ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening van Raad tot vaststelling van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van invoer van rijst van oorsprong uit landen en gebieden overzee - Beroep ingesteld door onderneming die rijst uit landen en gebieden overzee naar Gemeenschap uitvoert - Niet-ontvankelijkheid

[EG-Verdrag, art. 173, vierde alinea (thans, na wijziging, art. 230, vierde alinea, EG); verordening nr. 304/97 van de Raad]

Samenvatting

$$Willen natuurlijke of rechtspersonen kunnen worden geacht individueel te zijn geraakt door een handeling van algemene strekking van een gemeenschapsinstelling, dan moeten zij in hun rechtspositie worden getroffen uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als een geadresseerde.

Een onderneming die rijst uit de landen en gebieden overzee (LGO) uitvoert naar de Gemeenschap, wordt niet individueel geraakt door verordening nr. 304/97 tot vaststelling van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de invoer van rijst van oorsprong uit de landen en gebieden overzee.

Om te beginnen wordt verzoekster enkel geraakt uit hoofde van haar objectieve hoedanigheid van marktdeelnemer in de sector van de handel in LGO-rijst, zoals elke andere marktdeelnemer die zich in dezelfde situatie bevindt. Het enkele feit dat zij rijst uit de LGO naar de Gemeenschap uitvoert of ook verhandelt, is derhalve geen voldoende bewijs dat zij door verordening nr. 304/97 individueel wordt geraakt.

Daarbij komt, dat ook al behoorde de Raad ten tijde van de vaststelling van verordening nr. 304/97, voorzover de omstandigheden dit toelieten, rekening te houden met de negatieve gevolgen die deze verordening kon hebben voor de economie van de betrokken LGO en de belanghebbende ondernemingen, dit verzoekster geenszins ontslaat van de verplichting om aan te tonen dat zij door die verordening wordt geraakt uit hoofde van een feitelijke situatie die haar ten opzichte van ieder ander karakteriseert.

( cf. punten 49, 51, 62, 67 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten Beperkingen Verplichting voor ondernemingen die diensten verrichten, minimumloon te betalen dat bij nationale bepalingen van lidstaat van ontvangst is vastgesteld Toelaatbaarheid Voorwaarden

[EG-Verdrag, art. 59 (thans, na wijziging, art. 49 EG) en art. 60 (thans art. 50 EG)]

Samenvatting

$$De artikelen 59 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) en 60 van het Verdrag (thans artikel 50 EG) verzetten zich er niet tegen dat een lidstaat een in een andere lidstaat gevestigde onderneming die op zijn grondgebied een dienst verricht, verplicht haar werknemers het bij de nationale regels van eerstbedoelde lidstaat voorgeschreven minimumloon te betalen. De toepassing van dergelijke regels kan echter onevenredig blijken indien het gaat om werknemers van een in een grensstreek gevestigde onderneming die in voorkomend geval deeltijds en gedurende korte perioden een deel van hun arbeid verrichten op het grondgebied van een of meer andere lidstaten dan die waar de onderneming is gevestigd. Het staat derhalve aan de bevoegde autoriteiten van de ontvangende lidstaat om te bepalen of, en in welke mate, de toepassing van een nationale regeling inzake het minimumloon op een dergelijke onderneming noodzakelijk en evenredig is om de bescherming van de betrokken werknemers te verzekeren.

( cf. punt 41 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Ambtenaren - Beroep - Voorafgaande administratieve klacht - Termijnen - Verval van recht - Heropening - Voorwaarde - Nieuw feit - Besluit waarbij criteria voor indeling in rang bij aanwerving worden gewijzigd

(Ambtenarenstatuut, art. 31, lid 2, 90 en 91)

2. Ambtenaren - Gelijke behandeling - Aanwerving - Indeling in rang - Nieuw onderzoek - Recht om nieuw onderzoek te vragen beperkt tot na arrest van 5 oktober 1995, T-17/95, aangeworven ambtenaren - Geen objectieve rechtvaardiging

(Ambtenarenstatuut, art. 5, lid 3)

Samenvatting

1. Het besluit van de Commissie van 7 februari 1996, waarbij de criteria voor de indeling in rang van na 5 oktober 1995 aangeworven ambtenaren zijn gewijzigd, heeft algemene gelding en zet een aantal definitief geworden administratieve besluiten op de helling. Dit besluit vormt daardoor een nieuw feit, dat bezwarend kan zijn voor ambtenaren die vóór 5 oktober 1995 waren aangeworven, en dat hen de mogelijkheid biedt om binnen de in de artikelen 90 en 91 van het Statuut bepaalde termijnen een verzoek tot herziening van hun indeling in te dienen.

