ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 30 mei 2018 – Yanchev

(Zaak C‑481/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Steunregeling die door de Europese Commissie is goedgekeurd – Investeringssteun in de landbouwsector – Belastingvrijstelling – Teruggave van vennootschapsbelasting – Voorwaarden – Weigering van individuele steun uit hoofde van deze steunregeling”

1. Prejudiciële vragen–Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid–Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punt 19)

2. Steunmaatregelen van de staten–Algemene steunregeling goedgekeurd door de Commissie–Investeringssteun in de landbouwsector–Teruggave van vennootschapsbelasting–Nationale regeling op grond waarvan geen steun wordt toegekend aan belastingplichtigen met schulden jegens de Staat–Toelaatbaarheid (Art. 108, lid 3, VWEU) (zie punten 22, 24 en dictum)

Dictum

Besluit C(2011) 863 van de Europese Commissie van 11 februari 2011 betreffende de verlening van staatssteun in het kader van de artikelen 107 en 108 VWEU, waarbij steunmaatregel N 546/2010 die door de Republiek Bulgarije is ingesteld voor investeringen in landbouwbedrijven in de vorm van teruggaaf van vennootschapsbelasting, is goedgekeurd, dient aldus te worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat deze lidstaat weigert individuele steun te verlenen uit hoofde van deze steunregeling, op grond dat de aanvrager niet voldoet aan een nationaalrechtelijke voorwaarde, volgens welke geen steun kan worden verleend aan een belastingplichtige met uitstaande schulden jegens de Staat, ondanks het feit dat genoemd besluit niet uitdrukkelijk in een dergelijke voorwaarde voorziet.

( 1 ) PB C 369 van 30.10.2017.
2)

De artikelen 3 tot en met 5 van richtlijn 93/13 moeten aldus worden uitgelegd dat een beding in een kredietovereenkomst als dat in het hoofdgeding, waarmee het wisselkoersrisico volledig bij de kredietnemer wordt gelegd en dat niet transparant is geformuleerd, met als gevolg dat de kredietnemer niet op basis van duidelijke en begrijpelijke criteria de financiële gevolgen van de ondertekening van die overeenkomst kan inschatten, door de nationale rechterlijke instantie bij de beoordeling van dat beding als oneerlijk kan worden beschouwd als wordt vastgesteld dat het in strijd met het gebod van goede trouw het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van de partijen aanzienlijk verstoort ten nadele van de consument. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om – gelet op de omstandigheden van het hoofdgeding en met name rekening houdend met de deskundigheid en de kennis van de verkoper met betrekking tot de mogelijke wisselkoersschommelingen en de risico’s die inherent zijn aan het aangaan van een lening in vreemde valuta – na te gaan, in de eerste plaats, of het vereiste van goede trouw is nageleefd en, in de tweede plaats, of er sprake is van een aanzienlijke verstoring van het evenwicht in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13.
Beschikking van het Hof (Tiende kamer) van 23 november 2017 –

Geocycle Bulgaria

(Zaak C‑314/17) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Beginsel van fiscale neutraliteit en doeltreffendheidsbeginsel – Verleggingsregeling – Weigering om de adressaat van de factuur het recht op aftrek van de voorbelasting toe te kennen – Beslissing van de belastingautoriteiten waarbij aan de afnemer van een goed belasting in rekening wordt gebracht”

Harmonisatie van de belastingwetgeving–Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde–Aftrek van de voorbelasting–Verleggingsregeling–Belastingplichtige die gehouden is de belasting over de toegevoegde waarde te voldoen als ontvanger van goederen of diensten–Belasting die ten onrechte in rekening is gebracht en is geïnd bij de leverancier van de goederen of diensten–Beslissing van de belastingautoriteiten waarbij aan de afnemer van een goed belasting in rekening wordt gebracht–Geen mogelijkheid om de ten onrechte in rekening gebrachte belasting te rectificeren–Weigering om de adressaat van de factuur het recht op aftrek van de voorbelasting toe te kennen–Schending van het beginsel van fiscale neutraliteit en van het doeltreffendheidsbeginsel

