Aangezien antidumpingbasisverordening nr. 1225/2009 procedurele garanties verleent aan personen die zijn tussengekomen in het proces van vaststelling van een verordening waarbij antidumpingrechten worden ingesteld, moet aan verenigingen die de belangen vertegenwoordigen van de door een dergelijke verordening geraakte bedrijfstak en die hebben deelgenomen aan de antidumpingprocedure, als belanghebbende partijen in de procedure, de bevoegdheid worden toegekend om de nietigverklaring te vorderen van voornoemde verordening op grond dat zij rechtstreeks en individueel worden geraakt, voor zover hun beroepen strekken tot waarborging van hun procedurele rechten.

Binnen dit kader heeft de structuur van de contractuele regelingen tussen de marktdeelnemers binnen de handelsketen van het desbetreffende product geen enkele invloed op de vraag of een producent van voornoemd product rechtstreeks wordt geraakt door de verordening die antidumpingrechten instelt. Bovendien heeft ook het feit dat een producent precies weet welke uit zijn productie afkomstige goederen worden uitgevoerd naar de Unie, geen invloed op de vraag of hij door de verordening die antidumpingrechten instelt, rechtstreeks wordt geraakt.

Ook wanneer het antidumpingrecht ten laste zou komen van de exporteurs en zou blijken dat de handelsketen van het desbetreffende product zodanig is verbroken dat zij het antidumpingrecht niet kunnen doorberekenen aan de producenten, wijzigt de instelling van een antidumpingrecht de wettelijke voorwaarden waaronder voornoemd product op de markt van de Unie wordt verhandeld. Derhalve wordt de rechtspositie van de producenten van deze producten op de markt van de Unie in elk geval rechtstreeks en wezenlijk geraakt.

De ontvankelijkheid van een beroep tegen een verordening houdende instelling van antidumpingrechten hangt immers niet af van de vraag of de verzoeker een producent of een exporteur is. Aangezien de antidumpingrechten zijn gekoppeld aan uitgevoerde producten, kan een producent, ook indien hij niet de hoedanigheid van exporteur van die producten heeft, wezenlijk worden geraakt door de oplegging van dergelijke antidumpingrechten op het betrokken product dat in de Unie wordt ingevoerd.

De producenten van een product waarvoor een antidumpingrecht is ingesteld, die niet betrokken zijn bij de uitvoer daarvan naar de Unie, worden rechtstreeks geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU door de verordening die het antidumpingrecht instelt, wanneer is vastgesteld dat een grote hoeveelheid van het van deze producenten afkomstige product tijdens het onderzoektijdvak op regelmatige wijze naar de Unie was uitgevoerd.

Overigens is de toerekening van de dumpingpraktijken aan de onderneming waarvan de procesbevoegdheid wordt onderzocht, geen noodzakelijke voorwaarde voor de conclusie dat deze individueel wordt geraakt. De toerekening van een dumpingpraktijk aan een producent of exporteur is een element dat deze kan individualiseren, maar is geen noodzakelijke voorwaarde voor deze marktdeelnemers.

In dit verband is de vraag wie precies de betrokken dumpingpraktijken heeft toegepast, niet relevant om te bepalen of de producenten individueel worden geraakt door een verordening die één enkel, voor het gehele land geldend antidumpingrecht op de invoer van het bedoelde product in de Unie instelt. De betrokken producenten ondervinden immers de gevolgen van de toerekening van de dumpingpraktijken, zelfs indien deze praktijken hen niet worden toegerekend.

De producenten van een product waarvoor een antidumpingrecht is ingesteld, die niet betrokken zijn bij de uitvoer daarvan naar de Unie, worden individueel geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU door een verordening die een antidumpingrecht instelt, wanneer, ten eerste, zij kunnen aantonen dat hun identiteit blijkt uit de handelingen van de Commissie of de Raad, dan wel dat het vooronderzoek hen heeft betroffen, en, ten tweede, hun positie op de markt wezenlijk wordt geraakt door het antidumpingrecht waarop deze verordening betrekking heeft.

