Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Waren die door merkhouder in Gemeenschap of Europese Economische Ruimte in handel zijn gebracht – Begrip „in de handel zijn gebracht” – Eenvormige uitlegging in communautaire rechtsorde

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 7, lid 1)

2. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Waren die door merkhouder in Gemeenschap of Europese Economische Ruimte in handel zijn gebracht – Begrip „in de handel gebrachte waren” – Waren die door merkhouder in Europese Economische Ruimte zijn ingevoerd of te koop zijn aangeboden, doch onverkocht blijven – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 7, lid 1)

3. Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Waren die door merkhouder in Gemeenschap of Europese Economische Ruimte in handel zijn gebracht – Verkoop aan in Europese Economische Ruimte gevestigde marktdeelnemer – Clausule die wederverkoop in Europese Economische Ruimte verbiedt – Wederverkoop in strijd met verbod – Uitputting van uitsluitend recht van merkhouder

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 7, lid 1)

Samenvatting

1. Het in artikel 7, lid 1, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, gehanteerde begrip „in de handel zijn gebracht” in de Europese Economische Ruimte is een beslissend element voor de uitdoving van het in artikel 5 van deze richtlijn bedoelde uitsluitende recht van de merkhouder. Het moet derhalve een eenvormige uitlegging krijgen in de communautaire rechtsorde.

(cf. punten 31‑32)

2. Artikel 7, lid 1, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), moet aldus worden uitgelegd dat van een merk voorziene waren niet kunnen worden geacht in de EER in de handel te zijn gebracht wanneer de merkhouder ze in de EER heeft ingevoerd om ze aldaar te verkopen of wanneer hij ze in zijn eigen winkels of in die van een gelieerde vennootschap aan de consumenten in de EER te koop heeft aangeboden, maar er niet in geslaagd is, ze te verkopen.

Een verkoop die de merkhouder in staat stelt, de economische waarde van zijn merk te realiseren, put weliswaar de door de richtlijn toegekende uitsluitende rechten uit, maar wanneer de merkhouder zijn waren invoert om ze in de EER te verkopen of te koop aan te bieden, brengt hij ze immers niet in de handel in de zin van genoemde bepaling, aangezien dergelijke handelingen derden niet het recht verlenen om over de van het merk voorziene waren te beschikken en de merkhouder niet in staat stellen, de economische waarde van het merk te realiseren. Bovendien behoudt de merkhouder, zelfs na dergelijke handelingen, zijn belang om de volledige controle over de van het merk voorziene waren te behouden, met name om de kwaliteit ervan te verzekeren.

(cf. punten 40‑42, 44, dictum 1)

3. Het bedingen van een verbod van wederverkoop in de EER in een tussen de merkhouder en een in de EER gevestigde marktdeelnemer gesloten verkoopovereenkomst betreffende van een merk voorziene waren betreft alleen de verhoudingen tussen de partijen bij die handeling. Het sluit het in de EER in de handel brengen in de zin van artikel 7, lid 1, van de Eerste merkenrichtlijn (89/104), zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de EER, niet uit en staat derhalve niet in de weg aan de uitputting van het uitsluitende recht van de merkhouder in geval van wederverkoop in de EER in strijd met het verbod.

(cf. punten 54, 56, dictum 2)