Wat de grond van de zaak aangaat, baseert verzoeker zijn beroep met name op artikel 11 van de verordening betreffende de geldelijke regeling voor de leden en gewezen leden van de Commissie, het Hof van Justitie en de Rekenkamer, die twee beginselen bevatten die volledig identiek zijn aan die in artikel 72 Ambtenarenstatuut. Het eerste beginsel houdt in, dat de door een nationaal stelsel van sociale zekerheid gedekte risico's niet worden gedekt door het stelsel van sociale zekerheid van de Gemeenschappen. Het tweede beginsel houdt in, dat de bepalingen die voor ambtenaren van de Gemeenschappen gelden, eveneens van toepassing zijn op de leden en gewezen leden van de Commissie en het Hof.

Volgens verzoeker blijkt uit de tekst van vorengenoemd artikel 11, dat deze bepaling samenloop van een nationaal en het communautaire stelsel verbiedt, doch toestaat dat bij elk concreet risico het communautaire stelsel van vergoeding van de kosten wordt toegepast ten belope van het verschil tussen het door het nationale stelsel van sociale zekerheid voorziene bedrag en het in het stelsel van de Gemeenschappen voorziene forfaitaire bedrag. Ter zake beroept verzoeker zich op artikel 72, lid 4, Ambtenarenstatuut, volgens hetwelk degene die aanspraken ontleent aan het stelsel van ziektekostenverzekering van de Gemeenschappen, „verplicht is opgave te doen van de vergoedingen die hij heeft ontvangen of waarop hij aanspraak kan maken krachtens een andere bij wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen voorgeschreven ziektekostenverzekering... Indien het totale bedrag der vergoedingen die hij zou kunnen ontvangen, de in lid 1 bedoelde vergoedingen te boven gaat, wordt het verschil in mindering gebracht op het krachtens lid 1 te vergoeden bedrag, behalve in het geval van vergoedingen uit hoofde van een particuliere aanvullende ziektekostenverzekering ter dekking van het gedeelte der kosten dat niet wordt vergoed door het stelsel van ziektekostenverzekering der Gemeenschappen.”

Verzoeker acht enkel deze interpretatie van vorengenoemd artikel 11 logisch en teleologisch correct, aangezien de gemeenschapsbepalingen in wezen ten doel hebben, alle ambtenaren, leden en gewezen leden een aanvaardbaar minimum aan uitkeringen uit hoofde van de ziektekostenverzekering te garanderen.

De Commissie voert aan dat de voor de gewezen leden van de Commissie voorziene regeling een aanvulling vormt op de desbetreffende nationale regeling. Hetzelfde beginsel geldt voor artikel 72 Ambtenarenstatuut en is uitdrukkelijk vermeld in lid 4 van dit artikel voor ambtenaren in actieve dienst. Bijgevolg legt zij artikel 11 van de verordening betreffende de geldelijke regeling van de leden en gewezen leden van de Commissie, het Hof van Justitie en de Rekenkamer aldus uit dat een dekking van de risico's door een nationaal stelsel van gezondheidszorg, ongeacht de hoogte daarvan of meer in het algemeen ongeacht de voorwaarden daarvan, op zich reeds een gelijktijdige dekking door het stelsel van de Gemeenschappen uitsluit. Aldus zou de bepaling van de laatste alinea van artikel 11 een dode letter blijven, aangezien de nationale stelsels nooit een precies gelijke dekking verlenen als die van het Ambtenarenstatuut.

Volgens de Commissie is het slechts bij uitzondering, bij voorbeeld in het geval van artikel 72, lid 2, eerste alinea, Ambtenarenstatuut, betreffende de ambtenaar die de zestigjarige leeftijd heeft bereikt, dat de gepensioneerde ambtenaar van de Gemeenschappen onder het communautaire stelsel valt, hoewel hij door een nationaal stelsel kan worden gedekt.

De Commissie verwijst ook naar de bepalingen van artikel 2, lid 13, juncto artikel 4, lid 8, van de Regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren der Europese Gemeenschappen, die met een licht afwijkende formulering eveneens als regel stellen, dat de ziektekostenverzekering van de Gemeenschappen een aanvullend karakter heeft.