ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

Artikel 20 van DPR nr. 574/1988 bepaalt: „1. In civiele zaken heeft elke partij het recht de taal te kiezen waarin zij haar processtukken opstelt. De keuze blijkt uit de redactie van het inleidende stuk of het verweerschrift of gelijkwaardige stukken in de ene dan wel de andere taal. 2. Indien het inleidende stuk en het verweerschrift of de gelijkwaardige stukken in dezelfde taal zijn opgesteld, is het proces eentalig. In alle andere gevallen is het proces tweetalig. 3. In een tweetalig proces gebruikt iedere partij de door haar gekozen taal. Rechterlijke maatregelen worden in beide talen opgesteld en uitgesproken, tenzij de partij die daarbij belang heeft vóór de terechtzitting waarbij om de maatregel wordt verzocht, daarvan afziet. De handelingen en documenten van de partijen worden opgesteld in het Italiaans of in het Duits, zonder dat de rechterlijke instantie ambtshalve verplicht is zorg te dragen voor een vertaling of de kosten daarvan te dragen. In een tweetalig proces kunnen de partijen die hun woonplaats of zetel niet in de provincie Bozen hebben, binnen een dwingende termijn van dertig dagen na de mededeling of neerlegging van stukken en documenten het gerecht verzoeken ambtshalve zorg te dragen voor een gehele of gedeeltelijke vertaling in de andere taal op kosten van het gerecht. Het gerecht kan door partijen neergelegde documenten die kennelijk niet relevant zijn geheel of gedeeltelijk van vertaling uitsluiten.”
127

Artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof bepaalt dat het Hof over de kosten beslist wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Ingevolge artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien Acino in het ongelijk is gesteld en de Commissie zulks heeft gevorderd, dient deze vennootschap in de kosten te worden verwezen.
35

Aangezien de Commissie in haar beschikking noch de individuele begunstigden van de betrokken steun heeft aangeduid, noch de exacte terug te vorderen bedragen heeft bepaald, staat het – zoals in de punten 22, 23 en 29 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht – aan de nationale rechter om, indien een dergelijk geschil bij hem aanhangig is gemaakt, uitspraak te doen over het bedrag van de steun waarvan de Commissie de terugvordering heeft gelast. Indien hij in dit verband moeilijkheden ondervindt, kan hij zich steeds wenden tot de Commissie, zodat deze hem overeenkomstig het in artikel 4, lid 3, VEU bedoelde beginsel van loyale samenwerking bijstand verleent, zoals in punt 30 hierboven is aangegeven.
In de leden 8 en 9 van artikel 8 van dat wetgevend decreet is bepaald:

„8. Wanneer de [Autorità] meent dat de reclame misleidend is of dat de vergelijkende reclame ongeoorloofd is, verbiedt zij de publicatie ervan, voor zover die reclame nog niet onder het publiek is gebracht. Is dat wél al het geval, dan verbiedt zij de verdere verspreiding ervan. De [Autorità] kan daarbij tevens bevelen dat haar beslissing, eventueel in de vorm van een uittreksel, op kosten van de handelaar wordt bekendgemaakt alsook, in voorkomend geval, dat een specifieke rechtzetting wordt gepubliceerd, teneinde te beletten dat het effect van de misleidende reclame of de ongeoorloofde vergelijkende reclame voortduurt.

9. Naast het verbod op publicatie van de reclame, legt de [Autorità] een administratieve geldboete op die, afhankelijk van de ernst en de duur van de inbreuk, tussen 5000 [EUR] en 500000 [EUR] bedraagt. Ingeval het reclame betreft die gevaar voor de gezondheid of voor de veiligheid kan opleveren, dan wel direct of indirect een ongunstige invloed op minderjarigen of jongeren kan uitoefenen, bedraagt de geldboete ten minste 50000 [EUR].”
Bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete mag niet door de toepassing van verschillende berekeningsmethodes worden gediscrimineerd tussen de ondernemingen die aan een met artikel 101, lid 1, VWEU strijdige overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging hebben deelgenomen.

