ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)

29 mei 1997

Zaak T-6/96

T. Contargyris

tegen

Raad van de Europese Unie

„Ambtenaren — Afwijzing van sollicitatie — Artikel 19, lid 1, van reglement van orde van Raad — Artikel 45 van Statuut — Bevoegdheid van secretarisgeneraal van Raad om besluiten houdende afwijzing van sollicitatie en van klacht vast te stellen — Kennisgeving van vacature — Kennelijke beoordelingsfout — Artikelen 7 en 27 van Statuut — Motiveringsplicht — Misbruik van bevoegdheid”

Volledige Franse tekst II-357

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de secretarisgeneraal van de Raad van 3 mei 1995 houdende afwijzing van verzoekers sollicitatie naar een ambt in de rang A 1 bij het directoraatgeneraal Economische en sociale samenhang — Regionaal beleid — Sociaal beleid — Werkgelegenheid — Sociale dialoog — Onderwijs en jeugdzaken — Cultuur — Audiovisuele sector (DG J), en van het besluit van de secretarisgeneraal van de Raad van 7 november 1995 houdende afwijzing van verzoekers klacht.

Beslissing:

Verwerping.

Resumé van het arrest

Verzoeker, T. Contargyris, van Griekse nationaliteit, treedt op 1 september 1982 in dienst van het secretariaatgeneraal van de Raad, waar hij wordt tewerkgesteld bij de afdeling „Visserij”. In 1984 wordt hij bevorderd tot directeur van directoraat I „Regionaal beleid — Sociaal beleid — Volksgezondheid — Onderwijs — Cultuur - Audiovisuele sector - Jeugdzaken” van directoraatgeneraal G (DG G).

Op 9 februari 1995 publiceert het secretariaatgeneraal van de Raad kennisgevingen van vacature betreffende vijf ambten in de rang A 1, waaronder een „ambt dat vrij kan komen” bij het directoraatgeneraal Economische en sociale samenhang — Regionaal beleid — Sociaal beleid — Werkgelegenheid — Sociale dialoog — Onderwijs en jeugdzaken — Cultuur — Audiovisuele sector (DG J).

Op 16 februari 1995 solliciteert verzoeker naar dat ambt.

Twee andere ambtenaren van de Raad, de heer A., van Portugese nationaliteit, en de heer L., van Belgische nationaliteit, solliciteren eveneens naar dat ambt.

Om hem bij het vergelijkend onderzoek van die sollicitaties te helpen, creëert de secretarisgeneraal van de Raad een selectiecomité bestaande uit drie directeurengeneraal van de Raad.

Op 20 maart 1995 wordt verzoeker opgeroepen voor een onderhoud met het selectiecomité op 31 maart daaraanvolgend. Dit onderhoud vindt plaats op de vastgestelde datum.

Op 28 maart 1995 heeft verzoeker met de secretarisgeneraal een onderhoud over het omstreden ambt.

In zijn 3 april 1995 gedateerd verslag aan de secretarisgeneraal over het onderzoek van de sollicitaties beveelt het selectiecomité onder meer aan, verzoekers sollicitatie terzijde te leggen en de sollicitatie van de heer L. voor DG J in aanmerking te nemen.

Bij nota van 4 april 1995 legt de secretarisgeneraal het Coreper-II (Comité van permanente vertegenwoordigers) een ontwerpbesluit van de Raad houdende aanstelling van de heer L. in de rang A 1 voor, en suggereert hij het Coreper, dat de Raad het besluit als een A-punt van de agenda goedkeurt.

