ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Moet, in het kader van een aanvullende procedure die strekt tot herstel van een fout in een ex post beoordeling in de zin van artikel 6, lid 2, van de habitatrichtlijn, of van een beoordeling van de gevolgen voor het gebied in de zin van artikel 6, lid 3, van de habitatrichtlijn, via passende wijzigingen van de beoordelingscriteria in aanmerking worden genomen dat het bouwwerk mocht worden opgericht en in gebruik genomen, aangezien het besluit tot vaststelling van het bestemmingsplan onmiddellijk uitvoerbaar was en een kortgedingprocedure was afgewezen en tegen die afwijzing niet kon worden opgekomen? Geldt dat tevens voor het ex post onderzoek naar het bestaan van alternatieve oplossingen, dat is vereist in het kader van een besluit in de zin van artikel 6, lid 4, van de habitatrichtlijn?
6)

Moeten in dit verband ook residuen na de toepassing van het middel in de proefopstelling in bijvoorbeeld de lucht of op de bodem, bladeren, pollen of nectar van een gewas (dat is voortgekomen uit behandeld zaad) in honing of op niet- doelwit organismen, onder „emissies in het milieu” worden begrepen?
1)

Indien tijdelijke werknemers waarvan de arbeidsovereenkomst is beëindigd wegens het reguliere verstrijken van de overeengekomen tijdsduur, op grond van artikel 1, lid 2, sub a, van richtlijn 98/59 (1) inzake collectief ontslag worden geacht buiten het toepassings- en beschermingsgebied van die richtlijn te vallen (prejudicieel verzoek in zaak C-392/13, nog aanhangig), is het dan in overeenstemming met het doel van de richtlijn dat deze tijdelijke werknemers wél worden meegeteld bij de bepaling van het aantal werknemers dat „gewoonlijk” bij de plaatselijke eenheid (of in Spanje: de onderneming) in dienst is, op grond van welk aantal de numerieke drempel voor collectief ontslag wordt berekend (10 % of 30 werknemers), vastgesteld in artikel 1, [lid 1], sub a, i, van de richtlijn?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 388/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Spanje) op 11 augustus 2014 — Jorge Sales Sinués/Caixabank S.A.

(Zaak C-381/14)

2014/C 388/03

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Jorge Sales Sinués

Verwerende partij: Caixabank S.A.

Prejudiciële vragen

Gelet op het feit dat het Spaanse systeem in artikel 43 van de LEC (1) een schorsende werking toekent aan de individuele vordering die parallel wordt ingesteld door de consument totdat definitief uitspraak is gedaan in de collectieve procedure en gelet op het feit dat de consument daardoor gebonden is aan wat er in die uitspraak wordt beslist, zonder dat hij de mogelijkheid heeft om de argumenten aan te voeren die zijn rechten het beste dienen en zonder alle bewijsmiddelen aan te kunnen voeren die hem op grond van het beginsel van wapengelijkheid ter beschikking staan:

1) Voorziet [het Spaanse rechtssysteem] in een doeltreffend middel of mechanisme in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (2)?

2) In hoeverre vormt deze schorsende werking een beletsel voor de consument en dus een inbreuk op artikel 7, lid 1, van voornoemde richtlijn bij de instelling van een vordering tot nietigverklaring van oneerlijke bedingen in een door hem afgesloten overeenkomst?

3) Vormt het feit dat de consument zich niet kan losmaken van de collectieve vordering een inbreuk op artikel 7, lid 3, van richtlijn 93/13/EEG?

4) Of maakt de schorsende werking van artikel 43 van de LEC geen inbreuk op artikel 7 van richtlijn 93/13/EEG omdat de consument volledige bescherming van zijn rechten geniet via de collectieve vordering en omdat het Spaanse rechtssysteem voorziet in andere processuele mechanismen die eveneens doeltreffend en geschikt zijn voor de waarborging van zijn rechten en het beginsel van rechtszekerheid?

(1) Ley de Enjuiciamiento Civil (het Spaanse wetboek van burgerlijke rechtsvordering).

