Wanneer een besluit dat of een verordening die een particulier rechtstreeks en individueel raakt, in de loop van de procedure wordt vervangen door een handeling met hetzelfde voorwerp, moet deze laatste worden beschouwd als een nieuw element, zodat de verzoekende partij haar conclusies en middelen kan aanpassen. Het zou immers in strijd zijn met een goede rechtsbedeling en met de proceseconomie om de verzoekende partij te verplichten een nieuw beroep in te stellen. Ook ware het onbillijk dat de betrokken instelling, teneinde het hoofd te bieden aan de grieven welke besloten liggen in een bij de gemeenschapsrechter ingediend en tegen een bepaalde handeling gericht verzoekschrift, de bestreden handeling zou kunnen aanpassen of vervangen en, hangende het geding, van die wijziging of vervanging zou kunnen gebruikmaken om de wederpartij de mogelijkheid te ontnemen haar aanvankelijke middelen en conclusies ook te doen gelden voor de latere handeling of aanvullende, tegen de latere handeling gerichte conclusies en middelen voor te dragen.

Handelingen van de gemeenschapsinstellingen worden — zelfs indien zij onregelmatig zijn — in beginsel geacht rechtsgeldig te zijn en sorteren bijgevolg rechtsgevolgen, zolang zij niet zijn ingetrokken, in het kader van een beroep tot nietigverklaring nietig zijn verklaard of in het kader van een prejudiciële verwijzing of een exceptie van onwettigheid ongeldig zijn verklaard.

Wanneer een handeling nietig is verklaard wegens vorm- of procedurefouten, heeft de betrokken instelling echter het recht om — met inachtneming van de betrokken vorm- en procedurevoorschriften — opnieuw een identieke handeling vast te stellen, en hieraan zelfs terugwerkende kracht te verlenen, indien dit noodzakelijk is voor de verwezenlijking van een doelstelling van algemeen belang en het gewettigd vertrouwen van de betrokkenen naar behoren in acht wordt genomen. Al kunnen de maatregelen die nodig zijn ter uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring betekenen dat de betrokken instelling overeenkomstig artikel 233 EG is gehouden de handelingen waarbij het nietig verklaarde besluit na de sluiting van de mondelinge behandeling is ingetrokken en vervangen, te wijzigen of in te trekken, de betrokken instelling heeft het recht om die handelingen te handhaven gedurende de termijn die strikt noodzakelijk is om een nieuwe handeling vast te stellen conform de betrokken vorm- en procedurevoorschriften.

Ofschoon de vaststelling van de onwettigheid in de rechtsoverwegingen van het arrest houdende nietigverklaring de instelling waarvan de nietig verklaarde handeling is uitgegaan, in de eerste plaats verplicht om die onwettigheid op te heffen in de handeling die voor de nietig verklaarde handeling in de plaats moet komen, kan zij voor die instelling ook andere gevolgen hebben wanneer zij een bepaling betreft met een bepaalde inhoud op een gegeven gebied.

Bovendien blijkt uit artikel 1, lid 6, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme, waarnaar ook wordt verwezen in artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001, dat ofschoon de latere besluiten tot bevriezing van tegoeden moeten worden voorafgegaan door een heronderzoek van de situatie van de betrokkene, dit niet uitsluitend is om na te gaan of deze nog steeds terroristische activiteiten verricht, maar om er zeker van te zijn dat de handhaving van de betrokkene op de als bijlage bij die verordening gevoegde lijst nog steeds gerechtvaardigd is, in voorkomend geval op basis van nieuwe inlichtingen of bewijzen. Wanneer de motivering van een later besluit tot bevriezing van tegoeden in wezen identiek is aan die welke reeds is aangevoerd voor een eerder besluit, kan een eenvoudige verklaring van die strekking volstaan, met name wanneer de betrokkene een groep of een entiteit is.

Artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme noch artikel 1, leden 2, 3 en 6, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme bevat een verbod op beperkende maatregelen tegen personen of entiteiten die in het verleden terroristische daden hebben gepleegd — ook al zijn er geen bewijzen dat zij momenteel dergelijke daden plegen of eraan deelnemen — wanneer de omstandigheden dit rechtvaardigen.

