ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 22/8

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 29 november 2007 — Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH/Commissie van de Europese Gemeenschappen, E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH, voorheen Hamburgische Elektrizitäts-Werke AG

(Zaak C-176/06 P) (1)

(Hogere voorziening - Steun die Duitse autoriteiten aan kerncentrales zouden hebben toegekend - Financiële reserves voor stillegging van kerncentrales en voor verwijdering van radioactief afval - Niet-ontvankelijkheid van beroep voor Gerecht - Middel van openbare orde)

(2008/C 22/14)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwiranten: Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH (vertegenwoordigers: D. Fouquet en P. Becker, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: V. Kreuschitz, gemachtigde), E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH, voorheen Hamburgische Elektrizitäts-Werke AG (vertegenwoordigers: U. Karpenstein en D. Sellner, Rechtsanwälte)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 26 januari 2006, Stadtwerke Schwäbisch Hall e.a./Commissie (T-92/02), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2001) 3967 def. van de Commissie van 11 december 2001 houdende vaststelling dat de Duitse regeling inzake belastingvrijstelling voor door de exploitanten van kerncentrales gevormde financiële reserves voor de verwijdering van hun radioactief afval en de definitieve stillegging van hun installaties, geen steunmaatregel van de staat in de zin van artikel 87, lid 1, EG is — Verplichting van de Commissie tot inleiding van contradictoire procedure van artikel 88, lid 2, EG in geval van beoordelingsmoeilijkheden of twijfel

Dictum

1) Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 26 januari 2006, Stadtwerke Schwäbisch Hall e.a./Commissie (T-92/02), wordt vernietigd.

2) Het voor het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ingestelde beroep van Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH en Stadtwerke Uelzen GmbH, strekkende tot nietigverklaring van beschikking C(2001) 3967 def. van de Commissie van 11 december 2001 houdende vaststelling dat de Duitse regeling inzake belastingvrijstelling voor door de exploitanten van kerncentrales gevormde financiële reserves voor de veilige verwijdering van hun radioactief afval en de definitieve stillegging van hun installaties, geen steunmaatregel in de zin van artikel 87, lid 1, EG, is wordt niet-ontvankelijk verklaard.

3) Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH en Stadtwerke Uelzen GmbH worden verwezen in de kosten van beide instanties.

(1) PB C 131 van 3.6.2006.
2)

Een bepaling van nationaal recht die de hoedanigheid van partij in een niet-contentieuze marktanalyseprocedure slechts verleent aan ondernemingen die aanzienlijke macht hebben (of hadden) op de relevante markt en ten aanzien waarvan specifieke verplichtingen worden opgelegd, gewijzigd of ingetrokken, is in beginsel niet in strijd met artikel 4 van richtlijn 2002/21. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om na te gaan of het nationale procesrecht de rechten die de gebruikers en de concurrenten van een onderneming die aanzienlijke macht heeft (of had) op de relevante markt, aan de communautaire rechtsorde ontlenen, even goed beschermt als vergelijkbare rechten van interne aard en geen afbreuk doet aan de doeltreffendheid van de door artikel 4 van richtlijn 2002/21 gewaarborgde rechtsbescherming van deze gebruikers en ondernemingen.
1)

Door de overgangsbepalingen of „verworven rechten”, op grond waarvan psychotherapeuten een toelating of een erkenning kunnen krijgen zonder dat rekening wordt gehouden met de geldende bepalingen inzake de erkenning door het ziekenfonds, voor te behouden aan psychotherapeuten die hun beroepsactiviteit in een Duitse regio in het kader van de Duitse ziektekostenverzekering hebben uitgeoefend, en vergelijkbare of verwante beroepsactiviteiten van psychotherapeuten in andere lidstaten niet in aanmerking te nemen, is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 43 EG.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/2

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 22 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Salzgitter AG, Bondsrepubliek Duitsland

(Zaak C-408/04 P) (1)

