ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
19

Het EUIPO antwoordt in wezen hierop dat artikel 3, vijfde streepje, tweede volzin, van de AUB van artikel 45 niet ziet op verzoekers geval, maar bijvoorbeeld op het geval waarin de beoordelaar afwezig is, terwijl de betrokken ambtenaar overeenkomstig zijn werkinstructies aanwezig is tijdens de bevorderingsronde. Deze uitlegging wordt bevestigd door het feit dat de beoordelingsrapporten nodig zijn om de vergelijking van de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren naar behoren te verzekeren, hetgeen tevens blijkt uit artikel 3 van de AUB van artikel 45, die als algemene regel vereist dat die rapporten definitief zijn geworden. Aangezien een persoon die met ziekteverlof is, in het algemeen niet wordt geacht in staat te zijn, zijn beoordelingsrapport te betwisten en de termijnen van de procedure te eerbiedigen, was het EUIPO verplicht om verzoekers beoordelingsprocedures op te schorten en, volgens datzelfde beginsel, eveneens zijn bevorderingsprocedure op te schorten teneinde zijn procedurele rechten te waarborgen. Voorts is het EUIPO van mening dat de vergelijking van de verdiensten op basis van andere informatie dan die welke in de beoordelingsrapporten is opgenomen, slechts in laatste instantie moet plaatsvinden en alleen gerechtvaardigd is indien duidelijk blijkt dat geen naar behoren opgesteld rapport beschikbaar is, aangezien de betrokken ambtenaar niet in zijn ambt zal terugkeren. De zorgvuldigheid verplicht het EUIPO om zich ervan te vergewissen dat het besluit inzake verzoekers bevordering was genomen nadat hij de mogelijkheid heeft gehad om zijn mening over zijn verdiensten te geven. In antwoord op de door het Gerecht vastgestelde maatregel tot organisatie van de procesgang stelt het EUIPO tevens dat het in verzoekers belang is om te kunnen deelnemen aan een beoordelingsgesprek en de beoordelingsprocedure in haar geheel te volgen, in plaats van een procedure waarin het EUIPO zich op andere bruikbare informatie beroept, aangezien hij betrokken is bij een onderzoek van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) dat, ook al is het na de vaststelling van het bestreden besluit ingesteld, de periode van het relevante beoordelingsjaar betreft. Het voegt hieraan toe dat de beoordelingsrapporten ervoor zorgen dat de rechten van het personeel middels het onderhoud en een bezwaarprocedure worden beschermd, hetgeen mogelijk niet het geval is indien de vergelijking van de verdiensten op andere beschikbare informatie berust.
In het bestreden besluit herhaalt de Commissie eerst de uiteenzetting van de feiten die in haar brief van 31 augustus 2015 voorkomt, waarvan een samenvatting is te vinden in punt 6 hierboven. Zij herinnert eraan dat met deze brief toepassing is gegeven aan de procedure op tegenspraak bedoeld in artikel 109, lid 1, van het Financieel Reglement zoals van toepassing tot 31 december 2015. Ter verduidelijking van de juridische grondslag van de sanctie vermeldt zij de bepalingen van het Financieel Reglement en de bijbehorende toepassingsverordening die van toepassing waren op het moment dat de ten laste gelegde feiten zich voordeden (zie punt 4 hierboven). In een voetnoot vermeldt de Commissie hieromtrent het volgende:

„Overeenkomstig de prioriteitsregel en de daarop betrekking hebbende rechtspraak, dient in herinnering te worden gebracht dat de toepasselijke procedurele regels die zijn die op het moment van vaststelling van een besluit gelden, terwijl materiële rechtsregels in beginsel niet van toepassing zijn op omstandigheden die al bestonden voor zij in werking treden [...]. De in deze zaak toepasselijke materiële regels zijn dus de regels zoals die golden op het moment dat de ten laste gelegde feiten plaatsvonden. De procedure op tegenspraak is voltooid volgens de tot 31 december 2015 geldende regels.”
54

