ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 180/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de Commerce de Bourges (Frankrijk)op 8 mei 2009 — Lidl SNC/Vierzon Distribution SA

(Zaak C-159/09)

2009/C 180/46

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal de Commerce de Bourges

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Lidl SNC

Verwerende partij: Vierzon Distribution SA

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3 bis van richtlijn 84/450 (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/55 (2), aldus worden uitgelegd dat vergelijkende prijsreclame voor artikelen die in dezelfde behoeften voorzien of voor hetzelfde doel zijn bestemd, dat wil zeggen artikelen die in voldoende mate onderling uitwisselbaar zijn, ongeoorloofd is om de enkele reden dat, wanneer het om levensmiddelen gaat, de eetbaarheid van elk artikel, in elk geval het genoegen dat men in het eten ervan schept, volledig afhangt van de omstandigheden en de plaats van bereiding, de gebruikte ingrediënten en de ervaring van de fabrikant?

(1) Richtlijn 84/450/EEG van de Raad van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake misleidende reclame (PB L 250, blz. 17).

(2) Richtlijn 97/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 oktober 1997 tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG inzake misleidende reclame teneinde ook vergelijkende reclame te regelen (PB L 290, blz. 18).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 153/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 8 mei 2009 — Secretary of State for Work and Pensions/Taous Lassal

(Zaak C-162/09)

2009/C 153/55

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Secretary of State for Work and Pensions

Verwerende partij: Taous Lassal

Prejudiciële vraag

In omstandigheden waarin (i) een burger van de EU in september 1999 als werknemer naar het Verenigd Koninkrijk kwam en daar in die hoedanigheid tot februari 2005 verbleef, (ii) vervolgens het Verenigd Koninkrijk verliet en voor een periode van tien maanden terugkeerde naar de lidstaat waarvan zij de nationaliteit bezit en (iii) in december 2005 terugkeerde naar het Verenigd Koninkrijk en daar tot november ononderbroken verbleef, toen zij een aanvraag voor sociale bijstand indiende:

dient artikel 16, lid 1, van richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 aldus te worden uitgelegd dat het de betrokken burger van de EU een duurzaam verblijfsrecht verleent op grond van het feit dat hij, in overeenstemming met eerdere gemeenschapsrechtelijke instrumenten die werknemers verblijfsrechten verlenen, legaal aldaar verbleef voor een ononderbroken periode van vijf jaar die afliep vóór 30 april 2006 (de datum waarop de lidstaten de richtlijn dienden om te zetten)?
2.

Schending van artikel 87, lid 1, EG omdat het Gerecht dit heeft uitgelegd op een wijze die de toepassing ervan door de Gemeenschap in de strijd tegen de door de OESO als belastingparadijzen aangemerkte landen belet. Gibraltar is een belastingparadijs volgens de OESO. Daar het bestreden arrest een vergelijking tussen de activiteit van ondernemingen in Gibraltar en die van ondernemingen in het Verenigd Koninkrijk onmogelijk acht, gaat het in tegen de beginselen van deze organisatie, volgens welke maatregelen die in Gibraltar algemeen kunnen zijn, nadelig kunnen zijn voor haar lidstaten, waaronder zich het Verenigd Koninkrijk bevindt.
2)

Is het beheersprogramma voor stikstof voor aangewezen kwetsbare zones, waarvan de opstelling is voorgeschreven in artikel 5, lid 1, van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen, een plan of programma als bedoeld in artikel 3, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, waarvoor, gelet op het mogelijk effect op gebieden, een beoordeling vereist is uit hoofde van de artikelen 6 of 7 van richtlijn 92/43/EEG (4), in het bijzonder wanneer het betrokken beheersprogramma voor stikstof van toepassing is op alle aangewezen kwetsbare zones in het Waalse Gewest?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 141/32

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de areios pagos (Griekenland) op 10 april 2009 — Organismos Syllogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon/DIVANI AKROPOLIS Anonimi Xenodocheiaki kai Touristiki Etaireia

(Zaak C-136/09)

2009/C 141/56

Procestaal: Grieks

Verwijzende rechter

Areios Pagos

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Organismos Syllogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon

Verwerende partij: DIVANI AKROPOLIS Anonimi Xenodocheiaki kai Touristiki Etaireia