Het uittreksel van het 10 oktober 1995 gedateerde ontwerp van summiere notulen van de 1 649ste bijeenkomst van het Coreper, die op 5 april 1995 te Brussel had plaatsgevonden, luidt als volgt:

„Het [Coreper]:

— beslist met eenparigheid van stemmen, aan zijn agenda vijf punten betreffende de aanstelling van ambtenaren in de rang A 1 bij het secretariaatgeneraal van de Raad toe te voegen;

— beslist met eenparigheid van stemmen, vijf overeenkomstige punten toe te voegen aan de voorlopige agenda van de 1 844ste zitting van de Raad van 10 en 11 april 1995;

— komt overeen, aan de Raad te suggereren de aanstellingsvoorstellen van de secretarisgeneraal goed te keuren.”

De ontwerpbesluiten worden als A-punten geplaatst op de 7 april 1995 gedateerde agenda van de 1 844ste zitting van de Raad, die op 10 april 1995 te Luxemburg heeft plaatsgevonden. De Raad heeft toen zijn goedkeuring gehecht aan het besluit houdende aanstelling van de heer L. in de rang A 1 per 1 juni 1995.

Bij nota van 3 mei 1995 laat de secretarisgeneraal verzoeker weten, dat is besloten zijn sollicitatie niet te aanvaarden.

Bij nota van 12 juli 1995 dient verzoeker een klacht in tegen het besluit houdende afwijzing van zijn sollicitatie naar het ambt in de rang A 1 van DG J, en tegen „alle latere besluiten die tot de aanstelling van de heer L. in dat ambt hebben geleid”.

Bij besluit van 7 november 1995 wijst de secretarisgeneraal die klacht uitdrukkelijk af.

Bij besluit van 10 oktober 1996 wordt verzoeker per 31 december 1996 gepensioneerd.

De ontvankelijkheid

Een gepensioneerde ambtenaar behoudt een persoonlijk belang bij de voortzetting van een beroep tot nietigverklaring van het besluit om hem niet te bevorderen, daar hij in geval van nietigverklaring van dat besluit een beroep kan instellen tot vergoeding van de schade die hij door die weigering heeft geleden (r.o. 32).

Referentie: Gerecht 5 december 1990, Marcato/Commissie, T-82/89, Jurispr. blz. II-735, r.o. 54; Gerecht 9 februari 1994, Latham/Commissie, T-82/91, JurAmbt. blz. II-61, r.o. 24-26

In die omstandigheden hangt de ontvankelijkheid van het beroep, voor zover het strekt tot nietigverklaring van het besluit van de secretarisgeneraal houdende afwijzing van verzoekers sollicitatie, en van het besluit houdende afwijzing van zijn klacht, anders dan de Raad stelt, niet af van de gelijktijdige instelling van een beroep tot vergoeding van de schade die verzoeker door de vaststelling van die twee besluiten heeft geleden (r.o. 33).

Ten gronde

Verzoeker voert in wezen de navolgende middelen aan: schending van artikel 19, lid 1, van besluit 93/662/EG van de Raad van 6 december 1993 houdende vaststelling van zijn Reglement van orde (PB L 304, blz. 1; reglement van orde van de Raad), juncto punt b van het enige artikel van besluit 63/9/EEG van de Raad van 14 mei 1962 houdende bepaling van het tot aanstelling bevoegd gezag voor het secretariaatgeneraal der Raden (PB 1963, blz. 34; besluit van de Raad van 14 mei 1962); schending van artikel 4 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (Statuut); schending van artikel 45 van het Statuut; onbevoegdheid van de secretarisgeneraal van de Raad om de besluiten houdende afwijzing van verzoekers sollicitatie en van verzoekers klacht vast te stellen; onbevoegdheid van de secretarisgeneraal om het besluit houdende aanstelling van de heer L. in het ambt van directeurgeneraal van DG J vast te stellen; onwettigheid van de kennisgeving van vacature; kennelijk verkeerde beoordeling; schending van de artikelen 7 en 27 van het Statuut; schending van de motiveringsplicht; misbruik van bevoegdheid (r.o. 35).

