ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door bepalingen vast te stellen en te handhaven op grond waarvan bij heffing van de erf- en schenkbelasting over een in Duitsland gelegen onroerend goed slechts een lage belastingvrije som wordt toegekend wanneer de schenker of erflater en de verkrijger op de datum van het openvallen van de erfenis of de schenking in een andere lidstaat woonden, terwijl een aanzienlijk hogere belastingvrije som wordt verleend wanneer ten minste één van beide betrokkenen op die datum in Duitsland woonde, de krachtens artikel 63 VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 171/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 2 april 2013 — Turbu.com Mobile Phone’s BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-164/13)

2013/C 171/38

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: Turbu.com Mobile Phone’s BV

Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Dienen de nationale autoriteiten en rechterlijke instanties op grond van het recht van de Europese Unie het recht op aftrek te weigeren wanneer op basis van objectieve gegevens vaststaat dat met betrekking tot de desbetreffende goederen sprake is van btw-fraude en de belastingplichtige wist of had moeten weten dat hij daaraan deelnam, indien de nationale wet niet erin voorziet onder die omstandigheden het recht op aftrek te weigeren?
i)

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie de rechten van verdediging van ENI heeft geschonden door een verhoging wegens recidive toe te passen op de boete die aan ENI en Versalis hoofdelijk is opgelegd voor twee inbreuken die in het verleden zijn gepleegd door twee vennootschappen die voor 100 % of bijna 100 % door ENI werden gecontroleerd, hoewel de twee beschikkingen waarbij die inbreuken zijn vastgesteld, niet waren gericht tot ENI (die om die reden geen mededeling van punten van bezwaar voor die inbreuken heeft ontvangen). In het bijzonder is het Gerecht voorbijgegaan aan het feit dat, wat de beschuldiging van recidive betreft, de rechten van verdediging zijn gewaarborgd indien de Commissie, op het moment dat zij te kennen geeft dat zij voornemens is een beschuldiging van recidive te uiten, de partijen de gelegenheid biedt om aan te tonen dat de desbetreffende voorwaarden niet zijn vervuld. Voorts heeft het Gerecht niet in aanmerking genomen dat de Commissie, wanneer zij de beschuldiging van recidive uit voor een latere schending van de regels betreffende de mededinging, niet retroactief de eerste inbreuk bestraft, maar slechts conclusies trekt uit het feit dat dezelfde onderneming (economische eenheid) een nieuwe inbreuk heeft gepleegd.
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, rijst de vraag of, wanneer de betrokken verplichting (verweersters verplichting, die is gebaseerd op de onjuiste uitvoering van haar contractuele verplichtingen, tot betaling aan de insolvente verzoekster van de schuld voor internationaal goederenvervoer, vermeerderd met vertragingsrente) vóór de opening van verzoeksters insolventieprocedure is ontstaan, artikel 44, lid 3, sub a, van verordening nr. 1346/2000 moet worden toegepast dan wel of deze verordening niet van toepassing is omdat de bevoegdheid ratione materiae moet worden vastgesteld overeenkomstig artikel 31 van het CMR-verdrag, als bepaling van een bijzonder verdrag.
1)

Geldt de beperking van de toepasselijkheid van de vergoedingen van artikel 13 van de (Machtigings)richtlijn (1) tot uitsluitend de exploitanten van telecommunicatienetwerken, zoals het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft uitgemaakt in zijn arrest van 12 juli 2012 (2), ook voor alle andere vergoedingen of tegenprestaties die rechthebbenden van openbare of particuliere eigendommen ontvangen als tegenprestatie voor de installatie van faciliteiten van die telecommunicatienetwerken op hun terrein of eigendom?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 129/7

Hogere voorziening ingesteld op 26 februari 2013 door Alfier Costruzioni Srl e.a. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 december 2012 in zaak T-261/00, Sacaim SpA e.a./Europese Commissie

(Zaak C-95/13 P)

2013/C 129/14

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwiranten: Alfier Costruzioni Srl e.a. (vertegenwoordigers: A. Vianello, A. Bortoluzzi en A. Veronese, advocaten)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Italiaanse Republiek, Sacaim SpA e.a.

Conclusies

— Vernietiging en/of wijziging van de bestreden beschikking en verwijzing van de Commissie in de kosten

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten aan dat de beginselen die het Hof van Justitie in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft geformuleerd, onjuist zijn toegepast, enerzijds wat betreft de motiveringsplicht van de beschikkingen van de Commissie inzake staatssteun, en anderzijds wat betreft de verdeling van de bewijslast met betrekking tot de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU.

