ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Zo ja: a) Neemt de verplichting die op de eerste lidstaat rust om minimale opvangvoorzieningen te verstrekken een einde op het ogenblik van de beslissing van aanvaarding door de aangezochte staat dan wel bij effectieve overname of terugname van de asielzoeker of op een heel ander moment? b) Welke lidstaat moet dan instaan voor de financiële last van het verstrekken van minimale opvangvoorzieningen gedurende deze periode?
1)

Zijn de aanwijzingsregels van Titel II van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) van toepassing, met als gevolg dat de Nederlandse wetgeving wordt aangewezen, en dientengevolge premies mogen worden geheven op grond van de Nederlandse volksverzekeringen, in een geval als het onderhavige, waarin een in Spanje wondende werknemer met de Nederlandse nationaliteit als zeevarende werkzaam is in dienst van een in Nederland gevestigde werkgever, en zijn arbeid verricht aan boord van baggerschepen die buiten het grondgebied van de Gemeenschap varen onder Nederlandse vlag, terwijl hij enkel beoordeeld naar de Nederlandse nationale wetgeving niet is aangesloten bij het Nederlandse stelsel van sociale zekerheid als gevolg van de omstandigheid dat hij niet in Nederland woont?
b)

Schending van het gemeenschapsrecht met betrekking tot: — de uitoefening, in de tijd, van de bevoegdheid van de lidstaten, steunmaatregelen aan de Commissie mee te delen in het kader van verordening nr. 1177/2002; — de bevoegdheid van de Commissie, de „verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt” van steunmaatregelen in de zin van die verordening na te gaan: — de regeling van de onder de verordening ontstane rechtsverhoudingen na het verstrijken van de geldigheid van deze laatste (31 maart 2005); — de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling en van het vertrouwensbeginsel.
2)

Indien het Hof, in het kader van de antwoorden op de hierboven uiteengezette vragen, van oordeel is dat artikel 49 VWEU zich verzet tegen het vergunningenstelsel betreffende filialen van de apotheek van de universiteit van Helsinki, verzoekt de Korkein hallinto-oikeus het Hof om een prejudiciële beslissing over de navolgende aanvullende vragen: a) Kan de uit het vergunningenstelsel betreffende filialen van de apotheek van de universiteit van Helsinki voortvloeiende — noodzakelijke en evenredige — beperking van de vrijheid van vestiging worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang, die verband houden met de bijzondere taken van de apotheek van de universiteit van Helsinki op het vlak van de geneesmiddelenvoorziening en de opleiding farmacie, gelet op het feit dat niet in vergelijkbare bijzondere taken is voorzien met betrekking tot de filialen van de apotheek van de universiteit van Helsinki? b) Vloeit uit de aan de apotheek van de universiteit van Helsinki bij de wet opgedragen, hierboven uiteengezette bijzondere taken voort dat zij kan worden beschouwd als een onderneming in de zin van § 106, lid 2, VWEU die is belast met het beheer van diensten van algemeen economisch belang, en zo ja, rechtvaardigt de genoemde bepaling van het VWEU, wat filialen van de apotheek van de universiteit van Helsinki betreft, een afwijking van de in artikel 49 VWEU en de rechtspraak van het Hof gestelde eisen aan een voorafgaande administratieve vergunning, gelet op het feit dat niet in vergelijkbare bijzondere taken is voorzien met betrekking tot de filialen van de apotheek van de universiteit van Helsinki?
6)

Moet het andere familielid dat zich voor toelating tot de lidstaat erop beroept dat hij ten laste is, verder voor een bepaalde of onbepaalde tijd in het gastland ten laste blijven voor de verkrijging of vernieuwing van een verblijfskaart krachtens artikel 10 van richtlijn 2004/38/EG en, zo ja, hoe moet hij aantonen dat hij ten laste is?
1)

Onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht die rekwirante in haar belangen raken: met het verzoek tot schorsing van de behandeling overeenkomstig artikel 77, sub c en d, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht is totaal geen rekening gehouden (artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie)
2)

