ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Punt 2.3.6 van de praktische gids, dat wordt vermeld in de brief van 10 augustus 2012, verwijst naar het begrip belangenconflict, dat als volgt wordt omschreven:

„Belangenconflict: een belangenconflict doet zich voor wanneer de onpartijdige en objectieve uitoefening van de functies van de aanbestedende dienst of de gelijke behandeling van een gegadigde/inschrijver/kandidaat naar aanleiding van een gunningsprocedure of de uitvoering van een overeenkomst in gevaar wordt gebracht als gevolg van familiebanden, vriendschap, politieke gezindheid of nationaliteit, economische belangen of elke andere eventuele belangengemeenschap met de begunstigde van programma’s die worden gefinancierd door de [Unie]. Een belangenconflict kan ontstaan wanneer bijvoorbeeld een individu dat aan de procedure deelneemt (evaluatiecomité, aanbestedende dienst, enzovoort) zichzelf of een ander ongerechtvaardigde directe of indirecte voordelen kan verlenen door de uitkomst van de procedure te beïnvloeden, of wanneer een deskundige/een vennootschap vertrouwelijke informatie kan bemachtigen die leidt tot oneerlijke mededinging tijdens latere procedures of tijdens procedures die samenhangen met de lopende procedure.

Bijvoorbeeld, elke vennootschap of elke deskundige die betrokken is bij de voorbereiding van een project (bijvoorbeeld, bij de vaststelling van de taakomschrijving) moet in het algemeen worden uitgesloten van deelneming aan aanbestedingen die daaruit voortvloeien, tenzij zij of hij ten aanzien van de aanbestedende dienst bewijst dat [haar of zijn] betrokkenheid in de fasen die aan de aanbesteding voorafgaan, geen oneerlijke mededinging oplevert.

De gegadigden/inschrijvers/kandidaten die in een belangenconflict verkeren in het kader van een gunningsprocedure/subsidieprocedure, moeten van deze procedure worden uitgesloten. De uitsluitingsgronden moeten geval per geval worden onderzocht. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie moet de uitsluiting van een inschrijver berusten op het bestaan van een reëel risico van een belangenconflict dat wordt gestaafd door de specifieke omstandigheden van de betrokken zaak. Een automatische uitsluiting ontneemt de gegadigde/inschrijver/kandidaat het recht om bewijzen aan te dragen die elk vermoeden van een belangenconflict kunnen wegnemen.

[...]”
151

In navolging van de Commissie, moet namelijk worden opgemerkt dat een op 14 december 2007 door de Commissie vastgesteld document, dat toegankelijk is op haar internetsite onder het opschrift „Guidance on the implementation of regulation no 1924/2006 on nutrition and health claims made on foods – Conclusions of the standing committee on the food chain and animal health” (Leidraad voor de uitvoering van verordening nr. 1924/2006 betreffende voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen – Conclusies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid) inging op de vraag over het wetenschappelijk bewijs van de claims waarop de artikelen 13 en 14 van verordening nr. 1924/2006 betrekking hebben. In het bijzonder blijkt uit punt III.2.3 van dat document, met het opschrift „Invloed van de indeling onder artikel 13 of artikel 14” uitdrukkelijk dat de indeling van claims onder deze bepalingen geen enkele invloed had op het niveau van het voor vergunning ervan vereiste wetenschappelijk bewijs.
Artikel 8, leden 1 tot en met 3, van het besluit inzake de functie en het mandaat van de raadadviseur-auditeur luidt als volgt:

„1. Wanneer de Commissie voornemens is informatie vrij te geven die zakengeheimen of anderszins vertrouwelijke informatie kan vormen voor een onderneming of een persoon, dienen die onderneming of persoon door [DG COMP] schriftelijk in kennis te worden gesteld van dit voornemen en van de redenen daarvoor. Een termijn wordt vastgesteld waarbinnen de betrokken onderneming of persoon schriftelijk opmerkingen kan maken.

