ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

Meer bepaald zijn volgens de rechtspraak van het Hof enkel de voordelen die rechtstreeks of zijdelings met staatsmiddelen zijn bekostigd, te beschouwen als steunmaatregelen in de zin van artikel 87, lid 1, EG. Het in deze bepaling gemaakte onderscheid tussen „steunmaatregelen van de staten” en steunmaatregelen in welke vorm ook „met staatsmiddelen bekostigd” betekent namelijk niet dat alle door een staat verleende voordelen steunmaatregelen zijn, ongeacht of zij al dan niet met staatsmiddelen worden gefinancierd, maar wil alleen zeggen dat het begrip steunmaatregel zowel de voordelen betreft die rechtstreeks door de staat worden toegekend als die welke worden toegekend door een van overheidswege ingesteld of aangewezen publiek- of privaatrechtelijk lichaam (arrest van 13 maart 2001, PreussenElektra, C-379/98, Jurispr. blz. I-2099, punt 58 en aangehaalde rechtspraak).
5

In de Oostenrijkse rechtsorde bepaalt § 10a van het Markenschutzgesetz 1970 (Oostenrijkse merkenwet) (BGBl. 260/1970): „Als gebruik van een teken ter aanduiding van een waar of dienst worden onder meer beschouwd: 1. het aanbrengen van het teken op waren, op de verpakking ervan of op voorwerpen waarvoor de dienst wordt of moet worden verricht; 2. het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken; 3. het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken; 4. het gebruik van het teken in stukken voor zakelijk gebruik, in aankondigingen of in reclame.”
§ 137f, leden 2 en 3, UrhG luidt als volgt:

„(2) De bepalingen van deze wet in de per 1 juli 1995 geldende versie zijn eveneens van toepassing op werken waarvan de bescherming op grond van deze wet vóór is verstreken, maar die op deze datum nog worden beschermd op grond van de wet van een andere lidstaat van de Europese Unie of van een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. Het bepaalde in de eerste zin geldt mutatis mutandis voor de naburige rechten van uitgevers van nagelaten werken (§ 71), uitvoerende kunstenaars (§ 73), producenten van fonogrammen (§ 85), omroeporganisaties (§ 87) en filmproducenten (§§ 94 en 95).

(3) Indien de bescherming van een werk binnen de werkingssfeer van deze wet overeenkomstig lid 2 herleeft, kan de auteur op deze rechten aanspraak maken. Niettemin mag een gebruikshandeling die vóór 1 juli 1995 is aangevangen, in het voorziene kader worden voortgezet. Voor gebruik vanaf is een passende vergoeding verschuldigd. Het bepaalde in de eerste drie zinnen geldt mutatis mutandis voor de naburige rechten.”
27

In dit verband dient te worden opgemerkt dat artikel 54 SUO, zoals de Oostenrijkse regering heeft opgemerkt, ratione temporis van toepassing is op een strafprocedure als die in het hoofdgeding. De SUO was immers weliswaar in de Slowaakse Republiek nog niet van kracht op 5 oktober 2000, toen de in het hoofdgeding aan de orde zijnde feiten in Oostenrijk werden gepleegd, maar was daarentegen wel van kracht in de twee betrokken staten, niet alleen bij de eerste beoordeling van die feiten door de politieautoriteiten in de Republiek Slowakije, in september 2006, maar ook op het tijdstip van de beoordeling van de toepassingsvoorwaarden inzake het beginsel „ne bis in idem” door de verwijzende rechter die is aangezocht in de procedure waarin het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing is gedaan, in oktober 2007 (zie in die zin arrest van 18 juli 2007, Kraaijenbrink, C-367/05, Jurispr. blz. I-6619, punt 22).
6

Nadat de Commissie haar op 5 november 2004 had gevraagd in hoeverre zij het reeds aangehaalde arrest Commissie/Frankrijk had uitgevoerd, heeft de Franse Republiek bij brief van 4 februari 2005 op deze vraag geantwoord. Zij wees er in die brief op dat er, gelet op de omstandigheid dat ggo’s, en vooral de doelbewuste introductie ervan in het milieu, in Frankrijk een belangrijk onderwerp van discussies en — soms gewelddadige — conflicten waren geworden, zoals wordt geïllustreerd door het grote aantal acties waarbij gewassen op de velden zijn vernield, in oktober 2004, op voorstel van de voorzitter van de Assemblée nationale (Franse Tweede Kamer), een parlementaire enquête naar de belangen van het testen en het gebruik van ggo’s was ingesteld. In deze brief werd voorts gepreciseerd dat de regering had besloten de enquêtecommissie haar werkzaamheden te laten voltooien om een onpartijdig en constructief debat over het wetsontwerp ter omzetting van richtlijn 2001/18 te bevorderen. Die werkzaamheden zouden in april 2005 zijn voltooid.
30