( cf. punt 45 )

2. Het besluit van 7 februari 1996, dat na het arrest van 5 oktober 1995, Alexopoulou, T-17/95, is vastgesteld en waarbij de criteria voor de indeling in de rang van na 5 oktober 1995 aangeworven ambtenaren zijn gewijzigd, maakt inbreuk op het in artikel 5, lid 3, van het Statuut verwoorde beginsel van gelijke behandeling, aangezien het verschil in behandeling bestaande in het feit dat de na 5 oktober 1995 aangestelde ambtenaren van de Commissie een nieuw onderzoek van hun indeling in de rang konden vragen, terwijl degenen die vóór die datum waren benoemd, dat niet meer konden, niet objectief wordt gerechtvaardigd door het feit dat 5 oktober 1995 de datum van uitspraak van dat arrest is.

De uitvoering van dat arrest bracht immers niet de verplichting mee om voor ambtenaren die niet bij het geding betrokken waren, die datum als datum van inwerkingtreding van het besluit van 7 februari 1996 te nemen. Zo de Commissie met dit besluit haar zorgplicht al is nagekomen ten opzichte van de ambtenaren die na 5 oktober 1995 waren aangesteld en het besluit betreffende hun indeling niet binnen de gestelde termijn hadden bestreden, valt niet te rechtvaardigen of zelfs maar in te zien, waarom zij deze plicht niet eveneens is nagekomen ten opzichte van de ambtenaren die tussen 1983 en 5 oktober 1995 waren aangesteld en zich in dezelfde situatie bevonden.

( cf. punten 51-53 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Mededinging - Geldboeten - Bedrag - Passend karakter - Rechterlijke toetsing - Gegevens die gemeenschapsrechter in aanmerking kan nemen - Gegevens die niet zijn vervat in beschikking waarbij geldboete wordt opgelegd en niet zijn vereist ter motivering daarvan - Daaronder begrepen

[EG-Verdrag, art. 172 en 190 (thans art. 229 EG en 253 EG); verordening nr. 17 van de Raad, art. 17]

2. Mededinging - Geldboeten - Beschikking waarbij geldboete wordt opgelegd - Motiveringsplicht - Omvang - Vermelding van factoren op basis waarvan Commissie zwaarte en duur van inbreuk heeft beoordeeld - Voldoende - Latere verstrekking van nadere gegevens - Geen invloed

[EG-Verdrag, art. 190 (thans art. 253 EG); verordening nr. 17 van de Raad, art. 15, lid 2, tweede alinea]

Samenvatting

1. Met betrekking tot beroepen tegen beschikkingen waarbij de Commissie aan ondernemingen geldboeten oplegt wegens schending van de mededingingsregels, is de gemeenschapsrechter in het kader van de hem bij artikel 172 van het Verdrag (thans artikel 229 EG) en artikel 17 van verordening nr. 17 verleende volledige rechtsmacht bevoegd om te beoordelen of passende geldboeten zijn opgelegd. Deze beoordeling kan een grond zijn om aanvullende gegevens over te leggen en in aanmerking te nemen, die als zodanig niet in de beschikking behoeven te worden vermeld op grond van de motiveringsplicht van artikel 190 van het Verdrag (thans artikel 253 EG).

( cf. punten 40, 42 )

2. In artikel 15, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 17 wordt bepaald: Bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete wordt niet alleen rekening gehouden met de zwaarte, maar ook met de duur van de inbreuk." Aan de eisen van het wezenlijke vormvoorschrift van de motivering wordt dus voldaan, wanneer de Commissie in haar beschikking de factoren aangeeft op basis waarvan zij de zwaarte en de duur van de inbreuk heeft beoordeeld. Worden deze factoren niet aangegeven, dan zou de beschikking ontoereikend zijn gemotiveerd.