(2) Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).
1)

Wanneer bij een onafhankelijke ambtsdrager, aan wie bij de wet de toepassing en de uitvoering van de wetgeving inzake gegevensbescherming is opgedragen, een klacht wordt ingediend dat persoonsgegevens worden doorgegeven aan een derde land (in casu de Verenigde Staten van Amerika) waarvan het recht en de praktijk volgens de klager de betrokkenen geen passende bescherming bieden, is die ambtsdrager dan absoluut gebonden aan de communautaire bevinding van het tegendeel [in de beschikking van de Commissie van 26 juli 2000 (2000/520/EG (1))], gelet op de artikelen 7, 8 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2000/C 364/01 (2)), niettegenstaande artikel 25, lid 6, van richtlijn 95/46/EG (3)?
2.

In het bestreden arrest is tevens artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 onjuist toegepast doordat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met de invloed en het belang van het begripsmatige verschil van de tekens bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar van de merken, die in zeer geringe mate visueel overeenstemmen en in geringe mate fonetisch overeenstemmen. Volgens vaste rechtspraak kan de begripsmatige inhoud van het aangevraagde merken de bovenhand halen op de zeer geringe mate van visuele overeenstemming en de geringe mate van fonetische overeenstemming die volgens het Gerecht bestaan tussen het aangevraagde merk en het oudere merk.
2)

Moet de aangehaalde bepaling van beschikking 2005/379/EG (1) aldus worden uitgelegd dat fokdieren met een stamboekcertificaat dat de in artikel 2, lid 1, sub a, vervatte titel bevat, als raszuivere fokdieren moeten worden beschouwd en bijgevolg in aanmerking komen voor exportsteun wanneer zij in de intracommunautaire handel worden gebracht?
1)

Zijn artikel 56 van het werknemersstatuut (koninklijk wetgevend decreet 1/1995 van 24 maart 1995), de vijfde overgangsbepaling van wet 3/2012 van 6 juli 2012 tot vaststelling van spoedmaatregelen voor de hervorming van de arbeidsmarkt en de artikelen 123 en 124, lid 13, van wet 36/2011 van 10 oktober 2011 betreffende de gerechten voor arbeids- en socialezekerheidszaken (waarin impliciet wordt verwezen naar de genoemde bepalingen) in strijd met de artikelen 107 en 108 van de geconsolideerde versie van het Verdrag [betreffende de werking] van de Europese Unie, voor zover daarin sprake is van een wezenlijke verhoging van de vergoedingen waarvoor toestemming is verleend in het besluit van de Europese Commissie in de procedure „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group”?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 329/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litouwen) op 23 juli 2014 — ERGO Insurance SE, optredend via haar Litouwse filiaal ERGO Insurance SE/If P&C Insurance AS, optredend via haar filiaal If P&C Insurance AS

(Zaak C-359/14)

2014/C 329/11

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Vilniaus miesto apylinkės teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ERGO Insurance SE, optredend via haar Litouwse filiaal ERGO Insurance SE

Verwerende partij: If P&C Insurance AS, optredend via haar filiaal If P&C Insurance AS

Prejudiciële vragen

1) Moet artikel 4, lid 4, van verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) (1), waarin is bepaald dat „[i]ndien het toepasselijke recht niet overeenkomstig lid 1 of lid 2 kan worden vastgesteld, [...] de overeenkomst [wordt] beheerst door het recht van het land waarmee zij het nauwst verbonden is”, aldus worden uitgelegd dat het Duitse recht moet worden toegepast in omstandigheden als die van hoofdgeding?

2) Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, moet het beginsel dat is neergelegd in artikel 4 van verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) (2) dan aldus worden uitgelegd dat het op het geschil tussen de verzekeraar van de vrachtwagen en de verzekeraar van de trailer toepasselijke recht, in omstandigheden als die van het hoofdgeding moet worden bepaald overeenkomstig het recht van het land waar de door het verkeersongeval veroorzaakte schade is ingetreden?

(1) PB L 177, blz. 6.

