ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
26

In de punten 94 tot en met 96 van het bestreden arrest was het Gerecht van oordeel dat de Commissie, na de door haar in het kader van de effectbeoordelingsprocedure georganiseerde publieke overlegfase om de bijdragen van de belanghebbenden in te zamelen, moet beschikken over een autonome ruimte om na te denken die tijdelijk buiten externe beïnvloeding en pressie van welke aard ook staat, om op basis van de in deze procedure ingezamelde informatie, in volledige onafhankelijkheid en in het algemeen belang te kunnen beslissen over eventueel voor te stellen beleidsinitiatieven. De initiatiefbevoegdheid van de Commissie moet dus worden beschermd tegen elke inmenging van publieke of particuliere belangen die, buiten het georganiseerde overleg om, deze instelling zouden trachten te dwingen tot het nemen, wijzigen of afzien van een politiek initiatief en die dus de besprekingen binnen deze instelling zouden verlengen of zelfs bemoeilijken. De effectbeoordelingsverslagen bevatten een vergelijking van de verschillende door de Commissie onderzochte beleidsopties. Bijgevolg zou de openbaarmaking van die verslagen, zelfs in de vorm van ontwerpen, en van de adviezen van het effectbeoordelingscomité daarover, volgens het Gerecht een grotere dreiging meebrengen dat derden, buiten het door de Commissie georganiseerde publieke overleg om, gericht trachten de beleidskeuzen van deze instelling te beïnvloeden. In het bijzonder bestaat het gevaar dat degenen die hebben deelgenomen aan dat overleg bij de Commissie nieuwe opmerkingen indienen over of nieuwe kritiek leveren op de door deze instelling overwogen opties en hypothesen en daarin stellen dat onvoldoende of niet naar behoren rekening is gehouden met hun standpunt.
44

Zoals de advocaat-generaal in punt 61 van zijn conclusie in wezen heeft opgemerkt, is het debat over de vraag of voor de „betaling van een vergoeding” in de zin van artikel 14, lid 2, onder a), van de btw-richtlijn vereist is dat een dergelijke betaling voldoet aan alle constitutieve elementen van het begrip „onder bezwarende titel”, bedoeld in artikel 2, lid 1, onder a), van deze richtlijn, niet relevant, omdat artikel 14, lid 2, onder a), van de richtlijn een lex specialis is, zoals blijkt uit punt 36 van dit arrest. Deze constitutieve elementen heeft het Hof namelijk niet geformuleerd in het kader van de uitlegging van artikel 14, lid 2, onder a), van de btw-richtlijn, maar van artikel 2, lid 1, ervan.
Bijlage I, deel B, bij besluit C(2013) 9235 final bepaalt:

„Op grond van de door de Commissie gedelegeerde bevoegdheden en in het kader van het relevante door de Commissie vastgestelde jaarlijkse werkprogramma zal [INEA], in overleg en in overeenstemming met het verantwoordelijke toezichthoudende directoraat-generaal, bepaalde of alle fasen van programma-implementatie en bepaalde of alle stadia in de levenscyclus van een project beheren in het kader van de aan [INEA] gedelegeerde onderdelen van de CEF.

In dit verband is [INEA] er verantwoordelijk voor om toezicht te houden op projecten van gemeenschappelijk belang die financiering ontvangen in het kader van de CEF, controles uit te voeren [...] en waar nodig de Commissie te ondersteunen bij bepaalde programma- en projectgerelateerde taken die voorbehouden zijn aan de Commissie krachtens het onderhavige besluit. Het draagt in het bijzonder zorg voor:

(a) de afwikkeling van de procedés en procedures die voorafgaan aan de vaststelling van besluiten houdende toekenning van financiële bijstand van de Commissie en aan het sluiten van overeenkomsten inzake financiële bijstand alsmede het beheer van de desbetreffende besluiten en overeenkomsten: [...] – kennisgeving van de toekenningsbesluiten van de Commissie aan de afgewezen en de geselecteerde kandidaten [...]; [...] – uitvoering van routinematige taken in verband met ex post bekendmaking en de verspreiding van de resultaten;

