ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Derde middel: schending van artikel 296, lid 2, VWEU, artikel 41, lid 1, en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU door voortijdig een formele onderzoeksprocedure in te leiden en door ontoereikend te motiveren dat er sprake is van staatssteun terwijl er geen moeilijkheden waren om het vooronderzoek voort te zetten.
—

ingeval het besluit niet in zijn geheel nietig wordt verklaard, verklaren dat voor de vaststelling van het bedrag aan terug te vorderen steun rekening dient te worden gehouden met verliezen, ontheffingen of vrijstellingen waarvoor de verzoekende partij in aanmerking kwam op het tijdstip dat zij de vrijstelling inzake groepsfinanciering (hierna: „betrokken vrijstelling”) inriep, of met die waarvoor die partij op dat tijdstip in aanmerking zou zijn gekomen als zij de betrokken vrijstelling inzake groepsfinanciering niet zou hebben ingeroepen, zelfs wanneer de termijn om van die verliezen, ontheffingen of vrijstellingen gebruik te maken volgens de wettelijke regeling van het Verenigd Koninkrijk inmiddels is verstreken en ongeacht of deze verliezen, ontheffingen of vrijstellingen automatisch zijn verleend;
—

verzoeker het recht verlenen om zijn vorderingen ter vergoeding van zijn immateriële en financiële schade te preciseren na het deskundigenonderzoek waarom is verzocht in een afzonderlijke procedure, en nadat de Europese Commissie zal hebben meegedeeld hoeveel verpakkingen met de litigieuze afbeelding in de Europese Unie zijn verkocht;
—

uitvoeringsbesluit (GBVB) 2019/1299 van de Raad van 31 juli 2019 tot uitvoering van besluit (GBVB) 2015/1333 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië nietig te verklaren, voor zover daarbij verzoekers naam is gehandhaafd op de lijst in bijlagen II en IV bij besluit (GBVB) 2015/1333 van de Raad van 31 juli 2015 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië;
Beroep ingesteld op 30 augustus 2019 – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

(Zaak T-595/19)

(2019/C 357/51)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nicosia, Cyprus) (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, en V. Marsland, solicitor)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Fontana Food AB (Tyresö, Zweden)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk GRILLOUMI BURGER – inschrijvingsaanvraag nr. 15 963 283

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 19 juni 2019 in zaak R 1356/2018-4

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— verweerder veroordelen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster tot nietigverklaring.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
2.

Tweede middel (vordering tot nietigverklaring): schending van de motiveringsplicht krachtens artikel 296, lid 2, VWEU Verzoekster voert dienaangaande aan dat het afwijzende besluit onvoldoende is gemotiveerd aangezien hierin niet voldoende is aangegeven om welke reden verzoeksters vordering tot betaling van vertragingsrente werd afgewezen. Het blijft onduidelijk of de Commissie van de veronderstelling uitgaat dat artikel 90 van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie (1) ook een uitputtende regeling bevat van het recht op vertragingsrente uit hoofde van artikel 266, lid 1, VWEU en hoe een dergelijke uitlegging te verenigen is met de vaste rechtspraak over de verplichting van de Commissie om vertragingsrente te betalen uit hoofde van artikel 266, lid 1, VWEU.
—

de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep te verwijzen in zijn eigen kosten ingeval hij intervenieert in de onderhavige procedure.
3.

Derde middel: in het bestreden besluit, zelfs in de veronderstelling dat de betrokken CFC-maatregelen een steunmaatregel als bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU vormen, wordt ten onrechte tot de slotsom gekomen dat geen argument kan worden gevonden ter verdediging van de verenigbaarheid van de betrokken maatregelen met de Unierechtelijke regels inzake staatssteun. Daarnaast is het bestreden besluit onlogisch en inconsistent doordat de Commissie terecht heeft aangenomen dat hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010] van het Verenigd Koninkrijk kan worden gerechtvaardigd in gevallen waarin de CFC-heffing uitsluitend op het criterium inzake „aan het Verenigd Koninkrijk gebonden kapitaal” is gegrond aangezien dit criterium in de praktijk uiterst moeilijk te hanteren kan zijn, maar terzelfdertijd betoogt, zonder dat naar behoren te motiveren, dat hoofdstuk 9 nooit kan worden gerechtvaardigd is in gevallen waarin een CFC-heffing op grond van het criterium inzake sleutelfuncties van toepassing is. In feite is het criterium inzake sleutelfuncties in de praktijk uiterst moeilijk toe te passen zodat de Commissie had dienen vast te stellen dat voornoemd hoofdstuk 9 eveneens in de context van dat criterium kan worden gerechtvaardigd en had zij dan ook tot de slotsom dienen te komen dat van staatssteun geen sprake was.
—

