ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Alleen de voordelen die rechtstreeks of indirect met staatsmiddelen worden bekostigd of die een extra last voor de staat uitmaken, moeten als steunmaatregelen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU worden beschouwd. Voor de vaststelling dat sprake is van staatssteun in de zin van die bepaling, moet de Commissie dus een voldoende directe band aantonen tussen enerzijds het aan de begunstigde verleende voordeel en anderzijds een vermindering van de staatsbegroting, of zelfs een voldoende concreet economisch risico dat die begroting zal worden belast. Het is daarentegen niet noodzakelijk dat een dergelijke vermindering – dan wel een dergelijk risico – overeenstemt met of gelijkwaardig is aan dat voordeel, noch dat tegenover dit voordeel een dergelijke vermindering of een dergelijk risico staat, noch dat het van dezelfde aard is als de toezegging van staatsmiddelen waaruit het voortvloeit.

Aangezien de maatregelen van de staten verschillende vormen kunnen aannemen en op basis van de gevolgen ervan moeten worden onderzocht, kan in geval van meerdere maatregelen niet worden uitgesloten dat verschillende opeenvolgende maatregelen van de staat voor de toepassing van artikel 107, lid 1, als één enkel optreden moeten worden beschouwd. Dat kan onder meer het geval zijn wanneer opeenvolgende maatregelen, met name gelet op de chronologie en de doeleinden ervan alsook op de toestand waarin de onderneming zich ten tijde van die maatregelen bevond, zo nauw met elkaar verbonden zijn dat zij onmogelijk afzonderlijk kunnen worden bezien.

(cf. punten 99, 100, 103, 104, 109, 110)
Overeenkomstig punt 3 van de considerans van verordening nr. 2506/95 tot wijziging van verordening nr. 2100/94 inzake het communautaire kwekersrecht is artikel 73 van verordening nr. 2100/94 gewijzigd om de voorschriften inzake de beroepen die kunnen worden ingesteld tegen beslissingen van het Communautair Bureau voor plantenrassen of de kamers van beroep ervan, af te stemmen op die van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.

In het kader van artikel 63 van verordening nr. 40/94, dat in gelijke bewoordingen is gesteld als artikel 73 van verordening nr. 2100/94, moet het Gerecht de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) toetsen door na te gaan of deze het Unierecht hebben nageleefd, met name gelet op de feitelijke gegevens die voor deze kamers zijn aangevoerd. Derhalve kan het Gerecht, binnen de grenzen van artikel 63 van verordening nr. 40/94, de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het Bureau volledig toetsen door, in voorkomend geval, na te gaan of deze kamers de feiten van het geding rechtens correct hebben gekwalificeerd en of de beoordeling van de aan deze kamers voorgelegde feitelijke elementen geen fouten vertoont. Het Gerecht heeft een soortgelijke bevoegdheid inzake de toetsing van de rechtmatigheid van de beslissingen van het Communautair Bureau voor plantenrassen of de kamers van beroep ervan.

(cf. punten 38-40)
Aangezien alleen de wetgever van de Unie bevoegd is om de essentiële voorschriften van een onder het Europese recht vallende materie vast te stellen, moeten deze voorschriften worden vastgesteld in de basisregeling en kan de vaststelling ervan niet worden gedelegeerd. De vaststelling van bepalingen waarbij politieke keuzes moeten worden gemaakt die tot de eigen verantwoordelijkheden van de Uniewetgever behoren, kan dus niet worden gedelegeerd. Bijgevolg kunnen uitvoeringsmaatregelen geen essentiële onderdelen van een basisregeling wijzigen en een basisregeling niet aanvullen met nieuwe essentiële onderdelen.

