ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juni 2019 – Durand e.a. / Parlement

(zaak T‑702/18)

„Beroep wegens nalaten en beroep tot nietigverklaring – Landbouwbeleid – Verordening (EG) nr. 1/2005 – Dierenwelzijn – Verzoek van leden van het Europees Parlement om een onderzoekcommissie in te stellen – Standpuntbepaling van het Parlement – Niet voor beroep vatbare handeling – Informatieve handeling – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep wegens nalaten – Nalaten – Begrip – Stilzitten – Handeling die geen genoegdoening geeft – Besluit van het Parlement om een commissie te belasten met het opstellen van een uitvoeringsverslag – Besluit tot afwijzing van een verzoek om een onderzoekscommissie in te stellen – Daarvan uitgesloten (Art. 265 VWEU) (zie punten 21‑23, 29, 30)

2. Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Zuiver bevestigende handeling – Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (zie punten 33‑35)

Voorwerp

Primair, verzoek krachtens artikel 265 VWEU, strekkende tot vaststelling dat het Parlement bij besluit van de Conferentie van voorzitters van het Parlement ten onrechte heeft nagelaten om uitspraak te doen op het verzoek van 17 juli 2018 om een onderzoekcommissie in te stellen en, subsidiair, verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit dat is vervat in de brief van de voorzitter van het Parlement van 21 september 2018

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
3)

International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
77

In casu blijkt uit de opzet van de bestreden beslissing dat punt 7 van de bestreden beslissing geen enkel punt in het dispositief ondersteunt. Wat punt 16 van de bestreden beslissing betreft, het is weliswaar een van de motieven waarop de grote kamer van beroep zich baseert om in punt 2 van het dispositief te beslissen dat elke partij haar eigen kosten draagt, maar dit onderdeel van het dispositief is door verzoekster niet betwist. Uit het verzoekschrift blijkt namelijk dat slechts de afsluiting van de oppositie- en de beroepsprocedure door de grote kamer van beroep, welke vervat is in punt 1 van het dispositief van de bestreden beslissing, wordt betwist, en niet de kostenverdeling die is vermeld in punt 2 van hetzelfde dispositief.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Termijnen – Aanvang – Handeling die niet is bekendgemaakt en waarvan aan verzoeker geen kennis is gegeven – Kennis van de exacte inhoud en motivering – Verplichting om, zodra het bestaan van de handeling bekend is, binnen een redelijke termijn om de volledige tekst ervan te verzoeken – Inachtneming van een redelijke termijn – Beoordelingscriteria (Art. 263, zesde alinea, VWEU) (zie punten 35, 44‑46, 51)
Beschikking van de vicepresident van het Gerecht van 21 april 2017 –

Post Telecom/EIB

(Zaak T‑158/17 R)

„Kort geding – Overheidsopdrachten voor dienstverlening – Aanbestedingsprocedure – Levering van een Metropolitan area network and wide area network communication services for the EIB Group in Luxemburg – Afwijzing van de offerte van een inschrijver en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver – Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid”

1. Kort geding–Opschorting van tenuitvoerlegging–Voorlopige maatregelen–Voorwaarden voor toekenning–„Fumus boni juris”–Spoedeisendheid–Ernstige en onherstelbare schade–Cumulatieve voorwaarden–Afweging van alle betrokken belangen–Volgorde van onderzoek en wijze van toetsing–Beoordelingsbevoegdheid van de rechter in kort geding (Art. 256, lid 1, VWEU, 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 2) (zie punten 13‑15)

2. Kort geding–Opschorting van tenuitvoerlegging–Voorwaarden voor toekenning–Spoedeisendheid–Beoordeling in een geding betreffende de plaatsing van overheidsopdrachten–Ernstige schade–Toereikend in geval van een bijzonder ernstige „fumus boni juris” als gevolg van een kennelijke en ernstige onrechtmatigheid–Voorwaarde–Indiening van de vordering in kort geding binnen de opschortende termijn voor sluiting van de overeenkomst met de aanbestedende dienst (Art. 278 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47) (zie punten 18‑21, 24)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de EIB van 6 januari 2017 tot afwijzing van verzoeksters inschrijving op deel nr. 1 van aanbesteding OP-1305, genaamd „Metropolitan area network and wide area network communication services for the European Investment Bank Group”, en van het besluit om die opdracht aan een andere inschrijver te gunnen

