ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12

Bijlage IV bij die richtlijn heeft als opschrift „Inhoud van de netverklaring” en luidt als volgt: „De in artikel 27 bedoelde netverklaring bevat de volgende informatie: 1. Een gedeelte waarin de aard van de voor spoorwegondernemingen beschikbare infrastructuur en de voor toegang tot de spoorweginfrastructuur geldende voorwaarden worden beschreven. De informatie in dit deel dient jaarlijks in overeenstemming te worden gebracht met of te verwijzen naar de overeenkomstig artikel 35 van richtlijn 2008/57/EG te publiceren infrastructuurregisters. 2. Een gedeelte waarin de heffingsbeginselen en de tarieven opgenomen zijn. Dit zal de nodige details over het heffingsstelsel bevatten, alsmede voldoende informatie over gebruiksrechten en alle andere relevante informatie in verband met de toegang tot de in bijlage II genoemde diensten die door één leverancier worden verschaft. De voor de toepassing van artikel 31 tot en met 36 gebruikte methode, voorschriften en, indien van toepassing, schalen voor de bepaling van de kosten en heffingen worden nader omschreven. Voorts bevat dit gedeelte informatie over de reeds vastgestelde of de in de loop van de vijf volgende jaren verwachte wijzigingen van de gebruiksrechten, indien deze informatie beschikbaar is. 3. Een gedeelte over de criteria en voorschriften voor capaciteitstoewijzing. Dit bevat de algemene kenmerken van de infrastructuurcapaciteit die voor spoorwegondernemingen beschikbaar is, en alle beperkingen met betrekking tot het gebruik daarvan, met inbegrip van vermoedelijke beperkingen in verband met onderhoud. In dit gedeelte worden tevens de procedures en termijnen met betrekking tot de capaciteitstoewijzing gepreciseerd. Verder zijn daarin specifieke criteria vervat die bij de capaciteitstoewijzing worden gehanteerd, zoals: a) de procedure volgens welke aanvragers bij de infrastructuurbeheerder capaciteit kunnen aanvragen; b) de bepalingen waaraan aanvragers moeten voldoen; c) de termijnen voor de aanvraag- en toewijzingsprocedures en de procedure die moet worden gevolgd om informatie te vragen over die termijnen, alsmede de procedure voor het programmeren van geplande en niet-geplande onderhoudswerkzaamheden; d) de beginselen met betrekking tot de coördinatieprocedure en de in dat kader beschikbare procedure voor de beslechting van geschillen; e) de procedures en criteria ingeval de beschikbare capaciteit overbelast is; f) bijzonderheden over de beperkingen inzake het gebruik van infrastructuur; g) de regels voor het eventueel in aanmerking nemen van vroegere capaciteitsbenuttingsniveaus om de prioriteiten tijdens de toewijzingsprocedure vast te stellen. [...]”
39

Wat het hoofdgeding betreft, viel Zyla overeenkomstig artikel 11, lid 1 en lid 3, onder a), van verordening nr. 883/2004 gedurende de periode waarin zij arbeid in loondienst in Nederland verrichtte, onder de wettelijke regeling van deze lidstaat en was zij verzekerd in het Nederlandse socialezekerheidsstelsel. Vanwege het feit dat zij daarvoor verzekerd was, had Zyla voor die periode recht op het premiedeel van de heffingskorting. Aangezien Zyla na haar vertrek uit Nederland en haar terugkeer naar haar lidstaat van herkomst niet langer was verzekerd in het Nederlandse socialezekerheidsstelsel en bijgevolg niet langer premieplichtig was, had zij daarentegen ingevolge artikel 2.6a van de Regeling Wfsv geen recht op het volledige bedrag van het premiedeel van de heffingskorting.
101

