ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
112

Zoals het Gerecht in dit verband heeft opgemerkt in punt 41 van het arrest van 13 juli 2018, Crédit Agricole/ECB (T‑758/16, EU:T:2018:472), volgt uit overweging 90 van verordening nr. 575/2013 en uit de definities in artikel 4, lid 1, punten 93 en 94, van die verordening dat een buitensporige hefboomwerking de situatie betreft waarin een kredietinstelling een te groot deel van haar investeringen financiert door het aangaan van schulden in plaats van uit haar eigen vermogen. Daardoor bestaat het risico dat de kredietinstelling niet over voldoende eigen vermogen beschikt om het hoofd te bieden aan verzoeken tot terugbetaling van haar schulden en met spoed bepaalde activa moet verkopen. De negatieve gevolgen die deze met spoed uitgevoerde verlaging van de mate van hefboomwerking tijdens de financiële crisis had, zijn in overweging 90 van verordening nr. 575/2013 als volgt beschreven: „[...] Dit verhoogde de neerwaartse druk op de prijzen van activa, met nog meer verliezen voor instellingen tot gevolg, hetgeen wederom leidde tot een verdere vermindering van hun eigen vermogen. Deze negatieve spiraal had uiteindelijk tot gevolg dat er minder krediet beschikbaar kwam voor de reële economie en dat de crisis dieper werd en langer zou gaan duren.”
72

In dit verband dient in herinnering te worden gebracht dat de wezenlijke functie van een merk daarin is gelegen, dat aan de consument of de eindverbruiker de identiteit van de oorsprong van de gemerkte waren of diensten wordt gewaarborgd, zodat hij deze van waren of diensten van andere herkomst kan onderscheiden zonder gevaar voor verwarring. Om zijn rol als essentieel onderdeel van het stelsel van onvervalste mededinging dat het Verdrag tot stand wil brengen, te kunnen vervullen, dient het merk immers de waarborg te bieden dat alle van dat merk voorziene waren of diensten zijn vervaardigd of verricht onder controle van een en dezelfde onderneming, die kan worden geacht voor de kwaliteit ervan in te staan. Een merk verliest echter deze waarborgfunctie indien de erin vervatte informatie het publiek kan misleiden (zie arrest van 29 november 2018, Khadi Ayurveda, T‑683/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:860, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Beoordeling van het beschrijvend karakter van een teken – Geografische benamingen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 15‑22, 32)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 42)
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela – Verordening waarbij de lijst van de getroffen personen, groepen of entiteiten wordt heroverwogen zonder de vorige verordening in te trekken – Beroep ingesteld door een persoon die niet in deze verordening wordt genoemd – Ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU; besluit 2018/1656 van de Raad; verordeningen van de Raad 2017/2063 en 2018/1653) (zie punten 35‑37)
2)

Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi.
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerk BE EDGY BERLIN en woordmerk EDJI [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 32, 37, 47, 54, 56, 66, 72)
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 1, lid 2, en art. 8, lid 1, b)] (zie punten 31-34, 36, 45, 46)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van de betrokken merken – Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren – Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 69)
3.

Ambtenaren – Pensioenen – Overlevingspensioen – Toekenningsvoorwaarden – Minimumduur van het huwelijk – Verschil in behandeling van overlevende echtgenoten op grond van de datum van het huwelijk, voor of na de beëindiging van de beroepsactiviteit van de overleden ambtenaar – Voorwaarde die nadelig is voor personen die zijn gehuwd na de pensionering van de ambtenaar – Verschil in behandeling indirect gebaseerd op de leeftijd van de voormalige ambtenaar – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Fraudebestrijding en bescherming van de financiële belangen van de Unie – Geen rechtvaardiging (Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 18 en 20) (zie punten 50‑63, 66‑70, 76‑86, 90‑92)
4.

