ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 23 oktober 2008 — Adobe/BHIM (FLEX)

(Zaak T-158/06)

„Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk FLEX — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 45, 47, 48, 56, 57)

Voorwerp

Beroep strekkende tot vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 11 april 2006 (zaak R 1430/2005-2) inzake de inschrijving van gemeenschapsmerk FLEX nr. 3 795 011

Gegevens betreffende de zaak

Aanvrager van het gemeenschapsmerk Adobe Systems Inc. Betrokken gemeenschapsmerk woordmerk FLEX voor waren en diensten van de klassen 9, 38 en 42 — aanvraag nr. 3795011 Beslissing van de onderzoeker weigering van inschrijving Beslissing van de kamer van beroep gedeeltelijke verwerping van het beroep

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Adobe Systems Inc. wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 23 oktober 2008 — Adobe/BHIM (FLEX)

(Zaak T-158/06)

„Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk FLEX — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 45, 47, 48, 56, 57)

Voorwerp

Beroep strekkende tot vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 11 april 2006 (zaak R 1430/2005-2) inzake de inschrijving van gemeenschapsmerk FLEX nr. 3 795 011

Gegevens betreffende de zaak

Aanvrager van het gemeenschapsmerk Adobe Systems Inc. Betrokken gemeenschapsmerk woordmerk FLEX voor waren en diensten van de klassen 9, 38 en 42 — aanvraag nr. 3795011 Beslissing van de onderzoeker weigering van inschrijving Beslissing van de kamer van beroep gedeeltelijke verwerping van het beroep

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Bij de gemiddelde consument in Denemarken, Spanje, Finland, Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden bestaat geen gevaar voor verwarring in de zin van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk tussen het beeldteken Torre Albéniz, waarvan de inschrijving als gemeenschapsmerk is aangevraagd voor „Wijnen” van klasse 33 in de zin van de Overeenkomst van Nice, en het beeldmerk TORRES, dat in deze lidstaten eerder is ingeschreven voor dezelfde waren.

Bij de globale beoordeling van de betrokken merken volstaat immers een visueel, fonetisch en eventueel begripsmatig verschil tussen de conflicterende tekens om te beletten dat bij de betrokken consument gevaar voor verwarring ontstaat als gevolg van de gelijkenissen tussen de conflicterende tekens, ook al zijn de erdoor aangeduide waren dezelfde en behoren zij tot dezelfde productie- en verkoopsector.

Aangezien de door het aangevraagde merk opgeroepen totaalindruk in grote mate verschilt van die welke door het oudere merk wordt opgeroepen, kan de conclusie dat er geen verwarringsgevaar bestaat, niet worden weerlegd louter op grond dat het oudere merk een groot onderscheidend vermogen heeft doordat het publiek op de markt dit merk goed kent.

Afgezien van het woord in het meervoud „torres” en/of de afbeelding van drie torens, bezitten voorts de oudere merken niet in een specifieke en vaste vorm kenmerken die de relevante consument ertoe kunnen brengen, het aangevraagde merk te associëren met het geheel van oudere merken, opgevat als een „familie” of „serie” van merken, zodat hij zich kan vergissen met betrekking tot de herkomst of oorsprong van de waren waarop het aangevraagde merk betrekking heeft. Zowel verbaal als figuratief onderscheidt het teken Torre Albéniz zich immers van de oudere merken door zijn reeds beschreven individuele karakter, en in het bijzonder door de onderscheidende toevoeging van het element „albéniz”.

(cf. punten 45, 74, 76, 83)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 99-102)
Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 22 mei 2008 — NewSoft Technology/BHIM — Soft (Presto! BizCard Reader)

(Zaak T-205/06)

„Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapswoordmerk Presto! BizCard Reader — Oudere nationale beeldmerken Presto — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 52, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Relatieve nietigheidsgronden — Bestaan van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 65-67)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 19 mei 2006 (zaak R 601/2005-2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Soft, SA en NewSoft Technology Corp.