Bij de beschikking die met de onderhavige hogere voorziening wordt bestreden, heeft het Gerecht zich niet gevoegd naar de beslissingen van het Hof van Justitie in het arrest Comitato Venezia vuole vivere van 9 juni 2011, waarin het Hof verklaart dat de beschikking van de Commissie „zelf alle wezenlijke gegevens [moet] bevatten om door de nationale autoriteiten te kunnen worden uitgevoerd”. Hoewel in de beschikking van de Commissie de wezenlijke gegevens voor de uitvoering ervan door de nationale autoriteiten ontbreken, heeft het Gerecht geen gebreken vastgesteld in de methode die de Commissie in de litigieuze beschikking hanteert, zodat het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.

Op basis van de beginselen die het Hof in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft geformuleerd, moet in geval van terugvordering de lidstaat — en dus niet de begunstigde — van geval tot geval aantonen dat aan de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU is voldaan. In casu heeft de Commissie in de litigieuze beschikking echter verzuimd de „modaliteiten” van deze controle duidelijk te maken; omdat de Italiaanse Republiek niet over de wezenlijke gegevens beschikte om bij de terugvordering aan te tonen of de toegekende voordelen voor de begunstigden staatssteun vormden, heeft zij dientengevolge bij wet nr. 228 van 24 december 2012 (artikel 1, leden 351 e.v.) besloten de bewijslast in strijd met de gemeenschapsrechtspraak om te keren. Volgens de Italiaanse wetgever staat het inzonderheid niet aan de Staat, maar aan de afzonderlijke ondernemingen waaraan steun in de vorm van premieverlagingen is verleend, aan te tonen dat de betrokken voordelen de mededinging niet vervalsen noch het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloeden; wordt dat bewijs niet geleverd, dan wordt vermoed dat het toegekende voordeel de mededinging kan vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kan beïnvloeden. Dit alles is klaarblijkelijk in strijd met de beginselen die het Hof in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft geformuleerd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 6 maart 2013 — Société Mac GmbH/Ministère de l'agriculture, de l'agroalimentaire et de la forêt

(Zaak C-108/13)

2013/C 141/27

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d'État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Société Mac GmbH

Verwerende partij: Ministère de l'agriculture, de l'agroalimentaire et de la forêt

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 34 en 36 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zich tegen een nationale regeling op grond waarvan met name slechts toelating voor het uit hoofde van parallelimport op de markt brengen van een gewasbeschermingsmiddel wordt verleend indien in het land van uitvoer voor het betrokken product conform richtlijn 91/414/EEG (1) toelating voor het op de markt brengen is verleend, en op grond waarvan bijgevolg geen toelating voor het uit hoofde van parallelimport op de markt brengen kan worden verleend voor een product waarvoor in de staat van uitvoer toelating voor het uit hoofde van parallelimport op de markt brengen is verleend en dat identiek is aan een product waarvoor in de staat van invoer toelating is gegeven?

(1) Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (PB L 230, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 101/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 28 januari 2013 — Nordea Bank Danmark A/S/Skatteministeriet

(Zaak C-48/13)

2013/C 101/24

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nordea Bank Danmark A/S

Verwerende partij: Skatteministeriet

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 49 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 54 VWEU (voorheen artikel 43 EG, gelezen in samenhang met artikel 48 EG) en artikel 31 van de EER-overeenkomst, gelezen in samenhang met artikel 34 van deze overeenkomst, aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een lidstaat die toestaat dat een ingezeten vennootschap verliezen van een in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting doorlopend in aftrek brengt, de verliezen van de vaste inrichting (voor zover zij niet worden gecompenseerd door winst in latere jaren) volledig inhaalt bij de vennootschap ingeval de vaste inrichting wordt gestaakt en in verband daarmee een deel van het bedrijf van de inrichting wordt overgedragen aan een verbonden vennootschap binnen de groep die in dezelfde staat ingezeten is als de vaste inrichting, en wanneer moet worden aangenomen dat de mogelijkheden om de betrokken verliezen te verrekenen zijn uitgeput?
1)

Moet artikel 3 van richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven (1), in het licht van het algemene verbod van misbruik van recht en van artikel 4, lid 2, VEU inzake de eerbiediging van de nationale identiteit, aldus worden uitgelegd dat de nationale bestuurlijke autoriteiten Italiaanse staatsburgers die misbruik hebben gemaakt van het recht van de Unie dienen in te schrijven op de lijst van gevestigde advocaten, en staat dit artikel in de weg aan een nationale praktijk op grond waarvan deze autoriteiten een verzoek om inschrijving op het tableau van de gevestigde advocaten mogen afwijzen, indien zich objectieve omstandigheden voordoen die leiden tot het oordeel dat misbruik is gemaakt van het recht van de Unie, onverminderd, enerzijds, de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel en het verbod van discriminatie en, anderzijds, het recht van de betrokkene om in rechte te klagen over eventuele schendingen van het recht van vestiging en dus de toetsing door een rechter van de handelwijze van het bestuur?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 79/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 24 december 2012 — Welmory Sp. z.o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku

(Zaak C-605/12)

2013/C 79/15

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Naczelny Sąd Administracyjny

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Welmory Sp. z.o.o.

