ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Ernstige en onherstelbare schade – Bewijslast – Ernstige en onherstelbare schade voor verzoeker – Financiële schade – Situatie waarin voortbestaan van verzoekende vennootschap in gevaar komt of marktpositie ervan onherstelbaar wordt gewijzigd – Beschikking van Commissie waarbij terugvordering van staatssteun wordt gelast

(Art. 242 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art 104, lid 2)

Samenvatting

De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding wordt getoetst naar de maatstaf of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Deze partij moet aantonen dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder een dergelijke schade te lijden. Het is niet nodig dat met volstrekte zekerheid wordt aangetoond dat er onmiddellijk schade dreigt te ontstaan. Vooral wanneer het intreden van de schade van een samenstel van factoren afhangt, volstaat het dat zij met een zekere mate van waarschijnlijkheid voorzienbaar is. De verzoeker blijft echter gehouden de feiten te bewijzen waarop hij zijn verwachting van ernstige en onherstelbare schade baseert.

Bovendien moet de verzoeker voor het bewijs dat aan de voorwaarde van spoedeisendheid is voldaan, aantonen dat de opschorting van de tenuitvoerlegging of de andere gevraagde voorlopige maatregelen noodzakelijk zijn ter bescherming van zijn eigen belangen. Voor het bewijs van de spoedeisendheid kan de verzoeker daarentegen niet de aantasting stellen van een hem niet eigen belang, zoals bijvoorbeeld aantasting van een algemeen belang of van de rechten van derden, ongeacht of zij particulieren of een staat zijn. Met deze belangen kan in voorkomend geval slechts bij de belangenafweging rekening worden gehouden.

Ten slotte, ofschoon financiële schade, uitzonderingen daargelaten, niet als onherstelbaar of zelfs maar moeilijk herstelbaar kan worden beschouwd, aangezien er later steeds een geldelijke vergoeding kan worden geboden, kan een voorlopige maatregel worden toegestaan wanneer de verzoeker anders vóór het eindarrest in de hoofdzaak in een situatie zou geraken die zijn voortbestaan in gevaar brengt of zijn marktpositie op onherstelbare wijze verandert.

Een aantasting van de belangen van de begunstigden van met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun is inherent aan elke beschikking waarbij de Commissie terugvordering van die steun gelast, en kan op zich niet, los van een concrete beoordeling van de ernst en de onherstelbaarheid van de in het concrete geval gestelde specifieke aantasting, als ernstige en onherstelbare schade worden beschouwd.

(cf. punten 26‑29, 33)
38

In die brief van 6 oktober 2003 zet de Commissie uiteen waarom zij de schuldvorderingen die worden genoemd in de betrokken debetnota’s niet ambtshalve heeft verrekend met de voor de Italiaanse Republiek bestemde betalingen, waarvan verzoekster de uiteindelijke begunstigde is. In dit verband merkt de Commissie ten eerste op dat deze verrekening pas in het nieuw communautair financieel reglement uitdrukkelijk als wijze van terugvordering van schuldvorderingen was voorzien. Ten tweede merkt zij op dat, wat betreft de betalingen die dateren van na de inwerkingtreding van dit reglement, de door de Italiaanse Republiek verschuldigde moratoire interessen niet voortvloeien uit het achterwege blijven van verrekening met de in 2003 gedane betaling, maar uit de niet-terugbetaling van bedragen die na hun vervaldatum verschuldigd waren geworden. Derhalve heeft de Commissie in haar brief van 6 oktober 2003 geen beschikking gegeven, maar zich ertoe beperkt te rechtvaardigen waarom zij eerder geen verrekening heeft toegepast, waardoor betaling van moratoire interessen eventueel had kunnen worden voorkomen of onderbroken.
Beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 2 april 2008 — Maison de l’Europe Avignon Méditerranée/Commissie

(Zaak T-100/03)

„Beroep tot nietigverklaring — Oprichting van Info-Point Europe — Opzegging van overeenkomst tussen Commissie en verzoekster — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Beroep dat in werkelijkheid geschil inzake overeenkomst betreft (Art. 225 EG, 230 EG, 238 EG en 249 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c) (cf. punten 21-24)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 januari 2003 om de overeenkomst tussen de Commissie en verzoekster betreffende de oprichting van een Info-Point Europe te Avignon op te zeggen

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Maison de l’Europe Avignon Méditerranée wordt verwezen in de kosten.

Beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 2 april 2008 — Maison de l’Europe Avignon Méditerranée/Commissie

(Zaak T-100/03)

„Beroep tot nietigverklaring — Oprichting van Info-Point Europe — Opzegging van overeenkomst tussen Commissie en verzoekster — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Beroep dat in werkelijkheid geschil inzake overeenkomst betreft (Art. 225 EG, 230 EG, 238 EG en 249 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c) (cf. punten 21-24)

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 januari 2003 om de overeenkomst tussen de Commissie en verzoekster betreffende de oprichting van een Info-Point Europe te Avignon op te zeggen

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure – Interventie – Voorwaarden voor ontvankelijkheid – Belang bij beslissing van geding – Geding betreffende nietigverklaring van beschikking van Commissie houdende vaststelling van schending van artikel 81, lid 1, EG – Geding beperkt tot intrekking of verlaging van aan verzoeker opgelegde geldboeten – Ontbreken van betwisting van aan verzoeker tot tussenkomst verleende volledige vrijstelling van geldboete – Ontbreken van belang

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 40, tweede alinea, en 53, eerste alinea)

Samenvatting

Het begrip belang bij de beslissing van een geding in de zin van artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof, dat krachtens artikel 53, eerste alinea, van dat statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, moet worden gedefinieerd met inachtneming van het voorwerp van het geding zelf, en daaronder moet worden verstaan een rechtstreeks en actueel belang bij de toe‑ of afwijzing van het gevorderde zelf, en niet een belang met betrekking tot de aangevoerde middelen of argumenten. Onder „beslissing” van het geding moet namelijk worden verstaan de aan de geadieerde rechter gevraagde eindbeslissing zoals die zal blijken uit het dictum van het arrest. Om te beslissen over de ontvankelijkheid van een verzoek tot tussenkomst moet met name worden nagegaan, of de interveniënt rechtstreeks wordt getroffen door de bestreden maatregel, en of zijn belang bij de beslissing van het geding vaststaat. In deze context dient onderscheid te worden gemaakt tussen verzoekers tot tussenkomst die aannemelijk maken rechtstreeks belang te hebben bij hetgeen wordt beslist over de specifieke handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, en verzoekers tot tussenkomst die slechts doen blijken van een indirect belang bij de beslissing van het geding, wegens de gelijkenis tussen hun situatie en die van een der partijen.

Een onderneming die heeft deelgenomen aan een kartel, maar die bij de beschikking van de Commissie volledig is vrijgesteld van geldboete omdat zij als eerste beslissend bewijs in het onderzoek heeft bijgebracht, heeft geen rechtstreeks en actueel belang met betrekking tot het beroep tot nietigverklaring dat een andere onderneming die aan het kartel heeft deelgenomen, tegen dezelfde beschikking van de Commissie instelt voorzover haar daarbij uit dien hoofde een geldboete is opgelegd, en in het kader waarvan deze onderneming stelt als eerste te hebben meegewerkt. Wanneer de hoofdzaak geen betrekking heeft op de bepalingen van de beschikking waarbij verzoeker tot tussenkomst volledig is vrijgesteld van geldboete, laat een arrest dat de beschikking met betrekking tot verzoeker nietig verklaart of wijzigt, de bepalingen van de beschikking die verzoeker tot tussenkomst betreffen, namelijk onverlet.

(cf. punten 14, 19, 22)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Teken dat verschillende betekenissen kan hebben – Weigering van inschrijving wegens beschrijvend karakter van ten minste één van mogelijke betekenissen

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken uitsluitend bestaande uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar – Woordteken „QUICK-GRIP”

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c)

Samenvatting

1. Een woordteken valt reeds onder de weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk, wanneer slechts één van de mogelijke betekenissen ervan een kenmerk van de in de inschrijvingsaanvraag opgegeven waren of diensten aanduidt.

