ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Niet alleen nationale bepalingen die uitdrukkelijk tot uitvoering van een richtlijn strekken, kunnen worden geacht binnen de werkingssfeer van deze richtlijn te vallen, maar eveneens, vanaf de datum van inwerkingtreding van de betrokken richtlijn, de reeds bestaande nationale bepalingen waarmee kan worden verzekerd dat het nationale recht in overeenstemming is met de richtlijn.

De lidstaten waartoe een richtlijn is gericht, dienen zich tijdens de termijn voor uitvoering daarvan te onthouden van maatregelen die de verwezenlijking van het door deze richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar kunnen brengen.

Richtlijn 2005/29 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijnen 84/450, 97/7, 98/27 en 2002/65 en van verordening nr. 2006/2004, dient aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling die, behoudens bepaalde uitzonderingen, elk gezamenlijk aanbod van een verkoper aan een consument op algemene en preventieve wijze verbiedt, ongeacht de specifieke omstandigheden van het concrete geval.

Een dergelijke regeling stelt immers een principieel verbod op gezamenlijke aanbiedingen, ook al is deze praktijk niet opgenomen in bijlage I bij de richtlijn, welke bijlage een uitputtende opsomming geeft van de handelspraktijken die onder alle omstandigheden, dus zonder individuele toetsing, verboden zijn. Daardoor druist die regeling in tegen het bepaalde in artikel 4 van de richtlijn, dat de lidstaten uitdrukkelijk verbiedt, strengere nationale maatregelen vast te stellen of te behouden, zelfs wanneer deze maatregelen een hoger niveau van consumentenbescherming beogen te verzekeren.

(cf. punten 60-61, 63, 68 en dictum)
Zaak C-553/07

College van burgemeester en wethouders van Rotterdam

tegen

M. E. E. Rijkeboer

[verzoek van de Raad van State (Nederland) om een prejudiciële beslissing]

„Bescherming van natuurlijke personen in verband met verwerking van persoonsgegevens — Richtlijn 95/46/EG — Bescherming van persoonlijke levenssfeer — Uitwissing van gegevens — Recht op toegang tot gegevens en tot informatie over ontvangers van gegevens — Termijn voor uitoefening van recht op toegang”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 22 december 2008 I ‐ 3891

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 mei 2009 I ‐ 3919

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van natuurlijke personen in verband met verwerking van persoonsgegevens – Richtlijn 95/46

(Richtlijn 95/46 van het Europees Parlement en de Raad, art. 12, sub a)

Het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer als geformuleerd in artikel 1, punt 1, van richtlijn 95/46 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, impliceert dat de betrokkene zich ervan kan vergewissen dat zijn persoonsgegevens juist en rechtmatig worden verwerkt, dat wil met name zeggen dat de hem betreffende basisgegevens juist zijn en dat zij worden verstrekt aan gemachtigde ontvangers. Zoals in punt 41 van de considerans van de richtlijn wordt uiteengezet, moet de betrokkene over het recht beschikken om toegang te verkrijgen tot de gegevens die het voorwerp van een verwerking vormen en hemzelf betreffen, zodat hij de nodige controles kan verrichten.

Artikel 12, sub a, van richtlijn 95/46 verlangt van de lidstaten dat zij niet alleen voor het heden, maar ook voor het verleden voorzien in een recht op toegang tot informatie over de ontvangers of de categorieën ontvangers van de gegevens en tot de inhoud van de verstrekte informatie. Het staat aan de lidstaten, een termijn voor de bewaring van deze informatie en een daarop afgestemde toegang daartoe vast te stellen die een juist evenwicht vormen tussen, enerzijds, het belang van de betrokkene om zijn persoonlijke levenssfeer te beschermen, met name via de bij de richtlijn voorziene mogelijkheden om de voor de verwerking verantwoordelijke in te schakelen en zich tot de rechter te wenden, en, anderzijds, de last die de verplichting tot bewaring van die informatie inhoudt voor de voor de verwerking verantwoordelijke.

Een regeling waarbij informatie over de ontvangers of de categorieën ontvangers van de gegevens en over de inhoud van de verstrekte gegevens slechts één jaar wordt bewaard en de toegang tot die informatie dienovereenkomstig wordt beperkt, terwijl de basisgegevens veel langer worden bewaard, vormt geen juist evenwicht tussen het belang en de verplichting in kwestie, tenzij wordt aangetoond dat een langere bewaring van deze informatie een buitensporige last zou inhouden voor de voor de verwerking verantwoordelijke. Het staat aan de nationale rechter, de nodige controles te verrichten.

