ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 2, lid 1, van deze richtlijn heeft betrekking op handel met voorwetenschap en bepaalt als volgt:

„De lidstaten verbieden de in de tweede alinea bedoelde personen die over voorwetenschap beschikken om gebruik te maken van deze voorwetenschap door, voor eigen rekening of voor rekening van derden, rechtstreeks of middellijk de financiële instrumenten waarop deze voorwetenschap betrekking heeft te verkrijgen of te vervreemden, of te trachten deze te verwerven of te vervreemden.

De eerste alinea is van toepassing op iedere persoon die in het bezit van die informatie is:

a) vanwege zijn hoedanigheid als lid van de bestuurs‑, leidinggevende of toezichthoudende organen van de emittent, of

b) vanwege zijn deelneming in het kapitaal van de emittent, of

c) vanwege het feit dat hij toegang heeft tot de informatie vanwege de uitoefening van zijn werk, beroep of functie, of
34.

Dat op het eerste gezicht samenhangende betoog is bij nader inzicht gebaseerd op een verkeerde opvatting van de wijze waarop de Europese structuurfondsen functioneren, althans in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding. Zo is het met name verkeerd om aan te nemen dat de lidstaten en hun instanties in dit verband slechts fungeren als „doorgeefluik” en de door de Unie toegewezen middelen simpelweg „doorgeven” aan de begunstigden van die middelen. De lidstaten beschikken bij de uitvoering van het structuurfondsbeleid van de Unie juist over een ruime discretionaire bevoegdheid. In lijn hiermee ligt de eindverantwoordelijkheid voor de geslaagde uitvoering van projecten die in het kader van structuurfondsprogramma’s worden gefinancierd, bij de bevoegde instanties van de lidstaten.
65.

Die uitlegging zou tevens tot gevolg hebben dat voor de vraag of de opsteller van de facturen betrokken was bij of kennis had van de fraude, de bewijslast ten onrechte bij de ontvanger van de facturen zou komen te liggen. Aansluitend op wat ik hierboven in punt 60 heb opgemerkt, breng ik in herinnering dat het Hof heeft geoordeeld dat „[het] de taak [is] van de belastingdienst, na fraude of onregelmatigheden door de opsteller van de factuur te hebben vastgesteld, om aan de hand van objectieve gegevens en zonder van de ontvanger van de factuur te eisen dat hij controles verricht waartoe hij niet verplicht is, te bewijzen dat deze ontvanger wist of had moeten weten dat de handeling waarvoor aanspraak op het recht op aftrek wordt gemaakt, deel uitmaakte van btw-fraude”. ( 29 ) In dit verband zij tevens opgemerkt dat het voor een belastingplichtige niet altijd eenvoudig is genoegzaam aan te tonen dat hij, in de woorden van de verwijzende rechter in zaak C‑375/16, „alles heeft gedaan wat redelijkerwijs van hem kan worden gevergd om zich van de juistheid van de factuurgegevens te vergewissen”.
53.

Aangaande ten slotte de invoering van sancties in geval van schending van de nieuwe vereisten door concessiehouders, ben ik van mening dat zij de noodzakelijke pendant zijn van de bij de aan de orde zijnde bepalingen vastgestelde nieuwe vereisten. Zij hebben immers tot doel te verzekeren dat marktdeelnemers aan deze vereisten voldoen. Of de sancties die zijn vastgesteld bij de aan de orde zijnde nationale bepalingen, verenigbaar zijn met de bepalingen van de Unie betreffende het vrije verkeer is derhalve voornamelijk van twee factoren afhankelijk. In de eerste plaats zijn de sancties onverenigbaar met het recht van de Unie indien de vereisten waarop zij zijn gebaseerd in strijd zijn met artikel 49 VWEU. ( 34 ) In de tweede plaats kunnen de sancties nog altijd onverenigbaar zijn met het recht van de Unie, zelfs wanneer de vereisten wel met dat recht verenigbaar zouden zijn, wanneer er sprake zou zijn van schending van het evenredigheidsbeginsel. Dat zou het geval zijn indien de sanctie zo onevenredig is aan de ernst van de overtreding, dat zij een belemmering van de in de Verdragen neergelegde vrijheden wordt. ( 35 )
Artikel 66 van die verordening bepaalt onder het opschrift „Collectieve [Uniemerken]”:

