ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 93, lid 1, artikel 94 en bijlage II bij verordening (EU) nr. 1306/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een lidstaat als een van de in bijlage II bedoelde normen voor een goede landbouw‑ en milieuconditie voorschrijft dat steengraven die zich op een landbouwareaal bevinden, behouden moeten worden en dat de verplaatsing ervan een schending van die norm oplevert en dus gepaard gaat met een verlaging van de betalingen aan de betrokken landbouwer.

Op de voet van hetgeen in bijlage IV bij verordening nr. 1782/2003 was voorgeschreven, noemt norm GLMC 7 in bijlage II bij verordening nr. 1306/2013, waarvan het aspect het opschrift „Landschap: minimaal onderhoud” draagt, onder de eisen en normen die uit dien hoofde dienen te worden nageleefd onder meer de instandhouding van landschapselementen. Onder de in bijlage II bij verordening nr. 1306/2013 bedoelde landschapselementen vallen onder meer heggen, vijvers, greppels, bomenrijen, bomengroepen of geïsoleerde bomen, akkerranden en terrassen. Aangezien verordening nr. 1306/2013 geen definitie bevat van het begrip „landschapselementen”, moet dat begrip worden uitgelegd met inaanmerkingneming van de normale betekenis ervan en van de context waarin het in de regel wordt gebruikt, zoals de advocaat-generaal in punt 26 van haar conclusie heeft opgemerkt (zie in die zin arrest van 16 juli 2009, Horvath,C‑428/07, EU:C:2009:458, punt 34).

In dat verband dient te worden opgemerkt dat een restrictieve uitlegging van het begrip „landschapselementen”, waarbij met name door de mens gecreëerde elementen worden uitgesloten, zou indruisen tegen de beoordelingsvrijheid waarover de lidstaten beschikken bij de vaststelling van de minimumeisen inzake goede landbouw‑ en milieuconditie overeenkomstig artikel 94 van die verordening (zie in die zin arrest van 16 juli 2009, Horvath,C‑428/07, EU:C:2009:458, punt 37). Dienaangaande heeft het Hof geoordeeld dat landschapselementen fysieke bestanddelen van het milieu zijn en dat de eisen inzake de instandhouding van die elementen ertoe strekken bij te dragen tot het behoud ervan als fysieke bestanddelen (arrest van 16 juli 2009, Horvath,C‑428/07, EU:C:2009:458, punt 41). Het behoud van steengraven draagt, als fysieke bestanddelen van de leefomgeving, bij tot de bescherming van het cultuurhistorisch erfgoed van een lidstaat.

(zie punten 41, 43‑47, dictum 1)
Zaak C‑445/17

Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

tegen

Pilato SpA

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Commissione Tributaria Regionale del Lazio)

„Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk douanetarief – Gecombineerde nomenclatuur – Tariefindeling – Posten 8703, 8704 en 8705 – Lijkwagens”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 25 juli 2018

Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefposten – Lijkwagens – Indeling onder post 8703 van de gecombineerde nomenclatuur

(Verordening nr. 2658/87 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 927/2012, bijlage I)

De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijke douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 927/2012 van de Commissie van 9 oktober 2012, moet aldus worden uitgelegd dat lijkwagens als aan de orde in het hoofdgeding moeten worden ingedeeld onder post 8703 van deze gecombineerde nomenclatuur.

(zie punt 41 en dictum)
Artikel 8, punt 3, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat het niet-exclusief van toepassing is in een situatie waarin bij de rechterlijke instantie die bevoegd is om kennis te nemen van een beweerde schending van de persoonlijkheidsrechten van de verzoeker op grond dat zonder diens medeweten foto’s en video-opnamen zijn gemaakt, door de verweerder een tegenvordering is ingediend strekkende tot schadevergoeding uit hoofde van onrechtmatige daad of quasi onrechtmatige daad van de verzoeker, met name wegens de beperking van zijn intellectuele schepping die het voorwerp vormt van de oorspronkelijke vordering, wanneer het onderzoek van die tegenvordering vereist dat die rechterlijke instantie beoordeelt of de feiten waarop de verzoeker zijn eigen vorderingen baseert, al dan niet rechtmatig zijn.

