ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
136

In de onderhavige zaak heeft rekwirante in het kader van haar beroep in eerste aanleg de Commissie in wezen verweten dat zij heeft nagelaten onderscheid te maken tussen verwervingen van zeggenschapsdeelnemingen in niet-ingezeten vennootschappen en andere verwervingen van deelnemingen, en aldus niet heeft vastgesteld dat de toepassing van de litigieuze maatregel in het eerste geval geen staatssteun inhield. Het Gerecht heeft in punt 199 van het bestreden arrest met betrekking tot de vraag of het uit de betreffende maatregel voortvloeiende verschil in behandeling gerechtvaardigd is, in herinnering gebracht dat het aan de betrokken lidstaat is om te bewijzen dat dit het geval is en om de inhoud van de betreffende maatregel of de voorwaarden voor de toepassing ervan aan te passen indien blijkt dat die maatregel slechts gedeeltelijk gerechtvaardigd is. Het Gerecht heeft dus zonder blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting in punt 201 van het bestreden arrest vastgesteld dat, gesteld al dat de Commissie en het Koninkrijk Spanje op basis van gedocumenteerde verzoeken die door deze lidstaat zijn ingediend, specifieke discussies zouden hebben gevoerd over het door de Commissie in het kader van de formele onderzoeksprocedure verrichte onderzoek van het geval waarin meerderheidsdeelnemingen worden verworven, de grief van rekwirante in de omstandigheden van de onderhavige zaak hoe dan ook moest worden afgewezen.
125

Wat in de tweede plaats het argument van EPSU betreft dat het Gerecht in het bestreden arrest geen rekening heeft gehouden met het feit dat de Commissie, die in haar correspondentie had aangekondigd dat er een „effectbeoordeling” zou worden verricht of dat deze zelfs al gaande was, in het litigieuze besluit niet had aangegeven waarom zij die analyse niet had verricht, moet worden opgemerkt dat het Gerecht in punt 138 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat verzoekers in eerste aanleg niet hadden verduidelijkt op grond van welke bepaling de Commissie verplicht zou zijn om een dergelijke „effectbeoordeling” te verrichten alvorens te weigeren haar initiatiefrecht uit te oefenen, en om die reden hun argument ongegrond heeft verklaard. EPSU kan dus niet stellen dat het Gerecht in het bestreden arrest dergelijke overwegingen niet in aanmerking heeft genomen. Overigens kan EPSU zich, aangezien zij zich in eerste aanleg niet heeft beroepen op een schending van haar gewettigd vertrouwen op grond van deze overwegingen, zoals de advocaat-generaal in punt 107 van zijn conclusie heeft opgemerkt, niet voor het eerst in het kader van de onderhavige hogere voorziening beroepen op een dergelijk argument, dat dus niet-ontvankelijk is.
45

In herinnering moet worden gebracht dat wanneer de nationale regelgeving niet in overeenstemming met de vereisten van het Unierecht kan worden uitgelegd, de nationale rechter die in het kader van zijn bevoegdheid belast is met de toepassing van de bepalingen van het Unierecht, krachtens het beginsel van voorrang van het Unierecht verplicht is om de volle werking van deze bepalingen te waarborgen en daarbij, indien nodig, op eigen gezag elke strijdige bepaling van de nationale wettelijke regeling buiten toepassing te laten, zelfs als deze bepaling van latere datum is, zonder dat hij de voorafgaande opheffing ervan via de wetgevings- of enige andere constitutionele procedure hoeft te vragen of af te wachten (arrest van 24 juni 2019, Poplawski, C‑573/17, EU:C:2019:530, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
14

