ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 327/19

Beroep ingesteld op 21 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek

(Zaak C-458/08)

(2008/C 327/31)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Traversa en P. Guerra e Andrade, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Portugese Republiek, door in Portugal voor het verrichten van diensten in de bouwsector dezelfde eisen te stellen als voor vestiging, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 49 EG;

— de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Portugese wetgeving op het gebied van de toegang tot en de duurzame uitoefening van werkzaamheden in de bouwsector (Decreto-Lei no 12/2004) schrijft voor de uitoefening van bouwwerkzaamheden in Portugal een vergunning voor.

Om in Portugal bouw-, wederopbouw-, uitbreidings-, verbouwings-, reparatie-, onderhouds-, herstel-, reinigings-, restauratie- en afbraakwerkzaamheden en in het algemeen om het even welke werkzaamheden in verband met bouwwerken te kunnen uitvoeren, moet iedere onderneming zonder uitzondering vooraf een vergunning bij de Portugese autoriteiten aanvragen.

Het Portugese voorschrift op grond waarvan het ondernemingen, ondernemingen uit de Gemeenschap daaronder begrepen, verboden is zonder voorafgaande vergunning van de Portugese autoriteiten in Portugal diensten te verrichten in de bouwsector, is in strijd met artikel 49 EG.

De voorwaarden die de Portugese wetgeving stelt voor de toegang tot bouwwerkzaamheden, zijn vestigingsvoorwaarden. De Portugese wetgeving maakt geen onderscheid tussen vestiging en dienstverlening die beperkt is in de tijd.

In een andere lidstaat gevestigde bouwondernemingen moeten, om in Portugal diensten te kunnen verrichten, aan alle voor vestiging te vervullen voorwaarden voldoen, hetgeen in de praktijk betekent dat deze ondernemingen geen andere keuze hebben dan zich in Portugal te vestigen. Dit vormt een aanzienlijke belemmering voor het vrij verrichten van diensten.

De vereisten op het gebied van de duurzame uitoefening van de activiteit beperken ook het vrij verrichten van diensten, daar zij het tijdelijk verrichten van diensten in de bouwsector onmogelijk maken.

De redenen die Portugal aanvoert ter rechtvaardiging van de opgelegde beperkingen zijn niet bewezen en doen niet ter zake.
5)

Mag een gokbedrijf dat een vergunning heeft om in een staat bepaalde gokactiviteiten te organiseren, en onder het toezicht staat van de bevoegde autoriteit in die staat, zijn producten in andere lidstaten op de markt brengen via bijvoorbeeld advertenties in dagbladen, zonder eerst bij de bevoegde autoriteiten van die staat een vergunning aan te vragen? Zo ja, betekent dat dan dat de regels van een lidstaat die zijn gebaseerd op het opleggen van strafsancties voor het voeren van reclame voor deelneming aan buitenlandse loterijen een belemmering opleveren van de vrijheid van vestiging en de vrijheid van dienstverrichting die nooit kan worden aanvaard op grond van dwingende redenen van algemeen belang? Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang of de lidstaat waar het gokbedrijf is gevestigd dezelfde dwingende redenen van algemeen belang aanvoert als de staat waar dat bedrijf zijn gokactiviteiten op de markt wil brengen?
—

2/A primair, de door rekwirant in eerste aanleg ingediende vorderingen toewijzen, dat wil zeggen (2/A.1) de litigieuze besluiten nietig verklaren; (2/A.2) voor zover nodig, de beide besluiten tot afwijzing van de betrokken klachten nietig verklaren; (2/A.3) de verwerende partij veroordelen, ter vergoeding van alle medische kosten die rekwirant heeft gemaakt en waarvan in de betrokken verzoeken 100 % vergoeding wordt gevraagd, dan wel ter vergoeding van de schade die rekwirant door het onrechtmatige gedrag van de verwerende partij heeft geleden, tot betaling van een bedrag van 2 572,32 EUR (tweeduizend vijfhonderd tweeënzeventig euro en tweeëndertig cent) en 381,04 EUR (driehonderd éénentachtig euro en vier cent), dan wel elk hoger of lager bedrag dat het Hof gerechtvaardigd en billijk acht; (2/A.4) de verwerende partij veroordelen tot betaling aan rekwirant van vertragingsrente over de hierboven genoemde bedragen voor het gekapitaliseerde bedrag tussen de overeenkomstig het dossier in de beide zaken vastgestelde eind- en begindatum; (2/A.5) de verwerende partij verwijzen in de kosten van deze procedure en van de beide aanhangige beroepen; dan wel,
1)