(zie punt 29 en dictum)
Zaak C‑339/17

Verein für lauteren Wettbewerb eV

tegen

Princesport GmbH

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Landgericht Köln)

„Prejudiciële verwijzing – Textielvezelbenamingen en desbetreffende etikettering en merking – Verordening (EU) nr. 1007/2011 – Artikelen 7 en 9 – Zuivere textielproducten – Meervezelige textielproducten – Etiketterings‑ en merkingsvoorschriften”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 juli 2018

Harmonisatie van de wetgevingen–Textielvezelbenamingen en desbetreffende etikettering en merking–Etiketterings‑ en merkingsverplichtingen–Omvang–Zuivere textielproducten–Verplichting om de vermeldingen „100 %”, „zuiver” of „puur” te gebruiken–Geen–Oneerlijke of misleidende handelspraktijk bestaande in het niet gebruiken van die vermeldingen–Geen

Artikel 4 en artikel 14, lid 1, eerste alinea, juncto overweging 10 van verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2011 betreffende textielvezelbenamingen en de desbetreffende etikettering en merking van de vezelsamenstelling van textielproducten, en houdende intrekking van richtlijn 73/44/EEG van de Raad en richtlijnen 96/73/EG en 2008/121/EG van het Europees Parlement en de Raad moeten aldus worden uitgelegd dat zij voorzien in een algemene verplichting tot etikettering of merking met als doel de vezelsamenstelling aan te geven van alle textielproducten, met inbegrip van textielproducten zoals gedefinieerd in artikel 7 van die verordening. (zie punt 33, dictum 1)

Artikel 7, lid 1, van verordening nr. 1007/2011 moet aldus worden uitgelegd dat het niet voorziet in de verplichting om op het etiket of het merk van een zuiver textielproduct gebruik te maken van een van de drie in die bepaling genoemde vermeldingen, namelijk „100 %”, „zuiver” of „puur”. Indien wordt gebruikgemaakt van deze vermeldingen, kunnen zij gecombineerd worden gebruikt. Voorts blijkt uit het aan het Hof overgelegde dossier niet dat een praktijk zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, een oneerlijke of misleidende handelspraktijk vormt die verboden is uit hoofde van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB 2005, L 149, blz. 22). (zie punten 42, 43, dictum 2)
Artikel 17, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat op grond waarvan de persoon die aanspraak maakt op subsidiaire bescherming, uitsluitend op basis van de straf die overeenkomstig het recht van die lidstaat op een specifiek misdrijf is gesteld, wordt geacht „een ernstig misdrijf” te hebben gepleegd in de zin van deze bepaling, waardoor hij kan worden uitgesloten van die bescherming. Het bevoegde nationale bestuursorgaan dat, of de bevoegde nationale rechterlijke instantie die, beslist op het verzoek om subsidiaire bescherming dient bij de beoordeling van de ernst van het desbetreffende misdrijf een volledig onderzoek naar alle omstandigheden van het specifieke geval uit te voeren.

Dienaangaande moet worden beklemtoond dat de straf die volgens het strafrecht van de betrokken lidstaat op een misdrijf is gesteld, weliswaar bijzonder belangrijk is bij de beoordeling of er sprake is van een ernstig misdrijf op grond waarvan er krachtens artikel 17, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/95 kan worden overgegaan tot uitsluiting van de subsidiairebeschermingsstatus, maar dat de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat slechts gebruik kan maken van de in die bepaling genoemde uitsluitingsgrond na met betrekking tot de individuele persoon de haar ter kennis gebrachte specifieke feiten te hebben onderzocht om uit te maken of er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat de daden van de betrokkene, die voor het overige voldoet aan de criteria om de gevraagde status te krijgen, onder de desbetreffende uitsluitingsgrond vallen (zie naar analogie arresten van 9 november 2010, B en D, C‑57/09 en C‑101/09, EU:C:2010:661, punt 87, en 31 januari 2017, Lounani, C‑573/14, EU:C:2017:71, punt 72).

