ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
49

In dit verband heeft het Hof in punt 182 van voormeld arrest United Brands en United Brands Continentaal/Commissie geoordeeld dat een onderneming met een machtspositie bij de verhandeling van een product — dat de reputatie van een bekend en door de verbruiker gewaardeerd merk geniet — haar leveringen aan een vaste klant die de handelsgebruiken respecteert, niet mag staken wanneer de door die klant geplaatste bestellingen geenszins ongewoon zijn. In punt 183 van dat arrest heeft het Hof geoordeeld dat zodanige handelwijze in strijd zou zijn met de doelstellingen van artikel 3, sub f, EEG-Verdrag (nadien artikel 3, sub g, EG-Verdrag, thans artikel 3, lid 1, sub g, EG), nader uitgewerkt in artikel 86 EEG-Verdrag (nadien artikel 86 EG-Verdrag, thans artikel 82 EG), met name lid 2, sub b en c, daarvan, aangezien een verkoopweigering het aantal afzetkanalen ten nadele van de consumenten beperkt en een discriminatie oplevert die uiteindelijk kan leiden tot de eliminatie van een handelspartner van de betrokken markt.
32

Zoals in punt 23 van het onderhavige arrest reeds is aangegeven, kan het doel van deze bepaling, namelijk de juiste toepassing en de eenvormige uitlegging van het gemeenschapsrecht in alle lidstaten verzekeren en voorkomen dat zich in de betrokken lidstaat een nationale rechtspraak ontwikkelt die niet strookt met de regels van dit recht, in een procedure als die voor de nationale rechter in het onderhavige geval dus slechts worden bereikt door het Hof om een prejudiciële beslissing te verzoeken.
154

Vervolgens heeft het Gerecht de overwegingen in de litigieuze beschikking betreffende een mogelijk „gemeenschappelijk prijsbeleid” van de majors onderzocht en in de punten 295 tot en met 324 van het bestreden arrest gezocht naar aanwijzingen in deze overwegingen die het gestelde gebrek aan transparantie van de betrokken markten zouden kunnen verklaren. Dienaangaande is het Gerecht met name tot de volgende conclusies gekomen: „315 Het enige in de [litigieuze] beschikking genoemde element dat wijst op ondoorzichtigheid, bestaat dus in de vaststelling in punt 80 (en in de overeenkomstige punten voor de andere grote landen), dat ‚de promotionele kortingen […] evenwel minder transparant [blijken] te zijn dan de gewone kortingen en [dat] voor de controle van dit soort kortingen […] ook vereist [is] dat de evolutie ervan op de detailhandelsmarkt van zeer nabij wordt gevolgd’. […] 318 Verder wordt in de [litigieuze] beschikking niet verklaard dat de markt ondoorzichtig is en zelfs niet dat ze onvoldoende transparant is om prijscoördinatie mogelijk te maken, maar hoogstens dat de promotionele kortingen minder transparant zijn, zonder dat ook maar enige informatie wordt verstrekt over de aard ervan, de omstandigheden waarin zij worden verleend, het concrete belang ervan voor de nettoprijzen of de weerslag ervan op de prijstransparantie. 319 Verder heeft de Commissie, zoals hierboven is uiteengezet, in de [litigieuze] beschikking vele elementen en factoren opgesomd die de markttransparantie bevorderen en de controle van de inachtneming van een mededingingsregeling vergemakkelijken. 320 Hieruit volgt dat de enkele opmerkingen over promotionele kortingen in de punten van de [litigieuze] beschikking waarin de prijscoördinatie in de grote landen wordt onderzocht, voor zover zij onnauwkeurig en niet onderbouwd zijn en zelfs worden tegengesproken door andere vaststellingen in de [litigieuze] beschikking, niet de ondoorzichtigheid van de markt of zelfs maar van de proportionele kortingen kunnen aantonen. Bovendien wordt enkel aangegeven dat de promotionele kortingen minder transparant zijn dan de gewone kortingen, maar er wordt niet uitgelegd in welke zin zij relevant zijn voor de beoordeling van de transparantie van de markt. Evenmin valt op basis van bovengenoemde opmerkingen in te zien hoe de promotionele kortingen op zich alle andere in de [litigieuze] beschikking genoemde factoren die de markt transparant maken, kunnen compenseren en aldus de transparantie die nodig is voor het bestaan van een collectieve machtspositie, kunnen tenietdoen. […] 324 Hieruit volgt dat de punten van de beschikking die betrekking hebben op de kleine landen, evenmin een motivering bevatten voor de vaststelling dat de promotionele kortingen de markt ondoorzichtig maken. Hoe dan ook kan de situatie in de kleine landen geen geldige grond vormen voor de vaststellingen die met betrekking tot de markttransparantie in de grote landen zijn verricht. 325 Uit al het bovenstaande volgt dat de grief inzake ontoereikende motivering van de vaststelling dat de markt ondoorzichtig is, gegrond is, wat op zich de nietigverklaring van de [litigieuze] beschikking rechtvaardigt.”
12

