ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Het Gerecht van eerste aanleg heeft de kwalitatieve en kwantitatieve eisen van het gemeenschapsrechtelijke vereiste van „gebruik in het economisch verkeer” in de zin van artikel 8, lid 4, onjuist beoordeeld. In de eerste plaats heeft het geoordeeld dat dit vereiste aldus moet worden uitgelegd dat daaronder is begrepen, elk handelsgebruik dat buiten de louter particuliere sfeer is gelegen, waarbij het inzonderheid heeft verklaard dat het overeenkomstig artikel 8, lid 4, ingeroepen recht niet normaal hoeft te worden gebruikt, zoals dit voor merken het geval is. In die context heeft het geoordeeld dat gratis leveringen („free of charge” shipments) als „gebruik in het economisch verkeer”, alsook als gebruik in een andere functie (gebruik als merk veeleer dan als benaming van oorsprong), kunnen worden aangemerkt. In de tweede plaats is in de bestreden beslissing ten onrechte geoordeeld dat het gebruik na de datum van de aanvraag van het bestreden merk in aanmerking kan worden genomen, waarbij over het hoofd is gezien dat oudere rechten enkel als oppositiegrond krachtens artikel 8 in aanmerking kunnen komen, indien alle voorwaarden voor deze oppositiegrond vervuld zijn op het tijdstip waarop de bestreden merkaanvraag is ingediend. In de derde plaats heeft het Gerecht artikel 8, lid 4, onjuist uitgelegd door te oordelen dat, in afwijking van het territorialiteitsbeginsel, rekening kon worden gehouden met het gebruik van de rechten in andere landen dan de landen waar de op grond van artikel 8, lid 4, ingeroepen rechten bestaan.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 90/14

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het House of Lords (Verenigd Koninkrijk) op 9 februari 2009 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/Baxi Group Limited

(Zaak C-55/09)

2009/C 90/21

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

House of Lords

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Verwerende partij: Baxi Group Limited

Prejudiciële vragen

„Wanneer

A een belastingplichtige een afzetbevorderingsprogramma beheert dat wordt uitgevoerd door een reclame- en marketingonderneming, op grond van welk programma „punten” worden uitgegeven aan de klanten van de belastingplichtige indien deze goederen van de belastingplichtige kopen;

B klanten de punten inwisselen en hiervoor zonder betaling goederen ter beloning verkrijgen van de reclame- en marketingonderneming;

C de belastingplichtige met die andere onderneming is overeengekomen dat hij haar de advies-detailhandelsprijs zal betalen voor de goederen ter beloning: 1) Hoe moeten de artikelen 14, 24, 73 en 168 van de BTW-richtlijn (1) (voorheen de artikelen 5, 6, 11, A, lid 1, sub a, en 17, lid 2, van de Zesde richtlijn (2)) worden uitgelegd met betrekking tot de betalingen door de belastingplichtige aan de andere onderneming? 2) Moeten deze bepalingen in het bijzonder aldus worden uitgelegd dat de betalingen van de belastingplichtige aan de andere onderneming moeten worden beschouwd als: a) uitsluitend een tegenprestatie voor het verrichten van diensten door de andere onderneming ten behoeve van de belastingplichtige; b) uitsluitend een van een derde verkregen tegenprestatie voor het leveren van goederen door de andere onderneming aan de klanten; c) deels een tegenprestatie voor het verrichten van diensten door de andere onderneming ten behoeve van de belastingplichtige en deels een tegenprestatie voor het leveren van goederen door de andere onderneming aan de klanten, of d) een tegenprestatie voor zowel het verrichten van reclame- en marketingdiensten als het leveren van goederen ter beloning door de andere onderneming aan de belastingplichtige? 3) Indien het antwoord op vraag 2 luidt dat dergelijke betalingen deels moeten worden beschouwd als een tegenprestatie voor het verrichten van diensten door de andere onderneming ten behoeve van de belastingplichtige en deels als een tegenprestatie van een derde, de belastingplichtige, aan de andere onderneming met betrekking tot de levering door de andere onderneming van goederen aan de klanten, wat zijn dan de gemeenschapsrechtelijke criteria om te bepalen hoe de betaling moet worden verdeeld tussen deze twee transacties?”