Daar deze nomenclatuur in de Italiaanse regeling is overgenomen, dient de tweede vraag evenwel te worden beantwoord en dient daartoe het begrip „gemengde verpakkingen” van code 15 01 06 van de lijst bij deze beschikking te worden uitgelegd om te zorgen voor een uniforme uitlegging van dit begrip, voor het geval dat de verwijzende rechter van oordeel zou zijn dat het van toepassing is op het hoofdgeding, met name gelet op het antwoord op de eerste vraag (zie in die zin met name arrest van 14 december 2006, Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, C-217/05, Jurispr. blz. I-11987, punt 20 en aangehaalde rechtspraak).
Artikel 15, leden 1 en 3, van deze verordening bepaalt:

„1. Het product moet binnen twaalf maanden na de datum waarop de aangifte ten uitvoer is aanvaard, in het derde land of in een van de derde landen waarvoor de restitutie is vastgesteld, in ongewijzigde staat zijn ingevoerd; […]

[…]

3. Het product wordt geacht te zijn ingevoerd wanneer de douaneformaliteiten bij invoer in het derde land, en met name de douaneformaliteiten voor de inning van de rechten bij invoer in dit land, zijn vervuld.”
Artikel 7 van richtlijn 96/9, „Voorwerp van de bescherming”, voert een recht sui generis in:

„1. De lidstaten voorzien in een recht voor de fabrikant van een databank, waarvan de verkrijging, de controle of de presentatie van de inhoud in kwalitatief of kwantitatief opzicht getuigt van een substantiële investering, om de opvraging en/of het hergebruik van het geheel of een in kwalitatief of kwantitatief opzicht substantieel deel van die inhoud te verbieden.

2. In dit hoofdstuk wordt:

a) onder ‚opvraging’ verstaan, het permanent of tijdelijk overbrengen van de inhoud van een databank of een substantieel deel ervan op een andere drager, ongeacht op welke wijze en in welke vorm,

b) onder ‚hergebruik’ verstaan, elke vorm van het aan het publiek ter beschikking stellen van de inhoud van een databank of een substantieel deel ervan, door verspreiding van kopieën, verhuur, online-transmissie of in een andere vorm. De eerste verkoop in de Gemeenschap van een kopie van een databank door de rechthebbende of met diens toestemming leidt tot uitputting van het recht om controle uit te oefenen op de doorverkoop van die kopie in de Gemeenschap.

Openbare uitlening wordt niet als opvraging of hergebruik beschouwd.

3. Het in lid 1 bedoelde recht kan overgedragen, afgestaan of contractueel in licentie gegeven worden.

4. Het in lid 1 bedoelde recht geldt ongeacht de mogelijkheid dat die databank door het auteursrecht dan wel door andere rechten beschermd wordt. Het geldt bovendien ongeacht de mogelijkheid dat de inhoud van die databank door het auteursrecht dan wel door andere rechten beschermd wordt. De bescherming van databanken door het in lid 1 bedoelde recht laat de bestaande rechten op de inhoud ervan onverlet.

5. Het herhaald en systematisch opvragen en/of hergebruiken van niet-substantiële delen van de inhoud van de databank, in strijd met een normale exploitatie van die databank of waardoor ongerechtvaardigde schade wordt toegebracht aan de rechtmatige belangen van de fabrikant van de databank, zijn niet toegestaan.”
45

De onderhavige prejudiciële verwijzing betreft in wezen de vraag of een accijns op de verkoop van personenwagens vóór de eerste inschrijving ervan op het nationale grondgebied in overeenstemming is met artikel 90, eerste alinea, EG. In dit verband blijkt uit punt 41 van het reeds aangehaalde arrest Brzeziński dat artikel 90, eerste alinea, EG aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een accijns, voor zover het bedrag van de heffing op gebruikte voertuigen van meer dan twee jaar oud die zijn verworven in een andere lidstaat dan die welke deze heffing heeft ingevoerd, groter is dan het residuele bedrag van deze heffing dat besloten ligt in de handelswaarde van gelijksoortige voertuigen die in de lidstaat die de heffing heeft ingevoerd, voordien reeds waren ingeschreven. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling en met name de toepassing van § 7 van het besluit van 2004 een dergelijk gevolg hebben.
61

