ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Bij de afbakening van de werkingssfeer van de beginselen van vrijheid van dienstverrichting respectievelijk vrijheid van vestiging dient te worden vastgesteld of de marktdeelnemer al dan niet is gevestigd in de lidstaat waarin hij de betrokken dienst aanbiedt. In deze context impliceert het begrip vestiging dat de marktdeelnemer op duurzame wijze diensten aanbiedt vanuit een vestiging in de lidstaat van bestemming. Daarentegen zijn alle diensten die niet op duurzame wijze vanuit een vestiging in de lidstaat van bestemming worden aangeboden, dienstverrichtingen als bedoeld in artikel 49 EG.

Geen enkele bepaling van het Verdrag maakt het mogelijk om op abstracte wijze de duur of de frequentie te bepalen vanaf welke de verrichting van een dienst of van een bepaald soort dienst niet meer kan worden beschouwd als een dienstverrichting, zodat het begrip dienst in de zin van het Verdrag kan slaan op diensten van zeer verschillende aard, met inbegrip van diensten die gedurende een lange periode, zelfs meerdere jaren, worden verricht.

Een nationale regeling waarbij bepaalde eisen worden gesteld aan marktdeelnemers die belastingen van lokale overheden willen vereffenen, vaststellen en innen, kan derhalve in beginsel binnen de werkingssfeer van zowel artikel 43 EG als artikel 49 EG vallen. Dit zou anders zijn indien lokale belastingen in de praktijk slechts kunnen worden geïnd indien gebruik wordt gemaakt van een vestiging op het nationale grondgebied van de lidstaat van bestemming. Voor zover nodig staat het aan de verwijzende rechter om na te gaan of dat het geval is.

(cf. punten 30-33)
In het geval van een staat die met ingang van 1 mei 2004 is toegetreden tot de Europese Unie, moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belasting op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303, bij gebreke van uitzonderingsbepalingen in de akte van toetreding van deze staat tot de Europese Unie of in een andere handeling van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat de daarin voorziene verplichte vrijstelling alleen geldt voor de verrichtingen die binnen de werkingssfeer van deze richtlijn, zoals gewijzigd, vallen en die op 1 juli 1984 in deze staat waren vrijgesteld van het kapitaalrecht of aan dit recht waren onderworpen tegen een verlaagd tarief van ten hoogste 0,50 %.

Artikel 5, lid 3, eerste streepje, van richtlijn 69/335 betreffende de indirecte belasting op het bijeenbrengen van kapitaal, volgens hetwelk „het bedrag van de aan de kapitaalvennootschap toebehorende vermogensbestanddelen die worden aangewend voor de vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal en reeds met het kapitaalrecht werden belast” niet in de heffingsgrondslag is begrepen, moet aldus worden uitgelegd dat het geldt ongeacht of het gaat om vermogensbestanddelen van de vennootschap waarvan het vennootschappelijk kapitaal is vermeerderd, dan wel om aan een andere vennootschap toebehorende vermogensbestanddelen waarmee dit kapitaal wordt vermeerderd.

De voorwaarde dat deze vermogensbestanddelen toebehoren aan de vennootschap waarvan het vennootschappelijk kapitaal is vermeerderd, zou in strijd zijn met een letterlijke uitlegging van de bewoordingen van deze bepaling. Deze voorwaarde zou bovendien haaks staan op de doelstelling die wordt nagestreefd met deze bepaling, volgens welke de reeds aan het kapitaalrecht onderworpen bedragen niet in de heffingsgrondslag zijn begrepen teneinde een dubbele belasting te vermijden om het vrije verkeer van kapitaal te bevorderen. Wanneer aan de in artikel 5, lid 3, eerste streepje, van richtlijn 69/335 gestelde voorwaarden een bijkomende voorwaarde wordt toegevoegd, namelijk dat de betrokken vermogensbestanddelen bovendien moeten toebehoren aan de vennootschap waarvan het kapitaal is vermeerderd, zou dit immers een dubbele belasting over eenzelfde bedrag mogelijk maken aangezien de betrokken verrichting op onderscheiden vennootschappen betrekking heeft.

