ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
60

In de derde plaats is niet van belang dat tractors die kennelijk een agrarische of bosbouwkundige bestemming hebben, ook voor vrijetijdsbesteding kunnen worden gebruikt, zoals de Commissie opmerkt. Er dient namelijk aan te worden herinnerd dat wanneer het objectieve kenmerk van een product op het tijdstip van inklaring kan worden vastgesteld, de omstandigheid dat ook een ander gebruik van dit product denkbaar is, de juridische kwalificatie ervan niet uitsluit. Voor de tariefindeling is het niet noodzakelijk dat dit product enkel en alleen bestemd is voor het gebruik dat overeenkomt met het genoemde objectieve kenmerk. Het is voldoende dat het hoofdzakelijk voor dat gebruik is bestemd (arrest van 13 juli 2016, Anagram International, C‑14/05, EU:C:2006:465, punt 26). Hoe dan ook kan deze tegenwerping geen reden vormen om de betrokken voertuigentypen in te delen onder onderverdeling 8701 90 90 die, zoals alle onderverdelingen van GN‑post 8701, betrekking heeft op bedrijfsvoertuigen.
Artikel 3 van de richtlijn bepaalt:

„1. Een milieubeoordeling wordt uitgevoerd [...] voor de in de leden 2, 3 en 4 bedoelde plannen en programma’s die aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben.

2. Onverminderd lid 3, wordt een milieubeoordeling gemaakt van alle plannen en programma’s

[...]

3. Voor in lid 2 bedoelde plannen en programma’s die het gebruik bepalen van kleine gebieden op lokaal niveau en voor kleine wijzigingen van in lid 2 bedoelde plannen en programma’s is een milieubeoordeling alleen dan verplicht wanneer de lidstaten bepalen dat zij aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben.

4. Voor andere dan de in lid 2 bedoelde plannen en programma’s, die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projecten, bepalen de lidstaten of het plan of het programma aanzienlijke milieueffecten kan hebben.

5. De lidstaten stellen vast, door een onderzoek per geval of door specificatie van soorten plannen en programma’s, of door combinatie van beide werkwijzen, of de in de leden 3 en 4 bedoelde plannen of programma’s aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. Hierbij houden zij voor alle gevallen rekening met de relevante criteria van bijlage II, om ervoor te zorgen dat plannen en programma’s met mogelijke aanzienlijke milieueffecten door deze richtlijn zijn gedekt.

6. Bij het onderzoek per geval en bij de specificatie van soorten plannen en programma’s, zoals bedoeld in lid 5, worden de in artikel 6, lid 3, bedoelde instanties geraadpleegd.

7. De lidstaten zien erop toe dat de in lid 5 bedoelde vaststellingen, inbegrepen de redenen waarom geen milieubeoordeling overeenkomstig de artikelen 4 tot en met 9 wordt verlangd, voor het publiek beschikbaar worden gesteld.

[...]”
49

Onder aanvoering van onder meer de rechtspraak die volgt uit de arresten van 16 november 2000, Weig/Commissie (C‑280/98 P, EU:C:2000:627, punten 52‑68), en van 16 november 2000, Sarrió/Commissie (C‑291/98 P, EU:C:2000:631, punten 91‑100), stelt rekwirante dat er vele precedenten zijn waarin het Hof tot het oordeel is gekomen dat het arrest van het Gerecht moest worden vernietigd omdat bij de herziening van de geldboete een andere berekeningsmethode was gebruikt dan de methode die de Commissie of van het Gerecht zelf ten aanzien van andere bij de desbetreffende inbreuk betrokken ondernemingen had gevolgd. Hoewel het juist is dat het Hof reeds heeft vastgesteld, met name in punt 181 van zijn arrest van 10 juli 2014, Telefónica en Telefónica de España/Commissie (C‑295/12 P, EU:C:2014:2062), dat de Commissie niet verplicht is om de methode voor de berekening van de geldboeten met cijfers toe te lichten, heeft het niettemin ook benadrukt dat het op zijn minst „wenselijk” is dat het mechanisme aan de hand waarvan het bedrag van de sanctie is bepaald, wordt vermeld.
Artikel 53 van deze richtlijn, met als opschrift „Gunningscriteria”, luidt als volgt:

„1. Onverminderd de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de vergoeding van bepaalde diensten, zijn de criteria aan de hand waarvan de aanbestedende diensten een overheidsopdracht gunnen:

a) hetzij, indien de gunning aan de inschrijver met de economisch voordeligste inschrijving plaatsvindt, verschillende criteria die verband houden met het voorwerp van de opdracht, zoals de kwaliteit, de prijs, de technische waarde, de esthetische en functionele kenmerken, de milieukenmerken, de gebruikskosten, de rentabiliteit, de klantenservice en de technische bijstand, de datum van levering en de termijn voor levering of uitvoering;

b) hetzij alleen de laagste prijs.

2. Onverminderd de bepalingen van de derde alinea van dit lid, specificeert in het in lid 1, onder a), bedoelde geval de aanbestedende dienst in de aankondiging van de opdracht of in het bestek of, bij de concurrentiegerichte dialoog, in het beschrijvende document, het relatieve gewicht dat hij toekent aan elk van de door hem gekozen criteria voor de bepaling van de economisch voordeligste inschrijving.

Dit gewicht kan worden uitgedrukt in een marge met een passend verschil tussen minimum en maximum.

Wanneer volgens de aanbestedende dienst om aantoonbare redenen geen weging mogelijk is, vermeldt de aanbestedende dienst in de aankondiging van de opdracht of in het bestek of, bij de concurrentiegerichte dialoog, in het beschrijvende document, de criteria in dalende volgorde van belangrijkheid.”
Bijlage I van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009, moet, aangezien het „verbranden van brandstof in installaties met een totaal nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW” hierin is opgenomen in de lijst van de categorieën van activiteiten waarop richtlijn 2003/87, zoals gewijzigd, van toepassing is, aldus worden opgevat dat de verplichting tot handel in emissierechten van een installatie die is bestemd voor elektriciteitsopwekking ontstaat op het tijdstip waarop voor het eerst broeikasgassen worden uitgestoten en derhalve mogelijkerwijs vóór het tijdstip waarop voor het eerst elektriciteit wordt opgewekt.
8

De Overeenkomst tussen het Koninkrijk België en de Republiek Polen tot het vermijden van dubbele belasting en tot het voorkomen van het ontduiken en het ontgaan van belasting inzake belastingen naar het inkomen en naar het vermogen, en met het Protocol, ondertekend te Warschau op 20 augustus 2001 (hierna: „dubbelbelastingverdrag België-Polen”), bepaalt in artikel 10: „1. Dividenden betaald door een vennootschap die inwoner is van een overeenkomstsluitende Staat aan een inwoner van de andere overeenkomstsluitende Staat, mogen in die andere Staat worden belast. 2. Deze dividenden mogen echter ook in de overeenkomstsluitende Staat waarvan de vennootschap die de dividenden betaalt inwoner is overeenkomstig de wetgeving van die Staat worden belast, maar indien de uiteindelijk gerechtigde tot de dividenden inwoner is van de andere overeenkomstsluitende Staat, mag de aldus geheven belasting niet hoger zijn dan: a) 5 percent van het brutobedrag van de dividenden indien de uiteindelijk gerechtigde een vennootschap is (niet zijnde een personenvennootschap) die: — onmiddellijk ten minste 25 percent bezit van het kapitaal van de vennootschap die de dividenden betaalt, of — onmiddellijk ten minste 10 percent bezit van het kapitaal van de vennootschap die de dividenden betaalt, indien het aandelenbezit een beleggingswaarde heeft die ten minste 500000 EUR bedraagt of de tegenwaarde daarvan in een andere munt; b) 15 percent van het brutobedrag van de dividenden in alle andere gevallen. Deze paragraaf laat onverlet de belastingheffing van de vennootschap ter zake van de winst waaruit de dividenden worden betaald. 3. De uitdrukking ‚dividenden’, zoals gebezigd in dit artikel, betekent inkomsten uit aandelen, winstaandelen of winstbewijzen, mijnaandelen, oprichtersaandelen of andere rechten op een aandeel in de winst, met uitzondering van schuldvorderingen, alsmede inkomsten – zelfs indien zij worden toegekend in de vorm van interest – die volgens de fiscale wetgeving van de Staat waarvan de vennootschap-schuldenaar inwoner is op dezelfde wijze als inkomsten uit aandelen in de belastingheffing worden betrokken. [...]”
29

