Overeenkomstig de verplichting die zij in 1962 op zich heeft genomen in het kader van de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (GATT), opent de Gemeenschap jaarlijks een communautair tariefcontingent voor bevroren rundvlees van herkomst uit derde landen, dat sinds 1980 is vastgesteld op 50000 ton. Voor 1983 werd dit contingent geopend en verdeeld bij verordening nr. 3225/82 van de Raad van 23 november 1982 (PB 1982, L 340, biz. 4). De invoer is onderworpen aan een enkel recht van het gemeenschappelijk douanetarief, dat 20% bedraagt, doch is vrijgesteld van de heffing voorzien in de gemeenschappelijke ordening der markten.

Bedoeld contingent wordt verdeeld over de Lid-Staten. Volgens artikel 2 van de verordening was het aan Italië toegewezen quotum in 1983 opgedeeld in twee delen van 9658 respectievelijk 4757 ton.

In het kader van dit quotum en met inachtneming van de criteria, vastgesteld bij Italiaans ministerieel besluit van 22 april 1983 betreffende de verdeling van het GATT-contingent 1983 (GURI nr. Ill van 23 april 1983, biz. 3115), hadden twee Italiaanse ondernemingen in totaal 41280 kg rundvlees zonder been uit Tsjechoslowakije ingevoerd.

Toen zij vaststelde, dat dit vlees niet was bestemd om de behoeften van de Italiaanse markt te dekken, maar onmiddellijk weer naar de Bondsrepubliek Duitsland zou worden uitgevoerd, gelastte de Italiaansedouane de inbeslagneming ervan. Deze maatregel werd later van waarde verklaard door de Procureur van de Republiek te Verona, volgens wie de omstandigheid dat aan de goederen een andere bestemming werd gegeven, het strafbare feit smokkel opleverde (artikelen 287 en 293 van de. bij presidentieel decreet ör. 43 van 23 januari 1973 afgekondigde Testo unico van de douanewet). 102,0118T. Migliorini en T. Fischi, vertegenwoordigers van een van beide ondernemingen, wendden zich voor een hernieuwd onderzoek tot het Tribunale te Verona, dat de ophefiing van de inbeslagneming beval. De Procureur van de Republiek stelde tegen deze beslissing beroep tot cassatie in en gelastte opnieuw de inbeslagneming van de waar, ditmaal wegens poging tot oplichting ten nadele van Italië en de Gemeenschap (artikel 640, sub 1, van het Italiaanse Wetboek van Strafrecht). Daar dit laatste beslag niet door het Tribunale te Verona werd opgeheven, gingen beide ondernemingen op hun beurt in cassatie tegen de tweede beslissing.

In haar verwijzingsbeschikking verklaart de Corte di cassazione, dat de toepassing van genoemde strafbepalingen en de wettigheid van het ministerieel besluit van 22 april 1983 afhangen van de uitlegging van verordening nr. 3225/82.

Met name zou moeten worden vastgesteld,

— of het criterium „behoeften van de Lid-Staten” (tweede overweging van verordening nr. 3225/82) uitsluitend betrekking heeft op de behoeften van het binnenlands gebruik, dan wel, onder meer met het oog op de uitvoer, in ruimere zin op ieder economisch gebruik, dan wel

— of het verbod van wederuitvoer, dat niet uitdrukkelijk is geformuleerd, niet voortvloeit uit het beginsel van de „billijke verdeling” van het quotum over de verschillende Lid-Staten (zelfde overweging van de verordening), dat ertoe zou strekken, alle economische privileges en dispariteiten in de toegang tot het nationale invoercontingent te voorkomen.

Bijgevolg stelt de Corte suprema di cassazione het Hof de volgende vraag:

„Heeft verordening nr. 3225/82 met de verdeling van het tariefcontingent over de Lid-Staten volgens de behoeften, bepaald op grond van in deze verordening zelf vastgestelde criteria, willen aangeven, dat het uit het derde land ingevoerde vlees voor consumptie bestemd is en enkel binnen het land van invoer mag worden verhandeld, zo dat het niet mogelijk is dit vlees naar een ander land binnen de Gemeenschap te exporteren ?”