ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het Hof zal zich in de onderhavige zaak hebben te buigen over kwesties, de indeling volgens het tarief betreffende. Uitgemaakt zal moeten worden of uit Oost-Europa op het grondgebied van de Gemeenschap geïmporteerd „Verarbeitungsfleisch” (= in stukken gehakt vlees), ingevroren in blokken en gekruid, bestaande uit 10 % varkensvlees en 90 % rundvlees, in de zin van het tijdens de feiten geldend gemeenschappelijk douanetarief (ofwel drie jaar geleden) onder de onderverdeling 16.02 B III a) 1 cc) dan wel onder de onderverdeling 16.02 B III a) 3 moest worden gebracht.

De feiten die aan het geding ten grondslag liggen zijn de navolgende.

In mei 1976 deed de firma Intercontinentale Fleischhandelsgesellschaft mbH & Co KG, verzoekster in het hoofdgeding, bij het Hauptzollamt te München-West plus minus 80 ton uit Roemenië afkomstig „Verarbeitungsfleisch”, gekruid en ingevroren in blokken, blijkens factuur en aangifte bestaande uit 10 % varkensvlees en 90 % rundvlees, inklaren. Na douanecontrole werd de waar gebracht onder de onderverdeling 16.02 B III a) 1 cc) van het tarief, waarvoor een heffingspercentage van 133,45 DM/100 kg en een monetair compensatiepercentage van 41,24 DM/100 kg gold.

Verzoekster in het hoofdgeding reclameerde tegen beide heffingen en maakte, toen het Hauptzollamt haar bezwaren verwierp, de zaak aanhangig bij het Finanzgericht te München, dat in zijn beschikking van 11 juli 1978 overwoog dat de beslissing van het geschil van de uitlegging van een post van het tarief afhankelijk was; het schorste het geding en stelde ons Hof de prejudiciële vraag of onder „vlees” in tariefpost 16.02 B III a) onder 1, 2 en 3 bedoeld, slechts varkensvlees dan wel ook ander vlees (bij voorbeeld rundvlees) is te verstaan.
Ik zou dan allereerst willen stilstaan bij het redeverband van verordening 2517/74 van de Commissie van 3 oktober 1974.

Het verkoopseizoen van zuivelprodukten loopt telken jare van 1 april tot 31 maart. In beginsel worden in ieder verkoopseizoen de beslissingen betreffende de „gemeenschappelijke” prijzen en die betreffende de „gedifferentieerde” prijzen en bedragen voor de nieuwe Lid-Staten voor ieder verkoopseizoen in de maand maart genomen. Zo is geschied in maart 1974 (verordening 663/74 van de Raad van 28 maart 1974); de „gedifferentieerde” interventieprijs voor Ierse boter is vastgesteld op 163,40 rekeneenheden per 100 kg, ofwel — tegen de sedert 1 februari 1973 geldende „groene koers” — 75,49 Ierse ponden per 100 kg (verordening 222/73 van de Raad van 31 januari 1973).

Bij wijze van uitzondering — en in afwijking van het beginsel ener jaarlijkse prijsvaststelling — heeft de Raad in zijn verordening 2496/74 van 2 oktober 1974 besloten tot een nieuwe algemene verhoging der landbouwprijzen voor het verkoopseizoen 1974/1975 c.q. voor het resterend gedeelte van dat verkoopseizoen: voor boter werd de „gedifferentieerde” interventieprijs voor Ierland per 7 oktober 1974 gesteld op 170,43 rekeneenheden per 100 kg, hetgeen op een verhoging met 4,3 % ten opzichte van de oude prijs neerkomt.

In werkelijkheid was die verhoging in reële nationale valuta als gevolg van de in de landbouwsector voor het Ierse pond geldende „representatieve omrekeningskoers” veel groter, immers ingevolge's Raads verordening 2498/74 van dezelfde datum, kwam de omrekeningskoers voor de prijzen en andere bedragen bedoeld in de besluiten betreffende het gemeenschappelijk landbouwbeleid, eveneens per 7 oktober 1974, te liggen op 1 pond voor 1, 9485 rekeneenheden; tevoren bedroeg zij 1 pond per 2, 1644 rekeneenheden.

