Volgens artikel 25van bijlage IX bij het Statuut mag het tot aanstelling bevoegd gezag de positie van de betrokken ambtenaar op tuchtrechtelijk vlak niet definitief regelen door uitspraak te doen over feiten waaromtrent tegelijk een strafprocedure loopt, zolang de beslissing van het strafgerecht waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, niet onherroepelijk is geworden. Dit artikel geeft dat gezag, dat de situatie van een ambtenaar tegen wie een tuchtprocedure is ingeleid definitief moet regelen, dus geen discretionaire bevoegdheid ten aanzien van de mogelijkheid om een uitspraak over de situatie van die ambtenaar al dan niet op te schorten wanneer hij voor een strafgerecht wordt vervolgd.

Artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut heeft een tweevoudige bestaansreden. Dit artikel komt enerzijds tegemoet aan de bezorgdheid om geen nadelige invloed uit te oefenen op de positie van de betrokken ambtenaar in het kader van de strafvervolging die tegen hem is ingesteld wegens feiten naar aanleiding waarvan ook een tuchtprocedure in zijn instelling werd ingeleid. Anderzijds maakt de schorsing van de tuchtprocedure in afwachting van de afsluiting van de strafprocedure het mogelijk om in het kader van deze tuchtprocedure rekening te houden met de feitelijke vaststellingen van de strafrechter wanneer diens beslissing onherroepelijk is geworden. Artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut bevestigt immers het beginsel „le pénal tient le disciplinaire en état”, hetgeen met name gerechtvaardigd is wegens het feit dat de nationale strafrechtelijke instanties grotere opsporingsbevoegdheden hebben dan het tot aanstelling bevoegd gezag. Ingeval dezelfde feiten zowel een strafrechtelijk delict als een niet-nakoming van de statutaire verplichtingen van de ambtenaar kunnen opleveren, is de administratie derhalve gebonden aan de feitelijke vaststellingen van de strafrechter in de strafprocedure. Zodra deze laatste het bestaan van de feiten heeft vastgesteld, kan de administratie deze feiten vervolgens juridisch kwalificeren met betrekking tot het begrip tuchtrechtelijke fout door met name te onderzoeken of deze feiten een niet-nakoming van de statutaire verplichtingen opleveren.

Hieruit volgt dat de administratie zich vanuit tuchtrechtelijk oogpunt niet definitief mag uitspreken over de situatie van de betrokken ambtenaar zolang er geen definitieve beslissing van de strafrechter is. Dit geldt zelfs wanneer de strafprocedure in eerste aanleg bijna tien jaar heeft geduurd en de verzoeker hoger beroep heeft ingesteld. Die ambtenaar heeft er immers alle belang bij dat in de tuchtprocedure rekening wordt gehouden met de eventuele eindbeslissing van de strafrechter die zijn hoger beroep behandelt.

Overigens kan de administratie niet stellen dat zij bepaalde specifieke feiten los beschouwt van een geheel van feiten die mogelijk een strafbare gedraging opleveren ter rechtvaardiging van een definitief tuchtrechtelijk besluit terwijl een strafprocedure die op diezelfde gedraging betrekking had tegelijkertijd aanhangig was.

(cf. punten 38, 61, 66, 70 en 74)

Gerecht van eerste aanleg: arresten Tzoanos/Commissie, EU:T:1998:58, punt 34; A/Commissie, T‑23/00, EU:T:2000:273, punt 37; François/Commissie, EU:T:2004:180, punten 73 en 75, en Franchet en Byk/Commissie, EU:T:2008:257, punt 342