ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De Unierechter is niet bevoegd om de door de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigde honoraria te begroten, maar wel om te bepalen tot welk bedrag die vergoedingen kunnen worden teruggevorderd van de partij die in de kosten is verwezen. Om te bepalen of de kosten die voor de procedure zijn gemaakt echt nodig waren, moet de verzoeker deze nauwkeurig aangeven. Evenzo heeft het forfaitaire karakter van de beloning geen invloed op de beoordeling door het Gerecht voor ambtenarenzaken van het bedrag van de invorderbare kosten, daar de rechter zich baseert op vaste, in de rechtspraak ontwikkelde criteria en op de precieze informatie die de partijen hem moeten verstrekken. Ofschoon het ontbreken van dergelijke informatie niet verhindert dat het Gerecht het bedrag van de invorderbare kosten vaststelt op basis van een billijke beoordeling, wordt het hierdoor in een situatie geplaatst waarin de vorderingen van de verzoeker noodzakelijkerwijs strikt moeten worden beoordeeld.

(cf. punten 24, 30 en 34)

Referentie:

Hof: beschikking van 17 februari 2004, DAI/ARAP e.a., C‑321/99 P‑DEP, niet gepubliceerd, EU:C:2004:103, punt 23

Gerecht van de Europese Unie: beschikkingen van 31 maart 2011, Tetra Laval/Commissie, T‑5/02 DEP en T‑80/02 DEP, niet gepubliceerd, EU:T:2011:129, punt 68, en 28 mei 2013, Marcuccio/Commissie, T‑278/07 P‑DEP, EU:T:2013:269, punt 16

Gerecht voor ambtenarenzaken: beschikkingen van 10 november 2009, X/Parlement, F‑14/08 DEP, EU:F:2009:149, punt 22; 26 april 2010, Schönberger/Parlement, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, punt 24, en 27 september 2011, De Nicola/EIB, F‑55/08 DEP, EU:F:2011:155, punten 40 en 41
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

22 juni 2010

Zaak F-78/09

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Beroep tot schadevergoeding — Vergoeding van kosten — Exceptie van parallel beroep — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Marcuccio vraagt om veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die hij zou hebben geleden door haar weigering om hem de invorderbare kosten te vergoeden die in zaak T-18/04 zouden zijn gemaakt.

Beslissing: Verzoekers beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren — Beroep — Beroep tot schadevergoeding — Vordering tot nietigverklaring van precontentieus besluit tot afwijzing van vordering tot schadevergoeding — Vordering die niet zelfstandig is ten opzichte van vordering tot schadevergoeding

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Procedure — Kosten — Begroting — Voorwerp

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 92, lid 1; Ambtenarenstatuut, art. 91)

1. Het besluit waarbij een instelling een vordering tot schadevergoeding afwijst, vormt een integrerend deel van de administratieve procedure die aan een bij het Gerecht ingestelde aansprakelijkheidsactie voorafgaat. Bijgevolg kunnen de geformuleerde vorderingen tot nietigverklaring niet los van de vorderingen tot schadevergoeding worden beoordeeld.

De handeling waarbij de instelling tijdens de precontentieuze fase haar standpunt bepaalt heeft immers enkel tot doel, degene die schade zou hebben geleden in staat te stellen een vordering tot schadevergoeding bij het Gerecht in te stellen.

(cf. punt 17)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 18 december 1997, Gill/Commissie, T-90/95, JurAmbt. blz. I-A-471 en II-1231, punt 45; 6 maart 2001, Ojha/Commissie, T-77/99, JurAmbt. blz. I-A-61 en II-293, punt 68; 5 december 2002, Hoyer/Commissie, T-209/99, JurAmbt. blz. I-A-243 en II-1211, punt 32

2. De bijzondere, in artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voorziene procedure tot begroting van de kosten sluit uit dat dezelfde bedragen of met hetzelfde oogmerk uitgegeven bedragen worden gevorderd in het kader van een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.

Artikel 92, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verzet zich er dus tegen dat een verzoeker op grond van artikel 91 van het Statuut een beroep tot schadevergoeding instelt dat in werkelijkheid hetzelfde voorwerp heeft als een verzoek om begroting van kosten.