Artikel 6 van verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (PB L 391, blz. 36), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1678/98 van de Commissie van 29 juli 1998 (PB L 212, blz. 23; hierna: „verordening nr. 3887/92”), bepaalt: „1. De administratieve controles en de controles ter plaatse worden uitgevoerd op zodanige wijze dat een doeltreffende verificatie van de naleving van de voorwaarden voor toekenning van de steunbedragen en premies is gewaarborgd. 2. De in artikel 8, lid 1, van verordening (EEG) nr. 3508/92 bedoelde administratieve controle omvat met name: a) kruiscontroles betreffende de aangegeven percelen en dieren om elke ongerechtvaardigde dubbele toekenning van steun voor hetzelfde kalenderjaar te voorkomen; […] 3. De controles ter plaatse betreffen ten minste een belangrijke steekproef uit de aanvragen. Deze steekproef moet bestaan uit ten minste: […] — 5 % van de steunaanvragen ‚oppervlakten’ […] Indien bij bezoeken ter plaatse belangrijke onregelmatigheden in een regio of deelregio worden geconstateerd, nemen de bevoegde instanties de volgende maatregelen voor deze regio of deelregio: in het lopende jaar verrichten zij extra controles en zij verhogen het in het volgende jaar te controleren percentage aanvragen. 4. De aanvragen waarvoor controles ter plaatse worden verricht, worden door de bevoegde instantie met name aan de hand van een risicoanalyse en van een element inzake hun representativiteit voor de ingediende steunaanvragen bepaald. Bij de risicoanalyse wordt rekening gehouden met: — de steunbedragen, — het aantal percelen, de oppervlakte of het aantal dieren waarvoor de steun wordt aangevraagd, — de ontwikkeling ten opzichte van het voorgaande jaar, — de constateringen bij controles in de voorgaande jaren, — andere door de lidstaten te bepalen omstandigheden, — overtredingen van verordening (EG) nr. 820/97. […] 7. De oppervlakte van de percelen landbouwgrond wordt bepaald met behulp van ieder door de bevoegde instantie omschreven geschikt middel dat een meetnauwkeurigheid garandeert die ten minste overeenkomt met die welke volgens de nationale bepalingen voor officiële metingen is vereist. Deze instantie stelt een tolerantiemarge vast met inachtneming van met name de gebruikte meettechniek, de nauwkeurigheid van de beschikbare officiële documenten, de plaatselijke situatie (zoals een helling of de vorm van de percelen) en het bepaalde in de volgende alinea. […] 8. Of de percelen landbouwgrond voor een regeling in aanmerking komen, wordt nagegaan met behulp van ieder geschikt middel. Indien nodig worden daartoe aanvullende bewijzen verlangd. […]”
36

Zoals in wezen blijkt uit het antwoord op de eerste vraag, verzet artikel 13, lid 2, sub a, van verordening nr. 1408/71 zich er niet tegen dat een migrerende werknemer in de situatie van Bosmann gezinsbijslag ontvangt in de woonstaat, voor zover hij voldoet aan de voorwaarden voor toekenning van dergelijke bijslagen krachtens de regeling van die staat. Aangezien het recht van Bosmann op kinderbijslag in Duitsland blijkens de verwijzingsbeschikking is onderworpen aan de voorwaarde dat de belanghebbende op het grondgebied van deze lidstaat woont, aan welke voorwaarde zij inderdaad lijkt te voldoen, moet de verwijzende rechter bepalen of de vraag of Bosmann elke werkdag naar de woonplaats van het gezin in Duitsland terugkeert, relevant is voor de beoordeling of zij in deze staat „woont” in de zin van de Duitse wetgeving.
56