De differentiatie van de boetebedragen, die op grond van het beginsel van gelijke behandeling van de ondernemingen vereist is, hoeft niet noodzakelijkerwijs te worden verricht in het kader van de vaststelling van de coëfficiënten voor de „ernst van de inbreuk” en voor het „extra bedrag”, gelet op de beoordelingsmarge die de Commissie bij de boeteberekening wordt geacht te hebben. In voorkomend geval kan met de verschillen tussen de betrokken ondernemingen en hun specifieke omstandigheden ook rekening worden gehouden in een ander stadium van de boeteberekening, zoals in het kader van de aanpassing van het basisbedrag aan de hand van verzwarende of verzachtende omstandigheden op grond van de punten 28 en 29 van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd, of ook in het kader van de waarde van de verkopen die in aanmerking wordt genomen om het basisbedrag van de geldboeten te berekenen, aangezien voor elke deelnemende onderneming in die waarde het belang van haar deelname aan de betrokken inbreuk tot uitdrukking komt, overeenkomstig punt 13 van de richtsnoeren van 2006. Dat laatste punt heeft immers tot doel, als uitgangspunt voor de berekening van de aan een onderneming op te leggen geldboete een bedrag te nemen dat het economische belang van de inbreuk en het relatieve aandeel van deze onderneming daarin weerspiegelt.

(zie punten 38, 56, 57)
Wanneer op het vlak van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid voor de Unierechter geen van de in artikel 263 VWEU neergelegde gronden tot nietigverklaring wordt aangetoond, geeft deze rechter blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Raad bij de vaststelling van een eerste handeling tot vaststelling van beperkende maatregelen jegens vermoedelijk bij nucleaire proliferatie betrokken entiteiten de relevantie en gegrondheid moet onderzoeken van de inlichtingen en bewijzen die hem zijn verstrekt door een lidstaat of door de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

Volgens artikel 60, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie heeft het verzoek om hogere voorziening geen opschortende werking. In de tweede alinea van dit artikel is evenwel bepaald dat in afwijking van artikel 280 VWEU beslissingen van het Gerecht waarbij een verordening nietig is verklaard, eerst in werking treden na afloop van de termijn waarbinnen hogere voorziening kan worden ingesteld of, indien binnen deze termijn hogere voorziening is ingesteld, nadat deze hogere voorziening is afgewezen.

Verordeningen waarbij de bevriezing van tegoeden van op een lijst geplaatste personen en entiteiten wordt opgelegd, vertonen zowel verwantschap met handelingen van algemene strekking, voor zover zij het een categorie van bepaalde adressaten algemeen en abstract verbieden om met name tegoeden en financiële middelen ter beschikking te stellen van de personen en entiteiten die met naam worden genoemd op de lijsten in de bijlagen daarbij, als met een bundel van individuele besluiten ten aanzien van deze personen en entiteiten

De individuele aard van deze handelingen maakt voor natuurlijke personen en rechtspersonen overeenkomstig de artikelen 275, tweede alinea, VWEU en 263, vierde alinea, VWEU de weg vrij naar de Unierechter.

De omstandigheid dat de personen en entiteiten die aan de bij de litigieuze verordening opgelegde beperkende maatregelen zijn onderworpen, met naam worden genoemd, waardoor zij rechtstreeks en individueel lijken te worden geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, impliceert echter niet dat deze handeling geen algemene strekking heeft in de zin van artikel 288, tweede alinea, VWEU en niet als een verordening kan worden gekwalificeerd.

Verordening nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran, bijlage IX daarbij inbegrepen, heeft de aard van een verordening, aangezien artikel 51, tweede alinea, ervan, bepaalt dat deze in al haar onderdelen verbindend is en rechtstreeks toepasselijk is in elke lidstaat, hetgeen overeenstemt met de gevolgen van een verordening zoals bepaald in artikel 288 VWEU.

(cf. punten 118‑121)
In het kader van een beroep wegens niet-nakoming is het in beginsel de taak van de Commissie om in het met redenen omkleed advies aan te geven hoe zij de opmerkingen van de lidstaat in diens antwoord op de aanmaningsbrief beoordeelt.

De omstandigheid dat de Commissie slechts bondig, of zelfs helemaal niet, antwoordt op de argumenten van de betrokken lidstaat die erop gericht zijn aan te tonen dat de betrokken prestaties onder een bepaald voorschrift vallen, heeft echter geen enkel gevolg voor de afbakening van het voorwerp van het geding, maakt het voor deze lidstaat niet onmogelijk de gestelde inbreuk te beëindigen en tast evenmin de rechten van verdediging van deze lidstaat aan, wanneer de Commissie in de in haar aanmaningsbrief en in haar met redenen omkleed advies opgenomen analyse de toepasselijkheid van dat voorschrift heeft uitgesloten.

