ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Milieu - Bescherming van bossen - Verordeningen tot invoering van maatregelen tegen luchtverontreiniging en brand - Rechtsgrondslag - Artikel 130 S van Verdrag - Nietigverklaring wegens gebruik van artikel 43 van Verdrag

(EG-Verdrag, art. 43, 130 S en bijlage II; verordeningen nrs. 307/97 en 308/97 van de Raad)

2 Beroep tot nietigverklaring - Arrest tot nietigverklaring - Werking - Beperking door Hof - Verplichting van Raad om binnen redelijke termijn nieuwe verordeningen vast te stellen

(EG-Verdrag, art. 173 en 174, tweede alinea)

Samenvatting

1 Maatregelen tot bescherming van het bosmilieu tegen de risico's van vernietiging of beschadiging door brand of luchtverontreiniging vormen van rechtswege een onderdeel van de acties ten gunste van het milieu, waarvoor de communautaire bevoegdheid op artikel 130 S van het Verdrag berust. In dit verband kunnen de maatregelen tot bescherming van de bossen tegen die risico's, bedoeld in de verordeningen nrs. 3528/86 en 2158/92, zoals gewijzigd bij respectievelijk de verordeningen nrs. 307/97 en 308/97, weliswaar bepaalde positieve gevolgen voor de werking van de landbouw hebben, maar die indirecte gevolgen zijn bijkomstig ten opzichte van het hoofddoel van de communautaire actie tot bescherming van de bossen, namelijk het behoud en de exploitatie van het door de bosecosystemen gevormde natuurpatrimonium, zonder dat enkel rekening wordt gehouden met het nut ervan voor de landbouw.

Bovendien kan bijlage II bij het Verdrag, die de producten opsomt die onderworpen zijn aan de artikelen 39 tot en met 46 betreffende de landbouw, niet worden geacht op algemene wijze bomen en producten van de bosbouwactiviteit te omvatten, ook al kunnen bepaalde van die producten, afzonderlijk genomen, binnen de werkingssfeer van die artikelen vallen. Daaruit volgt, dat de verordeningen nrs. 307/97 en 308/97 geen regeling betreffende de productie en de verhandeling van landbouwproducten vormen, waarvoor artikel 43 van het Verdrag de passende rechtsgrondslag zou zijn geweest, voor zover die regeling bijdraagt tot de verwezenlijking van een of meer doeleinden van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Door die verordeningen vast te stellen op grond van artikel 43, terwijl artikel 130 S de passende rechtsgrondslag daarvoor was, heeft de Raad dus wezenlijke vormvoorschriften geschonden en de prerogatieven van het Parlement aangetast, zodat die verordeningen nietig moeten worden verklaard.

2 De volle werking van de nietigverklaring van de verordeningen nrs. 307/97 en 308/97 zou ernstige schade kunnen toebrengen aan de verwezenlijking van acties die in de lidstaten, met steun van de Gemeenschap, worden gevoerd voor de bescherming van het milieu. Het Hof dient dus gebruik te maken van de hem door artikel 174, tweede alinea, van het Verdrag verleende bevoegdheid om te beslissen, dat de gevolgen van de vernietigde verordeningen volledig zullen worden gehandhaafd totdat de Raad, binnen een redelijke termijn, nieuwe verordeningen met hetzelfde doel vaststelt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Ambtenaren - Kennisgeving van vacature - Aankondiging van vergelijkend onderzoek - Noodzakelijke overeenstemming tussen in die aankondigingen geformuleerde voorwaarden

(Ambtenarenstatuut, art. 29, lid 1; bijlage III, art. 5)