Besluit 2010/252 houdende aanvulling van de Schengengrenscode op het gebied van de bewaking van de maritieme buitengrenzen in het kader van de operationele samenwerking die wordt gecoördineerd door het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, moet nietig worden verklaard, daar volgens punt 2.4 van deel I van de bijlage bij dit besluit, waarin is bepaald welke maatregelen grenswachters kunnen nemen tegen de opgespoorde schepen en de personen aan boord daarvan, met name zijn toegestaan: het stoppen, het aan boord gaan, het doorzoeken en de inbeslagname van het schip, het doorzoeken en de aanhouding van personen aan boord van het schip en het schip of deze personen naar een derde staat brengen en dus het nemen van dwangmaatregelen jegens personen en schepen die onder de soevereiniteit zouden kunnen vallen van hun vlaggenstaat.

Aangezien dat besluit een uitvoeringsmaatregel is die is vastgesteld op grond van artikel 12, lid 5, van verordening nr. 562/2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), zoals gewijzigd bij verordening nr. 296/2008, mag het immers geen voorschriften bevatten inzake de toekenning aan grenswachters van bevoegdheden tot het nemen van dwangmaatregelen, bij de vaststelling waarvan politieke keuzes moeten worden gemaakt die tot de eigen verantwoordelijkheden van de wetgever van de Unie behoren, aangezien aan de hand van complexe beoordelingen een evenwicht moet worden gezocht tussen de uiteenlopende belangen die aan de orde zijn. Bovendien maken bepalingen inzake de toekenning van bevoegdheden van openbaar gezag aan grenswachters dermate belangrijke inmengingen in grondrechten van de betrokkenen mogelijk dat het optreden van de Uniewetgever vereist is.

(cf. punten 74, 76, 77, dictum 1)
Artikel 3, lid 2, sub e, van richtlijn 2003/109 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen moet in die zin worden uitgelegd dat het betrekking heeft op twee situaties, te weten de situatie van derdelanders die in een lidstaat verblijven uitsluitend om redenen van tijdelijke aard, en de situatie van derdelanders wier verblijfsvergunning formeel is beperkt.

Onder het begrip „verblijfsvergunning die formeel beperkt is” valt in dit verband niet een aan een specifieke groep personen toegekende verblijfsvergunning voor bepaalde tijd waarvan de geldigheid onbeperkt kan worden verlengd, zonder echter uitzicht te geven op verkrijging van een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, voor zover een dergelijke formele beperking de derdelander niet belet zich duurzaam in de betrokken lidstaat te vestigen.

Artikel 3, lid 2, van die richtlijn sluit immers het verblijf van derdelanders dat weliswaar legaal en eventueel ononderbroken is maar niet a priori blijk geeft van hun bedoeling om zich duurzaam op het grondgebied van de lidstaten te vestigen, uit van de werkingssfeer ervan. Bijgevolg kan op basis van het enkele feit dat een verblijfsvergunning een formele beperking bevat, niet worden uitgemaakt of deze derdelander zich, niettegenstaande het bestaan van een dergelijke beperking, duurzaam in de lidstaat zou kunnen vestigen. Een formeel beperkte verblijfsvergunning in de zin van het nationale recht, waarvan de formele beperking evenwel niet belet dat de betrokken derdelander zich duurzaam vestigt, kan dus niet worden aangemerkt als een formeel beperkte verblijfsvergunning in de zin van artikel 3, lid 2, sub e, van richtlijn 2003/109, omdat anders de verwezenlijking van de door deze richtlijn nagestreefde doelen, te weten hoofdzakelijk de integratie van duurzaam in een lidstaat gevestigde derdelanders, in gevaar wordt gebracht en deze richtlijn haar nuttig effect wordt ontnomen.

