ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2

De achtste alinea van de preambule van het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (PB 2020, L 29, blz. 7), dat is goedgekeurd bij besluit (EU) 2020/135 van de Raad van 30 januari 2020 (PB 2020, L 29, blz. 1) (hierna: „Terugtrekkingsakkoord”) en op 1 februari 2020 in werking is getreden, luidt als volgt: „Overwegend dat het in het belang van zowel de Unie als het Verenigd Koninkrijk is om een overgangs- of uitvoeringsperiode vast te stellen, tijdens welke – in weerwil van alle gevolgen van de terugtrekking uit de Unie van het Verenigd Koninkrijk wat betreft de deelname van het Verenigd Koninkrijk aan de instellingen, organen en instanties van de Unie, en met name de beëindiging, op de datum van inwerkingtreding van dit akkoord, van de mandaten van alle leden van instellingen, organen en instanties van de Unie die benoemd, aangewezen of verkozen zijn in verband met het lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk van de Unie – het recht van de Unie, met inbegrip van internationale overeenkomsten, van toepassing dient te zijn op en in het Verenigd Koninkrijk, en zulks, in de regel, met dezelfde gevolgen als voor de lidstaten, teneinde ontwrichting in de periode waarin over het akkoord of de akkoorden over de toekomstige betrekkingen wordt onderhandeld, te voorkomen”.
14

De verwijzende rechter meent echter dat een dergelijke uitlegging van het begrip „toeleveringsketen” te ruim is in het licht van de beginselen van fiscale neutraliteit en evenredigheid. Uit de rechtspraak van het Hof volgt namelijk dat het recht op aftrek in geval van fraude slechts kan worden geweigerd wanneer uit de specifieke combinatie van opeenvolgende handelingen de frauduleuze aard van deze handelingen als geheel genomen voortvloeit, zoals bijvoorbeeld het geval is wanneer de opeenvolgende leveringen deel uitmaken van een algemeen plan met als doel het traceren van de geleverde goederen en daardoor tegelijkertijd het opsporen van de in het kader van de toeleveringsketen gepleegde belastingfraude te bemoeilijken. Een dergelijke analyse vindt steun in de rechtspraak die de weigering van het recht op aftrek afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de belastingplichtige „betrokken” is bij de btw-fraude of dat de door hem verrichte handelingen „onderdeel vormen van” en „deel uitmaken van” de in een ander stadium gepleegde fraude. Volgens deze rechter volstaat het enkele feit dat de belastingplichtige van de fraude wist of had moeten weten niet om te kunnen spreken van „betrokkenheid bij” dan wel „onderdeel vormen van” of „deel uitmaken van”, aangezien daarvoor vereist is dat de belastingplichtige persoonlijk heeft bijgedragen tot de belastingfraude of deze op zijn minst heeft bevorderd of vergemakkelijkt. Kwade trouw kan als subjectief element niet in de plaats komen van een actieve deelname als voorwaarde die geldt om te kunnen spreken van „betrokkenheid bij”, „onderdeel vormen van” of „deel uitmaken van”.
9

Artikel 26, dat is opgenomen in afdeling 7 van dit hoofdstuk II, met als opschrift „Door partijen aangewezen bevoegd gerecht”, luidt: „1. Buiten de gevallen waarin zijn bevoegdheid voortvloeit uit andere bepalingen van deze verordening, is het gerecht van een lidstaat waarvoor de verweerder verschijnt bevoegd. Dit voorschrift is niet van toepassing indien de verschijning ten doel heeft de bevoegdheid te betwisten, of indien er een ander gerecht bestaat dat krachtens artikel 24 bij uitsluiting bevoegd is. 2. In aangelegenheden als bedoeld in afdelingen 3, 4 of 5, waarin de polishouder, de verzekerde, een begunstigde van een verzekeringsovereenkomst, de benadeelde partij, de consument of de werknemer verweerder is, vergewist het gerecht zich ervan, alvorens bevoegdheid op grond van lid 1 te aanvaarden, dat de verweerder op de hoogte is gebracht van zijn recht de bevoegdheid van het gerecht te betwisten en van de gevolgen van verschijnen of niet-verschijnen.”
1.