Artikel 89 („Aanpassing van de doorberekende belastingbedragen”) van wet 37/1992 bepaalt: „1. De belastingplichtige moet de doorberekende belastingbedragen aanpassen wanneer deze onjuist zijn bepaald of wanneer er sprake is van omstandigheden die overeenkomstig artikel 80 van deze wet aanleiding geven tot de wijziging van de maatstaf van heffing. De aanpassing moet worden uitgevoerd op het moment waarop de oorzaken van de onjuiste bepaling van de bedragen worden vastgesteld of wanneer de in de voorgaande alinea vermelde omstandigheden zich voordoen, op voorwaarde dat dit binnen de termijn van vier jaar is vanaf de datum waarop de overeenkomstige belasting over de handeling verschuldigd is geworden of, in voorkomend geval, de in artikel 80 vermelde omstandigheden zich hebben voorgedaan. 2. Het vorige lid is ook van toepassing wanneer de factuur van de betrokken handeling is uitgereikt zonder doorberekening van het belastingbedrag. 3. Niettegenstaande de bovenstaande leden worden de doorberekende belastingbedragen niet aangepast in de volgende gevallen: 1) wanneer de aanpassing niet is gebaseerd op de in artikel 80 van deze wet genoemde oorzaken, een verhoging van de doorberekende bedragen met zich meebrengt en degenen voor wie de handelingen worden verricht niet handelen als ondernemers of beroepsbeoefenaren, behoudens gevallen van wettelijke verhoging van de belastingtarieven, in welke gevallen de aanpassing kan worden uitgevoerd in de maand waarin de nieuwe belastingtarieven van kracht worden en in de daaropvolgende maand; 2) wanneer de belastingdienst in de desbetreffende belastingaanslagen hogere verschuldigd geworden en niet doorberekende belastingbedragen vaststelt dan die welke zijn aangegeven door de belastingplichtige en op grond van objectieve gegevens is aangetoond dat de belastingplichtige zich schuldig heeft gemaakt aan fraude of dat hij wist of op basis van redelijke zorgvuldigheid had moeten weten dat hij een frauduleuze handeling heeft verricht.”
De Pravila službe v Slovenski vojski (personeelsregeling van het Sloveense leger) (Uradni list RS, nr. 84/09) definieert het begrip „wachtdienst” als volgt:

„De wachtdienst wordt beschouwd als een gevechtsmissie in vredestijd [...], tijdens welke een soldaat op wacht ook gebruik kan maken van wapens en dodelijk geweld overeenkomstig het bepaalde in artikel 51 ZObr. De wachtdienst wordt verricht in tijdsblokken (binnen een periode van 7 dagen met een permanente aanwezigheid, dat wil zeggen 24 uur per dag aanwezigheid op de werkplek) met het oog op een adequate organisatie van het werk. De wachtdienst wordt geregeld op het niveau van de militaire eenheid, die er tevens zorg voor draagt dat personen binnen dezelfde eenheid gelijkelijk worden belast met het verzorgen van de wachtdiensten. De wachtdienst heeft een specifiek militair en strategisch belang. Het waarborgen van voortdurende operationele beschikbaarheid is een fundamentele taak van het leger in vredestijd. Teneinde een passend niveau van paraatheid in vredestijd te waarborgen zorgt het leger voor permanente strijdkrachten en voor permanente maatregelen om op te treden. De permanente strijdkrachten maken het mogelijk om een ononderbroken capaciteit te waarborgen en bieden het leger mogelijkheden om militair en niet-militair te land, ter zee en in de lucht op te treden in de Republiek Slovenië. Een deel van de permanente strijdkrachten wordt gevormd door de veiligheidstroepen.

De wachtdienst wordt verzorgd door een gewapende eenheid of een groep militairen die zorgen voor de fysieke bescherming van personen, installaties, activa en gebieden. [...]

De algemene verplichtingen van personen die wachtdienst hebben bestaan erin dat zij datgene wat hun is toevertrouwd (installaties, personen enzovoort) met waakzaamheid beschermen en verdedigen, hun handwapen onder handbereik houden en voortdurend gereed zijn om het te gebruiken, de wachtpost niet verlaten voordat iemand hen heeft vervangen, en niemand anders dan een meerdere, een plaatsvervangend gezagvoerder of een wachtcommandant, een officier van dienst of een verantwoordelijke voor de wacht toestaan om de wachtpost of het beschermde gebouw te benaderen of zich naar een verboden plaats te begeven. De personen die wachtdienst hebben, moeten bovendien personen staande houden, zoals voor bepaalde wachtposten is bepaald, alsmede contact houden en uitsluitend communiceren met de wachtcommandant en de andere lichamen van de wacht, en de wachtcommandant inlichten in geval van ongeregeldheden of brand in de omgeving, wanneer er sprake is van een bedreiging voor het beschermde voorwerp of de strijdkrachten als gevolg van natuurrampen of andere rampen, en wanneer zij ziek zijn of enige andere vorm van bijstand nodig hebben.

