ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beroep ingesteld op 14 april 2020 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-161/20)

(2020/C 209/25)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, E. Georgieva, S. L. Kalėda, W. Mölls, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het in de handeling van het Coreper van 5 februari 2020 vervatte besluit van de Raad (1), waarin het voorstel aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) betreffende de vaststelling van levenscyclusrichtsnoeren voor de raming van de “van bron tot tank”-broeikasgasemissies van duurzame alternatieve brandstoffen werd goedgekeurd met het oog op de toezending ervan, namens de lidstaten en de Commissie, door het voorzitterschap van de Raad aan de IMO, nietig verklaren;

— de gevolgen van het besluit handhaven;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De vordering tot nietigverklaring van de Commissie heeft betrekking op een in de handeling van het Coreper van 5 februari 2020 vervat besluit van de Raad, waarin het voorstel aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) betreffende de vaststelling van levenscyclusrichtsnoeren voor de raming van de “van bron tot tank”-broeikasgasemissies van duurzame alternatieve brandstoffen (hierna: “BKG-voorstel”) werd goedgekeurd met het oog op de toezending ervan, namens de lidstaten en de Commissie, door het voorzitterschap van de Raad aan de IMO.

De Commissie voert ter ondersteuning van haar vordering twee middelen aan.

De Commissie betoogt ten eerste dat het besluit van de Raad de exclusieve bevoegdheden van de Unie die zijn vastgesteld in artikel 3, lid 2, VWEU schendt. De Unie is namelijk exclusief bevoegd, in de zin van artikel 3, lid 2, VWEU, op het gebied waarop het BKG-voorstel betrekking heeft, aangezien dat gebied grotendeels valt onder de gemeenschappelijke regels voor situaties binnen de EU in de zin van de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie.

De Commissie betoogt ten tweede dat het besluit van de Raad de institutionele prerogatieven van de Commissie die zijn vastgesteld in artikel 17, lid 1, VEU schendt, aangezien alleen de Commissie gerechtigd is om namens de Unie te handelen en om de Unie extern te vertegenwoordigen.

(1) Document ST 6287/20 van de Raad van 24 februari 2020.
Beroep ingesteld op 16 maart 2020 — Commissie/Polen

(Zaak C-139/20)

(2020/C 201/25)

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Siekierzyńska en A. Armenia, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Polen

Conclusies

— vaststelling dat de Republiek Polen, door de invoering van een recht op vrijstelling van accijns voor energieproducten die worden verbruikt door energie-intensieve bedrijven waarop de Unieregeling inzake de handel in emissierechten van toepassing is, de verplichtingen niet is nagekomen die voortvloeien uit artikel 17, lid 1, onder b), en artikel 17, lid 4, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1);

— verwijzing van de Republiek Polen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Republiek Polen heeft in de nationale wet een vrijstelling van accijns ingevoerd voor energieproducten verbruikt door energie-intensieve bedrijven waarop de Unieregeling inzake de handel in emissierechten (hierna: “EU-ETS”) van toepassing is.

Volgens de Commissie levert dat niet-nakoming op van de verplichtingen uit artikel 17, lid 1, onder b), en artikel 17, lid 4, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit. Volgens deze bepalingen zijn vrijstellingen of belastingverlagingen voor energieproducten verbruikt door energie-intensieve bedrijven enkel mogelijk indien overeenkomsten zĳn aangegaan met ondernemingen of ondernemersverenigingen, of indien regelingen inzake verhandelbare vergunningen of gelĳkwaardige regelingen worden toegepast, voor zover deze leiden tot de verwezenlĳking van milieubeschermingsdoelstellingen of verbeteringen in energie-efficiëntie. De EU-ETS kan volgens de Commissie niet worden beschouwd als een “regeling inzake verhandelbare vergunningen” in de zin van bovengenoemde bepalingen.