(1) Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).

(2) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).
1)

Moeten artikel 3, lid 2, en lid 3, derde alinea, van richtlijn 1999/44/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen, in die zin worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die bepaalt dat de verkoper, ingeval hij een consumptiegoed door vervanging in overeenstemming brengt met de overeenkomst, niet de kosten behoeft te dragen van inbouw van het nageleverde consumptiegoed in een zaak waarin de consument het consumptiegoed dat niet met de overeenkomst overeenstemde, overeenkomstig zijn aard en bestemming had ingebouwd, wanneer de inbouw oorspronkelijk niet tot de contractuele verplichtingen behoorde?
—

vaststellen dat de Portugese Republiek niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 8 van richtlijn 2006/12/EG betreffende afvalstoffen, waarbij richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen is gecodificeerd, en krachtens de artikelen 3 en 5 van richtlijn 80/68/EEG betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen, door in de eerste plaats niet de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat in de steengroeven dos Limas, dos Linos en dos Barreiras (gemeente Lourosa) gestorte afvalstoffen worden verwijderd of nuttig toegepast zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder dat procedés of methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben en met name zonder risico voor water en lucht, en te verzuimen ervoor te zorgen dat bedoelde afvalstoffen worden toevertrouwd aan een particuliere of openbare ophaler of een onderneming die met de verwijdering of nuttige toepassing is belast, en door in de tweede plaats niet de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om verontreiniging van het grondwater door de lozing van in lijst II van richtlijn 80/68 genoemde stoffen te vermijden door de lozing van die stoffen te beperken;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 69/23

Beroep ingesteld op 29 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-582/08)

(2009/C 69/41)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en M. Afonso, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

— vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk, door voor bepaalde transacties, verricht door niet op het grondgebied van de Europese Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen, terugbetaling van voorbelasting te weigeren, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens de artikelen 169, 170 en 171 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, en krachtens artikel 2, lid 1, van de Dertiende richtlijn (86/560/EEG) (2) van de Raad van 17 november 1986 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen

— het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie betoogt dat artikel 2, lid 1, van de Dertiende btw-richtlijn niet aldus mag worden uitgelegd dat daarbij de teruggaaf van btw die drukt op goederen en diensten die worden gebruikt voor financiële en verzekeringsverrichtingen als bedoeld in artikel 17, lid 3, sub c, van Zesde btw-richtlijn (3), is uitgesloten. De Commissie meent derhalve dat de wettelijke regeling van het Verenigd Koninkrijk inbreuk maakt op het gemeenschapsrecht, voor zover daarin wordt geweigerd het recht op btw-teruggaaf toe te kennen aan niet op het grondgebied van de Europese Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen.

(1) PB L 347, blz. 1.

(2) PB L 326, blz. 40.

(3) PB L 145, blz. 1, Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 55/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Italië) van 29 december 2008 — Angelo Rubino/Ministero dell'Università e della Ricerca

(Zaak C-586/08)

(2009/C 55/30)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Angelo Rubino

Verwerende partij: Ministero dell'Università e della Ricerca

Prejudiciële vraag

Staan de communautaire beginselen betreffende de afschaffing tussen de lidstaten van de Gemeenschap van hinderpalen voor het vrije verkeer van personen en diensten, en betreffende de wederzijdse erkenning van diploma's, certificaten en andere titels, zoals deze voortvloeien uit de artikelen 3, lid 1, sub c, en 47, lid 1, EG van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, alsmede de bepalingen van richtlijn 2005/36/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, in de weg aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling die is neergelegd in wetsdecreet nr. 206/2007, waarbij de universitaire docenten niet worden gerekend tot de gereglementeerde beroepen in verband met de erkenning van beroepskwalificaties?