(Richtlijn 2006/112 van de Raad)

(zie punt 35 en dictum)

Dictum

De beginselen van fiscale neutraliteit en doeltreffendheid van het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten in die zin worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat de afnemer van een levering het recht op aftrek van de voorbelasting ontzegt wanneer, voor één en dezelfde levering, de belasting over de toegevoegde waarde een eerste keer bij de leverancier is geïnd, omdat hij in de door hem uitgereikte factuur opgave van die belasting heeft gedaan, en vervolgens een tweede keer bij de afnemer, ingeval de nationale wettelijke regeling niet voorziet in de mogelijkheid om de belasting over de toegevoegde waarde te rectificeren wanneer er een naheffingsaanslag is vastgesteld.

( 1 ) PB C 256 van 7.8.2017.
1.

Gerechtelijke procedure–Inleidend verzoekschrift–Vormvereisten–Ondertekening door advocaat–Verzoekschrift ondertekend door een advocaat die niet is toegelaten tot de uitoefening van zijn beroep bij een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte–Niet-ontvankelijkheid (Statuut van het Hof van Justitie, art. 19, vierde alinea) (zie punten 6, 7)
Artikel 1, leden 1 en 2, van besluit 2014/119/GBVB van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2014, L 66, blz. 26) bepaalt het volgende:

„1. Alle tegoeden en economische middelen die toebehoren aan, eigendom zijn van, in bezit zijn van of onder zeggenschap staan van de op de lijst in de bijlage geplaatste personen die als verantwoordelijk geïdentificeerd zijn voor het verduisteren van Oekraïense overheidsmiddelen en personen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Oekraïne, en natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen die banden hebben met hen, worden bevroren.

2. Er worden geen tegoeden of economische middelen rechtstreeks of onrechtstreeks ter beschikking gesteld aan of ten behoeve van de op de lijst in de bijlage geplaatste natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen.”
10

In dit kader is de verwijzende rechter van oordeel dat, overeenkomstig het arrest van 13 oktober 2011, Sousa Rodriguez e.a. (C‑83/10, EU:C:2011:652), voor de uitlegging van het begrip „annulering” in de zin van artikel 2, onder l), van verordening nr. 261/2004 moet worden uitgegaan van het begrip „traject”, dat door het Hof is gedefinieerd als door het vliegtuig af te leggen weg van de luchthaven van vertrek naar de luchthaven van bestemming, in een chronologische volgorde, inhoudend dat het vliegtuig overeenkomstig het geplande traject moet vertrekken en de in dat traject vastgestelde bestemming moet bereiken. In dit verband is de verwijzende rechter van oordeel dat uit het arrest van 19 november 2009, Sturgeon e.a. (C‑402/07 en C‑432/07, EU:C:2009:716), blijkt dat het traject een essentieel onderdeel van de vlucht vormt, die moet worden uitgevoerd volgens een vooraf door de vervoerder vastgestelde planning. De verwijzende rechter wijst er verder op dat een vlucht, gelet op het onderscheid dat moet worden gemaakt tussen vertraging en annulering, enkel als geannuleerd kan worden beschouwd indien de luchtvaartmaatschappij de passagiers op een vlucht heeft overgeboekt waarvan de oorspronkelijke planning afwijkt van die van de aanvankelijk geplande vlucht. Daaruit leidt hij af dat het traject een essentieel onderdeel van de vlucht vormt.
2.