De veiligheidstroepen waarborgen de veiligheid van installaties, documenten, personen, wapens en militaire uitrusting, munitie en ander materieel tegen diverse vormen van bedreiging. [...]”
29

Volgens de verwijzende rechter kan uit de rechtspraak van het Hof die voortvloeit uit de arresten van 17 december 1970, Manpower (35/70, EU:C:1970:120), en 10 februari 2000, FTS (C‑202/97, EU:C:2000:75), niet worden afgeleid welke van die beide stromingen in de rechtspraak de voorkeur heeft. In het bijzonder kan op basis daarvan geen antwoord worden gegeven op de vraag of, gelet op de door het Hof in de punten 42 tot en met 45 van het laatstgenoemde arrest vermelde criteria, de in artikel 12, lid 1, van verordening nr. 883/2004 vastgelegde en in artikel 14, lid 2, van verordening nr. 987/2009 verduidelijkte regel dat een werkgever normaliter op het grondgebied van de lidstaat waar hij is gevestigd substantiële werkzaamheden moet verrichten die verder gaan dan louter intern beheer, alleen is nageleefd als het uitzendbureau een substantieel deel van zijn werkzaamheden bestaande in de terbeschikkingstelling van uitzendkrachten verricht voor inlenende ondernemingen die zijn gevestigd en hun activiteiten uitoefenen in dezelfde lidstaat als die waar dit uitzendbureau zelf is gevestigd, dan wel of het volstaat dat dit uitzendbureau enkel in deze lidstaat is geregistreerd en aldaar arbeidsovereenkomsten sluit met de bedoeling die uitzendkrachten ter beschikking te stellen van inlenende ondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd.
Artikel 56 van die verordening, met als opschrift „Competentie van de leidende toezichthoudende autoriteit”, luidt:

„1. Onverminderd artikel 55 is de toezichthoudende autoriteit van de hoofdvestiging of de enige vestiging van de verwerkingsverantwoordelijke of verwerker competent op te treden als leidende toezichthoudende autoriteit voor de grensoverschrijdende verwerking door die verwerkingsverantwoordelijke of verwerker overeenkomstig de procedure van artikel 60.

2. In afwijking van lid 1 is elke toezichthoudende autoriteit competent een bij haar ingediende klacht of een eventuele inbreuk op deze verordening te behandelen indien het onderwerp van die zaak alleen verband houdt met een vestiging in haar lidstaat of alleen voor betrokkenen in haar lidstaat wezenlijke gevolgen heeft.

3. In de in lid 2 van dit artikel bedoelde gevallen stelt de toezichthoudende autoriteit de leidende toezichthoudende autoriteit onverwijld in kennis van de zaak. Binnen drie weken nadat zij in kennis is gesteld, besluit de leidende toezichthoudende autoriteit of zij de zaak al dan niet zal behandelen, overeenkomstig de in artikel 60 vastgelegde procedure; zij houdt daarbij rekening met het al dan niet bestaan van een vestiging van de verwerkingsverantwoordelijke of de verwerker in de lidstaat van de toezichthoudende autoriteit die haar in kennis heeft gesteld.

4. Wanneer de leidende toezichthoudende autoriteit besluit de zaak te behandelen, is de procedure van artikel 60 van toepassing. De toezichthoudende autoriteit die de leidende toezichthoudende autoriteit in kennis heeft gesteld, kan bij deze laatste een ontwerpbesluit indienen. De leidende toezichthoudende autoriteit houdt zoveel mogelijk rekening met dat ontwerp wanneer zij het in artikel 60, lid 3, bedoelde ontwerpbesluit opstelt.

5. Indien de leidende toezichthoudende autoriteit besluit de zaak niet te behandelen, wordt deze overeenkomstig de artikelen 61 en 62 behandeld door de toezichthoudende autoriteit die de leidende toezichthoudende autoriteit in kennis heeft gesteld.

6. De leidende toezichthoudende autoriteit is voor de verwerkingsverantwoordelijke of de verwerker de enige gesprekspartner bij grensoverschrijdende verwerking door die verwerkingsverantwoordelijke of verwerker.”
Artikel 23 van deze verordening heeft als opschrift „Het gebruik van termen die verwijzen naar biologische productie” en luidt als volgt:

„1. In de zin van deze verordening worden producten geacht producten te zijn waarop termen voorkomen die verwijzen naar de biologische productiemethode, wanneer die producten, de ingrediënten ervan of de bij de productie gebruikte voedermiddelen in de etikettering, de reclame of de handelsdocumenten worden beschreven in termen die de koper doen aannemen dat de producten, ingrediënten of voedermiddelen geproduceerd zijn overeenkomstig de in deze verordening vervatte regels. Met name mogen de termen vermeld in de bijlage en de afleidingen of verkleinwoorden daarvan, zoals ‚bio’ en ‚eco’, in de hele Gemeenschap en in elke taal van de Gemeenschap afzonderlijk of in combinatie worden gebruikt voor de etikettering van en de reclame voor een product dat voldoet aan de voorschriften die bij of krachtens deze verordening zijn vastgesteld.

