ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/16

Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 11 april 2008 — Focus Magazin Verlag GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Merant GmbH

(Zaak C-344/07 P) (1)

(Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Verordening (EG) nr. 40/94 - Artikel 8, lid 1, sub b - Verwarringsgevaar - Woordteken „FOCUS’)

(2008/C 209/22)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Focus Magazin Verlag GmbH (vertegenwoordigers: M. Herrmann en B. Müller, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde), Merant GmbH (vertegenwoordiger: A. Schultz, Rechtsanwalt)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 16 mei 2007 in zaak T-491/04, Merant/BHIM, waarbij het Gerecht heeft vernietigd beslissing R 542/2002-2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 18 oktober 2004 houdende toewijzing van het beroep tegen de gedeeltelijke afwijzing door de oppositieafdeling van de aanvraag voor het gemeenschapswoordmerk „FOCUS” voor waren en diensten van de klassen 3, 6, 7, 8, 9, 14, 15, 16, 21, 24, 25, 26, 28, 29, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 41 et 42 in het kader van de oppositie die is ingesteld door de houder van het nationale beeldmerk „MICRO FOCUS” voor waren en diensten van de klassen 9, 16, 41 et 42 — Gevaar voor verwarring van twee merken

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Focus Magazin Verlag GmbH wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 79 van 29.3.2008.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 128/17

Beschikking van het Hof van 19 februari 2008 — Tokai Europe GmbH/Commissie van de Europese Gemeenschappen

(Zaak C-262/07) (1)

(Hogere voorziening - Verordening (EG) nr. 384/2004 - Indeling van bepaalde goederen in gecombineerde nomenclatuur - Persoon die niet individueel is geraakt - Hogere voorziening die ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond is)

(2008/C 128/28)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Tokai Europe GmbH (vertegenwoordiger: G. Kroemer, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: S. Schønberg en M. B. Schima, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening ingesteld tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 19 maart 2007, Tokai Europe/Commissie (T-183/04), houdende niet-ontvankelijkverklaring van het beroep tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 384/2004 van de Commissie van 1 maart 2004 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur (PB L 64, blz. 21) — Vereiste van individueel te zijn geraakt door de bestreden verordening — Recht om in rechte te worden gehoord

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Tokai Europe GmbH wordt verwezen in de kosten.

(1) PB C 170 van 21.7.2007.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 28 oktober 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht München — Duitsland) — Strafzaak tegen HF

(Zaak C-435/22 PPU) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 50 - Schengenuitvoeringsovereenkomst - Artikel 54 - Ne-bis-in-idembeginsel - Overeenkomst betreffende uitlevering tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika - Uitlevering van een derdelander aan de Verenigde Staten krachtens een door een lidstaat gesloten bilateraal verdrag - Derdelander die in een andere lidstaat ter zake van dezelfde feiten bij onherroepelijk vonnis is veroordeeld en zijn straf daar volledig heeft ondergaan)

(2022/C 472/29)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht München

Partij in de strafzaak

HF

In tegenwoordigheid van: Generalstaatsanwaltschaft München

Dictum

Artikel 54 van de op 19 juni 1990 te Schengen ondertekende en op 26 maart 1995 in werking getreden Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 610/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013, gelezen in samenhang met artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het eraan in de weg staat dat een onderdaan van een derde staat door de autoriteiten van een lidstaat wordt uitgeleverd aan een andere derde staat wanneer, enerzijds, die onderdaan bij onherroepelijk vonnis is veroordeeld in een andere lidstaat ter zake van dezelfde feiten als die waarop het uitleveringsverzoek betrekking heeft en hij de aldaar opgelegde straf heeft ondergaan en, anderzijds, het uitleveringsverzoek is gebaseerd op een bilateraal uitleveringsverdrag dat de reikwijdte van het ne-bis-in-idembeginsel beperkt tot in de aangezochte lidstaat gewezen vonnissen.

(1) PB C 326 van 29.8.2022.
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 8 december 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen HYA, IP, DD, ZI, SS

(Zaak C-348/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn - Artikel 8, lid 1 - Recht van een beklaagde om bij de terechtzitting aanwezig te zijn - Artikel 47, tweede alinea, en artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Recht op een eerlijk proces en rechten van de verdediging - Verhoor van getuigen à charge in afwezigheid van de beklaagde en zijn advocaat in de fase van het opsporingsonderzoek - Onmogelijkheid om de getuigen à charge te ondervragen in de gerechtelijke fase van deze procedure - Nationale regeling op grond waarvan een strafrechter zijn beslissing kan baseren op de eerdere verklaring van die getuigen)

(2023/C 35/09)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Sofiyski gradski sad

