ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
31

Met zijn tweede en zijn derde vraag, die samen dienen te worden behandeld, wenst de verwijzende rechterlijke instantie in wezen te vernemen of, in een geval als aan de orde in het hoofdgeding en in de veronderstelling dat de douaneautoriteiten geen opening van zaken kunnen geven over de betrokken onderzoeken, artikel 47 van het Handvest aldus moet worden uitgelegd dat de daarin neergelegde rechten met zich brengen dat de douaneautoriteiten moeten ingegaan op een verzoek van de belanghebbende om op haar kosten een onderzoek van de betrokken goederen in het vermelde land van oorsprong te laten verrichten. Verder wenst de verwijzende rechterlijke instantie te vernemen of het van belang is dat nog gedurende een beperkte tijd gedeelten van de monsters van de goederen zijn bewaard, waarover de belanghebbende had kunnen beschikken met het oog op onderzoek door een ander laboratorium, en zo ja, of de douaneautoriteiten de belanghebbende dienden te wijzen op het feit dat submonsters van de goederen beschikbaar waren en dat zij deze kon opvragen voor een dergelijk onderzoek.
9

Artikel 14, lid 2, van richtlijn 2011/64 bepaalt: „De totale accijns (specifiek recht en/of ad‑valoremaccijns exclusief btw), uitgedrukt als percentage of als een bedrag per kilogram of per aantallen stuks, moet ten minste gelijk zijn aan de minimumtarieven of ‑bedragen: a) voor sigaren of cigarillo’s: 5 % van de kleinhandelsprijs, inclusief alle belastingen, of 12 EUR per 1000 stuks of per kilogram; b) voor tabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten: 40 % van de gewogen gemiddelde kleinhandelsprijs van tot verbruik uitgeslagen tabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, of 40 EUR per kilogram; c) voor andere rooktabak: 20 % van de kleinhandelsprijs, inclusief alle belastingen, of 22 EUR per kilogram. Met ingang van 1 januari 2013 bedraagt de totale accijns op rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten ten minste 43 % van de gewogen gemiddelde kleinhandelsprijs van tot verbruik uitgeslagen rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, of ten minste 47 EUR per kilogram. Met ingang van 1 januari 2015 bedraagt de totale accijns op rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten ten minste 46 % van de gewogen gemiddelde kleinhandelsprijs van tot verbruik uitgeslagen rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, of ten minste 54 EUR per kilogram. Met ingang van 1 januari 2018 bedraagt de totale accijns op rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten ten minste 48 % van de gewogen gemiddelde kleinhandelsprijs van tot verbruik uitgeslagen rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, of ten minste 60 EUR per kilogram. Met ingang van 1 januari 2020 bedraagt de totale accijns op rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten ten minste 50 % van de gewogen gemiddelde kleinhandelsprijs van tot verbruik uitgeslagen rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, of ten minste 60 EUR per kilogram. De gewogen gemiddelde kleinhandelsprijs is gelijk aan de op basis van de kleinhandelsprijs inclusief alle belastingen berekende totale waarde van de tot verbruik uitgeslagen rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, gedeeld door de totale hoeveelheid tot verbruik uitgeslagen rooktabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten. Deze prijs wordt uiterlijk op 1 maart van elk jaar bepaald op basis van de gegevens in verband met alle tot verbruik uitgeslagen hoeveelheden van het voorgaande kalenderjaar.”
24