(1) PB 2003, L 283, blz. 51.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta domstol (Zweden) op 27 februari 2020 — Republiek Polen/PL Holdings Sàrl

(Zaak C-109/20)

(2020/C 161/52)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Högsta domstol

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Republiek Polen

Verwerende partij: PL Holdings Sàrl

Prejudiciële vraag

Houden de artikelen 267 en 344 VWEU, zoals deze zijn uitgelegd in het arrest Achmea (1), in dat wanneer er in een investeringsovereenkomst een arbitragebeding is opgenomen dat nietig is omdat de overeenkomst is gesloten tussen twee lidstaten, een arbitrageovereenkomst die is gesloten tussen een lidstaat en een investeerder nietig is, [hoewel] de lidstaat, nadat de investeerder de aanvraag voor de arbitrageprocedure heeft ingediend, uit vrije wil geen bezwaren heeft ingediend tegen de bevoegdheid?

(1) Arrest van het Hof van 6 maart 2018 (C-284/16, Achmea, EU:C:2018:158).
2)

Indien dat het geval is, zodat voor hetzelfde feit slechts één vervolging kan worden ingesteld, vereist artikel 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin het legaliteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel inzake delicten en straffen zijn neergelegd, uitgelegd in het licht van de rechten en vrijheden van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en de desbetreffende rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, dan dat de voorwaarden en criteria voor de enige openstaande mogelijkheid tot vervolging vooraf worden vastgesteld, met name rekening houdend met de ernst van de overtreding?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 13 februari 2020 — K.M. / Director of Public Prosecutions

(Zaak C-77/20)

(2020/C 137/53)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: K.M.

Verwerende partij: Director of Public Prosecutions

Prejudiciële vraag

Is een nationaalrechtelijke bepaling die bij veroordeling na inbeschuldigingstelling niet alleen in een geldboete voorziet maar ook in de verplichte verbeurdverklaring van alle vis en al het vistuig aan boord van het vaartuig waarmee het strafbare feit is gepleegd, in de context van de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk visserijbeleid en van de bepalingen van artikel 32 van verordening (EG) nr. 850/1998 (1) van de Raad en in de context van een strafrechtelijke vervolging die is ingesteld om de bepalingen daarvan te handhaven, verenigbaar met de bepalingen van verordening (EG) nr. 1224/2009 (2) van de Raad, en met name met de artikelen 89 en 90 ervan, en met het evenredigheidsbeginsel van de Unieverdragen en artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

(1) Verordening (EG) nr. 850/98 van 30 maart 1998 voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen (PB 1998, L 125, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 847/96, (EG) nr. 2371/2002, (EG) nr. 811/2004, (EG) nr. 768/2005, (EG) nr. 2115/2005, (EG) nr. 2166/2005, (EG) nr. 388/2006, (EG) nr. 509/2007, (EG) nr. 676/2007, (EG) nr. 1098/2007, (EG) nr. 1300/2008, (EG) nr. 1342/2008 en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1627/94 en (EG) nr. 1966/2006 (PB 2009, L 343, blz. 1).
1)

Is een jurisprudentiële uitlegging (volgens welke de teruggave van de bedragen die ten onrechte zijn betaald overeenkomstig het kostenbeding dat is opgenomen in een met een consument gesloten hypothecaire leningsovereenkomst, niet het gevolg is van de nietigverklaring, maar een onafhankelijke rechtsvordering uitmaakt waarvoor een verjaringstermijn geldt) waardoor de consument mogelijkerwijs definitief gebonden is aan het kostenbeding daar hij geen terugbetaling zal kunnen verkrijgen indien genoemde rechtsvordering is verjaard, verenigbaar met het beginsel van onverbindendheid [van oneerlijke bedingen] zoals neergelegd in artikel 6, lid 1, van de richtlijn (1)?
1)

Vormt een staking bij piloten die in dienst zijn bij een luchtvaartmaatschappij en die nodig zijn voor de uitvoering van een vlucht een “buitengewone omstandigheid” in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening nr. 261/2004 (1) wanneer de staking niet wordt gehouden als gevolg van een maatregel die is vastgesteld of meegedeeld door de luchtvaartmaatschappij, maar is aangekondigd en in overeenstemming met het nationale recht is georganiseerd door werknemersorganisaties als collectieve actie met als doel de luchtvaartmaatschappij ertoe te brengen de lonen te verhogen, voorzieningen te bieden of de arbeidsvoorwaarden te verbeteren om te voldoen aan de eisen van de werknemersorganisaties?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 12 februari 2020 — Anklagemyndigheden / VAS Shipping ApS

