ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het besluit waarbij een instelling op het salaris van een ambtenaar een bedrag inhoudt dat overeenkomt met het bedrag dat zij van hem vordert op grond van een beslissing omtrent de kosten in een eerder geding, is een voor die ambtenaar bezwarend besluit in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut.

Een dergelijk besluit kan niet worden aangemerkt als een maatregel van tenuitvoerlegging waarop de artikelen 44 KS juncto 92 KS, 244 EG juncto 256 EG en 159 EA juncto 164 EA van toepassing zijn.

Door een dergelijke inhouding op het salaris van een ambtenaar maakt de instelling overigens ipso facto inbreuk op de rechten die de ambtenaar aan artikel 62 van het Statuut ontleent.

(cf. punten 21-23)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging - Mededingingsregelingen - Deelneming aan vergaderingen van ondernemingen, die ertoe strekken mededinging te verstoren - Omstandigheid waaruit, bij gebreke van distantiëring van genomen beslissingen, kan worden geconcludeerd tot deelneming aan daarop volgende mededingingsregeling

[EG-Verdrag, art. 85, lid 1 (thans art. 81, lid 1, EG)]

2. Mededinging - Mededingingsregelingen - Toerekening aan onderneming - Aansprakelijkheid voor gedragingen van andere ondernemingen in kader van zelfde inbreuk - Toelaatbaarheid - Criteria

[EG-Verdrag, art. 85, lid 1 (thans art. 81, lid 1, EG)]

Samenvatting

1. Wanneer een onderneming, zelfs zonder daarin een actief aandeel te hebben, deelneemt aan ondernemersvergaderingen die tot doel hebben de mededinging te verstoren, en zich niet publiekelijk van de inhoud ervan distantieert, waardoor zij bij de andere deelnemers de indruk wekt dat zij instemt met het resultaat van de vergaderingen en dat zij zich daaraan zal houden, kan als bewezen worden beschouwd dat zij deelneemt aan de uit deze vergaderingen resulterende mededingingsregeling.

( cf. punt 38 )

2. Een onderneming die aan één enkele samengestelde inbreuk op de mededingingsregels heeft deelgenomen door eigen gedragingen die een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging met een mededingingbeperkend doel in de zin van artikel 85, lid 1, van het Verdrag (thans artikel 81, lid 1, EG) vormen en die een bijdrage aan de verwezenlijking van de inbreuk in zijn geheel beogen te leveren, kan voor de gehele duur van haar deelneming aan die inbreuk tevens aansprakelijk zijn voor de gedragingen van andere ondernemingen in het kader van diezelfde inbreuk, wanneer vaststaat dat de betrokken onderneming de onrechtmatige gedragingen van de andere deelnemers kende of redelijkerwijs kon voorzien en bereid was het risico ervan te aanvaarden.

( cf. punt 73 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Steunmaatregelen van de staten - Voorgenomen steunmaatregelen - Verbod van uitvoering vóór eindbeslissing van Commissie - Verstrijken van termijn voor beraad en onderzoek - Voorwaarden voor uitvoering - Voorafgaande kennisgeving

(Art. 88, leden 2 en 3, EG)

2. Steunmaatregelen van de staten - Verbod - Afwijkingen - Beoordelingsvrijheid van Commissie - Beoordelingscriteria - Gevolgen van door Commissie vastgestelde kaderregelingen en richtsnoeren

(Art. 87, lid 3, EG)

3. Steunmaatregelen van de staten - Verbod - Afwijkingen - Steunmaatregelen die als verenigbaar met gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd - Voorwaarden

(Art. 87, lid 3, EG)

Samenvatting

1. Ingeval de onderzoeksprocedure van artikel 88, lid 2, EG wordt geopend, blijft het in artikel 88, lid 3, EG bepaalde verbod van uitvoering van de voorgenomen steunmaatregel gelden tot de vaststelling van de beschikking van de Commissie over de verenigbaarheid van het steunvoornemen met de gemeenschappelijke markt. Heeft de Commissie evenwel niet binnen twee maanden na ontvangst van de complete aanmelding gereageerd, dan kan de betrokken lidstaat het voornemen tot uitvoering brengen, mits hij de Commissie daarvan tevoren op de hoogte stelt, waarna deze steunmaatregel onder de regeling voor bestaande steunmaatregelen komt te vallen.

