Bijgevolg is deze dwangsom waarvan de tenuitvoerlegging wordt gevorderd, een bijkomende maatregel die tot doel heeft een recht te waarborgen dat niet binnen de werkingssfeer van verordening nr. 44/2001 valt, maar binnen dat van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000.

Een dergelijke dwangsom is namelijk bijkomend ten opzichte van de verplichting van de degene met het gezagsrecht om medewerking te verlenen aan de uitvoering van het omgangsrecht dat bij dezelfde beslissing is toegekend.

Artikel 1 van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat deze verordening niet van toepassing is op de tenuitvoerlegging in een lidstaat van een dwangsom die is opgelegd bij een in een andere lidstaat gegeven beslissing inzake het gezagsrecht en het omgangsrecht teneinde de eerbieding van dit omgangsrecht door degene aan wie het gezagsrecht is toegekend, te verzekeren.

De invordering van een dwangsom die door de rechter in de lidstaat van herkomst die ten gronde uitspraak heeft gedaan over het omgangsrecht, is opgelegd teneinde de doeltreffendheid van dit recht te verzekeren, valt onder hetzelfde stelsel van tenuitvoerlegging als de beslissing over het omgangsrecht dat door deze dwangsom wordt verzekerd. Deze dwangsom moet dus uitvoerbaar worden verklaard volgens de regels die zijn vastgesteld in verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000.

Een dergelijke dwangsom kan namelijk niet op zichzelf worden beschouwd als een autonome verplichting, maar moet als onlosmakelijk verbonden met het omgangsrecht dat erdoor moet worden gewaarborgd, worden beschouwd. Bijgevolg moet de invordering van deze dwangsom onder hetzelfde stelsel van tenuitvoerlegging vallen als het omgangsrecht dat moet worden gewaarborgd, namelijk de regels die zijn neergelegd in de artikelen 28, lid 1, en 41, lid 1, van verordening nr. 2201/2003.

Indien het stelsel van tenuitvoerlegging van de dwangsom wordt losgekoppeld van het stelsel dat van toepassing is op het omgangsrecht, om het te laten afhangen van de procedure van tenuitvoerlegging zelf, die volgens artikel 47, lid 1, van verordening nr. 2201/2003 wordt bepaald door het nationale recht van de lidstaat van tenuitvoerlegging, zou dit erop neerkomen dat de rechter van deze staat zelf mag nagaan of dit omgangsrecht niet is nagekomen.

Een dergelijke controle, die zou worden uitgevoerd volgens de regels van de lidstaat van tenuitvoerlegging en zou inhouden dat de omstandigheden van het geval worden getoetst door de rechter van deze staat, zou echter indruisen tegen de wil van de Uniewetgever om voor de op dit gebied gegeven beslissingen een eenvormige en lichtere regeling in te stellen, die elke inmenging ten gronde van de executierechter verbiedt en berust op het vertrouwen in de rechter van de lidstaat van herkomst, die als bevoegde rechter is aangewezen om te beslissen over het omgangsrecht.

(cf. punten 49‑53, dictum 2)