Daarop heeft de Consiglio di Stato de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Levert de bepaling waarin de functie van voorzitter van een havenautoriteit is voorbehouden aan Italiaanse staatsburgers een krachtens artikel 45 VWEU verboden discriminatie op grond van nationaliteit op, nu, ten eerste, de uitzonderingsbepaling van artikel 45, lid 4, VWEU niet relevant lijkt voor het onderhavige geval [benoeming van een staatsburger van een andere lidstaat van de Europese Unie tot voorzitter van een havenautoriteit, een rechtspersoon die kan worden gekwalificeerd als publiekrechtelijke instelling] omdat deze bepaling ziet op [...] betrekkingen in overheidsdienst in ondergeschikt verband (terwijl in het onderhavige geval [...] geen sprake is van een dergelijke betrekking) en, ten tweede, de aan de voorzitter [van de havenautoriteit van Brindisi] opgedragen taken hoe dan ook kunnen worden opgevat als ‚werkzaamheden’ in ruime zin [...]? 2) Zo niet, kan het vervullen van de functie van voorzitter van een Italiaanse havenautoriteit door een staatsburger van een andere lidstaat van de Europese Unie dan onder het recht van vestiging van artikelen 49 VWEU e.v. worden gebracht en levert het verbod naar nationaal recht om deze functie te laten vervullen door een persoon die geen Italiaans staatsburger is, een geval van discriminatie op grond van nationaliteit op, of kan deze omstandigheid worden geacht te zijn uitgesloten bij artikel 51 VWEU? 3) Subsidiair, voor het geval het vervullen van de functie van voorzitter van een Italiaanse havenautoriteit door een staatsburger van een andere lidstaat van de Europese Unie kan worden gekwalificeerd als het verrichten van een ‚dienst’ in de zin van richtlijn 2006/123, is dan de uitsluiting van havendiensten van de werkingssfeer van de richtlijn in casu van belang en – indien dat niet het geval is – levert het verbod naar nationaal recht om deze functie te vervullen dan discriminatie op grond van nationaliteit op? 4) Meer subsidiair, kan het vervullen van de functie van voorzitter van een Italiaanse havenautoriteit door een staatsburger van een andere lidstaat van de Europese Unie, mocht dat niet onder de hierboven genoemde bepalingen vallen, in algemenere zin worden opgevat als een voorrecht dat deel uitmaakt van het recht van de gemeenschapsburger om ‚in iedere lidstaat [...] te werken, zich te vestigen of diensten te verrichten’ in de zin van artikel 15 van het [Handvest], ook ongeacht de bijzondere ‚sector’-bepalingen in de artikelen 45 VWEU, 49 VWEU e.v., alsook in richtlijn 2006/123 [...], en is het verbod naar nationaal recht om deze functie te vervullen bijgevolg in strijd met het eveneens algemene verbod van discriminatie op grond van nationaliteit van artikel 21, lid 2, van dat [Handvest]?”
Artikel 18 van verordening (EG) nr. 1386/2002 van de Commissie van 29 juli 2002 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1164/94 van de Raad met betrekking tot de beheers‑ en controlesystemen en de procedure inzake financiële correcties betreffende uit het Cohesiefonds toegekende bijstand (PB L 201, blz. 5) luidt:

„1. De termijn waarbinnen de betrokken lidstaat kan reageren op een verzoek overeenkomstig artikel H, lid 1, eerste alinea, van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1164/94 zijn opmerkingen kenbaar te maken, bedraagt twee maanden, uitgezonderd in naar behoren gemotiveerde gevallen, waarin door de Commissie een langere periode kan worden toegestaan.

2. Wanneer de Commissie een financiële correctie voorstelt op basis van extrapolatie of tegen een forfaitair percentage, wordt de lidstaat in de gelegenheid gesteld door middel van een onderzoek van de betrokken dossiers aan te tonen, dat de werkelijke omvang van de onregelmatigheden kleiner was dan door de Commissie is ingeschat. In overeenstemming met de Commissie mag de lidstaat de omvang van zijn onderzoek beperken tot een passend gedeelte of een passende steekproef van de betrokken dossiers.

De voor dit onderzoek toegestane aanvullende periode kan niet meer bedragen dan twee maanden volgende op de periode van twee maanden bedoeld in lid 1, behalve in naar behoren gemotiveerde gevallen. De resultaten van dit onderzoek worden behandeld overeenkomstig het bepaalde in artikel H, lid 1, tweede alinea, van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1164/94. De Commissie houdt rekening met alle door de lidstaat binnen de gestelde termijnen verstrekte bewijsmateriaal.