(cf. punten 41‑43)
Zaak C‑560/13

Finanzamt Ulm

tegen

Ingeborg Wagner-Raith

(verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van kapitaal — Afwijking — Kapitaalverkeer in verband met het verrichten van financiële diensten — Nationale regeling die voorziet in de forfaitaire belasting van kapitaalinkomsten uit deelnemingen in buitenlandse beleggingsfondsen — Zwarte fondsen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 mei 2015

Vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van betalingsverkeer — Beperkingen van kapitaalverkeer naar of uit derde landen — Beperkingen van het kapitaalverkeer in verband met het verrichten van financiële diensten — Begrip — Nationale regeling die voorziet in de forfaitaire belasting van kapitaalinkomsten uit deelnemingen in buitenlandse beleggingsfondsen — Daaronder begrepen

De ontvangst van dividenden van een instelling voor collectieve belegging kan, ook al is zij in de in bijlage I bij richtlijn 88/361 voor de uitvoering van artikel 67 van het Verdrag opgenomen nomenclatuur niet uitdrukkelijk als „kapitaalbeweging” vermeld, worden ingedeeld onder de verwerving door ingezetenen van al dan niet ter beurze verhandelde rechten van deelneming in buitenlandse instellingen en is bijgevolg onlosmakelijk verbonden met een kapitaalbeweging. Een nationale wettelijke regeling die de belasting van de inkomsten van beleggers die deelnemen in instellingen voor collectieve belegging regelt door te voorzien in verschillende wijzen van belastingheffing afhankelijk van de naleving door het betrokken niet‑ingezeten beleggingsfonds van de nationale bepalingen, vormt bijgevolg een maatregel die betrekking heeft op kapitaalverkeer in de zin van die nomenclatuur. (cf. punten 25, 26)

Uit de bewoordingen van de artikelen 56 VWEU en 63 VWEU alsmede uit de plaats ervan in twee verschillende hoofdstukken van titel IV van het Verdrag blijkt dat deze bepalingen weliswaar nauw met elkaar verband houden, maar verschillende situaties beogen te regelen en elk een eigen werkingssfeer hebben. Om uit te maken of een nationale wettelijke regeling onder de ene of de andere van de door het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden valt, dient rekening te worden gehouden met het voorwerp van de wettelijke regeling in kwestie. Een nationale wettelijke regeling die in hoofdzaak het verrichten van financiële diensten betreft, is onderworpen aan de bepalingen van het Verdrag inzake het vrij verrichten van diensten, ook al kan zij kapitaalverkeer met zich brengen of verband houden met kapitaalverkeer. Nationale maatregelen waarvan het voorwerp op zijn minst in hoofdzaak kapitaalverkeer is, vallen daarentegen binnen de werkingssfeer van artikel 64, lid 1, VWEU. Bijgevolg heeft het doorslaggevende criterium voor de toepassing van artikel 64, lid 1, VWEU betrekking op het oorzakelijke verband tussen het kapitaalverkeer en het verrichten van financiële diensten en niet op de personele werkingssfeer van de litigieuze nationale maatregel of het verband daarvan met de verrichter, en niet met de ontvanger, van dergelijke diensten. (cf. punten 30‑32, 34, 39)
De verificatiebevoegdheden waarover de Commissie krachtens artikel 20, lid 2, van verordening nr. 1/2003 beschikt, strekken zich enkel uit tot het verlenen van toestemming aan de personeelsleden van deze instelling om met name de plaatsen te betreden die zij daartoe aanwijzen, de overlegging van documenten te vorderen en zich de inhoud van meubilair te laten tonen.

Bovendien moet volgens artikel 20, leden 6 en 7, van verordening nr.1/2003 de toestemming van een rechterlijke instantie worden gevraagd wanneer de betrokken lidstaat, ingeval de betrokken onderneming zich verzet, de nodige bijstand verleent om de functionarissen in staat te stellen hun inspectie te verrichten, zo nodig door een beroep te doen op de politie of een gelijkwaardige wetshandhavingsautoriteit, indien het nationale recht voorschrijft dat voor die bijstand de toestemming van een rechterlijke instantie vereist is. Een dergelijke toestemming kan tevens bij wijze van voorzorgsmaatregel worden gevraagd. Voorts bepaalt artikel 20, lid 8, van deze verordening dat de nationale rechter weliswaar nagaat of met name de voorgenomen dwangmaatregelen niet willekeurig zijn noch buitensporig in verhouding tot het voorwerp van de inspectie, maar dat hij niet de noodzakelijkheid van de inspectie in twijfel mag trekken. Diezelfde bepaling preciseert ook dat uitsluitend het Hof een rechterlijke toetsing a posteriori kan verrichten.

Bijgevolg brengt het ontbreken van een voorafgaande rechterlijke machtiging als zodanig niet mee dat de inspectiemaatregel onrechtmatig is.

