ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het beginsel van het gezag van gewijsde, dat ook van toepassing is op niet-nakomingsprocedures, impliceert dat het gezag van gewijsde van een arrest in de weg kan staan aan de ontvankelijkheid van een beroep indien de twee betrokken niet-nakomingsprocedures, gelet op het feitelijke en juridische kader van die twee zaken, in wezen feitelijk en rechtens dezelfde zijn.

Wat in het bijzonder staatssteun betreft, is het zo dat het in artikel 108, lid 2, tweede alinea, VWEU bedoelde beroep niet meer is dan een variant van het beroep wegens niet-nakoming, specifiek aangepast aan de bijzondere problemen die staatssteun meebrengt voor de mededinging op de interne markt. In krachtens artikel 258 VWEU ingestelde procedures moet het bestaan van een niet-nakoming worden beoordeeld op basis van de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, en kan geen rekening worden gehouden met sindsdien opgetreden wijzigingen. De datum die relevant is voor de beoordeling van een niet-nakoming in het kader van de procedure van artikel 108, lid 2, tweede alinea, VWEU is in beginsel de datum die is bepaald in het besluit van de Commissie tegen de niet-uitvoering waarvan wordt opgekomen. Anders dan artikel 258 VWEU, voorziet deze bepaling immers niet in een precontentieuze procedure en brengt de Commissie dus geen met redenen omkleed advies uit waarin de betrokken lidstaat een termijn wordt gesteld om aan het recht van de Unie te voldoen.

Wanneer de Commissie de lidstaat een termijn heeft gesteld om aan zijn verplichtingen ingevolge een besluit inzake staatssteun te voldoen en na een eerste beroep wegens niet-nakoming een nieuwe termijn stelt in het kader van de uitgebreide discussies die tussen de partijen over de terugbetaling van de betrokken steun plaatsvinden, is die laatste termijn relevant voor de beoordeling van de niet-nakoming in de tweede zaak.

Derhalve kan niet op goede gronden worden betoogd dat het voorwerp van het tweede geding en dat van het geding dat tot een eerder arrest van het Hof heeft geleid, gelijk zijn wanneer de in de tweede zaak relevante datum dateert van geruime tijd na de datum waarop het eerdere arrest werd gewezen.

(cf. punten 64, 65, 67-71, 74-78)
Richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61 legt, ter verwezenlijking van deze regeling, in artikel 9, leden 1 en 3, en in artikel 11, lid 2, de verdeling van de bevoegdheden tussen de Commissie en de lidstaten inzake de opstelling, de controle en de uitvoering van de nationale toewijzingsplannen duidelijk en uitdrukkelijk vast. Wat de inhoudelijke begrenzing van de bevoegdheid tot controle en verwerping van deze plannen betreft, is de Commissie uitsluitend bevoegd om te verifiëren of de door de lidstaat genomen maatregelen in overeenstemming zijn met de criteria van bijlage III en de bepalingen van artikel 10 van de richtlijn.

Het is juist dat grote verschillen kunnen bestaan tussen de soorten verplichtingen die de richtlijnen de lidstaten opleggen en tussen de resultaten die daarmee moeten worden bereikt en verder staat vast dat voor de bepalingen van richtlijnen die slechts op de betrekkingen tussen een lidstaat en de Commissie zien, mogelijkerwijs geen uitvoeringsbepalingen noodzakelijk zijn, maar dit neemt niet weg dat de artikelen 9 en 11 van richtlijn 2003/87 ontegenzeggelijk de respectieve rol van de Commissie en de lidstaten regelen, in het kader van de procedure tot vaststelling van de nationale toewijzingsplannen, met andere woorden de wijze waarop de desbetreffende bevoegdheden tussen hen zijn verdeeld. Op basis van deze bepalingen kan worden uitgemaakt of de lidstaten voor de opstelling van hun plan al dan niet over een handelingsmarge beschikken, en hoe groot deze in voorkomend geval is.