In de punten 23 tot en met 25 van het bestreden arrest heeft het Gerecht het tweede onderdeel van het eerste middel dat rekwirant in eerste aanleg had aangevoerd, onderzocht en afgewezen. Dat onderdeel betrof schending van zijn in artikel 75, tweede zin, van verordening nr. 207/2009 neergelegde recht om te worden gehoord. Dienaangaande heeft het Gerecht geoordeeld dat – anders dan rekwirant beweerde – de kamer van beroep geen uitspraak had gedaan over het bestaan van absolute weigeringsgronden en evenmin het onderscheidend vermogen van het betrokken merk ter discussie had gesteld, en dat rekwirant in ieder geval de gelegenheid had gehad om in de loop van de procedure met betrekking tot alle betrokken waren een standpunt in te nemen over het normale gebruik van dit merk, en dus noodzakelijkerwijs ook over de aard van dit gebruik.
2)

Artikel 308 van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45, moet aldus worden uitgelegd dat de marge van een reisbureau en dus de maatstaf van heffing bestaat in het verschil tussen het totale bedrag, de belasting over de toegevoegde waarde (btw) niet inbegrepen, dat de reiziger moet betalen en de door het reisbureau in een eerder stadium werkelijk gedragen kosten van de goederenleveringen en diensten van andere belastingplichtigen, mits deze handelingen de reiziger rechtstreeks ten goede komen. Wanneer het bedrag van de vooruitbetaling overeenkomt met de totale prijs of een aanzienlijk deel van de totale prijs van de reisdienst en het reisbureau nog geen werkelijke kosten heeft gedragen of slechts een beperkt deel van de individuele totale kosten van deze dienst, of wanneer de door het bureau gedragen individuele werkelijke kosten van de reis niet kunnen worden bepaald op het tijdstip waarop de vooruitbetaling wordt gedaan, kan de winstmarge worden bepaald op basis van een raming van de door het bureau uiteindelijk te dragen werkelijke totale kosten. Bij die raming moet een reisbureau in voorkomend geval rekening houden met de kosten die het al heeft gedragen bij ontvangst van de vooruitbetaling. Voor de berekening van de marge worden de geraamde werkelijke totale kosten afgetrokken van de totale prijs van de reis en de maatstaf van heffing voor de btw die bij ontvangst van de vooruitbetaling moet worden voldaan, is gelijk aan het product van het bedrag van deze vooruitbetaling en het percentage dat de aldus berekende voorzienbare winstmarge uitmaakt van de totale prijs van de reis.
58

Meer in het bijzonder moeten de persoonsgegevens volgens artikel 6, lid 1, onder b) en c), van richtlijn 95/46 of artikel 5, lid 1, onder b) en c), van verordening 2016/679 worden verzameld voor welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven en gerechtvaardigde doeleinden alsook toereikend zijn, ter zake dienend en beperkt tot wat noodzakelijk is voor de genoemde doeleinden. Volgens artikel 7, onder c), van deze richtlijn of artikel 6, lid 1, onder c), van deze verordening is de verwerking van deze gegevens gerechtvaardigd indien deze verwerking noodzakelijk is om te voldoen aan een wettelijke verplichting die op de verwerkingsverantwoordelijke rust.
18

Deze rechter twijfelt over de uitlegging die moet worden gegeven van artikel 63 van de btw-richtlijn, waarin de regel is neergelegd dat de belasting over een dienstverrichting wordt verschuldigd op het tijdstip waarop de dienst wordt verricht. Hij vraagt zich af of deze regel zich leent voor een restrictieve uitlegging waarbij, in wezen, de dienst wordt geacht nog niet te zijn verricht zolang de vergoeding nog niet verschuldigd is of zij voorwaardelijk is, zoals in het hoofdgeding het geval is.
68

Aangezien ASPLA en Armando Álvarez in de kosten zijn verwezen en in het kader van zowel de hogere voorziening in zaak C‑174/17 P als die in zaak C‑222/17 P in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van de Europese Unie, behalve in hun eigen kosten, te worden verwezen in alle kosten die de Europese Unie heeft moeten maken in het kader van deze twee hogere voorzieningen.
74