[...]”
42

Zoals de Commissie heeft betoogd, is de medefinanciering uit de begroting van de Unie immers – bij elk van de drie in verordening nr. 1083/2006 neergelegde en in punt 37 van dit arrest in herinnering gebrachte wijzen waarop de betaling aan een lidstaat kan plaatsvinden – bestemd voor de begroting van de lidstaat in het algemeen en niet voor de begunstigden van specifieke projecten, teneinde het volledige operationele programma ten uitvoer te leggen. De in de begroting van de Unie voor medefinanciering uitgetrokken bedragen maken deel uit van de middelen die ter beschikking staan van de betrokken lidstaat. Deze middelen komen bij de andere middelen die de lidstaat nodig heeft om de medefinanciering te garanderen en die hij uit zijn nationale begroting dient te halen. Zoals kan worden afgeleid uit verordening nr. 1083/2006 en met name uit artikel 93, leden 1 en 3, kan elke lidstaat overigens naar eigen goeddunken afzien van een verzoek om betaling van financiële bijstand, in het bijzonder vanwege het ESF.
6

Artikel 12 van diezelfde verordening, met als opschrift „Prorogatie van rechtsmacht”, bepaalt in de leden 1 tot en met 3 ervan: „1. De gerechten van een lidstaat zijn, in de uitoefening van hun bevoegdheid op grond van artikel [3] ter zake van een verzoek om echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk, bevoegd voor elke met dit verzoek samenhangende kwestie inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, indien: […] b) de bevoegdheid van deze gerechten uitdrukkelijk dan wel op enige andere ondubbelzinnige wijze door de echtgenoten en door de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen, is aanvaard op het tijdstip waarop de zaak bij het gerecht aanhangig wordt gemaakt en door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd. 2. De overeenkomstig lid 1 uitgeoefende bevoegdheid neemt een einde zodra: a) de beslissing houdende toewijzing of afwijzing van het verzoek om echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk definitief is geworden; hetzij b) ingeval op het onder a) bedoelde tijdstip nog een procedure betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid aanhangig is, een beslissing in die procedure definitief is geworden; hetzij c) de onder a) en b) bedoelde procedures om een andere reden zijn beëindigd. 3. De gerechten van een lidstaat zijn ook in andere procedures dan die welke in lid 1 worden bedoeld, bevoegd ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid voor een kind, indien: a) het kind een nauwe band met die lidstaat heeft, met name omdat een van de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen, zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft of omdat het kind onderdaan van die lidstaat is; en b) hun bevoegdheid op het tijdstip waarop de zaak bij het gerecht aanhangig is gemaakt, uitdrukkelijk dan wel op enige andere ondubbelzinnige wijze is aanvaard door alle partijen bij de procedure en door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd.”
11

Het Gerecht heeft eerst het derde middel onderzocht. Om te beginnen heeft het de bewering verworpen dat de derde inschrijver in de cascadeprocedure, te weten het consortium Drasis, in een belangenconflict verkeerde in de zin van artikel 94, onder a), van het Financieel Reglement, daar het tot de vennootschap behoorde die het bestek had opgesteld. Vervolgens heeft het Gerecht ook het argument afgewezen dat er een belangenconflict bestond met betrekking tot het consortium Unisys. Het Gerecht heeft echter wel het derde onderdeel van het derde middel toegewezen, op grond van de overweging dat het EUIPO kennelijk was tekortgeschoten in zijn zorgvuldigheidsplicht bij het onderzoek naar het bestaan van de in punt 13.1, eerste alinea, onder e), van het bestek en in artikel 93, lid 1, onder e), van het Financieel Reglement bepaalde uitsluitingsgrond. Het EUIPO had namelijk geen genoegen mogen nemen met de verklaring op erewoord van Siemens SA als bewijs dat voor de situatie van het consortium Drasis geen sprake was van een uitsluitingsgrond in de zin van punt 13.1, eerste alinea, onder e), van het bestek en van artikel 93, lid 1, onder e), van het Financieel Reglement. Dit bewijs was des te minder geschikt om aan te tonen dat geen sprake was van deze uitsluitingsgrond voor Siemens SL, waarvoor het EUIPO geen relevant bewijs had gevraagd en evenmin had overgelegd.
7

