Uit verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk en, in het bijzonder, uit titel IV, inzake de procedure van inschrijving van een Uniemerk, blijkt dat het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie uitsluitend bevoegd is inzake inschrijving en oppositie tegen deze inschrijving van een dergelijk merk. Het Bureau is de enige instantie die van de Uniewetgever de bevoegdheid heeft gekregen om inschrijvingsaanvragen te onderzoeken en bijgevolg de inschrijving van een Uniemerk toe te staan of te weigeren. Het ontbreken van bepalingen waarin wordt aangegeven dat de instanties van het Bureau bij de uitoefening van hun bevoegdheid inzake de inschrijving van een Uniemerk of inzake de oppositie tegen deze inschrijving zouden zijn gebonden door een onherroepelijk geworden beslissing van een rechtbank voor het Uniemerk, lijkt dus het gevolg van de uitsluitende aard van de bevoegdheid van het Bureau op dit gebied.

Bovendien is het, om zowel de stabiliteit van het recht en van de rechtsbetrekkingen als een goede rechtsbedeling te waarborgen, van belang dat rechterlijke beslissingen die onherroepelijk zijn geworden nadat de beschikbare beroepsmogelijkheden zijn uitgeput of nadat de beroepstermijnen zijn verstreken, niet opnieuw ter discussie kunnen worden gesteld. Dienaangaande omschrijft verordening nr. 207/2009 het begrip „gezag van gewijsde” weliswaar niet uitdrukkelijk, maar vloeit in het bijzonder uit artikel 56, lid 3, en artikel 100, lid 2, van deze verordening voort dat, opdat onherroepelijk geworden beslissingen van een rechterlijke instantie van een lidstaat of het Bureau gezag van gewijsde hebben en deze instantie of het Bureau dus kunnen binden, deze verordening vereist dat de parallelle procedures voor hen dezelfde partijen, hetzelfde voorwerp en dezelfde grond hebben.

Aangaande de procedure waartoe de vordering wegens inbreuk voor een nationale rechterlijke instantie die optreedt als rechtbank voor het Uniemerk, aanleiding gaf, en de oppositieprocedure tegen de inschrijving van een Uniemerk bij het Bureau, zij vastgesteld dat deze procedures een verschillend voorwerp hadden.

Wat enerzijds de inschrijving van een merk als Uniemerk betreft, strekt deze – zoals blijkt uit artikel 6 van verordening nr. 207/2009 – immers tot verkrijging van een dergelijk Uniemerk. De oppositie tegen een dergelijke inschrijving heeft dus tot doel te verhinderen dat de aanvrager van deze inschrijving het betrokken merk kan verkrijgen. Dienaangaande wordt overeenkomstig artikel 42, lid 5, van deze verordening, na het onderzoek van de oppositie tegen de inschrijving, hetzij de merkaanvraag afgewezen voor alle of een deel van de waren of diensten waarvoor het merk wordt aangevraagd, hetzij de oppositie afgewezen.

Wat anderzijds de vordering wegens inbreuk betreft die wordt ingesteld bij een nationale rechterlijke instantie die optreedt als rechtbank voor het Uniemerk, beoogt de houder van het oudere Uniemerk in het kader van een dergelijke vordering dat deze rechtbank het gebruik van een teken dat gevaar voor verwarring met dat van een ouder Uniemerk doet ontstaan, verbiedt. De houder van het Uniemerk wil zo de inbreukmaker aansprakelijk stellen voor de schending van zijn uitsluitende rechten.

Bovendien moet een onderscheid worden gemaakt tussen het voorwerp van vorderingen wegens inbreuk, vorderingen tot nietigverklaring en vorderingen inzake inschrijving, die voortvloeien uit verordening nr. 207/2009, in die zin dat het feit dat de houder van een ouder Uniemerk een inbreukvordering tegen de houder van een jonger Uniemerk kan instellen, noch het instellen van een vordering tot nietigverklaring bij het Bureau, noch de middelen van voorafgaande controle die in het kader van de procedure tot inschrijving van Uniemerken ter beschikking staan, nutteloos mag maken. Gelet op de uitsluitende bevoegdheid van de instanties van het Bureau om de inschrijving van een Uniemerk toe te staan of te weigeren, verschilt het voorwerp van de procedures bij het Bureau inzake de inschrijving van een Uniemerk of inzake de oppositie tegen deze inschrijving immers noodzakelijkerwijze van dat van de procedures voor een nationale rechterlijke instantie, zelfs wanneer deze rechterlijke instantie optreedt als rechtbank voor het Uniemerk.

(cf. punten 50‑53, 56, 58, 61‑63)