Verwerende partij: Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku

Prejudiciële vraag

Is de „plaats waar de vaste inrichting zich bevindt” in de zin van artikel 44 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde voor de heffing van belastingen op diensten die een in Polen gevestigde vennootschap A voor een in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde vennootschap B verricht, de plaats waar vennootschap A haar zetel heeft gevestigd, wanneer vennootschap B bij haar bedrijfsuitoefening gebruikmaakt van de infrastructuur van vennootschap A?

(1) PB L 347, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 101/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d'appel de Paris (Frankrijk) op 10 december 2012 — Société Reggiani SpA Illuminazione/Ministre de l'Économie et des Finances

(Zaak C-618/12)

2013/C 101/19

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour administrative d'appel de Paris

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Société Reggiani SpA Illuminazione

Verwerende partij: Ministre de l'Économie et des Finances

Prejudiciële vraag

Is artikel 2 van richtlijn (79/1072/EEG (1) van 6 december 1979) in strijd met de vrijheid van vestiging, voor zover het enkel voor roerende goederen in een recht op teruggaaf voorziet?

(1) Achtste Richtlijn 79/1072/EEG van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (PB L 331, blz. 11).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Winsen (Luhe) (Duitsland) op 17 december 2012 — Andrea Merten/ERGO Lebensversicherung AG

(Zaak C-590/12)

2013/C 46/31

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Winsen (Luhe)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Andrea Merten

Verwerende partij: ERGO Lebensversicherung AG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 15, lid 1, eerste zin, van richtlijn 90/619/EEG (1), gelet op het bepaalde in artikel 31, lid 1, van richtlijn 92/96/EEG (2), zoals herzien door de artikelen 35 en 36 juncto artikel 32 van richtlijn 2002/83/EG (3), in die zin worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling zoals §5a, lid 2, vierde zin, VVG [Versicherungsvertragsgesetz], zoals gewijzigd bij het Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften vom 21. Juli 1994 (Drittes Durchführungsgesetz/EWG zum VAG [Versicherungsaufsichtsgesetz]) [Duitse Derde wet tot uitvoering van verzekeringsrechtelijke richtlijnen van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 21 juli 1994 (Derde uitvoeringswet/EEG — VAG)], krachtens welke een opzeggings- of herroepingsrecht uiterlijk een jaar na de eerste premiebetaling vervalt, zelfs wanneer de verzekeringnemer onvoldoende over het opzeggings- of herroepingsrecht is geïnformeerd?

(1) Tweede Richtlijn 90/619/EEG van de Raad van 8 november 1990 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf, tot vaststelling van de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van richtlijn 79/267/EEG (Tweede richtlijn levensverzekering) (PB L 330, blz. 50).

(2) Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (Derde richtlijn levensverzekering) (PB L 360, blz. 1).

(3) Richtlijn 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (PB L 345, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/16

Hogere voorziening ingesteld op 6 december 2012 door El Corte Inglés, SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 september 2012 in zaak T-39/10, El Corte Inglés, SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-578/12 P)

2013/C 46/30

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: El Corte Inglés, SA (vertegenwoordigers: E. Seijo Veiguela, abogada, J. L. Rivas Zurdo, abogado)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Emilio Pucci International BV

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

— het arrest van het Gerecht van 27 september 2012 in zaak T-39/10 in zijn geheel te vernietigen;

— het BHIM te verwijzen in de kosten van El Corte Inglés, SA.

— Emilio Pucci International BV te verwijzen in de kosten van El Corte Inglés, SA.

