ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

11 juli 1997

Zaak T-29/96

B. Schoch

tegen

Europees Parlement

„Ambtenaren — Vergoeding voor niet-opgenomen verlofdagen — Ziekteverlof — Opzeggingstermijn”

Volledige Franse tekst II-635

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement houdende weigering om verzoeker het bedrag van 124120 BFR te betalen ter vergoeding van 19,5 verlofdagen die hij op het ogenblik van zijn vertrek wegens de opzegging van zijn overeenkomst van tijdelijke functionaris niet zou hebben opgenomen.

Beslissing:

Nietigverklaring.

Resumé van het arrest

Op 1 februari 1993 wordt verzoeker bij overeenkomst voor onbepaalde tijd aangesteld als tijdelijke functionaris bij de fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij (ELDP-fractie) in het Europees Parlement.

Vanaf 25 maart 1994 verschijnt hij wegens ziekte niet meer op zijn werk.

Bij brief van 26 juli 1994 stelt de voorzitter van de ELDP-fractie verzoeker officieel in kennis van het besluit van het bureau van de fractie om zijn overeenkomst te beëindigen wegens de wijzigingen in de samenstelling van de ELDP-fractie na de verkiezing van het Parlement. De opzeggingstermijn van drie maanden, die ingaat op de datum van verzending van de brief, verstrijkt op 26 oktober 1994.

Op 14 september 1994 heeft verzoekers raadsman een onderhoud met de ondervoorzitter van de ELDP-fractie, tijdens hetwelk wordt overeengekomen dat verzoeker, welke zijn administratieve positie ook zij, wordt vrijgesteld van de verplichting om tijdens de opzeggingsperiode zijn ambtsbezigheden te verrichten.

Dezelfde dag vraagt verzoeker, via zijn raadsman, de afdeling Personeel van het Parlement nadere inlichtingen over zijn administratieve positie en met name over de duur van de opzeggingstermijn, gelet op feit dat hij zijn jaarlijks verlof voor 1994 nog niet heeft opgenomen en nog steeds met ziekteverlof is wegens arbeidsongeschiktheid.

Bij brief van 23 september 1994 deelt de afdeling Personeel van het Parlement de raadsman van verzoeker mee, dat zij heeft besloten de definitieve beëindiging van de functie van de tijdelijke functionarissen van de fracties wier overeenkomst na de verkiezing het Parlement is opgezegd, uit te stellen tot 31 december 1994, en dat de opzeggingstermijn van drie maanden derhalve ingaat op 1 oktober 1994. Zij preciseert ook, dat de bij het vertrek nog niet-opgenomen verlofdagen niet bij de duur van de opzeggingstermijn worden gevoegd, maar bij de beëindiging van de dienst zullen worden uitbetaald overeenkomstig artikel 4, tweede alinea, van bijlage V bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut), dat volgens artikel 16 van de Regeling andere personeelsleden van toepassing is op de tijdelijke functionarissen.

Op 4 oktober 1994 vraagt verzoekers raadsman de afdeling Personeel van het Parlement, te bevestigen, dat verzoeker „naast zijn bezoldiging tot en met 31 december 1994 een bedrag zal krijgen dat overeenkomt met zijn niet-opgenomen dagen jaarlijks verlof”.

Bij brief van 17 februari 1995 verzoekt verzoekers raadsman om betaling van de bezoldiging voor de in 1994 niet-opgenomen verlofdagen.

Op 8 maart 1995 antwoordt de afdeling Personeel van het Parlement, dat „de heer Schoch een personeelslid is van een fractie en de fractie het verlof van haar personeelsleden zelf beheert”, en dat aan de fractie is gevraagd, verzoekers verlofdagen voor 1994 te berekenen.

Op 12 mei 1995 zendt de afdeling Personeel verzoekers raadsman een kopie van het antwoord van de secretarisgeneraal van de ELDP-fractie. Dit antwoord luidt als volgt:

„Sedert zijn eerste medisch attest, gedateerd 22 maart 1994, heeft de heer Schoch zich in onze fractie niet meer laten zien. Ik wijs erop, dat zijn laatste medisch attest geldig was tot 15 juli 1994.

Tijdens ons onderhoud met zijn advocaat, meester Lucas Vogel, op 14 september 1994 hebben wij meegedeeld, dat hij wordt vrijgesteld van de verplichting om tijdens de opzeggingsperiode zijn ambtsbezigheden te verrichten.