Indien de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord: a) Is het kerngebied van de godsdienstvrijheid beperkt tot de geloofsbelijdenis en geloofsbeleving thuis en in beperkte kring, of kan van daden van vervolging in de zin van artikel 9, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/83/EG eveneens sprake zijn wanneer de uitoefening van het geloof in het openbaar in het land van herkomst een gevaar voor de fysieke integriteit, het leven of de vrijheid van verzoeker inhoudt en hij daarom ervan afziet? b) Indien het kerngebied van de godsdienstvrijheid ook bepaalde geloofsbetuigingen in het openbaar kan omvatten: Volstaat in dit geval voor een ernstige schending van de godsdienstvrijheid, dat de verzoeker deze betuiging van zijn geloof voor zichzelf als van cruciaal belang ervaart om zijn religieuze identiteit te handhaven, of is het bovendien noodzakelijk dat de religieuze gemeenschap waartoe verzoeker behoort deze geloofsbeleving beschouwt als een centraal bestanddeel van haar geloofsleer, of kunnen ook andere omstandigheden, bijvoorbeeld de algemene verhoudingen in het land van herkomst, bijkomende beperkingen uitmaken?
1)

Dient bij een in de tijd gefaseerd proces om via verschillende tussenstappen een bepaalde omstandigheid of een bepaalde gebeurtenis te doen plaatsvinden, voor de toepassing van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2003/6/EG (1) en artikel 1, lid 1, van richtlijn 2003/124/EG (2) alleen te worden uitgegaan van het antwoord op de vraag of deze toekomstige omstandigheid of deze toekomstige gebeurtenis volgens de bepalingen van deze richtlijnen als concrete informatie moet worden beschouwd, en moet bijgevolg worden onderzocht of redelijkerwijze mag worden aangenomen dat deze toekomstige omstandigheid of toekomstige gebeurtenis zal plaatsvinden, of kunnen bij een dergelijk in de tijd gefaseerd proces ook reeds bestaande of voltooide tussenstappen die met de verwezenlijking van de toekomstige omstandigheid of gebeurtenis verbonden zijn, concrete informatie zijn in de zin van de bepalingen van voornoemde richtlijnen?
1)

Heeft de passagier recht op compensatie in de zin van artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1), wanneer de vlucht vertrekt met een vertraging die kleiner is dan in artikel 6, lid 1, van de verordening is bepaald, maar meer dan drie uur na de geplande aankomsttijd aankomt op de eindbestemming?
2)

schending van de artikelen 20, lid 2, sub d, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (oud artikel 17 VEG), 24 VWEU (oud artikel 21 VEG) en 227 VWEU (oud artikel 194 VEG), juncto artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie, en wel in verband met het in 2008 door hem bij het Europees Parlement ingediende verzoekschrift, waarin hij de aandacht vestigde op het risico dat een Spaans staatsburger loopt die het waagt de politieke corruptie en de belastingfraude in deze lidstaat aan de kaak te stellen. Als bijlage bij dit aan het Parlement gerichte verzoekschrift ging een overeenkomst die was ondertekend door prominente figuren uit zijn land — waaronder een advocaat naar wie het grootste advocatenkantoor van Spanje en Portugal is genoemd —, waarin werd uiteengezet hoe zij allen de Schatkist en de burgers oplichtten via fictieve, voor de Staat ondoorzichtige ondernemingen. Het verzoekschrift is niet behandeld, en geen van de Spaanse vertegenwoordigers in het Europees Parlement heeft gereageerd op de verdere steunverzoeken die hij in de vorm van tien e-mailberichten aan hen had gericht, waarin hij hun vroeg om samen te werken teneinde zijn integriteit in het licht van de ontvangen bedreigingen te garanderen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Republiek Polen) op 14 december 2010 — Minister Finansów/Kraft Foods Polska SA

(Zaak C-588/10)