Een dergelijke voorafgaande kennisgeving dient niet enkel om te waarborgen dat de geplande steunmaatregel overeenkomstig de omschrijving in de aanmelding wordt uitgevoerd, maar beantwoordt aan een eis van rechtszekerheid. De nakoming van verplichting strekt er immers toe, voor de belanghebbenden en de nationale rechters het tijdstip vast te leggen waarna de steun onder de regeling voor bestaande steunmaatregelen valt.

( cf. punten 37, 39 )

2. Communautaire kaderregelingen inzake staatssteun kunnen, evenmin als richtsnoeren, de draagwijdte van het primaire of het afgeleide recht veranderen. Dergelijke maatregelen komen voort uit de wil van de Commissie om indicatieve regels te publiceren over het door haar te voeren beleid zoals dit uit haar beschikkingspraktijk in de betrokken sector naar voren komt.

( cf. punt 56 )

3. Een steunmaatregel komt enkel voor de uitzonderingen van artikel 87, lid 3, EG in aanmerking, indien hij een van de in artikel 87, lid 3, sub a, b, c of d, EG vastgelegde doelstellingen nastreeft en daarenboven ook noodzakelijk is om deze doelstellingen te bereiken.

( cf. punt 74 )
Al kan het wenselijk zijn, dat een instelling haar personeel op het moment van indiensttreding individueel informeert over de belangrijkste rechten en verplichtingen, dit neemt niet weg, dat artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut ten aanzien van de overdracht van pensioenrechten als uitgangspunt hanteert, dat er sprake moet zijn van een initiatief van de betrokken ambtenaar. Alleen in dat geval is de instelling gehouden, met name krachtens de op haar rustende zorgplicht en het beginsel van behoorlijk bestuur, de ambtenaar te informeren over de voor de overdracht van zijn pensioenrechten te volgen procedure.

De instelling is evenwel op grond van haar zorgplicht gehouden haar personeel te informeren over de voor de overdracht van pensioenrechten te volgen procedure, wanneer een dergelijke overdracht — op het moment van aanstelling in vaste dienst — onmogelijk blijkt bij gebreke van een daartoe strekkend akkoord tussen de staat of het betrokken organisme en de Gemeenschap. In een dergelijk geval staat het namelijk aan de instelling om het personeel eigener beweging in te lichten over de sluiting van een dergelijk akkoord en over de mogelijkheid om gebruik te maken van de tenuitvoerlegging van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

De overgang van de belanghebbende van de positie van tijdelijk functionaris naar het statuut van ambtenaar, houdt daarentegen geen dermate abrupte breuk in, dat hij de tijdens zijn tewerkstelling als tijdelijk functionaris ontvangen individuele en algemene informatie als irrelevant kan beschouwen.

(cf. punten 67, 68 en 92)
De vrijheid van meningsuiting, die is gegarandeerd in artikel 10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, behoort tot de grondrechten die volgens vaste rechtspraak, die opnieuw is bevestigd in de preambule van de Europese Akte en in artikel F, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (thans, na wijziging, artikel 6, lid 2, EU), in de communautaire rechtsorde worden beschermd, en waarop onder meer de gemeenschapsambtenaren zich kunnen beroepen. Deze grondrechten zijn evenwel geen absolute voorrechten, maar kunnen worden beperkt, mits die beperkingen daadwerkelijk beantwoorden aan doeleinden van algemeen belang en niet ten opzichte van het nagestreefde doel een bovenmatige en in een democratische maatschappij ontoelaatbare tussenkomst vormen die de kern zelf van de aldus gewaarborgde rechten zou aantasten.

Uitgelegd tegen de achtergrond van deze beginselen drukt artikel 17, tweede alinea, van het Statuut uit dat er steeds een billijk evenwicht moet zijn tussen de garantie van de uitoefening van een grondrecht en het nastreven van legitieme doeleinden van algemeen belang. Deze doeleinden kunnen beperkingen van de uitoefening van een dergelijke recht alleen rechtvaardigen indien concrete omstandigheden die vereisen en voorzover dat nodig is. Volgens bovengenoemde bepaling moet de ambtenaar machtiging vragen om een artikel te publiceren, maar deze verplichting geldt enkel voor artikelen die betrekking hebben op de activiteit van de Gemeenschappen, en de machtiging kan alleen worden geweigerd „indien de beoogde publicatie de belangen van de Gemeenschappen zou kunnen schaden”.

