ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
58.

Derhalve geef ik het Hof in overweging te beslissen als volgt: „1) Voor het recht als bedoeld in artikel 40, leden 1 en 5, van verordening (EG) nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor de landbouwers is vereist dat de productie van een landbouwer in de referentieperiode door landbouwmilieuverbintenissen nadelig is beïnvloed, zonder dat deze beïnvloeding aanmerkelijk behoeft te zijn. 2) De artikelen 40, leden 1, 2 en 5, eerste alinea, en 37 en 38 van verordening nr. 1782/2003 verplichten de lidstaten om het recht op aanpassing van het referentiebedrag van de landbouwers van wie de productie nadelig werd beïnvloed door landbouwmilieuverbintenissen die zij tijdens de referentieperiode of een gedeelte ervan moesten nakomen, te baseren op de vergelijking tussen de rechtstreekse betalingen ontvangen in de jaren waarin zij dergelijke verbintenissen moesten nakomen en die welke in de overige jaren zijn ontvangen. 3) Artikel 40, leden 2 en 5, van verordening nr. 1782/2003 staat de lidstaten niet toe het recht op aanpassing van het referentiebedrag van de landbouwers van wie de productie nadelig werd beïnvloed door landbouwmilieuverbintenissen die zij in de jaren 1997 en 2002 moesten nakomen, te baseren op de vergelijking tussen het bedrag aan rechtstreekse betalingen dat zij hebben ontvangen in het laatste jaar waarin zij geen landbouwverbintenissen moesten nakomen en het gemiddelde jaarbedrag aan rechtstreekse betalingen dat tijdens de referentieperiode is ontvangen. Veeleer moeten de betrokken bedrijven bij de berekening van het referentiebedrag door toepassing van artikel 40, lid 5, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 1782/2003 worden behandeld alsof zij in de jaren 2000 tot en met 2002 niet aan landbouwmilieumaatregelen hebben deelgenomen.”
81.

Het is dus heel goed mogelijk dat het bedrag van 3 EUR dat T‑Mobile Austria voor elke betaling per overschrijving in rekening bracht, niet bedoeld was om de door haar gemaakte kosten door te berekenen aan haar klanten, maar om haar klanten ervan te doen afzien hun facturen op die manier te voldoen. In tegenstelling tot de automatische afschrijving, met name via een doorlopende machtiging, biedt de overschrijving de begunstigde immers niet de mogelijkheid om zelf de betalingstransactie in gang te zetten. Deze praktijk zou strijdig zijn met artikel 52, lid 3, van de richtlijn, dat de begunstigden toestaat om ofwel een toeslag in rekening te brengen ter dekking van de werkelijk door hen gemaakte kosten, ofwel kortingen aan te bieden teneinde de betalers te stimuleren om gebruik te maken van betaalinstrumenten die vanuit de optiek van de begunstigde efficiënter zijn. Het besluit van de Oostenrijkse wetgever om het in rekening brengen van toeslagen algemeen te verbieden, zou dan dus perfect aansluiten bij de door de Uniewetgever in punt 42 van de considerans van de richtlijn geformuleerde doelstelling, namelijk het tegengaan van oneerlijke prijsstelling.
51.

Evenals primaire wetgeving bevatten regelgevingshandelingen meestal algemeen verbindende voorschriften. De twee categorieën rechtsnormen zijn echter niet hetzelfde. Een belangrijk verschilpunt is dat de procedures voor de vaststelling van primaire en secundaire wetgeving verschillen. Dat is dan ook deels de reden dat vele (zo niet de meeste) rechtsstelsels voorzieningen kennen die het mogelijk maken wetgeving op verschillende niveaus vast te stellen. Parlementaire procedures voor de vaststelling van primaire wetgeving zijn naar hun aard tijdrovend en soms ook star. Een verstoring van het tijdsschema kan daarom het wetgevingsprogramma van een regering op losse schroeven zetten. De procedures voor de vaststelling van secundaire wetgeving kunnen weliswaar gecompliceerd zijn, maar zijn niettemin aanmerkelijk sneller en flexibeler dan de volledige parlementaire procedure en stellen het bestuur in staat om betrekkelijk snel regelgevend actie te ondernemen. ( 24 ) Een van de kenmerken van de vaststellingsprocedure voor secundaire wetgeving is dat het volledige democratische parlementaire proces er in het algemeen minder aan te pas komt. Het is mogelijk dat minder (of zelfs in het geheel geen) parlementaire behandeling behoeft plaats te vinden. Er is derhalve in het algemeen minder transparantie en minder gelegenheid voor publieke controle.
Artikel 1 van de Siciliaanse regionale wet nr. 12 van 9 juli 2004 houdende regeling van de uitoefening van het beroep van opticien en wijziging van regionale wet nr. 28 van 22 februari 1999 (hierna: „regionale wet nr. 12/2004”) bepaalt:

„1. Voor de afgifte door de bevoegde gemeentelijke autoriteiten van een vergunning voor de uitoefening van de bedrijfsactiviteit van opticien is niet alleen een inschrijving in het speciale register als bedoeld in artikel 71 van regionale wet nr. 25 van 1 september 1993 vereist, maar wordt tevens rekening gehouden met de verhouding tussen het aantal inwoners en het aantal optiekzaken teneinde een rationele spreiding van het aanbod over het grondgebied te waarborgen. Deze verhouding is vastgesteld op één optiekzaak per 8 000 inwoners. De afstand tussen twee optiekzaken moet minstens 300 meter zijn. Deze beperkingen gelden niet voor zaken die van een gehuurde bedrijfsruimte naar een gekochte bedrijfsruimte verhuizen of gedwongen worden te verhuizen wegens uitzetting of om andere redenen van overmacht. Het voorgaande doet niet af aan de geldigheid van vergunningen die vóór de datum van inwerkingtreding van deze wet zijn afgegeven.

2. In afwijking van lid 1 kan de bevoegde gemeentelijke overheid in geval van gebleken territoriale behoeften de betrokken vergunning afgeven of een bestaande vergunning overdragen na verplicht advies te hebben ingewonnen bij de provinciale commissie van de kamer van koophandel als bedoeld in artikel 8 van het uitvoeringsreglement van artikel 71 van regionale wet nr. 25 van 1 september 1993, uitgevaardigd bij presidentieel besluit nr. 64 van 1 juni 1995.

3. In gemeenten met ten hoogste 8000 inwoners kan de gemeentelijke overheid evenwel zonder het advies van de commissie als bedoeld in lid 2 ten hoogste twee vergunningen verlenen. Het voorgaande doet geen afbreuk aan verzoeken die vóór de datum van inwerkingtreding van deze wet reeds in behandeling zijn genomen.”
41.

Dit argument kan niet worden aanvaard aangezien mag worden aangenomen dat het stilzwijgend is afgewezen in het arrest Abbey National. Zoals gezegd waren alle betrokken diensten in die zaak gebruikelijk en kenmerkend voor de administratie van een beheermaatschappij, maar stond niets eraan in de weg om deze te kwalificeren als een specifiek en afzonderlijk „beheer” in de zin van het meermaals aangehaalde artikel 13. Dit is in overeenstemming met de zienswijze dat niet is vereist dat de rechtspositie of financiële situatie wijzigt, maar wel dat het „beheer” grotendeels wordt uitbesteed.
De verwijzende rechter merkt op dat de Staat niet is vertegenwoordigd in het voor hem aanhangige geding en zodoende niet in de gelegenheid is geweest te verklaren of de woonplaatsbeperking is gebaseerd op objectieve overwegingen van algemeen belang die losstaan van de nationaliteit van betrokkenen, en evenredig is aan het rechtmatige doel van de betrokken nationale maatregel. De nationale rechter is van oordeel dat hij deze rechtvaardigingsgronden niet ambtshalve kan aanvullen. Bijgevolg heeft hij besloten de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof van Justitie de volgende vragen te stellen:

„Is artikel L. 541-1, eerste alinea, van de Luxemburgse Code du travail, in overeenstemming met het recht van de Unie, meer bepaald de artikelen 21 VWEU en 45 VWEU, voor zover dit het recht op restitutie van zowel het werkgevers- als het werknemersaandeel van de socialezekerheidsbijdragen voorbehoudt aan werkgevers uit de particuliere sector die werklozen in dienst nemen die de leeftijd van vijfenveertig jaar hebben bereikt, ongeacht of zij al dan niet een uitkering ontvingen, mits die werklozen sinds ten minste een maand als werkzoekend stonden ingeschreven bij een bemiddelingsbureau van [de ADEM], terwijl werkgevers die werklozen in dienst nemen die als werkzoekend zijn ingeschreven bij een vergelijkbare instantie in het buitenland, niet voor deze maatregel in aanmerking komen?”
73.

Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging te beslissen als volgt: „1) Het Koninkrijk Spanje is zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 98 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde juncto bijlage III bij die richtlijn niet nagekomen, door een verlaagd btw-tarief toe te passen op de navolgende categorieën producten: — geneeskrachtige substanties, die gewoonlijk en passend ter verkrijging van geneesmiddelen kunnen worden gebruikt; — medische hulpmiddelen, apparaten, uitrusting of instrumenten, die objectief beschouwd alleen kunnen worden gebruikt om ziekten of aandoeningen bij mens of dier te voorkomen, diagnosticeren, behandelen, verlichten of genezen, maar die niet ‚gewoonlijk bestemd zijn voor verlichting of behandeling van handicaps, voor uitsluitend persoonlijk gebruik door gehandicapten’; — hulpmiddelen en uitrusting die voornamelijk of in de eerste plaats kunnen worden gebruikt voor de behandeling van aandoeningen bij dieren; — hulpmiddelen en uitrusting die voornamelijk of in de eerste plaats worden gebruikt voor de behandeling van handicaps bij de mens, maar die niet voor het persoonlijke en uitsluitende gebruik door gehandicapten zijn bestemd. 2) Het Koninkrijk Spanje wordt in de kosten verwezen.”
56.

De aan het hoofdgeding ten grondslag liggende feiten vormen hiervan een goede illustratie. Radziejewski lijkt geen bezittingen te hebben buiten Zweden die voor zijn schuldeisers van belang zouden zijn. Op het salaris dat hij in België ontvangt, is krachtens een Zweedse beslissing beslag gelegd. Al zijn bekende schulden zijn in Zweden ontstaan. Al zijn bekende schuldeisers zijn Zweeds. Het is niet duidelijk of er werkelijk schuldeisers zijn die hem in België zouden willen dagvaarden. Zijn situatie toont aan dat, om te verzekeren dat schuldsanering alleen verleend wordt wanneer deze effectief is, het zou volstaan om op individuele basis te onderzoeken of een dergelijk besluit in Zweden effectieve bescherming zou bieden, en om de verlening te weigeren wanneer is aangetoond (quod non) dat schuldsanering waarschijnlijk geen effect in Zweden zou hebben.
Onder het opschrift „Familielid” bepaalt artikel 7 van de verordening van 2006:

„(1) Onverminderd lid 2 worden voor de toepassing van onderhavige verordening als familieleden van een persoon beschouwd:

(a) zijn echtgenoot of zijn geregistreerde partner;

(b) zijn rechtstreekse bloedverwanten in neergaande lijn alsmede die van zijn echtgenoot of zijn partner die (i) beneden de leeftijd van 21 jaar zijn, of (ii) te hunnen laste zijn;

(c) zijn rechtstreekse bloedverwanten in opgaande lijn, alsmede die van zijn echtgenoot of zijn geregistreerde partner, die te hunnen laste zijn;

(d) iedere persoon die dient te worden beschouwd als familielid van die persoon in de zin van lid 3.

(2) Wordt niet als familielid in de zin van lid 1, sub b of c, beschouwd, de persoon die familielid is van een na de periode van drie maanden na de datum van toelating van de student tot het Verenigd Koninkrijk nog in het Verenigd Koninkrijk verblijvende student, tenzij:

(a) in geval van lid [1, sub] b, hij het kind ten laste is van de student of van diens echtgenoot of diens geregistreerde partner; of

(b) de student tevens tot een van de categorieën van personen behoort die voldoen aan de voorwaarden van artikel 6, lid 1.

