Zaak C‑354/16

Ute Kleinsteuber

tegen

Mars GmbH

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeitsgericht Verden)

„Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Richtlijn 2000/78/EG – Artikelen 1, 2 en 6 – Gelijke behandeling – Verbod van discriminatie op grond van geslacht – Bedrijfspensioen – Richtlijn 97/81/EG – Raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid – Clausule 4, punten 1 en 2 – Wijze van berekening van de verworven pensioenrechten – Regeling van een lidstaat – Verschillende behandeling van deeltijdwerkers”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 13 juli 2017

Sociale politiek–Gelijke behandeling in arbeid en beroep–Richtlijn 2000/78–Verbod van discriminatie op grond van leeftijd–Nationale regeling die voorziet in een bedrijfspensioen ten belope van een bedrag overeenkomend met de verhouding tussen de duur van de diensttijd en de periode vanaf het begin van het dienstverband tot het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd en die een maximum stelt aan de dienstjaren die kunnen worden meegerekend–Rechtvaardiging op grond van het nastreven van legitieme doelstellingen–Toelaatbaarheid

Clausule 4, punten 1 en 2, van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd, en artikel 4 van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een nationale regeling die voor de berekening van de hoogte van een bedrijfspensioen een onderscheid maakt tussen het inkomen uit arbeid dat onder de premiebijdragegrens van de wettelijke pensioenverzekering ligt, en het inkomen uit arbeid dat daarboven ligt, inkomen uit deeltijdarbeid niet zo behandelt dat eerst het voor een overeenkomstige voltijdarbeid te betalen inkomen wordt berekend, waarna op deze basis het gedeelte boven en onder de premiebijdragegrens wordt berekend en vervolgens die verhouding op het inkomen uit deeltijdarbeid wordt toegepast. In dat verband moet eraan worden herinnerd dat het feit dat rekening wordt gehouden met de werkelijke duur van de door de werknemer tijdens zijn loopbaan verrichte arbeid, een objectief criterium is dat niets van doen heeft met discriminatie, en dat een evenredige verlaging van zijn pensioenrechten mogelijk maakt (zie in die zin arrest van 23 oktober 2003, Schönheit en Becker, C‑4/02 en C‑5/02, EU:C:2003:583, punt 91). Ten eerste moet worden vastgesteld dat de wettelijke pensioenverzekering voor de werknemers die wegens deeltijdarbeid een pensioengevend inkomen hebben genoten dat in het algemeen lager is dan de premiebijdragegrens, geen gaten vertoont voor zover het de toegekende uitkeringen betreft, omdat hun hele inkomen door die verzekering wordt gedekt. Ten tweede moet worden geoordeeld dat de doelstelling van de gesplitste formule, die inhoudt dat rekening wordt gehouden met het verschil in dekkingsbehoefte voor de delen van de bezoldiging die zich onder en boven de premiebijdragegrens bevinden, een objectieve rechtvaardiging in de zin van clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst vormt, die een verschil in behandeling als dat in het hoofdgeding rechtvaardigt. In die omstandigheden kan de conclusie niet luiden dat de regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, discriminatie op grond van het soort arbeid in de zin van de raamovereenkomst oplevert. Derhalve is er ook geen sprake van schending van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in de zin van richtlijn 2006/54. (zie punten 30, 34, 38‑40, dictum 1)

Clausule 4, punten 1 en 2, van genoemde raamovereenkomst en artikel 4 van richtlijn 2006/54 moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling waarin voor de berekening van de hoogte van een bedrijfspensioen van een werknemer die zowel tijdvakken van voltijdwerk als tijdvakken van deeltijdwerk heeft volbracht, een uniform tewerkstellingspercentage voor de totale duur van het dienstverband is bepaald, voor zover deze methode voor de pensioenberekening niet in strijd is met de regel van het pro rata temporis. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of dit het geval is. Overeenkomstig clausule 4, punten 1 en 2, van de raamovereenkomst dient te worden bepaald of deeltijdwerkers minder gunstig dan vergelijkbare voltijdwerkers worden behandeld als gevolg van het feit dat een uniform tewerkstellingspercentage wordt bepaald voor de dienstjaren die kunnen worden meegerekend. De vaststelling van een deeltijdpercentage lijkt een methode te zijn aan de hand waarvan de totale door de deeltijdwerker verrichte arbeid kan worden beoordeeld. Daarentegen kan bij de berekening die voor deeltijdwerkers wordt verricht, niet worden verondersteld dat zij gedurende de gehele periode voltijds hebben gewerkt. (zie punten 42, 43, 47, dictum 2)