(Hogere voorziening - Staatssteun - Goedkeuring door Commissie op basis van EG-Verdrag - IJzer- en staalonderneming - Artikelen 4, sub c), KS, 67 KS en 95 KS - EGKS-Verdrag - EG-Verdrag - Staalsteuncode - Gelijktijdige toepassing - Onverenigbaarheid van steun - Verplichte aanmelding van toegekende steun - Geen aanmelding bij Commissie - Langdurig uitblijven van reactie van Commissie - Terugvorderingsbeschikking - Rechtszekerheidsbeginsel - Bescherming van gewettigd vertrouwen - Rechten van verdediging - Motiveringsplicht)

(2008/C 142/02)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Kreuschitz en M. Niejahr, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Salzgitter AG (vertegenwoordigers: J. Sedemund en T. Lübbig, Rechtsanwälte), Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma, W.-D. Plessing en C. Schulze-Bahr, gemachtigden)

Voorwerp

Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer — uitgebreid) van 1 juli 2004 in zaak T-308/00, Salzgitter AG/Commissie, waarbij het Gerecht nietig heeft verklaard de artikelen 2 en 3 van beschikking 2000/797/EGKS van de Commissie van 28 juni 2000 betreffende de door Duitsland toegekende staatssteun ten gunste van Salzgitter AG, Preussag Stahl AG en de dochterondernemingen van het concern in de ijzer- en staalindustrie, voortaan Salzgitter AG — Stahl und Technologie (SAG) (PB L 323, blz. 5), inzake de verplichting van Duitsland om de betrokken steun van verzoekster terug te vorderen — Schending van artikel 4, sub c, KS en van de derde, de vierde, de vijfde en de zesde staalsteuncode — Schending van de rechten van de verdediging

Dictum

1) De incidentele hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 1 juli 2004, Salzgitter/Commissie (T-308/00), wordt vernietigd voor zover daarbij de artikelen 2 en 3 van beschikking 2000/797/EGKS van 28 juni 2000 betreffende de door Duitsland toegekende staatssteun ten gunste van Salzgitter AG, Preussag Stahl AG en de dochterondernemingen van het concern in de ijzer- en staalindustrie, voortaan Salzgitter AG — Stahl und Technologie (SAG), nietig worden verklaard en een beslissing omtrent de kosten wordt genomen.

3) De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen.

4) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

(1) PB C 314 van 18.12.2004.
4.

Verzet het Unierecht, in het bijzonder artikel 15, lid 1, van de Tweede richtlijn levensverzekering, artikel 31 van de Derde richtlijn levensverzekering en artikel 35, lid 1, van richtlijn 2002/83 (3), in voorkomend geval gelezen in samenhang met artikel 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zich tegen een nationale regeling of rechtspraak volgens welke de verzekeringnemer, nadat hij zijn herroepingsrecht rechtmatig heeft uitgeoefend, de stelplicht en de bewijslast draagt in verband met de berekening van de door de verzekeraar zelf ontvangen voordelen? Vereist het Unierecht, in het bijzonder het doeltreffendheidsbeginsel, indien een dergelijke verdeling van de stelplicht en de bewijslast toelaatbaar is, dat daar voor de verzekeringnemer een recht op informatie jegens de verzekeraar of andere verlichtingen tegenover staan, zodat hij zijn rechten kan doen gelden?
3)

