ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 13 van de basisverordening, „Ontwijking”, bepaalt:

„1. De overeenkomstig deze verordening ingestelde antidumpingrechten kunnen worden uitgebreid tot de invoer van al dan niet enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit derde landen of van enigszins gewijzigde soortgelijke producten uit landen waarop maatregelen van toepassing zijn, of delen daarvan, wanneer er ontduiking van de geldende maatregelen plaatsvindt. Antidumpingrechten die het op grond van artikel 9, lid 5, ingestelde residuele antidumpingrecht niet overschrijden, kunnen worden uitgebreid tot de invoer via ondernemingen waarvoor individuele rechten gelden in landen waarop maatregelen van toepassing zijn, wanneer er ontduiking van de geldende maatregelen plaatsvindt. Ontduiking wordt omschreven als een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Gemeenschap of tussen individuele ondernemingen in een land waarop maatregelen van toepassing zijn en de Gemeenschap als gevolg van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat en waarbij wordt bewezen dat er sprake is van schade of dat de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen en/of de hoeveelheden van het soortgelijke product, wordt ondermijnd, en dat dumping plaatsvindt ten aanzien van de voor de soortgelijke producten eerder vastgestelde normale waarden, eventueel overeenkomstig artikel 2.

[...]

3. Onderzoeken op grond van dit artikel worden geopend op initiatief van de Commissie of op verzoek van een lidstaat of een belanghebbende, op basis van voldoende bewijsmateriaal met betrekking tot de in lid 1 omschreven factoren. Het onderzoek wordt, na raadpleging van het raadgevend comité, geopend door middel van een verordening van de Commissie die de douaneautoriteiten tevens de instructie kan geven de invoer overeenkomstig artikel 14, lid 5, te registreren of zekerheidstelling te eisen. Het onderzoek wordt uitgevoerd door de Commissie, die door de douaneautoriteiten kan worden bijgestaan, en wordt binnen negen maanden voltooid. Wanneer de definitief vastgestelde feiten de uitbreiding van de maatregelen rechtvaardigen, neemt de Raad op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het raadgevend comité het daartoe strekkende besluit. Het voorstel wordt goedgekeurd tenzij de Raad met een gewone meerderheid van stemmen besluit het voorstel te verwerpen, wat binnen één maand na indiening door de Commissie moet gebeuren. De uitbreiding geldt vanaf de datum waarop overeenkomstig artikel 14, lid 5, registratie of zekerheidstelling werd geëist. De procedurele bepalingen van deze verordening betreffende de opening en de uitvoering van een onderzoek zijn op dit artikel van toepassing.

[...]”
34.

In het arrest McB ( 16 ) gaat het Hof zelfs nog verder door na te gaan of artikel 24 van het Handvest zich verzet tegen de uitlegging die het zelf zojuist aan verordening nr. 2201/2003 heeft gegeven. ( 17 ) In dit arrest stelt het Hof dat uit overweging 33 van deze verordening volgt dat zij de grondrechten erkent en in overeenstemming is met de beginselen die zijn erkend bij het Handvest, waarbij zij in het bijzonder beoogt de grondrechten van het kind zoals die in artikel 24 van het Handvest zijn erkend, ten volle te eerbiedigen. De bepalingen van de genoemde verordening kunnen dus niet worden uitgelegd op een wijze die strijdig is met het grondrecht van het kind om regelmatig persoonlijke betrekkingen met zijn beide ouders te onderhouden, waarvan de eerbiediging onbetwistbaar in het belang van het kind is. ( 18 ) Daaruit leidt het af dat in die omstandigheden moet worden nagegaan of artikel 24 van het Handvest, waarvan het Hof de eerbiediging waarborgt, zich verzet tegen de in punt 44 van het arrest uiteengezette uitlegging van verordening nr. 2201/2003. ( 19 )
66.

