ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Inzonderheid, in hoeverre is, in een situatie als de onderhavige, van belang of: a) de persoon die contractueel gezien de prestatie verricht, geheel wordt gecontroleerd door een andere persoon? b) een andere persoon dan de persoon die de overeenkomst sluit beschikt over de zakelijke deskundigheid, handelsbetrekkingen en ervaring? c) alle of de meeste doorslaggevende aspecten van de prestatie worden verricht door een andere persoon dan de persoon die de overeenkomst sluit? d) het commerciële risico van financiële verliezen of verlies van goede naam ten gevolge van de prestatie berust bij een andere persoon dan de persoon die de overeenkomsten sluit? e) de persoon die contractueel gezien de prestatie verricht, voor die prestatie noodzakelijke essentiële onderdelen uitbesteedt aan een persoon onder wiens controle de eerste persoon staat, en in de uitbestedingsvoorwaarden bepaalde commerciële aspecten ontbreken?
3)

Moet artikel 52, lid 3, van richtlijn 2007/64/EG in die zin worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de toepassing van een nationale wettelijke regeling die voorziet in een algemeen verbod — dat met name geen onderscheid maakt tussen de verschillende betaalinstrumenten — op het innen van vergoedingen door de begunstigde van de betalingen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbeidsrechtbank te Brussel (België) op 30 november 2011 — Patricia Dumont de Chassart/RKW — Rijksdienst voor Kinderbijslag voor Werknemers

(Zaak C-619/11)

2012/C 49/27

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Patricia Dumont de Chassart

Verwerende partij: RKW — Rijksdienst voor Kinderbijslag voor Werknemers

Prejudiciële vraag

„Schendt artikel 79, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1), de algemene beginselen van gelijkheid en non-discriminatie, neergelegd in, onder meer, artikel 14 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, in voorkomend geval gelezen in samenhang met de artikelen 17, 39 en/of 43 van de geconsolideerde versie van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, wanneer het aldus wordt uitgelegd dat enkel de overleden ouder in aanmerking komt voor toepassing van de in artikel 72 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen voorziene gelijkstellingsregels voor de tijdvakken van verzekering, werkzaamheden anders dan in loondienst of van arbeid, zodat artikel 56 bis, § 1, van de op 19 december 1939 samengeordende wetten betreffende de kinderbijslag de overlevende ouder, ongeacht zijn nationaliteit maar voor zover hij een onderdaan is van een lidstaat of binnen de personele werkingssfeer van verordening (EEG) nr. 1408/71 van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen valt, die in een ander land van de Europese Unie heeft gewerkt gedurende het in artikel 56 bis, § 1, van de op 19 december 1939 samengeordende wetten betreffende de kinderbijslag voorziene tijdvak van twaalf maanden, de mogelijkheid ontneemt het bewijs te leveren dat hij voldoet aan de voorwaarde dat hij, als begunstigde in de zin van artikel 51, § 3, 1o, van de op 19 december 1939 samengeordende wetten betreffende de kinderbijslag, aanspraak had kunnen maken op zes maandelijkse forfaitaire bijslagen in de loop van de twaalf maanden die aan het overlijden voorafgaan, terwijl de overlevende ouder, ongeacht of hij de Belgische dan wel de nationaliteit van een andere lidstaat van de Europese Unie heeft, die gedurende het in artikel 56 bis, § 1, van de op 19 december 1939 samengeordende wetten betreffende de kinderbijslag voorziene tijdvak van twaalf maanden uitsluitend in België heeft gewerkt, in voorkomend geval omdat hij nooit het Belgische grondgebied heeft verlaten, wél dat bewijs zou mogen leveren.”
3)

In het tweede middel in hogere voorziening wijzen rekwiranten erop dat zij in hun opmerkingen over de excepties van niet-ontvankelijkheid hadden aangevoerd dat enkel een ruime uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU verenigbaar is met artikel 47 van het Handvest en de artikelen 6 en 13 EVRM. Aangezien dat middel doorslaggevend was voor de beslissing van de zaak, was het Gerecht verplicht een concreet en uitdrukkelijk antwoord te geven. Rekwiranten tonen echter aan dat het Gerecht dat middel niet afdoende heeft behandeld. Door dit te verzuimen heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, die moet resulteren in nietigverklaring van de bestreden beschikking (eerste onderdeel van het tweede middel in hogere voorziening). In het tweede onderdeel van het tweede middel in hogere voorziening, en subsidiair, verzoeken rekwiranten het Hof om de bestreden beschikking te vernietigen omdat de uitlegging van artikel 263, vierde alinea, en de daaropvolgende beslissing van het Gerecht om het beroep van rekwiranten niet-ontvankelijk te verklaren artikel 47 van het Handvest en de artikelen 6 en 13 EVRM, als algemene beginselen van het Unierecht, schendt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 39/10

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 21 november 2011 — Tarragona Power S.L./Gas Natural SDG, S.A., Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. en Endesa, S.A.

