ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 29 april 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim — Polen) — Powiat Ostrowski / Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

(Zaak C-383/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven - Richtlijn 2009/103/EG - Artikel 3, eerste alinea - Verplichting om een verzekeringsovereenkomst te sluiten - Omvang - Lokale overheid die via de rechter een voertuig heeft verworven - Geregistreerd voertuig dat zich op een privéterrein bevindt en voor de sloop is bestemd)

(2021/C 263/03)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Powiat Ostrowski

Verwerende partij: Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

Dictum

Artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid moet aldus worden uitgelegd dat het verplicht is een verzekering af te sluiten tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven wanneer het betrokken voertuig in een lidstaat is geregistreerd, indien dit voertuig niet rechtmatig uit het verkeer is genomen overeenkomstig de toepasselijke nationale regeling.

(1) PB C 280 van 19.8.2019.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 25 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Q-GmbH/Finanzamt Z

(Zaak C-907/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2006/112/EG - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Vrijstellingen - Artikel 135, lid 1, onder a) - Handelingen ter zake van verzekering en daarmee samenhangende diensten, verricht door assurantiemakelaars en verzekeringstussenpersonen - Uit verschillende diensten bestaande prestatie die voor een verzekeraar wordt verricht - Kwalificatie als één enkele prestatie)

(2021/C 206/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Q-GmbH

Verwerende partij: Finanzamt Z

Dictum

Artikel 135, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de daarin vastgestelde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) niet geldt voor de prestaties van een belastingplichtige die bestaan in de verstrekking van een verzekeringsproduct aan een verzekeringsmaatschappij en, bijkomend, de plaatsing van dit product voor rekening van deze maatschappij alsook het beheer van de gesloten verzekeringsovereenkomsten, in het geval de verwijzende rechter deze prestaties voor de btw als één enkele prestatie zou aanmerken.

(1) PB C 87 van 16.3.2020.
C 182/5

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 9 maart 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — VG Bild-Kunst / Stiftung Preußischer Kulturbesitz

(Zaak C-392/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Intellectuele eigendom - Auteursrecht en naburige rechten in de informatiemaatschappij - Richtlijn 2001/29/EG - Artikel 3, lid 1 - Begrip “mededeling aan het publiek” - Opneming van een door het auteursrecht beschermd werk op de website van een derde door middel van framing - Werk met toestemming van de houder van het auteursrecht vrij toegankelijk op de website van de licentiehouder - Contractclausule op grond waarvan de licentiehouder doeltreffende technische voorzieningen tegen framing moet treffen - Rechtmatigheid - Grondrechten - Artikel 11 en artikel 17, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie)

(2021/C 182/06)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VG Bild-Kunst

Verwerende partij: Stiftung Preußischer Kulturbesitz

Dictum

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij, moet aldus worden uitgelegd dat de opneming, door middel van de techniek van framing, op de website van een derde van werken die door het auteursrecht worden beschermd en die met toestemming van de houder van het auteursrecht op een voor het publiek vrij toegankelijke andere website zijn geplaatst, een mededeling aan het publiek in de zin van deze bepaling vormt wanneer met die opneming de voorzieningen worden omzeild die de houder tegen framing heeft getroffen of opgelegd.

(1) PB C 270 van 12.8.2019.
1)

