ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Het Koninkrijk Spanje is de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 3, lid 1, en artikel 11, leden 3 en 6, van richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, gelezen in samenhang met bijlage V ervan, door op 5 november 1999: — de aanleg van een derde strook in beide rijrichtingen op het deel van het traject met tol van de autosnelweg A-6 tussen de stad Villalba en het knooppunt Valle de los Caídos, — de aanleg van een derde omkeerbare rijstrook op het deel van het traject met tol van de autosnelweg A-6 tussen het knooppunt Valle de los Caídos en de stad San Rafael, daaronder begrepen de aanleg van een nieuwe tunnel, en — de aanleg van een vierde strook in beide rijrichtingen op het tolvrije traject van de autosnelweg A-6 tussen de steden Madrid en Villalba te gunnen aan Ibérica de Autopistas SA, zonder dat deze werken waren vermeld in het voorwerp van de concessieovereenkomst voor openbare werken, zoals beschreven in de in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakte aankondiging en in het bestek.
1)

De Republiek Oostenrijk is, — door niet correct op basis van ornithologische criteria ingevolge artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, het gebied Hanság in het Land Burgenland als specialebeschermingszone te hebben aangewezen en de specialebeschermingszone Niedere Tauern in het Land Steiermark te hebben afgebakend, en — met betrekking tot de specialebeschermingszones Maltsch, Wiesengebiete im Freiwald, Pfeifer Anger, Oberes Donautal en Untere Traun in het Land Oberösterreich en de specialebeschermingszone Verwall in het Land Vorarlberg niet te hebben gezorgd voor rechtsbescherming die strookt met de eisen van artikel 4 van richtlijn 79/409 en van artikel 6, lid 2, juncto artikel 7 van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, de krachtens die bepalingen op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/3

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 24 september 2009 — Erste Group Bank AG, voorheen Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (C-125/07 P), Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (C-133/07 P), Bank Austria Creditanstalt AG (C-135/07 P), Österreichische Volksbanken AG (C-137/07 P)/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Gevoegde zaken C-125/07 P, C-133/07 P, C-135/07 P en C-137/07 P) (1)

(Hogere voorziening - Mededingingsregelingen - Vaststelling door Oostenrijkse banken van rente over leningen en deposito’s - „Lombardclub” - Ongunstige beïnvloeding van handel tussen lidstaten - Berekening van geldboeten - Opvolging van ondernemingen - Concrete weerslag op markt - Tenuitvoerlegging van mededingingsregeling)

2009/C 282/03

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirantes: Erste Group Bank AG, voorheen Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (C-125/07 P) (vertegenwoordiger: F. Montag, Rechtsanwalt) Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (C-133/07 P) (vertegenwoordigers: S. Völcker en G. Terhorst, Rechtsanwälte), Bank Austria Creditanstalt AG (C-135/07 P) (vertegenwoordigers: C. Zschocke en J. Beninca, Rechtsanwälte), Österreichische Volksbanken AG (C-137/07 P) (vertegenwoordigers: A. Ablasser, R. Bierwagen en F. Neumayr, Rechtsanwälte)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Bouquet en R. Sauer, gemachtigden, D. Waelbroeck en U. Zinsmeister, Rechtsanwältin)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 14 december 2006 in de gevoegde zaken T-259/02 tot en met T-264/02 en T-271/02, in casu in zaak T-264/02, Erste Bank der österreichischen Sparkassen/Commissie, waarbij het Gerecht gedeeltelijk heeft verworpen het beroep strekkende tot, primair, nietigverklaring van beschikking 2004/138/EG van de Commissie van 11 juni 2002 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag in de zaak COMP/36.571/D-1– Oostenrijkse banken („Lombardclub”) (PB L 56, blz. 1), en, subsidiair, tot verlaging van de aan verzoeksters opgelegde geldboeten — Kartel betreffende de markt voor bankproducten en -diensten — Ongunstige beïnvloeding van de handel tussen lidstaten — Berekeningswijze van de geldboeten

Dictum

1. De hogere voorzieningen worden afgewezen.

2. Erste Group Bank AFG, voorheen Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG, Raiffeisen Zentralbank Österreich AG, Bank Austria Creditanstalt AG en Österreichische Volksbanken AG worden verwezen in de kosten.