Om dezelfde redenen als die welke in het eerste, tweede en derde middel hierboven zijn uiteengezet, wordt de onwettigheid aangevoerd van verweerders uitlegging van artikel 57 van het Statuut, gelezen in samenhang met artikel 6 van bijlage V bij dat Statuut, zoals die blijkt uit het bestreden besluit, welke ertoe leidt dat ambtenaren of andere personeelsleden van het Europees Parlement die via draagmoederschap ouders van een kind worden, geen recht hebben op buitengewoon verlof dat gelijkwaardig is aan moederschapsverlof en/of adoptieverlof.
—

Met dit middel voert verzoekster aan dat vroegtijdige-interventiemaatregelen geleidelijk ten uitvoer dienen te worden gelegd, welk vereiste in casu niet in acht is genomen. De vastgestelde meer vergaande maatregel is dus onwettig en nietig.
5.

Vijfde middel: de Commissie heeft het recht onjuist toegepast en/of een kennelijke beoordelingsfout gemaakt doordat de Commissie, hoewel volgens haar geen sprake is van een selectief voordeel, gesteld dat er toch een selectief voordeel zou bestaan, heeft verklaard dat dit voordeel ook zou zien op de niet-heffing van belasting op royalty’s die niet daadwerkelijk zijn ontstaan in of afkomstig zijn uit Gibraltar (zoals het geval is voor verzoeksters).
—

de maatregel waarvan verzoekster bij wege van de bestreden mededeling in kennis is gesteld en waarbij het Europees Parlement de ouderdomspensioenrechten opnieuw heeft vastgesteld, non-existent of in zijn geheel nietig verklaren;
—

In het kader van het vierde middel wordt aangevoerd dat verweerster zich er niet in het algemeen op had mogen beroepen dat nader onderzoek nodig was, maar dit gemotiveerd en begrijpelijk had moeten uiteenzetten.
C 270/35

Beroep ingesteld op 12 juni 2019 — Front Polisario/Raad

(Zaak T-356/19)

(2019/C 270/36)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra en du Rio de oro (Front Polisario) (vertegenwoordiger: G. Devers, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk verklaren;

— de bestreden verordening nietig verklaren;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van haar beroep tegen verordening (EU) 2019/440 van de Raad van 29 november 2018 betreffende de verdeling van de vangstmogelijkheden in het kader van de partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko en het bijbehorende uitvoeringsprotocol (PB 2019, L 77, blz. 1) voert de verzoekende partij één enkel middel aan, namelijk het ontbreken van een rechtsgrondslag voor deze verordening aangezien besluit 2019/441 onrechtmatig is.

Dit middel valt uiteen in elf onderdelen, die in wezen identiek zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-344/19, Front Polisario/Raad.
5.

Vijfde middel: schending van de motiveringsplicht Het bestreden besluit voldoet niet aan de motiveringsvereisten van artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. In het bestreden besluit verwijst verweerster slechts in abstracte bewoordingen naar afwijkingen van de testmethode, maar gaat zij niet in op de vraag die wezenlijk is voor de beslechting van het geschil, namelijk of en in hoeverre de testmethode verlangt dat vooraf specifieke voorwaarden worden gesteld en of verweerster een dergelijke testmethode in uitvoeringsbesluit (EU) 2015/158 heeft goedgekeurd.
—

nietig te verklaren het in hun salarisafrekeningen over februari 2019 vervatte besluit, waarbij de jaarlijkse aanpassing van het basissalaris over 2019 wordt beperkt tot 0,8 %, alsmede de soortgelijke besluiten die in de latere salarisafrekeningen zijn vervat;
7.