De in artikel 49 VWEU neergelegde vrijheid van vestiging moet aldus worden uitgelegd dat zij, in het geval van aftrekken die in mindering worden gebracht van het brutobedrag van een belasting op deposito’s van cliënten van kredietinstellingen met hoofdzetel of agentschappen op het grondgebied van een regio van een lidstaat, — zich ertegen verzet dat er op het brutobedrag van die belasting een aftrek van 200 000 EUR in mindering wordt gebracht ten gunste van kredietinstellingen die hun hoofdzetel op het grondgebied van die regio hebben; — zich niet ertegen verzet dat er op het brutobedrag van die belasting aftrekken van 5 000 EUR in mindering worden gebracht per op het grondgebied van die regio gevestigd agentschap, waarbij dit bedrag wordt verhoogd tot 7 500 EUR voor elk agentschap dat is gelegen in een gemeente met minder dan 2 000 inwoners, tenzij deze aftrekken de facto leiden tot niet te rechtvaardigen discriminatie op grond van de plaats van de zetel van de betrokken kredietinstellingen, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan. Artikel 63, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het, in geval van een belasting op deposito’s van cliënten van kredietinstellingen die hun hoofdzetel of agentschappen op het grondgebied van een regio van een lidstaat hebben, zich ertegen verzet dat het bedrag aan kredieten, leningen, en investeringen die zijn bestemd voor projecten in die regio wordt afgetrokken van het brutobedrag van die belasting, voor zover met deze aftrekken een zuiver economisch doel wordt nagestreefd.
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 4 maart 2021 [verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugal] — Frenetikexito — Unipessoal Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-581/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 2, lid 1, onder c) - Aan de btw onderworpen dienstverrichtingen - Vrijstellingen - Artikel 132, lid 1, onder c) - Medische verzorging in het kader van de uitoefening van medische en paramedische beroepen - Voedingsbegeleiding en -advies - Sportactiviteiten, activiteiten voor lichamelijk welzijn en fitnessactiviteiten - Begrippen “één enkele samengestelde prestatie”, “nevenprestatie bij de hoofdprestatie” en “zelfstandigheid van prestaties” - Criteria)

(2021/C 163/08)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Frenetikexito — Unipessoal Lda

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Dictum

Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter, een voedingsbegeleidingsdienst die door een gecertificeerde en gemachtigde deskundige in sportscholen wordt verricht, eventueel in het kader van programma’s die eveneens fitnessdiensten en diensten voor lichamelijk welzijn omvatten, een onderscheiden en zelfstandige dienst vormt en niet onder de vrijstelling van artikel 132, lid 1, onder c), van deze richtlijn kan vallen.

(1) PB C 383 van 11.11.2019.
2)

Qualcomm Inc. en Qualcomm Europe Inc. worden verwezen in de kosten.
3)

De artikelen 45, 49 en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke een werknemer, tenzij hij kan aantonen dat hij in een andere lidstaat aan gelijkwaardige voorwaarden voldoet, slechts kan worden erkend als havenarbeider indien hij: — medisch geschikt voor havenarbeid is verklaard door de externe dienst voor preventie en bescherming op het werk waarbij de organisatie is aangesloten die onder haar leden verplicht alle werkgevers telt die actief zijn in het betrokken havengebied; — geslaagd is voor de psychotechnische tests die zijn afgenomen door het orgaan dat daartoe door die werkgeversorganisatie is aangewezen; — een voorbereidende cursus van drie weken over veilig werken heeft gevolgd met het oog op het verwerven van vakbekwaamheid, en — geslaagd is voor de eindproef, mits de taak die aan de werkgeversorganisatie en, in voorkomend geval, aan de vakbonden van erkende havenarbeiders is opgedragen bij de aanwijzing van de organen die met het verrichten van dergelijke onderzoeken, tests of proeven zijn belast, niet van dien aard is dat daardoor het transparante, objectieve en onpartijdige karakter van die onderzoeken, tests of proeven in twijfel wordt getrokken.
1)

Artikel 57, lid 6, van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening (EU) 2015/2170 van de Commissie van 24 november 2015, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een praktijk waarbij een ondernemer bij de indiening van zijn verzoek tot deelname of zijn inschrijving spontaan het bewijs moet leveren van de corrigerende maatregelen die hij heeft genomen om aan te tonen dat hij betrouwbaar is ondanks het bestaan van een facultatieve uitsluitingsgrond die wordt genoemd in artikel 57, lid 4, van deze richtlijn, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening 2015/2170, wanneer uit de toepasselijke nationale regeling of de aanbestedingsstukken geen dergelijke verplichting voortvloeit. Artikel 57, lid 6, van deze richtlijn, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening 2015/2170, verzet zich daarentegen niet tegen een dergelijke verplichting wanneer zij duidelijk, nauwkeurig en eenduidig staat vermeld in de toepasselijke nationale regeling en via de aanbestedingsstukken ter kennis van de betrokken ondernemer wordt gebracht.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 20 januari 2021 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Finanzgericht des Saarlandes — Duitsland) — QM / Finanzamt Saarbrücken