Wanneer het TAOBG of het TABG binnen de termijn van vier maanden van artikel 90, lid 1, van het Statuut geen antwoord op een verzoek om bijstand in de zin van artikel 24 van het Statuut geeft, kan ervan worden uitgegaan dat er een stilzwijgend besluit van dat gezag tot stand is gekomen waarbij het verzoek om bijstand wordt afgewezen. In dat geval moet immers worden aangenomen dat het gezag niet van oordeel was dat de elementen die ter onderbouwing van het verzoek om bijstand waren aangevoerd, een begin van voldoende bewijs van de echtheid van de gestelde feiten vormde, die in casu betrekking hadden op een vermeende schending van artikel 12 bis van het Statuut, waardoor het verplicht werd om bijstand te verlenen. De vaststelling dat er sprake is van een dergelijk stilzwijgend besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand houdt dus nauw verband met het ontbreken van het treffen van maatregelen door de administratie, zoals die welke zij op grond van haar in artikel 24 van het Statuut bedoelde bijstandsplicht moet nemen, aangezien de administratie in dat geval impliciet, maar noodzakelijkerwijs van mening is, dat het geval niet binnen de werkingssfeer van laatstgenoemde bepaling valt.
Het tegenbewijs en nadere bewijsaanbiedingen na tegenbewijs in het verweerschrift van de tegenpartij vallen niet onder de vervalregel van artikel 85, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, waarin is bepaald dat bewijzen en bewijsaanbiedingen worden overgelegd in het kader van de eerste memoriewisseling. Deze bepaling betreft namelijk nieuwe bewijsaanbiedingen en moet worden gezien in het licht van artikel 92, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering, dat uitdrukkelijk bepaalt dat het tegenbewijs vrijstaat en nadere bewijsaanbiedingen toegelaten zijn.

(zie punt 21)
2.

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Beperkende maatregelen tegen Syrië – Bevriezing van de tegoeden van personen, entiteiten of lichamen in het licht van de situatie in Syrië – Besluit genomen in een door de belanghebbende gekende context zodat deze de draagwijdte van de hem betreffende maatregel kan begrijpen – Toelaatbaarheid van een beknopte motivering [Art. 296 VWEU; besluiten (GBVB) 2016/850, (GBVB) 2017/917 en (GBVB) 2018/778 van de Raad] (zie punten 72‑77, 80, 81)
3.

Instellingen van de Europese Unie – Recht van het publiek op toegang tot documenten – Verordening nr. 1049/2001 – Uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten – Bescherming van de commerciële belangen van een bepaalde persoon – Omvang – Beoordelingsverslag van een aangemelde instantie in de zin van de wetgeving inzake de EG-verklaring van overeenstemming voor medische hulpmiddelen – Mogelijke afbreuk aan de reputatie van de aangemelde instantie wegens details, in het verslag, over de analyse van eventuele niet-overeenstemming van de instantie met de toepasselijke regelgeving – Daaronder begrepen (Verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 2, eerste streepje; verordening nr. 920/2013 van de Commissie) (zie punten 42, 43, 47‑54)
12.

Gerechtelijke procedure – Kosten – Verwijzing van de in het gelijk gestelde partij in haar eigen kosten en in die van de verzoeker (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 135, lid 2) (zie punten 128, 129)
1.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 16, 17, 45)
Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 26 september 2018 –

Portugal/Commissie

(Zaak T‑463/16)

„ELGF en Elfpo – Uitgaven die aan financiering zijn onttrokken – Oppervlaktegerelateerde steun – Verlaging of uitsluiting van betalingen bij niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden – Verordening (EG) nr. 73/2009 – Verordening (EG) nr. 1122/2009 – Verordening (EG) nr. 885/2006 – Evenredigheid”

1. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Weigering van tenlasteneming van uitgaven als gevolg van onregelmatigheden bij de toepassing van de Unieregeling – Betwisting door de betrokken lidstaat – Bewijslast – Verdeling onder de Commissie en de lidstaat (Verordening nr. 1290/2005 van de Raad, art. 31) (zie punten 19, 20, 25)

2. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Procedure – Voorwerp – Financiële correctie die geen sanctie vormt (zie punt 24)

