ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In het kader van een strafzaak betreffende de onrechtmatige uitoefening van het beroep van voetbaltrainer heeft het tribunal de grande instance te Rijssel het Hof verzocht om een uitspraak over de vraag, of de artikelen 48 tot en met 51 EEG-Verdrag verlangen dat administratieve beslissingen van de Lid-Staten waarbij de door die artikelen gewaarborgde rechten en vrijheden worden geraakt, aan bepaalde minimumeisen voldoen, en meer in bijzonder met redenen moeten zijn omkleed.

G. Heylens, Belgisch onderdaan, is houder van een Belgisch diploma voetbaltrainer dat op 18 juni 1977 werd afgegeven door de trainersschool van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Voor het voetbalseizoen 1984-1985 werd hij aangeworven door de Lille Olympic Sporting Club, waarvan de ploeg in de eerste Franse divisie speelt. De LOSC trachtte de positie van de nieuwe trainer onmiddellijk te regulariseren. Bij brief van 8 januari 1985 deelde het Franse Ministerie voor Jeugd en Sport hem echter mee, dat de nationale commissie voor gelijkstellingen een negatief advies had uitgebracht over de erkenning van zijn diploma, omdat dit niet gelijkwaardig zou zijn aan het Franse diploma. Heylens werd verzocht, zich te onthouden van ieder bezoldigd onderwijs in Frankrijk.

Heylens ging evenwel door met de training van de ploeg van Rijssel en legde de verschillende waarschuwingen van de Union nationale des entraîneurs et cadres techniques professionnels du football (Unectef) naast zich neer. Daarop daagde de Unectef hem en de bestuurders van de LOSC voor het tribunal de grande instance te Rijssel wegens overtreding van artikel 43 van wet nr. 84-610 van 16 juli 1984 (JORF van 17.7.1984, blz. 2288) en artikel 259 van het Franse wetboek van strafrecht, betreffende het onrechtmatig voeren van een titel.

Bij vonnis van 4 juli 1986 heeft het tribunal de behandeling van de zaak geschorst en het Hof krachtens artikel 177 EEG-Verdrag de volgende vraag gesteld:

„Vormt het feit dat de bezoldigde functie van trainer van een sportploeg (artikel 43 van de wet van 16.7.1984) alleen mag worden uitgeoefend door de houder van een Frans diploma of van een buitenlands diploma waarvan de gelijkwaardigheid is erkend door een commissie die zich uitspreekt in een niet met redenen omkleed advies waartegen geen specifiek beroep openstaat, bij gebreke van een op dat beroep toepasselijke richtlijn een beperking van het in de artikelen 48 tot en met 51 EEG-Verdrag omschreven vrije verkeer van werknemers ?”

Schriftelijke opmerkingen zijn bij het Hof ingediend door de Unectef, verdachten in de hoofdzaak, de regering van de Franse Republiek, de regering van het Koninkrijk Denemarken en de Commissie. Behalve de Franse regering hebben deze ook alle mondelinge opmerkingen ingediend.
30.

3) De vierde vraag ten slotte betreft het ter uitvoering van artikel 12 van verordening nr. 1408/71 vastgestelde artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 574/72 (hiervóór reeds geciteerd). Deze bepaling heeft, zoals bekend, betrekking op gevallen waarin de ontvanger van een krachtens de wettelijke regeling van een Lid-Staat verschuldigde uitkering tevens aanspraak op uitkeringen heeft krachtens de wettelijke regeling van een of meer andere Lid-Staten. Het bepaalt in dit verband: „Indien het uitkeringen bij invaliditeit, ouderdom of overlijden (pensioenen) betreft, die overeenkomstig artikel 46, lid 2, van de verordening door het orgaan van een Lid-Staat zijn vastgesteld, houdt dit orgaan rekening met uitkeringen van andere aard, inkomsten of beloningen die vermindering of schorsing van de door dit orgaan verschuldigde uitkering tot gevolg kunnen hebben; dit geldt niet voor de berekening van het in artikel 46, lid 2, sub a, van de verordening bedoelde theoretische bedrag, doch uitsluitend voor de vermindering of schorsing van het in artikel 46, lid 2, sub b, van de verordening bedoelde bedrag. Van het bedrag van deze uitkeringen, inkomsten of beloningen wordt slechts een gedeelte in aanmerking genomen, dat overeenkomstig artikel 46, lid 2, sub b, van de verordening vastgesteld wordt naar verhouding van de duur van de vervulde tijdvakken van verzekering.”
38.