(3) Onverminderd lid 4 wordt eenieder die een familielid in ruime zin is en een EER-familievergunning, een verklaring van inschrijving of een verblijfskaart heeft verkregen, als een familielid van de betrokken EER-burger beschouwd zolang hij voldoet aan de voorwaarden van artikel 8, leden 2, 3, 4 of 5, in relatie tot de bedoelde EER-burger en de vergunning, de verklaring of de kaart nog steeds geldig zijn en niet zijn ingetrokken.

(4) Indien de betrokken EER-burger een student is, wordt het familielid in ruime zin alleen beschouwd als een familielid van deze staatsburger in de zin van lid 3 wanneer de EER-familievergunning krachtens artikel 12, lid 2, is afgegeven, wanneer de verklaring van inschrijving krachtens artikel 16, lid 5, is afgegeven of wanneer de verblijfskaart krachtens artikel 17, lid 4, is afgegeven.”
Artikel 185 bevat de volgende bijzondere bepalingen inzake herziening:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
Bij verordening van 13 januari 2010 is § 12, lid 4, AVBWasserV met ingang van 28 januari 2010 gewijzigd als volgt:

„Er mag enkel gebruik worden gemaakt van materialen en toestellen die voldoen aan de algemeen erkende technische voorschriften. Deze voorwaarde wordt vervuld geacht, wanneer een CE-markering voor uitdrukkelijk gebruik voor de drinkwatervoorziening aanwezig is. Voor zover deze CE-markering niet is voorgeschreven, wordt deze voorwaarde tevens vervuld geacht wanneer het product of het toestel is voorzien van een keurmerk van een geaccrediteerde conformiteitsbeoordelingsinstantie voor de branche, in het bijzonder het DIN-DVGW-keurmerk of het DVGW-keurmerk. Producten en toestellen die

1. in een andere lidstaat van de Europese Economische Ruimte rechtmatig zijn vervaardigd of

2. in een andere lidstaat van de Europese Unie of in Turkije rechtmatig zijn vervaardigd of in de handel zijn gebracht

en niet voldoen aan de technische specificaties van de keurmerken bedoeld in de derde volzin, worden als gelijkwaardig beschouwd, met inbegrip van de in voornoemde staten uitgevoerde keuringen en controles, wanneer hiermee het in Duitsland vereiste beschermingsniveau in gelijke mate duurzaam wordt bereikt.”
48.

Ik geef het Hof in overweging de prejudiciële vraag als volgt te beantwoorden: „De nationale rechter die dient te beslissen over een plan of programma dat zonder een op grond van richtlijn 2001/42/EG vereiste milieubeoordeling is vastgesteld, dient te onderzoeken welke regelingen in de plaats treden van de bestreden maatregel indien deze nietig zou worden verklaard. Als deze regelingen nadeliger zijn voor het milieu dan de litigieuze maatregel, kan de rechter, zonder schending van het doeltreffendheidsbeginsel, de tijdelijke handhaving van de bestaande maatregel bevelen, totdat een vervangende maatregel is vastgesteld op basis van een milieubeoordeling. In het geval van actieprogramma’s in de zin van richtlijn 91/676/EEG dient in de regel de voorkeur te worden gegeven aan de tijdelijke handhaving van een programma dat zonder milieubeoordeling is vastgesteld maar waartegen voor het overige geen bezwaren bestaan, in plaats van aan de onmiddellijke vernietiging ervan.”
66.

Blijkens de verwijzingsbeslissing staat vast dat de geldigheidsduur van een verblijfsvergunning van een geestelijk voorganger of een godsdienstleraar onbeperkt kan worden verlengd. In dit verband wijst de verwijzende rechter erop dat volgens een brief van de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie van 11 mei 2006 in de praktijk veel onderdanen die op deze grondslag verblijven Nederland niet verlaten, dat in veel gevallen sprake is van langdurig verblijf en dat die minster mede om die reden voornemens was om de situatie van geestelijk voorgangers en godsdienstleraren in de toekomst aan te merken als niet-tijdelijk van aard. Het is immers veelzeggend, zoals de verwijzende rechter vermeldt, dat sinds 1 januari 2002 van deze onderdanen wordt verwacht dat zij de Nederlandse taal leren en inburgeren in de maatschappij.
83.