Volgens artikel 4, lid 1, van de basisverordening omvat het begrip „bedrijfstak van de Gemeenschap” alle producenten in de Gemeenschap van soortgelijke producten of diegenen van deze producenten wier gezamenlijke productie van de betrokken producten een groot deel van de totale productie van deze producten als omschreven in artikel 5, lid 4, van deze verordening uitmaakt. Aangaande het tweede alternatief moet worden benadrukt dat zowel in de antidumpingovereenkomst als in de verordening het begrip „een groot deel” van de totale binnenlandse of communautaire productie weliswaar het doorslaggevende element vormt, maar dat in artikel 4, lid 1, van deze verordening, anders dan in artikel 4.1 van de antidumpingovereenkomst, het begrip „een groot deel” van de totale communautaire productie van soortgelijke producten met een verwijzing naar artikel 5, lid 4, van deze verordening nader wordt omschreven. Die verwijzing vormt een bijkomend element in vergelijking met de omschrijving in artikel 4.1 van de antidumpingovereenkomst (zie in die zin arrest van 8 september 2015, Philips Lighting Poland en Philips Lighting/Raad, C‑511/13 P, EU:C:2015:553, punten 63‑65).
11

In het kader van dat beroep betwist Swedish Match de geldigheid van artikel 1, onder c), en artikel 17 van richtlijn 2014/40 in het licht van het non-discriminatiebeginsel, omdat daarbij een verschil in behandeling wordt ingevoerd tussen enerzijds tabaksproducten voor oraal gebruik, waarvoor een verbod op het in de handel brengen geldt, en anderzijds andere rookloze tabaksproducten, nieuwsoortige tabaksproducten, sigaretten en andere voor roken bestemde tabaksproducten, en elektronische sigaretten, waarvan het verbruik niet verboden is. Bovendien kan het verbod van tabaksproducten voor oraal gebruik niet worden gerechtvaardigd door redenen van volksgezondheid, aangezien actuele wetenschappelijke gegevens, die ten tijde van de vaststelling van richtlijn 92/41/EEG van de Raad van 15 mei 1992 tot wijziging van richtlijn 89/622 (PB 1992, L 158, blz. 30) niet beschikbaar waren, aantonen dat deze producten vergeleken met andere rookloze tabaksproducten een relatief laag risico van schadelijke gevolgen voor de gezondheid meebrengen. Voorts wordt de idee dat het verbruik van tabaksproducten voor oraal gebruik aanzet tot roken van tabak door geen enkel gegeven gesteund. Het verbod kan ook niet worden gerechtvaardigd doordat snus een nieuw product is, want nieuwsoortige tabaksproducten worden door richtlijn 2014/40 niet verboden in de zin van artikel 2, punt 14, ondanks het ontbreken van wetenschappelijke gegevens op dat punt en de eventueel schadelijke gevolgen voor de gezondheid van deze producten. De discriminatie van tabaksproducten voor oraal gebruik kan evenmin worden gerechtvaardigd doordat zij bestemd zijn voor de massamarkt, in zoverre de andere producten die door de richtlijn worden bestreken, met name de andere rookloze tabaksproducten, elektronische sigaretten en nieuwsoortige tabaksproducten, ook bestemd zijn voor de massamarkt.
54

Zoals het Gerecht in herinnering heeft gebracht in punt 28 van de bestreden beschikking, staat vast dat de waardevermindering van de door rekwirantes gehouden obligaties veroorzaakt is door het besluit tot afwikkeling van BES. Zoals vermeld door het Gerecht in punt 31 van de bestreden beschikking, waartegen rekwirantes niet zijn opgekomen, zou hiernaast een eventuele nietigverklaring van het litigieuze besluit niet tot gevolg hebben dat de Portugese Republiek ertoe gehouden is terug te komen van haar besluit om een brugbank op te richten en de obligaties van het soort waarvan rekwirantes houders zijn niet op te nemen in het vermogen ervan.
21