2011/C 89/10

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Minister Finansów

Verwerende partij: Kraft Foods Polska SA

Prejudiciële vraag

Gelet op het feit dat artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), bepaalt dat in geval van prijsvermindering nadat de handeling is verricht, de maatstaf van heffing dienovereenkomstig wordt verlaagd onder de voorwaarden die door de lidstaten worden vastgesteld, valt dan onder het begrip van die voorwaarden een voorwaarde, zoals deze is voorzien in artikel 29, lid 4a, van de wet van 11 maart 2004 inzake de belasting over de toegevoegde waarde (Dz. U. 2004, nr. 54, blz. 535, zoals gewijzigd), die het recht op verlaging van de maatstaf van heffing in verhouding tot de in de uitgereikte factuur vastgestelde maatstaf ervan afhankelijk stelt dat de belastingplichtige vóór het verstrijken van de termijn voor de indiening van de belastingaangifte voor het betrokken belastingtijdvak, waarin de afnemer van het goed of de dienst de correcte factuur heeft ontvangen, in het bezit is van een bevestiging van de ontvangst van de correcte factuur door de afnemer van het goed of de dienst, waarvoor de factuur is uitgereikt, en maakt deze voorwaarde geen inbreuk op het beginsel van neutraliteit van de btw en het evenredigheidsbeginsel?

(1) PB L 347, blz. 1.
1)

Wanneer bij een beslissing van een buitenlandse rechterlijke instantie het certificaat als bedoeld in artikel 54 van verordening nr. 44/2001 (1) is gevoegd maar de verwerende partij niettemin verweer voert op grond dat zij niet in kennis werd gesteld van de in de lidstaat van herkomst ingestelde vordering, is dan een rechterlijke instantie van de aangezochte lidstaat bevoegd om een grond voor weigering van de erkenning als bedoeld in artikel 34, lid 2, van verordening nr. 44/2001 te onderzoeken, teneinde zelf na te gaan of de in het certificaat opgenomen informatie overeenstemt met de bewijzen? Is een dergelijke ruime bevoegdheid van een rechterlijke instantie van de aangezochte lidstaat in overeenstemming met het in de punten 16 en 17 van de considerans van verordening nr. 44/2001 geformuleerde beginsel van wederzijds vertrouwen in de rechtsbedeling?
4)

Is een nationale wettelijke regeling zoals die van artikel 27, lid 3, nr. 1 van de Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (btw-wet) geoorloofd in andere dan de in artikel 80, lid 1, sub a, b, en c van richtlijn 2006/112 vermelde omstandigheden?
2)

Verzetten artikel 6 van titel I („Gemeenschappelijke bepalingen”) van het Verdrag van Lissabon van 13 december 2007 tot wijziging van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, dat op 1 december 2009 in werking is getreden (en grotendeels de bepalingen overneemt van artikel 6 van titel I van het op 7 februari 1992 te Maastricht ondertekende en op 1 november 1993 in werking getreden Verdrag betreffende de Europese Unie), en artikel 234 (voorheen artikel 177) van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (EG-Verdrag) van 25 maart 1957, enerzijds, en/of artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie van 7 december 2000, anderzijds, zich ertegen dat nationale wettelijke bepalingen, in casu artikel 26, § 4, van de Belgische wet van 6 januari 1989 op het Arbitragehof (thans het Grondwettelijk Hof), zoals gewijzigd bij de wet van 12 juli 2009, op zichzelf of samen met artikel 9, § 2, van die bijzondere wet van 6 januari 1989, de nationale rechters verplichten om elke prejudiciële vraag met betrekking tot de uitlegging van bepalingen van het recht van de Europese Unie dat in de interne rechtsorde rechtstreeks en bij voorrang toepasselijk is, te stellen aan een hogere nationale rechter (in casu het Grondwettelijk Hof) wanneer die bepalingen ook zijn opgenomen in de nationale Grondwet en die rechters veronderstellen dat die bepalingen zijn geschonden in geschillen die bij hen zijn aangebracht, waardoor die rechters de mogelijkheid wordt ontzegd om het recht van de Europese Unie rechtstreeks toe te passen, althans in het geval dat die hogere rechter reeds uitspraak heeft gedaan over dezelfde vraag?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/7

Beroep ingesteld op 10 december 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-577/10)

2011/C 72/10

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Traversa en C. Vrignon, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door de vaststelling van de artikelen 137, 8o, 138, derde streepje, 153 en 157, 3o, van programmawet (I) van 27 december 2006 (1), in de sinds 1 april 2007 geldende versie, de krachtens artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep betoogt de Commissie dat de nationale regeling waarbij in andere lidstaten gevestigde onafhankelijke dienstverrichters, die tijdelijk diensten willen verrichten in België, worden verplicht een voorafgaande aangifte te doen („Limosa-aangifte”), een belemmering van de vrijheid van dienstverrichting oplevert.