(cf. punten 38, 45, 47, 50, 51, 56 en dictum)
Het staat aan de verwijzende rechter om, in het kader van een verbodsactie die namens de consumenten in het algemeen belang is ingesteld door een bij de nationale wettelijke regeling aangewezen instantie, gelet op artikel 3, leden 1 en 3, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, het oneerlijke karakter te beoordelen van een beding in de algemene voorwaarden van consumentenovereenkomsten waarin een verkoper voorziet in een eenzijdige wijziging van de met de te verstrekken dienst verbonden kosten zonder de wijze van vaststelling van die kosten duidelijk aan te geven en een geldige reden voor die wijziging te specificeren. In het kader van die beoordeling dient de verwijzende rechter met name na te gaan of, tegen de achtergrond van alle bedingen in de algemene voorwaarden van de consumentenovereenkomsten waarvan het betrokken beding deel uitmaakt, alsook van de nationale wettelijke regeling die de rechten en plichten bepaalt welke eventueel bovenop de rechten en plichten in de betrokken algemene voorwaarden gelden, de redenen waarom of de wijze waarop de met de te verstrekken dienst verbonden kosten worden aangepast, op een duidelijke en begrijpelijke wijze zijn gespecificeerd en of de consumenten, in voorkomend geval, het recht hebben om de overeenkomst te beëindigen.

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, juncto artikel 7, leden 1 en 2, van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat de vaststelling van de nietigheid van een oneerlijk beding in de algemene voorwaarden van consumentenovereenkomsten in het kader van een in artikel 7 van genoemde richtlijn bedoelde verbodsactie die namens de consumenten door een bij de nationale wettelijke regeling aangewezen instantie in het algemeen belang tegen een verkoper is ingesteld, overeenkomstig genoemde regeling gevolgen heeft ten aanzien van alle consumenten die met de betrokken verkoper een overeenkomst hebben gesloten waarop dezelfde algemene voorwaarden van toepassing zijn, daaronder begrepen de consumenten die geen partij waren bij de verbodsactie.

Daarbij komt dat, wanneer het oneerlijke karakter van een beding in de algemene voorwaarden van overeenkomsten in het kader van een dergelijke procedure is erkend, de nationale rechter daaruit, ook in de toekomst, ambtshalve alle door het nationale recht bepaalde consequenties dient te trekken opdat dit beding de consumenten die met de betrokken verkoper een overeenkomst hebben gesloten waarop dezelfde algemene voorwaarden van toepassing zijn, niet bindt.

(cf. punt 44, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting

Trefwoorden Landbouw — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening — Gemeenschappelijke voorschriften — Regeling inzake één enkele areaalbetaling — Onjuiste verklaring over oppervlakte (Verordening nr. 1973/2004 van de Commissie, art. 138, lid 1) Samenvatting Artikel 138, lid 1, van verordening nr. 1973/2004 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1782/2003 met betrekking tot de bij de titels IV en IV bis van die verordening ingestelde steunregelingen en het gebruik van braak gelegde grond voor de productie van grondstoffen, moet aldus worden uitgelegd dat de maatregelen waarin is voorzien bij de tweede en de derde alinea van deze bepaling, die daarin bestaan dat de landbouwer van steun wordt uitgesloten voor het jaar waarvoor hij een onjuiste verklaring over de subsidiabele oppervlakte heeft afgelegd, en dat de steun waarop hij voor de drie volgende kalenderjaren aanspraak zou kunnen maken, wordt verminderd met een bedrag dat overeenstemt met het verschil tussen de aangegeven oppervlakte en de geconstateerde oppervlakte, geen strafrechtelijke sancties zijn. (cf. punt 46 en dictum)

Zaak C-489/10

Łukasz Marcin Bonda

(verzoek van de Sąd Najwyższy om een prejudiciële beslissing)

„Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Regeling inzake één enkele areaalbetaling — Verordening (EG) nr. 1973/2004 — Artikel 138, lid 1 — Uitsluiting van steun in geval van onjuiste verklaring over oppervlakte — Bestuurlijke sanctie of strafrechtelijke sanctie — Verbod van dubbele sanctie in strafzaken — Beginsel ne bis in idem”

Samenvatting van het arrest

Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening – Gemeenschappelijke voorschriften – Regeling inzake één enkele areaalbetaling – Onjuiste verklaring over oppervlakte

