ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefpost – Stof die na een chemische reactie en blootstelling aan laserlicht een fluorescerend effect geeft, aan de hand waarvan witte bloedcellen worden geanalyseerd – Indeling van een product dat in theorie op twee manieren kan worden gebruikt – Indeling in de posten 3204, 3212 of 3822 van de gecombineerde nomenclatuur – Indeling op basis van het enige gebruik dat in de praktijk mogelijk is – Indeling in post 3822

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I; verordening nr. 1810/2004 van de Commissie)

2. Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefpost – Stof die na een chemische reactie en blootstelling aan laserlicht een fluorescerend effect geeft, aan de hand waarvan witte bloedcellen worden geanalyseerd – Indeling van een product dat in theorie op twee manieren kan worden gebruikt

(Verordening nr. 827/2011 van de Commissie)

Samenvatting

1. De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1810/2004, moet aldus worden uitgelegd dat een uit oplosmiddelen en een polymethinesubstantie samengesteld product dat textiel weliswaar lichtjes en kortstondig kan kleuren, maar in feite niet wordt gebruikt voor zijn kleurend vermogen en uitsluitend bedoeld is om witte bloedcellen te analyseren aan de hand van de ionenbinding die zich voordoet met bepaalde bestanddelen van deze bloedcellen, die bij bestraling met laserlicht tijdelijk een fluorescerende werking krijgen, valt onder post 3822 van deze gecombineerde nomenclatuur, die betrekking heeft op reageermiddelen voor laboratoriumgebruik.

Wanneer een product op twee verschillende manieren kan worden gebruikt, maar één van die manieren louter theoretisch is, is het – wegens zijn objectieve kenmerken en eigenschappen – naar zijn aard bestemd om op de andere manier te worden gebruikt en valt het dus onder de tariefpost in verband met laatstbedoeld gebruik. Om in de tariefpost met betrekking tot een bepaalde vorm van gebruik te kunnen worden ingedeeld, hoeft het in te delen product bovendien niet enkel en alleen voor dat gebruik te zijn bestemd. Het is voldoende dat het hoofdzakelijk voor dat gebruik is bestemd.

Uit de toelichting op het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, en meer bepaald de toelichting betreffende post 3822, blijkt dat de kleurstoffen van post 3204 niet onder post 3822 kunnen vallen, zelfs niet indien zij een vorm aannemen waarin zij kunnen worden gebruikt als reageermiddel voor diagnose of voor laboratoriumgebruik. Uit de toelichting op dat systeem betreffende post 3204 blijkt echter ook dat producten die zo goed als niet worden gebruikt voor hun kleurend vermogen, niet onder die post vallen. In de praktijk kan het betrokken product niet worden gebruikt als kleurstof.

(cf. punten 32, 41‑43, 45 en dictum)

2. Zie de tekst van de beslissing.

(cf. punt 44)
1)

Door te weigeren om het bedrag van 20061462,11 Britse Pond (GBP) aan douanerechten ter beschikking te stellen, welk bedrag, dat op de invoer van vers knoflook verschuldigd was, wegens een onjuiste bindende tariefinlichting is gederfd, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 8 van besluit 2000/597/EG, Euratom, van de Raad van 29 september 2000 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen en de artikelen 2, 6, 9 tot en met 11 van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 2000/597, zoals gewijzigd bij verordening (EG, Euratom) nr. 2028/2004 van de Raad van 16 november 2004.
1)

