ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

zij zich verzetten tegen een nationale regeling die de verlening van vrijstelling van de vereisten inzake beroepsopleiding en inzake het bezit van de verklaring van bekwaamheid voor het beroep van advocaat, die, in beginsel, gelden voor de toegang tot het beroep van advocaat, voorbehoudt aan bepaalde ambtenaren van een lidstaat die in deze hoedanigheid in diezelfde lidstaat juridische activiteiten hebben uitgeoefend bij een overheidsinstantie, een openbare dienst of een internationale organisatie, en deze vrijstelling niet verleent aan ambtenaren of voormalige ambtenaren van de Europese Unie die in deze hoedanigheid juridische activiteiten hebben uitgeoefend binnen een Europese instelling, buiten het Franse grondgebied;
1)

Door de afwijzing van verzoeken om teruggaaf van belasting over de toegevoegde waarde (btw) die zijn ingediend voor 30 september van het op de teruggaveperiode volgende kalenderjaar en niet zijn voorzien van de kopieën van facturen of invoerdocumenten die vereist zijn op grond van artikel 10 van richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn, zonder de verzoekers vooraf te vragen om hun verzoeken aan te vullen door, desnoods na deze datum, deze kopieën te overleggen of ter zake dienende informatie te verstrekken waarmee de behandeling van deze verzoeken mogelijk wordt, is de Bondsrepubliek Duitsland, in strijd met het beginsel van btw-neutraliteit en de nuttige werking van het recht van niet in de lidstaat van teruggave gevestigde belastingplichtigen op teruggaaf van de btw, de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 170 en 171 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008 en artikel 5 van richtlijn 2008/9.
1)

Het begrip “uitvoerende rechterlijke autoriteit” in de zin van artikel 6, lid 2, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, is een autonoom begrip van het Unierecht dat aldus moet worden uitgelegd dat het de autoriteiten van een lidstaat omvat die, zonder noodzakelijkerwijs rechters of rechterlijke instanties te zijn, in die lidstaat deelnemen aan de strafrechtsbedeling, die onafhankelijk handelen in de uitoefening van de taken die inherent zijn aan de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel, en die hun taken uitoefenen in het kader van een procedure die voldoet aan de vereisten die voortvloeien uit een effectieve rechterlijke bescherming.
1)

De artikelen 3 en 6 van verordening (EU) nr. 1407/2013 van de Commissie van 18 december 2013 betreffende de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op de-minimissteun moeten aldus worden uitgelegd dat een onderneming waaraan de lidstaat van vestiging voornemens is de-minimissteun toe te kennen die het totaalbedrag van de aan deze onderneming verleende steun, wegens eerder verleende steun, zodanig zou doen toenemen dat het plafond van 200 000 EUR over een periode van drie belastingjaren zoals bepaald in artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1407/2013 zou worden overschreden, tot de verlening van deze steun ervoor kan kiezen de vereiste financiering te verlagen of geheel of gedeeltelijk af te zien van de reeds eerder ontvangen steun, teneinde dit plafond niet te overschrijden.
1)

Door als “bevoegde autoriteit” in de zin van richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 inzake de certificering van machinisten die locomotieven en treinen op het spoorwegsysteem van de Gemeenschap besturen, een andere instantie aan te wijzen dan de veiligheidsinstantie die wordt bedoeld in artikel 16 van richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en van richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (“Spoorwegveiligheidsrichtlijn”), is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 3, onder a), van richtlijn 2007/59 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 14 oktober 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark — Oostenrijk) — Sappi Austria Produktions-GmbH & Co. KG, Wasserverband “Regio Gratkorn-Gratwein” / Landeshauptmann von Steiermark

(Zaak C-629/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Milieu - Afvalstoffen - Richtlijn 2008/98/EG - Artikel 2, lid 2, onder a), artikel 3, punt 1, en artikel 6, lid 1 - Afvalwater - Zuiveringsslib - Toepassingsgebied - Begrip “afvalstof” - Beëindiging van de afvalfase - Behandeling voor nuttige toepassing, waaronder een recyclingsbehandeling)

(2020/C 423/18)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Sappi Austria Produktions-GmbH & Co. KG, Wasserverband “Regio Gratkorn-Gratwein”

