ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verkeer van personen — Vrijheid van vestiging — Rijbewijs — Richtlijn 91/439 — Onderlinge erkenning van rijbewijzen — (Richtlijn 91/439 van de Raad, art. 1, lid 2)

2. Vrij verkeer van personen — Vrijheid van vestiging — Rijbewijs — Richtlijn 91/439 — Bevoegdheid van lidstaat die rijbewijs niet heeft afgegeven, om bepaalde nationale voorschriften toe te passen — Grenzen — (Richtlijn 91/439 van de Raad, art. 1, lid 3)

Samenvatting

1. Artikel 1, lid 2, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs formuleert het beginsel van onderlinge erkenning van door andere lidstaten afgegeven rijbewijzen. Deze erkenning, die zonder enige formaliteit dient te geschieden, is een duidelijke en onvoorwaardelijke verplichting en de lidstaten beschikken niet over enige beoordelingsmarge voor de vaststelling van de modaliteiten om aan die verplichting te voldoen. Wanneer de registratie van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs een verplichting wordt omdat de houder van dat rijbewijs een sanctie riskeert indien hij, nadat hij zich in de lidstaat van ontvangst heeft gevestigd, een voertuig bestuurt zonder zijn rijbewijs te hebben laten registreren, moet deze registratie als een formaliteit worden opgevat, en is zij derhalve in strijd met artikel 1, lid 2, van deze richtlijn.

cf. punten 60-62

2. De door een lidstaat vastgestelde maatregelen om gebruik te maken van de bij artikel 1, lid 3, van richtlijn 91/439 betreffende het rijbewijs verleende bevoegdheid, te weten om op de houder van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs zijn nationale bepalingen inzake de geldigheidsduur van het rijbewijs, medisch onderzoek en belastingen toe te passen, en om op het rijbewijs de voor het beheer noodzakelijke vermeldingen aan te brengen, mogen het vrije verkeer van personen en de vrijheid van vestiging van gemeenschapsonderdanen niet belemmeren of minder aantrekkelijk maken. Indien dit toch het geval is, moeten die maatregelen zonder onderscheid worden toegepast, hun rechtvaardiging vinden in dwingende redenen van algemeen belang, geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen, en niet verder gaan dan nodig is voor het bereiken van dat doel.

cf. punt 66
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Landbouw — EOGFL — Goedkeuring van rekeningen — Controlebevoegdheid van Commissie betreffende regelmatigheid van uitgaven — Opkomen van redelijke twijfel — Bewijslast rustend op lidstaat

2. Landbouw — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Financiering door EOGFL — Procedure van goedkeuring van rekeningen — Bemiddelingsprocedure — Advies van Commissie na bilaterale bespreking — Geen dwingende werking — (Verordening nr. 1163/95 van de Commissie, art. 8)

Samenvatting

1. Wanneer de Commissie weigert bepaalde uitgaven ten laste van het EOGFL te brengen op grond dat deze het gevolg zijn van aan een lidstaat toe te rekenen overtredingen van communautaire voorschriften, behoeft zij de ontoereikendheid van de door de lidstaten verrichte controles niet op uitputtende wijze aan te tonen; zij behoeft enkel een bewijs te leveren voor de ernstige en redelijke twijfel die zij omtrent de door de nationale autoriteiten verrichte controles koestert. Deze verlichting van de bewijslast voor de Commissie is te verklaren door het feit dat de staat zelf het best in staat is de voor de goedkeuring van de EOGFL-rekeningen noodzakelijke gegevens te verzamelen en te verifiëren, zodat deze dus zo gedetailleerd en volledig mogelijk dient te bewijzen dat zijn controles reëel zijn en, in voorkomend geval, dat de beweringen van de Commissie onjuist zijn.