In die omstandigheden heeft de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Is sprake van een overbrenging van afvalstoffen die geschiedt ‚op een wijze die niet feitelijk is gespecificeerd in het in bijlage VII opgenomen document’ in de zin van artikel 2, punt 35, onder g), iii), van verordening [...] nr. 1013/2006, wanneer de opdrachtgever voor de overbrenging de vakken met betrekking tot de ‚importeur/ontvanger’, de ‚inrichting voor nuttige toepassing’ en de ‚betrokken land(en)/sta(a)t(en)’ (respectievelijk de vakken 2, 7 en 11) van het in bijlage VII bij de verordening opgenomen document op onderling onverenigbare wijze invult, maar de desbetreffende informatie duidelijk vermeld staat op de internationale vrachtbrief (en andere beschikbare documenten)? 2) Zo ja, mag het dan als redelijk worden beschouwd dat op grond daarvan een boete wordt opgelegd die even hoog is als de boete voor degene die niet voldoet aan de verplichting om het in bijlage VII bij verordening [...] nr. 1013/2006 opgenomen document in te vullen? 3) Is het, om te kunnen spreken van illegale overbrenging van afvalstoffen in de zin van artikel 2, punt 35, onder g), iii), van verordening [...] nr. 1013/2006, noodzakelijk dat degene die het in bijlage VII bij de verordening opgenomen document invult, de autoriteit opzettelijk misleidt? 4) Is het, om te kunnen spreken van illegale overbrenging van afvalstoffen die geschiedt ‚op een wijze die niet feitelijk is gespecificeerd in het in bijlage VII opgenomen document’ in de zin van artikel 2, punt 35, onder g), iii), van verordening [...] nr. 1013/2006, van belang dat de niet feitelijk gespecificeerde gegevens of inlichtingen relevant zijn voor de bescherming van het milieu? Zo ja, welke gegevens of inlichtingen van het in bijlage VII bij de verordening opgenomen document zijn relevant voor de bescherming van het milieu? 5) Is sprake van een overbrenging van afvalstoffen die geschiedt ‚op een wijze die niet feitelijk is gespecificeerd in het in bijlage VII opgenomen document’ in de zin van artikel 2, punt 35, onder g), iii), van verordening [...] nr. 1013/2006, wanneer de autoriteit de procedure van artikel 24 van de verordening niet toepast, de betrokken autoriteiten niet in kennis stelt en geen terugname van de illegaal overgebrachte afvalstoffen beveelt? 6) Wat moet worden verstaan onder rechtsmacht in de zin van artikel 18, lid 1, onder a), van verordening [...] nr. 1013/2006 en hoe moet worden nagegaan of daarvan sprake is? 7) Wat moet worden verstaan onder de in punt 15 van bijlage I C bij verordening [...] nr. 1013/2006 opgenomen bewoordingen dat, om als ontvanger te kunnen optreden, een handelaar of makelaar onder de rechtsmacht van het land van bestemming dient te vallen?”
3

Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 82/97 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996 (PB 1997, L 17, blz. 1) (hierna: „douanewetboek”), bepaalt in artikel 29, lid 1: „De douanewaarde van ingevoerde goederen is de transactiewaarde van die goederen, dat wil zeggen de voor de goederen werkelijk betaalde of te betalen prijs indien zij voor uitvoer naar het douanegebied van de Gemeenschap worden verkocht, in voorkomend geval na aanpassing overeenkomstig de artikelen 32 en 33, mits: a) er ten aanzien van de overdracht of het gebruik van de goederen door de koper geen beperkingen zijn, met uitzondering van die welke — bij de wet of door de autoriteiten in de Gemeenschap worden opgelegd of geëist, — het geografische gebied beperken waarbinnen de goederen mogen worden doorverkocht, of — de waarde van de goederen niet aanzienlijk beïnvloeden; b) de verkoop of de prijs niet afhankelijk is gesteld van enige voorwaarde of prestatie waarvan de waarde met betrekking tot de goederen waarvan de waarde dient te worden bepaald, niet kan worden vastgesteld; c) geen enkel deel van de opbrengst van elke latere wederverkoop of overdracht, onderscheidenlijk van elk later gebruik van de goederen door de koper, direct of indirect de verkoper ten goede zal komen, tenzij krachtens artikel 32 een geëigende aanpassing kan worden uitgevoerd, en d) koper en verkoper niet onderling zijn verbonden of, indien dat wel het geval is, de transactiewaarde voor douanedoeleinden aanvaardbaar is overeenkomstig lid 2.”
2

Artikel 26 A, punt 1, van het wetboek inzake de erfbelasting, met het opschrift „Vrijstelling van de hoofdwoning”, bepaalt: „Een woonhuis of een perceel dat bij erfenis in volle of in gezamenlijke eigendom is verkregen door de echtgenoot of het kind van de erflater, is vrijgesteld van erfbelasting voor zover de erfgenaam of de legataris of zijn echtgenoot of een van zijn minderjarige kinderen geen recht van volle eigendom, vruchtgebruik of bewoning hebben op een woonhuis of een deel van een woonhuis dat beantwoordt aan de woonbehoefte van hun gezin, of een recht van volle eigendom op een stuk bouwgrond of op een aandeel in een perceel dat overeenkomt met de oppervlakte van een gebouw dat beantwoordt aan hun woonbehoefte en zich bevindt in een stad of een gemeente met een bevolking van meer dan drieduizend (3000) inwoners. De woonbehoefte wordt geacht te zijn vervuld indien de totale oppervlakte van de bovengenoemde onroerende zaken en de andere onroerende zaken uit de nalatenschap 70 m2 bedraagt, vermeerderd met 20 m2 voor elk van de eerste twee kinderen en met 25 m2 voor het derde en elk van de volgende kinderen waarvoor de begunstigde de zorg draagt. Grieken en de onderdanen van de lidstaten van de Europese Unie komen in aanmerking voor de vrijstelling. Degenen die voor vrijstelling in aanmerking komen, moeten permanent in Griekenland wonen.”
54

Wanneer, zoals in de hoofdzaak, in het kader van de „vereenvoudigde” procedure een Europees aanhoudingsbevel wordt uitgevaardigd waaraan het bestaan van een aanhoudingsbevel in de zin van artikel 8, lid 1, onder c), van het kaderbesluit ten grondslag wordt gelegd, zonder dat in het Europees aanhoudingsbevel het bestaan van een van het Europees aanhoudingsbevel onderscheiden nationaal aanhoudingsbevel wordt vermeld, kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit evenwel niet nagaan of bij het Europees aanhoudingsbevel in kwestie het vereiste in artikel 8, lid 1, onder c), van het kaderbesluit is nageleefd.
43

