ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Is sprake van een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 43 EG juncto artikel 48 EG, doordat aan belanghebbenden de toepassing van de Nederlandse regeling van de fiscale eenheid op de werkzaamheden en het vermogen van de in Nederland gevestigde kleindochtervennootschap/belanghebbende (MSA Nederland) wordt onthouden? Is, in dat kader, in het licht van de met de Nederlandse regeling van de fiscale eenheid nagestreefde doelstellingen (…), de situatie van de kleindochtervennootschap/belanghebbende (MSA Nederland) objectief vergelijkbaar (…) met (i) de situatie van een in Nederland gevestigde vennootschap die dochter is van een in Nederland gevestigde tussenhoudstervennootschap welke niet ervoor heeft gekozen dat zij met haar in Nederland gevestigde moedervennootschap in een fiscale eenheid is gevoegd en die derhalve als kleindochtervennootschap evenmin als belanghebbende (MSA Nederland) toegang tot de regeling van de fiscale eenheid met — uitsluitend — haar grootmoedervennootschap heeft, dan wel met (ii) de situatie van een in Nederland gevestigde kleindochtervennootschap die er tezamen met haar in Nederland gevestigde moeder/tussenhoudstervennootschap voor heeft gekozen een fiscale eenheid met hun in Nederland gevestigde (groot)moedervennootschap te vormen en wier werkzaamheden en vermogen derhalve, anders dan die van belanghebbende (MSA Nederland), fiscaal worden geconsolideerd?
1)

Verzet het recht van de Europese Unie en in het bijzonder artikel 31, lid 3, van de Derde Levensrichtlijn (1) zich ertegen dat levensverzekeraars op grond van open en/of ongeschreven regels van Nederlands recht, zoals de redelijkheid en billijkheid die de (pre)contractuele verhouding tussen een levensverzekeraar en een aspirant-verzekeringnemer beheersen en/of een algemene en/of bijzondere zorgplicht, verplicht zijn om verzekeringnemers meer gegevens te verstrekken omtrent kosten en risicopremies van de verzekering dan in 1999 werd voorgeschreven door de Nederlandse bepalingen waarmee de Derde Levensrichtlijn (in het bijzonder artikel 2, tweede lid, onder q en r, van de RIAV [Regeling Informatieverstrekking aan verzekeringnemers] 1998) werd geïmplementeerd?
3)

Omvat het begrip „arbeidsvoorwaarden” in clausule 4 van [de raamovereenkomst in bijlage bij] richtlijn 1999/70/EG, gelet op het bepaalde in artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG (2) en in artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/54/EG (3), mede de gevolgen van de onrechtmatige onderbreking van de arbeidsverhouding? Indien het antwoord op deze vraag bevestigend luidt is het dan in het licht van clausule 4 te rechtvaardigen dat het nationale recht normaliter andere gevolgen verbindt aan de onrechtmatige onderbreking van een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd dan aan de onrechtmatige onderbreking van een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd?
1)

Valt de overbrenging van goederen van een lidstaat naar Italië, zodat aldaar kan worden gecontroleerd of zij kunnen worden aangepast aan andere in Italië verkregen goederen, zonder dat de in Italië binnengebrachte goederen worden bewerkt, onder de uitdrukking „werkzaamheden betreffende dat goed” van artikel 17, lid 2, sub f, van richtlijn 2006/112/EG (1), en is het in dit verband dienstig de aard van de handelingen tussen F.B. ITMI en DR-IT te beoordelen?
b)

blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de vaststelling dat sprake is van verwarringsgevaar in wezen te baseren op de veronderstelling dat het element „DOUGHNUTS” over een zelfstandig onderscheidend vermogen beschikt, zonder rekening te houden met alle specifieke elementen van het geval, met name het feit dat het eerste element van het samengestelde merk een bekend merk is. Met andere woorden, het Gerecht heeft de Medion-rechtspraak aldus uitgelegd dat wanneer wordt vastgesteld dat één van de elementen van een samengesteld teken over een zelfstandig onderscheidend vermogen beschikt, het bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar niet meer nodig is om alle of bepaalde andere specifieke elementen van het geval te onderzoeken, wat in strijd is met de leer van de globale beoordeling van het verwarringsgevaar.
—