In artikel 167 bis van de code général des impôts (algemeen belastingwetboek), zoals van toepassing ten tijde van de feiten in het hoofdgeding (hierna: „CGI”), was bepaald: „I. – 1. Belastingplichtigen die in de loop van de laatste tien jaar gedurende minstens zes jaar in Frankrijk hun fiscale woonplaats hebben gehad, zijn op de datum waarop zij hun woonplaats van Frankrijk naar het buitenland verplaatsen, belasting verschuldigd over de vastgestelde meerwaarden van de vennootschapsrechten als bedoeld in artikel 150‑0 A die zij onder de voorwaarden van artikel 164 B, onder f), bezaten. [...] II. – 1. De betaling van de belasting over de vastgestelde meerwaarde kan worden uitgesteld tot op het tijdstip waarop de betrokken vennootschapsrechten worden overgedragen, teruggekocht, terugbetaald of nietig verklaard. De betaling kan worden uitgesteld op voorwaarde dat de belastingplichtige aangifte doet van het bedrag van de overeenkomstig sub I vastgestelde meerwaarde, om uitstel verzoekt, een in Frankrijk gevestigde vertegenwoordiger aanwijst die gemachtigd is de mededelingen in ontvangst te nemen inzake de heffingsgrondslag, de inning en geschillen ter zake van de belasting, en vóór zijn vertrek aan de rekenplichtige die belast is met de inning een zekerheid stelt om de inning van de belastingschuld te waarborgen. [...] 2. De belastingplichtigen die overeenkomstig dit artikel uitstel van betaling genieten, zijn gehouden de in punt 1 van artikel 170 vastgestelde aangifte te doen. Op deze aangifte wordt het totale bedrag vermeld van de belastingen waarvoor de betaling is uitgesteld. Bij de aangifte wordt een overzicht gevoegd, gesteld op een door de administratie verstrekt formulier, dat het bedrag van de belasting vermeldt voor de effecten waarvoor het uitstel van betaling nog niet is vervallen, en in voorkomend geval, de aard en de datum van de gebeurtenis waardoor het uitstel komt te vervallen. [...] De door de belastingplichtige in het buitenland betaalde belasting over aldaar daadwerkelijk gerealiseerde meerwaarden kan worden verrekend met de in Frankrijk vastgestelde inkomstenbelasting, op voorwaarde dat zij daarmee vergelijkbaar is. 4. De belasting waarvan de betaling is uitgesteld, wordt onmiddellijk opeisbaar indien de aangifte en het overzicht als bedoeld in punt 2 niet worden overgelegd of bepaalde gegevens die daarin moeten voorkomen, ontbreken.”
16

