ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 75/442 – Verplichting voor bevoegde instanties om een of meer afvalbeheersplannen op te stellen – Locaties en installaties die geschikt zijn voor verwijdering – Verplichting, met oog op afgifte van vergunning, om ze op geografische kaart aan te duiden dan wel om inplantingscriteria vast te leggen die voldoende nauwkeurig zijn

(Richtlijn 75/442 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, art. 7 en 9)

2. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 75/442 – Verplichting voor lidstaten om afvalbeheersplannen binnen redelijke termijn op te stellen – Draagwijdte

(Richtlijnen van de Raad 75/442, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, art. 7, lid 1, en 91/156, art. 2, lid 1, eerste alinea)

3. Milieu – Afvalstoffen – Richtlijn 75/442 – Niet opstellen binnen gestelde termijn van een of meer afvalbeheersplannen dat/die betrekking heeft/hebben op locaties of installaties die geschikt zijn voor verwijdering – Afgifte van individuele exploitatievergunningen – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 75/442 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, art. 4, 5, 7 en 9)

Samenvatting

1. Artikel 7 van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, moet aldus worden uitgelegd dat het/de beheersplan(nen) dat/die de bevoegde instanties van de lidstaten krachtens deze bepaling dienen op te stellen, op een geografische kaart de precieze inplantingsplaats moet(en) aanduiden van de locaties voor de verwijdering van afvalstoffen, dan wel inplantingscriteria voor de locaties moet(en) vastleggen die zo nauwkeurig zijn dat de instantie die de in artikel 9 van de richtlijn bedoelde vergunning afgeeft, kan vaststellen of de betrokken locatie of installatie binnen het in het plan voorziene beheer valt.

(cf. punt 35, dictum 1)

2. Artikel 7, lid 1, van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten de afvalbeheersplannen moeten opstellen binnen een redelijke termijn, die langer kan zijn dan de in artikel 2, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 91/156 vastgestelde termijn voor de omzetting ervan.

(cf. punt 38, dictum 2)

3. De artikelen 4, 5 en 7 van richtlijn 75/442 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156, in samenhang met artikel 9 van dezelfde richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een lidstaat die niet binnen de gestelde termijn een of meer afvalbeheersplannen heeft goedgekeurd dat/die betrekking heeft/hebben op de locaties of installaties die geschikt zijn voor de afvalverwijdering, individuele vergunningen afgeeft voor de exploitatie van dergelijke installaties.

(cf. punt 46, dictum 3)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief — Indeling van goederen — Bindende tariefinlichting — Intrekking door douaneautoriteiten in geval van wijziging van uitlegging van op indeling van betrokken goederen toepasselijke bepalingen — Toelaatbaarheid — (Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 9, lid 1, en 12, lid 5, sub a-iii)

Samenvatting

Artikel 9, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 12, lid 5, sub a-iii, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 82/97, moet aldus worden uitgelegd dat deze artikelen voor de douaneautoriteiten de wettelijke grondslag bieden om een bindende tariefinlichting (BTI) in te trekken, wanneer zij het daarin vastgelegde standpunt omtrent de interpretatie van de voor de tariefindeling van deze goederen toepasselijke wettelijke bepalingen wijzigen.

In de eerste plaats heeft de gemeenschapswetgever namelijk ondubbelzinnig bepaald dat een BTI haar geldigheid verliest wanneer aan een van de voor verstrekking gestelde voorwaarden niet of niet meer is voldaan. In de tweede plaats, daar de verstrekking van een BTI afhangt van de juistheid van de uitlegging door de douaneautoriteiten van de wettelijke bepalingen die op de tariefindeling van de betrokken goederen van toepassing zijn, hebben die douaneautoriteiten, wanneer zij tot de bevinding komen dat die uitlegging onjuist is, het recht om te beslissen dat aan een van de voorwaarden voor verstrekking van de BTI niet meer is voldaan, en die BTI in te trekken teneinde de tariefindeling van de betrokken goederen te wijzigen.

cf. punten 23-25, 28 en dictum
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Milieu — Behoud van vogelstand — Richtlijn 79/409 — Data van openen en sluiten van jacht — Afwijkingen — Verstandig gebruik van bepaalde vogelsoorten in kleine hoeveelheden — Jacht op wilde vogels als liefhebberij — Daaronder begrepen — (Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 7, lid 4, en 9, lid 1, sub c)

2. Milieu — Behoud van vogelstand — Richtlijn 79/409 — Data van openen en sluiten van jacht — Afwijkingen — Verstandig gebruik van bepaalde vogelsoorten in kleine hoeveelheden — Voorwaarden — (Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 9, lid 1, sub c)

Samenvatting

1. Ingevolge artikel 9, lid 1, sub c, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand is het een lidstaat toegestaan, af te wijken van de data van het openen en sluiten van de jacht die met inachtneming van de in artikel 7, lid 4, van deze richtlijn vermelde doelstellingen zijn vastgesteld.

