ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Derde kamer)

20 mei 1994

Zaak T-510/93

D. Obst

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Niet-ontvankelijkheid — Bezwarend besluit”

Volledige Duitse tekst II-461

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van verzoekers sollicitatie, en tot veroordeling van de wederpartij om hem een antwoord met de redenen voor haar besluit te verstrekken.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van de beschikking

Na onderzoek van de zes sollicitaties, waaronder die van verzoeker, die na de publikatie van een kennisgeving van vacature waren binnengekomen, besluit de Commissie in eerste instantie, niet in het betrokken ambt te voorzien. Enkele tijd later publiceert zij een nieuwe kennisgeving van vacature, die identiek is aan de vorige. Zeven personen, waaronder de zes die eerste keer ook hadden gesolliciteerd — en verzoeker is een daarvan — , dienen een sollicitatie in.

Verzoeker dient vervolgens een klacht in tegen het „stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing” van zijn eerste sollicitatie.

Na onderzoek van de tweede reeks sollicitaties stelt de Commissie X in het vacante ambt aan en stelt zij verzoeker in kennis van haar besluit om niet in te gaan op zijn sollicitatie. Verzoeker dient een nieuwe klacht in en stelt vervolgens beroep in (zaak T-562/93).

De ontvankelijkheid

Na te hebben overwogen, dat de Commissie niet kan worden verweten dat zij haar bevoegdheid heeft overschreden door te oordelen dat het aantal kandidaten moest worden verhoogd, en door de kennisgeving van vacature opnieuw te publiceren, wijst het Gerecht erop, dat de na de eerste publikatie ingediende sollicitaties geldig zijn gebleven in het kader van het na de tweede publikatie verrichte onderzoek van de zeven sollicitaties. De tweede publikatie impliceert dus geen beslissing over de eerste sollicitaties en kan in elk geval niet als een stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van die sollicitaties of tot beëindiging van de aanstellingsprocedure worden aangemerkt. Die procedure is immers pas beëindigd door het besluit tot aanstelling van X in het vacante ambt. Dit is het enige voor verzoeker bezwarend besluit, omdat het diens rechtspositie rechtstreeks kan raken. Bijgevolg moet de vordering tot nietigverklaring niet-ontvankelijk worden verklaard (r.o. 24, 25 en 26).

Ook de vordering om de Commissie te veroordelen, verzoeker een met redenen omldeed antwoord op zijn eerste sollicitatie te verstrekken, wordt door het Gerecht niet-ontvankelijk verklaard, op grond dat de communautaire rechter niet zonder inbreuk te maken op de prerogatieven van het administratief gezag een communautaire instelling bevelen kan geven, en op grond dat de Commissie bij gebreke van een voor verzoeker bezwarend besluit niet gehouden is deze laatste een motivering te verstrekken (r.o. 27).

Referentie: Gerecht 10 april 1992, Bollendorff/Parlement, T-15/91, Jurispr. blz. II-1697, r.o. 57

Dictum:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Begrip - Handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen - Mededeling van Commissie aan autoriteiten van Lid-Staat, waarin zij hen verzoekt, bepaalde in kader van gemeenschappelijk landbouwbeleid niet-geheven of onverschuldigd betaalde bedragen terug te vorderen

(EEG-Verdrag, art. 173)

Samenvatting

Als handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 173 van het Verdrag, zijn enkel te beschouwen maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen, welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten. Dat is niet het geval met een mededeling die de Commissie richt tot de autoriteiten van een Lid-Staat aan het einde van een onderzoek waaraan zij heeft deelgenomen, om hen te verzoeken bepaalde steunbedragen terug te vorderen die uit hoofde van de bij een gemeenschappelijke ordening der landbouwmarkten vastgestelde regeling aan een onderneming zijn toegekend, en die de Commissie als onwettig aanmerkt, alsmede bepaalde door de onderneming verschuldigde invoerrechten te innen.

