Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Prejudiciële vragen - Voorlegging aan Hof - Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 177 van Verdrag (thans artikel 234 EG) - Begrip - "Regeringsrätten" (hoogste administratieve rechter) - Daaronder begrepen

[EG-Verdrag, art. 177 (thans art. 234 EG)]

2 Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Verzoek om uitlegging niet over probleem van hypothetische aard - Verplichting uitspraak te doen

[EG-Verdrag, art. 177 (thans art. 234 EG)]

3 Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Fiscale wetgeving - Vennootschapsbelasting - Lidstaat die geen belastingverminderingen verleent voor financiële overdrachten binnen groep waarbij in verschillende andere lidstaten gevestigde dochtermaatschappijen betrokken zijn - Ontoelaatbaarheid

[EG-Verdrag, art. 52, 54, 56 en 57 (thans, na wijziging, art. 43 EG, 44 EG, 46 EG en 47 EG), art. 53 (ingetrokken bij Verdrag van Amsterdam) en art. 55 en 58 (thans art. 45 EG en 48 EG)]

Samenvatting

1 De nationale rechter is alleen bevoegd tot verwijzing naar het Hof, indien bij hem een geschil aanhangig is gemaakt en hij uitspraak moet doen in het kader van een procedure die moet uitmonden in een beslissing die de kenmerken van een rechterlijke uitspraak vertoont. Regeringsrätten (de hoogste administratieve instantie) kan dus naar het Hof verwijzen in het kader van een hoger beroep tegen beslissingen van Skatterättsnämnden (commissie voor fiscale vraagstukken). In de beroepsprocedure voor Regeringsrätten wordt immers de wettigheid getoetst van een advies dat, wanneer het definitief is geworden, de belastingdienst bindt en de grondslag vormt voor de belastingheffing voorzover degene die om het advies heeft verzocht, de in zijn verzoek bedoelde handeling uitvoert.

2 In het kader van de door artikel 177 van het Verdrag (thans artikel 234 EG) gecreëerde samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof is het uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om gelet op de bijzonderheden van het geval de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis alsmede de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt, te beoordelen. Wanneer derhalve de door de nationale rechterlijke instantie gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van een bepaling van gemeenschapsrecht, is het Hof van Justitie in beginsel verplicht daarop te antwoorden.

Dit zou slechts anders zijn, wanneer het Hof om een uitspraak over een probleem van hypothetische aard werd gevraagd, maar dit is niet het geval wanneer het Hof, ofschoon de nationale rechterlijke instantie dient te beslissen in het kader van een geding over de mogelijkheid voor een vennootschap om in de toekomst onder bepaalde voorwaarden binnen de groep een financiële overdracht aan een andere vennootschap te doen, over voldoende gegevens over de in het hoofdgeding aan de orde zijnde casus beschikt om de gemeenschapsrechtelijke bepalingen te kunnen uitleggen en op de hem gestelde vraag een nuttig antwoord te kunnen geven.

3 Wanneer een lidstaat bepaalde belastingverminderingen verleent voor financiële overdrachten binnen de groep tussen twee in die lidstaat gevestigde naamloze vennootschappen, waarvan de ene volledig toebehoort aan de andere, hetzij rechtstreeks, hetzij tezamen met

- een of meer in die lidstaat gevestigde, haar eveneens volledig toebehorende dochtermaatschappijen, of

- een of meer van haar volledige dochtermaatschappij(en) die gevestigd is (zijn) in een andere lidstaat waarmee de eerste lidstaat een overeenkomst ter voorkoming van dubbele belasting heeft gesloten, die een non-discriminatieclausule bevat,

verzetten de artikelen 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG), 53 van het Verdrag (ingetrokken bij het Verdrag van Amsterdam), 54 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 44 EG), 55 van het Verdrag (thans artikel 45 EG), 56 en 57 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 46 EG en 47 EG) en 58 van het Verdrag (thans artikel 48 EG) zich ertegen, dat die belastingverminderingen niet worden verleend voor vermogensoverdrachten tussen twee in die lidstaat gevestigde naamloze vennootschappen waarvan de ene volledig toebehoort aan de andere tezamen met een aantal haar eveneens volledig toebehorende dochtermaatschappijen die gevestigd zijn in verschillende andere lidstaten waarmee de eerste lidstaat overeenkomsten ter voorkoming van dubbele belasting heeft gesloten, die een non-discriminatieclausule bevatten.

Een dergelijke wettelijke regeling impliceert immers een verschillende behandeling van diverse soorten financiële overdrachten binnen de groep op basis van het criterium van de zetel van de dochtermaatschappijen.