Samenvatting

Ingevolge artikel 29, lid 1, van het Statuut moeten de aanwervingsvoorwaarden die voorkomen in de aankondiging van een intern vergelijkend onderzoek in het kader van een procedure die bedoeld is om te voorzien in een vacature bij een instelling, waarin niet kon worden voorzien na afloop van de eerste fase van de procedure, dat wil zeggen bij wege van bevordering of overplaatsing, overeenkomen met de in de kennisgeving van vacature gestelde voorwaarden. Een instelling handelt met deze bepaling en met artikel 5 van bijlage III bij het Statuut in strijd, wanneer zij de voorwaarden betreffende de van de kandidaten verlangde kennis en kwalificaties niet in de aankondiging van vergelijkend onderzoek vermeldt, maar het in plaats daarvan aan de jury overlaat om in het kader van het examen van dit vergelijkend onderzoek de verdiensten van de kandidaten met inachtneming van deze voorwaarden te beoordelen. Wanneer dit gebeurt, wordt afbreuk gedaan aan het belang en aan de rol van de aankondiging van vergelijkend onderzoek, die erin bestaat de belanghebbenden zo juist mogelijk te informeren over de aard van de voor het betrokken ambt gestelde voorwaarden, teneinde hen in staat te stellen te beoordelen, of het voor hen dienstig is te solliciteren. Een dergelijke handelwijze is ook niet zonder gevolgen voor het resultaat van het vergelijkend onderzoek, aangezien het bij gebreke van overeenstemming tussen de twee aankondigingen voor kandidaten die de vereiste kwalificaties en kennis niet bezitten, gemakkelijker wordt om in het vacante ambt te worden aangesteld.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Milieu - Milieueffectbeoordeling van bepaalde projecten - Richtlijn 85/337 - Tardieve nationale uitvoeringsmaatregelen die vóór hun inwerkingtreding, maar na verstrijken van omzettingstermijn ingeleide vergunningsprocedures vrijstellen van verplichte beoordeling - Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 85/337 van de Raad, art. 12, lid 1) 2 Lidstaten - Verplichtingen - Niet-nakoming - Rechtvaardiging - Ontoelaatbaarheid (EG-Verdrag, art. 169) 3 Beroep wegens niet-nakoming - Onderzoek van gegrondheid door Hof - Ontbreken van nadelige gevolgen van gestelde niet-nakoming - Irrelevantie (EG-Verdrag, art. 169) 4 Procedure - Kosten - Afstand van instantie gerechtvaardigd door houding van wederpartij (Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 69, lid 5)

Samenvatting

1 Artikel 12, lid 1, van richtlijn 85/337 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, moet aldus worden uitgelegd, dat een lidstaat die deze richtlijn na 3 juli 1988, op welke dag de omzettingstermijn verstreek, in zijn nationale recht heeft omgezet, niet middels een overgangsbepaling vrijstelling kan verlenen van de verplichtingen inzake de door de richtlijn vereiste milieueffectbeoordeling voor projecten waarvan de vergunningsprocedure was ingeleid vóór de inwerkingtreding van de nationale wet tot omzetting van deze richtlijn, maar na 3 juli 1988. 2 Een lidstaat kan zich niet beroepen op nationale bepalingen, praktijken of situaties ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van uit gemeenschapsrichtlijnen voortvloeiende verplichtingen of termijnen. 3 Aangezien het niet voldoen door een lidstaat aan een door het gemeenschapsrecht opgelegde verplichting op zich reeds een niet-nakoming vormt, is het feit dat het geen nadelige gevolgen heeft gehad, niet ter zake dienend, wat de beoordeling van de gegrondheid van een beroep krachtens artikel 169 van het Verdrag betreft. 4 Wanneer de gedeeltelijke afstand van instantie wordt gerechtvaardigd door de houding van de verwerende partij, en de partij die afstand doet van instantie zulks vordert, dient de wederpartij overeenkomstig artikel 69, lid 5, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof in de kosten te worden verwezen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Invaliditeitsverzekering - Rechthebbende op uitkering woonachtig in andere lidstaat dan bevoegde staat - Grensarbeiders - Administratieve en medische controle - Controle verricht door bevoegd orgaan zonder voorafgaande controle door orgaan van woonplaats te hebben gevraagd - Ontoelaatbaarheid - Afzien door rechthebbende van voorafgaande controle door orgaan van woonplaats - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

(Verordening nr. 574/72 van de Raad, art. 51, lid 1)

2 Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Invaliditeitsverzekering - Bepaling van mate van invaliditeit - Persoon woonachtig in andere lidstaat dan bevoegde staat - Bepaling door bevoegd orgaan zonder eerst controle door orgaan van woonplaats te hebben gevraagd - Toelaatbaarheid - Verplichting om rekening te houden met inlichtingen van administratieve en medische aard afkomstig van orgaan van woonstaat

(Verordening nr. 574/72 van de Raad, art. 40)

Samenvatting

1 Artikel 51, lid 1, van verordening nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83, staat eraan in de weg, dat in het geval van een voormalig grensarbeider die rechthebbende op een invaliditeitsuitkering is, die woont op het grondgebied van een andere lidstaat dan die van het orgaan dat de uitkering verschuldigd is, en wiens woonplaats dichter bij het orgaan van de bevoegde staat dan bij het orgaan van de woonstaat ligt, het bevoegde orgaan de administratieve en medische controle van de betrokkene verricht, zonder een voorafgaande controle door het orgaan van de woonplaats te hebben gevraagd.