Voor de overgrote meerderheid van de potentiële kandidaten maakt de beperking van de keuze aan tweede talen hoe dan ook geen verschil. Het gaat hierbij namelijk om de drie meest wijdverbreide vreemde talen in de Unie. ( 37 ) Als eerste vreemde taal wordt in vrijwel alle lidstaten meestal Engels geleerd, slechts in enkele lidstaten overwegend Frans, en alleen in Luxemburg op de basisschool nagenoeg uitsluitend Duits. Als het om de tweede vreemde taal gaat, staan Duits en Frans duidelijk bovenaan. Weliswaar komen ook Spaans, Zweeds (in Finland) en Ests (in Estland – vermoedelijk bij leden van de Russische minderheid) als tweede vreemde taal voor, maar dit is veel minder vaak het geval. ( 38 ) Het is dan ook vrij onwaarschijnlijk dat er überhaupt kandidaten zijn die andere vreemde talen aanzienlijk beter beheersen dan Duits, Engels of Frans.
70.

Gezien het bovenstaande stel ik voor op de vraag in zaak C-611/10 en op de eerste en de tweede vraag in zaak C-612/10 te antwoorden dat de artikelen 14, lid 1, sub a, en 14 bis, lid 1, sub a, van verordening nr. 1408/71 aldus moeten worden uitgelegd dat deze zich niet ertegen verzetten dat een lidstaat wiens wetgeving volgens deze bepalingen niet toepasselijk is, overeenkomstig zijn nationale wetgeving gezinsbijslagen toekent aan een persoon die slechts tijdelijk op zijn grondgebied werkzaam is, respectievelijk daar is gedetacheerd, in omstandigheden als in de onderhavige zaken waarin noch de werknemer noch diens kinderen in die lidstaat hun gewone verblijfplaats hebben, de werknemer door de uitoefening van zijn recht van vrij verkeer geen juridisch nadeel ondervindt en recht op kinderbijslag bestaat of zou kunnen bestaan in de bevoegde staat.
§ 53 c van de wet betreffende het auteursecht bepaalt:

„Indien de eiser duidelijke bewijzen kan overleggen dat inbreuk is gemaakt op het auteursrecht op een werk bedoeld in § 53, kan de rechter op straffe van een dwangsom de in de tweede alinea hieronder bedoelde perso(o)n(en) gelasten gegevens te verstrekken over de oorsprong en het distributienet van de goederen of diensten waarop de inbreuk betrekking heeft (bevel tot mededeling). Een dergelijke maatregel kan worden gelast op verzoek van de rechthebbende, diens rechtverkrijgende of alle andere personen die een wettelijk exploitatierecht op het werk genieten. Zij kan slechts worden gelast wanneer de gevraagde gegevens de opsporing van een inbreuk betreffende die goederen of diensten kunnen vergemakkelijken.

De verplichting tot mededeling rust op eenieder die:

1) de inbreuk heeft gepleegd of daaraan heeft meegewerkt;

2) op commerciële schaal heeft beschikt over een goed dat inbreuk maakt op een auteursrecht;

3) op commerciële schaal een dienst heeft gebruikt die inbreuk maakt op een auteursrecht;

4) op commerciële schaal een elektronische communicatiedienst of een andere dienst heeft verleend die is gebruikt voor het plegen van de inbreuk op een auteursrecht; of

5) door een in de punten 2) tot en met 4) bedoelde persoon is geïdentificeerd als iemand die heeft deelgenomen aan de productie of distributie van een goed of de levering van een dienst die inbreuk maakt op een auteursrecht.

De gegevens over de oorsprong en het distributienet van de goederen of diensten bevatten met name:

1) de naam en het adres van de producenten, distributeurs, leveranciers en andere eerdere bezitters van de goederen of diensten;

2) de naam en het adres van de groot- en kleinhandelaren; en

3) inlichtingen over de geproduceerde, gefabriceerde, geleverde, ontvangen of bestelde hoeveelheden, alsmede over de voor de desbetreffende goederen of diensten verkregen prijs.