(Zaak C-71/20)

(2020/C 137/51)

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Anklagemyndigheden

Verwerende partij: VAS Shipping ApS

Prejudiciële vraag

Staat artikel 49 VWEU in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat op grond waarvan bemanningsleden uit derde landen die werken op een schip dat de Deense vlag voert en dat eigendom is van een reder die onderdaan is van een andere lidstaat van de Unie, moeten beschikken over een werkvergunning, tenzij het schip ten hoogste 25 keer een haven van de betrokken lidstaat binnenvaart, berekend over het gehele voorgaande jaar?
1)

Is de nationale rechter bevoegd uitspraak te doen over een vordering tot schadevergoeding op grond van artikel 85 EEG/artikel 81 EG wanneer de aangeklaagde gedraging betrekking had op het verrichten van internationale zeevervoerdiensten uitsluitend tussen niet-EEG/EG-havens in de periode vóór 1 mei 2004 en de nationale rechter voor de toepassing van artikel 88 EEG/artikel 84 EG geen bevoegde autoriteit in een lidstaat was?
1)

Moeten artikel 19, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 325, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 58 van richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (1), en artikel 4 van richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (2), vastgesteld op grond van artikel 83, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, [ter vervanging van de overeenkomst] aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen van 26 juli 1995, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een beslissing van een orgaan dat geen deel uitmaakt van de rechterlijke macht, de Curte Constituțională a României (grondwettelijk hof, Roemenië), waarbij wordt bepaald dat de gedurende een vastgestelde periode besliste corruptiezaken die zich in de fase van hoger beroep bevinden voor een nieuwe behandeling dienen te worden terugverwezen op grond van het feit dat bij de hoogste rechterlijke instantie geen in corruptie gespecialiseerde kamers zijn gevormd, terwijl de Curte Constituțională de specialisatie van de rechters in die kamers wel erkent?
1.

Is bij de confiscatie van illegaal verkregen vermogen sprake van een punitieve maatregel in de zin van richtlijn 2014/42/ЕU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese of van een civielrechtelijke maatregel, wanneer: A) de nationale wet uitdrukkelijk bepaalt dat confiscatie van vermogen algemene preventie tot doel heeft, dat wil zeggen het voorkomen van mogelijkheden om illegaal vermogen te verkrijgen en erover te beschikken, zonder dat voor een dergelijke confiscatie het plegen van een strafbaar feit of een andere rechtsinbreuk en een direct of indirect verband tussen deze rechtsinbreuk en het verkregen vermogen vereist is; B) de confiscatie niet een afzonderlijk vermogensbestanddeel treft, maar (I) het volledige vermogen van de gecontroleerde persoon, (II) de vermogensrechten van derde natuurlijke of rechtspersonen die onder bezwarende titel dan wel om niet door de gecontroleerde persoon zijn verworven en (III) de vermogensrechten van de contractpartijen van de gecontroleerde persoon en van voornoemde derde partijen; C) de enige voorwaarde voor confiscatie een onweerlegbaar vermoeden is dat het volledige vermogen illegaal is verkregen (zonder een vooraf vastgestelde begripsomschrijving van “legale/illegale herkomst”); D) de rechtmatigheid van de verwerving van het vermogen door de gecontroleerde persoon, bij gebreke van bewijs voor de herkomst ervan, voor alle betrokken personen (gecontroleerde persoon, derden en hun eerdere contractpartijen) met terugwerkende kracht tot tien jaar terug opnieuw wordt bepaald, met dien verstande dat op het tijdstip waarop de vermogensrechten in kwestie zijn verworven, geen sprake was van een dergelijke wettelijke bewijsplicht?
—

Het CdT verwijzen in de kosten, zowel in de procedure voor het Hof als in de procedure voor het Gerecht.
D)

