ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

de bij brief van 4 juni 2018 medegedeelde besluiten van het EUIPO, waarbij de door verzoekster bij brief van 25 januari 2018 ingediende aanvragen tot i. het schrappen van de ontbindingsclausule in artikel 5 van verzoeksters contract en tot herkwalificatie van haar contract als tijdelijk contract in de zin van artikel 2, onder f), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (hierna: „RAP”) en — voor zover nodig — intrekking van het besluit van 14 december 2017, en ii. tweede verlenging van haar contract in de zin van artikel 2, onder f), RAP — vanaf 30 juni 2018 (dan wel vanaf 30 september 2018, wegens de door verzoeksters ziekte verschoven einddatum), of op zijn minst het opnemen van verzoekster in de procedure voor de tweede verlenging van in het jaar 2018 aflopende contracten met tijdelijk functionarissen in de zin van artikel 2, onder f), RAP, overeenkomstig de „richtsnoeren voor de verlenging van de contracten voor bepaalde tijd van tijdelijk functionarissen” van 28 januari 2016 (hierna: „richtsnoeren”), niet werden toegewezen, nietig verklaren;
—

de Raad van de Europese Unie verwijzen in alle proceskosten van verzoeker, alsmede in alle uitgaven, honoraria en andere kosten in verband met de vertegenwoordiging in rechte.
—

ten eerste is de bestreden handeling vastgesteld in strijd met het Statuut van de leden van het Europees Parlement dat is aangenomen bij besluit van het Europees Parlement van 28 september 2005, 2005/684/EG, Euratom (PB 2005, L 262, blz. 1) (hierna: „Statuut”). De bestreden handeling is met name in strijd met de bepalingen van artikel 27 van het Statuut, op grond waarvan „de verworven rechten en aanspraken” blijven bestaan;
3.

Derde middel: de Commissie is ten onrechte tot de conclusie gekomen dat verzoeker er niet in is geslaagd aan te tonen dat een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt.
—

het besluit van de Commissie nietig verklaren waarbij het definitievecontroleverslag, met kenmerknummer 14-BA262-013 definitief, is aangenomen,zoals het ter kennis is gebracht aan de regering van het VerenigdKoninkrijk bij brief van 20 december 2018 en is ontvangen op 21 januari 2019;
—

In dit verband wordt betoogd dat de Europese Commissie geen argumenten of gegevens heeft aangevoerd die verzoekster in staat zouden stellen op te komen tegen de argumenten van de Commissie die verder gaan dan de inhoud van de oorspronkelijke brief van januari 2017, waarin de Commissie meedeelt welke uitgaven niet voor financiering in aanmerking komen, aangezien de Commissie zich in al haar memories beperkt tot het herhalen van dezelfde argumenten.
C 139/96

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Kande Mupompa/Raad

(Zaak T-116/19)

(2019/C 139/96)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Alex Kande Mupompa (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 9 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 9 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
C 139/92

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Kazembe Musonda/Raad

(Zaak T-110/19)

(2019/C 139/91)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 10 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 10 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
Beroep ingesteld op 13 februari 2019 — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CNTX)

(Zaak T-98/19)

(2019/C 139/82)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen) (vertegenwoordigers: E. Skrzydło-Tefelska en K. Gajek, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MasterCard International, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk CNTX — inschrijvingsaanvraag nr. 15368954

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2018 in zaak R 1064/2018-2

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO en MasterCard International Incorporated verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de verzoekende partij, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, juncto artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

— schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur;
2.

Tweede middel: het opnemen van banden die van een nieuw loopvlak zijn voorzien biedt voor de Commissie geen basis om haar onderzoek op logische wijze voort te zetten, hetgeen in strijd is met artikel 2, onder d), artikel 8, leden 1, 4 en 5, en artikel 9, lid 1, van de antisubsidieverordening. De analyse van de schade en van het oorzakelijk verband zonder onderscheid tussen nieuwe en van een nieuw loopvlak voorziene banden is niet gebaseerd op positief bewijsmateriaal en is geen objectief onderzoek, hegeen in strijd is met artikel 8, leden 1, 4 en 5, van de antisubsidieverordening.
—

nietigverklaring van het 19 november 2018 meegedeelde besluit C(2018) 7424 van de Commissie van 16 november 2018 tot onttrekking aan financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1), voor zover daarbij het bedrag van 8 703 417,29 EUR in verband met de door de Portugese Republiek gedeclareerde uitgaven in het kader van de randvoorwaarden voor begrotingsjaren 2014 tot en met 2016 aan financiering door de Europese Unie is onttrokken.
—

ten vierde, nietig te verklaren het besluit van het Parlement van 1 maart 2018 waarbij zij op de hoogte is gesteld van de algemene resultaten en van het feit dat zij, wegens het niet in aanmerking nemen van haar aanmelding, niet was opgenomen op de lijst van ambtenaren die in 2017 waren uitgekozen voor de certificeringsprocedure;
1.

