Wat nu de tweede prejudiciële vraag betreft, zij eraan herinnerd dat het Hof in zijn arrest-Schul II, conform mijn conclusie, heeft verklaard dat het gedeelte van de BTW van de Lid-Staat van uitvoer dat op het tijdstip van de invoer nog op het goed drukt,

„niet dient te worden opgenomen in de maatstaf van heffing ter berekening van de BTW bij invoer, daar de maatstaf van heffing bij gelijksoortige nationale produkten ook een waarde exclusief belasting is” (Schul II, r.o. 21, zie eveneens r.o. 23).

Daarmee is het door de verwijzende rechter aan de orde gestelde vraagstuk evenwel nog niet volledig opgelost. Er blijven namelijk nog twee moeilijkheden bestaan.

In de eerste plaats wordt in de motivering van het vonnis en in de tweede prejudiciële vraag van het tribunal d'instance te Bordeaux de vraag aan de orde gesteld of de maatstaf van heffing moet worden vastgesteld aan de hand van de waarde van het goed in de Lid-Staat van invoer. Volgens de onbestreden opmerkingen van verzoekster in het hoofdgeding stelt de Franse douane de waarde van een ingevoerd voertuig doorgaans vast aan de hand van de cataloguswaarde op Frans grondgebied.

In de tweede plaats betreft het hier een schenking, waarbij geen verkoopprijs is vastgesteld, zodat moet worden nagegaan hoe de waarde van het ingevoerde goed moet worden geraamd. Voor deze moeilijkheid is expliciet een oplossing voorzien in artikel 11 B, van de Zesde richtlijn, waarin wordt bepaald:

„1) De maatstaf van heffing is: ... b) de normale waarde bij gebreke van een prijs ... Als ‚normale waarde’ van een ingevoerd goed wordt beschouwd het bedrag dat een importeur, in de handelsfase waarin de invoer plaatsvindt, bij vrije mededinging zou moeten betalen aan een zelfstandige leverancier in het land waarvandaan het goed is uitgevoerd, op het tijdstip waarop de belasting verschuldigd wordt, om het desbetreffende goed te verkrijgen.”

In een dergelijk geval beschikken de Lid-Staten ingevolge voormeld artikel 11 B, tweede lid, over een tweede mogelijkheid. Zij kunnen namelijk „als maatstaf van heffing de waarde nemen zoals omschreven in verordening (EEG) nr. 803/68”, die inmiddels is vervangen door de op 1 juni 1980 in werking getreden verordening nr. 1224/80 (art. 22, leden 1 en 2, van verordening (EEG) nr. 1224/80 van de Raad van 28.5.1980 inzake de douanewaarde van de goederen; PB 1980, L 134, blz. 1), dat wil zeggen de douanewaarde. In de artikelen 2-7 van deze verordening zijn de regels neergelegd aan de hand waarvan deze waarde kan worden vastgesteld.

Deze bepalingen doen ons meteen een oplossing aan de hand voor de eerste moeilijkheid, waarvan zoëven sprake was. De waarde van het ingevoerde goed — ongeacht of dit de „normale” dan wel de „douanewaarde” is — is de waarde die is vastgesteld in de Lid-Staat van uitvoer, in casu België. Deze oplossing is in overeenstemming met de logica van deze belasting, die het verbruik treft.

Deze opvatting ligt trouwens ten grondslag aan de arresten-Schul I en II, waarin het Hof heeft verklaard, dat het restant van de BTW van het land van uitvoer voor de vaststelling van de maatstaf van heffing moet worden afgetrokken van de waarde van het ingevoerde goed. Deze methode impliceert, dat wordt uitgegaan van de waarde in de Lid-Staat van uitvoer.

Vervolgens wil ik eraan herinneren dat het Hof heeft verklaard

„dat degene die om vrijstelling of vermindering van de gewoonlijk ter zake van invoer geheven BTW verzoekt, zelf dient aan te tonen dat is voldaan aan de daartoe gestelde voorwaarden”, en dat „de Lid-Staat van invoer van deze importeur dan ook de nodige documenten mag verlangen ter bewijze dat in de Lid-Staat van uitvoer BTW is geheven en dat deze op het tijdstip van invoer nog steeds op het produkt rust” (Schul I, r.o. 36).