In het kader van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië staat het in beginsel niet aan de Raad om zelf te onderzoeken en te beoordelen of de gegevens waarop de gerechtelijke procedures ten aanzien van de personen wier naam in de bijlage bij dat besluit is opgenomen zijn gebaseerd, relevant en exact zijn. De Raad beoogt met de vaststelling van dat besluit en de latere besluiten immers niet zelf de verduisteringen van overheidsgelden waarnaar de Tunesische autoriteiten onderzoek doen te bestraffen, maar tracht deze autoriteiten in staat te stellen die verduisteringen vast te stellen en de opbrengst ervan in te vorderen. Het staat dus aan de bevoegde Tunesische autoriteiten om die gegevens te onderzoeken en daaruit de passende conclusies te trekken. In beginsel moeten de Raad en het Gerecht dus niet nagaan of dergelijke procedures gegrond zijn, maar alleen of het besluit tot bevriezing van fondsen, gelet op de door de Tunesische autoriteiten verstrekte gegevens, gegrond is. In het andere geval zouden er situaties kunnen bestaan waarin de Raad voorbarige conclusies over de gegrondheid van dat onderzoek zou moeten trekken die kunnen afwijken van die van de Tunesische autoriteiten zelf. Een dergelijke situatie zou kunnen leiden tot het paradoxale resultaat dat op het ogenblik waarop de betrokken persoon door die autoriteiten wordt berecht en, in voorkomend geval, verantwoordelijk wordt bevonden voor verduistering van overheidsgelden, niet langer sprake is van bevriezing van zijn activa in de Europese Unie waardoor de opbrengst van de hem aangerekende verduistering kan worden ingevorderd. In dat geval zou het nuttig effect van besluit 2011/72 vanzelfsprekend niet gegarandeerd zijn.

In het kader van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië kan de Raad de vaststellingen van de Tunesische rechterlijke instanties in de stukken die deze instanties hebben overgelegd, niet zonder meer bevestigen. De Raad dient het bewijsmateriaal dat hem door de bevoegde autoriteiten is toegezonden, namelijk zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken in het licht van, met name, de door verzoeker ingediende opmerkingen en eventuele bewijzen à décharge. Deze verplichting vloeit eveneens voort uit het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde beginsel van behoorlijk bestuur. De Raad moet, om zijn verplichting tot een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek na te komen, oordelen of het al dan niet nodig is dat de bevoegde autoriteiten, rekening houdend met verzoekers opmerkingen en de door hem aangedragen feitelijke gegevens, aanvullende inlichtingen of bewijsstukken verschaffen. Hoewel het niet aan de Raad staat om in de plaats van de Tunesische rechterlijke instanties te beoordelen of het lopende gerechtelijk onderzoek ten aanzien van verzoeker gegrond is, kan met name niet worden uitgesloten dat deze instelling moet vragen om verduidelijkingen betreffende de gegevens waarop dat onderzoek is gebaseerd. Gelet op het feit dat de Raad bewijzen heeft aangedragen voor het bestaan van een lopend gerechtelijk onderzoek ten aanzien van verzoeker en de betrouwbaarheid van die bewijzen niet wordt betwist, dient verzoeker aan te geven op welke concrete elementen hij zich beroept om de gegrondheid van dat onderzoek ter discussie te stellen.

In dat verband dienen de beginselen van de rechtsstaat, de mensenrechten en de menselijke waardigheid bij elk optreden van de Unie in acht te worden genomen, ook op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, zoals blijkt uit de gecombineerde bepalingen van artikel 21, lid 1, eerste alinea, artikel 21, lid 2, onder b), artikel 21, lid 3, en artikel 23 VEU. In het bijzonder moet erop worden gewezen dat artikel 21, lid 1, VEU bepaalt dat het internationaal optreden van de Unie gericht is op de wereldwijde verspreiding van, onder andere, de rechtsstaat, de universaliteit, de ondeelbaarheid van de mensenrechten en de eerbiediging van het internationaal recht. Het beginsel van een redelijke procestermijn is een onderdeel van het recht op een eerlijk proces, dat beschermd wordt door de bepalingen van verschillende rechtens bindende instrumenten van het internationaal recht. Bijgevolg kan niet worden uitgesloten dat de Raad de nodige verificaties verricht wanneer objectieve, betrouwbare, precieze en eensluidende gegevens voorhanden zijn die legitieme vragen kunnen oproepen over de eerbiediging van het recht van de betrokkene op een redelijke procestermijn in het kader van het lopende gerechtelijk onderzoek ten aanzien van hem dat de grondslag biedt voor de bevriezing van zijn activa in de Unie.

(zie punten 41, 42, 48, 64, 65)