Voorts verandert de omstandigheid dat de financiering van de betrokken maatregelen helemaal niet is geharmoniseerd, hoe dan ook niets aan het feit dat dergelijke financiering kan worden gekwalificeerd als een economisch voordeel. De lidstaten moeten het Unierecht, en met name de uit de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU voortvloeiende verplichtingen, immers ook eerbiedigen op gebieden waarop zij zelf bevoegd zijn.

Het feit dat deze lasten voortvloeien uit een door de overheid in het kader van de uitoefening van overheidsprerogatieven genomen maatregel of het feit dat de lidstaten bij gebrek aan harmonisatie op het betrokken gebied deze kosten zelf mogen dragen, heeft geen invloed op de kwalificatie als lasten die de ondernemingen normaliter moeten dragen.

In het kader van de beoordeling van het begrip lasten die normaliter op het budget van een onderneming drukken, en dus van de beoordeling van de selectiviteit van een maatregel met het oog op de kwalificatie ervan als staatssteun, vormen de extra kosten die ondernemingen moeten dragen ten gevolge van wettelijke of bestuursrechtelijke verplichtingen of bij overeenkomst aangegane verbintenissen die inherent zijn aan de verrichting van een gereglementeerde economische activiteit, naar aard ervan dergelijke lasten. Het feit dat dergelijke verplichtingen worden opgelegd door de overheid, kan op zich dus geen invloed hebben op de beoordeling van de aard van andere door die autoriteiten genomen maatregelen, meer bepaald bij de bepaling of deze maatregelen ondernemingen bevoordelen onder voorwaarden die geen normale marktvoorwaarden zijn.

Bij de beoordeling van de selectiviteit van een maatregel met het oog op de kwalificatie van deze maatregel als staatssteun moet de Commissie uitmaken of deze maatregel, hoewel hij een voordeel van algemene strekking toekent, dit voordeel alleen creëert voor bepaalde ondernemingen of sectoren. Derhalve geeft het Gerecht geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie terecht heeft geoordeeld dat de financiering door een lidstaat van opsporingstests die ter bescherming van de volksgezondheid worden verricht, selectief is in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, wanneer de situatie van de marktdeelnemers uit de rundvleesbranche die deze financiering ontvingen, impliciet maar noodzakelijkerwijs is vergeleken met die van alle andere ondernemingen die, net als zij, onderworpen zijn aan controles die zij verplicht moeten verrichten alvorens zij hun producten op de markt kunnen brengen of kunnen verkopen.

De omstandigheid dat de tests ter controle van de kwaliteit van producten – zelfs van voedingsmiddelen – naar aard, opzet, kosten en periodiciteit verschillen van de ene sector tot de andere, en dat de diverse sectoren daarom niet noodzakelijk vergelijkbaar zijn, is irrelevant in het kader van de bepaling of een maatregel als staatssteun moet worden aangemerkt, waarbij het immers niet om de tests zelf gaat, maar om de financiering ervan met staatsmiddelen, die tot gevolg heeft dat de kosten voor de begunstigden ervan dalen. Een dergelijke kwestie moet in een afzonderlijk middel voor het Gerecht aan de orde worden gesteld.

(cf. punten 50, 53‑55)