De Korkein oikeus beschouwt zichzelf als een „rechterlijke instantie” in de zin van de rechtspraak van het Hof over artikel 267 VWEU, zelfs wanneer hij advies uitbrengt in het kader van een uitleveringsverzoek. Hij zet uiteen dat hij – gelet op zijn wettelijke grondslag, zijn permanente karakter, zijn verplichte rechtsmacht, het contradictoire karakter van de procedure, het feit dat hij de regelen des rechts toepast en zijn onafhankelijkheid – voldoet aan de voor de kwalificatie als rechterlijke instantie geldende criteria, die het Hof met name in herinnering heeft gebracht in zijn arrest van 19 december 2012, Epitropos tou Elegktikou Synedriou (C‑363/11, EU:C:2012:825, punt 18). Voorts is de Korkein oikeus van oordeel dat hij zich wel degelijk dient uit te spreken over een geschil, aangezien Raugevicius is opgekomen tegen zijn uitlevering en het ministerie van Justitie niet van mening was dat het verzoek van de Russische Federatie meteen moest worden afgewezen. Ten slotte merkt de Korkein oikeus op dat het door hem uit te brengen advies bindend is, in die zin dat het uitleveringsverzoek in kwestie niet kan worden ingewilligd indien er naar zijn oordeel een beletsel tegen de gevraagde uitlevering bestaat.
3

De overwegingen 8, 9 en 39 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9) luiden als volgt: „(8) In het Europees pact over immigratie en asiel, dat op 15 en 16 oktober 2008 werd goedgekeurd, constateerde de Europese Raad dat er tussen de lidstaten nog altijd grote verschillen bestaan wat het verlenen en de vormen van bescherming betreft, en drong hij aan op nieuwe initiatieven om de in het Haags programma [aangenomen door de Europese Raad van 4 november 2004, waarin de doelstellingen opgenomen zijn die in de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht moeten worden uitgevoerd in de periode 2005‑2010] opgenomen invoering van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel te voltooien en op die manier een hoger beschermingsniveau te bieden. (9) In het programma van Stockholm [aangenomen in 2010] heeft de Europese Raad herhaald zich te blijven inspannen om uiterlijk in 2012 te zorgen voor de totstandbrenging van een gemeenschappelijke en solidaire ruimte waarin bescherming wordt geboden, op basis van een gemeenschappelijke asielprocedure en een uniforme status voor personen aan wie internationale bescherming wordt verleend, in overeenstemming met artikel 78 [VWEU]. […] (39) Bij het beantwoorden van de oproep in het programma van Stockholm om een uniforme status in te voeren voor vluchtelingen of voor personen die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen, dienen aan personen met de subsidiairebeschermingsstatus, behalve in noodzakelijke en objectief gerechtvaardigde gevallen, dezelfde rechten en voordelen te worden toegekend als de rechten die vluchtelingen krachtens deze richtlijn genieten, en dienen voor hen dezelfde voorwaarden te gelden.”
9

Bijlage II bij deze verordening heeft als opschrift „Gedistilleerde dranken”. Punten 41 en 42 van bijlage II, die zijn opgenomen in het deel van deze bijlage dat gewijd is aan „Categorieën gedistilleerde dranken”, luiden als volgt: „41. Eierlikeur of advocaat of avocat of advokat a) Eierlikeur of advocaat of avocat of advokat is een al dan niet gearomatiseerde gedistilleerde drank op basis van ethylalcohol uit landbouwproducten, distillaat en/of eau de vie die de ingrediënten kwaliteitseigeel, eiwit en suiker of honing bevat. Het gehalte aan suiker of honing, uitgedrukt in invertsuiker, bedraagt ten minste 150 g per liter. Het gehalte aan kwaliteitseigeel bedraagt ten minste 140 g per liter eindproduct. b) In afwijking van artikel 2, lid 1, onder c), bedraagt het alcoholvolumegehalte van eierlikeur of advocaat of avocat of advokat ten minste 14 % vol. c) Bij de bereiding van eierlikeur of advocaat of avocat of advokat mogen aromastoffen zoals gedefinieerd in artikel 3, lid 2, onder b), van verordening […] nr. 1334/2008 en aromatiserende preparaten zoals gedefinieerd in artikel 3, lid 2, onder d), van die verordening worden gebruikt. 42. Likeur met ei a) Likeur met ei is een al dan niet gearomatiseerde gedistilleerde drank op basis van ethylalcohol verkregen uit landbouwproducten, distillaat en/of eau de vie die de kenmerkende ingrediënten kwaliteitseigeel, eiwit en suiker of honing bevat. […] […]”
37