(cf. punt 32)

2. Het woordteken QUICK-GRIP, waarvan de inschrijving wordt aangevraagd voor waren van klasse 8 in de zin van de Overeenkomst van Nice, met name voor handgereedschappen, waaronder klemmen, alsook onderdelen en accessoires voor deze goederen, kan geen gemeenschapsmerk zijn. Het verband tussen dit teken en de aangeduide waren is namelijk voldoende nauw om onder het verbod van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 te vallen, aangezien het teken het relevante publiek – de gemiddelde Engelstalige consument in de Gemeenschap – in staat stelt om onmiddellijk en zonder verder nadenken te begrijpen dat de betrokken waren gemakkelijk en snel vasthouden, en de gekozen termen „quick” en „grip” geen beroep doen op de verbeelding of de fantasie van de consument.

(cf. punten 27, 31, 33-34)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Hof van Justitie – Gerecht van eerste aanleg – Volledige rechtsmacht – Uitoefening in kader van beroep tot nietigverklaring – Ontbreken van autonoom beroep waarin gemeenschapsrechter volledige rechtsmacht heeft

(Art. 229 EG, 230, vijfde alinea, EG en 231 EG; verordening nr. 17 van de Raad, art. 17)

Samenvatting

Het Verdrag kent geen „beroep waarin de gemeenschapsrechter volledige rechtsmacht heeft” als autonoom beroep. Artikel 229 EG bepaalt slechts dat de krachtens de bepalingen van het Verdrag vastgestelde verordeningen de gemeenschapsrechters volledige rechtsmacht kunnen verlenen met betrekking tot de sancties welke in die verordeningen zijn opgenomen.

Verschillende verordeningen hebben de gemeenschapsrechters op basis van artikel 229 EG volledige rechtsmacht inzake sancties verleend. In het bijzonder bepaalt artikel 17 van verordening nr. 17: „Het Hof van Justitie heeft volledige rechtsmacht in de zin van artikel [229 EG] ter zake van beroep tegen beschikkingen van de Commissie waarin een geldboete of dwangsom wordt vastgesteld [...]”. Het Gerecht is in het kader van de hem bij artikel 229 EG en artikel 17 van verordening nr. 17 verleende volledige rechtsmacht bevoegd om te beoordelen of de hoogte van de geldboeten passend is. In het kader van zijn volledige rechtsmacht kan de gemeenschapsrechter namelijk niet alleen de bestreden beschikking nietig verklaren, zoals bepaald in artikel 231 EG, maar ook de bij deze beschikking opgelegde sanctie wijzigen.

De gemeenschapsrechter kan deze volledige rechtsmacht evenwel slechts uitoefenen in het kader van de toetsing van handelingen van de gemeenschapsinstellingen, meer bepaald in het kader van het beroep tot nietigverklaring. Artikel 229 EG strekt namelijk enkel tot uitbreiding van de bevoegdheden van de gemeenschapsrechter in het kader van het in artikel 230 EG bedoelde beroep. Derhalve omvat of behelst een beroep waarin de gemeenschapsrechter wordt verzocht zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen met betrekking tot een beschikking die een sanctie oplegt, noodzakelijkerwijs een verzoek tot volledige of gedeeltelijke nietigverklaring van deze beschikking. Bijgevolg moet dit beroep met inachtneming van de termijn van artikel 230, vijfde alinea, EG worden ingesteld.

(cf. punten 22‑25)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Termijnen - Aanvang - Kennisgeving - Besluit om onderzoekscontract te sluiten - Controverse tussen beheersorganen van organisatie waaraan besluit is gericht, en werknemer ervan - Geen invloed

(Art. 230, vijfde alinea, EG)

Samenvatting

$$Het feit alleen dat er tussen de beheersorganen van een organisatie waaraan een besluit van de Commissie om een onderzoekscontract te sluiten is gericht, en een van haar werknemers een controverse bestaat over de omvang van de bevoegdheden van deze laatste en inzonderheid over zijn bevoegdheid om de organisatie jegens derden te verbinden, geeft deze organisatie niet het recht zich van het contract te distantiëren op grond dat, aangezien de werknemer niet de bevoegdheid heeft haar te vertegenwoordigen, de kennisgeving van het contract aan diezelfde werknemer de termijn om een beroep tot nietigverklaring in te stellen niet kon doen ingaan.