Zowel met betrekking tot de terugvordering van in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ten onrechte betaalde steunbedragen, als met betrekking tot de navordering van de niet-geheven invoerrechten dienen de Lid-Staten immers zorg te dragen voor de uitvoering van de gemeenschapsregeling en moeten zij overeenkomstig de regels en modaliteiten van de nationale wetgeving, binnen de door het gemeenschapsrecht getrokken grenzen, ten aanzien van de desbetreffende marktdeelnemers de nodige individuele besluiten nemen. Daar enkel deze besluiten bindende rechtsgevolgen in het leven kunnen roepen, welke de belangen van deze marktdeelnemers kunnen aantasten, dienen laatstgenoemden, indien zij menen daartoe gerechtigd te zijn, gebruik te maken van de beroepsmogelijkheden die hun door het nationale recht worden geboden om voor de nationale rechter daartegen op te komen.
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (EERSTE KAMER) VAN 8 DECEMBER 1993 (27291). - KRUIDVAT BVBA TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - INTERVENTIE. - ZAAK T-87/92.



Jurisprudentie 1993 bladzijde II-01369



Trefwoorden

Procedure - Interventie - Belanghebbende personen - Geding betreffende geldigheid van beschikking tot toepassing van mededingingsregels - Beroep tot nietigverklaring van beschikking waarbij ontheffing wordt verleend voor selectief distributiesysteem voor luxe kosmetische produkten - Vereniging met als statutair doel bevordering van industrie van dergelijke produkten, die ondernemingen vertegenwoordigt welke distributienetten exploiteren als bedoeld in beschikking

('s Hofs Statuut-EEG, art. 37, tweede alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 115)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren ° Beroep ° Voorafgaande administratieve klacht ° Bestaan van bezwarend besluit ° Verplichting direct klacht in te dienen ° Termijnen ° Van openbare orde

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

2. Ambtenaren ° Beroep ° Bezwarend besluit ° Begrip ° Besluit met rechtstreekse en onmiddellijke gevolgen voor rechtspositie van belanghebbende

(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)

3. Ambtenaren ° Beroep ° Voorafgaande administratieve klacht ° Onderscheid tussen klacht en verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, Statuut ° Onderscheid ter beoordeling van rechter

(Ambtenarenstatuut, art. 90, leden 1 en 2)

Samenvatting

1. De klacht- en beroepstermijnen zijn van openbare orde en ook wanneer de administratie in de precontentieuze fase is ingegaan op door verzoeker aangevoerde argumenten, is het Gerecht toch niet ontslagen van de verplichting de ontvankelijkheid van het beroep te toetsen aan de statutaire termijnbepalingen.

De ambtenaar die om nietigverklaring, herziening of intrekking van een hem bezwarend besluit wil verzoeken, dient direct een klacht tegen dat besluit in te dienen en ook al kan hij de administratie verzoeken jegens hem een besluit in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut te nemen, dit veroorlooft hem niet, af te wijken van de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut gestelde klacht- en beroepstermijnen.

2. Een als antwoord op een verzoek van een ambtenaar genomen besluit waarin ondubbelzinnig de wil van de administratie tot uitdrukking komt om de belanghebbende een statutaire toelage te weigeren, en waarin duidelijk de bepalingen worden genoemd waarop die weigering is gebaseerd, vormt voor de belanghebbende een bezwarend besluit voor zover het rechtstreeks en onmiddellijk afbreuk doet aan zijn rechtspositie.

3. De kwalificatie van een brief of nota als "verzoek" dan wel als "klacht" staat uitsluitend ter beoordeling van de rechter en is niet afhankelijk van de wil van de partijen.

Er is sprake van een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut in het geval van een nota waarin een ambtenaar duidelijk doet blijken van zijn bedoeling de weigering van de administratie om hem een statutaire toelage toe te kennen, te betwisten, en waarin hij de administratie uitnodigt haar besluit te motiveren en om toelichting vraagt met betrekking tot de berekeningen waarop de administratie de weigering heeft gebaseerd. Immers, het verzoek om motivering kan hoogstens worden opgevat als de uitdrukking van een grief wegens het gebrek aan motivering van de weigering, en het verzoek om toelichtingen is geen zelfstandig verzoek in de zin van artikel 90, lid 1, van het Statuut. Het is een onderdeel van de tegen die weigering aangevoerde grieven, ook al heeft de administratie, in haar afwijzing van de klacht, de gegrondheid ervan erkend en de belanghebbende uitgenodigd zich voor de gewenste preciseringen tot het bevoegde gezag te wenden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Procedure - Kosten - Begroting - In aanmerking te nemen factoren

