ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van beroep te Bergen (België) op 5 februari 2014 — Régie communale autonome du stade Luc Varenne/Belgische Staat

(Zaak C-55/14)

2014/C 102/32

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Hof van beroep te Bergen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

Verwerende partij: Belgische Staat

Is de terbeschikkingstelling van de installaties van een sportinfrastructuur die uitsluitend voor voetbaldoeleinden wordt gebruikt, waarbij het speelveld van het voetbalstadium (het veld) en de vestiaires voor de spelers en arbiters maximaal 18 dagen per sportseizoen (een sportseizoen loopt vanaf 1 juli van elk kalenderjaar tot en met 30 juni van het volgende jaar) op bepaalde tijdstippen kan worden gebruikt en geëxploiteerd, een verhuur van onroerende goederen die is vrijgesteld in de zin van artikel 13, B, sub b, van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1) (artikel 135, lid 1, sub l, van btw-richtlijn 2006/112 (2)), wanneer degene die het recht van gebruik en exploitatie verleent:

— andere natuurlijke of rechtspersonen van zijn keuze buiten voormelde 18 dagen volledig vrij dezelfde rechten kan verlenen;

— te allen tijde recht van toegang tot deze installaties heeft zonder voorafgaande toestemming van degene die het recht van gebruik en exploitatie krijgt, met name om zich te vergewissen van het correcte gebruik ervan en zich te behoeden tegen alle schade met als enige voorwaarde het goede verloop van de sportwedstrijden niet te verstoren;

— bovendien een recht van permanente controle op de toegang tot deze installaties, ook tijdens de periode van gebruik door de R.F.C.T. behoudt;

— een vaste vergoeding van 1 750 EUR per dag gebruik van het speelveld, de vestiaires, het gebruik van de bar, portiersdiensten, diensten van toezicht en controle van alle installaties vraagt, met dien verstande dat het gevraagde bedrag contractueel het recht van toegang tot het voetbalveld ten belope van 20 % vertegenwoordigt en ten belope van 80 % de tegenprestatie voor verschillende diensten van instandhouding, schoonmaking, onderhoud, (maaien, zaaien, enz.) en van aanpassing aan de normen van het speelveld en bijkomende diensten door degene die het recht van gebruik en exploitatie verleent (in casu de Régie, die hier appelante is)?

(1) PB L 145, blz. 1.

(2) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/17

Hogere voorziening ingesteld op 24 januari 2014 door Mory SA, in liquidatie, Mory Team, in liquidatie, Superga Invest tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 11 november 2013 in zaak T-545/12, Mory e.a./Commissie

(Zaak C-33/14 P)

2014/C 102/23

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirantes: Mory SA, in liquidatie, Mory Team, in liquidatie, Superga Invest (vertegenwoordigers: B. Vatier en F. Loubières, avocats)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— de beschikking van de Zevende kamer van het Gerecht vernietigen;

— de zaak voor onderzoek ten gronde terugverwijzen naar het Gerecht, in omstandigheden die de onpartijdigheid van het onderzoek waarborgen;

— verklaren dat over de kosten zal worden beslist op basis van de uitspraak in het hoofdgeding.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening, voeren rekwirantes twee middelen aan.

In de eerste plaats heeft het Gerecht artikel 263 VWEU onjuist uitgelegd door te oordelen dat rekwirantes geen procesbelang hadden. Rekwirantes betogen echter dat de ontvankelijkheid van een beroep afhankelijk is van het feit dat rekwirantes die geen adressaten zijn van een besluit, aantonen dat zij rechtstreeks en individueel worden geraakt door een dergelijk besluit. Volgens rekwirantes is dit de enige voorwaarde die het Verdrag ter beoordeling van de ontvankelijkheid van een beroep stelt. Bovendien verwijst het Verdrag niet naar het procesbelang als een zelfstandige voorwaarde om beroep te kunnen instellen.

