Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst – Recht dat van toepassing is bij gebreke van keuze – Aanknopingscriteria – Arbeidsovereenkomst – Land waar arbeid gewoonlijk wordt verricht – Autonome uitlegging

(Verdrag van Rome van 19 juni 1980, art. 6, lid 2)

2. Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst – Recht dat van toepassing is bij gebreke van keuze – Aanknopingscriteria – Arbeidsovereenkomst – Land waar arbeid gewoonlijk wordt verricht – Begrip – Arbeid verricht in verschillende verdragsluitende staten – Land waar of van waaruit werknemer hoofdzakelijk zijn verplichtingen vervult

(Verdrag van Rome van 19 juni 1980, art. 6, lid 2)

Samenvatting

1. De regel van artikel 6, lid 2, sub a, van het Verdrag van Rome van 19 juni 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, en met name het criterium van het land waar de werknemer „gewoonlijk zijn arbeid verricht”, moet autonoom worden uitgelegd, in die zin dat de inhoud en de strekking van deze verwijzingsregel niet kunnen worden bepaald op basis van het nationale recht dat volgens de collisieregels van de aangezochte rechter van toepassing is, maar moeten worden vastgesteld volgens eenvormige en autonome criteria teneinde de volle werking van het Verdrag van Rome van 1980 te verzekeren, gelet op de doelstellingen die daarmee worden nagestreefd.

Voorts mag een dergelijke uitlegging de uitlegging betreffende de criteria van artikel 5, punt 1, van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (Executieverdrag) niet buiten beschouwing laten voor zover deze criteria regels vaststellen voor de bepaling van de rechterlijke bevoegdheid voor dezelfde materies en soortelijke begrippen gebruiken. Uit de preambule van het Verdrag van Rome van 1980 vloeit immers voort dat dit is gesloten ter voortzetting, op het gebied van het internationale privaatrecht, van de eenmaking van het recht waarmee was begonnen met de vaststelling van het Executieverdrag.

(cf. punten 31‑33)

2. Artikel 6, lid 2, sub a, van het Verdrag van Rome van 19 juni 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst moet aldus worden uitgelegd dat in het geval waarin de werknemer zijn werkzaamheden in meer dan één verdragsluitende staat verricht, het land waar de werknemer ter uitvoering van de overeenkomst gewoonlijk zijn arbeid verricht in die zin van deze bepaling, dat is waar of van waaruit de werknemer, rekening gehouden met alle elementen die deze werkzaamheid kenmerken, het belangrijkste deel van zijn verplichtingen jegens zijn werkgever vervult.

Het in artikel 6, lid 2, sub a, van het Verdrag van Rome van 1980 vervatte criterium dient immers ook te worden toegepast in een geval waarin de werknemer zijn werkzaamheden in meer dan één verdragsluitende staat verricht, wanneer het voor de aangezochte rechter mogelijk is te bepalen met welke staat de arbeid een duidelijk aanknopingspunt heeft.

Gelet op het doel van artikel 6 van het Verdrag van Rome van 1980, te weten een passende bescherming van de werknemer te verzekeren, moet het in lid 2, sub a, van dat artikel genoemde criterium van het land waar de arbeid gewoonlijk wordt verricht, ruim worden uitgelegd. In navolging van de uitlegging door het Hof, in het kader van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, van artikel 5, punt 1, daarvan, moet het criterium van het land waar de arbeid gewoonlijk wordt verricht, aldus worden opgevat dat het verwijst naar de plaats waar of van waaruit de werknemer daadwerkelijk zijn beroepswerkzaamheden verricht, en bij gebreke van een centrum van de activiteiten, naar de plaats waar hij het grootste gedeelte van zijn werkzaamheden verricht. Een dergelijke uitlegging staat bovendien op één lijn met de bewoordingen van de nieuwe bepaling betreffende de collisieregels voor individuele arbeidsovereenkomsten, die is ingevoerd bij verordening nr. 593/2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I), met name artikel 8 daarvan.

Wat arbeid betreft die wordt verricht in de sector van het internationale transport, moet de verwijzende rechter, om te bepalen in welke staat de werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht, rekening houden met alle specifieke kenmerken van die werkzaamheid. Daartoe moet hij met name vaststellen in welke staat zich de plaats bevindt van waaruit de werknemer zijn transportopdrachten verricht, instructies voor zijn opdrachten ontvangt en zijn werk organiseert, alsmede de plaats waar zich de arbeidsinstrumenten bevinden. Hij moet tevens nagaan in welke plaatsen het vervoer hoofdzakelijk wordt verricht, in welke plaatsen de goederen worden gelost en naar welke plaats de werknemer na zijn opdrachten terugkeert.

(cf. punten 42‑50 en dictum)