ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

De artikelen 2, leden 1 en 2, sub a, en 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moeten aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale wettelijke regeling op grond waarvan, om een einde te maken aan discriminatie op grond van leeftijd, rekening wordt gehouden met opleidings- en diensttijdvakken van vóór de leeftijd van 18 jaar, maar tegelijkertijd voor door die discriminatie getroffen ambtenaren de wachttijd voor overgang van de eerste naar de tweede salaristrap van iedere tewerkstellingsgroep en iedere bezoldigingsgroep wordt verlengd met drie jaar.
2)

De Helleense Republiek wordt veroordeeld om vanaf de dag van uitspraak van het onderhavige arrest tot de uitvoering van het arrest Commissie/Griekenland (C-502/03, EU:C:2005:592), indien de in punt 1 van het dictum van het onderhavige arrest vastgestelde niet-nakoming op die dag nog steeds voortduurt, aan de Europese Commissie, op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” een dwangsom per halfjaar te betalen die voor het eerste halfjaar na die uitspraak aan het einde van dat halfjaar wordt berekend op basis van een aanvankelijk bedrag van 1 4 5 20 000 EUR, waarop een bedrag in mindering wordt gebracht van 40 000 EUR per niet-gecontroleerd afvalverwijderingsterrein waarop de vastgestelde niet-nakoming betrekking heeft en dat sinds 13 mei 2014 is gesloten of gesaneerd, en een bedrag van 80 000 EUR voor dergelijke terreinen die sinds diezelfde datum zowel gesloten als gesaneerd zijn. Voor alle volgende halfjaren zal de dwangsom voor ieder halfjaar aan het einde van dat halfjaar worden berekend op basis van het bedrag van de voor het voorgaande halfjaar vastgestelde dwangsom, waarop dezelfde bedragen in mindering worden gebracht naargelang van de sluiting en de sanering in het betrokken halfjaar van de terreinen waarop de vastgestelde niet-nakoming betrekking heeft.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/7

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Centrale Raad van Beroep — Nederland) — O. Tümer/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Zaak C-311/13) (1)

((Bescherming van werknemers bij insolventie van de werkgever - Richtlijn 80/987/EEG - Werknemer die derdelander is en geen geldige verblijfsvergunning bezit - Weigering van het recht op een insolventie-uitkering))

(2015/C 007/09)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: O. Tümer

Verwerende partij: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

Dictum

Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002, moet in die zin worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling inzake de bescherming van werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke een derdelander die niet legaal in de betrokken lidstaat verblijft, niet wordt aangemerkt als werknemer die aanspraak kan maken op een insolventie-uitkering wegens met name onvervulde loonaanspraken in geval van insolventie van de werkgever, terwijl deze derdelander krachtens het civiele recht van die lidstaat wordt aangemerkt als „werknemer” die recht heeft op loon in verband waarmee hij tegen zijn werkgever beroep kan instellen bij de nationale rechter.

(1) PB C 250 van 31.8.2013.
3)

Artikel 4, lid 2, van dit Verdrag moet aldus worden uitgelegd dat ingeval wordt aangevoerd dat een overeenkomst nauwer is verbonden met een ander land dan het land waarvan het recht is aangewezen op basis van het vermoeden van dat lid, de nationale rechter de banden moet vergelijken tussen deze overeenkomst en, enerzijds, het land waarvan het recht is aangewezen op basis van het vermoeden en, anderzijds, het andere betrokken land. Daarbij moet de nationale rechter rekening houden met alle omstandigheden, daaronder begrepen het bestaan van andere overeenkomsten die met de betrokken overeenkomst verbonden zijn.
1)