Vernietiging van het arrest van het Gerecht van 27 september 2012 in zaak T-257/10, Italië/Commissie, betekend op 3 oktober 2012, betreffende een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 264 VWEU van besluit C(2010) 1711 def. van de Commissie van 24 maart 2010 betreffende steunmaatregel C 4/03 (ex NN 102/02), waarvan bij brief van 25 maart 2010 van SG Greffe (2010) D/4224 kennisgeving is gedaan, en dienovereenkomstig nietigverklaring van ook dat besluit;
—

Volgens de Commissie bevat het arrest waartegen de hogere voorziening is gericht ook onjuistheden, omdat daarin in het geheel geen rekening is gehouden met het feit dat de Commissie in de bestreden beschikking heeft vastgesteld dat de geprivilegieerde toegang van DEI tot het ligniet, die dankzij de litigieuze overheidsmaatregelen na de liberalisering van de Griekse elektriciteitsmarkt en de invoering van een groothandelsmarkt voor elektriciteit in mei 2005 in stand is gehouden, tot gevolg heeft gehad dat de marktstructuur is aangetast door een ongelijkheid van kansen, hetgeen heeft geleid tot een situatie waarin DEI, op basis van het enkele feit dat zij quasi-monopolistische rechten had op de lignietwinning, haar machtspositie van de primaire naar de secundaire markt heeft kunnen uitbreiden. DEI is daardoor gebracht tot misbruik op bedoelde secundaire markt, door de toegang voor nieuwe concurrenten te verhinderen of uit te sluiten (zie met name de arresten van het Hof in de zaken Raso, GB-Inno-BM, Connect Austria, Dusseldorp, CBEM en MOTOE). De uitbreiding en de instandhouding van de machtspositie van DEI van de primaire markt naar de secundaire markt, alsook het ontegensprekelijke concurrentievoordeel dat DEI daardoor had bij de productie van elektriciteit vanwege de lage kosten van ligniet, hebben haar in staat gesteld elektriciteit in het Griekse gekoppelde net in te brengen tegen lage prijzen, in grotere hoeveelheden en over een langere periode, hetgeen misbruik aantoont (hoewel de rechtspraak van het Hof niet vereist dat dergelijk gedrag wordt aangetoond, gelet op de specifieke feiten van de onderhavige zaak).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 46/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 9 november 2012 — Walter Vapenik/Josef Thurner

(Zaak C-508/12)

2013/C 46/22

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Salzburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Walter Vapenik

Verwerende partij: Josef Thurner

Prejudiciële vraag

Moet artikel 6, lid 1, sub d, van verordening (EG) nr. 805/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling uitsluitend ziet op overeenkomsten tussen een ondernemer als schuldeiser en een consument als schuldenaar, of is het voldoende dat ten minste de schuldenaar een consument is, zodat deze bepaling ook van toepassing is op vorderingen die een consument op een andere consument heeft?

(1) Verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen (PB L 143, blz. 15).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/34

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 november 2012 — CTP/Regione Campania, Provincia di Napoli

(Zaak C-516/12)

2013/C 26/63

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA

Verwerende partijen: Regione Campania, Provincia di Napoli

Prejudiciële vraag

Ontstaat het recht op compensatie in de zin van artikel 4 van verordening (EEG) nr. 1191/69 (1) enkel indien de bevoegde autoriteiten een aanvraag om opheffing van de dienstverplichting die economische nadelen ten laste van een vervoersonderneming meebrengt afwijzen, of is dit voorschrift enkel van toepassing op dienstverplichtingen die krachtens de verordening moeten worden opgeheven en niet mogen worden gehandhaafd?