Prejudiciële vraag

Vormt de enkele installatie, door de hotelhouder in de kamers van het hotel, van televisietoestellen en het verbinden ervan met de in het hotel geplaatste centrale antenne, zonder enige andere handeling, bemiddeling of tussenkomst van de hotelhouder, een mededeling van het werk aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG, en is meer bepaald, overeenkomstig het voormelde arrest van het Hof van Justitie van 7 december 2006, SGAE (C 306/05), in de onderhavige zaak sprake van het doorgeven van een signaal, door middel van televisietoestellen, aan de gasten die in de kamers van het hotel verblijven, met een overeenkomstige technische tussenkomst van de hotelhouder?
—

Het tweede middel betreft een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 87, lid 1, EG en van de communautaire rechtspraak inzake de bewijslast, voor zover de Commissie de litigieuze maatregel als steun in de zin van artikel 87, lid 1, EG heeft aangemerkt, alsmede een motiveringsgebrek in het bestreden arrest. Het Gerecht heeft in het bijzonder blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat het niet aan de Commissie maar aan de Italiaanse Republiek en aan de derde belanghebbenden stond om te bewijzen dat de voorwaarden voor toepassing van artikel 87, lid 1, EG niet waren vervuld met betrekking tot bepaalde categorieën ondernemingen of activiteitensectoren die in aanmerking kwamen voor de verlagingen, en door tot de slotsom te komen dat de litigieuze beschikking artikel 87, lid 1, EG en het beginsel van gelijke behandeling niet had geschonden en geen tegenstrijdigheid of motiveringsgebrek bevatte. Het Gerecht heeft voorts verzuimd in te gaan op de grief van rekwirante in haar verzoekschrift wat de schending van artikel 87, lid 1, EG betreft met betrekking tot het discriminatieverbod en de kennelijke tegenstrijdigheid in de motivering ten aanzien van het onderzoek van de uitzondering krachtens artikel 86, lid 2, EG.
2)

Maakt het voor de beoordeling van de vraag of sprake is van rusttijd, zoals bedoeld in artikel 1, aanhef en onder 5, van verordening (EEG) nr. 3820/85 […], verschil of de betrokken bestuurder zelf naar een plaats rijdt waar hij een voertuig waarin een controleapparaat moet worden geïnstalleerd, zal overnemen, of dat hij door iemand anders daarheen wordt gereden?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 17 februari 2009 — Alexander Hengartner en Rudolf Gasser / Vorarlberger Landesregierung

(Zaak C-70/09)

2009/C 102/17

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Alexander Hengartner, Rudolf Gasser

Verwerende partij: Vorarlberger Landesregierung

Prejudiciële vraag

Is de beoefening van de jacht waarbij de jachtgerechtigde het geschoten wild in het land zelf verkoopt, ook dan een werkzaamheid anders dan in loondienst in de zin van artikel 43 EG, wanneer deze werkzaamheid globaal gezien niet op het maken van winst is gericht?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation (Frankrijk) op 18 februari 2009 — Etablissements Rimbaud SA / Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence

(Zaak C-72/09)

2009/C 102/18

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de Cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Etablissements Rimbaud SA

Verwerende partij: Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence

Prejudiciële vraag

Verzet artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte zich tegen een wettelijke regeling als die vervat in de artikelen 990 D en volgende van de Code général des impôts, in de toentertijd van toepassing zijnde versie, volgens welke vennootschappen met zetel in Frankrijk worden vrijgesteld van de belasting van 3 % over de marktwaarde van in Frankrijk gelegen onroerende zaken terwijl deze vrijstelling, voor vennootschappen met zetel in een land van de Europese Economische Ruimte dat geen lid van de Europese Unie is, afhankelijk is van het bestaan van een tussen Frankrijk en deze staat gesloten overeenkomst inzake administratieve bijstand ter bestrijding van belastingfraude en -ontwijking of van de voorwaarde dat als gevolg van de toepassing van een verdrag met een clausule van non-discriminatie op grond van nationaliteit, deze rechtspersonen geen hogere belasting mag worden opgelegd dan die waaraan in Frankrijk gevestigde vennootschappen zijn onderworpen?
1)