(cf. punten 20 en 22)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 11 juli 2007, Schneider Electric/Commissie, T-351/03, Jurispr. blz. II-2237, punt 297

Gerecht voor ambtenarenzaken: 10 november 2009, Marcuccio/Commissie, F-70/07, JurAmbt. blz. I-A-1-423 en II-A-1-2293, punten 17 en 18
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN VAN DE EUROPESE UNIE (Eerste kamer)

10 september 2014

Ingo Hanschmann

tegen

Europese Politiedienst (Europol)

„Openbare dienst — Procedure — Begroting van kosten”

Betreft

:

Verzoek om begroting van kosten, krachtens artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering door Hanschmann ingediend na het arrest in de zaak Hanschmann/Europol (F‑27/09, EU:F:2010:58).

Beslissing

:

Het totaalbedrag van de kosten die de Europese Politiedienst aan Hanschmann moet vergoeden wordt vastgesteld op 1343,18 EUR, welk bedrag moratoire rente zal dragen vanaf de datum van betekening van de onderhavige beschikking tot aan de datum van betaling, tegen het tarief berekend op basis van het tarief dat de Europese Centrale Bank voor de bovengenoemde periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure – Kosten – Begroting – Invorderbare kosten – Factoren die in aanmerking moeten worden genomen – Overeenkomst betreffende de honoraria die een partij met haar advocaat heeft gesloten – Daarvan uitgesloten

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 91, sub b)

De Unierechter is niet bevoegd om de honoraria vast te stellen die de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigd zijn, maar wel het bedrag ter hoogte waarvan die honoraria kunnen worden ingevorderd bij de partij die in de kosten is verwezen. Hieruit volgt dat voor de begroting door het Gerecht van de invorderbare kosten geen bewijs van betaling nodig is van de kosten waarvan invordering wordt verlangd.

Wanneer de Unierechter zich uitspreekt over een verzoek om begroting van kosten, hoeft hij immers geen rekening te houden met een eventuele overeenkomst dienaangaande tussen de betrokken partij en haar gemachtigden of raadslieden.

De omstandigheid dat in een met zijn advocaten gesloten overeenkomst is opgenomen dat verzoeker geen honoraria aan hen zou betalen, heeft dus geen invloed op zijn recht om de kosten die in het kader van de hoofdprocedure zijn gemaakt in te vorderen.

(cf. punten 14, 19 en 20)

Referentie:

Hof: beschikkingen Leeuwarder Papierwarenfabriek/Commissie, 318/82, EU:C:1985:468, punt 2; C. A. S./Commissie, C‑204/07 P-DEP, EU:C:2009:526, punt 13, en Kronofrance/Duitsland e.a., C‑75/05 P-DEP en C‑80/05 P‑DEP, EU:C:2013:458, punt 30
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Procedure – Beslissing bij met redenen omklede beschikking – Voorwaarden

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 76)

2. Ambtenaren – Vertegenwoordiging – Bescherming van vertegenwoordigers van personeel

(Ambtenarenstatuut, bijlage II, art. 1, zesde alinea)

1. De gemeenschapsrechter mag beoordelen of het in de omstandigheden van het concrete geval in het belang van een goede rechtsbedeling is om, overeenkomstig artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, een kennelijk ongegrond beroep te verwerpen zonder eerst uitspraak te doen over de door de verwerende partij opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid. Dit is het geval wanneer de oplossing die het Gerecht in een eerder verzoeker betreffend arrest heeft gekozen mutatis mutandis kan worden toegepast op de onderhavige zaak.

(cf. punten 45 en 46)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: 20 januari 2009, Klein/Commissie, F‑32/08, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 20, en de aangehaalde rechtspraak; 7 juli 2009, Lebedef/Commissie, F‑39/08, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000

2. Artikel 10 van de kaderovereenkomst van 27 januari 2006 betreffende de betrekkingen tussen de Commissie en de vakbonds‑ en beroepsorganisaties, en artikel 1, zesde alinea, van bijlage II bij het Statuut hebben in wezen dezelfde inhoud en hetzelfde doel, te weten de bescherming van vertegenwoordigers van het personeel. Het enige wezenlijke verschil is gelegen in hun respectieve personele werkingssfeer. Artikel 1, zesde alinea, van bijlage II bij het Statuut heeft betrekking op de statutaire vertegenwoordigers, te weten de leden van het personeelscomité en de ambtenaren die in opdracht van het comité zitting hebben in een statutair orgaan, terwijl artikel 10 van de kaderovereenkomst betrekking heeft op de vakbondsvertegenwoordigers en ‑afgevaardigden.

