Zaak C-438/11

Lagura Vermögensverwaltung GmbH

tegen

Hauptzollamt Hamburg-Hafen

(verzoek van het Finanzgericht Hamburg om een prejudiciële beslissing)

„Communautair douanewetboek — Artikel 220, lid 2, sub b — Navordering van rechten bij invoer — Gewettigd vertrouwen — Onmogelijkheid om juistheid van certificaat van oorsprong na te gaan — Begrip ‚certificaat gebaseerd op onjuiste weergave van feiten door exporteur’ — Bewijslast — Stelsel van algemene tariefpreferenties”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 november 2012

Eigen middelen van de Europese Unie – Navordering van rechten bij invoer of uitvoer – Voorwaarden voor niet-boeking van invoerrechten, genoemd in artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 – Onmogelijkheid voor bevoegde instanties van derde staat om juistheid van certificaat van oorsprong „formulier A” na te gaan, aangezien exporteur zijn productie heeft gestaakt – Bewijslast rustend op belastingplichtige

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 220, lid 2, sub b, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad)

Artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2700/2000, moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer de bevoegde instanties van een derde staat vanwege het feit dat de exporteur zijn productie heeft gestaakt, in de onmogelijkheid verkeren om bij een controle achteraf na te gaan of het door hen afgegeven certificaat van oorsprong, „formulier A” is gebaseerd op een juiste weergave van de feiten door de exporteur, de bewijslast dat dit certificaat is opgesteld op basis van een juiste weergave van de feiten door de exporteur, op de belastingplichtige rust.

Weliswaar voorziet verordening nr. 2913/92 niet in een verplichting voor de exporteur om bewijsstukken te bewaren, aangezien de Unie niet unilateraal verplichtingen kan opleggen aan marktdeelnemers uit derde staten, doch het ontbreken van een dergelijke op de exporteur rustende verplichting kan op zichzelf niet leiden tot het resultaat dat de belastingplichtige is ontslagen van elke oplettendheid of is bevrijd van elk risico met betrekking tot de verificatie en de vaststelling van de oorsprong van de goederen bij een controle achteraf. De marktdeelnemers dienen in het kader van hun contractuele relaties dus de nodige voorzorgen te nemen om zich tegen de risico’s van een procedure tot navordering te beschermen.

Bovendien kan het feit dat de douaneautoriteiten van het land van invoer moeten bewijzen dat de door de exporteurs weergegeven feiten onjuist zijn, maar tot dit bewijs onmogelijk in staat zijn vanwege het feit dat de exporteur zijn activiteiten heeft gestaakt, een risico meebrengen van gedrag dat onverenigbaar is met de doelstellingen van het stelsel van algemene tariefpreferenties. Hoewel het staken van de productie in beginsel een gangbaar economisch besluit is, kan niet worden uitgesloten dat het niettemin een onbehoorlijk handelen kan vormen van de exporteur die beoogt de bepalingen van het stelsel van algemene tariefpreferenties te omzeilen, doordat dit staken door die exporteur wordt gebruikt als een middel om de werkelijke oorsprong te verhullen van goederen van oorsprong uit een niet door het stelsel van algemene tariefpreferenties begunstigde staat.

(cf. punten 27, 29, 30, 32, 41 en dictum)

Zaak C-438/11

Lagura Vermögensverwaltung GmbH

tegen

Hauptzollamt Hamburg-Hafen

(verzoek van het Finanzgericht Hamburg om een prejudiciële beslissing)

„Communautair douanewetboek — Artikel 220, lid 2, sub b — Navordering van rechten bij invoer — Gewettigd vertrouwen — Onmogelijkheid om juistheid van certificaat van oorsprong na te gaan — Begrip ‚certificaat gebaseerd op onjuiste weergave van feiten door exporteur’ — Bewijslast — Stelsel van algemene tariefpreferenties”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 november 2012

Eigen middelen van de Europese Unie — Navordering van rechten bij invoer of uitvoer — Voorwaarden voor niet-boeking van invoerrechten, genoemd in artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 — Onmogelijkheid voor bevoegde instanties van derde staat om juistheid van certificaat van oorsprong „formulier A” na te gaan, aangezien exporteur zijn productie heeft gestaakt — Bewijslast rustend op belastingplichtige

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 220, lid 2, sub b, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad)

Artikel 220, lid 2, sub b, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2700/2000, moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer de bevoegde instanties van een derde staat vanwege het feit dat de exporteur zijn productie heeft gestaakt, in de onmogelijkheid verkeren om bij een controle achteraf na te gaan of het door hen afgegeven certificaat van oorsprong, „formulier A” is gebaseerd op een juiste weergave van de feiten door de exporteur, de bewijslast dat dit certificaat is opgesteld op basis van een juiste weergave van de feiten door de exporteur, op de belastingplichtige rust.

Weliswaar voorziet verordening nr. 2913/92 niet in een verplichting voor de exporteur om bewijsstukken te bewaren, aangezien de Unie niet unilateraal verplichtingen kan opleggen aan marktdeelnemers uit derde staten, doch het ontbreken van een dergelijke op de exporteur rustende verplichting kan op zichzelf niet leiden tot het resultaat dat de belastingplichtige is ontslagen van elke oplettendheid of is bevrijd van elk risico met betrekking tot de verificatie en de vaststelling van de oorsprong van de goederen bij een controle achteraf. De marktdeelnemers dienen in het kader van hun contractuele relaties dus de nodige voorzorgen te nemen om zich tegen de risico’s van een procedure tot navordering te beschermen.

Bovendien kan het feit dat de douaneautoriteiten van het land van invoer moeten bewijzen dat de door de exporteurs weergegeven feiten onjuist zijn, maar tot dit bewijs onmogelijk in staat zijn vanwege het feit dat de exporteur zijn activiteiten heeft gestaakt, een risico meebrengen van gedrag dat onverenigbaar is met de doelstellingen van het stelsel van algemene tariefpreferenties. Hoewel het staken van de productie in beginsel een gangbaar economisch besluit is, kan niet worden uitgesloten dat het niettemin een onbehoorlijk handelen kan vormen van de exporteur die beoogt de bepalingen van het stelsel van algemene tariefpreferenties te omzeilen, doordat dit staken door die exporteur wordt gebruikt als een middel om de werkelijke oorsprong te verhullen van goederen van oorsprong uit een niet door het stelsel van algemene tariefpreferenties begunstigde staat.

(cf. punten 27, 29, 30, 32, 41 en dictum)