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

2) De beschikking van 15 maart 2017 in zaak T‑158/17 R wordt ingetrokken.
50

In dit verband zij evenwel opgemerkt dat PGNiG Supply in haar opmerkingen over de memorie in interventie van de Bondsrepubliek Duitsland erop wijst dat het mogelijk is dat zij schade lijdt vóór het jaar 2020. Ofschoon de elementen waarop deze bewering berust in haar schriftelijke stukken niet duidelijk tot uitdrukking komen, lijkt het er op zijn minst op dat zij verwijst naar de in haar aanvullende memorie van 28 februari 2017 aangevoerde argumenten. Derhalve zou het door PGNiG Supply bij deze memorie gevoegde document, ook al lijkt dit haar argumenten betreffende het aantonen van het bestaan van een fumus boni juris te ondersteunen, kunnen worden uitgelegd als een element waarmee wordt getracht aan te tonen dat, ondanks het bestaan van de in punt 46 supra vermelde overeenkomsten betreffende het transport of de levering van gas die in 2020, respectievelijk 2022 aflopen, de in casu gestelde schade niet onmiddellijk dreigt in te treden.
40

In dat verband zij eraan herinnerd dat, zoals hierboven in punt 22 is vastgesteld, de nationale autoriteiten moeten beslissen welk gevolg moet worden gegeven aan de aanbevelingen die hun door OLAF zijn gedaan. Zij moeten dus zelf nagaan of de ontvangen informatie het instellen van vervolging rechtvaardigt of vereist. Bijgevolg moet de rechterlijke bescherming tegen deze vervolging op nationaal niveau worden verzekerd met alle waarborgen van het interne recht, waaronder die welke voortvloeien uit de fundamentele rechten die als bestanddeel van de algemene beginselen van het Unierecht door de lidstaten ook in acht moeten worden genomen bij de uitvoering van een Unieregeling. In het kader van een op nationaal niveau beroep ingesteld beroep heeft de geadieerde rechter de mogelijkheid en in bepaalde gevallen de verplichting het Hof, in voorkomend geval op instigatie van partijen, te verzoeken om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, over de Unierechtelijke bepalingen die hij nodig acht voor zijn beslissing [zie in die zin beschikking van 19 april 2005, Tillack/Commissie, C‑521/04 P(R), EU:C:2005:240, punten 38 en 39, en arrest van 20 juli 2016, Oikonomopoulos/Commissie, T‑483/13, EU:T:2016:421, punten 28 en 32].
5.

Kort geding–Voorwaarden voor ontvankelijkheid–Opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking waarbij terugvordering van staatssteun wordt gelast–Mogelijkheid om voor de nationale rechter op te komen tegen de nationale uitvoeringsmaatregelen–Niet-relevant voor de ontvankelijkheid van het verzoek in kort geding–Bevoegdheid van de Unierechter om dergelijke beroepswegen in aanmerking te nemen in het kader van de beoordeling ten gronde van het verzoek in kort geding–Toegang tot de Unierechter (Art. 278 VWEU) (zie punten 100‑102, 104)
3.

Beroep tot nietigverklaring–Natuurlijke personen of rechtspersonen–Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken–Besluit van de Commissie waarbij wordt vastgesteld dat er geen sprake is van staatssteun, zonder dat de formele onderzoeksprocedure wordt ingeleid–Beroep door een concurrerende onderneming die de gegrondheid van het besluit in twijfel trekt–Onderneming die niet aantoont dat haar marktpositie merkbaar wordt aangetast–Niet-ontvankelijkheid (Art. 108, lid 2, VWEU en 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 55‑60, 67‑78)
4.

Beroep tot nietigverklaring–Natuurlijke personen of rechtspersonen–Begrip regelgevingshandeling in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU–Elke handeling van algemene strekking met uitzondering van wetgevingshandelingen–Verordening tot instelling van antidumpingrechten–Daaronder begrepen–Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt in de zin van deze verdragsbepaling–Bestaan van interne rechtswegen tegen deze maatregelen–Niet-ontvankelijkheid van het beroep tot nietigverklaring (Art. 263, vierde alinea, VWEU; verordening nr. 2913/92 van de Raad) (zie punten 34‑36)
2.