Het feit dat later, tijdens een persconferentie of tijdens de contentieuze procedure, nadere gegevens zijn verstrekt, zoals de omzet van de ondernemingen of de door de Commissie toegepaste kortingen, kan niet afdoen aan het feit dat de beschikking toereikend was gemotiveerd. Verduidelijkingen van de instelling die de bestreden beschikking heeft vastgesteld, welke een op zich reeds toereikende motivering aanvullen, worden als zodanig niet gegeven ter nakoming van de motiveringsplicht, ook al kunnen zij nuttig zijn voor de door de gemeenschapsrechter uitgeoefende interne controle op de motivering van de beschikking, doordat zij de instelling in staat stellen de aan haar beschikking ten grondslag liggende redenen te verduidelijken.

( cf. punten 43-44, 46 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Vrijstellingen voorzien in Zesde richtlijn - Vrijstelling van gezondheidskundige verzorging van de mens in het kader van uitoefening van medische en paramedische beroepen - Gezondheidskundige verrichtingen die bestaan in vaststelling, door middel van biologische analysen, van de genetische verwantschap van individuen - Belastbaar

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 13, A, lid 1, sub c)

Samenvatting

$$Artikel 13, A, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn 77/388, betreffende de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde van gezondheidskundige verzorging in het kader van de uitoefening van medische en paramedische beroepen, moet aldus worden uitgelegd dat gezondheidskundige verrichtingen die niet bestaan in gezondheidskundige verzorging van de mens door middel van diagnose en behandeling van ziekten of andere gezondheidsproblemen, maar in het vaststellen door middel van biologische analysen van de genetische verwantschap van individuen, niet binnen de werkingssfeer van deze bepaling vallen.

( cf. punt 22 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief - Douanerechten - Toepassing op uit derde landen als smokkelgoed ingevoerde ethylalcohol

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad)

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Invoerbelasting - Toepassing op uit derde landen als smokkelgoed ingevoerde ethylalcohol

(Richtlijn 77/388 van de Raad)

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Accijnzen - Richtlijnen 92/12 en 92/83 - Toepassing op uit derde landen als smokkelgoed ingevoerde ethylalcohol

(Richtlijnen 92/12 en 92/83 van de Raad)

Samenvatting

$$Weliswaar gelden voor de invoer of illegale levering van goederen die wegens hun aard of hun bijzondere kenmerken niet in het legale handelsverkeer mogen worden gebracht of in de economische kringloop mogen komen, zoals verdovende middelen of vals geld, niet de belasting of de douanerechten die normaal op grond van de gemeenschapsregeling zijn verschuldigd, maar buiten die gevallen waarin elke mededinging tussen een legale en een illegale economische sector is uitgesloten, verzet het beginsel van fiscale neutraliteit zich tegen een algemeen onderscheid tussen legale en illegale transacties.

De verhandeling van uit een derde land als smokkelgoed ingevoerde ethylalcohol is niet verboden wegens de aard of bijzondere kenmerken van het goed. Ethylalcohol kan evenmin als een van het economische circuit uitgesloten product worden beschouwd. Er kan namelijk mededinging ontstaan tussen het als smokkelgoed ingevoerde product en het product dat in het legale circuit wordt verhandeld, aangezien er voor alcohol een legale markt bestaat waartoe smokkelwaar zich juist toegang verschaft.

Derhalve moeten de Zesde richtlijn (77/388), richtlijn 92/12 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, richtlijn 92/83 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, alsmede verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, aldus worden uitgelegd, dat de bepalingen ervan betreffende de belastingplichtigheid en de douaneschuld eveneens van toepassing zijn op de invoer als smokkelgoed van uit derde landen afkomstige ethylalcohol in het douanegebied van de Gemeenschap.

( cf. punten 19-20, 23-24 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Visserij - Gemeenschappelijk structuurbeleid - Ontwikkeling van aquicultuur en inrichting van beschermde mariene zones - Communautaire financiële bijstand - Procedure tot intrekking van bijstand - Brief van Commissie houdende schorsing van bedrag van aanvankelijk toegekende bijstand - Voor beroep vatbare handeling - Voorafgaande verplichting rustend op Commissie

(Verordening nr. 4028/86 van de Raad, art. 44, lid 1, en 47; verordening nr. 1116/88 van de Commissie, art. 7)