(1) PB C 117 van 26.5.2007.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 24/4

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 december 2009 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-390/07) (1)

(Niet-nakoming - Milieu - Richtlijn 91/271/EEG - Behandeling van stedelijk afvalwater - Artikel 3, leden 1 en 2, artikel 5, leden 1- 3 en 5, en bijlagen I en II - Nalaten van oorspronkelijke identificatie van kwetsbare gebieden - Begrip „eutrofiëring” - Criteria - Bewijslast - Relevante datum voor onderzoek van bewijselementen - Uitvoering van verplichtingen tot inzameling - Toepassing van strengere behandeling van afvalwater in kwetsbare gebieden)

2010/C 24/05

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Pardo Quintillán en H. van Vliet, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: C. Gibbs en V. Jackson, gemachtigden, D. Anderson QC en S. Ford, Barrister)

Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes en M. J. Lois, gemachtigden)

Voorwerp

Niet-nakoming — Artikelen 3, leden 1 en 2, 5, leden 1, 2, 3, en 5, en bijlage II van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, blz. 40) — Nalaten om bepaalde gebieden aan te wijzen die als voor eutrofiëring kwetsbare gebieden hadden moeten worden aangewezen, alsook om ingrijpender zuivering in te voeren voor stedelijk afvalwater van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10 000 dat wordt geloosd in kwetsbare gebieden of in gebieden die als kwetsbaar hadden moeten worden aangewezen

Dictum

1) Door het stedelijk afvalwater van Craigavon (behandelingsinstallaties van Ballynacor en Bullay’s Hill) en Magherafelt niet aan een ingrijpender zuivering te onderwerpen, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 5, leden 2, 3 en 5, van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater.

2) Het beroep wordt verworpen voor het overige.

3) De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.

4) De Portugese Republiek draagt haar eigen kosten.

(1) PB C 283 van 24.11.2007.
1)

Door in de nationale regeling geen algemene bepaling vast te stellen volgens welke de economische activiteiten die buiten het overheidskader worden verricht door publiekrechtelijke lichamen, zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde; door in de nationale regeling geen algemene bepaling vast te stellen volgens welke publiekrechtelijke lichamen die handelen als overheid zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde wanneer de niet-belastingplichtigheid kan leiden tot significante verstoring van de mededinging, noch enig criterium dat de beoordelingsbevoegdheid van de minister van Financiën in dit verband kan begrenzen, en door in de nationale regeling geen algemene bepaling vast te stellen volgens welke publiekrechtelijke lichamen die werkzaamheden verrichten die worden genoemd in bijlage I bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, voor zover deze werkzaamheden niet verwaarloosbaar zijn, zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde, is Ierland de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2, 9 en 13 van deze richtlijn.
1)

Uit punt 101 van het arrest van 18 november 2003, Budějovický Budvar (C-216/01) vloeit het volgende voort: — om te bepalen of een benaming zoals die in het hoofdgeding kan worden beschouwd als een eenvoudige en indirecte aanduiding van geografische herkomst waarvan de bescherming krachtens de in het hoofdgeding aan de orde zijnde bilaterale verdragen kan worden gerechtvaardigd volgens de criteria van artikel 30 EG, moet de verwijzende rechter onderzoeken of, volgens de in Tsjechië heersende feitelijke omstandigheden en opvattingen, deze benaming, ook al is zij als zodanig geen geografische naam, op zijn minst geschikt is om de consument erop te wijzen dat het daarmee aangeduide product uit een bepaalde streek of plaats op het grondgebied van deze lidstaat afkomstig is; — de verwijzende rechter moet bovendien nagaan, opnieuw volgens de in Tsjechië heersende feitelijke omstandigheden en opvattingen, of zoals in punt 99 van dat arrest wordt uiteengezet de in het hoofdgeding aan de orde zijnde benaming, op of na de datum van inwerkingtreding van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde bilaterale verdragen, in deze lidstaat niet tot soortnaam is geworden, nu het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in de punten 99 en 100 van datzelfde arrest reeds heeft beslist dat het doel van de bij deze verdragen ingevoerde beschermingsregeling bestaat in de bescherming van de industriële en commerciële eigendom in de zin van artikel 30 EG; — bij gebreke van een gemeenschapsrechtelijk voorschrift ter zake staat het aan de verwijzende rechter om overeenkomstig zijn nationaal recht te beslissen of een consumentenenquête nodig is om duidelijkheid te brengen over welke feitelijke omstandigheden en opvattingen in Tsjechië heersen, in het kader van zijn onderzoek of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde benaming „Bud” kan worden beschouwd als een eenvoudige en indirecte aanduiding van geografische herkomst en in deze lidstaat niet tot soortnaam is geworden. Eveneens overeenkomstig zijn nationaal recht moet de verwijzende rechter, indien hij een consumentenenquête nodig acht, voor deze onderzoeken bepalen welk percentage van consumenten voldoende significant is, en — artikel 30 EG bevat geen concreet vereiste voor de kwaliteit en de duur van het gebruik dat van een benaming in de lidstaat van oorsprong wordt gemaakt, opdat bescherming ervan gerechtvaardigd is volgens dit artikel. Of een dergelijk vereiste geldt in het hoofdgeding, moet door de verwijzende rechter worden uitgemaakt overeenkomstig het toepasselijke nationale recht en inzonderheid overeenkomstig de beschermingsregeling waarin is voorzien in de in het hoofdgeding aan de orde zijnde bilaterale verdragen.
—