Beroep tot nietigverklaring–Natuurlijke personen of rechtspersonen–Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken–Rechtstreeks geraakt–Criteria–Besluit van de Commissie tot vaststelling dat de terugbetaling van de invoerrechten niet gerechtvaardigd is in een specifiek geval–Beroep door een importeur tot wie het besluit niet is gericht maar die aanvoert dat zijn situatie vergelijkbaar is met die van de adressaat van dat besluit–Niet rechtstreeks geraakt–Niet-ontvankelijkheid [Art. 263, vierde alinea, VWEU; verordening nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 116, lid 3; verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 220, lid 2, b); verordening nr. 2454/93 van de Commissie, art. 871] (zie punten 21‑24, 29)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens–Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten–Make-upsector [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 47, 48)
Beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 9 februari 2017 –

Dröge e.a./Commissie

(Zaak T‑142/16)

„Beroep tot nietigverklaring – Wilsverklaring en twee besluiten van de Commissie betreffende de voorwaarden voor toegang tot de documenten inzake de onderhandelingen over een trans-Atlantisch partnerschap voor handel en investeringen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten (TTIP) – Recht op toegang van medewerkers van nationale parlementsleden tot bepaalde vertrouwelijke documenten inzake de onderhandelingen van de TTIP – Handelingen die niet vatbaar zijn voor beroep – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring–Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld–Begrip–Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren–Voorbereidende handelingen–Daarvan uitgesloten (Art. 263, eerste alinea, VWEU) (zie punten 24‑26, 30, 33, 38)

2. Gerechtelijke procedure–Inleidend verzoekschrift–Vormvereisten–Aanduiding van de verwerende partij–Aanduiding als verwerende partij, zonder fout vanwege de verzoekende partij, van een andere persoon dan de auteur van de bestreden handeling–Niet-ontvankelijkheid–Grenzen–Elementen op basis waarvan de verwerende partij ondubbelzinnig kan worden aangeduid [Art. 263 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 76, c)] (zie punt 38)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot, ten eerste, nietigverklaring van de wilsverklaring van de Commissie gericht op het sluiten van een voor de verdragspartijen, te weten de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika, bindende overeenkomst, wat de voorwaarden betreft voor toegang tot de documenten inzake de onderhandelingen over een trans-Atlantisch partnerschap voor handel en investeringen (TTIP), en, subsidiair, strekkende tot verklaring dat die wilsverklaring in strijd is met het Unierecht, ten tweede, tot nietigverklaring van het op de aflegging van de bovengenoemde wilsverklaring gerichte eerdere besluit van de Commissie tot goedkeuring van de overeenkomst en, ten derde, tot nietigverklaring van het mondelinge besluit van de Commissie met betrekking tot de sluiting van een overeenkomst of een niet-bindende politieke afspraak met de Verenigde Staten van Amerika over de „toegangsregeling TTIP”, waarbij die regeling als Unierechtelijk bindend is verklaard, voor zover het leden van de parlementen van de lidstaten op grond daarvan zonder uitzondering is verboden zich door (gescreende) medewerkers, met inbegrip van fractiemedewerkers, te laten begeleiden bij de inzage in de documenten met betrekking tot de TTIP in de daarvoor ingerichte leesruimten

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
Beschikking van de president van het Gerecht van 18 maart 2016 –

Eurofast/Commissie

(Zaak T‑87/16 R)

„Kort geding — Subsidies — Zevende kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007‑2013) — Brieven waarbij terugbetaling van een deel van de toegekende subsidies wordt gevorderd — Debetnota — Verrekeningshandeling — Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”

1. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Fumus boni juris — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Cumulatieve voorwaarden — Afweging van alle betrokken belangen — Beoordelingsbevoegdheid van de rechter in kort geding (Art. 251, lid 1, VWEU, 278 VWEU, 279 VWEU en 299 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 3) (cf. punten 9‑11)

2. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Bewijslast rustend op de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 3) (cf. punt 18)

3. Kort geding — Voorwaarden voor ontvankelijkheid — Procesbelang — Reeds ontstane schade — Niet-ontvankelijkheid (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156) (cf. punt 20)

4. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Morele schade die in kort geding niet beter kan worden hersteld dan in de hoofdzaak — Geen (Art. 278 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 3) (cf. punt 21)

5. Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Financiële schade — Situatie waarin het voortbestaan van de verzoekende vennootschap in gevaar komt — Bewijslast — Verplichting om concrete en nauwkeurige aanwijzingen te verstrekken, gestaafd door gedetailleerde documenten (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 156, lid 3) (cf. punten 27‑29)