Zoals meerdere interveniënten hebben opgemerkt, wijst in werkelijkheid niets in het dossier erop dat de bepaling die in de overkoepelende heffing voorziet, een nadeligere fiscale behandeling met zich brengt in het land van herkomst, dat wil zeggen Duitsland, voor een persoon als Bukovansky, die zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend door in Zwitserland te gaan wonen. Voor een persoon in de situatie van Bukovansky houdt de toepassing van de overkoepelende belasting simpelweg in dat in het jaar van zijn verhuizing en de vijf jaar erna hetzelfde belastingtarief op hem van toepassing is als op een in Duitsland wonende werknemer in dezelfde situatie. Met andere woorden, op grond van deze bepaling profiteert Bukovansky na zijn verhuizing naar Zwitserland niet van de gunstigere fiscale behandeling in Zwitserland, maar blijft voor hem het belastingtarief gelden dat in Duitsland op hem van toepassing was.
59.

Verder beroept het Departamento de Sanidad zich op de territoriale verdeling die geldt in het kader van de verrichting van openbare gezondheidszorgdiensten. Deze verdeling dient te worden gehandhaafd, ook wanneer de openbare gezondheidsdienst wordt bijgestaan door private gezondheidscentra waaraan de opdracht is gegund in het kader van een aanbesteding. In het geval van de technische specificaties van dergelijke aanbestedingen is de plaats van verrichting in een bepaald gezondheidsgebied een wezenlijk vereiste dat verband houdt met de verrichting van diensten die de openbare diensten ondersteunen. Het Departamento de Sanidad beklemtoont dat het ziekenhuis van Grupo Hospitalario Quirón zich bevindt in Erandio, en dus in een gemeente die behoort tot een ander gezondheidsgebied dan de ziekenhuizen in Basurto en Galdakao. De gemeente Erandio is gelegen in het gebied met als referentieziekenhuis het openbare ziekenhuis van Cruces, waarop de litigieuze aanbestedingen geen betrekking hebbben.
5.

Artikel 20 van verordening nr. 1/2003 („Bevoegdheid van de Commissie tot inspectie”) luidt: „1. Ter vervulling van de haar bij deze verordening opgedragen taken kan de Commissie bij ondernemingen en ondernemersverenigingen alle noodzakelijke inspecties verrichten. 2. De door de Commissie tot het verrichten van een inspectie gemachtigde functionarissen en andere begeleidende personen beschikken over de volgende bevoegdheden: a) het betreden van alle lokalen, terreinen en vervoermiddelen van ondernemingen en ondernemersverenigingen; b) het controleren van de boeken en alle andere bescheiden betreffende het bedrijf, ongeacht de aard van de drager van die bescheiden; c) het maken of verkrijgen van afschriften of uittreksels, in welke vorm dan ook, van die boeken en bescheiden; [...] 4. Wanneer de Commissie bij beschikking een inspectie gelast, zijn de betrokken ondernemingen en ondernemersverenigingen verplicht zich aan die inspectie te onderwerpen. In de beschikking wordt vermeld wat het voorwerp en het doel van de inspectie zijn en op welke datum de inspectie een aanvang neemt, en wordt gewezen op de sancties bedoeld in de artikelen 23 en 24, alsook op het recht om bij het Hof van Justitie beroep tegen de beschikking in te stellen. [...] 6. Wanneer de door de Commissie gemachtigde functionarissen en andere begeleidende personen vaststellen dat een onderneming zich tegen een op grond van dit artikel gelaste inspectie verzet, verleent de betrokken lidstaat hun de nodige bijstand om hen in staat te stellen hun inspectie te verrichten, zo nodig door een beroep te doen op de politie of een gelijkwaardige wetshandhavingsautoriteit. 7. Indien het nationale recht voorschrijft dat voor de in lid 6 genoemde bijstand de toestemming van een rechterlijke instantie vereist is, moet die toestemming worden gevraagd. Een dergelijke toestemming kan tevens bij wijze van voorzorgsmaatregel worden gevraagd. 8. Wanneer wordt verzocht om toestemming als bedoeld in lid 7, toetst de nationale rechterlijke instantie de beschikking van de Commissie op haar authenticiteit en gaat zij na of de voorgenomen dwangmaatregelen niet willekeurig zijn noch buitensporig in verhouding tot het voorwerp van de inspectie. Bij de toetsing van de proportionaliteit van de dwangmaatregelen mag de nationale rechterlijke instantie de Commissie rechtstreeks of via de mededingingsautoriteit van de lidstaat om nadere uitleg verzoeken, met name over de redenen die de Commissie heeft om aan te nemen dat inbreuk is gepleegd op de artikelen [101 en 102 VWEU], en over de ernst van de vermeende inbreuk en de aard van de betrokkenheid van de betreffende onderneming. De nationale rechterlijke instantie mag evenwel niet de noodzakelijkheid van de inspectie in twijfel trekken, noch gegevens uit het Commissiedossier verlangen. Uitsluitend het Hof van Justitie kan de beschikking van de Commissie op haar legitimiteit toetsen.”
56.

