ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Moet de onverbindendheid van oneerlijke bedingen zoals vastgesteld in artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) aldus worden uitgelegd dat een tussen een consument en een verkoper gesloten overeenkomst tot wijziging van een oneerlijk beding niet geldig is, indien a) het oneerlijke beding op het moment dat die overeenkomst werd gesloten, niet nietig was verklaard, de ongeldigheid ervan niet vaststond en de consument er niet op was gewezen dat het beding oneerlijk zou kunnen worden verklaard, en b) de genoemde wijzigingsovereenkomst geen schikking is? Is het in een dergelijke situatie relevant voor de geldigheid van die overeenkomst dat de consument heeft onderhandeld over de inhoud van de wijziging?
C 206/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Italië) op 25 februari 2019 — HB/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

(Zaak C-168/19)

(2019/C 206/24)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: HB

Verwerende partij: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 18 en 21 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat op grond waarvan een in een andere lidstaat wonende persoon die al zijn inkomsten in de eerste lidstaat heeft verworven, maar niet de nationaliteit van de tweede lidstaat heeft, aan belasting over het inkomen wordt onderworpen zonder aanspraak te kunnen maken op de belastingvoordelen van deze laatste lidstaat?
1)

Moeten artikel 56 VWEU alsmede richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loondocumenten of het niet aanmelden bij de centrale coördinatiedienst (ZKO-aanmelding), voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?
2)

Behoren de inhoud, de aard en de looptijd van het bij beschikking 2006/928/EG van de Commissie van 13 december 2006 ingestelde mechanisme voor samenwerking en toetsing tot de werkingssfeer van het Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie, dat op 25 april 2005 in Luxemburg door Roemenië is ondertekend? Zijn de vereisten die zijn geformuleerd in de in het kader van dat mechanisme opgestelde verslagen bindend voor Roemenië?
1)

Vormt de verschillende behandeling van uitsluitend docenten katholieke godsdienst, zoals verzoekers, discriminatie op grond van godsdienst in de zin van artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en richtlijn 2000/78/EG (1), of kan de omstandigheid dat het reeds aan de werknemer verleende bekwaamheidsattest kan worden ingetrokken een passende rechtvaardiging vormen om alleen docenten katholieke godsdienst, zoals verzoekers, anders te behandelen dan andere docenten, aangezien zij niet in aanmerking komen voor een van de maatregelen ter voorkoming van misbruik als bedoeld in clausule 5 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van 18 maart 1999, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd? (2)
4)

Moet […] artikel 5, lid 1, van richtlijn 2014/17/EU van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van de richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 aldus worden uitgelegd dat het feit dat verweerder een in de Republiek Oostenrijk ingeschreven kredietcoöperatie is die in 2007 en 2008 niet in het bezit was van een vergunning van de nationale bank van Kroatië voor het verstrekken van consumentenkrediet, noch over een bijzondere vergunning van het ministerie van Financiën beschikte uit hoofde van artikel 22 [van de Kroatische wet op het consumentenkrediet], noch een vertegenwoordiger of dochteronderneming heeft die is ingeschreven in de Republiek Kroatië, een grond voor nietigverklaring van de kredietovereenkomst vormt en in strijd is met de bepalingen van de richtlijn, omdat op die manier de rechten van de consument als natuurlijke persoon op het grondgebied van de Republiek Kroatië (in voorkomend geval) rechtstreeks in gevaar worden gebracht, aangezien verweerder niet onderworpen was aan het wettelijke toezicht om de consument te beschermen en eenvormige voorschriften en criteria vast te stellen voor het verstrekken van consumentenkrediet in het geval van hypothecaire kredieten, zoals in de preambule van richtlijn 2014/17/EU van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 is vermeld?
3)