Door de vaststelling en toepassing van een regeling op grond waarvan onder de daarin genoemde voorwaarden een nulaccijnstarief van toepassing is op de productie van ethylalcohol in een distilleerderij en een accijnsvrijstelling geldt voor de productie van ethylalcohol door particulieren, is Hongarije de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 19 tot en met 21 van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Bulgarije en Roemenië en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, gelezen in samenhang met artikel 22, lid 7, van die richtlijn en artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/84/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken.
Artikel 107, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat, om te bepalen of door een openbare onderneming verleende garanties toerekenbaar zijn aan de overheidsinstantie die die onderneming controleert, naast het samenstel van aanwijzingen die blijken uit de omstandigheden van het hoofdgeding en de context waarin die garanties zijn verleend, relevant is dat de enige bestuurder van de onderneming, die deze garanties heeft verleend, niet volgens de regels heeft gehandeld, het verlenen ervan bewust geheim heeft gehouden en de statuten van zijn onderneming heeft genegeerd en voorts dat die overheidsinstantie zich tegen het verlenen van die garanties zou hebben verzet indien zij daarvan in kennis was gesteld. Die omstandigheden op zich kunnen een dergelijke toerekenbaarheid echter niet uitsluiten.

(cf. punt 39 en dictum)
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 27 maart 2014 – Consejería de Infraestructuras y Transporte de la Generalitat Valenciana en Iberdrola Distribución Eléctrica

(Zaak C‑300/13)

„Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 85/337/EEG — Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten — Aanleg van bepaalde bovengrondse hoogspanningsleidingen — Uitbouw van een onderstation — Niet-onderwerping van het project aan een milieueffectbeoordeling”

Milieu — Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten — Richtlijn 85/337 — Werkingssfeer — Uitbouw van een onderstation — Daarvan uitgesloten behalve in geval van uitbouw in het kader van de aanleg van bovengrondse hoogspanningsleidingen — Toetsing door de nationale rechterlijke instantie (Richtlijn 85/337 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11, bijlagen I, punt 20, en II, punt 3, sub b) (cf. punten 21, 25‑30 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Uitlegging van de bijlagen I, punt 20, en II, punt 3, sub b, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG (PB L 73, blz. 5) – Aanleg van bovengrondse hoogspanningsleidingen van 220 kV of meer en langer dan 15 km – Begrip – Project betreffende de uitbouw van een onderstation, los van de bestaande bovengrondse leiding – Nationale regeling waarbij een dergelijk project niet aan een milieueffectbeoordeling wordt onderworpen

Dictum

Bijlage I, punt 20, en bijlage II, punt 3, sub b, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, moeten aldus worden uitgelegd dat een project als dat in het hoofdgeding, waarbij slechts sprake is van uitbouw van een onderstation, als zodanig niet onder de in die bepalingen bedoelde projecten valt voor zover de uitbouw geen verband houdt met de aanleg van bovengrondse hoogspanningsleidingen, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.
45

Ingevolge artikel 4, lid 3, van verordening nr. 2252/2004 dienen, met het oog op de afgifte van een paspoort of een reisdocument, de biometrische gegevens te worden „verzameld” en „opgeslagen” in het opslagmedium dat deze documenten bevatten. Met betrekking tot het „gebruik” van die gegevens is in voormelde bepaling vastgelegd dat voor de toepassing van de verordening de betrokken gegevens alleen mogen worden gebruikt voor het verifiëren van de authenticiteit van het paspoort of de identiteit van de houder wanneer het overleggen van het paspoort of het reisdocument wettelijk vereist is.
12

De nieuwe regeling gold voor leveringen van na 1 april 1989 en is voortgezet in Section 36 van de Value Added Tax Act 1994 (wet betreffende de belasting over de toegevoegde waarde van 1994), waarin is bepaald: „(1) Subsection (2) infra is van toepassing wanneer: (a) een persoon goederen heeft geleverd of diensten heeft verricht in ruil voor een geldelijke tegenprestatie en de belasting over deze goederenlevering of dienst in rekening heeft gebracht en voldaan, (b) de tegenprestatie voor deze handeling in zijn boekhouding geheel of gedeeltelijk is afgeschreven als oninbare schuldvordering, en (c) een periode van zes maanden [in plaats van een periode van twee jaar op grond van Section 11 van de financieringswet van 1990] (te rekenen vanaf de datum van verrichting van de handeling) is verstreken. (2) Onder voorbehoud van hetgeen hierna in deze Section is bepaald en de krachtens deze Section vastgestelde bepalingen heeft een persoon op bij de Commissioners ingediend verzoek recht op teruggave van het bedrag van de in rekening te brengen btw volgens het nog uitstaande bedrag. [...] (4) Er bestaat geen recht op teruggave uit hoofde van Subsection (2), tenzij (a) de waarde van de prestatie niet meer bedraagt dan de vrijemarktwaarde ervan, en (b) met betrekking tot een goederenlevering de eigendom van de goederen is overgegaan op de ontvanger van de goederen of een persoon die van, door of voor deze persoon het eigendomsrecht heeft verkregen. [...]”
53

