Het gaat in deze zaak om de prejudiciële uitlegging van artikel 14, lid 7 en lid 8 van's Raads verordening EEG nr. 543/69 van 25 maart 1969 tot „harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer” onderscheidelijk aanvullende casu quo wijzi gende bepalingen, vervat in de bijlage dier verordening en de nadien vastgestelde verordeningen nrs. 514/72 en 515/72 van 28 februari 1972.

Om mede met de verkeersveiligheid verband houdende redenen van sociale aard zijn in verordening nr. 343/69 nauwkeurige voorschriften gegeven betreffende de samenstelling der bemanningen van voertuigen en de rij- en rusttijden. Ten einde de naleving dier voorschriften te garanderen heeft men in artikel 14, lid 1, dier verordening bepaald dat „de bemanningsleden van een voertuig dat geen geregelde vervoerdienst onderhoudt, … een persoonlijk controleboekje bij zich [moeten] hebben dat conform is aan het in de bijlage voorkomende model”. Volgens lid 6 moeten „de bemanningsleden het persoonlijke controleboekje op elk verzoek van de met de controle belaste ambtenaren tonen”. In lid 7 wordt aan „iedere onderneming” de verplichting opgelegd een register van die boekjes bij te houden, dat eveneens op zodanig verzoek moet worden getoond; uit het register moet onder meer blijken op welke datum en aan welke onderneming de boekjes zijn afgegeven. Ook moeten ze volgens lid 8 gedurende tenminste een jaar na afsluiting door de onderneming worden bewaard. In lid 9 worden de Lid-Staten verplicht de nodige maatregelen inzake de afgifte en de controle der boekjes te nemen; de Belgische regering heeft daaraan gevolg gegeven bij het op 7 maart 1973 gewijzigd Koninklijk Besluit van 23 maart 1970.

De verordening speelt een rol in een strafzaak, in hoger beroep van de uitspraak van de politierechtbank te Charleroi de dato 19 januari 1977 bij de correctionele rechtbank aldaar dienende; de politierechtbank had de vennootschap Creyf's Interim te Charleroi en haar directeur B. Dufour schuldig verklaard aan niet-nakoming van de verplichting om aan de bestuurder van een vrachtauto een persoonlijk controleboekje uit te reiken.

De firma Creyf's Interim legt zich toe op de tijdelijke verhuur van arbeidskrachten. Zo had zij voor het tijdvak 16 juli — 26 augustus 1975 de heer André Gustin als chauffeur ter beschikking gesteld van de vennootschap „Daniel Construction International” te Brussel, die hem voor haar rekening als bestuurder op een in haar eigendom toebehorend vrachtmotorrijtuig inzette. Tijdens een door de politie gehouden controle bleek de heer Gustin bij het verrichten van die werkzaamheden niet in het bezit te zijn van het in vermelde communautaire rechtsvoorschriften bedoelde boekje (noch ook van het naar Belgisch recht toegelaten dagelijks werkblad dat volgens artikel 14bis, sub b, van verordening nr. 515/72 in plaats van het boekje mag worden gebruikt).

In hoger beroep heeft de heer Dufour verklaard dat zijn firma zich jegens de firma Daniel Construction alleen had verplicht haar een chauffeur, in het bezit van een geldig rijbewijs, te leveren. Waar Creyf's Interim ook geen eigen voertuigen bezat, achtte zij zich voor bij vervoersverrichtingen door een harer cliënten begane overtredingen niet strafrechter lijk aansprakelijk.

De rechtbank te Charleroi vroeg zich af of in een dergelijke casuspositie voor de vraag welke onderneming verplicht is het boekje aan de bemanningsleden van een voertuig te reiken, de hoedanigheid van werkgever (in het geval van een chauffeur, door een bedrijf dat arbeidskrachten verhuurt tijdelijk ter beschikking van een andere onderneming gesteld, kan dat slechts eerstbedoeld bedrijf zijn) de doorslag geeft dan wel de rechtspositie van degene die van de transportmogelijkheid gebruik maakt (zoals de ondernemer voor wiens rekening de chauffeur, zij het slechts tijdelijk, werkzaam is).

De rechtbank overwoog dat er in verordening nr. 543/69 geen omschrijving van de term onderneming wordt gegeven, evenals ook de verplichting het boekje aan de bemanning uit te reiken er niet in is omschreven, terwijl evenmin is aangegeven op wie zulk een verplichting zou moeten rusten. Omdat wij hier met strafrecht te maken hebben — zodat de toepasselijke bepalingen eng moeten worden geïnterpreteerd — hebben de rechters in het bodemgeschil gemeend het Hof krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag de navolgende vragen te moeten stellen:

1. Heeft het woord „onderneming” uitsluitend betrekking op de natuurlijke-of rechtspersoon die hetzij zelf, hetzij door middel van ondergeschikten, wegvervoer verricht, zelfs indien dit vervoer slechts een gedeelte van zijn beroepsbezigheden vormt?

2. In geval bovengenoemd persoon gebruik maakt van de arbeid van iemand die hij heeft gehuurd om zijn voertuig(en) te besturen, is die persoon dan ontslagen van de verplichting het persoonlijk controleboekje aan elk bemanningslid te verstrekken en heeft het woord „onderneming” in dit geval betrekking op de natuurlijke- of rechtspersoon die arbeidskrachten verhuurt?