Gegevens betreffende de zaak

Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: woordmerk Presto! BizCard Reader voor waren en diensten van de klassen 9, 16 en 42 – aanvraag nr. 2625457 Houder van het gemeenschapsmerk NewSoft Technology Corp. Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Soft, SA Merkrecht van de partij die nietigverklaring vordert: Spaanse beeldmerken Presto voor waren en diensten van de klassen 9 en 42 Beslissing van de nietigheidsafdeling: nietigverklaring van het gemeenschapsmerk Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) NewSoft Technology Corp. wordt verwezen in de kosten.

Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 22 mei 2008 — NewSoft Technology/BHIM — Soft (Presto! BizCard Reader)

(Zaak T-205/06)

„Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapswoordmerk Presto! BizCard Reader — Oudere nationale beeldmerken Presto — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 52, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Relatieve nietigheidsgronden — Bestaan van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 65-67)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 19 mei 2006 (zaak R 601/2005-2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Soft, SA en NewSoft Technology Corp.

Gegevens betreffende de zaak

Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: woordmerk Presto! BizCard Reader voor waren en diensten van de klassen 9, 16 en 42 – aanvraag nr. 2625457 Houder van het gemeenschapsmerk NewSoft Technology Corp. Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Soft, SA Merkrecht van de partij die nietigverklaring vordert: Spaanse beeldmerken Presto voor waren en diensten van de klassen 9 en 42 Beslissing van de nietigheidsafdeling: nietigverklaring van het gemeenschapsmerk Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Uit verschillende taalversies van artikel 49, lid 1, van verordening nr. 1239/95 houdende voorschriften ter uitvoering van verordening nr. 2100/94 betreffende de procedure voor het Communautair Bureau voor plantenrassen volgt dat de verplichting om de verzoeker van de vastgestelde gebreken in kennis te stellen en hem te verzoeken deze te verhelpen afhangt van de objectieve mogelijkheid om de vastgestelde gebreken te verhelpen. De kamer van beroep is op grond van deze bepaling dus verplicht te beoordelen of het voor de verzoeker mogelijk is, een gebrek te verhelpen teneinde alleen een verzoek te formuleren in de gevallen waarin rechtzetting mogelijk is. Aangezien de in artikel 49, lid 1, opgelegde verplichting om de verzoeker van de vastgestelde gebreken in kennis te stellen en hem te verzoeken deze te verhelpen, tot doel heeft de verzoeker de mogelijkheid te bieden, de door de kamer van beroep vastgestelde gebreken te verhelpen binnen de gestelde termijn, moet het immers mogelijk zijn om deze gebreken te verhelpen.

Bovendien hangt de verplichting tot kennisgeving samen met de verplichting om de verzoeker te vragen, de gebreken te verhelpen die kunnen worden verholpen. Aangezien artikel 49, lid 1, van verordening nr. 1239/95 de kamer van beroep verplicht, na te gaan of het beroep voldoet aan alle bepalingen van de basis- en de uitvoeringsverordening, zou zij immers anders verplicht zijn om de verzoeker in kennis te stellen van elk probleem van ontvankelijkheid, waaronder de niet-verhelpbare problemen, hetgeen indruist tegen het doel van deze bepaling. Hoewel een verzoeker, in bijzondere gevallen, wanneer hij in kennis wordt gesteld van een niet-verhelpbaar probleem van ontvankelijkheid, een beslissing op basis van een redenering waarover geen debat is gevoerd kan ontlopen, zou een dermate algemene plicht tot kennisgeving meestal voor de kamer van beroep een omslachtige taak inhouden die bovendien aan haar doel voorbijschiet, aangezien de verzoeker het probleem niet kan verhelpen.

(cf. punten 34, 37)
Een onderneming wordt rechtstreeks en individueel geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG door een beschikking van de Commissie die een verbindend karakter verleent aan de individuele toezeggingen van een onderneming met een machtspositie en die betrekking heeft op de afbouw en vervolgens de stopzetting van de contractuele betrekkingen van laatstgenoemde onderneming met eerstgenoemde, wanneer de betrokken beschikking rechtstreekse en onmiddellijke gevolgen voor haar rechtspositie heeft, haar in de bepalingen noemt, is vastgesteld na een procedure waaraan zij op beslissende wijze heeft deelgenomen, haar concurrentiepositie op de betrokken markt ernstig kan aantasten en beoogt een eind te maken aan de handelsrelatie die zij sinds lange tijd met laatstgenoemde onderneming onderhoudt.