Dezelfde bepaling verzet zich er echter niet tegen, dat de betrokkene afziet van de voorafgaande controle door het orgaan van de woonplaats, op voorwaarde dat het daarbij om een vrije en ondubbelzinnige beslissing gaat. Ofschoon de mogelijkheid om af te zien van die controle niet rechtstreeks uit de bewoordingen van artikel 51, lid 1, volgt, moet worden toegegeven dat zij, gelet op de doelstellingen van de betrokken bepaling, namelijk de bescherming van de belangen van de rechthebbende op een invaliditeitspensioen, niet algemeen kan worden uitgesloten.

2 Artikel 40 van verordening nr. 574/74 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71, verzet zich er niet tegen, dat het bevoegde orgaan, wanneer het gaat om de eerste vaststelling van een invaliditeitsuitkering aan een persoon die woont op het grondgebied van een andere lidstaat dan die van het bevoegde orgaan, de mate van invaliditeit op basis van zijn eigen medisch onderzoek bepaalt, zonder eerst een onderzoek door het orgaan van de woonplaats te hebben gevraagd. Het bevoegde orgaan dient echter rekening te houden met medische documenten en rapporten en met inlichtingen van administratieve aard, afkomstig van het orgaan van de woonstaat van de betrokkene.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen - Beperking van op markt brengen en van gebruik van gevaarlijke stoffen en preparaten - Richtlijn 76/769, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/173 - Grenswaarde van pentachloorfenolconcentratie - Toepasselijkheid op producten die zijn behandeld met stoffen of preparaten bereid met pentachloorfenol - Geen

(Richtlijn 76/769 van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/173)

Samenvatting

De grenswaarde vastgesteld in punt 23, eerste volzin, van bijlage I bij richtlijn 76/769 inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/173, geldt voor pentachloorfenol, de zouten en esters daarvan en de met die stoffen bereide preparaten, maar niet voor producten die met die stoffen of preparaten zijn behandeld. Voor laatstgenoemde producten blijven de lidstaten dus in beginsel vrij autonome grenswaarden vast te stellen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Melk en zuivelproducten - Extra heffing op melk - Tijdelijke schorsing van percentage van referentiehoeveelheden die van heffing zijn vrijgesteld - Omzetting in definitieve verlaging zonder schadevergoeding - Maatregel ook van toepassing op door producenten gekochte extra hoeveelheden - Eigendomsrecht - Evenredigheids- en vertrouwensbeginsel - Schending - Geen

(Verordening nr. 3950/92 van de Raad, art. 3, eerste alinea, en 4, lid 1)

Samenvatting

Voor zover bij de artikelen 3, eerste alinea, en 4, lid 1, van verordening nr. 3950/92 de tijdelijke schorsing van een percentage van de van de extra heffing op melk vrijgestelde referentiehoeveelheid zonder vergoeding voor de producenten is omgezet in een definitieve verlaging, zijn die bepalingen, meer in het bijzonder wat de tegen betaling toegekende extra hoeveelheden betreft, niet in strijd met de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, noch met het fundamentele eigendomsrecht.

De extra referentiehoeveelheden die na hun onttrekking aan de markt opnieuw op de markt worden gebracht doordat zij aan andere producenten worden toegekend, verschillen immers niet van de oorspronkelijke referentiehoeveelheden, daar beide aan dezelfde regeling inzake schorsing en definitieve verlaging zijn onderworpen. Het zou in strijd zijn met de geest en het doel van de regeling inzake de extra heffing, indien eerstbedoelde daarvan werden uitgesloten.

De betrokken regeling, die beantwoordt aan doeleinden van algemeen belang, namelijk de bestrijding van de overschotsituatie in de melksector, tast het eigendomsrecht niet in de kern aan.

De aanhoudende overschotsituatie in aanmerking genomen, lijkt een definitieve verlaging van een referentiehoeveelheid met het betrokken percentage passend en noodzakelijk ter bereiking van het doel van die maatregel, te weten de duurzame vermindering van de overschotten.

Wat het vertrouwensbeginsel betreft, blijkt uit voormelde bepalingen geenszins, dat de producenten die tegen betaling extra referentiehoeveelheden hebben verkregen, rechtmatig mogen verwachten dat die hoeveelheden anders zouden worden behandeld wegens de wijze waarop zij zijn verkregen, en dat de betrokken maatregel daarop dus niet van toepassing zou zijn.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Steunmaatregelen van de staten - Begrip - Overeenkomsten inzake terugbetaling van bedragen die door overheidsorganen zijn voorgeschoten aan failliete of in moeilijkheden verkerende onderneming - Toegepaste rentevoet

(EG-Verdrag, art. 92)

