Wat punt a betreft, merk ik in de eerste plaats op, dat als ik mij houd aan de letter van artikel 5, lid 2, ik moet concluderen, dat voor niet-navordering alleen maar de vergissing die door de tot heffing bevoegde autoriteiten zelf is begaan, van belang is. Deze restrictieve uitlegging is echter niet die van het Hof, dat in het arrest Mecanarte-Metalurgica de Lagoa ( 8 ) heeft verklaard, dat als bevoegde autoriteit in de zin van de in geding zijnde bepaling moet worden beschouwd „elke autoriteit die in het kader van zijn bevoegdheden gegevens verstrekt die in aanmerking worden genomen bij de navordering van douanerechten, en die bij de belastingschuldige dus het gewettigd vertrouwen kan opwekken”, zulks met de precisering: „Dit geldt dus in het bijzonder voor de douaneautoriteiten van de Lid-Staat van uitvoer die optreden ten aanzien van de douaneaangifte.”

Het Hof heeft dus erkend, dat men eveneens een vergissing in aanmerking kan nemen die gemaakt is door andere douaneautoriteiten dan die welke tot navordering bevoegd zijn. Uit genoemd arrest volgt, dat een dergelijke vergissing een rol moet spelen bij de inning van rechten en daarmee het gewettigd vertrouwen van de betrokken marktdeelnemer moet kunnen opwekken. De Commissie betoogt, dat in deze zaak niet aan die voorwaarde is voldaan, omdat de betrokken informatie niet aan HP-France, maar aan haar Duitse zustervennootschap is verstrekt, die dus de enige zou zijn die zich erop kan beroepen.

Het is echter overduidelijk, dat alleen de Duitse zustervennootschap van Hewlett Packard zich op de bindende inlichting als zodanig kan beroepen: zij alleen kan artikel 5, lid 1, van verordening nr. 1697/79 inroepen, volgens welk lid het is verboden douanerechten na te vorderen wanneer het bedrag ervan is berekend op grond van inlichtingen die bindend zijn voor de autoriteiten die ze hebben verstrekt. In deze zaak gaat het daarentegen om de vraag, of voor de toepassing van artikel 5, lid 2, van dezelfde verordening een beroep op een dergelijke inlichting kan worden gedaan door ondernemingen tot wie de inlichting niet is gericht.

Alvorens deze vraag te beantwoorden, acht ik het nuttig te herinneren aan verordening (EEG) nr. 1715/90 van de Raad van 20 juni 1990 betreffende de inlichtingen die door de douaneautoriteiten van de Lid-Staten worden verstrekt op het gebied van de indeling van goederen in douanenomenclatuur. ( 9 ) Deze verordening, waarbij een harmonisatie van deze materie tot stand is gebracht, bepaalt onder meer, dat de Commissie door middel van een uitvoeringsverordening moet verzekeren, dat een in een Lid-Staat afgegeven bindende inlichting dezelfde juridische strekking heeft in alle andere Lid-Staten, dat wil zeggen, dat die inlichting ook bindend is voor de bevoegde instanties van alle andere Lid-Staten. Deze ontwikkeling in de regelgeving vindt haar verklaring in het streven, discriminerende behandelingen binnen de Gemeenschap te voorkomen, en gaat er, zoals voor de hand ligt, van uit, dat de tariefindeling van een goed niet van Lid-Staat tot Lid-Staat mag verschillen. Wanneer de Commissie die uitvoeringsverordening eenmaal zal hebben vastgesteld, zal men redelijkerwijze niet meer het belang kunnen ontkennen van een vergissing van de bevoegde douaneautoriteiten van een Lid-Staat voor in andere Lid-Staten gevestigde marktdeelnemers, die daarop dan een beroep zullen kunnen doen —indien aan de andere voorwaarden van artikel 5, lid 2, is voldaan — om zich tegen navordering te verzetten.

Ten tijde van de feiten evenwel liet de toen geldende regeling het niet toe, de door de bevoegde Duitse douaneautoriteiten begane vergissing aan te merken als een „vergissing” van de bevoegde autoriteiten zelf in de zin van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1697/79.