Instellingen van de Europese Unie – Recht van het publiek op toegang tot documenten – Besluit van het Hof van Justitie over de toegang tot zijn administratieve documenten – Weigering van toegang tot een document op grond dat het niet bestaat of dat het niet in bezit is van de betrokken instelling – Verplichting van de instelling om documentatie over haar activiteiten op te stellen en te bewaren – Verplichting om documenten over buitengewone en belangrijke institutionele ontmoetingen te bewaren – Verplichting van de instelling om plausibele verklaringen te geven waaruit blijkt dat de documenten niet bestaan of niet in haar bezit zijn (Art. 15, lid 3, VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41 en 42; besluit van het Hof van Justitie van 11 oktober 2016 inzake de toegang van het publiek tot zijn administratieve documenten) (zie punten 76, 80, 85‑88, 97, 98)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip – Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 38)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 28-31, 77, 83, 86)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beeldmerk Freude an Farbe in de kleuren geel, oranje, rood, roze, violet, blauw, turkoois, donkergroen, lichtgroen en antraciet en beeldmerk Glemadur Freude an Farbe [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 27-31, 46, 51, 52, 60-67, 71)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 23)
6.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Woord bestaande uit elementen die kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven – Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 52, 53)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Beoordeling, door het Bureau, of een merk kan worden ingeschreven – Bewijsvoering – Geen noodzaak [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 23)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 23)
584

Wat in de tweede plaats de door de Commissie in aanmerking genomen vermindering van de vermenigvuldigingsfactor in verband met de zwaarte van de inbreuk betreft, die door verzoekster in het kader van de tweede grief van het eerste onderdeel van het vierde middel wordt aangevoerd, moet ten eerste meteen worden opgemerkt dat verzoekster noch de specifieke kenmerken heeft aangegeven die een vermindering van het door de Commissie in aanmerking genomen percentage zouden rechtvaardigen, noch het percentage waarop die vermenigvuldigingsfactor zou moeten worden vastgesteld. Ten tweede is hierboven in punt 502 opgemerkt dat de betrokken inbreuk wegens de aard ervan een van de zwaarste mededingingsbeperkingen was. Ten derde is in punt 367 hierboven geconstateerd dat verzoekster gedurende bijna de gehele duur van de inbreuk, te weten bijna 12 van de 14 jaar waarin de mededingingsregeling heeft bestaan, aan de inbreuk heeft deelgenomen. Ten vierde blijkt uit het onderzoek van de tweede grief van het eerste onderdeel van het tweede middel dat de inbreuk de hele EER bestreek. Ten vijfde, voor zover verzoekster heeft getracht een eventuele discriminatie in het onderhavige geval aan te tonen door te verwijzen naar de vermenigvuldigingsfactor die de Commissie in andere besluiten in aanmerking heeft genomen, zij er in dit verband aan herinnerd dat het Gerecht niet gebonden is aan de beslissingspraktijk van de Commissie (zie naar analogie arrest van 26 oktober 2017, Marine Harvest/Commissie, T‑704/14, EU:T:2017:753, punt 78).
62

In dit verband moet worden benadrukt dat verzoekende partijen – zoals in het verleden in de rechtspraak is opgemerkt (zie in die zin arresten van 10 december 2008, Kronoply en Kronotex/Commissie, T‑388/02, niet gepubliceerd, EU:T:2008:556, punt 85, en 20 juni 2019, a&o hostel and hotel Berlin/Commissie, T‑578/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:437, punt 44) – in punt 141 van het verzoekschrift expliciet stellen dat met de eerste vier middelen wordt aangetoond dat de Commissie op zijn minst ernstige twijfels had moeten koesteren over de verenigbaarheid van de lastendelingsmaatregelen met het Unierecht. Aangezien de onderhavige zaak een beroep betreft waarmee de rechtmatigheid wordt betwist van een besluit dat op de grondslag van artikel 4, lid 3, van verordening 2015/1589 is vastgesteld zonder dat de formele procedure was ingeleid, dienen alle grieven en argumenten die verzoekende partijen in verband met de aangevoerde middelen aan de orde hebben gesteld, bij het onderzoek van het beroep ten gronde te worden onderzocht om te beoordelen of op grond daarvan kan worden vastgesteld dat er ernstige moeilijkheden waren wat betreft de verenigbaarheid van de steunmaatregelen in kwestie die voor de Commissie een reden hadden moeten vormen om die procedure in te leiden (zie in die zin arrest van 20 juni 2019, a&o hostel and hotel Berlin/Commissie, T‑578/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:437, punten 45, 46 en 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
54

