde BKB kon worden gegund. De stad Braunschweig zou hebben gekozen voor een wijze van lokale afvalverwerking waardoor het vervoer van afval over grote afstanden voorkomen kon worden. De regionale nabijheid van de afvalverwerking was dus een essentieel vereiste voor het uitvoeren van de opdracht die het voorwerp was van de overeenkomst. Het criterium van de regionale nabijheid van de verwerkingscapaciteit en de korte vervoersafstanden is bovendien, aldus de Duitse regering, in overeenstemming met het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron moeten worden bestreden. Dit beginsel is neergelegd in artikel 174, lid 2, EG (voorheen artikel 130 R, lid 2, EG-Verdrag) en door het Hof in zijn rechtspraak gepreciseerd. ( 21 ) BKB zou, gezien de bij haar aanwezige installaties, als enig bedrijf in staat zijn geweest de verwerking van afval op de gewenste thermische wijze tot stand te brengen. Geen enkele andere onderneming zou ten tijde van het sluiten van de overeenkomst over de noodzakelijke infrastructuur hebben beschikt om het afval in de regio Braunschweig te verwijderen, en dit zou zijn aangetoond in een marktstudie uitgevoerd door de stad Braunschweig. Indien een nieuwe industriële installatie gebouwd had moeten worden, zouden de gestelde termijnen voor het volledig verwerken van het afval niet gehaald kunnen worden.
Conclusie van advocaat-generaal Alber van 11 december 1997. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 94/2/EG. - Zaak C-139/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-00605



Conclusie van de advocaat generaal

A - Inleiding

1 In de onderhavige niet-nakomingsprocedure tegen de Italiaanse Republiek concludeert de Commissie, dat het den Hove behage:

1) vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 94/2/EG(1) van de Commissie van 21 januari 1994 houdende uitvoeringsbepalingen van richtlijn 92/75/EEG van de Raad wat de etikettering van het energieverbruik van huishoudelijke elektrische koelkasten, diepvriezers en combinaties daarvan betreft, en door in ieder geval te verzuimen haar van die bepalingen in kennis te stellen, de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.

B - Standpunt

2 Artikel 4 van richtlijn 94/2 bepaalt, dat de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aannemen en bekendmaken om uiterlijk op 31 december 1994 aan deze richtlijn te voldoen. De Commissie moet daarvan onverwijld in kennis worden gesteld. Deze bepalingen moeten worden toegepast vanaf 1 januari 1995.

3 Het staat vast, dat die maatregelen niet zijn genomen.

4 De Italiaanse regering voert tot haar verdediging aan, dat basisrichtlijn 92/75/EEG(2) van de Raad van 22 september 1992 betreffende de vermelding van het energieverbruik en het verbruik van andere hulpbronnen op de etikettering en in de standaard-productinformatie van huishoudelijke apparaten, nog niet in nationaal recht is omgezet, zodat de uitvoeringsbepalingen ook niet zouden kunnen worden vastgesteld.

5 Volgens artikel 14 van richtlijn 92/75/EEG hadden de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vóór 1 juli 1993 moeten worden vastgesteld, om vanaf uiterlijk 1 januari 1994 te kunnen worden toegepast.

6 Een verzuim bij de omzetting van de basisregeling kan een latere niet-nakoming bij de omzetting van een uitvoeringsbepaling niet rechtvaardigen. Het verzoek van de Commissie moet dus worden toegewezen.

Kosten

7 Overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen.

C - Conclusie

8 Ik geef het Hof in overweging te beslissen als volgt:

"1) Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 94/2/EG van de Commissie van 21 januari 1994 houdende uitvoeringsbepalingen van richtlijn 92/75/EEG van de Raad wat de etikettering van het energieverbruik van huishoudelijke elektrische koelkasten, diepvriezers en combinaties daarvan betreft, is de Italiaanse Republiek de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen;

2) de Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten."

(1) - PB L 45, blz. 1.

(2) - PB L 297, blz. 16.
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 26 maart 1998. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België. - Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 94/57/EG. - Zaak C-368/97.



Jurisprudentie 1998 bladzijde I-02967



Conclusie van de advocaat generaal

1 In deze procedure verzoekt de Commissie het Hof krachtens artikel 169 EG-Verdrag vast te stellen, dat het Koninkrijk België, door de maatregelen die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties(1), niet binnen de vastgestelde termijn te nemen en/of de Commissie daarvan in kennis te stellen, niet heeft voldaan aan de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen.

2 Artikel 16 van de richtlijn bepaalt het volgende:

"1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1995 aan deze richtlijn te voldoen.

(...)

3. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van alle bepalingen van nationaal recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis."

3 Het Koninkrijk België heeft niet betwist dat het de richtlijn niet heeft uitgevoerd, en voert ter verdediging aan, dat de nodige maatregelen in voorbereiding zijn.

4 In deze omstandigheden is het verzoek van de Commissie kennelijk gegrond.

Conclusie

5 Bijgevolg geef ik het Hof in overweging:

1) te verklaren, dat het Koninkrijk België, door niet alle bepalingen vast te stellen die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties, niet heeft voldaan aan de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen;

2) het Koninkrijk België te veroordelen in de kosten van het geding.

(1) - PB L 319, blz. 20.