Staat de communautaire richtlijn betreffende het herstellen van milieuschade (richtlijn 2004/35/EG (1) van 21 april 2004), inzonderheid artikel 7 ervan en bijlage II waarnaar in dat artikel wordt verwezen, in de weg aan een nationale regeling volgens welke de overheid als „redelijke opties voor het herstel van de milieuschade” andere werken aan de milieucomponenten (in casu „fysieke isolatie” van de bodem langs de zee) mag opleggen dan die waarvoor eerder was geopteerd aan het einde van een passend op tegenspraak gevoerd onderzoek en die reeds waren goedgekeurd en uitgevoerd of in uitvoering waren?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 272/7

Beroep ingesteld op 4 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

(Zaak C-299/08)

(2008/C 272/08)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Rozet en D. Kukovec, gemachtigden)

Verwerende partij: Franse Republiek

Conclusies

— vaststelling dat de Franse Republiek, met de vaststelling en handhaving van de bij besluit nr. 2006-975 van 1 augustus 2006 ingevoerde artikelen 73 en 74-IV van de code des marchés publics (wetboek overheidsopdrachten), voor zover daarbij is voorzien in een procedure voor „ontwerpopdrachten” (marchés de définition) op basis waarvan een aanbestedende dienst een opdracht voor uitvoering (marché d'exécution) (van diensten, leveringen of werken) kan gunnen aan een van de bedrijven waaraan de ontwerpopdracht was gegund, zonder een nieuwe oproep tot mededinging uit te schrijven, of hoogstens met een tot die bedrijven beperkte oproep tot mededinging, de krachtens de artikelen 2, 28 en 31 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, op haar rustende verplichtingen niet nagekomen (1);

— verwijzing van de Franse Republiek in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep verwijt de Commissie verweerster dat zij toestaat dat opdrachten onderhands worden gegund — of middels een beperkte oproep tot mededinging — in gevallen waarin dat volgens richtlijn 2004/18/EG niet is toegestaan. Door onderscheid te maken tussen „ontwerpopdrachten” (marchés de définition) en „uitvoeringsopdrachten” (marchés d'exécution) en door onder bepaalde voorwaarden toe te staan dat laatstgenoemde opdrachten worden gegund aan een van de bedrijven waaraan de aanvankelijke ontwerpopdracht was gegund, zonder nieuwe oproep tot mededinging, of hoogstens met een tot alleen die bedrijven beperkte oproep tot mededinging, schendt de Franse regeling immers de fundamentele beginselen van gelijkheid en transparantie waarop richtlijn 2004/18/EG is gestoeld. Volgens de Commissie is het uiteraard onmogelijk dat het voorwerp en de criteria voor gunning van een uitvoeringsopdracht nauwkeurig kunnen worden vastgesteld op een tijdsip waarop het project zelf nog niet is omschreven. De ontwerpopdracht en de uitvoeringsopdracht zijn twee duidelijk te onderscheiden opdrachten met elk hun eigen voorwerp en gunningscriteria, en zij moeten om die redenen dus elk richtlijn 2004/18/EG naleven.