Indien dat het geval is, is de gedraging van de ontvanger van de factuur in deze zaak, die de aan de aannemer te betalen vergoeding, zoals vastgesteld bij een onherroepelijke beslissing, pas heeft betaald nadat de aannemer een invorderingsprocedure tegen hem had ingeleid en de factuur om die reden pas is opgemaakt nadat de verjaringstermijn was verstreken, dan van invloed op de uitoefening van het recht op btw-aftrek?
2)

Kan de maatregel van artikel 25, lid 16, van regionale wet nr. 19 van 22 december 2005 van de regio Sicilië, waarin het volgende is bepaald: „Ter verwezenlijking van de doelstellingen van artikel 1 van regionale wet nr. 12 van 5 juni 1989, en overeenkomstig artikel 134 van regionale wet nr. 32 van 23 december 2000 wordt een bedrag van 20 miljoen EUR vrijgemaakt voor de betaling van de bedragen die de Azienda Unità Sanitaria Locale in Sicilië dienen te betalen aan de eigenaars van dieren die in de periode 2000-2006 zijn geslacht omdat zij leden aan besmettelijke en veelvoorkomende ziekten, en voor de betaling van de zelfstandige dierenartsen die in die periode bij de saneringsactiviteiten betrokken waren. Voor de toepassing van dit lid wordt een bedrag van 10 miljoen EUR (UPB 10.3.1.3.2, post 417702) toegewezen voor het begrotingsjaar 2005. Voor de volgende begrotingsjaren wordt een regeling getroffen overeenkomstig artikel 3, lid 2, onder i), van regionale wet nr. 10 van 27 april 1999, zoals gewijzigd en aangevuld”, ofschoon hij in beginsel staatssteun kan vormen die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalst of dreigt te vervalsen, toch worden geacht verenigbaar zijn met de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag — en thans de artikelen 107 en 108 VWEU, gelet op de redenen die de Europese Commissie er in haar beschikking C(2002)4786 van 6 december 2002 toe hebben gebracht om te vast te stellen dat, aangezien was voldaan aan de criteria van de „communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector”, die zijn opgenomen in mededeling 2000/C 28/02 van de Europese Commissie en bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen van 1 februari 2000, de soortgelijke bepalingen van artikel 11 van wet nr. 40/1997 van de regio Sicilië en artikel 7 van regionale wet nr. 22/1999 verenigbaar waren met de artikelen 87 en 88 EG?
1)

het [Unie]recht — ten aanzien van de situatie van niet-tijdige (en/of onvolledige) omzetting, in nationaal recht, van richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven, die „non self executing” is (geen directe werking heeft), voor wat betreft de door deze richtlijn vereiste invoering van een schadeloosstellingsregeling voor slachtoffers van geweldmisdrijven, welke situatie ten aanzien van personen die zich bevinden in grensoverschrijdende situaties waarop de richtlijn uitsluitend betrekking heeft, de aansprakelijkheid van de lidstaat voor schade uit hoofde van de in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (waaronder de arresten Francovich, Brasserie du Pêcheur en Factortame III) verankerde beginselen doet ontstaan — bepaalt dat moet worden voorzien in een vergelijkbare aansprakelijkheid van de lidstaat jegens personen die zich niet in een grensoverschrijdende situatie bevinden (die dus ingezetenen van die lidstaat zijn) en niet de rechtstreekse adressaten van de uit de uitvoering van de richtlijn voortvloeiende voordelen zijn, maar die, teneinde schending van het gelijkheidsbeginsel/non-discriminatiebeginsel in het kader van dit [Unie]recht te vermijden, in aanmerking hadden kunnen en moeten komen voor een uitbreiding van het nuttig effect van deze richtlijn (dan wel van de voormelde schadeloosstellingsregeling) indien de richtlijn tijdig en volledig was omgezet? indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord:
1.