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 91)

2 Procedure - Kosten - Begroting - Invorderbare kosten - Begrip - In aanmerking te nemen factoren

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 91)

Samenvatting

3 Het is niet aan de gemeenschapsrechter om de door de partijen aan hun eigen advocaten verschuldigde honoraria vast te stellen, maar hij dient te bepalen, tot welk bedrag die vergoedingen kunnen worden teruggevorderd van de partij die in de kosten is verwezen. Bijgevolg behoeft de rechter geen rekening te houden met een nationaal tarief van advocatenhonoraria of met een eventuele overeenkomst die dienaangaande is gesloten.

Omdat een tariefregeling in het gemeenschapsrecht ontbreekt, moet de rechter de gegevens van de zaak vrijelijk beoordelen, daarbij rekening houdend met het voorwerp en de aard van het geschil, het belang ervan voor het gemeenschapsrecht, de moeilijkheid van de zaak, de hoeveelheid werk die de advocaat aan de contentieuze procedure kan hebben gehad, en het economisch belang van het geschil voor de partijen.

De mogelijkheid voor de gemeenschapsrechter om de hoeveelheid werk die de advocaten aan de contentieuze procedure kunnen hebben gehad, alsmede de waarde van het verrichte werk te beoordelen, is afhankelijk van de nauwkeurigheid van de dienaangaande door de partijen verstrekte informatie.

4 Het belang dat een zaak voor het gemeenschapsrecht heeft wegens de nieuwe en belangrijke rechtsvragen en de ingewikkelde feitelijke vragen die zij doet rijzen, kan zowel hoge honoraria rechtvaardigen als de omstandigheid dat een der partijen wordt vertegenwoordigd door meerdere advocaten.

Aangezien het Gerecht bij de vaststelling van de invorderbare kosten rekening houdt met alle omstandigheden van de zaak tot aan het tijdstip van deze vaststelling, behoeft niet te worden beslist over het verzoek om betaling van moratoire interessen noch over de kosten die zijn gemaakt in verband met de procedure tot begroting van kosten.
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Beeldmerk JUST ORGANIC [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 29‑36)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Merken bestaande in een kleur of een kleurencombinatie – Merk bestaande in een tint hemelsblauw [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b)] (zie punten 43, 48‑51, 60, 61, 67, 68, 102)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 19)
3.

Gerechtelijke procedure – Beroep tot nietigverklaring of tot schadevergoeding dat door een natuurlijke persoon of een rechtspersoon is ingesteld tegen een lidstaat – Kennelijke onbevoegdheid van het Gerecht – Niet-ontvankelijkheid (Art. 256, art. 263, art. 268 en art. 340, derde en vierde alinea, VWEU) (zie punten 49 en 57)
3.

Instellingen van de Europese Unie – Bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens – Verordening 2018/1725 – Verzoek om toegang tot persoonsgegevens – Verplichting tot bewijs van de noodzaak van doorgifte van deze gegevens – Omvang – Algemeen belang dat de openbaarmaking van gegevens gebiedt – Aanvoering van rechtvaardigingsgronden in verband met de nationale en openbare veiligheid – Beroep op het transparantiebeginsel – Noodzaak om specifieke redenen in verband met de zaak aan te voeren [Verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 2 en art. 4, lid 1, b), en verordening 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 28 en art. 9, lid 1, b)] (zie punten 41, 42, 45‑51)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 25‑28)
3.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)] (zie punten 32‑34)
7.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens – Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 74)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 20‑23, 25, 89, 90)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk – Afbreuk aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 5) (zie punt 51)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 30‑33)
36