(1) PB L 134, blz. 114.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/9

Beroep ingesteld op 25 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-346/08)

(2008/C 260/16)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Oliver en A. Alcover San Pedro, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk, door te weigeren richtlijn 2001/80/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties, op de Lynemouth Power Plant toe te passen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie stelt dat de kolengestookte centrale te Lynemouth in Northumberland een stookinstallatie in de zin van de richtlijn is. Aanvankelijk deelde het Verenigd Koninkrijk deze zienswijze, maar na een radicale standpuntwijziging betwist het ze nu met klem.

Indien de centrale te Lynemouth onder de richtlijn valt, zoals de Commissie stelt, dan is zij duidelijk een „bestaande installatie” in de zin van artikel 2, lid 10, van de richtlijn. Partijen zijn het erover eens dat de eerste bedrijfsvergunning vóór 1 juli 1987 is verleend. Bijgevolg hadden, naar de mening van de Commissie, de emissies van de installatie uiterlijk op 1 januari 2008 aanzienlijk moeten worden beperkt, in overeenstemming met artikel 4, lid 3.

De Commissie betoogt dat het Verenigd Koninkrijk, door de richtlijn niet op de centrale te Lynemouth toe te passen, deze richtlijn heeft geschonden. Het verzuim om uiterlijk op 1 januari 2008 de emissies van de installatie aanzienlijk te beperken, vormt een voortdurende inbreuk op het gemeenschapsrecht.

(1) PB L 309, blz. 1.
1)

Moet artikel 24 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (1) aldus worden uitgelegd dat het verbrijzelen, zuiveren en pletten van blokken siliciummetaal en het daaropvolgende zeven, sorteren en verpakken van de door het pletten ontstane siliciumkorrels een be- of verwerking is waardoor het product het karakter van product van oorsprong verkrijgt?
2)

Zijn de bepalingen van Italiaans recht in artikel 3, leden 22 en 19, en in artikel 34 van het wetboek inzake overheidsopdrachten, vastgesteld bij d. lgs. nr. 163/2006, volgens welke „[d]e term „ondernemer” […] zowel de termen „aannemer”, „leverancier” als „dienstverlener” [dekt]” en „[d]e termen „aannemer”, „leverancier” of „dienstverlener” […] elke natuurlijke of rechtspersoon of elk lichaam zonder rechtspersoonlijkheid, daaronder begrepen een Europees economisch samenwerkingsverband (EESV) in de zin van d. lgs. nr. 240 van 23 juli 1991, [omvatten] die respectievelijk de uitvoering van werken en/of werkzaamheden, de levering van producten of de verlening van diensten op de markt aanbiedt”, in strijd met richtlijn 2004/18/EG, indien zij aldus worden uitgelegd dat zij de deelname beperken tot professionele aanbieders van deze activiteit, onder uitsluiting van lichamen die hoofdzakelijk andere doelstellingen dan winst nastreven, bijvoorbeeld onderzoek?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 236/8

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 30 juni 2008 — Moteurs Leroy Somer/Dalkia France en Ace Europe

(Zaak C-285/08)

(2008/C 236/12)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Moteurs Leroy Somer

Verwerende partij: Dalkia France en Ace Europe

Prejudiciële vraag

Verzetten de artikelen 9 en 13 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1), zich tegen een uitlegging van nationale bepalingen of vaste nationale rechtspraak op grond waarvan de gelaedeerde om vergoeding kan vragen van schade aan een zaak die bestemd is voor beroepsmatig gebruik en die voor dat gebruik is gebruikt, wanneer deze gelaedeerde enkel de schade, het gebrek van het product en het oorzakelijk verband tussen dit gebrek en de schade bewijst?