In die omstandigheden is het niet nodig om, zoals de regering van het Verenigd Koninkrijk doet, te verwijzen naar het begrip „verzekeringsbemiddeling” in artikel 2, lid 3, van richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling (PB 2003, L 9, blz. 3), of activiteiten van „assurantiemakelaar” en „verzekeringsagent” in artikel 2, lid 1, van richtlijn 77/92/EEG van de Raad van 13 december 1976 houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar (ex groep 630 CITI) en houdende met name overgangsmaatregelen voor deze werkzaamheden (PB 1977, L 26, blz. 14), die richtlijn 2002/92 heeft vervangen. Zoals de advocaat-generaal in punt 46 van haar conclusie opmerkt, beogen die richtlijnen het vrije verkeer van de betrokken diensten in de Unie te bevorderen en hebben zij een ander doel dan de btw-richtlijn. De betrokken definities kunnen dan ook niet als zodanig worden gebruikt om in het kader van de btw-richtlijn te bepalen welke handelingen van btw zijn vrijgesteld.
35

Met betrekking tot – ten slotte – de precisering in afdeling D van diezelfde GS-toelichtingen dat met chemische stoffen geïmpregneerd papier dat verkleurt naargelang van de luchtvochtigheid, onder GN-post 3822 valt, zij in de eerste plaats opgemerkt dat deze precisering ziet op de groep als hygrometers en niet als thermometers gekwalificeerde goederen; deze groep bevat geen overeenkomstige precisering over producten als in het hoofdgeding. In de tweede plaats verklaarde het Hof in het arrest Douane Advies Bureau Rietveld (C‑541/13, EU:C:2014:2270) over soortgelijke producten als in het hoofdgeding voor recht dat GN-post 3822 aldus moest worden uitgelegd dat die producten niet onder deze post vallen.
Door voor te schrijven dat de volledige belasting ter zake van de registratie van voertuigen die van toepassing is bij definitieve registratie, bij voorbaat moet worden voldaan, ongeacht de verwachte beperkte reële gebruiksduur van een ingevoerd voertuig in een lidstaat, terwijl de tijdelijke duur van de lease of huur nauwgezet is vastgelegd en tevoren bekend is, komt die lidstaat de verplichtingen niet na die krachtens artikel 56 VWEU op hem rusten.

Door een dergelijke verplichting kan de huur of lease van voertuigen bij een vennootschap die is gevestigd in een andere lidstaat, namelijk duurder worden dan wanneer de huur‑ of leaseovereenkomst wordt gesloten met een in de betrokken lidstaat gevestigde vennootschap, omdat een dergelijke verplichting bij de afschrijving van de belasting discriminerend uitvalt ten nadele van in een andere lidstaat gevestigde huur‑ of leasebedrijven.

Deze verplichting om bij voorbaat de volledige registratiebelasting te voldoen kan de ingezetenen er immers van weerhouden een beroep te doen op huur‑ en leasediensten van voertuigen die worden aangeboden door in andere lidstaten gevestigde dienstverleners, maar ook deze dienstverleners ervan weerhouden huur‑ of leasediensten van voertuigen aan te bieden aan die ingezetenen. Een dergelijke verplichting vormt dus een bij artikel 56 VWEU in beginsel verboden beperking op het vrij verrichten van diensten.

Met betrekking tot de vraag of een dergelijke beperking gerechtvaardigd is, kunnen de doelstellingen in verband met de compensatie van de kosten van de wegeninfrastructuur, het toezicht op het verkeer, noodhulpdiensten en registratiediensten die het gebruik van voertuigen meebrengt, niettemin niet rechtvaardigen dat de volledige registratiebelasting bij voorbaat moet worden betaald, ongeacht de gebruiksduur van het voertuig in de betrokken lidstaat.

Zuiver economische doelstellingen kunnen namelijk geen dwingende redenen van algemeen belang vormen die een beperking op het vrij verrichten van diensten rechtvaardigen.

Een van de door het Hof erkende dwingende redenen van algemeen belang is evenwel de bescherming van het milieu. Met name het tegengaan van de huur of lease van voertuigen met een hoog brandstofverbruik kan een doel van algemeen belang zijn.

Wat de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel door een dergelijk nationaal stelsel betreft, kan door de invoering van een aanvullende factor, namelijk de geplande gebruiksduur op het grondgebied van de betrokken lidstaat op het moment van de aanvankelijke betaling van de registratiebelasting, de doelstelling van milieubescherming worden verwezenlijkt door middel van een minder beperkende maatregel, zonder dat eraan wordt afgedaan dat de heffingsgrondslag wordt bepaald door de waarde van het voertuig op de vrije markt en het niveau van CO2-uitstoot.