Rechtsmiddel ter ondersteuning van de hoofdvordering: onjuiste rechtsopvatting en onjuiste beoordeling van de beschikbare bewijzen De Hongaarse autoriteiten hebben in strijd met artikel 107, lid 1, VWEU onrechtmatige staatssteun verleend aan 21 ondernemingen, die concurrenten van verzoekster zijn. Deze steun had niet alleen betrekking op de extra kosten die voortvloeien uit de tewerkstelling van gehandicapte werknemers maar financierde ook de algemene kosten van de begunstigde ondernemingen, waardoor de concurrentie werd vervalst. In het primair bestreden besluit heeft de Commissie vastgesteld dat het totale bedrag van de aan de begunstigde ondernemingen verleende steun niet hoger is dan het totale steunbedrag dat op grond van de artikelen 41 en 42 van de algemene groepsvrijstellingsverordening (1) kan worden verleend, zodat de betwiste steun in beginsel verenigbaar is met de interne markt overeenkomstig artikel 107, lid 3, VWEU. Het primair bestreden besluit houdt geen rekening met de nadelige gevolgen van de nationale steunmaatregelen voor verzoekster en schendt derhalve verzoeksters procedurele rechten uit hoofde van artikel 108, lid 2, VWEU
—

de eerste verweerster te gelasten om de eer en de goede naam van verzoeksters te herstellen door middel van een verklaring voor de Efeteio Athinon (rechter in tweede aanleg Athene, Griekenland), waarvoor momenteel in tweede aanleg het door verzoeksters op 11 september 2017 ingestelde beroep met het algemene referentienummer 572461/2017 en het bijzondere referentienummer 1898/2017 aanhangig is, in het kader waarvan de eerste verweerster de betrokken valse en beledigende verklaringen jegens verzoeksters heeft afgelegd, en
—

verwijzing van verweerder en, in voorkomend geval, interveniënte in de kosten van de procedure voor het Gerecht en in de kosten van de beroepsprocedure voor de kamer van beroep.
—

de kamer van beroep heeft de bepalingen van verordening 2017/1001 toegepast terwijl deze verordening nog niet van kracht was op de datum waarop het verzoek tot doorhaling is ingediend bij het EUIPO. De kamer is voorbijgegaan aan de voorwaarden van artikel 8, lid 5, juncto artikel 53 van verordening nr. 207/2009;
C 25/62

Beroep ingesteld op 26 november 2018 — Kalypso Media Group/EUIPO — Wizards of the Coast (DUNGEONS)

(Zaak T-700/18)

(2019/C 25/81)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Kalypso Media Group GmbH (Worms, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Boddien, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Wizards of the Coast LLC (Pawtucket, Rhode Island, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk DUNGEONS — inschrijvingsaanvraag nr. 13 271 838

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 21 september 2018 in zaak R 599/2018-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel
2.

Tweede middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het besluit om haar als tijdelijk functionaris van de rang AD 12, salaristrap 8, met anciënniteit van salaristrap op 1 november 2007, aan te werven een wettig besluit was dat in overeenstemming was met de tussen partijen gesloten overeenkomst, zodat het niet op wettige wijze kon worden ingetrokken en kon worden vervangen door een besluit waarbij een aanpassingscoëfficiënt werd toegepast die tot een aanzienlijke verlaging van haar salaris leidde.
—

verweerster verwijzen in haar eigen kosten en in die van verzoekster in de onderhavige procedure.
—

nietig te verklaren het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EUIPO/AD/01/17 (1) van 1 december 2017 en 7 maart 2018 om verzoeker niet op te nemen in de databank van geslaagde kandidaten, in de definitieve versie daarvan nadat EUIPO op 8 juni 2018 haar klacht uit hoofde van artikel 90, lid 2, van het Ambtenarenstatuut had afgewezen;
2.

Het tweede middel berust op schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen. Zelfs indien er in de onderhavige zaak sprake zou zijn van schending van verordening 809/2014 (quod non), kan de Tsjechische Republiek zich rechtmatig op het standpunt stellen dat haar controlesysteem in overeenstemming is met het Unierecht op grond van de conclusies die de Commissie uit een eerdere audit heeft getrokken, aangezien de Commissie toen heeft erkend dat de controles ter plaatse in de Tsjechische Republiek in overeenstemming met het Unierecht waren uitgevoerd.
Beroep ingesteld op 27 juni 2018 — Riesco García/Parlement

(Zaak T-391/18)

(2018/C 352/42)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Juan Carlos Riesco García (Rota, Spanje) (vertegenwoordiger: M. Tey Ariza, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— op grond van de bevoegdheid van het Gerecht van de Europese Unie stelt verzoeker een beroep wegens nalaten in naar aanleiding van het antwoord van de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement van 31 mei 2017 op verzoekschrift nr. 0741/2015 over vermeende discriminatie tussen vaste en tijdelijke ambtenaren met betrekking tot de pensioneringsvoorwaarden voor ambtenaren van de organen van de Administración General del Estado Español (centrale overheid van de Spaanse Staat).