Onder welke voorwaarden is sprake van schending van artikel 82 EG op grond van een verschil tussen de prijs die een verticaal geïntegreerde onderneming met machtspositie bij de verkoop van voor de tussenhandel bestemde ADSL-producten aan haar concurrenten in het groothandelssegment toepast, en de prijs die dezelfde onderneming in het eindgebruikerssegment toepast?
2)

Indien artikel 76, lid 2, van verordening nr. 1408/71 op overeenkomstige wijze van toepassing is: op grond van welke discretionaire overwegingen kan het voor de gezinsbijslagen bevoegde orgaan van het land van de woonplaats artikel 10, sub a, van verordening nr. 574/72 toepassen alsof in het land van arbeid bijslagen zijn toegekend? Kan de discretionaire bevoegdheid om de ontvangst van gezinsbijslagen in het land van arbeid te veronderstellen, beperkt zijn wanneer de rechthebbende in het land van arbeid de aan hem toekomende gezinsbijslagen bewust niet aanvraagt om de bijslaggerechtigde in het land van de woonplaats te benadelen?
—

de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 14 november 2008 in zaak T-45/08 in haar geheel vernietigen en, voor het geval dat het Hof oordeelt over voldoende gegevens te beschikken om uitspraak ten gronde te doen over het bij het Gerecht van eerste aanleg ingestelde beroep: — alvorens op de grond van de zaak in te gaan, vaststellen dat het door Transportes Evaristo Molina SA in haar beroep tot nietigverklaring gevraagde bewijs relevant is en gelasten dat dit bewijs wordt geleverd, en — het door Transportes Evaristo Molina SA in eerste aanleg gevorderde volledig toewijzen, te weten nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 12 april 2006 (1) betreffende een procedure overeenkomstig artikel 81 [EG], zaak COMP/B-1/38.348 — Repsol CPP, wegens inbreuk op artikel 9 van verordening (EG) nr. 1/2003 (2) alsook op de in het beroep tot nietigverklaring genoemde beginselen van gemeenschapsrecht, artikel 81 EG zelf, de in artikel 81, lid 3, EG genoemde groepsvrijstellingsverordeningen, verordening (EEG) nr. 1984/83 (3) en verordening (EG) nr. 2790/99 (4);
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: is de nationale regelgevende instantie in het licht van het gemeenschapsrecht bevoegd voor de controle op de naleving van het verbod dat is vastgesteld in artikel 57, lid 1, punt 1, van de Ustawa — Prawo telekomunikacyjne (Poolse telecommunicatiewet) van 16 juli 2004 (Dz. U. nr. 171, blz. 1800, zoals gewijzigd)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 102/9

Beroep ingesteld op 21 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen / Slowaakse Republiek

(Zaak C-507/08)

2009/C 102/12

Procestaal: Slowaaks

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Giolito, J. Javorský, K. Walkerová als gemachtigden)

Verwerende partij: Slowaakse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Slowaakse Republiek, door geen uitvoering te geven aan de beschikking van de Commissie van 7 juni 2006 betreffende staatssteun C 25/2005 (ex NN 21/2005) van de Slowaakse Republiek ten gunste van Frucona Košice a.s. [Kennisgeving geschied onder nummer C(2006) 2082], niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten ingevolge artikel 249, vierde alinea, EG en artikel 2 van voormelde beschikking;

— de Slowaakse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

In haar beschikking van 7 juni 2006 betreffende staatssteun C 25/2005 (ex NN 21/2005) van de Slowaakse Republiek ten gunste van Frucona Košice,a.s., heeft de Commissie beschikt dat de maatregelen van de Slowaakse Republiek ten gunste van de onderneming Frucona Košice staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG vormen dat deze steun niet verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt. Tevens heeft zij de Slowaakse Republiek gelast, de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om de onrechtmatig toegekende steun van de begunstigde terug te vorderen.

Tot op heden is de aan Frucona toegekende steun niet terugbetaald.

De staatssteun is aan Frucona toegekend in de vorm van kwijtschelding van een belastingschuld, die door de rechter in het kader van een crediteurenakkoord is goedgekeurd. De Slowaakse Republiek heeft getracht de onrechtmatig toegekende steun in het kader van een gerechtelijke procedure terug te vorderen. De rechter in eerste aanleg heeft het beroep verworpen, onder meer met de overweging dat de verplichting van Frucona om haar schuld aan de belastingdienst terug te betalen, krachtens de wet is vervallen. De appèlrechter heeft deze beslissing bevestigd, onder meer met de overweging dat de rechterlijke goedkeuring van het crediteurenakkoord niet voor toetsing vatbaar is, maar als res iudicata moet worden geëerbiedigd door alle organen, de appèlrechter daaronder begrepen, en dat de Commissie in haar beschikking de bepalingen van intern recht die het conflict tussen het crediteurenakkoord en de executieprocedure regelen, niet heeft geëerbiedigd.