In dat opzicht kan er bij de jacht op wilde vogels als liefhebberij gedurende de in artikel 7, lid 4, bepaalde perioden sprake zijn van een verstandig gebruik van bepaalde vogelsoorten in kleine hoeveelheden zoals toegestaan door artikel 9, lid 1, sub c, van de richtlijn, net zoals wanneer wilde vogels, ook buiten het jachtseizoen, worden gevangen en verkocht voor gebruik als levende lokvogels of aan liefhebbers op traditionele kermissen en markten.

cf. punten 11-12, dictum 1

2. Artikel 9 van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand moet aldus worden uitgelegd dat op grond van lid 1, sub c, van deze bepaling de jacht kan worden toegestaan wanneer er geen andere bevredigende oplossing bestaat. Aan die voorwaarde is met name dan niet voldaan wanneer de maatregel die de afwijkende jachtperiode toestaat, enkel tot doel heeft de periode te verlengen waarin bepaalde vogelsoorten mogen worden bejaagd in gebieden waarin deze soorten reeds voorkwamen in de overeenkomstig artikel 7 van de richtlijn vastgestelde jachtperioden.

Bovendien moet de jacht selectief en onder strikt gecontroleerde omstandigheden plaatsvinden en mag zij enkel bepaalde vogels in kleine hoeveelheden betreffen. Aan deze laatste voorwaarde kan niet zijn voldaan wanneer de afwijkende jachtperiode niet waarborgt dat de populatie van de betrokken soorten op een bevredigend niveau wordt gehandhaafd. Zo niet aan deze voorwaarde is voldaan, kan de exploitatie van het vogelbestand voor recreatieve jacht in ieder geval niet worden beschouwd als een verstandig gebruik en is dat gebruik bijgevolg niet toelaatbaar in de zin van de richtlijn.

Ten slotte moet in de maatregelen waarbij de jacht wordt toegestaan, worden vermeld voor welke soorten mag worden afgeweken, welke middelen, installaties of methoden voor het vangen of doden zijn toegestaan, onder welke voorwaarden met betrekking tot het risico en onder welke omstandigheden van tijd en van plaats deze afwijkende maatregelen mogen worden genomen, welke autoriteit bevoegd is te verklaren dat aan die voorwaarden is voldaan, en te beslissen welke middelen, installaties of methoden mogen worden aangewend, binnen welke grenzen en door welke personen, en welke controles zullen worden uitgevoerd.

cf. punten 15, 17-19, dictum 2
Zaak C‑227/01

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Koninkrijk Spanje

„Niet-nakoming – Richtlijn 85/337/EEG – Milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten – Onjuiste toepassing – Project voor spoorlijn Valencia-Tarragona, baanvak Las Palmas-Oropesa”

Samenvatting van het arrest

1. Gemeenschapsrecht – Uitlegging – Meertalige teksten – Eenvormige uitlegging – Verschillen tussen diverse taalversies – Algemene opzet en doelstelling van betrokken regeling als referentiebasis

2. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Werkingssfeer – Ontdubbeling van reeds bestaande spoorlijn die nieuw tracé impliceert – Daaronder begrepen

(Richtlijn 85/337 van de Raad, bijlagen I, punt 7, en II, punt 12)

3. Beroep wegens niet-nakoming – Objectief karakter – Inaanmerkingneming van onjuiste uitlegging van gemeenschapstekst – Uitgesloten

(Art. 226 EG)

4. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Toepasselijkheid – Relevant criterium

(Richtlijn 85/337 van de Raad)

1. Gelet op de noodzaak van een eenvormige uitlegging van het gemeenschapsrecht, moet een bepaling in geval van verschil tussen de diverse taalversies worden uitgelegd met inachtneming van de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punt 45)

2. Een project zoals het ontdubbelen van een reeds bestaand spoor kan aanzienlijke milieueffecten in de zin van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten hebben, omdat het een duurzame invloed kan hebben op bijvoorbeeld fauna en flora, de samenstelling van de bodem of het landschap en omdat het met name aanzienlijke geluidshinder kan meebrengen, waardoor het binnen de werkingssfeer van deze richtlijn moet vallen. Bijgevolg kan een project van deze aard niet worden beschouwd als een eenvoudige wijziging van een vroeger project in de zin van punt 12 van bijlage II bij richtlijn 85/337, maar valt het onder punt 7 van bijlage I, waarin de aan een milieueffectbeoordeling onderworpen projecten worden opgesomd.