3. Wanneer de lidstaat de door de Commissie gemaakte opmerkingen betwist en er op grond van artikel H, lid 1, tweede alinea, van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1164/94 een hoorzitting plaatsvindt, gaat de periode van drie maanden waarbinnen de Commissie op grond van artikel H, lid 2, van bijlage II bij genoemde verordening een besluit neemt, in op de datum van de hoorzitting.”
46

Gelet op een en ander moet op de eerste vraag worden geantwoord dat het Unierecht, en in het bijzonder artikel 267 VWEU, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan de gewone rechter in hoger beroep of laatste aanleg tijdens de procedure het grondwettelijk hof om vernietiging van een nationale wet moet verzoeken wanneer hij van oordeel is dat deze in strijd is met artikel 47 van het Handvest, in plaats van deze alleen maar buiten toepassing te laten in het concrete geval, voor zover die gewone rechter door de voorrang van die procedure, zowel vóór de indiening van een dergelijk verzoek bij de nationale rechter die met de grondwettigheidstoetsing van de wetten is belast als, in voorkomend geval, na de beslissing van die rechter op dat verzoek, wordt belet zijn bevoegdheid uit te oefenen om het Hof prejudiciële vragen voor te leggen of zijn verplichting in die zin na te komen. Daarentegen moet het Unierecht, en in het bijzonder artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een dergelijke nationale regeling voor zover de gewone rechter vrij blijft: — op elk ogenblik van de procedure dat hij passend oordeelt – ook na de incidentele procedure voor algemene toetsing van wetten –, het Hof alle prejudiciële vragen voor te leggen die hij noodzakelijk acht, — alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om de voorlopige rechterlijke bescherming van de door de rechtsorde van de Unie verleende rechten te verzekeren, en — na een dergelijke incidentele procedure de betrokken nationale wettelijke bepaling buiten toepassing te laten indien hij die in strijd met het Unierecht acht. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of de nationale regeling in overeenstemming met deze eisen van het Unierecht kan worden uitgelegd.
onvermengde synthetische organische kleurstoffen (al dan niet bestaande uit chemisch welbepaalde verbindingen) en synthetische organische kleurstoffen die zijn versneden of gestandaardiseerd, dat wil zeggen vermengd met zelfstandigheden zonder kleurend vermogen (bijvoorbeeld watervrij natriumsulfaat, natriumchloride, dextrine, zetmeel) om de kleuren te verzachten of te doen overeenstemmen met bepaalde standaardkleuren. Dat aan die kleurstoffen een gering percentage tensioactieve producten is toegevoegd, om het verven van de textielvezels te vergemakkelijken, heeft geen invloed op de indeling. De hierboven omschreven kleurstoffen komen meestal voor in poeder, in kristallen of in pasta.

Zij worden evenwel ingedeeld onder post 3212 indien zij voorkomen als verfmiddelen opgemaakt voor de verkoop in het klein (zie de toelichting op post 3212, sub C);

[...]

Van de synthetische organische kleurstoffen bedoeld bij deze post kunnen worden genoemd:

[...]
71

Gelet op een en ander dient op de derde vraag te worden geantwoord dat artikel 28, lid 1, sub a, van verordening nr. 1698/2005 aldus moet worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen de vaststelling van een nationale regeling als die in het hoofdgeding, die ter verhoging van de toegevoegde waarde van landbouwproducten voorziet in steun die wat ondernemingen welke maalderijen exploiteren betreft slechts kan worden verleend voor concrete acties die zijn gericht op de modernisering van de bestaande capaciteit van die maalderijen, en niet voor concrete acties waarbij nieuwe capaciteit wordt gecreëerd. Wanneer echter sprake is van een situatie als die in het hoofdgeding, waarin een of meer maalderijen worden gesloten en door een nieuwe maalderij worden vervangen zonder uitbreiding van de capaciteit, staat het aan de nationale rechter om zich ervan te vergewissen dat een dergelijke regeling aldus wordt toegepast dat het gelijkheidsbeginsel in acht wordt genomen.
10