Verwerende partij: Landeshauptmann von Steiermark

Dictum

Artikel 2, lid 2, onder a), artikel 3, punt 1, en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen moeten aldus worden uitgelegd dat zuiveringsslib dat ontstaat bij de gezamenlijke behandeling van industrieel afvalwater en huishoudelijk of stedelijk afvalwater in een zuiveringsinstallatie en dat in een installatie voor de verbranding van restafval wordt verbrand met het oog op energieterugwinning door middel van stoomproductie, niet als afvalstof moet worden beschouwd indien de voorwaarden van artikel 6, lid 1, van die richtlijn 2008/98 reeds vóór de verbranding ervan zijn vervuld. Het is aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is.

(1) PB C 399 van 25.11.2019.
C 399/15

Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 1 oktober 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën/X

(Zaak C-331/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 98 - Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd btw-tarief toe te passen op bepaalde leveringen van goederen en diensten - Bijlage III, punt 1 - Begrippen “levensmiddelen voor menselijke consumptie” en “producten die gewoonlijk bestemd zijn ter aanvulling of vervanging van levensmiddelen” - Afrodisiaca)

(2020/C 399/20)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Staatssecretaris van Financiën

Verwerende partij: X

Dictum

De begrippen “levensmiddelen voor menselijke consumptie” en “producten die gewoonlijk bestemd zijn ter aanvulling of vervanging van levensmiddelen” in punt 1 van bijlage III bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij betrekking hebben op alle producten met voedingsstoffen die dienen voor de opbouw, de energievoorziening en de regulering van het menselijk organisme en noodzakelijk zijn voor de instandhouding, de werking en de ontwikkeling van dat organisme, die worden geconsumeerd om die stoffen toe te dienen.

(1) PB C 255 van 29.7.2019.
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 8 oktober 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Cluj — Roemenië) — Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

(Zaak C-558/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikelen 49 en 63 VWEU - Vrijheid van vestiging - Vrij verkeer van kapitaal - Vaststelling van het belastbaar inkomen van vennootschappen - Personen in een situatie van wederzijdse afhankelijkheid - Door een ingezeten filiaal aan een niet-ingezeten vennootschap verleend abnormaal voordeel - Correctie van de belastbare inkomsten van het filiaal van een niet-ingezeten vennootschap - Geen correctie van de belastbare inkomsten ingeval een ingezeten vennootschap een identiek voordeel ontvangt van een filiaal - Beginsel van vrije mededinging - Beperking van de vrijheid van vestiging - Rechtvaardiging - Evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten - Evenredigheid)

(2020/C 414/13)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Cluj

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj

Verwerende partij: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

Dictum

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een regeling van een lidstaat krachtens welke een geldovermaking van een ingezeten filiaal aan zijn in een andere lidstaat gevestigde moedermaatschappij kan worden geherkwalificeerd als “inkomstengenererende transactie”, met als gevolg dat de regels inzake verrekenprijzen dwingend van toepassing zijn, terwijl dezelfde transactie tussen een filiaal en een moedermaatschappij die beide in dezelfde lidstaat gevestigd zijn, niet als zodanig kan worden gekwalificeerd en de regels inzake verrekenprijzen in dat geval niet worden toegepast.

(1) PB C 372 van 4.11.2019.
1)

Artikel 1, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een vordering in kort geding die is ingesteld bij een rechterlijke instantie van een lidstaat en in het kader waarvan een internationale organisatie zich op haar immuniteit van executie beroept teneinde zowel de opheffing te verkrijgen van een conservatoir derdenbeslag dat ten uitvoer is gelegd in een andere lidstaat dan die waar dit geding aanhangig is, als het verbod om opnieuw, op dezelfde feitelijke gronden, een dergelijk beslag te leggen, en welke vordering aanhangig is gemaakt naast een bodemprocedure over een vordering wegens beweerde niet-betaling van brandstoffen die zijn geleverd ten behoeve van een door die organisatie uitgevoerde vredesoperatie, onder het begrip “burgerlijke en handelszaken” valt voor zover deze vordering niet is ingesteld op grond van bevoegdheden van openbaar gezag in de zin van het Unierecht, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechter staat.
1)