(1) Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156, blz. 1).
1)

Is artikel 130 van DPR nr. 115 van 30 mei 2002 inzake de verrekening van de rechtsbijstand in de Italiaanse rechtsorde — voor zover hierbij wordt bepaald dat de aan de advocaat, aan de persoon die de rechter bijstaat en aan de deskundige van de partij verschuldigde bedragen worden gehalveerd — verenigbaar met artikel 47, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dat bepaalt dat rechtsbijstand wordt verleend aan degenen die niet over toereikende financiële middelen beschikken, voor zover die bijstand noodzakelijk is om de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen?
1)

Moet artikel 13, B, sub d, punt 6, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, aldus worden uitgelegd dat het begrip „beheer van gemeenschappelijke beleggingsfondsen, als omschreven door de lidstaten” pensioenfondsen als die in het hoofdgeding omvatten, welke de volgende kenmerken hebben, wanneer de lidstaat de instellingen als bedoeld in punt 2 van de onderhavige verwijzingsbeslissing erkent als gemeenschappelijke beleggingsfondsen: a) de opbrengst voor de werknemer (pensioenspaarder) hangt af van het rendement van de beleggingen van het pensioenfonds, b) de werkgever behoeft geen aanvullende bijdragen te betalen teneinde een bepaalde opbrengst voor de pensioenspaarder te waarborgen, c) het pensioenfonds investeert de ingezamelde fondsen collectief met risicospreiding, d) het merendeel van de betalingen in het pensioenfonds is contractueel vastgelegd in een overeenkomst tussen vakorganisaties die individuele werknemers en werkgevers vertegenwoordigen, en is niet het gevolg van een persoonlijke beslissing van de individuele werknemer, e) de individuele werknemer kan voor zichzelf beslissen om aanvullende bijdragen te betalen in het pensioenfonds, f) zelfstandigen, werkgevers en bestuurders kunnen ervoor kiezen om pensioenbijdragen in het pensioenfonds te betalen, g) een vooraf bepaald gedeelte van de pensioenspaartegoeden waarvoor een collectief akkoord voor de werknemers is gesloten, wordt gebruikt om een jaarlijkse rente te kopen, h) de kosten van het pensioenfonds zijn ten laste van de pensioenspaarders, i) betalingen in het pensioenfonds zijn in de nationale inkomstenbelasting binnen bepaalde grenzen aftrekbaar, j) betalingen voor een persoonlijk pensioenplan, daaronder begrepen een pensioenfonds van een financiële instelling waar de bijdragen in een gemeenschappelijk beleggingsfonds kunnen worden belegd, zijn in de nationale inkomstenbelasting binnen dezelfde grenzen als sub i aftrekbaar, k) keerzijde van de fiscale aftrekbaarheid van de bijdragen sub i is de heffing van belasting over de pensioenuitkeringen, en l) de aangegroeide tegoeden worden in beginsel uitgekeerd nadat de betrokkene de pensioenleeftijd heeft bereikt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Feldkirch (Oostenrijk) op 24 oktober 2012 — Armin Maletic, Marianne Maletic/lastminute.com GmbH en TUI Österreich GmbH

(Zaak C-478/12)

2013/C 26/40

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Feldkirch

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Armin Maletic, Marianne Maletic

Verwerende partijen: lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH

Prejudiciële vraag

Moet artikel 16, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1), op grond waarvan de bevoegde rechtbank die is van de woonplaats van de consument, aldus worden uitgelegd dat wanneer de andere partij (in casu een reis bureau waarvan de zetel zich in het buitenland bevindt) gebruik maakt van een contractpartner (in casu een reis organisator waarvan de zetel zich in het binnenland bevindt), in het geval van rechtsvorderingen waarbij beide betrokken zijn artikel 16, lid 1, van deze verordening ook van toepassing is op de binnenlandse contractpartner?

(1) PB 2001, L 12, blz. 1.
1)

Dient artikel 3, lid 1, van de Prospectusrichtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat de daarin opgenomen prospectusplicht in beginsel (dat wil zeggen afgezien van de in de richtlijn opgenomen vrijstellingen en uitzonderingen voor bepaalde gevallen) ook van toepassing is op een executoriale verkoop van effecten?
1)

[…] Kan een familielid met de nationaliteit van een derde land van een burger van de Unie die woont in de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit, maar werkt in een andere lidstaat voor een in die andere lidstaat gevestigde werkgever, in omstandigheden als in het geding, een verblijfsrecht aan het Unierecht ontlenen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 389/3