Artikel 5, lid 1, sub b, van richtlijn 2002/95 betreft specifiek de vrijstelling van het in artikel 4, lid 1, van de richtlijn vermelde verbod voor materialen en onderdelen van elektrische en elektronische apparatuur. Een dergelijke vrijstelling is alleen mogelijk wanneer een van beide in eerstgenoemde bepaling gestelde voorwaarden is vervuld, dus hetzij indien de verwijdering of vervanging ervan door middel van ontwerpwijzigingen of door middel van materialen en onderdelen waarvoor geen gebruik hoeft te worden gemaakt van de in dat lid genoemde stoffen of materialen, om technische of wetenschappelijke redenen onmogelijk is, hetzij indien vervanging voor het milieu, de gezondheid en/of de veiligheid van de consument waarschijnlijk meer nadelen dan voordelen inhoudt.
56

In dit verband zij opgemerkt dat in het kader van het onderzoek van de tweede prejudiciële vraag is vastgesteld dat een entiteit als Fernwärme Wien moet worden aangemerkt als publiekrechtelijke instelling in de zin van de richtlijnen 2004/17 en 2004/18. Bovendien heeft het Hof bij het onderzoek van de eerste prejudiciële vraag geconcludeerd dat een aanbestedende dienst als bedoeld in richtlijn 2004/17 de in deze richtlijn voorziene procedure enkel moet toepassen voor het plaatsen van opdrachten die verband houden met activiteiten die deze dienst uitoefent in een of meer van de in de artikelen 3 tot en met 7 van die richtlijn bedoelde sectoren.
23

Het Hof heeft in het kader van voornoemd arrest Albacom en Infostrada reeds onderzocht of een jaarlijkse financiële last die was opgelegd aan een telecommunicatieonderneming en berekend naar een percentage van de omzet ervan, verenigbaar is met richtlijn 97/13. In punt 41 van dit arrest heeft het Hof geoordeeld dat een dergelijke last in strijd is met de door de communautaire wetgever nagestreefde doelstellingen en het door richtlijn 97/13 vastgestelde gemeenschappelijke kader te buiten gaat. Overigens volgt uit de punten 33 en 42 van dit arrest dat een dergelijke last is verboden op grond van artikel 11 van deze richtlijn, dat bepaalt dat iedere vergoeding die van ondernemingen als onderdeel van machtigingsprocedures wordt verlangd, uitsluitend mag strekken tot dekking van de administratiekosten die voortvloeien uit de afgifte van, het beheer van, de controle van en het toezicht op de naleving van de individuele vergunningen. Aangezien de ingevolge artikel 6 van de richtlijn verlangde vergoedingen op dezelfde manier zijn beperkt, geldt dit verbod ook op grond van dit artikel.
Artikel 6 van richtlijn 2002/58 bepaalt:

„1. Verkeersgegevens met betrekking tot abonnees en gebruikers die worden verwerkt en opgeslagen door de aanbieder van een openbaar elektronischecommunicatienetwerk of -dienst, moeten, wanneer ze niet langer nodig zijn voor het doel van de transmissie van communicatie, worden gewist of anoniem gemaakt, onverminderd de leden 2, 3 en 5, alsmede artikel 15, lid 1.

2. Verkeersgegevens die noodzakelijk zijn ten behoeve van de facturering van abonnees en interconnectiebetalingen mogen worden verwerkt. Die verwerking is slechts toegestaan tot aan het einde van de termijn waarbinnen de rekening in rechte kan worden aangevochten of de betaling kan worden afgedwongen.

3. De aanbieder van een openbare elektronischecommunicatiedienst mag ten behoeve van de marketing van elektronischecommunicatiediensten of voor de levering van diensten met toegevoegde waarde de in lid 1 bedoelde gegevens verwerken voor zover en voor zolang dat nodig is voor dergelijke diensten of marketing, indien de abonnee of de gebruiker waarop de gegevens betrekking hebben daartoe zijn toestemming heeft gegeven. Gebruikers of abonnees kunnen hun toestemming voor de verwerking van verkeersgegevens te allen tijde intrekken.

[…]

5. De verwerking van verkeersgegevens overeenkomstig de leden 1 tot en met 4 mag alleen worden uitgevoerd door personen die werkzaam zijn onder het gezag van de aanbieders van de openbare communicatienetwerken of -diensten voor facturering of verkeersbeheer, behandeling van verzoeken om inlichtingen van klanten, opsporing van fraude en marketing van elektronischecommunicatiediensten van de aanbieder of de levering van diensten met toegevoegde waarde, en moet beperkt blijven tot hetgeen noodzakelijk is om die activiteiten te kunnen uitvoeren.