Samenvatting

Voor de beoordeling, of een overheidsmaatregel als steun in de zin van artikel 92 van het Verdrag is aan te merken, moet worden vastgesteld, of de begunstigde onderneming een economisch voordeel ontvangt dat zij onder normale marktvoorwaarden niet zou hebben verkregen. In het geval van een failliete of in moeilijkheden verkerende onderneming ten behoeve waarvan overheidsorganen geld hebben voorgeschoten om de lonen van de werknemers of socialezekerheidsschulden te betalen en waarmee die overheidsorganen een regeling voor de terugbetaling van die voorschotten zijn overeengekomen in de vorm van overeenkomsten waarbij uitstel van de terugbetaling van de verschuldigde bedragen wordt verleend of gespreide betaling wordt toegestaan, moet noodzakelijkerwijs rekening worden gehouden met het feit dat die overeenkomsten zijn gesloten omdat de onderneming wettelijk verplicht was de betrokken betalingen te verrichten, zodat de overeenkomsten geen nieuwe schuld van de onderneming jegens de overheid hebben doen ontstaan. De rente die normaliter bij dergelijke schuldvorderingen wordt berekend, is bestemd ter vergoeding van de schade die de schuldeiser lijdt doordat de debiteur zijn schuld te laat betaalt; het gaat dus om vertragingsrente. Wil het tarief van die vertragingsrente geen staatssteun opleveren, dan moet, indien het tarief voor de vertragingsrente bij schulden jegens een publieke schuldeiser verschilt van dat bij schulden jegens een particuliere schuldeiser, dit laatste tarief worden toegepast, indien het hoger is dan het eerste.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Lidstaten - Verplichtingen - Uitvoering van richtlijnen - Niet-nakoming - Rechtvaardiging - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 169)

2 Beroep wegens niet-nakoming - Onderzoek van gegrondheid door Hof - In aanmerking te nemen situatie - Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn

(EG-Verdrag, art. 169)

3 Milieu - Waterverontreiniging - Richtlijn 76/464 - Verplichting tot opstelling van specifieke programma's ter vermindering van verontreiniging door bepaalde gevaarlijke stoffen - Draagwijdte

(Richtlijn 76/464 van de Raad, art. 7)

Samenvatting

1 Een lidstaat kan zich niet beroepen op nationale bepalingen, praktijken of situaties ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door een richtlijn voorgeschreven verplichtingen of termijnen.

2 In het kader van een beroep krachtens artikel 169 van het Verdrag moet het bestaan van een niet-nakoming worden beoordeeld naar de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, en kan het Hof met sedertdien opgetreden wijzigingen geen rekening houden.

3 De programma's die de lidstaten ingevolge artikel 7 van richtlijn 76/464 moeten opstellen ter vermindering van de verontreiniging van de continentale wateren en de territoriale zeewateren door de onder lijst II van de bijlage bij de richtlijn vallende stoffen, moeten specifiek zijn en, overeenkomstig lid 3 van voornoemde bepaling, kwaliteitsdoelstellingen voor de betrokken wateren bevatten. Dergelijk programma's zijn immers een handeling die de bescherming van de wateren tegen die verontreiniging in een bepaalde samenhangende vorm dienen te regelen, waardoor onder meer de verschillende in de lidstaten geldende regelingen tot bescherming van de wateren kunnen worden vergeleken.

Als een programma in de zin van artikel 7 van de richtlijn kan derhalve niet worden aangemerkt een regeling die slechts een reeks van op zichzelf staande normatieve maatregelen is, die geen samenhangend stelsel van kwaliteitsdoelstellingen voor een bepaalde waterloop of waterbekken kunnen vormen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Binnenlandse belastingen - Belastingstelsel voor audiovisuele en foto-optische producten - Grondslag en heffingsmodaliteiten van belasting verschillend voor nationale en voor uit andere lidstaten ingevoerde producten - Onverenigbaarheid met artikel 95 van Verdrag

(EG-Verdrag, art. 95)

Samenvatting

Artikel 95 van het Verdrag moet aldus worden uitgelegd, dat het zich verzet tegen de invoering en heffing van een verbruiksbelasting door een lidstaat, voor zover de grondslag en de heffingsmodaliteiten van de belasting voor nationale en voor uit andere lidstaten ingevoerde producten verschillend zijn geregeld.