Het ontbreken van een voorafgaande rechterlijke machtiging kan dienaangaande worden gecompenseerd door een achteraf verrichte rechterlijke toetsing, die aldus een essentiële waarborg vormt om de verenigbaarheid van de betrokken inspectiemaatregel met artikel 8 van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens te verzekeren. Dat is met betrekking tot de in de Europese Unie vastgestelde regeling juist het geval, aangezien artikel 20, lid 8, van verordening nr. 1/2003 uitdrukkelijk bepaalt dat het Hof bevoegd is om het door de Commissie vastgestelde inspectiebesluit op zijn legitimiteit te toetsen. Dit toezicht impliceert dat de rechter van de Unie op basis van de gegevens die de verzoekende partij tot staving van haar middelen aanvoert, een volledige toetsing uitvoert, waarbij hij alle factoren, zowel in rechte als in feite, beoordeelt.

(cf. punten 23‑25, 32‑34)
Zaak C‑424/13

Zuchtvieh-Export GmbH

tegen

Stadt Kempten

(verzoek van het Bayerische Verwaltungsgerichtshof om een prejudiciële beslissing)

„Prejudiciële verwijzing — Landbouw — Verordening (EG) nr. 1/2005 — Bescherming van dieren tijdens het vervoer — Lang transport van een lidstaat naar een derde staat — Artikel 14, lid 1 — Controle in verband met het transportjournaal door de bevoegde autoriteit van de plaats van vertrek te verrichten vóór lange transporten — Toepasselijkheid van dit voorschrift op het deel van het transport dat buiten het grondgebied van de Europese Unie plaatsvindt — Toepasselijkheid van de bij die verordening vastgestelde normen op dat deel van het transport”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 23 april 2015

Landbouw – Harmonisatie van de wetgevingen – Bescherming van de dieren tijdens het vervoer – Toepasselijke algemene voorwaarden – Controle van het transportjournaal door de bevoegde autoriteit van de plaats van vertrek vóór lange transporten – Bevoegdheid van de bevoegde autoriteit om de organisatie van het transport te controleren voor het deel daarvan dat buiten het grondgebied van de Unie plaatsvindt

(Art. 13 VWEU; verordening nr. 1/2005 van de Raad, art. 14, lid 1)

Artikel 14, lid 1, van verordening nr. 1/2005 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en daarmee samenhangende activiteiten moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit van de plaats van vertrek een vervoer met een lang transport van als landbouwhuisdier gehouden eenhoevigen, met uitzondering van geregistreerde eenhoevigen, runderen, schapen, geiten en varkens, dat op het grondgebied van de Europese Unie aanvangt en buiten dat grondgebied wordt voortgezet, slechts kan goedkeuren indien de organisator van het transport een journaal overlegt dat, gelet op de wijze waarop het transport is georganiseerd, realistisch is en ervan blijk geeft dat de bepalingen van die verordening zullen worden nageleefd, en dit ook voor het gedeelte van het transport dat plaatsvindt op het grondgebied van derde landen, en dat, wanneer dat niet het geval is, die autoriteit kan eisen dat de organisatie van het transport zodanig wordt gewijzigd dat de naleving van die bepalingen verzekerd is voor het gehele transport.

In artikel 14 onderwerpt verordening nr. 1/2005 het vervoer van dieren vanuit het grondgebied van de Unie naar derde landen immers niet aan een bijzondere goedkeuringsregeling, die zou afwijken van die welke geldt bij vervoer binnen de Unie. In dat verband is de bescherming van het dierenwelzijn een legitiem doel van algemeen belang, waarvan het belang met name tot uitdrukking is gekomen in de vaststelling door de lidstaten van het aan het EG-Verdrag gehechte Protocol betreffende de bescherming en het welzijn van dieren, waarop verordening nr. 1/2005 is gebaseerd. Met dit protocol komt thans overeen artikel 13 VWEU, een bepaling van algemene toepassing van het VWEU, die is opgenomen in het eerste deel van dat Verdrag, waarin het gaat over de beginselen.