(cf. punt 49)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: Lebedef/Commissie, reeds aangehaald
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Termijnen – Aan instelling gericht verzoek om schadevergoeding – Inachtneming van redelijke termijn

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 46; Ambtenarenstatuut, art. 90)

De ambtenaren of functionarissen dienen binnen een redelijke termijn bij de instelling een verzoek in te dienen om van de Gemeenschap vergoeding te krijgen voor schade die aan haar te wijten zou zijn, en wel vanaf het moment waarop zij kennis hebben gekregen van de situatie waarover zij zich beklagen. De redelijkheid van de termijn moet worden beoordeeld aan de hand van de specifieke omstandigheden van de zaak, in het bijzonder het belang ervan voor de betrokkene, de complexiteit van de zaak en het gedrag van de betrokken partijen.

Dienaangaande moet eveneens rekening worden gehouden met het vergelijkingspunt dat wordt gevormd door de verjaringstermijn van vijf jaar die in artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie voor niet-contractuele aansprakelijkheidsvorderingen is vastgesteld. De termijn van vijf jaar vormt echter geen onverbiddelijke en onaantastbare grens waarbinnen elk verzoek ontvankelijk is, ongeacht de tijd die de verzoeker heeft genomen om zijn verzoek bij de administratie in te dienen en de omstandigheden van het geval.

(cf. punten 19-22)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 5 oktober 2004, Eagle e.a./Commissie, T‑144/02, Jurispr. blz. II‑3381, punten 65 en 66

Gerecht voor ambtenarenzaken: 1 februari 2007, Tsarnavas/Commissie, F‑125/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 76 en 77
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

30 april 2009

Zaak F‑30/07

Lidia Noworyta

tegen

Europees Parlement

„Afdoening zonder beslissing”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 28 april 2006 houdende afwijzing van het voorstel van verzoeksters hiërarchieke meerdere van 20 oktober 2005 en weigering om haar de forfaitaire vergoeding te geven voor overwerk in de zin van artikel 3 van bijlage VI bij het Statuut; bij wijze van alternatief voor de betaling van laatstgenoemde vergoeding vraagt verzoekster om betaling van elke andere vergoeding krachtens artikel 56 bis of artikel 56 ter van het Statuut.

Beslissing: Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan in zaak F‑30/07, Noworyta/Parlement, die wordt doorgehaald in het register van het Gerecht. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

Procedure – Verzoeker wiens verzoek na instelling van beroep wordt ingewilligd

(Reglement van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 75)

De gemeenschapsrechter mag naargelang de omstandigheden van elk individueel geval beoordelen of een goede rechtsbedeling de verwerping ten gronde van een beroep tot nietigverklaring rechtvaardigt of, naar analogie, vaststellen dat een beroep zonder voorwerp is geraakt en dat dus geen uitspraak meer behoeft te worden gedaan over de gegrondheid ervan, zonder dat hij zich eerst heeft uitgesproken over de door de verwerende partij opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid.

Dit is dus het geval wanneer het Gerecht in een eerste zaak reeds ten gronde uitspraak heeft gedaan ten gunste van de verzoeker van de bij hem aanhangige zaak en partijen ter terechtzitting in antwoord op een vraag van het Gerecht in het kader van die tweede zaak hebben verklaard dat indien de eerste zaak ontvankelijk zou worden verklaard en het Gerecht zich ten gronde zou uitspreken, er geen uitspraak behoefde te worden gedaan in de tweede zaak.

(cf. punten 5‑8)

Referentie:

Hof: 26 februari 2002, Raad/Boehringer, C‑23/00 P, Jurispr. blz. I‑1873, punten 51 en 52; 23 maart 2004, Frankrijk/Commissie, C‑233/02, Jurispr. blz. I‑2759, punt 26

Gerecht van eerste aanleg: 15 juni 2005, Regione autonoma della Sardegna/Commissie, T‑171/02, Jurispr. blz. II‑2123, punt 155

Gerecht voor ambtenarenzaken: 8 april 2008, Bordini/Commissie, F‑134/06, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punt 56; 28 april 2009, Balieu-Steinmetz en Noworyta/Parlement, F‑115/07, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Eerste kamer)

van 25 februari 2008

Zaak F‑85/07

Ana Anselmo e.a.

