ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Verzet clausule 5 van de raamovereenkomst in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, met het opschrift „Maatregelen ter voorkoming van misbruik”, mede gelet op het gelijkwaardigheidsbeginsel en ondanks het feit dat voor de lidstaten geen algemene verplichting geldt om arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd om te zetten in overeenkomsten voor onbepaalde tijd, zich tegen […] een nationale regeling als die van artikel 24, leden 1 en 3, van wet nr. 240 van 30 december 2010, volgens welke tussen onderzoekers en universiteiten overeenkomsten voor bepaalde tijd worden gesloten en verlengd voor in totaal vijf jaar (drie jaar, eventueel verlengd met twee jaar), onder de voorwaarde dat de overeenkomst wordt gesloten „binnen de mogelijkheden van de beschikbare middelen voor het programmeren van activiteiten van onderzoek, onderwijs, aanvullend onderwijs en diensten voor studenten”, terwijl voor verlenging als voorwaarde wordt gesteld dat „de verrichte onderwijs- en onderzoeksactiviteiten positief zijn beoordeeld”, zonder objectieve en transparante criteria vast te stellen om na te gaan of de sluiting en de verlenging van deze overeenkomsten werkelijk beantwoorden aan een bestaande behoefte, of daarmee de nagestreefde doelstelling kan worden behaald, en of de sluiting en de verlenging van deze overeenkomsten daartoe noodzakelijk zijn, welke regeling derhalve een concreet risico met zich brengt dat misbruik van dergelijke overeenkomsten wordt gemaakt, en daardoor niet in overeenstemming is met het doel en het nuttige effect van de raamovereenkomst?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Opatowie (Polen) op 8 maart 2019 — BW Sp. z o.o. w B./D.R.

(Zaak C-222/19)

(2019/C 280/23)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Opatowie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BW Sp. z o.o. w B.

Verwerende partij: D.R.

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen in richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), in het bijzonder artikel 3, lid 1, daarvan, en de Unierechtelijke beginselen van consumentenbescherming en evenwicht tussen contractpartijen aldus worden uitgelegd dat die bepalingen en beginselen in de weg staan aan de invoering in het nationale recht van de rechtsfiguur van de „maximale niet-rentekosten van het krediet” en van de wiskundige formule voor de berekening van die kosten volgens artikel 5, punt 6a, juncto artikel 36a van de ustawa o kredycie konsumenckim (wet op het consumentenkrediet) van 12 mei 2011 (geconsolideerde tekst Dz. U. 2018, volgnr. 993), op grond waarvan de kosten van de economische activiteit van de ondernemer tot de door de consument te dragen kredietkosten (totale kosten van het krediet) mogen worden gerekend?

(1) PB 1993, L 95, blz. 29.
C 280/18

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Opatowie (Polen) op 20 maart 2019 — QL S.A. w B./C.G.

(Zaak C-252/19)

(2019/C 280/24)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Opatowie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: QL S.A. w B.

Verwerende partij: C.G.

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG (1) van de Raad, in het bijzonder artikel 3, onder g), en artikel 22, lid 1, daarvan, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de invoering in het nationale recht van de rechtsfiguur van de „maximale niet-rentekosten van het krediet” en aan de wiskundige formule voor de berekening van die kosten volgens artikel 5, punt 6a, juncto artikel 36a van de ustawa z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (wet op het consumentenkrediet van 12 mei 2011, geconsolideerde tekst Dz. U. 2018. 993), op grond waarvan ook de kosten van de economische activiteit van de ondernemer tot de door de consument te dragen kredietkosten (totale kosten van het krediet) mogen worden gerekend?

