ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6.

Artikel 20 van de Zesde richtlijn bepaalt het volgende: „1. De oorspronkelijk toegepaste aftrek wordt op de door de lidstaten vastgestelde wijze herzien, met name: a) indien de aftrek hoger of lager is dan die welke de belastingplichtige gerechtigd was toe te passen; b) indien zich na de aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die in aanmerking zijn genomen voor het bepalen van het bedrag van de aftrek, met name in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten; er vindt evenwel geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van onttrekkingen voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters, als bedoeld in artikel 5, lid 6. De lidstaten kunnen evenwel herziening eisen in geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en van diefstal. [...] 3. In geval van levering gedurende de herzieningsperiode worden de investeringsgoederen geacht verder voor een economische activiteit van de belastingplichtige te worden gebruikt totdat de herzieningsperiode is afgelopen. Deze economische activiteit wordt geacht volledig belast te zijn wanneer de levering van de betrokken goederen belast is; zij wordt geacht volledig vrijgesteld te zijn wanneer de levering vrijgesteld is. De herziening wordt in één keer verricht voor de gehele nog resterende herzieningsperiode. In het laatste geval kunnen de lidstaten ervan afzien herziening te eisen voor zover de koper een belastingplichtige is die de betrokken investeringsgoederen uitsluitend gebruikt voor handelingen waarvoor de [btw] in aftrek mag worden gebracht. 4. Voor de toepassing van het bepaalde in de leden 2 en 3 kunnen de lidstaten: [...] — alle passende maatregelen nemen om te verzekeren dat de herziening geen ongerechtvaardigde voordelen inhoudt; — administratieve vereenvoudigingen toestaan. [...]”
13.

Artikel 4, sub b, van verordening ITC/3315/2007 regelt de berekening van de heffing voor centrales die emissierechten nodig hebben: „XTi = (d / 365) x DA2006i x PCO2T x (FEm / FEi) In de zin van deze regeling wordt verstaan onder: XTi: het bedrag in EUR dat is verschuldigd voor de i-de centrale waaraan emissierechten zijn toegewezen [...]. Voor iedere centrale waaraan emissierechten zijn toegewezen, is de maximumwaarde van XTi het bedrag dat voortvloeit uit de toepassing van de aftrekformule voor technologieën waarvoor geen emissierechten worden toegewezen in de zin van artikel 4, sub a; d: het aantal dagen waarop centrale i in het tijdvak T economisch in gebruik is [...]; DA2006i: de hoeveelheid emissierechten die uit hoofde van het nationale toewijzingsplan 2005‑2007 aan de i-de centrale voor het jaar 2006 zijn toegekend, in ton CO2-equivalent; FEi: de emissiefactor van de i-de centrale in ton CO2-equivalent per megawattuur; FEm en PCO2T: de in de vorige alinea gedefinieerde variabelen.”
61.

In de zaken Zino Davidoff en Levi Strauss hadden de houders van de betrokken merken hun waren buiten de EER in de handel gebracht en waren deze in de EER ingevoerd door een derde. Het Hof werd verzocht te verduidelijken in welke omstandigheden de merkhouder kan worden geacht zijn „toestemming” te hebben gegeven voor het in de handel brengen van de waren in de EER. Het Hof oordeelde dat het een eenvormige uitlegging van het begrip toestemming diende te geven. ( 21 ) Volgens het Hof kan toestemming uitdrukkelijk worden gegeven, of impliciet zijn en worden afgeleid uit elementen en omstandigheden vóór, tijdens en na het buiten de EER in de handel brengen. Gezien het belangrijke gevolg van de toestemming in de context van artikel 7, lid 1, van de richtlijn, namelijk de uitdoving van het uitsluitende recht van de merkhouder, dat hem toestaat het eerste in de handel brengen in de EER te controleren, „moet [toestemming] worden uitgedrukt op een manier waaruit met zekerheid de wil blijkt afstand te doen van dat recht”. ( 22 ) Hoewel de toestemming als bedoeld in artikel 7, lid 1, van de richtlijn betrekking heeft op het in de handel brengen van waren ( 23 ) en de toestemming als bedoeld in artikel 5, lid 1, ziet op het gebruik van het merk (of van een overeenstemmend teken waardoor verwarring kan ontstaan) in het economisch verkeer, gelden de vaststellingen van het Hof over de aard van de toestemming mijns inziens ook voor het begrip toestemming als bedoeld in artikel 5, lid 1, van de richtlijn.
14.