(Zaak C-580/11)

2012/C 39/17

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Tarragona Power S.L.

Andere partijen in de procedure: Gas Natural SDG, S.A., Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. en Endesa, S.A.

Prejudiciële vraag

Kan artikel 10 van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (1), aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de toepassing van een nationale wettelijke regeling als die welke aan de orde is in de onderhavige procedure en die tot doel en gevolg heeft dat de vergoeding voor elektriciteitsproductie wordt verminderd met een bedrag dat gelijk is aan de waarde van de broeikasgasemissierechten die tijdens de desbetreffende periode kosteloos zijn toegewezen?

(1) PB L 275, blz. 32.
C 25/31

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 24 oktober 2011 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: Codirex Expeditie BV

(Zaak C-542/11)

(2012/C 25/55)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: Codirex Expeditie BV

Prejudiciële vraag

Wat is het tijdstip waarop niet-comnunautaire goederen een douanebestemming verkrijgen in de zin van artikel 50 van het CDW (1), in een geval waarin goederen met de status „in tijdelijke opslag” zijn aangegeven voor plaatsing onder de douaneregeling extern communautair douanevervoer?

(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).
—

zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen en het bij brief van 19 juni 2006 aan rekwirante medegedeelde besluit van de Commissie (DG Belastingen en Douane-unie) tot afwijzing van de offerte die rekwirante had ingediend in het kader van de oproep tot inschrijving TAXUD/2005/AO-001 voor specificatie, ontwikkeling, onderhoud en ondersteuning van computersystemen van de douane voor IT-projecten van het DG-TAXUD (CUST-DEV) (PB 2005, S 187-183846), en houdende gunning van die opdracht aan een andere inschrijver nietig te verklaren, alsook de gevorderde schadevergoeding toe te kennen;
1)

Is er sprake van een „billijke compensatie” in de zin van artikel 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29/EG, wanneer a) de rechthebbenden als bedoeld in artikel 2 van richtlijn 2001/29/EG een uitsluitend door een collectieve beheersorganisatie geldend te maken recht hebben op een passende vergoeding van degene die als eerste bedrijfsmatig dragers die geschikt zijn voor de reproductie van hun werken, onder bezwarende titel in het binnenland in het verkeer brengt, b) dit recht niet afhankelijk is van de vraag of de dragers in het verkeer worden gebracht door levering aan tussenhandelaren, aan natuurlijke of rechtspersonen voor niet-privé-gebruik, dan wel aan natuurlijke personen voor privé-gebruik, c) echter degene die de dragers met toestemming van de rechthebbende gebruikt voor reproductie, of vóór vervreemding aan eindverbruikers wederuitvoert, wel een recht op terugbetaling van de vergoeding heeft tegenover de collectieve beheersorganisatie?
Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2011 door Rügen Fisch AG tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 21 september 2011 in zaak T-201/09, Rügen Fisch AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen); andere partij in de procedure: Schwaaner Fischwaren GmbH

(Zaak C-582/11 P)

(2012/C 25/73)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Rügen Fisch AG (vertegenwoordigers: O. Spuhler en M. Geitz, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure:

— Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM);

— Schwaaner Fischwaren GmbH

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 21 september 2011 in zaak T-201/09 alsook de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 maart 2009 in zaak R 230/2007-4 vernietigen;

— subsidiair, voornoemd arrest van het Gerecht van de Europese Unie vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie;

— het BHIM verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante baseert haar hogere voorziening op de hierna volgende middelen.

Het Gerecht heeft in het bestreden arrest ten onrechte geoordeeld dat de absolute weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, sub c, van de gemeenschapsmerkverordening (1) in de weg staat aan inschrijving van het woordteken SCOMBER MIX als gemeenschapsmerk, gelet op het louter beschrijvende karakter van dit betwiste merk.

Deze benadering van het Gerecht levert schending op van artikel 7, lid 1, sub c, juncto artikel 51, lid 1, sub a, van de gemeenschapsmerkverordening. Het woordteken SCOMBER MIX is niet beschrijvend, aangezien het vanuit het oogpunt van het doelpubliek om een loutere fantasiebenaming gaat die duidelijk als merk wordt opgevat.

