Met betrekking tot een beroep van een ambtenaar van de Unie tegen verordening nr. 1023/2013 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie, vastgesteld op basis van artikel 336 VWEU, overeenkomstig de gewone wetgevingsprocedure, vallen de bestreden bepalingen onder de categorie handelingen van algemene strekking en wetgevende aard, ten aanzien waarvan de ontvankelijkheid van door natuurlijke of rechtspersonen ingestelde beroepen tot nietigverklaring ingevolge artikel 263, vierde alinea, VWEU is onderworpen aan de eerbiediging van de voorwaarden van rechtstreekse en individuele geraaktheid.

Dienaangaande kan de voorwaarde van individuele geraaktheid niet worden gebaseerd op de artikelen 27 en 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Het feit dat een persoon op enigerlei wijze betrokken is bij het proces dat leidt tot de vaststelling van een Uniehandeling, kan deze persoon enkel individualiseren met betrekking tot de betrokken handeling, wanneer de toepasselijke Unieregeling hem bepaalde procedurele waarborgen verleent. Tenzij anders is bepaald, verlangen noch het proces van totstandkoming van handelingen van algemene strekking noch die handelingen zelf, op grond van algemene Unierechtelijke beginselen, zoals het recht om te worden gehoord, de deelneming van de betrokken personen, omdat hun belangen worden geacht te worden vertegenwoordigd door de politieke instanties die bevoegd zijn deze handelingen vast te stellen. In dit verband moet worden vastgesteld dat noch artikel 336 VWEU, noch artikel 10 van het Statuut, noch artikel 27 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aan personeelsleden van de instellingen van de Unie een individueel procedureel recht toekent.

Bovendien moet worden vastgesteld dat, hoewel iemand door een handeling individueel kan worden geraakt doordat hij behoort tot een beperkte kring van marktdeelnemers, wanneer die handeling wijziging brengt in de door de betrokkene voorafgaand aan de vaststelling van de handeling verworven rechten, en zelfs indien wordt aangenomen dat verzoekster behoort tot een dergelijke kring van ambtenaren voor wie de bestreden bepalingen van verordening nr. 1023/2013 tot gevolg hebben dat hen het recht op reiskostenvergoeding en reisdagen wordt ontnomen, deze omstandigheid niet voortvloeit uit het afnemen van een verworven recht van enkel die ambtenaren. Er bestond geen verworven recht in die zin, aangezien, zoals blijkt uit artikel 7 van bijlage V bij het tot en met 31 december 2013 geldende Statuut en uit artikel 8 van bijlage VII bij datzelfde Statuut, het recht op reiskostenvergoeding en reisdagen, los van de ontheemdingstoelage of de toelage voor verblijf in het buitenland, in feite een recht was voor alle ambtenaren van de Unie. Hoewel de keuze van het Parlement en de Raad om door middel van de bepalingen van verordening nr. 1023/2013 het genot van dat recht te koppelen aan de toepassing van de ontheemdingstoelage of de toelage voor verblijf in het buitenland, tot gevolg heeft dat aan verzoekster, vanwege de juridische en feitelijke situatie waarin zij zich thans, net als andere ambtenaren, bevindt, dit recht wordt ontnomen, is het overigens niet uitgesloten dat andere ambtenaren zich in de toekomst in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met de hare.

De omstandigheid dat ten tijde van de vaststelling van de bestreden maatregel het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie een maatregel van toepassing is, meer of minder nauwkeurig kan worden bepaald, betekent niet dat deze subjecten moeten worden geacht door die maatregel individueel te zijn geraakt, zolang vaststaat dat deze toepassing voortvloeit uit een objectieve feitelijke of juridische situatie die in de betrokken handeling wordt omschreven.

(cf. punten 25, 31, 32, 37, 41, 45‑48)