cf. punt 35

2. In het kader van de bemiddelingsprocedure van artikel 8 van verordening nr. 1663/95 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 729/70 aangaande de procedure inzake de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL, afdeling "Garantie" , kan uit het feit alleen dat de na raadpleging van andere diensten van de Commissie vastgestelde conclusies van het directoraat-generaal Landbouw niet overeenstemmen met de opvatting die dit directoraat-generaal na afloop van de bilaterale bespreking had verkondigd, noch met het standpunt van de betrokken lidstaat, niet worden afgeleid dat de Commissie de bepalingen van artikel 8, lid 1, tweede alinea, heeft geschonden door de bij deze bepaling opgelegde verplichting om een bilaterale bespreking te houden, haar betekenis te ontnemen. De bilaterale bespreking vormt immers slechts een stap ter voorbereiding van de beschikking van de Commissie en de opvatting die deze na afloop van een dergelijke bespreking verkondigt, bindt haar niet voor de toekomst. Alvorens zijn conclusies vast te leggen, kan het directoraat-generaal Landbouw nog andere diensten van de Commissie raadplegen. Wanneer het directoraat-generaal Landbouw terugkomt van zijn eerder verkondigde opvatting, dient te worden vastgesteld dat er tussen partijen geen overeenstemming is bereikt, en kan de betrokken lidstaat alsnog vragen dat een bemiddelingsprocedure wordt ingeleid. Van belang is dat de bilaterale bespreking een contradictoir debat over alle betwiste punten mogelijk heeft gemaakt en dat de Commissie bij de formele voorstelling van haar conclusies met alle besproken punten rekening houdt.

cf. punten 69-70, 72
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gelijke behandeling - Beloning - Inkomstenbelasting - Nationale regeling ter voorkoming van dubbele belastingheffing welke belastingplichtige uitsluit van fiscaal voordeel wegens in andere lidstaat genoten inkomen dat aldaar is belast zonder dat zijn persoonlijke en gezinssituatie in aanmerking is genomen - Ontoelaatbaarheid - Voorwaarden voor inaanmerkingneming van dergelijke situatie - Eisen gesteld door gemeenschapsrecht - Geen - Grenzen

[EG-Verdrag. art. 48 (thans, na wijziging, artikel 39 EG)]

Samenvatting

$$Artikel 48 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) staat in de weg aan een nationale regeling die al dan niet is overgenomen in een overeenkomst ter voorkoming van dubbele belastingheffing, op grond waarvan een belastingplichtige voor de berekening van zijn inkomstenbelasting in de woonstaat een deel van het profijt van zijn belastingvrije som en van zijn persoonlijke fiscale tegemoetkomingen verliest doordat hij in het betrokken jaar ook in een andere lidstaat inkomsten heeft verworven, waarover hij aldaar is belast zonder dat daarbij zijn persoonlijke en gezinssituatie in aanmerking is genomen.

Overigens stelt het gemeenschapsrecht geen specifieke eisen aan de wijze waarop in de woonstaat rekening wordt gehouden met de persoonlijke en gezinssituatie van een werknemer die in een bepaald belastingjaar in die staat en in een andere lidstaat inkomsten heeft verworven, althans voorzover de voorwaarden waaronder de woonstaat met deze situatie rekening houdt, geen rechtstreekse of indirecte discriminatie op grond van nationaliteit of een belemmering van een bij het EG-Verdrag gegarandeerde fundamentele vrijheid opleveren.

( cf. punten 110, 115, dictum 1-2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Geneesmiddelen - Automatisch verlies van geldigheid van vergunning voor parallelle invoer na intrekking van referentievergunning op verzoek van houder daarvan en vanwege in handel brengen van nieuwe versie van geneesmiddel - Ontoelaatbaarheid - Rechtvaardiging - Bescherming van volksgezondheid - Gevaar voor gezondheid van personen door naast elkaar bestaan van twee versies van geneesmiddel op markt van betrokken lidstaat - Beoordeling door bevoegde nationale autoriteiten

(Art. 28 EG en 30 EG)

