ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 7 van de Zesde richtlijn bepaalde:

„1. Als invoer van een goed wordt beschouwd:

a) het binnenkomen in de Gemeenschap van een goed dat niet voldoet aan de voorwaarden van de artikelen [23 EG en 24 EG] of dat, als het onder het [EGKS-Verdrag] valt, zich niet in het vrije verkeer bevindt;

b) het binnenkomen in de Gemeenschap van een ander dan onder a) bedoeld goed uit een derdelandsgebied.

2. De invoer van een goed vindt plaats in de lidstaat binnen het grondgebied waarvan het goed zich ten tijde van het binnenkomen in de Gemeenschap bevindt.

3. In afwijking van lid 2, vindt, wanneer een in lid 1, onder a), bedoeld goed vanaf het binnenkomen in de Gemeenschap onder een van de in artikel 16, lid 1, onder B, onder a), b), c) en d), bedoelde regelingen, onder een regeling voor tijdelijke invoer met volledige vrijstelling van invoerrechten of onder een regeling voor extern douanevervoer wordt geplaatst, de invoer van dat goed plaats in de lidstaat op het grondgebied waarvan het goed aan die regelingen wordt onttrokken.

Wanneer een in lid 1, onder b), bedoeld goed vanaf het binnenkomen in de Gemeenschap onder een van de in artikel 33bis, lid 1, onder b) of c), bedoelde regelingen wordt geplaatst, vindt de invoer van dat goed plaats in de lidstaat op het grondgebied waarvan het goed aan die regelingen wordt onttrokken.”
55.

Ten eerste bevestigt zowel overweging 22 als artikel 9, leden 2 en 5, van die verordening dat het optreden van de fondsen en de concrete acties die zij helpen financieren, coherent moeten zijn met het EU-recht, met inbegrip van de EU-voorschriften voor overheidsopdrachten. Financiële bijstand verlenen aan een project dat niet in alle opzichten deze regels volgt, betekent dus dat de algemene begroting van de Europese Unie door een (ten minste deels) onverschuldigde uitgave wordt benadeeld. Ten tweede is de toepassing van een financiële correctie onder deze omstandigheden in overeenstemming met het in artikel 2, lid 1, van verordening nr. 2988/95 neergelegde beginsel dat administratieve maatregelen die nodig zijn voor de juiste toepassing van het EU-recht, afschrikkend moeten zijn. Dat is des te belangrijker in een context waarin het niet eenvoudig kan zijn of zelfs niet mogelijk om aan te tonen en te kwantificeren hoe groot het nadeel voor de begroting van de EU precies is. Ten slotte doet de verwijzing naar het „financiële verlies voor de fondsen” in artikel 98, lid 2, van verordening nr. 1083/2006 niet af aan deze uitlegging. Of daadwerkelijk, kwantificeerbaar verlies is geleden is slechts één van de factoren die de lidstaten in aanmerking moeten nemen wanneer zij financiële correcties op basis van die bepaling opleggen.
Artikel 128 luidt als volgt:

„1. Onverminderd lid 2 mogen de lidstaten de vervaardiging, de invoer, het in de handel brengen of het gebruik van een stof, als zodanig of in een preparaat of voorwerp, die binnen het toepassingsgebied van deze verordening valt en aan deze verordening voldoet, en in voorkomend geval aan communautaire uitvoeringsbesluiten daarvan, niet verbieden, beperken of belemmeren.

2. Deze verordening belet niet dat de lidstaten voor de bescherming van werknemers, de gezondheid van de mens en het milieu, nationale regels handhaven of vaststellen die van toepassing zijn in gevallen waarin deze verordening de voorschriften voor de vervaardiging, het in de handel brengen of het gebruik niet harmoniseert.”
44.

Het voordeel van de aftrek van de deelnemingskosten dat in het kader van de groepsbelasting wordt toegekend, houdt hooguit in zekere wijze verband met een neutralisatie van groepsinterne transacties. Want het principieel geldende verbod van aftrek van deelnemingskosten is belastingtechnisch – hetgeen ook in het kader van de procedure is benadrukt – ingegeven door het feit dat uitgaven in verband met belastingvrije inkomsten normaliter niet aftrekbaar zijn. Indien binnen een fiscale groep alle transacties fiscaal als niet bestaand worden beschouwd, dan behoeven er ook geen winstuitkeringen tussen tot de groep behorende vennootschappen te worden vrijgesteld van belasting. In dat geval bestaat er ook geen reden voor een verbod van aftrek van de deelnemingskosten, aangezien deze geen verband zouden houden met vrijgestelde inkomsten.
43.