De in de conflicterende merkaanvraag vermelde waren en diensten zijn bestemd voor de gemiddelde consument. Deze is evenwel bekend noch met de Latijnse taal, noch met de zoölogische vakterm „scomber”. Het woordteken SCOMBER MIX bezit dan ook het door het recht van de Unie voor de inschrijving als gemeenschapsmerk verlangde minimale onderscheidend vermogen.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
3)

Indien hybride kabels die bestaan uit polypropyleen en staaldraad, met een grootste afmeting der dwarsdoorsnede van meer dan 3 mm, als die welke in casu aan de orde zijn, niettemin onder onderverdeling 7312 90 98 van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 vallen, vallen deze kabels dan ook onder artikel 1 van verordening (EG) nr. 1601/2001 van de Raad van 2 augustus 2001 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op de invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen kabels uit de Republiek Tsjechië, Rusland, Thailand en Turkije (2)?
1)

Dient artikel 30, lid 1, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 1371/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer (1) aldus te worden uitgelegd dat de voor de handhaving van deze verordening aangewezen nationale instantie bevoegd is om aan een spoorwegonderneming wier regelingen voor de vergoeding van de prijs van het vervoerbewijs niet voldoen aan de in artikel 17 van deze verordening vastgelegde criteria, de precieze inhoud van de door deze onderneming toe te passen schadevergoedingsregelingen bindend voor te schrijven, ook als deze instantie volgens het nationale recht slechts bevoegd is om dergelijke regelingen inzake schadevergoeding ongeldig te verklaren?
Ten aanzien van de inbreuk in Duitsland heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie de grenzen van haar beoordelingsvrijheid niet kennelijk had overschreden bij de beoordeling van de bijdrage die Kone had geleverd tot de inleiding van de procedure en de vaststelling van de inbreuk. Deze blijk van een onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht heeft ertoe geleid dat Kone ten onrechte niet voor immuniteit in aanmerking is gekomen krachtens de mededeling betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken van 2002 (hierna: „mededeling van 2002”).
1)

Zijn op basis van de internationale verplichtingen van de Duitse Staat (onder meer de artikelen 2 en 5, lid 2, van het Verdrag van Londen van 1953 over de schulden van het Duitse rijk) het vermeende voorrecht van immuniteit in civiele zaken [van deze staat] voor de Italiaanse rechter voor de feiten van de onderhavige zaak, waarop [hij] zich sinds 11 maart 2004 (arrest Ferrini) niet langer kan beroepen, en het akkoord [dat op 18 november 2008 te Triëst met de Italiaanse regering is ondertekend] om een zaak bij het Internationaal Gerechtshof aanhangig te maken ([zaak] nr. 143/2008 General List), samen met de desbetreffende in wet nr. 89/2010 neergelegde Italiaanse regeling volgens welke Italiaanse uitspraken gebaseerd op ernstige misdaden tegen de menselijkheid niet-uitvoerbaar zijn, in strijd met artikel 6 [VWEU] en met de artikelen 17, 47 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese [Unie] van 18 december 2000?
B.

Met betrekking tot artikel 6, eerste volzin, sub a, van richtlijn 2005/36/EG: Vormen de voor de omzetting van richtlijn 2005/36/EG vastgestelde regelingen tot wijziging van § 3, leden 1 en 3, van het Hessische Gesetz über die Berufsvertretungen, die Berufsausübung, die Weiterbildung und die Berufsgerichtsbarkeit der Ärzte, Zahnärzte, Tierärzte, Apotheker, Psychologischen Psychotherapeuten und Kinder- und Jugendlichenpsychotherapeuten (Heilberufsgesetz) (wet van de deelstaat Hessen betreffende de vertegenwoordiging van beroepsgroepen, de beroepsbeoefening, de bij- en nascholing en de beroepsrechtspraak voor artsen, tandartsen, dierenartsen, apothekers, psychologische psychotherapeuten en psychotherapeuten voor kinderen en jongeren (wet beroepen gezondheidszorg) in de redactie van de bekendmaking van 7 februari 2003 (GVBl I blz. 66, 242), laatstelijk gewijzigd bij wet van 24 maart 2010 (GVBl I blz. 123), door de derde wet tot wijziging van de wet beroepen gezondheidszorg van 16 oktober 2006 (GVBl I blz. 519), een juiste omzetting van de hiervoor aangeduide regelingen van richtlijn 2005/36/EG, waar zowel de relevante beroepsregelingen als de regelingen betreffende de beroepsrechtspraak in de zesde afdeling van de wet beroepen gezondheidszorg in volle omvang van toepassing worden verklaard op dienstverrichters (in casu artsen) die in het kader van het in artikel 57 VWEU (voorheen artikel 50 EG) neergelegde recht op het vrij verrichten van diensten tijdelijk in de ontvangende staat werkzaam zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 340/10