Op de etikettering van en in de reclame voor levende en onverwerkte landbouwproducten mogen termen die verwijzen naar de biologische productiemethode, daarenboven slechts voorkomen wanneer ook alle ingrediënten van dat product geproduceerd zijn overeenkomstig de voorschriften van deze verordening.

2. De in lid 1 bedoelde termen worden nergens in de Gemeenschap en in geen enkele taal van de Gemeenschap gebruikt voor de etikettering van, de reclame voor en de handelsdocumenten betreffende een product dat niet voldoet aan de eisen van deze verordening, tenzij zij niet worden toegepast op landbouwproducten in levensmiddelen of diervoeders of duidelijk geen verband houden met biologische productie.

Voorts worden in de etikettering of reclame geen termen, termen in handelsmerken inbegrepen, of praktijken gebruikt die de consument of gebruiker kunnen misleiden door de indruk te wekken dat een product of de ingrediënten ervan voldoen aan de voorschriften krachtens deze verordening.

[...]

4. Met betrekking tot verwerkte levensmiddelen mogen de in lid 1 bedoelde termen worden gebruikt:

a) in de verkoopbenaming, op voorwaarde dat: i) het verwerkte levensmiddel in overeenstemming is met artikel 19; ii) de ingrediënten van agrarische oorsprong voor ten minste 95 gewichtsprocent biologisch zijn;

b) uitsluitend in de lijst van ingrediënten, op voorwaarde dat het levensmiddel voldoet aan artikel 19, lid 1 en lid 2, onder a), b) en d);

[...]”
16

Deze rechterlijke instantie is van oordeel dat het arrest van 4 oktober 2012, Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe (C‑115/11, EU:C:2012:606), dat betrekking had op een zaak die eveneens Format betrof en waaraan feiten ten grondslag lagen die plaatsvonden in hetzelfde tijdvak als dit welk in het hoofdgeding aan de orde is, de in de onderhavige zaak met betrekking tot de uitlegging van artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1408/71 gerezen twijfels niet wegneemt. Het is juist dat het Hof in dat arrest voor recht heeft verklaard dat deze bepaling aldus moet worden uitgelegd dat een persoon die in het kader van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten die als arbeidsplaats het grondgebied van meerdere lidstaten vermelden, zijn werkzaamheden in loondienst gedurende de duur van elk van deze overeenkomsten feitelijk slechts op het grondgebied van een van deze staten uitoefent, niet onder het begrip „degene die op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen” in de zin van deze bepaling valt. De feiten die aan de orde waren in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, waarbij de betrokkene in meerdere lidstaten had gewerkt op basis van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten en hij gedurende de duur van elk van deze overeenkomsten uitsluitend op het grondgebied van een van die lidstaten werkzaamheden in loondienst had verricht, verschillen echter van de feiten die thans in het hoofdgeding aan de orde zijn, aangezien de betrokkene, op basis van één enkele arbeidsovereenkomst, gedurende twee onmiddellijk op elkaar volgende tijdvakken werkzaamheden in loondienst heeft verricht op het grondgebied van twee verschillende lidstaten.
Artikel 6 van uitvoeringsverordening nr. 282/2011 luidt:

„1. Onder restaurant- en cateringdiensten wordt verstaan het verstrekken van bereide of onbereide spijzen of dranken dan wel beide, voor menselijke consumptie, in combinatie met voldoende bijkomende diensten ten behoeve van de onmiddellijke consumptie van die spijzen of dranken. Het verstrekken van spijzen of dranken dan wel beide is niet meer dan een onderdeel van het geheel waarin het dienstenaspect de overhand heeft. Restaurantdiensten zijn dergelijke diensten verstrekt in de ruimten van de dienstverrichter en cateringdiensten zijn dergelijke diensten verstrekt elders dan in de ruimten van de dienstverrichter.