Eventuele vervaltermijnen voor beroepen die verband houden met het instellen van schadevorderingen moeten in het nationale recht worden bepaald met inachtneming van het doeltreffendheidsbeginsel. Zij hoeven niet noodzakelijkerwijs langer te zijn dan de termijnen voor verzoeken tot nietigverklaring van overeenkomsten. Veel belangrijker is het aanvangstijdstip van dergelijke termijnen: een voorwaarde voor een doeltreffende schadevordering is dat de termijn voor het instellen van het daaraan ten grondslag liggende beroep tot toetsing van het bestaan van een eventuele inbreuk op het aanbestedingsrecht, waarbij de schadevordering aanknoopt, pas begint te lopen vanaf de datum waarop de belanghebbende kennis heeft gekregen of kennis had moeten hebben van de gestelde inbreuk ( 20 ), bijvoorbeeld via een aankondiging zoals bedoeld in artikel 35, lid 4, van richtlijn 2004/18.
39.

Deze uitlegging van de richtlijn ouderschapsverlof vindt steun in het arrest Chatzi. Het Hof merkt in dat arrest op dat het recht op ouderschapsverlof geen recht van het kind is, maar een recht van de ouders. ( 19 ) De richtlijn ouderschapsverlof dient bijgevolg in eerste instantie te worden beschouwd vanuit het oogpunt van de betrokken ouder en niet vanuit het oogpunt van het kind. Het is dus niet relevant of de verzorging van het kind ook zonder ouderschapsverlof gewaarborgd is. De richtlijn wil integendeel iedere ouder de mogelijkheid bieden zelf te beslissen of hij of zij – ongeacht zijn of haar beroepsstatus – binnen het gezin verantwoordelijkheid wil opnemen door te zorgen voor het kind. ( 20 ) Juist wat vaders betreft, moet dus de traditionele rolverdeling bij de opvoeding van kinderen worden doorbroken. Indien de vader het recht op ouderschapsverlof wordt ontzegd wanneer zijn echtgenote niet werkt, dreigt echter juist een bestendiging van de traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen ( 21 ), wat tevens zou indruisen tegen de doelstelling om de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces te bevorderen ( 22 ) en de „re-integratie in de arbeidsmarkt” ( 23 ) te vergemakkelijken.
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging het prejudiciële verzoek van het Tribunale di Milano (Italië) te beantwoorden als volgt:

„Een nationale regeling die de verplichting invoert om een etiket met het land van oorsprong aan te brengen op lederwaren die door bewerking in derde landen zijn verkregen, wanneer ter omschrijving van die producten de termen ‚leder’, ‚huid’ of ‚bont’ (of daarvan afgeleide termen of synoniemen) in de taal of talen van de betrokken lidstaat worden gebruikt, is een technisch voorschrift in de zin van artikel 1, lid 9, van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en van regels betreffende diensten van de informatiemaatschappij. De vaststelling daarvan in strijd met de in artikel 9, lid 1, van die richtlijn bepaalde status-quoperiode vormt een schending van een wezenlijk vormvoorschrift die de niet-toepasselijkheid daarvan tot gevolg heeft.

Een dergelijke regeling is in elk geval een door artikel 34 VWEU verboden discriminerende maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve invoerbeperking en valt onder geen van de in artikel 36 VWEU vermelde uitzonderingen. Bijgevolg kan die regeling niet worden toegepast in civiele procedures tussen particulieren.

Ten slotte, voor zover een dergelijke regeling van toepassing is op schoeisel dat voldoet aan de etiketteringsvoorschriften van richtlijn 94/11/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 maart 1994 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de etikettering van de in de belangrijkste onderdelen van voor de verbruiker bestemd schoeisel gebruikte materialen, is zij in het bijzonder onverenigbaar met de artikelen 3 en 5 van die richtlijn.”

Bijlage I bij richtlijn 94/11/EG
34.

