ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 9 september 2020 – Société générale/ECB

(Zaak T‑143/18)

„Economisch en monetair beleid – Prudentieel toezicht op kredietinstellingen –Prudentieel toezicht op kredietinstellingen – Bijdrage aan het depositogarantiestelsel of het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds door middel van onherroepelijke betalingstoezeggingen – Bevoegdheden van de ECB – Specifieke toezichtbevoegdheden van de ECB – Artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16, lid 1, onder c), en lid 2, onder d), van verordening (EU) nr. 1024/2013 – Maatregel waarbij de verplichting wordt opgelegd om het totale bedrag van de uitstaande onherroepelijke betalingstoezeggingen in mindering te brengen op het tier 1-kernkapitaal – Geen individuele toetsing”

1. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 26, lid 1, eerste alinea, a)-f), en art. 36; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f)] (zie punten 45‑50)

2. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Verplichting om een individueel prudentieel onderzoek te verrichten [Verordening nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad, art. 92, lid 3; verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (zie punten 51, 65‑72)

3. Economisch en monetair beleid – Economisch beleid – Toezicht op de financiële sector van de Unie – Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme – Prudentieel toezicht op groepen kredietinstellingen op geconsolideerde basis – Eigenvermogensvereisten – Omvang van het toezicht en de beoordeling door de Europese Centrale Bank – Middelen die het voorwerp kunnen zijn van een maatregel waarbij de verplichting wordt opgelegd om een specifiek beleid te voeren of de betreffende middelen op een specifieke wijze te behandelen – Begrip – Onherroepelijke betalingstoezeggingen (EPI) – Daaronder begrepen [Verordening nr. 1024/2013 van de Raad, art. 4, lid 1, f), en art. 16, lid 1, c), en lid 2, d)] (Zze punten 59, 60)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van zowel besluit ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 van de ECB van 19 december 2017 als besluit ECB-SSM-2019-FRSOG-10 van de ECB van 14 februari 2019

Dictum

1) Punt 5 van besluit ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 van de Europese Centrale Bank (ECB) van 19 december 2017 en artikel 3 van bijlage A erbij, alsook punt 5 van besluit ECB-SSM-2019-FRSOG-10 van de ECB van 14 februari 2019 en artikel 3 van de bijlage daarbij worden nietig verklaard wat Société générale betreft.
2.

Uniemerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van een ouder gelijk of overeenstemmend merk dat bekend is – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie – Begrip – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 27, 28, 31, 72, 84)
6.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo – Werkingssfeer – Personen die betrokken zijn geweest bij het beramen, aansturen of plegen van handelingen die ernstige schendingen of misbruik van de mensenrechten inhouden – Begrip – Personen die dergelijke handelingen in het verleden hebben gepleegd, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat zij thans bij dergelijke handelingen zijn betrokken of eraan deelnemen – Daaronder begrepen – Uitlegging die steun vindt in de mogelijkheid om de beperkende maatregelen te verlengen – Nuttig effect [Besluit 2010/788/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluiten (GBVB) 2016/2231 en 2017/2282, art. 3, lid 2, b), en art. 9, lid 2] (zie punten 82‑85, 87)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 33, 34, 41, 70, 77)
8.

Ambtenaren – Psychisch geweld – Begrip – Handelwijze die objectief erop gericht is om de betrokkene in diskrediet te brengen of zijn arbeidsomstandigheden te verslechteren (Ambtenarenstatuut, art. 12 bis, lid 3) (zie punt 164)
12.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 71)
4.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving – Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling – Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen – Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad) (zie punt 79)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordeling van het verwarringsgevaar – Bepaling van het relevante publiek – Aandachtsniveau van het publiek [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 19)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 19‑21)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Overlapping van de werkingssfeer van de in artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening 2017/1001 genoemde gronden [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, b) en c)] (zie punten 26, 27)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 19, 20, 66)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Bekendheid van het merk in de lidstaat of in de Unie – Begrip – Beoordelingscriteria (Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 5) (zie punten 34, 35)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 22, 84, 88)
5.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Beoordeling, door het Bureau, of een merk kan worden ingeschreven – Bewijsvoering – Geen noodzaak [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 30)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 25)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Ouder merk bestaande in een Uniemerk – Weigering van inschrijving wegens het bestaan van een zelfs tot een deel van de Unie beperkte relatieve weigeringsgrond [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 19)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Begrip [Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 13‑15)
542

