ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De omstandigheid dat een aanbestedende dienst volgens een clausule van een aankondiging van opdracht buitenlandse adviesbureaus en adviseurs uitsluit die blijk hebben gegeven van hun belangstelling om deel te nemen aan een aanbestedingsprocedure van dezelfde aanbestedende dienst in de zes maanden voorafgaande aan hun blijken van belangstelling in de aanbestedingsprocedure waarop die aankondiging betrekking heeft, en daarbij kwalificaties hebben opgegeven die overeenkomen met andere categorieën van certificaten dan in het kader van die procedure worden verlangd, vormt een verzuim van de betrokken lidstaat om de verplichtingen na te komen die op hem rusten krachtens artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/38 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie.

Buitenlandse adviesbureaus en adviseurs kunnen immers worden afgeschrikt door een dergelijke clausule, die het zeer aannemelijk maakt dat zij, wegens een eventueel verschil tussen de kwalificaties die tijdens een vorige procedure van dezelfde aanbestedende dienst waren opgegeven en de vereiste kwalificaties in het kader van de procedure waarop de litigieuze aankondiging van opdracht betrekking heeft, automatisch van deelneming aan die opdracht zullen worden uitgesloten.

Zelfs indien die clausule aldus wordt toegepast dat iedere belangstellende marktdeelnemer die twijfels heeft over de draagwijdte van die clausule, opheldering kan vragen aan de betrokken aanbestedende dienst en, met alle middelen die zich daartoe lenen, mag bewijzen dat hij voldoet aan de voorwaarden om deel te nemen aan de betrokken procedure, moeten de potentiële belangstellenden zich in een gelijke situatie bevinden wat de strekking van de informatie in een aankondiging van opdracht betreft. Het beginsel van gelijke behandeling en het transparantiebeginsel zouden niet in acht worden genomen, wanneer een categorie van die belangstellenden zich tot de aanbestedende dienst moet wenden om opheldering en bijkomende informatie te verkrijgen met betrekking tot de werkelijke betekenis van de inhoud van een aankondiging van opdracht, ofschoon de formulering van die aankondiging geen twijfels doet rijzen bij een redelijk bedachtzame en zorgvuldige belangstellende.

In dat verband beschermt artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/38 met het verbod van discriminatie tussen inschrijvers ook degenen die van inschrijving zijn weerhouden omdat zij benadeeld zijn door de voorwaarden van de door een aanbestedende dienst gevolgde procedure.

(cf. punten 36-41, 58 en dictum)
1)

Door in de nationale regeling geen algemene bepaling op te nemen volgens welke de economische activiteiten die door publiekrechtelijke lichamen buiten het overheidskader worden verricht, zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde; door in de nationale regeling noch een algemene bepaling op te nemen volgens welke publiekrechtelijke lichamen die als overheid handelen zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde wanneer de niet-belastingplichtigheid tot significante verstoring van de mededinging kan leiden, noch enig criterium dat de beoordelingsvrijheid van de minister van Financiën in dit verband kan begrenzen, en door in de nationale regeling geen algemene bepaling op te nemen volgens welke aan de belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen de publiekrechtelijke lichamen die werkzaamheden verrichten die in bijlage I bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde worden genoemd, voor zover deze werkzaamheden niet verwaarloosbaar zijn,
De artikelen 3, lid 1, en 13, lid 3, van verordening nr. 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2796/2000, moeten aldus worden uitgelegd dat een geografische verwijzingen bevattende benaming van een levensmiddel, waarvoor een aanvraag tot registratie als beschermde oorsprongsbenaming of beschermde geografische aanduiding in de zin van verordening nr. 2081/92 is ingediend, niet kan worden geacht een soortnaam te zijn in afwachting van de eventuele indiening door de nationale autoriteiten van de registratieaanvraag bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen. Dat een benaming een soortnaam is in de zin van verordening nr. 2081/92, zoals gewijzigd, kan niet worden vermoed zolang de Commissie geen besluit heeft genomen over de aanvraag tot registratie van de benaming, in voorkomend geval door de aanvraag af te wijzen op de specifieke grond dat de benaming een soortnaam is geworden.

Dat de benaming van een product een soortnaam wordt, is immers het resultaat van een objectieve ontwikkeling, na afloop waarvan deze benaming, hoewel zij een verwijzing bevat naar de geografische plaats waar dit product oorspronkelijk werd vervaardigd of in de handel werd gebracht, de gangbare naam van het product wordt.