„1. Een collectief [Uniemerk] is een [Uniemerk] dat bij de aanvrage als zodanig wordt aangewezen en op grond waarvan de waren of diensten van de leden van de vereniging die merkhouder is, onderscheiden kunnen worden van die van andere ondernemingen. Verenigingen van fabrikanten, producenten, dienstverrichters of handelaars, die overeenkomstig het daarvoor geldende recht bevoegd zijn om in eigen naam drager te zijn van ongeacht welke rechten en verplichtingen, overeenkomsten aan te gaan of andere rechtshandelingen te verrichten en in rechte op te treden, alsmede publiekrechtelijke rechtspersonen, kunnen collectieve [Uniemerken] aanvragen.

2. In afwijking van artikel 7, lid 1, onder c), kunnen collectieve [Uniemerken] in de zin van lid 1 ook bestaan uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen wijzen op de plaats van herkomst van de waren of diensten. Een collectief merk staat de merkhouder niet toe, een derde te verbieden om in het economische verkeer deze tekens of aanduidingen te gebruiken, voor zover er sprake is van gebruik volgens de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel; met name kan een dergelijk merk niet worden ingeroepen tegen een derde die gerechtigd is een geografische benaming te gebruiken.

3. Tenzij in de artikelen 67 tot en met 74 anders wordt bepaald, is deze verordening van toepassing op collectieve [Uniemerken].”
18.

De Commissie van haar kant meent dat het Gerecht in zijn redenering geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Het Gerecht was met name terecht van oordeel dat het litigieuze besluit toereikend was gemotiveerd, omdat hierin zowel artikel 4, lid 2, onder b), van verordening nr. 211/2011 werd aangehaald als de redenen werden uitgelegd waarom de artikelen 119 tot en met 144 VWEU, en meer in het bijzonder artikel 136, lid 1, VWEU, geen grondslag konden zijn voor de erkenning van het beginsel van de noodsituatie. Het Gerecht heeft de vaste rechtspraak inhoudende dat motivering moet worden bepaald aan de hand van de aard en de context van de handeling, op juiste wijze toegepast. De Commissie benadrukt met name dat het voorstel voor het EBI enkel een lijst relevant geachte bepalingen bevatte en rekwirant niet had gepoogd om meer nauwkeurig en geargumenteerd een eventuele grondslag aan te wijzen op basis waarvan de Commissie had kunnen optreden. De Commissie herinnert er overigens aan dat zij in haar litigieuze besluit op eigen initiatief nader is ingegaan op artikel 136, lid 1, VWEU, dat zij als meest waarschijnlijke bepaling beschouwde. De Commissie betoogt dat van haar niet kan worden verwacht dat zij op een niet-bestaande hypothetische argumentatie reageert, terwijl het voor rekwirant technisch mogelijk was een nadere precisering en toelichting te verstrekken. De onduidelijkheid en de complexiteit van de bepalingen van Unierecht zijn niet van dien aard dat zij kunnen afdoen aan de vaststelling dat de Commissie objectief en kennelijk niet bevoegd was om aan het voorstel voor het EBI gevolg te kunnen geven. Ten slotte beroept rekwirant zich niet op een eventuele onjuiste beoordeling van het Gerecht over de vraag of de motivering in het litigieuze besluit toereikend is, maar had hij kritiek op de gegrondheid van de motivering van dat besluit. Bijgevolg mogen de door hem aangevoerde argumenten niet worden onderzocht in het kader van een middel van de hogere voorziening dat betrekking heeft op de beoordeling van het Gerecht over de vraag of het besluit van de Commissie toereikend is gemotiveerd. De Commissie concludeert dat dit middel ongegrond moet worden verklaard.
80.