Het eerste middel: schending van artikel 19, lid 1, van het reglement van orde van dè Raad juncto punt b van het enige artikel van het besluit van de Raad van 14 mei 1962

Voor de ambtenaren in de rang A 1 worden de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegd gezag uitgeoefend door de Raad op voorstel van de secretarisgeneraal. In het kader daarvan dient het Coreper de sollicitaties en het door de secretarisgeneraal geformuleerde voorstel voor aanstelling van de gekozen kandidaat in het vacant verklaarde ambt in de rang A 1 vooraf te onderzoeken, tenzij de Raad van oordeel is dat het om een spoedgeval gaat, of met eenparigheid van stemmen besluit te beraadslagen zonder dat het ontwerpbesluit vooraf door het Coreper is onderzocht (r.o. 37 en 38).

Vormt een voldoende nauwkeurig bewijs, dat het Coreper vóór de bijeenkomst van de Raad een dergelijk onderzoek heeft verricht, de verklaring van de voorzitter van het Coreper, dat het Coreper de aanstelling van de gekozen kandidaat in het vacante ambt heeft onderzocht tegen de achtergrond van de door de secretarisgeneraal verstrekte toelichtingen over de persoonsgegevens en de kwalificaties van de sollicitanten naar het vacante ambt, het resultaat van de werkzaamheden van het selectiecomité en het resultaat van zijn eigen onderzoek van de verdiensten van de sollicitanten (r.o. 53 en 54).

Het tweede middel: schending van artikel 45 van het Statuut

Ingevolge artikel 45 van het Statuut, betreffende de procedure van bevordering van ambtenaren, is enerzijds het tot aanstelling bevoegd gezag gehouden de aanstellingsprocedure zoals die in punt b van het enige artikel van het besluit van de Raad van 14 mei 1962 juncto artikel 151 van het Verdrag en de artikelen 19 en 2, leden 6 en 7, van het reglement van orde van de Raad is geregeld, nauwgezet in acht te nemen, en zijn anderzijds de bevoegde organen verplicht, daadwerkelijk een vergelijkend onderzoek van de respectieve verdiensten van de sollicitanten naar een vacant ambt te verrichten (r.o. 69).

Wat de Raad betreft, wordt punt b van het enige artikel van het besluit van de Raad van 14 mei 1962 bepaald, dat voor de ambtenaren in de rang A 1 de bevoegdheden die volgens het Statuut aan het tot aanstelling bevoegd gezag toekomen, worden uitgeoefend door de Raad op voorstel van de secretarisgeneraal (r.o. 70).

Het staat derhalve aan deze laatste een eerste vergelijkend onderzoek van de respectieve verdiensten van de sollicitanten naar een vacant ambt te verrichten. De hem opgedragen taak, die erin bestaat voor de Raad aanstellingsvoorstellen te formuleren, houdt immers noodzakelijkerwijze in, dat hij de sollicitanten vooraf selecteert op basis van een vergelijkend onderzoek van hun respectieve verdiensten (r.o. 71).

De Raad mag in het kader van zijn beoordelingsvrijheid niet in alle procedures van aanstelling van ambtenaren in de rang A 1 stelselmatig gebruik maken van zijn bevoegdheid om de aanstelling tijdens zijn zittingen te onderzoeken en tot in de details te bespreken. Dit zou immers elke inhoud ontnemen aan de door artikel 151 van het Verdrag geboden en in de artikelen 2, lid 6, en 19, lid 1, van het reglement van orde van de Raad gepreciseerde mogelijkheid om besluiten zonder debat goed te keuren wanneer het Coreper zich reeds heeft uitgesproken over de gegrondheid van het voorstel van de secretarisgeneraal en over de wenselijkheid om daarover binnen de Raad geen debat te voeren, door het voorstel als een A-punt op de agenda van een volgende zitting van de Raad te plaatsen (r.o. 81).

