Reeds op grond van bovenstaande overwegingen kan mijns inziens gesteld worden dat artikel 1 (g) van Bijlage III van het Statuut alleen betrekking heeft op de in artikel 1 van het Statuut genoemde lichamen en dus niet op het centrum.

Een complicatie wordt echter veroorzaakt doordat de Commissie in de desbetreffende aankondiging van het vergelijkend onderzoek spreekt van „... bij de Europese Gemeenschappen”. Weliswaar blijkt uit haar memorie dat zij met deze aanduiding hetzelfde bedoelt als artikel 1 van het Statuut, maar er zijn goede gronden aan te voeren dat deze woordencombinatie in wijdere zin uitgelegd kan worden of zelfs moet worden.

In de eerste plaats wordt in artikel 16 van de oprichtingsverordening nr. 337/75 het Protocol betreffende voorrechten en immuniteiten op het centrum van toepassing verklaard. Aangezien de volledige titel „Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen” luidt, is daarmede een argument gegeven om het centrum tot dat laatstgenoemde begrip te rekenen. Dit argument wordt versterkt door de volgende overweging. De aanhef van het Protocol alsmede artikel 22 verklaren deze regeling ook van toepassing op de Europese Investeringsbank. Daaruit kan worden afgeleid dat aangezien artikel 4 van het EEG-Verdrag en de overeenkomst en het Verdrag met betrekking tot de fusie van de instellingen dit lichaam niet noemen, ook een afzonderlijke gelijkstellingsbepaling aanwezig dient te zijn om het Protocol op het centrum van toepassing te verklaren. Hoewel het Protocol in een dergelijke uitbreidingsmogelijkheid niet voorziet, heeft de Raad dit wel gedaan in genoemd artikel 16 van de op basis van artikel 235 van hec Verdrag gebaseerde oprichtingsverordening, er daarbij kennelijk van uitgaande dat ook het centrum valt onder de „Europese Gemeenschappen”. Wederom een andere versterking van dit argument kan worden afgeleid uit Uw arrest in de zaak 110/75 (Mills tegen Investeringsbank, Jurispr. 1976, blz. 955). De toepasselijkheid van het Protocol op de Investeringsbank werd door Uw Hof blijkens overweging 13 van dat arrest („daardoor”) als hoofdargument gebruikt om dat lichaam tot het begrip „Gemeenschap” als bedoeld in artikel 179 van het Verdrag te rekenen. Voorts wordt in verordening nr. 1859/76 expliciet het vijfde hoofdstuk van het Protocol (artikelen 12 tot en met 16) getiteld „ambtenaren en overige personeelsleden van de Europese Gemeenschappen” op het centrum van toepassing verklaard.

In de tweede plaats is verordening nr. 260/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van de voorwaarden en wijze van heffing van de belasting ten bate van de Europese Gemeenschappen van toepassing verklaard op het centrum. Ook in artikel 12 van deze verordening wordt de Europese Investeringsbank apart genoemd en ontbreekt een expliciete uitbreidingsmogelijkheid. Niettemin heeft de Raad door zich op artikel 235 van het Verdrag te beroepen, ook het centrum onder de werkingssfeer van deze verordening gebracht.

In de derde plaats verklaart artikel 44 van verordening nr. 1859/76 het Hof van Justitie bevoegd voor geschillen tussen het centrum en zijn personeelsleden. Krachtens artikel 179 van het Verdrag is het Hof „bevoegd uitspraak te doen in elk geschil tussen de Gemeenschap en haar personeelsleden, binnen de grenzen en onder de voorwaarden vastgesteld in het Statuut of voortvloeiende uit de regeling welke voor hen toepasselijk is.” Uit de onderstreepte tekstgedeelten valt wederom af te leiden dat het centrum geacht wordt te vallen onder het begrip „Gemeenschap” in dit artikel.