Volgens het procedurele criterium moet tijdens de procedure die aan het nemen van de beslissing voorafging, het recht van verweer zijn geëerbiedigd. ( 33 ) Het Hof heeft evenwel geoordeeld dat een beslissing reeds voor de in het Executieverdrag voorziene regeling inzake erkenning en tenuitvoerlegging in aanmerking komt wanneer, voordat in een andere staat dan de staat van oorsprong om de erkenning en tenuitvoerlegging ervan wordt verzocht, de betrokken beslissing in die staat van oorsprong reeds op diverse wijzen het voorwerp is geweest of kan zijn geweest van een procedure op tegenspraak. ( 34 ) Aldus heeft het reeds als „beslissing” gekwalificeerd, een beschikking waarbij een provisie werd toegekend na een eerste niet op tegenspraak gevoerde fase van de procedure, maar die het voorwerp had kunnen zijn van een procedure op tegenspraak voordat de vraag van de erkenning en tenuitvoerlegging ervan werd gesteld ( 35 ), een betalingsbevel waartegen de schuldenaar kon opkomen door het geschil aanhangig te maken in een gewone procedure op tegenspraak ( 36 ), of een in een civiele procedure bij verstek gewezen vonnis waar in beginsel het beginsel van hoor en wederhoor gold ( 37 ).
58.

Ik ben het eens met het standpunt dat advocaat-generaal Jääskinen in zijn conclusie in de zaak Compass-Datenbank (C‑138/11, EU:C:2012:251) heeft verwoord, dat „[e]r […] geen twijfel over [bestaat] dat het in een databank, in dit geval het ondernemingsregister, opslaan van gegevens die door ondernemingen op grond van een wettelijke meldingsplicht zijn verstrekt, naar zijn aard, zijn doel en de regels waaraan dit is onderworpen verband houdt met de uitoefening van openbaar gezag”. ( 20 ) Ook heeft hij benadrukt dat „[d]e opslag van gegevens in het ondernemingsregister, op basis van een wettelijke verplichting daartoe, […] een activiteit [is] die wordt verricht in het algemeen belang van de rechtszekerheid” ( 21 ) en dat „[h]et uitdrukkelijke doel van openbare registers als het ondernemingsregister is een bron van informatie te creëren waarop men in rechtsbetrekkingen kan vertrouwen, en aldus de voor het marktverkeer noodzakelijke rechtszekerheid te bieden” ( 22 ). Het rechtsgevolg dat de informatie die in het vennootschapsregister is ingeschreven aan derden kan worden tegengeworpen, vloeit voort uit specifieke rechtsregels. Dit onderscheidt die informatie van bedrijfsinformatie die door ondernemingen wordt verzameld voor commerciële doeleinden. ( 23 )
102.

In het kader van het onderzoek van de vraag of de beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 43 EG niet verder ging dan noodzakelijk was om het doel van bescherming van de volksgezondheid te bereiken, stelde de Commissie in het bijzonder dat dit doel zou kunnen worden bereikt met minder beperkende maatregelen, zoals het vereiste dat biomedische analysen moeten worden uitgevoerd door deskundig personeel dat over de nodige kwalificaties beschikt en onderworpen is aan het deontologische beginsel van onafhankelijkheid van gezondheidswerkers. Gelet op de beoordelingsmarge van de lidstaten en op basis van zijn betoog inzake deelneming in het kapitaal van apotheken, heeft het Hof echter geoordeeld dat „[…] een lidstaat [kan] oordelen dat er een risico bestaat dat de regels die de professionele onafhankelijkheid van de biologen beogen te waarborgen, in de praktijk niet in acht worden genomen omdat het belang van een niet-bioloog bij het maken van winst niet in dezelfde mate wordt getemperd als dat van een zelfstandige bioloog, en omdat biologen in loondienst, door het feit dat zij ondergeschikt zijn aan een Selarl die laboratoria voor biomedische analyse exploiteert en waarvan de meerderheid van het kapitaal in handen van niet-biologen is, zich moeilijk zullen kunnen verzetten tegen de instructies van deze niet-biologen”. ( 43 ) Volgens het Hof „kan in het bijzonder niet worden uitgesloten dat deze niet-biologen in de verleiding komen om af te zien van in economisch opzicht minder rendabele of moeilijker te realiseren onderzoeken, of om minder uitgebreid advies te verlenen aan de patiënten tijdens de preanalytische en postanalytische fasen, welke adviesverlening een kenmerk is van de organisatie van de medische biologie in Frankrijk”. ( 44 )
56.