Tevens is het van belang te benadrukken dat uit vaste rechtspraak van het Hof weliswaar voortvloeit dat een door het Unierecht gegarandeerd verlof niet kan afdoen aan het recht om een ander door het Unierecht gewaarborgd verlof te nemen waarvan de doelstelling verschilt van die welke met het eerstgenoemde verlof wordt nagestreefd (zie in die zin arrest van 20 januari 2009, Schultz-Hoff e.a., C‑350/06 en C‑520/06, EU:C:2009:18, punt 26en aldaar aangehaalde rechtspraak), maar dat uit deze rechtspraak – die tot stand is gekomen in de context van situaties die gekenmerkt worden door het feit dat de op die twee onderscheiden verloven betrekking hebbende tijdvakken elkaar overlappen of samenvallen – niet kan worden afgeleid dat de lidstaten verplicht zijn om een tijdvak van ouderschapsverlof dat een werknemer heeft opgenomen in de loop van de referentieperiode, aan te merken als een tijdvak van daadwerkelijke arbeid voor de berekening van zijn rechten op jaarlijkse vakantie met behoud van loon uit hoofde van richtlijn 2003/88.
57

Het Hof heeft zich weliswaar reeds op verschillende punten – en met inachtneming van de vereisten van artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 – uitgesproken over de manier waarop de nationale rechter de bescherming van de door consumenten aan deze richtlijn ontleende rechten dient te waarborgen, maar dit neemt niet weg dat het Unierecht de procedures voor de beoordeling van het vermeend oneerlijk karakter van een contractueel beding in beginsel niet harmoniseert en dat deze procedures bijgevolg een zaak van de interne rechtsorde van de lidstaten zijn, evenwel op voorwaarde dat zij niet ongunstiger zijn dan die welke voor soortgelijke situaties naar nationaal recht gelden (gelijkwaardigheidsbeginsel) en zij een doeltreffende voorziening in rechte bieden zoals voorzien in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (zie in die zin arresten van 14 september 2017, The Trustees of the BT Pension Scheme, C‑628/15, EU:C:2017:687, punten 58 en 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 31 mei 2018, Sziber, C‑483/16, EU:C:2018:367, punt 35en aldaar aangehaalde rechtspraak).
92

Vervolgens menen rekwirantes dat het Gerecht ten onrechte heeft verzuimd hun middel tot nietigverklaring wegens het onthouden van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte inhoudelijk te onderzoeken. Zo heeft het Gerecht in punt 93 van het bestreden arrest bevestigd dat zij tegen de afwijzing van de klacht konden opkomen. Hun middel voor het Gerecht was juist ontleend aan het feit dat, daar de Commissie geen besluit ten gronde krachtens artikel 7 van verordening nr. 1/2003 had vastgesteld, hun de mogelijkheid was onthouden om een dergelijk Commissiebesluit rechterlijk te laten toetsen op de vraag of in casu al dan niet sprake was van een inbreuk op de artikelen 101 en/of 102 VWEU. Zoals blijkt uit punt 38 van het bestreden arrest, heeft het Gerecht slechts onderzocht of het litigieuze besluit gegrond was vanuit het oogpunt van de eerbiediging van de vereisten van nauwkeurigheid en gedetailleerdheid. Een dergelijk onderzoek waarborgt echter niet hun recht op een effectieve rechterlijke bescherming en op een doeltreffende voorziening in rechte als bedoeld in artikel 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten.
37

Indien uit het onderzoek van een handeling van de Unie blijkt dat deze twee doeleinden nastreeft of dat er sprake is van twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoel of overwegende component terwijl het andere doel of de andere component slechts ondergeschikt is, moet de handeling op één rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op het hoofddoel of de overwegende component. Indien daarentegen vaststaat dat de handeling tegelijkertijd meerdere onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen of componenten heeft zonder dat de ene ondergeschikt is aan de andere, zodat verschillende bepalingen van de Verdragen van toepassing zijn, moet deze maatregel bij wijze van uitzondering op de verschillende desbetreffende rechtsgrondslagen worden gebaseerd (zie in die zin arresten van 10 januari 2006, Commissie/Parlement en Raad, C‑178/03, EU:C:2006:4, punten 42 en 43; 11 juni 2014, Commissie/Raad, C‑377/12, EU:C:2014:1903, punt 34, en 14 juni 2016, Parlement/Raad, C‑263/14, EU:C:2016:435, punt 44).
6