— Door niet alle noodzakelijke maatregelen te treffen ter voorkoming van het feit dat een deel van het naar de stortplaatsen van het SubATO [sotto ambito territoriale ottimale, optimaal territoriaal deelgebied] van Rome, met uitzondering van die van Cecchina, en van het SubATO van Latina afgevoerde gemeentelijk afval geen behandeling ondergaat waarbij de verschillende soorten afval naar behoren worden geselecteerd en het organische deel wordt behouden, is de Italiaanse Republiek haar verplichtingen uit hoofde van artikel 6, sub a, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999, betreffende het storten van afvalstoffen, en de artikelen 4 en 13 van richtlijn 2008/98/EG van de Raad en het Parlement van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, niet nagekomen; en — door geen adequaat geïntegreerd netwerk van afvalbeheersinstallaties tot stand te hebben gebracht, rekening houdende met de best beschikbare technieken, is zij haar verplichtingen uit hoofde van artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/98 niet nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 421/11

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Commerz Nederland NV/Havenbedrijf Rotterdam NV

(Zaak C-242/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Mededinging - Staatssteun - Artikel 107, lid 1, VWEU - Begrip „steun” - Garanties verleend door een openbaar bedrijf aan een bank met het oog op kredietverlening aan derde leners - Garanties bewust verleend door de directeur van dat openbaar bedrijf in strijd met de statutaire bepalingen van dat bedrijf - Vermoeden van bezwaar van het overheidslichaam dat eigenaar is van dat bedrijf - Toerekenbaarheid van de garanties aan de Staat))

2014/C 421/14

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Commerz Nederland NV

Verwerende partij: Havenbedrijf Rotterdam NV

Dictum

Artikel 107, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat, om te bepalen of door een openbaar bedrijf verleende garanties toerekenbaar zijn aan de overheidsinstantie die dat bedrijf controleert, naast het samenstel van aanwijzingen die blijken uit de omstandigheden van het hoofdgeding en de context waarin die garanties zijn verleend, relevant is dat de enige bestuurder van dat bedrijf, die deze garanties heeft verleend, onwettig heeft gehandeld, het verlenen ervan bewust geheim heeft gehouden en de statuten van zijn bedrijf heeft genegeerd en voorts dat die overheidsinstantie zich tegen het verlenen van die garanties zou hebben verzet indien zij daarvan in kennis was gesteld. Die omstandigheden op zich kunnen in een situatie als in het hoofdgeding een dergelijke toerekenbaarheid echter niet uitsluiten.

(1) PB C 207 van 20.7.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 409/16

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 11 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — Ministerstvo práce a sociálních věcí/B.

(Zaak C-394/13) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Verordeningen (EEG) nr. 1408/71 en (EG) nr. 883/2004 - Toepasselijke nationale wettelijke regeling - Bepaling van de bevoegde lidstaat voor de toekenning van gezinsbijslag - Omstandigheid dat een migrerende werknemer en zijn familie in een lidstaat wonen waar hun centrum van belangen is gelegen en waar gezinsbijslag is uitgekeerd - Aanvraag van gezinsbijslag in de lidstaat van herkomst na uitputting van het recht op bijslag in de lidstaat van de woonplaats - Nationale wettelijke regeling van de lidstaat van herkomst die dergelijke bijslag toekent aan eenieder die in deze lidstaat een geregistreerde woonplaats heeft])

2014/C 409/22

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší správní soud

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ministerstvo práce a sociálních věcí

Verwerende partij: B.

Dictum

1) Verordening nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB 1997, L 28, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008, en met name artikel 13 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een lidstaat als bevoegd wordt beschouwd om gezinsbijslag aan een persoon toe te kennen op basis van het enkele feit dat deze persoon een geregistreerde verblijfplaats op het grondgebied van deze lidstaat heeft, zonder dat hij en zijn gezinsleden werken of gewoonlijk verblijven in deze lidstaat. Artikel 13 van deze verordening moet aldus worden uitgelegd dat het zich tevens verzet tegen het feit dat een lidstaat die niet bevoegd is ten aanzien van een bepaalde persoon, deze persoon toch gezinsbijslag toekent, tenzij er tussen de betrokken situatie en het grondgebied van deze eerste lidstaat een duidelijke en bijzonder nauwe band bestaat.

