24

In die omstandigheden heeft de Székesfehérvári Törvényszék de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Moeten de basisbeginselen en -regels van het Unierecht (in het bijzonder artikel 4, lid 3, VEU en het vereiste van een uniforme uitlegging), zoals uitgelegd door het Hof, met name in [het arrest van 30 september 2003, Köbler (C‑224/01, EU:C:2003:513)], aldus worden uitgelegd dat de vaststelling van de aansprakelijkheid van het gerecht van een lidstaat dat in laatste instantie uitspraak doet middels een vonnis dat in strijd is met het Unierecht, uitsluitend kan worden gebaseerd op nationaal recht of op de criteria die zijn vastgesteld door de nationale wetgeving? Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten dan de basisbeginselen en -regels van het Unierecht, en met name de drie criteria die door het Hof zijn vastgelegd in het [arrest van 30 september 2003, Köbler (C‑224/01, EU:C:2003:513)] om de aansprakelijkheid van de ‚staat’ vast te stellen, aldus worden uitgelegd, dat de vraag of is voldaan aan de vereisten voor lidstaataansprakelijkheid wegens schending van het Unierecht door de gerechten van die staat, moet worden beoordeeld op basis van nationaal recht? 2) Moeten de basisbeginselen en -regels van het Unierecht (in het bijzonder artikel 4, lid 3, VEU en het vereiste van een doeltreffende voorziening in rechte), en met name de arresten van het Hof inzake lidstaataansprakelijkheid [van 19 november 1991, Francovich e.a. (C‑6/90 en C‑9/90, EU:C:1991:428); 5 maart 1996, Brasserie du pêcheur en Factortame (C‑46/93 en C‑48/93, EU:C:1996:79), en 30 september 2003, Köbler (C‑224/01, EU:C:2003:513)], aldus worden uitgelegd dat het gezag van gewijsde van met het Unierecht strijdige beslissingen waarmee de gerechten van de lidstaat in laatste instantie uitspraak doen, de vaststelling dat de lidstaat aansprakelijk is voor schade uitsluit? 3) Zijn, in het licht van [richtlijn 89/665] en [richtlijn 92/13], de beroepsprocedure betreffende de openbare aanbesteding van overheidsopdrachten waarvan de waarde ligt boven die van de [door het Unierecht vastgestelde] drempels, en de rechterlijke toetsing van de in die procedure vastgestelde administratieve beslissing, relevant voor het Unierecht? Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, zijn dan het Unierecht en de rechtspraak van het Hof [(onder meer de arresten van 13 januari 2004, Kühne & Heitz (C‑453/00, EU:C:2004:17), en 16 maart 2006, Kapferer (C‑234/04, EU:C:2006:178), en in het bijzonder het arrest van 10 juli 2014, Impresa Pizzarotti (C‑213/13, EU:C:2014:2067),] relevant met betrekking tot de noodzaak om de herziening toe te laten, als een buitengewoon rechtsmiddel dat voortvloeit uit de nationale wetgeving inzake de rechterlijke toetsing op de administratieve beslissing die is genomen in de beroepsprocedure betreffende een openbare aanbesteding? 4) Moeten de richtlijnen inzake de beroepsprocedure bij een openbare aanbesteding (te weten [richtlijn 89/665] en [richtlijn 92/13]) aldus worden uitgelegd dat daarmee in overeenstemming is een nationale regeling volgens welke de nationale rechters die kennis nemen van het hoofdgeding, geen rekening kunnen houden met een feit dat moet worden onderzocht in overeenstemming met een arrest van het Hof – dat is gewezen in een prejudiciële procedure in het kader van een beroepsprocedure betreffende een openbare aanbesteding – met welk feit bovendien evenmin rekening wordt gehouden door de nationale gerechten die beslissen in een procedure die is ingeleid na het verzoek tot herziening van de beslissing die in het hoofdgeding is genomen? 5) Moeten [richtlijn 89/665], en met name artikel 1, leden 1 en 3 ervan, en [richtlijn 92/13], met name de artikelen 1 en 2 daarvan – inzonderheid in het licht van de arresten [van 13 januari 2004, Kühne & Heitz (C‑453/00, EU:C:2004:17); 16 maart 2006, Kapferer (C‑234/04, EU:C:2006:178); 12 februari 2008, Kempter (C‑2/06, EU:C:2008:78); 4 juni 2009, Pannon GSM (C‑243/08, EU:C:2009:350), en 10 juli 2014, Impresa Pizzarotti (C‑213/13, EU:C:2014:2067)] – aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling, of toepassing daarvan, krachtens welke, ondanks het feit dat een arrest van het Hof dat werd gewezen in een prejudiciële procedure vóór het vonnis in de procedure in tweede aanleg, een relevante uitlegging geeft van de Unierechtelijke regels, het gerecht dat kennis neemt van de zaak afwijzend beslist om redenen van tardiviteit, en nadien het gerecht dat kennis neemt van het verzoek tot herziening, de herziening niet ontvankelijk acht, in overeenstemming is met bovengenoemde richtlijnen, met het vereiste van een doeltreffende voorziening in rechte en de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid? 6) Indien de herziening op basis van nationaal recht ontvankelijk moet worden verklaard, opdat met een nieuwe beslissing van de Alkotmánybíróság de grondwettelijkheid kan worden hersteld, zou de herziening dan, overeenkomstig het beginsel van gelijkwaardigheid en het beginsel dat is vastgelegd in het arrest [van 26 januari 2010, Transportes Urbanos y Servicios Generales (C‑118/08, EU:C:2010:39)], niet ook moeten worden toegestaan in het geval waarin een arrest van het Hof in het hoofdgeding niet in aanmerking is genomen vanwege de bepalingen van nationaal recht inzake procedurele termijnen? 