ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belastingwetgeving – Nationale regeling die voorziet in toekenning van belastingkrediet over opbrengsten van leningen die zijn toegestaan aan bepaalde vennootschappen voor aankoop van nieuwe goederen die op nationaal grondgebied worden gebruikt

(Art. 49 EG)

Samenvatting

Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een bepaling van een lidstaat die voorziet in de toekenning van een belastingkrediet over opbrengsten van leningen die zijn toegestaan aan bepaalde vennootschappen voor de verkrijging van nieuwe goederen die op het nationale grondgebied worden gebruikt, op voorwaarde dat het gebruiksrecht van het goed niet wordt overgedragen door de vennootschap die het goed heeft verkregen dankzij een lening die recht geeft op een belastingkrediet of door enige andere vennootschap van dezelfde groep, aan andere derden dan de in die lidstaat gevestigde leden van die groep.

Een dergelijke bepaling kan de ondernemingen die aanspraak kunnen maken op dat belastingvoordeel immers ontmoedigen diensten te verrichten die strekken tot financiering van de aankoop van goederen waarvan het gebruiksrecht bedoeld is om te worden overgedragen aan in andere lidstaten gevestigde marktdeelnemers. Rekening houdend met de mogelijke weerslag van het belastingvoordeel op de door de lener gedragen kosten van de lening, kan een dergelijke bepaling de ondernemingen die een goed wensen aan te kopen door middel van een lening, ontmoedigen om voor in andere lidstaten gevestigde marktdeelnemers diensten te verrichten die de overdracht van het gebruiksrecht van dat goed meebrengen, zoals verhuurdiensten. Bovendien kan, indien de onderneming die een goed verkrijgt door middel van een lening die recht geeft op het belastingvoordeel, en evenmin alle vennootschappen van dezelfde groep het gebruiksrecht aan dergelijke marktdeelnemers kunnen overdragen, die bepaling deze vennootschappen ook ontmoedigen, grensoverschrijdende activiteiten te verrichten die de overdracht van dat gebruiksrecht meebrengen.

(cf. punten 23‑25, 29 en dictum)
15

Daarop heeft het Haparanda tingsrätt de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Het Zweedse recht vereist een duidelijke grondslag in het [EVRM] of de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens voor het buiten toepassing laten door een nationale rechter van nationale bepalingen die schending kunnen opleveren van het ne-bis-in-idembeginsel in de zin van artikel 4 van [Protocol nr. 7 bij het EVRM] en dus ook van artikel 50 van het [Handvest]. Is een dergelijke nationaalrechtelijke voorwaarde voor het buiten toepassing laten van nationale bepalingen verenigbaar met het Unierecht en in het bijzonder met de algemene beginselen ervan, waaronder de voorrang en de directe werking van het Unierecht? 2) Valt strafvervolging wegens belastingfraude binnen het ne-bis-in-idembeginsel in de zin van artikel 4 van Protocol nr. 7 bij het EVRM en artikel 50 van het [Handvest], wanneer de verweerder voorheen in een bestuurlijke procedure een geldboete (belastingtoeslag) is opgelegd voor het verstrekken van dezelfde onjuiste inlichtingen? 3) Is voor het antwoord op de tweede vraag van belang dat deze sancties aldus moeten worden gecoördineerd dat de gewone rechter de straf in de strafprocedure kan verminderen gelet op de aan verweerder voor het verstrekken van dezelfde onjuiste inlichtingen reeds opgelegde belastingtoeslag? 4) In bepaalde omstandigheden kan het in het kader van het [...] ne-bis-in-idembeginsel toegestaan zijn dat in een nieuwe procedure verdere sancties worden opgelegd wegens feiten waarvoor de betrokkene reeds is bestraft. Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, is aan de voorwaarden krachtens het ne-bis-in-idembeginsel voor de oplegging van verschillende sancties in afzonderlijke procedures voldaan wanneer in de latere procedure de feiten van de zaak opnieuw en zelfstandig worden onderzocht? 5) Het Zweedse stelsel waaronder de oplegging van belastingboeten en de aansprakelijkstelling voor belastingfraude het voorwerp zijn van afzonderlijke procedures, is gemotiveerd door een aantal redenen van algemeen belang [...]. Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, is dan een stelsel als het Zweedse verenigbaar met het ne-bis-in-idembeginsel, wanneer een stelsel zou kunnen worden ingevoerd dat niet onder het ne-bis-in-idembeginsel zou vallen, zonder dat zou hoeven te worden afgezien van de oplegging van belastingboeten of van aansprakelijkstelling voor belastingfraude, doordat in geval van belastingfraude de beslissing over de oplegging van een belastingboete van het Skatteverk en in voorkomend geval van de bestuursrechter wordt opgedragen aan de gewone rechter?”
59