In de tweede plaats wordt het vermogen van detailhandelaars om prijzen van tabakswaren vast te stellen weliswaar sterk verminderd, maar niet geheel geëlimineerd. Er is inderdaad niets, althans in theorie, dat detailhandelaars (met name grote detailhandelaars) belet om met fabrikanten of importeurs (waaronder parallelle importeurs) te onderhandelen met het oog op het vaststellen van prijzen voor de producten die lager zijn dan de gebruikelijke prijzen. ( 25 ) Indien de fabrikant of importeur ermee instemt om een lagere prijs op de fiscale zegel te zetten, is de verkoop van tabakswaren tegen die lagere prijs toegestaan en moet hij toegestaan zijn.
8.

Artikel 12, lid 3, onder a) en d), van decreto legislativo n. 286 – Testo unico delle disposizioni concernenti la disciplina dell’immigrazione e norme sulla condizione dello straniero (wetsbesluit nr. 286 houdende de geconsolideerde tekst van de bepalingen inzake immigratie‑ en vreemdelingenzaken) van 25 juli 1998 ( 5 ), zoals gewijzigd bij wet nr. 94 van 15 juli 2009 ( 6 ) (hierna: „wetbesluit nr. 286/1998”), bepaalt dat – tenzij de feiten een zwaarder strafbaar feit opleveren – eenieder die in strijd met deze geconsolideerde tekst vervoer van vreemdelingen naar Italië bevordert, regelt, organiseert, financiert of uitvoert, dan wel andere handelingen verricht waardoor zij illegaal kunnen binnenkomen in Italië of een andere staat waarvan zij geen onderdaan zijn en die hun geen duurzaam verblijfsrecht heeft verleend, wordt bestraft met een gevangenisstraf van vijf tot vijftien jaar en een geldboete van 15000 EUR voor iedere persoon, wanneer de feiten betrekking hebben op de illegale binnenkomst of het illegale verblijf in Italië van minstens vijf personen, of wanneer de feiten zijn begaan door minstens drie personen die samen hebben gehandeld dan wel met gebruikmaking van internationale vervoersdiensten of van documenten die zijn nagemaakt of vervalst of in elk geval op illegale wijze zijn verkregen.
61.

Uit het commentaar bij de OESO-modelovereenkomst ( 43 ) blijkt juist dat tal van bronstaten met name in het geval van rentebetalingen aan banken, zoals in de onderhavige zaak, afzien van belastingheffing. Gezien de herfinancieringskosten kan een buitensporige belastingdruk ook niet worden voorkomen door verrekening van de bronbelasting in de vestigingsstaat van de bank, omdat de vestigingsstaat in dit geval slechts een lage belasting of zelfs helemaal geen belasting heft. Krachtens artikel 23A, lid 2, tweede volzin, en artikel 23B, lid 1, tweede volzin, OESO-modelovereenkomst is namelijk de verrekening beperkt tot de belasting die door de vestigingsstaat over de desbetreffende netto-inkomsten wordt geheven. ( 44 ) Daarom lijkt het er in casu ook niet op dat de Portugese Republiek de benadeling van beperkt belastingplichtigen in het kader van een belastingverdrag kan compenseren door een verrekeningsplicht van de vestigingsstaat, een regeling die door het Hof in beginsel is erkend met betrekking tot bronbelasting op dividenden. ( 45 )
6.

Richtlijn 77/92 is inmiddels vervangen door richtlijn 2002/92/EG ( 6 ). Artikel 2, punt 3, van deze richtlijn definieert het begrip „verzekeringsbemiddeling” als volgt: „[...] de werkzaamheden die bestaan in het aanbieden, voorstellen, voorbereidend werk realiseren tot het sluiten van of sluiten van verzekeringsovereenkomsten, dan wel in het assisteren bij het beheer en de uitvoering van verzekeringsovereenkomsten, in het bijzonder in het geval van een schadegeval. [...] Werkzaamheden die bestaan in incidentele informatieverstrekking in de context van een andere beroepswerkzaamheid, mits het doel van deze werkzaamheid niet is de klant te assisteren bij de sluiting of uitvoering van een verzekeringsovereenkomst, in het beroepshalve verrichten van schadebeheer voor een verzekeringsonderneming of in schaderegeling en schade-expertise, worden evenmin als verzekeringsbemiddeling beschouwd.”
4.

