Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van goederen - Industriële en commerciële eigendom - Auteursrecht en naburige rechten - Nationale wetgeving die aan auteur van film mogelijkheid geeft verhuur daarvan te verbieden - Verhuur van kopieën van film in lidstaat met toestemming van rechthebbende - Verzet door rechthebbende tegen verhuur in andere lidstaat - Toelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 30 en 36)

2 Harmonisatie van wetgevingen - Auteursrecht en naburige rechten - Richtlijn 92/100 - Verhuur en uitlening van originelen en kopieën van auteursrechtelijk beschermde werken - Uitsluitend verhuurrecht ingesteld door richtlijn - Uitputting van recht door verkoop of enige andere vorm van verspreiding - Geen

(Richtlijn 92/100 van de Raad, art. 1)

Samenvatting

1 De artikelen 30 en 36 van het Verdrag staan er niet aan in de weg, dat de houder van een alleenverhuurrecht de verhuur in een lidstaat van kopieën van een film ook dan verbiedt, wanneer voor de verhuur van die kopieën in een andere lidstaat wel toestemming is verleend.

Het beginsel dat distributierechten worden uitgeput wanneer auteursrechtelijk beschermde werken door de rechthebbende of met diens toestemming te koop worden aangeboden, vloeit immers voort uit vaste rechtspraak van het Hof, volgens welke de werking van het door de wetgeving van een lidstaat inzake industriële en commerciële eigendom gegarandeerde exclusieve recht is uitgeput, zodra een product rechtmatig, door de rechthebbende zelf of met diens toestemming, in een andere lidstaat op de markt is gebracht. Werken van letterkunde en kunst kunnen echter commercieel worden geëxploiteerd bij wege van publieke vertoning of bij wege van verveelvoudiging en het in omloop brengen van de materiële dragers van de kopieën.

Wanneer enkel bij de verkoop aan particulieren en aan videoverhuurbedrijven royalty's mogen worden geïnd, kan aan de filmmakers geen vergoeding worden gewaarborgd, die overeenkomt met het feitelijke aantal verhuringen en hun een bevredigend aandeel in de verhuurmarkt verschaft. Het is dus niet zo, dat door het in het verkeer brengen van een beeld- en geluidsdrager andere handelingen tot exploitatie van het beschermde werk, zoals verhuur, die een ander karakter hebben dan verkoop of een andere geoorloofde distributiehandeling, per definitie geoorloofd worden. Juist zoals het recht van uitvoering door het in het openbaar ten gehore brengen van een werk, blijft het verhuurrecht een van de prerogatieven van de auteur en de producent, ondanks de verkoop van de materiële drager die het werk bevat. Dezelfde redenering moet worden gevolgd met betrekking tot de gevolgen van de verhuur. Het specifieke recht om de verhuur toe te staan of te verbieden, zou immers worden uitgehold indien het werd uitgeput door het enkele feit dat de film voor de eerste maal te huur wordt aangeboden.

2 Richtlijn 92/100 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom, staat er niet aan in de weg, dat de houder van een alleenverhuurrecht de verhuur in een lidstaat van kopieën van een film ook dan verbiedt, wanneer voor de verhuur van die kopieën in een andere lidstaat wel toestemming is verleend.