In nationale valuta uitgedrukt, werd de interventieprijs voor boter in Ierland daardoor 15,9 % hoger; van 75,49 pond werd zij opgetrokken tot 87,47 pond per 100 kg (4,3 % wegens de verhoging van de interventieprijs in rekeneenheden en 11,6 % wegens de devaluatie van het „groene” pond).

Op 3 oktober 1974, ofwel daags na de vaststelling van beide voornoemde verordeningen, deed de Commissie haar verordening 2517/74 uitgaan, waarbij de steun voor particuliere opslag van boter in geval van wijziging van de aankoopprijs is gewijzigd; zij is op 1 oktober 1974 in werking getreden.

Een opmerking vooraf: deze verordeningen vormen één geheel en kunnen slechts in onderling verband worden uitgelegd; de Commissie was op de hoogte van hetgeen de Raad zou besluiten; zij had immers zelf de voorstellen gedaan die hun beslag hebben gekregen in de verordeningen 2496/74 en 2498/74, terwijl anderzijds de Raad op de hoogte was van verordening 2517/74 van de Commissie, immers zijn eigen verordeningen zijn pas op 7 oktober in werking getreden.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J.-P. WARNER

VAN 28 FEBRUARI 1978 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de onderhavige zaak ben ik het zo volkomen eens met de redenering van de Raad dat ik deze tot de mijne zou willen maken. Met name wil ik verwijzen naar de analyse in de schriftelijke opmerkingen van de Raad — blz. 9 tot 20 — van 's Hofs rechtspraak betreffende het effect van de tweede alinea van artikel 173 EEG-Verdrag.

's Raads verordening (EEG) nr. 1692/77 — waarvan verzoeksters de geldigheid betwisten — zou iedereen hebben geraakt die te eniger tijd tussen 29 juli 1977 (datum van inwerkingtreding der verordening) en 31 december 1977 (vervaldatum) motorrijwielen met een cilinderinhoud van 380 cc of meer uit Japan in Italië wenste in te voeren. Het feit — zo het een feit is — dat wel niemand anders dan verzoeksters zulks wenste te doen, volstaat niet ter rechtvaardiging van de conclusie dat dit besluit, „hoewel genomen in de vorm van een verordening” in werkelijkheid een beschikking was die verzoeksters „rechtstreeks en individueel raakte”; zo min als het feit — indien het al een feit is — dat niemand anders dan verzoeksters op het moment dat de verordening in werking trad, een aanvrage hiertoe had ingediend overeenkomstig de Italiaanse wettelijke regeling betreffende de controle van het handelsverkeer.

Ik concludeer derhalve tot niet-ontvankelijkverklaring van het beroep en tot verwijzing van verzoeksters in de kosten.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
In de zaak 77-72 (Capolongo Maya, Jurispr. 1973, blz. 622) heeft Uw Hof bij de beantwoording van de daar gestelde prejudiciële vragen over met name de artikelen 13 en 92 van het EEG-Verdrag naar aanleiding van de heffing voor de Ente nazionale per la cellulosa e per la carta op in Italië geïmporteerd verpakkingsmateriaal, vooropgesteld dat bij gebreke van nauwkeurige inlichtingen inzake doelstelling, aard en wijze van heffing der omstreden belasting dient te worden vastgesteld dat het Hof dat zich in de uitoefening zijner bevoegdheden ingevolge artikel 177 moet beperken tot de uitlegging van de betrokken bepalingen van het Gemeenschapsrecht, nationale rechtshandelingen en rechtsvoorschriften niet -mag beoordelen, ook al houdt dit het gevaar in dat zijn antwoord niet voldoende is afgestemd op de omstandigheden van het geval. Het Hof heeft aldus een voorbehoud willen maken aangaande het nut van zijn — in direct antwoord op de vragen van de verzoekende rechter gegeven — uitlegging voor de toepassing op het betrokken nationale geding. In het licht van het hiernavolgende kan men zeggen dat dit voorbehoud alleszins op zijn plaats was.