Harmonisatie van de belastingwetgeving–Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde–Vrijstellingen–Handelingen inzake andere waardepapieren–Werkingssfeer–Werven van klanten en promoten van diensten betreffende gebruiksrechten voor onroerende zaken via een tussenpersoon die zorgt voor de verkoop van deze onroerende zaken namens de ondernemingen die deze aanbieden–Daaronder begrepen–Voorwaarde–Handelingen die als „financiële handelingen” kunnen worden aangemerkt–Criteria–Verwerving van een deelneming in een vennootschap of van een schuldvordering die recht geven op de eigendom of het genot van de onroerende zaak [Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 135, lid 1, f)] (zie punten 30‑32, 34, 35)
Beschikking van de vicepresident van het Hof van 18 oktober 2016 –

EMA/Pari Pharma

[Zaak C‑406/16 P(R)]

„Hogere voorziening — Beschikking in kort geding — Opschorting van de tenuitvoerlegging van een voor het Gerecht bestreden handeling — Wijziging in de omstandigheden — Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in het bezit van het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) die zijn overgelegd in het kader van een aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel — Besluit waarbij aan een derde toegang wordt verleend tot de documenten”

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Besluit van het Europees Geneesmiddelenbureau waarbij aan een derde toegang wordt verleend tot informatie die door een onderneming in het kader van haar aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel is verstrekt — Toekenning van voorlopige maatregelen door de Unierechter — Latere overeenkomst tussen de verzoeker en de derde over het niet openbaar maken van de informatie — Voorlopige maatregelen die nutteloos zijn geworden — Nietigverklaring (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 160) (zie punten 55‑61)

Dictum

1) De beschikking van de president van het Gerecht van de Europese Unie van 23 mei 2016, Pari Pharma/EMA (T‑235/15 R, niet gepubliceerd, EU:T:2016:309), wordt vernietigd.

2) De beschikking van de president van het Gerecht van de Europese Unie van 1 september 2015, Pari Pharma/EMA (T‑235/15 R, EU:T:2015:587), wordt ingetrokken.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 26 januari 2017 –

Synergy Hellas/Commissie

(Zaak C‑45/16 P) ( 1 )

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Arbitragebeding – Overeenkomst ‚Multi-level patient – specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and virtual hand-on training (ARTreat)’, gesloten in het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007‑2013) – Beëindiging van deze overeenkomst wegens onregelmatigheden bij de uitvoering van een andere overeenkomst met de Europese Commissie – Goede trouw – Gewettigd vertrouwen in de niet-beëindiging van de overeenkomst”

Hogere voorziening–Middelen–Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en de bewijzen–Uitgesloten, behoudens het geval van onjuiste opvatting–Middel inzake onjuiste opvatting van de bewijzen–Noodzaak om de onjuist opgevatte elementen precies aan te geven en om de analysefouten die tot deze onjuiste opvatting hebben geleid, te bewijzen

[Art. 256, lid 1, tweede alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 51, eerste alinea, en 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 168, lid 1, d)]

(zie punten 23, 41)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis wordt verwezen in de kosten.

( 1 ) PB C 98 van 14.3.2016.
Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 5 juli 2016 –

Banco Popular Español en PL Salvador

(Zaak C‑7/16) ( *1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Richtlijn 93/13/EEG — Oneerlijke bedingen — Cessie van een vordering — Recht van de schuldenaar om zijn vordering teniet te doen — Voorwaarden voor het uitoefenen van dat recht”

1. Prejudiciële vragen — Antwoord dat duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid — Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (cf. punten 16, 17)

2. Bescherming van de consument — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Richtlijn 93/13 — Werkingssfeer — Uitsluiting van contractuele bedingen waarin dwingende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen zijn overgenomen — Nationale regeling betreffende het recht van de schuldenaar van een door de schuldeiser aan een derde gecedeerde vordering om zijn schuld teniet te doen door aan die derde de voor de cessie betaalde prijs te restitueren — Niet-toepasselijkheid van de richtlijn (Richtlijn 93/13 van de Raad, dertiende overweging en art. 1, lid 2) (cf. punten 21‑27 en dictum)

Dictum

Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn niet van toepassing is op een nationale regeling als in het hoofdgeding die betrekking heeft op het recht van de schuldenaar van een door de schuldeiser aan een derde gecedeerde vordering om zijn schuld teniet te doen door aan die derde de voor de cessie betaalde prijs te restitueren.