In het onderhavige geval moet worden opgemerkt dat het TABG niet vooraf in kennis is gesteld van de publicatie van het betrokken werk. Dienaangaande heeft het Parlement in het besluit van 4 januari 2018 enkel overwogen dat de litigieuze beoordeling die was opgenomen in het onderdeel „Gedrag”, punt „3. Naleving van de regels en de procedures” van verzoekers beoordelingsrapport over 2016, gerechtvaardigd was in het licht van artikel 17 bis, lid 2, van het Statuut, zodat het heeft vastgesteld dat de verplichting van voorafgaande kennisgeving niet was nagekomen. Het heeft daarentegen geen oordeel gegeven over het eventuele risico dat het betrokken werk kon vormen voor de legitieme belangen van de Unie.
106

Ten derde is verzoeksters argument dat de EFSA de volledigheid van de door de aanvrager verstrekte informatie niet meer in twijfel kan trekken omdat de lidstaat-rapporteur de verlengingsaanvraag overeenkomstig artikel 8 van uitvoeringsverordening nr. 844/2012 reeds ontvankelijk heeft verklaard, ongegrond. Dat het dossier formeel gezien alle in artikel 7 van deze verordening genoemde gegevens bevat, zegt op zich immers niets over de wetenschappelijke waarde van de overgelegde gegevens, die eventueel grondig dient te worden onderzocht. De lidstaat‑rapporteur en de EFSA kunnen van mening verschillen over de vraag of die gegevens toereikend zijn om de verlengingsaanvraag te kunnen toewijzen. In dit verband moet worden benadrukt dat artikel 7 van uitvoeringsverordening nr. 844/2012 de overlegging van de in dit artikel opgesomde stukken pas oplegt om een dossier te kunnen aanleggen dat zogenoemd „aanvullend” is. Het gaat hierbij volgens artikel 8 van deze verordening evenwel om een voorwaarde voor de ontvankelijkheid van de aanvraag, en dus om een vormvereiste, die, indien vervuld, de weg vrijmaakt voor de in hoofdstuk 2 ervan geregelde inhoudelijke beoordeling van het dossier. Vastgesteld moet worden dat het feit dat de aanvraag formeel ontvankelijk is verklaard in de zin van artikel 8 van uitvoeringsverordening nr. 844/2012 niet uitsluit dat de lidstaat of de EFSA nadere informatie verlangt als bedoeld in artikel 11, lid 5, respectievelijk artikel 13, lid 3, van deze verordening. Dit was in casu trouwens het geval, aangezien verzoekster bij mededeling van 13 juli 2016 een brief van de EFSA heeft ontvangen waarin om nadere informatie over oxasulfuron werd verzocht. [omissis]
28

In de eerste plaats stelt zij dat de Portugese rechtsorde vereist dat de gedwongen invordering van bestuursrechtelijk verschuldigde bedragen worden verricht via de fiscale executieprocedure. Daartoe geeft de openbare schuldeiser een schuldcertificaat af dat hij met het oog op de inleiding van de fiscale executie aan de bevoegde dienst van de belastingadministratie overhandigt, waarbij het schuldcertificaat de executoriale titel vormt en de beslagleggende openbare schuldeiser als partij kan optreden. Volgens de Portugese Republiek wordt in de Portugese wetgeving en in de rechtspraak van de hoogste Portugese rechters unaniem erkend dat de fiscale executieprocedure een gerechtelijk karakter heeft en dat een rechter er de leiding over heeft. Zo bepaalt artikel 103, lid 1, van de algemene belastingwet uitdrukkelijk dat „de fiscale executieprocedure […] een gerechtelijk karakter [heeft]”. De Supremo Tribunal Administrativo (hoogste bestuursrechter, Portugal) heeft in het in zaak 0803/12 gewezen arrest van 8 augustus 2012 eveneens geoordeeld dat „de ‚procedure’ van fiscale executie […] volledig gerechtelijk van aard [is]”. Ook de Tribunal Constitucional (grondwettelijk hof, Portugal) heeft in arrest nr. 80/2003, gewezen in zaak nr. 151/02, geoordeeld dat „[de] grondwet niet [vereist] dat alle handelingen waaruit de fiscale executieprocedure bestaat door een rechter worden verricht, ook al erkent de fiscale rechtspraak dat de fiscale executieprocedure van ‚gerechtelijke aard’ is en staat dat nu ook uitdrukkelijk in de algemene belastingwet (artikel 103, lid 1) […].” In hetzelfde arrest is de Tribunal Constitucional tot de slotsom gekomen dat „de fiscale executie […] eenvoudig [wordt] ingeleid door de betreffende executoriale titel bij de belastingdienst in te dienen […]en [dat] dit stuk […] van dezelfde aard [is] als het stuk waarmee de schuldeiser in een civiele procedure de vordering tot executie inleidt.” Bovendien vertonen de administratieve en fiscale rechtbanken alle kenmerken van een rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU: wettelijke grondslag, permanent karakter, verplichte rechtsmacht, procedure op tegenspraak, toepassing van de regels van het recht en onafhankelijkheid. Tot staving van haar stelling beroept de Portugese Republiek zich ook op de arresten van 12 juni 2014, Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta (C‑377/13, EU:C:2014:1754), en 17 september 2014, Cruz & Companhia (C‑341/13, EU:C:2014:2230).
39