Artikel 10 van deze verordening, met als opschrift „Plaatsen in een hogere of lagere klasse”, bepaalt in lid 2 het volgende: „Indien de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert een passagier in een lagere klasse plaatst dan die waarvoor een ticket is gekocht, vindt er, overeenkomstig het bepaalde in artikel 7, lid 3, binnen zeven dagen terugbetaling plaats, van a) 30 % van de prijs van het ticket voor alle vluchten van 1500 km of minder, of b) 50 % van de prijs van het ticket voor alle vluchten binnen de Gemeenschap van meer dan 1500 km, [...] en voor alle andere vluchten tussen 1500 en 3500 km, of c) 75 % van de prijs van het ticket voor alle vluchten die niet onder a) of b) vallen [...].”
6

Artikel 8, „Niet-toepasbaarheid van bepaalde insolventievoorschriften”, van die richtlijn bepaalt: „1. De lidstaten bewerkstelligen dat een financiëlezekerheidsovereenkomst, alsmede de verschaffing als zekerheid van financiële activa uit hoofde van een dergelijke overeenkomst, niet ongeldig of nietig kan worden verklaard of ongedaan kan worden gemaakt louter op grond van het feit dat de financiëlezekerheidsovereenkomst tot stand is gekomen, of de financiële activa als zekerheid zijn verschaft: a) op de dag waarop de liquidatieprocedure of de saneringsmaatregelen zijn aangevangen, maar voordat de beschikking of het besluit tot die procedure of maatregelen is genomen; b) binnen een voorgeschreven termijn voorafgaand aan en bepaald op basis van de aanvang van die procedure of maatregelen of van het geven van enigerlei beschikking of het nemen van enigerlei besluit, het ondernemen van enige andere actie, dan wel het plaatsvinden van een andere gebeurtenis tijdens de uitvoering van die procedures of maatregelen. 2. De lidstaten bewerkstelligen dat wanneer een financiëlezekerheidsovereenkomst dan wel een betrokken financiële verplichting tot stand is gekomen dan wel financiële activa als zekerheid zijn verschaft op de dag van, maar na het tijdstip van aanvang van, de liquidatieprocedure of saneringsmaatregelen, deze juridisch afdwingbaar en bindend ten aanzien van derden is, indien de zekerheidsnemer kan aantonen dat hij geen kennis had, noch diende te hebben, van de aanvang van die procedure of maatregelen. [...]”
23

In zijn arrest van 3 juli 2008, Commissie/Ierland (C‑215/06, EU:C:2008:380), heeft het Hof echter geoordeeld dat Ierland, door ontbossing zonder voorafgaande milieueffectbeoordeling toe te staan, de krachtens het Unierecht op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen. De verwijzende rechter geeft aan dat het Hof in punt 109 van dat arrest de nadruk heeft gelegd op de mate van kwetsbaarheid van het milieu in het betrokken gebied, die deel uitmaakt van de selectiecriteria van bijlage III bij richtlijn 2011/92 en waarbij met name rekening moet worden gehouden met „het opnamevermogen van het natuurlijke milieu”, met bijzondere aandacht voor de berg‑ en bosgebieden. De verwijzende rechter is van oordeel dat deze overwegingen kunnen worden opgevat als een verruiming van het begrip „ontbossing met het oog op omschakeling naar een ander bodemgebruik” in de zin van punt 1, onder d), van bijlage II bij richtlijn 2011/92, of zelfs als een aanwijzing dat een andere uitlegging van dat begrip dan die waarnaar in punt 22 van dit arrest wordt verwezen, moet worden overwogen.