Zaak C-330/01 P

Hortiplant SAT

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Landbouw – EOGFL – Intrekking en verzoek tot terugbetaling van financiële bijstand – Verordening (EEG) nr. 4253/88 – Artikel 24, leden 1 en 2 – Verplichting van Commissie om opmerkingen van betrokken lidstaat te vragen alvorens financiële bijstand in te trekken”

Samenvatting van het arrest

1. Economische en sociale samenhang – Structurele bijstandsverlening – Communautaire financiering – Procedure van intrekking van financiële bijstand – Verplichtingen van Commissie – Verplichting om betrokken lidstaat te vragen binnen bepaalde termijn zijn opmerkingen in te dienen – Verplichting die niet zover gaat dat voor vaststelling van beschikking tot intrekking van bijstand die opmerkingen moeten worden afgewacht

(Verordeningen van de Raad nr. 2052/88, art. 4, lid 1, en nr. 4253/88, art. 24, leden 1 en 2)

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van verkeerde opvatting

(Art. 225 EG; Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea)

1. Met betrekking tot de vermeende noodzaak voor de Commissie om de opmerkingen van de betrokken lidstaat te verkrijgen alvorens een financiële bijstand in te trekken, schrijft artikel 24, lid 1, van verordening nr. 4253/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van verordening nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden Structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds, alleen voor dat de Commissie overgaat tot een passend onderzoek van het geval en daarbij met name aan de betrokken lidstaat of aan de autoriteiten die door deze lidstaat voor de tenuitvoerlegging van de actie zijn aangewezen, vraagt om haar binnen een bepaalde termijn hun opmerkingen mede te delen. Na dit onderzoek kan de Commissie de nodige maatregelen nemen, indien het onderzoek een onregelmatigheid bevestigt.

Uit de bewoordingen van dit artikel blijkt niet dat bij het passend onderzoek van het geval de verplichting van de Commissie verder gaat dan het vereiste dat zij de lidstaat of de autoriteiten die door de lidstaat voor de tenuitvoerlegging van de actie zijn aangewezen, vraagt om binnen een bepaalde termijn hun opmerkingen in te dienen. Dit wordt bevestigd door de overweging dat zowel de verwijzing naar een bepaalde termijn als de in lid 2 van dit artikel bepaalde bevoegdheid van de Commissie om een bijstand in te trekken, hun nuttige werking volledig zouden verliezen indien de Commissie verplicht zou zijn, de opmerkingen van de betrokken lidstaat af te wachten alvorens een beschikking te kunnen geven.

Het begrip partnerschap in artikel 24, lid 1, van bovengenoemde verordening en in artikel 4, lid 1, van verordening nr. 2052/88, dat ziet op een nauwe samenwerking tussen de Commissie, de betrokken lidstaat en de bevoegde autoriteiten die laatstgenoemde op nationaal, regionaal, lokaal of ander niveau daartoe heeft aangewezen, vereist niet dat de Commissie vóór de vaststelling van een beschikking tot intrekking van bijstand de opmerkingen van een lidstaat moet hebben ontvangen. Evenmin kunnen deze artikelen de grondslag vormen voor een bevoegdheid op grond waarvan een lidstaat de Commissie verplichtingen zou kunnen opleggen naast die waarin artikel 24, lid 1, voorziet.

(cf. punten 29, 31-32)

2. Uit artikel 225 EG en artikel 51, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie volgt dat het Hof niet bevoegd is om de feiten vast te stellen noch, in beginsel, om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht met betrekking tot die feiten in aanmerking heeft genomen. Wanneer de bewijzen regelmatig zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en de procedureregels inzake de bewijslast en de bewijsvoering in acht zijn genomen, staat het enkel aan het Gerecht te beoordelen, welke waarde moet worden gehecht aan de hem voorgelegde bewijzen. Deze beoordeling levert dus geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een verkeerde opvatting van dit bewijs.

(cf. punt 36)