(zie punten 55, 58 en dictum)
Zaak C‑478/17

IQ

tegen

JP

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Cluj)

„Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid – Verordening (EG) nr. 2201/2003 – Artikel 15 – Verwijzing naar een gerecht dat beter in staat is de zaak te behandelen – Toepassingsgebied – Artikel 19 – Aanhangigheid”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 4 oktober 2018

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid – Verordening nr. 2201/2003 – Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid – Verwijzing naar een gerecht dat beter in staat is de zaak te behandelen – Werkingssfeer – Verwijzing naar een gerecht dat al bevoegd is om ten gronde over de zaak te beslissen – Daarvan uitgesloten

(Verordening nr. 2201/2003 van de Raad, art. 15)

Artikel 15 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een situatie als die in het hoofdgeding, waarin de twee gerechten waarbij de zaak is aangebracht, op grond van artikel 12 respectievelijk artikel 8 van die verordening bevoegd zijn om ten gronde over de zaak te beslissen.

In dat verband zij eraan herinnerd dat artikel 15, lid 1, van verordening nr. 2201/2003 de gerechten van een lidstaat die bevoegd zijn om ten gronde over een zaak te beslissen de mogelijkheid biedt om deze zaak of een specifiek onderdeel daarvan te verwijzen naar een gerecht van een andere lidstaat waarmee het kind een bijzondere band heeft, indien dat gerecht beter in staat is om de zaak of het onderdeel in kwestie te behandelen, en dat door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd. Dit brengt met zich mee dat artikel 15, lid 1, van verordening nr. 2201/2003 het gerecht dat normalerwijs bevoegd is om ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid uitspraak te doen, hetzij op grond van de algemene regel in artikel 8, lid 1, van deze verordening, hetzij door prorogatie van rechtsmacht op grond van artikel 12 van die verordening, de mogelijkheid biedt zijn bevoegdheid voor de bij dat gerecht aanhangig gemaakte zaak in haar geheel of voor een specifiek onderdeel daarvan over te dragen aan een gerecht dat normalerwijs niet bevoegd is, maar dat in die situatie moet worden beschouwd als „beter in staat” die zaak te behandelen. Hieruit volgt dat het in artikel 15, lid 1, van verordening nr. 2201/2003 bedoelde gerecht van een andere lidstaat waarmee het betrokken kind een bijzondere band heeft, en dat beter in staat is de zaak te behandelen, niet het gerecht kan zijn dat normalerwijs bevoegd is om op grond van de artikelen 8 en 12 van die verordening ten gronde over de zaak te beslissen.

(zie punten 30, 33, 39, 49 en dictum)
De toestemming voor een plan of project in de zin van artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/17, kan slechts worden verleend indien de bevoegde instanties de zekerheid hebben verkregen dat het geen blijvende schadelijke gevolgen heeft voor de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied. Dat is het geval wanneer er wetenschappelijk gezien redelijkerwijs geen twijfel meer bestaat over het feit dat dergelijke gevolgen ontbreken. De bevoegde nationale instanties mogen derhalve geen toestemming verlenen voor ingrepen die de ecologische kenmerken van gebieden met typen natuurlijke habitats van communautair belang of prioritaire typen natuurlijke habitats blijvend in gevaar dreigen te brengen. Dat zou met name het geval zijn wanneer een ingreep zou kunnen leiden tot het verdwijnen of de gedeeltelijke en onherstelbare vernietiging van een dergelijk type natuurlijke habitat in het betrokken gebied.