(Verordening nr. 1973/2004 van de Commissie, art. 138, lid 1)

Artikel 138, lid 1, van verordening nr. 1973/2004 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1782/2003 met betrekking tot de bij de titels IV en IV bis van die verordening ingestelde steunregelingen en het gebruik van braak gelegde grond voor de productie van grondstoffen, moet aldus worden uitgelegd dat de maatregelen waarin is voorzien bij de tweede en de derde alinea van deze bepaling, die daarin bestaan dat de landbouwer van steun wordt uitgesloten voor het jaar waarvoor hij een onjuiste verklaring over de subsidiabele oppervlakte heeft afgelegd, en dat de steun waarop hij voor de drie volgende kalenderjaren aanspraak zou kunnen maken, wordt verminderd met een bedrag dat overeenstemt met het verschil tussen de aangegeven oppervlakte en de geconstateerde oppervlakte, geen strafrechtelijke sancties zijn.

(cf. punt 46 en dictum)
Zaak C-414/10

Véleclair SA

tegen

Ministre du Budget, des Comptes publics et de la Réforme de l’État

[verzoek van de Conseil d’État (Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Btw — Zesde richtlijn — Artikel 17, lid 2, sub b — Heffing van belasting over uit derde land ingevoerd product — Nationale regeling — Recht op aftrek van btw bij invoer — Voorwaarde — Daadwerkelijke betaling van btw door belastingplichtige”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Aftrek van voorbelasting — Ontstaan en omvang van recht op aftrek

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2, sub b)

Artikel 17, lid 2, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet in die zin worden uitgelegd dat het een lidstaat niet toestaat het recht op aftrek van de btw bij invoer afhankelijk te stellen van de daadwerkelijke voorafgaande betaling van die belasting door de belastingplichtige wanneer laatstgenoemde tevens de houder is van het recht op aftrek.

(cf. punt 35 en dictum)

Zaak C-414/10

Véleclair SA

tegen

Ministre du Budget, des Comptes publics et de la Réforme de l’État

[verzoek van de Conseil d’État (Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]

„Btw — Zesde richtlijn — Artikel 17, lid 2, sub b — Heffing van belasting over uit derde land ingevoerd product — Nationale regeling — Recht op aftrek van btw bij invoer — Voorwaarde — Daadwerkelijke betaling van btw door belastingplichtige”

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Ontstaan en omvang van recht op aftrek

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2, sub b)

Artikel 17, lid 2, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet in die zin worden uitgelegd dat het een lidstaat niet toestaat het recht op aftrek van de btw bij invoer afhankelijk te stellen van de daadwerkelijke voorafgaande betaling van die belasting door de belastingplichtige wanneer laatstgenoemde tevens de houder is van het recht op aftrek.

(cf. punt 35 en dictum)
Hoewel het niet eerbiedigen van het stelsel van verdeling van de bevoegdheden tussen de verschillende instellingen van de Unie, dat tot handhaving van het in de Verdragen geregelde evenwicht tussen de instellingen en niet tot bescherming van particulieren strekt, op zichzelf geen grond kan zijn om de Unie jegens de betrokken marktdeelnemers aansprakelijk te stellen, ligt dit anders indien een door de Unie vastgestelde maatregel niet alleen de interinstitutionele bevoegdheidsverdeling schendt, maar de materiële bepalingen ervan bovendien in strijd zijn met een ter bescherming van particulieren gegeven hogere rechtsregel.

Dienaangaande geldt het gezag van gewijsde enerzijds alleen voor de punten, feitelijk en rechtens, die in de betrokken rechterlijke beslissing daadwerkelijk of noodzakelijkerwijs zijn beslecht, en geldt dit gezag anderzijds niet alleen voor het dictum van die beslissing, maar ook voor de overwegingen die de noodzakelijke steun bieden aan het dictum en er daardoor onlosmakelijk mee verbonden zijn.