3. Landbouw – Gemeenschappelijk landbouwbeleid – Geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde steunregelingen – Verlaging of uitsluiting van betalingen bij niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden – Eis dat elk betrokken landbouwbedrijf is gecontroleerd – Geen – Toepassing van een financiële correctie die het bij verordening nr. 1122/2009 voor verlagingen vastgestelde maximum overschrijdt – Schending van het evenredigheidsbeginsel – Geen (Verordeningen van de Raad nr. 1290/2005, art. 31, lid 2, en nr. 73/2009; verordening nr. 1122/2009 van de Commissie, art. 50, 51 en 71, lid 4) (zie punten 42‑44, 47, 49, 50)

4. Landbouw – Financiering door het ELGF en het Elfpo – Goedkeuring van de rekeningen – Definitieve weigering om bepaalde uitgaven ten laste te nemen – Noodzaak van een voorafgaande procedure op tegenspraak – Mededeling door de Commissie van de resultaten van de controles – Verplichting om de aan de betrokken lidstaat verweten onregelmatigheden nauwkeurig te identificeren – Omvang (Verordening nr. 1290/2005 van de Raad, art. 31; verordening nr. 885/2006 van de Commissie, art. 11, lid 1) (zie punten 59‑67)

5. Beroep tot nietigverklaring – Voorwerp – Besluit gebaseerd op meerdere redeneringen, die elk volstaan als grondslag voor het dispositief – Nietigverklaring van een dergelijk besluit – Voorwaarden (Art. 263 VWEU en 296 VWEU) (zie punt 133)

Voorwerp

Verzoek, op grond van artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/1059 van de Commissie van 20 juni 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2016, L 173, blz. 59), wat de Portugese Republiek betreft

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) De Portugese Republiek zal haar eigen kosten en drie vierde van de kosten van de Europese Commissie dragen.
1)

Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/1059 van de Commissie van 20 juni 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) wordt nietig verklaard voor zover daarbij de uitgaven die de Tsjechische Republiek heeft verricht in het kader van het ELGF voor de controles op de naleving van de randvoorwaarden in het begrotingsjaar 2011 voor een bedrag van 6356909,30 EUR aan financiering worden onttrokken.
Alleen de rechterlijke instanties van de Unie zijn bevoegd om de ongeldigheid van een handeling van de Unie vast te stellen. Bijgevolg blijft een verslag van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) wettig bestaan in de rechtsorde van de Unie zolang het niet door de Unierechter ongeldig is verklaard, ook al heeft een nationale rechterlijke instantie dat verslag ongeldig verklaard in een strafrechtelijke procedure die in de betrokken lidstaat is aangespannen tegen een onderneming die financiering via subsidiëring door de Unie ontving.

Bijgevolg kan, ter uitvoering van het arrest van die nationale rechterlijke instantie, het verslag van OLAF weliswaar niet worden gebruikt in het kader van de strafrechtelijke procedure in die lidstaat, maar dat neemt niet weg dat de Commissie zich, in het kader van een onder het Unierecht vallende administratieve procedure waarop contractuele bepalingen zien, op dat verslag van OLAF kan baseren om maatregelen tot beëindiging van de met de onderneming gesloten overeenkomsten en tot opschorting van betalingen vast te stellen, zolang dat verslag niet door de Unierechter ongeldig is verklaard. De bij de nationale rechterlijke instantie gevoerde procedure kan bovendien geen invloed hebben op een beroep dat door die onderneming is ingesteld bij de Unierechter, omdat dit beroep, wat de verenigbaarheid van de door de Commissie getroffen maatregelen met de subsidieovereenkomsten en de door die overeenkomsten van toepassing verklaarde regels betreft, krachtens artikel 272 VWEU gelezen in samenhang met het in die overeenkomsten opgenomen arbitragebeding onder de exclusieve bevoegdheid van het Gerecht valt.

(zie punten 62, 63, 66, 70)
4.

