Conclusie van advocaat-generaal Alber van 26 oktober 2000. - Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek. - Niet-nakoming - Richtlijn 97/66/EG - Verwerking van persoonsgegevens en bescherming van de persoonlijke levenssfeer in telecommunicatiesector - Niet-omzetting. - Zaak C-151/00.



Jurisprudentie 2001 bladzijde I-00625



Conclusie van de advocaat generaal

1. Met deze niet-nakomingsprocedure stelt de Commissie niet-omzetting van voorschriften van richtlijn 97/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de telecommunicatiesector (hierna: richtlijn").

2. Artikel 15 van de richtlijn luidt:

1) De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 24 oktober 1998 aan deze richtlijn te voldoen.

In afwijking van het bepaalde in lid 1 doen de lidstaten de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om te voldoen aan artikel 5 van deze richtlijn uiterlijk op 24 oktober 2000 in werking treden.

[...]

4) De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen."

3. De Commissie ontving geen mededeling van de Franse Republiek over de omzetting van de richtlijn. Daarom maande zij de Franse regering overeenkomstig artikel 226 EG bij brief van 3 februari 1999 aan om binnen twee maanden haar opmerkingen te maken.

4. In een op 16 april 1999 ontvangen brief deelde de Franse Republiek mede, dat de richtlijn reeds gedeeltelijk was omgezet en dat de overige bepalingen van de richtlijn door vergevorderde wetsontwerpen in de nabije toekomst zouden worden omgezet.

5. Aangezien er geen verdere mededelingen van de Franse autoriteiten kwamen, bracht de Commissie op 23 juli 1999 een met redenen omkleed advies aan de Franse Republiek uit. Daarin stelde de Commissie, dat de Franse Republiek niet aan haar verplichting had voldaan om de in het verzoekschrift genoemde voorschriften van de richtlijn tijdig om te zetten. Zij stelde de Franse Republiek een termijn van twee maanden om aan haar verplichtingen te voldoen.

6. De Franse autoriteiten verzochten eerst om verlenging van de termijn en deelden bij brief van 22 oktober 1999 opnieuw mede dat de omzetting van de genoemde bepalingen in voorbereiding was.

7. Aangezien daarna geen mededelingen meer volgden, heeft de Commissie op 19 april 2000 het onderhavige beroep tegen de Franse Republiek ingesteld.

8. De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het Hof,

1) vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn alle nationale maatregelen tot omzetting van artikel 4, lid 2, artikel 6, leden 1, 3 en 4, artikel 7, artikel 8, leden 2, 3, 4 en 6, artikel 11, lid 2, en artikel 12 van richtlijn 97/66/EG te nemen en aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 15 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.

Argumenten van partijen

9. De Commissie stelt vast dat de lidstaten op grond van artikel 249, derde alinea, EG en artikel 10 EG de noodzakelijke maatregelen moeten treffen om richtlijnen vóór het einde van de daarin vastgestelde termijnen in intern recht om te zetten. Ook zijn de lidstaten volgens haar verplicht deze maatregelen onverwijld aan de Commissie mee te delen. De in artikel 15, lid 1, van de richtlijn vastgestelde termijn is volgens haar op 24 oktober 1998 verstreken, zonder dat Frankrijk de maatregelen tot omzetting van de in het beroepschrift genoemde bepalingen heeft getroffen. Ook aan het einde van de termijn op 23 september 1999 die in het met redenen omklede advies was vastgesteld, hebben de Franse autoriteiten de Commissie geen mededeling van omzetting van deze bepalingen gedaan.

10. De Commissie benadrukt onder verwijzing naar het arrest in zaak 52/75, dat de aansprakelijkheid van de lidstaten onafhankelijk is van de vraag welk staatsorgaan het verzuim heeft veroorzaakt, en dat een lidstaat zich, ter rechtvaardiging van de niet-eerbiediging van verplichtingen en termijnen die in de richtlijnen van de Gemeenschap besloten liggen, niet op nationaalrechtelijke bepalingen, praktijken of toestanden kan beroepen.

11. De Franse Republiek wijst er opnieuw op dat de omzetting van genoemde bepalingen in voorbereiding is.

Beoordeling

12. Het beroep is gegrond. Niet betwist kan worden, dat op het voor de inbreukprocedure relevante tijdstip aan het einde van de in het met redenen omklede advies vastgestelde termijn van twee maanden vanaf 23 juli 1999, de verweten niet-nakoming - zelfs indien eventuele termijnverlengingen wegens afstand in aanmerking worden genomen - nog niet was beëindigd.

13. Over de kosten dient overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering te worden beslist.

14. Mitsdien geef ik het Hof in overweging:

1) vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn alle nationale maatregelen tot omzetting van artikel 4, lid 2, artikel 6, leden 1, 3 en 4, artikel 7, artikel 8, leden 2, 3, 4 en 6, artikel 11, lid 2, en artikel 12 van richtlijn 97/66/EG te nemen en aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

2) de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.