Hogere voorziening ingesteld op 2 september 2011 door Timehouse GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 juli 2011 in zaak T-235/10, Timehouse GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-453/11 P)

2011/C 340/16

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Timehouse GmbH (vertegenwoordiger: V. Knies, advocaat)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 6 juli 2011 in zaak T-235/10 in zijn geheel vernietigen alsmede de beslissing van de eerste kamer van beroep van 11 maart 2010 in zaak R 0942/2009-1 vernietigen en verweerder verwijzen in de kosten;

— subsidiair, het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 6 juli 2001 in zaak T-235/10 in zijn geheel vernietigen en de zaak voor heronderzoek en verdere afdoening, op basis van het arrest van het Hof van Justitie, terugwijzen naar het Gerecht alsmede verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht van de Europese Unie heeft het criterium van de totaalindruk dat voor de beoordeling van het onderscheidend vermogen overeenkomstig artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) relevant is, onjuist toegepast voor merk nr. 7378888 waarvan inschrijving is aangevraagd voor de waren „juwelierswaren, bijouterieën; uurwerken en tijdmeetinstrumenten”, doordat het Gerecht zijn oordeel uitsluitend heeft gebaseerd op het ontbreken van onderscheidend vermogen van de afzonderlijke elementen van het merk. Doordat uit het (vermeende) ontbreken van onderscheidend vermogen van de afzonderlijke elementen van het merk is geconcludeerd dat ook het aangevraagde merk, in zijn geheel beschouwd, onderscheidend vermogen mist, is het bestreden arrest gebaseerd op het ontoelaatbare vermoeden of de ontoelaatbare gevolgtrekking dat een merk waarvan de afzonderlijke elementen onderscheidend vermogen missen, geen onderscheidend vermogen kan toekomen wanneer alle elementen samen worden beschouwd. Aangezien het merk in zijn geheel beschouwd evenwel onderscheidend vermogen bezit, is ook de door het Gerecht van de Europese Unie bevestigde beslissing van de kamer van beroep reeds ten onrechte genomen.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland (Ierland) op 16 augustus 2011 — Margaret Kenny e.a./Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána

(Zaak C-427/11)

2011/C 311/41

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Ireland

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Margaret Kenny, Patricia Quinn, Nuala Condon, Eileen Norton, Ursula Ennis, Loretta Barrett, Joan Healy, Kathleen Coyne, Sharon Fitzpatrick, Breda Fitzpatrick, Sandra Hennelly, Marian Troy, Antoinette Fitzpatrick, Helena Gatley

Verwerende partijen: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána

Prejudiciële vragen

1) In omstandigheden waarin op het eerste gezicht sprake is van indirecte discriminatie in beloning op grond van geslacht, in strijd met artikel 141 (thans artikel 157 VWEU) en richtlijn 75/117/EEG van de Raad (1), moet de werkgever dan, om het bestaan van een objectieve rechtvaardiging aan te tonen, een rechtvaardiging leveren betreffende: a) het inzetten van de referentiepersonen voor de betrekkingen die zij uitoefenen; b) de betaling van een hoger loon aan de referentiepersonen; of c) de betaling van een lager loon aan verzoeksters?

2) In omstandigheden waarin op het eerste gezicht sprake is van indirecte discriminatie in beloning op grond van geslacht, moet de werkgever dan, om het bestaan van een objectieve rechtvaardiging aan te tonen, een rechtvaardiging leveren betreffende: a) de specifieke door verzoeksters vermelde referentiepersonen en/of b) de betrekkingen van referentiepersonen in het algemeen?

3) Indien vraag 2(b) bevestigend wordt beantwoord, is de objectieve rechtvaardiging dan geleverd, ondanks het feit dat een dergelijke rechtvaardiging niet op de gekozen referentiepersonen van toepassing is?

4) Heeft de Labour Court blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting van het gemeenschapsrecht, door te stellen dat het „belang van goede arbeidsverhoudingen” in aanmerking kan worden genomen bij de beslissing of de werkgever het verschil in beloning objectief kan rechtvaardigen?

5) In omstandigheden waarin op het eerste gezicht sprake is van indirecte discriminatie in beloning op grond van geslacht, kan een objectieve rechtvaardiging dan worden geleverd door verweerders beroep op de bezorgdheid over de arbeidsverhoudingen? Is een dergelijke bezorgdheid van enig belang voor het onderzoek van een objectieve rechtvaardiging?

(1) Richtlijn 75/117/EEG van de Raad van 10 februari 1975 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers (PB L 45, blz. 19).
—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, door geen toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering, waarin sprake is van een forfaitaire termijn wegens afstand van tien dagen in zaken waarin wordt verzocht om vaststelling van de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese instellingen.