(Zaak C-288/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 2, lid 1, onder c) - Verrichting van diensten onder bezwarende titel - Artikel 26, lid 1 - Handelingen die met diensten onder bezwarende titel worden gelijkgesteld - Artikel 56, lid 2 - Bepaling van het fiscale aanknopingspunt - Verhuur van vervoermiddelen - Terbeschikkingstelling van voertuigen aan werknemers)

(2021/C 79/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht des Saarlandes

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: QM

Verwerende partij: Finanzamt Saarbrücken

Dictum

Artikel 56, lid 2, eerste alinea, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008, moet aldus worden uitgelegd dat de werkingssfeer ervan zich niet uitstrekt tot de terbeschikkingstelling door een belastingplichtige van een tot het bedrijf behorend voertuig aan zijn werknemer, wanneer deze handeling geen dienst onder bezwarende titel in de zin van artikel 2, lid 1, onder c), van die richtlijn vormt. Dat artikel 56, lid 2, eerste alinea, is daarentegen wel van toepassing op een dergelijke handeling indien het een dienst onder bezwarende titel in de zin van artikel 2, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112 betreft en deze werknemer permanent het recht heeft dat voertuig voor privédoeleinden te gebruiken en anderen daarvan uit te sluiten, tegen betaling van huurgeld en voor een overeengekomen duur van meer dan dertig dagen.

(1) PB C 206 van 17.06.2019.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 december 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Strafsachen Wien — Oostenrijk) — Strafzaak tegen A e.a.

(Zaak C-584/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Europees onderzoeksbevel - Richtlijn 2014/41/EU - Artikel 1, lid 1 - Artikel 2, onder c), i) en ii) - Begrippen “rechterlijke autoriteit” en “uitvaardigende autoriteit” - Door het openbaar ministerie van een lidstaat uitgevaardigd Europees onderzoeksbevel - Onafhankelijkheid ten opzichte van de uitvoerende macht)

(2021/C 44/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht für Strafsachen Wien

Partij in de strafzaak

A e.a.

in tegenwoordigheid van: Staatsanwaltschaft Wien

Dictum

Artikel 1, lid 1, en artikel 2, onder c), van richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken moeten aldus worden uitgelegd dat de begrippen “rechterlijke autoriteit” en “uitvaardigende autoriteit” in de zin van deze bepalingen ook zien op de officier van justitie van een lidstaat of, meer in het algemeen, het openbaar ministerie van een lidstaat, ongeacht of er juridisch mogelijkerwijs sprake is van een ondergeschiktheidsrelatie tussen deze officier van justitie of dit openbaar ministerie en de uitvoerende macht van die lidstaat, en of deze officier van justitie of dit openbaar ministerie het risico loopt om bij de vaststelling van een Europees onderzoeksbevel direct of indirect te worden aangestuurd door of individuele instructies te ontvangen van de uitvoerende macht.

(1) PB C 383 van 11.11.2019.
1)

Artikel 1, punt 5, van richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften, zoals gewijzigd bij richtlijn 88/182/EEG van de Raad van 22 maart 1988, moet aldus worden uitgelegd dat een nationale wettelijke regeling waarin ten eerste is bepaald dat het recht om kansspelen te exploiteren voorbehouden is aan de staat en alleen mag worden uitgeoefend door in de vorm van een naamloze vennootschap opgerichte ondernemingen waaraan de betrokken lidstaat de overeenkomstige concessie verleent, en waarin ten tweede is vastgesteld onder welke voorwaarden en in welke zones die activiteit mag worden uitgeoefend, geen “technisch voorschrift” in de zin van die bepaling is.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Spanje) — UQ / Marclean Technologies, S.L.U.