Het eerste middel is ontleend aan volgende fouten van het Gerecht: i. het heeft Unierechtelijke regels van algemeen publiek belang geschonden, met name de regels betreffende het zevende kaderprogramma voor onderzoek, de wetgeving inzake dit programma [bijvoorbeeld verordening (EG) nr. 1906/2006] en het Financieel Reglement (hierna: „betrokken Unievoorschriften”); ii. het heeft de uitleggingsregels geschonden door een onjuiste en onaanvaardbare uitlegging van subsidieovereenkomst nr. 211166 te geven, welke overeenkomst overigens onverenigbaar met de betrokken Unievoorschriften blijkt te zijn en daarom in strijd is met de wet; iii. subsidiair, het Gerecht heeft de precieze betekenis van de relevante bepalingen van subsidieovereenkomst nr. 211166 onjuist weergegeven en derhalve de bewijzen onjuist beoordeeld; iv. het Gerecht heeft nagelaten te motiveren: 1) waarom geen toezicht nodig is in geval van telewerk, dan wel 2) waarom alle vormen van telewerk per definitie voldoen aan de vereisten inzake toezicht, met andere woorden dat geen aanvullende maatregelen hoeven te worden getroffen (gesteld dat toezicht ook vereist is in geval van telewerk).
2)

Dient artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus te worden uitgelegd dat het een procedureel voorschrift van openbare orde bevat dat de nationale rechter verplicht om geen betalingsbevel af te geven wanneer voor de bevoegde rechter schriftelijk wordt aangetoond dat de vordering berust op algemene transactievoorwaarden die, na bij onherroepelijke rechterlijke uitspraak in het kader van door consumentenorganisaties tegen leveranciers ingestelde acties als oneerlijke bedingen te zijn nietig verklaard, zijn opgenomen in ministerieel besluit nr. Ζ1-798/25-06-2008 (FEK Β/1353/11-07-2008), dat de nationale lijst van oneerlijke bedingen bevat [zoals gewijzigd en aangevuld bij besluit Ζ1-21/17-01-2011, rechtmatig verklaard door de Symvoulio tis Epikrateias (raad van state) bij uitspraak 1210/2010, tevens rekening gehouden, ten eerste, met uitspraken nr. 1219/2001 en 430/2005 van de Areios Pagos (hoogste rechter), uitspraken nr. 5253/2003 en 6291/2000 van de Efeteio Athinon (rechter in tweede aanleg, Athene), alsmede uitspraken nr. 1119/2002 en 1208/1998 van de Polymeles Protodikeio Athinon (rechter in eerste aanleg, Athene), alle met kracht van gewijsde, en met uitspraak nr. 961/2007 van de Polymeles Protodikeio Athinon, voor zover dit kracht van gewijsde heeft, en ten tweede, met het feit dat het gezag van gewijsde van deze uitspraken een breder openbaar belang dient met het oog op de ordelijke werking van de markt en de bescherming van de consumenten (artikel 10, lid 2, van wet 2251/1994)], en welk ministerieel besluit voorziet in „het verbod om algemene transactievoorwaarden die in het kader van door consumentenorganisaties ingestelde acties bij onherroepelijke rechterlijke uitspraak als oneerlijk beding zijn aangemerkt, op te nemen in overeenkomsten tussen kredietinstellingen en consumenten”, en [in welk besluit] de algemene transactievoorwaarden zijn vermeld die wegens het oneerlijke karakter ervan nietig zijn verklaard in een collectieve procedure tussen consumentenorganisaties en (als leveranciers aangemerkte) banken, hierbij in aanmerking genomen dat de tot afgifte van een betalingsbevel bevoegde organen in Griekenland de gerechten zijn, te weten de Eirinodikeia en Protodikeia, en het betalingsbevel een executoriale titel vormt, op basis waarvan de leverancier binnen drie (3) dagen kan overgaan tot gedwongen tenuitvoerlegging, die niet kan worden geschorst?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Spanje) op 6 februari 2019 — SL/Vueling Airlines, S.A.

