ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
53

Gelet op de voorgaande overwegingen en zonder dat het nodig is om de gestelde vraag in het licht van artikel 34, lid 1, van het Handvest te onderzoeken, moet op deze vraag worden geantwoord dat artikel 4, lid 3, VEU, in samenhang met het Statuut, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet zich tegen een wettelijke regeling van een lidstaat zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die tot gevolg kan hebben dat het rustpensioen dat aan een werknemer, een onderdaan van die lidstaat, verschuldigd is op grond van de prestaties die overeenkomstig de wettelijke regeling van die lidstaat zijn vervuld, wordt verminderd of geweigerd, wanneer het totale aantal loopbaanjaren van die werknemer in die lidstaat en als in diezelfde lidstaat te werk gesteld Europees ambtenaar, de in die regeling voorziene eenheid van de loopbaan van 45 jaar overschrijdt, voor zover die vermindering, als gevolg van de berekeningswijze van de breuk die het aandeel van het pensioen ten laste van de Unie weergeeft, groter is dan die welke zou zijn toegepast indien die werknemer zijn gehele loopbaan als werknemer in de betrokken lidstaat had vervuld.
29

Voorts volgt uit de verwijzingsbeslissing dat volgens artikel 14 bis van decreto legislativo nr. 286/1998 de helft van de inkomsten uit de inning van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde leges bestemd is voor de financiering van de kosten die gepaard gaan met de terugkeer naar het land van oorsprong of herkomst van derdelanders van wie is vastgesteld dat zij illegaal op het nationale grondgebied verblijven. De Italiaanse regering heeft dit ter terechtzitting bevestigd.
66

Zoals het Gerecht in punt 90 van het bestreden arrest terecht heeft geconstateerd, bevinden karteldeelnemers zoals rekwirante, die één enkele onderneming vormen – in de zin van artikel 101 VWEU – met de productie-eenheden waarbinnen de betrokken producten in de afgewerkte producten worden geïntegreerd, zich dus in een situatie die objectief gezien verschilt van die van karteldeelnemers die niet één enkele onderneming vormen – in de zin van voornoemde bepaling – met de vennootschap waarbinnen deze integratie gebeurt, zoals de rekwirantes in de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest LG Display en LG Display Taiwan (C‑227/14 P, EU:C:2015:258, punten 46 en 47). In het eerste geval waren de verkopen van het betrokken product immers interne verkopen, terwijl de verwervende onderneming in het tweede geval een onafhankelijke derde was. Het feit dat deze twee situaties objectief van elkaar verschilden, rechtvaardigde dus dat die verkopen verschillend werden behandeld. Rekwirante is in het kader van deze hogere voorziening niet opgekomen tegen de overwegingen in met name de punten 70 en 90 van het bestreden arrest, waarin het Gerecht heeft beoordeeld of de karteldeelnemers al dan niet één enkele onderneming vormden.
21

Bij brief van 17 juli 2013 heeft de vicevoorzitter van de Commissie aan de voorzitter van de Territoriale Autoriteiten van Corsica meegedeeld dat de uitkeringen van de compensaties aan de SNCM uit hoofde van de aanvullende dienst onverwijld moesten worden stopgezet op grond van het litigieuze besluit, dat de in dat besluit gestelde termijn om de in artikel 5, lid 1, ervan bedoelde informatie te verstrekken reeds verstreken was en dat het bovendien belangrijk was de uitvoeringstermijn van artikel 4, lid 2, van dat besluit na te leven. In deze brief heeft de vicevoorzitter van de Commissie eraan herinnerd dat de steun in beginsel „door de instantie die deze heeft toegekend moet worden teruggevorderd op basis van een door haar afgegeven volledig uitvoerbare titel (op voorwaarde dat zij daartoe wettelijk gemachtigd is) of, indien dit niet mogelijk is, door een andere openbare autoriteit die wel over een dergelijke bevoegdheid beschikt. In het onderhavige geval lijkt de verplichting tot terugvordering dus op de uitvoerende raad [van de Territoriale Autoriteiten van Corsica] te rusten, aangezien deze de met de interne markt onverenigbare steun heeft toegekend, zoals in punt 28 van het [litigieuze] besluit wordt vermeld”.
32