Artikel 17 van die verordening, met als opschrift „Overgang”, bepaalt: „1. Het gemeenschapsmerk kan onafhankelijk van de onderneming overgaan voor alle of een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is. 2. De overdracht van een onderneming in haar geheel houdt in dat ook het gemeenschapsmerk overgaat, tenzij krachtens de op de overdracht toepasselijke wetgeving iets anders overeengekomen is of duidelijk uit de omstandigheden blijkt. Deze bepaling is van toepassing op de verbintenis uit een overeenkomst tot overdracht van de onderneming. [...] 5. Op verzoek van een der partijen wordt de overgang ingeschreven in het register en gepubliceerd. 6. Zolang de overgang niet in het register is ingeschreven, mag de rechtverkrijgende zich niet op de uit de inschrijving van het gemeenschapsmerk voortvloeiende rechten beroepen. [...]”
In dat arrest benadrukt het Hof dat de onafhankelijkheid van de nationale rechterlijke instanties essentieel is „voor de goede werking van het stelsel van rechterlijke samenwerking die gestalte krijgt in het in artikel 267 VWEU neergelegde mechanisme van de prejudiciële verwijzing”. ( 7 ) De essentie van deze vereisten inzake onafhankelijkheid van de rechterlijke macht wordt vervolgens door het Hof voortreffelijk samengevat in de volgende bewoordingen:

„De onafhankelijkheid van de nationale rechterlijke instanties is in het bijzonder essentieel voor de goede werking van het stelsel van rechterlijke samenwerking die gestalte krijgt in het in artikel 267 VWEU neergelegde mechanisme van de prejudiciële verwijzing, doordat dit mechanisme […] slechts in werking kan worden gesteld door een instantie die tot taak heeft om het Unierecht toe te passen en die met name voldoet aan dat criterium van onafhankelijkheid.

Het begrip onafhankelijkheid veronderstelt met name dat de instantie haar rechtsprekende taken volledig autonoom uitoefent, zonder enig hiërarchisch verband en zonder aan wie dan ook ondergeschikt te zijn of van waar dan ook bevelen of instructies te ontvangen, en aldus beschermd is tegen tussenkomsten of druk van buitenaf die de onafhankelijkheid van de oordeelsvorming van haar leden in aan hen voorgelegde geschillen in gevaar zouden kunnen brengen […].

Net zoals de onafzetbaarheid van de leden van de betrokken instantie (zie met name arrest van 19 september 2006, Wilson, C‑506/04, EU:C:2006:587, punt 51), is de ontvangst door deze leden van een bezoldiging die qua omvang evenredig is aan het belang van de functies die zij uitoefenen, een aan de rechterlijke onafhankelijkheid inherente waarborg.” ( 8 )
168.

In punt 80 van dat verzoekschrift heeft DTS namelijk betoogd, „[t]en eerste, [dat de nieuwe financieringsregeling] RTVE [in staat stelt] lucratieve uitzendrechten aan te kopen die zij voor het vervullen van haar publieke opdracht niet nodig heeft”. Rekwirante heeft het Gerecht dus uitdrukkelijk verzocht te onderzoeken of de Commissie niet een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt bij de controle van de evenredigheid van de compensatie die RTVE voor het vervullen van haar publieke opdracht ontvangt. Aan de hand van deze controle kan worden beoordeeld of de mededinging of het handelsverkeer in zodanige mate kan worden beïnvloed dat het belang van de Unie in de zin van artikel 106, lid 2, VWEU wordt geschaad. Volgens de door het Gerecht in punt 117 van het bestreden arrest genoemde rechtspraak dient deze controle het mogelijk te maken na te gaan of de beoogde compensatie noodzakelijk is om de betrokken publieke dienst onder economisch aanvaardbare omstandigheden te kunnen verrichten, dan wel of omgekeerd de betrokken maatregel kennelijk ongeschikt is ten opzichte van het nagestreefde doel.
77.