De voorgaande bepalingen zijn van toepassing op de poging tot of de voorbereiding van de in artikel 53 bedoelde inbreuk.”
15.

Volgens § 6, lid 5, FreizügG/EU kan de in § 6, lid 1, bedoelde vaststelling in het geval van burgers van de Unie of hun familieleden die de laatste tien jaar op het Duitse grondgebied hebben verbleven, slechts worden gebaseerd op dwingende redenen van openbare veiligheid. Voor minderjarigen geldt dit niet wanneer het verlies van het verblijfsrecht noodzakelijk is voor het welzijn van het kind. Van dwingende redenen van openbare veiligheid kan slechts sprake zijn, wanneer de betrokkene wegens een of meer opzettelijk gepleegde strafbare feiten bij gewijsde is veroordeeld tot een vrijheids- of jeugdstraf van ten minste vijf jaren of bij de laatste onherroepelijke veroordeling in bewaring is gesteld, wanneer de veiligheid van de Bondsrepubliek Duitsland in het geding is of wanneer van de betrokkene terroristisch gevaar uitgaat.
107.

In dit verband zij erop gewezen dat uit het in het gemeenschapsrecht erkende lex-mitiorbeginsel ( 32 ) volgt dat de in artikel 8 van de richtlijn vervatte uitzondering op het verbod ook in het voordeel van verzoekers moet spelen wanneer aan de voorwaarden ervan is voldaan. In artikel 8 van de richtlijn komt immers tot uitdrukking dat de gemeenschapswetgever onder bepaalde voorwaarden de inkoop van eigen aandelen in het kader van een aandelenoptieplan voor werknemers niet heeft beschouwd als verboden handel met voorwetenschap. Bijgevolg kunnen verzoekers thans niet meer worden bestraft voor handelingen die in deze categorie moeten worden ingedeeld. Zelfs wanneer de Belgische wetgever dit artikel nog niet heeft uitgevoerd, is bestraffing van verzoekers niet in overeenstemming met de bedoeling van de gemeenschapswetgever en moet bestraffing achterwege blijven, doch enkel op voorwaarde dat met betrekking tot de handelingen van verzoekers is voldaan aan de in de toevallig nog niet in werking getreden verordening nr. 2273/2003 gestelde voorwaarden voor een terugkoopprogramma. Met name wanneer in de procedure voor de verwijzende rechter evenwel aan het licht komt dat verzoekers het aankooporder naderhand hebben gewijzigd wat het aantal aandelen, de prijs of de urgentie betreft, kan niet zijn voldaan aan de voorwaarden van de verordening. Een inbreuk op het verbod van handel met voorwetenschap kan dan niet op grond van artikel 8 van richtlijn 2003/6 juncto verordening nr. 2273/2003 komen te vervallen.
68.

Ook tijdsdruk kan geen grond voor afwijking opleveren. Hoe complexer de problematiek en hoe meer rechtsgrondslagen in aanmerking komen, des te belangrijker is het dat zo snel mogelijk duidelijkheid wordt verkregen over de relevante rechtsgrondslagen, en des te intensiever moet dit vraagstuk worden onderzocht. Uit het beginsel van de bevoegdheidsattributie volgt namelijk dat de Gemeenschap slechts mag optreden wanneer het Verdrag haar hiervoor bevoegd verklaart. Voordat zij stappen onderneemt, moet zij dus absoluut vaststellen welke rechtsgrondslag haar hiervoor de bevoegdheid verleent. Als dit duidelijk is, moet het een kleine moeite zijn die rechtsgrondslag ook in de handeling op te nemen. Ook is het niet voldoende dat — zoals de Raad aanvoert — de rechtsgrondslag later wordt vermeld in een handeling die gemeenschapsintern de wijzigingen in de CITES-overeenkomst implementeert. Dit doet er immers niet aan af dat de Gemeenschap, om tot een door de lidstaten op de CITES-conferentie te vertolken standpuntbepaling te komen, een bevoegdheid moet hebben die daarom ook in die handeling zelf dient te worden vermeld. ( 32 )