2) Verordening nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, en met name artikel 11 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een lidstaat als bevoegd wordt beschouwd gezinsbijslag aan een persoon toe te kennen op basis van het enkele feit dat deze persoon een geregistreerde woonplaats op het grondgebied van deze lidstaat heeft, zonder dat hij en zijn gezinsleden werken of gewoonlijk verblijven in deze lidstaat.

(1) PB C 260 van 7.9.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/11

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — Naime Dogan/Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-138/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Aanvullend protocol - Artikel 41, lid 1 - Verblijfsrecht van gezinsleden van Turkse staatsburgers - Nationale regeling op grond waarvan gezinslid dat nationaal grondgebied wil binnenkomen, bewijs van basistaalkennis moet leveren - Toelaatbaarheid - Richtlijn 2003/86/EG - Gezinshereniging - Artikel 7, lid 2 - Verenigbaarheid))

2014/C 315/15

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Naime Dogan

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Artikel 41, lid 1, van het Aanvullend Protocol, ondertekend op 23 november 1970 te Brussel en namens de Europese Economische Gemeenschap gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij verordening (EEG) nr. 2760/72 van de Raad van 19 december 1972 houdende sluiting van het Aanvullend Protocol alsmede van het Financieel Protocol welke op 23 november 1970 zijn ondertekend en zijn gehecht aan de Overeenkomst waarbij een Associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, en betrekking hebbende op de voor de inwerkingtreding ervan te treffen maatregelen, moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling vervatte „standstill-clausule” zich verzet tegen een maatregel van nationaal recht die is ingevoerd na de inwerkingtreding van het aanvullend protocol in de betrokken lidstaat en op grond waarvan de echtgenoten van in die lidstaat woonachtige Turkse staatsburgers die het grondgebied daarvan willen binnenkomen met het oog op gezinshereniging, eerst het bewijs moeten leveren dat zij over een eenvoudige kennis van de officiële taal van die lidstaat beschikken.

(1) PB C 171 van 15.6.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/20

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht — Duitsland) — Apple, Inc./Deutsches Patent — und Markenamt

(Zaak C-421/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Merken - Richtlijn 2008/95/EG - Artikelen 2 en 3 - Tekens die een merk kunnen vormen - Onderscheidend vermogen - Voorstelling door tekening van inrichting van „flagship store” - Inschrijving als merk voor „diensten” betreffende in deze winkel te koop aangeboden waren))

2014/C 315/30

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundespatentgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Apple, Inc.

Verwerende partij: Deutsches Patent- und Markenamt

Dictum

De artikelen 2 en 3 van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moeten aldus worden uitgelegd dat de voorstelling van de inrichting van een verkoopruimte voor waren door een gewone tekening zonder opgave van maten of verhoudingen kan worden ingeschreven als merk voor diensten die bestaan in verrichtingen betreffende deze waren maar niet integrerend deel uitmaken van de verkoop van deze waren, mits zij geschikt is om de diensten van de merkaanvrager te onderscheiden van die van andere ondernemingen en mits geen van de in deze richtlijn genoemde weigeringsgronden zich daartegen verzet.

(1) PB C 313 van 26.10.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/9

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbetsdomstol — Zweden) — Fonnship A/S, Svenska Transportarbetareförbundet/Svenska Transportarbetareförbundet, Fonnship A/S, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

(Zaak C-83/13) (1)

([Zeevervoer - Vrij verrichten van diensten - Verordening (EEG) nr. 4055/86 - Toepasselijkheid op vervoer van of naar staten die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) met schepen die onder vlag van derde land varen - Vakbondsacties in havens van dergelijke staat ten behoeve van op die schepen tewerkgestelde derdelanders - Geen gevolgen van nationaliteit van die werknemers en schepen voor toepasselijkheid van Unierecht])

2014/C 315/13

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Arbetsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Fonnship A/S, Svenska Transportarbetareförbundet