(1) PB 2008, L 133, blz. 66.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus (Estland) op 29 mei 2019 — Maksu- ja Tolliamet/Heavyinstall OÜ

(Zaak C-420/19)

(2019/C 263/38)

Procestaal: Ests

Verwijzende rechter

Riigikohus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Maksu- ja Tolliamet

Verwerende partij: Heavyinstall OÜ

Prejudiciële vraag

Dient artikel 16 van richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen (1), aldus te worden uitgelegd dat de rechterlijke instantie van de lidstaat die het verzoek om conservatoire maatregelen heeft ontvangen, bij de beslissing over dit verzoek op grond van het nationale recht (hetgeen voor de aangezochte rechter op grond van artikel 16, [lid 1], mogelijk is) gebonden is aan de opvatting van de rechterlijke instantie van het land van vestiging van de verzoeker wat betreft de noodzaak en de mogelijkheid van de conservatoire maatregelen, ingeval aan de rechter een document is overgelegd waarin deze opvatting is neergelegd (artikel 16, [lid 1,] tweede alinea, laatste zin, op grond waarvan in de aangezochte lidstaat geen erkenning, aanvulling of vervanging van dit document wordt verlangd)?

(1) PB 2010, L 84, blz 1
De vereniging heeft ook bezwaar gemaakt tegen de onjuistheid van de beschikking van het Gerecht, waar dit van oordeel was dat niet was voldaan aan het vereiste van rechtstreekse geraaktheid met betrekking tot de mogelijkheid om beroep in te stellen overeenkomstig artikel 263, vierde alinea, VWEU, op grond van het vermeende bestaan van nationale maatregelen ter uitvoering van verordening (EU) nr. 2017/2324, waartegen beroep is ingesteld, en het zijn beslissing ter zake heeft gemotiveerd op grond van de vermeende bevoegdheid die de lidstaten zouden hebben verleend om ,,vergunningen voor het in de handel brengen van gewasbeschermingsmiddelen die de werkzame stof „glyfosaat’ bevatten, te verlengen”, als een passende aanvulling op de „maatregelen ter uitvoering van de bestreden maatregel in de zin van artikel 263, vierde alinea, laatste zinsnede, VWEU” (punten 84 en 85 van de bestreden beschikking).

Dat deze beoordeling onjuist is blijkt uit de omstandigheid, die op basis van de stukken is bewezen, dat de lidstaat waar de vereniging haar zetel heeft en haar leden (Italië) verordening nr. 2017/2324 ten uitvoer heeft gelegd door middel van een mededeling van het ministerie van Volksgezondheid van 19 december 2017, waarin was voorzien in de loutere verlenging van de goedkeuring van de werkzame stof glyfosaat voor een periode van niet meer dan vijf jaar, en tegelijkertijd de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die glyfosaat bevatten tot en met 15 december 2022 te verlengen, zonder enige discretionaire beoordeling, zelfs niet in het licht van de technische voorschriften van de bijlagen I en II bij verordening nr. 2324/2017.

In dit verband heeft de vereniging aangevoerd dat het Gerecht, zelfs indien de ministeriële mededeling van 19 december 2017 als een uitvoeringsmaatregel zou moeten worden beschouwd, niet heeft geoordeeld dat de mededeling zelf niet voor de nationale rechterlijke instanties kon worden aangevochten omdat het van de Italiaanse regeling en de relevante rechtspraak was uitgesloten [arrest nr. 6243 van de Consiglio di Stato (hoogste bestuursrechter) van 9 november 2005].
3)

Is de mogelijkheid tot verlaging uitgesloten wanneer de vertrektijd van de vlucht ten opzichte van de geplande vertrektijd is vervroegd in dezelfde mate als de grenzen voor vertragingen die zijn bepaald in artikel 7, lid 2, van de verordening (dus meer dan twee, drie of vier uur)?
2)

Is in omstandigheden als in de onderhavige zaak het feit dat de werknemer verblijft in een onderkomen dat is ingericht op de plaats waar hij zijn arbeid verricht (een zendstation voor radio- en televisie-uitzendingen), aangezien het wegens de geografische kenmerken van de plaats voor hem onmogelijk (of heel moeilijk) is om elke dag naar huis („beneden in de vallei”) terug te keren, van invloed op de bepaling van de aard van de permanente bereikbaarheid?
Hogere voorziening ingesteld op 23 mei 2019 door de Franse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 12 maart 2019 in zaak T-26/18, Frankrijk/Commissie

(Zaak C-404/19 P)