Thans is voor de Supreme Court, die inmiddels de plaats heeft ingenomen van het House of Lords, een geding aanhangig betreffende die kostenbeslissing. In dit geding legt de Supreme Court de volgende vragen voor aan het Hof: „1) Hoe dient een nationale rechter de kostenveroordeling van een particulier wiens vordering in een milieuzaak is afgewezen, te beoordelen in het licht van het bepaalde in artikel 9, lid 4, van het Verdrag van Aarhus, zoals uitgevoerd bij artikel 10 bis van de MEB-richtlijn en artikel 15 bis van de IPPC-richtlijn? 2) Moet de vraag of een proces ‚onevenredig kostbaar’ is in de zin van artikel 9, lid 4, van het Verdrag van Aarhus, zoals uitgevoerd bij de richtlijnen, worden beantwoord aan de hand van een objectieve beoordeling (waarbij bijvoorbeeld wordt nagegaan of een ‚gemiddelde’ particulier in staat is om de eventuele kostenaansprakelijkheid te dragen) of een subjectieve beoordeling (waarbij wordt uitgegaan van de financiële middelen van de concrete verzoeker) of een combinatie van beide? 3) Of is dit geheel en al een zaak van het nationale recht van de lidstaten, waarbij uitsluitend moet worden gewaarborgd dat het door de richtlijnen voorgeschreven resultaat, namelijk dat de betrokken procedures niet ‚onevenredig kostbaar’ mogen zijn, wordt bereikt? 4) Is het voor de beoordeling of een procedure ‚onevenredig kostbaar’ is, relevant dat de verzoeker zich in werkelijkheid niet ervan heeft laten weerhouden het geding in te leiden of voort te zetten? 5) Mogen deze kwesties in het stadium van (i) een hoger beroep of (ii) een tweede beroep anders worden beoordeeld dan in eerste aanleg noodzakelijk is?”
Artikel 698 LEC bepaalt:

„1. Op ieder bezwaar van de schuldenaar, de derde-bezitter of een andere betrokkene dat niet in de bovenstaande artikelen is genoemd, daaronder begrepen bezwaren die de nietigheid van de titel alsmede de opeisbaarheid, de vaststaande aard, het tenietgaan of het bedrag van de vordering betreffen, wordt in de desbetreffende procedure beslist, zonder dat dit leidt tot schorsing of vertraging van de in het onderhavige hoofdstuk bedoelde procedure.

[...]

2. Bij de indiening van het bezwaar bedoeld in lid 1 of in de loop van het daaropvolgende geding kan worden verzocht dat de doeltreffendheid van de ter zake te geven beslissing wordt gewaarborgd door de gerechtelijke bewaring van het volledige of een deel van het bedrag dat volgens de in het onderhavige hoofdstuk geregelde procedure aan de schuldeiser dient te worden betaald.

De rechter beveelt bij beschikking op grond van de overgelegde stukken de genoemde gerechtelijke bewaring, indien hij de aangevoerde gronden voldoende acht. Indien de verzoeker niet kennelijk voldoende solvent is, gelast de rechter dat hij vooraf voldoende zekerheid stelt voor de voldoening van de moratoire rente en eventuele andere rechten op schadevergoeding van de schuldeiser.

3. Indien de schuldeiser zekerheid stelt voor de betaling van het bedrag waarvan de bewaring is bevolen in verband met de in lid 1 genoemde procedure, en de rechter deze zekerheid voldoende acht, wordt de bewaring opgeheven.”
83.

