ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 128/46

Beroep ingesteld op 19 februari 2021 — Ilunga Luyoyo/Raad

(Zaak T-108/21)

(2021/C 128/57)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2020/2033 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 3 van de bijlage bij dit besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/2021 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 3 van de bijlage bij deze verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/21, Boshab/Raad, zijn aangevoerd.
C 128/45

Beroep ingesteld op 19 februari 2021 — Kanyama/Raad

(Zaak T-105/21)

(2021/C 128/54)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Célestin Kanyama (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2020/2033 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 4 van de bijlage bij dit besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/2021 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 4 van de bijlage bij deze verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/21, Boshab/Raad, zijn aangevoerd.
C 128/52

Beroep ingesteld op 19 februari 2021 — Ramazani Shadary/Raad

(Zaak T-119/21)

(2021/C 128/66)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2020/2033 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 10 van de bijlage bij dit besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/2021 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 10 van de bijlage bij deze verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/21, Boshab/Raad, zijn aangevoerd.
Beroep ingesteld op 27 januari 2021 — Cepewa/EUIPO — Out of the blue (Lieblingsmensch)

(Zaak T-48/21)

(2021/C 88/55)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Cepewa GmbH (Karben, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Gail, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Out of the blue KG (Lilienthal, Duitsland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: Uniebeeldmerk Lieblingsmensch — Uniemerk nr. 16 581 332

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 25 november 2020 in zaak R 917/2020-2

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

— Schending van artikel 59, lid 1, onder a) en b), juncto artikel 7, lid 1, onder b) en d), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

— Schending van artikel 94, lid 1, eerste volzin van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
1.

De Commissie heeft haar tijdelijke kaderregeling onjuist toegepast door te oordelen dat de lening aan Brussels Airlines in overeenstemming was met de tijdelijke kaderregeling en dat Brussels Airlines in aanmerking komt voor herkapitalisatiesteun, door niet na te gaan of er andere meer passende en minder verstorende maatregelen dan herkapitalisatie beschikbaar waren, door te oordelen dat het herkapitalisatiebedrag evenredig was en door geen effectief verbod te stellen op agressieve expansie door Brussels Airlines.
C 62/40

Beroep ingesteld op 23 december 2020 — PrenzMarien/EUIPO — Molson Coors Brewing Company (UK) (STONES)

(Zaak T-766/20)

(2021/C 62/51)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: PrenzMarien GmbH (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Kloth, R. Briske en D. Habel, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Molson Coors Brewing Company (UK) Ltd (Burton Upon Trent, Verenigd Koninkrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: Uniewoordmerk STONES — Uniemerk nr. 8 810 707

Procedure voor het EUIPO: procedure tot vervallenverklaring

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 29 september 2020 in zaak R 274/2020-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen en het betwiste Uniemerk in zijn geheel vervallen verklaren;

— gelasten dat verzoekende partij wordt vergoed voor de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
—

het besluit van de ECB om verzoeksters offertes uit te sluiten van alle percelen van de aanbestedingsprocedure “Provision of services and works for IT Application Delivery” (verrichten van diensten of werken voor het functioneren van IT-applicaties) PRO-004801 (perceel 1), PRO-005110 (perceel 2) en PRO-005112 (perceel 3) nietig verklaren;
2.