(cf. punten 78, 82, 88‑90, 102, 108, dictum 1)
Krachtens artikel 1, onder c), van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [108 VWEU] is „nieuwe steun” alle steun, dat wil zeggen alle steunregelingen en individuele steun die geen bestaande steun is, met inbegrip van wijzigingen in bestaande steun. Onder deze bepaling, die ruim is geformuleerd, kan niet alleen de wijziging zelf vallen, maar ook de steun waarop die wijziging betrekking heeft.

Volgens artikel 1, onder b), ii), van die verordening wordt onder „bestaande steun” met name verstaan „goedgekeurde steun, dat wil zeggen steunregelingen en individuele steun die door de Commissie of de Raad zijn goedgekeurd”. Zo kan steun die het voorwerp is geweest van een goedkeuringsbesluit en die na een wijziging die een bij dat besluit gestelde voorwaarde ter verzekering van de verenigbaarheid van die steun met de interne markt schendt, niet langer valt onder het besluit waarbij de steun was goedgekeurd, nieuwe steun vormen.

Bovendien is een voldoende ruime uitlegging van het begrip „nieuwe steun” in de zin van artikel 1, onder c), van verordening nr. 659/1999, waardoor niet alleen de wijziging door de betrokken lidstaat van een bestaande steunregeling in strijd met de goedkeuringsvoorwaarden ervan, maar tevens de gehele gewijzigde steunregeling, eronder valt, een uitlegging waarmee de doeltreffendheid van het systeem van toezicht op staatssteun in de Unie kan worden gewaarborgd doordat de betrokken lidstaat wordt aangemoedigd de goedkeuringsvoorwaarden van de steunregeling na te leven.

Hieruit volgt dat het Gerecht het begrip „nieuwe steun” in de zin van artikel 1, onder c), van verordening nr. 659/1999 onjuist heeft opgevat en bijgevolg blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door van de Commissie te verlangen dat zij aantoont dat de wijziging in bestaande steun in strijd met een voorwaarde voor goedkeuring ervan de kern van de reeds bestaande maatregel raakt, teneinde niet alleen die wijziging, maar tevens de gehele bestaande steun waarop die wijziging betrekking heeft, als nieuwe, en in voorkomend geval onrechtmatige, steun aan te merken. Bestaande steun die in strijd met de door de Commissie of de Raad opgelegde voorwaarden voor verenigbaarheid is gewijzigd, kan niet langer als goedgekeurd worden beschouwd en verliest hierdoor volledig zijn hoedanigheid van bestaande steun.

(zie punten 46‑49, 53, 54)
Zaak C‑326/15

„DNB Banka” AS

tegen

Valsts ieņēmumu dienests

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Administratīvā apgabaltiesa)

„Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 132, lid 1, onder f) – Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang – Vrijstelling voor diensten die zelfstandige groeperingen van personen voor hun leden verrichten – Toepasselijkheid op financiële diensten”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 september 2017

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Vrijstellingen – Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang – Diensten verricht door zelfstandige groeperingen van personen die een activiteit uitoefenen welke is vrijgesteld, teneinde aan hun leden diensten te verlenen – Werkingssfeer – Economische activiteit op het gebied van financiële diensten – Daarvan uitgesloten

[Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 132, lid 1, f)]

Artikel 132, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de vrijstelling waarin die bepaling voorziet, slechts geldt voor zelfstandige groeperingen van personen waarvan de leden een activiteit van algemeen belang in de zin van artikel 132 uitoefenen, zodat diensten die worden verricht door een groepering waarvan de leden een economische activiteit op het gebied van financiële diensten uitoefenen, die geen dergelijke activiteit van algemeen belang is, niet in aanmerking komen voor die vrijstelling.

(zie punt 45 en dictum)