Uit het e-Curia-rapport blijkt immers dat de griffie verzoeksters bij e‑mail van 2 juni 2020 in kennis heeft gesteld van de betekening in e‑Curia van de in punt 31 hierboven genoemde brief van 26 mei 2020. Bij e-mail van 2 juni 2020 heeft de griffie ook de Commissie in kennis gesteld van de toezending via e-Curia van een brief, eveneens van 26 mei 2020, waarin het verzoekschrift en de bijbehorende bijlagen werden betekend. Op 3 juni 2020 heeft de Commissie deze documenten via e‑Curia ingezien. Overeenkomstig artikel 6, derde alinea, van het besluit van het Gerecht van 11 juli 2018 betreffende de neerlegging en de betekening van processtukken met behulp van de applicatie e-Curia, zoals in herinnering gebracht in punt 34 hierboven, is 3 juni 2020 de datum van aanvang van de termijn van twee maanden en tien dagen waarover deze instelling beschikte om de exceptie van niet‑ontvankelijkheid en onbevoegdheid in te dienen. Aangezien deze exceptie op 13 augustus 2020 is neergelegd, is die termijn in acht genomen.
91

In de derde plaats constateert de grote kamer van beroep dat verzoekster gedurende vele jaren de exclusieve vertegenwoordiger van interveniënte was en in bulk Ierse boter bij haar kocht, deze verpakte en op de Canarische Eilanden verkocht. Zij meent dat het Spaanse merk La Irlandesa, dat in 1967 door verzoekster is ingeschreven, tot doel had de verkoop van uit Ierland afkomstige boter in Spanje te bevorderen, dat dit merk is ontstaan uit de contractuele relatie tussen verzoekster en interveniënte en dat het verband hield met de Ierse herkomst van de waren die verzoekster in het kader van die relatie mocht verkopen. Volgens de grote kamer van beroep is verzoekster na het einde van deze zakelijke relatie in 2011 waren blijven verkopen onder merken met de woorden „la” en „irlandesa”, terwijl deze niet meer uit Ierland afkomstig waren. Verzoekster heeft niet aangetoond dat er sprake was van een legitieme commerciële logica die de inschrijving van het litigieuze merk kon verklaren, of van een economische logica wat het gebruik ervan betreft na het einde van de zakelijke relatie met interveniënte in 2011. Verzoekster heeft dus enkel getracht een ongerechtvaardigd voordeel te halen uit een beëindigde zakelijke relatie teneinde voordeel te blijven halen uit het imago van de Ierse waren.
79

In de punten 106 tot en met 112 van zijn bevindingen heeft het toezichtcomité namelijk twijfels geuit over de verenigbaarheid van het begrip „administratief toezichtsorgaan” in artikel 2, lid 2, van de Aarhus-verordening. Dit comité heeft benadrukt dat het Verdrag van Aarhus „organen of instellingen die optreden in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid” uitsluit van het begrip „overheidsinstantie”, maar niet de organen die optreden als „administratief toezichtsorgaan”. Het toezichtcomité meende dan ook dat hieruit moest worden geconcludeerd dat het Verdrag van Aarhus onderscheid maakt tussen gerechtelijke en administratieve procedures, en overheidsinstanties alleen uitsluit wanneer zij op rechterlijk gebied optreden, maar niet wanneer zij optreden uit hoofde van administratief toezicht. Het toezichtcomité is tot de slotsom gekomen dat het er weliswaar niet van overtuigd was dat de handelingen of nalatigheden van alle in artikel 2, lid 2, van de Aarhus-verordening genoemde administratieve toezichtsorganen, zoals die van de Ombudsman, op grond van artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus moeten kunnen worden betwist, maar het twijfelde of de algemene uitsluiting van alle administratieve handelingen en nalatigheden van instellingen die optreden als administratieve toezichtsorganen, in overeenstemming is met laatstgenoemde bepaling. Niettemin heeft het gepreciseerd dat het niet beschikte over concrete voorbeelden van schendingen en niet zo ver wilde gaan dat het zou vaststellen dat het verdrag op dit punt niet was nagekomen.
41