(2) PB L 199, blz. 40.
—

Is een landbouwer die zonder contractuele afspraken met de houder van het kwekersrecht door aanplanting verkregen teeltmateriaal van een beschermd ras heeft gebruikt, reeds gehouden tot betaling van een passende vergoeding overeenkomstig artikel 94, lid 1, van verordening (EG) nr. 2100/94 (1) van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht en — bij opzet of onachtzaamheid — gehouden alle andere schade die is veroorzaakt door de inbreuk op het kwekersrecht in de zin van artikel 94, lid 2, van deze verordening te vergoeden, wanneer hij de verplichting tot betaling van een billijke vergoeding (aanplantingsvergoeding) die op hem rust krachtens artikel 14, lid 3, vierde streepje, van deze verordening juncto de artikelen 5 e.v. van verordening (EG) nr. 1768/95 (2) van de Commissie van 24 juli 1995 houdende vaststelling, overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening nr. 2100/94, van uitvoeringsbepalingen betreffende de afwijking ten gunste van landbouwers, nog niet is nagekomen op het tijdstip van het daadwerkelijke gebruik van het oogstproduct voor vermeerderingsdoeleinden in het veld?
2)

Is een nationale regeling volgens welke uit hoofde waarvan de bedrijfsvergunning van een schoorsteenveger in beginsel principieel alleen geldt voor een bepaald district, verenigbaar met artikel 10, lid 4, en artikel 15, lid 1, lid 2, sub a, en lid 3 van richtlijn 2006/123/EG?
2)

Is er sprake van een handelaar die werkzaam is in het intracommunautaire verkeer in de zin van artikel 12 van richtlijn 90/425/EEG (2), wanneer een als van algemeen nut erkende vereniging voor dierenbescherming verlaten honden naar Duitsland overbrengt en herplaatst bij derden tegen betaling van een vergoeding („Schutzgebühr”) die a) de kosten die de vereniging draagt voor het dier, het vervoer en het herplaatsen niet of maar net dekt, b) hoger is dan die kosten, maar waarbij de winst wordt gebruikt voor de financiering van openstaande kosten voor het herplaatsen van andere verlaten dieren, kosten voor verlaten dieren of andere dierenbeschermingsprojecten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 303/20

Hogere voorziening ingesteld op 12 juni 2014 door Faci SpA tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 20 maart 2014 in zaak T-46/10, Faci SpA/Europese Commissie

(Zaak C-291/14 P)

2014/C 303/26

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Faci SpA (vertegenwoordigers: S. Piccardo, avvocato, en S. Crosby, advocaat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 20 maart 2014 in zaak T-46/10 vernietigen;

— subsidiair, de aan rekwirante opgelegde geldboete opheffen of aanzienlijk verminderen;

— de zaak terugwijzen naar het Gerecht voor nieuw onderzoek;

— de Commissie verwijzen in rekwirantes kosten in eerste aanleg en in deze hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht van 20 maart 2014 in zaak T 46/10. Dat arrest van het Gerecht verwierp rekwirantes beroep van 28 januari 2010 tegen beschikking C (2009) 8682 definitief van de Europese Commissie van 11 november 2009 betreffende een procedure op grond van artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.589 — Hittestabilisatoren). (1)

Rekwirante stelt twee middelen in hogere voorziening:

Rekwirantes eerste middel stelt een onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht doordat het Gerecht de zwaarte van de inbreuk niet na november 1996 onder verwijzing naar de gewijzigde aard van het kartel onderzocht en dus geen rekening hield met alle voor de berekening van de aan rekwirante opgelegde geldboete relevante omstandigheden, zodat punt 20 van de richtsnoeren van 2006 inzake geldboeten en/of artikel 23 van verordening 1/2003 (2) alsook artikel 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn geschonden.

Volgens rekwirantes tweede middel verrichtte het Gerecht geen doeltreffend en grondig onderzoek rechtens van de beschikking door met buitenbeschouwinglating van de feiten vast te stellen dat rekwirante zich had gedragen net als de andere betrokken ondernemingen behoudens minder nauwe betrokkenheid, en door zonder beoordeling het middel af te wijzen dat de mededinging door de toepassing van punt 35 van de richtsnoeren inzake geldboeten in rekwirantes nadeel onrechtmatig was verstoord vergeleken bij een concurrent, Bärlocher.

(1) PB C 307, 12.11.2010, blz. 9.

