Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 11 juli 2013 – Luca

(Zaak C-430/12)

„Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering — Sociale zekerheid — Vrij verrichten van diensten — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 22 — Ziektekostenverzekering — Ziekenhuiszorg verstrekt in andere lidstaat ziekenhuiszorg — Voorafgaande toestemming — Bedrag vergoed aan sociaal verzekerde”

1. Prejudiciële vragen — Ontvankelijkheid — Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen van feitelijk en juridisch kader te verstrekken (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94) (cf. punten 17-19)

2. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Ziektekostenverzekering — Verstrekkingen verleend in andere lidstaat — Artikel 22, lid 1, sub c-i, van verordening nr. 1408/71 — Weigering van toestemming ongegrond — Verplichting tot vergoeding van de hospitalisatiekosten volgens de regeling van de lidstaat van de verzekerde — Bedrag van de vergoeding bepaald volgens de wettelijke regeling van de staat waar de verstrekkingen zijn verleend — Mogelijkheid van aanvullende vergoeding in geval van verschil tussen de bedragen — Beperking tot de dekking die wordt gegarandeerd door de ziektekostenverzekeringsregeling van aansluiting in geval van gegronde weigering van toestemming (Art. 56 VWEU; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, lid 1, sub c-i) (cf. punten 26-29, 34 en dictum)

3. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Ziektekostenverzekering — Verstrekkingen verleend in andere lidstaat — Nationale regeling die zonder enige uitzondering voorafgaande toestemming van het bevoegde orgaan eist voor ten laste nemen van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg — Ontoelaatbaarheid (Art. 56 VWEU; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, lid 2, tweede alinea) (cf. punten 21-25, 30, 34 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Curtea de Apel Bacau – Uitlegging van artikel 56 VWEU en van artikel 22 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2), zoals gewijzigd – Nationale regeling waarbij slechts volledig voor de kosten van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg wordt opgekomen indien voorafgaande toestemming is verkregen – Bepaling van het bedrag van de vergoeding van de in een andere lidstaat voldane kosten, bij het ontbreken van voorafgaande toestemming, volgens de criteria van de staat van aansluiting

Dictum

Artikel 49 EG en artikel 22 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008, verzetten zich in beginsel niet tegen een regeling van een lidstaat, waarbij slechts volledig voor de kosten van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg wordt opgekomen indien voorafgaande toestemming is verkregen. Deze artikelen verzetten zich echter tegen een dergelijke regeling die aldus wordt uitgelegd dat zij in alle gevallen uitsluit dat het bevoegde orgaan volledig opkomt voor de kosten van zonder voorafgaande toestemming verstrekte ziekenhuiszorg.

Wanneer, gelet op bijzondere omstandigheden, ongegrond vergoeding wordt geweigerd, op de enkele grond van het ontbreken van voorafgaande toestemming, van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg waarvan de sociaal verzekerde de kosten heeft voldaan, moet het bevoegde orgaan deze zorg aan de sociaal verzekerde vergoeden voor het in de wetgeving van deze lidstaat vastgestelde bedrag. Indien dat bedrag lager is dan het bedrag dat zou zijn voortgevloeid uit de toepassing van de in de lidstaat van verblijf bij ziekenhuiszorg in deze laatste geldende wetgeving, moet het bevoegde orgaan bovendien een aanvullende vergoeding verlenen die overeenkomt met het verschil tussen deze twee bedragen binnen de grens van de daadwerkelijk gemaakte kosten.

Wanneer een dergelijke weigering gegrond is, kan de sociaal verzekerde krachtens artikel 49 EG slechts aanspraak maken op vergoeding van ziekenhuiszorg binnen de grens van de dekking die wordt gegarandeerd door het ziekenfonds waarbij hij is aangesloten.

Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 11 juli 2013 – Luca

(Zaak C-430/12)

„Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering — Sociale zekerheid — Vrij verrichten van diensten — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 22 — Ziektekostenverzekering — Ziekenhuiszorg verstrekt in andere lidstaat ziekenhuiszorg — Voorafgaande toestemming — Bedrag vergoed aan sociaal verzekerde”

1. Prejudiciële vragen — Ontvankelijkheid — Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen van feitelijk en juridisch kader te verstrekken (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94) (cf. punten 17-19)

2. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Ziektekostenverzekering — Verstrekkingen verleend in andere lidstaat — Artikel 22, lid 1, sub c-i, van verordening nr. 1408/71 — Weigering van toestemming ongegrond — Verplichting tot vergoeding van de hospitalisatiekosten volgens de regeling van de lidstaat van de verzekerde — Bedrag van de vergoeding bepaald volgens de wettelijke regeling van de staat waar de verstrekkingen zijn verleend — Mogelijkheid van aanvullende vergoeding in geval van verschil tussen de bedragen — Beperking tot de dekking die wordt gegarandeerd door de ziektekostenverzekeringsregeling van aansluiting in geval van gegronde weigering van toestemming (Art. 56 VWEU; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, lid 1, sub c-i) (cf. punten 26-29, 34 en dictum)

3. Sociale zekerheid — Migrerende werknemers — Ziektekostenverzekering — Verstrekkingen verleend in andere lidstaat — Nationale regeling die zonder enige uitzondering voorafgaande toestemming van het bevoegde orgaan eist voor ten laste nemen van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg — Ontoelaatbaarheid (Art. 56 VWEU; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 22, lid 2, tweede alinea) (cf. punten 21-25, 30, 34 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Curtea de Apel Bacau – Uitlegging van artikel 56 VWEU en van artikel 22 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2), zoals gewijzigd – Nationale regeling waarbij slechts volledig voor de kosten van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg wordt opgekomen indien voorafgaande toestemming is verkregen – Bepaling van het bedrag van de vergoeding van de in een andere lidstaat voldane kosten, bij het ontbreken van voorafgaande toestemming, volgens de criteria van de staat van aansluiting

Dictum

Artikel 49 EG en artikel 22 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008, verzetten zich in beginsel niet tegen een regeling van een lidstaat, waarbij slechts volledig voor de kosten van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg wordt opgekomen indien voorafgaande toestemming is verkregen. Deze artikelen verzetten zich echter tegen een dergelijke regeling die aldus wordt uitgelegd dat zij in alle gevallen uitsluit dat het bevoegde orgaan volledig opkomt voor de kosten van zonder voorafgaande toestemming verstrekte ziekenhuiszorg.

Wanneer, gelet op bijzondere omstandigheden, ongegrond vergoeding wordt geweigerd, op de enkele grond van het ontbreken van voorafgaande toestemming, van in een andere lidstaat verstrekte ziekenhuiszorg waarvan de sociaal verzekerde de kosten heeft voldaan, moet het bevoegde orgaan deze zorg aan de sociaal verzekerde vergoeden voor het in de wetgeving van deze lidstaat vastgestelde bedrag. Indien dat bedrag lager is dan het bedrag dat zou zijn voortgevloeid uit de toepassing van de in de lidstaat van verblijf bij ziekenhuiszorg in deze laatste geldende wetgeving, moet het bevoegde orgaan bovendien een aanvullende vergoeding verlenen die overeenkomt met het verschil tussen deze twee bedragen binnen de grens van de daadwerkelijk gemaakte kosten.

Wanneer een dergelijke weigering gegrond is, kan de sociaal verzekerde krachtens artikel 49 EG slechts aanspraak maken op vergoeding van ziekenhuiszorg binnen de grens van de dekking die wordt gegarandeerd door het ziekenfonds waarbij hij is aangesloten.