Een dergelijke omschrijving van het begrip „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU zou in de praktijk niet haalbaar zijn omdat dan voor het Hof de moeilijkheid rijst dat het zijn eigen bevoegdheid moet nagaan. Het Hof kan immers zijn eigen bevoegdheid slechts nagaan indien het van de verwijzende rechter exhaustieve informatie over zijn procesrecht ontvangt. Evenwel worden bij een prejudiciële verwijzing niet noodzakelijk alle nationale procesregels ter kennis van het Hof gebracht. Bovendien zou de onbevoegdheid van het Hof ervan afhangen of de litigieuze procesregels daadwerkelijk worden toegepast in het concrete geval dat tot het verzoek om een prejudiciële beslissing heeft geleid. Wanneer wij teruggrijpen naar de veronderstelling van het Italiaanse wetboek betreffende het bestuursprocesrecht, is het immers zo dat een kamer van de Consiglio di Stato (raad van state) niet noodzakelijk het Hof een prejudiciële vraag stelt omdat zij van oordeel is dat een in voltallige zitting geformuleerd rechtsbeginsel in strijd is met het Unierecht. Slechts in dat geval zou het Hof onbevoegd zijn.
95.

Rekwirante betoogt dat het Gerecht geen antwoord heeft gegeven op het middel waarmee zij stelde dat het economisch bewijs voor het feit dat zij zich conform de mededingingsregels had gedragen, niet in aanmerking was genomen, en dat het heeft nagelaten de relevantie en de inhoud van dat bewijs te onderzoeken. Rekwirante heeft namelijk aan achtereenvolgens de Commissie en het Gerecht een diepgaande economische analyse overgelegd die de volledige inbreukperiode bestreek en waaruit bleek dat zij nooit uitvoering had gegeven aan de overeenkomsten die tijdens de technische bijeenkomsten zouden zijn gesloten. Deze analyse is volgens rekwirante niet alleen in de litigieuze beschikking genegeerd, maar ook in het bestreden arrest, in zoverre in de punten 406 en 407 ervan op geen enkele wijze wordt ingegaan op haar argumenten betreffende de volledige veronachtzaming van haar economische analyse teneinde in het kader van het toezicht op de sanctie, en met name om te kunnen beoordelen of er sprake is van verzachtende omstandigheden, haar concurrentiegedrag individueel te beoordelen. Rekwirante merkt in dit verband op dat de vaststellingen van het Gerecht in het kader van het onderzoek van het tweede middel in eerste aanleg, waarnaar in punt 407 van het bestreden arrest wordt verwezen (zie met name de punten 186 en 237), betrekking hebben op de tenuitvoerlegging van de mededingingsregeling in het algemeen en niet op het individuele gedrag van elk van de daarbij betrokken ondernemingen.
34.

Volgens mij zijn deze twee soorten diensten echter niet vergelijkbaar. Een producent die een garantie verstrekt voor zijn product, garandeert dat het gedurende een bepaald tijdvak naar behoren zal werken. Dat veronderstelt dat hij daarop een wezenlijke, zij het niet volledige invloed uitoefent. Door een garantie te verstrekken neemt hij dus geen significant risico, aangezien hij in staat is met een grote mate van nauwkeurigheid te voorzien gedurende welk tijdvak zijn product zeer waarschijnlijk vrij van defecten zal zijn. Vanzelfsprekend moet de garantie dat het product vrij van defecten zal zijn, gepaard gaan met de verplichting het gratis te repareren of te vervangen als zich niettemin een defect voordoet. Als dat anders was, zou de garantie een economische ratio ontberen. Zelfs in zo’n geval draagt de producent echter niet de kosten van reparatie door een willekeurige, door de koper van het product gekozen garage, maar voert hij de reparatie zelf uit of laat dat door een geautoriseerde servicepartner doen. Hij behoudt dus de controle over de kosten van de reparatie. Op dezelfde manier kunnen wederverkopers van gebruikte auto’s, die de technische toestand van die auto’s kennen, garanderen dat bepaalde defecten bij een concrete auto zich gedurende een bepaald tijdvak niet zullen voordoen en, indien noodzakelijk, aanbieden dat de auto kosteloos in hun eigen garage of door een door hen aangewezen onderaannemer wordt gerepareerd. Dat is een zogenoemde aftersalesservice, die nauw verbonden is met de verkochte waar en alleen al daarom voor de belasting op dezelfde manier wordt behandeld als de levering van die waar. ( 13 )
Artikel 14 van het Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien, op 5 oktober 1973 ondertekend te München (Duitsland) en in werking getreden op 7 oktober 1977 ( 6 ), met het opschrift „Talen van het Europees Octrooibureau, Europese octrooiaanvragen en andere stukken”, bepaalt:

„1. De officiële talen van de het Europees Octrooibureau[ ( 7 ) ] zijn het Duits, het Engels en het Frans.

2. Een Europese octrooiaanvrage dient te worden ingediend in een van de officiële talen of, indien zij in een andere taal wordt ingediend, vertaald te worden in een van de officiële talen in overeenstemming met het Uitvoeringsreglement. Tijdens de gehele procedure voor het [EOB] kan deze vertaling in overeenstemming worden gebracht met de aanvrage zoals die is ingediend. Indien een vereiste vertaling niet tijdig is ingediend, wordt de aanvrage geacht te zijn ingetrokken.

3. De officiële taal van het [EOB] waarin de Europese octrooiaanvrage is ingediend of waarin deze is vertaald, dient als procestaal te worden gebruikt in alle procedures voor het [EOB], tenzij het Uitvoeringsreglement anders bepaalt.

4. Natuurlijke personen of rechtspersonen die hun woonplaats of hun zetel hebben in een Verdragsluitende Staat, die als officiële taal een andere taal heeft dan het Duits, het Engels of het Frans, en onderdanen van die Staat, die hun woonplaats in het buitenland hebben, kunnen stukken waarvan indiening aan een termijn is gebonden, in een officiële taal van die Staat indienen. Zij dienen echter een vertaling in een officiële taal van het [EOB] in te dienen in overeenstemming met het Uitvoeringsreglement. Indien een stuk, dat geen deel uitmaakt van de tot de Europese octrooiaanvrage behorende stukken, niet is ingediend in de voorschreven taal of indien een vereiste vertaling niet tijdig is ingediend, wordt het stuk geacht niet te zijn ingediend.

5. Europese octrooiaanvragen worden in de procestaal gepubliceerd.

6. Europese octrooischriften[ ( 8 ) ] worden in de procestaal gepubliceerd en bevatten een vertaling van de conclusies[ ( 9 ) ] in de beide andere officiële talen van het [OEB].

[...]

8. Inschrijvingen in het Europees Octrooiregister geschieden in de drie officiële talen van het [EOB]. In geval van twijfel geeft de inschrijving in de procestaal de doorslag.”
De tweede overgangsbepaling van Ley 1/2013, ten slotte, is geformuleerd als volgt:

„De in artikel 3, lid 2, bepaalde beperking van de vertragingsrente op hypotheken die zijn gevestigd op woningen is van toepassing op na de inwerkingtreding van deze wet gevestigde hypotheken.

Deze beperking is tevens van toepassing op de vertragingsrente die is overeengekomen bij leningen waarvoor tot zekerheid hypotheek op een woning is gevestigd vóór de inwerkingtreding van de wet, wanneer de vertragingsrente verschuldigd wordt na de datum van inwerkingtreding ervan of op die datum verschuldigd was maar niet is voldaan.

In procedures tot executie of buitengerechtelijke verkoop die zijn ingeleid maar nog niet zijn afgesloten op de datum van inwerkingtreding van deze wet, en waarin het bedrag waarvoor verlof tot executie of buitengerechtelijke verkoop wordt verzocht reeds is vastgesteld, verleent de griffier of de notaris de executant een termijn van tien dagen om dat bedrag te herberekenen overeenkomstig het bepaalde in de vorige alinea.”
Artikel 6 van de richtlijn („Terugkeerbesluit”) bepaalt:

„1. Onverminderd de in de leden 2 tot en met 5 vermelde uitzonderingen, vaardigen de lidstaten een terugkeerbesluit uit tegen de onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft.

[...]