Wat ten tweede het argument van de Commissie betreft dat de gemeente aan het begin van de „procedure” de voorwaarden en wezenlijke kenmerken van de concessie niet bindend had omschreven, maar de inhoud van de overeenkomst en de wezenlijke voorwaarden ervan liet afhangen van het verloop van de onderhandelingen met Hurks, dient te worden beklemtoond, in de eerste plaats, dat de Commissie zelf in punt 76 van het verzoekschrift stelt dat uit een informatiedocument dat de gemeente in juni 2002 aan de kandidaat-ontwikkelaars had verstrekt, blijkt dat de gemeente „reeds een goed idee had van hoe het project eruit zou moeten komen te zien”. Volgens de Commissie bevatte dit document „specificaties betreffende het aantal clusters [...], de maximale bouwhoogte, de alzijdige oriëntatie van het winkelcluster, de plaats van de ingangen van het zorgcluster of nog de herintroductie van bepaalde functies in het buurtpark”.
43

Voor het overige heeft het Gerecht de evolutie van de tussen 1991 en 2000 waargenomen substitutie uitvoerig geanalyseerd en met name in punt 84 van het bestreden arrest vastgesteld dat uit verschillende tabellen in de bijlage bij de litigieuze beschikking blijkt dat het aantal voorgeschreven behandelingen op basis van PPR’s tussen 1991 en 2000 geleidelijk is gestegen en in 1994 in Zweden, in 1996 in België en Noorwegen, in 1997 in Denemarken en Duitsland en in 1998 in Nederland en het Verenigd Koninkrijk het aantal voorgeschreven behandelingen op basis van H2-blokkers heeft overschreden. In hetzelfde punt van dat arrest heeft het opgemerkt dat uit andere tabellen van de bijlage bleek dat de geschatte waarde van de verkoop van PPR’s eveneens geleidelijk was gestegen en in 1992 in Zweden, in 1994 in België, in 1995 in Denemarken, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen en in 1996 in Duitsland de waarde van de verkoop van H2-blokkers heeft overschreden. Bovendien heeft het in punt 101 van zijn arrest vastgesteld dat uit bepaalde van deze tabellen blijkt dat het aantal behandelingen op basis van PPR’s in de meeste van de onderzochte landen in 2000 veel hoger was dan het aantal behandelingen op basis van H2-blokkers in 1991.
34

Anders dan de Portugese Republiek ter terechtzitting heeft verklaard, geldt dezelfde conclusie als in punt 31 van het onderhavige arrest bovendien voor de belasting over de latente meerwaarden in de activa van een op het Portugese grondgebied gevestigde vaste inrichting die naar een andere lidstaat worden overgebracht. De opmerking in punt 57 van het arrest National Grid Indus, reeds aangehaald, dat „[d]e activa van een vennootschap [...] rechtstreeks bestemd [zijn] voor economische activiteiten die winst moeten opleveren”, waarop de Portugese Republiek zich beroept, was geen onderdeel van het onderzoek van de restrictieve werking van de in die zaak relevante nationale regeling, maar van de evenredigheid ervan, in de mate waarin geen rekening wordt gehouden met waardeverminderingen die dateren van na de verplaatsing van de feitelijke bestuurszetel van een vennootschap naar een andere lidstaat. Zoals de advocaat-generaal in punt 102 van zijn conclusie heeft opgemerkt, kan uit deze overweging dus niet worden geconcludeerd dat het einde van de bestemming van de activa van een vaste inrichting voor een economische activiteit in een lidstaat en de overbrenging van deze activa naar een andere lidstaat als gevolg van stopzetting van de activiteit van deze vaste inrichting in eerstbedoelde lidstaat vergelijkbare situaties zijn.
11