[M]oeten artikel 2 en artikel 4, leden 2 en 3, gelezen in samenhang met artikel 19 VUE en artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat een beslissing van een grondwettelijk hof van een lidstaat [Trybunał Konstytucyjny (grondwettelijk hof, Polen)], waarin de onverenigbaarheid wordt vastgesteld tussen de Poolse grondwet en de beslissing van de in laatste aanleg rechtsprekende nationale rechterlijke instantie (Sąd Najwyższy) niet eraan in de weg kan staan dat wordt beoordeeld of een rechterlijke instantie onafhankelijk is en dat wordt onderzocht of de rechterlijke instantie een bij wet ingesteld gerecht is in de zin van het Unierecht, ermee rekening houdend dat de beslissing van de Sąd Najwyższy bovendien strekte tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, [dat] de bepalingen van de Poolse grondwet en de toepasselijke wetten (van het nationale recht) het grondwettelijk hof niet de bevoegdheid verlenen om rechterlijke beslissingen te toetsen, met inbegrip van de beslissingen die tot doel hebben discrepanties in de uitlegging van wetten die zijn genomen krachtens artikel 83 van de wet van 8 december 2017 betreffende de Sąd Najwyższy (geconsolideerde tekst 2021, volgnr. 154) te beslechten, en bovendien dat het Trybunał Konstytucyjny door de wijze waarop het thans is samengesteld, geen bij wet ingestelde rechterlijke instantie is in de zin van artikel 6, lid 1, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (Dz. U. 1993, nr. 61, volgnr. 284, met wijzigingen)?
Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2022 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 14 september 2022 in zaak T-775/20, PB/Commissie

(Zaak C-721/22 P)

(2023/C 35/46)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Baquero Cruz, B. Araujo Arce, J. Estrada de Solà, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: PB, Raad van de Europese Unie

Conclusies

— vernietiging van het eerste en het derde punt van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 14 september 2022 in zaak T-775/20;

— terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht voor een uitspraak ten gronde over het beroep tot nietigverklaring, en

— verwijzing van PB in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de Commissie een middel in hogere voorziening aan dat is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting.

De Commissie betwist de conclusie van het Gerecht in punt 65 van het bestreden arrest, gebaseerd op de redenering in de punten 51 tot en met 64, dat verordening nr. 2988/95 (1)“dus op zichzelf niet de relevante juridische basis kan vormen voor de vaststelling van bestuurlijke maatregelen met het oog op de terugvordering van ten onrechte ontvangen bedragen”.

Het Gerecht geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting omdat de artikelen 4 en 7 van verordening nr. 2988/95 een autonome en voldoende nauwkeurige grondslag bieden voor de vaststelling van bestuurlijke maatregelen tot terugvordering, die geen sanctie vormen.

In punt 69 van het bestreden arrest is het Gerecht tot de slotsom gekomen dat op grond van een gezamenlijke toepassing van artikel 103 van het Financieel Reglement van 2002 en de artikelen 4 en 7 van verordening nr. 2988/95 geen maatregel kon worden vastgesteld jegens verzoeker in eerste aanleg, aangezien hij niet de directe begunstigde van de betalingen was.

Volgens de Commissie geeft het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting omdat artikel 7 van verordening nr. 2988/95, juncto artikel 4 van die verordening en artikel 103 van het Financieel Reglement van 2002, voldoende duidelijk en nauwkeurig is om terugvordering bij verzoeker in eerste aanleg mogelijk te maken, zelfs al was hij niet de directe begunstigde van de betrokken betalingen.

(1) Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB 1995, L 312, blz. 1).
3.

Zo ja, en gelet op de voorrang van het Unierecht, welke procedurele handelingen moeten dan door de rechters bij de gerechten die onlangs zijn opgeheven worden uitgevoerd in de zaken van deze gerechten (die zij krachtens de wet moeten afdoen), ook gelet op hun verplichting om nauwkeurig na te gaan of zij zich in die zaken wegens partijdigheid moeten verschonen? Wat zijn de gevolgen daarvan voor de procedurele beslissingen van het onlangs opgeheven gerecht in de zaken die tot een einde moeten worden gebracht en voor de eindbeslissingen in die zaken?
—

toewijzing van het in eerste aanleg door JCDecaux gevorderde, nietigverklaring van artikel 1 van het besluit C(2019) 4466 van de Commissie van 24 juni 2019 betreffende steunmaatregel SA.33078 (2015/C) (ex 2015/NN), door België ten uitvoer gelegd ten gunste van JCDecaux Belgium Publicité, voor zover in dat artikel wordt vastgesteld dat bij de uitvoering van het contract van 1984 onverenigbare staatsteun aan JCDecaux is verleend, en nietigverklaring van de artikelen 2 tot en met 4 van dat besluit, voor zover de Belgische Staat in die artikelen wordt gelast om deze steun terug te vorderen van JCDecaux;
Kan artikel 23 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (herschikking) (1), dat niet op zodanige wijze is omgezet in Belgisch recht dat de moeder van een kind dat in België als vluchteling is erkend en samen met zijn moeder het land is binnengekomen, in aanmerking komt voor een verblijfstitel of voor internationale bescherming, rechtstreekse werking hebben?