In de eerste plaats is de in artikel 1, lid 2, van dat gemeenschappelijk standpunt opgenomen definitie van „personen, groepen en entiteiten die betrokken zijn bij terroristische daden” weliswaar opgesteld in de aantonende wijs van de tegenwoordige tijd („personen die […] plegen”), doch dit is gebeurd in de gnomische zin die eigen is aan definities en omschrijvingen van strafbare handelingen, en niet omdat naar een bepaald tijdvak wordt verwezen. Dit geldt eveneens voor het gebruik van het tegenwoordig deelwoord in de Franse („les personnes […] commettant”) en in de Engelse („persons committing”) taalversie van artikel 2, lid 3, van verordening nr. 2580/2001, wat wordt bevestigd door het gebruik van de aantonende wijs van de tegenwoordige tijd in de overeenkomstige formulering in andere taalversies. Bovendien biedt artikel 1, lid 4, van dit gemeenschappelijk standpunt de mogelijkheid om beperkende maatregelen vast te stellen tegen, met name, personen die werden veroordeeld wegens terroristische daden, hetgeen normalerwijs verwijst naar een eerdere terroristische activiteit, die is gestaakt op het tijdstip van de vaststelling ervan in de gerechtelijke beslissing waarbij de veroordeling wordt uitgesproken. Ten slotte bepaalt lid 6 van dit artikel dat de namen van de op de litigieuze lijst geplaatste personen en entiteiten regelmatig en ten minste om de zes maanden opnieuw worden bezien om er zeker van te zijn dat de plaatsing ervan op de lijst nog steeds gerechtvaardigd is. Opdat deze bepaling niet elke nuttige werking zou verliezen, dient te worden aangenomen dat personen of entiteiten die tijdens het semester of tijdens de semesters vóór het nieuwe onderzoek geen enkele nieuwe terroristische daad hebben gepleegd, op grond van deze bepaling op de litigieuze lijst kunnen worden gehandhaafd wanneer dit, gelet op de relevante omstandigheden, gerechtvaardigd is.

In de tweede plaats beogen verordening nr. 2580/2001 en gemeenschappelijk standpunt 2001/931, zoals resolutie nr. 1373 (2001) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waaraan zij uitvoering geven, de strijd tegen de bedreigingen van de internationale vrede en veiligheid door terroristische handelingen. De verwezenlijking van dit doel, dat van fundamenteel belang is voor de internationale gemeenschap, kan in gevaar komen indien de als sanctie voor dergelijke daden voorgeschreven maatregelen van bevriezing van tegoeden alleen zouden kunnen worden toegepast op personen, groepen en entiteiten die op dit moment terroristische daden plegen of in het zeer recente verleden zich hieraan schuldig hebben gemaakt.

Aangezien deze maatregelen bovendien vooral beogen te voorkomen dat dergelijke daden worden gepleegd of opnieuw worden gepleegd, zijn zij eerder gebaseerd op de beoordeling van een actuele of toekomstige dreiging dan op de beoordeling van eerdere gedragingen. Dienaangaande leert de ervaring dat een tijdelijke stopzetting van de activiteiten van een organisatie die bij terrorisme betrokken was, op zich geen garantie vormt dat de betrokkene deze niet op eender welk moment weer gaat opnemen, en dat een in deze context geuite afwijzing van geweld niet noodzakelijk als oprecht moet worden opgevat. De ruime beoordelingsvrijheid waarover de Raad beschikt met betrekking tot de elementen die in aanmerking moeten worden genomen bij de vaststelling of de handhaving van besluiten tot bevriezing van tegoeden, geldt derhalve ook voor de beoordeling van de bedreiging die eventueel blijft uitgaan van een organisatie die in het verleden terroristische daden heeft gepleegd, ongeacht de opschorting van haar terroristische activiteiten gedurende een min of meer lange termijn, of zelfs de ogenschijnlijke stopzetting van deze activiteiten.

(cf. punten 107-112)