Immers, uit de gestelde feiten in het onderhavige geval — waarin wederom wordt verzocht om uidegging van het Verdrag in verband met dezelfde nationale bepaling die ook speelde bij de prejudiciële vragen in de zaak 77-72 — volgt, dat bij de punten van uidegging eerder artikel 95 in aanmerking komt dan artikel 13, lid 2, waarop het Hof zich in zijn uitspraak toen hoofdzakelijk had geconcentreerd.

De rechter die destijds om uidegging van het Verdrag verzocht, had in zijn interpretatieverzoek artikel 95 niet betrokken, en het Hof heeft zich toen niet buiten het door de nationale rechter aangegeven kader willen begeven, wellicht juist omdat geen nadere gegevens over de kenmerken in die zaak waren verstrekt. Vandaar dat ook de Pretore te Abiategrasso, wellicht aangetrokken door de formulering van de vraag van zijn voorganger en zonder voldoende rekening te houden met de betekenis van het in het arrest Capolongo gemaakte voorbehoud inzake de feitelijke relevantie van de uitspraak, de lijn van de eerste rechter aanhoudt en zich concentreert op het begrip heffing van gelijke werking als een douanerecht, geheel voorbijgaand aan de bepalingen die de bevoegdheid der Lid-Staten op fiscaal gebied beperken.

Daar het alleen bij voldoende duidelijkheid van de fundamentele bepalingen der douane-unie mogelijk is deze correct toe te passen en de rechtszekerheid te waarborgen, mag men geen misverstand laten ontstaan door een uitspraak die niet aansluit op de nationale rechtstoestand in verband waarmee zij is gedaan en daardoor een andere betekenis dreigt te krijgen dan het Hof werkelijk bedoelde. De in deze zaak door de verzoekende rechter en de betrokkenen verstrekte gegevens stellen ons nu in staat om het verzoek tot uitlegging van het Verdrag in verband met de bedoelde nationale heffing zo niet op te lossen, dan toch in zijn juiste context te plaatsen.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J.-P. WARNER

VAN 22 JANUARI 1975 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In deze zaak kunnen wij terstond en in de procestaai conclusie nemen. Wij kunnen zeer kort zijn, want het volstaat erop te wijzen dat, zoals de Commissie en de Italiaanse Republiek hebben opgemerkt, de vraag van het Tribunal administratif te Lyon reeds is beantwoord door 's Hofs arrest in de zaak 9-74 (Casagran-de, Jurispr. 1974, blz. 773), en wij zien geen enkele reden om op het daarin overwogene terug te komen. Wij blijven integendeel bij de mening die het Hof toen heeft uitgesproken.

De uitspraak van dat arrest aanpassend aan de formulering van de vraag van het Tribunal van Lyon, concluderen wij dat het Hof verklare voor recht dat de bepaling van artikel 12 van verordening nr. 1612/60 van de Raad: „de kinderen van een onderdaan van een Lid-Staat, die op het grondgebied van een andere Lid-Staat arbeid verricht of heeft verricht, worden, indien zij aldaar woonachtig zijn, ‚onder dezelfde voorwaarden als de eigen onderdanen van deze Staat‛ toegelaten tot het … onderwijs …” niet slechts doelt op de voorwaarden van inschrijving voor het onderwijs, maar eveneens op alle aan de toelating verbonden rechten.