Nadat de eerste gegevens waarop een verzoek om internationale bescherming is gebaseerd allereerst via een formulier of een standaardvragenlijst worden meegedeeld, kan de aanvrager tijdens de fase van de instructie van de aanvraag duidelijk maken dat de feiten en de omstandigheden waarmee hij in zijn land van herkomst wordt geconfronteerd, met de werkelijkheid overeenstemmen. In dit verband maakt de in artikel 4, lid 1, van richtlijn 2004/83 neergelegde samenwerking het de aanvrager mogelijk om de meest relevante gegevens te beoordelen en om tezamen met de bevoegde nationale autoriteit alle tot staving van zijn aanvraag noodzakelijke informatie te vergaren. Wat het in artikel 12 van richtlijn 2005/85 bedoelde persoonlijke onderhoud betreft, dit is voor de aanvrager een nieuwe gelegenheid om een gesprek te voeren met de persoon die het best in staat is om rekening te houden met zijn persoonlijke situatie. Hij kan alle redenen voor zijn aanvraag uiteenzetten alsook elk nieuw element aandragen dat hij in zijn argumentatie niet had opgenomen en zijn zienswijze toelichten. Dit onderhoud biedt de bevoegde nationale autoriteit de gelegenheid om de relevantie van al deze gegevens zeer concreet na te gaan teneinde de persoonlijkheid van de betrokkene alsmede de geloofwaardigheid van zijn verklaringen te beoordelen en in voorkomend geval bepaalde tegenstrijdigheden weg te nemen.
18.

In die omstandigheden, en om elke twijfel uit te sluiten, heeft het Bundesverwaltungsgericht de behandeling van de zaak geschorst en het Hof om een prejudiciële beslissing verzocht over de volgende vragen, die in nagenoeg identieke bewoordingen zijn gesteld in de twee zaken C-71/11 en C-99/11: „1) Moet artikel 9, lid 1, sub a, van de richtlijn [...] aldus worden uitgelegd dat niet elke met artikel 9 EVRM strijdige ingreep in de godsdienstvrijheid een daad van vervolging in de zin van eerstgenoemde bepaling uitmaakt, maar is van een ernstige aantasting van de godsdienstvrijheid als fundamenteel mensenrecht slechts sprake wanneer het kerngebied ervan wordt geraakt? 2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: a) Is het kerngebied van de godsdienstvrijheid beperkt tot de geloofsbelijdenis en geloofsbeleving thuis en in beperkte kring, of kan van daden van vervolging in de zin van artikel 9, lid 1, sub a, van de richtlijn [...] eveneens sprake zijn wanneer in het land van herkomst de uitoefening van het geloof in het openbaar een gevaar inhoudt voor de fysieke integriteit, het leven of de fysieke vrijheid en de asielaanvrager daarom ervan afziet? b) Indien het kerngebied van de godsdienstvrijheid ook bepaalde geloofsbelevingen in het openbaar kan omvatten: — volstaat in dit geval voor een ernstige aantasting van de godsdienstvrijheid, dat de aanvrager deze beleving van zijn geloof voor zichzelf als van wezenlijk belang ervaart om zijn godsdienstige identiteit te handhaven, — of is bovendien vereist dat de geloofsgemeenschap waartoe de aanvrager behoort deze geloofsbeleving beschouwt als een centraal bestanddeel van haar geloofsleer, — of kunnen ook andere omstandigheden, bijvoorbeeld de algemene situatie in het land van herkomst, bijkomende beperkingen uitmaken? 3) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is er sprake van gegronde vrees voor vervolging in de zin van artikel 2, sub c, van de richtlijn [...] wanneer vaststaat dat de aanvrager na zijn terugkeer naar zijn land van herkomst bepaalde buiten het kerngebied liggende godsdienstige handelingen zal stellen, ofschoon deze een gevaar voor zijn fysieke integriteit, zijn leven of zijn vrijheid kunnen inhouden, of kan van de aanvrager worden verlangd dat hij in de toekomst van dergelijke handelingen afziet?”
83.