Tweede middel: schending van het VWEU en van de rechtsregels inzake de toepassing van het Verdrag, ontbreken van dumping in het licht van de criteria van de basisverordening, schending van de bepalingen van de basisverordening inzake de dumpingmarge (artikel 2, e), in het bijzonder lid 6 bis), onjuiste vaststelling van de “normale” prijs van het litigieuze product, toepassing van voorlopige rechten, niet vanwege de eigen aansprakelijkheid van de exporteurs (die zelfs niet is vastgesteld), maar vanwege de afkeer van de globale structuur van de Chinese economie, misbruik van bevoegdheid en gebrek aan onderzoek en motivering, — Verzoeksters wijzen in dit verband op de onrechtmatigheid die voortvloeit uit het feit dat de Commissie een onvolledig onderzoek heeft verricht, dat in ieder geval een verbijsterend resultaat heeft opgeleverd, dat ook gebrekkig is door de onrechtmatigheid die voortvloeit uit de verordening inzake productregistratie, die reeds het voorwerp uitmaakt van een beroep bij het Gerecht, voor zover zij in haar onderzoek productcodes (7610 90 90) heeft opgenomen die, zoals zij zelf erkent, niet daarin hadden mogen worden opgenomen, aangezien het gaat om andere producten dan die waarop het onderzoek betrekking heeft. Deze fout (die het mogelijk heeft gemaakt andere producten op te nemen) neemt de grondslag weg voor dumping (aangezien de betreffende zeer lage prijs onvermijdelijk en artificieel de gemiddelde prijs doet dalen), alsmede de grondslag voor schade aan de bedrijfstak van de Unie, aangezien het gaat om een aanzienlijke hoeveelheid ten opzichte van de totale hoeveelheid van het betrokken product, waardoor het effect van het resterende deel van het in de Europese Unie ingevoerde product irrelevant is. — Verder is het ontbreken van een specifieke beoordeling van de situatie van verzoeksters onverenigbaar met het Verdrag (en de genoemde rechtsregels), voor zover daarbij een regeling van objectieve aansprakelijkheid of van aansprakelijkheid voor handelingen van derden wordt ingevoerd, hetgeen in strijd is met de basisbeginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen (arrest van 3 december 1998, Belgocodex, C-381/97, EU:C:1998:589; arrest van 26 april 2005, Stichting Goed Wonen, C-376/02, EU:C:2005:251) vanwege de marktprijs en de daarmee samenhangende kostenstructuur die verzoeksters meermaals aan de Commissie hebben meegedeeld en die door laatstgenoemde volledig buiten beschouwing werd gelaten (hetgeen het ook het geval is wat het standpunt van de Chinese regering over de markteconomie betreft). Dit heeft geleid tot kennelijke onrechtmatigheden, zowel materieel (wat betreft de begrippen normale waarde, aanzienlijke verstoringen, toegang tot krediet, fiscale behandeling, faillissement, representatief land en keuze daarvan) als procedureel, die in dit middel uitvoerig aan bod komen en een duidelijk discriminerend en schadelijk effect hebben gehad.
2.

Met hun tweede middel stellen verzoeksters dat de bestreden verordening in strijd is met de beginselen die zijn neergelegd in artikel 102 VWEU en, subsidiair, dat bij de vaststelling ervan een kennelijke fout is begaan en misbruik van bevoegdheid is gemaakt, voor zover zij het de klager — de enige producent die actief is op de vrije Uniemarkt en die over extra productiecapaciteit beschikt — mogelijk maakt om een machtspositie te verwerven op de PVA-markt. De bestreden verordening houdt geen rekening met het documentair bewijs voor de mededingingsverstorende houding van de klager, die weigert om PVA van mindere kwaliteit te verkopen tegen prijzen die de lagere productiekosten daarvan reflecteren.
—

het EUIPO en andere partij in de procedure verwijzen in hun eigen kosten en in die van verzoekster voor het Gerecht.
2.

De Europese Commissie heeft specifieke VWEU-bepalingen en de algemene Unierechtelijke beginselen inzake het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging, die ten grondslag hebben gelegen aan de liberalisering van het luchtvervoer sinds het einde van de jaren 80, geschonden. De liberalisering van de luchtvervoersmarkt in de EU heeft de groei van werkelijk pan-Europese lowbudgetluchtvaartmaatschappijen mogelijk gemaakt. De Europese Commissie is voorbijgegaan aan de schade die dergelijke pan-Europese luchtvaartmaatschappijen ten gevolge van de COVID-19 crisis hebben geleden en aan de rol die zij vervullen voor de luchtvaartconnectiviteit van Nederland, door toe te staan dat Nederland enkel steun verleent aan de KLM. Artikel 107, lid 3, onder b), VWEU voorziet in een uitzondering op het verbod op staatssteun van artikel 107, lid 1, VWEU maar voorziet niet in een uitzondering op de andere regels en beginselen van het VWEU.
3.