6. De leden 1, 2, 3 en 5 zijn van toepassing onverminderd de mogelijkheid voor de bevoegde organen om overeenkomstig de toepasselijke wetgeving in kennis te worden gesteld van verkeersgegevens met het oog op het beslechten van geschillen, in het bijzonder met betrekking tot interconnectie en facturering.”
Nietigverklaring van verordening (EG) nr. 51/2006 van de Raad van 22 december 2005 tot vaststelling, voor 2006, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Gemeenschap en, voor vaartuigen van de Gemeenschap, in andere wateren met vangstbeperkingen van toepassing zijn (PB L 16, blz. 1) – Discriminatie – Toepassing van artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB L 358, blz. 59)
Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoï Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis en Thomas Bolossis worden verwezen in de kosten van de onderhavige procedure. De beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg die heeft geleid tot de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 13 januari 2006, Komninou e.a./Commissie (T‑42/04), vervat in punt 2 van het dictum van die beschikking, wordt gehandhaafd.
1)

Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die nodig zijn om een passende interventie mogelijk te maken in alle situaties die leiden tot langdurige blootstelling aan ioniserende straling als gevolg van de nawerkingen van een radiologische noodsituatie of een vroegere handeling, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 53 van richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren.
Het Hof kan krachtens artikel 61 van zijn Reglement voor de procesvoering de mondelinge behandeling ambtshalve, op voorstel van de advocaat-generaal dan wel op verzoek van partijen heropenen indien het van oordeel is dat het onvoldoende is ingelicht of dat de zaak moet worden beslecht op basis van een argument waarover tussen partijen geen discussie heeft plaatsgevonden. De stelling dat de advocaat-generaal in zijn conclusie geen rekening heeft gehouden met bepaalde nationale rechtsvoorschriften waarvan de verwijzende rechter in zijn prejudiciële beslissing geen melding heeft gemaakt, kan echter, gelet op de in dit artikel geformuleerde vereisten, de heropening van de mondelinge behandeling niet rechtvaardigen.

In het kader van een krachtens artikel 234 EG ingeleide procedure is het immers niet aan het Hof om de relevante nationale bepalingen te preciseren die op het hoofdgeding van toepassing zijn. Dat recht komt uitsluitend toe aan de verwijzende rechter die, ofschoon hij de nationale toepasselijke bepalingen schetst, het aan het Hof overlaat om alle gegevens voor de uitlegging van het gemeenschapsrecht te verstrekken die de verwijzende rechter in staat kunnen stellen te beoordelen of een nationale wettelijke regeling in overeenstemming is met de gemeenschapsregeling. Bovendien voorzien het Statuut van het Hof en het Reglement voor de procesvoering niet in de mogelijkheid voor partijen om opmerkingen in te dienen in antwoord op de conclusie van de advocaat-generaal.

Ook staat het alleen aan de verwijzende rechter om een omschrijving te geven van het feitelijke kader waarin de gestelde vragen moeten worden geplaatst, of althans de feiten uiteen te zetten waarop die vragen zijn gebaseerd. Wanneer een verwijzende rechter in zijn verwijzingsbeslissing bepaalde feitelijke elementen niet duidelijk noemt, kan een partij ter rechtvaardiging van de heropening van de mondelinge behandeling dus niet stellen dat bepaalde feitelijke veronderstellingen waarop de analyse van de advocaat-generaal berust, onjuist of zelfs onvolledig zijn, gezien de in artikel 61 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof geformuleerde vereisten.

(cf. punten 37-40, 42, 44-47)
Het staat niet aan het Hof om zich uit te spreken over de toepasselijkheid van nationale bepalingen die relevant zijn voor de uitkomst van een geding, maar in het kader van de bevoegdheidsverdeling tussen de communautaire en de nationale rechterlijke instanties moet het Hof acht slaan op de in de verwijzingsbeslissing omschreven juridische context waarin de prejudiciële vraag moet worden geplaatst.

Bovendien kan het vermoeden van relevantie dat op de prejudiciële vragen van nationale rechterlijke instanties rust, slechts in uitzonderingsgevallen worden opgeheven, namelijk wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van de in die vragen genoemde bepalingen van gemeenschapsrecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding. Dat is het geval met vragen waarbij de verwijzende rechter niet het verband verduidelijkt tussen de elementen van het nationale recht en de gemeenschapsrechtelijke bepalingen waarvan hij om uitlegging verzoekt, en niet uiteenzet waarom een onderzoek door het Hof van een deontologische code van de artsen en de uitleggingspraktijk inzake reclame voor medisch-chirurgische esthetische behandelingen nuttig is voor de beslechting van het hoofdgeding.

