ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 3 en artikel 23, lid 2, van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat een lidstaat op grond van gunstiger nationale bepalingen aan het minderjarige kind van een onderdaan van een derde land aan wie de vluchtelingenstatus is toegekend op grond van de bij deze richtlijn ingevoerde regeling, op grond van een afgeleid recht en met het oog op de instandhouding van het gezin de vluchtelingenstatus toekent, en dit ook wanneer het kind op het grondgebied van die lidstaat is geboren en via zijn andere ouder de nationaliteit heeft van een ander derde land waarin het geen risico op vervolging loopt, mits het kind niet onder een van de in artikel 12, lid 2, van de richtlijn bedoelde uitsluitingsgronden valt en het in die lidstaat niet op grond van zijn nationaliteit of een ander kenmerk van zijn persoonlijke juridische status recht heeft op een betere behandeling dan die welke voortvloeit uit de toekenning van de vluchtelingenstatus. In dit verband is niet relevant of het mogelijk is en redelijkerwijs kan worden verlangd dat het kind en zijn ouders zich in dat andere derde land vestigen.
28

Ten tweede beschikt de werkgever, aangezien het uitbreken van een staking voor hem een voorzienbare gebeurtenis is, in beginsel over de middelen om zich daarop voor te bereiden en, in voorkomend geval, de gevolgen ervan op te vangen, zodat hij tot op zekere hoogte de controle over de gebeurtenissen behoudt. Aangezien, zoals in punt 19 van het onderhavige arrest is opgemerkt, het begrip „buitengewone omstandigheden” in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening nr. 261/2004 strikt moet worden uitgelegd, dient te worden aangenomen dat de keuze van de Uniewetgever voor het woord „buitengewoon” aantoont dat hij alleen omstandigheden waarop de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert geen invloed kan uitoefenen, onder het begrip „buitengewone omstandigheden” wilde laten vallen. Net zoals elke andere werkgever kan de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, wanneer zij wordt geconfronteerd met een personeelsstaking die door eisen in verband met loon en andere arbeidsvoorwaarden is ingegeven, niet beweren dat zij geen enkele invloed kan uitoefenen over die actie (zie in die zin arrest van 23 maart 2021, Airhelp, C‑28/20, EU:C:2021:226, punten 35 en 36). Hetzelfde geldt wanneer een staking wordt uitgeroepen door het personeel van de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert uit solidariteit met het personeel van haar moedermaatschappij.
49

Zowel het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie, met zijn voorstellen van 15 juni 2006 (8623/06ADD 2), als het Europees Parlement, met name in zijn verslag van 20 september 2006 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende betalingsdiensten in de interne markt en tot wijziging van de richtlijnen 97/1/EG, 2000/12/EG en 2002/65/EG [COM(2005) 603 – C6‑0411/2005 – 2005/0245(COD), A6‑0298/2006, definitieve versie], en het Europees Economisch en Sociaal Comité, in zijn advies van 23 december 2006 over de mededeling van de Commissie met als opschrift over het document „Uitvoering van het Lissabon-programma van de Gemeenschap: Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende betalingsdiensten in de interne markt en tot wijziging van de richtlijnen 97/7/EG, 2000/12/EG en 2002/65/EG” [COM(2005) 603 definitief], hebben er de aandacht op gevestigd dat die rechtszekerheid moet worden geboden en dat daartoe moet worden bepaald dat de betalingstransactie na het verstrijken van de kennisgevingstermijn door de betalingsdienstgebruiker onherroepelijk is.
§ 5 van emberi felhasználásra kerülő gyógyszerek egyedi rendelésének és felhasználásának engedélyezéséről szóló 448/2017. Korm. Rendelet (regeringsbesluit nr. 448/2017 inzake het verlenen van toestemming tot het voorschrijven en gebruiken van geneesmiddelen voor menselijk gebruik in individuele gevallen) van 27 december 2017, dat sinds 1 januari 2018 van toepassing is, luidt:

„1. Overeenkomstig § 25, lid 2, van de geneesmiddelenwet kan een geneesmiddel waarvoor in Hongarije geen, maar in een lidstaat van de EER of in een staat die op grond van een met de Europese Gemeenschap of met de EER gesloten internationale overeenkomst dezelfde status als EER-lidstaten heeft [...] wel een [VHB] is verleend, uitsluitend door een arts worden voorgeschreven na voorafgaande kennisgeving door deze arts aan het [instituut] en verkrijging van een verklaring van het [instituut]:

a) dat voor het voor te schrijven geneesmiddel, voor de door de arts aangegeven farmaceutische indicatie, in de door de arts vermelde EER-lidstaat of staat die partij is bij de EER-Overeenkomst een [VHB] is verleend,

b) dat de [VHB] van het voor te schrijven geneesmiddel niet door de bevoegde autoriteit is ingetrokken en dat de verhandeling van het geneesmiddel niet door de bevoegde autoriteit is opgeschort, en

c) met daarin zijn – op de door de arts verschafte gegevens gebaseerd – advies over het bestaan van een uit het oogpunt van patiëntenzorg bijzonder belang in de zin van § 1, punt 23, van de geneesmiddelenwet.

2. Artsen verzoeken om afgifte van de in lid 1 bedoelde verklaring middels de formulieren in de bijlagen 3 tot en met 5 bij ministerieel besluit nr. 44/2004. Het [instituut] verstrekt de verklaring over de in lid 1 bedoelde punten binnen acht werkdagen na ontvangst van het formulier aan de voorschrijvende arts.

3. Indien het [instituut] verklaart dat aan de voorwaarden van lid 1 is voldaan, overhandigt de arts – wanneer het geneesmiddel op medisch recept wordt afgeleverd – bij het recept een kopie van de verklaring van dat instituut aan de patiënt.

4. Indien het [instituut] verklaart dat naar zijn mening geen sprake is van een uit het oogpunt van patiëntenzorg bijzonder belang in de zin van § 1, punt 23, van de geneesmiddelenwet, overhandigt de arts – mits hij nog steeds van mening is dat het geneesmiddel op medisch recept moet worden afgeleverd – bij het recept een kopie van de verklaring van dat instituut aan de patiënt en informeert hij de patiënt over de inhoud en de mogelijke consequenties van de verklaring.”
42

Voor de vaststelling of een voorziening moet worden beschouwd als een „dienstvoorziening”, is noch de kwalificatie van deze voorziening in een huurovereenkomst, noch de omstandigheid of deze voorziening al dan niet in de in artikel 27 van richtlijn 2012/34 bedoelde netverklaring staat, relevant. Deze verklaring vermeldt bepaalde gegevens over de aard van de voor spoorwegondernemingen beschikbare infrastructuur en bevat onder andere, zoals blijkt uit lid 2 van dit artikel, de voorwaarden voor toegang tot dienstvoorzieningen die zijn aangesloten op het netwerk van de infrastructuurbeheerder en voor de dienstverlening in die voorzieningen. Dat neemt niet weg dat noch uit deze bepaling, noch uit bijlage IV bij deze richtlijn, waarin de inhoud van de netverklaring nader wordt gepreciseerd, blijkt dat de opneming van een infrastructuur in deze verklaring een noodzakelijke voorwaarde vormt om een dergelijke voorziening als een „dienstvoorziening” in de zin van artikel 3, punt 11, van die richtlijn aan te merken. Hoewel artikel 27 voorschrijft dat bestaande dienstvoorzieningen moeten worden opgenomen in de netverklaring, kan namelijk niet worden gesteld dat een omissie in dit opzicht ertoe zou kunnen leiden dat het bestaan van een dergelijke dienstvoorziening in twijfel wordt getrokken.
39