De Commissie merkt in de eerste plaats op dat de bestreden bepalingen een discriminerende beperking vormen, voor zover zij de betrokken onafhankelijke dienstverrichters aanzienlijke aanvullende en prohibitieve administratieve formaliteiten voorschrijven, en voorts hierbij een controlesysteem wordt ingevoerd dat alleen betrekking heeft op in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters, zonder dat dit verschil in behandeling om objectieve redenen is gerechtvaardigd.

In de tweede plaats betoogt verzoekster dat deze beperking van de vrijheid van dienstverrichting, zelfs indien zij niet discriminerend zou zijn, niet gerechtvaardigd is in het licht van de doelstellingen van algemeen belang, van de handhaving van het financiële evenwicht van het socialezekerheidsstelsel, van fraudepreventie, of van werknemersbescherming.

(1) Belgisch Staatsblad van 28 december 2006, blz. 75178.
1)

Het Gerecht heeft in zijn arrest van 9 september 2010 (in zaak T-348/07) overwogen dat aangezien de Sanctieregeling [Sanctieregeling terrorisme 2003], die de grondslag vormde voor de plaatsing van rekwirante op de lijst, was ingetrokken ook een vonnis van de voorzieningenrechter niet voldoende basis biedt voor handhaving van rekwirante op de lijst. Rekwirante (hierna ook: „Al-Aqsa”) kan zich in deze overwegingen van het Gerecht vinden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 38/7

Beroep ingesteld op 29 november 2010 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-557/10)

2011/C 38/08

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en M. França)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat met betrekking tot het eerste spoorwegpakket de Portugese Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 3, van richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (1) (zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/12/EG (2)), artikel 7, lid 3, van richtlijn 91/440/EEG en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (3),

— de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Beheersmatige onafhankelijkheid

Artikel 5, lid 3, van richtlijn 91/440 bevat een lijst van beslissingen die de spoorwegondernemingen zonder staatsinmenging moeten kunnen nemen. Het betreft beslissingen inzake personeel, activa en eigen aankopen. Deze beslissingen moeten evenwel worden genomen binnen het kader van de door de Staat vastgestelde richtsnoeren voor het algemene beleid. In Portugal bepaalt de Staat, ten aanzien van de overheidsonderneming CP, echter niet alleen algemene strategische richtsnoeren voor de verwerving en vervreemding van deelnemingen in andere ondernemingen, maar vereist de Staat bovendien dat individuele beslissingen van deze overheidsonderneming om deelnemingen in het kapitaal van vennootschappen te verwerven of te vervreemden door de regering worden goedgekeurd. Daarom is de Commissie van mening dat Portugal de krachtens artikel 5, lid 3, van richtlijn 91/440 (zoals gewijzigd) op haar rustende verplichtingen niet nakomt.

Tarieven voor toegang tot de spoorweginfrastructuur

Overeenkomstig artikel 7, lid 3, van richtlijn 91/440 (zoals gewijzigd) en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2001/14 moeten de lidstaten de voorwaarden scheppen die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat in de boeken van de spoorweginfrastructuurbeheerder een evenwicht bestaat. In Portugal zijn de inkomsten uit heffingen voor het gebruik van de infrastructuur, uit overheidsfinancieringen en andere opbrengsten uit commerciële activiteiten evenwel ontoereikend om de rekeningen van de infrastructuurbeheerder, de overheidsonderneming REFER E.P., in evenwicht te brengen. Daarom is de Commissie van mening dat Portugal de krachtens artikel 7, lid 3, van richtlijn 91/440 (zoals gewijzigd) en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2001/14 op haar rustende verplichtingen niet nakomt.

(1) PB L 237, blz. 25.

(2) PB L 75, blz. 1.