(...) de opzeggingstermijn van de betrokkene is ingegaan op 1 oktober 1994 (...) De heer Schoch was van 19 juli 1994 tot en met 30 september 1994 de facto met verlof, ofschoon hij in strijd met het Statuut geen verzoek om verlof bij de fractie had ingediend. Aangezien de heer Schoch twee maanden en vijftien dagen verlof heeft opgenomen, (...) heeft hij geen recht meer op verlof.”

Op 18 mei 1995 vraagt verzoekers raadsman de afdeling Personeel van het Parlement om herziening van haar besluit.

Bij brief van 21 juni 1995 herinnert de afdeling Personeel eraan, dat de ELDP-fractie „de overeenkomst van de heer Schoch bij brief van 26 juli 1994 heeft beëindigd” en dat „zijn opzeggingstermijn op die datum was ingegaan”, maar dat het Parlement later heeft besloten, dat „de overeenkomsten van de tijdelijke functionarissen per 31 december 1994 zouden worden beëindigd en dat de opzeggingstermijn derhalve voor allen zou ingaan op 1 oktober 1994 in plaats van op 26 juli 1994”. Verder is de afdeling Personeel van mening, dat de heer Schoch al zijn verlofdagen had opgenomen vóór 1 oktober 1994, dus vóór de opzeggingstermijn van drie maanden, de maximale opzeggingstermijn waarin de Regeling andere personeelsleden voorziet.

Op 9 augustus 1995 dient verzoeker krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut een klacht in tegen het besluit waarbij het Parlement weigert hem de bezoldiging voor de in 1994 niet-opgenomen verlofdagen toe te kennen.

Bij besluit van 26 februari 1996 aanvaardt de secretarisgeneraal van het Parlement een deel van verzoekers klacht omdat is vastgesteld dat verzoekers dossier bij de medische dienst van het Parlement te Brussel een medisch attest voor de periode van 16 juli 1994 tot en met 31 augustus 1994 bevatte, dat evenwel niet was overgelegd aan de ELDP-fractie. De secretarisgeneraal wijst er evenwel op, dat de medische dienst noch de ELDP-fractie een medisch attest voor de periode van 1 tot en met 30 september 1994 bezit. Hij is derhalve van mening, dat verzoeker tijdens de periode van 1 tot en met 30 september 1994 de facto een deel van zijn jaarlijks verlof heeft opgenomen.

Ten gronde

Het enige middel: schending van de Regeling andere personeelsleden, van de artikelen 57, 59 en 60 van het Statuut en van de artikelen 1 tot en met 4 van bijlage V bij het Statuut

Verzoeker betoogt, dat zijn afwezigheid tijdens de maand september 1994 gerechtvaardigd moet worden geacht omdat hij tijdens die periode met ziekteverlof was (r.o. 37).

Volgens artikel 59 van het Statuut, dat ingevolge artikel 16 van de Regeling andere personeelsleden van toepassing is op de tijdelijke functionarissen, moet de ambtenaar die aanvoert ten gevolge van ziekte of ongeval verhinderd te zijn zijn werkzaamheden te verrichten, zijn instelling zo spoedig mogelijk meedelen dat hij niet in staat is zijn werkzaamheden te verrichten, en daarbij de plaats aangeven waar hij zich bevindt, en dient hij van de vierde dag van zijn afwezigheid af een medisch attest over te leggen waarin zijn afwezigheid wordt gerechtvaardigd. Om de geldigheid van een dergelijk medisch attest te kunnen ontkennen en te kunnen concluderen dat de betrokken ambtenaar onregelmatig afwezig is, moet de administratie hem hebben onderworpen aan een medische controle, waarvan de conclusies slechts administratieve gevolgen sorteren vanaf de datum van die controle. Tegenover de verplichting van de instellingen om een dergelijk controleonderzoek te laten verrichten alvorens een medisch attest te weigeren, staat uiteraard de verplichting van de betrokken ambtenaar om zijn instelling zo spoedig mogelijk attesten over te leggen waaruit de door hem aangevoerde arbeidsongeschiktheid op voldoende nauwkeurige en concluente wijze blijkt, bij gebreke waarvan de artikelen 59 en 60 van het Statuut elk effect zouden verliezen (r.o. 38).