(cf. punten 36-38, dictum 2)
Artikel 4, lid 1, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan toepassing van artikel 5, punt 3, van dezelfde verordening op een schadevordering wegens het beheer van een website tegen een verweerder die vermoedelijk burger van de Unie is, maar die op een onbekende plaats verblijft, indien het aangezochte gerecht niet over afdoende aanwijzingen beschikt die de conclusie wettigen dat die verweerder daadwerkelijk buiten het grondgebied van de Europese Unie woont.

In het geval van een verstekvonnis tegen een verweerder van wie het adres onbekend is, wordt de regel die is neergelegd in artikel 26, lid 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, volgens welke een gerecht verplicht is zijn uitspraak aan te houden zolang niet vaststaat dat de verweerder in de gelegenheid is gesteld het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, te ontvangen, of dat daartoe al het nodige is gedaan, niet terzijde gezet door de in artikel 26, leden 3 en 4, van genoemde verordening bedoelde regels, te weten artikel 19 van verordening nr. 1393/2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken en tot intrekking van verordening nr. 1348/2000, of artikel 15 van het Haagse verdrag van 1965.

Ofschoon de regelmatigheid van de betekening van het gedinginleidend stuk aan een verweerder tegen wie verstek is verleend, moet worden beoordeeld aan de hand van de bepalingen van voormeld verdrag en a fortiori aan de hand van de bepalingen van voormelde verordening, geldt deze regel echter slechts voor zover die bepalingen toepasselijk zijn. Zowel artikel 1, lid 2, van verordening nr. 1393/2007 als artikel 1, tweede alinea, van het Haagse verdrag van 1965 bepalen dat deze instrumenten niet van toepassing zijn indien het adres van degene voor wie het stuk is bestemd, onbekend is.

(cf. punten 51-54)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Fiscale bepalingen

–

Harmonisatie van wetgevingen

–

Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit

–

Vrijstelling voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor andere luchtvaart dan particuliere plezierluchtvaart

–

Draagwijdte

–

Verhuur of bevrachting van luchtvaartuig aan onderneming voor eigen commerciële doelstellingen van die onderneming andere dan verrichting van luchtvaartdienst onder bezwarende titel

–

Daarvan uitgesloten (Richtlijn 2003/96 van de Raad, art. 14, lid 1, sub b) (cf. punten 25‑26 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Finanzgericht Düsseldorf – Uitlegging van artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51) – Draagwijdte van de vrijstelling voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor de luchtvaart – Vrijstelling van de brandstof die door de verhuurder of vervrachter van een luchtvaartuig, die geen luchtvaartmaatschappij is, wordt geleverd en door de huurders van het luchtvaartuig voor hun commerciële vluchten wordt gebruikt

Dictum

Dictum

Artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling voorziene vrijstelling van belasting voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor andere luchtvaart dan particuliere plezierluchtvaart, niet ten goede kan komen aan een onderneming, zoals die in het hoofdgeding, wanneer zij een haar toebehorend luchtvaartuig met brandstof verhuurt of vervracht aan ondernemingen waarvan de luchtvaartactiviteiten niet rechtstreeks dienen voor het verrichten, door die ondernemingen, van een luchtvaartdienst onder bezwarende titel.
Een vereiste dat de verlaging van de maatstaf van heffing, zoals die in een oorspronkelijke factuur is vastgesteld, ervan afhankelijk stelt dat de belastingplichtige in het bezit is van een bevestiging van ontvangst van de corrigerende factuur door de afnemer van de goederen of diensten, valt onder het begrip voorwaarde als bedoeld in artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

Het beginsel van neutraliteit van de belasting over de toegevoegde waarde en het evenredigheidsbeginsel verzetten zich in principe niet tegen een vereiste dat de verlaging van de maatstaf van heffing, zoals die in een oorspronkelijke factuur is vastgesteld, ervan afhankelijk stelt dat de belastingplichtige in het bezit is van een bevestiging van ontvangst van de corrigerende factuur door de afnemer van de goederen of diensten. Indien evenwel blijkt dat het voor de belastingplichtige — als leverancier van goederen of diensten — onmogelijk of uiterst moeilijk is om binnen een redelijke termijn een dergelijke ontvangstbevestiging te verkrijgen, kan hem niet de mogelijkheid worden ontzegd om met andere middelen ten aanzien van de nationale belastingdiensten het bewijs te leveren, enerzijds, dat hij — in de concrete omstandigheden van de zaak — de nodige inspanningen heeft geleverd om zich ervan te vergewissen dat de afnemer van de goederen of diensten de corrigerende factuur in zijn bezit heeft gekregen en daarvan kennis heeft genomen, en anderzijds, dat de betrokken handeling daadwerkelijk overeenkomstig de voorwaarden van deze corrigerende factuur is verricht.