Rekwirantes voeren aan dat zij een procesbelang hadden om de volgende redenen. Ten eerste had het feit dat Mory SA betrokken partij was bij de procedures die hebben geleid tot de besluiten Sernam 1, Sernam 2 en Sernam 3, en dat zij persoonlijk in deze procedures heeft geïntervenieerd, tot gevolg dat zij een procesbelang had ten aanzien van een besluit betreffende uitvoeringsmodaliteiten van de laatste van deze besluiten. Ten tweede kan het procesbelang van rekwirantes tevens worden aangetoond op basis van het feit dat zij partij zijn bij twee procedures die aanhangig zijn bij de Franse rechtbanken. Ten derde vloeit het procesbelang van de vennootschap Superga Invest rechtstreeks voort uit het procesbelang van Mory SA en Mory Team, waarvan zij hoofdaandeelhouder is geweest, alsook uit haar deelname aan de genoemde procedures. Ten slotte vloeit het procesbelang van rekwirantes voort uit het feit dat hun het procedurele recht op de opening van een formele onderzoeksprocedure is ontzegd, terwijl zij de Commissie per brief op de hoogte hadden gebracht van de overname van de activa van Sernam door Geodis.

In de tweede plaats verwijten rekwirantes het Gerecht dat het niet heeft geoordeeld dat zij „rechtstreeks en individueel” zijn geraakt in de zin van artikel 263 VWEU. Het Gerecht heeft ten onrechte niet de middelen van niet-ontvankelijkheid van de Commissie onderzocht die betrekking hebben op het feit dat rekwirantes niet individueel waren geraakt. Volgens rekwirantes staat hun individuele geraaktheid buiten twijfel in het licht van de rechtspraak van het Gerecht.
1)

Moet artikel 12, lid 3, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (hierna: „verordening Brussel II bis”) (1) aldus worden uitgelegd dat het de grondslag vormt van de bevoegdheid voor een procedure inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid ook wanneer geen desbetreffende procedure aanhangig is (dat wil zeggen „andere procedures dan die welke in lid 1 worden bedoeld”)? Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 19 november 2013 — F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

(Zaak C-589/13)

(2014/C 71/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

Verwerende partij: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien

Prejudiciële vraag

Dient artikel 56 EG (thans artikel 63 VWEU) aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een belastingstelsel uit hoofde waarvan een Oostenrijkse Privatstiftung over kapitaalopbrengsten en inkomsten uit de verkoop van deelnemingen slechts dan belasting in de vorm van een „voorlopige belasting” ter waarborging van de binnenlandse enkelvoudige belasting is verschuldigd indien de ontvanger van uitkeringen van de Privatstiftung op grond van een belastingverdrag is vrijgesteld van de normaliter op uitkeringen geheven belasting op kapitaalopbrengsten?
1)

Moet de garantie dat de schulden die uit vóór de overname van de productie-eenheid ontstane socialezekerheidsverplichtingen of uit voormalige arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voortvloeien, niet overgaan op de verkrijger van een onderneming in staat van faillissement of van een productie-eenheid daarvan, mits de insolventieprocedure een bescherming biedt die ten minste gelijkwaardig is aan die waarin de gemeenschapsrichtlijnen voorzien, worden geacht enkel en uitsluitend te gelden met betrekking tot de verplichtingen die rechtstreeks verband houden met de arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen, of dient deze garantie met het oog op een volledige bescherming van de rechten van de werknemers en het behoud van de arbeidsplaatsen te worden verruimd tot vorderingen uit arbeid of socialezekerheidsschulden die vóór de overdracht aan een derde zijn ontstaan?
—

verklaren dat de Helleense Republiek, — door niet de maatregelen te nemen die nodig zijn voor (a) afvalbeheer op de stortplaats van Kiato zonder gevaar voor de menselijke gezondheid of milieuschade en (b) verbod om afval op deze stortplaats achter te laten, te storten of onbeheerd te laten, — door deze stortplaats te laten werken zonder goedgekeurde milieuvoorwaarden en geldige vergunning, verleend met inachtneming van de voorwaarden voor afgifte en inhoud ervan en dus zonder ervoor te zorgen dat alleen behandelde afval wordt gestort, zonder dat de houder van het afval of de exploitant van de stortplaats vóór of bij de levering kan aantonen dat het betrokken afval op de stortplaats kan worden aanvaard overeenkomstig de vergunningsvoorwaarden en dat de stortplaats voldoet aan de in bijlage II genoemde aanvaardingscriteria, — door er niet voor te zorgen dat de toezicht- en controleprocedures tijdens de werking voldoen aan minimale wettelijke vereisten, haar uit de artikelen 13, 23 en 36, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG (1) betreffende afvalstoffen alsook artikel 6, sub a, artikel 8, artikel 9 sub a, b en c, artikel 11, lid 1, sub a, en artikel 12 van richtlijn 1999/31/EG (2) betreffende het storten van afvalstoffen voortvloeiende verplichtingen niet is nagekomen;
C 71/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 3 december 2013 — Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie/Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