Bijgevolg dient op de gestelde vraag te worden geantwoord dat artikel 11, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2006/126 aldus moet worden uitgelegd dat een maatregel waarmee de lidstaat van de gewone verblijfplaats van een persoon, die het rijbewijs van deze persoon – als bestuurder van een motorvoertuig – niet meer kan intrekken aangezien dit reeds bij een eerdere beslissing is ingetrokken, gelast dat gedurende een bepaalde periode geen nieuw rijbewijs aan die persoon kan worden afgegeven, als een maatregel tot beperking, schorsing of intrekking van het rijbewijs in de zin van deze bepaling moet worden beschouwd die belet dat de geldigheid wordt erkend van elk rijbewijs dat door een andere lidstaat wordt afgegeven voordat die periode is verstreken. De omstandigheid dat het vonnis waarbij die maatregel is uitgesproken, pas onherroepelijk is geworden nadat het rijbewijs in de tweede lidstaat is afgegeven, doet dienaangaande niet ter zake, aangezien dit rijbewijs ná de uitspraak van dat vonnis is verkregen en de redenen die de betrokken maatregel rechtvaardigden, op de datum van de afgifte van dat rijbewijs reeds bestonden.
8

Artikel L. 162‑22‑7 van de code de la sécurité sociale (Frans wetboek voor sociale zekerheid), in de op de hoofdgedingen toepasselijke versie, bepaalt het volgende: „De Staat stelt de lijst vast van farmaceutische specialiteiten met een vergunning voor het in de handel brengen die worden verstrekt aan ziekenhuispatiënten in instellingen voor gezondheidszorg vermeld in artikel L. 162‑22‑6, die de verplichte ziektekostenverzekeringen tegen overlegging van de facturen kunnen vergoeden boven de diensten van ziekenhuisverpleging vermeld punt 1° van dat artikel, alsook de voorwaarden waaronder bepaalde in artikel L. 165‑1 vermelde middelen en diensten kunnen worden vergoed boven de voornoemde diensten van ziekenhuisverpleging. De instellingen die zijn toegetreden tot de overeenkomst voor goed gebruik van geneesmiddelen, middelen en diensten, die de directeur-generaal van de regionale gezondheidsdienst en de ziektekostenverzekering samen hebben vastgesteld onder de bij decreet omschreven voorwaarden, genieten volledige terugbetaling van het door de verplichte ziektekostenverzekeringen vergoede deel. Wanneer de toegetreden instelling de bepalingen van deze overeenkomst niet naleeft, en nadat deze in gebreke is gesteld om haar opmerkingen in te dienen, kan deze terugbetaling worden beperkt met maximaal 30 % van het door de ziektekostenverzekering vergoede deel, rekening houdend met de vastgestelde inbreuken. De instellingen die niet zijn toegetreden tot de overeenkomst voor goed gebruik van geneesmiddelen, middelen en diensten genieten een terugbetaling van 70 % van het door de verplichte ziektekostenverzekeringen vergoede deel. In ieder geval mag het verschil tussen het terugbetaalbare en het terugbetaalde bedrag niet aan de patiënt worden gefactureerd. [...]”
19

