ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

nietigverklaring van besluit 2013/448/EU (1) van de Commissie van 5 september 2013 betreffende nationale uitvoeringsmaatregelen voor de voorlopige kosteloze toewijzing van broeikasgasemissierechten overeenkomstig artikel 11, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad, voor zover in artikel 1, lid 1, juncto bijlage I, punt A, rekwirantes opneming in de in artikel 11 van richtlijn 2003/87/EG bedoelde lijst, alsook de voorlopige totale jaarlijkse hoeveelheid emissierechten die rekwirantes installatie onder de identificatiecode DE 000000000000010 is toegewezen, werden afgewezen;
2)

Moet de in artikel 14 van richtlijn 98/71 en artikel 110 van verordening (EG) nr. 6/2002 bedoelde reparatieclausule aldus worden uitgelegd dat zij voor derde producenten van reserveonderdelen en toebehoren een subjectief recht inhoudt, en dat dergelijke derden, in afwijking van het bepaalde in verordening nr. 207/2009 (3) en richtlijn 89/104/EG (4), op grond van dit subjectieve recht het ingeschreven merk van anderen mogen gebruiken voor reserveonderdelen en toebehoren, ook al brengt de merkhouder het betrokken onderscheidend teken op zodanige wijze op het op het samengestelde voortbrengsel te monteren reserveonderdeel of toebehoren aan dat het van buitenaf zichtbaar is en zo bijdraagt aan de uiterlijke verschijning van het samengestelde voortbrengsel?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento (Italië) op 6 november 2014 — Antonio Tita e.a./Ministero della Giustizia e.a.

(Zaak C-495/14)

(2015/C 026/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Antonio Tita, Alessandra Carlin, Piero Constantini

Verwerende partijen: Ministero della Giustizia, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento (TRGA)

Prejudiciële vraag

Staan de beginselen vastgesteld in richtlijn 2007/66/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007, richtlijn 89/665/EEG (2) van de Raad en richtlijn 92/13/EEG (3) van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten in de weg aan een Italiaanse nationale regeling zoals die over de bijdrage voor de gerechtskosten neergelegd in de artikelen 9, 13, leden 6 bis en 6 bis, punt 1, en 14, lid 3 ter, van decreto del presidente della Repubblica nr. 115 van 30 mei 2002 (zoals gewijzigd bij latere wetgevende bepalingen) en artikel 1, lid 27, van wet nr. 228 van 24 december 2012, waarbij hoge bijdragen zijn vastgesteld voor de toegang tot de rechterlijke instanties bevoegd voor bestuursrechtelijke zaken op het gebied van de plaatsing van overheidsopdrachten?

(1) Richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (PB L 335, blz. 31).

(2) Richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB L 395, blz. 33).

(3) Richtlijn 92/13/EEG van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 76, blz. 14).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 34/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Torino (Italië) op 7 november 2014 — Strafzaak tegen Stefano Burzio

(Zaak C-497/14)

(2015/C 034/08)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Torino

Partijen in de strafzaak

Stefano Burzio

Prejudiciële vraag

Is artikel 10 bis van decreto legislativo nr. 74 van 10 maart 2000 — gelet op artikel 4 van [Protocol nr. 7 bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden] en artikel 50 [van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie] — verenigbaar met het gemeenschapsrecht, voor zover in dat artikel wordt toegestaan dat een rechtssubject strafrechtelijk aansprakelijk wordt gesteld indien hem voor hetzelfde feit (verzuim om belastinginhoudingen af te dragen) reeds een onherroepelijke bestuurlijke sanctie is opgelegd krachtens [artikel 13, lid 1, van decreto legislativo nr. 471 van 18 december 1997 (onder toepassing van een extra heffing)?
3)