In dit verband kunnen kopieën van de corrigerende factuur en van de herinnering die met het oog op de verzending van de ontvangstbevestiging tot de afnemer van de goederen of diensten is gericht, alsook betalingsbewijzen of afschriften van boekingen op basis waarvan het bedrag kan worden geïdentificeerd dat de afnemer van de goederen of diensten voor de betrokken handeling daadwerkelijk aan de belastingplichtige heeft betaald.

(cf. punten 41-42 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Internationale overeenkomsten – Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen – Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gezinsbijslag

(Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen, art. 8, sub c; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 72)

2. Internationale overeenkomsten – Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen – Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gezinsbijslag

(Overeenkomst EG-Zwitserland over vrij verkeer van personen, art. 8, sub c; verordening nr. 1408/71 van de Raad, art. 3, lid 1, 23, leden 1 en 2, en 72, bijlage VI, N, punt 1)

Samenvatting

1. Artikel 8, sub c, van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen en artikel 72 van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1386/2001, moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer de wetgeving van een lidstaat het voordeel van een gezinsbijslag, zoals een ouderschapstoelage, onderwerpt aan de vervulling van tijdvakken van verzekering, van arbeid of van anders dan in loondienst uitgeoefende werkzaamheden, het bevoegde orgaan van die lidstaat voor de toekenning van die gezinsbijslag rekening moet houden met de volledig op het grondgebied van de Zwitserse Bondstaat vervulde tijdvakken.

(cf. punt 45, dictum 1)

2. Artikel 8, sub a, van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen en de artikelen 3, lid 1, 23, leden 1 en 2, en 72, van evenals punt 1 van bijlage VI, N, bij verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1386/2001, moeten aldus worden uitgelegd dat, wanneer het bedrag van een gezinsbijslag, zoals een ouderschapstoelage ten belope van het bedrag van de dagvergoeding bij ziekte, moet worden bepaald volgens de regels die gelden voor het ziekengeld, dit bedrag, voor iemand die de voor de verkrijging van dat recht vereiste tijdvakken van beroepsactiviteit volledig op het grondgebied van een andere lidstaat heeft vervuld, moet worden berekend op basis van de inkomsten van een persoon die beschikt over een vergelijkbare beroepservaring en -bekwaamheid en die een vergelijkbare activiteit uitoefent op het grondgebied van de lidstaat waarin de betrokken bijslag wordt gevraagd.

(cf. punt 53, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Recht toepasselijk op niet-contractuele verbintenissen – Verordening nr. 864/2007 – Werkingssfeer ratione temporis – Onderscheid tussen datum van inwerkingtreding en datum van toepassing – Strekking

(Art. 297 VWEU; verordening nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad, art. 31 en 32)

Samenvatting

De artikelen 31 en 32 van verordening nr. 864/2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II), gelezen in samenhang met artikel 297 VWEU, moeten aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie deze verordening slechts dient toe te passen op schade veroorzakende gebeurtenissen die zich vanaf 11 januari 2009 hebben voorgedaan, en dat de datum van de inleiding van de procedure tot schadevergoeding of de datum van de vaststelling van het toepasselijke recht door de rechterlijke instantie bij wie de zaak aanhangig is gemaakt, geen invloed op de bepaling van de temporele werkingssfeer van deze verordening heeft.