Verwerende partijen: Svenska Transportarbetareförbundet, Fonnship A/S, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

Dictum

Artikel 1 van verordening (EEG) nr. 4055/86 van de Raad van 22 december 1986 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en derde landen moet aldus worden uitgelegd dat een vennootschap die is gevestigd in een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, van 2 mei 1992, en eigenaar is van een onder de vlag van een derde land varend schip waarmee zeevervoerdiensten worden verricht vanuit of naar een staat die partij is bij die Overeenkomst, zich kan beroepen op het vrij verrichten van diensten, op voorwaarde dat zij uit hoofde van de exploitatie van dat schip kan worden aangemerkt als verrichter van die diensten en de ontvangers van die diensten zijn gevestigd in andere staten die partij zijn bij genoemde Overeenkomst dan die waarin die vennootschap is gevestigd.

(1) PB C 114 van 20.4.2013.
1)

Artikel 3, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 765/2006 van de Raad van 18 mei 2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 84/2011 van de Raad van 31 januari 2011 (PB L 28, blz. 17) en bij verordening (EU) nr. 588/2011 van de Raad van 20 juni 2011, moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde nationale autoriteit bij het beoordelen van een krachtens die bepaling ingediend verzoek om vrijstelling met het oog op het instellen van een beroep tot betwisting van door de Europese Unie opgelegde beperkende maatregelen, niet over een absolute beoordelingsvrijheid beschikt, maar haar bevoegdheden moet uitoefenen met inachtneming van de in artikel 47, tweede alinea, tweede volzin, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie opgenomen rechten en van het vereiste door een advocaat te zijn vertegenwoordigd bij het instellen van een dergelijk beroep bij het Gerecht van de Europese Unie. De bevoegde nationale autoriteit mag nagaan of de tegoeden waarvan de vrijgave wordt gevraagd, uitsluitend bestemd zijn voor de betaling van redelijke honoraria en vergoeding van in verband met de verlening van juridische diensten gemaakte kosten. Zij kan voorts de voorwaarden vaststellen die zij passend acht om met name te waarborgen dat de doelstelling van de opgelegde sanctie niet wordt doorkruist en de verleende vrijstelling niet wordt misbruikt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 194/9

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 30 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Orde van Architecten/Belgische staat

(Zaak C-365/13) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2005/36/EG - Artikelen 21 en 49 - Erkenning van beroepskwalificaties - Toegang tot beroep van architect - Vrijstelling van beroepsstage))

2014/C 194/10

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Orde van Architecten

Verwerende partij: Belgische staat

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State (België) — Uitlegging van de artikelen 21, 46 en 49 van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (PB L 255, blz. 22) — Toegang tot en uitoefening van beroep van architect — Inschrijving bij de Orde van Architecten — Nationale regelgeving die deze inschrijving voor houders van een in België afgegeven opleidingstitel afhankelijk maakt van het doorlopen van een beroepsstage van twee jaar — Verbod om het doorlopen van een dergelijke stage of gelijkwaardige ervaring te eisen van houders van een in een andere lidstaat verkregen diploma van architect

Dictum

De artikelen 21 en 49 van richtlijn 2005/36 van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 279/2009 van de Commissie van 6 april 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de ontvangende lidstaat de houder van een in de lidstaat van oorsprong verworven beroepskwalificatie zoals bedoeld in bijlage V, punt 5.7.1, of VI bij deze richtlijn, ertoe verplicht een stage te lopen of te bewijzen dat hij over een gelijkwaardige beroepservaring beschikt om het beroep van architect te mogen uitoefenen.