In dit verband moet worden gewezen op een uitspraak van het Hof uit de beginperiode van de toepassing van het mededingingsrecht, namelijk het arrest van 6 april 1962. ( 4 ) In dit arrest heeft het Hof de toepasselijkheid van artikel 85 EEG-Verdrag vanaf de inwerkingtreding van het Verdrag in beginsel beaamd, doch tegelijkertijd verklaard dat tot aan de inwerkingtreding van een krachtens artikel 87 vastgestelde verordening of richtlijn over de toepassing van de artikelcu 85 en 86 EEG-Verdrag het verbod van artikel 85, lid 1, slechts van toepassing is op overeenkomsten of besluiten ten aanzien waarvan de autoriteiten van de Lid-Staten op grond van artikel 88 hebben beslist dat zij onder artikel 85, lid 1, vallen en niet voor vrijstelling in de zin van artikel 85, lid 3, in aanmerking komen, of ten aanzien waarvan de Commissie is overgegaan tot de vaststelling bedoeld in artikel 89, lid 2.
80.

Welk belang de koppeling van verzoeksters reactie op de mededeling van de punten van bezwaar enerzijds en de voortzetting van de procedure in de plasticssector anderzijds kan hebben wat de schending van het recht om te worden gehoord, respectievelijk het recht van verweer betreft, vermag ik niet te zien. Had een dergelijk dreigement van de zijde van de Commissie — vooropgesteld dat het is geuit — geen resultaat, dan zou dit voor de wettigheid van de hier bestreden beschikking van geen enkel belang zijn, aangezien de genoemde rechten dan niet zouden zijn geschonden. Had een dergelijk dreigement daarentegen wel succes, dan zouden de genoemde rechten eventueel kunnen zijn geschonden bij de opstelling van de opmerkingen op de punten van bezwaar. Of er sprake is van een dergelijke schending van het recht en of deze invloed heeft gehad, zou moeten worden onderzocht in de procedure betreffende de eindbeschikking van de Commissie inzake verzoeksters mededingingsgedrag: de procedure in zaak 62/86. Voor de onderhavige procedure is dit middel evenwel niet van belang.
2.

Antonio Ferraioli, van Italiaanse nationaliteit, is sinds 1961 in dienst bij de Deutsche Bundespost. Deze betaalde hem, overeenkomstig het Bundeskindergeldgesetz (de Duitse kinderbijslagwet), zoals aangevuld door artikel 73 van verordening nr. 1408/71, kinderbijslag voor zijn drie in Italië bij hun moeder wonende kinderen. Toen de Deutsche Bundespost vernam dat Ferraioli's echtgenote daar sinds 1971 in loondienst werkt, staakte zij deze betaling per 1 mei 1979. Later kwam zij gedeeltelijk op haar beslissing terug en hervatte zij de betaling van de Duitse bijslag voor de twee kinderen van Ferraioli die de leeftijd van zestien jaar hadden bereikt, met de overweging dat de Italiaanse kinderbijslag ophield bij het bereiken van die leeftijd. Voor een van hen, die ten tijde van de feiten vijftien jaar oud was, is de betaling echter van 1 mei tot 30 september 1979 geschorst, en voor de jongste, die tien jaar oud was, is zij nog steeds geschorst. Na een vruchteloos bezwaar hiertegen, stelde Antonio Ferraioli beroep in bij het Sozialgericht te München, waar hij hervatting vorderde van de sinds 1 mei 1979 geschorste of gestaakte kinderbijslagbetalingen voor zijn jongste twee kinderen, tot een bedrag gelijk aan het verschil tussen de Duitse en de Italiaanse uitkeringen. Ten slotte kwam de zaak, na een vruchteloos beroep van de Deutsche Bundespost bij het Bayerische Landessozialgericht tegen het vonnis in eerste aanleg, waarbij de vordering van verzoeker integraal was toegewezen, voor het Bundessozialgericht, dat het Hof de volgende drie vragen voorlegt: „1) Geldt artikel 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 ook voor gevallen waarin op grond van verrichte beroepswerkzaamheden verschuldigde gezins- of kinderbijslagen in de Lid-Staat waarin de gezinsleden wonen, ingevolge de wettelijke regeling van deze staat niet worden uitbetaald om de enkele reden dat de ouder die er recht op heeft, ze niet heeft aangevraagd ? 2) Worden krachtens artikel 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 de gezinsbijslagen die ingevolge artikel 73 van de verordening aan een ouder zijn verschuldigd in de staat waar deze werkzaam is, in volle omvang geschorst of slechts tot het bedrag dat in de woonstaat van de overige gezinsleden op grond van beroepswerkzaamheden van de andere ouder aan gezinsbijslag verschuldigd is ? 3) Moet ingevolge artikel 76 van verordening (EEG) nr. 1408/71 volledige schorsing ook dan plaatsvinden, wanneer de bijslaggerechtigde ouder naar nationaal recht (hier: het Bundeskindergeldgesetz) bij samenloop met een gelijksoortige buitenlandse gezinsbijslag aanspraak behoudt op een bedrag ter hoogte van het verschil [tussen de twee uitkeringen] ?”
Gelet op het voorgaande, komt het aan artikel 17 van verordening nr. 2730/79 ontleende argument a contrario mij niet relevant voor. Men kan immers tegenover de strekking en de letter van de regeling inzake de mcb's niet het stilzwijgen van deze regeling met betrekking tot de hierbedoelde leveranties stellen. Anders gezegd, men kan niet op zuiver formele wijze betekenis hechten aan het ontbreken van een uitdrukkelijke bepaling van overeenkomstige inhoud als artikel 17.