Het Varhoven administrativen sad heeft de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Moet artikel 193 van [de btw‑richtlijn] aldus worden uitgelegd dat de btw uitsluitend verschuldigd is door ofwel de belastingplichtige die goederen belastbaar levert of diensten belastbaar verricht, ofwel degene die de goederen verwerft of de diensten ontvangt, wanneer de belastbare goederenlevering of de belastbare dienst wordt verricht door een belastingplichtige die niet is gevestigd in de lidstaat waar de btw verschuldigd is, voor zover de betrokken lidstaat zulks voorschrijft, maar niet door de twee personen tegelijk is verschuldigd? 2) Voor zover ervan moet worden uitgegaan dat de btw uitsluitend is verschuldigd door een van beide personen, ofwel de leverancier respectievelijk de dienstverrichter ofwel de verwerver respectievelijk de ontvanger, wanneer zulks door de betrokken lidstaat is bepaald, is de regel van artikel 194 van de [btw‑richtlijn] dan ook toepasselijk in de gevallen waarin de ontvanger van de dienst de verleggingsregeling ten onrechte heeft toegepast omdat hij ervan is uitgegaan dat de dienstverrichter geen vaste inrichting voor de btw op het grondgebied van de Republiek Bulgarije had, maar de dienstverrichter ten slotte toch een vaste inrichting, wat de verrichte dienst betreft, heeft? 3) Moet het beginsel van fiscale neutraliteit, dat van wezenlijke betekenis is voor de instelling en werking van het gemeenschappelijk btw-stelsel, aldus worden uitgelegd dat het een belastingcontrolepraktijk als in het hoofdgeding toestaat, volgens welke de btw ondanks de door de dienstontvanger toegepaste verleggingsregeling opnieuw ook aan de dienstverrichter wordt aangerekend, wanneer rekening wordt gehouden met het feit dat de ontvanger de belasting over de dienst reeds heeft berekend, de belastinginkomsten niet in gevaar komen en het in de nationale wet voor de belastingdocumenten vastgestelde correctiemechanisme niet van toepassing is? 4) Moet het beginsel van btw-neutraliteit aldus worden uitgelegd dat het niet toestaat dat de belastingdienst op basis van een nationale rechtsbepaling de verrichter van een dienst waarover de ontvanger de btw overeenkomstig artikel 82, lid 2, ZDDS heeft berekend, de teruggaaf van de meermaals berekende btw weigert, wanneer die dienst de ontvanger het recht op aftrek van de meermaals berekende btw heeft ontzegd wegens het ontbreken van het overeenkomstige belastingdocument en het in de nationale wet voorziene correctiemechanisme wegens de geldige navorderingsaanslag niet meer kan worden gebruikt?”
15

De Nejvyšší správní soud, waarbij hogere voorziening is ingesteld, betwijfelt of deze belasting in overeenstemming is met het Unierecht en in het bijzonder met artikel 10 van richtlijn 2003/87, waarin is bepaald dat in de periode 2008‑2012 ten minste 90 % van de emissierechten kosteloos wordt toegewezen.
De EU-Pilot-procedure strekt dus tot voorbereiding of voorkoming van een niet-nakomingsprocedure tegen een lidstaat. Via de EU-Pilot-procedure wordt louter een kader geboden voor de informatie-uitwisselingen die traditioneel tussen de Commissie en de lidstaten plaatsvinden tijdens de informele fase van het onderzoek naar mogelijke schendingen van het Unierecht.

De EU-Pilot-procedure is een procedure van samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten aan de hand waarvan kan worden nagegaan of het Unierecht binnen de lidstaten wordt nageleefd en correct wordt toegepast. Dit soort procedure heeft tot doel, eventuele inbreuken op het Unierecht op doeltreffende wijze op te lossen en, waar mogelijk, te vermijden dat formeel een niet-nakomingsprocedure krachtens artikel 258 VWEU wordt ingesteld.

Zolang in de precontentieuze fase van een in het kader van een EU-Pilot-procedure verricht onderzoek het gevaar bestaat dat de aard van de niet-nakomingsprocedure wordt aangetast, het verloop ervan wordt gewijzigd en het doel van die procedure wordt ondermijnd, is het gerechtvaardigd om voor de documenten die tussen de Commissie en de betrokken lidstaat worden overgelegd, het algemene vermoeden van vertrouwelijkheid te hanteren. Dit gevaar bestaat tot het tijdstip waarop de EU-Pilot-procedure wordt beëindigd en definitief wordt afgezien van de mogelijkheid om tegen de lidstaat een formele niet-nakomingsprocedure in te leiden. Bijgevolg kan de Commissie – wanneer zij zich beroept op de uitzondering betreffende de onderzoeksprocedures die in artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie is vastgesteld – zich op een voor bepaalde categorieën geldend algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid baseren om toegang te weigeren tot documenten betreffende een EU-pilot-procedure, zonder dat zij de documenten waarvoor om toegang wordt verzocht, concreet en afzonderlijk hoeft te onderzoeken.