Evenzo kan niet worden ontkend dat deze richtlijn niet specifiek voorschrijft hoe een nationaal toewijzingsplan moet worden vastgesteld en hoe de totale toe te wijzen hoeveelheid broeikasgasemissierechten moet worden bepaald. Integendeel, punt 1 van bijlage III bij die richtlijn bepaalt uitdrukkelijk dat de lidstaten bij de vaststelling van de totale hoeveelheid toe te wijzen emissierechten met name rekening moeten houden met het nationale energiebeleid en met het nationale programma inzake klimaatverandering.

Derhalve beschikken de lidstaten over een zekere handelingsmarge voor de uitvoering van richtlijn 2003/87 en dus voor de keuze van de maatregelen die zij in de specifieke context van de nationale energiemarkt het meest geschikt achten om de door deze richtlijn vastgestelde doelstelling te bereiken.

Overeenkomstig artikel 9 van deze richtlijn worden de nationale toewijzingsplannen door de Commissie beoordeeld bij een controle ex ante, een controlebevoegdheid die zeker in veel opzichten verschilt van de in artikel 226 EG bepaalde controle ex post, maar dit kan niet betekenen dat de controle ex ante verder moet gaan dan een rechtmatigheidstoetsing.

(cf. punten 47, 49-52)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Televisieomroepactiviteiten – Richtlijn 89/552 – Begrip reclamespot

(Richtlijn 89/552 van de Raad, art. 18, lid 2)

Samenvatting

Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 3, lid 2, van richtlijn 89/552 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, een lidstaat die toestaat dat op de nationale televisiezenders de zendtijd voor bepaalde vormen van reclame, zoals reportages voor reclamedoeleinden, telepromotiespots, sponsoring-advertentiespots en microreclameadvertenties, het maximum van 20 % van de zendtijd per klokuur die is vastgesteld bij artikel 18, lid 2, van deze richtlijn, overschrijdt. Deze vormen van reclame vallen onder het begrip reclamespots en bijgevolg onder de in die bepaling gestelde beperkingen van de zendtijd.

Elke vorm van televisiereclame die tussen de programma’s of gedurende de onderbrekingen wordt uitgezonden, vormt namelijk in beginsel een reclamespot in de zin van richtlijn 89/552, tenzij de betrokken vorm van reclame onder een andere, uitdrukkelijk door de richtlijn geregelde vorm van reclame valt, zoals met name het geval is met telewinkelen, of tenzij de betrokken vorm van reclame wegens de wijze van presentatie ervan een langere duur dan reclamespots vereist, op voorwaarde dat de toepassing van de aan die spots gestelde beperkingen ertoe zou leiden dat de reclamevorm in kwestie wordt benadeeld ten opzichte van reclamespots, zonder dat daarvoor een geldige rechtvaardiging bestaat. Ook al duurt een bepaalde vorm van reclame intrinsiek, dat wil zeggen door de wijze van presentatie ervan, wat langer dan een klassieke reclamespot, volstaat dit feit op zich dan ook niet om dat die vorm van reclame als „andere vorm van reclame” in de zin van artikel 18, lid 1, van richtlijn 89/552 te kwalificeren.

(cf. punten 52‑53, 55‑56 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Nationale regeling die voor vastgoedmakelaardijvennootschappen en vastgoedmakelaars geen onderscheid maakt tussen vrijheid van vestiging en vrij verrichten van diensten – Verplichting voor in andere lidstaat gevestigde vastgoedmakelaardijvennootschappen en vastgoedmakelaars om in betrokken lidstaat vastgoedmakelaardijagentschap op te richten om er hun activiteit te kunnen uitoefenen – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen (Art. 49 VWEU en 56 VWEU) (cf. punten 61‑75, 87 en dictum)

2. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Nationale regeling die, enerzijds, vastgoedmakelaardijvennootschappen en vastgoedmakelaars verplichting oplegt, verzekering af te sluiten die in overeenstemming is met wettelijke regeling van die lidstaat, en positief eigen kapitaal te bezitten, en anderzijds, die vennootschappen onderwerpt aan volledig tuchtrechtelijk toezicht van nationaal voor bouwsector bevoegd orgaan – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen (Art. 56 VWEU) (cf. punten 76‑84, 87 en dictum)

3. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Nationale regeling die vastgoedmakelaardijvennootschappen verplichting oplegt, uitsluitend vastgoedmakelaardij te verrichten, met uitzondering van beheer van vastgoed voor rekening van derden, en aan vastgoedmakelaars verplichting oplegt, uitsluitend vastgoedmakelaardij te verrichten – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen (Art. 56 VWEU) (cf. punten 64‑66, 85‑87 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU – Uitoefening van activiteiten op het gebied van vastgoedtransacties

Dictum

Dictum

1) Door:

– de uitoefening van vastgoedmakelaardij alleen in het kader van een vastgoedmakelaardijagentschap toe te staan;

– de in andere lidstaten gevestigde van vastgoedmakelaardijvennootschappen en vastgoedmakelaars te verplichten, ter dekking van hun beroepsaansprakelijkheid een met de Portugese wettelijke regeling in overeenstemming zijnde verzekering afsluiten;

– de in andere lidstaten gevestigde van vastgoedmakelaardijvennootschappen te verplichten, over positief eigen kapitaal in de zin van die wettelijke regeling te beschikken, en

– de in andere lidstaten gevestigde van vastgoedmakelaardijvennootschappen en vastgoedmakelaars volledig aan het tuchtrechtelijke toezicht van het Instituto de Construção e do Imobiliário IP te onderwerpen,

is de Portugese Republiek de krachtens artikel 56 VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen, en door

– de vastgoedmakelaardijvennootschappen te verplichten, uitsluitend vastgoedmakelaardij te verrichten, met uitzondering van het beheer van vastgoed voor rekening van derden, en

– de vastgoedmakelaars te verplichten, uitsluitend vastgoedmakelaardij te verrichten,

is de Portugese Republiek de krachtens de artikel 49 VWEU en 56 VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

2) De Portugese Republiek wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen

–

Harmonisatie van wetgevingen

–

Omzetbelasting

–

Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde

–

Mogelijkheid voor lidstaten om verlaagd tarief toe te passen op bepaalde leveringen van goederen en dienstverrichtingen (Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 96 en 98 en bijlage III) (cf. punten 44, 47‑55)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van de artikelen 96 en 98 van, gelezen in samenhang met bijlage III bij, richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) – Verlaagde tarieven – Levering, import en verwerving van bepaalde levende dieren (met name paarden) die niet bestemd zijn voor de bereiding of de productie van levensmiddelen voor menselijke of dierlijke consumptie

Dictum

Dictum

1) Door een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde toe te passen op de levering, invoer en intracommunautaire verwerving van paarden is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 96 en 98 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met bijlage III bij deze richtlijn.

2) De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

3) De Franse Republiek en het Koninkrijk der Nederlanden dragen hun eigen kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Geneesmiddelen voor menselijk gebruik – Richtlijn 2001/83 – Reclame – Begrip

(Richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, art. 88, lid 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 88, lid 1, sub a, van richtlijn 2001/83 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27, moet aldus worden uitgelegd dat het de verspreiding via een website door een farmaceutische onderneming van informatie over receptplichtige geneesmiddelen niet verbiedt, wanneer die informatie op deze website uitsluitend beschikbaar is voor wie ernaar op zoek gaat en slechts een getrouwe weergave van de verpakking van het geneesmiddel, overeenkomstig artikel 62 van voornoemde richtlijn, omvat en een letterlijke en onverkorte weergave van de bijsluiter of van de samenvatting van de productkenmerken, zoals die door de bevoegde autoriteiten inzake geneesmiddelen goedgekeurd. Verboden is daarentegen het via een dergelijke website verspreiden van informatie over een geneesmiddel, die door de fabrikant is geselecteerd of gewijzigd, wanneer alleen reclamedoeleinden deze bewerkingen van de informatie kunnen verklaren.