Onder voorbehoud van onderzoek door de verwijzende rechter betreffende de aard en de uitwerking van een hypothecaire volmacht en betreffende de vraag of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde volmacht rust op de nagelaten onroerende zaak, zoals zou kunnen worden afgeleid uit het dossier, is de berekening van de successierechten en van de rechten van overgang volgens deze regeling immers rechtstreeks gebaseerd op de waarde van deze onroerende zaak. In dat geval kan er objectief gezien geen verschil in situatie bestaan dat een verschillende fiscale behandeling kan rechtvaardigen op het punt van de hoogte van de successierechten en rechten van overgang die verschuldigd zijn over een in België gelegen onroerende zaak die toebehoorde aan een erflater die op het tijdstip van zijn overlijden ingezetene van deze lidstaat was, respectievelijk over een onroerende zaak die toebehoorde aan een erflater die op dat tijdstip ingezetene van een andere lidstaat was. Bijgevolg is de situatie van de erfgenamen van Eckelkamp vergelijkbaar met de situatie van iedere andere erfgenaam wiens erfdeel een in België gelegen onroerende zaak omvat die hem werd nagelaten door een erflater die op het tijdstip van zijn overlijden ingezetene van diezelfde staat was (zie in die zin arrest Jäger, reeds aangehaald, punt 44).
1)

Door ingevoerde gebruikte voertuigen die eerder in andere lidstaten zijn ingeschreven, vóór de inschrijving ervan in Polen aan een technische controle te onderwerpen, is de Republiek Polen de krachtens artikel 28 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen
30

Derhalve moet op de vragen worden geantwoord dat artikel 18 EG en artikel 27 van richtlijn 2004/38 niet in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die het mogelijk maakt, het recht van een burger van een lidstaat om naar een andere lidstaat te reizen, te beperken, met name op grond dat hij daaruit eerder is uitgezet wegens „illegaal verblijf”, mits in de eerste plaats het persoonlijk gedrag van die burger een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging vormt, die een fundamenteel belang van de samenleving aantast, en in de tweede plaats de voorgenomen beperkende maatregel geschikt is om het ermee beoogde doel te verwezenlijken en niet verder gaat dan nodig is voor het bereiken van dat doel. Het is aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit in de bij hem aanhangige zaak het geval is.
Vastgesteld moet worden dat in de andere taalversies dan de Nederlandse van punt 8 van de bijlage bij de gewijzigde richtlijn 91/629 een algemene term wordt gebruikt. Zo wordt in de Duitse taalversie de term „Anbindevorrichtung” (aanbindmiddel) gebezigd, in de Engelse taalversie het woord „tether” (tuier), in de Franse taalversie het woord „attache” (bevestigingsmiddel) en in de Italiaanse taalversie het woord „attacco” (bevestigingsmiddel). Dit gebruik van een algemene term is zeer logisch gelet op, enerzijds, het in punt 16 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte algemene verbod, en, anderzijds, het op grond van de gewijzigde richtlijn 91/629 vereiste comfort voor het dier wanneer bij wijze van uitzondering wordt afgeweken van het verbod om kalveren aan te binden, in de in punt 17 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte omstandigheden. De term „ketting” blijkt dus in te druisen tegen het door de gemeenschapswetgever nagestreefde doel.
Artikel 26 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) luidt als volgt:

„1. Wanneer de verweerder met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat voor een gerecht van een andere lidstaat wordt opgeroepen en niet verschijnt, verklaart het gerecht zich ambtshalve onbevoegd indien zijn bevoegdheid niet berust op deze verordening.

2. Het gerecht is verplicht zijn uitspraak aan te houden zolang niet vaststaat dat de verweerder in de gelegenheid is gesteld het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, te ontvangen, of dat daartoe al het nodige is gedaan.

3. Artikel 19 van verordening (EG) nr. 1348/2000 […] is van toepassing in plaats van lid 2, indien de toezending van het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, overeenkomstig deze verordening moest plaatsvinden.