(zie punten 45, 51)
Artikel 101, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een onderneming in beginsel slechts aansprakelijk kan worden gesteld voor een onderling afgestemde feitelijke gedraging ten gevolge van de handelingen van een onafhankelijke dienstverrichter die voor haar diensten verricht, indien aan een van de volgende voorwaarden is voldaan:

— de dienstverrichter werkte in werkelijkheid onder het gezag of toezicht van de betrokken onderneming, of

— die onderneming was op de hoogte van de de mededinging verstorende doelstellingen van haar concurrenten en van de dienstverrichter en heeft met haar eigen gedrag willen bijdragen aan de verwezenlijking daarvan, of

— die onderneming kon de de mededinging verstorende handelingen van haar concurrenten en van de dienstverrichter redelijkerwijs voorzien en was bereid het risico ervan te aanvaarden.

In de eerste plaats moet een dienstverrichter, voor zover hij op een bepaalde markt op onafhankelijke wijze tegen vergoeding diensten aanbiedt, voor de toepassing van de regels voor de bestraffing van de mededinging verstorende gedragingen immers worden beschouwd als een onderneming die onderscheiden is van de ondernemingen waarvoor hij zijn diensten verricht. De handelingen van een dergelijke dienstverrichter kunnen niet zonder meer aan een van die ondernemingen worden toegerekend.

Wat in de tweede plaats de eerste van die voorwaarden betreft, kan een onderneming aansprakelijk zijn voor de handelingen van een dienstverrichter die zich als zelfstandige voordoet, maar in werkelijkheid onder het gezag of toezicht van die onderneming werkt. Dit zou het geval zijn indien hij met betrekking tot de wijze waarop hij de overeengekomen activiteit uitoefent, over slechts weinig of geen autonomie en flexibiliteit beschikt, en zijn beweerde zelfstandigheid een arbeidsverhouding verhult. Een dergelijk gezag of toezicht kan bovendien worden afgeleid uit het bestaan van bijzondere organisatorische, economische en juridische banden tussen de betrokken dienstverrichter en de onderneming die gebruikmaakt van de diensten, net als bij de verhouding tussen moedermaatschappijen en hun dochterondernemingen.

Aan de tweede van die voorwaarden is weliswaar voldaan wanneer die onderneming de bedoeling had om via haar dienstverrichter haar commercieel gevoelige informatie aan haar concurrenten openbaar te maken, of uitdrukkelijk of stilzwijgend heeft goedgekeurd dat haar dienstverrichter die commercieel gevoelige informatie met hen deelt, maar dat is niet het geval wanneer die dienstverrichter, zonder die onderneming daarvan op de hoogte te brengen, de commercieel gevoelige informatie van deze laatste heeft gebruikt om de offerten van die concurrenten op te stellen.

Wat ten slotte de derde voorwaarde betreft, kan een onderneming die gebruikmaakt van diensten, ook aansprakelijk worden gesteld voor een onderling afgestemde feitelijke gedraging indien zij redelijkerwijs kon voorzien dat de dienstverrichter op wie zij een beroep doet, haar commerciële informatie met haar concurrenten zou delen, en bereid was het risico daarvan te aanvaarden.

(cf. punten 25, 27, 30, 31, 33 en dictum)
Opdat een persoon kan worden geacht wegens de hem ten laste gelegde feiten bij onherroepelijk vonnis te zijn berecht in de zin van artikel 54 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst (SUO), moet met name het recht van strafvordering definitief vervallen zijn. Of aan deze voorwaarde is voldaan, moet worden beoordeeld op basis van het recht van de overeenkomstsluitende staat die de betrokken strafrechtelijke beslissing heeft gegeven. Een beslissing die volgens het recht van de overeenkomstsluitende staat die een strafvervolging tegen een persoon heeft ingesteld, niet tot gevolg heeft dat het recht van strafvordering op nationaal niveau definitief vervalt, kan immers in beginsel geen procedurele belemmering vormen voor de instelling of de voortzetting van een strafvervolging tegen deze persoon in een andere overeenkomstsluitende staat wegens dezelfde feiten.