In de tweede plaats betoogt verweerster ter rechtvaardiging van het feit dat de litigieuze steun tot op de datum van indiening van het verzoekschrift van de Commissie en zelfs tot op die van de pleitzitting voor het Hof niet was teruggevorderd, dat het de taak was van TBG als overheidsbedrijf dat de steun had verleend, de nodige stappen te ondernemen om die steun terug te vorderen, en voorts dat steun die is verleend op grond van civielrechtelijke bepalingen in de Duitse rechtsorde slechts kan worden teruggevorderd overeenkomstig de civielrechtelijke procedures.
(15)

Wanneer de communautaire wetgeving met betrekking tot commerciële communicatie, reclame en marketing de vereiste informatie voorschrijft, wordt die informatie in het kader van deze richtlijn als essentieel beschouwd. De lidstaten kunnen informatieverplichtingen handhaven of toevoegen die rechtstreeks of onrechtstreeks betrekking hebben op het verbintenissenrecht, wanneer zulks mogelijk is op grond van de minimumbepalingen in de bestaande communautaire rechtsinstrumenten. In bijlage II staat een niet-limitatieve lijst van dergelijke informatieverplichtingen in het acquis [communautaire dat van toepassing is op handelspraktijken die de economische belangen van consumenten schaden]. Gegeven de bij deze richtlijn ingevoerde volledige harmonisatie wordt alleen de uit hoofde van communautaire wetgeving vereiste informatie als essentieel beschouwd voor de toepassing van artikel 7, lid 5, van deze richtlijn. Het niet geven van informatie die door de lidstaten is vereist boven de minimumclausules in het communautaire recht is geen omissie in de zin van deze richtlijn. De lidstaten kunnen daarentegen, indien zulks krachtens de minimumclausules in het gemeenschapsrecht mogelijk is, overeenkomstig het gemeenschapsrecht strengere bepalingen handhaven dan wel invoeren om een hoger niveau van bescherming van de individuele contractuele rechten van consumenten te verzekeren.
30

Daarom heeft de Fővárosi Törvényszék de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Kan artikel 2, sub c, van de kaderrichtlijn aldus worden uitgelegd dat diensten in het kader waarvan de aanbieder ervan onder bezwarende titel toegang verleent tot een via de satelliet overgebracht programmapakket dat radio‑ en televisieprogramma’s omvat, moeten worden aangemerkt als een elektronischecommunicatiedienst? 2) Kan het [VWEU] aldus worden uitgelegd dat het beginsel van vrij verrichten van diensten tussen de lidstaten op de in de eerste vraag beschreven diensten toepassing vindt wanneer het gaat om diensten die vanuit Luxemburg op het grondgebied van Hongarije worden verricht? 3) Kan het [VWEU] aldus worden uitgelegd dat in het geval van in de eerste vraag beschreven diensten, het land van bestemming, waarop de diensten zijn gericht, het recht heeft om de verlening van dergelijke diensten te beperken door te bepalen dat de [aanbieder van de] dienst verplicht is zich te registreren in de lidstaat en er een filiaal of een zelfstandige juridische entiteit op te richten, en door het aanbieden van dergelijke diensten slechts toe te staan na de oprichting van een filiaal of een zelfstandige juridische entiteit? 4) Kan het [VWEU] aldus worden uitgelegd dat de administratieve procedures betreffende de in de eerste vraag beschreven diensten, ongeacht de lidstaat waarin de dienstverlenende onderneming werkzaam is of is geregistreerd, zijn onderworpen aan het bestuurlijke gezag van de lidstaat die, gelet op de plaats waar de dienst wordt verricht, bevoegd is? 5) Kan artikel 2, sub c, van de kaderrichtlijn aldus worden uitgelegd dat de in de eerste vraag beschreven diensten moeten worden aangemerkt als elektronischecommunicatiediensten, of moeten deze diensten worden aangemerkt als diensten voor voorwaardelijke toegang die worden verricht door middel van een in artikel 2, sub f, van de kaderrichtlijn gedefinieerd systeem voor voorwaardelijke toegang? 6) Kunnen, gelet op het voorgaande, de relevante bepalingen aldus worden uitgelegd dat de aanbieder van de in de eerste vraag beschreven diensten overeenkomstig het [Unierecht] moet worden aangemerkt als een aanbieder van elektronischecommunicatiediensten?”
16