Voorwerp

Verzoek dat in wezen strekt tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het verrekeningsbesluit in de brief van de Commissie van 17 december 2015 aan verzoekster en tot betaling van een bedrag van 69923,68 EUR dat verschuldigd is op grond van een subsidieovereenkomst

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
19

Ten overvloede dient er bovendien op te worden gewezen dat de omstandigheden van deze zaak verschillen van de omstandigheden van de zaak die heeft geleid tot het door verzoekster aangehaalde arrest van 24 maart 1994, Air France/Commissie (T‑3/93, EU:T:1994:36). De bestreden handeling in die zaak had namelijk de vorm van een verklaring van de woordvoerder van het voor mededinging bevoegde lid van de Commissie, waarbij de Commissie zich onbevoegd had verklaard om krachtens verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (PB 1989, L 395, blz. 1) kennis te nemen van een welbepaalde concentratietransactie, en die daadwerkelijk rechtsgevolgen teweegbracht. De litigieuze mededeling in onderhavige zaak bevat evenwel geen enkel dergelijk besluit, doch geeft enkel uitdrukking aan de mening van de Commissie dat vonnis nr. 328/2015 uitsluitend de Italiaanse regeling en niet het Unierecht betrof, waardoor zij zich niet in staat achtte een standpunt in te nemen over de eventuele gevolgen ervan voor de uitlegging van het begrip „dienst” in de zin van richtlijn 2006/123. Hoe dan ook zij erop gewezen dat verzoekster geen enkel argument aanvoert dat ertoe strekt aan te tonen dat de omstandigheden van beide zaken vergelijkbaar zijn.
30

Volgens artikel 144, lid 10, van het Reglement voor de procesvoering dragen de indiener van een verzoek tot interventie en de hoofdpartijen, indien in de hoofdzaak een einde komt aan het geding voordat op het verzoek tot interventie is beslist, ieder hun eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie. In casu had het Gerecht, op het tijdstip van de uitspraak op de ontvankelijkheid van het hoofdberoep bij wege van de onderhavige beschikking, nog niet beslist op de verzoeken tot interventie van Port autonome de Liège en van Société régionale du port de Bruxelles. Derhalve zullen zij overeenkomstig deze bepaling hun eigen kosten dragen.
Wat een door een instelling van de Unie ondertekende overeenkomst betreffende de levering van elektriciteit voor haar gebouwen in een gewest van een lidstaat betreft waarin is bepaald dat een recht moet worden betaald aan de leverancier, moet het Gerecht het gezag van gewijsde dat toekomt aan een arrest van het Hof houdende vaststelling dat de betrokken lidstaat niet aan zijn verplichting heeft voldaan omdat hij de instellingen van de Unie niet heeft vrijgesteld van het bedoelde recht, in acht nemen wanneer het – als rechter die bevoegd is voor de overeenkomst – op grond van een arbitragebeding wordt verzocht zich uit te spreken over de bepalingen waarop het arrest van het Hof betrekking had.

(zie punten 43-45)
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 19 april 2016 –

Portugal/Commissie

(Zaak T‑550/15)

„Beroep tot nietigverklaring — ELGF en ELFPO — Beroepstermijn — Aanvang — Tardiviteit — Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Termijnen van openbare orde — Aanvang — Kennisgeving — Besluit van de Commissie waarbij bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het EOGFL, het ELGF en het ELFPO hebben gedaan, aan financiering door de Europese Unie worden onttrokken — Latere publicatie van het besluit in het Publicatieblad — Geen invloed (Art. 263, zesde alinea, VWEU en 297, lid 2, derde alinea, VWEU) (cf. punten 20‑23, 25‑28, 31‑33, 36‑38, 40)

2. Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Kennisgeving — Begrip (Art. 263, zesde alinea, VWEU en 297, lid 2, derde alinea, VWEU) (cf. punt 24)

3. Handelingen van de instellingen — Algemene verplichting om de adressaten te informeren over de rechtsmiddelen en de termijnen — Geen (Art. 263, vierde en zesde alinea, VWEU en 275, tweede alinea, VWEU) (cf. punt 39)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1119 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB L 182, blz. 39), voor zover daarbij bepaalde door de Portugese Republiek verrichte uitgaven worden uitgesloten.

