ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 85 van het Statuut, aangezien niet is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van dat artikel. In dit verband wordt met name betoogd dat de administratie niet heeft aangetoond dat verzoeker wist of had moeten weten dat hij sinds zijn enige eerdere aanstelling, namelijk 2009, geen recht had op de ontheemdingstoelage.
Beroep ingesteld op 22 december 2020 — Sinopec Chongqing SVW Chemical e.a. / Commissie

(Zaak T-762/20)

(2021/C 53/81)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd (Chongqing, China), Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd (Lingwu City, China), Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd (Wuhan, China) (vertegenwoordigers: J. Cornelis, F. Graafsma en E. Vermulst, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/1336 van de Commissie van 25 september 2020 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op bepaalde soorten polyvinylalcohol van oorsprong uit de Volksrepubliek China (1) nietig verklaren;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten van verzoeksters.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vijf middelen aan.

1. Eerste middel: artikel 2, lid 6 bis, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (“basisverordening”) voorziet in een benadering en creëert een uitzondering die niet in de Antidumpingovereenkomst (“ADO”) van de WTO zijn opgenomen en die derhalve niet kunnen worden toegepast.

2. Tweede middel: schending van artikel 2, lid 10, van de basisverordening wegens de aftrek van een fictieve commissie van de door Sinopec Central China aangerekende uitvoerprijs en een kennelijke beoordelingsfout bij de vaststelling dat Sinopec Central China optreedt als een op commissiebasis werkende agent doordat het vereiste van een billijke vergelijking niet in acht is genomen en doordat de normale waarde naar boven is gecorrigeerd voor niet-terugvorderbare btw.

3. Derde middel: schending van artikel 18, leden 1 en 5, van de basisverordening en van artikel 6.8 en bijlage II bij de Antidumpingovereenkomst van de WTO, doordat met betrekking tot beschikbare gegevens gebruik is gemaakt van een bron die een strafkarakter heeft en die niet de meest passende of geschikte informatie oplevert.

4. Vierde middel: schending van artikel 3, leden 2 en 3, van de basisverordening en een kennelijke beoordelingsfout bij de vaststelling van de prijsonderbieding en dientengevolge schending van artikel 3, lid 6, van de basisverordening doordat geen gesegmenteerde analyse van de prijsonderbieding is uitgevoerd, niet de nodige correcties voor kwaliteitsverschillen zijn aangebracht en geen prijsonderbieding voor het product in zijn geheel is vastgesteld.

5. Vijfde middel: schending van verzoeksters’ rechten van verdediging doordat is geweigerd om bepaalde informatie mee te delen die noodzakelijk was om opmerkingen over de analyse van de onderbieding te kunnen maken.

(1) PB 2020, L 315, blz. 1.
—

Buitenlandse reizen vanaf zijn standplaats moeten daarom lang van tevoren worden gepland. Hiermee had het EPSO rekening moeten houden. In plaats daarvan vergelijkt zij verzoekers situatie in zijn standplaats met die van andere deelnemers, die echter in landen wonen waarin de veiligheidssituatie beter is. Hierdoor worden kandidaten als verzoeker voortdurend benadeeld op grond van een veiligheidssituatie waarvoor zij niet verantwoordelijk zijn.
2.

Tweede middel: schending van de REACH-verordening. Verzoekster betoogt in dit verband onder meer dat de REACH-verordening dierproeven in beginsel verbiedt, en dat deze slechts in laatste instantie mogen worden uitgevoerd. De kamer van beroep heeft deze uitzondering evenwel niet in aanmerking genomen in de bestreden beslissing.
2.

Het bestreden besluit is ook onrechtmatig, aangezien de status van “nieuwe werkzame stof” opnieuw had moeten worden onderzocht toen Mylan gedurende de aanvraagfase haar bezwaren had ingediend. Derhalve is het EMA zijn plichten — in het bijzonder zijn plicht om een doeltreffende en zorgvuldige beoordeling uit te voeren en zijn motiveringsplicht overeenkomstig artikel 296 VWEU — niet naar behoren nagekomen, waardoor het bestreden besluit onrechtmatig is.
5.