Onder deze omstandigheden moet het feit dat voor de benaming die in het hoofdgeding aan de orde is, een registratieaanvraag is ingediend, als zodanig worden geacht geen gevolgen te hebben voor de uitkomst van die objectieve ontwikkeling van veralgemening of van ontkoppeling van de benaming en het grondgebied.

(cf. punten 50-51, 54, dictum 1)
Zaak C-421/07

Strafzaak

tegen

Frede Damgaard

(verzoek van het Vestre Landsret om een prejudiciële beslissing)

„Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Richtlijn 2001/83/EG — Begrip ‚reclame’ — Verspreiding van informatie over geneesmiddel door derde op diens eigen initiatief”

Conclusie van advocaat-generaal D. Ruiz-Jarabo Colomer van 18 november 2008 I ‐ 2631

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 2 april 2009 I ‐ 2651

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Richtlijn 2001/83 – Reclame

(Richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, art. 86)

Artikel 86 van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, moet aldus worden uitgelegd dat de verspreiding door een derde van informatie over een geneesmiddel, met name over de therapeutische of profylactische werking ervan, kan worden aangemerkt als reclame in de zin van dit artikel, zelfs indien deze derde op eigen initiatief handelt en feitelijk en rechtens volledig onafhankelijk is van de fabrikant of de verkoper van dat geneesmiddel. Het staat aan de nationale rechter, te bepalen of deze verspreiding een vorm van colportage, marktverkenning of stimulering vormt die is bedoeld ter bevordering van het voorschrijven, het afleveren, de verkoop of het verbruik van geneesmiddelen.

(cf. punt 29 en dictum)
Het in artikel 3 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (EVRM) verankerde grondrecht maakt deel uit van de algemene beginselen van gemeenschapsrecht waarvan het Hof de naleving waarborgt. Ook wordt bij de uitlegging van de draagwijdte van dit recht in de communautaire rechtsorde rekening gehouden met de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Het is echter artikel 15, sub b, van richtlijn 2004/83 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, dat in wezen overeenstemt met dat artikel 3.

Artikel 15, sub c, van deze richtlijn is echter een bepaling waarvan de inhoud verschilt van die van artikel 3 EVRM en waarvan de uitlegging dan ook autonoom moet geschieden, maar met eerbiediging van de grondrechten zoals deze door het EVRM worden gewaarborgd.

(cf. punt 28)
1)

Door niet in de praktijk te verzekeren dat alle eindgebruikers de beschikking krijgen over ten minste een volledige telefoongids en een volledige telefooninlichtingendienst, overeenkomstig de artikelen 5, leden 1 en 2, en 25, leden 1 en 3, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn), is de Portugese Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Zaak C-281/07

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

tegen

Bayerische Hypotheken- und Vereinsbank AG

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 — Bescherming van financiële belangen van Europese Gemeenschappen — Artikel 3 — Terugvordering van restitutie bij uitvoer — Vergissing van nationale autoriteit — Verjaringstermijn”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 25 september 2008 I ‐ 93

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 15 januari 2009 I ‐ 103

Samenvatting van het arrest

Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen – Verordening betreffende bescherming van financiële belangen van Gemeenschap – Vervolging van onregelmatigheden – Verjaringstermijn

(Verordening nr. 2988/95 van de Raad, art. 3, lid 1)

De in artikel 3, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen vermelde verjaringstermijn van vier jaar is niet van toepassing op een procedure tot terugvordering van een restitutie bij uitvoer die wegens een vergissing van de nationale autoriteiten ten onrechte aan een exporteur werd toegekend, wanneer deze exporteur geen enkele onregelmatigheid in de zin van artikel 1, lid 2, van deze verordening heeft begaan.

In dat geval wordt de verjaring van de terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen beheerst door de ter zake toepasselijke regels van het nationale recht. Geschillen betreffende de terugvordering van ten onrechte uit hoofde van het gemeenschapsrecht betaalde bedragen moeten bij ontbreken van communautaire voorschriften immers door de nationale rechter worden beslecht overeenkomstig het nationale recht. Daarbij dienen evenwel de door het gemeenschapsrecht getrokken grenzen in acht te worden genomen, in dier voege dat de in het nationale recht bepaalde modaliteiten de terugvordering van de onverschuldigde steun niet in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk mogen maken en dat bij de toepassing van nationaal recht niet mag worden gediscrimineerd in vergelijking met procedures ter beslechting van soortgelijke nationale geschillen.