Bovendien moet, behalve op de eigen kenmerken van mcb's en restituties (zaak 38/79, Nordmark, Jurispr. 1980, blz. 643, r.o. 7-9), worden gewezen op de idee waarop beide berusten. Zoals advocaat-generaal Capotorti in genoemde zaak Nordmark opmerkte (Jurispr. 1980, blz. 661), hebben mcb's en restituties een „gemeenschappelijk element” : beide beogen het vrije verkeer in landbouwprodukten tussen de Lid-Staten onderling en tussen de Gemeenschap en derde landen te waarborgen door de belemmeringen die het gevolg zijn van de prijsverschillen tussen de diverse markten, weg te nemen.

Mcb's en restituties beogen dus voor ieder betrokken produkt het prijsverschil te compenseren tussen de markt van het uitvoerend land en de markt van het land waarheen het werkelijk wordt uitgevoerd, dat wil zeggen waar het in de handel wordt gebracht. Het Hof heeft deze uitlegging bevestigd voor de mcb's „toetreding” (zaak 250/80, Töpfer, Jurispr. 1981, blz. 2465, r.o. 14-16). Voor de restituties wordt deze voorwaarde uitdrukkelijk gesteld in artikel 10 van verordening nr. 2730/79, volgens hetwelk voor de betaling van de restitutie niet alleen de voorwaarde geldt dat het produkt het geografisch grondgebied van de Gemeenschap heeft verlaten, maar in voorkomend geval ook dat het bewijs wordt geleverd, dat het werkelijk op de markt van het invoerende derde land is gebracht. In dezelfde zin preciseert artikel 16, lid 2, van verordening nr. 1371/81, dat de toekenning van mcb's met name afhangt van het bewijs

„dat de produkten

a) het grondgebied van uitvoerende Lid-Staat hebben verlaten...”

In feite leidt dit tot de meer algemene vaststelling, dat mcb's evenmin als restituties of vrijstellingen kunnen worden verleend voor landbouwprodukten die gekocht zijn tijdens „Butterfahrten” — minicruises tijdens welke niet of slechts symbolisch aan land wordt gegaan —, waarbij de exporteurs noch de reizigers aannemelijk kunnen maken dat zij produkten hebben gekocht die werkelijk in een andere Lid-Staat of buiten het grondgebied van de Gemeenschap in de handel zijn gebracht (vgl. met name zaak 325/82, Commissie/Duitsland, Jurispr. 1984, blz 777, r.o. 25-27).
Laten wij nu eens de feiten van het hoofdgeding bekijken. De wijziging van de spilkoers van de Duitse mark op 29 juni 1973 leidde tot een verhoging, van de mcb's. Bij mededeling van 3 juli 1974 besloot de Duitse regering gebruik te maken van het bepaalde in verordening nr. 1608/74, en stelde zij te dien einde een termijn vast voor het indienen van de verzoeken. Een dergelijk verzoek werd ingediend door de onderneming Söhnlein Rheingold. Deze verklaarde dat zij, op basis van contracten die tussen november 1972 en maart 1973 waren gesloten, in de periode julioktober 1973 een aanzienlijke hoeveelheid Franse en Italiaanse tafelwijn had ingevoerd. Zij stelde dat de verhoging van de mcb's, waartoe de nationale monetaire maatregel had geleid, haar achteraf een bijkomende last had opgelegd waarvoor zij, aangezien aan de voorwaarden van de gemeenschapsverordening was voldaan, compensatie op billijkheidsgronden verlangde.