(3) PB L 75, blz. 29.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 30/27

Beroep ingesteld op 26 november 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-555/10)

()

2011/C 30/45

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braun en H. Støvlbæk, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

— vaststellen dat de Republiek Oostenrijk bij de omzetting van het eerste spoorwegvervoerspakket de krachtens artikel 6, lid 3, en bijlage II van richtlijn 91/440/EEG, zoals gewijzigd, en de artikelen 4, lid 2, en 14, lid 2, van richtlijn 2001/14/EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat de door de richtlijn voorgeschreven onafhankelijkheid van de beheerder van de spoorweginfrastructuur in Oostenrijk niet naar behoren in nationaal recht is omgezet.

Weliswaar zou de in Oostenrijk bestaande organisatie in een gemeenschappelijke holding, van een onderneming die wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur waarneemt en een onderneming die spoorwegdiensten verricht, in beginsel geoorloofd zijn. Niettemin zou moeten worden verzekerd dat die ondernemingen op aantoonbare wijze economisch onafhankelijk zijn van elkaar.

Met name zou de holding geen enkele zeggenschap mogen uitoefenen over de dochtermaatschappij die wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur waarneemt. Dat zou in Oostenrijk niet gewaarborgd zijn. De onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerder zou niet door een onafhankelijke instantie worden gecontroleerd en de concurrenten zouden niet over een doeltreffend recht van beroep beschikken wanneer een bepaalde onderneming bevoorrecht wordt behandeld.

Ook zouden er geen afdoende wettelijke of contractuele bepalingen zijn die de betrekkingen regelen tussen de holdingvennootschap en haar dochtermaatschappij die wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur waarneemt.

Naar de mening van de Commissie doen ook de talrijke personele vervlechtingen tussen holdingvennootschap en dochteronderneming, bijvoorbeeld dubbelfuncties in de respectieve raden van bestuur, twijfel rijzen omtrent de economische onafhankelijkheid. Het zou noodzakelijk zijn, leidinggevenden van de ene onderneming voor enkele jaren van leidende posities in de andere onderneming uit te sluiten. Bovendien zou de benoeming van leidend personeel van de met wezenlijke functies belaste entiteit slechts onder toezicht van een onafhankelijke instantie mogen geschieden.

Voorts zou ook de ruimtelijke en personele scheiding van de respectieve informatiesystemen noodzakelijk lijken om de voorgeschreven onafhankelijkheid te verzekeren van de onderneming die met wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur is belast.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) op 2 november 2010 — Yeda Research and Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc/Comptroller-General of Patents

(Zaak C-518/10)

()

2011/C 13/39

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Yeda Research and Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc

Verwerende partij: Comptroller-General of Patents

Prejudiciële vraag

Indien de criteria om vast te stellen of een product wordt „beschermd door een van kracht zijnd basisoctrooi” in de zin van artikel 3, sub a, van verordening [(EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen] een beoordeling omvatten van de vraag of de levering van het product een inbreuk zou vormen op het basisoctrooi, of bestaan uit een dergelijke beoordeling, is het dan voor de analyse van belang dat het gaat om een indirecte inbreuk of inbreuk door medewerking overeenkomstig artikel 26 van [het akkoord betreffende gemeenschapsoctrooien], dat is overgenomen in section 60(2) van de Patents Act 1977 in het Verenigd Koninkrijk, en de overeenkomstige bepalingen in de wettelijke regelingen van andere lidstaten van de Gemeenschap?
1)

Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat sprake is van een beperking van het vrije verkeer van diensten als de ontvanger van een dienst, verricht door een in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichter, is gehouden op grond van de wetgeving van de lidstaat waar de dienstontvanger is gevestigd en waar de dienst wordt verricht, over de voor deze dienst verschuldigde vergoeding belasting in te houden, terwijl deze inhoudingsplicht niet aan de orde is indien het een dienstverrichter betreft die in dezelfde lidstaat als de dienstontvanger is gevestigd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 328/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 17 september 2010 — Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT)/Administración del Estado

(Zaak C-456/10)

()

2010/C 328/30

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT)

Verwerende partij: Administración del Estado

Prejudiciële vraag

Dient artikel 34 VWEU (oud artikel 28 EG) aldus te worden uitgelegd dat het in het Spaanse nationale recht geldende verbod voor houders van tabaksverkooppunten om tabaksfabricaten in te voeren uit andere lidstaten, een door het Verdrag verboden kwantitatieve invoerbeperking of maatregel van gelijke werking vormt?