ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In artikel 7 van bijlage VII bij het tot en met 31 december 2013 geldende Statuut wordt bepaald:

„1. De ambtenaar heeft recht op vergoeding van zijn reiskosten, voor zichzelf, zijn echtgenoot en de personen te zijnen laste, die daadwerkelijk met hem samenwonen:

a) bij zijn indiensttreding en wel van de plaats van aanwerving naar de standplaats;

b) bij beëindiging van de dienst in de zin van artikel 47 van het Statuut, van de standplaats naar de plaats van herkomst zoals deze in lid 3 wordt omschreven;

c) bij overplaatsing die een verandering van standplaats met zich brengt.

Bij overlijden van de ambtenaar hebben de overlevende echtgenoot en de personen te zijnen laste naar dezelfde maatstaven recht op vergoeding der reiskosten.

De reiskosten omvatten tevens de kosten van plaatsbespreking, van vervoer van bagage en eventueel van noodzakelijke hotelkosten.

2. De reiskosten worden vergoed op de grondslag van de kortste en goedkoopste gebruikelijke reisroute per spoor, tarief eerste klasse, tussen de standplaats en de plaats van aanwerving of de plaats van herkomst.

Wanneer de in de eerste alinea bedoelde reisroute langer is dan 500 km en in de gevallen waarin de gebruikelijke reisroute een traject over zee omvat, heeft de betrokkene na overlegging van de plaatsbewijzen recht op vergoeding van de reiskosten per vliegtuig in business class of een gelijkwaardige klasse. Wanneer gebruik wordt gemaakt van een ander vervoermiddel dan de hierboven vermelde, worden de reiskosten vergoed op de grondslag van het spoorwegtarief, met uitzondering van kosten voor slaaprijtuig. Indien de berekening niet op deze grondslag kan geschieden, wordt de vergoeding bij bijzonder besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag vastgesteld.

3. De plaats van herkomst van de ambtenaar wordt bij zijn indiensttreding vastgesteld, hierbij wordt rekening gehouden met de plaats van aanwerving of met de plaats die het centrum van zijn belangen vormt. Deze vaststelling kan later, gedurende de tijd waarin de ambtenaar in dienst is, of ter gelegenheid van zijn vertrek, bij bijzonder besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag worden herzien. Zolang de ambtenaar in dienst is, kan dit besluit echter slechts bij uitzondering worden genomen na overlegging van bewijsstukken die zijn verzoek deugdelijk staven.”
4.

Internationale overeenkomsten – Overeenkomsten van de Unie – Uitlegging – Inaanmerkingneming van de later gevolgde praktijk in het kader van de toepassing van de overeenkomst – Draagwijdte – Vermeende wil van de Unie om de overeenkomst ten uitvoer te leggen op een wijze die onverenigbaar is met het beginsel van zelfbeschikking en met het beginsel van relatieve werking van de verdragen – Onverenigbaarheid met het beginsel van de uitvoering te goeder trouw van de verdragen (zie punten 63‑65)
De ontvankelijkheid van een beroep moet worden beoordeeld naar de situatie op het moment waarop het verzoekschrift wordt ingediend. Indien op dat moment de voorwaarden om het beroep in te stellen niet zijn vervuld, is het beroep dus niet-ontvankelijk. Dergelijke overwegingen gelden ook voor situaties waarin een verzoeker door middel van een memorie houdende aanpassing nietigverklaring vordert van een nieuwe handeling die een handeling met hetzelfde voorwerp vervangt of wijzigt en waartegen al een beroep tot nietigverklaring is ingesteld.

De aanpassing van het verzoekschrift door middel van in de loop van de procedure ter griffie van het Gerecht neergelegde akte is namelijk een proceshandeling die, zonder af te doen aan een latere beslissing van het Gerecht over de ontvankelijkheid, overeenkomt met de instelling van een beroep bij verzoekschrift.

Bijgevolg dient een memorie houdende aanpassing die door de vertegenwoordiger van de verzoeker na diens overlijden ter griffie van het Gerecht is neergelegd, niet-ontvankelijk te worden verklaard.