Deze conclusie is a fortiori geboden wanneer de uitvoering van het project een nieuw spoorwegtracé inhoudt, al is het maar voor een gedeelte van het project. Een dergelijk bouwproject kan immers naar zijn aard aanzienlijke milieugevolgen in de zin van richtlijn 85/337 hebben.

(cf. punten 48‑50)

3. Het krachtens artikel 226 EG ingestelde beroep wegens niet-nakoming heeft een objectief karakter en het feit dat een niet-nakoming voortkomt uit een onjuiste uitlegging van bepalingen van gemeenschapsrecht door een lidstaat, belet het Hof niet om de niet-nakoming vast te stellen.

(cf. punt 58)

4. Het voor de toepassing van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten te hanteren criterium is gebaseerd op de aanzienlijke gevolgen die een bepaald project „kan” hebben voor het milieu. In deze omstandigheden staat het niet aan de Commissie, na te gaan welke concrete negatieve gevolgen een project daadwerkelijk heeft voor het milieu.

(cf. punt 59)
Zaak C‑341/01

Plato Plastik Robert Frank GmbH

tegen

Caropack Handelsgesellschaft mbH

[verzoek van het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Richtlijn 94/62/EG – Verpakking en verpakkingsafval – Plastic draagtassen – Nationale wettelijke regeling inzake inzameling en terugwinning van gebruikte verpakkingen en verpakkingsafval – Inzameling en terugwinning van gebruikte verpakkingen en verpakkingsafval – Verplichting om beroep te doen op erkende onderneming of om inzamelsysteem te organiseren – Ontvankelijkheid”

Samenvatting van het arrest

1. Milieu – Verpakking en verpakkingsafval – Richtlijn 94/62 – Verpakkingen – Begrip – Plastic draagtassen – Daaronder begrepen

(Richtlijn 94/62 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, punt 1)

2. Milieu – Verpakking en verpakkingsafval – Richtlijn 94/62 – Producent – Begrip

(Richtlijn 94/62 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, punt 1)

1. Artikel 3, punt 1, van richtlijn 94/62 betreffende verpakking en verpakkingsafval moet aldus worden uitgelegd dat plastic draagtassen die in een winkel gratis of tegen betaling aan een klant worden verstrekt, verpakkingen in de zin van deze richtlijn zijn. Aangezien deze zakken kunnen worden gebruikt om met de gekochte goederen te worden gevuld en zo ontworpen zijn dat het vervoer van de verkoopeenheden wordt vergemakkelijkt om fysieke schade door verlading of transport te voorkomen, voldoen zij aan de twee voorwaarden van artikel 3, punt 1, van de richtlijn. Deze zakken van het begrip „verpakking” uitsluiten zou niet alleen indruisen tegen een ruime uitlegging van dit begrip verpakking, maar zou ook afdoen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de richtlijn, namelijk het effect van verpakkingen en verpakkingsafval op het milieu van de lidstaten en derde landen beperken en aldus een hoog milieubeschermingsniveau waarborgen.

(cf. punten 52‑53, 55‑57, 59, dictum 1)

2. Het begrip „producent” heeft in de context van artikel 3, punt 1, eerste alinea, van richtlijn 94/62 betreffende verpakking en verpakkingsafval betrekking op de producent van de goederen, met uitsluiting van de fabrikant van de verpakkingsartikelen.

