ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Steunmaatregelen van de staten ° Bestaande en nieuwe steunmaatregelen ° Uitbreiding van werkterrein van openbare instelling voor exportkredietverzekering waarvoor reeds vóór inwerkingtreding van Verdrag, sedertdien ongewijzigde, steunregeling gold ° Kwalificatie als bestaande steunmaatregel ° Verplichte voorafgaande aanmelding ° Geen

(EEG-Verdrag, art. 93, leden 1 en 3)

Samenvatting

Wanneer een openbare instelling die zich slechts in zeer beperkte mate bezighield met de kredietverzekering voor export naar de andere Lid-Staten, met instemming van de toezichthoudende overheid beslist die activiteit voortaan zonder enige geografische beperking uit te oefenen, zodat de overheidssteun die zij ontvangt krachtens een wettelijke regeling die vóór de inwerkingtreding van het Verdrag reeds van kracht was, voortaan de uitgebreide activiteit ten goede komt, kan dat niet worden beschouwd als invoering of wijziging van steunmaatregelen in de zin van artikel 93, lid 3, van het Verdrag, nu dat besluit wordt genomen zonder dat de bij de wet ingestelde steunregeling wordt gewijzigd.

Daar de aldus verleende steun onder een steunregeling valt die reeds vóór de inwerkingtreding van het Verdrag bestond, geldt daarvoor noch de verplichting van voorafgaande aanmelding noch het verbod van tenuitvoerlegging als bedoeld in artikel 93, lid 3, maar moet hij worden onderworpen aan het voortdurend onderzoek als bedoeld in artikel 93, lid 1.

Men kan de Lid-Staten immers niet zonder gevaar voor de rechtszekerheid verplichten om niet enkel nieuwe steunmaatregelen of echte wijzigingen van de steun aan een onder een bestaande steunregeling vallende onderneming bij de Commissie aan te melden en aan voorafgaande controle te onderwerpen, maar ook alle maatregelen die de activiteiten van die onderneming raken en een weerslag kunnen hebben op de werking van de gemeenschappelijke markt, de mededinging of louter op het in een bepaalde periode daadwerkelijk uitgekeerde bedrag van de steun, waarvan het beginsel vaststaat doch het bedrag afhankelijk is van de omzet van de onderneming.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Fiscale bepalingen ° Harmonisatie van wetgevingen ° Omzetbelasting ° Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde ° Maatstaf van heffing ° Levering van goederen ° Tegenprestatie die kan bestaan in dienst ° Voorwaarde ° Dienst die rechtstreeks verband houdt met levering en in geld kan worden uitgedrukt ° Levering, zonder bijbetaling, van artikel aan persoon die zichzelf of ander als nieuwe klant aanmeldt ° Aankoopprijs van geleverd artikel voor leverancier

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 11 A, lid 1, sub a)

Samenvatting

De tegenprestatie van een goederenlevering en dus haar maatstaf van heffing in de zin van artikel 11 A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn 77/388 kan bestaan in een dienst indien er een rechtstreeks verband bestaat tussen de goederenlevering en de dienst en de waarde van deze laatste in geld kan worden uitgedrukt. Deze waarde, die een subjectieve waarde is, en niet een volgens objectieve maatstaven geschatte waarde, moet, nu zij niet bestaat in een tussen partijen overeengekomen geldsom, de waarde zijn welke de begunstigde van de als tegenprestatie voor de goederenlevering verrichte dienst toekent aan de diensten waarvan hij zich wil verzekeren, en zij moet overeenkomen met het bedrag dat hij bereid is daaraan te besteden.

Artikel 11 A, lid 1, sub a, moet derhalve aldus worden uitgelegd, dat de maatstaf van heffing van een artikel dat een leverancier zonder bijbetaling levert aan een persoon die zichzelf of een ander als potentiële nieuwe klant aanmeldt, als tegenprestatie niet voor de gedane aankoop maar voor de aanmelding van een nieuwe klant, is niet de maatstaf van heffing van de door de nieuwe klant bij dezelfde leverancier gekochte goederen, doch komt overeen met de door de leverancier voor dat artikel betaalde aankoopprijs.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1. Ambtenaren ° Aanwerving ° Benoeming in rang en indeling in salaristrap ° Benoeming in hoogste rang van loopbaan ° Uitoefening door administratie van haar discretionaire bevoegdheid ° Inaanmerkingneming van dienstbelang en beroepservaring van betrokkene ° Rechterlijke toetsing ° Grenzen

(Ambtenarenstatuut, art. 31, lid 2, en art. 32, tweede alinea)