Daarop heeft de Sofiyski gradski sad de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Hebben Unierechtelijke uitvoeringshandelingen als verordening nr. 1998/2006 rechtstreekse werking en zijn zij onmiddellijk van toepassing en, zo ja, worden deze beginselen geschonden door een nationale bepaling waarbij de werkingssfeer van de Unierechtelijke handeling wordt beperkt of begrensd? 2) Is staatssteun in de vorm van een belastingvoordeel dat wordt geïnvesteerd in activa die worden gebruikt voor de vervaardiging van producten waarvan een deel naar derde landen of lidstaten wordt uitgevoerd, verenigbaar met de mededinging in de gemeenschappelijke markt? 3) Is de vervaardiging van uitgevoerde producten met gebruikmaking van activa die met staatssteun zijn verkregen een activiteit die direct aan de uitgevoerde hoeveelheden is gerelateerd in de zin van artikel 1, lid 1, onder d), van verordening nr. 1998/2006? Zo neen, kunnen de lidstaten dan in hun nationale regelingen aanvullende beperkingen opnemen voor exporteurs van producten die zijn vervaardigd met gebruikmaking van activa die door investering van een belastingvoordeel zijn verkregen? Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, wat is dan het verband tussen deze rechtsregel en artikel 35 VWEU dat kwantitatieve uitvoerbeperkingen en alle maatregelen van gelijke werking tussen de lidstaten verbiedt, en is er sprake van discriminatie en een inbreuk op het vrije verkeer van goederen? 4) Staat artikel 1 van verordening nr. 1998/2006 eraan in de weg dat aan een rechtspersoon het uit het Unierecht voortvloeiende recht op financiële de-minimissteun wordt geweigerd vóór het verstrijken van de termijn van vier jaar die in het nationale recht voor de verwezenlijking van de investering is vastgesteld, enkel omdat deze rechtspersoon in dezelfde periode ook heeft geïnvesteerd in andere autonome structuren van zijn onderneming waarvan de producten zijn uitgevoerd?”
Artikel 31 van de Likums „Par maternitātes een slimības apdrošināšanu” (wet op de ziekte- en moederschapsverzekering, Latvijas Vēstnesis, 1995, nr. 182, blz. 465) bepaalt in de leden 1, 6 en 7:

„1) Het gemiddelde socialeverzekeringsloon dat dient ter berekening van de hoogte van een door de Staat betaalde socialezekerheidsuitkering wordt bepaald aan de hand van het gemiddelde socialeverzekeringsloon van de verzekerde gedurende de referteperiode van twaalf maanden die eindigt twee maanden vóór de maand waarin het verzekerde risico zich voordoet […].

[…]

6) Indien de verzekerde gedurende een gedeelte van de periode die in aanmerking wordt genomen ter bepaling van het gemiddelde socialeverzekeringsloon als bedoeld in lid 1 […], niet stond geregistreerd als persoon die was aangesloten bij de nationale sociale zekerheid dan wel op onbetaald verlof was, […] bedraagt het gemiddelde socialeverzekeringsloon over dit gedeelte van de periode, alsmede over de periode waarin de persoon geen gemiddeld socialeverzekeringsloon heeft gehad wegens onbetaald verlof, met uitzondering van het onbetaald verlof om een kind te verzorgen, 70 % van het in de Staat vastgestelde gemiddelde maandelijkse socialeverzekeringsloon.

7) Indien de verzekerde gedurende een gedeelte van de periode die in aanmerking wordt genomen ter bepaling van het gemiddelde socialeverzekeringsloon als bedoeld in lid 1 […], geen gemiddeld socialeverzekeringsloon heeft gehad wegens arbeidsongeschiktheid, zwangerschaps- en bevallingsverlof, vaderschapsverlof, onbetaald verlof om een kind te verzorgen, of ouderschapsverlof, is het gemiddelde socialeverzekeringsloon gelijk aan dat over de referteperiode verminderd met het aantal dagen van arbeidsongeschiktheid, zwangerschaps- en bevallingsverlof, vaderschapsverlof, onbetaald verlof, met uitzondering van onbetaald verlof om een kind te verzorgen, of ouderschapsverlof.”
87