Voorts heeft het Hof in punt 76 van dat arrest gepreciseerd dat uit die richtlijn niet voortvloeit dat het buiten toepassing laten of de nietigverklaring van het in een leningsovereenkomst opgenomen vertragingsrentebeding omdat het oneerlijk is, tot gevolg heeft dat ook het in die overeenkomst opgenomen beding waarin de gewone rente is vastgelegd buiten toepassing moet worden gelaten of nietig moet worden verklaard, temeer omdat er tussen die twee bedingen een duidelijk onderscheid moet worden gemaakt. Het Hof heeft er in dat punt op gewezen dat vertragingsrente in dat verband tot doel heeft een sanctie op te leggen voor het feit dat de schuldenaar zijn verplichting niet is nagekomen om de lening binnen contractueel overeengekomen termijnen terug te betalen, deze schuldenaar ervan te weerhouden een achterstand op te bouwen bij de nakoming van zijn verplichtingen en, in voorkomend geval, de kredietgever schadeloos te stellen voor de schade die hij door een betalingsachterstand heeft geleden. Het Hof heeft er in dat punt op gewezen dat de gewone rente daarentegen strekt tot vergoeding van de terbeschikkingstelling van een geldsom door de kredietgever totdat die geldsom is terugbetaald.
14

Artikel 10 van verordening nr. 2201/2003, met het opschrift „Bevoegdheid in gevallen van kinderontvoering”, luidt als volgt: „In geval van ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren van het kind blijven de gerechten van de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind in een andere lidstaat een gewone verblijfplaats heeft verkregen en: a) enige persoon [of] instelling [die] of [enig] ander lichaam [dat] gezagsrecht bezit, in de overbrenging of het niet doen terugkeren heeft berust; of b) het kind gedurende ten minste een jaar nadat de persoon, de instelling of het lichaam met gezagsrecht kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind, in die andere lidstaat heeft verbleven en in zijn nieuwe omgeving geworteld is, en aan één van de volgende voorwaarden is voldaan: i) er is bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waarheen het kind is overgebracht of waar het wordt vastgehouden, geen verzoek tot terugkeer ingediend binnen een jaar nadat de persoon die gezagsrecht bezit, kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind; ii) een door de persoon met gezagsrecht ingediend verzoek tot terugkeer is ingetrokken en binnen de onder i) gestelde termijn is geen nieuw verzoek ingediend; iii) een voor een gerecht in de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, dienende zaak is overeenkomstig artikel 11, lid 7, gesloten verklaard; iv) een gezagsbeslissing die niet de terugkeer van het kind met zich brengt, is uitgesproken door de gerechten van de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had.
24

De verwijzende rechter is het niet eens met de door het laboratorium Caracciolo voorgestelde uitlegging. Deze rechter is van oordeel dat het Italiaanse recht in overeenstemming is met verordening nr. 765/2008, voor zover daarin is bepaald dat alleen Accredia de accreditaties kan afgeven. Hij is echter ook van mening dat een verzoek om een prejudiciële beslissing noodzakelijk is om in het bijzonder te vernemen of een uitlegging van de nationale bepalingen volgens welke accreditatie door een andere instantie dan Accredia is toegestaan, verenigbaar is met verordening nr. 765/2008, en of deze verordening in derde landen gevestigde instanties toestaat om de in het hoofdgeding aan de orde zijnde accreditatieactiviteit uit te oefenen voor zover zij passende beroepswaarborgen bieden. Indien dat niet het geval is, vraagt de verwijzende rechter zich af of deze verordening geldig is in het licht van de artikelen 56 en 102 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest, voor zover de accreditatieactiviteit daarin wordt voorbehouden aan één enkele nationale instantie.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 21 oktober 2021 –

Lípidos Santiga/Commissie

(Zaak C‑402/20 P) ( 1 )

„Hogere voorziening – Energie – Richtlijn (EU) 2018/2001 – Bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen – Beperking van het gebruik van biobrandstoffen die worden verkregen uit voor levensmiddelen of diervoeders geteelde gewassen – Gedelegeerde verordening (EU) 2019/807 – Gedelegeerde verordening van de Commissie wat betreft het bepalen van de grondstoffen met een hoog risico van indirecte veranderingen in landgebruik (ILUC) – Palmolie – Beroep tot nietigverklaring – Voorwaarde dat een natuurlijke of rechtspersoon rechtstreeks wordt geraakt – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Regelgevingshandelingen – Handelingen die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen en de verzoekende partij rechtstreeks raken – Begrip rechtstreekse geraaktheid – Criteria – Handeling die een invloed kan hebben op de materiële situatie van de verzoeker – Niet-doorslaggevend criterium (Art. 263, vierde alinea, VWEU) (zie punten 19‑26)

2. Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke personen of rechtspersonen – Regelgevingshandelingen – Handelingen die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen en de verzoekende partij rechtstreeks raken – Begrip rechtstreekse geraaktheid – Criteria – Handeling die rechtstreekse gevolg heeft voor de rechtspositie van de verzoeker – Gedelegeerde verordening van de Commissie wat betreft het bepalen van de grondstoffen met een hoog risico van indirecte veranderingen in landgebruik (ILUC) – Verzoekende vennootschap die niet doet blijken van een rechtstreekse geraaktheid van haar rechtspositie – Niet-ontvankelijkheid (Art. 263, vierde alinea, VWEU; richtlijn 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 26, lid 2; verordening 2019/807 van de Commissie) (zie punten 35‑47)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Lípidos Santiga SA wordt verwezen in de kosten.

( 1 ) PB C 348 van 19.10.2020.
25

Hieruit volgt dat wanneer de nationale rechter in hoger beroep krachtens het nationale recht ambtshalve de rechtmatigheid van een rechtshandeling kan of moet toetsen aan nationale regels van openbare orde, hij overeenkomstig het gelijkwaardigheidsbeginsel deze bevoegdheid ook kan of moet uitoefenen om ambtshalve te beoordelen of een dergelijke handeling rechtmatig is in het licht van deze bepaling van richtlijn 93/13, ook al is de vraag inzake de rechtmatigheid van die handeling in het licht van die regels niet opgeworpen in eerste aanleg. Indien in een dergelijke situatie de gegevens van het dossier waarover de nationale rechter in hoger beroep beschikt, leiden tot onzekerheid omtrent de vraag of een contractueel beding oneerlijk is, is deze rechter dus verplicht de rechtmatigheid van dit beding ambtshalve te toetsen aan de in die richtlijn vastgestelde criteria (zie in die zin arrest van 30 mei 2013, Jőrös, C-397/11, EU:C:2013:340, punt 30).
106

Zij voegt daaraan toe dat er geen enkele reden is om te denken dat de medewetgever, waarvan het Hof reeds heeft erkend dat hij bevoegd is om te beslissen over de oprichting van een orgaan zoals een agentschap van de Unie (arrest van 2 mei 2006, Verenigd Koninkrijk/Parlement en Raad, C‑217/04, EU:C:2006:279, punten 44 en 45), niet in alle onafhankelijkheid zou kunnen beslissen over de plaats van de zetel van dat agentschap, zoals in casu is gebeurd. De Commissie geeft aan dat tijdens het debat in het Parlement over haar voorstel dat aan de bestreden verordening ten grondslag ligt, de aanwijzing van de stad Milaan als zetel van het EMA is verworpen na een concrete discussie. Dit toont aan dat de mogelijkheid om af te wijken van het politieke besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten niet louter theoretisch is en dat het Parlement in casu niet voor een „voldongen feit” was geplaatst.
47

