Zaak C‑133/13

Staatssecretaris van Economische Zaken

en

Staatssecretaris van Financiën

tegen

Q

[verzoek van de Raad van State (Nederland) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van kapitaal — Belastingwetgeving — Schenkbelasting — Vrijstelling voor een ‚landgoed’ — Geen vrijstelling voor een landgoed dat op het grondgebied van een andere lidstaat is gelegen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 december 2014

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingen – Beperkingen – Belastingwetgeving – Schenkbelasting – Vrijstelling van schenkbelasting voor bepaalde landgoederen die zijn beschermd omdat zij behoren tot het nationaal cultuurhistorisch erfgoed – Vrijstelling beperkt tot landgoederen die op het nationale grondgebied zijn gelegen – Verschil in behandeling – Niet-vergelijkbare situaties – Geen discriminatie

(Art. 63 VWEU)

Artikel 63 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat krachtens welke een vrijstelling van schenkbelasting voor bepaalde landgoederen die zijn beschermd omdat zij behoren tot het nationaal cultuurhistorisch erfgoed, is beperkt tot landgoederen die op het grondgebied van die lidstaat zijn gelegen, voor zover deze vrijstelling niet is uitgesloten voor landgoederen die, ondanks het feit dat zij op het grondgebied van een andere lidstaat zijn gelegen, verband kunnen houden met het cultuurhistorisch erfgoed van eerstbedoelde lidstaat.

De zwaardere fiscale last die drukt op de schenking door een in een lidstaat wonende persoon, wanneer deze schenking betrekking heeft op een in een andere lidstaat gelegen gebouw, vormt in beginsel een beperking van het vrije verkeer van kapitaal.

Het doel van deze vrijstelling bestaat er evenwel in, de ongeschonden staat van landgoederen die typerend zijn voor het traditionele nationale landschap te beschermen tegen de versnippering en de teloorgang die het gevolg kunnen zijn van het feit dat de ontvangers van de schenking mogelijk gedwongen zijn om, teneinde de belasting over deze overdracht te kunnen voldoen, een landgoed te verkavelen en een deel ervan te verkopen, dan wel om het landgoed te exploiteren op een wijze die afbreuk zou doen aan het specifieke karakter ervan. Met het betrokken belastingvoordeel wordt dus een doelstelling van behoud van nationaal natuurschoon nagestreefd, die een doelstelling van behoud van cultuurhistorisch erfgoed omvat. Bijgevolg kan de situatie van een belastingplichtige die voornemens is een dergelijk landgoed te schenken, niet objectief vergelijkbaar worden geacht met de situatie van een belastingplichtige die voornemens is een op het grondgebied van een andere lidstaat gelegen landgoed te schenken, ook wanneer dat landgoed monumenten omvat die krachtens de in laatstgenoemde lidstaat toepasselijke wetgeving zijn geregistreerd.

Dit zou slechts anders zijn indien een dergelijke belastingplichtige aantoont dat een eigendom, ondanks het feit dat het op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat van belastingheffing is gelegen, toch een element van het cultuurhistorisch erfgoed van laatstgenoemde staat vormt, en een dergelijke omstandigheid dit monument, indien het niet extraterritoriaal zou zijn, in aanmerking zou doen komen voor bescherming op grond van de Natuurschoonwet.

(cf. punten 21, 24, 25, 27‑29 en dictum)

Zaak C‑133/13

Staatssecretaris van Economische Zaken

en

Staatssecretaris van Financiën

tegen

Q

[verzoek van de Raad van State (Nederland) om een prejudiciële beslissing]

„Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van kapitaal — Belastingwetgeving — Schenkbelasting — Vrijstelling voor een ‚landgoed’ — Geen vrijstelling voor een landgoed dat op het grondgebied van een andere lidstaat is gelegen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 december 2014

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingen — Beperkingen — Belastingwetgeving — Schenkbelasting — Vrijstelling van schenkbelasting voor bepaalde landgoederen die zijn beschermd omdat zij behoren tot het nationaal cultuurhistorisch erfgoed — Vrijstelling beperkt tot landgoederen die op het nationale grondgebied zijn gelegen — Verschil in behandeling — Niet-vergelijkbare situaties — Geen discriminatie

(Art. 63 VWEU)

Artikel 63 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat krachtens welke een vrijstelling van schenkbelasting voor bepaalde landgoederen die zijn beschermd omdat zij behoren tot het nationaal cultuurhistorisch erfgoed, is beperkt tot landgoederen die op het grondgebied van die lidstaat zijn gelegen, voor zover deze vrijstelling niet is uitgesloten voor landgoederen die, ondanks het feit dat zij op het grondgebied van een andere lidstaat zijn gelegen, verband kunnen houden met het cultuurhistorisch erfgoed van eerstbedoelde lidstaat.

De zwaardere fiscale last die drukt op de schenking door een in een lidstaat wonende persoon, wanneer deze schenking betrekking heeft op een in een andere lidstaat gelegen gebouw, vormt in beginsel een beperking van het vrije verkeer van kapitaal.

Het doel van deze vrijstelling bestaat er evenwel in, de ongeschonden staat van landgoederen die typerend zijn voor het traditionele nationale landschap te beschermen tegen de versnippering en de teloorgang die het gevolg kunnen zijn van het feit dat de ontvangers van de schenking mogelijk gedwongen zijn om, teneinde de belasting over deze overdracht te kunnen voldoen, een landgoed te verkavelen en een deel ervan te verkopen, dan wel om het landgoed te exploiteren op een wijze die afbreuk zou doen aan het specifieke karakter ervan. Met het betrokken belastingvoordeel wordt dus een doelstelling van behoud van nationaal natuurschoon nagestreefd, die een doelstelling van behoud van cultuurhistorisch erfgoed omvat. Bijgevolg kan de situatie van een belastingplichtige die voornemens is een dergelijk landgoed te schenken, niet objectief vergelijkbaar worden geacht met de situatie van een belastingplichtige die voornemens is een op het grondgebied van een andere lidstaat gelegen landgoed te schenken, ook wanneer dat landgoed monumenten omvat die krachtens de in laatstgenoemde lidstaat toepasselijke wetgeving zijn geregistreerd.

Dit zou slechts anders zijn indien een dergelijke belastingplichtige aantoont dat een eigendom, ondanks het feit dat het op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat van belastingheffing is gelegen, toch een element van het cultuurhistorisch erfgoed van laatstgenoemde staat vormt, en een dergelijke omstandigheid dit monument, indien het niet extraterritoriaal zou zijn, in aanmerking zou doen komen voor bescherming op grond van de Natuurschoonwet.

(cf. punten 21, 24, 25, 27‑29 en dictum)