1.

De ontvankelijkheid wordt allereerst wegens overschrijding van de beroepstermijn betwist: Bij een inschrijvingsprocedure als de onderhavige, die met een beschikking van de Commissie wordt afgesloten en -— blijkens artikel 13 van verordening nr. 216/69 en cijfer 6, letter d, van voormeld algemeen bericht — medebrengt dat de inschrijvers individueel moeten worden in kennis gesteld van het lot dat aan hun biedingen is beschoren, zou de beroepstermijn bij ontvangst dier mededelingen ingaan, wanneer die werden gedaan vóór de publikatie van de beschikking dei-Commissie, die volgens artikel 191 van het EEG-Verdrag voor hun inwerkingtreding niet nodig is. Omdat de individuele kennisgeving in casu op 5 februari 1979 heeft plaatsgehad, zou het beroep, ondanks de in artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering voorziene termijn wegens afstand, moeten worden geacht te laat te zijn ingesteld. Verzoekster beroept zich daartegenover op artikel 81, paragraaf 1, van dat Reglement, luidende als volgt: „De termijn voor het instellen van een beroep tegen een handeling van een deiinstellingen vangt, in geval van kennisgeving, aan op de dag volgende op die, waarop de handeling ter kennis van de betrokkene werd gebracht en in geval van bekendmaking, op de vijftiende dag volgende op die, waarop de handeling in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen werd bekendgemaakt.” Hieruit zou zoiets als een meestbegunstigingsbeginsel kunnen worden afgeleid, volgens hetwelk in gevallen waarin een aangevochten besluit niet slechts, zij het eigenlijk ten overvloede, wordt gepubliceerd, maar ook ter kennis van de individuele betrokkenen wordt gebracht, de laatste datum voor de instelling van het beroep mag worden aangehouden. Gerekend vanaf de publikatie van de beschikking der Commissie zou het beroep echter, naar ook door de Commissie wordt erkend, tijdig zijn ingesteld. Al zou men dit beginsel niet in zijn algemeenheid aanvaarden, dan nog zou in ieder geval in casu de dag van publikatie moeten worden aangehouden. De verzoekster geworden „mededeling” van de Bundesanstalt zou namelijk niet volledig zijn geweest, omdat er een belangrijk element, de door de Commissie vastgestelde minimumprijs, aan ontbrak. Er zou zelfs helemaal niet van mededeling van een dooide Commissie genomen beschikking mogen worden gesproken, immers de beschikking kwam pas op 30 januari 1979 af, terwijl de brief van de Bundesanstalt 29 januari was gedateerd. Tenslotte zou er uit de brief van de Bundesanstalt van een beschikking van het beheerscomité voor rundvlees, dus niet van een beschikking van de Commissie, worden gesproken. Bij de uitlegging van het stellig niet geheel ondubbelzinnige artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering dient men er mijns inziens om te beginnen van uit te gaan dat men in dat Reglement het door het Verdrag gewilde stelsel niet fundamenteel heeft willen wijzigen. Hoogstens heeft in artikel 81 de bedoeling voorgezeten de beroepstermijn nauwkeurig te bepalen en in gevallen waarin het op de plaatsing in het Publikatieblad aankomt, voor verlenging willen zorgen in verband met het feit dat met de verschijning van het Publikatieblad in de Lid-Staten tijd gemoeid is, terwijl zij ook op verschillende tijdstippen plaatsvindt. Doorslaggevend is dus artikel 173, lid 3, van het EEG-Verdrag, dat als volgt luidt: „Het in dit artikel bedoelde beroep moet worden ingesteld binnen twee maanden te rekenen, al naar het geval, van de dag van bekendmaking van de handeling, van die van kennisgeving aan de verzoeker, of bij gebreke daarvan, van de dag waarop de verzoeker van de handeling heeft kennis gekregen.” Het is wel duidelijk dat bekendmaking hier als openbaarmaking (publikatie) moet worden opgevat. Volgens dit artikel mag het er feitelijk voor worden gehouden — en de woorden „al naar het geval” zijn ook in die zin te verstaan — dat er niet zoiets als een „mecstbegunstigings” beginsel in tot uitdrukking is gebracht; het ligt veel meer voor de hand het tijdstip van bekendmaking als beslissend te beschouwen wanneer dat tijdstip voor het inwerkingtreden van een besluit van betekenis is en bij individuele mededelingen in beginsel het tijdstip aan te houden waarop zij betrokkenen bereikten. Anderzijds dient te worden erkend, dat juist voor zulk een uitlegging ook goede gronden kunnen worden aangevoerd. De Commissie heeft bijvoorbeeld gelijk met haar opmerking dat aan de behoefte aan rechtsbescherming alleszins wordt tegemoetgekomen wanneer men de beroepstermijn laat ingaan op het tijdstip waarop een individuele mededeling aan betrokkene wordt bezorgd. Zou men — bij wege van „meestbegunstiging” — die termijn laten lopen vanaf het tijdstip ener latere, niet