(cf. punten 80, 82‑84, 89)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven — Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 16)
Beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 8 december 2015 –

Italië/Commissie

(Zaak T‑673/14)

„Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Transport — Oprichting van Airport Handling SpA — Besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU — Handeling waartegen beroep kan worden ingesteld — Steunmaatregel die volledig ten uitvoer is gelegd op de datum van instelling van het beroep — Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Handelingen die rechtsgevolgen beogen te sorteren — Begrip — Voorwaarden (Art. 263 VWEU) (cf. punt 18)

2. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Begrip — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Voorbereidende handelingen — Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (cf. punten 19, 44)

3. Gerechtelijke procedure — Ontvankelijkheid van de beroepen — Beoordeling naar de situatie op het tijdstip waarop het verzoekschrift is ingediend (cf. punt 21)

4. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Besluit van Commissie tot inleiding van formele onderzoeksprocedure met betrekking tot overheidsmaatregel die ten uitvoer wordt gelegd en voorlopig als nieuwe steun wordt gekwalificeerd — Daaronder begrepen (Art. 107, lid 1, VWEU, 108, lid 3, VWEU en 263 VWEU) (cf. punten 22‑28, 43)

5. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Besluit van de Commissie tot inleiding van een formele onderzoeksprocedure met betrekking tot een overheidsmaatregel die niet langer ten uitvoer wordt gelegd — Daarvan uitgesloten (Art. 107, lid 1, VWEU, 108, leden 2 en 3, VWEU en 263 VWEU; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 11, lid 2, en 14, lid 1) (cf. punten 29‑34, 46)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van besluit C (2014) 4537 final van de Commissie van 9 juli 2014, tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure krachtens artikel 108, lid 2, VWEU, betreffende de oprichting van de vennootschap Airport Handling [staatssteun SA.21420 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2013/PN)]

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Beoordeling of een teken vatbaar is voor inschrijving — Inaanmerkingneming van uitsluitend de Unieregeling — Eerdere inschrijving van het merk in bepaalde lidstaten of derde landen — Beslissingen die de instanties van de Unie niet binden (Verordening nr. 207/2009 van de Raad) (cf. punt 27)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gerechtelijke procedure – Niet-ontvankelijkheidsgronden van openbare orde – Niet-naleving van het reglement voor de procesvoering – Ambtshalve onderzoek door de rechter (Art. 256, lid 1, VWEU, 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104) (cf. punten 6, 7)

2. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Fumus boni juris – Spoedeisendheid – Cumulatieve voorwaarden (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c, en 104, lid 2) (cf. punt 8)

3. Kort geding – Vormvereisten – Indiening van verzoeken – Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen – Middelen rechtens niet uiteengezet in het verzoekschrift en in de memories – Algemene verwijzing naar andere stukken – Niet-ontvankelijkheid (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c, en 104, lid 3) (cf. punten 9, 10)

4. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Bewijslast – Financiële schade – Situatie waarin het voortbestaan van de verzoekende vennootschap in gevaar komt of haar marktpositie onherstelbaar wordt gewijzigd – Verplichting om concrete en nauwkeurige aanwijzingen over de economische en financiële situatie van de verzoekende vennootschap te geven (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 13, 14, 16)

5. Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorwaarden voor toekenning – Ernstige en onherstelbare schade – Financiële schade – Schade die achteraf kan worden vergoed of waarvoor beroep tot schadevergoeding kan worden ingesteld – Schade die niet als onherstelbaar kan worden aangemerkt (Art. 268 VWEU, 278 VWEU en 340 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punt 17)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit ARES (2014) 2461172 van het Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) van 24 juli 2014, waarbij de verzoekende partij wordt uitgesloten van deelname aan de projecten ZONeSEC en Inachus

Dictum

Dictum

1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

2) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
Beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 26 november 2014 –Léon Van Parys/Commissie

(Zaak T‑171/14)

„Beroep tot nietigverklaring — Douane-unie — Brief van de Commissie waarin wordt meegedeeld dat de termijn voor de behandeling van een verzoek tot kwijtschelding van douanerechten geschorst blijft — Verzoek om voor recht te verklaren — Onbevoegdheid van het Gerecht — Geen procesbelang — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring — Bevoegdheid van de Unierechter — Conclusies strekkende tot verkrijging van een declaratoir arrest — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU) (cf. punt 15)

2. Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Voorbereidende handelingen — Daarvan uitgesloten — Brief van de Commissie waarin wordt meegedeeld dat de termijn voor de behandeling van een verzoek tot kwijtschelding van douanerechten geschorst blijft — Daarvan uitgesloten (Art. 263 VWEU) (cf. punten 20‑22, 27, 28)

3. Beroep tot nietigverklaring — Arrest houdende nietigverklaring — Gevolgen — Verplichting om maatregelen ter uitvoering vast te stellen — Omvang — Geen vereiste dat het besluit melding maakt van dezelfde gronden als die van de nietig verklaarde handeling (Art. 266 VWEU) (cf. punten 32‑34)

Voorwerp

Ten eerste, verzoek tot nietigverklaring van de brief van de Commissie van 24 januari 2014 waarbij verzoekster is meegedeeld dat de termijn waarbinnen het verzoek om kwijtschelding van douanerechten moest worden behandeld, die is vastgesteld in artikel 907 van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 253, blz. 1), geschorst bleef, en ten tweede, verzoek om te verklaren dat artikel 909 van verordening nr. 2454/93 uitwerking heeft gehad ten aanzien van verzoekster na het arrest van 19 maart 2013, Firma Van Parys/Commissie (T‑324/10, Jurispr., EU:T:2013:136)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
2.

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorlopige maatregelen — Voorwaarden voor toekenning — Spoedeisendheid — Ernstige en onherstelbare schade — Bewijslast — Financiële schade — Situatie waarin het voortbestaan van de verzoekende vennootschap in gevaar komt of haar marktpositie onherstelbaar wordt gewijzigd — Verplichting om concrete en nauwkeurige aanwijzingen over de economische en financiële situatie van de verzoekende vennootschap te geven (Art. 256, lid 1, VWEU, 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 41‑45)
65

In de vierde plaats betoogt verzoekster dat bij de bestreden beslissing een voor andere procedures bij ECHA van belang zijnde rechtsvraag is beslist, zodat het de bedoeling is dat die beslissing wordt toegepast in alle gevallen betreffende de in bijlage X bij verordening nr. 1907/2006 bedoelde stoffen die in hoeveelheden van 1000 ton of meer worden vervaardigd of ingevoerd en dat het algemene beginsel zoals dat naar voren komt in de bestreden beslissing aan haar belangen raakt. In dit verband dient erop te worden gewezen dat het stelsel van geschillenbeslechting van de Unie geen rechtsgang kent waarin de rechter bij wege van een algemene verklaring of een beginselverklaring een standpunt kan innemen (arrest van 15 december 2005, Infront WM/Commissie, T‑33/01, Jurispr., EU:T:2005:461, punt 171 en aangehaalde rechtspraak).
23

Ten eerste vormt de brief van 2 september 2013 een antwoord op de brief die verzoekster voordien, op 1 augustus 2013, aan de Commissie had gericht. In deze brief heeft verzoekster alleen om een vergadering met de Commissie verzocht teneinde de „toepasselijkheid” van punt 29 van de considerans en artikel 37 van verordening nr. 1901/2006 op niet-geoctrooieerde weesgeneesmiddelen te bespreken („Shire would like to request a meeting with the European Commission to discuss the applicability of the Paediatric Regulation to non-patented, orphan medicinal products”). Het opschrift van deze brief verwees weliswaar naar het geneesmiddel Xagrid, zoals verzoekster beklemtoont, maar nergens uit deze brief blijkt dat verzoekster de Commissie tevens heeft verzocht om een concreet standpunt in te nemen over de toepassing van verordening nr. 1901/2006 op dit geneesmiddel. Uit de inhoud van de brief van 2 september 2013 blijkt dat de Commissie daarin juist aan verzoekster heeft geantwoord dat de gevraagde vergadering niet noodzakelijk leek, waarbij zij haar eigen uitlegging van artikel 37 van verordening nr. 1901/2006 gaf, volgens welke de marktexclusiviteit van niet-geoctrooieerde weesgeneesmiddelen niet kan worden verlengd („I regret to inform you that we do not share the intepretation [of] Article 37” en „In view of the above explanations, a meeting with the Commission services does not seem to be necessary”). In de bewoordingen die de Commissie in deze brief heeft gebruikt, komt derhalve ondubbelzinnig de wil van deze instelling tot uiting om niet in te gaan op het verzoek om een vergadering te beleggen, en om uiteen te zetten dat zij het met de voorgestelde uitlegging van artikel 37 van verordening nr. 1901/2006 niet eens is.
1.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling met beperkende maatregelen tegen een persoon of entiteit — Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is meegedeeld — Datum van mededeling van de handeling — Mededeling aan de betrokkene door middel van een publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie — Toelaatbaarheid (Art. 263, vierde en zesde alinea, VWEU en 275, tweede alinea, VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 102; besluit 2012/635/GBVB van de Raad, art. 2; verordening nr. 945/2012 van de Raad, art. 1) (cf. punten 14, 15, 24‑34, 42)
Beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 6 november 2014 – ANKO/Commissie