Het Hauptzollamt Wiesbaden, dat aanspraak maakte op een discretionaire bevoegdheid om te beoordelen of aan de voorwaarden voor toepassing van de billijkheidsmaatregelen was voldaan, wees het verzoek van Rheingold af op grond dat zij niet met de „nodige en normale zorgvuldigheid” had getracht de last te vermijden waarvoor zij nu compensatie verlangde. Van dit besluit, dat werd bevestigd door de Oberfinanzdirektion Frankfurt, kwam de onderneming in beroep bij het Hessische Finanzgericht. Naast de argumenten die het reeds tijdens de bezwaarprocedure had voorgedragen, voerde het Hauptzollamt aan dat de billijkheidsregeling ook niet kon worden toegepast, omdat de invoercontracten door Rheingold waren gesloten vóór 3 juni 1973 en derhalve buiten het toepassingsgebied ratione temporis van de verordening vielen.

Geconfronteerd met deze argumenten van het Hauptzollamt, heeft de Duitse rechter gemeend het Hof de volgende vragen te moeten stellen:

1) Moet verordening nr. 1608/74 aldus worden uitgelegd, dat vrijstelling of terugbetaling op billijkheidsgronden van bij de invoer geheven monetair compenserende bedragen slechts mogelijk is wanneer de contracten die aan de invoer ten grondslag liggen, na 3 juni 1973 zijn gesloten ?
3.

Blijkens het verwijzingsarrest van de Hoge Raad was na de uitspraak van het arrest van het Hof niet langer in geschil, dat bij de berekening van de wegens invoer verschuldigde omzetbelasting rekening had moeten worden gehouden met de omstandigheid, dat over de boot in Frankrijk reeds BTW voor een bedrag van (omgerekend) HFL 22298,91 was geheven. Partijen werden het evenwel niet eens over de vraag, hoe de Franse BTW in aftrek moest worden gebracht. Meer in het bijzonder verschilden zij van mening over de vraag, of de reeds in het land van uitvoer betaalde BTW al dan niet moest worden opgenomen in de maatstaf van heffing voor de berekening van de BTW in het land van invoer, alsmede over de bepaling van het gedeelte der in het land van uitvoer betaalde BTW dat op het tijdstip van invoer nog in de waarde van de boot begrepen was. In afwijking van het door de Inspecteur verdedigde standpunt overwoog het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch: — dat de maatstaf van heffing voor de Nederlandse omzetbelasting werd gevormd door de verkoopprijs van het goed exclusief BTW; — dat de in Frankrijk betaalde BTW integraal in mindering moest worden gebracht, zonder het gedeelte van die BTW overeenkomend met het gebruik van de boot gedurende het jaar tussen de eerste aankoop en de wederverkoop eraan te onttrekken. Tegen deze uitspraak stelde de staatssecretaris van Financiën beroep tot cassatie in met de stelling : — dat de maatstaf van heffing voor de berekening van de bij invoer verschuldigde BTW wordt gevormd door de waarde van het goed op het tijdstip van invoer, de in het land van uitvoer betaalde BTW daaronder begrepen; — dat het gebruik van het goed moet leiden tot een verlaging van het in mindering te brengen bedrag aan reeds in het land van uitvoer betaalde BTW. Ter oplossing van bovengenoemde twee problemen heeft de Hoge Raad der Nederlanden het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Ingeval door een Lid-Staat belasting over de toegevoegde waarde (verder te noemen: BTW) wordt geheven bij invoer van een produkt uit een andere Lid-Staat, hetwelk door een niet-belastingplichtige (particulier) is geleverd, terwijl deze belasting niet wordt geheven ter zake van de levering door een particulier van gelijksoortige produkten binnen de Lid-Staat van invoer, dient dan, om te voorkomen dat die belasting een hogere binnenlandse belasting vormt als bedoeld in artikel 95 van het Verdrag, de Lid-Staat van invoer met het bedrag van de in de Lid-Staat van uitvoer betaalde BTW, dat op het tijdstip van invoer nog in de waarde van het produkt is begrepen, rekening te houden a) in dier voege dat dit bedrag niet wordt opgenomen in de maatstaf van heffing voor de bij de invoer verschuldigde BTW en bovendien in mindering wordt gebracht op de bij de invoer verschuldigde BTW, dan wel b) in dier voege dat bedoeld bedrag slechts in mindering wordt gebracht op de bij de invoer verschuldigde BTW ? 2) Hoe dient in het sub 1 omschreven geval het aldaar bedoelde bedrag te worden berekend ?” In de volgorde van de gestelde vragen zal ik achtereenvolgens de met betrekking tot elk van beide vragen ingediende opmerkingen behandelen.
Voor het Amtsgericht Aachen vordert verzoeker terugbetaling van het gedeelte van de verzekeringspremie, dat hij niet had behoeven te betalen indien hem de korting was verleend (DM 127,61). Hij stelt zich op het standpunt, dat de Duitse tariefbepalingen, volgens welke geen korting voor schadevrij rijden wordt verleend bij verzekeringsovereenkomsten voor motorvoertuigen met douanekenteken, materieel niet gerechtvaardigd zijn en dat zij in het bijzonder inbreuk maken op het discriminatieverbod van het EEG-Verdrag, omdat hij in verband met het feit dat hij in een ander EEG-land woont, niet in aanmerking komt voor de premiekortingen die aan verzekeringnemers wegens hen persoonlijk betreffende omstandigheden worden toegekend.