Samenvatting

$$Artikel 28 EG verzet zich tegen een nationale regeling volgens welke de intrekking van de vergunning voor het in de handel brengen van een referentiegeneesmiddel op verzoek van de houder daarvan, welke heeft plaatsgevonden met een ander doel dan de bescherming van de volksgezondheid, zoals het in de handel brengen van een nieuwe versie van het betrokken geneesmiddel, de vergunning voor parallelle invoer van dit geneesmiddel van een handelaar die dit geneesmiddel dat in een andere lidstaat onder een daar verleende vergunning voor het in de handel brengen rechtmatig op de markt is gebracht, heeft gekocht, automatisch haar geldigheid doet verliezen.

Het is in dit verband niet van belang, of de nieuwe versie van het geneesmiddel alleen in de lidstaat van invoer in de handel wordt gebracht, dan wel zich eveneens op de markt van andere lidstaten bevindt.

Wanneer wordt aangetoond dat er door het naast elkaar bestaan van twee versies van eenzelfde geneesmiddel op de markt van een lidstaat daadwerkelijk een gevaar voor de gezondheid van personen bestaat, kan dit gevaar invoerbeperkingen voor de oorspronkelijke versie van het geneesmiddel rechtvaardigen wanneer de referentievergunning voor het in de handel brengen voor bedoelde markt op verzoek van de houder daarvan is ingetrokken. Het is in de eerste plaats aan de bevoegde autoriteiten van deze lidstaat om te beoordelen of er een reëel gevaar bestaat.

( cf. punten 21, 35, 44, 46, dictum 1-3 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsrecht - Rechtstreekse werking - Nationale heffingen die onverenigbaar zijn met gemeenschapsrecht - Terugbetaling - Modaliteiten - Toepassing van nationaal recht - Verjaringstermijn - Omzetting in vervaltermijn en verkorting met terugwerkende kracht - Ontoelaatbaarheid bij gebreke van toereikende overgangsperiode - Concreet geval

Samenvatting

$$Het gemeenschapsrecht verzet zich tegen de toepassing met terugwerkende kracht van een vervaltermijn die korter en, in voorkomend geval, restrictiever is voor de verzoeker dan de voordien voor de verzoeken om terugbetaling van met het gemeenschapsrecht strijdige nationale heffingen geldende beroepstermijn, wanneer de overgangsperiode voor vorderingen met toepassing van de oude termijn, betreffende bedragen die zijn betaald vóór de inwerkingtreding van de regeling tot invoering van de nieuwe termijn, te kort is. Een dergelijke overgangsregeling is noodzakelijk aangezien de onmiddellijke toepassing op die verzoeken van een kortere verjaringstermijn dan de voordien geldende tot gevolg zou hebben dat aan bepaalde justitiabelen met terugwerkende kracht het recht op teruggaaf wordt ontzegd of dat hun slechts een termijn wordt gelaten die te kort is om dit recht geldend te maken.

De overgangsperiode moet derhalve zo lang zijn dat de belastingplichtigen die aanvankelijk dachten over de oude beroepstermijn te beschikken, een redelijke tijd behouden om hun recht op teruggaaf te doen gelden indien hun vordering volgens de nieuwe termijn reeds te laat is.

Wanneer een driejarige vervaltermijn in de plaats komt van een verjaringstermijn van vijf jaar, moet een overgangsperiode van 90 dagen als ontoereikend worden beschouwd en is een minimumovergangsperiode van zes maanden nodig om te waarborgen dat de uitoefening van het recht op teruggaaf niet buitengewoon moeilijk wordt gemaakt.