4. De lidstaten kunnen te allen tijde in schrijnende gevallen, om humanitaire of om andere redenen beslissen een onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft een zelfstandige verblijfsvergunning of een andere vorm van toestemming tot verblijf te geven. In dat geval wordt geen terugkeerbesluit uitgevaardigd. Indien al een terugkeerbesluit is uitgevaardigd, wordt het ingetrokken of opgeschort voor de duur van de geldigheid van de verblijfsvergunning of andere vorm van toestemming tot legaal verblijf.

[...]

6. Deze richtlijn belet niet dat in de lidstaten het besluit inzake de beëindiging van het legaal verblijf tezamen met een terugkeerbesluit en/of een verwijderingsbesluit en/of een inreisverbod [...] met één administratieve of rechterlijke besluit of handeling kan worden genomen [...]”.
Artikel 85 van voornoemde verordening, „Vermoeden van geldigheid – Verweer ten gronde”, tot slot bepaalt:

„1. In een procedure inzake een rechtsvordering betreffende inbreuk of dreigende inbreuk van een ingeschreven gemeenschapsmodel gaat de rechtbank voor het gemeenschapsmodel ervan uit dat het gemeenschapsmodel rechtsgeldig is. De rechtsgeldigheid kan slechts worden aangevochten bij wege van een reconventionele vordering tot nietigverklaring. Wanneer echter de exceptie van nietigheid van een gemeenschapsmodel anders dan bij wege van een reconventionele rechtsvordering wordt opgeworpen, is dit middel slechts ontvankelijk voor zover de verweerder stelt dat het gemeenschapsmodel op grond van een ouder nationaal modelrecht in de zin van artikel 25, lid 1, onder d), waarvan hij houder is, nietig zou kunnen worden verklaard.

2. In een procedure inzake een rechtsvordering betreffende inbreuk of dreigende inbreuk van een niet-ingeschreven gemeenschapsmodel gaat de rechtbank voor het gemeenschapsmodel ervan uit dat het gemeenschapsmodel rechtsgeldig is, indien de houder het bewijs levert dat de in artikel 11 bedoelde voorwaarden zijn vervuld, en indien hij aangeeft in welk opzicht zijn gemeenschapsmodel een eigen karakter heeft. De verweerder kan de rechtsgeldigheid ervan evenwel aanvechten bij wege van exceptie of door een reconventionele rechtsvordering tot nietigverklaring.”
52.

Alleen met deze uitlegging kan in de onderhavige procedure de verbeterde vaststelling van de subsidiabele hectaren consequent in aanmerking worden genomen. Anders zou de opnieuw en nauwkeuriger vastgestelde oppervlakte van de landbouwgrond van een bedrijf in de toekomst weliswaar in aanmerking worden genomen wanneer dit in het nadeel van de landbouwer uitvalt, maar niet wanneer dit in zijn voordeel uitvalt. Dat zou niet consequent zijn.
43.

De vraag of daarenboven voor een vaste inrichting in de zin van artikel 44, tweede volzin, van de btw-richtlijn is vereist dat zij niet enkel diensten kan gebruiken maar ook zelf belastbare diensten kan verrichten, zoals in het kader van de mondelinge behandeling door zowel de directeur van de financiële kamer als de Commissie is benadrukt, hoeft in het onderhavige geval niet te worden beantwoord. Ingeval de Cypriotische vennootschap in Polen een vaste inrichting drijft, zou deze namelijk ook diensten verrichten in de vorm van het beheer van de veilingwebsite, waartoe zij krachtens de samenwerkingsovereenkomst jegens Welmory is verplicht. Voorts kan vanuit feitelijk oogpunt worden betwijfeld of niet iedere structuur die dankzij haar eigen personeel en technische middelen in staat is diensten voor haar eigen behoefte te gebruiken, niet al ten minste de mogelijkheid heeft, zelf diensten te verrichten. Vanuit juridisch oogpunt is het daarenboven de vraag of het door beide partijen aangevoerde standpunt verenigbaar is met artikel 43, punt 2, van de btw-richtlijn. Volgens deze bepaling is artikel 44, tweede volzin, in bepaalde gevallen ook van toepassing indien de afnemer van een dienst niet belastingplichtig is.
46.