(Zaak C-633/13)

(2014/C 71/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Najwyższy

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie

Verwerende partij: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

Prejudiciële vraag

Moet artikel 13, lid 1, van richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (toegangsrichtlijn) (1) aldus worden uitgelegd dat de nationale regelgevende instanties netwerkexploitanten met een aanmerkelijke marktmacht in het kader van de verplichting tot prijscontrole de verplichting kunnen opleggen om geen buitensporige tarieven voor de gespreksafgiftedienst in hun telefonienetwerk in rekening te brengen?

(1) PB L 108, blz. 7.
—

en, de zaak zelf afdoen in de zin van artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, door de bij genoemd besluit van de Commissie opgelegde geldboete in de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht in te trekken of althans te verlagen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 61/3

Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2013 door British Telecommunications plc tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 16 september 2013 in zaak T-226/09, British Telecommunications plc/Europese Commissie

(Zaak C-620/13 P)

2014/C 61/05

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: British Telecommunications plc (vertegenwoordigers: J. Holmes, Barrister, H. Legge QC)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, BT Pension Scheme Trustees Ltd

Conclusies

— het bestreden arrest vernietigen voor zover dit het eerste en het tweede middel van rekwirante’s beroep voor het Gerecht betreft;

— die middelen gegrond verklaren;

— beschikking 2009/703/EG van de Commissie van 11 februari 2009 (1) nietig verklaren en

— vergoeding toekennen van rekwirante’s kosten van de onderhavige hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante drie middelen aan.

Met haar eerste middel betoogt rekwirante dat het Gerecht in het bestreden arrest zijn eigen — niet in de beschikking van de Commissie vervatte — redenen heeft gegeven om bepaalde bijzondere verplichtingen niet in aanmerking te nemen in zijn beoordeling van de selectiviteit. Het Gerecht heeft aldus ten onrechte getracht zijn eigen redenering in de plaats te stellen van die van de Commissie bij de beoordeling of er sprake was van een selectief voordeel voor rekwirante.

Met haar tweede middel betoogt rekwirante dat de eigen redenering van het Gerecht hoe dan ook blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting aangezien het, door de bijzondere verplichtingen niet in aanmerking te nemen, een onjuiste juridische maatstaf heeft toegepast. Voorts waren de redenen waarop het zich baseerde in elk geval ofwel juridisch irrelevant ofwel gaven zij blijk van een verkeerde opvatting van de duidelijke betekenis van het bewijs.

Met haar derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting in zijn toetsing van de redenen van de Commissie om de bijzondere verplichtingen niet in aanmerking te nemen, door die redenen juridisch relevant en toereikend te beschouwen als onderbouwing van de beschikking van de Commissie. De toetsing door het Gerecht is niet adequaat. Op sommige punten in het onduidelijk of het Gerecht de redenering van de Commissie al dan niet aanvaardt en zo ja op welke basis. Op andere punten neemt het Gerecht factoren in aanmerking die juridisch irrelevant zijn en stelt het zijn eigen redenering in de plaats van die van de Commissie.

(1) Beschikking van de Commissie van 11 februari 2009 betreffende de door het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland ten uitvoer gelegde staatssteunmaatregel C-55/07 (ex NN 63/07, CP 106/06) — Aan BT verleende staatsgarantie (Kennisgeving geschied onder nummer C(2009) 685).

PB L 242, blz. 21.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 39/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 2 december 2013 — Strafzaak tegen Miguel M.

(Zaak C-627/13)

2014/C 39/19

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partij in het hoofdgeding

Miguel M.

Prejudiciële vraag

Zijn geneesmiddelen, zoals omschreven in richtlijn 2001/83/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, die geregistreerde stoffen bevatten zoals genoemd in verordening (EG) nr. 273/2004 (2) en verordening (EG) nr. 111/2005 (3), altijd van de werkingssfeer van deze verordeningen uitgesloten overeenkomstig artikel 2, sub a, daarvan of is dit alleen het geval wanneer de geneesmiddelen zodanig zijn vermengd dat de geregistreerde stoffen niet gemakkelijk met eenvoudige of economisch rendabele middelen kunnen worden gebruikt of geëxtraheerd?