(Zaak C-300/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Collectief ontslag - Richtlijn 98/59/EG - Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a) - Begrip “collectief ontslag” - Methode voor de berekening van het aantal ontslagen - In aanmerking te nemen referentieperiode)

(2021/C 19/06)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UQ

Verwerende partij: Marclean Technologies, S.L.U.

in tegenwoordigheid van: Ministerio Fiscal, Fondo de Garantía Salarial

Dictum

Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moet aldus worden uitgelegd dat, teneinde te beoordelen of een betwist individueel ontslag deel uitmaakt van een collectief ontslag, de in deze bepaling bedoelde referentieperiode om vast te stellen of er sprake is van een collectief ontslag moet worden berekend door elke periode van 30 of 90 opeenvolgende dagen waarin dit individuele ontslag heeft plaatsgevonden en waarin zich het grootste aantal ontslagen door de werkgever heeft voorgedaan om één of meer redenen die geen betrekking hebben op de persoon van de werknemer in de zin van deze bepaling, in aanmerking te nemen.

(1) PB C 295 van 2.9.2019.
C 423/5

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 17 september 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Burgo Group SpA / Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

(Zaak C-92/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Milieu - Bevordering van warmte-krachtkoppeling - Nationale voorschriften die voorzien in een steunregeling - Verdere toepassing van de steunregeling ten gunste van niet-hoogrenderende warmte-krachtkoppelingsinstallaties na 31 december 2010)

(2020/C 423/07)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Burgo Group SpA

Verwerende partij: Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

In tegenwoordigheid van: Ministero dello Sviluppo economico, Autorità per l’Energia elettrica e il Gas

Dictum

Artikel 12, lid 3, van richtlijn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake de bevordering van warmte-krachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt en tot wijziging van richtlijn 92/42/EEG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan warmte-krachtkoppelingsinstallaties die geen hoogrenderende installaties zijn in de zin van deze richtlijn, zelfs na 31 december 2010 in aanmerking blijven komen voor een steunregeling voor warmte-krachtkoppeling, op grond waarvan zij met name zijn vrijgesteld van de verplichting om groene certificaten te kopen.

(1) PB C 182 van 27.5.2019.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 oktober 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kammarrätt i Göteborg — Zweden) — Allmänna ombudet hos Tullverket / Combinova AB

(Zaak C-476/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Douanewetboek van de Unie - Artikel 124, lid 1, onder k) - Tenietgaan van de douaneschuld indien de goederen niet zijn gebruikt - Begrip “gebruikte goederen” - Regeling actieve veredeling - Ontstaan van douaneschuld door niet-naleving van de voorschriften die zijn vastgesteld in het kader van de regeling actieve veredeling - Aanzuiveringsafrekening niet ingediend binnen de gestelde termijn)

(2020/C 414/11)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Kammarrätten i Göteborg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Allmänna ombudet hos Tullverket

Verwerende partij: Combinova AB

Dictum

Artikel 124, lid 1, onder k), van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling bedoelde gebruik van goederen uitsluitend een gebruik betreft dat verder gaat dan de veredelingen waarvoor de douaneautoriteiten een vergunning hebben verleend in het kader van de regeling actieve veredeling als bepaald in artikel 256 van die verordening, en niet ziet op een gebruik dat in overeenstemming is met de veredelingen waarvoor een vergunning is verleend.

(1) PB C 288 van 26.8.2019.
C 287/11

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 9 juli 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Constantin Film Verleih GmbH / YouTube LLC, Google Inc.

