Salaris- of pensioenafrekeningen kunnen bezwarende besluiten vormen en als zodanig het voorwerp vormen van een klacht en eventueel een beroep. Dit is het geval wanneer een louter financieel besluit wegens zijn aard kan worden weerspiegeld in die salaris- of pensioenafrekening. In dat geval heeft de toezending van de maandelijkse salaris- of pensioenafrekening tot gevolg dat de in de artikelen 90, lid 2, respectievelijk 91, lid 3, van het Statuut bedoelde klacht- en beroepstermijn tegen een administratief besluit gaan lopen, wanneer uit die afrekening duidelijk en voor het eerst het bestaan en de strekking van dat besluit blijken.

Dit is met name het geval wanneer de aangetaste rechten, bijvoorbeeld na de wijziging van een handeling van algemene strekking, hoofdzakelijk of louter financieel van aard zijn. In een dergelijk geval kan de stopzetting van een betaling of de vermindering van het bedrag ervan, die blijkt uit de salaris- of de pensioenafrekening na die wijziging, immers alleen het gevolg zijn van het besluit van de bevoegde dienst om de betrokken handeling van algemene strekking toe te passen op de betrokken ambtenaar of gepensioneerde.

Een salaris- of pensioenrekening heeft qua aard en doel echter niet de kenmerken van een bezwarend besluit wanneer zij slechts de financiële weergave vormt van de strekking van eerdere juridische besluiten betreffende de administratieve situatie van de ambtenaar of gepensioneerde of, met andere woorden, wanneer zij een loutere bevestiging van die eerdere administratieve besluiten vormt.

De eerste salaris- of pensioenafrekening na de inwerkingtreding van de handeling van algemene strekking die, ongeacht de vorm ervan, de financiële rechten van een abstracte categorie (voormalige) ambtenaren wijzigt, geeft voor de ontvanger ervan noodzakelijkerwijs de vaststelling weer van een individueel administratief besluit dat bindende rechtsgevolgen heeft die de belangen van de betrokken ambtenaar of gepensioneerde rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken. Dit is niet het geval bij pensioenafrekeningen die, op het niveau van de besluitvorming door het tot aanstelling bevoegd gezag, de eerste concretisering vormen van een nieuwe aanpassingscoëfficiënt als gevolg van de nieuwe methode van actualisering zoals voorzien in het Statuut in de versie volgende uit de inwerkingtreding van verordening nr. 1023/2013, tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie, waarvoor niet meer de vaststelling van een verordening van de Raad nodig is, maar uitsluitend een besluit van de Commissie.

(cf. punten 32‑35, 37 en 38)

Hof: arrest van 19 januari 1984, Andersen e.a./Parlement,262/80, EU:C:1984:18, punt 4

Gerecht van eerste aanleg: arresten van 27 oktober 1994, Benzler/Commissie,T‑536/93, EU:T:1994:264, punt 15; van 8 november 2000, Bareyt e.a./Commissie,T‑175/97, EU:T:2000:259; van 29 november 2006, Campoli/Commissie,T‑135/05, EU:T:2006:366, punt 40, en van 9 januari 2007, Van Neyghem/Comité van de Regio’s,T‑288/04, EU:T:2007:1, punten 39 en 40

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 23 april 2008, Pickering/Commissie,F‑103/05, EU:F:2008:45, punten 72 en 74; van 4 september 2008, Lafili/Commissie,F‑22/07, EU:F:2008:104, punt 33; van 30 september 2010, Lebedef en Jones/Commissie, F‑29/09, EU:F:2010:120, punt 35; van 5 december 2012, Lebedef e.a./Commissie,F‑110/11, EU:F:2012:174, punt 37, en van 26 juni 2013, Buschak/Commissie,F‑56/12, EU:F:2013:96, punt 19; beschikkingen van 20 maart 2014, Michel/Commissie,F‑44/13, EU:F:2014:40, punten 49 en 50, en van 23 april 2015, Bensai/Commissie,F‑131/14, EU:F:2015:34, punten 34 en 35