(cf. punten 50-52)

Referentie: Hof 13 december 1989, Oyowe en Traore/Commissie, C-100/88, Jurispr. blz. 4285, punt 16; Hof 5 oktober 1994, X/Commissie, C-404/92 P, Jurispr. blz. I-4737, punt 18; Gerecht 15 mei 1997, N/Commissie, T-273/94, JurAmbt. blz. I-A-97 en II-289, punt 73; Gerecht 17 februari 1998, E/ESC, T-183/96, JurAmbt. blz. I-A-67 en II-159, punt 41; Hof 8 juli 1999, Montecatini/Commissie, C-235/92 P, Jurispr. blz. I-4539, punt 137
75

Artikel 3 bis van verordening nr. 1546/88, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1033/89, past immers slechts de voorschriften betreffende de toekenning van een specifieke referentiehoeveelheid van verordening nr. 857/84, zoals gewijzigd bij verordening nr. 764/89, toe, waar het in herinnering brengt dat de producent bij de door de lidstaat aangewezen bevoegde instantie moet aantonen dat hij nog steeds geheel of gedeeltelijk hetzelfde bedrijf exploiteert als bij de goedkeuring van de aanvraag om toekenning van de premie. Deze bepaling bevat voorts een niet-uitputtende lijst van de elementen die in aanmerking kunnen worden genomen ten bewijze dat de producent in staat is om de gevraagde referentiehoeveelheid te produceren, te weten, de rechtstreekse verkoop of de levering van melk sedert het verstrijken van de periode van niet-levering of omschakeling, de melkveestapel die op het bedrijf wordt gehouden, het permanente grasland of de oppervlakte voedergewassen van het bedrijf, zoals blijkend uit het vruchtwisselingsplan en de ingezaaide oppervlakte, en de zonder ontwikkelingsplan verrichte investeringen.
De motivering van een besluit waarbij jegens een ambtenaar een tuchtmaatregel wordt getroffen, moet nauwkeurig aangeven welke feiten jegens de betrokkene in aanmerking zijn genomen en welke overwegingen het tot aanstelling bevoegd gezag tot de keuze van de tuchtmaatregel hebben gebracht. Wanneer een zwaardere tuchtmaatregel wordt getroffen dan die welke de tuchtraad had voorgesteld, moet bovendien in het besluit omstandig worden aangegeven om welke redenen dat gezag is afgeweken van het advies van de tuchtraad.

Het tot aanstelling bevoegd gezag is bevoegd, de graad van aansprakelijkheid van de ambtenaar anders te beoordelen dan de tuchtraad heeft gedaan, en vervolgens de tuchtmaatregel te kiezen die het geschikt acht om de voor tuchtmaatregelen in aanmerking komende fouten te bestraffen. Daar de artikelen 86 tot en met 89 van het Statuut niet voorzien in een vaste verhouding tussen de aldaar genoemde tuchtmaatregelen en de diverse inbreuken waaraan een ambtenaar zich schuldig kan maken, en niet preciseren in welke mate verzwarende of verzachtende omstandigheden een rol moeten spelen bij de keuze van de tuchtmaatregel, moet de vaststelling van de tuchtmaatregel worden gebaseerd op een globale beoordeling van alle concrete feiten en omstandigheden van elk geval door het tot aanstelling bevoegd gezag. Een besluit tot tuchtrechtelijk ontslag vergt van de instelling delicate overwegingen, gelet op de bijzonder ernstige en onherroepelijke gevolgen ervan. De instelling beschikt dienaangaande over een ruime beoordelingsvrijheid en het Gerecht kan zijn oordeel niet in de plaats stellen van dat van het tot aanstelling bevoegd gezag, zodat de rechterlijke toetsing beperkt blijft tot een controle van de juistheid van de in aanmerking genomen feiten, het ontbreken van kennelijk verkeerde beoordeling van de feiten en het ontbreken van misbruik van bevoegdheid.

(cf. punten 48-50)

Referentie: Gerecht 28 juni 1996, Y/Hof van Justitie, T-500/93, JurAmbt. blz. I-A-335 en II-977, punten 34 en 56
de verplichting voor de Raad, vast te stellen of de kosten van levensonderhoud aanzienlijk verschillen van de ene standplaats tot de andere, en daar in voorkomend geval consequenties uit te trekken,

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag een handeling van algemene strekking op de individuele situatie van een ambtenaar toepast zonder ter zake over enige beoordelingsvrijheid te beschikken, behoeft het in zijn besluit slechts te verwijzen naar de normatieve handeling en, voorzover de omstandigheden van het concrete geval dit vereisen, aan te geven om welke redenen het van mening is dat de voorwaarden voor toepassing van die handeling op de betrokken ambtenaar vervuld zijn. Artikel 25, tweede alinea, van het Statuut legt het tot aanstelling bevoegd gezag niet de verplichting op, uit te leggen om welke redenen de gemeenschapswetgever de normatieve handeling heeft vastgesteld.