Het derde middel: onbevoegdheid van de secretarisgeneraal van de Raad om de besluiten houdende afwijzing van verzoekers sollicitatie en van verzoekers klacht vast te stellen

Uit het bepaalde punt b en c van het enige artikel van het besluit van de Raad van 14 mei 1962 volgt, dat in geval van betwisting de bevoegdheden die volgens het Statuut aan het tot aanstelling bevoegd gezag toekomen, door de Raden op voorstel van de secretarisgeneraal worden uitgeoefend wanneer het gaat om toepassing van artikel 90 van het Statuut op personeelsleden in de rang 1 van categorie A, en door de secretarisgeneraal in de andere gevallen (r.o. 87).

Hieruit volgt, dat de rang van de ambtenaar tot wie de bestreden administratieve handeling is gericht, bepaalt welk orgaan bevoegd is voor de uitoefening van de bevoegdheden die volgens het Statuut aan het tot aanstelling bevoegd gezag toekomen. In het geval van een in de rang A 2 van categorie A ingedeelde ambtenaar moet het besluit tot afwijzing van de door de betrokkene ingediende voorafgaande administratieve kracht derhalve door de secretarisgeneraal worden genomen. Dat de klacht betrekking heeft op de aanstelling van een ambtenaar in de rang A 1 en dat een dergelijke aanstelling tot de uitsluitende bevoegdheid van de Raad behoort, kan die conclusie niet ontkrachten, gelet op de zeer duidelijke en onvoorwaardelijke formulering van het bepaalde punt b en c van het enige artikel van het besluit van de Raad van 14 mei 1962, waarin geen enkele uitzondering wordt gemaakt op de bevoegdheden die de secretarisgeneraal ter zake van de afwijzing van klachten heeft (r.o. 88).

Het vierde middel: onwettigheid van de kennisgeving van vacature

De kennisgeving van vacature is enerzijds bedoeld om de belangstellenden zo juist mogelijk te informeren over de aard van de voorwaarden voor de vervulling van het betrokken ambt teneinde hen in staat te stellen te beoordelen, of het voor hen dienstig is te solliciteren, en anderzijds om het wettigheidskader vast te stellen waarbinnen de instelling de verdiensten van de sollicitanten onderling zal vergelijken (r.o. 97).

Referentie: Hof 30 oktober 1974, Grassi/Raad, 188/73, Jurispr. blz. 1099, r.o. 40; Hof 7 februari 1990, Culin/Commissie, C-343/87, Jurispr. blz. I-225, r.o. 19; Gerecht 11 december 1991, Frederiksen/Parlement, T-169/89, Jurispr.blz. II-1403, r.o. 69;Gerecht l8 februari l993, McAvoy/Parlement, T-45/91, Jurispr.blz. II-83, r.o. 48;Gerecht 18 april 1996, Kyrpitsis/ESC, T-13/95, JurAmbt. blz. II-503, r.o. 34

Het tot aanstelling bevoegd gezag blijft niet binnen dit wettigheidskader wanneer het zich over de bijzondere voorwaarden voor de vervulling van de vacature eerst na de bekendmaking van de kennisgeving van vacature beraadt met inaanmerkingneming van de sollicitanten, en bij het onderzoek van de sollicitaties andere voorwaarden laat meespelen dan die welke in de kennisgeving van vacature voorkomen. Een dergelijke handelwijze zou de kennisgeving van vacature immers de essentiële rol ontnemen die zij in de aanwervingsprocedure te vervullen heeft, namelijk de belangstellenden zo juist mogelijk te informeren over de aard van de voorwaarden waaraan voor de vervulling van het betrokken ambt moet worden voldaan (r.o. 98).