Een beschikking van de Commissie op grond van artikel 9 van verordening nr. 1/2003, die een verbindend karakter verleent aan de individuele toezeggingen van ondernemingen, heeft tot gevolg dat een eind wordt gemaakt aan de procedure om een inbreuk op de mededingingsregels vast te stellen en te bestraffen. Derhalve kan een dergelijke beschikking niet worden beschouwd als een loutere aanvaarding door de Commissie van een voorstel dat een onderhandelingspartner vrijelijk heeft geformuleerd, maar vormt zij een bindende maatregel die een inbreuk of een potentiële inbreuk beëindigt, naar aanleiding waarvan de Commissie alle bij de artikelen 81 EG en 82 EG aan haar verleende prerogatieven uitoefent, met als enige bijzonderheid dat de door de betrokken ondernemingen gedane toezeggingen haar ontslaan van de verplichting de wettelijke procedure krachtens artikel 85 EG voort te zetten en in het bijzonder de inbreuk te bewijzen.

Door een bepaald gedrag van een marktdeelnemer jegens derden verbindend te verklaren, kan een op grond van artikel 9 van verordening nr. 1/2003 vastgestelde beschikking indirect rechtsgevolgen erga omnes hebben die de betrokken onderneming alleen niet in het leven had kunnen roepen. De Commissie is dus de enige auteur daarvan, aangezien zij verbindende kracht verleent aan de toezeggingen van de betrokken onderneming, en draagt alleen de verantwoordelijkheid daarvoor. De Commissie is namelijk geenszins verplicht de haar voorgelegde toezeggingen in aanmerking te nemen en a fortiori ze zonder meer in aanmerking te nemen. Artikel 9 van verordening nr. 1/2003 verzet zich er overigens niet tegen dat een dergelijke beschikking voor een onbepaalde periode wordt gegeven.

Hoewel het evenredigheidsbeginsel in artikel 9 van verordening nr. 1/2003 niet wordt genoemd, is het een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht, tot de naleving waarvan de Commissie voorts is verplicht wanneer zij op de grondslag van die bepaling beschikkingen geeft die aan toezeggingen van ondernemingen een verbindend karakter verlenen.

(cf. punten 87-88, 91-92)
In de eerste plaats, vordering tot nietigverklaring van beschikking C(2004) 2826 van de Commissie van 3 september 2004 betreffende een procedure inzake de toepassing van artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak COMP/E 1/38.069 – Koperen sanitaire buizen), in de tweede plaats, subsidiair, vordering tot vermindering van de in deze beschikking aan verzoeksters opgelegde geldboeten en, in de derde plaats, reconventionele vordering van de Commissie tot verhoging van het boetebedrag
Primair verzoek tot nietigverklaring van artikel 1, sub d, artikel 2, sub c, en artikel 4, lid 9, van beschikking C (2004) 4876 def. van de Commissie van 19 januari 2005 betreffende een procedure krachtens artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/E-1/37.773 – MCAA) en subsidiair verzoek tot herziening van artikel 2, sub c en d, van die beschikking
153

Het feit dat de Commissie per brief dienstige maatregelen aan de Franse Republiek heeft voorgesteld en de aanpak heeft gevolgd vervat in de mededeling van de Commissie betreffende de toepassing van de regels inzake staatssteun op openbare omroepen (PB 2001, C 320, blz. 5; hierna: „mededeling inzake openbare omroepen”) zou in de zienswijze van verzoekster geen wijziging brengen. De ontoereikendheid van de motivering van de bestreden beschikking zou namelijk niet worden opgeheven door de motivering in de brief van 10 december 2003, die niet aan verzoekster was gericht. Verzoekster zou overigens de analyse van de Commissie, dat de omroepbijdrageregeling staatssteun is die onvoldoende garanties geeft om de verenigbaarheid ervan met de gemeenschappelijke markt te verzekeren, niet in twijfel trekken. Zij zou echter nog steeds niet de merites van de door de Commissie aanvaarde verbintenissen kunnen beoordelen, aangezien de Commissie haar keuze om deze verbintenissen te aanvaarden niet uitlegt.
54