(Zaak T‑64/13)

„Arbitragebeding — Zesde kaderprogramma voor activiteiten op gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002‑2006) — Overeenkomst betreffende het project Doc@Hand — Terugbetaling van voorschotten — Brief waarin het uitschrijven van een debetnota wordt aangekondigd — Geen procesbelang — Niet-ontvankelijkheid”

1. Gerechtelijke procedure — Niet-ontvankelijkheidsgronden van openbare orde — Ambtshalve onderzoek door de rechter — Noodzaak van het bestaan van een procesbelang tot aan de uitspraak van de rechterlijke beslissing — (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 113 en 114, leden 3 en 4) (cf. punt 30)

2. Gerechtelijke procedure — Adiëring van het Gerecht op basis van een arbitragebeding — Bevoegdheid van het Gerecht uitsluitend omschreven door artikel 272 VWEU en het arbitragebeding — Toepassing van nationale bepalingen inzake bevoegdheid en ontvankelijkheid — Daarvan uitgesloten (Art. 272 VWEU) (cf. punt 31)

3. Gerechtelijke procedure — Adiëring van het Gerecht op basis van een arbitragebeding — Overeenkomsten gesloten in het kader van een specifiek programma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie — Eenzijdige verbreking door de Commissie op grond van niet-nakoming van de contractuele verbintenissen — Verzoek tot terugbetaling van de voorschotten –Beroep ingesteld door de begunstigde tegen de brief van de Commissie waarbij zij haar voornemen om een debetnota uit te schrijven aankondigt — Geen bepaling van de betaalvoorwaarden en van de betaaldatum — Geen procesbelang — Niet-ontvankelijkheid van beroep (Art. 272 VWEU; verordening nr. 1605/2002 van de Raad, art. 71, lid 2; verordening nr. 2342/2002 van de Commissie, art. 78 en 79) (cf. punten 38, 39, 46‑51, 53)

Voorwerp

Krachtens artikel 272 VWEU ingesteld beroep tot vaststelling door het Gerecht dat verzoekster, ten eerste, het bedrag dat zij van de Commissie heeft ontvangen voor het project Doc@Hand, dat is gesloten in het kader van het zesde kaderprogramma voor activiteiten op gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002‑2006), niet hoeft terug te betalen en, ten tweede, in het kader van hetzelfde project geen forfaitaire schadevergoeding verschuldigd is

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2.

Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Voorwaarden voor ontvankelijkheid — Ontvankelijkheid prima facie van beroep in hoofdzaak — Summier onderzoek van beroep in hoofdzaak door kortgedingrechter — Onderzoek van in hoofdprocedure opgeworpen exceptie van onwettigheid die (Art. 278 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 26, 27, 29)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

12 december 2013

Zaak T‑504/13 P

Luigi Marcuccio

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening – Binnen de beroepstermijn per fax ingestelde hogere voorziening – Op fax geplaatste handtekening van de advocaat die verschilt van die welke is geplaatst op het per post neergelegde origineel – Neerlegging van het origineel na afloop van de termijn – Termijnoverschrijding – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Betreft:

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 28 juni 2013, Marcuccio/Commissie (F‑44/11), en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. Marcuccio draagt zijn eigen kosten.