Section 188 van deze wet, die betrekking heeft op de raadplegingsverplichting, bepaalt: „(1) Wanneer een werkgever voornemens is in een vestiging 20 of meer overtollige werknemers te ontslaan binnen een termijn van 90 dagen of minder, raadpleegt de werkgever over de ontslagen alle bevoegde vertegenwoordigers van de werknemers die kunnen worden getroffen door de voorgenomen ontslagen of door maatregelen in verband met deze ontslagen. (1A) De raadpleging begint tijdig en in ieder geval: (a) wanneer de werkgever voornemens is 100 of meer werknemers als bedoeld in lid 1 te ontslaan, ten minste 90 dagen, en (b) anders, ten minste 30 dagen, vóór het eerste ontslag. [...] (2) De raadpleging betreft mede de manieren om: (a) de ontslagen te vermijden. (b) het aantal door het ontslag getroffen werknemers te verminderen, en (c) de gevolgen van de ontslagen te verzachten, en wordt door de werkgever gehouden om overeenstemming met de bevoegde vertegenwoordigers te bereiken. [...] [...] (4) Voor de raadpleging stelt de werkgever de bevoegde vertegenwoordigers schriftelijk in kennis van: (a) de redenen van zijn voorstellen; (b) het aantal en de functie van de overtollige werknemers die hij voornemens is te ontslaan; (c) het totaal aantal door de werkgever in de betrokken vestiging tewerkgestelde werknemers die aan deze functieomschrijving voldoen; (d) de voorgenomen wijze van selectie van de werknemers die kunnen worden ontslagen; (e) de voorgenomen methode om de ontslagen uit te voeren, met inachtneming van een eventuele overeengekomen procedure, met inbegrip van de periode gedurende welke de ontslagen moeten plaatsvinden, en (f) de voorgenomen methode voor de berekening van ontslagvergoedingen (anders dan overeenkomstig een door of krachtens een normatieve bepaling opgelegde verplichting) voor werknemers die kunnen worden ontslagen. [...] (7) Indien er bijzondere omstandigheden zijn die het de werkgever redelijkerwijs onmogelijk maken om te voldoen aan een in lid (1A), (2) of (4) gesteld vereiste, onderneemt de werkgever alle in deze omstandigheden redelijkerwijs mogelijke stappen teneinde aan dit vereiste te voldoen. [...]”
13

Artikel 3, leden 1 en 3, van richtlijn 2008/95 bepaalt: „1. Niet ingeschreven worden of, indien ingeschreven, nietig verklaard kunnen worden: [...] b) merken die elk onderscheidend vermogen missen; c) merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, hoedanigheid, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst of het tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten; [...] 3. Een merk wordt niet geweigerd of kan, indien ingeschreven, niet worden nietig verklaard overeenkomstig lid 1, sub b, c of d, indien het merk, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, vóór de datum van de aanvraag om inschrijving onderscheidend vermogen heeft verkregen. De lidstaten kunnen voorts bepalen, dat deze bepaling ook van toepassing is, wanneer het onderscheidend vermogen verkregen is na de aanvraag om inschrijving of na de inschrijving.”
68