Zo ja, kan de moeder van een kind dat in België als vluchteling is erkend en samen met zijn moeder het land is binnengekomen, dan — bij gebreke van omzetting — op grond van artikel 23 van richtlijn 2011/95 aanspraak maken op de in de artikelen 24 tot en met 35 van deze richtlijn genoemde voordelen, waaronder een verblijfstitel die haar in staat stelt rechtmatig met haar gezin in België te verblijven, dan wel op internationale bescherming, ook al voldoet zij zelf niet aan de voorwaarden voor het verkrijgen van die bescherming?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polen) op 13 oktober 2022 — Rzecznik Praw Dziecka e.a.

(Zaak C-638/22)

(2022/C 482/14)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Apelacyjny w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: T.C., Rzecznik Praw Dziecka, Prokurator Generalny

In tegenwoordigheid van: M.C., Prokurator Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu

Prejudiciële vraag

Verzetten artikel 11, lid 3, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (1), en artikel 22, artikel 24, artikel 27, lid 6, en artikel 28, leden 1 en 2, van verordening (EU) 2019/1111 van de Raad van 25 juni 2019 betreffende de bevoegdheid, de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en betreffende internationale kinderontvoering (herschikking) (2), gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zich tegen de toepassing van een bepaling van nationaal recht op grond waarvan de tenuitvoerlegging van een definitieve beslissing in zaken betreffende het wegnemen van een aan ouderlijk gezag of voogdij onderworpen persoon die worden gevoerd op basis van het Verdrag betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen gesloten te ’s-Gravenhage op 25 oktober 1980 op een verzoek van de Prokurator Generalny (procureur-generaal), de Rzecznik Praw Dziecka (kinderombudsman) of de Rzecznik Praw Obywatelskich (ombudsman) dat is ingediend bij de Sąd Apelacyjny w Warszawie binnen een termijn van twee weken vanaf de dag waarop die beslissing definitief wordt, van rechtswege wordt geschorst?

(1) PB 2003, L 338, blz. 1.

(2) PB 2019, L 178, blz. 1.
—

de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van rekwirante, en de interveniënten in eerste aanleg en in deze hogere voorziening (voor zover aanwezig) verwijzen in hun eigen kosten.
1)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (1), aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle, in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend?
C 408/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 28 juni 2022 — Strafzaak tegen PT, SD

(Zaak C-432/22)

(2022/C 408/38)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Verdachten in het hoofdgeding

PT, SD

Prejudiciële vragen

Is met betrekking tot een strafprocedure waarin feiten ten laste zijn gelegd die binnen de werkingssfeer van het Unierecht vallen, een nationale wet die vereist dat een schikking tussen de openbare aanklager en een verdachte inhoudelijk wordt getoetst door een andere rechterlijke instantie dan die waarbij de zaak aanhangig is en waarvoor alle bewijzen zijn vergaard, verenigbaar met artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en artikel 47, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie indien de reden voor dit vereiste is dat medeverdachten van de betrokkene geen schikking hebben getroffen?

Is een nationale wet op grond waarvan een schikking waarbij de strafprocedure wordt beëindigd, uitsluitend wordt goedgekeurd wanneer alle medeverdachten van de betrokkene en hun raadslieden hiermee hebben ingestemd, verenigbaar met artikel 5 van kaderbesluit 2004/757/JBZ (1), artikel 4 van kaderbesluit 2008/841/JBZ (2), artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en artikel 52, juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

Vereist artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dat een rechter, na een schikking te hebben onderzocht en goedgekeurd, weigert om de beschuldiging tegen de medeverdachten van de betrokkene te onderzoeken voor zover hij over die schikking heeft geoordeeld zonder uitspraak te doen over de deelneming van die medeverdachten en zonder hen schuldig te bevinden?