(2019/C 238/16)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Franse Republiek (vertegenwoordigers: D. Colas, A L. Desjonquères, C. Mosser, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

— het door het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-26/18, Frankrijk/Commissie, gewezen arrest van 12 maart 2019 gedeeltelijk te vernietigen;

— het geding definitief te beslechten door uitvoeringsbesluit (EU) 2017/2014 van de Commissie van 8 november 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1), nietig te verklaren voor zover Frankrijk daarbij een forfaitaire correctie van 100 % wordt opgelegd wegens tekortkomingen in het controlesysteem voor oppervlaktegebonden steun in Haute-Corse (Opper-Corsica);

— de Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Franse regering verzoekt het Hof om het bestreden arrest gedeeltelijk te vernietigen voor zover haar beroep daarbij is verworpen wat betreft het gedeelte van het litigieuze besluit „ernstige tekortkomingen in het controlesysteem Corsica” voor de jaren 2013 en 2014, waarin een forfaitaire correctie van 100 % wordt toegepast wegens tekortkomingen in het controlesysteem voor oppervlaktegebonden steun in Haute-Corse.

Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert de Franse regering als enige middel een onjuiste rechtsopvatting aan. Volgens haar heeft het Gerecht een onjuiste uitlegging gegeven aan de in punt 3.2.5 van de richtsnoeren van 2015 genoemde voorwaarden voor de vaststelling van een correctie van meer dan 25 %. Het Gerecht heeft het te leveren bewijs, ingeval steun zonder enige rechtsgrond of in strijd met de regels van het Unierecht wordt toegekend, verward met het geval waarin de tekortkomingen van het controlesysteem voldoende ernstig zijn om te veronderstellen dat de steun in strijd met het Unierecht is toegekend. Het Gerecht heeft dus ten onrechte geoordeeld dat het gerechtvaardigd was om alle uitgaven aan EU-financiering te onttrekken en dat de forfaitaire correctie van 100 % gegrond was.

(1) PB 2017, L 292, blz. 61.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal du travail francophone de Bruxelles (België) op 21 mei 2019 — PN, QO, RP, SQ, TR/Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Anderlecht (OCMW)

(Zaak C-394/19)

(2019/C 246/14)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal du travail francophone de Bruxelles

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: PN, QO, RP, SQ, TR

Verwerende partij: Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Anderlecht (OCMW)

Prejudiciële vraag

Moeten het beginsel van volle werking van de gemeenschapsregels en de bescherming ervan, zoals omschreven in de arresten Francovich en Brasserie du pêcheur, en richtlijn 2004/38/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaat de verplichting opleggen om, wanneer een vreemdeling, als gevolg van een onjuiste omzetting in het nationale recht, zonder voorafgaand onderzoek van de evenredigheid het verblijfsrecht is ontzegd, in het kader van zijn socialebijstandsregeling andere dan de medische basisbehoeften van verzoeker ten laste te nemen totdat uitspraak wordt gedaan over het verblijfsrecht van verzoeker in overeenstemming met het Unierecht?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).
2)

Vereist het Unierecht als zodanig en ambtshalve dat een gerecht van een lidstaat (niet zijnde Roemenië) waarbij een beroep is ingediend tegen een procedure van gedwongen tenuitvoerlegging van een scheidsrechterlijke uitspraak van het ICSID, die volgens de procedurele bepalingen van die lidstaat kracht van gewijsde heeft, die uitspraak buiten toepassing laat op de enkele grond dat een niet-definitief besluit van de Europese Commissie dat na de uitspraak is vastgesteld, deze gedwongen tenuitvoerlegging van de uitspraak in strijd met de Europese staatssteunregeling acht?
1)

Wanneer een nationale rechtsregel, zoals artikel 2, lid 2, onder a), van ministerieel besluit TAS 2865/2003, met het oog op de toegang tot een vrijwillige of vrijwillig voortgezette verzekering, uittreding uit een socialezekerheidsstelsel vereist, moet het dan een uittreding uit een Spaans socialezekerheidsstelsel betreffen, of moet het Spaanse bevoegde orgaan daarentegen, in overeenstemming met het in artikel 5, onder b), van verordening nr. 883/2004 (1) neergelegde beginsel van gelijkstelling van feiten, met het feit dat de betrokkene uit een vergelijkbaar socialezekerheidsstelsel van een andere lidstaat is uitgetreden rekening houden alsof dit feit zich heeft voorgedaan in Spanje?
C 213/23