Vijfde middel: materiële onwettigheid van het bestreden besluit omdat geen rekening is gehouden met alle indicatoren voor de beoordeling van de mededingingssituatie. — bij de beoordeling van de mededingingssituatie heeft verweerster alleen het marktaandeel van verzoekster in aanmerking genomen, hoewel zij rekening had moeten houden met verschillende andere indicatoren, zoals de daadwerkelijke of potentiële aanwezigheid van mededinging in de zin van artikel 34, lid 2, van richtlijn 2014/25/EU; verweerster heeft geen rekening gehouden met het feit dat naast de drie reeds bestaande concurrenten vier nieuwe concurrenten zijn toegetreden en met het feit dat het marktaandeel van verzoekster om die reden in de toekomst verder zal afnemen; — verweerster heeft, door alleen rekening te houden met verzoeksters marktaandeel, ten onrechte geoordeeld dat dit aandeel (85,21 %) te hoog is om te oordelen dat de markt openstaat voor concurrentie, ondanks het feit dat zij in haar vroegere praktijk reeds heeft vastgesteld dat marktaandelen van 86,7 % en 73,6 % niet te hoog zijn wanneer andere omstandigheden in aanmerking worden genomen (beschikking 2007/706/EG van de Commissie van 29 oktober 2007 en beschikking 2006/422/EG van de Commissie van 29 oktober 2007).
2.

Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 107, lid 1, VWEU en artikel 108, lid 2, VWEU met betrekking tot vrijstellingen van de betaling van bepaalde belastingen. — In dit verband wordt aangevoerd dat het recht op de betrokken belastingvrijstelling afhankelijk is van de voorwaarden die in het algemeen voor een insolventieprocedure zijn vastgesteld en dat, zoals in het bestreden besluit zelf wordt erkend, ook nu nog niet kan worden voorspeld of kan worden voldaan aan de voorwaarde dat er een positief verschil bestaat tussen het vermogen van de onderneming bij het begin van de bijzondere surseanceprocedure en het vermogen dat na afloop van de bijzondere surseanceprocedure overblijft. — Volgens die voorwaarden is de vrijstelling van vennootschapsbelasting volkomen afhankelijk van het al dan niet plaatsvinden van toekomstige en onzekere gebeurtenissen, wat toe nu toe heeft belet dat Tirrenia AS enig voordeel heeft gekregen en, zoals in het besluit wordt erkend, het volkomen hypothetisch is dat een dergelijk voordeel in de toekomst kan ontstaan. In het licht van alle door het nationale recht opgelegde voorwaarden om het voordeel in kwestie te verkrijgen, kan derhalve niet worden gesteld dat het hypothetische voordeel dat uit de belastingvrijstelling voortvloeit, door Tirrenia AS is verworven. Deze vrijstelling valt dus niet onder het begrip staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU en is dus geen staatssteun. — Bovendien is het — nog steeds in de veronderstelling dat in de toekomst aan de voorwaarden voor de betreffende belastingvrijstelling kan worden voldaan — twijfelachtig of dit zal gebeuren wanneer Tirrenia volledig wordt geliquideerd. — Volgens verzoekster neemt Tirrenia AS, ook al zou de betrokken maatregel een concreet voordeel opleveren, niet deel aan het handelsverkeer binnen de Unie en neemt zij op de nationale markt geen positie in die kan worden gehandhaafd of versterkt, waardoor de kansen van in andere lidstaten gevestigde ondernemingen om de Italiaanse markt te penetreren, worden verminderd.
2.