Derde middel: de Europese Commissie heeft niet onderzocht of in het geval van de Thomas Cook groep was voldaan aan de voorwaarde van eenmaligheid van de reddingssteun.
—

In dit verband wordt aangevoerd dat het recht op toegang tot documenten een van de manieren is waarop het beginsel van transparantie — een van de grondbeginselen waarop de Unie zelf is gebaseerd en dat daarom is neergelegd in het eerste artikel van het Verdrag betreffende de Europese Unie — ten uitvoer wordt gelegd en wordt gewaarborgd. Bijgevolg kan de aangezochte instelling niet eenvoudigweg zeggen dat zij geen toegang zal verlenen tot het document omdat het vertrouwelijke informatie bevat, maar moet zij de inhoud ervan grondig en nauwkeurig onderzoeken en vervolgens toegang verlenen tot het document nadat zij, in voorkomend geval, de delen of de informatie die als commercieel vertrouwelijk worden beschouwd, heeft bewerkt om de vertrouwelijkheid ervan te beschermen. Het Bureau kan zich in het algemeen niet beroepen op de bescherming van handelsovereenkomsten of -afspraken die in het PMF zouden kunnen worden weergegeven uit vrees dat de belangen van de houder worden geschaad, wanneer een dergelijk bezwaar niet relevant is voor het verzoek om toegang tot het deel van het document dat de lijst van inzamelcentra bevat.
1.

Eerste middel: schending van artikel 1 en artikel 9, leden 2 en 3, van het Verdrag van Aarhus, artikel 216 VWEU, artikel 1, lid 1, onder d), artikel 2, lid 1, onder g) en lid 2, en artikel 10 van verordening (EU) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (hierna: “Aarhus-verordening”). — De Commissie oordeelt in het bestreden besluit dat verzoeksters verzoek tot herziening niet-ontvankelijk is omdat dit verzoek betrekking zou hebben op een administratieve handeling die is verricht door de Commissie als administratief toezichtsorgaan. Dergelijke handelingen worden in artikel 2, lid 1, onder g), van de Aarhus-verordening uitgesloten van het toepassingsgebied van de herzieningsprocedure van artikel 10 van de Aarhus-verordening. Dit besluit is onwettig omdat het verzoek tot herziening betrekking heeft op een besluit van de Commissie genomen in het kader van een klachtenprocedure, waarbij zij een louter interpretatief standpunt inneemt en aldus niet optreedt als toezichtsorgaan (zoals bijvoorbeeld in een inbreukprocedure). Het besluit valt dus wel binnen het materiële toepassingsgebied van de herzieningsprocedure van artikel 10 van de Aarhus-verordening. — De Commissie schendt met haar besluit tot niet-ontvankelijkheid de doelstellingen van de Aarhus-verordening en het Verdrag van Aarhus, in het bijzonder het waarborgen van een doeltreffende toegang tot de rechter in milieuaangelegenheden. — Subsidiair: mocht toch worden geoordeeld dat op basis van artikel 2, lid 1, onder g), van de Aarhus-verordening een besluit van de Commissie naar aanleiding van een klacht niet valt binnen het toepassingsgebied van de herzieningsprocedure van artikel 10 van de Aarhus-verordening (quod non), dan moet worden geoordeeld dat artikel 10, juncto artikel 2, lid 1, onder g), van de Aarhus-verordening in strijd is met het Verdrag van Aarhus en bijgevolg bij wijze van exceptie van onwettigheid buiten toepassing moet worden gelaten.
—

de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een ex aequo et bono op 100 000 EUR begroot bedrag aan elke verzoeker, ter vergoeding van de immateriële schade die is ontstaan doordat geen definitief standpunt is ingenomen over de echtheid van de aan de kaak gestelde feiten van psychisch geweld, vermeerderd met vertragingsrente en tot aan de volledige betaling;
1.