Met zijn derde vraag in zaak C-23/11 wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 5, lid 7, van verordening nr. 800/1999 en de douaneregeling van de Unie aldus moeten worden uitgelegd dat het voor betaling van de uitvoerrestitutie bevoegde douanekantoor in een geval als in het hoofdgeding en gesteld dat dit kantoor niet ingevolge het nationale recht gebonden zou zijn aan de door het douanekantoor van uitvoer aangebrachte wijziging, de vermelding in vak 2 van de aangifte ten uitvoer letterlijk kan opvatten, en het verzoek om een uitvoerrestitutie kan afwijzen vanwege het feit dat degene die om de restitutie verzoekt niet de exporteur is van de producten waarvoor restitutie wordt verlangd. De verwijzende rechter vraagt zich voorts af of datzelfde douanekantoor verplicht is om, wanneer er een tegenstrijdigheid bestaat tussen de vermelding van de exporteur in vak 2 van de aangifte ten uitvoer en het in vak 40 van die aangifte in aanmerking genomen voorafgaand document en/of de houder van het in vak 44 aangegeven uitvoercertificaat, navraag te doen bij de restitutieverzoeker. Ten slotte wenst die rechter te vernemen of dat douanekantoor de vermelding in vak 2 van de aangifte ten uitvoer eventueel ambtshalve dient te wijzigen.
52

Zoals blijkt uit punt 47 van het onderhavige arrest, bestaat er daarentegen een werkelijk verschil in behandeling tussen de twee in punt 50 van het onderhavige arrest bedoelde categorieën personen en is de betrokken belasting niet gerechtvaardigd wanneer de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde voertuigen niet bestemd zijn om hoofdzakelijk op het Nederlandse grondgebied duurzaam te worden gebruikt of daar niet duurzaam worden gebruikt. In deze omstandigheden is de band tussen deze voertuigen en het Nederlandse grondgebied immers onvoldoende ter rechtvaardiging van de heffing van een belasting die normaliter verschuldigd is bij registratie van een voertuig in Nederland.
Artikel 23 van deze richtlijn bevat de volgende bepalingen:

„1. De technische specificaties zoals omschreven in punt 1 van bijlage VI maken deel uit van de aanbestedingsstukken [...].

2. De technische specificaties moeten de inschrijvers gelijke toegang bieden en mogen niet tot gevolg hebben dat ongerechtvaardigde belemmeringen voor de openstelling van overheidsopdrachten voor mededinging worden geschapen.

3. [...] de technische specificaties [worden] als volgt aangegeven:

[...]

b) hetzij in termen van prestatie-eisen en functionele eisen; deze kunnen milieukenmerken bevatten. Zij moeten echter zo nauwkeurig zijn dat de inschrijvers het voorwerp van de opdracht kunnen bepalen en de aanbestedende diensten de opdracht kunnen gunnen;

[...]

6. Aanbestedende diensten die milieukenmerken voorschrijven door verwijzing naar prestatie-eisen of functionele eisen, zoals bepaald in lid 3, sub b, kunnen gebruikmaken van de gedetailleerde specificaties of, zo nodig, van gedeelten daarvan, zoals vastgesteld in Europese, (pluri)nationale milieukeuren of in een andere milieukeur, voor zover:

— die geschikt zijn voor de omschrijving van de kenmerken van de leveringen of diensten waarop de opdracht betrekking heeft,

— de vereisten voor de keur zijn ontwikkeld op grond van wetenschappelijke gegevens,

— de milieukeuren zijn aangenomen via een proces waaraan alle betrokkenen, zoals regeringsinstanties, consumenten, fabrikanten, kleinhandel en milieuorganisaties kunnen deelnemen,

— en de keuren toegankelijk zijn voor alle betrokken partijen.

De aanbestedende diensten kunnen aangeven dat de van een milieukeur voorziene producten of diensten worden geacht te voldoen aan de technische specificaties van het bestek; zij dienen elk ander passend bewijsmiddel te aanvaarden, zoals een technisch dossier van de fabrikant of een testverslag van een erkende organisatie.

[...]