( cf. punten 37-38, 42 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu - Behoud van vogelstand - Richtlijn 79/409 - Aanwijzing als speciale beschermingszone na datum van inwerkingtreding van richtlijn 92/43 - Gevolgen

(Richtlijnen van de Raad 79/409, art. 4, lid 4, en 92/43, art. 6, lid 2, en 7)

Samenvatting

$$Aangezien het Owenduff-Nephin Beg Complex sinds oktober 1996 als speciale beschermingszone is aangewezen, is artikel 6, lid 2, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, en niet artikel 4, lid 4, eerste zin, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand, van toepassing op deze zone. Met betrekking tot de als speciale beschermingszone aangewezen gebieden bepaalt artikel 7 van richtlijn 92/43 immers dat de uit artikel 4, lid 4, eerste zin, van richtlijn 79/409 voortvloeiende verplichtingen met name zijn vervangen door de verplichtingen die uit artikel 6, lid 2, van richtlijn 92/43 voortvloeien, vanaf de datum van inwerkingtreding van deze laatste richtlijn, dan wel vanaf de datum van de aanwijzing overeenkomstig richtlijn 79/409, indien deze datum later valt.

( cf. punt 25 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming - Voorwerp van geschil - Vaststelling tijdens precontentieuze procedure - Herformulering van bezwaar in verzoekschrift om rekening te houden met nieuw aangedragen bewijsmateriaal - Toelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Milieu - Luchtverontreiniging - Installaties voor verbranding van stedelijk afval - Richtlijn 89/369 - Uitvoering door lidstaten - Resultaatsverplichting

(Richtlijn 89/369 van de Raad)

3. Beroep wegens niet-nakoming - Bewijs van niet-nakoming - Bewijslast rustend op Commissie - Vermoedens - Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

Samenvatting

1. Weliswaar wordt het voorwerp van een krachtens artikel 226 EG ingesteld beroep afgebakend door de precontentieuze procedure waarin deze bepaling voorziet, en moeten bijgevolg het met redenen omklede advies van de Commissie en het beroep op dezelfde grieven berusten, doch dit vereiste betekent niet dat de formulering van de grieven in de aanmaningsbrief, in het dispositief van het met redenen omklede advies en in het petitum van het verzoekschrift steeds volkomen gelijkluidend moet zijn wanneer het voorwerp van het geschil niet is verruimd of gewijzigd, maar integendeel alleen is beperkt.

In casu heeft de herformulering van een grief in het verzoekschrift, waarmee de Commissie alleen rekening heeft willen houden met nieuw bewijsmateriaal dat volgens haar na het uitbrengen van het met redenen omklede advies is aangedragen, niet geleid tot een uitbreiding, wijziging of zelfs maar beperking van het voorwerp van het geschil, zoals omschreven in het met redenen omklede advies.

( cf. punten 18-21 )

2. Richtlijn 89/369 ter voorkoming van door nieuwe installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging legt de lidstaten helder en ondubbelzinnig geformuleerde resultaatsverplichtingen op om hun verbrandingsinstallaties binnen de aangegeven termijnen in overeenstemming te brengen met gedetailleerde en nauwkeurige vereisten. Een lidstaat is de krachtens richtlijn 89/369 op hem rustende verplichtingen dus slechts nagekomen en heeft het in deze richtlijn bepaalde resultaat dus slechts bereikt wanneer niet alleen deze richtlijn correct in nationaal recht is omgezet, maar ook de op zijn grondgebied gevestigde verbrandingsinstallaties overeenkomstig de vereisten van richtlijn 89/369 in gebruik zijn genomen en worden geëxploiteerd. De correcte omzetting van richtlijn 89/369 in nationaal recht betekent dus nog niet dat aan de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen is voldaan.

( cf. punt 27 )

3. In een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 226 EG moet de Commissie het gestelde verzuim aantonen. Zij moet het Hof de gegevens verschaffen die het nodig heeft om te kunnen vaststellen of er inderdaad sprake is van dat verzuim, en kan zich daarbij niet baseren op een of ander vermoeden.

