Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Belasting, andere dan omzetbelasting, op verbruik van tabaksfabrikaten - Richtlijn 92/80 - Andere tabaksfabrikaten dan sigaretten - Belastingformule - Ad-valorembelasting die niet lager mag zijn dan minimumbedrag - Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 92/80 van de Raad, art. 3, lid 1)

2. Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Belasting, andere dan omzetbelasting, op verbruik van tabaksfabrikaten - Richtlijn 92/80 - Andere tabaksfabrikaten dan sigaretten - Belastingformule - Formule die in richtlijn niet is voorzien - Beoordelingsvrijheid van lidstaten - Omvang - Mogelijkheid voor belastingplichtigen om zich op relevante bepaling van richtlijn te beroepen - Verplichting van nationale rechterlijke instanties

(Richtlijn 92/80 van de Raad, art. 3, lid 1)

Samenvatting

1. Artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/80 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op andere tabaksfabrikaten dan sigaretten, dat, naar keuze van de lidstaten, in drie belastingformules voorziet, namelijk een formule ad valorem, een specifieke formule per hoeveelheid en een gemengde formule, die een element ad valorem en een specifiek element omvat, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de heffing van een belasting op sigaren of cigarillo's die ad valorem wordt berekend doch niet lager mag zijn dan een minimumbedrag.

Een dergelijke belastingformule onderscheidt zich immers duidelijk van de gemengde accijns doordat zij een element ad valorem en een specifiek element niet cumulatief, maar alternatief op basis van een prijsdrempel toepast, en is dus een belastingformule die in voornoemd artikel niet is voorzien.

( cf. punten 23, 26-27, 29, dictum 1 )

2. Artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/80 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op andere tabaksfabrikaten dan sigaretten, verleent de belastingplichtige van een belasting op sigaren of cigarillo's, die ad valorem wordt berekend doch niet lager mag zijn dan het minimumbedrag, niet het recht zich voor een nationale rechter daarop te beroepen om te bereiken dat alleen het element van de belastingformule dat de heffing van de specifieke minimumbelasting betreft, niet op hem wordt toegepast, en dat hij dus enkel ad valorem wordt belast.

Ofschoon een belastingplichtige zich kan beroepen op artikel 3, lid 1, van de richtlijn, dat de lidstaten een zekere beoordelingsmarge verleent door hun de keuze tussen drie verschillende belastingformules te laten, om toepassing van een belastingformule die de grenzen van de aan de nationale wetgever gelaten beoordelingsmarge overschrijdt, te voorkomen, verleent die bepaling hem niet het recht, zich voor een nationale rechter daarop te beroepen om te bereiken dat ten aanzien van hem alleen de minimumheffing niet wordt toegepast. Enerzijds overschrijdt niet het specifieke minimumrecht als zodanig, maar het geheel van de belastingformule de beoordelingsmarge, en anderzijds zou de opvatting, dat de belastingplichtige zich op artikel 3, lid 1, van de richtlijn kan beroepen om enkel de toepassing van het specifieke minimumrecht te beletten, vooronderstellen dat die bepaling voor hem het recht meebrengt om volgens de ad-valoremformule te worden belast. Dit is echter slechts één van de in de richtlijn voorziene keuzemogelijkheden, en de richtlijn kan niet aldus worden uitgelegd dat zij de nationale rechter verplicht, zich in de plaats te stellen van de nationale wetgever, die als enige bevoegd is, in het door voornoemd artikel bepaalde kader de belastingformule te kiezen die hij passend acht.

De nationale rechter moet evenwel, wanneer hij bepalingen van nationaal recht van eerdere of latere datum dan de richtlijn toepast, deze zoveel mogelijk met inachtneming van de bewoordingen en het doel van de richtlijn uitleggen.

( cf. punten 31, 33, 36-39, 41, dictum 2 )