(cf. punten 49, 70 en dictum)
Een nationale wettelijke regeling die niet alleen van toepassing is op deelnemingen waarmee een zodanige invloed op de besluiten van een vennootschap kan worden uitgeoefend dat de activiteiten ervan kunnen worden bepaald, maar die van toepassing is ongeacht de grootte van de deelneming van de aandeelhouder in een vennootschap, kan zowel onder artikel 43 EG, als onder artikel 56 EG vallen.

Zo moet, aangaande de bevoegdheid van de staat om zich ertegen te verzetten dat deelnemingen worden verworven en pacten worden gesloten tussen aandeelhouders die een bepaald percentage van de stemrechten in een betrokken nationale vennootschap vertegenwoordigen, het percentage van ten minste 5% van de stemrechten of, in voorkomend geval, het vastgestelde lagere percentage, de belanghebbenden in staat stellen op doeltreffende wijze deel te nemen aan het bestuur van deze vennootschap, hetgeen onder de bepalingen van artikel 56 EG valt. Het is evenwel niet uitgesloten dat, wat de vennootschappen betreft waarvan de aandeelhouders over het algemeen sterk verspreid zijn, de houders van de met deze percentages corresponderende deelnemingen bij machte zijn om een zekere invloed op de besluiten van een dergelijke vennootschap uit te oefenen en de activiteiten ervan te bepalen, hetgeen onder de bepalingen van artikel 43 EG valt. Wanneer de betrokken nationale regeling een minimumpercentage vaststelt, is zij eveneens van toepassing op deelnemingen die dit percentage overstijgen en een duidelijk zeggenschapsrecht toekennen.

Wat de bevoegdheid betreft om een veto uit te spreken over bepaalde besluiten van een betrokken nationale vennootschap, moet worden geconstateerd dat die bevoegdheid betrekking heeft op besluiten die onder het bestuur van de vennootschap vallen, en derhalve enkel aandeelhouders betreft die een zekere invloed kunnen uitoefenen op de betrokken vennootschappen, zodat de criteria inzake de uitoefening van deze bevoegdheid moeten worden getoetst aan artikel 43 EG. Zo deze criteria overigens al het vrije verkeer van kapitaal beperken, is dit het onvermijdelijke gevolg van een eventuele belemmering van de vrijheid van vestiging en rechtvaardigt dit in geen geval een afzonderlijke toetsing aan artikel 56 EG.

(cf. punten 36-39)
De mogelijkheid van goedmaking van de door een onderneming met een machtspositie als gevolg van de hantering van prijzen beneden een bepaald kostenpeil geleden verliezen, is geen noodzakelijke voorwaarde om aan te tonen dat een dergelijk prijsbeleid misbruik is. Dit sluit niet uit dat de Commissie de mogelijkheid van goedmaking van de verliezen beschouwt als een relevant gegeven voor de beoordeling of de betrokken praktijk misbruik vormt, doordat deze mogelijkheid bijvoorbeeld ertoe kan bijdragen om in geval van toepassing van prijzen beneden de gemiddelde variabele kosten, andere economische motieven dan de uitschakeling van een concurrent uit te sluiten, of om in geval van toepassing van prijzen beneden de gemiddelde variabele kosten maar boven de gemiddelde totale kosten, aan te tonen dat er sprake is van een plan tot uitschakeling van een concurrent. Overigens sluit het ontbreken van mogelijkheden van goedmaking van de verliezen op zich niet uit dat de betrokken onderneming haar machtspositie weet te versterken, met name als gevolg van het verlaten van de markt door een of meer van haar concurrenten, zodat de bestaande concurrentie op de markt die juist door de aanwezigheid van deze onderneming reeds is verzwakt, nog verder terugloopt en de consumenten schade lijden als gevolg van de beperking van hun keuzemogelijkheden.

(cf. punten 110-112)
1)

Door niet, voor zover dat technisch haalbaar is, voor alle oproepen van het uniforme Europese alarmnummer „112” informatie over de locatie van de oproeper ter beschikking te stellen van de instanties die noodsituaties behandelen, is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 26, lid 3, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn).
Een dergelijke termijn maakt de uitoefening van de door het gemeenschapsrecht verleende rechten van de verdediging in beginsel niet in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk. De ondernemingen die door de procedure kunnen worden geraakt, zijn immers professionele ondernemingen die geregeld importen verrichten. Verder bepaalt de toepasselijke gemeenschapsregeling dat deze ondernemingen met het oog op controles de regelmatigheid van al hun transacties moeten kunnen bewijzen. Ten slotte vereist het algemeen belang van de Europese Gemeenschap en met name het belang dat deze heeft bij een snelle inning van haar eigen middelen, dat de controles onverwijld en doeltreffend kunnen worden uitgevoerd.