Bovendien houdt rekwirante geen rekening met de aan punt 114 van het bestreden arrest voorafgaande overwegingen, met name die in de punten 88 tot en met 102 van het bestreden arrest, waarin het Gerecht de redenen heeft uiteengezet waarom de litigieuze handeling niet als een beslissing kon worden beschouwd. Daarbij heeft het zeker niet miskend dat een mededeling als de in geding zijnde als zodanig een beslissing kan bevatten. In punt 94 van het bestreden arrest heeft het Gerecht namelijk in herinnering geroepen dat „niet kan worden volstaan met een onderzoek van de vorm van de brief van 20 mei 2008” en dat, om te bepalen of die brief een beslissing is, conform de rechtspraak van het Hof de inhoud van de handeling in aanmerking moet worden genomen, en niet de vorm waarin zij is gegoten.
Artikel 7 van richtlijn 96/9, met het opschrift „Voorwerp van de bescherming”, onderdeel van hoofdstuk III, „Recht sui generis”, bepaalt:

„1. De lidstaten voorzien in een recht voor de fabrikant van een databank, waarvan de verkrijging, de controle of de presentatie van de inhoud in kwalitatief of kwantitatief opzicht getuigt van een substantiële investering, om de opvraging en/of het hergebruik van het geheel of een in kwalitatief of kwantitatief opzicht substantieel deel van die inhoud te verbieden.

2. In dit hoofdstuk wordt:

a) onder ‚opvraging’ verstaan, het permanent of tijdelijk overbrengen van de inhoud van een databank of een substantieel deel ervan op een andere drager, ongeacht op welke wijze en in welke vorm,

b) onder ‚hergebruik’ verstaan, elke vorm van het aan het publiek ter beschikking stellen van de inhoud van een databank of een substantieel deel ervan, door verspreiding van kopieën, verhuur, onlinetransmissie of in een andere vorm. De eerste verkoop in de Gemeenschap van een kopie van een databank door de rechthebbende of met diens toestemming leidt tot uitputting van het recht om controle uit te oefenen op de doorverkoop van die kopie in de Gemeenschap.

[...]

3. Het in lid 1 bedoelde recht kan overgedragen, afgestaan of contractueel in licentie gegeven worden.

[...]

5. Het herhaald en systematisch opvragen en/of hergebruiken van niet-substantiële delen van de inhoud van de databank, in strijd met een normale exploitatie van die databank of waardoor ongerechtvaardigde schade wordt toegebracht aan de rechtmatige belangen van de fabrikant van de databank, zijn niet toegestaan.”

Richtlijn 2003/98/EG ( 4 )
54.

De Duitse regering is voorts in wezen van mening dat een dergelijke uitlegging tot gevolg heeft dat, in strijd met artikel 59 van het aanvullende protocol bij de associatieovereenkomst, gezinsleden van een Turkse onderdaan gunstiger worden behandeld dan gezinsleden van een burger van de Unie. Zij licht dit toe als volgt: Krachtens richtlijn 2004/38 geldt voor het behoud van het verblijfsrecht van een onderdaan uit een derde land die is gescheiden van een burger van de Unie, de voorwaarde dat hij beschikt over voldoende bestaansmiddelen, totdat hij na vijf jaar legaal verblijf een permanent verblijfsrecht op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst verkrijgt. Het recht dat een gezinslid van een Turkse werknemer ontleent aan artikel 7, eerste alinea, eerste streepje, van besluit nr. 1/80, wordt daarentegen reeds verkregen na drie jaar legaal verblijf in de lidstaat van ontvangst en is niet onderworpen aan voorwaarden voor het behoud ervan. Volgens de Duitse regering zou de werkingssfeer van deze gunstiger behandeling, bij een uitlegging van deze bepaling in die zin dat zij tevens van toepassing is op een gezinslid van een onderdaan uit een derde land die niet de Turkse nationaliteit bezit, dan nog ruimer worden dan nu reeds het geval is.
66.

Met betrekking tot de uitlegging van het begrip „rechtstreeks uit de exploitatie van de spoorwegdiensten voortvloeiende kosten” heb ik in de hiervoor genoemde conclusies het Hof in overweging gegeven om te verklaren dat gelet op, enerzijds, de onduidelijkheid van richtlijn 2001/14, en, anderzijds, het ontbreken van een precieze definitie van dit begrip dan wel van een Unierechtelijke bepaling die een exacte opsomming geeft van de kosten die niet onder dit begrip vallen, de lidstaten beschikken over een zekere economische beoordelingsmarge ter zake van de omzetting en toepassing van dit begrip. Ofschoon het mijns inziens ondoenlijk is om een limitatieve opsomming te geven van wat wel of niet onder de „rechtstreeks uit de exploitatie van de spoorwegdiensten voortvloeiende kosten” valt, mag niet worden uitgesloten dat lidstaten, in bepaalde gevallen, kosten mee in aanmerking nemen die duidelijk de grenzen van dit door richtlijn 2001/14 gebruikte begrip overschrijden. In het kader van een niet-nakomingsberoep moet derhalve worden nagegaan of de wetgeving van de lidstaat het toelaat om in de berekening van de heffingen voor het minimumtoegangspakket en de toegang tot de vervoersinfrastructuur elementen op te nemen die duidelijk niet rechtstreeks uit de exploitatie van de spoorwegdiensten voortvloeien.
47.

