ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

De Tribunal Supremo (hoogste rechter, Spanje) heeft in de arresten nrs. 1425/2018 en 1426/2018 van 26 september 2018 en later opnieuw in arrest nr. 1534/2021 van 20 december 2021 geoordeeld dat er in geval van misbruik als gevolg van het gebruik van arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd mee kan worden volstaan ambtenaren die daarvan het slachtoffer zijn in een onzekere arbeidsverhouding te houden totdat de betreffende overheidsinstanties hebben bepaald of er een structurele behoefte bestaat en de benodigde selectieprocedures hebben uitgeschreven — waaraan ook kan worden deelgenomen door kandidaten die geen slachtoffer van misbruik zijn — om de posities in kwestie in te vullen met voor onbepaalde tijd aangestelde ambtenaren of ambtenaren in vaste dienst. Is deze rechtspraak in strijd met clausule 5 van de raamovereenkomst bij richtlijn 1999/70 wanneer het uitschrijven van een open selectieprocedure en het met succes doorlopen van die selectieprocedure geen sanctiemaatregel is die voldoet aan de vereisten van de richtlijn, zoals het Hof heeft geoordeeld in zijn beschikking van 2 juni 2021 in zaak C-103/19?
3.

Staat artikel 28 bis, lid 1, van richtlijn 2010/13/EU (2) van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten), PB L 095 van 15 april 2010, blz. 1, in de versie van richtlijn (EU) 2018/1808 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van richtlijn 2010/13/EU betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten) in het licht van een veranderende marktsituatie, PB L 303 van 28 november 2018, blz. 69, in de weg aan de toepassing van een maatregel in de zin van artikel 3, lid 4, van richtlijn 2000/31, die geen betrekking heeft op de op een videoplatform geleverde programma’s en door gebruikers gegenereerde video’s?
Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 2, lid 1, en artikel 17, lid 1, van verordening nr. 1150/2000, gelezen in samenhang met artikel 217, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2913/92 (2) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, en artikel 325 VWEU, op grond waarvan lidstaten fraude en alle andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad bestrijden, door te oordelen dat de Tsjechische Republiek de betreffende douanerechten niet te laat heeft vastgesteld toen deze lidstaat die douanerechten niet had vastgesteld in de dagen na de terugkeer van de vertegenwoordiger van de Tsjechische douaneautoriteiten die had deelgenomen aan de controlemissie die in november 2007 door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) in Laos was uitgevoerd (middel gericht tegen de punten 94-126 van het bestreden arrest).

Het Gerecht heeft de toepasselijke bepalingen dus onjuist beoordeeld, in die zin dat het heeft geoordeeld dat de Tsjechische Republiek op grond van de toepasselijke bepalingen kon wachten totdat OLAF het tijdens de controlemissie verzamelde bewijs verstrekte (en dus niet hoefde te voldoen aan de verplichting, een recht van de Unie op eigen middelen vast te stellen), ten nadele van de financiële belangen van de Unie. Het Gerecht had het toepasselijke Unierecht aldus moeten uitleggen dat de Tsjechische Republiek op grond van haar zorgvuldigheidsplicht OLAF onmiddellijk na de terugkeer van haar vertegenwoordiger bij de inspectiemissie had moeten verzoeken om het bewijs dat tijdens die missie was verzameld, waardoor het recht van de Unie op eigen middelen in de dagen na de terugkeer van de Tsjechische vertegenwoordiger van de controlemissie naar Laos hadden kunnen worden vastgesteld.
4)

