Wanneer een stuk dat het geding inleidt, ter betekening of kennisgeving naar een andere lidstaat moest worden gezonden, en de verweerder niet verschijnt, moet volgens verordening nr. 1393/2007, zoals meer specifiek uit artikel 19, lid 1, van die verordening blijkt, worden gewaarborgd dat de betrokkene het stuk dat het geding inleidt, daadwerkelijk heeft ontvangen, zodat hij kennis kan nemen van de tegen hem aangespannen gerechtelijke procedure en kan nagaan wat het onderwerp van de vordering is en op welke grond deze wordt gebaseerd, alsmede dat hij voldoende tijd heeft gehad om verweer te voeren. Die verplichting spoort overigens met het bepaalde in artikel 34, punt 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken.

Verordening nr. 1393/2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken, en tot intrekking van verordening nr. 1348/2000, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een stuk wordt betekend aan of ter kennis wordt gebracht van een geadresseerde die in een andere lidstaat woont, en het stuk niet is gesteld in of niet vergezeld gaat van een vertaling ofwel in een taal die de betrokkene begrijpt, ofwel in de officiële taal van de aangezochte lidstaat of, indien er verscheidene officiële talen in die lidstaat zijn, in de officiële taal of een van de officiële talen van de plaats waar de betekening of kennisgeving moet worden verricht:

— de rechterlijke instantie die in de lidstaat van herkomst van de zaak kennisneemt, zich ervan moet vergewissen dat de geadresseerde naar behoren in kennis is gesteld, door middel van het in bijlage II bij die verordening opgenomen modelformulier, van het feit dat hij het recht heeft om te weigeren dat stuk in ontvangst te nemen;

— als aan dit vormvereiste niet is voldaan, het aan die rechterlijke instantie staat om die tekortkoming in de procedure te herstellen overeenkomstig het bepaalde in die verordening;

— de rechterlijke instantie die van de zaak kennisneemt, niet mag belemmeren dat de geadresseerde gebruikmaakt van zijn recht om te weigeren het stuk in ontvangst te nemen;

— de rechterlijke instantie die van de zaak kennisneemt, pas nadat de geadresseerde daadwerkelijk gebruik heeft gemaakt van zijn recht om te weigeren het stuk in ontvangst te nemen, kan nagaan of die weigering gerechtvaardigd was; die rechterlijke instantie moet daarbij rekening houden met alle relevante gegevens van het dossier om vast te stellen of de betrokkene de taal waarin het stuk is gesteld, begrijpt;

— die rechterlijke instantie, indien zij oordeelt dat de weigering van de geadresseerde niet terecht was, in beginsel de gevolgen kan toepassen die volgens haar nationale recht daaraan zijn verbonden, mits het nuttig effect van verordening nr. 1393/2007 wordt verzekerd.

Een nationale regeling waarbij, als een gedaagde weigert om betekende stukken in ontvangst te nemen, deze stukken worden geacht rechtsgeldig te zijn betekend wanneer de rechter heeft vastgesteld dat er geen objectieve rechtvaardiging voor de weigering was, kan krachtens verordening nr. 1393/2007 dus slechts worden toegepast nadat de door deze verordening voorgeschreven stappen zijn doorlopen, mits de specifieke regels voor de toepassing van een dergelijke nationale bepaling in overeenstemming zijn met de eisen en doelstellingen van verordening nr. 1393/2007, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechterlijke instantie staat.

(cf. punten 87‑89 en dictum)