(Zaak C-86/19)

(2019/C 164/21)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SL

Verwerende partij: Vueling Airlines, S.A.

Prejudiciële vraag

Dient de luchtvaartmaatschappij, indien het verlies van de koffer is erkend, de passagier altijd en in alle gevallen de maximale schadevergoeding van 1 131 bijzondere trekkingsrechten te betalen, aangezien het de meest ernstige van de in artikel 17, lid 2, en artikel 22, lid 2, van het Verdrag van Montreal van 28 mei 1999 vermelde situaties betreft, of gaat het hier om een maximale aansprakelijkheidsgrens, die gelet op de omstandigheden door de rechter kan worden gematigd, ook [omissis] wanneer het gaat om het verlies van de koffer, waardoor de 1 131 bijzondere trekkingsrechten alleen worden toegekend indien de passagier met de naar recht toegestane middelen aantoont dat de waarde van de persoonlijke bezittingen en goederen in de aangegeven bagage en van de voorwerpen die hij heeft moeten aankopen om ze te vervangen die maximale aansprakelijkheidsgrens bereikt, of waarbij de rechter, indien dat niet mogelijk is, ook andere criteria in overweging kan nemen, zoals het aantal kilo bagage of het feit dat het verlies van de bagage zich tijdens de heenvlucht of tijdens de terugvlucht heeft voorgedaan, om het bedrag vast te stellen van de immateriële schade die is geleden door het ongemak dat voortvloeit uit het verlies van de bagage?
v.

uitdrukkelijk worden aanbevolen en verkocht voor geneeskundigedoeleinden en met de belofte dat zij de hiervoor in (iii) genoemdeeffecten bewerkstelligen, op basis van de chemicaliën die de stoffen of bestanddelen zijnwaaraan die producten hun wezenlijk karakter ontlenen, indeelt onderGN-code 3824, en meer specifiek 38249096, en niet onder GN-code 3005(op basis van de bewoordingen van de toepasselijke posten, aantekeningenop de afdelingen of hoofdstukken, en toelichtingen overeenkomstigalgemene regel 1 voor de interpretatie, op basis van de werking vanalgemene regel 3, onder a), voor de interpretatie, die bepaalt datvolgens de meest specifieke omschrijving moet worden ingedeeld, ofanderszins)?
3)

Indien richtlijn 2000/31/EG van toepassing is op de door Star Taxi App SRL verrichte dienst, zijn de beperkingen op het vrij verrichten van elektronische diensten die een lidstaat instelt door het opleggen van een vergunnings- of licentieplicht voor deze dienst dan maatregelen die afwijken van artikel 3, lid 2, van richtlijn 2000/31/EG in de zin van artikel 3, lid 4, van deze richtlijn?
1)

Staan de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van de Raad betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), in het bijzonder de twaalfde, de eenentwintigste en de drieëntwintigste overweging van de richtlijn en de artikelen 6, lid 1, 7, lid 2, en 8 van de richtlijn, in de weg aan een door de nationale rechters gegeven uitlegging volgens welke de consument, nadat een gedwongen tenuitvoerlegging tegen hem is ingeleid, in het kader van verzet tegen de tegenuitvoerlegging — dat naar nationaal recht een bijzonder rechtsmiddel is dat slechts binnen bepaalde termijnen en onder bepaalde beperkende voorwaarden kan worden aangewend — niet kan vorderen dat wordt vastgesteld dat de met de verkoper gesloten kredietovereenkomst, die volgens de wet een uitvoerbare titel vormt en op grond waarvan de gedwongen tenuitvoerlegging tegen de consument is ingeleid, oneerlijke bedingen bevat, op grond dit in het kader van dit rechtsmiddel niet ontvankelijk is onder verwijzing naar het nationale recht, dat voorziet in een rechtsmiddel van gemeen recht waarvoor geen verjaringstermijn geldt, waarmee de consument op elk moment kan vorderen dat wordt vastgesteld dat er sprake is van oneerlijke bedingen en dat deze geen gevolgen hebben, zonder dat de in het kader van een dergelijke procedure gegeven beslissing rechtstreekse gevolgen heeft voor de procedure van gedwongen tenuitvoerlegging, waarbij het gevaar bestaat dat de gedwongen tenuitvoerlegging al heeft plaatsgevonden vóór een beslissing op die procedure van gemeen recht is verkregen?
1)