Om zowel de stabiliteit van het recht en van de rechtsbetrekkingen als een goede rechtsbedeling te garanderen, is het van belang dat rechterlijke beslissingen die definitief zijn geworden nadat de beschikbare beroepsmogelijkheden zijn uitgeput of nadat de beroepstermijnen zijn verstreken, niet meer opnieuw ter discussie kunnen worden gesteld.

Uit dit artikel 11 van richtlijn 65/65 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen blijkt met zoveel woorden dat de bevoegde instantie de vergunning voor het in de handel brengen (VHB) voor een geneesmiddel voor menselijk gebruik moet schorsen of intrekken wanneer blijkt dat dit geneesmiddel bij normaal gebruik schadelijk is, dat het geen therapeutische werking heeft of dat het niet de opgegeven kwalitatieve en kwantitatieve samenstelling bezit.

Deze materiële voorwaarden voor schorsing of intrekking van een VHB moeten worden uitgelegd overeenkomstig het algemene beginsel dat aan de bescherming van de volksgezondheid ontegenzeglijk een groter belang moet worden toegekend dan aan economische overwegingen.

Wat in het bijzonder de beoordeling van de voor schorsing of intrekking van een VHB geldende voorwaarde inzake het ontbreken van therapeutische werking van een geneesmiddel betreft, wordt in artikel 11 van richtlijn 65/65 bepaald dat „[d]e therapeutische werking ontbreekt, wanneer is aangetoond dat het geneesmiddel geen therapeutische resultaten mogelijk maakt”, waarbij uit de formulering van deze bepaling geenszins blijkt dat alleen een waarneming van de kortetermijnwerkzaamheid van een geneesmiddel, met uitsluiting van die van de langetermijnwerkzaamheid ervan, relevant is voor het onderzoek of deze voorwaarde is vervuld.

Hieruit volgt dat, wat het criterium inzake beoordeling van de werkzaamheid van een geneesmiddel betreft, dit artikel 11 niet eraan in de weg staat dat de bevoegde instantie, gelet op de ziekte voor de behandeling waarvan het betrokken geneesmiddel wordt toegediend, een criterium van werkzaamheid op lange termijn hanteert om de baten-risicobalans van dit geneesmiddel te beoordelen.

(cf. punten 98-101)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Aansprakelijkheid voor producten met gebreken – Richtlijn 85/374 – Werkingssfeer

(Richtlijn 85/374 van de Raad, art. 1, 3 en 13)

Samenvatting

De aansprakelijkheid van een dienstverrichter die in het kader van een dienstverrichting, zoals de zorgverstrekking in een ziekenhuisomgeving, toestellen of producten met gebreken gebruikt waarvan hij niet de producent is in de zin van artikel 3 van richtlijn 85/374 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken, zoals gewijzigd bij richtlijn 1999/34, en daardoor schade veroorzaakt aan de dienstontvanger, valt niet binnen de werkingssfeer van deze richtlijn. Deze richtlijn verzet zich er bijgevolg niet tegen dat een lidstaat een regeling instelt die voorziet in de aansprakelijkheid van een dergelijke dienstverrichter voor de daardoor veroorzaakte schade, zelfs bij ontbreken van een aan hem toe te rekenen onrechtmatige daad, evenwel op voorwaarde dat voor de gelaedeerde en/of voor de dienstverrichter de mogelijkheid blijft bestaan om tegen de producent een aansprakelijkheidsvordering in te stellen op grond van deze richtlijn, indien is voldaan aan de voorwaarden ervan.