per se nodige publikatie, dan zou die termijn, in aanmerking genomen de vertraging waarmede zulk een nietvoorgeschreven publikatie pleegt te geschieden, vaak aanmerkelijk worden verlengd, ja zelfs zouden reeds verstreken termijnen kunnen herleven, waarmede de „rechtsvrede” stellig niet zou worden bevorderd. Ook zou de Commissie, als verzoeksters opvatting de juiste zou zijn, in de verleiding kunnen komen om, ter vermijding van zulk een effect, van de publikatie van zulke besluiten af te zien, waarmede de deelnemers aan de markt weer niet gebaat zouden zijn. Als men evenwel in beginsel de door de Commissie voorgestane uitlegging van het Verdrag en van het Reglement voor de procesvoering aanvaardt, moet voorts nog worden nagegaan of de mededeling welke men in casu aan verzoekster deed toekomen, voldoet aan de eisen die moeten zijn vervuld, wil de beroepstermijn ingaan. Men mag ervan uitgaan dat niet de hele beschikking behoeft te worden medegedeeld; als voorwaarde voor de inwerkingtreding in de zin van artikel 191 van het EEG-Verdrag is zulk een volledige mededeling slechts jegens de adressaten, in een geval als het onderhavige dus jegens de Lid-Staten, nodig te achten. Om de termijn jegens derden te doen lopen, zou het voldoende zijn als de wezenlijke, juist voor hen belangrijke, inhoud der beschikking officieel, maar niet per se door het orgaan waarvan de beschikking is uitgegaan, dus eventueel door een hulporgaan, te hunner kennis wordt gebracht op een wijze die hen in staat stelt te besluiten zich al dan niet tot het Hof van Justitie te wenden. In verband hicrmede kan worden gewezen op artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie van de EEG, volgens hetwelk de tekst van het litigieuze besluit ook na afloop van de beroepstermijn nog kan worden overgelegd, hetgeen toch wil zeggen dat de ingang van de beroepstermijn niet van volledige kennisneming is afhankelijk gesteld. Interessant is ook dat in het Algemeen bericht inzake de periodieke inschrijvingen, evenals trouwens in artikel 13 van verordening nr. 216/69, met zoveel woorden is bepaald dat iedere inschrijver door het interventiebureau onverwijld van het resultaat van zijn deelneming aan de inschrijving in kennis wordt gesteld. Het lijdt geen twijfel dat in casu, door de aan verzoekster gerichte brief van de Bundesanstalt, aan die eis is voldaan. Het doet er niet toe dat er in die brief van een beschikking van het beheerscomité voor rundvlees wordt gesproken en dat de brief op 29 januari 1979 was gedateerd, terwijl de beschikking formeel pas op 30 januari 1979 werd vastgesteld. Wij vernamen dat dit laatste een gevolg is geweest van het feit dat de resultaten van het in bedoeld comité gevoerde overleg ten spoedigste aan de nationale gezagsorganen worden medegedeeld, opdat zij betrokkenen onverwijld schriftelijk op de hoogte kunnen stellen. In ieder geval mag niet worden aangenomen dat verzoekster die, naar zij niet ontkent, de inschrijvingsprocedure heel goed kent, op deze manier op een dwaalspoor werd gebracht; zij moet terdege hebben beseft dat het hier alleen maar om een advies van het beheerscomité voor rundvlees ging en dat de eigenlijke beschikking door de Commissie moest worden genomen. Eveneens irrelevant acht ik de omstandigheid dat uit de mededeling alleen bleek dat er op verzoeksters biedingen niet was ingegaan omdat zij beneden de minimumprijzen waren gebleven en dat die minimumprijzen zelf (ook in de beschikking van de Commissie is alleen maar van die minimumprijzen sprake) in de mededeling niet worden genoemd. Dit belette verzoekster niet in beroep te komen; haar grieven betreffen slechts het koppelingsstelsel als zodanig, zodat het er niet om kan gaan of verzoekster wel precies van de minimumprijzen op de hoogte was. De exceptie van niet-ontvankelijkheid lijkt mij dan ook in beginsel terecht te zijn opgeworpen; in het arrest zullen er dus in zoverre in ieder geval overwegingen aan de beroepstermijn moeten worden gewijd. Men kan zich hoogstens afvragen of er per se een niet-ontvankelijkverklaring moet volgen. De desbetreffende voorschriften zijn nu eenmaal niet geheel duidelijk en in de jurisprudentie is het nog niet tot uitlegging van hun inhoud gekomen. Om die reden, maar vooral ook gezien de tekst van de mededeling van de Bundesanstalt, zou men dus zeer zeker kunnen overwegen het onderhavig beroep, bijvoorbeeld onder inroeping van het beginsel dat ten grondslag ligt aan artikel 43 van het (EEG)-Statuut van het Hof van Justitie — betreffende verzuim van termijnen door toeval of overmacht —, niet als te laat ingesteld te beschouwen. Ik zal om die reden dan ook geen niet-ontvankelijkverklaring vorderen en ook op de verdere ten processe aangevoerde argumenten ingaan.