Artikel 95 van het Verdrag wordt namelijk geschonden door een nationale regeling waarbij een verbruiksbelasting wordt ingevoerd,

- voor zover in de belastinggrondslag voor de in deze staat vervaardigde producten geen transport- of distributiekosten zijn begrepen, terwijl de grondslag voor de uit andere lidstaten ingevoerde producten bestaat uit de douanewaarde plus de eventuele kosten en lasten voor de afhandeling aan de grens van deze staat en minus de in deze staat gemaakte transport- of distributiekosten;

- voor zover voor de nationale producten alle op het nationaal grondgebied ontstane kosten door de verhandeling op deze markt zijn uitgesloten van de belastbare grondslag, terwijl voor de ingevoerde producten de met de verhandeling op het nationaal grondgebied verband houdende kosten die daarbuiten zijn ontstaan, er deel van uitmaken;

- voor zover alleen voor de nationale producten een forfaitaire aftrek ter berekening van de belastbare grondslag mogelijk is, en

- voor zover voor de ingevoerde producten de verplichting tot betaling van de belasting ontstaat op het tijdstip van de inklaring van de producten, terwijl voor de nationale producten die verplichting eerst ontstaat bij de aangifte door de nationale producent, die bij de belastingdienst moet worden ingediend in de maand volgend op het kwartaal waarin de producten in het verkeer zijn gebracht, terwijl het belastbaar feit plaatsvindt wanneer het product ten verbruik op de nationale markt wordt gebracht.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Onverschuldigd betaalde gemeenschapssteun - Terugvordering - Nationale wettelijke regeling op grond waarvan rekening kan worden gehouden met tenietgaan van verrijking - Toelaatbaarheid - Voorwaarden

Samenvatting

Het gemeenschapsrecht staat in beginsel niet eraan in de weg, dat een nationale wettelijke regeling ter uitsluiting van de terugvordering van onverschuldigd betaalde communautaire steun criteria als het tenietgaan van de verrijking hanteert wanneer, waar het steun voor de verwerking van oliehoudende zaden betreft,

- de ontvanger het financiële voordeel van de steunverlening reeds op het tijdstip van de toekenning van de steun aan zijn leveranciers heeft doorgegeven door betaling van de door het gemeenschapsrecht voorgeschreven richtprijs, en

- een eventuele regresvordering tegen zijn leveranciers zinloos is.

Hiervoor is evenwel vereist, dat

- de goede trouw van de ontvanger wordt aangetoond en

- daarbij dezelfde eisen worden gesteld als voor de terugvordering van financiële prestaties van zuiver nationale aard.

Wat meer in het bijzonder de voorwaarde inzake de goede trouw van de ontvanger betreft, wanneer een marktdeelnemer een verklaring opstelt en indient met het oog op de verkrijging van steun, kan het enkele feit dat hij deze verklaring heeft opgesteld, hem niet de mogelijkheid ontnemen zich op zijn goede trouw te beroepen indien de verklaring uitsluitend is gebaseerd op gegevens die afkomstig zijn van derden. De nationale rechter dient evenwel na te gaan, of in de omstandigheden van het concrete geval de marktdeelnemer niet op grond van bepaalde aanwijzingen de juistheid van deze inlichtingen moet verifiëren.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen - Aanhangigheid - Vorderingen tussen "dezelfde partijen" - Begrip - Gelijkstelling van verzekeraar met zijn verzekerde - Voorwaarde - Geschillen betreffende verplichting van eigenaar van lading van schip om bij te dragen in door schipbreuk veroorzaakte gemene averij

(EEG-Executieverdrag, art. 21)

Samenvatting

Voor de toepassing van het begrip "dezelfde partijen" van artikel 21 van het Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moeten een verzekeraar en zijn verzekerde als een en dezelfde partij worden beschouwd, wanneer hun belangen zodanig identiek zijn, dat een tegen een van hen uitgesproken vonnis gezag van gewijsde jegens de andere zou hebben. Toepassing van dat artikel mag echter niet tot gevolg hebben dat de verzekeraar en zijn verzekerde, wanneer hun belangen uiteenlopen, worden beroofd van de mogelijkheid om jegens de andere betrokken partijen hun respectieve belangen in rechte te doen gelden.

Artikel 21 Executieverdrag is dus niet van toepassing in het geval van twee vorderingen tot bijdrage in de gemene averij, de eerste van de verzekeraar van een gezonken schip tegen de eigenaar van de lading die zich op het moment van de schipbreuk aan boord bevond en tegen de verzekeraar van die lading, en de tweede van de twee laatstbedoelden tegen de eigenaar van het schip en tegen de bevrachter, tenzij komt vast te staan dat, gelet op het voorwerp van de twee gedingen, de belangen van de verzekeraar van het schip, enerzijds, en die van zijn verzekerden, de eigenaar en de bevrachter van hetzelfde schip, anderzijds, identiek en onlosmakelijk verbonden zijn.