Consumentenbescherming – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Werkingssfeer – Bedingen die het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst bepalen of die betrekking hebben op de prijs of de vergoeding en op de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten – Begrip – Bedingen van de leningsovereenkomst die bepalen dat de vreemde valuta de rekenmunt en de euro de betaalmunt is, waardoor de consument aan het wisselkoersrisico wordt blootgesteld – Daaronder begrepen – Bedingen die wezenlijk element van overeenkomst moeten vastleggen – Verificatie door de nationale rechter (Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 4, lid 2) (zie punten 23‑32, dictum 1)
1)

Het Unierecht, met name het rechtszekerheidsbeginsel, moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat de nationale rechter afziet van de toepassing van een bepaling van nationaal recht op grond waarvan hij een oneerlijk beding in een tussen een verkoper en een consument gesloten overeenkomst kan herzien, wanneer deze bepaling – die bij arrest van 14 juni 2012 in de zaak Banco Español de Crédito (C‑618/10, EU:C:2012:349) strijdig werd geacht met artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – op het tijdstip waarop die overeenkomst werd gesloten nog niet het voorwerp had uitgemaakt van een wetswijziging in de zin van dat arrest.
2)

Artikel 5, lid 1, onder c), van verordening nr. 261/2004 moet aldus worden uitgelegd dat in geval van annulering van de oorspronkelijk geplande vlucht wegens buitengewone omstandigheden het organiseren van een alternatieve vlucht voor een passagier door een luchtvaartmaatschappij, waarmee deze passagier zijn eindbestemming bereikt op de dag na de oorspronkelijk geplande aankomstdatum, een „redelijke maatregel” vormt waardoor deze luchtvaartmaatschappij wordt vrijgesteld van haar compensatieverplichting als bedoeld in artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7, lid 1, van deze verordening, behalve wanneer er een andere mogelijkheid voor een rechtstreekse of indirecte alternatieve vlucht bestond met een door haarzelf of door een andere luchtvaartmaatschappij uitgevoerde vlucht die op een minder laat tijdstip aankwam dan de volgende vlucht van de betrokken luchtvaartmaatschappij, tenzij deze laatste aantoont dat het organiseren van een dergelijke alternatieve vlucht voor haar een onaanvaardbaar offer betekende gelet op de mogelijkheden van haar onderneming op het relevante tijdstip. Het staat aan de verwijzende rechter om dit te verifiëren.
3.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Verzoek om toelating dat niet aantoont waarom de vraag belangrijk is – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en art. 170 ter) (zie punten 16‑22)
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 26 november 2020 –

SATA International – Azores Airlines

(Zaak C-316/20)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Luchtvervoer – Verordening (EG) nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten –Artikel 3, lid 3 – Werkingssfeer – Daarvan uitgesloten – Passagiers die gratis of tegen verlaagd tarief reizen waarbij dit voordeel niet direct of indirect ter beschikking staat van het publiek”

Vervoer – Luchtvervoer – Verordening nr. 261/2004 – Gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten – Werkingssfeer – Passagiers die gratis of tegen verlaagd tarief reizen waarbij dit voordeel niet direct of indirect ter beschikking staat van het publiek – Daarvan uitgesloten

(Verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, lid 3)

(zie punten 14-19 en dictum)

Dictum

Artikel 3, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/20041 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 moet aldus worden uitgelegd dat deze verordening niet van toepassing is op een passagier die reist met een door een luchtvaartmaatschappij in het kader van de sponsoring van een evenement tegen gunsttarief uitgegeven ticket waarvan het voordeel slechts bepaalde personen ten goede komt en waarvan de uitgifte de voorafgaande en geïndividualiseerde toestemming van die luchtvaartmaatschappij onderstelt.
19

Voorts zet hij uiteen dat artikel 1578 van het burgerlijk wetboek – dat van aanvullend recht is – bepaalt dat de kredietnemer verplicht is om de kredietgever het in de kredietovereenkomst in cijfers genoemde geldbedrag terug te betalen, ongeacht of de valuta’s waarin de lening is uitgedrukt vóór de betalingstermijn aan waarde winnen of verliezen, en dat in deze wettelijke bepaling het – in de Roemeense rechtsleer zogenoemde – „beginsel van monetair nominalisme” is neergelegd, dat inhoudt dat de schuld tegen de nominale waarde moet worden afgelost. De verwijzende rechter licht verder toe dat de wisselkoers van de Zwitserse frank in het kader van contractuele verhouding in het hoofdgeding tussen de datum waarop de betrokken kredietovereenkomst is gesloten, namelijk 8 november 2007, en de datum waarop het beroep in eerste aanleg is ingesteld, namelijk 16 maart 2015, met 204,12 % is gestegen in het nadeel van de kredietnemers.
4.