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
Een hogere voorziening in de zin van artikel 9 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie kan alleen worden ingesteld door een partij die in haar beroep voor het Gerecht voor ambtenarenzaken gedeeltelijk of volledig in het ongelijk is gesteld, aangezien de hogere voorziening een invloed moet kunnen hebben op het dictum van het bestreden arrest en haar tot voordeel moet kunnen strekken.

(cf. punt 21)

Hof: arresten van 19 oktober 1995, Rendo e.a./Commissie, C‑19/93 P, Jurispr., EU:C:1995:339, punt 13, en van 13 juli 2000, Parlement/Richard, C‑174/99 P, Jurispr., EU:C:2000:412, punt 33
2.

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Beoordeling in een geding betreffende de plaatsing van overheidsopdrachten — Ernstige schade — Toereikend in geval van een bijzonder ernstige fumus boni juris als gevolg van een kennelijke en ernstige onrechtmatigheid — Voorwaarde — Indiening van de vordering in kort geding binnen de opschortende termijn voor sluiting van de overeenkomst met de aanbestedende dienst (Art. 278 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 171, lid 1) (cf. punten 27‑29, 31)
3

Met haar verzoek tot uitlegging voert verzoekster aan dat punt 3 van het dictum van de beschikking in het hoofdgeding onduidelijk is met betrekking tot de reikwijdte ervan, en met name met betrekking tot de vraag of de kosten die Viktorovych Yanukovych maakte toen hij nog in leven was konden worden uitgesloten. Uit een louter letterlijke uitlegging van dat punt van het dictum van de beschikking in het hoofdgeding blijkt namelijk dat, wat het verzoek tot nietigverklaring in het verzoekschrift betreft, de Raad van de Europese Unie wordt verwezen in het betalen van uitsluitend de kosten van verzoekster als erfgename van Viktorovych Yanukovych, en niet van diens, voor zijn overlijden gemaakte, kosten. In dit verband voert verzoekster aan dat, gelet op de context en de inhoud van de beschikking in het hoofdgeding, punt 3 van het dictum van die beschikking aldus moet worden uitgelegd dat, wat het verzoek tot nietigverklaring in het verzoekschrift betreft, het beoogt alle invorderbare kosten te omvatten die Viktorovych Yanukovych voor zijn overlijden heeft gemaakt, alsmede alle invorderbare kosten van verzoekster na diens overlijden.
47

Hetzelfde geldt voor de indicaties betreffende de mogelijke invorderingswijzen in de laatste paragraaf van de brief van de Commissie van 27 juni 2004 (zie punt 9 hierboven). Verzoekster voert in haar antwoord op de schriftelijke vragen van het Gerecht aan dat als enige voorwaarde voor alle in die brief in detail uiteengezette maatregelen geldt dat het litigieuze bedrag niet binnen de gestelde termijn is betaald. Vastgesteld moet worden dat de Commissie in die brief geen definitief standpunt heeft ingenomen, maar enkel gewag heeft gemaakt van de mogelijkheid dat haar schuldvordering door verrekening of gedwongen tenuitvoerlegging zou worden ingevorderd. Mutatis mutandis geldt dit ook voor de brief van 30 september 2014 (zie punt 12 hierboven), waarnaar verzoekster tevens verwijst in haar antwoord op de schriftelijke vragen van het Gerecht.
11

Volgens artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kan het Gerecht, indien een partij daarom verzoekt, hetgeen in casu het geval is, uitspraak doen over de niet-ontvankelijkheid zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan. Overeenkomstig lid 6 van dat artikel vindt de mondelinge behandeling slechts plaats indien het Gerecht daartoe beslist. In casu acht het Gerecht zich voldoende ingelicht door de door partijen tijdens de schriftelijke behandeling overgelegde stukken en gegeven toelichtingen. Daar het Gerecht over alle noodzakelijke gegevens beschikt om uitspraak te doen, behoeft niet tot mondelinge behandeling te worden overgegaan.
Beroep tot nietigverklaring – Termijnen – Aanvang – Handeling met beperkende maatregelen ten aanzien van een persoon of entiteit – Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is medegedeeld – Datum van mededeling van de handeling – Mededeling aan de betrokkene door middel van een publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie – Termijn die ingaat op de veertiende dag na deze publicatie

(Art. 263, zesde alinea, VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 102, lid 1; besluit 2014/119/GBVB van de Raad; verordening nr. 208/2014 van de Raad)