(1) PB L 210, blz. 29.
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 10 EG, artikel 8 van besluit 2000/597/EG (1), Euratom van de Raad van 29 september 2000 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen en de artikelen 2, 6, 10, 11 en 17 van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 (2) van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen, door te weigeren de eigen middelen in verband met de douaneschuld die voortvloeit uit de afgifte door de Direzione compartimentale delle dogane per le Regioni Puglia e Basilicata te Bari op 27 februari 1997 van onrechtmatige vergunningen voor het oprichten en beheren van douane-entrepots van type C te Taranto en daaraanvolgend van vergunningen voor verwerking onder douanetoezicht en actieve veredeling tot aan de intrekking daarvan op 4 december 2002, ter beschikking van de Commissie te stellen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 209/24

Beroep ingesteld op 21 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België

(Zaak C-222/08)

(2008/C 209/35)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. van Vliet en A. Nijenhuis, gemachtigden)

Verweerder: Koninkrijk België

Conclusies

— voor recht te verklaren dat het Koninkrijk België, wegens de omzetting in nationaal recht van de bepalingen inzake de kostenberekening en de financiering van de universeledienstverplichtingen, de krachtens de artikelen 12, lid 1, 13, lid 1, en bijlage IV, deel A, van richtlijn 2002/22/EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België te veroordelen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Richtlijn 2002/22 heeft, onder andere, als doel maatregelen vast te stellen voor situaties waarin de markt niet op bevredigende wijze in de behoeften van eindgebruikers voorziet en bevat bepalingen ten aanzien van de beschikbaarheid van de universele dienst. Artikel 12, lid 1, van de richtlijn bepaalt dat wanneer de nationale regelgevende instanties van oordeel zijn dat het aanbieden van de universele dienst een onredelijke last kan vormen voor ondernemingen die zijn aangewezen om de universele dienst aan te wijzen, zij de nettokosten voor het aanbieden van de dienst berekenen op de in dat artikel aangewezen wijze. Bijlage IV, deel A, bevat bepalingen ten aanzien van de berekening van de nettokosten. Artikel 13, lid 1, bepaalt dat indien de nationale regelgevende instanties, op grond van de nettokostenberekening bedoeld in artikel 12 vaststellen dat een onderneming een onredelijke last wordt opgelegd, de lidstaten op verzoek van een aangewezen onderneming kunnen besluiten, een compensatie mechanisme in te voeren.

Volgens de Commissie heeft België de bepalingen van artikel 12, lid 1, en artikel 13, lid 1, en van bijlage IV, deel A, van de richtlijn niet correct omgezet. De Belgische regelgeving voorziet namelijk geen beoordeling van de vraag of het aanbieden van sociale tarieven in het kader van de verstrekking van de universele dienst, een onredelijke last vormt voor de aangewezen ondernemingen. Voorts voldoet de Belgische regelgeving niet aan de eis inzake de berekening van de nettokosten als met name neergelegd in het laatste deel van bijlage IV, deel A, van de richtlijn.
1)

Moet artikel 12, lid 3, van richtlijn 76/308/EEG (1) van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen, aldus worden uitgelegd, dat wanneer uitvoeringsmaatregelen betreffende een schuldvordering worden betwist voor de nationale rechter van een lidstaat waarin de aangezochte autoriteit is gevestigd, deze rechter bevoegd is overeenkomstig het recht van die lidstaat te onderzoeken of de akte die de tenuitvoerlegging mogelijk maakt (executoriale titel), uitvoerbaar is en aan de schuldenaar behoorlijk is betekend?
—

vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 49 EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, door de aangeslotenen bij het Spaanse nationale gezondheidsstelsel vergoeding te weigeren van de medische kosten die zij in een andere lidstaat hebben gemaakt in geval van een ziekenhuisbehandeling overeenkomstig artikel 22, lid 1, sub a-i, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (hierna: „verordening nr. 1408/71”), voor zover het dekkingsniveau dat van toepassing is in de lidstaat waar die behandeling wordt verstrekt, lager is dan hetwelk in de Spaanse wettelijke regeling is voorzien;
1)

Verlangt de bescherming van de consument, die wordt gewaarborgd in richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), van de nationale rechter dat hij ambtshalve, zelfs zonder een daartoe gericht verzoek, — ongeacht de aard van de procedure, al dan niet op tegenspraak — in het kader van het onderzoek van zijn eigen bevoegdheid beoordeelt of een aan hem voorgelegd contractueel beding oneerlijk is?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 183/11