Middelen en voornaamste argumenten

Rekwirante voert aan dat er gevaar voor verwarring bestaat (artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 (1)) tussen de oudere merken „EMIDIO TUCCI” en „E. TUCCI” en het aangevraagde litigieuze gemeenschapsmerk „PUCCI”, en dit voor alle waren van de klassen 3, 9, 14, 18, 25 en 28, gelet op het feit dat zij heeft aangetoond dat al haar Spaanse merken normaal zijn gebruikt en dat één merk (het onder nr. 3679528 aangevraagde gemeenschapsmerk) niet aan deze verplichting is onderworpen, en de conflicterende tekens zodanig overeenstemmen dat er gevaar is voor verwarring. Bovendien is in casu eveneens voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009, aangezien de oudere merken in Spanje bekendheid genieten voor modeartikelen en afbreuk zou worden gedaan aan en ongerechtvaardigd voordeel zou worden getrokken uit een dergelijke bekendheid indien een derde een overeenstemmend teken zou gebruiken.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
—

het eerste middel van het beroep, waarmee werd verzocht om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie, aanvaarden aangezien in die zaak niet was voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing van artikel 32 van verordening nr. 1290/2005 en om de Commissie in staat te stellen het bedrag van 276 347,86 EUR ten laste van de Helleense Republiek te brengen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Central Administrativo Norte (Portugal) op 12 november 2012 — Joaquim Fernando Macedo Maia, e.a./Fundo de Garantia Salarial, IP

(Zaak C-511/12)

2013/C 26/60

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Central Administrativo Norte

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Joaquim Fernando Macedo Maia, António Pereira Teixeira, António Joaquim Moreira David, Joaquim Albino Moreira David

Verwerende partij: Fundo de Garantia Salarial, IP

Prejudiciële vraag

Dient het Unierecht in het specifieke kader van de waarborging van loonaanspraken bij insolventie van de werkgever, met name de artikelen 4 en 10 van richtlijn 80/987/EEG (1), aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationaalrechtelijke bepaling die enkel aanspraken waarborgt die opeisbaar zijn geworden in de zes maanden vóór de indiening van de vordering tot insolventverklaring van de werkgever, ook wanneer de werknemers tegen hun werkgever een vordering hebben ingesteld bij de arbeidsrechtbank met het oog op de gerechtelijke vaststelling en de gedwongen invordering van de verschuldigde bedragen?

(1) Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever (PB L 283, blz. 23).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/33

Hogere voorziening ingesteld op 19 november 2012 door TeamBank AG Nürnberg tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 19 september 2012 in zaak T-220/11, TeamBank AG Nürnberg/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-524/12 P)

2013/C 9/56

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: TeamBank AG Nürnberg (vertegenwoordiger: D. Terheggen, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 19 september 2012 in zaak T-220/11 in zijn geheel vernietigen;

— de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen overeenkomstig het bij het Gerecht ingediende verzoekschrift van 18 april 2011 in hun geheel toewijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft artikel 8, lid 1, sub b, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) onjuist toegepast door uit te gaan van gevaar voor verwarring van de beeldtekens „f@ir Credit” en „FERCREDIT”.

Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, is sprake van een duidelijk zichtbaar visueel verschil in de totaalindruk van beide tekens. Bovendien moet in aanmerking worden genomen dat de conflicterende tekens verband houden met financiële diensten die voor de gebruikers ervan gewoonlijk aanzienlijke financiële gevolgen hebben. Daarom moet ervan worden uitgegaan dat de gemiddelde consument deze tekens bijzonder aandachtig onderzoekt en bestaande verschillen hoogstwaarschijnlijk ziet. Deze omstandigheid werd door het Gerecht echter niet voldoende onderzocht.

Bij een correcte beoordeling van deze omstandigheid en de verschillen in de totaalindruk van beide tekens komt men tot het besluit dat geen relevante overeenstemming tussen beide tekens bestaat.

(1) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ourense (Spanje) op 2 november 2012 — Vueling Airlines S.A./Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia

(Zaak C-487/12)

2013/C 26/46

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ourense

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vueling Airlines S.A.

Verwerende partij: Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia

Prejudiciële vraag

Dient artikel 22, lid 1, van verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad (1) van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale bepaling (artikel 97 van de Ley 48/1960 de Navegación Aérea) die luchtvaartmaatschappijen voor passagiersvervoer verplicht om passagiers in ieder geval het recht toe te kennen om een koffer in te checken zonder extra kosten of toeslag bovenop de basisprijs van het geboekte ticket?

(1) PB L 293, blz. 3.
4)

Ingeval ook vraag 3 bevestigend wordt beantwoord: Staat de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht, zolang geen niet-discriminerende bezoldigingsregeling is ingevoerd, een ander rechtsgevolg toe dan de gediscrimineerden met terugwerkende kracht te bezoldigen volgens de hoogste salaristrap van hun salarisgroep? Vloeit het rechtsgevolg van de inbreuk op het discriminatieverbod dan voort uit het primaire en/of het afgeleide Europese recht, in het bijzonder richtlijn 2000/78/EG, zelf of vloeit de vordering slechts voort uit de in het recht van de Unie geldende aansprakelijkheid van de overheid voor onjuiste omzetting van Europese voorschriften in het nationale recht?