— gelet op de genoemde regelgeving (richtlijn 1999/70 van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd) verzoekt verzoeker het beroep ontvankelijk te verklaren, uitspraak te doen over de aan de orde gestelde kwestie en de Spaanse Staat op grond van dit beroep te gelasten het recht van alle ambtenaren van de organen van de Administración General del Estado op gelijke of vergelijkbare voorwaarden voor vroegtijdige pensionering te erkennen en hieraan onmiddellijk uitvoering te geven.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoeker betoogt dat de aan de orde zijnde Spaanse wettelijke regeling met betrekking tot vrijwillige pensionering toestaat dat bepaalde bij het socialezekerheidsstelsel aangesloten vaste werknemers (ambtenaren) van socialezekerheidsstelsel veranderen omdat zij vaste werknemers zijn, terwijl tijdelijke werknemers (interineros) deze mogelijkheid niet hebben omdat zij geen vaste werknemers zijn.

Verzoeker acht het ongegronde antwoord dat hij heeft ontvangen van de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement op het verzoekschrift nr. 0741/2015, teleurstellend en onbegrijpelijk. Na dit verzoekschrift ontvankelijk te hebben verklaard en op 3 augustus 2016 te hebben verklaard dat de Spaanse wetgeving in overeenstemming moest worden gebracht met richtlijn 1999/70 in het licht van hetgeen was gevraagd (gelijke pensioneringsvoorwaarden) en zelfs te hebben overwogen een inbreukprocedure in te leiden, is deze instelling op haar standpunt teruggekomen met het argument dat er „feitelijke kwesties” waren die moesten worden opgelost.

Het is des te onbegrijpelijker dat, wanneer er twijfels bestaan over deze kwestie, deze niet wordt voorgelegd aan de instelling die bevoegd is om te beslissen of het in dit geval noodzakelijk is de nationale wetgeving in overeenstemming te brengen met richtlijn 1999/70, namelijk het Hof van Justitie van de Europese Unie, maar dat wordt voorgesteld om deze kwestie voor te leggen aan de nationale rechtbanken, die minder of geen bevoegdheid hebben om te beslissen of de nationale wetgeving in overeenstemming moet worden gebracht met de Europese wetgeving.
Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — ITSA/Commissie

(Zaak T-396/18)

(2018/C 352/43)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (Sunbury-on-Thames, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: F. Scanvic, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van gedelegeerde verordening (EU) 2018/573 van de Commissie van 15 december 2017 betreffende de centrale elementen van de gegevensopslagcontracten die als onderdeel van een traceringssysteem voor tabaksproducten moeten worden gesloten, uitvoeringsverordening (EU) 2018/574 van de Commissie van 15 december 2017 inzake de technische normen voor de instelling en werking van een traceringssysteem voor tabaksproducten, en uitvoeringsbesluit (EU) 2018/576 van de Commissie van 15 december 2017 inzake de technische normen voor op tabaksproducten aangebrachte veiligheidskenmerken.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij één middel aan, te weten schending van artikel 8 van het WHO-protocol tot uitbanning van de illegale handel in tabaksproducten, aangenomen te Seoul op 12 november 2012, dat verbiedt dat het markeren wordt toevertrouwd aan de tabaksindustrie. De verzoekende partij is in dit verband van mening dat, hoewel dit Protocol nog niet in werking is getreden, het door de Europese Unie is gesloten en ondertekend, waardoor het haar verboden is handelingen vast te stellen die daarmee in strijd zijn.

Bovendien betoogt zij dat richtlijn nr. 2014/40 van 3 april 2014 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG (PB 2014, L 127, p.1), op basis waarvan de hier bestreden verordening is vastgesteld, kan en moet worden uitgelegd in de zin dat zij in overeenstemming is met het bovengenoemde Protocol, ook al verbiedt deze richtlijn niet uitdrukkelijk om de handelingen in kwestie aan de tabaksindustrie toe te vertrouwen.

Ten slotte, gesteld dat deze uitlegging niet mogelijk is, is die richtlijn zelf in strijd met het Protocol en, derhalve, met de Europese Verdragen.
—

Vaststellen dat verweerders in debetnota nr. 3241804913 van 16 april 2018 vervatte vordering dat verzoeker de voor het programma ENHSA (European Network of Heads of Schools of Architecture) ontvangen steun gedeeltelijk terugbetaalt, ongegrond is met betrekking tot het bedrag van 77 169,78 EUR en vaststellen dat dit bedrag subsidiabele kosten vormt;
1.