Anders dan in de statuutsbepalingen betreffende de vaststelling van de aanpassingscoëfficiënten voor de ambtenaren met standplaats in de lidstaten, wordt in artikel 13 van bijlage X bij het Statuut niet uitdrukkelijk bepaald dat de nieuwe aanpassingscoëfficiënten voor ambtenaren met standplaats in een derde land met terugwerkende kracht kunnen worden vastgesteld. Op grond van het beginsel van gelijke behandeling moet aan de nieuwe aanpassingscoëfficiënten evenwel terugwerkende kracht worden verleend tot de datum waarop is vastgesteld dat de koopkracht niet meer gelijkwaardig is. Dit beginsel, waarvan het beginsel van gelijkwaardige koopkracht een uitdrukking is, ligt niet alleen ten grondslag aan artikel 64 van het Statuut, betreffende de vaststelling van aanpassingscoëfficiënten binnen de Unie, maar ook aan artikel 13 van bijlage X bij het Statuut, betreffende de vaststelling van aanpassingscoëfficiënten voor derde landen, en bijgevolg verlangt het doel van de vaststelling van de nieuwe aanpassingscoëfficiënten, namelijk de inachtneming van het beginsel van gelijke behandeling, dat de verordeningen tot aanpassing van de aanpassingscoëfficiënten voor derde landen terugwerkende kracht hebben.

Een verordeningsbepaling waarin uitdrukkelijk wordt bepaald dat de salarisafrekeningen van de in derde landen tewerkgestelde gemeenschapsambtenaren voorlopig zijn zodat rekening kan worden gehouden met de met terugwerkende kracht aangepaste aanpassingscoëfficiënten, en dat de Gemeenschappen in voorkomend geval het als gevolg van deze aanpassing teveel betaalde terugvorderen, is niet in strijd met de regels inzake de intrekking van bestuurshandelingen. Deze coëfficiënten moeten immers met terugwerkende kracht worden vastgesteld om een gelijkwaardige koopkracht te waarborgen en de salarisafrekeningen kunnen geen andere subjectieve rechten in het leven roepen dan die welke voortvloeien uit de bezoldigingsregeling die voor de salarisafrekeningen wordt toegepast.

(cf. punten 85-87 en 89)

Referentie:23 januari 1992, Commissie/Raad, reeds aangehaald, punt, 29; Gerecht 26 mei 1998, Costacurta/Commissie, T-177/96, JurAmbt. blz. I-A-225 en II-705, punt 47
ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

24 februari 2000

Zaak T-82/98

F. Jabcobs

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Bevordering — Ontbreken van beoordelingsrapport — Onregelmatigheid van bevorderingsprocedure”

Volledige Franse tekst II-169

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker niet tot de rang B 4 te bevorderen in het kader van de bevorderingsronde 1997.

Beslissing:

Het besluit van de Commissie om verzoeker niet tot de rang B 4 te bevorderen in het kader van de bevorderingsronde 1997, wordt nietig verklaard. De Commissie wordt verwezen in de kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Bevordering – Vergelijking van verdiensten – Ambtenaar die vóór einde van zijn eerste beoordelingsperiode voor bevordering in aanmerking komt – Verplichting om tussenrapport op te stellen – Onmogelijkheid in praktijk – Gegevens die in plaats van beoordelingsrapport in aanmerking kunnen worden genomen

(Ambtenarenstatuut, art. 45, lid 1)

Het beoordelingsrapport vormt een onmisbaar beoordelingsgegeven telkens wanneer de loopbaan van een ambtenaar in aanmerking wordt genomen met oog op de vaststelling van een bevorderingsbesluit.

Bijgevolg is de instelling verplicht, voor een ambtenaar die vóór het verstrijken van zijn eerste beoordelingsperiode kan worden bevorderd, een tussenrapport op te stellen of, wanneer de opstelling van een dergelijk rapport in de praktijk onmogelijk blijkt te zijn, nadere gegevens over zijn verdiensten te verstrekken die het ontbreken van dat rapport compenseren.