( cf. punt 45 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Parallelle invoer van geneesmiddelen na ompakking en opnieuw aanbrengen van merk - Verzet door merkhouder - Toelaatbaarheid - Voorwaarde - Ontbreken van kunstmatige afscherming van markten tussen lidstaten - Beoordelingscriteria - Voorafgaande kennisgeving aan houder - Strekking van verplichting

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 7, lid 2)

Samenvatting

$$Artikel 7, lid 2, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) betreffende het merkenrecht moet aldus worden uitgelegd dat een merkhouder een beroep kan doen op zijn merkrecht om ompakkingen van geneesmiddelen door een parallelimporteur te verhinderen, tenzij de uitoefening van dat recht bijdraagt tot kunstmatige afscherming van de markten van de lidstaten. Een houder die een beroep doet op zijn merkrechten teneinde een ompakking te verhinderen die noodzakelijk is voor de verhandeling van de betrokken geneesmiddelen in de staat van invoer, draagt bij tot een dergelijke kunstmatige afscherming.

Ompakking van geneesmiddelen door vervanging van de verpakking, in plaats van eenvoudigweg etiketten op de verpakking aan te brengen, is objectief noodzakelijk indien zonder die ompakking de effectieve toegang tot de betrokken markt of tot een belangrijk deel daarvan als belemmerd moet worden beschouwd vanwege een sterke weerstand van een aanzienlijk deel van de consumenten tegen opnieuw geëtiketteerde geneesmiddelen.

De parallelimporteur moet in ieder geval het vereiste van voorafgaande kennisgeving naleven om merkgeneesmiddelen te mogen ompakken. Indien de parallelimporteur dit vereiste niet naleeft, mag de merkhouder zich tegen het op de markt brengen van het omgepakte geneesmiddel verzetten. De parallelimporteur dient zelf de merkhouder van de voorgenomen ompakking in kennis te stellen. In geval van betwisting staat het aan de nationale rechter om onder inaanmerkingneming van alle relevante omstandigheden te beoordelen of de merkhouder over een redelijke termijn heeft beschikt om op het voornemen van ompakking te reageren.

( cf. punten 35, 45, 54, 68, dictum 1-3 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Merken - Richtlijn 89/104 - Recht van merkhouder om zich tegen gebruik van merk door derde te verzetten - Gebruik voor beschrijving waarbij aanduiding van herkomst van waar is uitgesloten - Geen recht zich te verzetten

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 5, lid 1)

Samenvatting

$$Artikel 5, lid 1, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104) moet aldus worden uitgelegd dat de merkhouder zich niet op zijn uitsluitend recht kan beroepen wanneer een derde in het kader van een handelstransactie duidelijk maakt, dat de waar uit eigen productie afkomstig is en hij het betrokken merk uitsluitend gebruikt ter aanduiding van de bijzondere eigenschappen van de door hem aangeboden waar, zodat het uitgesloten is dat het gebruikte merk als een aanduiding van herkomst uit een bepaalde onderneming wordt opgevat.

Geen van de belangen die artikel 5, lid 1, beoogt te beschermen, wordt immers door het gebruik van het merk geraakt in een dergelijke situatie.

( cf. punten 16-17 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Interconnectie van telecommunicatienetwerken - Richtlijn 97/33 - Verplichting door nationale autoriteiten ex ante aan exploitant met aanzienlijke macht op markt opgelegd om overige exploitanten toegang tot abonneenet te verlenen en deze exploitanten interconnectie te bieden in plaatselijke schakelcentrales en in hogere schakelcentrales - Toelaatbaarheid

(Richtlijn 97/33 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 2, en 9, lid 2)

Samenvatting

$$De artikelen 4, lid 2, en 9, lid 2, van richtlijn 97/33 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP), moeten aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat de lidstaten de nationale regelgevende instanties toestaan, een exploitant met een aanzienlijke macht op de markt ex ante de verplichting op te leggen de overige exploitanten toegang tot het abonneenet te verlenen en deze exploitanten interconnectie te bieden in de plaatselijke schakelcentrales en in de hogere schakelcentrales.

