In dit laatste geval zou het Unierecht de overdragende instantie dezelfde verplichtingen opleggen indien de overeenkomst de cessionaris niet ertoe zou verplichten om de overgedragen activiteit uit te oefenen, en hierbij dus een vergunning zou worden verleend om een economische activiteit uit te oefenen. Een dergelijke vergunning onderscheidt zich immers niet van een concessieovereenkomst voor diensten, voor zover het gaat om de verplichting om de fundamentele regels van het Verdrag en de daaruit voortvloeiende beginselen in acht te nemen, wanneer marktdeelnemers uit andere lidstaten geïnteresseerd kunnen zijn in de uitoefening van deze activiteit.

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat een marktdeelnemer uit een lidstaat voor de rechterlijke instanties van deze lidstaat kan aanvoeren dat de uit deze artikelen voortvloeiende transparantieverplichting niet is nagekomen bij de sluiting van een overeenkomst waarbij een of meer openbare lichamen van deze lidstaat aan een marktdeelnemer uit dezelfde lidstaat een concessieovereenkomst voor diensten hebben gegund die een duidelijk grensoverschrijdend belang heeft, of een marktdeelnemer het exclusieve recht voor het uitoefenen van een economische activiteit hebben verleend dat een dergelijk belang heeft.

De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat de wil om geen inbreuk te plegen op bepaalde gebruiksrechten op kabelnetwerken van openbare lichamen die deze lichamen bij een eerdere overeenkomst aan een marktdeelnemer hebben verleend, niet kan rechtvaardigen dat deze overeenkomst op een met het Unierecht strijdige wijze wordt uitgebreid in die zin dat rechtstreeks een dienstenconcessie of een exclusief recht voor het uitoefenen van een activiteit met een duidelijk grensoverschrijdend belang wordt verleend, ook niet wanneer hiermee wordt beoogd een einde te maken aan een geschil tussen de betrokken partijen over de draagwijdte van deze overeenkomst dat is ontstaan door omstandigheden waarop deze partijen totaal geen vat hadden. Voorts zijn economische redenen, zoals de wil om een waardevermindering van een economische activiteit te vermijden, geen dwingende redenen van algemeen belang die kunnen rechtvaardigen dat een dienstenconcessie voor deze activiteit of een exclusief recht voor het verrichten van deze activiteit met een duidelijk grensoverschrijdend belang rechtstreeks wordt verleend in afwijking van de in deze artikelen vervatte beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie.

Voor het overige valt de omstandigheid dat de sluiting van een overeenkomst in het belang is van de consumenten, die anders geen interactieve televisiediensten zouden kunnen ontvangen, niet echt te onderscheiden van het motief dat verband houdt met de waardevermindering van een economische activiteit, maar is zij nauw hiermee verbonden. Overwegingen die afzonderlijk beschouwd geen dwingende redenen van algemeen belang kunnen zijn, kunnen dit dus niet worden door het loutere feit dat zij samen worden beschouwd.

Voorts rechtvaardigt het rechtszekerheidsbeginsel, dat een algemeen beginsel van Unierecht is, weliswaar dat de rechtsgevolgen van een overeenkomst in acht worden genomen, ook – voor zover dit beginsel dit gebiedt – in het geval van een overeenkomst die is gesloten voordat het Hof zich heeft uitgesproken over de gevolgen van het primaire recht voor dergelijke overeenkomsten, en die a posteriori onverenigbaar blijkt te zijn met bepaalde van deze gevolgen, maar dit beginsel kan niet worden aangevoerd om een overeenkomst uit te breiden op een wijze die in strijd is met de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie en met de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting.

(cf. punten 40, 42‑44, dictum 2)