Met het eerste middel wordt gesteld dat het bestreden besluit in strijd is met het bepaalde over verjaringstermijnen in artikel 15 van verordening (EG) nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (1) en artikel 17 van verordening (EU) 2015/1589 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU (2) en gebrekkig is gemotiveerd, aangezien de verjaringstermijn van tien jaar op twee overeenkomsten uit 2002 van toepassing was, maar daarop niettemin is ingegaan in het besluit.
C 301/41

Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — Landesbank Baden-Württemberg/GAR

(Zaak T-400/18)

(2018/C 301/55)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en K. Rübsamen, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 12 april 2018 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2018 (SRB/ES/SRF/2018/03), met inbegrip van de bijlage, nietig te verklaren, voor zover dat besluit, met inbegrip van de bijlage, verzoeksters bijdrage betreft, en

— verweerder te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg/SRB (1).

(1) PB 2017, C 277, blz. 51.
—

de bestreden beslissing ten dele vernietigen, namelijk voor zover de kamer van beroep a) verzoeksters beroep R 979/2017-4 heeft verworpen; b) ten dele het merk nietig heeft verklaard op het beroep van Thalgo TCH R 1070/2017-4 voor de waren van klasse 3 in de zin van de Overeenkomst van Nice; c) Uniemerk nr. 11 649 324 ook voor de opgegeven waren van klasse 3 nietig heeft verklaard; d) de beslissing van het EUIPO van 21 maart 2017 (nietigheidsprocedure nr. 11 947 C) ten dele heeft bevestigd voor zover daarbij verzoeksters merk voor waren van klasse 3 nietig is verklaard;
4.

Vierde middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de vaststelling van de geldboete In haar vierde middel beroept verzoekster zich op kennelijke beoordelingsfouten bij de vaststelling van de geldboete. Ten eerste is de Commissie voorbijgegaan aan het evenredigheidsbeginsel en aan haar eigen richtsnoeren voor de berekening van geldboeten door de geldboete ten onrechte op basis van de gehele verkoopwaarde in de EER te berekenen. Ten tweede en ten derde heeft de Commissie het evenredigheidsbeginsel, de motiveringplicht alsook het ne-bis-in-idem-beginsel geschonden doordat zij zowel de coëfficiënt voor de ernst van de inbreuk als het aanvullend bedrag onjuist heeft bepaald. Ten vierde heeft zij het evenredigheidsbeginsel, haar motiveringsplicht en het beginsel van gelijke behandeling geschonden door bij de bepaling van de geldboete er onvoldoende rekening mee te houden dat verzoeksters slechts in beperkte mate aan de inbreuk had deelgenomen. Bovendien heeft de Commissie het evenredigheidsbeginsel en de richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten geschonden waar zij verzoeksters eventuele nalatigheid, haar zeer beperkte rol en het feit dat zij zich concurrerend op de markt had gedragen, niet als verzachtende omstandigheden in aanmerking heeft genomen.
4.

Vierde middel: het besluit schendt artikel 107, lid 1, VWEU en de motiveringsplicht aangezien de bevinding dat er sprake is van een voordeel, is gebaseerd op de veronderstelling dat de vergoeding niet in overeenstemming was met het zakelijkheidsbeginsel. — de bevinding dat er sprake is van een voordeel impliceert dat LuxOpCo een verrekenprijs heeft betaald die duidelijk afwijkt van het zakelijkheidsbeginsel en derhalve ongegrond is.
1.

Ten eerste is het bestreden besluit volgens verzoekers een handeling die in strijd met artikel 155, lid 2, VWEU is vastgesteld. Aangezien noch de representatieve status van de overeenkomstsluitende partijen noch de wettigheid van de Overeenkomst werd betwist, was de Commissie niet bevoegd om te weigeren voor te stellen dat de Raad de Overeenkomst zou uitvoeren bij een besluit van de Raad. — Verzoekers betogen dat het besluit van de Commissie om de Raad niet voor te stellen de Overeenkomst uit te voeren bij een besluit van de Raad, schending oplevert van artikel 155, lid 2, VWEU en in strijd is met het in artikel 152 VWEU neergelegde vereiste van eerbiediging van de autonomie van de sociale partners. — Verzoekers stellen bovendien dat de Commissie verplicht was om de Raad een voorstel te doen, tenzij zij haar opvatting waarom de overeenkomstsluitende sociale partners onvoldoende representatief waren of de Overeenkomst onwettig was, voldoende zou hebben gemotiveerd. — Zij betogen verder dat de Commissie de geschiktheid van de Overeenkomst heeft beoordeeld, terwijl zij daarvoor niet bevoegd was.