Deze strikte voorwaarde dat de belastingplichtige moet beschikken over een volgens de voorschriften opgemaakte factuur om het recht op aftrek te kunnen uitoefenen, wordt systematisch gezien onderstreept door artikel 181 van de btw-richtlijn, dat betrekking heeft op de uitoefening van het in artikel 168, onder c), bedoelde recht op aftrek bij de intracommunautaire verwerving van goederen tegen betaling. Om in een dergelijk geval zijn recht op aftrek te kunnen uitoefenen, moet de belastingplichtige volgens artikel 178, onder c), eveneens „in het bezit zijn van een overeenkomstig de artikelen 220 tot en met 236 opgestelde factuur”. Volgens artikel 181 van de btw-richtlijn kunnen de lidstaten echter ook belastingplichtigen die niet in het bezit zijn van een overeenkomstig de artikelen 220 tot en met 236 opgestelde factuur, toestaan om btw in aftrek te brengen. Voor de btw-aftrek met betrekking tot tegen betaling afgenomen diensten, waarom het in de onderhavige zaak gaat, bestaat een dergelijke bepaling echter niet. Daaruit moet a contrario worden afgeleid dat in een geval als het onderhavige, waarop artikel 178, onder a), van de btw-richtlijn van toepassing is, het Unierecht de lidstaten verbiedt om btw-aftrek toe te staan aan belastingplichtigen die niet beschikken over een factuur die aan de eisen van artikel 226 voldoet.
51.

Niettemin lijken drie arresten met die situaties in verband te kunnen worden gebracht. Om te beginnen blijkt uit het arrest Warry ( 28 ) dat, wanneer de nationale wettelijke regeling voor een aanspraak op invaliditeitsuitkeringen de voorwaarde stelt van een recht op ziekte-uitkeringen, de omstandigheid dat de betrokkene in een andere lidstaat recht op die ziekte-uitkeringen had, in aanmerking moet worden genomen alsof hij dit recht in de lidstaat waar de wettelijke regeling van toepassing is, had gehad. Vervolgens kan uit het arrest Öztürk ( 29 ) worden afgeleid dat een wettelijke regeling van een lidstaat het recht op vervroegd ouderdomspensioen wegens werkloosheid niet afhankelijk mag stellen van de voorwaarde dat de betrokkene gedurende een bepaalde periode voorafgaande aan de pensioenaanvraag een uitkering uit hoofde van de werkloosheidsverzekering uitsluitend van voornoemde lidstaat heeft genoten, terwijl diezelfde van een andere lidstaat verkregen werkeloosheidsuitkeringen niet in aanmerking worden genomen. Ten slotte heeft het Hof in het arrest Klöppel ( 30 ) geoordeeld dat een nationale wettelijke regeling die voorziet in een verlenging van een kinderverzorgingsuitkering voor het geval dat ook de tweede ouder een kinderverzorgingsuitkering ontvangt, niet mag weigeren de ontvangst van een „vergelijkbare” uitkering in een andere lidstaat in aanmerking te nemen. Aangezien overweging 9 van verordening nr. 883/2004 preciseert dat het gelijkstellingsbeginsel uitdrukkelijk moet worden aangenomen en nader ontwikkeld, „waarbij de inhoud en de geest van rechterlijke vonnissen in acht moet worden genomen”, zal ik artikel 5 van deze verordening aan de hand van de eerdere rechtspraak uitleggen, waaruit een principiële les voortvloeit.
65.

Verder vertoont de onderhavige zaak, anders dan door verzoeksters ter terechtzitting werd gesuggereerd, geen overeenkomst met de zogenoemde „hub and spoke collusion” (stervormig kartel), waarbij concurrenten via een gemeenschappelijke handelspartner informatie uitwisselen in verticale verhoudingen, zoals uitwisselingen tussen distributeurs via een gemeenschappelijke leverancier. ( 21 ) Bij een dergelijke indirecte uitwisseling moet ook naar de houding van de betrokken partijen worden gekeken, aangezien het doorgeven van gevoelige marktinformatie tussen een distributeur en diens leverancier beschouwd zou kunnen worden als een legitieme commerciële handelswijze. De onderhavige zaak heeft daarentegen betrekking op een boodschap die gelijktijdig aan alle betrokken ondernemingen is gezonden door hun gemeenschappelijke handelspartner en, gelet op de inhoud ervan, in geen geval kan worden geacht deel uit te maken van een legitieme commerciële dialoog.