4. Wanneer verordening (EG) nr. 1348/2000 niet van toepassing is, is artikel 15 van het Verdrag van ’s-Gravenhage van […] 1965 inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of handelszaken van toepassing, indien de toezending van het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, overeenkomstig dat verdrag moest plaatsvinden.”
ARREST VAN HET HOF (Zevende kamer)

van 31 januari 2008

Zaak C‑103/07 P

Angel Angelidis

tegen

Europees Parlement

„Hogere voorziening – Ambtenaren – Beoordelingsrapport – Eén beoordelaar – Voorwaarden – Raadpleging van vorige rechtstreekse hiërarchieke meerdere – Geen functiewijziging – Motivering – Beroep tot nietigverklaring – Beroep tot schadevergoeding”

Betreft: Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer) van 5 december 2006, Angelidis/Parlement (T‑416/03, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), houdende verwerping van het door rekwirant ingestelde beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van zijn beoordelingsrapport over de periode van 1 januari tot en met 31 december 2001, en, anderzijds, toekenning van vergoeding voor de schade die hij zowel door de gestelde onregelmatigheden in het omstreden beoordelingsrapport als door de gestelde te late opstelling daarvan zou hebben geleden.

Beslissing: De hogere voorziening wordt afgewezen. Angelidis draagt zijn eigen kosten alsmede de kosten van het Europees Parlement.

Samenvatting

1. Ambtenaren – Beoordeling – Beoordelingsrapport – Opstelling – Door Parlement ingevoerde systeem

(Ambtenarenstatuut, art. 43)

2. Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van feiten – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door Hof van beoordeling van bewijs – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting

(Art. 225, lid 1, EG; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea)
5

Artikel 19 van de Zesde richtlijn, met als titel „Berekening van het pro rata voor de toepassing van de aftrek”, bepaalt: „1. Het pro rata voor de toepassing van de aftrek, als bedoeld in artikel 17, lid 5, eerste alinea, is de uitkomst van een breuk, waarvan: — de teller bestaat uit het totale bedrag van de per jaar berekende omzet, exclusief [btw], met betrekking tot de handelingen waarvoor overeenkomstig artikel 17, leden 2 en 3, recht op aftrek bestaat, en — de noemer bestaat uit het totale bedrag van de per jaar berekende omzet, exclusief [btw], met betrekking tot de handelingen die in de teller zijn opgenomen, alsmede die waarvoor geen recht op aftrek bestaat. De lidstaten kunnen in de noemer ook het bedrag van subsidies opnemen, met uitzondering van die bedoeld in artikel 11, A, lid 1, sub a. Het pro rata wordt op jaarbasis vastgesteld, uitgedrukt in een percentage en op de hogere eenheid afgerond. 2. In afwijking van het bepaalde in lid 1 wordt voor de berekening van het pro rata buiten beschouwing gelaten de omzet met betrekking tot de leveringen van investeringsgoederen welke door de belastingplichtige in het kader van zijn onderneming worden gebruikt. Tevens wordt buiten beschouwing gelaten de omzet met betrekking tot de in artikel 13, B, sub d, bedoelde handelingen, wanneer deze bijkomstige handelingen zijn, alsmede tot bijkomstige handelingen ter zake van onroerende goederen en bijkomende financiële handelingen. Indien de lidstaten gebruikmaken van de in artikel 20, lid 5, geboden mogelijkheid om geen herziening voor investeringsgoederen te eisen, mogen zij de opbrengst van de verkoop van investeringsgoederen opnemen in de berekening van het pro rata voor de toepassing van de aftrek. […]”
Om te bepalen of een benaming die geen geografische naam is, kan worden beschouwd als een eenvoudige en indirecte aanduiding van geografische herkomst waarvan de bescherming krachtens tussen lidstaten gesloten bilaterale verdragen kan worden gerechtvaardigd ten aanzien van de criteria van artikel 30 EG, moet de verwijzende rechter onderzoeken of, volgens de in de lidstaat van oorsprong heersende feitelijke omstandigheden en opvattingen, deze benaming, ook al is zij als zodanig geen geografische naam, op zijn minst geschikt is om de consument erop te wijzen dat het daarmee aangeduide product uit een bepaalde streek of plaats van deze lidstaat afkomstig is. Wanneer uit dit onderzoek blijkt dat de betrokken benaming niet op zijn minst geschikt is om de geografische herkomst van het betrokken product in gedachten op te roepen, kan de bescherming ervan niet worden gerechtvaardigd op grond van de bescherming van de industriële en commerciële eigendom in de zin van artikel 30 EG, en is zij in beginsel in strijd met artikel 28 EG, behoudens rechtvaardiging op een andere grondslag.

De verwijzende rechter moet bovendien nagaan, opnieuw ten aanzien van de in de lidstaat van oorsprong heersende feitelijke omstandigheden en opvattingen, of deze benaming op of na de datum van inwerkingtreding van de bilaterale verdragen in deze lidstaat niet tot soortnaam is geworden, nu vaststaat dat het doel van de bij deze verdragen ingevoerde beschermingsregeling bestaat in de bescherming van de industriële en commerciële eigendom in de zin van artikel 30 EG.