Hieraan moet worden toegevoegd dat voor de aldus gegeven uitlegging steun is te vinden in de in punt 35 van dit arrest in herinnering gebrachte doelstelling van richtlijn 2003/88 en in de in punt 36 van dit arrest aangehaalde rechtspraak, volgens welke de bepalingen van richtlijn 2003/88 niet restrictief mogen worden uitgelegd ten koste van de rechten die de werknemer aan deze richtlijn ontleent. Een uitlegging van het begrip „arbeidstijd” in de zin van artikel 2, punt 1, van deze richtlijn, die het niet mogelijk maakt om de door de werknemer op initiatief van zijn werkgever voltooide tijdvakken van beroepsopleiding onder dit begrip te laten vallen, zou deze laatste immers in staat kunnen stellen om de werknemer, die de zwakkere partij binnen de arbeidsverhouding is (zie in die zin arresten van 14 mei 2019, CCOO, C‑55/18, EU:C:2019:402, punt 44, en 17 maart 2021, Academia de Studii Economice din Bucureşti, C‑585/19, EU:C:2021:210, punt 51), opleidingsverplichtingen buiten de normale arbeidstijd op te leggen ten koste van het recht van de werknemer op een passende rusttijd.
Bij Ley 9/2017 de Contratos del Sector Público, por la que se transponen al ordenamiento jurídico español las Directivas del Parlamento Europeo y del Consejo 2014/23/UE y 2014/24/UE, de 26 de febrero de 2014 (wet 9/2017 inzake overheidsopdrachten, houdende omzetting van de richtlijnen 2014/23/EU en 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 in Spaans recht) van 8 november 2017 (BOE nr. 272 van 9 november 2017, blz. 107714) (hierna: „wet inzake overheidsopdrachten”) is richtlijn 2014/24 in Spaans recht omgezet. De vierde aanvullende bepaling van deze wet („Voorbehouden opdrachten”) luidt:

„1. Bij besluit van de ministerraad of de instantie die bevoegd is op het niveau van de autonome regio’s en plaatselijke besturen worden minimumpercentages vastgesteld voor het voorbehouden van het recht om deel te nemen aan procedures voor de gunning van bepaalde opdrachten of van bepaalde percelen daarvan aan bijzondere arbeidscentra die maatschappelijke initiatieven ontplooien en re-integratiebedrijven – als geregeld bij Real Decreto Legislativo 1/2013 por el que se aprueba el Texto Refundido de la Ley General de derechos de las personas con discapacidad y de su inclusión social [(koninklijk wetgevend besluit 1/2013 tot goedkeuring van de geconsolideerde tekst van de algemene wet inzake de rechten van personen met een handicap en hun sociale integratie)] van 29 november 2013 [(hierna: ‚koninklijk wetgevend besluit 1/2013’)] en bij Ley 44/2007 para la regulación del régimen de las empresas de inserción [(wet 44/2007 tot regeling van re-integratiebedrijven)] van 13 december 2007 – die voldoen aan de in voornoemde wetgeving vastgestelde voorwaarden om als zodanig te worden aangemerkt, of wordt een minimumpercentage vastgesteld voor het voorbehouden van de uitvoering van die opdrachten in het kader van programma’s voor beschermde arbeid, mits het percentage gehandicapte of maatschappelijk achtergestelde werknemers van bijzondere arbeidscentra, re-integratiebedrijven of programma’s gelijk is aan het percentage dat is vastgesteld in de relevante wetgeving en in ieder geval ten minste 30 % bedraagt.

In het voornoemde besluit van de ministerraad of de instantie die bevoegd is op het niveau van de autonome regio’s en plaatselijke besturen worden de minimumvoorwaarden ter waarborging van de naleving van het bepaalde in de vorige alinea vastgesteld.

[...]