Verweerster in het hoofdgeding, de Frankfurter Versicherungs-AG, concludeert tot verwerping van het beroep. Zij meent dat de bestreden tariefbepalingen materieel volstrekt gerechtvaardigd zijn. In gevallen als dit zou het verzekeringsrisico groter zijn, omdat het voertuig gewoonlijk in het buitenland wordt gestald en tijdens de duur van de verzekeringsovereenkomst voornamelijk wordt gebruikt in een gebied waarmee minder bekendheid bestaat. Het zou niet juist zijn, dat het van overheidswege goedgekeurde tarief van verweerster in andere EG-landen wonende verzekeringnemers systematisch uitsluit van de kortingen die aan in het binnenland wonende verzekeringnemers wegens hen persoonlijk betreffende omstandigheden worden toegekend.
Om te beginnen wil ik de bepalingen onderzoeken welke voor de verwijzende rechter aan de orde zijn gesteld. Zoals reeds gezegd, zijn dit de gemeenschapsrechtelijke bepalingen inzake de opslagkostenbijdrage in de sector suiker.

De rechtsgrondslag is artikel 8 van verordening nr. 3330/74 van de Raad van 19 december 1974 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1396/78 van de Raad van 20 juni 1978. Ingevolge artikel 8, lid 1, worden de opslagkosten van bepaalde soorten suiker, vervaardigd uit in de Gemeenschap geoogste suikerbieten of in de Gemeenschap geoogst suikerriet (witte suiker, ruwe suiker, stropen die een tussenstadium in de produktie van vaste suiker vormen en stropen verkregen door oplossing van vaste suiker) forfaitair terugbetaald. Ter financiering van deze vergoedingen heffen de Lid-Staten van elke fabrikant een bijdrage per gewichtseenheid geproduceerde suiker of per gewichtseenheid van bovengenoemde stropen, voor zover deze in een tussenstadium van de produktie van vaste suiker worden vervaardigd en als zodanig worden afgezet.

Ingevolge artikel 8, lid 3, stelt de Raad de algemene voorschriften voor de toepassing van dit artikel vast en stelt de Commissie, naast de jaarlijks vast te stellen hoogte van de bijdrage, de uitvoeringsbepalingen vast. De eerstgenoemde voorschriften zijn te vinden in verordening nr. 1358/77 van de Raad van 20 juni 1977 die de verevening van de opslagkosten regelt. Terzake is vooral van belang artikel 6, lid 4, waarin wordt bepaald: „De Lid-Staat int de bijdrage van elke suikerfabrikant voor de hoeveelheden witte of ruwe suiker en de in artikel 8, lid 1, derde alinea, sub a, van verordening nr. 3330/74 bedoelde stropen, die binnen zijn maximumquota zijn geproduceerd en afgezet.”