Door geen onderzoeksinstantie in te stellen die wat betreft organisatie en besluitvorming onafhankelijk is van iedere partij waarvan de belangen strijdig zouden kunnen zijn met de haar toevertrouwde opdracht, is Ierland de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 8, lid 1, van richtlijn 2009/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 tot vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen in de zeescheepvaartsector en tot wijziging van richtlijn 1999/35/EG van de Raad en richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad.
2)

Het Unierecht verzet zich ertegen dat een nationale rechter het beginsel van het gezag van gewijsde in een geschil inzake de belasting over de toegevoegde waarde (btw) toepast, wanneer dit geschil geen betrekking heeft op hetzelfde belastingtijdvak als dat welk aan de orde was in het geschil dat heeft geleid tot de rechterlijke beslissing met gezag van gewijsde, en evenmin hetzelfde voorwerp heeft als dit geschil, en de toepassing van dit beginsel eraan in de weg staat dat die rechter de regelgeving van de Unie inzake btw in aanmerking neemt.
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 11 juni 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā rajona tiesa — Letland) — “KOB” SIA / Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

(Zaak C-206/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Artikelen 49 en 63 VWEU - Vrijheid van vestiging en vrij verkeer van kapitaal - Richtlijn 2006/123/EG - Verwerving van landbouwgronden in Letland met het oog op de exploitatie ervan - Systeem van voorafgaande toestemming voor rechtspersonen - Specifieke voorwaarden die uitsluitend gelden voor rechtspersonen die worden gecontroleerd of vertegenwoordigd door onderdanen van een andere lidstaat - Vereisten van ingezetenschap en kennis van de officiële taal van de Republiek Letland - Rechtstreekse discriminatie op grond van nationaliteit)

(2020/C 271/20)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Administratīvā rajona tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“KOB” SIA

Verwerende partij: Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

Dictum

De artikelen 9, 10 en 14 van richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de regeling van een lidstaat die het recht van een rechtspersoon waarvan de vennoot of de vennoten die samen meer dan de helft van de aandelen met stemrecht vertegenwoordigen en de personen die bevoegd zijn om de vennootschap te vertegenwoordigen onderdanen zijn van andere lidstaten, om de eigendom te verwerven van landbouwgrond op het grondgebied van die lidstaat, onderwerpt aan de voorwaarde dat die vennoten en vertegenwoordigers een bewijs van inschrijving als ingezetenen in die lidstaat overleggen, alsook een document waaruit blijkt dat hun kennisniveau van de officiële taal van die lidstaat in ieder geval voldoende is om een gesprek te voeren over dagelijkse en werkgerelateerde onderwerpen.

(1) PB C 155 van 6.5.2019.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 juli 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — WM / Stadt Frankfurt am Main

(Zaak C-18/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Richtlijn 2008/115/EG - Gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven - Omstandigheden van bewaring - Artikel 16, lid 1 - Inbewaringstelling in een gevangenis met het oog op verwijdering - Onderdaan van een derde land die een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde of de openbare veiligheid)

(2020/C 279/10)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WM

Verwerende partij: Stadt Frankfurt am Main

Dictum

Artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling krachtens welke een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land, met het oog op verwijdering, in een gevangenis in bewaring kan worden gesteld — gescheiden van de gewone gevangenen –, omdat hij een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging vormt die een fundamenteel belang van de samenleving of van de interne of externe veiligheid van de betrokken lidstaat aantast.

(1) PB C 112 van 25.3.2019.
1)

Door niet de maatregelen vast te stellen die nodig zijn om te waarborgen dat het onderzoeksorgaan organisatorisch onafhankelijk is van de infrastructuurbeheerder die onder het toezicht staat van de minister van Vervoer, Informatietechnologie en Communicatie en dat dit orgaan niet afhankelijk is van deze beheerder voor de toegang tot de benodigde financiële middelen om zijn taken te verrichten, is de Republiek Bulgarije de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 21, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en van richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (“Spoorwegveiligheidsrichtlijn”).
3)

Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) draagt naast zijn eigen kosten de kosten die China Construction Bank Corp. heeft gemaakt in het kader van de onderhavige hogere voorziening en de helft van de kosten die laatstgenoemde heeft gemaakt in het kader van de procedure in eerste aanleg.
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 14 mei 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — strafprocedure tegen Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