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto (Portugal) op 18 september 2012 — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA/Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional

(Zaak C-425/12)

2012/C 389/04

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA

Verwerende partij: Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional

Prejudiciële vraag

Dienen artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/38/EEG (1) van de Raad van 14 juni 1993, artikel 14, lid 1, sub c-i, van deze richtlijn, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/4/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998, alsook de overige bepalingen van deze richtlijnen of de algemene beginselen van gemeenschapsrecht aldus te worden uitgelegd dat zij voor particuliere concessiehouders van openbare diensten [met name een dienst als bedoeld in artikel 2, lid 1, sub b, van genoemde richtlijn 93/38/EEG] verplichtingen doen ontstaan, hoewel de Portugese Staat deze richtlijn niet in nationaal recht heeft omgezet maar zich bij wege van een aan haar ministeries toerekenbare handeling tegenover die particuliere concessiehouder op een schending van deze verplichtingen zou kunnen beroepen?

(1) Richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 199, blz. 84).

(2) PB L 101, blz. 1
7)

Moet artikel 4, punt 8, van verordening nr. 65/2011 aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de Bulgaarse rechtspraak volgens welke deze bepaling van toepassing is indien aan drie cumulatieve voorwaarden is voldaan: 1) er is geen functionele autonomie en/of er zijn op kunstmatige wijze voorwaarden geschapen om steun te verkrijgen; 2) teneinde een voordeel te behalen, 3) dat in strijd is met de doelstellingen van de steunmaatregel?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/25

Hogere voorziening ingesteld op 3 september 2012 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09, Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Commissie

(Zaak C-401/12 P)

2013/C 9/42

Procestaal: Nederlands

Partijen

Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Moore en K. Michoel, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Europese Commissie, Koninkrijk der Nederlanden, Europees Parlement

Conclusies

De Raad verzoekt het Hof derhalve:

— het arrest van het Gerecht van 14 juni 2012 in zaak T-396/09 te vernietigen;

— het beroep van verzoeksters in eerste instantie in zijn geheel te verwerpen;

— verzoeksters in eerste instantie hoofdelijk te veroordelen in de kosten van de Raad in de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

De Raad is van mening dat het arrest van het Gerecht in bovengenoemde zaak aangetast is door twee schendingen van het recht. De Raad is van mening dat het Gerecht de zogenaamde „Nakajima” (1) en „Fediol” (2) rechtspraak niet correct heeft geïnterpreteerd en toegepast. De Raad is bijgevolg van mening dat het Gerecht onterecht geoordeeld heeft dat het de wettigheid van verordening (EG) nr. 1367/2006 (3) kon toetsen aan het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden.

Verder is de Raad van inziens dat de keuze die werd gemaakt door de wetgever in verordening nr. 1367/2006 in elk geval volledig conform is aan het Verdrag van Aarhus. In dit opzicht is de interpretatie die het Gerecht geeft van artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus (4) niet correct, in zover het de handelingsvrijheid miskent die de overeenkomstsluitende partijen toekomt.

De Raad vraagt het Hof derhalve het arrest van het Gerecht in bovengenoemde zaak te vernietigen, en definitief uitspraak te doen over deze zaak door het beroep van verzoeksters in eerste instantie in zijn geheel te verwerpen.

(1) Arrest van het Hof van Justitie van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C-69/89, Jurispr. blz. I-2169.

(2) Arrest van het Hof van Justitie van 22 juni 1989, Fediol/Commissie, 70/87, Jurispr. blz. 1825.

(3) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

(4) Verdrag van Aarhus van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, goedgekeurd bij Besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (PB L 124, blz. 1).
6)

In de vijfde plaats stelde het Gerecht in zijn arrest zijn eigen motivering in de plaats van die van de Commissie in de beschikking. De motivering van het Gerecht tot handhaving van de beschikking was dus gebaseerd op andere — kwantitatieve en kwalitatieve — volledig irrelevante omstandigheden dan die waaraan de Commissie in haar beschikking doorslaggevend belang had gehecht. Volgens Denemarken zijn de gevolgen van het arrest van het Gerecht in strijd met het evenredigheidsbeginsel.
—

het arrest van het Gerecht vernietigen voor zover daarbij het beroep van I Marchi Italiani s.r.l. is verworpen en I Marchi Italiani s.r.l. is verwezen in de kosten, behalve in die welke betrekking hebben op de afstand van instantie;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 9/26