2. Hogere voorziening ° Middelen ° Schending van verplichting om middelen en conclusies van partijen te beantwoorden ° Verkeerde beoordeling door Gerecht van in eerste aanleg aangevoerd middel ° Hogere voorziening gegrond

(' s Hofs Statuut-EEG, art. 51)

3. Ambtenaren ° Zorgplicht van administratie ° Draagwijdte

Samenvatting

1. Met betrekking tot de indeling in rang en salaristrap bij de aanwerving beschikt het tot aanstelling bevoegde gezag in het kader van de artikelen 31 en 32, tweede alinea, van het Statuut over een ruime discretionaire bevoegdheid. Bij de uitoefening van deze bevoegdheid moet het niet alleen rekening houden met het belang van de dienst, maar eveneens met de eerdere beroepservaring van de betrokkene.

Bij een zo ruime discretionaire bevoegdheid kan het toezicht van de rechter niet in de plaats komen van het oordeel van het tot aanstelling bevoegde gezag en dient het zich te beperken tot de vraag of de administratie haar bevoegdheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt. Zulks is niet het geval in een situatie waarin de administratie heeft overwogen dat zij, naast andere elementen, de beroepservaring van de betrokkene in aanmerking kon nemen, en, rekening houdend met alle relevante elementen, in de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid tot de slotsom is gekomen, dat er geen aanleiding bestond om de betrokkene in de hoogste rang van de loopbaan te benoemen.

2. Wanneer het Gerecht de strekking van een van de middelen van de verzoeker heeft miskend en dit middel daarom ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard, dan wel een ander dan het werkelijk aangevoerde middel heeft verworpen, is de hogere voorziening gegrond en moet het bestreden arrest of het door deze vergissing geraakte gedeelte van het arrest worden vernietigd.

3. De zorgplicht van de administratie ten opzichte van haar ambtenaren vormt een weergave van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de ambtenaren. Dit evenwicht houdt onder meer in, dat het tot aanstelling bevoegde gezag bij zijn beslissing over de situatie van een ambtenaar alle elementen in aanmerking neemt die zijn besluit kunnen beïnvloeden, en dat het daarbij niet enkel rekening houdt met het belang van de dienst maar ook met dat van de betrokken ambtenaar.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Gemeenschapsrecht - Beginselen - Gelijke behandeling - Discriminatie op grond van nationaliteit - Gratis toegang tot nationale musea van Lid-Staat voorbehouden aan eigen onderdanen, in betrokken Lid-Staat wonende buitenlanders en jongeren onder 21 jaar - Discriminatie ten aanzien van onderdanen van andere Lid-Staten, die, in het bijzonder als ontvanger van diensten, aanspraak hebben op recht van vrij verkeer - Verbod

(EEG-Verdrag, art. 7 en 59)

Samenvatting

De discriminatie die de in een Lid-Staat geldende regeling inzake de toegang tot de nationale musea inhoudt ten aanzien van buitenlandse toeristen van boven de 21 jaar, doordat zij de gratis toegang tot die musea voorbehoudt aan onderdanen van die staat, in die staat wonende buitenlanders en jongeren onder de 21 jaar, is, voor zover het gemeenschapsonderdanen betreft, in strijd met de artikelen 7 en 59 van het Verdrag.

De in artikel 59 van het Verdrag erkende vrijheid van dienstverrichting impliceert immers onder meer, dat degenen te wier behoeve diensten worden verricht, waaronder toeristen, zich vrijelijk naar een andere Lid-Staat kunnen begeven om aldaar onder dezelfde voorwaarden als de onderdanen van die Lid-Staat van de betrokken diensten gebruik te maken. Daar museumbezoek een van de redenen is waarom toeristen besluiten zich naar een andere Lid-Staat te begeven, kan een discriminatie op het gebied van de toegang tot musea invloed hebben op de voorwaarden waaronder diensten worden ontvangen, zoals hun prijs, en daardoor ook op het besluit van bepaalde personen om het land te bezoeken.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Gemeenschapsrecht ° Beginselen ° Gelijke behandeling ° Discriminatie op grond van nationaliteit ° Universitaire studie die in Lid-Staat opleidt voor specifiek beroep ° Inschrijvingsgeld of "schoolgeld" dat enkel van onderdanen van andere Lid-Staten wordt verlangd ° Weigering van universiteiten om onderdanen uit andere Lid-Staten in te schrijven wanneer zij voor financiering van universiteiten niet worden meegeteld ° Beperking van mogelijkheid voor onderdanen van andere Lid-Staten om terugbetaling van onverschuldigd betaald "schoolgeld" te verkrijgen ° Verbod

(EEG-Verdrag, art. 5 en 7)