2. Wanneer de betrokken onderneming of persoon bezwaar maakt tegen het vrijgeven van de informatie, kan deze kwestie aan de raadadviseur-auditeur worden voorgelegd. Indien de raadadviseur-auditeur tot de conclusie komt dat de informatie kan worden vrijgegeven omdat deze geen zakengeheimen of anderszins vertrouwelijke informatie vormt of omdat er een hoger belang is bij het vrijgeven van die informatie, dient die conclusie te worden geformuleerd in een met redenen omkleed besluit waarvan kennisgeving wordt gedaan aan de betrokken onderneming of persoon. In dat besluit wordt vermeld vanaf welke datum de informatie wordt vrijgegeven. Dit mag niet eerder geschieden dan één week na de datum van kennisgeving.

3. De leden 1 en 2 zijn van overeenkomstige toepassing op het vrijgeven van informatie door bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.”
32

Toegevoegd moet worden dat de omstandigheid dat bepaalde in punt 6 supra opgesomde diensten van klasse 36 als financiële diensten zouden kunnen worden gekwalificeerd, de ontoereikende motivering van de bestreden beslissing aangaande deze soort diensten niet verhelpt. Dienaangaande suggereert de kamer van beroep ten eerste nergens in de bestreden beslissing dat zij met de uitdrukking „financiële diensten” doelde op alle of zelfs een deel van de diensten van klasse 36 waarvoor het oudere merk is ingeschreven. De brief van het BHIM van 10 april 2013 bevestigt deze beoordeling (zie punt 28 supra). Ten tweede kan door een dergelijk gebrek aan precisie artikel 42, lid 2, laatste volzin, van verordening nr. 207/2009, volgens hetwelk „[indien] het oudere gemeenschapsmerk slechts [wordt] gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, [...] het [dan] voor het onderzoek van de oppositie [wordt] geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten ingeschreven te zijn”, niet worden toegepast, en kan in voorkomend geval evenmin het in de laatste volzin van punt 20 supra beschreven onderzoek worden verricht. In dit verband heeft het BHIM ter terechtzitting gepreciseerd dat bepaalde in punt 6 supra vermelde diensten van klasse 36, zoals het beheer van onroerende goederen, niet kunnen worden gekwalificeerd als financiële diensten, zodat de bestreden beslissing niet kan worden geacht te zien op al deze diensten. Aangezien het niet mogelijk is om te weten of de kamer van beroep door de verwijzing „financiële diensten” alle of zelfs een deel van de diensten van klasse 36 aanduidt, waarvoor het oudere merk is ingeschreven, is het feitelijk onmogelijk vast te stellen voor welke diensten het oudere merk voor de oppositie moet worden geacht te zijn ingeschreven, waardoor daarna niet kan worden beoordeeld of sprake is van verwarringsgevaar.
40

In casu was de Commissie in het bestreden besluit met name van mening dat aangezien het begrip ziekenhuisbereiding niet terug te vinden was in richtlijn 2001/83, moest worden nagegaan of het gebruik van cholinezuur als ziekenhuisbereiding kon worden gelijkgesteld met het in het kader van artikel 5 van deze richtlijn bedoelde gebruik. De Commissie heeft vervolgens besloten dat ziekenhuisbereidingen niet voldeden aan de voorwaarden van artikel 5, lid 1, van richtlijn 2001/83 en dat op grond daarvan dus geen langdurig gebruik in de medische praktijk in de zin van artikel 10 bis van richtlijn 2001/83 kon worden aangetoond, anders dan het CHMP in zijn herziene advies had besloten.
59