(1) PB L 255, blz. 22.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/31

Beroep ingesteld op 2 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

(Zaak C-526/08)

(2009/C 44/51)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: S. Pardo Quintillán en N. von Lingen, gemachtigden)

Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

Conclusies

— vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om volledig en correct te voldoen aan de artikelen 4 en 5, in samenhang met bijlage II A(1), bijlage III 1(1), bijlage II A(5), bijlage III 1(2), bijlage II A(2) en bijlage II A(6), van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (1), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van haar beroep voert de Commissie vier grieven aan.

Met haar eerste grief verwijt de Commissie verweerder dat hij de methoden en perioden voor het op of in de bodem brengen van mest, zoals die zijn bepaald door de richtlijn, niet in acht heeft genomen. Terwijl het verbod op het, in bepaalde perioden, op of in de bodem brengen van mest betrekking moet hebben op zowel de organische als de chemische meststoffen, noemt de Luxemburgse regeling namelijk enkel de organische meststoffen. Bovendien moet het verbod op het, in bepaalde perioden, op of in de bodem brengen van mest betrekking hebben op alle landbouwoppervlakte, inclusief grasland, dat in de nationale omzettingsmaatregelen ontbreekt. Verzoekster merkt voorts op dat de nationale regeling gedetailleerder dient te omschrijven welke gevallen kunnen leiden tot een afwijking van het verbod op het in de bodem brengen van mest, aangezien de richtlijn niet in deze situatie voorziet.

Met haar tweede grief betoogt verzoekster dat de nationale regeling geen vereisten bevat betreffende de minimumopslagcapaciteit van gier voor alle installaties, maar enkel de nieuwe of te moderniseren installaties noemt. Een dergelijke omzetting is niet conform de richtlijn, aangezien ook de bestaande installaties risico's van verontreiniging inhouden. De nationale regeling moet dus een minimumcapaciteit vereisen voor alle installaties.

Met haar derde grief stelt de Commissie dat de nationale wettelijke regeling, in het kader van het verbod om mest op steile hellingen op of in de bodem te brengen, alle meststoffen moet omvatten, en niet enkel die van organische oorsprong.

Met haar vierde en laatste grief wordt verweerder verweten dat hij onvoldoende maatregelen heeft getroffen met betrekking tot de technieken van het op of in de bodem brengen van mest, met name om te garanderen dat de mest gelijkmatig en efficiënt wordt verspreid.

(1) PB L 375, blz. 1.
2)

Indien de eerste vraag aldus wordt beantwoord dat met het begrip „dezelfde partijen” is beoogd een nadere, verordeningsautonome, invulling te geven aan de subjectieve omvang van de werking van de concurrerende beslissingen moet dan, i) bij de uitleg van dit begrip in artikel 34, aanhef en onder 3, EEX-Verordening aansluiting worden gezocht bij de uitleg die het HvJEG in zijn arrest van 19 mei 1998, zaak C-351/96, Jurispr. 1998, p. I-3075, NJ 2000, 155 (Drouot/CMI) heeft gegeven aan het begrip „tussen dezelfde partijen” als bedoeld in artikel 21, EEX-Verdrag, thans artikel 27, EEX-Verordening en ii) K-Line, die partij was in de Rotterdamse en niet in de Düsseldorfse procedure, vanwege de cessie en de lastgeving gelden als „dezelfde partij” als Zeuner, die partij was in de Düsseldorfse procedure, maar niet in de Rotterdamse?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 32/17

Beroep ingesteld op 14 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

(Zaak C-495/08)

(2009/C 32/27)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Oliver en J.-B. Laignelot, gemachtigden)

Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

Conclusies

1. vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk, door niet te bepalen dat individuele beslissingen om geen milieueffectbeoordeling te verrichten als bedoeld in artikel 4, lid 2, van richtlijn 85/337/EEG (1), zoals gewijzigd, voldoende gemotiveerd moeten zijn, en door de aanvragen voor een herziening van de delfstoffenplanning die vóór 15 november 2000 in Wales zijn ingediend, niet te onderwerpen aan de vereisten van deze richtlijn, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

2. het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk is een motivering slechts vereist wanneer een milieueffectbeoordeling (MEB) noodzakelijk wordt geacht. Indien de relevante voor ruimtelijke ordening bevoegde instantie of de Secretary of State om welke reden ook tot de conclusie komen dat geen MEB noodzakelijk is, vereist de regeling niet dat die conclusie wordt gemotiveerd. De Commissie betoogt dat individuele beslissingen van de lidstaten om geen MEB te verrichten als bedoeld in artikel 4, leden 2 tot en met 4, van de richtlijn, voldoende moeten worden gemotiveerd.

Voorts heeft het Verenigd Koninkrijk geen wetgeving vastgesteld in Wales die aanvragen voor een herziening van de delfstoffenplanning (Review of Mineral Planning; ROMP) aan de vereisten van de richtlijn zou onderwerpen.

(1) Richtlijn van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40).
—

onjuiste toepassing en uitlegging van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 (1) en verdraaiing van feiten en bewijzen, aangezien blijkbaar alleen rekening werd gehouden met de uitspraak van de merken „BioVisc” en „DUOVISC” in het Engels, en niet met de uitspraak ervan in het Frans.
5)

Is het door de Spaanse Staat ingevoerde stelsel, waarbij de heffing voor het kopiëren voor privé-gebruik zonder onderscheid wordt toegepast op alle installaties, apparaten en media voor digitale reproductie, in strijd met richtlijn 2001/29/EG, voor zover er onvoldoende samenhang bestaat tussen de billijke compensatie en de beperking van het [reproductie]recht in het kader van het kopiëren voor privé-gebruik die deze compensatie rechtvaardigt, nu die heffing in belangrijke mate toepassing vindt in andere situaties waarin er geen sprake is van een beperking van rechten die de financiële compensatie rechtvaardigt?
1)

Moet [verordening (EG) nr. 1/2003 (1) van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag, inzonderheid de artikelen 2, 15, lid 3, en 35, lid 1] (…) aldus worden uitgelegd dat de nationale mededingingsautoriteiten rechtstreeks uit deze bepalingen de mogelijkheid putten om schriftelijke opmerkingen te formuleren over de middelen die in het kader van een beroepsprocedure tegen hun beslissing zijn geformuleerd, en zelf middelen kunnen voordragen in feite en in rechte, met als gevolg dat deze mogelijkheid niet kan worden uitgeschakeld door een Lidstaat?
2)

Is voornoemde nationale bepaling in overeenstemming met de richtlijn, inzonderheid met clausule 1, sub b [van de in bijlage gevoegde raamovereenkomst], volgens welke de lidstaten de ontwikkeling van deeltijdarbeid dienen te vergemakkelijken, met clausule 4 en met clausule 5, die van de lidstaten verlangt dat zij de belemmeringen van juridische of administratieve aard die de toegang tot deeltijdwerk beperken, verwijderen, gelet op het feit dat de niet-inaanmerkingneming voor de pensioenberekening van de weken waarin niet is gewerkt, ontegenzeglijk een belangrijke belemmering vormt voor de keuze voor deeltijdarbeid van het verticale type?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 301/17

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Italië) op 3 juli 2008 — Attanasio Group Srl/Comune di Carbognano

(Zaak C-384/08)

(2008/C 301/31)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Attanasio Group Srl