Meer in het algemeen is het mogelijk, zoals in punt 31 hierboven is aangegeven en bovendien door de Commissie is erkend, dat niet alle vereiste controles tegelijkertijd of binnen korte tijd verricht kunnen worden, aangezien bepaalde controles overeenkomstig artikel 26, leden 2 en 4, van uitvoeringsverordening nr. 809/2014 alleen gedurende een bepaalde periode van het jaar kunnen worden verricht, afhankelijk van de te controleren elementen en de betrokken landbouwcyclus. Als het verplicht zou zijn deze controles binnen de in artikel 25 van die verordening bepaalde termijnen uit te voeren, zoals de Commissie voorstaat, komt de doeltreffendheid ervan in gevaar, aangezien de aldus vastgestelde controleperiode niet per se geschikt is om dergelijke controles uit te voeren.
51

Verzoekster stelt dat de kamer van beroep bij het onderzoek van de vergelijking van de waren niet alle relevante factoren in aanmerking heeft genomen en dat zij bijgevolg ten onrechte heeft geoordeeld dat de waren van klasse 30 hetzelfde of soortgelijk zijn. Zij betoogt dat de waren verschillend zijn, aangezien de door het aangevraagde merk aangeduide waren bestemd zijn om te worden gegeten, terwijl de door de oudere merken aangeduide waren bestemd zijn om te worden gedronken, en voorts omdat wafelgebak, banketbakkerswaren en suikergoed uit verschillende ingrediënten kunnen bestaan, waarbij cacao of koffie niet het hoofdingrediënt is. Volgens verzoekster heeft de kamer van beroep geen rekening gehouden met de motivering van de beslissing van de oppositieafdeling, waarin met name wordt gewezen op verschillen wat de aard en de bestemming van de waren betreft. Voorts betoogt zij dat de betrokken waren verschillend zijn, omdat het feit dat cacao of een aroma op basis van cacao of koffie aan eindproducten zoals wafelgebak, suikergoed of banketbakkerswaren wordt toegevoegd, niet automatisch betekent dat die waren onder het aangevraagde merk in de handel worden gebracht. Een dergelijke veronderstelling gaat verder dan de strekking van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009. Ten slotte voegt zij daaraan toe dat de betrokken waren totaal verschillende levensmiddelen zijn die zich niet dicht bij elkaar bevinden, met name in de schappen van supermarkten, en dat de waren en diensten ofwel via dezelfde ofwel via andere distributiekanalen kunnen worden verkocht.
20