Partijen in de strafzaak

HYA, IP, DD, ZI, SS

In tegenwoordigheid van: Spetsializirana prokuratura

Dictum

Artikel 8, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, en artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

moet aldus worden uitgelegd dat

het in de weg staat aan de toepassing van een nationale regeling op grond waarvan een nationale rechter, wanneer het niet mogelijk is om in de gerechtelijke fase van een strafprocedure een getuige à charge te verhoren, zijn beslissing over schuld of onschuld van de beklaagde kan baseren op de verklaring die deze getuige in de loop van het opsporingsonderzoek heeft afgelegd tijdens een verhoor ten overstaan van een rechter, maar zonder dat de beklaagde of zijn advocaat daaraan heeft deelgenomen, tenzij er een gewichtige reden is om de niet-verschijning van de getuige in de gerechtelijke fase van de strafprocedure te rechtvaardigen, de verklaring van die getuige niet de enige of beslissende grondslag vormt voor de veroordeling van de beklaagde en er voldoende alternatieven bestaan om de problemen te ondervangen die deze persoon en zijn advocaat ondervinden als gevolg van de inaanmerkingneming van die verklaring.

(1) PB C 338 van 23.8.2021.
1)

Artikel 42, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, gelezen in samenhang met artikel 197, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd, moet aldus moet worden uitgelegd dat de eindafnemer bij een driehoekstransactie niet geldig als de tot voldoening van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) gehouden persoon is aangewezen wanneer de door de tussenhandelaar opgestelde factuur niet de in artikel 226, punt 11 bis, van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd, genoemde vermelding “Btw verlegd” bevat.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 17 november 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie — Polen) — Harman International Industries Inc. / AB S.A.

(Zaak C-175/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikelen 34 en 36 VWEU - Vrij verkeer van goederen - Intellectuele eigendom - Uniemerk - Verordening (EU) 2017/1001 - Artikel 15 - Uitputting van het aan het merk verbonden recht - In de Europese Economische Ruimte (EER) in de handel brengen - Toestemming van de merkhouder - Plaats waar de waren door de merkhouder of met diens toestemming voor het eerst in de handel zijn gebracht - Bewijs - Richtlijn 2004/48/EG - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Daadwerkelijke rechtsbescherming - Dictum van rechterlijke beslissingen dat de betrokken waren niet identificeert - Moeilijkheden bij de uitvoering - Beperkt beroep bij de voor tenuitvoerleggingen bevoegde rechter - Eerlijk proces - Rechten van de verdediging - Beginsel van wapengelijkheid (“equality of arms”))

(2023/C 15/11)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Harman International Industries Inc.

Verwerende partij: AB S.A.

Dictum

Artikel 15, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk, gelezen in samenhang met artikel 36, tweede volzin, VWEU, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich niet verzet tegen een rechterlijke praktijk die erin bestaat het dictum van de beslissing waarbij een vordering wegens inbreuk op een Uniemerk wordt toegewezen, op te stellen in bewoordingen die, wegens het algemene karakter ervan, het aan de voor de tenuitvoerlegging van deze beslissing bevoegde autoriteit overlaten om te bepalen op welke waren deze beslissing van toepassing is, voor zover de verweerder in het kader van de tenuitvoerleggingsprocedure de vaststelling van de waren waarop deze procedure betrekking heeft, kan betwisten en een rechter met inachtneming van de bepalingen van richtlijn 2004/48 kan nagaan en oordelen welke waren daadwerkelijk door de merkhouder of met diens toestemming in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht.

(1) PB C 242 van 21.6.2021.
1)

Bijlage I, deel III, van richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/51/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008, en artikel 3 van uitvoeringsverordening (EU) 2015/2403 van de Commissie van 15 december 2015 tot vaststelling van gemeenschappelijke richtsnoeren betreffende normen en technieken om te waarborgen dat onbruikbaar gemaakte vuurwapens voorgoed onbruikbaar zijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een privaatrechtelijke rechtspersoon zoals een handelsvennootschap onder het begrip “controlerende entiteit” als bedoeld in lid 1 van laatstgenoemde bepaling valt, wanneer die persoon is opgenomen in de door de Europese Commissie krachtens artikel 3, lid 3, van die uitvoeringverordening gepubliceerde lijst.
1)

Artikel 12, lid 2, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, gelezen in samenhang met artikel 2, tweede alinea, onder f), van deze richtlijn en artikel 95 van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming), moet aldus worden uitgelegd dat: de “toestemming” in de zin van artikel 4, punt 11, van deze verordening van de abonnee van een operator van telefoondiensten vereist is voor het opnemen van de persoonsgegevens van die abonnee in voor het publiek beschikbare telefoongidsen en telefooninlichtingendiensten die door andere aanbieders dan die operator worden uitgegeven; deze toestemming kan aan die operator of aan een van die aanbieders worden gegeven.
3)