Wat de inning van een douaneschuld in het kader van de navordering van douanerechten bij invoer betreft, voldoet een termijn van acht tot vijftien dagen die aan de van een douane-inbreuk verdachte importeur wordt verleend om zijn opmerkingen te maken, in beginsel aan de vereisten van het gemeenschapsrecht.

Het staat aan de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd, om rekening houdend met de specifieke omstandigheden van de zaak vast te stellen of de termijn die in het kader van de navordering van douanerechten bij invoer daadwerkelijk aan de importeur is verleend, deze laatste in staat heeft gesteld om naar behoren zijn standpunt aan de douaneautoriteiten kenbaar te maken.

Daartoe kunnen verschillende criteria worden gehanteerd. Voor zover het gaat om importen vanuit Aziatische landen, kunnen bijvoorbeeld de volgende elementen van belang zijn: de complexiteit van de betrokken transacties, de grote afstand of de kwaliteit van de betrekkingen die gewoonlijk met de bevoegde lokale instanties worden onderhouden. Relevant bij de beoordeling zijn ook de omvang van de onderneming en de vraag of zij al dan niet geregelde commerciële betrekkingen met het betrokken land onderhoudt. Voorts moeten ook omstandigheden in aanmerking worden genomen die erop wijzen dat de betrokken onderneming tijdens de inspectie met kennis van zaken haar standpunt heeft kunnen uiteenzetten. Wanneer bijvoorbeeld een inspectieprocedure verschillende maanden in beslag neemt, ter plaatse verificaties worden verricht, de betrokken onderneming wordt gehoord en haar verklaringen in het dossier worden opgenomen, is het vermoeden gewettigd dat deze onderneming de redenen kende waarom de inspectie was gelast, alsook de aard van de feiten die haar werden verweten.

De nationale rechter moet bovendien nagaan of de betrokken administratie al dan niet kan worden geacht naar behoren rekening te hebben gehouden met de bij haar ingediende opmerkingen, gelet op de tijd die is verstreken tussen het tijdstip waarop zij de opmerkingen van de importeur heeft ontvangen en het tijdstip waarop zij haar besluit heeft vastgesteld.

(cf. punten 44-46, 53-54, dictum 2-3)
Zaak C-306/07

Ruben Andersen

tegen

Kommunernes Landsforening, optredend als lasthebber van de gemeente Slagelse (voorheen gemeente Skælskør)

(verzoek van het Højesteret om een prejudiciële beslissing)

„Informatie van werknemers — Richtlijn 91/533/EEG — Artikel 8, leden 1 en 2 — Werkingssfeer — Werknemers die onder collectieve arbeidsovereenkomst ‚vallen’ — Begrip ‚tijdelijke’ arbeidsovereenkomst of -verhouding”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 19 juni 2008 I ‐ 10281

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 december 2008 I ‐ 10298

Samenvatting van het arrest

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Verplichting van werkgever om werknemer te informeren over voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn – Richtlijn 91/533

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Verplichting van werkgever om werknemer te informeren over voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn – Richtlijn 91/533

Sociale politiek – Harmonisatie van wetgevingen – Verplichting van werkgever om werknemer te informeren over voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn – Richtlijn 91/533

Artikel 8, lid 1, van richtlijn 91/533 betreffende de verplichting van de werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling krachtens welke de bepalingen van een collectieve arbeidsovereenkomst die deze richtlijn in nationaal recht omzetten, van toepassing zijn op een werknemer, al is die niet aangesloten bij een vakvereniging die partij is bij de collectieve arbeidsovereenkomst. (cf. punt 30, dictum 1)

Artikel 8, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 91/533 betreffende de verplichting van de werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat een werknemer die niet is aangesloten bij een vakvereniging die partij is bij een collectieve arbeidsovereenkomst die zijn arbeidsverhouding beheerst, kan worden geacht te „vallen onder” die overeenkomst in de zin van deze bepaling. (cf. punt 38, dictum 2)
De enkele omstandigheid dat de verstekprocedure volgens het op de betrokken procedure toepasselijke nationale recht heropening van de procedure zou hebben geïmpliceerd ingeval de persoon in kwestie gedurende de verjaringstermijn van de straf was gearresteerd, sluit op zich niet uit dat de verstekveroordeling toch als een onherroepelijke beslissing in de zin van artikel 54 SUO wordt gekwalificeerd.

Artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord (SUO) impliceert noodzakelijkerwijs, ongeacht of het op een overeenkomstig de nationale wettelijke regeling van een overeenkomstsluitende staat gewezen verstekvonnis of op een gewoon vonnis wordt toegepast, dat de overeenkomstsluitende staten wederzijds vertrouwen hebben in hun respectieve strafrechtssystemen en dat elke staat de toepassing van het in de andere overeenkomstsluitende staten geldende strafrecht aanvaardt, ook indien zijn eigen strafrecht tot een andere oplossing zou leiden.

Het beginsel ne bis in idem, dat is neergelegd in artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord (SUO), is van toepassing op een strafprocedure die in een overeenkomstsluitende staat is ingeleid wegens feiten waarvoor de verdachte in een andere overeenkomstsluitende staat reeds bij onherroepelijk vonnis is berecht, ook wanneer de hem opgelegde straf volgens het recht van de staat waar hij is veroordeeld, nooit onmiddellijk ten uitvoer kon worden gelegd wegens procedurele bijzonderheden van het recht van deze staat.

In dit verband is de voorwaarde voor tenuitvoerlegging van dit artikel vervuld wanneer wordt vastgesteld dat, op het tijdstip waarop tegen dezelfde persoon de tweede strafprocedure wordt ingeleid ter zake van dezelfde feiten als die welke tot een veroordeling in de eerste overeenkomstsluitende staat hebben geleid, de in eerstgenoemde staat opgelegde straf op grond van de wetten van deze staat niet meer ten uitvoer kan worden gelegd.

(cf. punten 48, 52 en dictum)
Zaak C-151/07

Theologos-Grigorios Chatzithanasis

tegen

Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis

en

Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (OEEK)

(verzoek van het Symvoulio tis Epikrateias om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 92/51/EEG — Erkenning van diploma’s — Opleiding in door gastlidstaat niet als onderwijsinstelling erkend ‚practicum vrije studie’ — Opticien”

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 december 2008 I ‐ 9015

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Werknemers – Erkenning van diploma’s – Richtlijn 92/51

(Richtlijn 92/51 van de Raad, art. 1, sub a, 3 en 4)

De artikelen 1, sub a, 3 en 4 van richtlijn 92/51 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19, moeten aldus worden uitgelegd dat de bevoegde instanties van een ontvangende lidstaat krachtens artikel 3 van deze richtlijn, behoudens de toepassing van artikel 4 van deze richtlijn, ook dan zijn gehouden een door een bevoegde instantie van een andere lidstaat afgegeven diploma te erkennen, wanneer dit diploma de afsluiting vormt van een opleiding die geheel of ten dele is gevolgd aan een in de ontvangende lidstaat gevestigde instelling die volgens de wetgeving van laatstgenoemde staat niet als onderwijsinstelling wordt erkend.

Enerzijds bevat richtlijn 92/51 namelijk geen beperking wat de lidstaat betreft waarin een aanvrager zijn beroepskwalificaties moet hebben verworven, en anderzijds staat het uitsluitend aan de bevoegde instanties welke diploma’s afgeven die toegang verlenen tot een gereglementeerd beroep, om in het licht van de normen van hun beroepsopleidingenstelsel na te gaan of aan de voorwaarden voor afgifte daarvan is voldaan, met name aan de voorwaarden met betrekking tot de onderwijsinstelling waaraan de houder van het diploma zijn opleiding heeft gevolgd. Deze uitlegging doet niet af aan de bevoegdheid van de ontvangende lidstaat ter zake van de inhoud van het onderwijs en de opzet van het onderwijsstelsel, aangezien het betrokken diploma uit het oogpunt van die richtlijn niet valt onder het onderwijsstelsel van de ontvangende lidstaat, maar onder dat van de lidstaat waarvan de bevoegde autoriteit die dit diploma heeft afgegeven, deel uitmaakt. Bijgevolg dient laatstgenoemde autoriteit in te staan voor de kwaliteit van de betrokken opleidingen.

Bovendien kan het feit dat een staatsburger van een lidstaat die een gereglementeerd beroep wenst uit te oefenen, opteert voor toegang tot dit beroep in de lidstaat van zijn voorkeur, op zich geen misbruik van het door richtlijn 92/51 ingevoerde algemene stelsel van erkenning vormen, en is het recht voor staatsburgers van een lidstaat om de lidstaat te kiezen waarin zij hun beroepskwalificaties wensen te verkrijgen, inherent aan de uitoefening binnen een gemeenschappelijke markt van de door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden.