Indien men dit toepast op het onderhavige geval, dan dient te worden benadrukt dat met artikel 36 van richtlijn 2009/73 geen substantiële wijziging van de regeling tot stand is gekomen, maar slechts enkele punten betreffende wijzigingen in de door de Commissie toe te passen procedureregels zijn aangebracht. Deze wijzigingen leidden niet tot een aanvullende belasting of vertraging bij de toetsing van ontheffingsbesluiten van nationale instanties, maar integendeel tot een stroomlijning van de procedure. De Commissie is nu namelijk niet meer verplicht om voorafgaand aan een op beëindiging van de procedure gerichte beslissing een vormloos verzoek aan de lidstaat te richten om het ontheffingsbesluit te wijzigen of in te trekken (in die zin nog wel artikel 22, lid 4, derde alinea, van richtlijn 2003/55). In artikel 36 van richtlijn 2009/73 wordt deze tussenstap geschrapt, hetgeen bijdraagt aan een grotere efficiëntie van de procedures.
Onder het opschrift „Precontractuele informatie” bepaalt artikel 5 van richtlijn 2008/48:

„1. Geruime tijd voordat de consument door een kredietovereenkomst of een aanbod wordt gebonden, verstrekt de kredietgever en, in voorkomend geval, de kredietbemiddelaar, op basis van de door de kredietgever aangeboden kredietvoorwaarden en, in voorkomend geval, de door de consument kenbaar gemaakte voorkeur en verstrekte informatie, de consument de nodige informatie om verschillende aanbiedingen te kunnen vergelijken en zo een geïnformeerd besluit te kunnen nemen over het sluiten van een kredietovereenkomst. Die informatie wordt, op papier of op een andere duurzame drager, verstrekt overeenkomstig het formulier ‚Europese standaardinformatie inzake consumentenkrediet’ in bijlage II. De kredietgever wordt geacht te hebben voldaan aan de voorschriften van dit lid en van artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2002/65/EG wanneer hij de Europese standaardinformatie inzake consumentenkrediet heeft verstrekt. [...]

[...]

6. De lidstaten zien erop toe dat de kredietgevers en, in voorkomend geval, de kredietbemiddelaars de consument een passende toelichting verstrekken om hem in staat te stellen te beoordelen of de voorgestelde kredietovereenkomst aan zijn behoeften en financiële situatie beantwoordt, zo nodig door de ingevolge lid 1 te verstrekken precontractuele informatie, de voornaamste kenmerken van de voorgestelde producten en de specifieke gevolgen hiervan voor de consument toe te lichten, met inbegrip van de gevolgen indien de consument niet betaalt. De lidstaten kunnen de wijze waarop en de mate waarin dergelijke bijstand wordt verleend, alsmede de identiteit van degene door wie de bijstand wordt verleend, aanpassen aan de specifieke omstandigheden waarin de overeenkomst wordt aangeboden, de persoon aan wie zij wordt aangeboden, en het soort krediet dat wordt aangeboden.”
63.