In haar antwoord op de door het Gerecht vastgestelde maatregelen tot organisatie van de procesgang (zie punt 18 hierboven), verklaart de Commissie het volgende: „4. Wat betreft de gevolgen die de doorhaling van de [eerste tuchtmaatregel] in verzoekers persoonsdossier voor het in casu bestreden besluit had kunnen hebben, is het argument van verzoeker waarmee hij aanvoert dat dit element in aanmerking had moeten worden genomen om de bestreden tuchtmaatregel te verzachten, weliswaar ontvankelijk, maar ongegrond [...]. De Commissie heeft namelijk aangetoond dat deze doorhaling niet tot gevolg heeft dat de [eerste tuchtmaatregel] volledig wordt uitgewist. Daar het tuchtdossier betreffende deze tuchtmaatregel twintig jaar lang wordt bewaard, kon rekening daarmee worden gehouden wat de toepassing van artikel 10, onder h), van bijlage IX bij het Statuut betreft. [...] 25. Artikel 26, zesde alinea, van het Statuut bepaalt dat voor iedere ambtenaar slechts één dossier mag worden aangelegd. 26. Het tuchtdossier verschilt van het persoonsdossier. Het tuchtdossier bevat namelijk alle documenten met betrekking tot een bepaalde tuchtprocedure. Deze documenten worden bewaard volgens de [hierboven] vermelde bewaringstermijnen. Zij zijn alleen toegankelijk voor personeelsleden [van IDOC] en worden niet opgenomen in het persoonsdossier. 27. Alleen het besluit houdende de tuchtmaatregel zelf wordt aan het persoonsdossier toegevoegd, hetgeen strookt met artikel 26, zesde alinea, van het Statuut. Via het beveiligde elektronische systeem, dat de Commissie gebruikt voor haar personeelsbeheer [...], is dat besluit dus alleen toegankelijk voor personeelsleden die toegangsrechten hebben. In geval van een schriftelijke waarschuwing of berisping wordt het daar [drie] jaar bewaard, en in geval van alle andere in artikel 9, onder c), tot en met h), van bijlage IX bij het Statuut genoemde tuchtmaatregelen, [zes] jaar.”
169

De door verzoeker ter terechtzitting aangevoerde omstandigheid dat deze nota geen aantijgingen bevatte in verband met zijn gedrag ten aanzien van het voormalige EESC-lid D, is in casu niet relevant. Verzoeker is immers bij brief van 18 oktober 2019 ervan in kennis gesteld dat het tegen hem ingestelde onderzoek inzonderheid betrekking had op zijn vermeende gedrag ten aanzien van EESC-leden, en tijdens zijn verhoor door OLAF is hem verzocht zijn standpunt kenbaar te maken over zijn vermeende gedrag ten aanzien van D. Bovendien volgt uit het bovenstaande dat de litigieuze maatregel de personeelsleden van het secretariaat van groep I beoogt te beschermen en de goede werking van deze dienst te garanderen. Bijgevolg kan de omstandigheid – gesteld al dat zij was bewezen – dat verzoeker vóór de opstelling van het OLAF-verslag niet in de gelegenheid is geweest om zijn opmerkingen te maken over het hem verweten gedrag ten aanzien van een voormalig EESC-lid – dat sowieso niet behoort tot de personeelsleden van het secretariaat van groep I – niet aantonen dat de vaststelling van de litigieuze maatregel schending van zijn rechten heeft opgeleverd. Tot slot moet hoe dan ook, en wel om de hieronder uiteengezette redenen, worden aangenomen dat verzoeker vóór de vaststelling van het bestreden besluit voldoende tijd heeft gehad om zijn eventuele opmerkingen te maken over alle gedragingen die hem in het OLAF-verslag werden verweten.
6.

Steunmaatregelen van de staten – Terugvordering van onrechtmatige steun – Steun die met schending van de procedureregels van artikel 108 VWEU is verleend – Eventueel gewettigd vertrouwen van de steunontvangers – Geen, behoudens in buitengewone omstandigheden – Gewettigd vertrouwen ontstaan door de buitensporig lange duur van de administratieve procedure – Verplichting van de Commissie om binnen een redelijke termijn een besluit te nemen – Beoordeling in concreto (Art. 107 en 108 VWEU; verordening 2015/1589 van de Raad, art. 16, lid 1) (zie punten 147‑153, 156‑177)