(cf. punten 43, 47‑48 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Verzekering wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen – Richtlijnen 72/166, 84/5 en 90/232 – Bepalen van wettelijke aansprakelijkheidsregeling voor ongevallen ten gevolge van deelneming aan verkeer van motorvoertuigen

(Richtlijnen 72/166, art. 3, lid 1, 84/5, art. 2, lid 1, en 90/232, art. 1)

Samenvatting

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, artikel 2, lid 1, van de Tweede richtlijn (84/5) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, en artikel 1 van de Derde richtlijn (90/232) inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die in geval van een aanrijding tussen twee voertuigen waarbij schade is ontstaan zonder dat een van de bestuurders hieraan schuld heeft, de aansprakelijkheid voor deze schade evenredig verdeelt naar verhouding van de mate waarin elk van de voertuigen aan het ontstaan van de schade heeft bijgedragen, en die bepaalt dat in geval van twijfel elk van de voertuigen in gelijke mate aan het ontstaan van de schade heeft bijgedragen.

Aangezien de nationale regeling in kwestie niet tot gevolg heeft dat het recht van de bestuurder van een motorrijtuig die lichamelijke letsels heeft opgelopen bij een aanrijding met een ander motorrijtuig, om te worden vergoed door de verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, automatisch wordt uitgesloten of onevenredig wordt beperkt, maar alleen bepaalt dat de wettelijke aansprakelijkheid evenredig wordt verdeeld naar verhouding van de mate waarin elk van de voertuigen aan het ontstaan van de schade heeft bijgedragen, welke verdeling vervolgens het bedrag van de schadevergoeding bepaalt, heeft zij geen invloed op de in het recht van de Unie vastgelegde waarborg dat de naar nationaal recht geldende wettelijke aansprakelijkheid moet zijn gedekt door een verzekering overeenkomstig de bepalingen van de drie bovengenoemde richtlijnen.

(cf. punten 43‑44, 46 en dictum)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen

–

Harmonisatie van wetgevingen

–

Omzetbelasting

–

Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde

–

Maatstaf van heffing (Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 78) (cf. punten 33‑35, 38‑39, 43, 46)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van de artikelen 78 en 79 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) – Verkoop van een motorvoertuig – Opneming in de maatstaf van heffing van een belasting op de levering van nog niet in de betrokken lidstaat geregistreerde voertuigen, berekend op basis van de waarde en het gemiddelde verbruik ervan („Normverbrauchsabgabe”)

Dictum

Dictum

1) Door de belasting op het normverbruik („Normverbrauchsabgabe”) op te nemen in de maatstaf van heffing voor de belasting over de toegevoegde waarde die in Oostenrijk bij de levering van een motorvoertuig wordt geïnd, is de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 78 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

2) Het beroep wordt verworpen voor het overige.

3) De Europese Commissie en de Republiek Oostenrijk dragen hun eigen kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Gegiste drank op basis van druiven waaraan tijdens bereiding bietsuiker en maïsalcohol zijn toegevoegd – Indeling in post 2206 van gecombineerde nomenclatuur

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, bijlage I, post 2206; verordening nr. 1719/2005 van de Commissie)

Samenvatting

Verordening nr. 2658/87 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1719/2005, moet aldus worden uitgelegd dat een gegiste drank op basis van verse druiven, die een alcoholgehalte van 15,8 % vol tot 16,1 % vol heeft, die in flessen van 0,75 liter in de handel wordt gebracht en waaraan tijdens de bereiding ervan bietsuiker en maïsalcohol zijn toegevoegd, onder post 2206 van de in bijlage I bij die verordening opgenomen gecombineerde nomenclatuur moet worden ingedeeld.

De bestemming van het product kan weliswaar een objectief indelingscriterium zijn wanneer die bestemming inherent is aan het product, waarbij de inherentie moet kunnen worden beoordeeld aan de hand van de objectieve kenmerken en eigenschappen van het product, doch is slechts een relevant criterium indien de indeling niet uitsluitend op basis van de objectieve kenmerken en eigenschappen van het product kan worden verricht.

(cf. punten 47‑48 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Handelingen die uit verschillende elementen bestaan

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 2, punt 1, en 13, B, sub d, punten 1 en 3)

Samenvatting

Voor de heffing van de belasting over de toegevoegde waarde vormen de bijkomende kosten die door een aanbieder van telecommunicatiediensten aan zijn klanten worden aangerekend wanneer zij voor deze diensten niet via het „Direct Debit‑systeem” of door overmaking via het Bankers' Automated Clearing System (BACS) betalen, maar met een kredietkaart, een debetkaart, per cheque of in contanten aan het loket van een bank of aan de balie van een tussenpersoon die bevoegd is om de betaling namens deze dienstverrichter te ontvangen, geen tegenprestatie voor een dienst die onderscheiden en onafhankelijk is van de hoofddienst die bestaat in het aanbieden van telecommunicatiediensten.