De uitspraken van de twee rechterlijke instanties staan in de weg aan onmiddellijke en daadwerkelijke uitvoering van de beschikking van de Commissie.

Het volstaat niet dat de Slowaakse Republiek alle haar ter beschikking staande middelen aanwendt. De aanwending van die middelen moet de onmiddellijke en daadwerkelijke uitvoering van de beschikking van de Commissie meebrengen. Anders voldoet de Slowaakse Republiek niet aan haar verplichtingen. De niet-nakoming van de terugvorderingsplicht van de lidstaat staat vast wanneer de door deze ondernomen stappen niet tot daadwerkelijke terugvordering van de verschuldigde bedragen hebben geleid.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door VAT and Duties Tribunal, London (Verenigd Koninkrijk) op 29 december 2008 — EMI Group Ltd/The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Zaak C-581/08)

(2009/C 55/28)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

VAT and Duties Tribunal, London

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: EMI Group Ltd

Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Prejudiciële vragen

a) Hoe dient de laatste volzin van artikel 5, lid 6, van de Zesde richtlijn (1) in de omstandigheden van het onderhavige geval te worden uitgelegd?

b) Meer bepaald, wat zijn de wezenlijke kenmerken van een „monster” als bedoeld in de laatste volzin van artikel 5, lid 6, van de Zesde richtlijn?

c) Mag een lidstaat de uitlegging van het begrip „monster” in de laatste volzin van artikel 5, lid 6, van de Zesde richtlijn beperken tot i) een handelsmonster dat aan een bestaande of potentiële klant wordt verstrekt in een vorm die normaal niet beschikbaar is voor verkoop aan het publiek (tot 1993), ii) één dan wel het eerste van een reeks door dezelfde persoon aan dezelfde verkrijger verstrekte monsters, wanneer deze monsters identiek zijn dan wel niet wezenlijk van elkaar verschillen (vanaf 1993)?

d) Mag een lidstaat de uitlegging van het begrip „geschenken van geringe waarde” in de laatste volzin van artikel 5, lid 6, van de Zesde richtlijn beperken in die zin, dat daartoe niet worden gerekend i) een goed dat wordt geschonken in het kader van over een bepaalde tijdsspanne herhaaldelijk aan dezelfde persoon ten geschenke gegeven goederen (tot oktober 2003), ii) zakengeschenken die binnen een periode van 12 maanden aan dezelfde persoon worden verstrekt, indien de totale kostprijs daarvan meer dan 50 GBP bedraagt (vanaf oktober 2003)?

e) Indien het antwoord op vraag 3 ii) of op een van de onderdelen van vraag 4 bevestigend luidt: wanneer een belastingplichtige gelijke of overeenstemmende muziekopnames weggeeft aan twee of meer verschillende personen die worden geacht invloed te kunnen uitoefenen op de mate waarin de betrokken artiest onder de aandacht wordt gebracht, mag de lidstaat die geschenken dan behandelen alsof zij aan dezelfde persoon zijn verstrekt enkel op grond dat die personen bij dezelfde persoon in dienst zijn?

f) Zou het voor de beantwoording van de vragen 1 tot en met 5 verschil maken wanneer de verkrijger de hoedanigheid had dan wel in dienst was van een volledig belastingplichtige persoon die met betrekking tot de weggegeven goederen recht zou hebben (of zou hebben gehad) op aftrek van de voorbelasting?