Staat artikel 14 van de richtlijn in de weg aan de wettelijke erkenning van de wolf ten noorden van de Duero als soort waarop mag worden gejaagd (artikel 7 en bijlage I bij wet 4/1996 van 12 juli 1996 betreffende de jacht in Castilië en León en artikel 6 van en bijlage I bij wet 4/2021 van 1 juli 2021 betreffende de jacht en het duurzame beheer van de jachtbestanden in Castilië en León) en aan de goedkeuring van een plan voor de lokale exploitatie van wolven in de jachtgebieden ten noorden van de rivier de Duero voor de seizoenen 2019/2020, 2020/2021 en 2021/2022, zonder enige informatie op basis waarvan kan worden nagegaan of het in artikel 11 van de richtlijn bedoelde toezicht plaats heeft gevonden, zonder telling sinds 2012-2013 en zonder dat er in het dossier sprake is van voldoende objectieve, wetenschappelijke en actuele informatie over de situatie van de wolf op basis waarvan het plan voor lokale exploitatie is opgesteld, terwijl in de periode 2013-2018 in de drie gebieden waar de wolf in Spanje voorkomt, namelijk de alpiene regio, de Atlantische regio en de mediterrane regio, de staat van instandhouding van de wolf als ongunstig wordt beoordeeld?
1)

„Moeten de artikelen 2, onder j), en 23 van richtlijn 2011/95/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing zijn op de vader van twee kinderen die in België zijn geboren en er als vluchteling zijn erkend, terwijl in genoemd artikel 2, onder j), wordt gepreciseerd dat de in richtlijn 2011/95/EU bedoelde gezinsleden van de persoon die internationale bescherming geniet, leden zijn van het gezin ‚voor zover het gezin reeds bestond in het land van herkomst’?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 22 juni 2022 — SIA “DOBELES AUTOBUSU PARKS”, AS “CATA”, SIA “VTU VALMIERA”, SIA “JELGAVAS AUTOBUSU PARKS”, SIA “Jēkabpils autobusu parks” / Iepirkumu uzraudzības birojs, Valsts SIA “Autotransporta direkcija”

(Zaak C-421/22)

(2022/C 326/17)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Augstākā tiesa (Letland)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: SIA “DOBELES AUTOBUSU PARKS”, AS “CATA”, SIA “VTU VALMIERA”, SIA “JELGAVAS AUTOBUSU PARKS”, SIA “Jēkabpils autobusu parks”

Verwerende partijen: Iepirkumu uzraudzības birojs, Valsts SIA “Autotransporta direkcija”

Prejudiciële vraag

Staan artikel 1, lid 1, tweede alinea, artikel 2 bis, lid 2, en artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 1191/69 en (EEG) nr. 1107/70 van de Raad (1), zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2016/2338 van het Europees Parlement en de Raad van 14 december 2016 (2), niet in de weg aan een compensatieregeling die de bevoegde instantie niet verplicht om de verlener van openbaarvervoersdiensten middels regelmatige indexering van de contractprijs (compensatiebedrag) volledig te compenseren voor kostenstijgingen in verband met de dienstverlening waarop deze geen vat heeft, hetgeen inhoudt dat het risico dat de dienstverlener verliezen lijdt die niet voor compensatie in aanmerking komen niet volledig wordt weggenomen?

(1) PB 2007, L 315, blz. 1.

(2) Verordening tot wijziging van verordening (EG) nr. 1370/2007, met betrekking tot de openstelling van de markt voor het binnenlands personenvervoer per spoor (PB 2016, L 354, blz. 22).
4)

Staat het aan de toerekening van de wijnbereiding aan het wijnbouwbedrijf waarnaar de wijn is vernoemd, in de weg dat het wijnbouwbedrijf dat de wijnpersinstallatie verhuurt en het wijnpersen uitvoert een eigen belang heeft bij de wijze waarop het wijnpersen wordt uitgevoerd, omdat bij de eveneens met dit bedrijf gesloten overeenkomst over het beheer van de wijngaarden een van de opbrengst en de kwaliteit afhankelijke toeslag per hectoliter Kabinett-, Spätlese- of Auslesewijn op de op de oppervlakte gebaseerde vergoeding voor het beheer is bedongen?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 3 mei 2022 — NOS-SGPS SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-290/22)

(2022/C 318/34)

Procestaal: Portugal

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NOS-SGPS SA

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Valt een in Portugal gevestigde holding die is onderworpen aan het bepaalde in besluit met kracht van wet nr. 495/88 van 30 december 1988 en als enig doel het beheer van deelnemingen in andere, niet in de verzekeringssector actieve vennootschappen heeft, onder het begrip “financiële instelling” in de zin van artikel 3, lid 1, punt 22, van richtlijn 2013/36/EU (1) en artikel 4, lid 1, punt 26, van verordening (EU) nr. 575/2013 (2)?