7) Moeten [richtlijn 89/665], en met name artikel 1, leden 1 en 3 ervan, en [richtlijn 92/13], met name de artikelen 1 en 2 ervan, worden uitgelegd in het licht van [het arrest van 12 februari 2008, Kempter (C‑2/06, EU:C:2008:78)], krachtens hetwelk de particulier niet specifiek een beroep hoeft te doen op de rechtspraak van het Hof, in die zin dat de procedures bij openbare aanbestedingen die door bovengenoemde richtlijnen worden geregeld, alleen kunnen worden ingeleid door een beroep dat een expliciete beschrijving van de inbreuk op het gebied van openbare aanbestedingen bevat en dat bovendien precies – door een concreet artikel of lid te noemen – aangeeft welke bepaling inzake openbare aanbesteding is overtreden, dat wil zeggen dat in de beroepsprocedures bij openbare aanbestedingen alleen die inbreuken kunnen worden onderzocht die de verzoeker heeft aangegeven aan de hand van de bepaling inzake openbare aanbestedingen [door een concreet artikel of lid te noemen], terwijl in elke andere administratieve en civiele procedure ermee kan worden volstaan dat de particulier de feiten aanvoert, en de bewijsmiddelen die deze ondersteunen, en de bevoegde autoriteit of rechter op het beroep beslist in overeenstemming met de inhoud ervan? 8) Moet het vereiste van voldoende gekwalificeerde schending dat is neergelegd in de arresten [van 30 september 2003, Köbler (C‑224/01, EU:C:2003:513), en 13 juni 2006, Traghetti del Mediterraneo (C‑173/03, EU:C:2006:391),] aldus worden uitgelegd dat van een dergelijke schending geen sprake is wanneer het gerecht dat in laatste instantie uitspraak doet en daarbij openlijk in strijd handelt met geconsolideerde rechtspraak van het Hof, die zeer gedetailleerd is aangehaald – en waarop ook verschillende juridische adviezen zijn gebaseerd – afwijzend beslist op de vraag van een particulier om een verzoek in te dienen om een prejudiciële beslissing over de noodzaak van toelating van de herziening, op basis van het absurde argument dat de Unieregeling – in dit geval met name de [richtlijnen 89/665 en 92/13] – geen voorschriften bevat die de herziening regelen, ondanks het feit dat ook daartoe zeer gedetailleerd rechtspraak van het Hof, waaronder het [arrest van 10 juli 2014, Impresa Pizzarotti (C‑213/13, EU:C:2014:2067)], is aangehaald die juist wijst op de noodzaak van herziening in het kader van de procedure voor openbare aanbesteding? Hoe gedetailleerd moet, gelet op het arrest [van 6 oktober 1982, Cilfit e.a. (283/81, EU:C:1982:335)], de nationale rechter de niet-herziening rechtvaardigen, uitgaande van de verplichtende juridische uitlegging door het Hof? 9) Moeten de beginselen van een doeltreffende voorziening in rechte en van gelijkwaardigheid, neergelegd in artikel 19 VEU en artikel 4, lid 3, VEU, van de vrijheid van vestiging en dienstverlening, neergelegd in artikel 49 VWEU, en [richtlijn 93/37], alsook de [richtlijnen 89/665, 92/13 en 2007/66], aldus worden uitgelegd dat zij [zich er niet tegen verzetten] dat de bevoegde autoriteiten en gerechten, duidelijk in strijd met het toepasselijke Unierecht, het ene na het andere door verzoekster tegen de verhindering van haar deelname aan een aanbestedingsprocedure ingediende beroep afwijzen, voor welke beroepen in voorkomend geval meerdere documenten moeten worden opgesteld, waarmee een aanzienlijke investering in tijd en geld is gemoeid, of deel moet worden genomen aan hoorzittingen, en dat de relevante regelgeving, ofschoon vaststaat dat theoretisch de mogelijkheid bestaat de aansprakelijkheid vast te stellen voor in de uitoefening van de rechtsprekende functie veroorzaakte schade, verzoekster de mogelijkheid ontneemt om bij de rechter schadevergoeding te eisen voor de schade die is geleden als gevolg van de onwettige maatregelen? 10) Moeten de beginselen die zijn ontwikkeld in de arresten [van 9 november 1983, San Giorgio (199/82, EU:C:1983:318); 30 september 2003, Köbler (C‑224/01, EU:C:2003:513), en 13 juni 2006, Traghetti del Mediterraneo (C‑173/03, EU:C:2006:391),] aldus worden uitgelegd dat schade die is veroorzaakt door het feit dat het gerecht van de lidstaat dat in laatste instantie uitspraak doet, in strijd met de geconsolideerde rechtspraak van het Hof, de door de particulier tijdig verzochte herziening, in het kader waarvan deze vergoeding had kunnen eisen voor de veroorzaakte uitgaven, niet heeft toegestaan?”