Indien de eerste twee vragen ontkennend worden beantwoord, moet worden nagegaan of, ingeval van een vordering tot regres, bij het vaststellen van het geldende recht overeenkomstig artikel 4, lid 1, van de Rome II-verordening, de rechtsbetrekkingen tussen verzekeraars van voertuigen met opleggers vallen onder het begrip „niet-contractuele verbintenissen” in de zin van de Rome II-verordening en of deze betrekkingen wel of niet moeten worden beschouwd als afgeleide rechtsbetrekkingen die voortvloeien uit het verkeersongeval (strafbare feit). Moeten, in een geval zoals in onderhavige zaak, de verzekeraars van voertuigen met opleggers worden beschouwd als schuldenaren die aansprakelijk zijn voor dezelfde vordering in de zin van artikel 20 van de Rome II-verordening en moet het recht dat van toepassing is op de betrekkingen tussen beide worden bepaald in overeenstemming met die regel [?]
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 439/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha (Spanje) op 2 oktober 2014 — Manuel Orrego Arias/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

(Zaak C-456/14)

(2014/C 439/31)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Manuel Orrego Arias

Verwerende partij: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

Prejudiciële vraag

Uitlegging van artikel 3, lid 1, sub a, eerste streepje, van richtlijn 2001/40/EG van de Raad van 28 mei 2001 (1), en met name de volgende vraag:

Zien de in die bepaling gebruikte woorden „een strafbaar feit dat bestraft kan worden met een vrijheidsstraf van ten minste één jaar” op de op het betrokken misdrijf gestelde straf in abstracto dan wel op de aan de veroordeelde daadwerkelijk opgelegde gevangenisstraf, en zou het door een lidstaat genomen besluit tot verwijdering van een tot een vrijheidsstraf van acht maanden veroordeelde onderdaan van een derde land dus wel of niet worden erkend door andere lidstaten?

(1) Richtlijn betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwijdering van onderdanen van derde landen

(PB L 149, blz. 34).
2)

Indien het antwoord op vraag 1) afhangt van de kenmerken van de specifieke procedure, zo nodig in samenhang met de feiten en omstandigheden van het geval, aan de hand van welke kenmerken, feiten en omstandigheden dient de nationale rechter dan te bepalen of die procedure dient te worden aangemerkt als een administratieve procedure als bedoeld in artikel 4, lid 1, aanhef en onder a, van de richtlijn?
3)

Dient artikel 78, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus te worden uitgelegd dat het toelaatbaar is dat het nationale recht voorziet in beperkingen van de mogelijkheid tot herziening van de resultaten van een eerste controle achteraf, wanneer blijkt dat de informatie dat de douaneregeling op grond van onjuiste of onvolledige gegevens is toegepast, niet bekend was ten tijde van de vaststelling van het besluit betreffende de eerste controle achteraf?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 388/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof Den Haag (Nederland) op 7 augustus 2014 — TOP Logistics BV & Van Caem International BV tegen Bacardi & Co. Ltd & Bacardi International Ltd

(Zaak C-379/14)

2014/C 388/02

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Gerechtshof Den Haag

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeksters: TOP Logistics BV, Van Caem International BV

Verweersters: Bacardi & Co. Ltd, Bacardi International Ltd

Prejudiciële vragen

Deze vragen betreffen goederen die afkomstig zijn van buiten de EER en die, nadat zij (niet door of met toestemming van de merkhouder) zijn binnengebracht op het grondgebied van de EER, in een lidstaat van de Europese Unie zijn geplaatst onder de regeling extern douanevervoer of onder de regeling douane-entrepot (een en ander als bedoeld in het communautair douanewetboek, verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) (oud) en verordening (EG) nr. 450/2008 (2)).

1) Wanneer, onder de omstandigheden als in deze zaak aan de orde, dergelijke goederen vervolgens worden geplaatst onder een accijnsschorsingsregeling moeten zij dan worden aangemerkt als ingevoerd in de zin van artikel 5, lid 3, sub c, van richtlijn 89/104/EEG (3) (thans richtlijn 2008/95/EG (4)), aldus dat sprake is van „gebruik (van het teken) in het economisch verkeer” dat door de merkhouder kan worden verboden op grond van artikel 5, lid 1, van genoemde richtlijn?