(1) Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB 2013, L 176, blz. 338).

(2) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1).
1)

Moet artikel 3, onder g), van verordening (EG) nr. 785/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende verzekeringseisen voor luchtvervoerders en exploitanten van luchtvaartuigen aldus worden uitgelegd dat een persoon — die zich buiten een helikopter van een luchtvervoerder uit de Gemeenschap bevindt, maar die tijdens de helikoptervlucht aan een hijskabel hangt die integraal deel uitmaakt (of die een deel is van de samenstelling) van de helikopter en die (vastgehangen aan de hijskabel) met de helikopter mee is opgestegen; — die werd vervoerd op basis van kosteloos vervoer door de staat (met behulp van een bij de politiediensten gebruikte staatshelikopter) op grond van een “vervoersovereenkomst” tussen de luchtvervoerder (het staatssquadron) en de werkgever van de persoon die een bijzondere opdracht uitvoert [namelijk op grond van het uznesenie vlády Slovenskej republiky č. 411/2006 Z.z., z 10. mája 2006 k návrhu zásad vykonávania letov lietadiel v policajných službách (besluit van de regering van de Slowaakse Republiek nr. 411/2006 van 10 mei 2006 houdende het ontwerp van principes voor de uitvoering van vluchten door luchtvaartuigen bij de politiediensten) en de nariadenie Ministerstva vnútra Slovenskej republiky č. 50/2012 zo dňa 14. marca 2012 o vyžadovaní a schvaľovaní letov (beschikking van de minister van Binnenlandse Zaken van de Slowaakse Republiek nr. 50/2012 van 14 maart 2012 inzake de vraag naar vluchten en de goedkeuring ervan), die bepaalden dat de luchtvaartuigen van de luchtvervoerder vluchten zullen uitvoeren ter verzekering van de verwezenlijking van opdrachten van de werkgever van de persoon]; — het doel van het vervoer was de uitvoering van een bijzondere opdracht als in het hoofdgeding aan de orde [het uitvoeren van een dienstopdracht bestaande uit een gespecialiseerde opleiding van leden van de Hasičský a záchranný zbor (brandblus- en reddingseenheid) met gebruik van luchtuitrusting (een helikopter) in de vorm van een oefening, namelijk het omhoog hijsen van een redder en [een te redden persoon] door middel van een hijskraan], en — die als personeel in opleiding van de brandblusmodule deelnam aan de uitvoering van de opdracht en die in opdracht van de piloot en de exploitant van de helikopter was vastgemaakt aan de helikopter door middel van een hijskabel die integraal deel uitmaakte (of die een deel was van de samenstelling) van de helikopter en die tijdens de uitvoering van de vlucht door middel van een hijskraan aan boord van de helikopter had moeten worden gehesen, a) een passagier is ofwel b) tot het vlucht- of cabinepersoneel behoort?
—

Vaststellen dat het Koninkrijk Zweden de verplichtingen niet is nagekomen die op deze lidstaat rusten krachtens artikel 2 van richtlijn (EU) 2017/853 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2017 tot wijziging van richtlijn 91/477/EEG van de Raad inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, zoals gecodificeerd bij richtlijn (EU) 2021/555 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 24 maart 2021 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de naleving van: de punten 6, 7, 8 en 9 in categorie A, punt 8 in categorie B en punt 5 in categorie C, onder de definitie in punt A van deel II van bijlage I bij richtlijn 91/477, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 19, van richtlijn 2017/853, artikel 5, lid 3, van richtlijn 91/477, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 6, van richtlijn 2017/853, artikel 10, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 91/477, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 9, van richtlijn 2017/853, en artikel 10, lid 2, van richtlijn 91/477, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 9, van richtlijn 2017/853, of in ieder geval door die bepalingen niet mee te delen aan de Commissie.
Beroep ingesteld op 9 juni 2022 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje

(Zaak C-384/22)

(2022/C 303/35)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Tricot en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— Vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet uiterlijk op 6 februari 2018 alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om volledig te voldoen aan richtlijn 2013/59/Euratom van de Raad van 5 december 2013, tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming tegen de gevaren verbonden aan de blootstelling aan ioniserende straling, en houdende intrekking van de richtlijnen 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom en 2003/122/Euratom (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 106 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

— Het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 106 van richtlijn 2013/59/Euratom moesten de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om uiterlijk op 6 februari 2018 aan die richtlijn te voldoen en moesten zij de Commissie van die bepalingen in kennis stellen.

