Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Vrij verrichten van diensten – Artsen – Erkenning van diploma’s en titels – Richtlijn 93/16 – Huisartsen – Verplichting van lidstaten om uitoefening van werkzaamheden van arts als huisarts in kader van nationaal stelsel van sociale zekerheid afhankelijk te stellen van bezit van specifiek diploma – Grens – Verkregen rechten van artsen die geen specifiek diploma bezitten, doch die hun recht van vestiging vóór 1 januari 1995 hebben uitgeoefend – Omvang – Verplichting van lidstaten om verkregen rechten als gelijkwaardig aan behalen van specifiek diploma te beschouwen – Geen – Toekenning van voordelen aan artsen die tegelijk houder zijn van specifiek diploma en van verkregen rechten – Toelaatbaarheid

(Richtlijn 93/16 van de Raad, art. 36, lid 2)

Samenvatting

Artikel 36, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 93/16 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma’s, certificaten en andere titels bepaalt dat met ingang van 1 januari 1995 alle lidstaten, behoudens de bepalingen inzake verworven rechten, het in het kader van hun nationale stelsel van sociale zekerheid als huisarts verrichten van de werkzaamheden van arts afhankelijk stellen van het bezit van een diploma, een certificaat of een andere titel die de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde afsluit, die elke lidstaat op het grondgebied waarvan de volledige opleidingscyclus wordt gegeven waarvan de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van de arts afhankelijk is, krachtens artikel 30 van vernoemde richtlijn dient in te voeren.

Lid 2 van dit artikel 36 bepaalt dat iedere lidstaat uitmaakt wat als verworven recht geldt, onder de enige voorwaarde dat hij de verworven rechten erkent van de artsen van wie, hoewel ze niet in het bezit zijn van een dergelijk diploma, certificaat of andere titel, de in een andere lidstaat behaalde diploma’s, certificaten of andere titels vóór 1 januari 1995 in die lidstaat werden erkend en die aldaar, eveneens vóór genoemde datum, het recht hebben verworven om in het kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid als huisarts werkzaam te zijn.

Deze bepaling vereist echter niet dat de lidstaten dezelfde waarde toekennen aan de verworven rechten en aan het behalen van het certificaat van specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde. Zij legt de lidstaten bijgevolg niet op om een vóór 1 januari 1995 verkregen toelating tot uitoefening van de werkzaamheden van huisarts in het kader van het nationale gezondheidsstelsel als gelijkwaardig aan het verkrijgen van het certificaat van specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde te beschouwen.

Aldus is het feit alleen dat de houders van het certificaat van specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde, enerzijds, en diegenen die slechts de genoemde toelating bezitten, anderzijds, wat de bezetting van de artsenplaatsen betreft, niet dezelfde slaagkansen hebben, niet strijdig met bovengenoemde bepaling.

Meer in het bijzonder verzet artikel 36, lid 2, zich er niet tegen dat de lidstaten aan artsen die zowel houder zijn van het vernoemde certificaat als van een toelating:

– meer plaatsen voorbehouden dan aan de artsen die dit certificaat bezitten, respectievelijk de toegelaten artsen, door hun toe te staan in deze twee categorieën van voorbehouden plaatsen tegelijkertijd mee te dingen;

– een nog verdergaande gunstiger behandeling geven door, wanneer zij meedingen in het kader van de quota van plaatsen die voorbehouden zijn aan artsen die op 31 december 1994 waren toegelaten tot de uitoefening van het beroep, hun de bijkomende punten te verlenen voor het verkrijgen van bovengenoemd certificaat.

(cf. punten 30‑31, 34‑35, 45, dictum 1‑2)