(Zaak C-17/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Migrerende werknemers - Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Toepasselijke wetgeving - Artikel 14, punt 1, onder a), en punt 2, onder b) - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Artikel 12, lid 1 - Artikel 13, lid 1, onder a) - Gedetacheerde werknemers - Werknemers die in twee of meer lidstaten werkzaamheden verrichten - Verordening (EEG) nr. 574/72 - Artikel 11, lid 1, onder a) - Artikel 12 bis, punt 2, onder a), en punt 4, onder a) - Verordening (EG) nr. 987/2009 - Artikel 19, lid 2 - E 101- en A 1-verklaringen - Bindende werking - Omvang - Sociale zekerheid - Arbeidsrecht)

(2020/C 240/21)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in de strafprocedure in het hoofdgeding

Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

Dictum

Artikel 11, lid 1, onder a), en artikel 12 bis, punt 2, onder a), en punt 4, onder a), van — de bij verordening (EG) nr. 647/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005 gewijzigde — verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 gewijzigde en bijgewerkte versie, alsook artikel 19, lid 2, van verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, moeten aldus worden uitgelegd dat een E 101-verklaring die door het bevoegde orgaan van een lidstaat op grond van artikel 14, punt 1, onder a), of artikel 14, punt 2, onder b), van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1606/98 van de Raad van 29 juni 1998, is afgegeven aan werknemers die hun werkzaamheden verrichten op het grondgebied van een andere lidstaat, en een A 1-verklaring die door dat orgaan op grond van artikel 12, lid 1, of artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 465/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012, is afgegeven aan dergelijke werknemers, enkel op het gebied van de sociale zekerheid bindend zijn voor de rechterlijke instanties van die andere lidstaat.

(1) PB C 103 van 18.3.2019.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 27 februari 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polen) — Corporis sp. z o.o. / Gefion Insurance A/S

(Zaak C-25/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2009/138/EG - Vertegenwoordiging van een schadeverzekeringsonderneming - Vertegenwoordiger die woonachtig is op het nationale grondgebied - Betekening en kennisgeving van stukken - Inontvangstneming van het stuk dat het geding inleidt - Verordening (EG) nr. 1393/2007 - Niet-toepasselijkheid)

(2020/C 137/29)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Okręgowy w Poznaniu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Corporis sp. z o.o.

Verwerende partij: Gefion Insurance A/S

Dictum

Artikel 152, lid 1, van richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), gelezen in samenhang met artikel 151 ervan en met overweging 8 van verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken (de betekening en de kennisgeving van stukken), en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de aanstelling, door een schadeverzekeringsonderneming, van een vertegenwoordiger in de lidstaat van ontvangst inhoudt dat deze vertegenwoordiger tevens bevoegd is om een stuk waarmee een geding betreffende een uit een verkeersongeval ontstane vordering wordt ingeleid, in ontvangst te nemen.

(1) PB C 164 van 13.5.2019.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 maart 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus — Estland) — Strafzaak tegen A. P.

(Zaak C-2/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Kaderbesluit 2008/947/JBZ - Wederzijdse erkenning van vonnissen en proeftijdbeslissingen - Werkingssfeer - Vonnis waarbij een voorwaardelijke vrijheidsstraf wordt opgelegd - Proeftijdvoorwaarde - Verplichting om geen nieuw strafbaar feit te plegen - Wettelijke verplichting)

(2020/C 215/19)

Procestaal: Ests

Verwijzende rechter

Riigikohus

Partij in de strafzaak

A. P.

Dictum

Artikel 1, lid 2, van kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van de wederzijdse erkenning op vonnissen en proeftijdbeslissingen met het oog op het toezicht op proeftijdvoorwaarden en alternatieve straffen, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, onder d), ervan, moet aldus worden uitgelegd dat de erkenning van een vonnis waarbij een vrijheidsstraf is opgelegd waarvan de tenuitvoerlegging is opgeschort met als enige voorwaarde dat een wettelijke verplichting wordt nageleefd om tijdens een proeftijd geen nieuw strafbaar feit te plegen, binnen de werkingssfeer van dat kaderbesluit valt voor zover deze wettelijke verplichting uit dat vonnis of een op grond van dat vonnis gegeven proeftijdbeslissing blijkt. Het staat aan de verwijzende rechter om dat na te gaan.

(1) PB C 93 van 11.3.2019.