Samenvatting

Een Lid-Staat maakt zich binnen de werkingssfeer van het Verdrag schuldig aan een bij artikel 7 van het Verdrag verboden discriminatie op grond van nationaliteit en miskent de ingevolge artikel 5 van het Verdrag op hem rustende verplichtingen, wanneer hij

° de toegang tot de universitaire instellingen van onderdanen van andere Lid-Staten die uitsluitend naar dat land zijn gekomen met het oog op een universitaire studie, afhankelijk stelt van de betaling van een aanvullend inschrijvingsgeld of "schoolgeld", behoudens wanneer zij in hun land van herkomst reeds tot de studie zijn toegelaten en aldaar het inschrijvingsgeld hebben betaald, terwijl deze voorwaarde niet geldt voor zijn eigen onderdanen,

° de rectoren van de universitaire instellingen het recht toekent, de inschrijving van onderdanen van andere Lid-Staten te weigeren, wanneer zij niet worden meegerekend voor de financiering van die instellingen,

° de mogelijkheden voor de studenten uit andere Lid-Staten beperkt om het uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende recht op terugbetaling van het onverschuldigd betaalde schoolgeld te doen gelden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Vrij verkeer van personen - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Beoefenaars der tandheelkunde - Erkenning van diploma' s en titels - Richtlijn 78/686 - Werkingssfeer - Titel verkregen als afsluiting van in derde staat gevolgde opleiding - Daarvan uitgesloten - Erkenning van gelijkwaardigheid van titel door een van de Lid-Staten - Geen invloed

(Richtlijnen van de Raad 78/686, art. 7, en 78/687, art. 1, lid 4)

Samenvatting

Artikel 7 van richtlijn 78/686 inzake de onderlinge erkenning van de diploma' s, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, verplicht de Lid-Staten niet, de diploma' s, certificaten en andere titels te erkennen, die niet zijn verkregen als afsluiting van een in een van de Lid-Staten van de Gemeenschap gevolgde tandartsopleiding.

De in richtlijn 78/686 bedoelde onderlinge erkenning van de door de Lid-Staten afgegeven tandartsdiploma' s berust immers op de waarborg die voortvloeit uit de toepassing van de door richtlijn 78/687 opgelegde minimumopleidingscriteria. In de betrekkingen met derde staten kan een dergelijke cooerdinatie van de wettelijke regelingen inzake de opleiding slechts worden verzekerd door tussen de betrokken staten gesloten verdragen. Daarom blijven de Lid-Staten krachtens artikel 1, lid 4, van richtlijn 78/687 weliswaar vrij, op hun eigen grondgebied volgens hun eigen regeling de toegang tot de werkzaamheden van beoefenaar der tandheelkunde toe te staan aan houders van diploma' s die in een derde staat zijn behaald, doch de erkenning door een Lid-Staat van een door een derde staat afgegeven titel bindt de andere Lid-Staten niet.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Associatie van landen en gebieden overzee ° Invoer met vrijdom van douanerechten in Gemeenschap van produkten van oorsprong uit landen en gebieden overzee ° Toestaan van afwijkingen van regels van oorsprong ° Procedure ° Aan communautaire instanties gestelde termijn om besluit te nemen over verzoeken om afwijking ° Aanvang ° Ontvangst van in formeel opzicht volledig verzoek ° Stilzwijgende inwilliging bij gebreke van besluit binnen termijn ° Afwijzend besluit, door Commissie vastgesteld na afloop van termijn ° Onwettigheid

(Besluit 91/482 van de Raad, bijlage II, art. 30)

Samenvatting

In het kader van de toelating tot invoer met vrijdom van douanerechten en heffingen van gelijke werking in de Gemeenschap van produkten van oorsprong uit landen en gebieden overzee die met de Europese Economische Gemeenschap zijn geassocieerd, begint de door artikel 30, lid 8, sub a, van bijlage II bij besluit 91/482 van de Raad aan de communautaire instanties gestelde termijn van zestig werkdagen, waarbinnen op verzoeken om afwijking van de voor die produkten geldende regels van oorsprong moet worden beslist, en na afloop waarvan het verzoek bij gebreke van een besluit wordt geacht te zijn ingewilligd, te lopen zodra de voorzitter van het Comité oorsprong van goederen een formeel volledig verzoek daartoe heeft ontvangen, dat wil zeggen een verzoek dat de ingevolge artikel 30, lid 1, tweede alinea, juncto lid 2, van voornoemde bijlage vereiste gegevens bevat, zodat het Comité oorsprong van goederen en de Commissie ten gronde kunnen besluiten, of zij het verzoek moeten inwilligen of afwijzen. Voor het ingaan van de termijn is het dus niet nodig, dat de verstrekte gegevens in de ogen van de Commissie het verzoek rechtvaardigen. De vraag of een verzoek formeel volledig is moet immers worden onderscheiden van de inhoudelijke beoordeling ervan. Weliswaar staat het de Commissie vrij, aanvullende inlichtingen te vragen, doch gebruikmaking van deze mogelijkheid kan de termijn niet verlengen.