Staan de bepalingen van de Schengenuitvoeringsovereenkomst, waaronder meer bepaald de bepalingen inzake de systematische raadpleging van het SIS en de Schengengrenscode, en waaronder meer bepaald de daarin opgenomen eis om in het bezit te zijn van een geldig paspoort, in de weg aan de toekenning van verblijfsvergunningen op basis van aanvragen die in Zweden zijn ingediend om andere redenen dan bescherming of humanitaire overwegingen, wanneer de identiteit onduidelijk is?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Antwerpen (België) op 31 januari 2019 — Belgische Staat vertegenwoordigd door de Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie tegen Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV

(Zaak C-73/19)

(2019/C 139/35)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van beroep te Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers: Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie

Verweersters: Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV

Prejudiciële vraag

Is een rechtsgeding betreffende een vordering strekkende tot het doen vaststellen en doen staken van inbreukmakende marktpraktijken en/of handelspraktijken jegens consumenten, ingesteld door de Belgische overheid ten aanzien van Nederlandse vennootschappen die vanuit Nederland via websites zich richten op een hoofdzakelijk Belgisch cliënteel voor de doorverkoop van tickets voor evenementen die plaats vinden in België, op grond van artikel 14 van de wet van 30 juli 2013 betreffende de verkoop van toegangsbewijzen tot evenementen en op grond van artikel XVII.7 WER, een burgerlijke of handelszaak in de zin van artikel 1, eerste alinea, van de Europese verordening nr. 1215/2012 d.d. 12 december 2012 (1) betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken en kan een in dergelijk rechtsgeding gewezen rechterlijke beslissing om die reden binnen het toepassingsgebied van deze verordening vallen?

(1) Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).
2)

Ook heeft het Gerecht in de punten 74 tot en met 79 van het bestreden arrest de feiten onjuist opgevat door te oordelen dat de regering van de Republiek Litouwen had nagelaten het bewijs te leveren dat het bezit van een melkquotum betekende dat de verzoeker werkzaam was op het gebied van de commerciële agrarische productie, wat in wezen niet overeenstemde met de stukken in het aan haar toegezonden procesdossier.
Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad / Commissie

(Zaak C-55/19 P)

(2019/C 112/40)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

— het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen het besluit van de Commissie van 12 januari 2011 (2), dat betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

— bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

— subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

— subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

— Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

(1) Arrest van 15 november 2018, Prosegur Compañía de Seguridad/Commissie (T-406/11, niet gepubliceerd, EU:T:2018:793).

(2) Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).
C 295/2

Hogere voorziening ingesteld op 19 december 2018 door de Haskovo Chamber of Commerce and Industry tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 oktober 2018 in zaak T-122/17, Devin/EUIPO — Haskovo

(Zaak C-800/18 P)

(2019/C 295/03)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Haskovo Chamber of Commerce and Industry (vertegenwoordigers: I. Pakidanska en D. Dimitrova, advokati)

Andere partijen in de procedure: Devin AD, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Bij beschikking van 11 juli 2019 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond verklaard en de Haskovo Chamber of Commerce and Industry verwezen in haar eigen kosten.
1)

Artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie (1) moet aldus worden uitgelegd dat software die in het motormanagementsysteem is ingebouwd of die op dit systeem inwerkt, een “constructieonderdeel” in de zin van deze bepaling vormt, voor zover de software op de werking van het emissiecontrolesysteem inwerkt en de doelmatigheid ervan vermindert.