Verzoeksters baseren het tweede middel in wezen op drie grieven. Volgens verzoeksters’ eerste grief is artikel 3, leden 6 en 7, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51, rectificatie in PB 2010, L 7, blz. 22; hierna: „basisverordening”) geschonden. Huns inziens hadden hun verkopen aan Cognis moeten worden uitgesloten van de analyse van de schade en kon in geen geval een causaal verband in de zin van artikel 3, lid 6, van de basisverordening tussen de invoer met dumping en de schade worden gelegd daar de gestelde schade aan „eigen gedrag” was te wijten. De gestelde schade had, voor zover aangetoond, aan „andere factoren” in de zin van artikel 3, lid 7, van de basisverordening moeten worden toegeschreven, zoals is aangenomen in een aantal eerdere besluiten van de Commissie en de Raad. Deze verkopen hadden ook moeten worden uitgesloten van de berekening van de schademarge. Volgens verzoeksters’ tweede grief is artikel 3, lid 2, van de basisverordening geschonden. Gelet op het feit dat de verkopen aan Cognis niet zijn uitgesloten van het causaal verband, hebben de Commissie en de Raad geen objectief onderzoek verricht en gingen zij evenmin uit van positief bewijs bij de bepaling van de schade. Volgens verzoeksters’ derde grief is ook artikel 9, lid 4, van de basisverordening geschonden, daar de Raad de verkopen van het betrokken product aan Cognis niet heeft uitgesloten en een antidumpingrecht heeft opgelegd zonder de schademarge correct te evalueren.
5.

Mededinging — Geldboeten — Bedrag — Vaststelling — Vaststelling van het basisbedrag — Vaststelling van de waarde van de verkopen — Ernst van de inbreuk — Vaststelling van de geldboete in verhouding tot de factoren die bij de beoordeling van de ernst van de inbreuk in aanmerking zijn genomen — Totale omzet van de betrokken onderneming — Omzet die is behaald met goederen waarop de inbreuk betrekking heeft — Respectieve inaanmerkingneming — Grenzen (Art. 101 VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 23, lid 2; mededeling 2006/C 210/02 van de Commissie, punt 13) (cf. punten 102‑107, 158‑160, 165, 166)
7.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Belarus — Bevriezing van de tegoeden van bepaalde personen en entiteiten wegens de situatie in Belarus — Verplichting om deze maatregel uit te breiden tot entiteiten die in handen zijn van of onder zeggenschap staan van een dergelijke entiteit — Voorwaarden — Handelingen met beperkende maatregelen die worden toegepast op deze entiteiten die in handen zijn van een dergelijke entiteit of waarover een dergelijke entiteit zeggenschap heeft — Naam van de personen en entiteiten die in handen zijn van of onder zeggenschap staan van de betrokken entiteiten, die rechtsgeldig moet zijn opgenomen op de lijst van de door de beperkende maatregelen getroffen personen (Besluiten van de Raad 2010/639/GBVB, 2012/642/GBVB, 2012/171/GBVB en 2014/750/GBVB; verordeningen van de Raad nr. 765/2006, nr. 265/2012, nr. 1017/2012 en nr. 1159/2014) (cf. punten 133‑137, 147, 148, 184, 185, 188)
Wanneer in het kader van een beroep tot nietigverklaring van een besluit van de Commissie houdende oplegging van een geldboete wegens schending van de mededingingsregels, dat besluit uitdrukkelijk bepaalt dat het een besluit is tot wijziging van een oorspronkelijke beschikking, die een ander boetebedrag oplegde en die door de Unierechter gedeeltelijk nietig is verklaard, ligt de procedure tot vaststelling van het wijzigingsbesluit in het verlengde van de procedure die heeft geleid tot deze oorspronkelijke beschikking.

Derhalve kan tot verificatie of verzoeksters rechten van de verdediging zijn geëerbiedigd in de procedure die leidde tot de vaststelling van het bestreden wijzigingsbesluit, rekening worden gehouden met de inhoud van de mededeling van punten van bezwaar van de oorspronkelijke beschikking, voor zover het arrest tot gedeeltelijke nietigverklaring deze inhoud onaangetast laat. Voor zover dit laatste arrest de waarachtigheid, relevantie of gegrondheid van de in de mededeling van punten van bezwaar in het kader van de vaststelling van de oorspronkelijke beschikking uiteengezette elementen rechtens en feitelijk betreffende de berekening van het boetebedrag onaangetast laat, verzet het in dat arrest vastgestelde zich er evenmin tegen dat bij de controle of verzoeksters rechten van de verdediging zijn geëerbiedigd in de procedure die tot het wijzigingsbesluit leidde, rekening wordt gehouden met in de oorspronkelijke mededeling van punten van bezwaar gegeven aanwijzingen over de vaststelling van het boetebedrag.