In de punten 57 en 59 tot en met 61 van hoofdstuk VIII van titel C van de beste praktijken, dat als opschrift „Richtsnoeren voor de beoordeling van verzoeken tot vrijstelling” heeft, is bepaald: „57. De aangewezen persoon of entiteit kan verzoeken om een machtiging voor het gebruiken van zijn of haar bevroren tegoeden of economische middelen, bijvoorbeeld om een schuldeiser te betalen. [...] [...] 59. Een persoon of entiteit die tegoeden of economische middelen voor een aangewezen persoon of entiteit beschikbaar wil stellen moet om een machtiging verzoeken. Bij de beoordeling van het verzoek dienen de bevoegde autoriteiten onder andere rekening te houden met de bewijzen die ter staving van het verzoek zijn overgelegd en met de vraag of er tussen de aanvrager en de aangewezen persoon of entiteit banden bestaan die kunnen doen vermoeden dat zij samenwerken om de bevriezingsmaatregelen te omzeilen. 60. Bij het beoordelen van het verzoek om machtiging tot het gebruiken of het beschikbaar stellen van bevroren tegoeden of economische middelen dienen de bevoegde autoriteiten elk ander door hen passend geacht onderzoek te verrichten, de raadpleging van andere belanghebbende lidstaten daaronder begrepen. De bevoegde autoriteiten dienen zich tevens te beraden op voorwaarden of waarborgen om te voorkomen dat vrijgegeven tegoeden of economische middelen worden gebruikt voor doeleinden die onverenigbaar zijn met het doel van de vrijstelling. Zo kunnen rechtstreekse bankoverschrijvingen, bijvoorbeeld, de voorkeur genieten boven betalingen in contanten. Bij het verlenen van een machtiging dienen zo nodig passende voorwaarden of limieten te worden overwogen (bijvoorbeeld inzake de hoeveelheid of de herverkoopwaarde van de tegoeden of economische middelen die elke maand beschikbaar kunnen worden gesteld); daarbij moet rekening worden gehouden met de criteria uit de toepasselijke verordeningen. Elke machtiging dient schriftelijk te worden verleend, voordat de tegoeden of economische middelen worden gebruikt of beschikbaar gesteld. 61. De regelgeving verplicht de bevoegde autoriteiten de verzoeker en de andere lidstaten mede te delen of het verzoek is ingewilligd. [...]”
4

Artikel 2 van deze verordening bepaalt: „In deze verordening: 1) wordt onder ‚zeevervoerdiensten binnen een lidstaat (cabotage in het zeevervoer)’ verstaan: diensten die gewoonlijk tegen vergoeding worden verricht en met name het volgende omvatten: a) cabotage met het vasteland: het vervoer over zee van passagiers of goederen tussen havens op het vasteland of het hoofdgrondgebied van een lidstaat, waarbij geen eilanden worden aangedaan; b) ‚offshore’-bevoorradingsdiensten: het vervoer over zee van passagiers of goederen tussen een haven in een lidstaat en installaties of bouwwerken op het continentale plat van die lidstaat; c) cabotage met eilanden: het vervoer over zee van passagiers of goederen tussen: — havens op het vasteland en op een of meer eilanden van een lidstaat; — havens op eilanden van een lidstaat. [...]”
12