Artikel 22, leden 1, 2, 4, 5 en 7, van die verordening bepaalt: „1. Bij de opstelling van een basisprospectus wordt gebruikgemaakt van één of een combinatie van meerdere in de artikelen 4 tot en met 20 bedoelde schema’s en bouwstenen in overeenstemming met de in bijlage XVIII vervatte tabel van combinaties voor de diverse categorieën effecten. Naargelang van de aard van de uitgevende instelling en de categorie betrokken effecten bevat een basisprospectus de in de bijlagen I tot en met XVII vervatte rubrieken die zijn aangegeven in de in de artikelen 4 tot en met 20 bedoelde schema’s. Een bevoegde autoriteit mag niet verlangen dat een basisprospectus rubrieken bevat die niet in de bijlagen I tot en met XVII voorkomen. Om de inachtneming van de bij artikel 5, lid 1, van [de prospectusrichtlijn] opgelegde verplichting te waarborgen, kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst bij de goedkeuring van een basisprospectus overeenkomstig artikel 13 van genoemde richtlijn per geval eisen dat de informatie die de uitgevende instelling, de aanbieder of de aanvrager van de toelating tot de handel op een gereglementeerde markt voor elke rubriek verstrekt, wordt aangevuld. 2. De uitgevende instelling, de aanbieder of de aanvrager van de toelating tot de handel op een gereglementeerde markt mag rubrieken weglaten waarover nog geen gegevens bekend zijn wanneer het basisprospectus wordt goedgekeurd en die alleen kunnen worden ingevuld op het tijdstip van de specifieke uitgifte. […] 4. De bij een basisprospectus behorende definitieve voorwaarden bevatten alleen de rubrieken van de diverse schema’s voor verrichtingsnota’s volgens welke het basisprospectus is opgesteld. 5. Benevens de rubrieken van de in de artikelen 4 tot en met 20 vastgelegde schema’s en bouwstenen, wordt in een basisprospectus de volgende informatie opgenomen: 1) een indicatie betreffende de informatie die in de definitieve voorwaarden zal worden opgenomen; 2) de wijze waarop de definitieve voorwaarden zullen worden gepubliceerd; indien de uitgevende instelling ten tijde van de goedkeuring van het prospectus niet in staat is aan te geven op welke wijze de definitieve voorwaarden zullen worden gepubliceerd, wordt een indicatie gegeven betreffende de manier waarop het publiek op de hoogte zal worden gebracht van de wijze waarop de definitieve voorwaarden zullen worden gepubliceerd; […] 7. Wanneer er zich een gebeurtenis zoals bedoeld in artikel 16, lid 1, van [de prospectusrichtlijn] voordoet tussen het tijdstip van goedkeuring van het basisprospectus en de definitieve afsluiting van de aanbieding van elke uitgifte van effecten op grond van het basisprospectus of, in voorkomend geval, het tijdstip waarop de handel in deze effecten op een gereglementeerde markt aanvangt, publiceert de uitgevende instelling, de aanbieder of de aanvrager van de toelating tot de handel op een gereglementeerde markt vóór de definitieve afsluiting van de aanbieding of de toelating van deze effecten tot de handel een document ter aanvulling van het basisprospectus.”
22