Verder dient erop te worden gewezen dat in het onderhavige geval het gevaar van ernstige ondermijning van het besluitvormingsproces in geval van bekendmaking van het rapport redelijk voorzienbaar en niet zuiver hypothetisch is. Het is immers logisch en waarschijnlijk dat, indien dergelijke rapporten niet meer vertrouwelijk zijn ten opzichte van het publiek en het risico bestaat dat zij openbaar worden gemaakt, het met mededingingsvraagstukken belaste lid van de Commissie ertoe geneigd zal zijn, geen schriftelijk, eventueel kritisch standpunt van zijn medewerkers meer te vragen over vraagstukken die tot zijn bevoegdheid of die van de Commissie behoren, daaronder begrepen over de vraag of hogere voorziening dient te worden ingesteld tegen een arrest van het Gerecht houdende nietigverklaring van een beschikking van de Commissie inzake controle op concentraties van ondernemingen. Wanneer de Commissie zich zou dienen te beperken tot mondelinge en informele discussies waarvoor geen „document” in de zin van artikel 3, sub a, van verordening nr. 1049/2001 moet worden opgesteld, zou de doeltreffendheid van haar intern besluitvormingsproces, met name op gebieden waar zij ingewikkelde juridische, feitelijke en economische beoordelingen dient te verrichten en bijzonder omvangrijke dossiers dient te onderzoeken zoals in het kader van de controle op concentraties van ondernemingen, daar ernstig onder lijden. Een schriftelijke analyse van het administratieve dossier en van de voorstellen voor een besluit door de bevoegde diensten is dus absoluut noodzakelijk voor het garanderen van een beraadslaging en besluitvorming met kennis van alle wezenlijke elementen en volgens de regels van de kunst door het met mededingingsvraagstukken belaste lid van de Commissie en vervolgens, op basis van overleg tussen de verschillende betrokken diensten, binnen de Commissie. Bijgevolg dient, overeenkomstig punt 11 van de considerans van verordening nr. 1049/2001 aan de instellingen van de Gemeenschap de mogelijkheid te worden geboden om hun interne raadplegingen en beraadslagingen te beschermen, wanneer dat, zoals in het onderhavige geval, noodzakelijk is in het algemeen belang van behoud van hun vermogen om hun taken uit te voeren, met name in het kader van de uitoefening van hun bestuurlijke beslissingsbevoegdheid, zoals op het gebied van de controle op concentraties van ondernemingen.
Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 10 december 2008 – JTEKT / BHIM (IFS)

(Zaak T‑462/05)

„Gemeenschapsmerk – Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk IFS – Absolute weigeringsgrond – Geen beschrijvend karakter – Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94”

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar (Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 25, 31, 39-40)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 14 september 2005 (zaak R 1157/2004-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken IFS als gemeenschapsmerk

Gegevens betreffende de zaak

Aanvrager van het gemeenschapsmerk: JTEKT Corp. Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk IFS voor waren van klasse 12 – aanvraag nr. 3157492 Beslissing van de onderzoeker: weigering van inschrijving Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep





Dictum

1) De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 14 september 2005 (zaak R 1157/2004-1) wordt vernietigd.
63

Zoals interveniënte heeft opgemerkt, blijkt uit de bestreden beslissing, in het bijzonder uit punt 20 ervan, dat de kamer van beroep de bekendheid van het merk CITIBANK niet in twijfel heeft getrokken. Gelet op het feit dat partijen het erover eens zijn dat het merk CITIBANK bekend is, dient in deze omstandigheden te worden geoordeeld dat is voldaan aan de tweede voorwaarde van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94, zonder dat behoeft te worden nagegaan of dit ook het geval is met betrekking tot de andere merken. Bijgevolg hoeft geen uitspraak te worden gedaan over de argumenten inzake het bewijs van de bekendheid die wordt geclaimd voor de andere merken van de merkenfamilie.
142