Indien de antwoorden op de eerdere vragen steun bieden voor het aanvaarden van de uitbreiding van de aansprakelijkheid voor gedragingen van de moedermaatschappijen tot de dochterondernemingen, is dan een nationale norm zoals artikel 71, lid 2, van de Ley de Defensa de la Competencia (mededingingswet), die uitsluitend voorziet in de mogelijkheid tot uitbreiding van de aansprakelijkheid van de dochteronderneming tot de moedermaatschappij, en dan nog alleen indien er sprake is van een beslissende invloed van de moedermaatschappij op de dochteronderneming, verenigbaar met die doctrine?
2)

Is het ten aanzien van een btw-vordering van een belastingplichtige, die is ontstaan door een vermindering achteraf van de tegenprestatie overeenkomstig artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), ook toegestaan dat de rente pas begint te lopen na het verstrijken van een redelijke termijn waarover de belastingdienst beschikt om na te gaan of de door de belastingplichtige aangevoerde aanspraak terecht is?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet de bevoegdheid van de minister-president bij de benoeming van de leden van de rechterlijke macht in Malta worden geacht in overeenstemming te zijn met artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, mede in het licht van artikel 96A van de Grondwet dat in werking is getreden in 2016?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Sector 2 București (Boekarest, Roemenië) op 1 oktober 2019 – IO/Impuls Leasing România IFN SA

(Zaak C-725/19)

(2020/C 54/17)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Judecătoria Sector 2 București

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: IO

Verwerende partij: Impuls Leasing România IFN SA

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 93/13/EEG (1) in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling, zoals de toepasselijke Roemeense wetgeving inzake de voorwaarden voor de ontvankelijkheid van het verzet tegen de tenuitvoerlegging – artikel 713, lid 2, van de Cod de procedură civilă, zoals gewijzigd bij Legea nr. 310/2018 – die, in geval van verzet tegen de tenuitvoerlegging, niet de mogelijkheid biedt dat op verzoek van de consument of door de rechter ambtshalve wordt onderzocht of de bedingen van een leaseovereenkomst die een executoriale titel vormen oneerlijk zijn, omdat overeenkomsten tussen een „consument” en een „verkoper of leverancier” („beroepsbeoefenaar”) door middel van een procedure krachtens gemeen recht kunnen worden getoetst aan het bestaan van oneerlijke bedingen in de zin van die richtlijn?

(1) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993 L 95, blz. 29).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Brně (Tsjechië) op 4 december 2019 – Tesco Stores ČR a.s./Ministerstvo zemědělství

(Zaak C-881/19)

(2020/C 68/36)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajský soud v Brně

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Tesco Stores ČR a.s.

Verwerende partij: Ministerstvo zemědělství

Prejudiciële vraag

Moeten de regels die voortvloeien uit deel E, punt 2, onder a), van bijlage VII bij verordening nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan consumenten, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1924/2006 en (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 87/250/EEG van de Commissie, richtlijn 90/496/EEG van de Raad, richtlijn 1999/10/EG van de Commissie, richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad, richtlijnen 2002/67/EG en 2008/5/EG van de Commissie, en verordening (EG) nr. 608/2004 van de Commissie (1) aldus worden uitgelegd dat een samengesteld ingrediënt dat is opgenomen in deel A, punt 2, onder c), van bijlage I bij richtlijn 2000/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 juni 2000 inzake cacao- en chocoladeproducten voor menselijke consumptie (2) uitsluitend zonder beschrijving van de samenstelling in de lijst ingrediënten van een levensmiddel dat bestemd is voor de eindverbruiker in de Tsjechische Republiek mag worden vermeld indien de benaming van dat samengestelde ingrediënt exact overeenstemt met de benaming die wordt gebruikt in de Tsjechische taalversie van bijlage I bij richtlijn 2000/36/EG?

(1) PB 2001, L 304, blz. 18.