2) Wanneer vraag 1) bevestigend wordt beantwoord, heeft dan te gelden dat, onder de omstandigheden als in deze zaak aan de orde, de enkele aanwezigheid in een lidstaat van dergelijke goederen (die zijn geplaatst onder een accijnsschorsingsregeling in die lidstaat) geen afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk, zodat de merkhouder die zich beroept op nationale merkrechten in die lidstaat zich niet kan verzetten tegen die aanwezigheid?

(1) Verordening van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).

(2) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (gemoderniseerd douanewetboek) (PB L 145, blz. 1).

(3) Eerste Richtlijn van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der Lid-Staten (PB 1989, L 40, blz. 1).

(4) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (PB L 299, blz. 25).
1)

Hoe moet artikel 23, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad (1) worden uitgelegd met het oog op de bepaling welk gerecht exclusief bevoegd is, wanneer de contractspartijen tussen wie een geschil bestaat, in de algemene voorwaarden van de overeenkomst verschillende gerechten hebben aangewezen voor de beslechting van de geschillen die naar aanleiding van de overeenkomst ontstaan; kan voorts de verzoeker vrij kiezen tussen de aangewezen gerechten waarvan de bevoegdheid exclusief is en die waarvan de bevoegdheid facultatief is en kan daaruit worden afgeleid dat het gerecht dat kennisneemt van het geschil, exclusief bevoegd is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 361/3

Beroep ingesteld op 18 juli 2014 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

(Zaak C-346/14)

2014/C 361/03

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en G. Wilms, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

Conclusies

Verzoekster verzoekt het Hof om:

— vast te stellen dat verweerster de krachtens artikel 4, lid 3, VEU juncto artikel 288 VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door bij de vergunning van de bouw van een waterkrachtcentrale aan de Schwarze Sulm de bepalingen van artikel 4, lid 1 juncto lid 7, van de kaderrichtlijn water 2000/60/EG (1) onjuist toe te passen;

— de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens verzoekster probeert Oostenrijk het in artikel 4, lid 1, van de kaderrichtlijn water als grondbeginsel neergelegde verbod op achteruitgang te omzeilen en komt het derhalve niet in aanmerking voor een vrijstelling op grond van artikel 4, lid 7, van die richtlijn.

Bij de toepassing van de richtlijn in de tijd dienen de lidstaten zich volgens de rechtspraak van het Hof gedurende de termijn voor uitvoering van de richtlijn te onthouden van maatregelen die de verwezenlijking van het doel van deze richtlijn ernstig in gevaar zouden brengen (artikel 4, lid 3, VEU juncto artikel 288 VWEU).

Verweerster heeft in haar nieuwe besluit de watertoestand van de Schwarze Sulm alleen anders gewaardeerd. Deze gewijzigde indeling („goede” watertoestand in plaats van „zeer goede”) is in strijd met het oorspronkelijke beheersplan. Vaststellingen en evaluaties in het beheersplan mogen niet ineens door middel van een ad-hoc-administratief besluit op basis van nieuwe criteria worden gewijzigd. Anders zouden wezenlijke inhoudelijke bepalingen van de kaderrichtlijn water, zoals in casu het verbod op achteruitgang, en belangrijke procedurevoorschriften, zoals bijvoorbeeld de inspraak van het publiek, gemakkelijk worden omzeild.

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB L 327, blz. 1).
—

verklaren dat het Verenigd Koninkrijk, door te verlangen dat een aanvrager van kinderbijslag of kinderaftrek in het Verenigd Koninkrijk verblijft, zijn verplichtingen krachtens verordening (EG) nr. 883/2004 (1) niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 339/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 30 juni 2014 — Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze

(Zaak C-309/14)

2014/C 339/02

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)