Deze regeling is nader uitgewerkt in verordening nr. 1998/78 van de Commissie van 18 augustus 1978. In artikel 8, lid 2, wordt bepaald: „Onder ‚stropen die een tussenstadium in de produktie van vaste suiker vormen’ wordt verstaan de stropen van onderverdeling 17.02 D II van het gemeenschappelijk douanetarief, die later onder douanecontrole of onder administratieve controle met dezelfde waarborgen tot suiker in vaste vorm worden verwerkt en in speciale reservoirs, gescheiden van de installaties voor de suikerproduktie, opgeslagen worden” (opgemerkt zij dat deze tariefpost betrekking heeft op de overige suikers en stropen, dat wil zeggen andere dan in de voorgaande tariefposten). Verder bepaalt artikel 12, lid 1, dat voor de in artikel 8, lid 1, derde alinea, sub a, van verordening nr. 3330/74 bedoelde produkten de bijdrage verschuldigd is „zodra deze zijn afgezet”; voor het berekenen van de hoogte van de bijdragen wordt in dit artikel als afzet beschouwd „de verwerking van suiker en stropen door de fabrikant tot andere produkten dan die van post 17.01 van het gemeenschappelijk douanetarief” (beetwortelsuiker en rietsuiker, in vaste vorm).
61979C0080

Conclusie van advocaat-generaal Mischo van 15 juni 1989. - DETALMO PIRZIO-BIROLI TEGEN COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - AMBTENAREN - PERSONEELSLID VAN EUROPESE ASSOCIATIE VOOR SAMENWERKING (EAS) - ERKENNING ALS AMBTENAAR VAN DE COMMISSIE. - GEVOEGDE ZAKEN 80/79 EN 205/81.



Jurisprudentie 1989 bladzijde 02441

Pub.RJ bladzijde Pub somm
Pierre Gratreau, geboren in 1929, is ingenieur en doctor in de natuurkunde. Hij trad in juli 1967 bij de Commissie in dienst als wetenschappelijk ambtenaar in de rang A 5. Sindsdien is hij in het kader van de associatieovereenkomst Euratom-CNEN (Comitato Nazionale Energia Nucleare) werkzaam bij het „Laboratorio Gas Ionizzati”, gevestigd te Frascati (Italie). Hij is tewerkgesteld bij het fusieprogramma van directoraat-generaal XII (Onderzoek, wetenschappen en onderwijs) van de Commissie. In 1978 werd hij voor het vierde achtereenvolgende jaar voorgedragen voor bevordering van zijn aanvangsrang naar de rang A 4. Zijn naam kwam echter niet voor op de lijsten waarvan hij thans nietigverklaring vordert.

Tot staving van zijn beroep voert hij één enkel middel aan, namelijk schending van artikel 45 van het Statuut. Deze schending vloeit volgens hem voort uit het feit dat het in artikel 45 voorgeschreven „onderzoek waarbij de verdiensten der ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen, alsmede de beoordelingsrapporten die over hen zijn uitgebracht, onderling worden vergeleken”, niet op regelmatige wijze plaats heeft kunnen vinden. Gratreau betoogt dat de traagheid van de beoordelaar, allereerst bij de opstelling van zijn beoordelingsrapport en vervolgens bij de beantwoording van zijn opmerkingen, heeft geleid tot een aaneenschakeling van vertragingen die hem niet kan worden verweten. Hij voegt hieraan toe dat de paritaire bevorderingscomités, belast met de vaststelling van de eerste litigieuze lijst — waaraan het tot aanstelling bevoegde gezag geen enkele naam kan toevoegen — zodoende niet in het bezit waren van zijn beoordelingsrapport over het tijdvak 1975-1977, en zich voor het tijdvak 1973-1975 moesten baseren op een rapport waarvan hij de inhoud betwistte en dat niettemin in strijd met de bepalingen van de Gids voor de beoordeling, in zijn persoonsdossier was opgenomen.

De Commissie ontkent niet dat de litigieuze rapporten te laat zijn opgesteld en dat het rapport over het tijdvak 1975-1977 niet in het bezit was van de verschillende groepen (instantie 0, bevorderingscomité in eerste instantie, bevorderingscomité in tweede instantie) die een rol spelen bij de bevorderingsprocedure van het uit de kredieten voor onderzoek bezoldigde personeel. Daarentegen betwist zij dat het beoordelingsrapport over 1973-1975 ten onrechte in zijn persoonsdossier is opgenomen en vooral dat de niet-naleving van de bepalingen inzake de beoordeling, onder meer het ontbreken van het rapport over 1975-1977, volstaat voor de onregelmatigheid van de litigieuze bevorderingen.