(2) Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag, PB L 1, 04.01.2003, blz. 1.
2)

Moeten de artikelen 2, 3, lid 1, sub c, en 6, leden 1 en 3, van richtlijn 2012/13/EU (2) aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een beklaagde een ontvangstgemachtigde moet aanwijzen, indien de termijn voor het instellen van rechtsmiddelen reeds begint te lopen vanaf de betekening aan de ontvangstgemachtigde en het uiteindelijk irrelevant is of de beklaagde überhaupt verneemt welke feiten hem ten laste zijn gelegd?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta förvaltningsdomstol (Zweden) op 23 mei 2014 — Pensioenfonds Metaal en Techniek/Skatteverket

(Zaak C-252/14)

2014/C 235/15

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Högsta förvaltningsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pensioenfonds Metaal en Techniek

Verwerende partij: Skatteverket

Prejudiciële vraag

Staat artikel 63 VWEU in de weg aan een nationale wettelijke regeling volgens welke een bronheffing wordt ingehouden op dividenden die worden uitgekeerd door een ingezeten vennootschap, wanneer de aandeelhouder in een andere lidstaat is gevestigd, terwijl dergelijke dividenduitkeringen — aan een ingezeten aandeelhouder — zijn onderworpen aan een forfaitair bepaalde en over een fictief rendement berekende belasting die, gezien over een bepaalde tijdsduur, is bedoeld om overeen te komen met de normale belasting op alle rendement uit kapitaal?
2)

Staan de artikelen 34, 35 en 36 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie bij een juiste uitlegging in de weg aan de toepassing van artikel 3, lid 2, van nationale wet nr. 8 van 14 januari 2013 — volgens hetwelk de staat van oorsprong dient te worden vermeld op de etikettering van producten die zijn verkregen door bewerking in derde landen en zijn voorzien van de Italiaanse term „pelle” — op producten vervaardigd uit leder dat is verkregen door bewerking in niet-lidstaten van de Europese Unie en niet reeds rechtmatig in de Unie in de handel is gebracht, omdat deze nationale wet moet worden aangemerkt als een bij artikel 30 van het Verdrag [bedoeld is vermoedelijk artikel 34 VWEU] verboden maatregel van gelijke werking en niet uit hoofde van artikel 36 Verdrag gerechtvaardigd is?
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, heeft een videocamera-opnametoestel een functie van opslag van het door de camera geregistreerde beeld en geluid in de zin van GN-postonderverdeling 8525 80 91, alleen al wanneer op de voor werking van de camera noodzakelijke verwisselbare gegevensdrager via een USB-aansluiting van de camera van een ander toestel een video- of audiobestand kan worden gekopieerd, zonder dat dit bestand alleen met de camera zichtbaar of hoorbaar kan worden gemaakt?
1)

Moet artikel 203, lid 1, van het douanewetboek (1) aldus worden uitgelegd dat sprake is van onttrekking aan het douanetoezicht in een situatie als in het hoofdgeding wanneer wordt aangenomen dat a) elk van de twee in 2007 respectievelijk 2008 opgestarte regelingen douanevervoer dezelfde goederen betrof of b) niet kan worden aangetoond dat het om dezelfde goederen ging?
3)

Als richtlijn 2006/123/EG op de activiteiten van technische controle van voertuigen van toepassing is, maakt dan de uitlegging ervan in samenhang met artikel 2 van richtlijn 2009/40/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens (of met de overeenkomstige bepaling van de daaraan voorafgaande richtlijn 96/96/EG) het in elk geval mogelijk die activiteiten afhankelijk te stellen van een voorafgaande vergunning van de overheid? Is de inhoud van punt 26 van het arrest van het Hof van 22 oktober 2009 (zaak C-438/08) (3) van invloed op dat antwoord?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 175/26

Beroep ingesteld op 21 maart 2014 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-135/14)

2014/C 175/33

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, W. Mölls en D. Bianchi, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— verordening (EU) nr. 1385/2013 van de Raad van 17 december 2013 tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 850/98 en (EG) nr. 1224/2009, en verordeningen (EG) nr. 1069/2009, (EU) nr. 1379/2013 en (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad in verband met de wijziging van de status van Mayotte ten aanzien van de Europese Unie (1) nietig verklaren;

— de gevolgen van verordening (EU) nr. 1385/2013 handhaven totdat een op de juiste rechtsgrondslag gebaseerde nieuwe verordening in werking treedt;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie verzoekt om nietigverklaring van verordening (EU) nr. 1385/2013, die door de Raad is vastgesteld op grond van artikel 349 VWEU.

De Commissie verwijt de Raad dat hij deze richtlijn heeft vastgesteld terwijl zij had voorgesteld om deze handeling te baseren op een sectorale rechtsgrondslag, te weten de artikelen 43, lid 2, en 168, lid 4, sub b, VWEU.

