Op grond van, enerzijds, artikel 19, derde en vierde alinea, en artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, welke artikelen krachtens artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut van toepassing zijn op de procedure voor het Gerecht, en, anderzijds, artikel 73, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, moeten andere partijen dan de lidstaten en de instellingen van de Europese Unie, de Toezichthoudende Autoriteit van de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA) of de staten die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), worden vertegenwoordigd door een advocaat die bevoegd is om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de EER-Overeenkomst. Voorts moet het verzoekschrift de naam en woonplaats van de verzoeker en de hoedanigheid van de ondertekenaar bevatten. Ten slotte moet het origineel van elk processtuk worden ondertekend door de gemachtigde of de advocaat van de partij.

Volgens vaste rechtspraak volgt uit voornoemde bepalingen, en in het bijzonder uit het gebruik van de term „vertegenwoordigd” in artikel 19, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat een „partij” in de zin van dit artikel, ongeacht haar hoedanigheid, voor het instellen van beroep bij het Gerecht niet zelf mag optreden, maar gebruik dient te maken van de diensten van een derde die bevoegd is om op te treden voor de rechterlijke instanties van een lidstaat of van een staat die partij is bij de EER-Overeenkomst.

Volgens de opvatting van de rol van de advocaat binnen de rechtsorde van de Unie, die een weerspiegeling is van de rechtstradities die de lidstaten gemeen hebben, en waarop artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie berust, moet deze worden beschouwd als een medewerker bij de rechtspleging, die geheel onafhankelijk en in het hogere belang van deze rechtspleging de door zijn cliënt benodigde rechtskundige bijstand moet verlenen. Deze bijstand is de bijstand die wordt verleend door een advocaat die structureel, hiërarchisch en functioneel een derde is jegens de persoon aan wie deze bijstand wordt verleend. Deze uitlegging van het vereiste van onafhankelijkheid van de advocaat is relevant in het kader van de vertegenwoordiging voor de rechterlijke instanties van de Unie.

Zo is reeds geoordeeld dat het vereiste van onafhankelijkheid van de advocaat impliceert dat tussen de advocaat en zijn cliënt geen dienstbetrekking bestaat. Het begrip onafhankelijkheid van de advocaat wordt immers niet alleen positief – door een verwijzing naar de beroepstucht – maar ook negatief – door de nadruk op het ontbreken van een dienstbetrekking – omschreven.

Deze redenering geldt a fortiori in een situatie waarin een advocaat in dienst is genomen door een entiteit die verbonden is met de door hem vertegenwoordigde partij.

Bovendien is geoordeeld dat de advocaat van een partij in de zin van artikel 19, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie geen persoonlijke band mag hebben met de betreffende zaak en niet van zijn cliënt afhankelijk mag zijn zodat hij het risico loopt zijn wezenlijke rol van medewerker bij de rechtspleging niet op de meest passende manier te kunnen vervullen. Het Gerecht heeft met name overwogen dat de economische of structurele relaties van de vertegenwoordiger met zijn cliënt niet van dien aard mogen zijn dat zij leiden tot een vermenging van de eigen belangen van de cliënt en de persoonlijke belangen van zijn vertegenwoordiger.

De door het Unierecht aan de niet-bevoorrechte partijen opgelegde verplichting om zich voor het Gerecht te laten vertegenwoordigen door een onafhankelijke derde mag derhalve niet worden beschouwd als een vereiste dat enkel ertoe strekt een vertegenwoordiging door werknemers van de mandant of door personen die van deze laatste economisch afhankelijk zijn, uit te sluiten.

(zie punten 51‑57)