het feit dat de aanvrager weet of behoort te weten dat een derde in ten minste één lidstaat een gelijk of overeenstemmend teken gebruikt voor dezelfde of een soortgelijke waar, waardoor verwarring kan ontstaan met het teken waarvan inschrijving is aangevraagd;
3)

Artikel 2, lid 2, van verordening nr. 2777/2000, zoals gewijzigd bij verordening nr. 111/2001, en de artikelen 4 en 5, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 85/73/EEG van de Raad van 29 januari 1985 inzake de financiering van de keuringen en veterinaire controles zoals bedoeld in de richtlijnen 89/662/EEG, 90/425/EEG, 90/675/EEG en 91/496/EEG, zoals gewijzigd en gecodificeerd bij richtlijn 96/43/EG van de Raad van 26 juni 1996, moeten aldus worden uitgelegd dat zij er niet aan in de weg staan dat de lidstaten nationale retributies heffen ter financiering van de kosten verbonden aan de tests voor de opsporing van boviene spongiforme encefalopathie. Het totaalbedrag van de retributies voor slachtwerkzaamheden betreffende voor menselijke consumptie bestemde runderen moet worden vastgesteld met inachtneming van de beginselen voor communautaire retributies, volgens welke, enerzijds, dat bedrag niet hoger mag zijn dan de gemaakte kosten, die de loonkosten en sociale premies alsook de administratiekosten in het kader van de uitvoering van dergelijke testen omvatten, en anderzijds, directe of indirecte restitutie van dergelijke retributies verboden is.
1)

Artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg, moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, mits aan de in die bepaling gestelde vereisten wordt voldaan, algemeen geldende maatregelen mogen vaststellen die bestaan in verlaging van de prijzen van alle geneesmiddelen of van bepaalde categorieën geneesmiddelen, ook al worden die maatregelen niet voorafgegaan door een bevriezing van die prijzen.
1)

Artikel 29, eerste alinea, van richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een lidstaat, naast de uitsluitingsgronden van deze bepaling, andere uitsluitingsgronden vaststelt die beogen te waarborgen dat het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van transparantie in acht worden genomen, op voorwaarde dat dergelijke maatregelen niet verder gaan dan noodzakelijk is om dat doel te bereiken.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/12

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 april 2009 — Bouygues SA, Bouygues Télécom SA/Commissie van de Europese Gemeenschappen, Franse Republiek, Orange Frankrijk SA, Société française du radiotéléphone — SFR

(Zaak C-431/07 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Artikel 88, lid 2, EG - Voorwaarden voor inleiding van formele onderzoeksprocedure - Ernstige moeilijkheden - Criteria voor staatssteun - Staatsmiddelen - Discriminatieverbod)

2009/C 141/18

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirantes: Bouygues SA, Bouygues Télécom SA (vertegenwoordigers: F. Sureau, D. Théophile, S. Perrotet, A. Bénabent, J. Vogel en L. Vogel, avocats)

Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: C. Giolito, gemachtigde), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues, O. Christmann en A.-L. Vendrolini, gemachtigden, Orange Frankrijk SA (vertegenwoordigers: S. Hautbourg, S. Quesson en L. Olza Moreno, avocats), Société française du radiotéléphone — SFR (vertegenwoordigers: A. Vincent, avocat, en C. Vajda, QC)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 4 juli 2007, Bouygues en Bouygues Télécom/Commissie (T-475/04), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep van rekwirantes tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 20 juli 2004 (staatssteun NN 42/2004 — Frankrijk) betreffende wijziging van door Orange en SFR voor UMTS-licenties te betalen vergoedingen (Universal Mobile Telecommunications System) — Staatssteun — Voorwaarden voor inleiding van formele onderzoeksprocedure uit hoofde van artikel 88, lid 2, EG — Criteria voor vaststelling of er sprake is van staatssteun — Begrippen staatsmiddelen, concurrentievoordeel en non-discriminatie

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Bouygues SA en Bouygues Télécom SA worden verwezen in de kosten.