Wanneer in de eerste plaats de oorspronkelijke mededeling van punten van bezwaar de betrokken onderneming de noodzakelijke gegevens heeft verstrekt om zich, ook wat de oplegging van een geldboete betreft, nuttig te kunnen verdedigen, in de tweede plaats het arrest houdende gedeeltelijke nietigverklaring van de oorspronkelijke beschikking de waarachtigheid, relevantie of gegrondheid van deze gegevens onaangetast laat en in de derde plaats de Commissie in het wijzigingsbesluit vergeleken met de oorspronkelijke mededeling van punten van bezwaar geen nieuwe gegevens tegen deze onderneming aanvoert, is de Commissie bijgevolg niet gehouden deze onderneming een nieuwe mededeling van punten van bezwaar toe te zenden.

(cf. punten 42, 45, 47, 64, 65, 72)
7.

Gemeenschappelijke handelspolitiek — Bescherming tegen dumpingpraktijken — Dumpingmarge — Vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs — Correcties — Verschillen in efficiëntie van consumptie en productiviteit — Omstandigheden die de vergelijkbaarheid tussen de prijs of de normale waarde in een soortgelijk land met een markteconomie en de uitvoerprijs in een land zonder een markteconomie niet noodzakelijk negatief beïnvloeden [Verordening nr. 1225/2009 van de Raad, art. 2, lid 7, a), 10 en 11] (cf. punt 110)
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 19 mei 2015 –

Diputación Foral de Bizkaia/Commissie

(Zaak T‑397/12)

„Staatssteun — Bouw — Steun van de Spaanse overheid aan de onderneming Habidite — Overeenkomsten gesloten met het oog op de vestiging van een fabriek voor de productie van bouwelementen en de levering van een aantal door deze fabriek te vervaardigen woonmodules — Besluit waarbij de steun onrechtmatig is verklaard — Besluit waarbij de steun deels verenigbaar en deels onverenigbaar met de interne markt is verklaard — Geen voorafgaande kennisgeving — Rechten van verdediging — Motiveringsplicht”

1. Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Steun die met staatsmiddelen is bekostigd (Art. 107, lid 1, VWEU en 108 VWEU) (cf. punten 31, 32)

2. Steunmaatregelen van de staten — Algemene steunregeling die is goedgekeurd door de Commissie — Individuele steun die binnen de werkingssfeer ratione temporis van deze regeling valt — Afbakening — Datum van de handeling die juridisch bindend is voor de voor steunverlening bevoegde nationale overheid (Art. 107, lid 1, VWEU) (cf. punten 33, 42, 43)

3. Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek door de Commissie — Administratieve procedure — Verplichting van de Commissie om de belanghebbenden, en dus de steunverlenende lagere openbare lichamen, aan te manen hun opmerkingen in te dienen — Grenzen (Art. 108, lid 2, VWEU) (cf. punten 53‑57, 63, 64)

4. Steunmaatregelen van de staten — Besluit van de Commissie tot inleiding van de formele procedure tot onderzoek van de overheidsmaatregel die voorlopig als nieuwe steun wordt gekwalificeerd — Motiveringsplicht — Omvang (Art. 108, lid 2, VWEU; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 6) (cf. punt 58)

5. Steunmaatregelen van de staten — Onderzoek door de Commissie — Besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU — Evolutie van het standpunt van de Commissie aan het einde van de procedure — Afwijking tussen het besluit tot inleiding van de procedure en het eindbesluit — Toelaatbaarheid (Art. 108, lid 2, VWEU; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 7) (cf. punten 59, 60, 65)

6. Handelingen van de instellingen — Motivering — Verplichting — Omvang (Art. 296 VWEU) (cf. punten 68, 69)

Voorwerp

Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C (2012) 4194 final van de Commissie van 27 juni 2012 inzake staatssteun nr. SA.28356 (C 37/2009) (ex N 226/2009)