(1) PB L 311, blz. 67.

(2) Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren, PB L 47, blz. 1.

(3) Verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Gemeenschap en derde landen in drugsprecursoren, PB 2005, L 22, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 31/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 18 november 2013 — Coty Germany GmbH/Stadtsparkasse Magdeburg

(Zaak C-580/13)

2014/C 31/04

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Coty Germany GmbH

Verwerende partij: Stadtsparkasse Magdeburg

Prejudiciële vraag

Moet artikel 8, lid 3, sub e, van richtlijn 2004/48/EG (1) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de weg staat aan een nationale regeling die in een geval als het hoofdgeding een bankinstelling toestaat om met een beroep op het bankgeheim te weigeren om informatie als bedoeld in artikel 8, lid 1, sub c, van deze richtlijn te verstrekken over de naam en het adres van een rekeninghouder?

(1) Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB L 157, blz. 45).
4.

Indien richtlijn 2006/114 van toepassing is overeenkomstig vraag 3, op grond van welke basisvoorwaarden vormen de door het Stockholms tingsrätt te onderzoeken maatregelen [gebruik of aanbrengen van een productnaam, productnummer en ATC-code voor het geneesmiddel, toepassing van een vaste prijs voor het geneesmiddel, informatieverstrekking over het geneesmiddel in het Nationaal Productregister voor Geneesmiddelen (NPL), aanbrengen van een NPL-identiteit op het geneesmiddel, verspreiding van een informatiedocument over het geneesmiddel en informatie daarover via een elektronische besteldienst aan de gezondheidszorg en via een eigen site, informatieverstrekking over het geneesmiddel via een door een nationale brancheorganisatie uitgegeven publicatie, informatieverstrekking over het geneesmiddel in het centrale productregister van Apoteket en een daarmee verbonden register (JACA), informatieverstrekking over het geneesmiddel in een ander nationaal gegevensbestand over geneesmiddelen (SIL), informatieverstrekking over het geneesmiddel via het terminalsysteem (ATS-terminal) van Apoteket of soortgelijk verstrekkingssysteem, informatieverstrekking over het eigen geneesmiddel of over het geneesmiddel van een concurrerende leverancier in correspondentie met artsen en patiëntenorganisaties, marketing van het geneesmiddel, maatregelen betreffende de farmaceutische controles op het geneesmiddel en op concurrerende geneesmiddelen, verzuim om kennis te geven van gedocumenteerde en relevante verschillen tussen de producten, verzuim om kennis te geven van de samenstelling van het eigen geneesmiddel alsook van de beoordeling van het geneesmiddel door het Läkemedelsverk (Zweedse dienst voor geneesmiddelen), verzuim om de dienst gezondheidszorg kennis te geven van de beoordeling van concurrerende producten door de wetenschappelijke adviesraad van het Läkemedelsverk, om een vast prijsniveau voor het geneesmiddel toe te passen, om een geldigheidsduur van drie (3) maanden voor een voorschrift aan te geven, om het geneesmiddel te verstrekken vanaf een apotheek in plaats van een concurrerend geneesmiddel, hoewel de patiënt een voorschrift heeft voor het concurrerende product en de overgang van gestandaardiseerde bereidingen naar dat concurrerende geneesmiddel op de markt te bemoeilijken en te hinderen, met inbegrip van de weigering van een lokale apotheek om het concurrerende geneesmiddel te leveren, en van toepassing van een vaste prijs in het kader van de vergoeding van het geneesmiddel zonder voorafgaande beslissing van de nationale autoriteit] dan reclame in de zin van richtlijn 2006/114?
2)

Zo ja, welke eisen brengt het voornoemde beginsel van gelijke behandeling mee op het vlak van de gelijkstelling van de volgens de wetgeving van een andere lidstaat verrichte deeltijdarbeid voor oudere werknemers als voorwaarde voor het recht op een nationaal ouderdomspensioen? a) Dienen de voorwaarden die met betrekking tot deeltijdarbeid voor oudere werknemers gelden, met elkaar te worden vergeleken? b) Zo ja, volstaat het dat de deeltijdarbeid voor oudere werknemers wat werking en structuur betreft in beide lidstaten in wezen op dezelfde wijze is geregeld? c) Of moeten de voorwaarden voor deeltijdarbeid voor oudere werknemers in beide lidstaten op identieke wijze zijn geregeld?
3)

