Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep tot nietigverklaring – Bevoegdheid van gemeenschapsrechter – Conclusies strekkende tot bevel aan instelling – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230 EG en 233 EG)

2. Milieu – Bescherming van ozonlaag – Verordening nr. 2037/2000 betreffende ozonlaag afbrekende stoffen

(Verordening nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, 4, 6 en 7)

3. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Grondrechten – Vrije uitoefening van beroepsactiviteit – Beperkingen – Voorwaarden

(Verordening nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad)

4. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Bescherming van gewettigd vertrouwen – Voorwaarden

5. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Rechtszekerheid – Gemeenschapsregeling

(Verordening nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7)

Samenvatting

1. In het kader van een beroep tot nietigverklaring overeenkomstig artikel 230 EG is de gemeenschapsrechter enkel bevoegd, de wettigheid van de bestreden handeling te toetsen. Het Gerecht kan in de uitoefening van zijn bevoegdheden geen bevelen tot de gemeenschapsinstellingen richten. In geval van nietigverklaring van de bestreden handeling, is het aan de betrokken instelling om overeenkomstig artikel 233 EG de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest houdende nietigverklaring. Hieruit volgt dat de vordering die ertoe strekt dat het Gerecht een bevel tot de Commissie richt, niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

(cf. punten 56‑57)

2. De uitlegging die de Commissie in het kader van het per 1 januari 2005 ingevoerde nieuwe systeem heeft gegeven aan de artikelen 3, 4, 6 en 7 van verordening nr. 2037/2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen, inhoudende dat aan de importeurs geen invoerquota meer worden toegewezen en de invoer van methylbromide per geval wordt beperkt, waardoor voorraadvorming bij de importeurs wordt verhinderd, geeft een nuttig effect aan deze bepalingen en verzekert een coherente toepassing ervan die strookt met de opzet en de doelstellingen van die verordening, welke met name de productie en het gebruik van methylbromide beoogt te beperken ter bescherming van de ozonlaag.

In de eerste plaats laten de bewoordingen van artikel 7 van de verordening de Commissie namelijk vrij in haar keuze met betrekking tot de vraag welke categorieën van ondernemingen die worden genoemd in artikel 2 van die verordening, in aanmerking zullen komen voor invoerquota uit hoofde van deze bepaling. Hieruit volgt dat artikel 7 de Commissie niet verplicht invoerquota toe te wijzen aan de importeurs.

In de tweede plaats zijn overeenkomstig de artikelen 3 en 4 van deze verordening het gebruik en het op de markt brengen van methylbromide in 2005 strikt beperkt tot kritische toepassingen. Uit deze bepalingen volgt dat methylbromide binnen de Gemeenschap enkel beschikbaar mag zijn wanneer er behoefte aan bestaat voor een specifieke kritische toepassing.

In de derde plaats is de afgifte van twee vergunningen voor elke invoertransactie, namelijk eerst aan de gebruiker en vervolgens aan de importeur, zoals voorzien in het door de Commissie ingevoerde systeem, in overeenstemming met artikel 6, lid 1, van de verordening, aangezien deze bepaling niet aangeeft wie in aanmerking komt voor deze vergunningen, noch hoeveel vergunningen per invoertransactie kunnen worden verstrekt. Bovendien zijn de artikelen 6 en 7 van de verordening aanvullende bepalingen, in die zin dat beide artikelen gezamenlijk de in de Gemeenschap ingevoerde hoeveelheden gereguleerde stoffen beogen te beheersen en te beperken.

Gelet op de beperkingen die in de artikelen 3 en 4 van verordening nr. 2037/2000 zijn opgelegd aan de productie, het gebruik en het op de markt brengen van methylbromide, volgt ten slotte uit de opzet van deze verordening dat de artikelen 6 en 7 ervan tot doel hebben te waarborgen dat de invoer van methylbromide de strikte behoeften voor specifiek aangeduide kritische toepassingen niet te boven gaat.

Bijgevolg geeft het door de Commissie per 1 januari 2005 ingevoerde nieuwe systeem een rechtmatige uitvoering aan de artikelen 3, 4, 6 en 7 van verordening nr. 2037/2000, die verenigbaar is met deze bepalingen.