(cf. punt 74, dictum 2)
Zaak C-155/01





Cookies World Vertriebsgesellschaft mbH iL

tegen

Finanzlandesdirektion für Tirol





[verzoek van het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]

«Zesde BTW-richtlijn – Geleasde motorvoertuigen – Belastbare handelingen – Eigen gebruik – Artikel 17, leden 6 en 7 – Uitsluitingen waarin nationale wettelijke regeling ten tijde van inwerkingtreding van richtlijn voorzag»

Conclusie van advocaat-generaal L. A. Geelhoed van 10 oktober 2002 I - 0000

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 september 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest
Zaak C-211/01





Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Raad van de Europese Unie





«Overeenkomst EG-Bulgarije en Overeenkomst EG-Hongarije – Goederenvervoer over weg en gecombineerd vervoer – Belastingen – Rechtsgrondslag – Artikelen 71 EG en 93 EG»

Conclusie van advocaat-generaal S. Alber van 13 maart 2003 I - 0000

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 september 2003 I - 0000

Samenvatting van het arrest

1.. Handelingen van de instellingen – Keuze van rechtsgrondslag – Criteria – Gemeenschapshandeling met tweeledig doel of met twee componenten – Verwijzing naar belangrijkste of overwegende doel of component – Doeleinden die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn – Cumulatie van rechtsgrondslagen

2.. Internationale overeenkomsten – Sluiting – Overeenkomst EG/Bulgarije en overeenkomst EG/Hongarije betreffende goederenvervoer over weg en gecombineerd vervoer – Overeenkomsten die voornamelijk onderdeel van vervoersbeleid vormen – Overwicht op harmonisatie van belastingwetgevingen – Rechtsgrondslag – Artikel 71 EG juncto artikel 300, lid 3, EG – Sluiting op basis van artikel 93 EG – Onwettigheid

(Art. 71 EG, 93 EG en 300, lid 3, EG; Overeenkomst EG/Bulgarije; Overeenkomst EG/Hongarije)

3.. Beroep tot nietigverklaring – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen – Beperking door Hof – Geval van besluit betreffende sluiting van internationale overeenkomst

(Art. 231, tweede alinea, EG; besluiten 2000/265 en 2001/266 van de Raad)

1.

2.

3.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsrecht – Uitlegging – Meertalige teksten – Eenvormige uitlegging – Verschillen tussen diverse taalversies – Algemene opzet en doelstelling van betrokken regeling als referentiebasis

2. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Werkingssfeer – Ontdubbeling van reeds bestaande spoorlijn die nieuw tracé impliceert – Daaronder begrepen

(Richtlijn 85/337 van de Raad, bijlagen I, punt 7, en II, punt 12)

3. Beroep wegens niet-nakoming – Objectief karakter – Inaanmerkingneming van onjuiste uitlegging van gemeenschapstekst – Uitgesloten

(Art. 226 EG)

4. Milieu – Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten – Richtlijn 85/337 – Toepasselijkheid – Relevant criterium

(Richtlijn 85/337 van de Raad)

Samenvatting

1. Gelet op de noodzaak van een eenvormige uitlegging van het gemeenschapsrecht, moet een bepaling in geval van verschil tussen de diverse taalversies worden uitgelegd met inachtneming van de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punt 45)

2. Een project zoals het ontdubbelen van een reeds bestaand spoor kan aanzienlijke milieueffecten in de zin van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten hebben, omdat het een duurzame invloed kan hebben op bijvoorbeeld fauna en flora, de samenstelling van de bodem of het landschap en omdat het met name aanzienlijke geluidshinder kan meebrengen, waardoor het binnen de werkingssfeer van deze richtlijn moet vallen. Bijgevolg kan een project van deze aard niet worden beschouwd als een eenvoudige wijziging van een vroeger project in de zin van punt 12 van bijlage II bij richtlijn 85/337, maar valt het onder punt 7 van bijlage I, waarin de aan een milieueffectbeoordeling onderworpen projecten worden opgesomd.

Deze conclusie is a fortiori geboden wanneer de uitvoering van het project een nieuw spoorwegtracé inhoudt, al is het maar voor een gedeelte van het project. Een dergelijk bouwproject kan immers naar zijn aard aanzienlijke milieugevolgen in de zin van richtlijn 85/337 hebben.

(cf. punten 48‑50)

3. Het krachtens artikel 226 EG ingestelde beroep wegens niet-nakoming heeft een objectief karakter en het feit dat een niet-nakoming voortkomt uit een onjuiste uitlegging van bepalingen van gemeenschapsrecht door een lidstaat, belet het Hof niet om de niet-nakoming vast te stellen.

(cf. punt 58)

4. Het voor de toepassing van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten te hanteren criterium is gebaseerd op de aanzienlijke gevolgen die een bepaald project „kan” hebben voor het milieu. In deze omstandigheden staat het niet aan de Commissie, na te gaan welke concrete negatieve gevolgen een project daadwerkelijk heeft voor het milieu.