Het eerste middel is gebaseerd op het onrechtmatige gedrag van verweerder dat bestaat in het lekken van persoonsgegevens van verzoekende partij op instructie van verweerder, die voor die gegevens verantwoordelijk is overeenkomstig artikel 38, lid 7, van verordening nr. 2016/794 (1). Het lekken van gegevens van beveiligde mobiele telefoons vormt een schending van de rechten die worden gewaarborgd door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Gelet op het causale verband met schadeveroorzakend feit nr. 1 is er sprake van morele schade die door verzoekende partij voor dat feit wordt begroot op 50 000 EUR.
—

“Sigmatron” EOOD verwijzen in de kosten die verzoekster in de procedure zijn opgekomen, die volgens de kostenstaat in de bijlage bij het verzoekschrift 4 700 EUR bedragen.
2.

Tweede middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften omdat niet is gemotiveerd waarom het biologische agens SARS-CoV-2 in groep 3 is ingedeeld. — In dat verband wordt aangevoerd dat de Commissie, hoewel zij erkent dat er geen vaccin en effectieve behandeling voorhanden is, en ondanks de bepalingen van artikel 2 van richtlijn 2000/54/EG, SARS-CoV-2 heeft ingedeeld in risicogroep 3 in plaats van risicogroep 4.
3.

Derde middel: schending van de zorgplicht. De overplaatsing naar een andere standplaats is in strijd zijn met de zorgplicht van de werkgever, aangezien deze onverenigbaar is met meerdere grondrechten die in het Europees Handvest van de grondrechten zijn vastgelegd. In het bijzonder worden de volgende rechten geschonden: — Recht op privéleven en op familie- en gezinsleven (artikel 7 en 33) en het recht van de minderjarige dochter om regelmatig persoonlijke betrekkingen en rechtstreekse contacten met haar beide ouders te onderhouden (artikel 24), aangezien verzoeksters familie gescheiden zou moeten leven: de dochter zou met haar vader in Berlijn verblijven en verzoekster zou alleen naar Luxemburg verhuizen. — Het recht op gelijkheid voor de wet (artikel 20) en non-discriminatie (artikel 21) wordt geschonden. Verzoekster wordt als gehuwde EPLO-ambtenaar en moeder van een minderjarige dochter, over wie zij het gezag met haar man deelt, onderworpen aan mobiliteit, op grond waarvan zij naar Luxemburg wordt overgeplaatst. Feitelijk gescheiden en gescheiden ambtenaren van een EPLO met gedeeld gezag over een minderjarig kind blijven vrijgesteld van mobiliteit tot het kind meerderjarig is, zonder dat er een objectieve rechtvaardiging voor deze ongelijke behandeling bestaat.
C 287/36

Beroep ingesteld op 7 juli 2020 — Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO — Huawei Technologies (GT3)

(Zaak T-421/20)

(2020/C 287/55)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Malynicz; QC, en M. Maier, lawyer)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, China)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk GT3 — inschrijvingsaanvraag nr. 14 738 264

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 24 april 2020 in zaak R 1609/2019-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de eigen kosten en in die van de verzoekende partij.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad doordat het relevante publiek niet expliciet is aangeduid;

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad doordat geen rekening is gehouden met het bewijs betreffende de waarschijnlijke perceptie van het oudere Uniemerk door het relevante publiek;

— verzuim om de andere elementen van de hierboven op basis van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, geformuleerde bezwaren in overweging te nemen;

— verzuim om overeenkomstig artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad nationale regels toe te passen;
5.