2. Visserij - Gemeenschappelijk structuurbeleid - Ontwikkeling van aquicultuur en inrichting van beschermde mariene zones - Communautaire financiële bijstand - Verordening die Commissie verplichtingen oplegt en belangen van particulieren beoogt te beschermen - Wijziging van rechtsgevolgen van verordening wegens administratieve problemen - Ontoelaatbaarheid

(Verordening nr. 4028/86 van de Raad; verordening nr. 1116/88 van de Commissie)

3. Hogere voorziening - Gegrondverklaring - Afdoening van bodemgeschil door Hof - Nietigverklaring van beschikking waartegen door Gerecht verworpen beroep was ingesteld

('s Hofs Statuut-EG, art. 54, eerste alinea)

Samenvatting

1. Artikel 44, lid 1, van verordening nr. 4028/86 inzake communautaire acties voor verbetering en aanpassing van de structuur van de visserij en de aquicultuur, volgens welke de Commissie bevoegd is, de bijstand te schorsen, te verminderen of in te trekken wanneer aan één van de vier in deze bepaling genoemde voorwaarden is voldaan, ziet op alle handelingen houdende schorsing van financiële bijstand wanneer aan één van bovengenoemde voorwaarden is voldaan. Hoewel de Commissie niet verplicht is deze bevoegdheid uit te oefenen, eist deze bepaling wel uitdrukkelijk dat zij, wanneer zij dit doet, het Permanent Comité voor de visserijstructuur raadpleegt, zoals bepaald in artikel 47 van deze verordening. Volgens artikel 7 van verordening nr. 1116/88 inzake de wijze van uitvoering van de bijstandsbeschikkingen, moeten in dat geval de daarin genoemde procedures worden gevolgd.

( cf. punten 25-28 )

2. Wanneer een verordening, zoals de verordeningen nrs. 4028/86 inzake communautaire acties voor verbetering en aanpassing van de structuur van de visserij en de aquicultuur, en 1116/88 inzake de wijze van uitvoering van de bijstandsbeschikkingen, de Commissie verplichtingen tot bescherming van de belangen van particulieren oplegt, kunnen problemen van administratieve aard geen geldige basis vormen om de rechtsgevolgen van een dergelijke verordening, met inbegrip van de door de gemeenschapswetgever verleende procedurele waarborgen, te wijzigen.

( cf. punt 34 )

3. Ingevolge artikel 54, eerste alinea, tweede zin, van 's Hofs Statuut-EG kan het Hof in geval van vernietiging van de beslissing van het Gerecht zelf de zaak afdoen wanneer deze in staat van wijzen is. Dat is het geval wanneer de vernietiging van het arrest van het Gerecht met zich brengt, dat de beschikking waartegen beroep was ingesteld bij het Gerecht, nietig moet worden verklaard.

( cf. punten 38-39 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Aftrek van voorbelasting - Belastingplichtige die zowel belaste als vrijgestelde handelingen verricht - Belasting over diensten verricht voor handelingen waarvoor recht op aftrek bestaat en voor handelingen waarvoor geen recht op aftrek bestaat - Recht op aftrek - Voorwaarde - Bestaan van rechtstreekse en onmiddellijke samenhang met in later stadium verrichte handelingen die recht geven op aftrek

(Richtlijnen van de Raad 67/227, art. 2, en 77/388, art. 17, leden 2, 3 en 5)

Samenvatting

$$Artikel 2 van de Eerste richtlijn (67/227), en artikel 17, leden 2, 3 en 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, moeten aldus worden uitgelegd dat er in beginsel een rechtstreekse en onmiddellijke samenhang dient te bestaan tussen een bijzondere handeling in een eerder stadium en een of meer in een later stadium verrichte handelingen waarvoor recht op aftrek bestaat, om aan de belastingplichtige een recht op aftrek van de voorbelasting toe te kennen en de omvang van dat recht te bepalen.

Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om het criterium van de rechtstreekse en onmiddellijke samenhang toe te passen op de feiten van elk bij haar aanhangig geding. Een belastingplichtige die zowel handelingen verricht waarvoor recht op aftrek bestaat, als handelingen waarvoor geen recht op aftrek bestaat, kan de belasting over de toegevoegde waarde die over de door hem gebruikte goederen of diensten is betaald, aftrekken wanneer die goederen of diensten een rechtstreekse en onmiddellijke samenhang vertonen met de in een later stadium verrichte handelingen die recht geven op aftrek, zonder dat een onderscheid moet worden gemaakt naargelang lid 2, lid 3 of lid 5 van artikel 17 van de Zesde richtlijn (77/388) van toepassing is. Die belastingplichtige kan de belasting over de toegevoegde waarde over in een eerder stadium verworven diensten niet volledig aftrekken wanneer die diensten niet zijn gebruikt voor het verrichten van een handeling waarvoor recht op aftrek bestaat, maar in het kader van activiteiten die slechts het gevolg zijn van die handeling, tenzij de belastingplichtige met objectieve elementen aantoont dat de kosten van die diensten een bestanddeel zijn van de prijs van de in een later stadium verrichte handeling.

( cf. punten 24, 33, dictum 1-2 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten - Direct verzekeringsbedrijf, met uitzondering van levensverzekeringsbranche, en direct levensverzekeringsbedrijf - Richtlijnen 92/49 en 92/96 - Verbod om stelselmatige mededeling van algemene en bijzondere voorwaarden van verzekeringspolissen te verlangen - Nationale wettelijke regeling volgens welke voorwaarden van bepaald type verzekeringsovereenkomst dat voor het eerst op nationale grondgebied op markt wordt gebracht, aan bevoegde minister moeten worden meegedeeld - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 92/49, art. 6, 29 en 39, en 92/96, art. 5, 29 en 39)

Samenvatting

$$Een lidstaat die wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen handhaaft volgens welke verzekerings- of kapitalisatieondernemingen die voor het eerst op het nationale grondgebied een bepaald type verzekeringsovereenkomst op de markt brengen, de minister van Economische zaken en Financiën stelselmatig een inlichtingenfiche moeten doen toekomen met gegevens die deel uitmaken van de algemene voorwaarden van verzekeringspolissen, komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 6, 29 en 39 van richtlijn 92/49 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239 en 88/357 (derde richtlijn schadeverzekering"), alsmede de artikelen 5, 29 en 39 van richtlijn 92/96 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de richtlijnen 79/267 en 90/619 (derde richtlijn levensverzekeringen), op grond waarvan het een lidstaat verboden is, de stelselmatige mededeling te verlangen van de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen waarvan een onderneming op zijn grondgebied gebruik wil maken in haar betrekkingen met de verzekeringnemers.

( cf. punten 27, 35 en dictum )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Prejudiciële vragen - Voorlegging aan Hof - Nationale rechterlijke instantie in zin van artikel 177 van Verdrag (thans artikel 234 EG) - Begrip - Tribunales Económico-Administrativos bevoegd om kennis te nemen van fiscale beroepen - Daaronder begrepen

[EG-Verdrag, art. 177 (thans artikel 234)]

2. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Aftrek van voorbelasting - Activiteiten voorafgaand aan normale verrichting van belaste handelingen - Voorwaarden - Niet-inachtneming - Sanctie - Verlies of uitstel van recht op aftrek - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17)

Samenvatting

1. Voor de beoordeling of een verwijzend orgaan een rechterlijke instantie in de zin van artikel 177 van het Verdrag (thans artikel 234 EG) is, dient rekening te worden gehouden met een aantal factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan, het permanente karakter, de verplichte rechtsmacht, beslissing na een procedure op tegenspraak, toepassing van regelen des rechts, alsmede de onafhankelijkheid van het orgaan. De Tibunales Económico-Administrativos in Spanje, die bevoegd zijn om kennis te nemen van fiscale klachten, voldoen aan deze criteria.

( cf. punten 33, 41 )

2. Artikel 17 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, verzet zich tegen een nationale regeling die de uitoefening van het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde die een belastingplichtige vóór de aanvang van de normale verrichting van de belaste handelingen heeft voldaan, afhankelijk stelt van de vervulling van bepaalde voorwaarden, zoals de indiening van een uitdrukkelijk verzoek daartoe alvorens de betrokken belasting verschuldigd wordt en de inachtneming van een termijn van een jaar tussen de indiening van dat verzoek en de daadwerkelijke aanvang van de belaste handelingen, bij gebreke waarvan het recht op aftrek komt te vervallen of althans pas kan worden uitgeoefend vanaf de daadwerkelijke aanvang van de normale verrichting van de belaste handelingen.

( cf. punt 55 en dictum )