Voorts staat het niet aan het Hof, zich uit te spreken over de uitlegging en de toepasselijkheid van nationale bepalingen of de voor de beslechting van het hoofdgeding relevante feiten vast te stellen. In het kader van de bevoegdheidsverdeling tussen de communautaire en de nationale rechterlijke instanties moet het Hof namelijk uitgaan van de in de verwijzingsbeschikking omschreven feitelijke en juridische context waarin de prejudiciële vraag moet worden geplaatst.

Het Hof is in het kader van een procedure krachtens artikel 234 EG niet bevoegd uitspraak te doen over de verenigbaarheid van een nationale maatregel met het gemeenschapsrecht. Het kan wél uit de formulering van de vragen van de nationale rechter, rekening houdend met de door deze verstrekte gegevens, de aspecten selecteren die de uitlegging van het gemeenschapsrecht betreffen, om deze rechter in staat te stellen de voor hem gerezen rechtsvraag op te lossen.

In het kader van de door artikel 234 EG ingestelde samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof is het uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de door hem aan het Hof voorgelegde vragen te beoordelen. Wanneer de vragen betrekking hebben op de uitlegging van gemeenschapsrecht, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden.

Artikel 23, lid 1, van deze richtlijn bevat namelijk het tijdschema voor de openstelling van de levering van aardgas en bepaalt met name dat de lidstaten erop toezien dat de in aanmerking komende afnemers, dat wil zeggen degenen die vrij zijn om gas te kopen bij de leverancier van hun keuze, vanaf 1 juli 2007 alle afnemers zijn. Deze bepaling betreft de levering en niet de distributie van aardgas. Er kan daarom geen verplichting voor de lidstaten uit worden afgeleid om de zonder aanbestedingsprocedure gegunde concessies voor aardgasdistributie te beëindigen,. Richtlijn 2003/55 bevat bovendien geen enkele bepaling over de lopende concessies voor aardgasdistributie.

Richtlijn 2003/55 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30 verzet zich er niet tegen dat een regeling van een lidstaat onder de daarin bepaalde voorwaarden voorziet in verlenging van de overgangsperiode bij de afloop waarvan een concessie voor aardgasdistributie die zonder aanbestedingsprocedure is verleend, vervroegd zal vervallen. In deze omstandigheden verzetten artikel 10 EG en het evenredigheidsbeginsel zich evenmin tegen een dergelijke regeling.

De artikelen 43 EG, 49 EG en 86, lid 1, EG verzetten er zich niet tegen dat een regeling van een lidstaat die ertoe strekt de gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas in nationaal recht om te zetten door concessies voor aardgasdistributie die zonder aanbestedingsprocedure zijn verleend, na afloop van een overgangsperiode vervroegd te beëindigen, onder bepaalde voorwaarden voorziet in verlenging van deze overgangsperiode, voor zover een dergelijke verlenging noodzakelijk kan worden geacht om de medecontractanten in staat te stellen hun contractuele betrekkingen in aanvaardbare omstandigheden af te wikkelen, zowel vanuit het oogpunt van de eisen van de openbare dienst, als in economisch opzicht.

Hoewel een openbaredienstconcessie niet binnen de werkingssfeer van de richtlijnen betreffende de verschillende categorieën overheidsopdrachten valt, moeten de overheidsinstanties die een dergelijke concessie willen verlenen, niettemin de fundamentele regels van het Verdrag in het algemeen en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit in het bijzonder in acht nemen. Met name wanneer een dergelijke concessie een duidelijk grensoverschrijdend belang heeft, levert de verlening ervan aan een in de lidstaat van de aanbestedende dienst gevestigde onderneming, zonder dat er sprake is van enige transparantie, een ongelijke behandeling op ten nadele van de in een andere lidstaat gevestigde ondernemingen die in deze concessie geïnteresseerd zouden kunnen zijn. Behoudens objectieve rechtvaardiging vormt een dergelijke ongelijke behandeling, die voornamelijk in het nadeel is van in een andere lidstaat gevestigde ondernemingen, die immers alle worden uitgesloten, een door de artikelen 43 EG en 49 EG verboden indirecte discriminatie op grond van nationaliteit. Voorts verzet artikel 86, lid 1, EG zich ertegen dat de lidstaten met betrekking tot de openbare bedrijven en de ondernemingen waaraan zij bijzondere of uitsluitende rechten verlenen, een nationale regeling handhaven die in strijd is met de artikelen 43 EG en 49 EG.

Een dergelijke ongelijke behandeling kan evenwel gerechtvaardigd worden door de noodzaak het rechtszekerheidsbeginsel in acht te nemen. Dit beginsel maakt deel uit van de communautaire rechtsorde en moet in acht worden genomen door iedere nationale instantie die belast is met de toepassing van het gemeenschapsrecht. Daar richtlijn 2003/55 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30 de bestaande concessies voor aardgasdistributie onverlet laat, het gaat om een oude concessie die verschillende tientallen jaren effect moest sorteren en deze concessie is verleend voordat het Hof oordeelde dat voor overeenkomsten met een duidelijk grensoverschrijdend belang de uit het primaire gemeenschapsrecht voortvloeiende transparantieplichten konden gelden, biedt het rechtszekerheidsbeginsel dat onder meer verlangt dat de gevolgen van de rechtsregels duidelijk, nauwkeurig en voorzienbaar zijn, niet alleen grond op, maar vereist het ook, dat aan de beëindiging van een dergelijke concessie een overgangsperiode wordt verbonden, zodat de medecontractanten hun contractuele betrekkingen in aanvaardbare omstandigheden kunnen afwikkelen, zowel vanuit het oogpunt van de eisen van de openbare dienst als in economisch opzicht. Het is aan de verwijzende rechter te beoordelen of in het bijzonder de verlenging van de overgangsperiode door een nationale regeling, noodzakelijk kan zijn ter eerbiediging van het rechtszekerheidsbeginsel.

(cf. punten 57-61, 64-65, 67-73, dictum 2)