Om te beginnen wil ik erop wijzen dat het Hof naar mijn mening stellig bevoegd is om kennis te nemen van het onderhavige beroep wegens niet-nakoming, aangezien het geschil tussen Hongarije en de Slowaakse Republiek wel degelijk berust op een vermeende schending van het Unierecht. Het Hof wordt in het kader van dit beroep verzocht de draagwijdte van de voorschriften betreffende het burgerschap van de Unie vast te stellen en met name te oordelen of het staatshoofd van een lidstaat in het kader van zijn officiële verplaatsingen op het grondgebied van andere lidstaten kan worden beschouwd als een burger van de Unie. Het is in overeenstemming met artikel 344 VWEU dat het geschil betreffende de uitlegging en de toepassing van de bepalingen van het VWEU die verband houden met het burgerschap van de Unie door het Hof wordt beslecht in het kader van een van de in dit Verdrag neergelegde procedures, in casu de procedure van artikel 259 VWEU.
53.

In de tweede plaats heb ik hiervoor, meer in het bijzonder met betrekking tot de vraag of een dergelijke claim erin kan bestaan dat wordt gesuggereerd of geïmpliceerd dat een levensmiddel louter minder schadelijk is dan vergelijkbare producten van dezelfde soort of categorie – in casu wijnen –, opgemerkt dat deze term wordt gebruikt in de vooronderstelling dat er een bijzonder positief of heilzaam effect op de gezondheid of de lichaamsfuncties zal zijn. De specificiteit van het geclaimde gezondheidsgerelateerde voordeel impliceert in die zin een vergelijkingscriterium of referentiepunt, dit wil zeggen een vergelijkbaar product.
Artikel 4 van verordening nr. 343/2003 luidt:

„1. De procedure waarbij wordt vastgesteld welke lidstaat overeenkomstig deze verordening verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek, vangt aan zodra het asielverzoek voor de eerste maal bij een lidstaat wordt ingediend.

[...]

5. De lidstaat waarbij het asielverzoek is ingediend, is verplicht om, op de in artikel 20 bepaalde voorwaarden en met het oog op afronding van de procedure tot vaststelling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek, over te gaan tot terugname van de asielzoeker die zich in een andere lidstaat ophoudt en daar opnieuw een asielverzoek heeft ingediend na zijn verzoek te hebben ingetrokken tijdens de procedure tot vaststelling van de staat die verantwoordelijk is.

Deze verplichting geldt niet meer indien de asielzoeker het grondgebied van de lidstaten inmiddels ten minste drie maanden heeft verlaten of door een lidstaat in het bezit is gesteld van een verblijfstitel.”
45.

Bijgevolg moet in een context zoals die van het hoofdgeding worden vastgesteld of het voornaamste kenmerk of doel van de dienst in kwestie het ter beschikking van belastingplichtigen stellen is van arbeidskrachten, in casu vrachtwagenchauffeurs, zodat de handeling moet worden aangeduid als het beschikbaar stellen van personeel, dan wel of dit direct het uitvoeren van de transportdiensten door de dienstverrichter is, waarbij het beschikbaar stellen van werknemers of zelfstandige onderaannemers een deel van deze dienstverrichting vormt. Bovendien gaat het in dergelijke omstandigheden doorgaans over verschillende onderscheiden handelingen die voor belastingdoeleinden afzonderlijk dienen te worden onderzocht, zoals de dienst die de zelfstandige vrachtwagenchauffeurs in het kader van de agentuurovereenkomst verstrekken aan de handelsagent of degene die het personeel beschikbaar stelt, de dienst die deze handelsagent verstrekt aan de buitenlandse vervoersondernemingen en tot slot de vervoersdiensten die deze vervoersondernemingen eventueel voor hun klanten verrichten.
77.