2. In de oproep tot mededinging moet naar dit artikel worden verwezen.

[...]”
11

Artikel 4 AUB 2004, met als opschrift „Inleiding en verloop van administratieve onderzoeken”, bepaalt: „1. Een administratief onderzoek wordt op initiatief of verzoek van een directeur-generaal en een diensthoofd ingeleid door de directeur-generaal Personeelszaken en Algemeen Beheer, met instemming van de secretaris-generaal. [...] 3. In de inleidingsbeslissing voor een administratief onderzoek wordt de directeur van het IDOC of een andere ambtenaar aangewezen als verantwoordelijke voor het onderzoek, worden het voorwerp en de reikwijdte van het onderzoek vastgesteld en wordt de met het onderzoek belaste ambtenaren opgedragen om de aansprakelijkheden in de zaak vast te stellen op grond van de feiten en de bijzondere omstandigheden, en in voorkomend geval met het oog op de individuele aansprakelijkheid van de [bij het onderzoek betrokken] ambtenaren. 4. Wanneer bij een administratief onderzoek de mogelijke persoonlijke betrokkenheid van een ambtenaar aan het licht wordt gebracht, wordt die ambtenaar hiervan op de hoogte gehouden mits het onderzoek daardoor niet wordt gehinderd. In ieder geval mogen conclusies die specifiek een met name genoemd ambtenaar betreffen, na afronding van het onderzoek pas worden vastgesteld nadat de betrokkene zijn standpunt over de hem aangaande feiten kenbaar heeft kunnen maken. In de conclusies wordt naar dat standpunt verwezen. [...] 5. Het IDOC legt een rapport van het onderzoek voor aan de directeur-generaal Personeelszaken en Algemeen Beheer [...]. In dit rapport worden de feiten en omstandigheden van de zaak uiteengezet. Het stelt vast of de op de situatie van toepassing zijnde regels en procedures zijn gevolgd en bepaalt, rekening houdend met verzwarende of verzachtende omstandigheden, de eventuele individuele aansprakelijkheden. Bij het rapport worden kopieën van alle relevante stukken en van de gespreksverslagen gevoegd. 6. De directeur-generaal Personeelszaken en Algemeen Beheer informeert [de betrokken ambtenaar] over het afsluiten van het onderzoek en deelt hem de conclusies van het onderzoeksrapport mee. Op verzoek ontvangt de betrokkene alle stukken die rechtstreeks verband houden met de tegen hem ingebrachte beschuldigingen, mits de legitieme belangen van derden worden beschermd. 7. Na ontvangst van een onderzoeksrapport van OLAF kan de directeur-generaal Personeelszaken en Algemeen Beheer in voorkomend geval aan OLAF verzoeken het rapport aan te vullen, beslissen om zelf een administratief onderzoek in te leiden, meteen een tuchtprocedure starten of het dossier zonder tuchtrechtelijk vervolg sluiten.”
Artikel 1 van deze richtlijn luidt als volgt:

„1. De in deze richtlijn voorgeschreven harmonisatiemaatregelen zijn van toepassing op de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de betrekkingen tussen handelsagenten en hun principalen.

2. Handelsagent in de zin van deze richtlijn is hij die als zelfstandige tussenpersoon permanent is belast met het tot stand brengen van de verkoop of de aankoop van goederen voor een ander, hierna te noemen ‚principaal’, of met het tot stand brengen en afsluiten van de verkoop of aankoop van goederen voor rekening en in naam van de principaal.

3. In de zin van deze richtlijn is een handelsagent in het bijzonder niet:

– een bestuurder van vennootschap of maatschap die de bevoegdheid heeft als orgaan van de vennootschap of maatschap namens deze op te treden;

– een vennoot die handelt namens zijn medevennoten;
44

Artikel 10, tweede volzin, onder b), van bijlage IX bij het Statuut stelt echter geenszins dat de bepaling van de ernst van de door de betrokken ambtenaar gemaakte fout en van de aan hem op te leggen tuchtmaatregel, gelet op de omvang van de schade die door de begane fout aan de integriteit, de reputatie en de belangen van de instellingen van de Unie is toegebracht, afhankelijk is van de voorwaarde dat die schade nog niet is vergoed. Zoals het Gerecht in punt 39 van het bestreden arrest terecht heeft opgemerkt, is het in de tuchtrechtelijke context van artikel 10 van bijlage IX bij het Statuut niet van belang of de schade geheel of ten dele is vergoed, aangezien de bepaling niet strekt tot het vaststellen van een schadevergoeding maar tot het opleggen van een tuchtmaatregel. Gelet op de overwegingen in de punten 40 en 41 van het onderhavige arrest kan uit artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut hoe dan ook niet worden afgeleid dat het beginsel van burgerlijk recht van een lidstaat dat schade die volledig is vergoed, wordt geacht nooit te hebben bestaan, mutatis mutandis kan worden toegepast in het kader van een tuchtprocedure.