(cf. punten 74, 77-80, 83)

3. Het recht van vrije uitoefening van beroepsactiviteiten heeft geen absolute gelding, maar moet in relatie tot zijn functie in de maatschappij worden beschouwd. Het kan derhalve aan beperkingen worden onderworpen, mits die beperkingen beantwoorden aan doeleinden van algemeen belang die de Gemeenschap voor ogen heeft en, gelet op het nagestreefde doel, niet zijn te beschouwen als een onevenredige en onduldbare ingreep waardoor de gewaarborgde rechten in hun kern worden aangetast.

Het nieuwe systeem dat de Commissie per 1 januari 2005 in het kader van de uitvoering van verordening nr. 2037/2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen heeft ingevoerd, wijzigt enkel de voorwaarden voor het uitoefenen van invoeractiviteiten met betrekking tot methylbromide. Het brengt niet mee dat de importeurs van deze gereguleerde stof hun activiteit moeten beëindigen. Zo dit systeem al als een beperking kan worden aangemerkt, is het door de Gemeenschap nagestreefde algemeen belang de bescherming van de ozonlaag. Een eventuele beperking wordt hoe dan ook gerechtvaardigd door het feit dat het hierbij gaat om een toepassing van de verordening die met deze laatste in overeenstemming is en die noch onevenredig of onduldbaar is, noch voormeld recht in zijn kern aantast, aangezien deze importeurs hun eerdere economische activiteiten kunnen blijven voortzetten.

(cf. punten 87‑88)

4. Een voorzichtige en bezonnen marktdeelnemer, die de vaststelling van een voor zijn belangen nadelige communautaire maatregel kan voorzien, kan zich niet op het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen beroepen wanneer die maatregel wordt vastgesteld. Bovendien kan iemand aan wie de administratie geen nauwkeurige toezeggingen heeft gedaan, zich niet op schending van dit beginsel beroepen. Daarentegen kan een ter kennis van het publiek gebrachte vroegere administratieve praktijk van de Commissie, bij gebreke van aanwijzingen voor het tegendeel, het gewettigd vertrouwen opwekken dat dezelfde regels zullen worden toegepast, met name wanneer de mededelingen van de betrokken gemeenschapsinstelling niet verschillen van de voorgaande mededelingen.

Deze beginselen kunnen echter niet worden toegepast, nu de bewoordingen van de kennisgeving van de Commissie aan de importeurs in de Europese Unie in 2005 van gereguleerde stoffen die de ozonlaag afbreken verschilden van die van de kennisgeving van het jaar daarvoor, met name door de verwijzing naar artikel 3, lid 2, sub ii, van verordening nr. 2037/2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen, waaruit blijkt dat de invoerquota in 2005 niet langer volgens de vroegere praktijk van de Commissie, maar overeenkomstig deze bepaling zullen worden toegewezen.

(cf. punten 103, 105-106)

5. Het rechtszekerheidsbeginsel vormt een fundamenteel beginsel van gemeenschapsrecht, dat onder meer verlangt dat een regeling duidelijk en nauwkeurig is, opdat de justitiabelen ondubbelzinnig hun rechten en verplichtingen kunnen kennen en dienovereenkomstig hun voorzieningen kunnen treffen. Nu de betekenis of de draagwijdte van een rechtsregel evenwel steeds in bepaalde mate onzeker is, dient te worden onderzocht of de rechtsregel zo dubbelzinnig is, dat de justitiabele eventuele twijfels over de draagwijdte of de betekenis van deze regel niet met voldoende zekerheid opzij kan zetten.

Vooral gelet op de bepalingen van verordening nr. 2037/2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen, maar ook op de bewoordingen van de kennisgeving aan de importeurs in de Europese Unie in 2005 van gereguleerde stoffen die de ozonlaag afbreken, die betrekking heeft op deze verordening, was binnen deze context noch de weigering van een invoerquotum, noch de vervanging, vanaf 1 januari 2005, van de toewijzing van quota aan de importeurs door de toewijzing van quota aan de gebruikers, onvoorzienbaar voor bezonnen importeurs. Hieruit volgt dat noch de genoemde verordening, noch voornoemde kennisgeving eraan in de weg stond dat de justitiabelen eventuele twijfels over de draagwijdte of de betekenis van artikel 7 van deze verordening, betreffende invoerquota van uit derde landen ingevoerde gereguleerde stoffen, met voldoende zekerheid opzij konden zetten.

(cf. punten 108‑109)