Verordening nr. 864/2007 bevat namelijk een artikel 31, met als opschrift „Temporele toepassing”, volgens hetwelk de verordening van toepassing is op schade veroorzakende gebeurtenissen die zich voordoen na de inwerkingtreding ervan, en een artikel 32, met als opschrift „Inwerkingtreding”, dat bepaalt dat de verordening in beginsel van toepassing is met ingang van 11 januari 2009. Bij gebreke van een specifieke bepaling tot vaststelling van een datum voor de inwerkingtreding van de verordening, moet deze datum dan ook worden bepaald overeenkomstig de algemene regel van artikel 297, lid 1, derde alinea, VWEU. Aangezien de verordening op 31 juli 2007 in het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt, is zij in werking getreden op de twintigste dag volgende op de dag van de bekendmaking ervan, te weten op 20 augustus 2007.

In die omstandigheden kan artikel 31 van de verordening niet worden uitgelegd zonder dat rekening wordt gehouden met de datum die in artikel 32 van de verordening voor de toepassing ervan is vastgesteld, namelijk 11 januari 2009. Alleen een dergelijke uitlegging verzekert de volledige verwezenlijking van de in de punten 6, 13, 14 en 16 van de considerans van de verordening neergelegde doelstellingen, te weten de voorspelbaarheid van de uitkomst van rechtsgedingen, de rechtszekerheid aangaande het toepasselijke recht en de uniforme toepassing van die verordening in alle lidstaten waarborgen. Die doelstellingen zouden daarentegen in gevaar komen indien de verordening werd toegepast op feiten die zich tussen de datum van de inwerkingtreding ervan en de in artikel 32 vastgestelde datum hebben voorgedaan.

(cf. punten 23, 30, 33‑35, 37 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Absolute weigeringsgronden – Merken zonder onderscheidend vermogen – Merk bestaande in specifieke uiterlijke verschijningsvorm van oppervlak van vloeistofverpakking

(Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 7, lid 1, sub b)

Samenvatting

De criteria ter beoordeling van het onderscheidend vermogen van driedimensionale merken bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf, verschillen niet van die welke voor andere categorieën van merken gelden.

Bij de toepassing van deze criteria dient er evenwel rekening mee te worden gehouden dat de perceptie door de gemiddelde consument in het geval van een driedimensionaal merk bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf, niet noodzakelijk dezelfde is als bij een woord‑ of beeldmerk dat bestaat in een van het uiterlijk van de erdoor aangeduide waar onafhankelijk teken. De gemiddelde consument is immers niet gewend om bij gebreke van enig grafisch of tekstueel element de herkomst van de waar af te leiden uit de vorm ervan of uit die van de verpakking, zodat het in het geval van een dergelijk driedimensionaal merk dus moeilijker zou kunnen zijn om het onderscheidend vermogen vast te stellen dan in het geval van een woord‑ of beeldmerk.

In die omstandigheden bezit alleen een merk dat op significante wijze afwijkt van de norm of van wat in de betrokken sector gangbaar is, en daardoor de wezenlijke functie van herkomstaanduiding kan vervullen, onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.

Deze rechtspraak, die is ontwikkeld met betrekking tot driedimensionale merken bestaande in de verschijningsvorm van de waar zelf of in de verpakking van de waren, zoals vloeistoffen, die vanwege de aard van de waar in de handel zijn verpakt, geldt ook wanneer het aangevraagde merk een „overig” merk is dat in de specifieke uiterlijke verschijning van het oppervlak van de verpakking van een vloeistof bestaat. In een dergelijk geval bestaat het merk immers evenmin in een van het uiterlijk van de erdoor aangeduide waar onafhankelijk teken.

(cf. punten 45‑48)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Postdiensten – Richtlijn 97/67 – Verplichting voor aanbieders van postdiensten die binnen werkingssfeer van universele dienst vallen, om externe procedure voor behandeling van klachten van gebruikers in te voeren

(Richtlijn 97/67 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijnen 2002/39 en 2008/6, art. 19)

2. Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Nationale regeling die aanbieders van postdiensten die buiten werkingssfeer van universele dienst vallen, verplicht om externe procedure voor behandeling van klachten van gebruikers in te voeren

(Art. 49 VWEU)

Samenvatting

1. Richtlijn 97/67 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, in haar oorspronkelijke versie en in de versies zoals gewijzigd bij de richtlijnen 2002/39 en 2008/6, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling die voor de aanbieders van postdiensten die buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallen, een externe procedure voor de behandeling van klachten van gebruikers van die diensten voorschrijft.