Samenvatting

Gerechtelijke procedure–Inleidend verzoekschrift–Vormvereisten–Verzoekschrift binnen de beroepstermijn ingediend per fax–Handgeschreven handtekening van de advocaat die verschilt van die op het origineel van het per post verzonden verzoekschrift–Gevolg–Datum van ontvangst van fax die niet in aanmerking kan worden genomen om te beoordelen of de beroepstermijn in acht is genomen (Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 43, lid 6)

Overeenkomstig artikel 43, lid 6, van het Reglement voor procesvoering van het Gerecht wordt voor de berekening van de procestermijnen de dag in aanmerking genomen waarop een kopie van het ondertekende origineel van een processtuk per telefax of door middel van enig ander technisch communicatiemiddel ter griffie binnenkomt, mits het ondertekende origineel van het stuk uiterlijk tien dagen later bij de griffie wordt neergelegd.

Wanneer de door de advocaat van een verzoeker onderaan op het per fax ingediende verzoekschrift in hogere voorziening geplaatste handtekening niet gelijk is aan die welke is geplaatst op het later verzonden origineel van het verzoekschrift in hogere voorziening, kan het per fax ingediende verzoekschrift in hogere voorziening niet in aanmerking worden genomen voor de berekening van de beroepstermijn. Hieruit volgt dat overeenkomstig artikel 43, lid 6, van het Reglement voor procesvoering van het Gerecht voor de berekening van die termijn enkel de datum van neerlegging van het ondertekende origineel in aanmerking moet worden genomen.

(cf. punten 6, 8 en 9)

Referentie:

Gerecht 29 november 2011, Enisa/EDPS, T‑345/11, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 15‑17; 3 oktober 2012, Tecnimed/BHIM – Ecobrands (ZAPPER-CLICK), T‑360/10, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 15‑17 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 14 november 2013, Marcuccio/Commissie, T‑229/13 P, punten 14 en 15
Om de immateriële schade te bepalen die een ambtenaar heeft geleden door het ontbreken van de betrokken loopbaanontwikkelingsrapporten, kon het Gerecht voor ambtenarenzaken, zonder blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting, oordelen dat uit de toestand van onzekerheid en ongerustheid van die ambtenaar over zijn toekomstige loopbaan, na zijn pensionering wegens invaliditeit niet het bestaan van daadwerkelijke en zekere immateriële schade kon worden afgeleid, aangezien die toekomst vanaf die pensionering louter hypothetisch was. Na die pensionering speelden de loopbaanontwikkelingsrapporten immers geen enkele rol meer bij het carrièreverloop van de betrokkene en de schade waarvan vergoeding wordt gevraagd moet daadwerkelijk en zeker zijn.

Op grond van artikel 45, lid 1, van het Statuut geschiedt de bevordering van een ambtenaar uitsluitend bij selectie onder de ambtenaren die een diensttijd van ten minste twee jaar in hun rang hebben volbracht, op grond van een vergelijking van de verdiensten van de ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen. Bij die vergelijking dient het tot aanstelling bevoegd gezag rekening te houden met de beoordelingsrapporten van de ambtenaren, het gebruik, in de uitoefening van hun ambt, van andere talen dan de taal waarvoor zij overeenkomstig artikel 28, sub f, van een grondige kennis blijk hebben gegeven, en zo nodig met de door hen gedragen verantwoordelijkheden. Bij gebreke van loopbaanontwikkelingsrapporten staat niets eraan in de weg dat de ambtenaar voor het Gerecht voor ambtenarenzaken concrete elementen feitelijk en rechtens aandraagt om zijn kansen op bevordering aan te tonen. Voorts blijkt uit artikel 45, lid 1, van het Statuut dat bij de vergelijking van verdiensten niet alleen rekening wordt gehouden met de beoordelingsrapporten van de ambtenaren, maar eveneens en in het bijzonder met twee andere criteria.

(cf. punt 50)