Gelet op de doelstelling en het oogmerk van de litigieuze verordening vormt artikel 349 VWEU niet de gepaste rechtsgrondslag daarvoor. Dit artikel is slechts van toepassing wanneer wordt afgeweken van het in artikel 355, lid 1, VWEU neergelegde beginsel van de toepassing van primair recht op ultraperifere gebieden. De betrokken richtlijn wijkt niet af van de Verdragen, maar past alleen het afgeleide recht aan om rekening te houden met de wijziging in de status van Mayotte. Deze uitlegging wordt niet alleen bevestigd door de inhoud van artikel 349 VWEU, maar ook door het rechtsgrondslagstelsel van het Verdrag en de historische oorsprong van dit artikel.

(1) PB L 354, blz. 86.
1)

Staat artikel 28 van de Universeledienstrichtlijn (1) toe dat tariefregulering wordt opgelegd, zonder dat uit een marktanalyse is gebleken dat een partij ten aanzien van de gereguleerde dienst over aanmerkelijke marktmacht beschikt, terwijl de grensoverschrijdende aankiesbaarheid van niet-geografische telefoonnummers technisch zonder meer mogelijk is en de enige belemmering van de toegang van deze nummers er uit bestaat dat tarieven worden gehanteerd waardoor een oproep naar een niet-geografisch nummer duurder is dan een oproep naar een geografisch nummer?
2)

Staat artikel 49 VWEU (voorheen artikel 43 EG) juncto artikel 54 VWEU (voorheen artikel 48 EG) in de weg aan een wettelijke regeling van een lidstaat, volgens welke in het kader van de belastingheffing naar het groepsinkomen de goodwill bij aankoop van een binnenlandse deelneming wordt afgeschreven, terwijl een dergelijke afschrijving op de goodwill bij de aankoop van een deelneming in een niet-ingezeten vennootschap (met name een vennootschap met zetel in een andere EU-lidstaat) niet is toegestaan?
1)

Moeten de artikelen 14, lid 1, 15, lid 1, 24, lid 1, en 73, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), aldus worden uitgelegd dat er sprake is van leveringen, wanneer een verhuurder elektriciteit, verwarming en water levert alsmede diensten van afvalverwijdering verricht ten behoeve van de huurder van een ruimte, die deze goederen en diensten rechtstreeks gebruikt, wanneer deze door gespecialiseerde derden aan die ruimte worden geleverd en de verhuurder partij is bij de overeenkomsten inzake de levering van die goederen en diensten en hij alleen de daaruit voortvloeiende kosten afwentelt op de huurder die daarvan daadwerkelijk gebruik maakt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 27 januari 2014 — Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG) e.a.

(Zaak C-39/14)

2014/C 102/26

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG)

Andere partijen bij de procedure: Thomas Erbs, Ursula Erbs

Goedkeuringsinstantie: Landkreis Jerichower Land

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 107, lid 1, VWEU zich tegen een nationale regeling zoals die van § 9, lid 1, punt 3, van het Grundstücksverkehrsgesetz, op grond waarvan het, met het oog op de verbetering van de landbouwstructuur, een tot de overheid te rekenen instelling als de BVVG verboden is om een te koop staand landbouwperceel in het kader van een openbare inschrijving aan de hoogste bieder te verkopen als het hoogste bod in geen verhouding tot de waarde van het perceel staat?
2)

Indien vraag la bevestigend wordt beantwoord: Moet artikel 17, lid 1, van het Verdrag van Montreal tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer van 28 mei 1999 (2) aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „passagier” [in de zin van dit verdrag] in ieder geval ook een „passagier” in de zin van artikel 3, sub g, van verordening (EG) nr. 785/2004 valt?
2)

Moet artikel 7, lid 3, juncto de artikelen 6 en 20 van richtlijn 2002/21 aldus worden uitgelegd dat de nationale regelgevende instantie, als zij beslist over geschillen tussen ondernemingen die elektronischecommunicatienetwerken of -diensten aanbieden die betrekking hebben op de nakoming van de uit artikel 28 van richtlijn 2002/22 voortvloeiende verplichting door een van deze ondernemingen, geen consolidatieprocedure mag houden, zelfs niet als de maatregel van invloed is op de handel tussen de lidstaten en het nationale recht de nationale regelgevende instantie verplicht steeds een consolidatieprocedure te houden als de maatregel van invloed kan zijn op deze handel?