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Aftrek van de voorbelasting – Beperkingen van het recht op aftrek – Handhaving van de uitsluitingen van het recht op aftrek die bestonden op de datum van toetreding tot de Europese Unie – Nationale regeling die in werking is getreden op de datum van toetreding tot de Unie – Uitsluitingen die ook van toepassing zijn op de kosten die zijn gemaakt voor de belaste handelingen – Toelaatbaarheid (Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 6, tweede alinea; richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 176, tweede alinea) (zie punten 43, 44 en dictum)
1)

Clausule 5 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat het aan de nationale rechter staat om overeenkomstig alle toepasselijke regels van nationaal recht te beoordelen of nationale maatregelen die voorzien in een herindeling van een categorie van tijdelijke functionarissen waarbij de hoedanigheid van statutair personeel op oproepbasis wordt vervangen door de hoedanigheid van statutair personeel ad interim, en de eventuele vaste aanstelling van deze functionarissen na afloop van selectieprocedures die erop zijn gericht de door hen tijdelijk bezette posten definitief in te vullen, geschikte maatregelen vormen om misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voor bepaalde tijd te voorkomen en, in voorkomend geval, te bestraffen, dan wel „gelijkwaardige wettelijke maatregelen” zijn in de zin van deze bepaling. Wanneer dit niet het geval mocht zijn, staat het aan deze rechter om te beoordelen of er in de toepasselijke nationale regeling andere geschikte maatregelen bestaan om deze misbruiken te voorkomen en te bestraffen.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 24 oktober 2019 –

Porr Építési Kft.

(Zaak C‑292/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Maatstaf van heffing – Verlaging – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 90 – Beginsel van fiscale neutraliteit – Schuldvordering die ten gevolge van een faillissementsprocedure oninbaar geworden is”

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Verplichting tot verlaging in geval van gehele of gedeeltelijke niet-betaling – Omvang – Belastingplichtige die aantoont dat de schuldvordering die hij heeft definitief oninbaar is – Daaronder begrepen – Uitzondering – Geval van niet-betaling dat valt onder de mogelijkheid voor de lidstaten om van deze verplichting af te wijken

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 90)

(cf. punten 19, 22‑26, 28, 29 en dictum)

Dictum

Artikel 90 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat een verlaging van de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde moet toestaan wanneer de belastingplichtige kan aantonen dat de schuldvordering die hij ten aanzien van zijn schuldenaar heeft definitief oninbaar is, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan, daar deze toestand geen geval van niet-betaling vormt dat kan vallen onder de in lid 2 van dat artikel bedoelde afwijking van de verplichting om de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde te verlagen.

( 1 ) PB C 220 van 1.7.2019.
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 november 2019 – BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti en Secapital

(Zaak C‑75/19) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Richtlijn 93/13/EEG – Consumentenovereenkomsten – Consumentenkrediet – Procedure van gedwongen tenuitvoerlegging – Termijn van vijftien dagen, te rekenen vanaf de kennisgeving van de procedure van gedwongen tenuitvoerlegging, om het oneerlijke karakter van een beding aan de orde te stellen”

Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Procedure van gedwongen tenuitvoerlegging – Nationale regeling die het recht van de consument om het oneerlijke karakter van een beding aan de orde te stellen, in het kader van het verzet tegen de tenuitvoerlegging, aan een zeer korte termijn verbindt – Ontoelaatbaarheid – Onverenigbaarheid met het doeltreffendheidsbeginsel – Nationale regeling waarin het recht van de consument is vastgelegd om het oneerlijke karakter van een beding aan de orde te stellen in een procedure die losstaat van het verzet tegen de tenuitvoerlegging – Procedure waaraan geen termijn is verbonden en zonder gevolgen voor de procedure van gedwongen tenuitvoerlegging – Geen invloed