Daartegenover staan de Franse tekst met „percevoir une contrepartie provenant essentiellement de l’entrée d’autres consommateurs dans le système plutôt que de la vente ou de la consommation de produits”, en de Spaanse met „la oportunidad de recibir una compensación derivada fundamentalmente de la entrada de otros consumidores en el plan, y no de la venta o el consumo de productos”. De Engelse tekst sluit aan bij deze versies door te spreken van de kans „to receive compensation that is derived primarily from the introduction of other consumers into the system rather than from the sale or consumption of products”. Ik zal deze versies aanduiden als de versies „met verband”. ( 21 )
22.

Daarop heeft het Employment Tribunal Newcastle upon Tyne de behandeling van de zaak geschorst en aan het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Voorzien artikel 1, lid 1, en/of artikel 2, sub c, en/of artikel 8, lid 1, en/of artikel 11, lid 2, sub b, van richtlijn 92/85/EEG (bescherming werkneemsters tijdens de zwangerschap) in een recht op zwangerschapsverlof voor een wensmoeder die een kind heeft ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst? 2) Voorziet richtlijn 92/85 in een recht op zwangerschapsverlof voor een wensmoeder die een kind heeft ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst, in omstandigheden waarin zij: a) eventueel borstvoeding geeft na de geboorte en/of b) daadwerkelijk borstvoeding geeft na de geboorte? 3) Wordt artikel 14 juncto artikel 2, lid 1, sub a en/of sub b, en/of artikel 2, lid 2, sub c, van de herschikte richtlijn 2006/54/EG (gelijke behandeling) geschonden wanneer een werkgever weigert om zwangerschapsverlof toe te kennen aan een wensmoeder die een kind heeft ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst? 4) Wordt artikel 14 juncto artikel 2, lid 1, sub a en/of sub b, en/of artikel 2, lid 2, sub c, van de herschikte richtlijn 2006/54, in aanmerking genomen de verbondenheid tussen de werkneemster en de draagmoeder van het kind, potentieel geschonden wanneer zwangerschapsverlof wordt geweigerd aan de wensmoeder die een kind heeft ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst? 5) Wordt artikel 14 juncto artikel 2, lid 1, sub a en/of sub b, en/of artikel 2, lid 2, sub c, van de herschikte richtlijn 2006/54, in aanmerking genomen de verbondenheid tussen de wensmoeder en de draagmoeder van het kind, potentieel geschonden wanneer een wensmoeder die een kind heeft ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst, aan een minder gunstige behandeling wordt onderworpen? 6) Indien het antwoord op de vierde vraag bevestigend is: volstaat dan de hoedanigheid van de wensmoeder als wensmoeder om haar recht te geven op zwangerschapsverlof op basis van haar verbondenheid met de draagmoeder van het kind? 7) Indien het antwoord op één van de vragen 1, 2, 3 of 4 bevestigend is: 1) heeft richtlijn 92/85, in de relevante opzichten, rechtstreekse werking, en 2) heeft richtlijn 2006/54, in de relevante opzichten, rechtstreekse werking?”
36.

Daar komt nog bij dat juist met betrekking tot feitelijke punten, zoals de vraag of een gebrek wel of niet gering van betekenis is, het slagen van een vordering vaak afhangt van de bewijslevering in het proces en vóór de aanvang ervan nog niet duidelijk is. Het onderhavige geval toont dit duidelijk aan: Duarte heeft de ontbinding van de overeenkomst gevorderd, omdat het gebrek in een deskundigenrapport als niet gering is gekwalificeerd. Bij de beoordeling van de feiten is de bevoegde rechter evenwel tot een andere slotsom gekomen. Om te voldoen aan de – zoals in de verwijzingsbeslissing geschetste – eisen van het Spaanse burgerlijk procesrecht zou een consument dus – op zijn minst ook subsidiair – altijd alle mogelijk in aanmerking komende vorderingen in de dagvaarding opnemen. Dat zou voor hem de enige manier zijn om ervoor te zorgen dat hij zijn met betrekking tot een concreet feitencomplex aan de richtlijn ontleende rechten ook daadwerkelijk kan uitoefenen, hoe het proces zich ook ontwikkelt. Gezien de dreigende gevolgen van het nalaten van een subsidiaire vordering maakt dit de uitoefening van de rechten uiterst moeilijk en is daarom in strijd met het doeltreffendheidsbeginsel.