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
Aangaande het in de handel brengen van vergelijkbare geneesmiddelen in de zin van verordening nr. 847/2000 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen inzake de criteria voor de aanwijzing van een geneesmiddel als weesgeneesmiddel en de definities van de begrippen „gelijkwaardig geneesmiddel” en „klinische superioriteit” heeft artikel 8, lid 3, van verordening nr. 141/2000 inzake weesgeneesmiddelen geen gevolgen voor de voorwaarden waaronder een vergunning voor het in de handel brengen van een dergelijk geneesmiddel kan worden verleend, maar bepaalt het dat in afwijking van lid 1 van artikel 8 van verordening nr. 141/2000 voor dit geneesmiddel deze vergunning in drie gevallen kan worden verleend. Over de vraag of deze vergunning aan het vergelijkbare geneesmiddel marktexclusiviteit verleent, is niets aangegeven.

Bij een vergelijkbaar geneesmiddel zelf kan het immers al dan niet gaan om een weesgeneesmiddel. Indien het vergelijkbare geneesmiddel geen weesgeneesmiddel is, zal de vergunning voor het in de handel brengen ervan niet resulteren in marktexclusiviteit uit hoofde van artikel 8, lid 1, van verordening nr. 141/2000. Indien het geneesmiddel daarentegen zelf een weesgeneesmiddel is, kan de tienjarige marktexclusiviteit die er overeenkomstig dit artikel 8, lid 1, aan is verleend, niet worden verkort op grond dat er een weesgeneesmiddel bestaat waarvoor een vergunning voor het in de handel brengen is verleend voor dezelfde therapeutische indicaties en dat voor deze therapeutische indicaties marktexclusiviteit geniet.

De vergunning voor het in de handel brengen die wordt verleend voor een weesgeneesmiddel voor dezelfde therapeutische indicaties als die waarvoor de vergunning voor het in de handel brengen van een oorspronkelijk weesgeneesmiddel is verleend, zelfs op een van de in artikel 8, lid 3, van verordening nr. 141/2000 vastgestelde gronden, resulteert dus van rechtswege in een marktexclusiviteit van tien jaar overeenkomstig artikel 8, lid 1, van deze verordening. Juist om het door deze verordening nagestreefde doel te waarborgen, namelijk het stimuleren van investeringen in onderzoek en ontwikkeling en het in de handel brengen van weesgeneesmiddelen, moet de marktexclusiviteit worden verleend in alle gevallen waarin voor een weesgeneesmiddel een vergunning voor het in de handel brengen wordt verleend. In dit opzicht kan de periode van marktexclusiviteit van tien jaar, die in verordening nr. 141/2000 is vastgesteld als stimulerende maatregel voor de ontwikkeling en het in de handel brengen van weesgeneesmiddelen, niet worden beschouwd als gelijkwaardig aan de periodes van bescherming van de gegevens, die het dossier van elk geneesmiddel waarvoor een vergunning voor het in de handel brengen is verleend, geniet, aangezien de gevolgen en de omvang van elk van deze mechanismen verschillen.

(cf. punten 73, 74, 78, 80, 81)
9.

Steunmaatregelen van de staten — Verbod — Afwijkingen — Steun die als verenigbaar met de interne markt kan worden beschouwd — Toepassing van de in de mededeling over de referentiepercentages vastgestelde percentages — Toelaatbaarheid [Art. 107, lid 3, c), VWEU; mededeling 96/C 232/06 van de Commissie] (cf. punten 117‑123)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 19, 20, 65)

2. Gemeenschapsmerk – Procedurevoorschriften – Ambtshalve onderzoek van de feiten – Oppositieprocedure – Onderzoek beperkt tot de aangevoerde feiten, bewijsmiddelen en argumenten – Inaanmerkingneming van bekende feiten (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 76, lid 1) (cf. punten 29, 30)

3. Procedure – Aanvoering van nieuwe middelen in de loop van het geding – Voorwaarden – Nieuw middel – Begrip (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 48, lid 2, eerste alinea) (cf. punt 51)

4. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerken LINEX en LINES PERLA (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 62‑64, 70)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 6 augustus 2012 (zaak R 414/2011‑4) inzake een oppositieprocedure tussen Tenimenti Angelini SpA en Novartis AG

Dictum

Dictum

1) De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 6 augustus 2012 (zaak R 414/2011‑4) wordt vernietigd.