Artikel 38, lid 1, van richtlijn 2014/23, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening 2019/1827, gelezen in samenhang met bijlage V, punt 7, onder b), bij richtlijn 2014/23 en overweging 4 ervan, en met artikel 4 van uitvoeringsverordening (EU) 2015/1986 van de Commissie van 11 november 2015 tot vaststelling van standaardformulieren voor de bekendmaking van aankondigingen op het gebied van overheidsopdrachten en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) nr. 842/2011, en bijlage XXI, punt III.1.1.), bij die verordening moet aldus worden uitgelegd dat: een aanbestedende dienst op grond van de criteria voor selectie en kwalitatieve beoordeling van de gegadigden kan eisen dat de ondernemers in het handels- of beroepsregister zijn ingeschreven, mits een ondernemer zich erop kan beroepen te zijn ingeschreven in een soortgelijk register in de lidstaat waar hij is gevestigd.
3)

Verordening nr. 910/2014 moet aldus worden uitgelegd dat de vermelding van een elektronische handtekening in het door de verlener van vertrouwensdiensten afgegeven certificaat niet volstaat opdat deze handtekening voldoet aan de in deze verordening gestelde eisen om te worden beschouwd als een “gekwalificeerde elektronische handtekening” in de zin van artikel 3, punt 12, van die verordening. Wanneer een dergelijke kwalificatie in het kader van een gerechtelijke procedure wordt betwist, moet de nationale rechter nagaan of alle cumulatieve voorwaarden van artikel 3, punt 12, zijn vervuld, waardoor hij met name verplicht is te onderzoeken of aan de voorwaarden van artikel 26 van en bijlage I bij verordening nr. 910/2014 is voldaan.
Arrest van het Hof (Negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 2 de Las Palmas de Gran Canaria — Spanje) — Zulima / Servicios prescriptor y medios de pagos EFC SAU

(Zaak C-215/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Doorlopende kredietovereenkomst - Oneerlijk karakter van het beding inzake de vergoedende rente - Beroep van een consument tot vaststelling van de nietigheid van deze overeenkomst - Buiten het kader van de procedure tegemoetkomen aan de vorderingen van deze consument - Kosten die door de consument zijn gemaakt en door hem moeten worden gedragen - Doeltreffendheidsbeginsel - Nationale regeling die de consument kan ontmoedigen de door richtlijn 93/13/EEG verleende rechten uit te oefenen)

(2022/C 424/11)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia no 2 de Las Palmas de Gran Canaria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Zulima

Verwerende partij: Servicios prescriptor y medios de pagos EFC SAU

Dictum

Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke de consument, wanneer in een gerechtelijke procedure tot vaststelling van het oneerlijke karakter van een beding in een overeenkomst tussen hem en een verkoper, buiten het kader van die procedure wordt tegemoetgekomen aan zijn vorderingen, zijn eigen kosten moet dragen, op voorwaarde dat de aangezochte rechter verplicht is rekening te houden met de eventuele kwade trouw van de verkoper en hem in voorkomend geval veroordeelt in de kosten van de gerechtelijke procedure die de consument heeft moeten instellen om de rechten die hij aan richtlijn 93/13 ontleent te doen gelden.

(1) PB C 320 van 9.8.2021.
Arrest van het Hof (Negende kamer) van 8 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — R.T. / Hauptzollamt Hamburg

(Zaak C-368/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Douane-unie - Douanewetboek van de Unie - Verordening (EU) nr. 952/2013 - Plaats waar de douaneschuld ontstaat - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 30 - Artikel 60 - Artikel 71, lid 1 - Belastbaar feit en verschuldigdheid van de btw bij invoer - Plaats waar de belastingschuld ontstaat - Vaststelling dat een door de douanewetgeving van de Unie opgelegde verplichting niet is nageleefd - Bepaling van de plaats van invoer van de goederen - Vervoermiddel dat in een derde land is geregistreerd en in strijd met de douanewetgeving wordt binnengebracht in de Europese Unie)

(2022/C 408/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Hamburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: R.T.

Verwerende partij: Hauptzollamt Hamburg

Dictum

De artikelen 30 en 60 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) 2018/2057 van de Raad van 20 december 2018, moeten aldus worden uitgelegd dat de plaats van invoer voor doeleinden van de belasting over de toegevoegde waarde van een in een derde land geregistreerd voertuig dat in strijd met de douanewetgeving wordt binnengebracht in de Unie, is gelegen in de lidstaat waar de persoon die de verplichtingen van de douanewetgeving niet heeft nageleefd, zijn woonplaats heeft en het voertuig daadwerkelijk gebruikt.