Zevende middel: uitvoeringsverordening 2019/159 van de Commissie is in strijd met artikel 16 van verordening 2015/478 omdat verweerster niet bevoegd was en in strijd met artikel 5, lid 1, van verordening 2015/478 heeft gehandeld toen zij ambtshalve een onderzoek heeft geopend dat heeft geleid tot de vaststelling van uitvoeringsverordening 2019/159 van de Commissie.
C 206/95

Beroep ingesteld op 19 april 2019 — Italië/Commissie

(Zaak T-265/19)

(2019/C 206/84)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: R. Guizzi, A. Giordano en G. Palmieri, avvocati dello stato)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C (2019) 869 van de Commissie van 12 februari 2019, waarvan kennisgeving is geschied op 13 februari 2019, waarbij bepaalde uitgaven van de lidstaten zijn uitgesloten van financiering in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo)

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

1. Eerste middel, betreffende onderzoek CEB/2017/067/IT, schending van verordening (EG) nr. 1258/1999 van de Raad van 17 mei 1999 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB 1999, L 160, blz. 103), inzonderheid artikel 2, lid 2, ervan, schending van verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB 2005, L 209, blz. 1), inzonderheid artikel 31, lid 2, ervan, alsmede schending van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 549). — Verzoekster stelt bovendien in dit verband schending van artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Lissabon van 12 december 2007, en van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen. — Ten slotte stelt verzoekster bevoegdheidsoverschrijding en schending van wezenlijke vormvoorschriften wegens ontoereikende motivering.
—

verklaren dat in de bestreden beslissing een onjuiste toepassing is gemaakt van het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 23 november 2017 in zaak T-140/15;
—

primair, — met betrekking tot de rechten die uit de privaatrechtelijke overeenkomst voortvloeien, — hun contractuele verhouding te herkwalificeren als arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd; — vast te stellen dat verweerders hun contractuele verplichtingen niet zijn nagekomen, met name de verplichting tot inachtneming van een geldige opzegtermijn voor de beëindiging van een overeenkomst voor onbepaalde tijd; — bijgevolg, verweerders te veroordelen om verzoekers een opzeggingsvergoeding te betalen, berekend op basis van hun respectieve dienstanciënniteit, te weten: — voor BL: een bedrag van 48 424,65 EUR; — voor BM: een bedrag van 31 552,75 EUR; — voor recht te verklaren dat verzoekers’ ontslag onregelmatig is en verweerders bijgevolg te veroordelen tot betaling van een vergoeding, ex aequo et bono begroot op: — 75 000 EUR voor de schade van BM; — 90 000 EUR voor de schade van BL; — vast te stellen dat verweerders de krachtens de wet bij de beëindiging van de arbeidsovereenkomst vereiste sociale documenten niet hebben opgesteld en — hen te veroordelen om verzoekers een dwangsom te betalen van 100,00 EUR per dag vertraging vanaf de instelling van het onderhavige beroep; — hun te gelasten om verzoekers de voormelde sociale documenten te doen toekomen; — verweerders te veroordelen om over bovengenoemde bedragen tegen de Belgische wettelijke rentevoet rente te betalen; — met betrekking tot de andere rechten: — vast te stellen dat verzoekers door een van de eerste drie verweerders in dienst hadden moeten worden genomen als tijdelijke functionarissen, en voor recht te verklaren dat de eerste drie verweerders verzoekers tijdens hun diensttijd hebben gediscrimineerd met betrekking tot hun loon, hun pensioenrechten en daarmee verband houdende voordelen, alsook met betrekking tot de zekerheid van een toekomstige betrekking, zonder dat daarvoor een objectieve rechtvaardiging bestond; — de eerste drie verweerders te veroordelen tot schadeloosstelling voor het loon, het pensioen, de vergoedingen en de voordelen die verzoekers elk hebben gederfd wegens de in dit verzoekschrift genoemde schendingen van Unierecht; — hen te veroordelen om aan verzoekers rente over deze bedragen te betalen; — partijen een termijn te stellen om deze schadevergoeding te bepalen en hun te gelasten daarbij rekening te houden met de respectieve rang en salaristrap waarin verzoekers in dienst hadden moeten worden genomen, met de gemiddelde loonevolutie, met het verloop van hun loopbaan en met de uitkeringen die zij op grond van deze overeenkomsten van tijdelijke functionaris hadden moeten ontvangen, en de verkregen resultaten vervolgens te vergelijken met het loon dat verzoekers daadwerkelijk hebben ontvangen;
1.