(cf. punten 30-32, 34 en dictum)
Uit de bepalingen van het Statuut en van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden volgt, dat er verschillen bestaan tussen de administratieve positie, de aanwervingseisen en de tewerkstellingsvoorwaarden van hulpfunctionarissen en die van ambtenaren en tijdelijke functionarissen. Uit deze verschillen vloeit voort dat hulpfunctionarissen niet worden aangeworven om een permanente functie te vervullen bij de gemeenschapsinstellingen. Integendeel, het kenmerk van de overeenkomst van hulpfunctionaris is de onzekere tijdsduur ervan, daar deze overeenkomst slechts kan worden gebruikt voor een kortstondige vervanging of om voorbijgaande, dringend noodzakelijke of niet duidelijk omschreven administratieve taken te vervullen. De hulpfunctionarissen vormen daarom een afzonderlijke categorie van functionarissen die beantwoordt aan specifieke behoeften van de instellingen die hen tewerkstellen.

(cf. punten 42, 48)
Zaak C-291/07

Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet

tegen

Skatteverket

(verzoek van het Regeringsrätt om een prejudiciële beslissing)

„Btw — Plaats van belastbare handelingen — Fiscaal aanknopingspunt — Dienstverrichter die in andere lidstaat is gevestigd dan afnemer — Hoedanigheid van belastingplichtige — Diensten verricht voor nationale stichting die zowel economische als niet-economische activiteiten verricht”

Conclusie van advocaat-generaal J. Mazák van 17 juni 2008 I ‐ 8257

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 november 2008 I ‐ 8268

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Bepaling van fiscaal aanknopingspunt

(Richtlijnen van de Raad 77/388, art. 9, lid 2, sub e, en 2006/112, art. 56, lid 1, sub c)

Artikel 9, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 1999/59, en artikel 56, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, die met betrekking tot diensten verricht door raadgevende personen, ingenieurs, adviesbureaus, advocaten en accountants, en andere soortgelijke diensten bepalen waar een dienst voor de belastingheffing moet worden geacht te zijn verricht, moeten aldus worden uitgelegd dat een persoon die adviesdiensten afneemt van een in een andere lidstaat gevestigde belastingplichtige en zowel economische activiteiten verricht als activiteiten die buiten de werkingssfeer van deze richtlijnen vallen, moet worden geacht de hoedanigheid van belastingplichtige te hebben, ook indien deze diensten alleen worden afgenomen ten behoeve van laatstgenoemde activiteiten.

Dat artikel preciseert immers niet of de toepassing ervan is onderworpen aan de voorwaarde dat de belastingplichtige afnemer van een dienst deze dienst afneemt ten behoeve van zijn economische activiteiten. Anders dan andere bepalingen van de Zesde richtlijn, zoals de artikelen 2, lid 1, en 17, lid 2, bepaalt dit artikel op geen enkele wijze dat dit een noodzakelijke voorwaarde is voor de toepassing ervan.

Bij gebreke van een expliciete bepaling in artikel 9, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn dat de diensten moeten worden afgenomen ten behoeve van de economische activiteiten van de afnemer, moet worden geoordeeld dat de omstandigheid dat laatstgenoemde deze diensten afneemt voor activiteiten die buiten de werkingssfeer van de Zesde richtlijn vallen, niet in de weg staat aan de toepassing van deze bepaling.

(cf. punten 28-33 en dictum)
Om te bepalen of een installatie als „verbrandingsinstallatie” dan wel als „meeverbrandingsinstallatie” in de zin van artikel 3, punten 4 en 5, van richtlijn 2000/76 betreffende de verbranding van afval moet worden aangemerkt, moet worden uitgegaan van het hoofddoel van deze installatie. Het staat aan de bevoegde autoriteiten dat doel te bepalen en daartoe een beoordeling te verrichten van de op het tijdstip van deze beoordeling bestaande feitelijke gegevens. In het kader van deze beoordeling moet in het bijzonder rekening worden gehouden met de hoeveelheid door de betrokken installatie geproduceerde energie of de hoeveelheid daardoor gefabriceerde materiële producten in vergelijking met de hoeveelheid afvalstoffen die in deze installatie wordt verbrand, en met de stabiliteit of de continuïteit van deze productie of fabricage.

(cf. punt 46, dictum 2)