Hoewel het hier gaat om overwegingen in het kader van de uitlegging van artikel 5, tweede alinea, van verordening nr. 1/2003, bieden zij nuttige aanwijzingen over de draagwijdte van de door de Commissie op grond van artikel 7 van verordening nr. 1/2003 gegeven besluiten vanuit het oogpunt van de toepassing van het ne-bis-in-idembeginsel. De specifieke context van deze twee artikelen is immers vergelijkbaar, aangezien beide artikelen moeten worden beoordeeld aan de hand van met name de bevoegdheden die krachtens artikel 10 van deze verordening juist aan de Commissie zijn verleend. Aangezien een bepaling van afgeleid Unierecht zoveel mogelijk aldus moet worden uitgelegd dat zij in overeenstemming is met de bepalingen van de Verdragen en de algemene beginselen van het Unierecht, moet de draagwijdte die het Hof in zijn arrest van 3 mei 2011, Tele2 Polska (C‑375/09, EU:C:2011:270), heeft gegeven aan de bevoegdheid om te beslissen dat er geen reden is om op te treden, in die zin opgevat bovendien als een met het ne-bis-in-idembeginsel verenigbare bevoegdheid worden begrepen.
516

Als gevolg van hetgeen in punt 515 hierboven is uiteengezet, had de Commissie de vergoeding die LuxOpCo op basis van de in de betrokken fiscale ruling goedgekeurde methode heeft ontvangen, moeten vergelijken met de zakelijke vergoeding die had moeten worden betaald voor de functies van LuxOpCo die de Commissie in haar eigen functieanalyse zelf had vastgesteld. Bij gebreke van een daadwerkelijke toepassing van de profit-splitmethode in de variant van de bijdrageanalyse had de Commissie op zijn minst een aantal elementen moeten vaststellen op grond waarvan zij had kunnen concluderen dat de op grond van de betrokken fiscale ruling berekende vergoeding van LuxOpCo noodzakelijkerwijs lager was dan de vergoeding die een op de vrije markt opererende onderneming zou hebben ontvangen indien die onderneming functies had uitgeoefend die vergelijkbaar waren met de functies die de Commissie in haar functieanalyse had vastgesteld. Meer in het bijzonder had de Commissie, indien de bijdrageanalyse haars inziens de geschikte berekeningsmethode was, in plaats van zich te beperken tot niet-geverifieerde vermoedens over de uitkomst die volgens de profit-splitmethode in de variant van de bijdrageanalyse zou zijn verkregen, moeten nagaan of de inaanmerkingneming van functies en risico’s die vergelijkbaar waren met die van LuxOpCo in het kader van de concerntransactie (met name haar taken en risico’s als online detailhandelaar) op de vrije markt daadwerkelijk een deel van de winst (voor een met LuxOpCo vergelijkbare online detailhandelaar) opleverde dat hoger was dan het deel waarop LuxOpCo op grond van de in de betrokken fiscale ruling bedoelde methode recht had. De Commissie hoefde weliswaar geen nauwkeurige cijfers te geven, maar moest op zijn minst wel verifieerbare aanwijzingen dienaangaande geven.
260

In de vierde plaats moet met betrekking tot de argumenten waarmee vraagtekens worden geplaatst bij de conclusie in het bestreden besluit dat LDZ meer afhankelijk was van verzoekster om informatie te verkrijgen over de toegangsvoorwaarden en de heffingen voor de lange route dan voor de korte route, met de Commissie worden gepreciseerd dat in het bestreden besluit wordt erkend dat de voor de berekening van de infrastructuurheffingen gebruikte formules openbaar zijn gemaakt. De Commissie was echter ook van mening dat LDZ voor een langere route in Litouwen des te meer werd geconfronteerd met een gebrek aan informatie en transparantie over de toegangsvoorwaarden en de prijzen voor de aanvullende spoorwegdiensten. In het bijzonder heeft de Commissie in overweging 308 van het bestreden besluit benadrukt dat in verzoeksters netverklaring van 2008‑2009 (Network Statement of 2008‑2009) enkel de formule voor de berekening van de toegangsheffingen voor de Litouwse spoorweginfrastructuur was vastgesteld. Dit document specificeerde namelijk niet wat de werkelijke heffingen voor de aanvullende spoorwegdiensten waren, maar vermeldde enkel dat deze aanvullende diensten overeenkomstig de geldende regelgeving in rekening werden gebracht. Deze stelling lijkt niet te worden betwist door verzoekster, die in haar schrifturen aanvoert dat, zelfs al zou nog enige onzekerheid bestaan over het juiste bedrag van de heffingen voor de aanvullende diensten, het niet geloofwaardig is om ervan uit te gaan dat dit vermeende ontbreken van transparantie geen toetredingsdrempel is geweest op de korte route en het eerste gedeelte van de lange route in Litouwen, maar wel een hoge toegangsdrempel voor het tweede gedeelte van de lange route. Met het argument dat de netverklaring van 2008‑2009 weliswaar niet het juiste bedrag van de heffingen voor de aanvullende spoorwegdiensten vermeldde, maar dat alle infrastructuurheffingen wel waren gepubliceerd en bekend waren bij het publiek, bevestigt verzoekster voorts impliciet dat dat document niet vermeldde wat de werkelijke heffingen voor de aanvullende spoorwegdiensten waren. In dit verband zij opgemerkt dat dit document aan het Gerecht is overgelegd in antwoord op een van de in de onderhavige zaak vastgestelde maatregelen tot organisatie van de procesgang (zie punt 65 hierboven) en dat dit document het bedrag van de werkelijke heffingen voor de aanvullende spoorwegdiensten inderdaad niet vermeldt. Bovendien moet met de Commissie worden opgemerkt dat in het bestreden besluit niet is geconcludeerd dat transparantie enkel ontbrak voor de lange route naar Letland, maar wel dat het feit dat er geen transparantie heerste over de prijzen die voor de aanvullende spoorwegdiensten in rekening werden gebracht, zowel op de lange route als op de route naar Klaipėda een groter risico voor LDZ inhield, terwijl dit niet het geval was op de korte route, aangezien LDZ op deze korte route niet, of althans in mindere mate, afhankelijk was van de aanvullende diensten van verzoekster (overweging 307 van het bestreden besluit).
83