Verwerende partijen: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze

Prejudiciële vraag

Verzetten de beginselen van richtlijn 2003/109/EG van de Raad (1), zoals gewijzigd en aangevuld, zich tegen een nationale wettelijke regeling, zoals die van artikel 5, lid 2 ter, van wetsbesluit nr. 286 van 25 juli 1998, voor zover daarin is bepaald dat [„]voor de aanvraag voor afgifte en verlenging van een verblijfsvergunning [...] leges [moeten] worden betaald, waarvan het bedrag is vastgesteld op ten minste 80 EUR en ten hoogste 200 EUR bij besluit van het Ministro dell’economia e delle finanze, in overleg met het Ministro dell’interno, waarin voorts de betalingsmodaliteiten zijn bepaald [...]”, zodat het aldus vastgestelde minimumbedrag van de leges ongeveer 8 keer hoger is dan het bedrag dat voor de afgifte van een nationale identiteitskaart moet worden betaald?

(1) Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (PB L 16, blz. 44).
1)

Moeten de artikelen 203 en 204 van het CDW (1) [Communautair douanewetboek] in samenhang gelezen met artikel 859 (in het bijzonder onder 6) van de UCDW (2) [Uitvoeringsverordening communautair douanewetboek] zo worden uitgelegd dat wanneer de douaneregeling extern communautair douanevervoer niet is beëindigd, maar wel documenten zijn overgelegd die aannemelijk maken dat de goederen het douanegebied van de Europese Unie hebben verlaten, deze niet-beëindiging niet leidt tot het ontstaan van een douaneschuld wegens een onttrekking aan het douanetoezicht in de zin van artikel 203 van het CDW, maar tot in beginsel het ontstaan van een douaneschuld op grond van artikel 204 van het CDW?
1.

Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft beslist dat de lidstaten op grond van artikel 17, lid 5, derde alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG (1)) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, voor de berekening van het pro rata voor de aftrek van de voorbelasting over een bepaalde handeling, zoals de oprichting van een onroerende zaak voor gemengd gebruik, primair een andere verdeelsleutel mogen voorschrijven dan de in artikel 19, lid 1, van deze richtlijn beschreven omzetverhouding, mits de toegepaste methode waarborgt dat het pro rata voor de aftrek nauwkeuriger wordt bepaald (arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2012, C-511/10, BLC Baumarkt, [EU:C:2012:689]). a) Moeten, in het geval van verwerving of oprichting van een onroerende zaak voor gemengd gebruik, ontvangen prestaties waarvan de heffingsgrondslag is begrepen in de aanschaf- of bouwkosten, ten behoeve van een nauwkeuriger bepaling van de aftrekbare voorbelasting eerst worden toegerekend aan de (belastingplichtige of belastingvrije) handelingen voor het gebruik van de onroerende zaak en alleen de daarna overgebleven voorbelasting worden verdeeld aan de hand van een oppervlakte- of omzetverhouding? b) Gelden de door het Hof van de Europese Unie in het arrest van 8 november 2012, C-511/10, BLC Baumarkt [EU:C:2012:689], vastgestelde beginselen en het antwoord op de bovenstaande vraag ook voor de voorbelasting op ontvangen prestaties voor het gebruik, de instandhouding of het onderhoud van een onroerende zaak voor gemengd gebruik?
5)

Is besluit 2013/448/EU, voor zover daarbij de uniforme transsectorale correctiefactor is bepaald, in strijd met in het bijzonder artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie of artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1), omdat de voor de berekening van de correctiefactor bepalende hoeveelheden emissies en emissierechten slechts ten dele in het besluit zijn vermeld?
7)