Richtlijn 97/67 gaat immers niet over tot volledige harmonisatie van de daarbij voorziene klachtenprocedures. Zowel in haar oorspronkelijke versie als in de gewijzigde versies daarvan vat richtlijn 97/67 genoemde procedures op als een minimumkader ter aanvulling van de beroepsgangen die in het nationale recht en in het recht van de Unie openstaan. De lidstaten beschikken derhalve over enige handelingsvrijheid om de specifieke procedures vast te stellen en de regeling te kiezen die het best aan hun situatie is aangepast, mits de bij deze richtlijn voorgeschreven beperkingen en richtingen, die tot doel hadden om de klachtenprocedures tot alle leveranciers van postdiensten uit te breiden, worden geëerbiedigd.

(cf. punten 35, 40, 47, 52, dictum 1)

2. Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die voor de aanbieders van postdiensten die buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallen, een externe procedure voor de behandeling van klachten van gebruikers van die diensten voorschrijft.

Een dergelijke regeling brengt immers geen enkele beperking van de vrijheid van vestiging met zich mee. Om te beginnen wordt deze maatregel zonder onderscheid op grond van nationaliteit toegepast op iedere aanbieder van postdiensten die buiten de werkingssfeer van de universele dienst valt. Vervolgens kan een marktdeelnemer niet verwachten dat een lidstaat geen structuren ter waarborging van de rechtsbescherming van de belangen van zijn cliënten kent, die andere wijzen van geschillenbeslechting omvatten dan een beroep op de rechter. Tot slot hebben ook vrijwel alle lidstaten hun stelsels van externe klachtenbehandeling uitgebreid tot de leveranciers van postdiensten die buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallen.

(cf. punten 61‑62, 64, dictum 2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Recht van Unie – Uitlegging – Meertalige teksten – Divergentie tussen verschillende taalversies – Inaanmerkingneming van algemene opzet en doelstelling van betrokken regeling

2. Vrij verrichten van diensten – Televisieomroepactiviteiten – Richtlijn 89/552 – Begrip sluikreclame

(Richtlijn 89/552 van de Raad, art. 1, sub d)

Samenvatting

1. Het vereiste van een uniforme toepassing en uitlegging van de bepalingen van het recht van de Unie brengt mee dat in geval van twijfel de tekst van een bepaling niet op zichzelf in één van zijn taalversies mag worden beschouwd, maar daarentegen moet worden uitgelegd en toegepast tegen de achtergrond van de versies in de andere officiële talen.

Wanneer er tussen de verschillende taalversies van een tekst van de Unie verschillen bestaan, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt.

(cf. punten 23‑24)

2. Artikel 1, sub d, van richtlijn 89/552 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, moet aldus worden uitgelegd dat de bedoeling om sluikreclame te maken ook aanwezig kan zijn indien er geen geldelijke of andere vergoeding tegenover staat.

Deze bepaling hanteert immers weliswaar het vermoeden dat aan het vermelden of vertonen van goederen, diensten, naam, handelsmerk of activiteiten van een producent van goederen of een dienstverlener in programma’s reclamedoeleinden ten grondslag liggen wanneer er een geldelijke of andere vergoeding tegenover staat, maar zij mag niet strikt worden uitgelegd, aangezien een dergelijke uitlegging de volledige en passende bescherming van de belangen van de televisiekijkers, die deze richtlijn beoogt te verzekeren, in gevaar zou kunnen brengen en bovendien het in artikel 10, lid 4, van richtlijn 89/552 neergelegde verbod op sluikreclame zijn nuttige werking zou kunnen ontnemen, daar in bepaalde gevallen moeilijk zo niet onmogelijk kan worden vastgesteld of er voor een reclameboodschap die nochtans alle in artikel 1, sub d, van deze richtlijn bepaalde kenmerken van sluikreclame vertoont, een geldelijke of andere vergoeding wordt betaald.

Daarenboven kan niet worden uitgesloten dat volgens de regeling van een lidstaat, behalve op grond dat een geldelijke of andere vergoeding wordt betaald, nog op grond van andere criteria de aanwezigheid van de bedoeling om sluikreclame te maken kan worden vastgesteld.

(cf. punten 30‑37 en dictum)