( *1 ) PB C 118 van 4.4.2016.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 10 november 2016 –

Spinosa Costruzioni Generali en Melfi

(Zaak C‑162/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Overheidsopdrachten – Richtlijn 2004/18/EG – Richtlijn 2014/24/EU – Deelneming aan een aanbesteding – Inschrijver die heeft verzuimd om in de offerte de kosten van de onderneming in verband met de arbeidsveiligheid te vermelden – Jurisprudentiële verplichting om deze kosten te vermelden – Uitsluiting van de aanbesteding zonder mogelijkheid om dit verzuim recht te zetten”

1. Prejudiciële vragen–Vragen identiek aan in de rechtspraak al beantwoorde vragen–Toepassing van artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 99) (zie punten 16‑18)

2. Harmonisatie van de wetgevingen–Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten–Richtlijn 2004/18–Beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers–Transparantieplicht–Uitsluiting van een marktdeelnemer van een openbare aanbestedingsprocedure, omdat hij een verplichting niet is nagekomen die niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld–Geen mogelijkheid om die omissie te rectificeren–Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad, art. 27, lid 1, en 49‑51) (zie punten 29‑32 en dictum)

Dictum

Het beginsel van gelijke behandeling en de transparantieverplichting, zoals deze tot uitvoering zijn gebracht in richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de uitsluiting van een inschrijver van de aanbestedingsprocedure wegens niet-nakoming van de verplichting om in de offerte de kosten van de onderneming in verband met de arbeidsveiligheid afzonderlijk te vermelden – waarvan de niet-nakoming wordt bestraft met uitsluiting van de procedure – wanneer deze verplichting niet uitdrukkelijk in de aanbestedingsdocumenten of in de geldende nationale regeling is vermeld, maar volgt uit de uitlegging van deze regeling en de aanvulling van de leemtes in deze documenten door de nationale rechterlijke instantie die in laatste aanleg uitspraak doet. Voorts moeten het beginsel van gelijke behandeling en het evenredigheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat aan de inschrijver in een dergelijk geval de mogelijkheid wordt geboden zijn situatie te regulariseren en die verplichting na te komen binnen de door de aanbestedende dienst gestelde termijn.

( 1 ) PB C 200 van 6.6.2016.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 30 juni 2016 – Evo Bus

(Zaak C‑55/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Recht op teruggaaf — Achtste richtlijn (79/1072/EEG) — Voorwaarden voor de teruggaaf — Opleggen van andere voorwaarden dan die bedoeld in de artikelen 3 en 4 — Verplichting om het bewijs van de betaling van de belasting te verstrekken — Toelaatbaarheid”

Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Teruggaaf van de belasting aan niet in binnenland gevestigde belastingplichtigen — Algemene verplichting voor de belastingplichtige om voor het verkrijgen teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde het bewijs van de betaling daarvan te verstrekken — Ontoelaatbaarheid (Richtlijn 79/1072 van de Raad, art. 6) (cf. punt 31 en dictum)

Dictum

De Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen, verzet zich tegen een regeling van een lidstaat op grond waarvan belastingplichtigen om hun recht op teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde uit te oefenen, moeten voldoen aan een algemene verplichting om het bewijs van de betaling van die belasting te verstrekken.