(Richtlijn 93/13 van de Raad)

(zie punten 28‑34 en dictum)

Dictum

Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn zich verzet tegen een nationale regeling volgens welke een consument die een leningsovereenkomst is aangegaan bij een kredietinstelling en tegen wie deze verkoper een procedure van gedwongen tenuitvoerlegging heeft ingeleid, zich na het verstrijken van een termijn van vijftien dagen na de kennisgeving van de eerste handelingen van deze procedure niet meer kan beroepen op het bestaan van oneerlijke bedingen om zich te verzetten tegen die procedure, zelfs al beschikt de consument uit hoofde van de nationale wetgeving over een rechtsvordering tot vaststelling dat er sprake is van een oneerlijk beding, die te allen tijde kan worden ingesteld, maar waarvan de uitkomst geen invloed heeft op de uitkomst van de procedure van gedwongen tenuitvoerlegging, die bindend is voor de consument voordat uitspraak is gedaan op de vordering tot vaststelling van het bestaan van oneerlijke bedingen.

( 1 ) PB C 164 van 13.5.2019.
5

Artikel 15 van die verordening, met als opschrift „Verwijzing naar een gerecht dat beter in staat is de zaak te behandelen”, luidt: „1. De gerechten van een lidstaat die bevoegd zijn om ten gronde over een zaak te beslissen, kunnen bij wijze van uitzondering, indien naar hun inzicht een gerecht van een andere lidstaat waarmee het kind een bijzondere band heeft beter in staat is de zaak of een specifiek onderdeel daarvan te behandelen, in het belang van het kind: a) de behandeling van de zaak of het betrokken onderdeel daarvan aanhouden en de partijen uitnodigen om overeenkomstig lid 4 een daartoe strekkend verzoek te richten aan het gerecht van die andere lidstaat; of b) het gerecht van een andere lidstaat verzoeken zijn bevoegdheid overeenkomstig lid 5 uit te oefenen. 2. Lid 1 is van toepassing: a) op verzoek van een van de partijen, of b) op initiatief van het gerecht, of c) op verzoek van het gerecht van een andere lidstaat waarmee het kind een bijzondere band heeft, overeenkomstig lid 3. Verwijzing op initiatief van het gerecht of op verzoek van het gerecht van een andere lidstaat kan echter slechts plaatsvinden indien zulks door ten minste een van de partijen wordt aanvaard. 3. Het kind wordt geacht in de zin van lid 1 een bijzondere band met een lidstaat te hebben indien: a) het kind na de aanhangigmaking van een zaak bij het in lid 1 bedoelde gerecht zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft verkregen; of b) het kind voordien zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat had; of c) het kind onderdaan van die lidstaat is; of d) een van de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen, zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft; of e) het geschil betrekking heeft op maatregelen ter bescherming van het kind die verband houden met het beheer, de instandhouding van of de beschikking over bestanddelen van het vermogen van het kind die zich op het grondgebied van die lidstaat bevinden. 4. Het gerecht van de lidstaat dat bevoegd is om ten gronde over de zaak te beslissen stelt een termijn vast waarbinnen de zaak overeenkomstig lid 1 bij de gerechten van de andere lidstaat aanhangig moet worden gemaakt. Wordt de zaak niet binnen deze termijn aanhangig gemaakt, dan blijft het gerecht waarbij de zaak aanvankelijk aanhangig is gemaakt de bevoegdheid overeenkomstig de artikelen 8 tot en met 14 uitoefenen. 5. De gerechten van de andere lidstaat kunnen, wanneer dit, gelet op de specifieke omstandigheden van de zaak, in het belang van het kind is, binnen zes weken nadat de zaak op grond van lid 1, onder a) of b), bij hen aanhangig is gemaakt, de bevoegdheid aanvaarden. Het gerecht waarbij de zaak het eerst was aangebracht, ziet in dit geval af van het uitoefenen van zijn bevoegdheid. In het andere geval blijft het gerecht waarbij de zaak het eerst was aangebracht, zijn bevoegdheid overeenkomstig de artikelen 8 tot en met 14 uitoefenen. 6. Voor de toepassing van dit artikel zijn de gerechten gehouden hetzij rechtstreeks, hetzij door tussenkomst van de overeenkomstig artikel 53 aangewezen centrale autoriteiten, samen te werken.”
17