Zoals het EASA terecht opmerkt, rechtvaardigt de motiveringsplicht niet dat vertrouwelijke informatie openbaar wordt gemaakt. Het EASA voert echter niet aan dat het onmogelijk was om op uitdrukkelijk verzoek een passende motivering te verstrekken door de vertrouwelijke details te parafraseren of een meer verhelderende en nuttigere motivering dan onleesbaar gemaakte bladzijden. Indien bepaalde gegevens niet openbaar kunnen worden gemaakt, is het in beginsel mogelijk om op zijn minst de aard van deze gegevens, of de categorie waaronder zij vallen, te beschrijven, of om percentages te verstrekken aan de hand waarvan de betrokken prijzen kunnen worden vergeleken met referentieprijzen. Aldus zijn in de rechtspraak de volgende aanwijzingen erkend als rechtvaardiging voor een aanzienlijk prijsverschil: het feit dat de verzoekende partij een beroep doet op onderaanneming voor 35 % terwijl de gekozen inschrijver personeel had voor alle taken, het feit dat de verzoekende partij een nieuwkomer op de markt was die geen kennis had van het voorwerp van de diensten en dus een grotere marge had toegepast, de inspanningen van de gekozen inschrijver om tot lagere prijzen te komen, alsmede vergelijkingen met eerdere soortgelijke overeenkomsten wat de prijs en de kwaliteit betreft (zie in die zin arrest van 8 oktober 2015, Secolux/Commissie, T‑90/14, niet gepubliceerd, EU:T:2015:772, punten 64 en 65).
Meer bepaald blijkt immers, zoals de Franse Republiek stelt en door verzoekster op dit punt niet genoegzaam onderbouwd en steunend op bewijselementen wordt betwist, dat, volgens het advies van de EFSA van 25 maart 2015, een reeks studies die sinds 2010 zijn gepubliceerd over het werkingsmechanisme van bisfenol A aantonen dat deze stof het hormonale systeem wijzigt door de werking van biochemische receptoren die de cellen, naast andere signaleringswijzen, specifieke hormonale signalen doorgeven. Zoals ECHA in zijn verweerschrift heeft aangegeven, was EFSA-CEF-panel op bladzijde 449 van het onderzoeksverslag van de EFSA over bisfenol A van mening dat deze studies belangrijke elementen bevatten. Wat de studie Jenkins (2009) betreft, heeft EFSA-CEF-panel geconcludeerd „dat [deze] studie niet kon worden gebruikt voor de beoordeling van het risico van kanker, maar wel als ondersteunend bewijs dat [bisfenol A] een proliferatie van cellen veroorzaakt na een blootstelling tijdens het geven van borstvoeding en in utero”. Wat de studie Tharp et al. (2012) betreft, was dit panel evenzo van mening dat „de resultaten van deze studie konden worden gebruikt om te staven dat [bisfenol A] een proliferatie van cellen veroorzaakt”. Wat tot slot de studie Ayyanan (2011) betreft, heeft voormeld panel het volgende verklaard:

„Er is gerapporteerd dat verschillende studies (zoals Markey et al. 2001; Murray et al., 2007; Ayyanan et al., 2011; Vandenberg et al., 2013c) voor de proliferatie van cellen een niet-monotone dosis-respons-curve hebben laten zien (afdeling 4.3). Het [EFSA-CEF-panel] was niettemin van mening dat de gevolgen de stelling staafden dat bisfenol A gevolgen had voor de borstklieren.”
145