a. Als vraag 6 wordt beantwoord in die zin dat technische problemen, te rekenen tot de onverwachte vliegveiligheidsproblemen, buitengewone omstandigheden vormen die tot honorering van een beroep op artikel 5, lid 3, van de verordening kunnen leiden, indien zij voortvloeien uit een gebeurtenis die niet inherent is aan de uitoefening van het luchtvaartbedrijf en door deze niet kunnen worden daadwerkelijk beïnvloed betekent dit dan dat een technisch probleem dat zich spontaan voordeed en niet aan gebrekkig onderhoud is toe te schrijven en evenmin tijdens een regulier onderhoud is ontdekt (de genoemde A-D checks en de Daily Control […]) wel of juist niet een buitengewone omstandigheid kan vormen — aangenomen dat het niet kon worden ontdekt tijdens die reguliere onderhoudsbeurten — omdat immers dan geen gebeurtenis kan worden aangewezen als in overweging 26 bedoeld en dus ook niet kan worden vastgesteld of deze inherent is aan de uitoefening van het luchtvaartbedrijf en door de luchtvaartmaatschappij dus niet kan worden beïnvloed? b. Als vraag 6 wordt beantwoord in die zin dat technische problemen, te rekenen tot de onverwachte vliegveiligheidsproblemen, gebeurtenissen zijn als bedoeld in overweging 22 en het technisch probleem zich spontaan voordeed en niet aan gebrekkig onderhoud is toe te schrijven en evenmin tijdens een regulier onderhoud is ontdekt (de genoemde A-D checks en de Daily Control), is dit technisch probleem dan al dan niet inherent aan de uitoefening van het luchtvaartbedrijf en kan het door deze wel of juist niet worden beïnvloed in de zin van voormelde overweging 26? c. Als vraag 6 wordt beantwoord in die zin dat technische problemen, te rekenen tot de onverwachte vliegveiligheidsproblemen, gebeurtenissen zijn als bedoeld in overweging 22 en het technisch probleem zich spontaan voordeed en niet aan gebrekkig onderhoud is toe te schrijven en evenmin tijdens een regulier onderhoud is ontdekt (de genoemde A-D checks en de Daily Control), welke omstandigheden dienen dit technisch probleem dan te vergezellen en wanneer zijn deze omstandigheden als buitengewoon aan te merken zodanig dat een beroep daarop kan worden gedaan in de zin van artikel 5, lid 3, van de verordening?
2)

In ontkennend geval, aangezien een verordening (EG) rechtstreekse werking heeft, wat wordt er verstaan onder „heroverweging van een beslissing” in artikel 19, lid 1, van verordening nr. 805/2004 […]? Moet er enkel in een heroverwegingsprocedure te worden voorzien indien de betekening of kennisgeving van een dagvaarding/geding inleidende akte gebeurd is op een in artikel 14 van verordening nr. 805/2004 […] bedoelde wijze, met andere woorden zonder bewijs van ontvangst? Biedt de Belgische wetgeving geen voldoende garanties om te voldoen aan [de] criteria van „heroverwegingsprocedure” voorzien in artikel 19, lid 1, van verordening nr. 805/2004 […] met het verzet conform artikel 1047 e.v. Belgisch Gerechtelijk Wetboek en hoger beroep conform artikel 1050 e.v. Belgisch Gerechtelijk Wetboek?
2)

Is besluit 2013/448/EU ongeldig en in strijd met artikel 3, sub e en sub u, van richtlijn 2003/87/EG, op zich en/of in samenhang met artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG, voor zover in dat besluit is bepaald dat CO2-emissies in verband met afvalgassen — die worden geproduceerd door installaties die onder bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG vallen — alsmede in verband met warmte die wordt benut door installaties die onder bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG vallen en die wordt verworven van installaties voor warmtekrachtkoppeling, emissies van „elektriciteitsopwekkers” zijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/23

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 5 juni 2014 — Pierre Fabre Médicament/Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État, Ministre des affaires sociales et de la santé

(Zaak C-273/14)

2014/C 282/29

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pierre Fabre Médicament

Verwerende partijen: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État, Ministre des affaires sociales et de la santé

Prejudiciële vraag

Is artikel 6, punten 3 en 5, van richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg (1) van toepassing op beslissingen inzake schrapping van een specialiteit van de lijst van aan ziekenhuispatiënten in instellingen voor gezondheidszorg verstrekte geneesmiddelen die de verplichte ziektekostenverzekeringen kunnen vergoeden boven de diensten van ziekenhuisverpleging die worden vergoed in het kader van per Diagnosis Related Group vastgestelde vaste bedragen voor verblijf en verzorging?

(1) PB L 40, blz. 8.