In deze omstandigheden heeft de Court of Appeal de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Komt een lidstaat, onder voorbehoud van de mogelijke rechtvaardigingen als beschreven in de tweede, derde en vierde vraag, het vereiste van artikel 5, lid 2, van richtlijn 2004/38 om zo spoedig mogelijk een visum af te geven aan de echtgenoot en familieleden van een burger van de Unie die in de betreffende lidstaat zijn recht op vrij verkeer uitoefent of hiertoe voornemens is, niet na wanneer de achterstand in de behandeling van een dergelijke aanvraag meer dan twaalf maanden bedraagt? 2) Onverminderd de eerste vraag: zijn achterstanden bij de behandeling van een visumaanvraag krachtens artikel 5, lid 2, of meer in het algemeen bij de vaststelling van een besluit op een dergelijke aanvraag, die het gevolg zijn van de noodzaak om in het bijzonder door middel van achtergrondonderzoeken te verzekeren dat bij de aanvraag geen fraude wordt gepleegd of misbruik van rechten wordt gemaakt, onder meer door het sluiten van een schijnhuwelijk, te rechtvaardigen op grond van artikel 35 van richtlijn [2004/38] dan wel op een andere grond, en vormen zij dus geen schending van artikel 5, lid 2[, van deze richtlijn]? 3) Onverminderd de eerste vraag: zijn achterstanden bij de behandeling van een visumaanvraag krachtens artikel 5, lid 2, of bij de vaststelling van een besluit op een dergelijke aanvraag, die het gevolg zijn van de noodzaak om uitgebreide achtergrond- en veiligheidsonderzoeken uit te voeren naar uit bepaalde derde landen afkomstige personen in verband met specifieke bezorgdheden op het gebied van de veiligheid ten aanzien van reizigers die afkomstig zijn uit die derde landen, te rechtvaardigen op grond van artikel 27 of artikel 35 van richtlijn [2004/38] dan wel op een andere grond en vormen zij dus geen schending van artikel 5, lid 2[, van deze richtlijn]? 4) Onverminderd de eerste vraag: zijn achterstanden bij de behandeling van een visumaanvraag krachtens artikel 5, lid 2, of bij de vaststelling van een besluit op een dergelijke aanvraag, die het gevolg zijn van een plotselinge en onverwachte toename van het aantal aanvragen uit bepaalde derde landen die worden geacht reële veiligheidsproblemen te kunnen opwerpen, te rechtvaardigen en vormen zij dus geen schending van artikel 5, lid 2[, van richtlijn 2004/38]?”
Artikel 11 van die verordening, „Terugkeer van het kind”, luidt:

„1. Wanneer een persoon, instelling of ander lichaam met gezagsrecht bij de bevoegde autoriteiten van een lidstaat een verzoek indient om op grond van het [Verdrag van ’s‑Gravenhage van 1980] een beslissing te nemen teneinde de terugkeer te verkrijgen van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of vastgehouden in een andere lidstaat dan de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ongeoorloofde overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, zijn de leden 2 tot en met 8 van toepassing.

[…]

3. Het gerecht waarbij een in lid 1 bedoeld verzoek om terugkeer van het kind is ingediend, beschikt met bekwame spoed, met gebruikmaking van de snelste procedures die in het nationale recht beschikbaar zijn.

Onverminderd de eerste alinea beslist het gerecht uiterlijk zes weken nadat het verzoek aanhangig is gemaakt, tenzij dit als gevolg van uitzonderlijke omstandigheden onmogelijk blijkt.

[…]”
2.

Gerechtelijke procedure – Aanvoeren van nieuwe middelen in de loop van het geding – Voorwaarden – Middel gebaseerd op gegevens waarvan in de loop van de behandeling is gebleken – Geen – Aanvulling van een reeds aangevoerd middel – Geen aanvulling – Niet-ontvankelijkheid (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 84, lid 1) (zie punten 21, 22)