Vijfde middel: schending door de Commissie van haar verplichting om op grond van artikel 325, lid 1, en artikel 319, lid 3, VWEU, gelezen in samenhang met de resolutie van het Europees Parlement van 13 december 2018 (2) en artikel 61, lid 1, van verordening 2018/1046, te handelen ten aanzien van het belangenconflict van de Tsjechische premier Babiš. Aan alle voorwaarden voor een optreden van de Commissie is voldaan: i) het bestaan van een belangenconflict met betrekking tot Babiš; ii) de deelname van Babiš aan de voorbereidende handelingen voor de uitvoering van de Uniebegroting, en iii) het feit dat er sprake is van een “andere onwettige [activiteit] waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad” in de zin van artikel 325, lid 1, VWEU. De Commissie was derhalve verplicht om te handelen, maar heeft dat niet gedaan. Zij heeft namelijk geen afschrikkende maatregelen genomen om het belangenconflict van de Tsjechische premier in overeenstemming met haar verplichting krachtens artikel 319, lid 3, en artikel 325, lid 1, VWEU en artikel 61, lid 1, tweede zin, van verordening 2018/1046 op te heffen. In plaats daarvan is het College van Commissarissen, en in het bijzonder de Commissievoorzitter, sinds 2 augustus 2018 bijeengekomen met de Tsjechische premier om met hem het MFK voor 2021-2027 te bespreken, en is de Commissie, in strijd met het verbod op belangenconflicten, doorgegaan met de uitbetaling van rechtstreekse landbouwsteun aan bepaalde ondernemingen die door Babiš worden gecontroleerd en waarvan hij de werkelijke eigenaar is.
C 247/39

Beroep ingesteld op 27 mei 2020 — enercity/Commissie

(Zaak T-321/20)

(2020/C 247/53)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: enercity AG (Hannover, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Schalast, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— verweersters besluit van 26 februari 2019, zaaknr. M.8871, nietig verklaren;

— de zaak overeenkomstig artikel 68 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voegen voor het eindarrest met beroepen die eveneens betrekking hebben op besluit M.8871, wegens inhoudelijke cumulatieve verknochtheid;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden twee middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-320/20, Mainova/Commissie.
—

de bestreden beslissing te vernietigen voor zover daarbij de beslissing van de nietigheidsafdeling is vernietigd, de aanvraag tot handhaving van Gemeenschapsmodel nr. 21 00-0001 in gewijzigde vorm is toegewezen en de inschrijving van het model in gewijzigde vorm in het register en de publicatie ervan in het Gemeenschapsmodellenblad is gelast, met dien verstande dat de beslissing van de nietigheidsafdeling van 15 oktober 2018 in zaak ICD 10 654 is bevestigd;
C 240/30

Beroep ingesteld op 27 mei 2020 — EnergieVerbund Dresden/Commissie

(Zaak T-317/20)

(2020/C 240/38)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: EnergieVerbund Dresden GmbH (Dresden, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— verweersters besluit van 26 februari 2019 waarbij de concentratie “RWE/E.ON Assets” verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8871 (PB 2020, C 111, blz. 1), nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-312/20, EVH/Commissie.
—

de kamer van beroep heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet vast te stellen dat het bewijs van gebruik ontoereikend was wegens onvoldoende of geen bewijs van gebruik in verhouding tot de verkoopcijfers, voor de relevante periode, van de Spaanse merken nr. 1795078 en nr. 2289074, waarvoor het bewijs van gebruik moest worden geleverd, en door derhalve te oordelen dat er gevaar voor verwarring van de merken bestond bij een deel van de consumenten;
9.

Negende middel: indien het Gerecht van mening is dat de Commissie bij de vaststelling van de bestreden verordening zelf kan bepalen welke voorwaarden voor een indeling gelden of welk voorwerp ingedeeld moet worden dan wel dat de Commissie daarbij geen ruimte had voor een effectbeoordeling of evenredige toepassing, zijn artikel 37, lid 5, artikel 53, lid 1, en artikel 53a van verordening nr. 1272/2008 in strijd met artikel 290, leden 1 en 2 VWEU. In dat geval druist het namelijk in tegen artikel 290 VWEU om de basishandeling (verordening nr. 1272/2008) als grondslag voor de bestreden verordening te gebruiken.