Zaak C‑632/13

Skatteverket

tegen

Hilkka Hirvonen

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Högsta förvaltningsdomstol)

„Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van personen — Gelijke behandeling — Inkomstenbelasting — Inkomsten van aan een bronbelasting onderworpen niet-ingezeten belastingplichtigen — Uitsluiting van elke aan de persoonlijke situatie van de belastingplichtige verbonden belastingaftrek — Rechtvaardiging — Mogelijkheid voor niet-ingezeten belastingplichtigen om te kiezen voor de op ingezeten belastingplichtigen toepasselijke regeling en om deze aftrekken te genieten”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 19 november 2015

Burgerschap van de Unie — Recht om vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven — Belastingwetgeving — Inkomstenbelasting — Weigering om niet-ingezeten belastingplichtigen die hun inkomsten voor het grootste deel in de bronstaat verwerven en voor de bronbelasting hebben gekozen, dezelfde persoonlijke aftrekken als ingezeten belastingplichtigen toe te kennen — Toelaatbaarheid — Voorwaarde — Niet-ingezetenenbelasting in haar geheel niet zwaarder dan ingezetenenbelasting

(Art. 21 VWEU)

De weigering om in de inkomstenbelasting niet-ingezeten belastingplichtigen die hun inkomsten voor het grootste deel in de bronstaat verwerven en voor de bronbelasting hebben gekozen, dezelfde persoonlijke aftrekken als ingezeten belastingplichtigen in de algemene belasting toe te kennen, vormt geen met artikel 21 VWEU strijdige discriminatie, wanneer niet-ingezeten belastingplichtigen niet zijn onderworpen aan een in totaal hogere belasting dan ingezeten belastingplichtigen en gelijkgestelden die in een vergelijkbare situatie als deze niet-ingezeten belastingplichtigen verkeren.

Het is namelijk verenigbaar met het Unierecht om niet-ingezeten belastingplichtigen en ingezeten belastingplichtigen verschillend te behandelen door de bruto-inkomsten van eerstgenoemden te onderwerpen aan een definitieve belasting tegen een uniform tarief via een bronbelasting, terwijl de netto-inkomsten van laatstgenoemden worden belast volgens een progressief tarief met een basisaftrek, op voorwaarde dat het uniforme tarief niet hoger is dan het tarief dat voor de belanghebbende voortvloeit uit de daadwerkelijke toepassing van het progressieve tarief op de netto-inkomsten na basisaftrek.

Voorts moet de weigering om persoonlijke aftrekken toe te kennen, wanneer de bronbelastingregeling zowel strekt tot vereenvoudiging van de taak van de belastingdienst als tot verlichting van de last van niet-ingezeten belastingplichtigen, worden beschouwd als een aan de bronbelastingregeling inherent bestanddeel. Wanneer een niet-ingezeten belastingplichtige voor een dergelijke regeling kiest, hoeft die dienst van deze belastingplichtige dus geen belasting te heffen, zodat hij geen exact beeld van diens persoonlijke en gezinssituatie behoeft. Parallel geldt voor diezelfde belastingplichtige geen verplichting tot medewerking in die zin dat hij geen inkomstenbelastingaangifte in de bronstaat hoeft in te dienen en zich dus niet vertrouwd hoeft te maken met het belastingstelsel van een andere lidstaat dan de woonstaat.

Derhalve is het verenigbaar met het wezen van de bronbelastingregeling dat bij dit soort belasting niet alle door een belastingplichtige werkelijk gemaakte kosten in aanmerking kunnen worden genomen, aangezien de belasting wordt ingehouden bij degene die in de bronstaat moet betalen. In de regel wordt deze schuldenaar niet geacht rekening te houden met bepaalde uitgaven en het zou ingaan tegen de door deze regeling beoogde vereenvoudiging om met al deze uitgaven rekening te houden.

(cf. punten 44, 46, 47, 49 en dictum)