Gelet op het bovenstaande geef ik het Hof in overweging als volgt te antwoorden op de prejudiciële vraag van de Korkein hallinto-oikeus: „Artikel 98, lid 2, eerste alinea, van en bijlage III, punt 6, bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals in dat punt 6 gewijzigd bij richtlijn 2009/47/EG van de Raad van 5 mei 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke een verlaagd tarief van de belasting over de toegevoegde waarde geldt voor gedrukte boeken, terwijl boeken op een andere fysieke drager zoals een cd, cd-rom of USB-stick aan het normale tarief van de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen, op voorwaarde dat laatstbedoelde boeken uit het oogpunt van de gemiddelde consument van de betrokken lidstaat niet soortgelijk zijn aan eerstbedoelde boeken doordat zij niet aan dezelfde behoeften van deze consument voldoen, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan. Dit antwoord verschilt niet naargelang het boek bedoeld is om te worden gelezen of te worden beluisterd (luisterboek), van het luisterboek of boek op cd, cd-rom, USB-stick of een soortgelijke fysieke drager een gedrukt boek met dezelfde inhoud bestaat, of in het boek op een andere fysieke drager dan papier technische kenmerken van de drager kunnen worden benut, zoals een zoekfunctie.”
In het hoofdgeding zijn de bepalingen van Lei n.o 150/99, de 11 de setembro de 1999, Aprova o Código do Imposto do Selo ( 6 ) (wet nr. 150/99 van 11 september 1999 tot invoering van een wetboek zegelrecht), in de versie die in de jaren 2004 tot en met 2006 van kracht was, van toepassing. In bijlage III bij deze wet, „Tabela Geral do Imposto do Selo (em euro)” [algemene tabel zegelrecht (euro)] is de hoogte van het zegelrecht voor verschillende soorten daaraan onderworpen verrichtingen vastgesteld. Bij Decreto-Lei n.o 322-B/2001, de 14 de dezembro de 2001 ( 7 ) (decreetwet nr. 322‑B/2001 van 14 december 2001) is aan deze bijlage een punt 26 toegevoegd. Punt 26.3 daarvan luidt als volgt:

„Vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal van een kapitaalvennootschap door inbreng van zaken van welke aard ook; over de werkelijke waarde van de zaken van welke aard ook die door de aandeelhouders zijn ingebracht of tot inbreng waarvan zij gehouden zijn, na aftrek van de lasten en verbintenissen die in verband met elke inbreng voor rekening van de vennootschap komen: 0,4 %.” ( 8 )
93.

Ik geef het Hof derhalve in overweging de prejudiciële vragen te beantwoorden als volgt: 1) Diensten in het kader waarvan de aanbieder ervan onder bezwarende titel toegang verleent tot een via satelliet overgebracht programmapakket dat radio‑ en televisieprogramma’s omvat, moeten worden aangemerkt als elektronischecommunicatiediensten in de zin van artikel 2, sub c, van de kaderrichtlijn, voor zover deze diensten betrekking hebben op het overbrengen van signalen via elektronischecommunicatienetwerken. Aanbieders van deze diensten moeten derhalve worden aangemerkt als verstrekkers van elektronischecommunicatiediensten. 2) Diensten in het kader waarvan de aanbieder ervan onder bezwarende titel toegang verleent tot een via satelliet overgebracht programmapakket dat radio‑ en televisieprogramma’s omvat, kunnen systemen voor voorwaardelijke toegang in de zin van artikel 2, sub e bis en f, van de kaderrichtlijn omvatten, doch moeten daarom nog niet in hun geheel als dergelijke systemen worden aangemerkt. 3) Nationale regelingen die betrekking hebben op diensten die vanuit Luxemburg worden verstrekt op het Hongaarse grondgebied en in het kader waarvan de aanbieder van de diensten onder bezwarende titel toegang verleent tot een via satelliet uitgezonden programmapakket dat radio‑ en televisieprogramma’s omvat, vallen derhalve onder de in artikel 56 VWEU neergelegde vrijheid van dienstverrichting, voor zover het voorwerp van de diensten noch door het nieuwe rechtskader voor elektronische communicatie, noch door andere bepalingen van afgeleid recht uitputtend wordt geharmoniseerd. 4) Voor zover de bevoegdheid niet reeds is geregeld in het afgeleide Unierecht, staat artikel 56 VWEU er niet aan in de weg dat de instanties van een lidstaat administratieve procedures toepassen met betrekking tot diensten die vanuit een andere lidstaat worden verstrekt en in het kader waarvan de aanbieder van de diensten onder bezwarende titel toegang verleent tot een programmapakket dat radio‑ en televisieprogrammadiensten omvat. 5) Nationale regelingen die in andere lidstaten gevestigde ondernemingen de verplichting opleggen om zich bij een nationale instantie te registreren wanneer zij aan nationale consumenten elektronischecommunicatiediensten aanbieden, moeten uitsluitend worden getoetst aan artikel 3 van de machtigingsrichtlijn. 6) Artikel 56 VWEU staat in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan diensten in het kader waarvan onder bezwarende titel toegang wordt verleend tot een via satelliet uitgezonden programmapakket dat radio‑ en televisieprogramma’s omvat, alleen door een filiaal in de lidstaat van bestemming van deze dienstverrichting of door een in die lidstaat gevestigd zelfstandig rechtssubject kunnen worden aangeboden.
3.