Dergelijke gegevens kunnen het ontbreken van een beoordelingsrapport evenwel slechts compenseren indien zij oldoen aan bepaalde voorwaarden waarvan de vervulling door de instelling moet worden aangetoond. Zij moeten, ten eerste, zo objectief zijn dat rechterlijke toetsing mogelijk is, ten tweede, een beoordeling van de verdiensten van de ambtenaar bevatten die is verricht door de personen die diens beoordelingsrapport dienen op te stellen, ten derde, aldus aan de ambtenaar zijn meegedeeld dat de rechten van de verdediging worden gewaarborgd, en ten vierde, aan het bevorderingscomité ter kennis zijn gebracht alvorens dit de verdiensten van de kandidaten vergelijkt.

(cf. punten 34, 38 en 41)

Referentie: Hof 17 december 1992, Moritz/Commissie, C-68/91 P, Jurispr. blz. I-6849, punt 16; Gerecht 16 december 1993, Moat/Commissie, T-58/92, Jurispr. blz. II-1443, punt 59
ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)

19 juli 1999

Zaak T-74/98

L. Mammarella

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Sociale zekerheid — Invaliditeitspensioen — Externe werknemer die door overeenkomst met instelling verbonden is — Overeenkomst tot het verrichten van enkele diensten die stelselmatig wordt verlengd”

Volledige Italiaanse tekst II-797

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoeker de vergoeding toe te kennen waarin het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen voorziet in geval van blijvende gedeeltelijke invaliditeit ten gevolge van een ongeval dat de betrokkene heeft gekregen in de periode dat hij als externe dienstverlener door een overeenkomst aan de instelling was verbonden, en subsidiair tot toekenning van schadevergoeding.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Beroep tot nietigverklaring - Bestreden handeling - Beoordeling van wettigheid aan hand van gegevens die beschikbaar waren op moment van vaststelling van handeling

[EG-Verdrag, art. 173 (thans, na wijziging, art. 230 EG)]

2 Landbouw - Gemeenschappelijke ordening van markten - Bananen - Invoerregeling - Tariefcontingent - Overgangsmaatregelen om overgang naar gemeenschapsregeling te vergemakkelijken - Voorwaarden - Verplichting voor Commissie dergelijke maatregelen vast te stellen - Bewijslast

(Verordening nr. 404/93 van de Raad, art. 30)

3 Procedure - Inleidend verzoekschrift - Vormvereisten - Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44)

Samenvatting

1 In het kader van een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 173 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 230 EG) moet de wettigheid van een bestreden handeling worden beoordeeld aan de hand van de feiten en de rechtstoestand op het moment waarop de handeling is vastgesteld. Inzonderheid mogen de door de Commissie verrichte ingewikkelde beoordelingen enkel worden onderzocht aan de hand van de gegevens waarover de Commissie beschikte op het ogenblik waarop zij die beoordelingen verrichtte. (cf. punt 38)

2 Ingevolge artikel 30 van verordening nr. 404/93 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector bananen, is de Commissie gerechtigd en, naar gelang van de omstandigheden, gehouden, te voorzien in een regeling voor onbillijkheden te wijten aan het feit dat importeurs van bananen uit derde landen of van niet-traditionele ACS-bananen met moeilijkheden worden geconfronteerd die hen in hun voortbestaan bedreigen, wanneer hun op basis van de volgens artikel 19, lid 2, van deze verordening in aanmerking te nemen referentiejaren een ongewoon laag contingent is toegewezen, ingeval deze moeilijkheden inherent zijn aan de overgang van de vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 404/93 bestaande nationale regelingen naar de gemeenschappelijke ordening der markten en zij niet te wijten zijn aan een gebrek aan zorgvuldigheid van de betrokken marktdeelnemers. (cf. punten 69-70)

3 Artikel 44 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht bepaalt dat het verzoekschrift onder meer een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen moet bevatten. Het verzoekschrift dient duidelijk te laten uitkomen wat het aan het beroep ten grondslag liggende middel inhoudt, zodat de louter abstracte vermelding ervan niet aan de eisen van dit reglement voldoet.

Bovendien moet deze uiteenzetting voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden en het Gerecht in staat te stellen, in voorkomend geval zonder nadere gegevens, uitspraak te doen op het beroep. Om de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is voor de ontvankelijkheid van een beroep vereist dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop het beroep is gebaseerd, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk in het verzoekschrift zijn weergegeven. (cf. punten 90-91)