Mitsdien geef ik het Hof in overweging met betrekking tot de door de Commissione Tributaria Provinciale di Roma aan de orde gestelde punten te verklaren: „1) De artikelen 12 EG, 14 EG, 43 EG en 46 EG zijn niet van toepassing op de situatie die aanleiding heeft gegeven tot de verwijzingsbeschikking. 2) Artikel 10 van richtlijn 1999/31/EG van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen dient aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan nationale bepalingen zoals artikel 3, leden 26 en 31, van wet nr. 549 van 28 december 1995 waarbij een bijzondere heffing op het storten van afvalstoffen is ingevoerd en is bepaald binnen welke termijn deze heffing door de stortplaatsexploitant moet worden betaald, wanneer het heffingstelsel waarvan zij deel uitmaken, niet eist dat de afvalstoffenaanbieders het bedrag van de heffing binnen een redelijke termijn aan de stortplaatsexploitant vergoeden, of niet voorziet in een doeltreffende regeling voor die vergoeding. 3) Een aan een stortplaatsexploitant wegens tardieve betaling van een dergelijke heffing opgelegde boete kan alleen dan krachtens artikel 10 van richtlijn 1999/31 op de afvalstoffenaanbieder worden verhaald wanneer de stortplaatsexploitant kan aantonen dat de boete een kostenelement is dat hij noodzakelijkerwijze oploopt ten gevolge van het feit dat de afvalstoffenaanbieder de heffing niet binnen een redelijke termijn vergoedt. Het staat aan de nationale rechter, uit te maken of dit het geval is. 4) De vergoeding van een dergelijke heffing is een onderdeel van de vergoeding voor een handelstransactie tussen een onderneming en een overheidsinstantie zoals omschreven in artikel 2 van richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties en valt bijgevolg binnen de werkingssfeer van die richtlijn zoals omschreven in artikel 1 daarvan. De lidstaten dienen er dus voor te zorgen dat overeenkomstig artikel 3 van die richtlijn interest met betrekking tot de tardieve betaling en/of vergoeding van een dergelijke heffing, alsmede de kosten om deze heffing vooraf te kunnen betalen teneinde een boete te vermijden, kan worden gevorderd.”
Artikel 2 van verordening nr. 26 vult het eerste artikel als volgt aan:

„(1) Artikel [81], lid 1, van het Verdrag is niet van toepassing op de in het voorgaande artikel bedoelde overeenkomsten, besluiten en gedragingen die een wezenlijk bestanddeel uitmaken van een nationale marktorganisatie of die vereist zijn voor de verwezenlijking van de in artikel [33] van het Verdrag omschreven doelstellingen. Het is in het bijzonder niet van toepassing op de overeenkomsten, besluiten en gedragingen van landbouwondernemers, verenigingen van landbouwondernemers of verenigingen van deze verenigingen binnen één lidstaat, voor zover deze, zonder de verplichting in te houden een bepaalde prijs toe te passen, betrekking hebben op de voortbrenging of de verkoop van landbouwproducten of het gebruik van gemeenschappelijke installaties voor het opslaan, behandelen of verwerken van landbouwproducten, tenzij de Commissie vaststelt dat de mededinging zodoende wordt uitgesloten of dat de doeleinden van artikel 39 van het Verdrag in gevaar worden gebracht.

(2) Onder voorbehoud van het toezicht van het Hof van Justitie is uitsluitend de Commissie bevoegd om, na de lidstaten te hebben geraadpleegd en de belanghebbende ondernemingen of ondernemersverenigingen, alsmede elke andere natuurlijke of rechtspersoon waarvan zij het noodzakelijk acht de mening in te winnen, te hebben gehoord, in een te publiceren beschikking vast te stellen welke overeenkomsten, besluiten en gedragingen aan de in lid 1 bedoelde voorwaarden voldoen.

(3) De Commissie gaat over tot deze vaststelling, hetzij ambtshalve, hetzij op verzoek van een bevoegde autoriteit van een lidstaat of van een belanghebbende onderneming of ondernemersvereniging.

[…]”