( 1 ) Vertaald uit het Frans.
66

De vaststelling van de president van het Gerecht in punt 38 van de bestreden beschikking dat rekwirante vanaf het begin van de wachttermijn beschikte over de gegevens die zij nodig had om een verzoek in kort geding in te dienen rechtvaardigde evenmin dat de criteria voor beoordeling van de voorwaarde inzake spoedeisendheid in casu niet konden worden versoepeld aangezien een dergelijke omstandigheid voor de kortgedingrechter enkel relevant is wanneer de overeenkomst op de datum van indiening van het verzoek in kort geding, na het verstrijken van de wachttermijn reeds is gesloten [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 23 april 2015, Commissie/Vanbreda Risk & Benefits, C‑35/15 P(R), EU:C:2015:275, punten 49, 50 en 57].
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 14)
3

Sea Watch is een in Berlijn (Duitsland) gevestigde humanitaire organisatie zonder winstoogmerk. In haar statuten is bepaald dat zij met name tot doel heeft mensen die op zee in nood of in gevaar verkeren te redden en schepen, boten en vliegtuigen te onderhouden en te exploiteren om die mensen te hulp te komen. In overeenstemming met dat doel verricht zij in de praktijk zoek- en reddingsoperaties met betrekking tot mensen op de Middellandse Zee, met schepen waarvan zij zowel eigenaar als exploitant is. Onder die schepen bevinden zich met name twee schepen, de Sea Watch 3 en de Sea Watch 4, die zijn ingeschreven in het Duitse nationale register, de Duitse vlag voeren en elk door een in Duitsland gevestigd bureau voor classificatie en certificering zijn gecertificeerd als „algemeen vrachtschip – multifunctioneel”.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 29 april 2022 –

Valvis Holding/Sun Stars & Sons en EUIPO

(Zaak C‑420/21 P)

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Uniemerk – Hogere voorziening ingesteld door een partij die in eerste aanleg niet in het ongelijk is gesteld – Hogere voorziening kennelijk niet-ontvankelijk”

Hogere voorziening – Middelen – Vorderingen tot vervanging van rechtsoverwegingen – Niet-ontvankelijkheid

(Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 169, lid 1)

(zie punten 22‑24)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof of het Gerecht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 17)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont dat de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 17‑22)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-Toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en art. 170 ter) (zie punten 15‑18)
33

Uit deze rechtspraak kan duidelijk worden afgeleid dat wanneer een motorrijtuig wegens de technische staat ervan niet geschikt is om aan het verkeer deel te nemen, niet is ingeschreven en bovendien overeenkomstig het toepasselijke nationale recht rechtmatig aan het verkeer is onttrokken, dit voertuig niet onderworpen is aan de verzekeringsplicht van artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2009/103. Een dergelijke rechtmatige onttrekking aan het verkeer toont immers objectief aan dat het betrokken voertuig niet aan het verkeer mag deelnemen, derhalve niet kan worden gebruikt als vervoermiddel en dus niet de hoedanigheid van „voertuig” in de zin van artikel 1, punt 1, van richtlijn 2009/103 heeft (zie naar analogie arrest van 29 april 2021, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, C‑383/19, EU:C:2021:337, punten 58 en 59). Het feit dat deze intrekking tijdelijk is, doet in dit verband niet ter zake, aangezien niets erop wijst dat een dergelijke omstandigheid afbreuk doet aan de doeltreffendheid van de onttrekking van het betrokken voertuig aan het verkeer tijdens de duur daarvan.
In artikel 185 van deze richtlijn staat te lezen:

„1. De herziening vindt met name plaats indien zich na de btw-aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die voor het bepalen van het bedrag van de aftrek in aanmerking zijn genomen, bijvoorbeeld in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten.

2. In afwijking van lid 1 vindt geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van de in artikel 16 bedoelde onttrekking voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters.

In geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en in geval van diefstal, kunnen de lidstaten evenwel herziening eisen.”
12

Aangezien het Amtsgericht Hamburg ondanks de door het Hof in het arrest van 11 juli 2019, České aerolinie (C‑502/18, EU:C:2019:604), gegeven uitlegging betwijfelde of verordening nr. 261/2004 van toepassing was op de betrokken vlucht, heeft het de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag: „Moeten artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7, lid 1, van verordening nr. 261/2004, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 5, aldus worden uitgelegd dat in het kader van een uit twee vluchtsegmenten bestaande vlucht met overstap die met één enkele boeking is aangekocht – met vertrek van een luchthaven die buiten het grondgebied van een lidstaat (in een derde land) is gelegen en met als bestemming een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat na een tussenlanding in een [andere lidstaat] – een passagier die op zijn eindbestemming aankomt met een vertraging van drie uur of meer die is tijdens het eerste vluchtsegment, dat op basis van een codesharingovereenkomst is uitgevoerd door een in een derde land gevestigde luchtvaartmaatschappij, krachtens die verordening compensatie kan vorderen van de communautaire luchtvaartmaatschappij waarbij hij de vlucht in zijn geheel had geboekt, hoewel deze maatschappij enkel het tweede vluchtsegment heeft uitgevoerd?”
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 7 april 2022 – J.P.

(Zaak C‑521/20) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn 1999/62/EG – In rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen – Tolgelden – Niet-betaling – Sancties – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikel 50 – Beginsel ne bis in idem – Artikel 94, onder c), van het Reglement voor de procesvoering – Onvoldoende toelichting – Geen verband tussen de gevraagde uitlegging van het Unierecht en een reëel geschil of het voorwerp van het hoofdgeding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen die zijn gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Oplegging van een administratieve geldboete wegens niet-betaling van tol voor het gebruik van een gedeelte van de autosnelweg door een vrachtwagen – Latere oplegging van andere geldboeten voor identieke overtredingen die op verschillende data zijn begaan – Geen verband tussen de gevraagde uitlegging van het Unierecht en een reëel geschil of het voorwerp van het hoofdgeding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Artikel 267 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 50; richtlijn 1999/62 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/76)

(zie punten 17‑18, 21‑26 en dictum)

Dictum

Het door het Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (bestuursrechter in eerste aanleg van de deelstaat Opper-Oostenrijk, Oostenrijk) bij beslissing van 15 oktober 2020 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

( 1 ) PB C 35 van 1.2.2021.
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 11 februari 2021 –

Raiffeisen Bank International

(Zaak C‑329/20)

„Prejudiciële verwijzing – Mededinging – Verbod op misbruik van machtspositie – Onbillijke contractuele voorwaarden – In vreemde valuta luidende hypothecaire kredietovereenkomst die door een bank is gesloten met de vennoten van een onderneming – Nietigheid – Verjaring van de vordering in rechte – Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Kennelijke niet-ontvankelijkheid – Inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing – Geen voldoende preciseringen van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is”

1. Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Noodzaak om het Hof voldoende preciseringen over de feitelijke en juridische context te verstrekken – Omvang van die verplichting op het gebied van de mededinging – Onvoldoende precisering van die context – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2, en 94) (zie punten 18‑21, 32‑36, 38)

2. Machtspositie – Relevante markt – Afbakening – Criteria (Art. 102 VWEU) (zie punten 24‑26)

3. Mededinging – Machtspositie – Individuele of collectieve machtspositie – Begrip – Beoordelingscriteria (Art. 102 VWEU) (zie punten 28‑31)

Dictum

Het door de Sąd Okręgowy w Słupsku (rechter in eerste aanleg Słupsk, Polen) bij beslissing van 8 juli 2020 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.
3.

Beroep wegens nalaten – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Nalaten dat vatbaar is voor beroep – Uitblijven van een standpunt van het Parlement en de Commissie over de vaststelling van een nationale regeling tot bestraffing van de niet-naleving van het Unierecht door bepaalde actoren – Kennelijke niet-ontvankelijkheid (Art. 265, derde alinea, VWEU) (zie punt 15)
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-Toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punt 17)
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis en 170 ter) (zie punten 15, 16, 21)
5.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Vraag die niet door het Hof is onderzocht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 24)