tegen

Raad van de Europese Unie

„Openbare dienst – Ambtenaren – Aanwerving – Aanstelling – Indeling in rang – Geslaagde kandidaten van intern vergelijkend onderzoek – Nieuw feit – Geen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA, waarbij Anselmo en tien andere ambtenaren van de Raad, kort samengevat, nietigverklaring vorderen van de besluiten van de Raad om bij de aanstelling van de betrokkenen in de categorie B*, de anciënniteit in rang die zij in de categorieën C of D hadden verworven te doen vervallen.

Beslissing: Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Elke partij draagt haar eigen kosten.

Samenvatting

1. Procedure – Ontvankelijkheid van beroepen – Beoordeling aan de hand van op het moment van indiening van het verzoekschrift geldende regels

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 76)

2. Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

1. De regel van artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken dat het Gerecht een beroep dat kennelijk gedoemd is te worden verworpen, bij beschikking kan verwerpen, is weliswaar een procesregel die als zodanig vanaf de datum van inwerkingtreding ervan voor alle bij het Gerecht aanhangige gedingen geldt, doch dit geldt niet voor de rechtsregels op basis waarvan het Gerecht krachtens dit artikel onderzoekt of een beroep al dan niet ontvankelijk is en die slechts de regels kunnen zijn die op de datum van de instelling van het beroep gelden.

(cf. punt 17)

2. Een feit kan slechts nieuwe beroepstermijnen doen ingaan indien het aan twee voorwaarden voldoet, namelijk dat het „de situatie rechtens of feitelijk wijzigt”en „een wezenlijke wijziging kan brengen in de situatie van degene die herziening van een definitief geworden besluit wil krijgen”.

De bekendmaking, door een instelling, van een mededeling aan het personeel waarin slechts wordt herinnerd aan de draagwijdte van de statutaire bepalingen en van interne regels, zonder daar iets aan toe te voegen, en waarin slechts de toepassing wordt bevestigd van regels die zonder die mededeling hoe dan ook zouden zijn toegepast, kan niet worden aangemerkt als een nieuw feit.

(cf. punten 25 en 28)

Referentie:

Hof: 13 november 1986, Becker/Commissie, 232/85, Jurispr. blz. 3401, punt 10

Gerecht van eerste aanleg: 7 februari 1991, Williams/Rekenkamer, T‑58/89, Jurispr. blz. II‑77, punten 46‑48; 7 februari 2001, Inpesca/Commissie, T‑186/98, Jurispr. blz. II‑557, punt 51; 3 oktober 2006, Nijs/Rekenkamer, T‑171/05, JurAmbt. blz. I‑A-2-195 en II-A-2-999, punt 24

Gerecht voor ambtenarenzaken: 16 januari 2007, Genette/Commissie, F‑92/05, JurAmbt. blz. I‑A-1-1 en II-A-1-1, punt 61
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VOOR

AMBTENARENZAKEN

27 maart 2007

Zaak F‑11/07 AJ

António Henriques Montes Dória

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Rechtsbijstand”

Betreft: Verzoek om rechtsbijstand uit hoofde van artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, dat op grond van artikel 3, lid 4, van besluit 2004/752/EG, Euratom van de Raad van 2 november 2004 tot instelling van een Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (PB L 333, blz. 7) tot de inwerkingtreding van zijn Reglement voor de procesvoering van overeenkomstige toepassing is op laatstgenoemd Gerecht.

Beslissing: Het verzoek om rechtsbijstand wordt afgewezen.

Samenvatting

Procedure – verzoek om kosteloze rechtsbijstand – Voorwaarden voor toekenning

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 94, lid 3; Ambtenarenstatuut, art. 48; besluit 2004/752 van de Raad, art. 3, lid 4)

Het verzoek om kosteloze rechtsbijstand voor een vordering die kennelijk niet-ontvankelijk is moet op grond van artikel 94, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg worden afgewezen. Dit is het geval bij de vordering van een ambtenaar wiens ontslag is geaccepteerd en die nietigverklaring vordert van de weigering om hem opnieuw in de dienst toe te laten, terwijl hij niet eerder volgens de procedure van de artikelen 90 en 91 van het Statuut heeft gevraagd om de nietigheid van zijn ontslagverklaring vast te stellen. Een dergelijk verzoek om opnieuw in de dienst te worden toegelaten kan immers worden uitgelegd als een intrekking van zijn ontslagverklaring, welke ten opzichte van een definitief ontslag geen enkel rechtsgevolg kan hebben, dan wel als een spontane sollicitatie naar een ambt waarvan de afwijzing, daar het een sollicitatie betreft die noodzakelijkerwijs een informeel karakter heeft, geen bezwarend besluit vormt.