Verzoekster verwijt de kamer van beroep te hebben geoordeeld dat het relevante publiek „gemengd” was, bestaande uit zowel het grote publiek als vaklui, en het relevante publiek niet voor elk van de diensten te hebben gedefinieerd, maar zich ertoe te hebben beperkt enkele voorbeelden te geven. Met betrekking tot de door het aangevraagde merk aangeduide diensten voert zij met name aan dat de diensten „overslag van gepalletiseerde goederen, waaronder multimediaproducten; gegroepeerde verzending van al dan niet gepalletiseerde goederen, in het kader van speciale diensten of in het kader van geglobaliseerde diensten; transport van goederen met een afwijkend formaat en niet in bulk (waaronder machines of apparatuur)” uitsluitend gericht zijn tot het professionele publiek, terwijl de diensten „beveiligd transport, expresselevering voor specifieke bestemmingen; het regelen van de retourzending van goederen en advisering op het gebied van logistiek met betrekking tot transport” betrekking hebben op zowel het grote publiek als vaklui.
3

Bij besluit van 23 maart 2016 (hierna: „besluit van 23 maart 2016”) heeft het tot aanstelling bevoegd gezag (hierna: „TABG”) van de Commissie verzoeker bij wijze van sanctie in een lagere salaristrap geplaatst, en wel op de volgende gronden: ten eerste had hij onregelmatig een ziekteverlofdag gekregen op 18 juni 2013, toen hij had deelgenomen aan een politieke activiteit; ten tweede had hij op 6 februari 2014 op zijn persoonlijke website een „polemisch” artikel over de Europese Unie gepubliceerd zonder het TABG daarvan vooraf in kennis te hebben gesteld; ten derde had hij tussen 11 april en 1 mei 2014 ten overstaan van journalisten verklaringen afgelegd die de reputatie van de Commissie konden schaden; ten vierde had hij verzuimd om, ook al was hij met verlof om redenen van persoonlijke aard, het TABG ervan op de hoogte te brengen dat hij op 30 maart 2014 was verkozen voor een publieke functie, en ten vijfde had hij tussen 25 februari en 15 april 2014 een nevenactiviteit uitgeoefend zonder dat hij daartoe machtiging had gevraagd aan het TABG.
13

In de eerste plaats was de kamer van beroep in het kader van haar beoordeling van de in artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001 voorziene absolute weigeringsgrond in de punten 21 en 22 van de bestreden beslissingen van mening dat, aangezien de aangevraagde merken een Pools woord bevatten, het relevante publiek Poolstalig was en dat het ging om de gemiddelde consument met een aandachtsniveau van een gemiddelde consument die relatief goed geïnformeerd, omzichtig en oplettend is. In punt 24 van de bestreden beslissingen heeft zij opgemerkt dat de Poolse term „panoramicznych”, die „panoramisch” betekent en de genitief meervoud is van de term „panoramiczna”, met name een soort kruiswoordraadsels aanduidde. Samengevat heeft zij in de punten 26 en 31 van de bestreden beslissingen geoordeeld dat de betekenis van de betrokken tekens beschrijvend was voor „tijdschriften”, doordat de getallen 200, 300, 400, 500 of 1000 informatie gaven over het aantal kruiswoordraadsels in de tijdschriften, hetgeen het relevante publiek onmiddellijk en zonder diepgaand nadenken begrijpt, ook al is de uitdrukking „kruiswoordraadsels” niet vervat in de aangevraagde merken. In de punten 28 en 32 tot en met 34 van de bestreden beslissingen heeft de kamer van beroep geoordeeld dat de door verzoekster overgelegde bewijsstukken, zoals taalkundige adviezen, niet konden afdoen aan het beschrijvend karakter van de aangevraagde merken en dat de inschrijving ervan als in de pers gebruikte opschriften niet leidde tot de conclusie dat zij onderscheidend vermogen hadden. Verder heeft de kamer van beroep in de punten 35 en 36 van de bestreden beslissingen daaraan toegevoegd dat de eerdere beslissingspraktijk van het EUIPO inzake de inschrijving van merken die getallen bevatten, niets afdeed aan die conclusie.
1.

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken – Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela – Verordening waarbij de lijst van de getroffen personen, groepen of entiteiten wordt heroverwogen zonder de vorige verordening in te trekken – Beroep ingesteld door een persoon die niet in deze verordening wordt genoemd – Ontvankelijkheid [Art. 263 VWEU; besluit (GBVB) 2018/1656 van de Raad; verordening 2018/1653 van de Raad] (zie punten 36‑38)