8. Behalve indien dit door het voorwerp van de opdracht gerechtvaardigd is, mag in de technische specificaties geen melding worden gemaakt van een bepaald fabrikaat of een bepaalde herkomst of van een bijzondere werkwijze, noch mogen deze een verwijzing bevatten naar een merk, een octrooi of een type, een bepaalde oorsprong of een bepaalde productie, waardoor bepaalde ondernemingen of bepaalde producten worden bevoordeeld of geëlimineerd. Deze vermelding of verwijzing is bij wijze van uitzondering toegestaan wanneer een voldoende nauwkeurige en begrijpelijke beschrijving van het voorwerp van de opdracht niet mogelijk is door toepassing van de leden 3 en 4; deze vermelding of verwijzing moet vergezeld gaan van de woorden ‚of gelijkwaardig’.”
1)

De Italiaanse Republiek is de krachtens de artikelen 2 en 3 van beschikking 2008/854/EG van de Commissie van 2 juli 2008 betreffende de steunregeling „Regionale wet nr. 9 van 1998 — Onrechtmatige toepassing van steunmaatregel N 272/98” C 1/04 (ex NN 158/03 en CP 15/2003) op haar rustende verplichtingen niet nagekomen, door niet binnen de gestelde termijn alle maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de steun die is verleend krachtens de steunregeling die bij die beschikking onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, bij de begunstigden terug te vorderen.
19

Artikel 19 van deze richtlijn, met als opschrift „Bewijslast”, luidt: „1. De lidstaten nemen, overeenkomstig hun nationale rechtsstelsels, de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat wanneer iemand die zich door niet-toepassing te zijnen aanzien van het beginsel van gelijke behandeling benadeeld acht, voor de rechter of een andere bevoegde instantie feiten aanvoert die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden, de verweerder moet bewijzen dat het beginsel van gelijke behandeling niet is geschonden. 2. Lid 1 belet de lidstaten niet voor de eiser gunstiger regels in te voeren. 3. De lidstaten hoeven lid 1 niet toe te passen in procedures waarin het aan de rechter of een andere bevoegde instantie is om de feiten te onderzoeken. 4. De leden 1, 2 en 3 zijn ook van toepassing op: a) de situaties waarop artikel 141 van het [EG-]Verdrag en, voor zover er sprake is van discriminatie op grond van geslacht, de richtlijnen 92/85/EEG en 96/34/EG van toepassing zijn; b) elke civiel- of bestuursrechtelijke procedure inzake de openbare of particuliere sector, waarbij volgens de nationale wetgeving ter toepassing van de sub a genoemde bepalingen in beroep wordt voorzien, met uitzondering van buitengerechtelijke procedures van voluntaire aard of waarin het nationale recht voorziet. 5. Dit artikel is niet van toepassing op strafrechtelijke procedures, tenzij de lidstaten anders bepalen.”
59

Er zij aan herinnerd dat artikel 12, lid 1, van de habitatrichtlijn de lidstaten verplicht de nodige maatregelen te treffen voor de instelling van een systeem van strikte bescherming van de in bijlage IV, sub a, bij diezelfde richtlijn vermelde diersoorten in hun natuurlijke verspreidingsgebied, waarbij een verbod wordt ingesteld op het opzettelijk vangen of doden van in het wild levende specimens van die soorten, het opzettelijk verstoren van die soorten, vooral tijdens de perioden van voortplanting, afhankelijkheid van de jongen, overwintering en trek, het opzettelijk vernielen of rapen van eieren in de natuur, alsmede de beschadiging of de vernieling van de voortplantings- of rustplaatsen.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 december 2011 – Haltergemeinschaft LBL/Hauptzollamt Düsseldorf

(Zaak C‑250/10)

„Richtlijn 2003/96/EG – Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit – Artikel 14, lid 1, sub b – Vrijstelling voor energieproducten gebruikt als brandstof voor luchtvaart – Brandstof ter beschikking gesteld door vervrachter van luchtvaartuig gebruikt door diens bevrachters voor hun vluchten met andere doeleinden dan verrichting van luchtvaartdienst onder bezwarende titel”

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit – Vrijstelling voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor andere luchtvaart dan particuliere plezierluchtvaart – Draagwijdte – Verhuur of bevrachting van luchtvaartuig aan onderneming voor eigen commerciële doelstellingen van die onderneming andere dan verrichting van luchtvaartdienst onder bezwarende titel – Daarvan uitgesloten (Richtlijn 2003/96 van de Raad, art. 14, lid 1, sub b) (cf. punten 25‑26 en dictum)