Voorts is de omstandigheid dat de beslissing tot beëindiging van de strafprocedure is gegeven door het openbaar ministerie, en dat geen sanctie ten uitvoer is gelegd, niet bepalend voor de beoordeling of deze beslissing het recht van strafvordering definitief doet vervallen. Artikel 54 SUO is namelijk eveneens van toepassing op beslissingen die afkomstig zijn van een autoriteit die – zoals het parket – tot taak heeft in de betrokken nationale rechtsorde deel te nemen aan de rechtsbedeling in strafzaken, en die de strafvervolging in een lidstaat definitief beëindigen, ook al komen zij tot stand zonder rechterlijke tussenkomst en worden zij niet vastgesteld in de vorm van een vonnis. Wat het ontbreken van een sanctie betreft, zij dan weer opgemerkt dat artikel 54 SUO alleen ingeval een straf of maatregel is opgelegd, als voorwaarde stelt dat deze reeds is ondergaan of daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd dan wel op grond van de wetten van de overeenkomstsluitende staat in kwestie niet meer ten uitvoer gelegd kan worden. De vermelding van een straf of maatregel kan dan ook niet aldus worden opgevat dat daardoor een extra voorwaarde geldt voor de toepasselijkheid van artikel 54 SUO, buiten het geval waarin een straf of maatregel is opgelegd.

(cf. punten 34, 35, 38‑41)
Artikel 198, lid 2, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een levering van staven bestaande uit een grove en toevallige legering van divers goud bevattend metalen schrootmateriaal en andere metalen, materialen en stoffen, en die elk een goudgehalte tussen 500 en 600/1 000 hebben.

De factor die het gevaar voor belastingfraude doet toenemen, en bijgevolg toepassing van een verleggingsregeling voor de levering van bepaalde goederen, waaronder goud, rechtvaardigt, is namelijk de hoge marktwaarde ervan in verhouding tot de afmetingen ervan, die ze gemakkelijk vervoerbaar maken. Wat de goudhandel betreft, en voor zover het niet gaat om een afgewerkt product, zoals een juweel, wordt de waarde van het betrokken goed bepaald door het goudgehalte ervan. Hoe hoger het goudgehalte van dat goed is, des te groter zal bijgevolg ook het gevaar voor belastingfraude zijn.

Gelet op het hoofddoel van de Uniewetgever, volgt hieruit dat het gehalte aan zuiver goud van het betrokken goed beslissend is voor het antwoord op de vraag of een levering van goud of van halffabricaten, waarbij het niet om een afgewerkt product gaat, onder artikel 198, lid 2, van richtlijn 2006/112 valt.

Bovendien staat vast dat, indien zou worden gekozen voor een uitlegging van artikel 198, lid 2, van die richtlijn volgens welke die bepaling, wanneer een lidstaat er uitvoering aan heeft gegeven, niet van toepassing is op staven met een goudzuiverheid van ten minste 325/1 000, dat ertoe zou kunnen leiden dat het doel, belastingfraude te bestrijden, dat de Uniewetgever specifiek nastreeft, wegens de bijzondere kenmerken van dat edelmetaal niet ten volle wordt verwezenlijkt. Het voorgaande laat evenwel onverlet of voor staven bestaande uit „afval” of „oude materialen”, wanneer de goudzuiverheid ervan minder dan 325/1 000 bedraagt, de verleggingsregeling van artikel 199, lid 1, onder d), van die richtlijn kan gelden, voor zover een lidstaat in die regeling heeft voorzien.

In dat verband wijst niets in richtlijn 2006/112 erop dat de verleggingsregeling van artikel 199, lid 1, onder d), en die van artikel 198, lid 2, elkaar noodzakelijkerwijze wederzijds uitsluiten, aangezien laatstgenoemde bepaling in dat opzicht kan worden beschouwd als een lex specialis voor de specifieke producten die daarin worden genoemd.