(1) Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad van 25 oktober 2004 betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel (PB 2004, L 335, blz. 8).

(2) Kaderbesluit 2008/841/JBZ van de Raad van 24 oktober 2008 ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit (PB 2008, L 300, blz. 42).
1)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 (1) aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dat artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend?
1)

Verricht, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, een gemeente die op grond van een gemeentelijk statuut voor de terbeschikkingstelling van kuurfaciliteiten (zoals een kuurpark, kuurhuis en paden) “toeristenbelasting” (ter hoogte van een bepaald bedrag per verblijfsdag) heft van gasten die in de gemeente verblijven (kuurgasten), met de terbeschikkingstelling van de kuurfaciliteiten aan kuurgasten tegen betaling van de toeristenbelasting ook dan een economische activiteit in de zin van artikel 2, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG (1), wanneer de kuurfaciliteiten toch al voor iedereen (en dus bijvoorbeeld ook voor inwoners of andere personen die geen toeristenbelasting verschuldigd zijn) vrij toegankelijk zijn?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Lehliu-Gară (Roemenië) op 29 maart 2022 — Strafprocedure tegen KN, LY, OC, DW

(Zaak C-230/22)

(2022/C 368/15)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Judecătoria Lehliu-Gară

Partijen in het hoofdgeding

KN, LY, OC, DW

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (inzake de eerbiediging van het beginsel van de rechtsstaat en van de rechten van de mens), gelezen in samenhang met artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, inzake de rechten van de verdediging, en artikel 49 van dat Handvest, inzake het legaliteitsbeginsel inzake delicten en straffen, zich tegen een nationale wettelijke regeling die het strafbaar stelt een handeling te verrichten die in strijd is met een wet, zonder daarbij uitdrukkelijk aan te geven op grond van welke wetten of wetsbepalingen de schending strafbaar is?
4.

Moeten overweging 33, artikel 1, artikel 3, artikel 8 en artikel 2, onder i) en j), van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan nationale bepalingen zoals die in het hoofdgeding, volgens welke een persoon verplicht is voorraden aan te leggen en in opslag te houden van een product dat hij in het kader van zijn economische activiteit niet gebruikt en dat met deze activiteit geen verband houdt, waarbij deze verplichting bovendien een aanzienlijke financiële belasting met zich meebrengt (die in de praktijk niet kan worden gedragen), aangezien de persoon noch over het product beschikt, noch daarvan importeur en/of houder is?
2)

Moet de eerste vraag anders worden beantwoord indien de navordering haar oorsprong vindt in een bij beslissing van 21 april 2017 afgegeven afschrift van een strafrechtelijk onderzoek dat werd ingesteld op basis van door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) aangedragen bewijsmateriaal in onderzoeksdossier OLAF CASE OF/2010/0697, AAA 2010/016-(2012)S01, waarin was geconcludeerd dat de goederen die op 3 april 2010 in de containers (…) en (…) en op 24 april 2010 in de containers (…) en (…) naar de Europese Gemeenschap waren uitgevoerd van niet-preferentiële Chinese oorsprong waren?
C 368/13

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Pontevedra (Spanje) op 25 mei 2022 — Maersk A/S / Allianz Seguros y Reaseguros SA

(Zaak C-347/22)

(2022/C 368/19)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Provincial de Pontevedra

Partijen in het hoofdgeding

Appellante: Maersk A/S

Geappelleerde: Allianz Seguros y Reaseguros SA

Prejudiciële vragen

De feiten en de motivering komen in wezen overeen met en de prejudiciële vragen zijn dezelfde als die in het verzoek om een prejudiciële beslissing in zaak C-345/22.