Tweede middel, ontleend aan de onjuiste toepassing van de staatssteunregels, de onjuiste kwalificatie van de steun als nieuw, de onrechtmatigheid van het besluit waarbij de staatssteun nieuw en onverenigbaar is verklaard, en schending van de motiveringsplicht en van het evenredigheidsbeginsel. — In dit verband wordt aangevoerd dat verweerster de aan Adriatica verleende subsidies voor openbaredienstverplichtingen (ODV) ten onrechte als nieuwe steun heeft aangemerkt. Volgens verzoekster valt de financiering van de door Adriatica aangegane openbaredienstverplichtingen onder een in 1936 in het leven geroepen steunregeling en hebben de latere wijzigingen van die steunregeling de feitelijke aard ervan niet gewijzigd, waardoor zij in een nieuwe steunregeling is omgezet. — Verweerster heeft bovendien de ODV-subsidies die aan Adriatica zijn toegekend voor de periode januari 1992-juli 1994 met betrekking tot de route Brindisi/Corfu/Igoemenitsa/Patras ten onrechte als onverenigbaar met de interne markt aangemerkt. Verweerster stelt dat de onverenigbaarheid van de aan Adriatica verleende steun voortvloeit uit het feit dat Adriatica in die periode heeft deelgenomen aan een overeenkomst tot vaststelling van de prijzen voor bedrijfsvoertuigen op de route Brindisi/Corfu/Igoumenitsa/Patras. — Wat het tweede middel betreft, is verzoekster van mening dat verweerster de krachtens artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41, lid 2, onder c, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie op haar rustende motiveringsplicht niet naar behoren is nagekomen. Volgens verzoekster is het bestreden besluit derhalve ontoereikend gemotiveerd, zodat het Gerecht de rechtmatigheid ervan niet kan toetsen. — Volgens verzoekster is ook het evenredigheidsbeginsel geschonden.
1.

Eerste middel: schending van artikel 266 VWEU en van de gids voor de beoordeling, met name omdat zij niet opnieuw is beoordeeld, maar de beoordelingen in het oorspronkelijke beoordelingsrapport slechts zijn overgenomen.
—

verwijzing van het EUIPO en andere partij in de procedure in hun eigen kosten en in die van verzoekster.
—

het besluit van EDEO houdende afwijzing van verzoekers kandidatuur voor de post van hoofd van de EU-delegatie in Korea — waarvan kennis is gegeven bij een door de directeur Personeelszaken ondertekende mededeling van 29 oktober 2019 — nietig verklaren voor zover EDEO heeft geweigerd dat besluit te motiveren, alsmede het besluit houdende afwijzing van verzoekers verzoek om toegang tot documenten — waarvan kennis is gegeven via een e-mail van het secretariaat van het Raadgevend Comité benoemingen van EDEO van 24 januari 2020 — nietig verklaren;
4.

Vierde middel, ontleend aan schending van het beginsel van het recht op loopbaanontwikkeling. In dit verband beroept zij zich op haar uitmuntende beoordelingsrapporten, de bestendigheid van haar verdiensten, het niveau van de gedragen verantwoordelijkheden, het gebruik van verschillende talen in haar werk, haar diensttijd in de rang, het voorstel van haar hiërarchieke meerdere om haar in het kader van de bevorderingsronde 2019 te bevorderen en de aanbeveling daartoe van het paritair bevorderingscomité.
4.

Vierde middel: in het bestreden besluit wordt niet uiteengezet waarom de zoektermen enkel documenten opleveren die noodzakelijk en relevant zijn voor het onderzoek van de Commissie of waarom een beoordeling van relevantie niet mag worden uitgevoerd door externe EER-juristen, en worden geen redenen gegeven voor of wordt niet voorzien in een wettelijk bindende data room voor persoonlijke en/of volstrekt irrelevante documenten, zodat dit besluit in strijd met artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 en artikel 296 VWEU ontoereikend is gemotiveerd.
—

het EUIPO en het Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP verwijzen in de kosten.
5.

Schending van artikel 49, gelezen in samenhang met artikel 54 WVEU, aangezien het besluit verzoeksters vrijheid om een professionele activiteit uit te oefenen in de lidstaat van haar hoofdvestiging beperkt, waarbij deze beperking onevenredig is en verzoekster ten opzichte van kredietinstellingen in andere lidstaten discrimineert.
—

de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, ingeval zij in de onderhavige zaak intervenieert, verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van die van verzoekster.
C 262/31

Beroep ingesteld op 2 juni 2020 — Indo European Foods/EUIPO — Chakari (Abresham Super Basmati Selaa Grade One World's Best Rice)

(Zaak T-342/20)

(2020/C 262/42)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Indo European Foods Ltd (Harrow, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: A. Norris, Barrister, en N. Welch, Solicitor)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hamid Ahmad Chakari (Wenen, Oostenrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk Abresham Super Basmati Selaa Grade One World's Best Rice in kleur — inschrijvingsaanvraag nr. 16 860 868

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 2 april 2020 in zaak R 1079/2019–4

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— de oppositie toewijzen voor alle waren;

— subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het EUIPO;

— het EUIPO verwijzen in de kosten die verzoekster zijn opgekomen in het kader van het onderhavige beroep, het beroep voor de kamer van beroep en de procedure voor de oppositieafdeling.