Artikel 1 van verordening nr. 1191/69, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1893/91, bepaalt: „1. Deze verordening is van toepassing op vervoersondernemingen die diensten exploiteren op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren. De lidstaten kunnen ondernemingen waarvan de activiteiten uitsluitend bestaan uit de exploitatie van stads-, voorstads- en streekvervoerdiensten van de werkingssfeer van deze verordening uitsluiten. 2. In deze verordening wordt verstaan onder: — ‚stads- en voorstadsvervoerdiensten’: vervoerdiensten die voorzien in de behoeften van een stedelijk centrum of een agglomeratie, alsook in de behoeften aan vervoer tussen dat centrum of die agglomeratie en de omliggende gebieden; — ‚regionale vervoerdiensten’: vervoerdiensten die gericht zijn op de vervoerbehoeften van een regio. 3. De bevoegde instanties van de lidstaten heffen de met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren die in deze verordening zijn omschreven, op. 4. Om toereikende vervoerdiensten te waarborgen, met name rekening houdend met sociale, milieu- en ruimtelijke-ordeningsfactoren, of om bepaalde tariefvoorwaarden te bieden aan bepaalde categorieën reizigers kunnen de bevoegde instanties van de lidstaten evenwel openbare-dienstcontracten afsluiten met een vervoersonderneming. De voorwaarden en regels voor deze contracten zijn in afdeling V vermeld. 5. De bevoegde instanties van de lidstaten kunnen evenwel de in artikel 2 bedoelde openbaredienstverplichtingen handhaven of voorschrijven voor stads-, voorstads- en streekdiensten voor personenvervoer. De voorwaarden en regels, waaronder de compensatiemethoden, zijn vermeld in de afdelingen II, III en IV. [...].”
76.

Ik stel het Hof voor om deze rechtspraak nog eens te overwegen, want zij is in de eerste plaats niet in overeenstemming met de duidelijke tekst van artikel 58 van het Statuut van het Hof. In de tweede plaats is er een zekere discrepantie met het arrest van de Grote kamer in de zaak Edwin/BHIM ( 31 ), waarin het Hof – evenwel tegen de achtergrond van een door het merkenrecht beheerst geschil en zonder expliciete verwijzing naar artikel 58 van het Statuut – zijn in hogere voorziening geldende toetsingsbevoegdheid wat het nationale recht betreft als volgt samenvat: „Wat in het kader van een hogere voorziening het onderzoek van de vaststellingen van het Gerecht met betrekking tot die nationale wetgeving betreft, is het Hof bevoegd om te onderzoeken, ten eerste of het Gerecht op basis van de hem overgelegde documenten en andere stukken de formulering van de betrokken nationale bepalingen, van de nationale rechtspraak of van de werken van de rechtsleer ter zake, niet onjuist heeft voorgesteld, ten tweede of het Gerecht gelet op deze gegevens geen vaststellingen heeft verricht die duidelijk in strijd zijn met de inhoud ervan, en ten slotte of het Gerecht bij het onderzoek van alle gegevens voor de vaststelling van de inhoud van de betrokken nationale wetgeving niet aan één gegeven een belang heeft toegekend dat het niet heeft ten opzichte van de andere gegevens, voor zover dit duidelijk blijkt uit de stukken in het dossier.” ( 32 ) Het Hof acht – wanneer het in een hogere voorziening uitspraak doet – een correctie van de toepassing van nationaal recht dus slechts raadzaam in die gevallen waarin er een onjuiste voorstelling van zaken is gegeven c.q. indien de rechtsopvatting van het Gerecht duidelijk onjuist was. ( 33 )
41.