(cf. punt 59)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Hogere voorziening – Ontvankelijkheid – Partij die voor Gerecht niet in ongelijk is gesteld

(Statuut-EG van het Hof van Justitie, art. 49)

2. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van voor Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Niet-ontvankelijkheid – Betwisting van wijze waarop Gerecht gemeenschapsrecht heeft uitgelegd of toegepast – Ontvankelijkheid

(Art. 225 EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 112, lid 1, sub c)

3. Hogere voorziening – Middelen – Middel voor het eerst aangevoerd in hogere voorziening – Niet-ontvankelijkheid

(Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 42, lid 2, en 118)

Samenvatting

1. Voor een partij die voor het Gerecht gedeeltelijk noch geheel in het ongelijk is gesteld, staat geen hogere voorziening tegen het bestreden arrest open in de zin van artikel 49, tweede alinea, van het Statuut-EG van het Hof van Justitie.

(cf. punt 42)

2. Uit artikel 225 EG, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 112, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven, tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek ondersteunen. Aan de motiveringseisen van deze bepalingen is niet voldaan wanneer het verzoekschrift in hogere voorziening slechts een herhaling of een letterlijke weergave van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten bevat, waaronder die welke waren gebaseerd op feiten die het Gerecht uitdrukkelijk heeft verworpen.

Wanneer de rekwirant echter de uitlegging of de toepassing van het gemeenschapsrecht door het Gerecht betwist, kunnen de in eerste aanleg onderzochte rechtspunten in hogere voorziening opnieuw worden behandeld. De procedure van hogere voorziening zou immers ten dele aan betekenis verliezen, indien de rekwirant op die manier zijn hogere voorziening niet kon baseren op middelen en argumenten die reeds zijn aangevoerd voor het Gerecht.

Een hogere voorziening die is gericht tegen de beoordeling door het Gerecht van verschillende in eerste aanleg voorgelegde rechtspunten en precies aangeeft welke aspecten van het bestreden arrest worden gekritiseerd, alsook de middelen en argumenten waarop zij berust, is dus ontvankelijk.

(cf. punten 48‑51)

3. Op grond van artikel 118 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof is artikel 42, lid 2, van dit reglement, dat het aanvoeren van nieuwe middelen in de loop van het geding in beginsel verbiedt, ook van toepassing op de procedure voor het Hof in hogere voorziening tegen een beslissing van het Gerecht. In hogere voorziening is het Hof dus alleen bevoegd, de beslissing van het Gerecht te onderzoeken met betrekking tot de middelen die voor het Gerecht zijn bepleit.

(cf. punt 52)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van werknemers bij insolventie van werkgever – Richtlijn 80/987 – Beperking van betalingsverplichting van waarborgfondsen tot voor basisbehoeften van werknemers toereikend bedrag – Aftrek van door werkgever in waarborgperiode verrichte betalingen – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 80/987 van de Raad, art. 3, lid 1, 4, lid 3, eerste alinea, en 10)

Samenvatting

De artikelen 3, lid 1, en 4, lid 3, eerste alinea, van richtlijn 80/987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever moeten aldus worden uitgelegd dat zij een lidstaat niet toestaan de betalingsverplichting van de waarborgfondsen te beperken tot een bedrag dat voorziet in de basisbehoeften van de betrokken werknemers en waarvan de betalingen die de werkgever in de door de garantie gedekte periode heeft verricht, worden afgetrokken.

De lidstaten hebben immers weliswaar het recht een maximum vast te stellen voor de waarborg voor het honoreren van de onvervulde aanspraken, maar tot dit maximum moeten zij de betaling van alle onvervulde aanspraken honoreren. Eventueel door de werknemers ontvangen voorschotten op hun aanspraken over de waarborgperiode moeten daarop in mindering worden gebracht om te bepalen in hoeverre die aanspraken onvervuld zijn gebleven. Een anticumulatieregel die bepaalt dat het in de waarborgperiode aan die werknemers betaalde loon in mindering moet worden gebracht op het door de lidstaat voor de garantie van de onvervulde aanspraken vastgestelde maximum, doet daarentegen rechtstreeks afbreuk aan de door de richtlijn gegarandeerde minimumbescherming.

(cf. punten 36-38, 40 en dictum)