Harmonisatie van de wetgevingen–Machines–Richtlijn 2006/42–In de handel brengen–Toepassing door een lidstaat van de vrijwaringsclausule in geval van een risico voor de gezondheid of de veiligheid–Verplichting om het bestaan van het bedoelde risico te rechtvaardigen–Uitvoering van een risicobeoordeling–Beoordelingscriteria–Inaanmerkingneming van de handleiding die voor de machine ter beschikking wordt gesteld–Toelaatbaarheid [Richtlijn 2006/42 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, lid 1, a) en c), en bijlage I, punten 1.1.1 en 1.7.4.1] (zie punten 53‑57, 84, 85, 104)
Op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name wanneer het gaat om beschermende handelsmaatregelen, dient het toezicht van de Unierechter niet alleen betrekking te hebben op eventuele fouten bij de toepassing van het recht, maar ook op de vraag of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid. Dit geldt inzonderheid voor de vaststelling of schade wordt toegebracht aan de bedrijfstak van de Unie, die de beoordeling van ingewikkelde economische situaties vereist.

Derhalve kan de Unierechter weliswaar op het gebied van beschermende handelsmaatregelen en met name antidumpingmaatregelen niet in de beoordeling treden die is voorbehouden aan de bevoegde autoriteiten van de Unie, maar moet hij wel nagaan of de instellingen alle relevante omstandigheden in aanmerking hebben genomen en de gegevens in het dossier met de nodige zorgvuldigheid hebben beoordeeld.

(zie punten 34‑37)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 40, 41)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 19, 60)
Uit artikel 7, lid 1, van de door de Commissie vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut blijkt dat, wat de overdracht aan de pensioenregeling van de Unie betreft van pensioenrechten die een ambtenaar krachtens een nationale of internationale pensioenregeling heeft verworven, de besluiten tot toekenning van extra pensioenjaren zijn gebaseerd op het bedrag van het overdraagbare kapitaal op de datum van inschrijving van het verzoek, zoals de bevoegde nationale of internationale autoriteiten dat aan het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) hebben meegedeeld, eventueel met aftrek van het bedrag dat overeenkomt met de herwaardering van het kapitaal tussen de datum van inschrijving van het verzoek en die van de daadwerkelijke overdracht. Bovendien blijkt daaruit dat slechts wanneer de bevoegde nationale of internationale instantie niet in staat is om de waarde van de pensioenrechten op de datum van inschrijving van het verzoek mee te delen, op het geactualiseerde kapitaal dat daadwerkelijk is overgedragen een enkelvoudige rente in mindering wordt gebracht. Hebben de bevoegde nationale of internationale autoriteiten het TABG de waarde van de pensioenrechten op de datum van inschrijving van het verzoek meegedeeld, dan kan dit gezag dus niets in mindering brengen op dit bedrag en dient de berekening van de statutaire pensioenjaren plaats te vinden op basis van dit volledige bedrag.

(zie punt 23)
6)

De Commissie wordt verwezen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en in die van de procedure in eerste aanleg.
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 17, 18, 62, 69)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 29)
4.

Ambtenaren–Bevordering–Vergelijking van de verdiensten–Beoordelingsbevoegdheid van de administratie–Elementen die in aanmerking kunnen worden genomen–Gebruik van talen in het kader van de werkzaamheden–Beoordeling aan de hand van het voordeel dat de betrokken ambtenaar in het kader van zijn werkzaamheden ontleent aan het gebruik van talen in vergelijking met alle voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren–Toelaatbaarheid (Ambtenarenstatuut, art. 45; verordening nr. 723/2004 van de Raad) (zie punten 72, 74, 75)
Artikel 17 bis, lid 1, van het Statuut, volgens hetwelk de ambtenaar recht heeft op vrijheid van meningsuiting mits hij de beginselen van loyaliteit en onpartijdigheid betracht, vormt, evenals de artikelen 11, 12 en 12 ter van het Statuut, een van de specifieke uitdrukkingen van de loyaliteitsplicht waaraan elke ambtenaar gehouden is. Op grond van die verplichting moet de ambtenaar zich met name onthouden van gedragingen die afbreuk doen aan de waardigheid en het respect dat hij de instelling en haar gezagdragers verschuldigd is.