(cf. punten 38, 41‑43, 45 en dictum)
Artikel 1, lid 2, van verordening nr. 2988/95 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen en artikel 2, punt 7, van verordening nr. 1083/2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds moeten aldus worden uitgelegd dat de inbreuk door een aanbestedende dienst die steun uit structuurfondsen ontvangt, op nationale bepalingen bij het plaatsen van een overheidsopdracht waarvan de geraamde waarde lager is dan het drempelbedrag dat is vastgesteld in artikel 7, onder a), van richtlijn 2004/18 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1422/2007, bij het plaatsen van die opdracht een onregelmatigheid in de zin van dat artikel 1, lid 2, of dat artikel 2, punt 7, kan opleveren, voor zover de algemene begroting van de Europese Unie als gevolg van die inbreuk door een onverschuldigde uitgave wordt of zou kunnen worden benadeeld.

Op de betrokken acties is immers het Unierecht van toepassing, aangezien deze uit middelen van de Unie worden gefinancierd. Derhalve moet het begrip onregelmatigheid in de zin van artikel 1, lid 2, van verordening nr. 2988/95 en artikel 2, punt 7, van verordening nr. 1083/2006 aldus worden uitgelegd dat het niet alleen op elke inbreuk op het Unierecht betrekking heeft, maar ook op elke inbreuk op de bepalingen van nationaal recht die bijdragen tot het verzekeren van de juiste toepassing van het Unierecht inzake het beheer van de door de fondsen van de Unie gefinancierde projecten. Dit is het geval met een inbreuk op de bepalingen van nationaal recht die van toepassing zijn op acties die door de structuurfondsen worden gesteund.

(cf. punten 37, 43, 46, dictum 1)
Artikel 17, lid 2, onder a), eerste streepje, van richtlijn 86/653 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten moet aldus worden uitgelegd dat de klanten die een handelsagent heeft aangebracht voor de goederen waarvan de verkoop hem is toevertrouwd door de principaal, moeten worden aangemerkt als nieuwe klanten in de zin van die bepaling, ook al deden die klanten met betrekking tot andere goederen al zaken met die principaal, wanneer het voor de verkoop van de eerste goederen door die handelsagent noodzakelijk was om een specifieke zakenrelatie aan te gaan, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.

Rekening houdend met de doelstellingen van richtlijn 86/653, die met name ertoe strekt de handelsagent in zijn betrekkingen met de principaal te beschermen, en met het doorslaggevende belang dat artikel 17 van de richtlijn in dit verband heeft, dienen de bewoordingen van lid 2 van dat artikel immers zodanig worden te uitgelegd dat wordt bijgedragen aan de bescherming van de handelsagent, en dat dus onverkort rekening wordt gehouden met diens verdiensten bij het verrichten van de transacties waarmee hij is belast. Hieruit volgt dat het begrip „nieuwe klanten” als bedoeld in die bepaling niet restrictief mag worden opgevat.

Of er sprake is van een nieuwe dan wel van een al bestaande klant in de zin van artikel 17, lid 2, van richtlijn 86/653 moet dus worden beoordeeld door te kijken naar de goederen ten aanzien waarvan de handelsagent door de principaal is belast met het tot stand brengen, en in voorkomend geval afsluiten, van de verkoop of aankoop.

In een situatie waarin de handelsagent volgens de agentuurovereenkomst is belast met het tot stand brengen van de verkoop van een deel van het productassortiment, en niet van het gehele productassortiment, van de principaal, sluit de omstandigheid dat een persoon met betrekking tot andere goederen al zaken deed met die principaal, dus niet uit dat die persoon kan worden aangemerkt als een nieuwe klant die door de handelsagent is aangebracht, wanneer de handelsagent er door zijn inspanningen in is geslaagd om tussen die persoon en de principaal een zakenrelatie tot stand te brengen voor de goederen waarvan de verkoop hem is toevertrouwd.

Verder kan het feit dat de principaal de handelsagent belast met de verkoop van nieuwe goederen aan klanten met wie hij al bepaalde zakenrelaties is aangegaan, erop wijzen dat die goederen behoren tot een ander deel van het productassortiment dan de goederen die die klanten tot nog toe hebben gekocht, en dat voor de verkoop van die nieuwe goederen aan die klanten die handelsagent een specifieke zakenrelatie moet aangaan, hetgeen evenwel ter beoordeling van de verwijzende rechterlijke instantie staat.

(cf. punten 32‑35, 39, 43 en dictum)