Een dergelijke dienst waar de klanten geen toegang toe hebben zonder gebruik te maken van de telecommunicatiediensten, heeft uit het oogpunt van de klanten immers geen afzonderlijk belang ten opzichte van de betrokken telecommunicatiedienst.

Een prestatie moet als bijkomend bij een hoofdprestatie worden beschouwd wanneer zij voor de klanten geen doel op zich is, maar een middel om de hoofdprestatie van de dienstverrichter zo aantrekkelijk mogelijk te maken.

(cf. punten 25, 27, 32 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Mogelijkheid voor lidstaten om bij wijze van overgangsmaatregel verlaagd tarief toe te passen

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 98, 115 en bijlage III)

Samenvatting

Komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens artikel 98 van juncto bijlage III bij richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, een lidstaat die een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde van 7 % toepast op de levering, de invoer en de intracommunautaire verwerving van kleding en kledingaccessoires voor baby’s en kinderschoenen, terwijl hij op 1 januari 1991 noch een belasting over de toegevoegde waarde in de zin van richtlijn 2006/112 noch een belastingregeling met de wezenlijke kenmerken van de belasting over de toegevoegde waarde toepaste, en derhalve niet was voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 115 van deze richtlijn.

De afwijking van artikel 115 vereist immers dat is voldaan aan twee cumulatieve toepassingsvoorwaarden. Volgens de eerste voorwaarde diende de betrokken lidstaat op 1 januari 1991 belasting over de toegevoegde waarde in de zin van richtlijn 2006/112 of minstens een belastingregeling met dezelfde kenmerken als het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde toe te passen. Volgens de tweede voorwaarde is vereist dat in het kader van deze belastingheffing op 1 januari 1991 een verlaagd tarief werd toegepast op de in dat artikel bedoelde goederenleveringen en diensten.

(cf. punten 42, 54, 57 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Dienstverrichtingen – Bepaling van fiscaal aanknopingspunt

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 9, lid 2, sub e)

Samenvatting

Diensten die bestaan in de uitvoering van onderzoeks‑ en ontwikkelingswerkzaamheden op het gebied van leefmilieu en technologie en die worden verricht door in een lidstaat gevestigde ingenieurs in opdracht en ten behoeve van een in een andere lidstaat gevestigde dienstontvanger, moeten worden aangemerkt als „diensten verricht door ingenieurs” in de zin van artikel 9, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, dat het fiscale aanknopingspunt bepaalt voor diensten verricht door raadgevende personen, ingenieurs, adviesbureaus, advocaten, accountants en andere soortgelijke diensten.

Deze diensten vallen immers onder deze bepaling, aangezien onderzoeks‑ en ontwikkelingswerkzaamheden diensten vormen die hoofdzakelijk en gewoonlijk worden verricht in het kader van het beroep van ingenieur als bedoeld in deze bepaling. Dat is het geval met diensten die als kenmerk hebben dat het niet alleen gaat om de toepassing van reeds verworven kennis en bestaande procedés op concrete problemen, maar ook om de verwerving van nieuwe kennis en de ontwikkeling van nieuwe procedés teneinde diezelfde of nieuwe problemen op te lossen. Deze werkzaamheden verschillen bovendien van die bedoeld in artikel 9, lid 2, sub c, van de Zesde richtlijn doordat de betrokken diensten niet worden verricht ten behoeve van een groot aantal personen, doch ten behoeve van een enkele afnemer. De omstandigheid dat de enige ontvanger van deze diensten de resultaten van de werkzaamheden waartoe hij opdracht heeft gegeven, moet verkopen aan derden of aan vennootschappen die tot dezelfde groep als hij behoren, is in dit verband van geen belang.

(cf. punten 20‑21, 24‑26, 30 en dictum)