( cf. punten 27-28 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Fumus boni juris" - Spoedeisendheid - Cumulatief - Afweging van alle betrokken belangen

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

2. Steunmaatregelen van de staten - Onderzoek door Commissie - Niet-inachtneming van redelijke termijn bij inleiding van formele onderzoeksprocedure - Onvoldoende voor onrechtmatigheid van eindbeschikking

(Art. 88, lid 2, EG; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 1)

3. Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Elementen waarmee rekening kan worden gehouden

(Art. 88, lid 2, EG en 242 EG)

Samenvatting

$$1. Volgens artikel 104, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moeten verzoeken in kort geding een duidelijke omschrijving bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter van het verzoek blijkt, alsmede van de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt. Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat het verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging moet worden afgewezen wanneer aan een ervan niet wordt voldaan. In voorkomend geval gaat de kortgedingrechter voorts over tot afweging van de betrokken belangen.

( cf. punt 53 )

2. Weliswaar is de inachtneming van een redelijke termijn bij het voeren van administratieve procedures een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht en ziet de gemeenschapsrechter toe op de naleving ervan, en is dit recht als onderdeel van het recht op behoorlijk bestuur vastgelegd in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het loutere feit dat een krachtens artikel 88, lid 2, EG genomen besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure na het verstrijken van een redelijke termijn is genomen, volstaat niet voor de vaststelling dat een door de Commissie na afloop van deze procedure genomen beslissing onrechtmatig is.

( cf. punt 65 )

3. Bij het onderzoeken van een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een verplichting tot terugbetaling van een gestelde staatssteun, die is opgelegd bij een beschikking in de zin van artikel 88, lid 2, EG, die is genomen na een betwiste afbreking van de formele onderzoeksprocedure die voorafging aan de vaststelling ervan en aan de vaststelling van een andere daarmee samenhangende beschikking, waarvan in een afzonderlijke kortgedingprocedure eveneens opschorting van de tenuitvoerlegging is gevraagd, kan de kortgedingrechter het, met het oog op het onderzoek van het spoedeisende karakter van het verzoek, gepast achten rekening te houden met de globale situatie die voor verzoekster het resultaat is van de tenuitvoerlegging van deze twee beschikkingen.

( cf. punt 91 )
33

De richtlijn is gericht tot de lidstaten, zo merkt het Parlement op, en overeenkomstig artikel 249 EG is zij wat het te bereiken resultaat betreft, verbindend voor „elke lidstaat waarvoor zij bestemd is”. Tot op heden heeft de gemeenschapsrechter een dergelijk beroep nog nooit ontvankelijk verklaard. Het Parlement verwijst hier onder meer naar de beschikking van het Hof van 23 november 1995, Asocarne/Raad (C-10/95 P, Jurispr. blz. I-4149) en naar het arrest Salamander e.a./Parlement en Raad (reeds aangehaald). In het licht van deze rechtspraak betoogt het, dat nu een echte richtlijn zelf nooit rechtsplichten aan particulieren kan opleggen, zij een particulier ook niet rechtstreeks kan raken in de zin van artikel 230 EG. Het Parlement betwist de uitlegging die verzoeksters aan punt 70 van het arrest Salamander e.a./Parlement en Raad (reeds aangehaald) geven. Wat in dat punt wordt gezegd, is dat indien een communautaire wetstekst een authentieke richtlijn is, deze niet vatbaar is voor een beroep tot nietigverklaring van een natuurlijke of rechtspersoon. Om te bepalen of een beroep tot nietigverklaring van een richtlijn al dan niet ontvankelijk is, is het derhalve niet relevant of een richtlijn de lidstaten geen enkele beoordelingsvrijheid laat.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Fumus boni juris" - Spoedeisendheid - Cumulatief - Afweging van alle betrokken belangen

((Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

$$Volgens artikel 104, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moeten verzoeken in kort geding een duidelijke omschrijving bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter van het verzoek blijkt, alsmede van de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt. Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat het verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging moet worden afgewezen wanneer aan een ervan niet wordt voldaan. In voorkomend geval gaat de kortgedingrechter voorts over tot afweging van de betrokken belangen.

