Allereerst moeten de beide begrippen interim en vervanging worden gedefinieerd en onderscheiden, althans voor zover zulks mogelijk zal blijken. Dit eerste begrip is ons bekend uit artikel 7, paragraaf 2, van het Statuut, waarin de verschillende gevallen van interim worden voorzien. Op het tweede begrip zouden dan de beide, voor het geval van verzoeker van belang zijnde, beschikkingen van 1959 en 1965 betrekking hebben, zij het dat bedoeld begrip daarin niet uitdrukkelijk wordt genoemd. In ieder geval ziet op dit begrip artikel 26 van het Reglement van orde van 9 januari 1963, hetwelk de Commissie krachtens artikel 162 van het Verdrag met betrekking tot de organisatie van haar diensten heeft gegeven (Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen van 31 januari 1963, blz. 181) : „Behoudens andersluidend besluit van de Commissie, wordt elke chef bij zijn verhindering vervangen door de aanwezige, hem ondergeschikte ambtenaar van de hoogste categorie en rang die de oudste in dienstjaren of, bij een gelijk aantal dienstjaren, de oudste in leeftijd is”.

Vast staat — verweerster betwist dit niet — dat interim en vervanging beide ten doel hebben de ononderbroken normale taakvervulling der openbare diensten te verzekeren, ook wanneer een bepaalde ambtenaar afwezig is. Het is daarentegen geenszins zeker dat men even nauwkeurig kan onderscheiden — gelijk de Commissie beweert — tussen de bevoegdheden respectievelijk van de ambtenaar ad interim en de plaatsvervanger, in die zin dat de eerste bevoegd zou zijn de algemene, door de vervangen ambtenaar voor zijn dient vastgestelde beleidslijn te herzien, terwijl de tweede deze mogelijkheid niet heeft. Let men op de communautaire regelingen, het Statuut van de ambtenaren, het besluit van de voorzitter en het Reglement van orde van de Commissie welke alle bij bepaalde nationale rechtsstelsels aansluiten, dan moet worden vastgesteld dat het werkelijke onderscheid gelegen is in de wijze waarop in de vervanging of het interim wordt voorzien. De eerste wordt vooraf geregeld bij een beschikking van het met de organisatie van de dienst belaste bestuursgezag ten einde aan iedere moeilijkheid het hoofd te kunnen bieden; de plaatsvervanger kan worden aangewezen, hetzij met name, hetzij door een aanduiding van nauwkeurig omschreven kenmerken („de aanwezige ambtenaar die tevens de oudste in dienstjaren is”, gelijk artikel 26 van het Reglement van orde het uitdrukt). Zodra zich een verhindering voordoet, en telkens wanneer die zich voordoet, is de plaatsvervanger automatisch met het ambt bekleed zonder dat daartoe een nadere beschikking van het hogere bestuursgezag vereist is; hoogstens kan er sprake zijn van de vaststelling dat aan de voorwaarden om tot vervanging over te gaan is voldaan.

Daarentegen, wanneer het Statuut bepaalt dat een ambtenaar kan worden aangewezen „een ambt te vervullen dat bij een hogere loopbaan van zijn categorie of groep behoort dan waarin hij is geplaatst”, wordt hiermede noodzakelijkerwijs geïmpliceerd, dat dit interim wordt toegekend bij een besluit, genomen nadat het deze maatregel rechtvaardigde feit zich heeft voorgedaan en uit de leden 1 en 2 van artikel 7, in onderling verband bezien, schijnt te volgen dat bedoelde beschikking van het tot aanstelling bevoegde gezag uit moet gaan.

Anderzijds schijnt het toepassingsgebied der vervanging van geringere omvang te zijn dan dat van het interim. De verschillende teksten waarin de vervanging wordt voorzien betreffen steeds een verhindering van de titularis, waarmede kennelijk op toevallige gebeurtenissen wordt gedoeld, zoals ziekte of andere onvoorziene omstandigheden waarin een ambtenaar komt te verkeren, die daarna zijn tijdelijk onderbroken functie wederom opvat. Wordt een functionaris in een ander ambt benoemd, dan kan hij niet tijdelijk worden vervangen, daar hij immers in zodanig geval heeft opgehouden titularis van zijn vorig — inmiddels vacant geworden — ambt te zijn.

Daarentegen bestaat er geen enkel bezwaar een ambtenaar, in afwachting van de benoeming van een nieuwe titularis, ad interim een vacante post te doen waarnemen. Doch, anders dan de raadsman van verzoeker ter terechtzitting heeft betoogd, is dit niet het enige denkbare geval van een tewerkstelling ad interim. Op dit punt kan worden volstaan met een verwijzing naar artikel 7, paragraaf 2, waarin het geval wordt voorzien van een in het belang van de dienst gedetacheerde ambtenaar, die volgens artikel 38 zijn ambt behoudt. Uit dit voorbeeld — evenals de andere in dezelfde tekst genoemde, waarbij het interim meer dan een jaar kan duren — blijkt dat het toepassingsgebied van het interim uitgebreider is dan dat van de vervanging en dat het interimaat zich over een langere periode kan uitstrekken dan de vervanging.