Verrichtingen van actief bosbeheer die bestaan in het verwijderen en vellen van een aanzienlijk aantal bomen in een Natura 2000-gebied, dreigen naar de aard ervan de ecologische kenmerken van dit gebied blijvend in gevaar te brengen, aangezien zij onvermijdelijk leiden tot het verdwijnen of het gedeeltelijk en onherstelbaar vernietigen van de in dit gebied aanwezige beschermde habitats en soorten.

(zie punten 117, 119, 164)
Artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling opgenomen verplichte vrijstelling van toepassing is op energieproducten die worden gebruikt voor de productie van elektriciteit indien deze producten worden gebruikt voor warmte-krachtkoppeling in de zin van artikel 15, lid 1, onder c), van deze richtlijn.

(zie punt 46 en dictum)
Ingevolge artikel 17, lid 1, van de Zesde richtlijn ontstaat het recht op aftrek op het tijdstip waarop de aftrekbare belasting verschuldigd wordt. Dit tijdstip is volgens artikel 10, lid 2, van die richtlijn het tijdstip waarop de goederen worden geleverd of de diensten worden verricht.

Daaruit volgt dat in het btw-stelsel het recht op aftrek is gekoppeld aan de daadwerkelijke levering van de betrokken goederen of de daadwerkelijke verrichting van de betrokken diensten (zie naar analogie beschikking van de president van het Hof van 4 juli 2013, Menidzherski biznes reshenia, C‑572/11, niet gepubliceerd, EU:C:2013:456, punt 19en aldaar aangehaalde rechtspraak).

De goede of kwade trouw van de belastingplichtige die om de aftrek van btw verzoekt, is niet van invloed op de beantwoording van de vraag of de levering heeft plaatsgevonden in de zin van artikel 10, lid 2, van de Zesde richtlijn. Overeenkomstig de doelstelling van deze richtlijn, die ertoe strekt een gemeenschappelijk btw-stelsel in te voeren dat onder meer is gebaseerd op een uniforme omschrijving van de belastbare handelingen, is het begrip „levering van een goed” in de zin van artikel 5, lid 1, van die richtlijn namelijk objectief van aard en moet het los van het oogmerk en het resultaat van de betrokken handelingen worden uitgelegd, zonder dat de belastingadministratie de bedoeling van de belastingplichtige hoeft te onderzoeken of rekening hoeft te houden met het oogmerk van een andere marktdeelnemer dan deze belastingplichtige die deel uitmaakt van dezelfde keten van leveringen (zie in die zin arrest van 21 november 2013, Dixons Retail, C‑494/12, EU:C:2013:758, punten 19 en 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 34, 35, 38)
Zaak C‑58/17

INEOS Köln GmbH

tegen

Bundesrepublik Deutschland

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin)

„Prejudiciële verwijzing – Milieu – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie – Richtlijn 2003/87/EG – Artikel 10 bis – Overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten – Periode 2013‑2020 – Besluit 2011/278/EU – Artikel 3, onder h) – Begrip ‚procesemissies-subinstallatie’ – Emissies uit de verbranding van onvolledig geoxideerde koolstof – Vloeibare reststoffen – Daarvan uitgesloten”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 18 januari 2018

Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2003/87 – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten – Overgangsregeling voor de kosteloze toewijzing van emissierechten – Begrip „procesemissies-subinstallatie” – Nationale regeling op grond waarvan emissies uit de verbranding van onvolledig geoxideerde koolstof in vloeibare toestand niet onder het begrip vallen – Toelaatbaarheid

[Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10 bis; besluit 2011/278 van de Commissie, art. 3, h)]

Artikel 3, onder h), van besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan broeikasgasemissies uit de verbranding van onvolledig geoxideerde koolstof in vloeibare toestand niet vallen onder het begrip „procesemissies-subinstallatie” in de zin van deze bepaling.