(cf. punten 3‑10 en 12)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 23 februari 2001, De Nicola/EIB, T‑7/98, T‑208/98 en T‑109/99, JurAmbt. blz. I‑A‑49 en II‑185, punten 119, 287‑307; 17 oktober 2006, Bonnet/Hof van Justitie, T‑406/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑213 en II‑A‑2‑1097, punt 33
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Voorafgaande administratieve klacht – Termijnen – Verval van recht – Heropening – Voorwaarde – Nieuw feit

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

De bevoegdheid om een verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut in te dienen mag de ambtenaar niet gebruiken om de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut vastgestelde klacht‑ en beroepstermijnen te ontduiken door door middel van een verzoek indirect een eerder, niet binnen de gestelde termijn bestreden besluit te betwisten. Dit betekent dat alleen het bestaan van nieuwe substantiële feiten de indiening van een verzoek om herziening van een definitief geworden besluit kan rechtvaardigen.

(cf. punten 39 en 47)

Referentie:

Hof: 13 november 1986, Becker/Commissie, 232/85, Jurispr. blz. 3401, punt 8
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Tweede kamer)

17 oktober 2007

Zaak F‑115/06

Carlos Sanchez Ferriz e.a.

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Openbare dienst – Ambtenaren – Bevordering – Niet-plaatsing op de lijst van bevorderde ambtenaren – Bevorderingsronde 2005 – Gratificatiepunten – Verdienste – Anciënniteit – Exceptie van onwettigheid – Ontvankelijkheid”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA, waarbij Sanchez Ferriz en negen andere ambtenaren van de Commissie verzoeken om, primair, nietigverklaring van de lijst van ambtenaren die in het kader van de bevorderingsronde 2005 zijn bevorderd, voor zover hun naam niet op die lijst voorkomt, en, subsidiair, nietigverklaring van de op hen betrekking hebbende besluiten tot toekenning van gratificatiepunten in het kader van die ronde.

Beslissing: Het beroep wordt ten dele niet-ontvankelijk en ten dele ongegrond verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Voorstel van bevorderingscomité voor toekenning van gratificatiepunten – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea, 45, 90 en 91)

2. Ambtenaren – Bevordering – Klacht van niet-bevorderde kandidaat – Afwijzend besluit – Motiveringsplicht

(Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea, 45 en 90, lid 2)

1. Een door een bevorderingscomité gedaan voorstel voor de toekenning van gratificatiepunten van de verschillende categorieën voorzien in een bevorderingsstelsel dat bij een interne regeling van de Commissie is ingevoerd, vormt geen bezwarend besluit. De bevorderingscomités zijn immers niet bevoegd om besluiten over de toekenning van gratificatiepunten te nemen. Hoewel elk bezwarend besluit op grond van artikel 25, tweede alinea, van het Statuut moet worden gemotiveerd, geldt dit dus niet voor een dergelijk voorstel van een bevorderingscomité betreffende een niet-bevorderde ambtenaar.

(cf. punt 54)

2. In het kader van een bevorderingsprocedure is het tot aanstelling bevoegd gezag niet verplicht een bevorderingsbesluit te motiveren, noch tegenover de bevorderde noch tegenover de niet-bevorderde kandidaten. Dat gezag is echter verplicht om zijn besluit te motiveren tot afwijzing van een klacht die een niet-bevorderde kandidaat op grond van artikel 90, lid 2, van het Statuut heeft ingediend.

(cf. punt 55)

Referentie:

Hof: 7 februari 1990, Culin/Commissie, C‑343/87, Jurispr. blz. I‑225, punt 13

Gerecht van eerste aanleg: 3 februari 2005, Heurtaux/Commissie, T‑172/03, JurAmbt. blz. I‑A‑15 en II‑63, punt 42