Hogere voorziening ingesteld op 29 april 2019 door Souruh SA tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 28 februari 2019 in zaak T-440/16, Souruh/Raad

(Zaak C-350/19 P)

(2019/C 213/22)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Souruh SA (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

— dientengevolge het arrest van 28 februari 2019 (T-440/16) vernietigen.

En opnieuw uitspraak doen als volgt:

— besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de daaruit voortvloeiende uitvoeringshandelingen nietig verklaren, voor zover zij rekwirante betreffen;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert rekwirante drie middelen aan.

Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het Gerecht het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten neergelegde recht van rekwirante om te worden gehoord vóór de vaststelling van de nieuwe beperkende maatregelen, heeft geschonden.

Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting en een onjuiste opvatting van de feiten, aangezien het Gerecht is voorbijgegaan aan de artikelen die rekwirante ter ondersteuning van haar beroep tot nietigverklaring heeft ingediend om aan te tonen dat zij het Syrische regime niet heeft gesteund.

Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit 2013/255/GBVB, volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familie Makhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctie rechtvaardigt, en dus de bewijslast omkeert, onrechtmatig zijn.

(1) Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27 mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PBO 2016, L 141, blz. 125).
—

Verzoekster verzoekt het Hof vast te stellen dat: — door niet te voorzien in een opvangsysteem voor water in 31 agglomeraties (Aradippou, Ipsonas, Dali, Varoklini, Deryneia, Sotira, Xylofagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou en Pyrgos), zoals evenwel is vereist in artikel 3 van richtlijn [91/271/EEG] en bijlage I, punt A, daarbij, en — door er niet voor te zorgen dat in deze agglomeraties het stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt, vóór lozing aan een secundaire of gelijkwaardige behandeling wordt onderworpen, zoals evenwel is vereist in de artikelen 4, 10 en 15 van richtlijn [91/271/EEG] en bijlage I, punten B en D, daarbij, de Republiek Cyprus de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 3, 4, 10 en 15 van richtlijn 91/271/EEG (1) inzake de behandeling van stedelijk afvalwater en bijlage I daarbij, en
5)

Staat het beginsel van de onafhankelijkheid van rechters, dat is neergelegd in artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (arrest van 27 februari 2018, Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C-64/16, EU:C:2018:117), in de weg aan de oprichting van de afdeling die bij het parket van de Înalta Curte de Casație și Justiție (hoogste rechterlijke instantie, Roemenië) is belast is met het onderzoek naar strafbare feiten die zijn gepleegd binnen het gerechtelijk apparaat, gelet op de wijze van benoeming/ontzetting van aanklagers die deel uitmaken van die afdeling, de wijze van uitoefening van de functie binnen de afdeling alsmede de wijze waarop de bevoegdheid wordt vastgesteld, in verband met het geringe aantal functies binnen deze afdeling?
1)

Eerste vraag — Kan de Federazione calcistica italiana (Italiaanse voetbalbond) op basis van de kenmerken van de nationale regeling inzake sport worden aangemerkt als een publiekrechtelijke instelling, aangezien zij is opgericht met het specifieke doel te voorzien in behoeften van algemeen belang andere dan die van industriële of commerciële aard? — Voldoet de Federazione, ook al is er geen formele handeling tot oprichting van een overheidsinstantie en is zij gebaseerd op lidmaatschap, met name aan de vereiste betreffende de doelstelling van de instantie, doordat zij ten gevolge van haar erkenning voor sportdoeleinden door het Comitato olimpico nazionale italiano (Italiaans nationaal olympisch comité) onderworpen is aan de regels van een sector (d.i. de sportsector) die is georganiseerd volgens publiekrechtelijk model en zij verplicht is de beginselen en regels na te leven die zijn opgesteld door deze nationale overheidsinstantie en de internationale sportorganisaties? — Is aan deze vereiste ook voldaan in het geval van een sportfederatie als de Federazione italiana giuoco calcio (Italiaanse voetbalbond), die in staat is om zichzelf te financieren, met betrekking tot een activiteit die niet van publiekrechtelijk belang is, als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, of moet hoe dan ook voorrang worden gegeven aan de vereiste te waarborgen dat de regels inzake openbare aanbestedingen in ieder geval worden toegepast wanneer die instantie een opdracht aan derden gunt?
1)