( 1 ) PB C 145 van 25.4.2016.
Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 22 juni 2017 –

Fondul Proprietatea

(Gevoegde zaken C‑556/15 en C‑22/16) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Staatssteun – Deelname van een kapitaalvennootschap waarin de Staat de meerderheid bezit, aan de verhoging van het kapitaal van een vennootschap waarvan de Staat de enige aandeelhouder is, of aan de vorming van het maatschappelijk kapitaal van een handelsvennootschap die in handen van de Staat is – Vragen van hypothetische aard – Onvoldoende precisering van de feitelijke context – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Prejudiciële vragen–Bevoegdheid van het Hof–Grenzen–Algemene of hypothetische vragen–Toetsing door het Hof van zijn eigen bevoegdheid–Prejudiciële vraag van hypothetische aard–Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (zie punten 20, 21, 28, 29)

2. Prejudiciële vragen–Ontvankelijkheid–Vragen gesteld zonder voldoende precisering van de juridische en feitelijke context–Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Statuut van het Hof, art. 23; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 94) (zie punten 34‑37, 39, 40)

Dictum

De verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Craiova (rechter in tweede aanleg Craiova, Roemenië), bij beslissing van 13 oktober 2015, en door de Tribunal București (arrondissementsrechter Boekarest, Roemenië), bij beslissing van 3 juli 2015, zijn kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 38 van 1.2.2016.
2)

Slovenská pošta a.s. wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Europese Commissie.
1.

Prejudiciële vragen — Bevoegdheid van het Hof — Grenzen — Algemene of hypothetische vragen — Vraag die, gelet op het voorwerp van het hoofdgeding, louter abstract of hypothetisch van aard is — Niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU) (cf. punt 28)
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 4 februari 2016 – Baudinet e.a.

(Zaak C‑194/15) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing — Artikelen 63 VWEU en 65 VWEU — Vrij verkeer van kapitaal — Artikel 49 VWEU — Vrijheid van vestiging — Directe belastingen — Belasting over dividenden — Bilateraal verdrag ter voorkoming van dubbele belasting — Juridische dubbele belasting”

1. Vrijheid van vestiging — Vrij verkeer van kapitaal — Verdragsbepalingen — Werkingssfeer — Belastingkrediet — Nationale wettelijke regeling die de toerekening van dit belastingkrediet beperkt voor dividenden die aan de ingezeten belastingplichtige worden uitgekeerd door een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap — Nationale wettelijke regeling die van toepassing is ongeacht het bedrag van de deelneming in die vennootschap — Toepasselijkheid van zowel de verdragsbepalingen inzake de vrijheid van vestiging als die inzake het vrije verkeer van kapitaal (Art. 49 VWEU en 63 VWEU) (cf. punten 25‑28)

2. Vrijheid van vestiging — Vrij verkeer van kapitaal — Beperkingen — Belastingwetgeving — Dividendbelasting — Dividenden die aan de ingezeten belastingplichtige worden uitgekeerd door een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap — Juridische dubbele belasting — Belastingkrediet — Nationale wettelijke regeling die de toerekening van dit belastingkrediet beperkt voor dergelijke dividenden — Geen onderscheid tussen dividenden die door een ingezeten vennootschap zijn uitgekeerd, en dividenden door een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap zijn uitgekeerd — Belastingnadeel voortvloeiend uit het feit dat de bronlidstaat van deze dividenden en de woonlidstaat hun belastingbevoegdheid naast elkaar uitoefenen — Toelaatbaarheid (Art. 49 VWEU, 63 VWEU en 65 VWEU) (cf. punten 35, 37 en dictum)

Dictum

De artikelen 49 VWEU, 63 VWEU en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een regeling van een lidstaat, als die waarvan sprake is in het hoofdgeding, krachtens welke, wanneer een ingezetene van die lidstaat, die aandeelhouder is van een vennootschap die in een andere lidstaat is gevestigd, van deze vennootschap dividenden ontvangt die in beide lidstaten worden belast, de dubbele belasting in de lidstaat waar de aandeelhouder is gevestigd, niet wordt tegengegaan door toekenning van een belastingkrediet dat ten minste gelijk is aan het bedrag aan belasting dat is voldaan in de bronlidstaat van deze dividenden.

( 1 ) PB C 245 van 27.7.2015.