De situatie van een gemeenschapsburger die, nadat hij zijn woonplaats van de ene lidstaat, waarvan hij onderdaan is, naar een andere lidstaat heeft overgebracht, een werkzaamheid in loondienst uitoefent in een andere lidstaat dan zijn woonstaat, valt sinds die overbrenging binnen de werkingssfeer van artikel 39 EG.

Artikel 39 EG dient aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke een gemeenschapsburger die niet-ingezetene is van de lidstaat waarin hij inkomsten verwerft die zijn volledige of nagenoeg zijn volledige belastbare inkomen vormen, in deze lidstaat voor de vaststelling van de grondslag voor de belastingheffing over dat inkomen negatieve inkomsten uit een in een andere lidstaat gelegen woning waarvan hij eigenaar is, niet in aftrek kan brengen, terwijl een ingezetene van eerstgenoemde lidstaat dergelijke negatieve inkomsten voor de vaststelling van de grondslag voor de belastingheffing over zijn inkomen wel in aftrek kan brengen.

Op het gebied van de directe belastingen zijn de situatie van ingezetenen en die van niet-ingezetenen van een bepaalde lidstaat in de regel niet vergelijkbaar, aangezien die situaties objectief van elkaar verschillen, zowel wat de bron van inkomsten als wat de persoonlijke draagkracht van de belastingplichtige of de inaanmerkingneming van de persoonlijke en gezinssituatie betreft. Niettemin kan, wanneer een fiscaal voordeel wordt onthouden aan niet-ingezetenen, een verschil in behandeling tussen deze twee categorieën van belastingplichtigen als discriminatie worden aangemerkt wanneer er geen objectief verschil bestaat dat grond kan opleveren voor een verschillende behandeling op dit punt. Dat is met name het geval wanneer een niet-ingezeten belastingplichtige in zijn woonstaat geen inkomsten van betekenis verwerft en het grootste deel van zijn belastbaar inkomen verwerft uit een in de werkstaat uitgeoefende activiteit, zodat de woonstaat hem niet de voordelen kan toekennen die ontstaan wanneer met zijn persoonlijke en gezinssituatie rekening wordt gehouden, waarbij de discriminatie dan is gelegen in het feit dat in de woonstaat noch in de werkstaat met deze situatie rekening wordt gehouden.

Voor zover een persoon, hoewel hij in een lidstaat woont, het grootste deel van zijn belastbare inkomen verwerft uit een in een andere lidstaat uitgeoefende werkzaamheid in loondienst, zonder dat hij inkomsten van betekenis in zijn woonstaat verwerft, is zijn situatie, voor de inaanmerkingneming van zijn fiscale draagkracht, uit het oogpunt van zijn werkstaat objectief vergelijkbaar met de situatie van een ingezetene van laatstgenoemde lidstaat die ook in deze lidstaat een werkzaamheid in loondienst uitoefent. Wanneer een lidstaat bij de vaststelling van de heffingsgrondslag voor de door ingezeten belastingplichtigen verschuldigde inkomstenbelasting rekening houdt met negatieve inkomsten uit een in een andere lidstaat gelegen onroerend goed, moet hij ook voor ingezetenen van laatstgenoemde lidstaat die hun belastbaar inkomen volledig of nagenoeg volledig in eerstgenoemde lidstaat verwerven zonder dat zij in hun woonstaat inkomsten van enige betekenis genieten, deze zelfde negatieve inkomsten voor hetzelfde doel in aanmerking nemen. Anders zou met de situatie van deze laatste belastingplichtigen op dat punt in geen van beide betrokken lidstaten rekening worden gehouden.

Het aan de orde zijnde verschil in behandeling vloeit niet voort uit de loutere dispariteit tussen de betrokken nationale belastingstelsels. Ook indien de woonstaat zou toestaan dat negatieve inkomsten voor de vaststelling van de heffingsgrondslag voor de inkomstenbelasting van ingezetenen in aftrek worden gebracht, zou een belastingplichtige die zijn inkomsten volledig of nagenoeg volledig in de werkstaat verwerft, immers in geen geval van een dergelijk voordeel kunnen profiteren.

De betrokken nationale regeling strekt ertoe het gevaar van dubbele verrekening van negatieve inkomsten uit het onroerend goed van een niet-ingezeten belastingplichtige uit te sluiten ten aanzien van de ingezeten belastingplichtige die negatieve inkomsten heeft uit een in de andere lidstaat gelegen onroerend goed, wiens situatie te vergelijken is met die van een niet-ingezeten belastingplichtige die zijn inkomsten volledig of nagenoeg volledig in de betrokken lidstaat verwerft. Bovendien kan deze lidstaat, wanneer een deel van de belastbare handelingen van een belastingplichtige wordt verricht op het grondgebied van een andere lidstaat dan die waarin hij zijn werkzaamheid in loondienst uitoefent, de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat verzoeken om alle informatie die voor hem van nut kan zijn om het juiste bedrag van de inkomstenbelasting te bepalen, of die hij noodzakelijk acht voor de beoordeling van het juiste bedrag van de inkomstenbelasting die een belastingplichtige verschuldigd is overeenkomstig de wetgeving die hij toepast.

Bijgevolg is een dergelijk verschil in behandeling, dat berust op de woonplaats, discriminerend aangezien de negatieve inkomsten uit een in een andere lidstaat gelegen onroerend goed door de betrokken lidstaat in aftrek worden gebracht bij de vaststelling van de grondslag voor de belastingheffing over inkomsten uit met name arbeid van belastingplichtigen die in laatstgenoemde lidstaat wonen en werken, maar niet in aanmerking kunnen worden genomen in het geval van een belastingplichtige die zijn belastbaar inkomen volledig of nagenoeg volledig verwerft uit een in diezelfde lidstaat uitgeoefende werkzaamheid in loondienst, doch daar niet woont. Derhalve vormt een dergelijke nationale regeling een belemmering van het vrije verkeer van werknemers die in beginsel ingevolge artikel 39 EG verboden is.

(cf. punten 59-62, 66, 71, 75, 77-80, 84 en dictum)