(1) PB C 382 van 20.9.2021.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 15 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litouwen) — UAB “HA.EN.” / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Zaak C-227/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Recht op aftrek van de voorbelasting - Verkoop van een onroerend goed tussen belastingplichtigen - Verkoper die in een insolventieprocedure is verwikkeld - Nationale praktijk waarbij de koper het recht op aftrek wordt geweigerd op grond dat hij op de hoogte was of had moeten zijn van de moeilijkheden van de verkoper om de in een later stadium verschuldigde btw te betalen - Fraude en misbruik van recht - Voorwaarden)

(2022/C 418/11)

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UAB “HA.EN.”

Verwerende partij: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Dictum

Artikel 168, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met het beginsel van fiscale neutraliteit,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich verzet tegen een nationale praktijk waarbij bij de verkoop van een onroerend goed tussen belastingplichtigen de koper het recht op aftrek van de voorbelasting wordt geweigerd op de enkele grond dat hij wist of had moeten weten dat de verkoper in financiële moeilijkheden verkeerde of zelfs insolvent was, en dat deze omstandigheid ertoe had kunnen leiden dat de verkoper de belasting over de toegevoegde waarde niet aan de schatkist zou afdragen of zou kunnen afdragen.

(1) PB C 242 van 21.6.2021.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 juli 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca dos Açores — Portugal) — KU, OP, GC / SATA International — Azores Airlines SA

(Zaak C-308/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Luchtvervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Compensatie voor en bijstand aan luchtreizigers - Annulering of langdurige vertraging van vluchten - Artikel 5, lid 3 - Vrijstelling van de verplichting tot compensatie - Buitengewone omstandigheden - Algemene storing van het systeem voor de brandstofvoorziening van vliegtuigen op de luchthaven)

(2022/C 318/23)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Judicial da Comarca dos Açores

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: KU, OP, GC

Verwerende partij: SATA International — Azores Airlines SA

Dictum

Artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de luchthaven van herkomst van de betrokken vluchten of het betrokken vliegtuig verantwoordelijk is voor het beheer van het brandstofvoorzieningssysteem voor vliegtuigen, een algemene storing van dat systeem voor de brandstofvoorziening kan worden beschouwd als een “buitengewone omstandigheid” in de zin van deze bepaling.

(1) PB C 329 van 16.8.2021.
5)

Artikel 2, lid 1, van richtlijn 89/665, zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/23, gelezen in het licht van artikel 47 van het Handvest, dient aldus te worden uitgelegd dat deze bepaling: — zich verzet tegen een nationale regeling die een rechter bij wie een kort geding aanhangig is gemaakt teneinde aankopen door de aanbestedende dienst te verhinderen, verplicht om, alvorens uitspraak te doen, vast te stellen om wat voor soort aanbestedingsprocedure het gaat, wat de (geraamde) waarde van de opdracht is en hoeveel afzonderlijk voor beroep vatbare besluiten er zijn, alsook, in voorkomend geval, hoeveel percelen de betrokken aanbestedingsprocedure omvat, louter om de hoogte van de vaste griffierechten te berekenen die de indiener moet betalen, op straffe van afwijzing — op die enkele grond — van het verzoek in kort geding, wanneer de aanbestedende dienst heeft gekozen voor een aanbestedingsprocedure zonder voorafgaande aankondiging van een opdracht en de aankondiging van de gegunde opdracht nog niet is gepubliceerd op het moment dat het beroep tot nietigverklaring van een besluit ter zake van die procedure wordt ingesteld; — zich niet verzet tegen een nationale regeling die een rechter bij wie een beroep aanhangig is gemaakt teneinde een afzonderlijk voor beroep vatbaar besluit van de aanbestedende dienst nietig te doen verklaren, verplicht om, alvorens uitspraak te doen, vast te stellen om wat voor soort aanbestedingsprocedure het gaat, wat de (geraamde) waarde van de opdracht is en hoeveel afzonderlijk voor beroep vatbare besluiten er zijn, alsook, in voorkomend geval, hoeveel percelen de betrokken aanbestedingsprocedure omvat, louter om de hoogte van de vaste griffierechten te berekenen die de verzoeker moet betalen, op straffe van afwijzing — op die enkele grond — van het beroep.
1)

Artikel 6, lid 2, van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat voor de vaststelling dat er sprake is van een “ouder recht” in de zin van deze bepaling niet vereist is dat de houder van dit recht het gebruik van het jongere merk door de houder ervan kan verbieden.