Moeten artikel 56 VWEU en richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loonadministratie of het niet melden bij de centrale coördinatiedienst, voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?
1)

Is in geval van een beroep als bedoeld in artikel 32, derde lid, van de Visumcode (1) tegen een definitieve beslissing tot weigering van een visum op de grond genoemd in artikel 32, eerste lid, aanhef en onder a), sub vi), van de Visumcode, sprake van een doeltreffende voorziening in rechte in de zin van artikel 47 van het EU Handvest onder de volgende omstandigheden: — in de motivering van de beslissing heeft de lidstaat volstaan met: „u wordt door één of meer lidstaten beschouwd als een bedreiging van de openbare orde, de binnenlandse veiligheid, de volksgezondheid, als omschreven in artikel 2, negentiende, althans eenentwintigste, lid, van de Schengengrenscode of de internationale betrekkingen van één of meer van de lidstaten”; — bij de beslissing of in het beroep vermeldt de lidstaat niet welke specifieke grond of gronden van die vier gronden uit artikel 32, eerste lid, aanhef en onder a), sub vi), van de Visumcode wordt tegengeworpen; — in het beroep verstrekt de lidstaat geen nadere inhoudelijke informatie of onderbouwing van de grond of gronden die ten grondslag liggen aan het bezwaar van de andere lidstaat (of lidstaten)?
1)

Verzet het Unierecht (in het bijzonder het beginsel van bestuurlijke vrijheid van de overheid en het beginsel dat de verschillende wijzen van plaatsing van opdrachten en van beheer van diensten die van belang zijn voor de overheid, in essentie gelijkwaardig zijn) zich tegen een nationale regeling (zoals die van artikel 192, lid 2, van de Codice dei contratti pubblici [wetboek overheidsopdrachten; wetsbesluit nr. 50/2016]) die impliceert dat inhouseplaatsingen ten opzichte van plaatsingen via aanbesteding slechts subsidiair en in uitzonderlijke gevallen mogen worden verricht, door (i) dergelijke plaatsingen alleen toe te staan indien is aangetoond dat de relevante markt faalt, en (ii) in elk geval aan de aanbestedende dienst die van plan is een plaatsing onder de regeling interne delegatie te verrichten, te eisen dat hij specifiek aangeeft welke voordelen deze vorm van plaatsing voor de samenleving heeft?
1)

Is het in overeenstemming met de artikelen 4 en 8, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (hierna: „richtlijn 2012/13/EU”), met het recht op vrijheid en zekerheid als vervat in artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), met de rechten van de verdediging als bedoeld in artikel 48, lid 2, van het Handvest alsmede met het recht op een eerlijke procedure als bedoeld in artikel 47 van het Handvest dat de nationale autoriteiten aan de aangehouden persoon tijdens de detentieperiode niet schriftelijk alle in artikel 4, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU genoemde informatie (met name het recht op toegang tot het dossier) verstrekken (dat wil zeggen volledig) en evenmin toestaan dat dit verzuim om informatie te verstrekken wordt aangevochten overeenkomstig artikel 8, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU? Ingeval deze vraag ontkennend wordt beantwoord: is deze schending van het Unierecht in enige fase van de strafprocedure van invloed op de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming middels aanhouding en voorlopige hechtenis, en voorts op de rechtmatigheid van de voortzetting van de voorlopige hechtenis?
—

Tweede middel van de hogere voorziening: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een onjuiste uitlegging te geven betreffende de vraag of sprake is van een belangenconflict (punt 78 e.v. van het verzoekschrift in hogere voorziening).