2) Het BHIM zal zijn eigen kosten en die van verzoekster dragen.

3) Interveniënte zal haar eigen kosten dragen.
Zaak T‑272/12

Energetický a průmyslový holding a.s.

en

EP Investment Advisors s.r.o.

tegen

Europese Commissie

„Mededinging — Administratieve procedure — Besluit houdende vaststelling van een weigering om zich aan een inspectie te onderwerpen en houdende oplegging van een geldboete — Artikel 23, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 1/2003 — Vermoeden van onschuld — Rechten van de verdediging — Evenredigheid — Motiveringsplicht”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 26 november 2014

Op het gebied van de mededinging kan de Commissie, zoals uit de bewoordingen van artikel 23, lid 1, sub c, van verordening nr. 1/2003 blijkt, geldboeten opleggen wanneer ondernemingen zich opzettelijk of uit onachtzaamheid niet aan een inspectie onderwerpen. Dit is een van de twee gevallen waarin op grond van die bepaling een geldboete kan worden opgelegd. De Commissie draagt de bewijslast daarvan. Volgens die bepaling dient de Commissie aldus te bewijzen dat toegang is verleend tot de gegevens in een geblokkeerde e-mailaccount, maar dient zij niet aan te tonen dat die gegevens zijn gemanipuleerd of gewist. (cf. punten 37, 39)

Het feit dat de Commissie na een inspectie op grond van artikel 20 van verordening nr. 1/2003 een onderneming niet heeft vervolgd wegens schending van materieel recht in de zin van artikel 101 VWEU, is niet relevant voor de kwalificatie van de procedurele inbreuk bestaande in een weigering van die onderneming om zich aan die inspectie te onderwerpen. Gelet op het feit dat de inspectiebeschikkingen aan het begin van het onderzoek worden gegeven, kan in die fase geen sprake zijn van een definitieve beoordeling of de handelingen of besluiten van de entiteiten tot wie de beschikking is gericht, of van andere entiteiten, kunnen worden aangemerkt als overeenkomsten tussen ondernemingen, besluiten van ondernemersverenigingen of onderling afgestemde feitelijke gedragingen die in strijd zijn met artikel 101, lid 1, VWEU, dan wel als feitelijke gedragingen als bedoeld in artikel 102 VWEU. (cf. punt 55)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punten 66, 67)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punten 68, 69, 72, 73, 75)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punt 85)

Op het gebied van de mededinging is de Commissie, omdat zij geen richtsnoeren met een berekeningsmethode heeft vastgesteld waaraan zij bij de oplegging van geldboeten krachtens artikel 23, lid 1, sub c, van verordening nr. 1/2003 zou zijn gebonden, niet verplicht het basisbedrag van de geldboete of de omvang van de eventuele verzwaring of verzachting in absolute getallen of in percentages vast te stellen, mits haar redenering ter zake van de vaststelling van het bedrag van de geldboete duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking komt in het besluit houdende oplegging van de geldboete. (cf. punt 101)

Zie de tekst van de beslissing. (cf. punten 104‑113)
2.

Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Aanvang — Handeling met beperkende maatregelen tegen een persoon of entiteit — Handeling die is gepubliceerd en aan de adressaten is meegedeeld — Datum van mededeling van de handeling — Mededeling aan de betrokkene via publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie — Toelaatbaarheid — Voorwaarden — Onmogelijkheid voor de Raad om tot betekening over te gaan (Art. 263, zesde alinea, VWEU en 275, tweede alinea, VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 102; besluit 2011/782/GBVB van de Raad; verordeningen nrs. 1244/2011 en 36/2012 van de Raad) (cf. punten 48‑56)