Referentie: Gerecht 3 maart 1993, Booss en Fischer/Commissie, T-58/91, Jurispr. blz. II-147, r.o. 67; Kyrpitsis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 34 en 35

Aangezien het ging om een ambt met grote politieke verantwoordelijkheid binnen de Raad, was het vereiste van meer specifieke, ja zelfs meer technische, kwalificaties dan die welke in de kennisgeving van vacature werden verlangd, niet absoluut noodzakelijk. Zoals de Raad heeft opgemerkt, is voor een ambt van directeurgeneraal immers niet zozeer het bezit van specifieke ervaring op het werkterrein van het directoraatgeneraal van beslissend belang, maar wel het bezit van algemene kwaliteiten op het gebied van leidinggeving, analyse en beoordeling op een zeer hoog niveau. De technische ervaring kan namelijk steeds binnen het directoraatgeneraal zelf worden gevonden (r.o. 100).

Referentie: Booss en Fischer/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 69

Zelfs al ware de kennisgeving van vacature aldus geformuleerd, dat alle potentiële kandidaten in beginsel de verlangde kwalificaties bezaten, kan deze omstandigheid alleen de wettigheid van de kennisgeving van vacature nog niet aantasten. Dat alle potentiële kandidaten in beginsel aan alle voorwaarden van de kennisgeving van vacature voldoen, betekent immers niet, dat de ene of de andere niet meer dan de anderen bekwaam is om de aan het betrokken ambt verbonden functies uit te oefenen. Aangezien de kennisgeving van vacature juist tot doel heeft, de voorwaarden vast te stellen waaraan moet worden voldaan om het vacante ambt te kunnen vervullen, is het niet abnormaal, dat alle ambtenaren die solliciteren, of toch de meesten onder hen, aan die voorwaarden voldoen. Het staat aan het tot aanstelling bevoegd gezag, met gebruikmaking van zijn ruime beoordelingsvrijheid in het belang van de dienst de meest geschikte kandidaat te kiezen (r.o. 106).

Het vijfde middel: kennelijk verkeerde beoordeling

Het tot aanstelling bevoegd gezag beschikt over een ruime vrijheid bij de beoordeling van het dienstbelang en van de verdiensten die in aanmerking moeten worden genomen in het kader van een bevordering als bedoeld in artikel 45 van het Statuut. Het toezicht van het Hof en van het Gerecht moet beperkt blijven tot de vraag, of de administratie, gelet op de overwegingen die haar tot haar oordeel konden brengen, binnen redelijke grenzen is gebleven en haar vrijheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt. Met name kan het Gerecht zijn beoordeling van de verdiensten en kwalificaties van de sollicitanten niet in de plaats van de beoordeling van het tot aanstelling bevoegd gezag stellen wanneer het dossier geen steun biedt voor de stelling, dat het tot aanstelling bevoegd gezag bij de beoordeling van de verdiensten en kwalificaties van de sollicitanten een kennelijke fout heeft gemaakt (r.o. 120).

Referentie: Hof 21 april 1983, Ragusa/Commissie, 282/81, Jurispr. blz. 1245, r.o. 9 en 13; Gerecht 8 juni 1995, Allo/Commissie, T-496/93, JurAmbt. blz. II-405, r.o. 39 en 46; Gerecht 6 juni 1996, Baiwir/Commissie, T-262/94, JurAmbt. blz. II-739, r.o. 66 en 138

Het Statuut verleent geen eisbaar recht op een bevordering, zelfs niet aan de ambtenaren die voldoen aan alle voorwaarden om te worden bevorderd, en noch het feit dat de sollicitant het betrokken ambt ad interim heeft vervuld, noch het feit dat hij een lange diensttijd in de lagere rang heeft, vormt een beslissend beoordelingselement dat zwaarder kan wegen dan het belang van de dienst, dat bepalend is bij de keuze tussen degenen die naar een bevordering hebben gesolliciteerd (r.o. 121).