Aangezien het Koninkrijk Spanje nog niet alle bepalingen van richtlijn 2013/59/Euratom in Spaans recht had omgezet, zoals artikel 106 van deze richtlijn vereist, althans deze bepalingen niet aan de Commissie had meegedeeld, heeft de Commissie op 9 februari 2022 besloten het onderhavige beroep in te stellen bij het Hof van Justitie teneinde overeenkomstig artikel 258, tweede alinea, VWEU, te doen vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 106 van richtlijn 2013/59/Euratom op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

(1) PB 2014, L 13, blz. 1.
3)

Moet punt 6.4, onder a), van bijlage I bij richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 inzake industriële emissies (geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging) aldus worden uitgelegd, dat de “capaciteit” van een slachthuis moet worden berekend als de maximale productie per dag binnen een termijn van 24 uur, rekening houdend met de door het slachthuis daadwerkelijk in acht genomen fysieke, technische of juridische beperkingen, maar dat de uitkomst van deze berekening niet lager mag zijn dan de gerealiseerde productie, of kan de “capaciteit” lager zijn dan de gerealiseerde productie, bijvoorbeeld indien de door het slachthuis gerealiseerde productie is bereikt in strijd met de fysieke, technische of juridische beperkingen op de productie waarvan bij de berekening van de “capaciteit” van het slachthuis is uitgegaan?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Lisboa (Portugal) op 20 april 2022 — Fonds de Garantie des Victimes des Actes de Terrorisme et d’Autres Infractions (FGTI) / Victoria Seguros S.A.

(Zaak C-264/22)

(2022/C 284/20)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Lisboa

Partijen in het hoofdgeding

Appellant: Fonds de Garantie des Victimes des Actes de Terrorisme et d’Autres Infractions (FGTI)

Geïntimeerde: Victoria Seguros S.A.

Prejudiciële vraag

Is het toepasselijke recht inzake verjaring van de schadevordering het recht van de plaats van het ongeval (het Portugese recht), overeenkomstig artikel 4, lid 1, en artikel 15, onder h), van verordening (EG) nr. 864/2007 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007, Rome II, of is, in geval van subrogatie in de positie van de benadeelde, het “recht van de gesubrogeerde derde” (het Franse recht) van toepassing, overeenkomstig artikel 19 van die verordening?

(1) Verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) (PB 2007, L 199, blz. 40).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Vorarlberg (Oostenrijk) op 28 januari 2022 — NK

(Zaak C-55/22)

(2022/C 257/26)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesverwaltungsgericht Vorarlberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NK

Verwerende partij: Bezirkshauptmannschaft Feldkirch

Prejudiciële vraag

Moet het door artikel 50 van het Handvest gewaarborgde beginsel [ne] bis in idem aldus worden uitgelegd dat het de tot bestuurlijke bestraffing bevoegde autoriteit van een lidstaat verboden is een persoon een geldboete op te leggen wegens schending van een bepaling van het kansspelrecht, wanneer eerder een op dezelfde feiten gebaseerde bestuurlijke strafprocedure, die tegen dezelfde persoon werd gevoerd wegens schending van een andere bepaling van het kansspelrecht (of meer in het algemeen: een regeling uit hetzelfde rechtsgebied), na een mondelinge behandeling met bewijsverkrijging definitief is beëindigd?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Nessebar (Bulgarije) op 28 maart 2022 — Strafprocedure tegen QS

(Zaak C-219/22)

(2022/C 266/13)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Rayonen sad Nessebar

Strafprocedure tegen

QS

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, lid 3, van kaderbesluit 2008/675/JBZ (1) van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die in artikel 68, lid 1, NK, gelezen in samenhang met artikel 8, lid 2, NK, volgens welke de nationale rechter die uitspraak moet doen over een vordering tot tenuitvoerlegging van de straf die is opgelegd in het kader van een eerdere door een rechter van een andere lidstaat uitgesproken veroordeling, daartoe de executiemodaliteiten van deze laatste straf kan wijzigen wanneer hij de daadwerkelijke tenuitvoerlegging daarvan gelast?