Aangevoerd middel
C 247/37

Beroep ingesteld op 27 mei 2020 — Naturstrom/Commissie

(Zaak T-316/20)

(2020/C 247/51)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Naturstrom AG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— verweersters besluit van 26 februari 2019 waarbij de concentratie “RWE/E.ON Assets” verenigbaar met de interne markt wordt verklaard, zaak M.8871 (PB 2020, C 111, blz. 1), nietig verklaren;

— verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-312/20, EVH/Commissie.
—

ernstige procedurefout en onjuiste rechtsopvatting doordat het Bureau pas na de annulering van het Oostenrijkse merk is verzocht om een standpunt in te nemen en het zich tot op heden niet heeft uitgesproken over de argumenten die verzoekster had geformuleerd in het verzoek tot omzetting;
2.

Tweede middel: schending van artikel 266, eerste alinea, VWEU en van artikel 99, lid 4, en artikel 98, lid 4, eerste alinea, onder b), van verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad (1) wegens de onjuiste aanname dat vanaf 4 januari 2011 vertragingsrente verschuldigd is, aangezien de Commissie verzuimt te voldoen aan de verplichting om de betalingen die zij tot de uitspraak van het arrest van 15 juli 2015 zonder enige rechtsgrondslag (ex tunc) heeft ontvangen van verzoekster onder 1), alsmede de daarover verschuldigde compensatierente, ten gunste van verzoeksters in mindering te brengen op de nieuwe geldboete die door het Gerecht op 15 juli 2015 is opgelegd.
Beroep ingesteld op 3 juni 2020 — Galván Fernández-Guillén / GAR

(Zaak T-340/20)

(2020/C 247/61)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: José María Galván Fernández-Guillén (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: M. Romero Rey en I. Salama, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— besluit SRB/EES/2020/52 van 17 maart 2020, om te bepalen of compensatie moet worden toegekend aan de aandeelhouders en crediteuren ten aanzien van wie de afwikkelingsmaatregelen aangaande Banco Popular Español S.A. zijn genomen (SRB/EES/2020/52), nietig verklaren;

— de GAR verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

Het eerste middel is ontleend aan schending van het fundamenteel recht op privé-eigendom, aangezien Banco Popular ten tijde van de afwikkeling een positieve nettowaarde had, waardoor de ontneming van aanspraken zonder compensatie niet gerechtvaardigd was.

Het tweede middel betreft schending van het eigendomsrecht, aangezien de afwikkeling van Banco Popular niet is goedgekeurd op basis van duidelijke waarderingscriteria, en met terugwerkende kracht toepassing is gegeven aan nieuwe criteria, die zijn goedgekeurd bij gedelegeerde verordening (EU) 2018/344 van de Commissie (1), welke pas op 29 maart 2018, dat wil zeggen acht maanden na de afwikkeling van Banco Popular, in werking is getreden.

Het derde middel is gebaseerd op het gebrek aan onafhankelijkheid van Deloitte bij de uitvoering van waardering 3, die de enige basis vormt voor besluit JUR/EES/2020/52, aangezien diezelfde accountant ook voorlopige waardering 2 had uitgevoerd.

Het vierde middel is ontleend aan schending van het recht van verdediging, aangezien de GAR bepaalde informatie als vertrouwelijk blijft behandelen en blijft weigeren deze ter beschikking te stellen van de aandeelhouders en schuldeisers van Banco Popular, onder het voorwendsel dat “de openbaarmaking ervan het recht van verdediging van de onderneming in de lopende contentieuze procedure zou kunnen schenden”.