Aangezien in casu uit geen enkel aan het Hof overgelegd gegeven blijkt dat artikel 1, lid 5, en artikel 2, punt 18, van verordening 2015/751 niet geschikt zijn om de door deze verordening nagestreefde legitieme doelstellingen – zoals in herinnering gebracht in de punten 67 tot en met 69 van dit arrest – te verwezenlijken, moet het argument van de hand worden gewezen dat deze bepalingen in strijd zijn met het evenredigheidsbeginsel doordat zij de gelijkstelling van een driepartijenbetaalkaartschema aan een vierpartijenbetaalkaartschema niet afhankelijk stellen van de voorwaarde dat de betrokken cobrandingpartner of agent als uitgever handelt. Aangezien – zoals is vermeld in punt 71 van het onderhavige arrest – niet kan worden uitgesloten dat in het geval van cobrandingovereenkomsten of agentuurovereenkomsten een bepaald type tegenprestatie of voordeel kan worden vastgesteld, zonder dat de cobrandingpartner of agent noodzakelijkerwijs betrokken is in de uitgifteactiviteit van het betrokken driepartijenbetaalkaartschema, was het in het bijzonder niet kennelijk ongepast, in het licht van die doelstellingen, om de door die verordening vastgestelde maximale afwikkelingsvergoedingen eveneens van toepassing te maken op een dergelijke vergoeding.
13

In § 9, leden 1 tot en met 4, van het Treibhausgas-Emissionshandelsgesetz (wet betreffende de handel in broeikasgasemissierechten) van 21 juli 2011 (BGBl. 2011 I, blz. 1475; hierna: „TEHG”) is bepaald: „(1) Aan exploitanten van installaties worden kosteloos emissierechten toegewezen overeenkomstig de beginselen van artikel 10 bis […] van [richtlijn 2003/87] […] in de vigerende versie en van [besluit 2011/278]. (2) Voor de toewijzing moet een aanvraag worden ingediend bij de bevoegde autoriteit. De aanvraag voor kosteloze toewijzing van emissierechten moet worden ingediend binnen een termijn die door de bevoegde autoriteit minstens drie maanden voor afloop ervan wordt bekendgemaakt in de Bundesanzeiger. De bekendmaking van de termijn vindt op zijn vroegst plaats na de inwerkingtreding van het in § 10 bedoelde besluit inzake toewijzingsregels. Bij een tardieve aanvraag bestaat geen recht op kosteloze toewijzing. Bij de aanvraag moeten de documenten worden gevoegd die nodig zijn om te onderzoeken of de betrokkene dat recht heeft. Tenzij anders is bepaald in het in § 10 bedoelde besluit, moeten de feitelijke gegevens in de toewijzingsaanvraag geverifieerd zijn door een controlebureau als bedoeld in § 21. (3) De bevoegde autoriteit berekent de voorlopige toegewezen hoeveelheden, maakt in de Bundesanzeiger een lijst bekend met alle binnen de werkingssfeer van deze wet vallende installaties en met de voorlopige toegewezen hoeveelheden, en brengt deze lijst ter kennis van de Europese Commissie. Bij de berekening van de voorlopige toegewezen hoeveelheden wordt enkel rekening gehouden met door de exploitant verstrekte inlichtingen waarvan de juistheid voldoende is gewaarborgd. […] (4) De bevoegde autoriteit beslist vóór het begin van de handelsperiode over de kosteloze toewijzing van emissierechten voor een installatie aan exploitanten van installaties die binnen de ingevolge lid 2, tweede volzin, bekendgemaakte termijn een aanvraag hebben ingediend. […]”
9