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Büdingen (Duitsland) op 18 april 2008 — Strafzaak tegen Guido Weber

(Zaak C-166/08)

(2008/C 183/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Büdingen

Partij in de strafzaak

Guido Weber

Prejudiciële vraag

Moet het begrip „betrokkenen” in artikel 7, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 89/397/EEG van de Raad van 14 juni 1989 inzake de officiële controle op levensmiddelen (1), aldus worden uitgelegd dat daarmee niet enkel de producent wordt bedoeld, maar ook een persoon die het levensmiddel in de handel brengt, voor zover deze voor de staat en de etikettering van het levensmiddel strafrechtelijk of door het opleggen van geldboetes door de bevoegde autoriteiten aansprakelijk dient te worden gesteld?

(1) PB L 186, blz. 23.
3.

Indien de tweede vraag, sub 1, of de tweede vraag, sub 2, ontkennend wordt beantwoord: Is § 10, lid 6, van het 1. RGG, volgens hetwelk het pensioen van niet duurzaam gescheiden levende gehuwde pensioenontvangers wordt berekend op de fictieve basis van de (voor belastingplichtigen voordeligere) belastinggroep III/0, het pensioen van alle overige pensioenontvangers daarentegen op de fictieve basis van de (voor belastingplichtigen nadeligere) belastinggroep I, in strijd met artikel 1 junctis de artikelen 2 en 3, lid 1, sub c van de richtlijn wat betreft een pensioenontvanger die partner is van een persoon van hetzelfde geslacht en niet duurzaam gescheiden van deze leeft?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 128/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 27 februari 2008 — David Hütter/Technische Universität Graz

(Zaak C-88/08)

(2008/C 128/36)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberste Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: David Hütter

Verwerende partij: Technische Universität Graz

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 1, 2 en 6 van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling (in casu §§ 3, lid 3, en 26, lid 1, van het Oostenrijkse Vertragsbedienstetengesetz 1948) krachtens welke voor de vaststelling van de peildatum voor loonsverhoging naar de onmiddellijk hogere salaristrap geen rekening mag worden gehouden met relevante eerdere tijdvakken van dienstverband voor zover deze vóór de voltooiing van het achttiende levensjaar zijn vervuld?

(1) PB L 303, blz. 16.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 142/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Pest Megyei Bíróság (Republiek Hongarije) op 3 maart 2008 — CIBA Speciality Chemicals Central and Eastern Europe Szolgáltató, Tanácsadó és Keresdedelmi Kft./Adó- és Pénzügyi Ellenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály

(Zaak C-96/08)

(2008/C 142/18)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Pest Megyei Bíróság

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: CIBA Speciality Chemicals Central and Eastern Europe Szolgáltató, Tanácsadó és Kereskedelmi Kft.

Verwerende partij: Adó- és Pénzügyi Ellenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály

Prejudiciële vraag

Verzet het in de artikelen 43 en 48 EG geformuleerde beginsel van vrijheid van vestiging zich tegen een rechtsvoorschrift, volgens hetwelk in Hongarije gevestigde handelsvennootschappen tevens de beroepsopleidingbijdrage moeten betalen wanneer zij in hun buitenlandse filialen werknemers tewerkstellen en voor die werknemers voldoen aan hun verplichtingen inzake belastingen en socialezekerheidsbijdragen in de staat van het filiaal?
1.

Dienen onder personen die verblijven in of ingezetene zijn van de uitvoerende lidstaat, als bedoeld in artikel 4 onder 6 Kaderbesluit (1), te worden verstaan personen die niet in het bezit zijn van de nationaliteit van de uitvoerende lidstaat, maar wel de nationaliteit van een andere lidstaat hebben en die op grond van artikel 18, eerste lid, EG rechtmatig in de uitvoerende lidstaat verblijven, ongeacht de duur van dat rechtmatige verblijf?