(2) PB 2000, L 197, blz. 19.
1)

Moeten de bepalingen van artikel 19, lid 1, tweede alinea, artikel 2, artikel 4, lid 3, en artikel 6, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat een persoon die in het ambt van rechter is benoemd onder kennelijke schending van de regels van de lidstaat inzake de benoeming van rechters, geen onafhankelijk rechter in de zin van het Unierecht is, met name wanneer deze persoon tot rechter is benoemd op voordracht van een orgaan dat geen waarborgen inzake zijn onafhankelijkheid ten opzichte van de uitvoerende en de wetgevende macht en inzake zijn onpartijdigheid biedt, er sprake is van een systematische uitsluiting van rechterlijke toetsing van de wettigheid van de benoemingsprocedure en de betrokken person tot rechter is benoemd hoewel het besluit van het nationale orgaan [Krajowa Rada Sądownictwa (nationale raad voor de rechtspraak, Polen)] betreffende het verzoek om benoeming van deze persoon tot rechter vooraf is aangevochten bij de bevoegde nationale rechterlijke instantie [Naczelny Sąd Administracyjny (hoogste bestuursrechter, Polen)], de tenuitvoerlegging van dit besluit in overeenstemming met het nationale recht is opgeschort en de procedure voor de bevoegde nationale rechterlijke instantie (Naczelny Sąd Administracyjny) niet is beëindigd voordat de benoemingsbrief is betekend — en een rechterlijke instantie die onder meer bestaat uit personen die in de hierboven beschreven omstandigheden zijn benoemd derhalve niet kan worden aangemerkt als een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld in de zin van het Unierecht?
2)

Is er sprake van schending van de in punt 1 genoemde vereisten wanneer partijen tegen een beslissing in een gerechtelijke procedure zoals beschreven in punt 1 een buitengewoon rechtsmiddel kunnen instellen bij een rechter zoals de Sąd Najwyższy (hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken, Polen), waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet kunnen worden aangevochten, wanneer het nationale recht de voorzitter van de organisatorische eenheid van deze rechterlijke instantie (kamer) die bevoegd is om het rechtsmiddel te beoordelen, verplicht om zaken toe te wijzen volgens een alfabetische lijst van de rechters van deze kamer en het uitdrukkelijk verboden is daarbij een rechter over te slaan en wanneer zaken onder meer worden toegewezen door een rechter die benoemd is op verzoek van een collegiaal orgaan, zoals de Krajowa Rada Sądownictwa (nationale raad voor de rechtspraak), dat zodanig is samengesteld dat de leden ervan rechters zijn die: a) worden gekozen door een kamer van het parlement die collectief stemt over een lijst van kandidaten die vooraf door een parlementaire commissie is opgesteld uit kandidaten die door de parlementaire fracties of door een orgaan van deze kamer zijn voorgedragen op grond van voorstellen van groepen rechters of burgers, hetgeen betekent dat de kandidaten in de loop van de verkiezingsprocedure driemaal door politici worden ondersteund; b) een meerderheid vormen van de leden van dit orgaan die volstaat om te besluiten over de indiening van verzoeken tot benoeming van rechters, alsmede om andere bindende besluiten te nemen die naar nationaal recht vereist zijn?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 41 de Madrid (Spanje) op 20 november 2019 – JL/Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

(Zaak C-841/19)

(2020/C 45/23)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JL

Verwerende partij Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7 (1) en artikel 2, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat zoals aan de orde in het hoofdgeding, volgens welke de loongrondslag van de deeltijdwerker, die reeds is verlaagd vanwege het deeltijdkarakter van de arbeidsovereenkomst, bij de berekening van het bedrag waarvoor het Fogasa (3) jegens de deeltijdwerknemer krachtens artikel 33 ET aansprakelijk is, nogmaals, wederom vanwege het deeltijdkarakter van de arbeidsovereenkomst, wordt verlaagd ten opzichte van die van een vergelijkbare voltijds werknemer, voor zover die regeling vrouwelijke werknemers benadeelt ten opzichte van werknemers van het mannelijk geslacht?

(1) Richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid (PB 1979, L 6, blz. 24).

(2) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).

(3) Fondo de Garantía Salarial.