(1) Gedelegeerde verordening (EU) 2018/344 van de Commissie van 14 november 2017 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad wat betreft technische reguleringsnormen tot specificatie van de criteria betreffende de methoden voor de waardering van het verschil in behandeling bij afwikkeling (PB 2018, L 67, blz. 3).
C 222/39

Beroep ingesteld op 13 mei 2020 — Brillux en Daw/Commissie

(Zaak T-288/20)

(2020/C 222/43)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partijen: Brillux GmbH & Co. KG (Munster, Duitsland) en Daw SE (Ober-Ramstadt, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. van der Hout, C. Wagner en V. Lemonnier, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— gedelegeerde verordening (EU) 2020/217 van de Commissie (1) nietig verklaren voor zover zij betrekking heeft op de indeling en etikettering van titaandioxide; en

— verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster negen middelen aan die in essentie identiek of vergelijkbaar zijn met de in zaak T-279/20, CWS Powder Coatings/Commissie aangevoerde argumenten.

(1) Gedelegeerde verordening (EU) 2020/217 van de Commissie van 4 oktober 2019 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, met het oog op de aanpassing aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang, en tot rectificatie van die verordening (PB 2020, L 44, blz. 1).
—

hij geen vooraanstaande, in Syrië actieve zakenman is in de zin van artikel 15, lid 1, onder a), van verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 (3);
Beroep ingesteld op 30 april 2020 — Stada Arzneimittel/EUIPO — Pfizer (RUXXIMLA)

(Zaak T-239/20)

(2020/C 209/48)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Duitsland) (vertegenwoordigers: J.-C. Plate en R. Kaase, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Pfizer Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk RUXXIMLA — inschrijvingsaanvraag nr. 17 865 742

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 13 februari 2020 in zaak R 1879/2019-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de beroepsprocedure.

Aangevoerd middel
—

het EUIPO verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster (daaronder begrepen de kosten van de procedure voor de kamer van beroep), en interveniënte verwijzen in de kosten voor de oppositieafdeling.
C 201/43

Beroep ingesteld op 15 april 2020 — Stone Brewing/EUIPO — Molson Coors Brewing Company (UK) (STONE BREWING)

(Zaak T-200/20)

(2020/C 201/56)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Stone Brewing Co. LLC (Escondido, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Kloth, R. Briske en D. Habel, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Molson Coors Brewing Company (UK) Ltd (Burton Upon Trent, Verenigd Koninkrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: Uniemerk STONE BREWING — inschrijvingsaanvraag nr. 15 423 668

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 31 januari 2020 in zaak R 1524/2018-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing in de kosten ten voordele van verzoekster.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, onder b), van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie;

— schending van artikel 47, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad en van artikel 10, lid 3, van de gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie;
—

het EASO te veroordelen tot betaling, met rente, van het bedrag van de bezoldiging die zij zou hebben ontvangen indien zij bij het EASO in dienst was gebleven, dat wil zeggen vanaf 1 juni 2019 tot de hervatting van haar functie bij het EASO, dan wel tot de afloop van haar overeenkomst met het EASO of haar aanwerving in een andere functie met een overeenstemmend salaris, dat wil zeggen 7 534,03 EUR per maand (tot 15 juli 2019) en 7 777,25 EUR per maand (vanaf 16 juli 2019);
—

verwijzing van de verwerende partij en van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep indien zij intervenieert in deze zaak, in de kosten van de procedure.
C 129/13

Beroep ingesteld op 19 februari 2020 — Boshab/Raad

(Zaak T-107/20)

(2020/C 129/16)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Évariste Boshab (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/2109 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 7 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2019/2101 van de Raad van 9 december 2019, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 7 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— vaststelling van de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) 1183/2005/EG;

— verwijzing van de Raad in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-95/20, Kazembe Musonda/Raad, zijn aangevoerd.
—

In dit verband wordt betoogd dat het bestreden besluit is genomen door het college van voorzitters van de fractie, terwijl het had moeten worden genomen door het bestuur daarvan.
—

het besluit van de voorzitter van het Europees Parlement, zoals vervat in zijn brief van 10 december 2019, om het verzoek om verdediging van de immuniteit van verzoekers — dat op 10 oktober 2019 namens hen door Diana Riba i Giner is ingediend overeenkomstig artikel 7, leden 1 en 2, en artikel 9, lid 1, van het reglement van orde van het Europees Parlement — niet ter plenaire vergadering bekend te maken en niet door te verwijzen naar de bevoegde commissie, nietig verklaren;