Daar de Uniewetgever het bij de vaststelling van verordening nr. 765/2012 teneinde uitvoering te geven aan de aanbevelingen en besluiten van het Orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO voorts niet noodzakelijk achtte de formulering „ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt” te wijzigen, net zo min als de in artikel 9, lid 5, van de antidumpingbasisverordening gehanteerde formuleringen „leverancier” en „niet praktisch mogelijk/onmogelijk”, moet worden geconcludeerd dat deze termen moet worden uitgelegd in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst.

Wat de omzetting van de WTO-antidumpingovereenkomst in Unierecht betreft, volgt uit de vaststelling zelf van verordening nr. 765/2012 tot wijziging van de antidumpingbasisverordening, dat de Uniewetgever van mening is dat de Unie met artikel 9, lid 5, van antidumpingbasisverordening nr. 1225/2009 uitvoering heeft willen geven aan een in het kader van de WTO aangegane bijzondere verplichting, die in casu is vervat in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst.

De overeenkomsten van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), waarvan de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel van 1994 (antidumpingovereenkomst) deel uitmaakt, behoren, gelet op hun aard en opzet, in beginsel niet tot de normen waaraan de Unierechter de wettigheid van handelingen van de instellingen van de Unie toetst. Slechts ingeval de Unie uitvoering heeft willen geven aan een in het kader van de WTO aangegane bijzondere verplichting of indien de Uniehandeling uitdrukkelijk naar specifieke bepalingen van de WTO-overeenkomsten verwijst, dient de Unierechter de wettigheid van de desbetreffende Uniehandeling aan de WTO-regels te toetsen.

Artikel 9, lid 5, van antidumpingbasisverordening nr. 1225/2009 legt, net als artikel 9.2 van de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel van 1994 (antidumpingovereenkomst), vast dat in beginsel voor elke leverancier een individueel antidumpingrecht moet worden ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt. Uit de formulering van deze bepalingen volgt dat een marktdeelnemer die niet als „leverancier” wordt aangemerkt, er geen recht op heeft dat voor hem een individueel antidumpingrecht wordt ingesteld.

Volgens het recht van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) voldoet elke exporteur of producent die was opgenomen in de steekproef en dus gedurende het gehele onderzoek heeft samengewerkt met de autoriteit die met dat onderzoek was belast, aan de voorwaarden om te worden aangemerkt als „leverancier” in de zin van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst.

Wat de bepalingen van de antidumpingbasisverordening betreft, dient artikel 9, lid 5, van deze verordening te worden uitgelegd in overeenstemming met de bepalingen van de WTO-antidumpingovereenkomst. Bovendien volgt uit artikel 17, lid 1, van de antidumpingbasisverordening, uitgelegd conform het WTO-recht, ook dat indien zelfs de producenten die niet in de oorspronkelijke steekproef waren opgenomen, in aanmerking komen voor berekening van een individuele dumpingmarge, de producenten die wel in die steekproef waren opgenomen, hiervoor a fortiori ook in aanmerking komen. In dit verband herinnert de laatste zin van artikel 9, lid 6, van de antidumpingbasisverordening eraan dat individuele rechten worden ingesteld voor de invoer van elke exporteur of producent aan wie de in artikel 17 van voornoemde verordening bedoelde individuele behandeling wordt toegekend.

Hieruit volgt dat ingevolge de bepalingen van de antidumpingbasisverordening elke exporteur of producent die was opgenomen in de steekproef van leveranciers van het product ten aanzien waarvan dumping plaatsvindt, en die dus gedurende het gehele onderzoek heeft samengewerkt met de instellingen, voldoet aan de voorwaarden om te worden aangemerkt als „leverancier” in de zin van artikel 9, lid 5, van voornoemde verordening.

(cf. punten 187, 192‑194)