Artikel 32 van het douanewetboek bepaalt: „1. Voor het vaststellen van de douanewaarde met toepassing van artikel 29 wordt de voor de ingevoerde goederen werkelijk betaalde of te betalen prijs verhoogd met: a) de volgende elementen, voor zover zij ten laste komen van de koper en niet begrepen zijn in de werkelijk voor de goederen betaalde of te betalen prijs: i) commissies en courtage, met uitzondering van inkoopcommissies, ii) kosten van verpakkingsmiddelen die voor douanedoeleinden worden geacht met de goederen één geheel te vormen, iii) kosten van het verpakken, waaronder zowel het arbeidsloon als het materiaal is begrepen; b) de op passende wijze toegerekende waarde van de onderstaande goederen en diensten indien deze gratis of tegen verminderde prijs direct of indirect door de koper worden geleverd om te worden gebruikt bij de voortbrenging en de verkoop voor uitvoer van de ingevoerde goederen, voor zover deze waarde niet in de werkelijk betaalde of te betalen prijs is begrepen: i) materialen, samenstellende delen, onderdelen en dergelijke die in de ingevoerde goederen worden verwerkt; ii) werktuigen, matrijzen, gietvormen en dergelijke voorwerpen die bij de voortbrenging van de ingevoerde goederen worden gebruikt; iii) materialen die bij de voortbrenging van de ingevoerde goederen worden verbruikt; iv) engineering, ontwikkeling, werken van kunst en ontwerpen, tekeningen en schetsen, die elders dan in de Gemeenschap worden verricht of gemaakt en voor de voortbrenging van de ingevoerde goederen noodzakelijk zijn; c) royalties en licentierechten met betrekking tot de goederen waarvan de waarde dient te worden bepaald, die de koper, als voorwaarde voor de verkoop van deze goederen, hetzij direct, hetzij indirect moet betalen, voor zover deze royalties en licentierechten niet in de werkelijk betaalde of te betalen prijs zijn begrepen; d) de waarde van elk deel van de opbrengst van elke latere wederverkoop, overdracht of gebruik van de ingevoerde goederen dat de verkoper direct of indirect ten goede komt; e) i) de kosten van vervoer en verzekering van de ingevoerde goederen en ii) de met het vervoer verband houdende kosten van het laden en van de behandeling van de ingevoerde goederen, tot de plaats van binnenkomst van de goederen in het douanegebied van de Gemeenschap. 2. Indien met toepassing van dit artikel elementen aan de werkelijk betaalde of te betalen prijs worden toegevoegd, dient zulks uitsluitend op grond van objectieve en meetbare gegevens te geschieden. 3. Voor de vaststelling van de douanewaarde worden aan de werkelijk betaalde of te betalen prijs geen elementen toegevoegd, met uitzondering van die welke in dit artikel zijn genoemd. […]”
38

In dat verband moet in herinnering worden gebracht dat er volgens vaste rechtspraak van het Hof een vermoeden van relevantie rust op de vragen betreffende de uitlegging van het Unierecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste wettelijke en feitelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof is de juistheid te onderzoeken. Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een verzoek om een prejudiciële beslissing van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de hem gestelde vragen (arrest van 20 juli 2017, Piscarreta Ricardo, C‑416/16, EU:C:2017:574, punt 56en aldaar aangehaalde rechtspraak).
53

Uit de ZPO blijkt dat naar Zwitsers recht de zaak wordt aangebracht door de indiening van het bemiddelingsverzoek, de vordering, het verzoek of, naargelang van het geval, het gezamenlijk verzoek om echtscheiding. De bemiddelingsprocedure is door de wet voorgeschreven, is op tegenspraak en is in beginsel verplicht. Het niet volgen van de bemiddelingsprocedure heeft tot gevolg dat een eventuele latere vordering in rechte niet-ontvankelijk is. Deze procedure kan uitlopen op een verbindend vonnis, voor geschillen waarvan de geldelijke waarde 2000 CHF (ongeveer 1740 EUR) niet overschrijdt, op een voorstel voor een vonnis dat kracht van gewijsde kan krijgen ingeval het niet wordt betwist, voor geschillen waarvan de geldelijke waarde 5000 CHF (ongeveer 4350 EUR) niet overschrijdt, op de ratificatie van een schikking of op het verlenen van machtiging om een rechtsgeding te voeren. In dit laatste geval is de verzoeker gerechtigd om binnen drie maanden nadat de machtiging om een rechtsgeding te voeren is verleend, de vordering in te stellen bij het gerecht. Artikel 9 IPRG bepaalt dat, in geval van aanhangigheid, voor de vaststelling van het tijdstip waarop bij een gerecht in Zwitserland een zaak aanhangig is, de datum van de eerste handeling die nodig is voor het inleiden van de procedure, bepalend is, en dat de oproeping in bemiddeling volstaat.