Artikel 4 van dat voorstel, met als titel „Vestigingsplaats”, bepaalt in de leden 1 en 2: „1) Voor de toepassing van deze richtlijn wordt een financiële instelling geacht op het grondgebied van een deelnemende lidstaat te zijn gevestigd wanneer aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: [...] g) zij is partij bij een financiële transactie, waarbij ze voor eigen rekening of voor rekening van een derde handelt dan wel in naam van een partij bij die transactie, in een gestructureerd product of een van de financiële instrumenten als bedoeld in deel C van bijlage I bij richtlijn 2004/39/EG, uitgegeven op het grondgebied van die lidstaat, met uitzondering van de instrumenten als bedoeld in de punten 4 tot en met 10 van dat deel die niet op een georganiseerd platform worden verhandeld. 2) Een persoon die geen financiële instelling is, wordt geacht in een deelnemende lidstaat te zijn gevestigd wanneer aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: [...] c) hij is partij bij een financiële transactie in een gestructureerd product of een van de financiële instrumenten als bedoeld in deel C van bijlage I bij richtlijn 2004/39/EG, uitgegeven op het grondgebied van die lidstaat, met uitzondering van de instrumenten als bedoeld in de punten 4 tot en met 10 van dat deel die niet op een georganiseerd platform worden verhandeld.”
Artikel 5 van deze verordening, met als opschrift „Productaansprakelijkheid”, luidt als volgt:

„1. Onverminderd artikel 4, lid 2, wordt de niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit de door een product veroorzaakte schade, beheerst door:

a) het recht van het land waar degene die schade lijdt, op het tijdstip waarop de schade zich voordeed zijn gewone verblijfplaats had, indien het product in dat land op de markt is gebracht;

b) subsidiair, het recht van het land waar het product is verkregen, indien het product in dat land op de markt is gebracht;

c) subsidiair, het recht van het land waar de schade zich heeft voorgedaan, indien het product in dat land op de markt is gebracht.

Indien echter de persoon wiens aansprakelijkheid in het geding is, redelijkerwijs niet kon voorzien dat het product, of een soortgelijk product, in het respectievelijk [sub a, b en c] bedoelde land op de markt zou worden gebracht, is het recht van het land waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft, van toepassing.

2. Indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de onrechtmatige daad een kennelijk nauwere band heeft met een ander dan het in lid 1 bedoelde land, is het recht van dat andere land van toepassing. Een kennelijk nauwere band met een ander land zou met name kunnen berusten op een reeds eerder bestaande nauw met de onrechtmatige daad samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst.”
8

Artikel 8 van voornoemde verordening, met het opschrift „Referentiehoeveelheid van traditionele importeurs”, luidt als volgt: „Voor de toepassing van dit hoofdstuk is de ‚referentiehoeveelheid’ de volgende door een traditionele importeur in de zin van artikel 4 ingevoerde hoeveelheid knoflook: a) voor traditionele importeurs die tussen 1998 en 2000 knoflook hebben ingevoerd in de Gemeenschap in haar samenstelling op 1 januari 1995, de grootste hoeveelheid knoflook die per kalenderjaar is ingevoerd in de kalenderjaren 1998, 1999 en 2000; b) voor traditionele importeurs die tussen 2001 en 2003 knoflook hebben ingevoerd in Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië of Slowakije, de grootste hoeveelheid knoflook die: i) hetzij per kalenderjaar is ingevoerd in de kalenderjaren 2001, 2002 en 2003, ii) hetzij per invoertariefcontingentsperiode is ingevoerd in de invoertariefcontingentsperioden 2001/2002, 2002/2003 en 2003/2004; c) voor traditionele importeurs die tussen 2003 en 2005 knoflook hebben ingevoerd in Bulgarije of Roemenië, de grootste hoeveelheid knoflook die: i) hetzij per kalenderjaar is ingevoerd in de kalenderjaren 2003, 2004 en 2005, ii) hetzij per invoertariefcontingentsperiode is ingevoerd in de invoertariefcontingentsperioden 2003/2004, 2004/2005 en 2005/2006; d) voor traditionele importeurs die niet onder a, b of c vallen, de grootste hoeveelheid knoflook die per invoertariefcontingentsperiode is ingevoerd in de eerste drie verstreken invoertariefcontingentsperioden waarin die importeurs invoercertificaten op grond van verordening (EG) nr. 565/2002[...], verordening (EG) nr. 1870/2005 of de onderhavige verordening hebben verkregen. [...]”
Een onderneming die aan een enkele en complexe inbreuk op de mededingingsregels heeft deelgenomen door middel van specifieke gedragingen die een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging met een de mededinging beperkend doel in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU vormden en die een bijdrage aan de verwezenlijking van de inbreuk in zijn geheel beoogden te leveren, kan voor de gehele duur van haar deelneming aan die inbreuk eveneens aansprakelijk zijn voor de gedragingen van andere ondernemingen in het kader van diezelfde inbreuk. Dat is het geval wanneer vaststaat dat deze onderneming door haar eigen gedrag wilde bijdragen aan de door alle deelnemers nagestreefde gemeenschappelijke doelstellingen en dat zij kennis had van de inbreuk makende gedragingen die door andere ondernemingen werden overwogen of verricht in hun streven naar dezelfde doelstellingen, of dat zij deze redelijkerwijs kon voorzien en bereid was het risico daarvan te aanvaarden. Aangezien die laatste twee voorwaarden alternatief zijn, hoeft het Gerecht niet na te gaan of die onderneming die gedragingen redelijkerwijs kon voorzien en of zij het risico daarvan had aanvaard, wanneer het van oordeel is dat zij daarvan kennis had.