Referentie: Hof 5 februari 1987, Huybrechts/Commissie, 306/85, Jurispr. blz. 629, r.o. 10, 11 en 13; Baiwir/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 67

Verzoekers niet met bewijzen gestaafde verklaring, dat de heer L. geen algemene beroepservaring op bepaalde tot de bevoegdheid van het nieuwe DG J behorende gebieden bezit, buiten beschouwing gelaten, blijkt in het onderhavige geval uit de door de Raad in zijn verweerschrift en in dupliek verstrekte toelichtingen, die door verzoeker niet zijn weersproken, dat de door het tot aanstelling bevoegd gezag gekozen sollicitant voldeed aan alle in de kennisgeving van vacature gestelde voorwaarden, met name ter zake van het vereiste van een uitgebreide kennis van het algemene beleid van de Europese Gemeenschappen en van de internationale betrekkingen. Aangaande verzoekers argument, dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, daar, gelet op zijn specifieke ervaring voor het te vervullen ambt en op zijn algemene kennis, zijn sollicitatie de voorkeur had moeten krijgen boven die van de heer L., is het Gerecht van oordeel, dat aangezien in de kennisgeving van vacature geen specifieke ervaring ter zake van de aan het omstreden ambt verbonden functies werd verlangd, een dergelijke ervaring niet relevant is voor de vraag, of het bestreden besluit een kennelijk verkeerde beoordeling bevat. Daarbij komt, dat zelfs al voldeed verzoeker aan alle in de kennisgeving van vacature gestelde voorwaarden, niets eraan in de weg stond, dat het tot aanstelling bevoegd gezag in geval van gelijkheid met gebruikmaking van zijn ruime beoordelingsvrijheid om redenen van dienstbelang de ene sollicitant boven de andere verkoos. Verzoeker heeft geen enkel element naar voren gebracht waaruit blijkt, dat het aanstellingsbesluit is genomen om redenen die niet te rijmen vallen met de keuze van de sollicitant die het best beantwoordt aan het dienstbelang en aan de vereisten voor het te vervullen ambt (r.o. 123, 124 en 126).

Referentie: Hof 17 december 1981, De Hoe/Commissie, 151/80, Jurispr. blz. 3161, r.o. 16; Gerecht 11 juni 1996, Anacoreta Correia/Commissie, II 18/95, JurAmbt. blz. II-835, r.o. 75

Het zesde middel: schending van de artikelen 7 en 27 van het Statuut

Volgens artikel 27, derde alinea, van het Statuut mag geen enkel ambt worden bestemd voor onderdanen van een bepaalde Lid-Staat. Deze regel moet in acht worden genomen bij alle aanwervingsprocedures van artikel 29 van het Statuut, zelfs bij de aanwerving van ambtenaren in de rang A 1 of A 2 (r.o. 134).

Referentie: Booss en Fischer/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 85

Artikel 27, eerste alinea, van het Statuut bepaalt, dat de aanwerving met inachtneming van een zo breed mogelijke aardrijkskundige spreiding moet gebeuren onder de onderdanen van de Lid-Staten. Deze bepaling staat het tot aanstelling bevoegd gezag evenwel niet toe, een ambt voor personen van een bepaalde nationaliteit te reserveren zonder dat dit wordt gerechtvaardigd door overwegingen verband houdende met de werking van de diensten (r.o. 135).

Referentie: Hof 4 maart 1964, Lassalle/Parlement, 15/63, Jurispr. blz. 57,75; Hof 30 juni 1983, Schloh/Raad, 85/82, Jurispr. blz. 2105, r.o. 37

Het zevende middel: schending van de motiveringsplicht

Het tot aanstelling bevoegd gezag is niet gehouden, de bevorderingsbesluiten te motiveren jegens de niet-bevorderde kandidaten, en dat geldt ook voor de besluiten van het tot aanstelling bevoegd gezag houdende afwijzing van een sollicitatie. Het tot aanstelling bevoegd gezag is evenwel verplicht, haar besluit tot afwijzing van een door een niet-bevorderde kandidaat krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht met redenen te omkleden, waarbij de motivering van dit afwijzend besluit wordt geacht samen te vallen met die van het besluit waartegen de klacht was gericht (r.o. 147).