Zoals blijkt uit de punten 70 en 71 hierboven heeft de Commissie in het bestreden besluit haar conclusie met betrekking tot de afbakening van de relevante markt met name op de volgende overwegingen gebaseerd. Ten eerste hebben een aantal respondenten in het marktonderzoek aangegeven dat de zenders Ziggo Sport Totaal en Fox Sports met elkaar concurreerden voor soortgelijke klanten en content en dat deze meer en meer substituten van elkaar aan het worden waren. Daarnaast heeft de Commissie opgemerkt dat de afnemers, te weten de aanbieders op retailniveau, toegang hadden tot een aantal betaalde premiumsporttelevisiezenders, met name Fox Sports, als alternatief voor Ziggo Sport Totaal. Voorts heeft het merendeel van de respondenten in het marktonderzoek aangegeven dat Fox Sports een aanbod heeft dat qua content even aantrekkelijk – of zelfs aantrekkelijker – is dan dat van Ziggo Sport Totaal. Bovendien heeft het merendeel van de respondenten in het onderzoek erop gewezen dat het voor de aanbieders op retailniveau van televisiediensten essentieel is om ten minste één betaalde premiumsporttelevisiezender aan te bieden, terwijl slechts een minderheid het nodig vond alle in Nederland beschikbare betaalde premiumsporttelevisiezenders aan te bieden.
30

Om te beginnen moet de analyse van de Commissie worden bevestigd dat de twee onderwerpen van het bestreden besluit, namelijk het op verlof in het belang van de dienst plaatsen van verzoeker en zijn gelijktijdige automatische pensionering, niet van elkaar kunnen worden gescheiden. Uit artikel 42 quater, vijfde alinea, van het Statuut blijkt immers zonder meer dat het op het verlof in belang van de dienst plaatsen van de betrokken ambtenaren niet langer kan duren dan de „pensioengerechtigde leeftijd” en dat deze leeftijd voor ambtenaren die in dienst zijn getreden vóór 1 januari 2014 wordt bepaald door de vijfde alinea van artikel 22, lid 1, van bijlage XIII bij het Statuut, zodat een ambtenaar, wanneer hij op verlof in het belang van de dienst wordt geplaatst op een moment waarop hij bovengenoemde „pensioengerechtigde leeftijd” reeds heeft bereikt, tegelijkertijd automatisch moet worden gepensioneerd. Deze analyse is in het bestreden besluit toegepast, aangezien verzoeker in het kader daarvan op verlof in het belang van de dienst is geplaatst en gelijktijdig automatisch is gepensioneerd (zie punt 14 hierboven). Verzoeker was immers 63 jaar op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit en was daarom de „pensioengerechtigde leeftijd”, die in zijn geval op grond van artikel 22, lid 1, van bijlage XIII bij het Statuut, gelezen in samenhang met de eerste alinea van die bepaling, op 60 jaar was vastgesteld, gepasseerd. Aangezien hij op de datum waarop hij op verlof in het belang van de dienst werd geplaatst de pensioengerechtigde leeftijd was gepasseerd, is hij op grond van artikel 42 quater, vijfde alinea, van het Statuut gelijktijdig automatisch gepensioneerd.
147

Uit het dossier blijkt dat de EDEO bij brief van 5 mei 2013 op het verzoek om toestemming van verzoeker heeft geantwoord, dus binnen de termijn van vier maanden als bedoeld in artikel 90, lid 1, van het Statuut. In deze brief, die begon met een korte verduidelijking van de strekking van artikel 17 bis van het Statuut, heeft de EDEO zich beperkt tot het verlenen van toestemming voor de openbaarmaking van de betrokken documenten om verzoeker in staat te stellen bijstand te verkrijgen in het kader van zijn medisch dossier. Gelet op het in artikel 17 van het Statuut neergelegde vertrouwelijkheidsbeginsel diende deze toestemming strikt te worden uitgelegd. In de context van verzoekers verzoek en het aan hem gegeven antwoord was elke openbaarmaking van de betrokken documenten die niet strikt verband hield met de persoonlijke bijstand van verzoeker in het kader van zijn medisch dossier, op sociaal, medisch, psychologisch of juridisch vlak, bijgevolg uitgesloten. In geval van twijfel stond het aan verzoeker om zich bij de EDEO ervan te vergewissen dat een geplande openbaarmaking wel degelijk onder de beperkte toestemming viel die hij had gekregen. Dit gold des te meer aangezien deze toestemming vergezeld ging van een herinnering aan zijn statutaire verplichtingen, met name de verplichting om zich te onthouden van ongeoorloofde bekendmaking van informatie die hij in de uitoefening van zijn taken heeft verkregen en de eerbiediging van de beginselen van loyaliteit en onpartijdigheid.