Bovendien mag een ambtenaar door het mondeling of schriftelijk uiten van zijn mening of door enig andere handeling, niet handelen in strijd met zijn statutaire verplichtingen, met name die welke voortvloeien uit de artikelen 11, 12, 12 ter en 17 bis van het Statuut, jegens de Unie die hij wordt geacht te dienen, omdat hij op die manier de vertrouwensrelatie met de Unie zou verbreken en zijn latere bijdrage tot de verwezenlijking van de aan de Unie opgelegde taken zou bemoeilijken of zelfs onmogelijk zou maken. Voorts blijkt met name uit de verwijzingen van artikel 11, eerste alinea, van het Statuut naar „zijn werkzaamheden” en „zijn gedrag”, van artikel 12 van het Statuut naar „iedere handeling” en van artikel 12 ter naar „nevenactiviteit”, dat het behoud van de vertrouwensrelatie niet alleen van belang is bij de uitoefening van de specifieke taken die de ambtenaar zijn toevertrouwd, maar zich eveneens uitstrekt tot elke relatie die er tussen de ambtenaar en de Unie bestaat.

Denigrerende beweringen die afbreuk doen aan het aanzien van alle personen die een hiërarchische positie binnen de Europese instellingen bekleden en vervolgens aan de instellingen zelf, opgenomen in een door een ambtenaar te publiceren artikel dat suggereert dat er sprake is van een zeer laakbare gedraging van de hiërarchie van de Europese instellingen, zoals intimidatie, en dat de instellingen geen passende maatregelen hebben getroffen om die intimidatie te verhelpen, kunnen afbreuk doen aan het imago, de waardigheid en het respect dat algemeen verschuldigd is aan alle personen die een hiërarchische positie binnen de instellingen bekleden en, dientengevolge, aan de instellingen zelf. Die beweringen zijn dus in strijd met de loyaliteitsplicht.

(zie punten 54‑56, 58, 59)
7.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 52)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 23, 24)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punten 30, 31)
Krachtens artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 177, lid 1, onder d), van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet het verzoekschrift de aangevoerde middelen en argumenten en een summiere uiteenzetting van die middelen bevatten. Deze uiteenzetting moet uit de tekst zelf van het verzoekschrift blijken en moet zo duidelijk en nauwkeurig zijn dat de verwerende partij haar verweer kan voorbereiden en het Gerecht op het beroep kan beslissen, in voorkomend geval zonder daarvoor verdere informatie nodig te hebben.

Ofschoon de tekst van het verzoekschrift kan worden gestaafd door verwijzingen naar bepaalde passages uit bijgevoegde stukken, is het niet de taak van het Gerecht om in de bijlagen de middelen en argumenten te zoeken en te vinden die het als grondslag voor het beroep zou kunnen beschouwen, aangezien de bijlagen louter als bewijsmiddel dienen. Hieruit volgt dat het verzoekschrift niet-ontvankelijk is voor zover het naar de bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie ingediende schrifturen verwijst, aangezien die algemene verwijzing in het verzoekschrift niet met de daarin uiteengezette middelen en aangevoerde argumenten in verband kan worden gebracht.

Dit geldt eveneens wanneer de verwijzing betrekking heeft op een handeling die elders in het verzoekschrift is overgenomen, zonder aanduiding van de specifieke punten van de uiteenzetting van de middelen van het verzoekschrift die de verzoekende partij wenst aan te vullen, noch van de passages van de betrokken handeling waarin de eventuele elementen voorkomen die de middelen van het verzoekschrift moeten ondersteunen of aanvullen, aangezien een dergelijke toevoeging in dat geval niet verschilt van een globale verwijzing naar een bijlage bij het verzoekschrift. Indien dit niet het geval was, zou een verzoekende partij, door de bijlagen over te nemen in het eigenlijke verzoekschrift, in staat zijn om de rechtspraak te omzeilen betreffende de onverenigbaarheid van globale verwijzingen naar bijlagen met de bepalingen van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

Hoewel de bij de kamer van beroep neergelegde memorie volledig is overgenomen in de uiteenzetting van de voorgeschiedenis van het geding in het verzoekschrift, is het dus niet de taak van het Gerecht om in die memorie of in de passages van het verzoekschrift waarin die memorie is overgenomen, de argumenten te zoeken waarnaar verzoekster zou kunnen verwijzen en deze te onderzoeken, zodat die argumenten niet-ontvankelijk zijn.

(zie punten 11‑14)