Eerste middel: verweerder heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij de beoordeling van de zeer persistente eigenschappen van fenantreen, zijn bevoegdheden overschreden, alsook inbreuk gemaakt op artikel 59 van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 (1) door: — zich te baseren op bevindingen van het ondersteunende document van het Comité lidstaten van 2009 inzake de zeer persistente eigenschappen van fenantreen als bestanddeel van koolteerpek, hoge temperatuur, zonder de beschikbare informatie zelf te beoordelen, en door zodoende de gebreken in het ondersteunende document over te nemen; — conclusies te trekken over de zeer persistente eigenschappen van fenantreen die niet hadden kunnen worden onderbouwd door het bewijs waarop werd gesteund; — voorbij te gaan aan beschikbaar bewijs dat ernstige vraagtekens had kunnen plaatsen bij de betrouwbaarheid en het extreem conservatieve karakter van de watersedimenten simulatiestudie OESO 308 betreffende fenantreen; — voorbij te gaan aan informatie die vraagtekens plaatst bij het gebruik van een berekening waarmee de resultaten van de OESO 308 studie worden aangepast om rekening te houden met de temperatuur; — het nieuwe bewijs met betrekking tot de persistentie van fenantreen dat tijdens de publieke consultatie ter beschikking is gesteld, niet te onderzoeken; en — niet alle relevante informatie in beschouwing te nemen bij het wegen van het bewijs voor het bepalen van de persistente eigenschappen van fenantreen, meer bepaald met betrekking tot fotodegradatie, oplossing en vervluchtiging van fenantreen.
C 139/93

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Kibelisa Ngambasai/Raad

(Zaak T-112/19)

(2019/C 139/93)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Roger Kibelisa Ngambasai (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 6 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 6 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
C 139/99

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Ruhorimbere/Raad

(Zaak T-121/19)

(2019/C 139/101)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 12 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 12 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
Beroep ingesteld op 13 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (moneyassistant)

(Zaak T-94/19)

(2019/C 139/78)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk moneyassistant — inschrijvingsaanvraag nr. 15225105

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 1054/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (We IntelliGence the World)

(Zaak T-84/19)

(2019/C 139/70)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk (We IntelliGence the World) — inschrijvingsaanvraag nr. 15225246

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 1062/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
—

Oordelen dat de Europese Commissie haar verplichtingen niet is nagekomen die voortvloeien uit artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, door, in verband met de verstrekking van de traditionele eigen middelen ten bedrage van 40 482 255 CZK door de Tsjechische Republiek, geen procedure tegen de Tsjechische Republiek in te stellen wegens niet-nakoming van verplichtingen in verband hiermee of om het betreffende bedrag terug te betalen en
2.

Tweede onderdeel: de Commissie had ernstige twijfels moeten hebben over de kwalificatie van de maatregel als steun en had dienovereenkomstig het formele onderzoek moeten inleiden op grond van artikel 4, lid 4, van verordening 2015/1589, in het bijzonder en onder meer omdat de Commissie de strekking van de klacht verkeerd heeft begrepen, heeft nagelaten om alle informatie die door de klager in het kader van de klacht werd verstrekt op passende wijze te onderzoeken, de maatregel niet naar behoren heeft onderzocht, de verkeerde benadering heeft gevolgd met betrekking tot de beoordeling van selectiviteit en de andere vereisten van artikel 107 VWEU niet heeft onderzocht.