Bij deze beoordeling kan de omstandigheid dat het teken „The Bulldog” al sinds 1983 voor alcoholvrije dranken is ingeschreven, van groot belang zijn. Hoewel het merk „Red Bull” enkele dagen ouder is, valt te betwijfelen of het op dat moment al bekend was. De Vries kan zich derhalve met betrekking tot dit merk in principe beroepen op het in het Unierecht erkende beginsel van bescherming van verworven rechten ( 19 ), om het gebruik voor een alcoholvrije energiedrank te rechtvaardigen. Wanneer voordeel uit een bestaand recht wordt getrokken, kan dit derhalve in principe niet ongerechtvaardigd en ongeoorloofd zijn op grond dat een ander merk later een grote mate van bekendheid verkrijgt en de beschermingsomvang van dat merk daardoor botst met de beschermingsomvang van bestaande merken.
60.

Ik meen dat afgezien van de geografische discontinuïteit sprake is van één ononderbroken reis van Abdullahi: van Somalië (haar land van herkomst) of in elk geval, zoals vaststaat, van Syrië zonder onderbreking naar Oostenrijk, waar zij uiteindelijk asiel heeft aangevraagd. De continuïteit en eenheid van de reis ligt volgens mij in het tijdsaspect, aangezien de afstand heel snel is afgelegd, bijna de minimumtijd die nodig is om de bestemming te bereiken in illegale omstandigheden als die welke kenmerkend waren voor de gehele reis van Abdullahi. Het is helemaal niet zeker dat de door Abdullahi gewenste bestemming Oostenrijk was, het land waar zij werd gearresteerd toen zij misschien wel van plan was om haar reis voort te zetten naar een andere lidstaat. Wat volgens mij echter wel vaststaat, is dat haar „bestemming”, als dit woord hier op zijn plaats is, niet Griekenland was, het land dat zij in juli 2011 binnenkwam en mogelijk diezelfde maand nog verliet, aangezien zij in augustus asiel aanvroeg in Oostenrijk nadat zij behalve door Hongarije ook nog door verschillende derde staten was gereisd.
68.

Wat deze gevolgen zijn, zal met name afhangen van de vraag in hoeverre de verwijzende rechter het Duitse recht kan uitleggen in overeenstemming met de Tweede en Derde richtlijn levensverzekering. Dienaangaande dient de verwijzende rechter, overeenkomstig de rechtspraak van het Hof, „het gehele nationale recht in beschouwing [te nemen] om te beoordelen in hoeverre dit zodanig kan worden toegepast dat het niet tot een resultaat leidt dat in strijd is met het door de betrokken richtlijn beoogde resultaat”. ( 25 ) Dit betekent dat de verwijzende rechter verplicht is om die door het nationale recht erkende uitleggingsmethoden toe te passen die het mogelijk maken om in bepaalde omstandigheden een bepaling van nationaal recht zodanig uit te leggen dat een conflict met een andere regel van nationaal recht wordt vermeden, of de strekking van deze bepaling te beperken door haar alleen toe te passen voor zover zij verenigbaar is met de betrokken regeling. ( 26 ) Tegelijkertijd is de verplichting om bij de uitlegging en toepassing van nationaal recht naar een richtlijn te verwijzen „begrensd door de algemene rechtsbeginselen, met name het rechtszekerheidsbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht”, en „kan [zij] niet dienen als grondslag voor een uitlegging contra legem van het nationale recht”. ( 27 )