Bij het bepalen van de verjaringstermijnen die van toepassing zijn op de terugvordering van in strijd met de toekenningsvoorwaarden ontvangen restituties bij uitvoer, moet bovendien ten volle rekening worden gehouden met het belang dat de Gemeenschap bij een dergelijke terugvordering heeft.

(cf. punten 23-26 en dictum)
Zaak C-414/07

Magoora sp. zo. o.

tegen

Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie

(verzoek van de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie om een prejudiciële beslissing)

„Zesde btw-richtlijn — Artikel 17, leden 2 en 6 — Nationale regeling — Aftrek van btw over aankoop van brandstof voor bepaalde voertuigen los van gebruiksdoel daarvan — Daadwerkelijke beperking van recht op aftrek — Uitsluitingen waarin nationale wetgeving ten tijde van inwerkingtreding van richtlijn voorzag”

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 december 2008 I ‐ 10923

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Uitsluitingen van recht op aftrek

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 6, tweede alinea)

Artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting verzet zich ertegen dat een lidstaat bij de omzetting van die richtlijn in nationaal recht de nationale bepalingen betreffende de beperkingen van het recht op aftrek van de betaalde voorbelasting over de aankoop van brandstof voor ten behoeve van een belaste activiteit gebruikte voertuigen in hun geheel intrekt en die bepalingen op het tijdstip van inwerkingtreding van die richtlijn op zijn grondgebied vervangt door bepalingen waarbij nieuwe criteria ter zake worden vastgesteld, wanneer laatstbedoelde bepalingen — wat ter beoordeling van de verwijzende rechter staat — de werkingssfeer van die beperkingen hebben uitgebreid. In dit verband verwijst het begrip „[nationale] wetgeving” in de zin van artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn naar de ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn bestaande en daadwerkelijk toegepaste regeling van aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde. De standstillclausule van artikel 17, lid 6, tweede alinea, van de Zesde richtlijn beoogt niet een nieuwe lidstaat de mogelijkheid te bieden om naar aanleiding van zijn toetreding tot de Unie zijn nationale wetgeving aldus te wijzigen dat die wetgeving verder zou komen af te staan van de doelstellingen van die richtlijn. Dit artikel verzet zich hoe dan ook ertegen dat een lidstaat zijn op dat tijdstip in werking getreden wetgeving naderhand wijzigt in die zin dat daardoor de werkingssfeer van die beperkingen wordt uitgebreid ten opzichte van de vóór dat tijdstip bestaande situatie.

(cf. punten 38, 39, 45 en dictum)
Zaak C-407/07

Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing

tegen

Staatssecretaris van Financiën

(verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing)

„Zesde btw-richtlijn — Artikel 13, A, lid 1, sub f — Vrijstellingen — Voorwaarden — Diensten verricht door zelfstandige groeperingen — Diensten verleend aan een of meerdere leden van groepering”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 9 oktober 2008 I ‐ 9617

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 december 2008 I ‐ 9625

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, A, lid 1, sub f)

Artikel 13, A, lid 1, sub f, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat, gesteld dat aan de overige bij die bepaling gestelde voorwaarden is voldaan, de dienstverrichtingen door een zelfstandige groepering ten behoeve van haar leden voor de in die bepaling voorziene vrijstelling in aanmerking komen, zelfs indien deze diensten ten behoeve van één of enkele van die leden zijn verricht.

Een beperking van de werkingssfeer van die bepaling, waarbij het voordeel van de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde wordt uitgesloten voor diensten die door de zelfstandige groeperingen ten behoeve van hun leden worden verricht in met name een context waarin de behoeften van die leden uiteenlopen, vindt immers geen bevestiging in de doelstelling van die bepaling, die erin bestaat een vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde in te voeren om te voorkomen dat de persoon die bepaalde diensten verricht, aan de betaling van die belasting wordt onderworpen wanneer hij genoopt is samen te werken met andere ondernemingen in een gemeenschappelijke structuur die bepaalde met het oog op die dienstverrichtingen noodzakelijke activiteiten voor haar rekening neemt.