(cf. punt 39 en dictum)
Zaak C‑405/10

Strafzaak

tegen

QB

(verzoek van het Amtsgericht Bruchsal om een prejudiciële beslissing)

„Milieubescherming – Verordeningen (EG) nrs. 1013/2006 en 1418/2007 – Controle op overbrenging van afvalstoffen – Verbod van uitvoer van gebruikte katalysatoren naar Libanon”

Samenvatting van het arrest

Milieu – Afvalstoffen – Overbrengingen – Uitvoer van afvalstoffen met oog op terugwinning – Uitvoer naar landen waarop OESO-besluit betreffende toezicht op grensoverschrijdende overbrenging van afvalstoffen niet van toepassing is

(Verordening nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 36, lid 1, sub f, en 37; verordening nr. 1418/2007 van de Commissie)

De artikelen 36, lid 1, sub f, en 37 van verordening nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen, gelezen in samenhang met verordening nr. 1418/2007 betreffende de uitvoer, met het oog op terugwinning, van bepaalde in bijlage III of III A bij verordening nr. 1013/2006 genoemde afvalstoffen naar bepaalde landen waarop het besluit van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling betreffende het toezicht op de grensoverschrijdende overbrenging van afvalstoffen niet van toepassing is, zoals gewijzigd bij verordening nr. 740/2008, moeten aldus worden uitgelegd dat de uitvoer vanuit de Unie naar Libanon van voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen die onder code B1120 van lijst B van deel 1 van bijlage V bij verordening nr. 1013/2006 vallen, verboden is.

Zoals blijkt uit de vermelding van genoemde code onder de rubriek „Libanon” in kolom a van de bijlage bij verordening nr. 1418/2007, hebben de Libanese autoriteiten in hun antwoord op het door de Commissie krachtens artikel 37, lid 1, van verordening nr. 1013/2006 toegezonden verzoek namelijk officieel aan de Commissie meegedeeld dat de overbrenging van dergelijke afvalstoffen uit de Unie met bestemming Libanon voor de nuttige toepassing ervan in dit derde land verboden was.

Dat categorie B1120, wat Libanon betreft, ook in kolom d van de bijlage bij verordening nr. 1418/2007 voorkomt, doet geen afbreuk aan deze uitlegging, de enige die in overeenstemming is met de terzake door de regeling van de Unie nagestreefde doelstellingen.

Het staat aan de nationale rechterlijke instantie te beoordelen of de bepalingen van het recht van de Unie in dergelijke omstandigheden voldoende duidelijk zijn om de bestanddelen te kunnen vormen voor een kwalificatie als strafbaar feit in het nationale recht in overeenstemming met het legaliteitsbeginsel voor strafbare feiten en straffen, dat een in artikel 49, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Unie neergelegd algemeen beginsel van het recht van de Unie is, dat door de lidstaten moet worden geëerbiedigd wanneer zij de niet-naleving van bepalingen van het recht van de Unie strafbaar stellen.

(cf. punten 35, 38, 41, 47‑49 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Internationale overeenkomsten – Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen – Gelijke behandeling – Toegang tot en uitoefening van werkzaamheid anders dan in loondienst – Zelfstandige grensarbeiders

(Overeenkomst EG-Zwitserland over het vrije verkeer van personen, bijlage I, art. 15, lid 1)

Samenvatting

Het beginsel van gelijke behandeling dat is neergelegd in artikel 15, lid 1, van bijlage I bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, staat in de weg aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan de bevoegde autoriteit van die lidstaat de goedkeuring van een overeenkomst die tussen een ingezetene van die lidstaat en een zelfstandig grensarbeider uit de andere partij bij de Overeenkomst is gesloten en de verpachting betreft van grond in een bepaald deel van het grondgebied van die lidstaat, kan weigeren wanneer de verpachte grond wordt gebruikt voor de productie van landbouwproducten die met vrijstelling van douanerechten buiten de interne markt van de Europese Unie zullen worden gebracht en de mededinging daardoor wordt verstoord, indien de toepassing van die regeling een aanzienlijk groter aantal onderdanen van de andere partij bij de Overeenkomst raakt dan onderdanen van de lidstaat op het grondgebied waarvan die regeling geldt. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit laatste het geval is.

(cf. punt 36 en dictum)