Referentie: Grassi/Raad, reeds aangehaald, r.o. 12; Hof 13 april 1978, Ganzini/Commissie, 101/77, Jurispr. blz. 915, r.o. 10; Culin/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 13; Gerecht 23 februari 1994, Coussios/Commissie, T-18/92 en T-68/92, JurAmbt. blz. II-171, r.o. 69-74; Kyrpitsis/ESC, reeds aangehaald, r.o. 67 en 68

Aangezien de bevorderingen volgens artikel 45 van het Statuut „bij keuze” geschieden, kan de motivering enkel betrekking hebben op de vervulling van de wettelijke voorwaarden waarvan het Statuut de regelmatigheid van de bevordering afhankelijk stelt. Het tot aanstelling bevoegd gezag is inzonderheid niet gehouden, de afgewezen kandidaat in kennis te stellen van het resultaat van de vergelijking van zijn verdiensten met die van de bevorderde kandidaat, en is evenmin verplicht, gedetailleerd uiteen te zetten op welke wijze het is gekomen tot zijn oordeel dat de aangestelde kandidaat aan de voorwaarden van de kennisgeving van vacature voldeed (r.o. 148).

Referentie: Grassi/Raad, reeds aangehaald, r.o. II-15; Hof 17 december 1981, De Hoe/Commissie, 151/80, Jurispr. blz. 3161, r.o. 13; Gerecht 30 januari 1992, Schönherr/ESC, T-25/90, Jurispr. blz. II-63, r.o. 21; Gerecht 25 februari 1992, SchIoh/Raad, T 11/91, Jurispr. blz. II-203, r.o. 73

Gelet op de toelichtingen die de secretarisgeneraal in zijn antwoord op de klacht heeft verstrekt, op de ruime beoordelingsvrijheid waarover het tot aanstelling bevoegd gezag beschikte omdat het ging om een ambt met grote politieke verantwoordelijkheid, en op de noodzakelijkerwijs algemene bewoordingen van de kennisgeving van vacature, moet worden vastgesteld, dat het besluit van 7 november 1995 houdende afwijzing van de door verzoeker ingediende klacht, voldoet aan de eisen die in de rechtspraak aan de motivering worden gesteld. Met betrekking tot verzoekers argument, dat de weigering van de secretarisgeneraal om hem in kennis te stellen van de criteria die het selectiecomité na de bekendmaking van de kennisgeving van vacature zou hebben vastgesteld, een schending van de motiveringsplicht oplevert, behoeft slechts te worden opgemerkt, dat enerzijds, zoals in de rechtsoverwegingen 73 en volgende is geoordeeld, het selectiecomité geen andere selectiecriteria heeft gehanteerd dan die welke worden genoemd in de kennisgeving van vacature zoals die is bekendgemaakt, en dat anderzijds volgens de rechtspraak van het Hof de motiveringsplicht niet bestaat ten aanzien van voorstellen van een intern administratief orgaan dat slechts raadgevende bevoegdheid heeft (r.o. 150 en 151).

Referentie: Hof 8 juli 1965, Fonzi/Commissie, 27/64 en 30/64, Jurispr. blz. 705, 731

Het achtste middel: misbruik van bevoegdheid

Het begrip misbruik van bevoegdheid heeft een welbepaalde inhoud, die ziet op het geval dat een administratief gezag zijn bevoegdheden gebruikt met een ander doel dan dat waarvoor zij zijn verleend. Bij een besluit is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer er objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen bestaan, dat het is genomen ter bereiking van andere doelen dat die welke de administratie stelt te hebben nagestreefd (r.o. 156).

Referentie: Anacoreta Correia/Commissie, reeds aangehaald, r.o. 25

Verzoeker heeft dergelijke aanwijzingen niet verstrekt (r.o. 159).

Dictum:

Het beroep wordt verworpen.