Wie moet de in de tweede alinea van het specifieke (omissis) mechanisme bedoelde voorafgaande kennisgeving aan de houder van een octrooi of een aanvullend beschermingscertificaat, of zijn begunstigde, doen? In het bijzonder: a) Moet de voorafgaande kennisgeving worden gedaan door degene die voornemens is het farmaceutische product in te voeren of in de handel te brengen? of b) Is, indien een wettelijke toelating wordt aangevraagd door iemand anders dan de toekomstige importeur (wat op basis van de nationale regelgeving mogelijk is), de voorafgaande kennisgeving door de aanvrager van de wettelijke toelating geldig, wanneer hij niet voornemens is het farmaceutische product zelf in te voeren of in de handel te brengen maar de voorgenomen invoer en het in de handel brengen zullen plaatsvinden op basis van de wettelijke toelating die aan de aanvrager is verleend? En i) Maakt het daarbij verschil of in de voorafgaande kennisgeving de persoon wordt vermeld die het farmaceutische product zal invoeren of in de handel brengen? ii) Maakt het daarbij verschil of de voorafgaande kennisgeving is verzonden en de wettelijke toelating is aangevraagd door een rechtspersoon in een groep van ondernemingen die een economische eenheid vormen, en de producten worden ingevoerd of in de handel gebracht door een andere rechtspersoon van die groep, op basis van een vergunning van de eerste rechtspersoon, terwijl de voorafgaande kennisgeving de rechtspersoon die het farmaceutische product zal invoeren of in de handel brengen niet vermeldt?
3.

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, is het aan de orde zijnde verschil in behandeling in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest, en artikel 6, leden 1 en 2, van de richtlijn a) gerechtvaardigd, teneinde ook personen wier geboortedatum valt na de datum van het schoolbegin in het jaar waarin zij onderwijs zijn beginnen volgen, of personen die een vorm van onderwijs met een langere bovenbouw volgen en daarom ter voltooiing van hun studies onderwijs moeten blijven volgen na de leeftijd van 18 jaar, dezelfde voorwaarden te bieden als personen die voorbereidend of hoger voortgezet onderwijs reeds voor de leeftijd van 18 jaar hebben voltooid, ook al is de mogelijke inaanmerkingneming van tijdvakken van onderwijs na het bereiken van de leeftijd van 18 jaar niet tot deze gevallen beperkt; b) gerechtvaardigd, teneinde tijdvakken waarin over het algemeen geen beroepsleven plaatsvindt en dus geen bijdragen worden betaald, uit te sluiten; bestaat een dergelijke rechtvaardiging ongeacht de omstandigheid dat ook voor tijdvakken van voorbereidend of hoger voortgezet onderwijs na de leeftijd van 18 jaar aanvankelijk geen bijdragen moeten worden betaald en in het geval van latere inaanmerkingneming van dergelijke tijdvakken van onderwijs toch een bijzondere pensioenbijdrage moet worden betaald; c) gerechtvaardigd, omdat de niet-inaanmerkingneming van eerdere tijdvakken van dienstverband voor pensioenen vóór de leeftijd van 18 jaar moet worden gelijkgesteld met de vaststelling van een „leeftijd voor toetreding tot een ondernemingsregeling inzake sociale zekerheid” in de zin van artikel 6, lid 2, van de richtlijn?
1)

Is sprake van een — rechtvaardiging behoevend — indirect onderscheid naar nationaliteit dan wel een belemmering van het vrije verkeer van werknemers, indien de wettelijke regeling van een lidstaat een onbelaste kostenvergoeding wegens extraterritoriale kosten mogelijk maakt voor ingekomen werknemers, en aan de werknemer die in de periode voorafgaande aan zijn werkzaamheden in die lidstaat in het buitenland woonde op een afstand van meer dan 150 kilometer van de grens van die lidstaat zonder nader bewijs een forfaitair bepaalde onbelaste kostenvergoeding kan worden toegekend, ook indien het bedrag daarvan hoger is dan de werkelijke extraterritoriale kosten, terwijl voor de werknemer die in deze periode op een geringere afstand van die lidstaat woonde de hoogte van die onbelaste vergoeding is beperkt tot het aantoonbare werkelijke bedrag van de extraterritoriale kosten?