Bij gebreke van een gemeenschapsrechtelijk voorschrift ter zake staat het aan de verwijzende rechter om overeenkomstig zijn nationaal recht te beslissen of een consumentenenquête nodig is om duidelijkheid te brengen over de feitelijke omstandigheden en opvattingen die in de lidstaat van oorsprong heersen, in het kader van zijn onderzoek of een benaming kan worden beschouwd als een eenvoudige en indirecte aanduiding van geografische herkomst en in deze lidstaat niet tot soortnaam is geworden. Eveneens overeenkomstig dit nationale recht moet de verwijzende rechter, indien hij een consumentenenquête nodig acht, voor deze onderzoeken bepalen welk percentage van consumenten voldoende significant is.

(cf. punten 82-84, 89, 94, dictum 1)
Volgens de bewoordingen ervan biedt artikel 9, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk aan een gemeenschapsmerk bescherming tegen gebruik van een teken voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor dat merk is ingeschreven.

Ondanks de bewoordingen ervan en gelet op de algemene opzet en de doelstellingen van de regeling waarvan artikel 9, lid 1, sub c, van de verordening deel uitmaakt, kunnen bekende gemeenschapsmerken echter niet minder bescherming genieten wanneer een teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten wordt gebruikt, dan wanneer een teken voor niet-soortgelijke waren of diensten wordt gebruikt.

Derhalve moet worden aangenomen dat artikel 9, lid 1, sub c, van de verordening aan een bekend gemeenschapsmerk eveneens bescherming biedt tegen gebruik van een teken voor waren of diensten die soortgelijk zijn aan die waarvoor dat merk is ingeschreven.

(cf. punten 17-19)
De eerbiediging van de rechten van de verdediging in elke procedure die tot de oplegging van sancties, met name geldboeten of dwangsommen, kan leiden, is een grondbeginsel van het gemeenschapsrecht dat zelfs in een administratieve procedure in acht moet worden genomen. Dit beginsel verlangt in het bijzonder dat de mededeling van de punten van bezwaar die de Commissie richt aan een onderneming waaraan zij wegens schending van de mededingingsregels een sanctie wil opleggen, de voornaamste tegen deze onderneming in aanmerking genomen elementen bevat, zoals de verweten feiten, de kwalificatie daarvan en de bewijsmiddelen waarop de Commissie zich baseert, zodat deze onderneming in de gelegenheid is om op zinvolle wijze haar argumenten aan te voeren in het kader van de tegen haar ingeleide administratieve procedure.

Een dergelijk beginsel sluit uit dat een beschikking waarbij de Commissie een onderneming een geldboete in een mededingingszaak oplegt zonder haar vooraf de jegens haar in aanmerking genomen punten van bezwaar te hebben medegedeeld, rechtmatig kan worden geacht.

Gelet op het belang ervan, moet de mededeling van de punten van bezwaar voorts op ondubbelzinnige wijze de rechtspersoon vermelden waaraan eventueel een geldboete zal worden opgelegd, en aan deze laatste worden toegezonden. De mededeling van de punten van bezwaar moet ook aangeven in welke hoedanigheid de onderneming de gestelde feiten worden verweten.

Een beschikking van de Commissie moet nietig worden verklaard wanneer daarbij een moedermaatschappij verantwoordelijk wordt gesteld wegens enerzijds haar rechtstreekse betrokkenheid bij de activiteiten van een kartel en anderzijds de deelname van één van haar dochterondernemingen aan het kartel, terwijl de mededeling van de punten van bezwaar de moedermaatschappij niet in staat stelt, kennis te nemen van het punt van bezwaar inzake haar rechtstreekse betrokkenheid bij de inbreuk of zelfs maar van de feiten die in de beschikking tot staving van dat punt van bezwaar uiteindelijk in aanmerking zijn genomen. Het feit dat in de eindbeschikking de verantwoordelijkheid van de genoemde maatschappij wegens haar betrokkenheid als moedermaatschappij in aanmerking wordt genomen naast haar persoonlijke betrokkenheid, sluit niet uit dat die beschikking kan zijn gebaseerd op gedragingen met betrekking tot dewelke die maatschappij zich niet heeft kunnen verdedigen. In een dergelijke situatie geeft het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting door geen rechtsgevolgen te verbinden aan de conclusie dat de rechten van verdediging van de moedermaatschappij niet zijn geëerbiedigd.

(cf. punten 34, 36-39, 41, 44-45, 48)