(1) Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/28

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 24 november 2008 — Vera Mattner/Finanzamt Velbert

(Zaak C-510/08)

(2009/C 44/47)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Finanzgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vera Mattner

Verwerende partij: Finanzamt Velbert

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 39 EG en 43 EG, alsook artikel 56 EG juncto artikel 58 EG, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling van een lidstaat inzake de heffing van schenkingsrecht, die, in het geval van de verkrijging van een in het binnenland gelegen perceel grond door een niet-ingezetene, enkel voorziet in een vrijstelling van 1 100 EUR voor de niet-ingezeten verkrijger, terwijl in het geval van schenking van hetzelfde perceel grond een vrijstelling van 205 000 EUR wordt verleend wanneer de schenker of de verkrijger ten tijde van het uitvoeren van de schenking in de betrokken lidstaat woont?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/25

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Oldenburg (Duitsland) op 1 oktober 2008 — Arnold en Johann Harms, optredend als maatschap/Freerk Heidinga

(Zaak C-434/08)

(2009/C 44/42)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Oldenburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Arnold en Johann Harms, optredend als maatschap

Verwerende partij: Freerk Heidinga

Prejudiciële vraag

Moet artikel 46, lid 2, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (1) en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB L 270, blz. 1) aldus worden uitgelegd, dat deze bepaling in de weg staat aan contractuele bedingen — die bijgevolg ongeldig zijn — volgens welke toeslagrechten formeel weliswaar volledig en definitief worden overgedragen, maar ingevolge een onderlinge afspraak tussen partijen nog steeds economisch aan de vervreemder toekomen, waarbij de verkrijger echter als formele rechthebbende de toeslagrechten door bebouwing van het desbetreffende areaal dient te activeren en de aan hem betaalde bedrijfstoeslagen volledig aan de vervreemder dient af te dragen, of bedingen volgens welke areaalbetalingen aan de verkrijger worden overgedragen in dier voege dat hij in elk geval na de activering en de uitbetaling van bedrijfstoeslagen een deel (de individuele toeslag) telkens aan de vervreemder dient af te dragen?

(1) PB L 270, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/13

Beroep ingesteld op 4 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

(Zaak C-474/08)

(2009/C 32/21)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Patakia en B. Schima, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

— vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet te bepalen dat gevallen van weigering van toegang tot het distributie- of transportnet kunnen worden voorgelegd aan de regelgevende instantie, die binnen twee maanden bij wege van bindende beslissing uitspraak zal doen, overeenkomstig artikel 23, lid 5, van richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van richtlijn 96/92/EG (1), door bepaalde, voor de berekening van de tarieven doorslaggevende elementen uit te sluiten van de in artikel 23, lid 2, van richtlijn 2003/54/EG vastgelegde bevoegdheden van de regelgevende instantie, de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie stelt in de eerste plaats dat de omzetting in Belgisch recht van artikel 23, lid 5, van richtlijn 2003/54/EG niet heeft plaatsgevonden. De relevante bepalingen van de Belgische wet op de organisatie van de elektriciteitsmarkt zijn immers zó algemeen gesteld dat aan de hand daarvan niet met zekerheid kan worden vastgesteld of er al dan geen individueel beroepsrecht bestaat tegen beslissingen tot weigering van toegang tot het distributie- of transportnet voor elektriciteit. Deze bepalingen leggen in het bijzonder geen specifiek procedureel kader vast en geen termijn voor het antwoord van de regelgevende instantie, in casu de nationale Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit (CRE).

In de tweede plaats verwijt verzoekster verweerder schending van 23, lid 2, van richtlijn 2003/54/EG, voor zover hij de Koning, dat wil zeggen een andere instantie dan de CRE, de bevoegdheid verleent om bijzondere regels vast te stellen betreffende de afschrijvingen en de winstmarge met betrekking tot investeringen van nationaal en Europees belang. Deze procedure is niet verenigbaar met bovenbedoeld artikel, aangezien de regelgevende instantie in beide gevallen geen enkele invloed lijkt te hebben op de methoden voor het berekenen of vastleggen van de transport- en distributietarieven.

(1) PB L 176, blz. 37.
2)

In geval van bevestigende beantwoording van vraag 1: is de verpachter op grond van de verordeningen nrs. 1782/2003 en 795/2004, dan wel op grond van de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, in het bijzonder het beginsel van het verbod van ongerechtvaardigde verrijking, bij het ontbreken van nationale regelingen ter zake verplicht om de pachter een vergoeding te betalen voor de aan de verpachter opgeleverde toeslagrechten, en zo ja, dient de verpachter de gehele waarde van die rechten te vergoeden of slechts een gedeelte van die waarde, en in het laatste geval, welk gedeelte?