Hogere voorziening ingesteld op 24 augustus 2012 door het Europees Parlement tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09, Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Commissie

(Zaak C-402/12 P)

2013/C 9/43

Procestaal: Nederlands

Partijen

Rekwirant: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Visaggio en G. Corstens, gemachtigden)

Andere partijen in de procedure: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Europese Commissie, Koninkrijk der Nederlanden, Raad van de Europese Unie

Conclusies

Rekwirant verzoekt het Hof:

— het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09 nietig te verklaren;

— uitspraak doende ten gronde, het beroep van verzoeksters in eerste instantie te verwerpen;

— verzoeksters in eerste instantie te verwijzen in de kosten van de onderhavige hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Parlement is van mening dat het Gerecht het recht heeft geschonden door te menen dat het de geldigheid van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) ten opzichte van artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus (2) kon onderzoeken hoewel deze bepaling geen rechtstreekse werking heeft. Volgens het Parlement berust dit oordeel van het Gerecht op een fundamenteel foutieve interpretatie zowel van de vaste rechtspraak betreffende de mogelijkheid voor particulieren om zich te beroepen op de bepalingen van een internationale overeenkomst met als doel de geldigheid van een handeling van de Europese Unie te betwisten, als van de aard en reikwijdte van de internationale verplichtingen die in de onderhavige zaak aan de orde zijn.

Concreet gesproken heeft het Gerecht de rechtspraak toegepast die voortvloeit uit de arresten Fediol (3) en Nakajima (4), maar heeft het veronachtzaamd dat deze rechtspraak — die overigens tot dusver beperkt is gebleven tot een uiterst klein aantal zaken — slechts bij wijze van uitzondering en onder bijzonder specifieke voorwaarden kan worden toegepast. Het heeft in het bestreden arrest zelfs niet de moeite gedaan om na te gaan of deze voorwaarden daadwerkelijk aanwezig waren in de onderhavige zaak, en hoe dan ook geen rekening gehouden met het uitzonderlijke karakter van de genoemde rechtspraak.

(1) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

(2) Verdrag van Aarhus van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, goedgekeurd bij Besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (PB L 124, blz. 1).

(3) Arrest van het Hof van Justitie van 22 juni 1989, Fediol/Commissie, 70/87, Jurispr. blz. 1825.

(4) Arrest van het Hof van Justitie van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C-69/89, Jurispr. blz. I-2169.
4)

Omvat het begrip „arbeidsvoorwaarden” in clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG, gelet op het bepaalde in artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG (2) en artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/54/EG (3), ook de gevolgen van de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 295/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) Londen (Verenigd Koninkrijk) op 3 augustus 2012 — Nnamdi Onuekwere/Secretary of State for the Home Department

(Zaak C-378/12)

2012/C 295/45

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber), Londen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nnamdi Onuekwere

Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

Prejudiciële vragen

1) In welke omstandigheden geldt gevangenistijd als legaal verblijf voor verkrijging van duurzaam verblijfsrecht krachtens artikel 16 van richtlijn 2004/38 (1)?

2) Indien gevangenistijd niet geldt als legaal verblijf, mag een persoon die een tijd in de gevangenis doorbrengt, dan de verblijfsperioden vóór en na zijn gevangenschap samentellen voor de berekening van de periode van vijf jaar tot verkrijging van duurzaam verblijfsrecht krachtens richtlijn 2004/38?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (Voor de EER relevante tekst). (PB L 158, blz. 77).
2)

Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord: is de Portugese Staat krachtens artikel 17, lid 1, van richtlijn 95/46/EG verplicht om passende technische en organisatorische maatregelen vast te stellen om persoonsgegevens te beveiligen tegen toevallige of onrechtmatige vernietiging, toevallig verlies, vervalsing, niet-toegelaten verspreiding of toegang, met name wanneer de verwerking gepaard gaat met doorzending van gegevens via een netwerk?