(Zaak C-264/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Auteursrecht en naburige rechten - Online videoplatform - Uploaden van een film zonder toestemming van de rechthebbende - Gerechtelijke procedure wegens inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht - Richtlijn 2004/48/EG - Artikel 8 - Recht op informatie van verzoeker - Artikel 8, lid 2, onder a) - Begrip “adressen” - E-mailadres, IP-adres en telefoonnummer - Daarvan uitgesloten)

(2020/C 287/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Constantin Film Verleih GmbH

Verwerende partijen: YouTube LLC, Google Inc.

Dictum

Artikel 8, lid 2, onder a), van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten moet aldus worden uitgelegd dat het daarin opgenomen begrip “adressen” met betrekking tot een gebruiker die bestanden heeft geüpload die inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, niet ziet op het e-mailadres en het telefoonnummer van deze gebruiker en het IP-adres dat is gebruikt om deze bestanden te uploaden of het IP-adres dat is gebruikt bij de laatste toegang van deze gebruiker tot zijn gebruikersaccount.

(1) PB C 230 van 8.7.2019.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 9 juli 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad- Bulgarije) — “Unipack” АD / Direktor na Teritorialna direktsiya “Dunavska” kam Agentsiya “Mitnitsi”, Prokuror ot Varhovna administrativna prokuratura na Republika Bulgaria

(Zaak C-391/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Douane-unie - Douanewetboek van de Unie - Gedelegeerde verordening (EU) 2015/2446 - Artikel 172, lid 2 - Vergunning voor het gebruik van de regeling bijzondere bestemming - Terugwerkende kracht - Begrip “buitengewone omstandigheden” - Wijziging van de tariefindeling - Geldigheid van een beschikking betreffende een bindende tariefinlichting verstreken)

(2020/C 287/20)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Varhoven administrativen sad

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“Unipack” АD

Verwerende partijen: Direktor na Teritorialna direktsiya “Dunavska” kam Agentsiya “Mitnitsi”, Prokuror ot Varhovna administrativna prokuratura na Republika Bulgaria

Dictum

Artikel 172, lid 2, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie van 28 juli 2015 tot aanvulling van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad met nadere regels betreffende een aantal bepalingen van het douanewetboek van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat elementen als het feit dat de geldigheid van een beschikking betreffende een bindende tariefinlichting als gevolg van een wijziging van de gecombineerde nomenclatuur voortijdig is verstreken, het feit dat de douaneautoriteiten niet hebben gereageerd op invoer met een onjuiste code of het feit dat de goederen zijn gebruikt voor een van het antidumpingrecht vrijgesteld doel, niet kunnen worden aangemerkt als “buitengewone omstandigheden” in de zin van deze bepaling om op grond van artikel 254 van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie een vergunning met terugwerkende kracht te verlenen om de regeling bijzondere bestemming als bedoeld in dit artikel te gebruiken.

(1) PB C 280 van 19.8.2019.
3)

Artikel 5, lid 3, van verordening nr. 261/2004, gelezen in het licht van overweging 14 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat een luchtvaartmaatschappij een passagier met een andere vlucht ter bestemming brengt omdat het luchtvaartuig dat de passagier vervoert door een buitengewone omstandigheid is getroffen, en die luchtvaartmaatschappij dat doet met een door haarzelf uitgevoerde vlucht, waardoor deze passagier de dag na de oorspronkelijk vastgestelde dag aankomt, geen “redelijke maatregel” vormt waardoor deze luchtvaartmaatschappij wordt vrijgesteld van haar compensatieverplichting als bedoeld in artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7, lid 1, van deze verordening, tenzij dat er geen enkele andere mogelijkheid voor een rechtstreekse of indirecte alternatieve vlucht bestond met een door haarzelf of door een andere luchtvaartmaatschappij uitgevoerde vlucht die op een minder laat tijdstip aankwam dan de volgende vlucht van de betrokken luchtvaartmaatschappij, of dat het organiseren van een dergelijke alternatieve vlucht voor die laatste een onaanvaardbaar offer betekende gelet op de mogelijkheden van haar onderneming op het relevante tijdstip. Het staat aan de verwijzende rechter om dit te beoordelen.