In deze context heeft het Gerecht in de punten 25 tot en met 32 van het bestreden arrest bepalingen van Italiaans recht onderzocht, namelijk artikel 2704 van het Italiaanse burgerlijk wetboek, zoals uitgelegd door de Corte suprema di cassazione (hof van cassatie, Italië) in zijn arrest nr. 13912 van 14 juni 2007 (hierna: „arrest van 14 juni 2007”). Na in punt 33 van het bestreden arrest te hebben opgemerkt dat in de litigieuze beslissing niet naar dat artikel wordt verwezen, heeft het Gerecht in punt 35 van dat arrest overwogen dat overeenkomstig de rechtspraak van de Corte suprema di cassazione NLC vrij was geweest te bewijzen dat de overeenkomst van 1986 in werkelijkheid op een andere datum dan de datum van de poststempel was opgesteld, zonder dat zij daartoe een procedure tot betichting van valsheid behoefde in te stellen. Daaruit heeft het Gerecht in punt 36 van het bestreden arrest derhalve afgeleid dat de kamer van beroep het krachtens artikel 53, lid 2, van verordening nr. 207/2009 toepasselijke nationale recht onjuist had uitgelegd en bijgevolg de juiste omvang van haar bevoegdheden verkeerd had beoordeeld.
64

Gesteld al dat arresten die krachtens artikel 258 VWEU worden gewezen dezelfde werking hebben als die welke krachtens artikel 267 VWEU worden gewezen en dat het derhalve uit overwegingen van rechtszekerheid uitzonderlijkerwijs noodzakelijk kan zijn de werking van die arresten te beperken in de tijd wanneer is voldaan aan de in de rechtspraak van het Hof in het kader van artikel 267 VWEU gestelde voorwaarden (zie met name arresten Commissie/Griekenland, C‑178/05, EU:C:2007:317, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en Commissie/Ierland, C‑82/10, EU:C:2011:621, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak), moet worden vastgesteld dat in casu Hongarije niet heeft aangetoond dat aan deze voorwaarden was voldaan. Gelet op de in punt 62 van het onderhavige arrest vastgestelde niet-nakoming is in het bijzonder de uitdrukking „in volledige onafhankelijkheid” in artikel 28, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 95/46 zonder meer duidelijk en hoe dan ook is deze uitdrukking reeds uitgelegd door het Hof in het arrest Commissie/Duitsland (EU:C:2010:125), dat van meer dan een jaar vóór die niet-nakoming dateert. Na dat arrest kon het Unierecht immers in redelijkheid niet aldus worden begrepen dat het Hongarije zou zijn toegestaan om het mandaat van de commissaris voortijdig te beëindigen.
39

In dit verband moet echter worden onderstreept dat een algemene en abstracte bewering, zoals die van GFSL in de door haar bij het Hof ingediende schriftelijke opmerkingen, waarbij met betrekking tot voedingswaren zoals die in het hoofdgeding wordt aangevoerd dat verschillende factoren de samenstelling ervan – inzonderheid hun zetmeelgehalte – kunnen hebben gewijzigd, volstrekt irrelevant is, aangezien deze omstandigheden – gesteld al dat zij zouden zijn bewezen – er de aangever niet toe hebben aangezet om voor de in de eerdere douaneaangiften opgenomen goederen andere aanwijzingen te verstrekken dan de vermeldingen die hij heeft gebruikt voor de goederen waarop het gedeeltelijke onderzoek betrekking had, of om in voorkomend geval om een herziening van die aangiften te verzoeken, zodat niet is aangetoond – en overigens evenmin is aangevoerd – dat dergelijke factoren de indeling van deze goederen in de gecombineerde nomenclatuur zouden hebben kunnen beïnvloeden. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om dienaangaande alle nodige vaststellingen te doen.
48