In casu heeft de Commissie voldoende rekening gehouden met de ernst van de gestelde inbreuk. In punt 137 van de bestreden beschikking heeft zij immers geoordeeld dat „voor zover niet [was] bewezen dat de inbreuk daadwerkelijk tot de verdringing van actuele of potentiële concurrenten [had] geleid, moeilijk kon worden beweerd dat de uitzonderlijke ernst ervan een grondig onderzoek rechtvaardigde van een potentiële inbreuk die sinds lang [was] beëindigd en die geen blijvende gevolgen op de markt [had] gehad”. Bijgevolg heeft de Commissie voor de beoordeling van de „concrete” ernst van de gestelde inbreuk de weerslag ervan op de markt in aanmerking genomen. De vaststelling dat niet was bewezen dat de inbreuk tot de verdringing van concurrenten had geleid, betreft niet enkel de blijvende gevolgen, maar eveneens de gevolgen ten tijde van het beweerde misbruik. Ook al heeft de Commissie in punt 79 van de bestreden beschikking enkel verklaard dat er „sinds 1991” maar weinig marktuittredingen waren, moet worden vastgesteld dat verzoeksters niet hebben aangevoerd dat de Commissie heeft verzuimd om de marktuittredingen die tussen 1986 en 1991 zouden hebben plaatsgevonden, in aanmerking te nemen. Bovendien hebben partijen in antwoord op een vraag die het Gerecht ter terechtzitting betreffende de eventuele marktuittredingen tussen 1986 en 1991 heeft gesteld, niet aangegeven dat andere vennootschappen dan die welke de Commissie in het gedeelte van de bestreden beschikking betreffende het onderzoek van de marktuittredingen had onderzocht, deze markt hadden verlaten.
Beroep tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van het verzuim van de Commissie om een systeem in te stellen op basis waarvan verzoekster in de maanden januari en februari 2005 methylbromide kon invoeren in de Europese Unie
2.

Commissie — Bevoegdheden — Uitvoering van gemeenschapsbegroting — Besluit tot invordering door verrekening — Saldo dat Unie verschuldigd is op grond van subsidieovereenkomsten gesloten in kader van kaderovereenkomst tussen Bureau voor humanitaire hulp (ECHO) en humanitaire organisaties — Terugwerkende kracht van verrekening vanaf tijdstip waarop aan voorwaarden ervoor is voldaan — Gevolgen (Verordening nr. 1605/2002 van de Raad, art. 73; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie, art. 83) (cf. punt 40)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Procedure – Aanvoering van nieuwe middelen in loop van geding – Voorwaarden (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, en 48, lid 2) (cf. punten 57‑58)

2. Mededinging – Geldboeten – Bedrag – Bepaling – Criteria – Zwaarte van inbreuk – Verzwarende omstandigheden – Recidive (Art. 65 KS; art. 81 EG; verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2; mededeling 98/C 9/03 van de Commissie, punt 2) (cf. punten 61‑63)

3. Mededinging – Geldboeten – Bedrag – Bepaling – Criteria – Zwaarte van inbreuk – Verzwarende omstandigheden – Recidive (Verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2; mededeling 98/C 9/03 van de Commissie, punt 2) (cf. punten 69‑70)

4. Mededinging – Geldboeten – Bedrag – Bepaling – Criteria – Zwaarte van inbreuk – Omvang van markt voor betrokken producten – Inaanmerkingneming (Verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2) (cf. punt 77)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tot intrekking of verlaging van de geldboete die aan verzoeksters zijn opgelegd in artikel 2, sub j, van beschikking C(2004) 2826 van de Commissie van 3 september 2004 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak nr. COMP/E-1/38.069 – Koperen leidingbuizen)

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Outokumpu Oyj en Luvata Oy worden verwezen in de kosten.