Daaruit volgt, dat een besluit waarbij de Commissie na het verstrijken van de termijn van zestig werkdagen een bij indiening formeel volledig verzoek om afwijking heeft afgewezen, onwettig is, omdat het is vastgesteld terwijl de Commissie ratione temporis niet meer bevoegd was, en nietig moet worden verklaard.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Landbouw ° Gemeenschappelijke ordening der markten ° Granen ° Medeverantwoordelijkheidsheffing ° Onderworpen verrichtingen ° Op markt brengen van produkten ° Begrip ° Verkoop, met beding van wederinkoop, aan verwerker ° Daaronder begrepen ° Terugbetaling, in geval van gebruik van recht van wederinkoop, van heffing die is ontvangen voor verwerkingen die door derde zijn verricht voor rekening van producent die verwerkte produkten in eigen bedrijf gebruikt ° Uitgesloten

(Verordening van de Commissie nr. 3779/88)

Samenvatting

Gelet op het doel van de medeverantwoordelijkheidsheffing in de sector granen, namelijk de beperking van de structurele overschotten op de markt, is het op de markt brengen van de produkten het onderscheidend criterium wanneer het erom gaat te beslissen, of een producent de heffing al dan niet dient te betalen. Er is sprake van op de markt brengen, zodra een producent afstand doet van het door hem geproduceerde graan om het te verkopen aan ongeacht welke verwerker, ook wanneer die producent het graan later in de vorm van verwerkte produkten van de verwerker terugkoopt.

In een systeem van verkoop met beding van wederinkoop is sprake van op de markt brengen van het graan op het moment van de verkoop door de producent. Zelfs wanneer de verkoper gebruik maakt van zijn recht van wederinkoop, wordt daardoor naar nationaal recht weliswaar de vóór de verkoop bestaande situatie hersteld, maar wordt het effect dat deze verkoop, door de omvang van de aangeboden hoeveelheden te vergroten, op de markt en op het prijsniveau heeft gehad, niet tenietgedaan. Hieruit volgt, dat een dergelijk systeem een terugbetaling van de heffing ingevolge verordening nr. 3779/88 betreffende de terugbetaling van de heffing met betrekking tot de voor rekening van een producent uitgevoerde eerste verwerkingen, niet rechtvaardigt.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Sociale politiek - Harmonisatie van wetgevingen - Overgang van ondernemingen - Behoud van rechten van werknemers - Richtlijn 77/187 - Werkingssfeer - Gebruik van zelfstandig ondernemer voor schoonmaakwerkzaamheden die voordien door personeel van onderneming werden verricht - Daaronder begrepen - Werkzaamheid verricht door één werknemer - Irrelevant

(Richtlijn 77/187 van de Raad, art. 1, lid 1)

Samenvatting

Artikel 1, lid 1, van richtlijn 77/187 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, moet aldus worden uitgelegd, dat een situatie waarin een ondernemer bij overeenkomst aan een andere ondernemer de verantwoordelijkheid opdraagt voor het verrichten van schoonmaakwerkzaamheden waarvoor hij voordien zelf zorg droeg, onder de werkingssfeer van de richtlijn valt, zelfs al werden die werkzaamheden vóór de overdracht door een enkele werknemer verricht.

Het feit dat een dergelijke overdracht slechts betrekking heeft op een nevenwerkzaamheid van de overdragende onderneming, zonder noodzakelijk verband met haar statutaire doel, noch het feit dat geen activa worden overgedragen noch het aantal betrokken werknemers, kan een dergelijke verrichting immers aan de werkingssfeer van de richtlijn onttrekken, want het beslissende criterium om vast te stellen, of er sprake is van een overdracht in de zin van de richtlijn, is het behoud van de identiteit van het bedrijf, die met name blijkt uit het daadwerkelijk voortzetten of hervatten van dezelfde of soortgelijke activiteiten door de nieuwe ondernemer.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen ° Exclusieve bevoegdheid ° Geschillen "ten aanzien van zakelijke rechten op onroerende goederen" ° Begrip ° Geschil betreffende bestaan van trust inzake onroerend goed ° Daarvan uitgesloten

(Executieverdrag, art. 16, sub 1)

Samenvatting

Voor de toepasselijkheid van artikel 16, sub 1, van het Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, is niet voldoende dat de rechtsvordering een zakelijk recht op een onroerend goed betreft of dat zij in verband staat met een onroerend goed. De rechtsvordering moet op een zakelijk recht zijn gebaseerd en niet op een persoonlijk recht, behoudens de uitzondering die is voorzien voor huur en verhuur en pacht en verpachting van onroerende goederen.