Voorwerp

Verzoek om een prejudiciële beslissing – Finanzgericht Düsseldorf – Uitlegging van artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51) – Draagwijdte van de vrijstelling voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor de luchtvaart – Vrijstelling van de brandstof die door de verhuurder of vervrachter van een luchtvaartuig, die geen luchtvaartmaatschappij is, wordt geleverd en door de huurders van het luchtvaartuig voor hun commerciële vluchten wordt gebruikt

Dictum

Artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling voorziene vrijstelling van belasting voor energieproducten die worden geleverd voor gebruik als brandstof voor andere luchtvaart dan particuliere plezierluchtvaart, niet ten goede kan komen aan een onderneming, zoals die in het hoofdgeding, wanneer zij een haar toebehorend luchtvaartuig met brandstof verhuurt of vervracht aan ondernemingen waarvan de luchtvaartactiviteiten niet rechtstreeks dienen voor het verrichten, door die ondernemingen, van een luchtvaartdienst onder bezwarende titel.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 8 september 2011 – Commissie/Portugal

(Zaak C‑220/10)

„Niet-nakoming – Richtlijn 91/271/EEG – Verontreiniging en hinder – Behandeling van stedelijk afvalwater – Artikelen 3, 5 en 6 – Verzuim om kwetsbare gebieden aan te wijzen – Achterwege blijven van verdergaande behandeling van afvalwater in kwetsbare gebieden”

1. Milieu – Behandeling van stedelijk afvalwater – Richtlijn 91/271 – Afwijkingen – Minder vergaande behandeling in minder kwetsbare gebieden – Voorwaarden – Verrichten van studies waaruit ontbreken van nadelige invloed op milieu blijkt – Mededeling aan Commissie van alle relevante informatie dienaangaande (Richtlijn 91/271 van de Raad, art. 2 en 6, leden 1 en 2, tweede streepje) (cf. punten 43‑44)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Onderzoek van gegrondheid door Hof – In aanmerking te nemen situatie – Situatie bij verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn (Art. 258 VWEU) (cf. punt 45)

3. Milieu – Behandeling van stedelijk afvalwater – Richtlijn 91/271 – Verdergaande behandeling van lozingen van stedelijk afvalwater van agglomeraties met inwonerequivalent van meer 10 000 – Geen – Gedeeltelijke opvang en zuivering – Niet-nakoming (Richtlijn 91/271 van de Raad, art. 3, lid 2, 4 en 5, lid 2) (cf. punten 49‑50, 52)

Voorwerp

Niet-nakoming – Schending van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, blz. 40)

Dictum

1) De Portugese Republiek is de krachtens de artikelen 3, 5 en 6 van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, op haar rustende verplichtingen niet nagekomen,

– door alle kustwateren van het eiland Madeira en het eiland Porto Santo als minder kwetsbare gebieden aan te wijzen;

– door stedelijk afvalwater van agglomeraties met een inwonerequivalent van meer dan 10 000, zoals de agglomeraties Funchal en Câmara de Lobos, dat wordt geloosd in de kustwateren van het eiland Madeira, aan een behandeling te onderwerpen die minder ver gaat dan in artikel 4 van die richtlijn is voorgeschreven;

– door er niet voor te zorgen dat een agglomeratie in het estuarium van de rivier de Taag, te weten Quinta do Conde, is voorzien van een opvangsysteem voor stedelijk afvalwater, in overeenstemming met het bepaalde in artikel 3 van die richtlijn;

– door er niet voor te zorgen dat, wat het stedelijk afvalwater van de agglomeraties Albufeira/Armação de Pêra, Beja, Chaves en Viseu betreft, en wat vier agglomeraties betreft die stedelijk afvalwater lozen op de linkeroever van het estuarium van de Taag, te weten Barreiro/Moita, Corroios/Quinta da Bomba, Quinta do Conde en Seixal, dat water wordt onderworpen aan een behandeling die verdergaat dan de in artikel 4 van die richtlijn bedoelde behandeling.

2) De Portugese Republiek wordt verwezen in de kosten.