Verwerende partij: Comune di Carbognano

Prejudiciële vraag

Zijn de Italiaanse bepalingen van regionaal en nationaal recht waarbij verplicht in acht te nemen minimumafstanden tussen tankstations langs de autoweg worden opgelegd — in het bijzonder artikel 13 van de regionale wet van Lazio, die toepassing vindt op de aan het Tribunale voorgelegde feiten en bepalend is voor de beslechting van het geschil, en de overeenkomstige bepalingen van nationaal recht (decreto legislativo nr. 32/1998, zoals gewijzigd en aangevuld, wet nr. 57/2001 en het decreto ministeriale van 31 oktober 2001) — voor zover daarbij in het kader van de uitoefening door de Italiaanse Staat van zijn regelgevende bevoegdheden de vaststelling door het genoemde artikel 13 van minimumafstanden tussen tankstations langs de autoweg is toegestaan of althans niet is belet, verenigbaar met het gemeenschapsrecht, in het bijzonder de artikelen 43 EG, 48 EG, 49 EG en 56 EG en de in het Verdrag verankerde communautaire beginselen van economische mededinging en juridische non-discriminatie, zoals in de motivering uiteengezet?
a)

moet dan een nationale bepaling als Regulation 47, lid 7, sub b, van de Public Contracts Regulations 2006, volgens welke een dergelijke beroep onverwijld moet worden ingesteld, maar in elk geval binnen drie maanden vanaf het tijdstip waarop de gronden hiervoor zich voor het eerst voordeden, tenzij de High Court van oordeel is dat er goede gronden zijn voor een verlenging van de termijn, in die zin worden uitgelegd in het licht van de artikelen 1 en 2 van richtlijn 89/665/EEG (2) en de toepassing van de communautaire rechtsbeginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en effectieve rechtsbescherming en met inachtneming van elke ander relevant gemeenschapsrechtelijk beginsel, dat zij de inschrijver jegens de aanbestedende dienst een individueel en onvoorwaardelijk recht verleent, inhoudend dat de termijn voor de betwisting van een dergelijke aanbestedingsprocedure en gunning begint te lopen vanaf het tijdstip waarop de inschrijver wist of behoorde te weten dat de aanbestedingsprocedure en de gunning ervan in strijd was met het communautaire aanbestedingsrecht, dan wel vanaf de datum waarop de schending van de toepasselijke aanbestedingsregels heeft plaatsgevonden; en
3)

Hoe moet artikel 27, lid 2, van het kaderbesluit worden uitgelegd, volgens hetwelk een overgeleverd persoon niet wordt vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd wegens enig ander feit, in het bijzonder gelet op de toestemmingsprocedure als bedoeld in artikel 27, lid 4, en rekening houdend met het bepaalde in artikel 27, lid 3, sub c, volgens hetwelk het specialiteitsbeginsel niet van toepassing is wanneer de strafvervolging niet leidt tot de toepassing van een maatregel die de persoonlijke vrijheid beperkt? a) Moeten de bovengenoemde bepalingen, in gevallen waarvoor de toestemmingsprocedure geldt, aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat wegens het betrokken strafbaar feit vervolging wordt ingesteld, een proces wordt gevoerd of uitspraak wordt gedaan vóórdat de toestemming is gegeven, op voorwaarde dat de verdachte niet op grond van verdenking van het betrokken strafbaar feit wordt onderworpen aan maatregelen waardoor hij van zijn vrijheid wordt beroofd of zijn vrijheid wordt beperkt? b) Welk belang moet worden gehecht aan de omstandigheid dat een strafvervolging die een beperking van de vrijheid meebrengt, betrekking heeft op meerdere strafbare feiten, waarvan er een is onderworpen aan de toestemmingsprocedure? Moeten de bovengenoemde bepalingen dan aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat wegens het betrokken strafbaar feit, waarvoor de toestemmingsprocedure geldt, vervolging wordt ingesteld, een proces wordt gevoerd of uitspraak wordt gedaan vóórdat reeds de toestemming is gegeven, ook al is de verdachte in verband met het proces een vrijheidsbeperkende maatregel opgelegd, voor zover de beperking van de vrijheid op een wettelijke grondslag berust wegens de andere ten laste gelegde feiten?