Voor het overige kan de noodzaak om bedoelde bepaling strikt uit te leggen er niet toe leiden dat aan elk lid van de zelfstandige groepering het recht wordt toegekend om de andere leden van die groepering het voordeel van de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde te ontnemen door op enig moment te beslissen op deze of gene door de groepering verrichte diensten geen beroep te doen, hoewel het aanvankelijk wel aan de groepering wilde deelnemen. Het bestaan van een dergelijk recht voor elk lid van de zelfstandige groepering volgt noch uit de bewoordingen, noch uit de doelstelling van artikel 13, A, lid 1, sub f, van de Zesde richtlijn.

(cf. punten 36-37, 41 en dictum)
In dit verband kan, wanneer de beslissingen over de werkzaamheden van een intercommunale coöperatieve vennootschap die uitsluitend in handen is van overheidsinstanties, worden genomen door statutaire organen van die vennootschap die bestaan uit vertegenwoordigers van de aangesloten overheidsinstanties, het toezicht dat deze overheidsinstanties op die beslissingen uitoefenen, worden geacht deze instanties in staat te stellen op die vennootschap toezicht uit te oefenen zoals op hun eigen diensten.

Wanneer een overheidsinstantie toetreedt tot een intercommunale coöperatieve vennootschap waarvan alle vennoten overheidsinstanties zijn, teneinde aan die vennootschap het beheer van een openbare dienst over te dragen, kan het toezicht van de bij die vennootschap aangesloten instanties op die vennootschap, om als toezicht zoals op hun eigen diensten te worden aangemerkt, door deze instanties gezamenlijk worden uitgeoefend, in voorkomend geval bij meerderheidsbeslissing.

Dat toezicht moet immers worden uitgeoefend zoals op haar eigen diensten, maar het hoeft niet op alle punten hetzelfde te zijn. Het toezicht op de concessiehouder moet effectief zijn, maar het hoeft niet individueel te zijn.

Wanneer meerdere overheidsinstanties ervoor kiezen om hun openbaredienstverplichtingen via een gemeenschappelijke concessiehouder uit te voeren, is het normaal gezien uitgesloten dat een van deze instanties alleen een beslissend toezicht uitoefent op de beslissingen van die concessiehouder, tenzij zij een meerderheidsbelang in dit lichaam heeft. Indien werd geëist dat het toezicht van een overheidsinstantie in een dergelijk geval individueel is, zou dit tot gevolg hebben dat in de meeste gevallen waarin een overheidsinstantie zou willen toetreden tot een groepering die uit andere overheidsinstanties bestaat, zoals een intercommunale coöperatieve vennootschap, een oproep tot mededinging moet worden gedaan.

Een dergelijk resultaat zou niet overeenstemmen met de gemeenschapsregeling inzake overheidsopdrachten en concessies. Een overheidsinstantie heeft immers de mogelijkheid, haar taken van algemeen belang te vervullen met haar eigen administratieve, technische en andere middelen, zonder dat zij een beroep hoeft te doen op externe lichamen die niet tot haar diensten behoren. Van deze mogelijkheid voor de overheidsinstanties om hun openbaredienstverplichtingen met eigen middelen te vervullen, kan gebruik worden gemaakt in samenwerking met andere overheidsinstanties.

Wanneer meerdere overheidsinstanties een concessiehouder in handen hebben waaraan zij de vervulling van een van hun openbaredienstverplichtingen toevertrouwen, kunnen deze overheidsinstanties derhalve gezamenlijk toezicht op die concessiehouder uitoefenen. Met betrekking tot een collegiaal orgaan is het irrelevant welke beslissingsprocedure wordt gebruikt, met name of bij meerderheid wordt beslist.

(cf. punten 46-51, 54, dictum 3)
1)

Door de invoering van een stelsel van voorafgaande vergunning voor de uitzaai in de Nederlandse kustwateren van oesters en mosselen die rechtmatig uit andere lidstaten afkomstig zijn en tot in Nederland inheemse soorten behoren, is het Koninkrijk der Nederlanden de krachtens de artikelen 28 EG en 30 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Zaak C-304/07

Directmedia Publishing GmbH

tegen

Albert-Ludwigs-Universität Freiburg

(verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 96/9/EG — Rechtsbescherming van databanken — Recht sui generis — Begrip ‚opvraging’ van inhoud van databank”