( cf. punt 37 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Aftrek van voorbelasting - Teruggaaf van overschot - Teruggaaf door afgifte van staatsleningen - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17 en 18, lid 4)

Samenvatting

$$Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 17 en 18 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, een lidstaat die bepaalt dat voor een categorie van belastingplichtigen die over een belastingkrediet beschikken, de teruggaaf van het overschot van de belasting over de toegevoegde waarde geschiedt door afgifte van staatsleningen.

De door een lidstaat krachtens artikel 18, lid 4, van de Zesde richtlijn vastgestelde regeling voor de teruggaaf moet de belastingplichtige immers in staat stellen, op passende wijze de gehele uit dat belastingoverschot voortvloeiende schuldvordering te innen, hetgeen betekent dat de teruggaaf binnen een redelijke termijn moet geschieden door een betaling in gereed geld of op een gelijkwaardige wijze, waarbij de wijze van teruggaaf voor de belastingplichtige geen enkel financieel risico mag meebrengen.

( cf. punten 34, 39 en dictum )
Zaak C‑387/99

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Bondsrepubliek Duitsland

„Beroep wegens niet-nakoming – Artikelen 30 et 36 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 28 EG et 30 EG) – Richtlijn 65/65/EEG – Voedingspreparaten met vitaminegehalte van meer dan drievoudige van aanbevolen dagelijkse dosis – Preparaten die in lidstaat van uitvoer rechtmatig als voedingssupplement in handel zijn gebracht – Preparaten die in lidstaat van invoer als geneesmiddel worden aangemerkt – Begrip ‚geneesmiddel’– Belemmering – Rechtvaardiging – Volksgezondheid – Evenredigheid – Ontvankelijkheid van vordering”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking – Administratieve praktijk om bepaalde vitaminepreparaten die meer dan drievoudige van aanbevolen dagelijkse dosis bevatten, als geneesmiddel aan te merken – Rechtvaardiging – Bescherming van volksgezondheid – Geen – Noodzaak van grondige evaluatie van geval tot geval

[EG-Verdrag, art. 30 en 36 (thans, na wijziging, art. 28 EG en 30 EG; richtlijn 65/65 van de Raad, art. 1)]

Een lidstaat die in andere lidstaten rechtmatig als voedingssupplement vervaardigde en in de handel gebrachte vitaminepreparaten systematisch als geneesmiddel indeelt wanneer zij meer dan het drievoudige van de door de nationale vereniging voor voedingsmiddelen aanbevolen dagelijkse dosis aan vitamines, andere dan de vitamines A en D, bevatten, komt de krachtens artikel 30 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG) op hem rustende verplichtingen niet na.

Wanneer een dergelijke indeling op basis van uitsluitend de aanbevolen dagelijkse dosis niet volledig voldoet aan de eis van indeling van elk vitaminepreparaat op basis van de farmacologische eigenschappen ervan en daaruit dus nog niet noodzakelijk volgt dat elk betrokken vitaminepreparaat binnen de definitie van geneesmiddel „naar werking” in de zin van richtlijn 65/65 inzake geneesmiddelen valt, belemmert deze praktijk het handelsverkeer, aangezien in andere lidstaten rechtmatig als voedingssupplement in de handel gebrachte of vervaardigde vitaminepreparaten in de betrokken lidstaat pas mogen worden verkocht nadat een vergunning voor het in de handel brengen als geneesmiddel is verkregen.

Deze praktijk kan niet worden gerechtvaardigd uit hoofde van de bescherming van de gezondheid en het leven van personen in de zin van artikel 36 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 30 EG), wanneer daarbij niet naar de verschillende toegevoegde vitamines, en met name naar de omvang van het eventuele risico van deze toevoeging voor de volksgezondheid, wordt onderscheiden, en door het stelselmatige karakter van deze praktijk geen identificatie en evaluatie van een reëel gevaar voor de volksgezondheid mogelijk is, waartoe een grondige evaluatie per geval van de mogelijke gevolgen van de toevoeging van deze vitamines zou zijn vereist.

(cf. punten 62, 65, 78‑79, 83 en dictum)