(zie punten 23, 30)
3)

De Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), de Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon), de Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA), Campil-Agro-Industrial do Campo do Tejo Lda, Evropaïka Trofima AE, FIT – Fomento da Indústria do Tomate SA, Konservopoiia Oporokipeftikon Filippos AE, Panellinia Enosi Konservopoion, Elliniki Etairia Konservon AE, Anonymos Viomichaniki Etaireia Konservon D. Nomikos, Italagro – Indústria de Transformação de Produtos Alimentares SA, Kopaïs AVEE Trofimon & Poton, Serraïki Konservopoiia Oporokipeftikon Serko AE, Sociedade de Industrialização de Produtos Agrícolas – Sopragol SA, Sugalidal – Indústrias de Alimentação SA, Sutol – Indústrias Alimentares Lda en ZANAE Zymai Artopoiias Nikoglou AE Viomichania Emporio Trofimon worden verwezen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en/of van de hogere voorzieningen die zijn opgekomen aan de Confederazione Cooperative Italiane, de Cooperativas Agro-Alimentarias, de Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop), de Europese Commissie in zaak C‑457/13 P, de Italiaanse Republiek, de Sociedad Cooperativa de Exportación de Frutos Cítricos Anecoop (Anecoop) S. Coop, de Cooperativa Agrícola Nuestra Señora del Oreto (CANSO) Coop. V., de Cooperativa Agrícola „Sant Bernat” (Carlet) Coop. V., de Cooperativa Agrícola SCJ (COPAL) Coop. V., Grupo AN S. Coop., de Acopaex S. Coop., Las Marismas de Lebrija Sociedad Cooperativa Andaluza (Las Marismas), de Associació de Cooperatives Agràries de les Terres de Lleida (ACTEL), de Unió Corporació Alimentária (UNIO) SCCL, de Union Coopérative Agricole France Prune (France Prune), Agrial SCA, Triskalia, de Union Fermière Morbihannaise (UFM), VOG Products Soc. agr. coop., Consorzio Padano Ortofrutticolo (CO.PAD.OR.) Soc. agr. coop., Consorzio Casalasco del Pomodoro Soc. agr. coop., Agricoltori Riuniti Piacentini (ARP) Soc. agr. coop., Orogel Fresco Soc. agr. coop., Conserve Italia Soc. agr. coop., Fruttagel Soc. agr. coop. en de Unione Nazionale tra le Organizzazioni di Produttori Ortofrutticoli, Agrumari e di Frutta in Guscio (Unaproa).