3) De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

(1) PB C 269 van 10.11.2007.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 90/4

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 februari 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Raad van State — Nederland) — M. Elgafaji, N. Elgafaji/Staatssecretaris van Justitie

(Zaak C-465/07) (1)

(Richtlijn 2004/83/EG - Minimumnormen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt - Persoon die voor subsidiaire-beschermingsstatus in aanmerking komt - Artikel 2, sub e - Reëel risico op ernstige schade - Artikel 15, sub c - Ernstige en individuele bedreiging van leven of persoon van burger als gevolg van willekeurig geweld in kader van gewapend conflict - Bewijs)

2009/C 90/06

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: M. Elgafaji, N. Elgafaji

Verwerende partij: Staatssecretaris van Justitie

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Nederlandse Raad van State — Uitlegging van de artikelen 2, sub e, en 15, sub c, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming — Minimumnormen voor de erkenning als vluchteling — Beschermingsniveau gelijk aan dat van artikel 3 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens, of, indien dit niet het geval is, toepasselijke criteria om te beoordelen of sprake is van een ernstige en individuele bedreiging als gevolg van willekeurig geweld

Dictum

Artikel 15, sub c, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, gelezen in samenhang met artikel 2, sub e, van deze richtlijn, moet worden uitgelegd als volgt:

— opdat sprake is van een ernstige en individuele bedreiging van het leven of de persoon van degene die om subsidiaire bescherming verzoekt, is het niet noodzakelijk dat deze persoon aantoont dat hij specifiek wordt geviseerd om redenen die te maken hebben met zijn persoonlijke omstandigheden;

— bij wijze van uitzondering kan een dergelijke bedreiging worden geacht aanwezig te zijn wanneer de mate van willekeurig geweld in het aan de gang zijnde conflict, die wordt beoordeeld door de bevoegde nationale autoriteiten waarbij een verzoek om subsidiaire bescherming is ingediend of door de rechters van een lidstaat bij wie beroep is ingesteld tegen de afwijzing van een dergelijk verzoek, dermate hoog is dat er zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen dat een burger die terugkeert naar het betrokken land of, in voorkomend geval, naar het betrokken gebied, louter door zijn aanwezigheid aldaar een reëel risico op die bedreiging zou lopen.

(1) PB C 8 van 12.1.2008.
2)

Punt 6.6, sub a, van bijlage I bij richtlijn 96/61, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, verzet zich tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die ertoe leidt dat de drempels voor de vergunning voor installaties van intensieve pluimveehouderij worden berekend op basis van een systeem van „dierequivalenten”, dat berust op een weging van het aantal dieren per dierplaats naar soort, om rekening te houden met de werkelijke stikstofemissies van de verschillende vogelsoorten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/17

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 december 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie — Polen) — Magoora sp. z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie

(Zaak C-414/07) (1)

(Zesde btw-richtlijn - Artikel 17, leden 2 en 6 - Nationale regeling - Aftrek van btw over aankoop van brandstof voor bepaalde voertuigen los van gebruiksdoel daarvan - Daadwerkelijke beperking van recht op aftrek - Ten tijde van inwerkingtreding van richtlijn in nationale wetgeving voorziene uitsluitingen)

(2009/C 44/27)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Magoora sp. z o.o.

Verwerende partij: Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie — Uitlegging van artikel 17, leden 2 en 6, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Nationale regeling die het recht op aftrek van de belasting over de aankoop van brandstof voor bepaalde voertuigen uitsluit, ongeacht voor welke doeleinden (bedrijfs- of privé) het voertuig wordt gebruikt — Wijziging van de criteria met betrekking tot de onder de uitsluiting vallende voertuigen, waardoor de werkingssfeer van het recht op aftrek de facto wordt beperkt in vergelijking met de periode vóór de inwerkingtreding van de richtlijn in de betrokken lidstaat

Dictum

Artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, verzet zich ertegen dat een lidstaat bij de omzetting van die richtlijn in nationaal recht de nationale bepalingen betreffende de beperkingen van het recht op aftrek van de betaalde voorbelasting over de aankoop van brandstof voor ten behoeve van een belaste activiteit gebruikte voertuigen in hun geheel intrekt, door die bepalingen op het tijdstip van inwerkingtreding van die richtlijn op zijn grondgebied te vervangen door bepalingen waarbij nieuwe criteria ter zake worden vastgesteld, wanneer laatstbedoelde bepalingen — wat ter beoordeling van de verwijzende rechter staat — de werkingssfeer van die beperkingen hebben uitgebreid. Het verzet zich hoe dan ook ertegen dat een lidstaat zijn op dat tijdstip in werking getreden wetgeving naderhand wijzigt in die zin dat daardoor de werkingssfeer van die beperkingen wordt uitgebreid ten opzichte van de vóór dat tijdstip bestaande situatie.

(1) PB C 269 van 10.11.2007.