Bijgevolg is een rechtsvordering strekkende tot vaststelling dat een persoon een onroerend goed als trustee houdt, en om hem te gelasten de noodzakelijke stukken op te stellen om de eiser de legal ownership te doen verkrijgen, niet een zakelijke rechtsvordering in de zin van artikel 16, sub 1, van het Verdrag.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vervoer - Wegvervoer - Sociale voorschriften - Verbod te rijden gedurende ononderbroken periode van meer dan 4 1/2 uur - Wijze van berekening van duur van onderbrekingen

(Verordening nr. 3820/85 van de Raad, art. 7, leden 1 en 2)

Samenvatting

Artikel 7, leden 1 en 2, van verordening nr. 3820/85 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, moet aldus worden uitgelegd, dat het bestuurders die onder de werkingssfeer van deze verordening vallen, verboden is, gedurende meer dan 4 1/2 uur ononderbroken te rijden. Wanneer een bestuurder evenwel een onderbreking van 45 minuten in acht heeft genomen, in één keer of door verschillende onderbrekingen van tenminste vijftien minuten binnen of aan het eind van een rijtijd van 4 1/2 uur, dient de in artikel 7, lid 1, van de verordening bedoelde berekening opnieuw aan te vangen, ongeacht de rijtijd en de onderbrekingen die die bestuurder voordien in acht heeft genomen.

Het aanvangspunt van de in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 3820/85 bedoelde berekening valt samen met het tijdstip waarop de bestuurder het in verordening nr. 3821/85 bedoelde controleapparaat in werking stelt en begint te rijden.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van goederen - Douanerechten - Heffingen van gelijke werking - Binnenlandse belastingen - Verplichte bijdrage met karakter van parafiscale heffing die wordt toegepast op nationale en ingevoerde produkten, doch enkel aan nationale produkten ten goede komt - Kwalificatiecriterium - Niet-inaanmerkingneming van soortgelijke, in Lid-Staat van uitvoer toegepaste heffing - Niet-doorslaggevend criterium

(EEG-Verdrag, art. 9, 12 en 95)

2 Steunmaatregelen van de staten - Begrip - Verplichte bijdrage met karakter van parafiscale heffing die wordt toegepast op nationale en ingevoerde produkten, doch enkel aan nationale produkten ten goede komt - Daaronder begrepen - Voorwaarden

(EEG-Verdrag, art. 92 en 93)

Samenvatting

3 Een verplichte bijdrage met de aard van een parafiscale heffing, die onder dezelfde voorwaarden van zowel nationale als van ingevoerde produkten wordt geheven en waarvan de opbrengst uitsluitend voor de nationale produkten wordt gebruikt, zodat de eruit voortvloeiende voordelen de op de nationale produkten drukkende last volledig compenseren, is een door de artikelen 9 en 12 van het Verdrag verboden heffing van gelijke werking als een douanerecht. Indien die voordelen de op de nationale produkten drukkende last evenwel slechts ten dele compenseren, vormt de heffing een discriminerende belasting in de zin van artikel 95 van het Verdrag waarvan de inning verboden is ten belope van het gedeelte van het bedrag van de aan de nationale produkten ten goede komende compensatie. Het enkele feit dat de heffing op ingevoerde produkten wordt toegepast, zonder aftrek van een weliswaar soortgelijke, maar door de nationale wetgeving autonoom geregelde nationale heffing waarmee dezelfde produkten in de Lid-Staat van uitvoer zijn belast, vormt geen grond voor onverenigbaarheid van deze heffing met artikel 95 van het Verdrag.

4 De toepassing van een verplichte bijdrage met het karakter van een parafiscale heffing, die onder dezelfde voorwaarden van zowel nationale als ingevoerde produkten wordt geheven en waarvan de opbrengst uitsluitend voor de nationale produkten wordt gebruikt, kan een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steunmaatregel opleveren, indien aan de toepassingsvoorwaarden van artikel 92 van het Verdrag is voldaan, met dien verstande dat uitsluitend de Commissie bevoegd is dit volgens de daartoe in artikel 93 van het Verdrag bepaalde procedure en onder toezicht van het Hof te beoordelen.