(cf. punten 35, 47, 56 en dictum)
Artikel 2 van richtlijn 90/232 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, zoals gewijzigd bij richtlijn 2005/14, moet aldus worden uitgelegd dat een premie die varieert naargelang het verzekerde voertuig bestemd is om uitsluitend op het grondgebied van de lidstaat waar het gewoonlijk is gestald, dan wel op het gehele grondgebied van de Europese Unie deel te nemen aan het verkeer, niet beantwoordt aan het begrip „één enkele premie” in de zin van dat artikel. De bepalingen van dat artikel 2 zien immers niet alleen op de verhouding tussen de verzekeraar en het slachtoffer, maar ook op de verhouding tussen de verzekeraar en de verzekerde. Deze bepalingen impliceren met name dat de verzekeraar tegen betaling van één enkele premie door de verzekerde in beginsel het risico van schadeloosstelling van de slachtoffers van een mogelijk ongeval waarbij het verzekerde voertuig is betrokken, voor zijn rekening neemt ongeacht in welke lidstaat van de Unie dat voertuig wordt gebruikt en dat ongeval zich voordoet. Een premie waarvan het bedrag varieert komt – in strijd met het bepaalde in dat artikel – evenwel erop neer dat de verbintenis van de verzekeraar om het risico als gevolg van de deelneming van dat voertuig aan het verkeer buiten de lidstaat waar het gewoonlijk is gestald voor zijn rekening te nemen, afhankelijk wordt gesteld van de betaling van een extra premie.

(cf. punten 29‑31 en dictum)
Milieu – Voorkomen en herstellen van milieuschade – Milieuaansprakelijkheid – Richtlijn 2004/35 – Beginsel dat de vervuiler betaalt – Onmogelijkheid om vast te stellen wie verantwoordelijk is voor de verontreiniging van een terrein of om de verantwoordelijke persoon de herstelmaatregelen te doen uitvoeren – Nationale regeling die voorziet in de verplichting voor eigenaars van verontreinigde terreinen die niet hebben bijgedragen tot deze verontreiniging, om de door de bevoegde autoriteit uitgevoerde maatregelen te vergoeden – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 2004/35 van het Europees Parlement en de Raad)
De betaling van vertragingsrente vormt een maatregel ter uitvoering van het nietigverklaringsarrest in de zin van artikel 266, eerste alinea, VWEU, doordat zij een forfaitaire vergoeding voor het gemis van het genot van een op de Commissie rustende schuldvordering beoogt te geven en erop is gericht de schuldenaar ertoe aan te zetten het nietigverklaringsarrest zo snel mogelijk uit te voeren. De toekenning van vergoedende rente is daarentegen geen maatregel ter uitvoering van een nietigverklaringsarrest in de zin van artikel 266, eerste alinea, VWEU, maar een toepassing van de tweede alinea van dat artikel 266, waarin wordt verwezen naar artikel 340 VWEU, dat wil zeggen naar de geschillen inzake niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie. Dit soort rente beoogt immers een vergoeding te verlenen voor het verstrijken van de tijd totdat de rechter het schadebedrag heeft vastgesteld, ongeacht aan de schuldenaar toe te rekenen vertraging.

De grondslag van de verplichting voor de Commissie om de hoofdschuldvordering samen met rente te betalen is niet gelegen in de uitvoering van haar besluit, maar in de uitvoering van een arrest van het Gerecht overeenkomstig artikel 266, eerste alinea, VWEU.

(cf. punten 30, 31, 37, 38)
Richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moet, gelet op artikel 3, leden 1, onder c), en 3, van deze richtlijn, gelezen in samenhang met de dertiende overweging ervan, aldus worden uitgelegd dat daaronder niet vallen de stelsels voor sociale zekerheid en sociale bescherming waarvan de uitkeringen niet worden gelijkgesteld met een beloning in de betekenis die voor de toepassing van artikel 157, lid 2, VWEU aan dat woord wordt gegeven.

Onder het begrip „beloning”, in de zin van artikel 157, lid 2, VWEU, wordt verstaan alle huidige of toekomstige voordelen in geld of in natura, mits deze, zij het ook indirect, door de werkgever aan de werknemer uit hoofde van een dienstbetrekking worden betaald.

Het pensioenbedrag hangt af van de tijdvakken van dienstverband en daaraan gelijkgestelde tijdvakken, alsmede van het door de ambtenaar ontvangen salaris. Het ouderdomspensioen vormt een toekomstige betaling in contanten, die door de werkgever aan zijn werknemers wordt gedaan, als direct gevolg van de dienstbetrekking van laatstgenoemden. Dit pensioen wordt naar nationaal recht aangemerkt als de doorbetaling van een beloning in het kader van een publiekrechtelijk dienstverband dat voortbestaat nadat de ambtenaar het recht op pensioenuitkeringen heeft verkregen. Voornoemd pensioen vormt in dat opzicht een beloning in de zin van artikel 157, lid 2, VWEU.

(cf. punten 20, 21, 23)