(1) PB 2008, L 220, blz. 32.
1)

Moet de in bestuursbesluit 1/2020 van het subdirectoraat-generaal voor organisatie en rechtsbijstand van het [Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)] van 31 januari 2020 neergelegde praktijk van het beheersorgaan om mannen de litigieuze toeslag altijd te ontzeggen en hen — zoals eiser in de onderhavige procedure — aldus te dwingen zich met hun vordering tot de rechter te wenden, volgens richtlijn 79/7/EEG (1) van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid worden opgevat als een administratieve inbreuk op deze richtlijn, die verschilt van de wettelijke inbreuk die is vastgesteld bij arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 december 2019, WA (C-450/18) (2), zodat deze administratieve inbreuk op zichzelf beschouwd discriminatie op grond van geslacht oplevert, gelet op het feit dat het beginsel van gelijke behandeling in artikel 4 van die richtlijn wordt gedefinieerd als het uitsluiten van iedere vorm van discriminatie op grond van geslacht, hetzij direct, hetzij indirect, en dat volgens artikel 5 ervan de lidstaten de nodige maatregelen moeten nemen opdat alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die strijdig zijn met het beginsel van gelijke behandeling worden ingetrokken?
—

de verwerende partijen verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van rekwiranten in de onderhavige procedure.
3)

Voor het geval dat het Hof van Justitie de eerste vraag bevestigend beantwoordt en de vragen 2a) en 2b) aldus beantwoordt dat in een zaak als in het hoofdgeding zou kunnen worden vastgesteld dat het verschil in behandeling op het gebied van beloning aanzienlijk meer vrouwen dan mannen betreft: moeten artikel 157 VWEU alsmede artikel 2, lid 1, onder b), en artikel 4, eerste volzin, van richtlijn 2006/54/EG aldus worden uitgelegd dat er sprake kan zijn van een legitiem doel wanneer de partijen bij een collectieve arbeidsovereenkomst met een regeling — als die bedoeld in de eerste vraag — enerzijds weliswaar beogen de werkgever ervan te weerhouden om de werknemers te verplichten overuren te presteren en hen te belonen met een toeslag voor overuren wanneer zij meer uren presteren dan is overeengekomen, maar anderzijds ook tot doel hebben te voorkomen dat voltijdwerkers minder gunstig worden behandeld dan deeltijdwerkers, en daarom bepalen dat toeslagen alleen verschuldigd zijn voor overuren die buiten de arbeidstijd per kalendermaand van een voltijdwerker worden gepresteerd?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Gabrovo (Bulgarije) op 31 maart 2022 — IL / Regionalna direktsia “Avtomobilna administratsia” Pleven

(Zaak C-227/22)

(2022/C 237/48)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Administrativen sad Gabrovo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker tot cassatie: IL

Verweerster in cassatie: Regionalna direktsia “Avtomobilna administratsia” Pleven

Prejudiciële vraag

Staat richtlijn 2006/126 (1) de lidstaten toe om van bestuurders van voertuigen van de categorieën С, CE, C1, CIE, D, DE, D1, D1E te verlangen dat zij met tussenpozen die korter zijn dan de geldigheidsduur van het rijbewijs medische onderzoeken ondergaan om hun psychische en geestelijke geschiktheid te laten vaststellen, en om in dit verband een afzonderlijk document (naast het rijbewijs) te verlangen waaruit die geschiktheid blijkt? Of bewijst het bezit van een geldig rijbewijs voor de genoemde categorieën tevens de psychische en geestelijke geschiktheid van de bestuurder, aangezien deze geschiktheid reeds bij de eerste afgifte of verlenging van het rijbewijs is vastgesteld?

(1) Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (PB 2006, L 403, blz. 18).