(cf. punten 20, 23, 26)
Een nationale regeling met minima voor de hoogte van de dierenafdelingen, om de vervoerders nauwkeurigere normen te geven dan die van richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, kan binnen de bij artikel 249 EG aan de lidstaten verleende beoordelingsmarge vallen, mits deze regeling, die de door deze richtlijn beoogde bescherming van de dieren tijdens het vervoer in acht neemt, niet in strijd met het evenredigheidsbeginsel in de weg staat aan de verwezenlijking van de eveneens door deze richtlijn beoogde opheffing van de technische belemmeringen voor het handelsverkeer in levende dieren en goede werking van de marktordeningen. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of die regeling deze beginselen in acht neemt.

(cf. punt 46, dictum 1)
Zaak C-499/06

Halina Nerkowska

tegen

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie

(verzoek van de Sąd Okręgowy w Koszalinie om een prejudiciële beslissing)

„Invaliditeitspensioen voor burgerslachtoffers van oorlog of repressie — Voorwaarde van woonplaats op nationaal grondgebied — Artikel 18, lid 1, EG”

Conclusie van advocaat-generaal M. Poiares Maduro van 28 februari 2008 I - 3995

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 mei 2008 I - 4004

Samenvatting van het arrest

Burgerschap van Europese Unie – Recht om vrij op grondgebied van lidstaten te reizen en te verblijven – Sociale voordelen

(Art. 18 EG)

Artikel 18, lid 1, EG dient aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat op grond waarvan deze laatste absoluut, onder alle omstandigheden, weigert om aan zijn onderdanen een uitkering te betalen die aan burgerslachtoffers van de oorlog of repressie is toegekend, op de loutere grond dat zij gedurende de periode dat deze uitkering wordt betaald, niet op het grondgebied van deze staat wonen, maar op dat van een andere lidstaat.

Zowel de wens om de solidariteitsplicht ten aanzien van burgerslachtoffers van de oorlog of repressie te beperken tot diegenen die een band met het volk van de betrokken staat hebben, door te eisen dat de betrokkenen in deze staat wonen, wat wordt beschouwd als een uiting van de mate waarin zij in deze samenleving zijn geïntegreerd, als de noodzaak om na te gaan of zij nog steeds voldoen aan de voorwaarden voor toekenning van deze uitkering, vormen stellig objectieve overwegingen van algemeen belang die kunnen rechtvaardigen dat de voorwaarden voor toekenning of betaling van een dergelijke uitkering het vrije verkeer van de burgers van deze lidstaat kunnen aantasten.

Het woonplaatsvereiste is weliswaar een criterium aan de hand waarvan een dergelijke band kan worden vastgesteld, maar dit neemt niet weg dat het feit dat de ontvanger van de uitkering de nationaliteit bezit van de lidstaat die de betrokken uitkering toekent en meer dan 20 jaar in deze staat heeft gewoond, kan volstaan als bewijs van verbondenheid tussen deze lidstaat en de ontvanger. In deze omstandigheden moet de verplichting om gedurende de gehele periode dat deze uitkering wordt betaald, in de betrokken lidstaat te wonen, als onevenredig worden beschouwd, aangezien zij verder gaat dan nodig is om een dergelijke band te verzekeren. Wat verder de noodzaak betreft om na te gaan of de ontvanger van deze uitkering nog steeds aan de voorwaarden voor toekenning ervan voldoet, gaat een woonplaatsvereiste ook verder dan nodig is ter bereiking van dit doel en voldoet het dus niet aan het evenredigheidsbeginsel.

(cf. punten 35, 37, 39-47 en dictum)
Zaak C-306/06

01051 Telecom GmbH

tegen

Deutsche Telekom AG

(verzoek van het Oberlandesgericht Köln om een prejudiciële beslissing)

„Richtlijn 2000/35/EG — Bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties — Artikel 3, lid 1, sub c-ii — Betalingsachterstand — Bankovermaking — Datum vanaf wanneer betaling moet worden geacht te zijn verricht”

Conclusie van advocaat-generaal M. Poiares Maduro van 18 oktober 2007 I - 1925

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 3 april 2008 I - 1939

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties – Richtlijn 2000/35

(Richtlijn 2000/35 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 1, sub c-ii)

Artikel 3, lid 1, sub c-ii, van richtlijn 2000/35 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties dient aldus te worden uitgelegd dat voor het vermijden of het beëindigen van de toepassing van interest voor betalingsachterstand bij een betaling bij wege van bankovermaking vereist is dat het verschuldigde bedrag op tijd op de rekening van de schuldeiser is bijgeschreven.

(cf. punt 32 en dictum)