Zoals het Hof al eerder heeft geoordeeld, komt uit de handhaving van deze uitzonderingsregeling naar voren dat de harmonisatie van de nationale wettelijke regelingen ter zake van de btw geleidelijk verloopt en nog gedeeltelijk is (zie in die zin arrest van 7 december 2006, Eurodental, C-240/05, Jurispr. blz. I-11479, punt 50). De voorgenomen harmonisatie is nog niet verwezenlijkt in zoverre artikel 28, lid 3, sub a, van de Zesde richtlijn en artikel 370 van de btw-richtlijn de lidstaten hebben toegestaan, sommige van de op 1 januari 1978 geldende bepalingen van nationaal recht te handhaven die zonder die toestemming onverenigbaar met deze richtlijnen zouden zijn (zie in die zin met betrekking tot de Zesde richtlijn arrest Eurodental, reeds aangehaald, punt 51).
8

Artikel 160 van het belastingwetboek, in de versie die ten tijde van de feiten in het hoofdgeding gold, bepaalt: „1. De leveranciers en ontvangers van de in lid 2 bedoelde goederen/diensten zijn verplicht om de in dit artikel neergelegde vereenvoudigingsmaatregelen toe te passen. De noodzakelijke voorwaarde voor de toepassing van de vereenvoudigingsmaatregelen is dat zowel de leverancier als de ontvanger overeenkomstig artikel 153 voor btw-doeleinden zijn geregistreerd. 2. De vereenvoudigingsmaatregelen zijn van toepassing op de levering of de verrichting van de volgende goederen en diensten: [...] b) gebouwen, delen van gebouwen en terreinen van welke aard ook, op de levering waarvan de belastingregeling van toepassing is; c) bouw- en montagewerkzaamheden; [...] 3. Leveranciers zijn gehouden in de facturen die worden uitgereikt voor de levering van in lid 2 bedoelde goederen de vermelding ‚verleggingsregeling’ op te nemen, zonder de desbetreffende belasting te vermelden. Op de facturen die zij van leveranciers ontvangen, vermelden ontvangers de desbetreffende belasting, die zij in de belastingsaangifte als voldane belasting én als aftrekbare belasting opgeven. Voor de verrichtingen waarop de vereenvoudigingsmaatregelen van toepassing zijn, wordt tussen leverancier en ontvanger geen belasting betaald. [...] 5. Zowel de leveranciers/dienstverrichters als de ontvangers zijn verantwoordelijk voor de toepassing van de bepalingen van het onderhavige artikel. Indien de leverancier/dienstverrichter niet ‚verleggingsregeling’ heeft vermeld op de facturen die zijn uitgereikt voor de in lid 2 bedoelde goederen/diensten, is de ontvanger verplicht om de verleggingsregeling toe te passen, af te zien van de betaling van de belasting aan de leverancier/dienstverrichter, uit eigen beweging de vermelding ‚verleggingsregeling’ op de factuur aan te brengen en de in lid 3 neergelegde verplichtingen na te komen.”
45

In casu wijst niets in het dossier dat aan het Hof is voorgelegd erop dat het recht op schadevergoeding automatisch is uitgesloten of onevenredig is beperkt. Uit het dossier blijkt namelijk om te beginnen dat een vergoeding wordt toegekend, vervolgens dat de restrictievere berekeningswijze voor deze vergoeding enkel van toepassing is op schade die voortvloeit uit lichte verwondingen, en ten slotte dat het berekende bedrag evenredig is met onder meer de ernst van het toegebrachte letsel en de duur van de invaliditeit. Daarnaast kan de rechter het bedrag van de toe te kennen vergoeding in dit stelsel verhogen met maximaal één vijfde van het berekende bedrag.