(1) PB C 274 van 21.9.2013.
1)

Artikel 90 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale bepaling die niet voorziet in een verlaging van de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde in geval van niet-betaling van de prijs, indien gebruik wordt gemaakt van de door artikel 90, lid 2, geboden afwijkingsmogelijkheid. Deze bepaling moet dan wel alle andere gevallen omvatten waarin de belastingplichtige overeenkomstig artikel 90, lid 1, na de sluiting van een overeenkomst de tegenprestatie geheel of gedeeltelijk niet ontvangt. Het staat aan de nationale rechter om dit na te gaan.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 151/8

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 27 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Bozen — Italië) — Ulrike Elfriede Grauel Rüffer/Katerina Pokorná

(Zaak C-322/13) (1)

((Burgerschap van de Unie - Discriminatieverbod - Regeling van taalgebruik in civiele zaken))

2014/C 151/10

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Bozen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ulrike Elfriede Grauel Rüffer

Verwerende partij: Katerina Pokorná

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen — Uitlegging van de artikelen 18 VWEU en 21 VWEU — Non-discriminatie en burgerschap van de Unie — Taalregeling voor civiele zaken — Uitzondering ten gunste van eigen staatsburgers — Uitbreiding van deze uitzondering tot staatsburgers van de Europese Unie die zich in dezelfde situatie bevinden als eigen staatsburgers

Dictum

De artikelen 18 VWEU en 21 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die het recht om in civiele zaken die aanhangig zijn bij rechterlijke instanties van een lidstaat met zetel in een welbepaalde territoriale entiteit van die lidstaat, gebruik te maken van een andere dan de officiële staatstaal, enkel toekent aan staatsburgers van die staat die hun woonplaats in bedoelde territoriale entiteit hebben.

(1) PB C 226 van 3.8.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 7/2

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Österreichischer Gewerkschaftsbund/Verband Österreichischer Banken und Bankiers

(Zaak C-476/12) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid - Discriminatieverbod - Collectieve arbeidsovereenkomst die voorziet in een kindertoelage - Berekening van de kindertoelage ten voordele van deeltijdwerkers volgens het pro-rata-temporisbeginsel))

(2015/C 007/02)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Österreichischer Gewerkschaftsbund

Verwerende partij: Verband Österreichischer Banken und Bankiers

Dictum

Clausule 4 van de kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid, gesloten op 6 juni 1997, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG van de Raad van 7 april 1998, moet aldus worden uitgelegd dat het pro-rata-temporisbeginsel van toepassing is op de berekening van het bedrag van een kindertoelage die wordt uitgekeerd door de werkgever van een deeltijdwerker en die is opgenomen in een collectieve arbeidsovereenkomst zoals die welke van toepassing is op de werknemers van de Oostenrijkse banken en bankiers.

(1) PB C 32 van 2.2.2013.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 421/2

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad — Bulgarije) — „Valimar” OOD/Nachalnik na Mitnitsa Varna

(Zaak C-374/12) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Dumping - IJzeren of stalen draden en kabels van oorsprong uit Rusland - Verordening (EG) nr. 384/96 - Artikelen 2, leden 8 en 9, en 11, leden 2, 3, 9 en 10 - Tussentijds nieuw onderzoek - Nieuw onderzoek bij het vervallen van de antidumpingmaatregelen - Geldigheid van verordening (EG) nr. 1279/2007 - Vaststelling van de uitvoerprijs op basis van de verkoop aan derde landen - Betrouwbaarheid van de uitvoerprijzen - Inaanmerkingneming van prijsverbintenissen - Wijziging in de omstandigheden - Toepassing van een andere methode dan tijdens het oorspronkelijke onderzoek])

2014/C 421/02

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Varhoven administrativen sad

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:„Valimar” OOD

Verwerende partij: Nachalnik na Mitnitsa Varna

Dictum

Bij het onderzoek van de prejudiciële vragen is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van verordening (EG) nr. 1279/2007 van de Raad van 30 oktober 2007 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen kabels van oorsprong uit de Russische Federatie en tot intrekking van de antidumpingmaatregelen met betrekking tot bepaalde soorten ijzeren of stalen kabels van oorsprong uit Thailand en Turkije.

(1) PB C 311 van 13.10.2012.