Conclusie van advocaat-generaal E. Sharpston van 10 juli 2008 I ‐ 7567

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 9 oktober 2008 I ‐ 7587

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Rechtsbescherming van databanken – Richtlijn 96/9

(Richtlijn 96/9 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7)

De overname van gegevens uit een beschermde databank in een andere databank nadat de eerste databank op scherm is geraadpleegd en de hierin vervatte gegevens een voor een zijn beoordeeld, kan een „opvraging” in de zin van artikel 7 van richtlijn 96/9 betreffende de rechtsbescherming van databanken vormen voor zover er sprake is van de overbrenging van een — uit kwalitatief of kwantitatief oogpunt — substantieel deel van de inhoud van de beschermde databank of van overbrengingen van niet-substantiële delen die door hun repetitief en systematisch karakter hebben geleid tot de reconstructie van een substantieel deel van deze inhoud.

Het begrip „opvraging” in de zin van artikel 7 van deze richtlijn moet immers aldus worden uitgelegd dat het verwijst naar elke toe-eigening van de gehele inhoud van een databank of een deel daarvan, zonder dat daarvoor toestemming is verleend. Het bepalende criterium is of er al dan niet sprake is van het „overbrengen” van de gehele inhoud van de betrokken databank of een deel ervan op een andere drager van dezelfde of een andere aard dan de drager van deze databank. Een dergelijke overbrenging veronderstelt dat de gehele inhoud van een databank of een deel ervan is terug te vinden op een andere drager dan die van de oorspronkelijke databank, ongeacht de aard en de vorm van de ingezette middelen.

(cf. punten 34-36, 60 en dictum)
Zaak C-219/07

Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers VZW en Andibel VZW

tegen

Belgische Staat

[verzoek van de Raad van State (België) om een prejudiciële beslissing]

„Artikel 30 EG — Verordening (EG) nr. 338/97 — Bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten — Verbod op houden van zoogdieren van bepaalde in die verordening genoemde soorten of van niet onder die verordening vallende soorten — Houden in andere lidstaten toegestaan”

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 19 juni 2008 I - 4477

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking

(Art. 28 EG en 30 EG; verordening nr. 338/97 van de Raad)

De artikelen 28 EG en 30 EG, afzonderlijk of in combinatie met verordening nr. 338/97 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer, staan niet in de weg aan een nationale regeling volgens welke het verbod, zoogdieren die behoren tot andere soorten dan die welke uitdrukkelijk in die regeling zijn genoemd, in te voeren, in bezit te hebben en te verhandelen, van toepassing is op zoogdiersoorten die niet in bijlage A bij die verordening zijn opgenomen, indien de bescherming of de eerbiediging van de belangen en de vereisten inzake de bescherming van het welzijn van dieren, de bescherming van de gezondheid en het leven van dieren en de bescherming van het milieu niet even doeltreffend kan worden gewaarborgd door maatregelen die het intracommunautaire handelsverkeer minder beperken.

De nationale rechter moet nagaan:

— of de opstelling en de latere wijzigingen van de nationale lijst van zoogdiersoorten waarvan het in bezit hebben toegestaan is, berusten op criteria die objectief en niet discriminerend zijn;

— of is voorzien in een procedure die de belanghebbenden in staat stelt te verkrijgen dat zoogdiersoorten op de bedoelde lijst worden geplaatst, of deze procedure gemakkelijk toegankelijk is en binnen een redelijke termijn kan worden afgesloten en of, indien zij uitloopt op een weigering van plaatsing op de lijst — welke weigering moet worden gemotiveerd — hiertegen in rechte kan worden opgekomen;

— of de bevoegde administratieve autoriteiten de verzoeken tot plaatsing van een zoogdiersoort op bedoelde lijst of tot verkrijging van een individuele afwijking voor het houden van specimens van niet in die lijst genoemde soorten, slechts kunnen afwijzen wanneer het houden van specimens van de betrokken soorten een reëel gevaar voor de bescherming van de hierboven vermelde belangen en vereisten oplevert, en

— of de voorwaarden voor het houden van specimens van niet in die lijst genoemde zoogdiersoorten objectief gerechtvaardigd zijn en niet verder gaan dan noodzakelijk is om de doelstelling van de nationale regeling in haar geheel te waarborgen.

(cf. punten 27-29, 42-43 en dictum)