Zoals blijkt uit de schriftelijke opmerkingen die bij het Hof zijn ingediend, kunnen de afvalgassen uit industriële productie immers niet worden opgeslagen, zodat zij, indien zij niet worden verbrand, vrij in de atmosfeer ontsnappen en dus noodzakelijkerwijze de broeikasgassen die zij bevatten, in de atmosfeer afgeven. Vast staat dat de verbranding van deze afvalgassen over het algemeen tot een vermindering van de uitstoot van dergelijke broeikasgassen leidt. Daarentegen wordt niet betwist dat vloeibare reststoffen geen of slechts zeer kleine hoeveelheden broeikasgassen veroorzaken. Ook al is het volledig in overeenstemming met de doelstellingen van richtlijn 2003/87 en besluit 2011/278 om de broeikasgasemissies uit de verbranding van afvalgassen die onvolledig geoxideerde koolstof bevatten, in aanmerking te nemen – aangezien deze emissies onvermijdelijk zijn en de verbranding van deze afvalgassen over het algemeen tot een vermindering van die emissies leidt –, zou het echter in strijd zijn met deze doelstellingen om de broeikasgasemissies uit de verbranding van vloeibare reststoffen die onvolledig geoxideerde koolstof bevatten, in aanmerking te nemen, aangezien dit zou leiden tot een toename van deze emissies, terwijl zij vermijdbaar zijn.

(zie punten 46, 47, 49, 51 en dictum)
Zaak C‑229/17

Evonik Degussa GmbH

tegen

Bundesrepublik Deutschland

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin)

„Prejudiciële verwijzing – Milieu – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie – Kosteloze toewijzing – Richtlijn 2003/87/EG – Artikel 10 bis – Bijlage I – Besluit 2011/278/EU – Bijlage I, punt 2 – Vaststelling van de productbenchmarks – Productie van waterstof – Systeemgrenzen van de productbenchmark voor waterstof – Proces waarbij waterstof wordt gescheiden van een verrijkte gasstroom die reeds waterstof bevat”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 17 mei 2018

Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2003/87 – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten – Overgangsregeling voor de kosteloze toewijzing van emissierechten – Kosteloze toewijzing van emissierechten voor de productie van waterstof – Activiteiten die deel uitmaken van de productbenchmark voor waterstof – Daaronder begrepen – Activiteit van scheiding van waterstof die zich al in een gasmengsel bevindt – Daarvan uitgesloten

(Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10 bis, lid 1; besluit 2011/278 van de Commissie, bijlage I)

Punt 2 van bijlage I bij besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad moet aldus worden uitgelegd dat een procedé dat, zoals het procedé dat in het hoofdgeding aan de orde is, niet de mogelijkheid biedt om waterstof te produceren door chemische synthese, maar alleen om deze al in een gasmengsel aanwezige stof af te zonderen, niet binnen de systeemgrenzen van de productbenchmark voor waterstof valt. Dit ligt alleen anders indien dit procedé samenhangt met de „productie van waterstof”, in de zin van bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009, en daarmee technisch in verband staat.

(zie punt 47 en dictum)
Het begrip „proces dat tot de beslissing heeft geleid” in de zin van artikel 4 bis, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet aldus worden uitgelegd dat het niet alleen ziet op de instantie waarin de beslissing in hoger beroep is gegeven, wanneer daarin na een nieuwe behandeling van de zaak ten gronde definitief uitspraak is gedaan over de schuld van de betrokkene, maar ook op een latere procedure – zoals die waarin het verzamelvonnis is gewezen dat in het hoofdgeding aan de orde is – waarin de beslissing is gegeven waarbij de hoogte van de aanvankelijk opgelegde straf onherroepelijk is gewijzigd, voor zover de autoriteit die laatstbedoelde beslissing heeft vastgesteld, in dit verband over een zekere mate van beoordelingsbevoegdheid beschikte.

(zie punt 96, dictum 1)