Referentie: Gerecht 20 november 1996, Z/Commissie, T-135/95, JurAmbt. blz. II-1413, r.o. 32

Verzoeker heeft niet aangetoond, dat hij tijdig een medisch attest ter rechtvaardiging van zijn afwezigheid tijdens de maand september 1994 heeft overgelegd (r.o. 44).

In het tweede onderdeel van zijn middel stelt verzoeker, dat een zeven maanden na de afwezigheid geformuleerd verwijt, dat hij geen medisch attest ter rechtvaardiging van zijn afwezigheid tijdens de maand september 1994 heeft overgelegd, de toepassing van artikel 60 van het Statuut niet meer vermag te rechtvaardigen. Dienaangaande zij opgemerkt dat, anders dan voor de duidelijke verplichting voor de ambtenaar om van de vierde dag van zijn afwezigheid af een medisch attest over te leggen, het Statuut noch de uitvoeringsverordeningen de instelling verplichten de betrokken ambtenaar of het betrokken personeelslid binnen een bepaalde termijn te laten weten, dat zij geen medisch attest ter rechtvaardiging van zijn afwezigheid heeft ontvangen. Bovendien heeft het Parlement in het onderhavige geval verzoekers afwezigheid binnen een redelijke termijn op zijn vakantieverlof in mindering gebracht krachtens artikel 60 van het Statuut en de zorgplicht noch het beginsel van het gewettigd vertrouwen geschonden (r.o. 46).

In het derde onderdeel betoogt verzoeker, dat zijn afwezigheid moet worden geacht te zijn gerechtvaardigd door het besluit van de ELDP-fractie van 14 september 1994 om hem geen werk meer te geven en hem vrij te stellen van zijn verplichting om tijdens de opzeggingsperiode zijn ambtsbezigheden te verrichten (r.o. 48).

Het bij brief van 26 juli 1994 aan verzoeker meegedeelde besluit van het bureau van de ELDP-fractie om verzoekers overeenkomst met een opzeggingstermijn van drie maanden te beëindigen, ging niet vergezeld van enige vrijstelling van zijn verplichting om tijdens de opzeggingsperiode zijn ambtsbezigheden te verrichten en kon derhalve zijn afwezigheid vanaf 26 juli 1994 niet rechtvaardigen (r.o. 50).

Tijdens het onderhoud van 14 september 1994 heeft de ondervoorzitter van de ELDP-fractie verzoekers raadsman meegedeeld, dat hij verzoeker vrijstelde van de verplichting om tijdens de opzeggingsperiode zijn ambtsbezigheden te verrichten. Hieruit volgt, dat verzoekers afwezigheid vanaf die datum en binnen de hierna te preciseren grenzen regelmatig kan worden geacht (r.o. 51).

Bij brief van 23 september 1994 heeft het hoofd van de afdeling Personeel verzoeker laten weten, dat was besloten de definitieve beëindiging van zijn overeenkomst uit te stellen tot 31 december 1994 en dat zijn opzeggingstermijn van drie maanden derhalve zou ingaan op 1 oktober 1994. Dit besluit van 23 september 1994 kan geen terugwerkende kracht hebben zonder het beginsel van het gewettigd vertrouwen te schenden. Hieruit volgt dat verzoeker, die per 14 september 1994 was vrijgesteld van zijn verplichting om zijn ambtsbezigheden te verrichten, niet a posteriori kan worden geacht onregelmatig afwezig te zijn geweest tijdens de periode tussen 14 en 23 september 1994 (r.o. 52).

Dictum:

Het besluit van het Parlement van 26 februari 1996 wordt nietig verklaard voor zover daarbij verzoekers afwezigheid tijdens de periode van 14 tot 23 september 1994 onregelmatig is geacht.

Het Parlement wordt veroordeeld tot betaling aan B. Schoch van een compenserende vergoeding overeenkomend met negen niet opgenomen verlofdagen, waarvan het bedrag zal worden bepaald overeenkomstig artikel 4, tweede alinea, van bijlage V bij het Statuut. Dit bedrag zal worden vermeerderd met moratoire interessen op de voet van 8 % per jaar vanaf 8 maart 1996 tot op de datum van betaling.

Het beroep wordt verworpen voor het overige.