In het kader van de weigering om een onbezoldigd verlof voor nog een jaar te verlengen voorziet artikel 52, vierde alinea, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden in een mechanisme dat zowel het recht van de functionaris beoogt te beschermen om zijn plaats terug te krijgen bij het agentschap waarmee hij een aanstellingsovereenkomst voor onbepaalde tijd heeft gesloten als het belang van het agentschap om gebruik te maken van de diensten van de functionarissen aan wie het een dergelijke overeenkomst heeft aangeboden of, indien die functionaris weigert om terug te komen bij het agentschap, een ander in zijn plaats aan te stellen. De op het agentschap rustende verplichting om de betrokken functionaris binnen een redelijke termijn een met zijn rang en functie overeenkomend ambt aan te bieden brengt voor de functionaris de bijkomende verplichting mee om terug te komen bij het agentschap en dat ambt te aanvaarden, of de gevolgen van een eventuele weigering te dragen.

Hieruit volgt dat zelfs al kan de functionaris aantonen dat er sprake is van dwingende persoonlijke redenen die, evenals de toekenning van een eerste onbezoldigd verlof, de toekenning van een verlenging daarvan kunnen rechtvaardigen, die verlenging alleen kan worden toegekend indien het gevraagde verlof in overeenstemming is met het belang van de dienst. Is dat niet het geval, dan dient het agentschap het verzoek om onbezoldigd verlof of om de verlenging daarvan te weigeren. Dat verlof kan volgens artikel 17, eerste alinea, van die Regeling immers alleen worden verleend bij wijze van uitzondering en, in tegenstelling tot de voorwaarden voor de toekenning en de verlenging van een verlof om redenen van persoonlijke aard aan een ambtenaar, alleen wanneer er sprake is van dwingende redenen van persoonlijke aard. In deze omstandigheden dient het agentschap, om een verlenging te kunnen weigeren, niet aan te tonen dat er sprake is van een urgente behoefte bestaande in een vacant ambt waarin alleen kan worden voorzien door de herplaatsing van de betrokken functionaris.

Bovendien blijkt uit het feit dat elke periode van onbezoldigd verlof beperkt is tot één jaar dat het agentschap het dienstbelang dient te beoordelen op het moment waarop het elk verzoek om verlenging behandelt en dat dit belang, zelfs al zijn de redenen die de toekenning van het eerste onbezoldigd verlof rechtvaardigden precies gelijk gebleven, zich inmiddels kan hebben ontwikkeld in een zin die gunstig of ongunstig is voor de voortzetting van het onbezoldigd verlof van de betrokken functionaris.

Ten slotte moet op verzoeken om onbezoldigd verlof de rechtspraak worden toegepast dat de instellingen, wanneer bij hen dergelijke verzoeken worden ingediend, een ruime beoordelingsbevoegdheid hebben, zowel met betrekking tot de gegrondheid van de redenen die de aanvrager aanvoert als met betrekking tot de verenigbaarheid van de toekenning van het verlof met het belang van de dienst.

Hieruit volgt dat het een agentschap volledig vrijstaat om een onbezoldigd verlof niet te verlengen en zich daarbij te baseren op de vereisten van de interne organisatie, zonder dat het het bestaan van een actuele en urgente behoefte dient aan te tonen.

(cf. punten 51‑55)

Referentie:

Hof: arrest van 16 december 1976, Mascetti/Commissie,2/76, EU:C:1976:187, punt 5