( cf. punt 38 )
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van tenuitvoerlegging - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Ernstige en onherstelbare schade - Onherstelbare schade - Financiële schade - Situatie waarin voortbestaan van verzoekende vennootschap is bedreigd - Beoordeling met inachtneming van situatie van groep

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

$$Bij de beoordeling van de spoedeisendheid van een verzoek in kort geding geldt als maatstaf, of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt.

Financiële schade kan, buitengewone omstandigheden daargelaten, niet als onherstelbaar of zelfs maar moeilijk herstelbaar worden beschouwd, daar er later steeds financiële vergoeding voor kan worden verkregen. Die latere financiële vergoeding vloeit voort uit de uitvoering, door de betrokken instelling, van een in de hoofdzaak gewezen nietigverklaringsarrest of, wanneer dit niet of slechts ten dele het geval is, uit schadeherstel via de door de artikelen 235 EG en 288 EG geboden rechtsmiddelen. De enkele mogelijkheid om een beroep tot schadevergoeding in te stellen, volstaat in dat verband om te kunnen zeggen dat een financiële schade in principe herstelbaar is. Om vast te stellen of de financiële schade die de verzoekende partij zal leiden, al dan niet herstelbaar is, dient de ongewisheid omtrent de kans van slagen van het eventuele beroep tot schadevergoeding - dat de verzoekende partij in geval van nietigverklaring van de bestreden handeling zou kunnen instellen - dus buiten beschouwing te blijven.

Financiële schade heeft een onherstelbaar karakter, wanneer blijkt dat de verzoekende partij zonder de gevorderde voorlopige maatregel in een situatie zou komen waarin haar voortbestaan nog vóór de uitspraak van het eindarrest in de hoofdzaak bedreigd was. In het kader van het onderzoek van de financiële levensvatbaarheid van de verzoekende partij kan bij de beoordeling van haar materiële situatie mede rekening worden gehouden met de kenmerken van de groep waartoe zij via haar aandeelhouders behoort.

( cf. punten 44, 51-53, 57 )
Er is slechts sprake van rechtstreeks geraakt worden in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG, wanneer de bestreden communautaire maatregel rechtstreeks gevolgen heeft voor de rechtspositie van de particulier en aan de adressaten, die met de uitvoering van de maatregel zijn belast, geen beoordelingsvrijheid laat, omdat die uitvoering zuiver automatisch en uitsluitend op grond van de gemeenschapsregeling plaatsvindt, zonder dat er eerst nadere regels voor moeten worden gesteld. Dit betekent dat, wanneer een handeling van een gemeenschapsinstelling tot een lidstaat is gericht en de lidstaat ingevolge die handeling automatisch actie moet ondernemen, of wanneer hoe dan ook vaststaat waarop die actie zal uitlopen, een ieder voor wie die actie gevolgen heeft, rechtstreeks door die handeling wordt geraakt. Indien het de lidstaat daarentegen vrijstaat om al dan niet tot actie over te gaan, is het dat handelen of stilzitten van de lidstaat, en niet de communautaire handeling zelf, waardoor de betrokkene rechtstreeks wordt geraakt. Anders gezegd, de gevolgen die bedoelde handeling teweeg brengt, mogen niet afhangen van de uitoefening van een discretionaire bevoegdheid door een derde, tenzij duidelijk is dat die bevoegdheid enkel in een bepaalde zin kan worden uitgeoefend.

Wat dit aangaat, wordt door artikel 7 van richtlijn 2001/37 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaksproducten, dat het gebruik van bepaalde vermeldingen op de verpakking van deze producten verbiedt, geen enkele wijziging gebracht in de rechtspositie van twee ondernemingen die sigaretten fabriceren en onder een merk in de handel brengen, zolang het niet door ten minste één lidstaat is geïmplementeerd of zo de gestelde implementatietermijn niet is verstreken, aangezien deze ondernemingen eigenaar van en rechthebbende op het merk blijven en dit bij het in de handel brengen van sigaretten in de Gemeenschap mogen blijven gebruiken.

(cf. punten 45-47)