2. Het verstrekken van bereide of onbereide spijzen of dranken dan wel beide, al dan niet inclusief het vervoer ervan, maar zonder andere bijkomende diensten wordt niet aangemerkt als restaurant- en cateringdiensten in de zin van lid 1.”
8

Artikel 15 van verordening nr. 3821/85 luidde: „[...] 2. De bestuurders moeten voor iedere dag dat zij rijden, registratiebladen of bestuurderskaarten gebruiken vanaf het tijdstip waarop zij het voertuig overnemen. Het registratieblad of de bestuurderskaart wordt niet vóór het einde van de dagelijkse werktijd uit het apparaat genomen, tenzij zulks anderszins is toegestaan. Geen enkel registratieblad of [geen enkele] bestuurderskaart mag worden gebruikt voor een langere periode dan die waarvoor dat [of deze] bestemd is. [...] 7. a) Wanneer de bestuurder rijdt met een voertuig dat is uitgerust met een aan bijlage I beantwoordend controleapparaat, moet hij op verzoek van de met de controle belaste ambtenaren het volgende kunnen tonen: i) de registratiebladen van de lopende week en die welke de bestuurder de voorafgaande vijftien dagen heeft gebruikt, ii) de bestuurderskaart, indien hij houder is van een dergelijke kaart, en iii) alle handmatig opgetekende gegevens en afdrukken van de lopende week zelf en van de voorafgaande 15 dagen, zoals vereist uit hoofde van deze verordening en verordening [...] nr. 561/2006. Echter na 1 januari 2008 bestrijken de onder i) en iii) bedoelde perioden de dag zelf en de voorafgaande 28 dagen. b) Wanneer de bestuurder rijdt met een voertuig dat is uitgerust met een aan bijlage I B beantwoordend controleapparaat, moet hij op verzoek van de met controle belaste ambtenaren het volgende kunnen tonen: i) de bestuurderskaart waarvan hij houder is, ii) alle handmatig geregistreerde gegevens en afdrukken van de week zelf en van de voorafgaande 15 dagen, zoals vereist uit hoofde van deze verordening en verordening [...] nr. 561/2006, en iii) de registratiebladen voor dezelfde periode als die welke onder ii) is bedoeld en waarin hij heeft gereden met een voertuig dat is uitgerust met een aan bijlage I beantwoordend controleapparaat. Echter na 1 januari 2008 bestrijken de onder ii) bedoelde perioden evenwel de dag zelf en de voorafgaande 28 dagen. c) Een met de controle belaste ambtenaar met inspectiebevoegdheid kan de naleving van verordening [...] nr. 561/2006 controleren door onderzoek van de registratiebladen, de getoonde of afgedrukte gegevens die door het controleapparaat of de bestuurderskaart zijn geregistreerd of, bij ontbreken daarvan, door analyse van elk ander bewijsdocument aan de hand waarvan de niet-naleving van een bepaling zoals deze neergelegd in artikel 16, leden 2 en 3, kan worden gerechtvaardigd. [...]”
25

In het arrest van 25 februari 1988, Commissie/Duitsland (427/85, EU:C:1988:98), heeft het Hof in de eerste plaats in punt 13 van dat arrest opgemerkt dat partijen in gerechtelijke procedures waarin het Duitse recht geen bijstand van een advocaat vereiste, zelf hun zaak konden behartigen, en dat het Duitse recht in die gevallen ook vertegenwoordiging toeliet door iemand die geen advocaat of specialist was, mits deze niet beroepsmatig optrad. In de tweede plaats heeft het Hof in de punten 14 en 15 van dat arrest vastgesteld dat er in die omstandigheden geen overwegingen van algemeen belang leken te zijn die konden rechtvaardigen dat in gerechtelijke procedures waarin bijstand van een advocaat niet verplicht was, een advocaat die in een andere lidstaat bij een balie is ingeschreven en beroepsmatig diensten verricht, verplicht werd met een Duitse advocaat samen te werken. Derhalve heeft het Hof geoordeeld dat de Duitse wetgeving in strijd was met richtlijn 77/249 en met de artikelen 59 en 60 EEG-Verdrag, thans de artikelen 56 en 57 VWEU, voor zover zij in dergelijke gerechtelijke procedures de advocaat/dienstverrichter verplichtte samen te werken met een advocaat die bij het betrokken gerecht praktijk uitoefent.
55

Wat vervolgens de context van artikel 9, lid 1, onder c), van de vogelrichtlijn betreft, zij eraan herinnerd dat artikel 5, onder a), van deze richtlijn, onverminderd de artikelen 7 en 9 ervan, een algemeen verbod instelt op het opzettelijk doden of vangen van de in artikel 1 van deze richtlijn bedoelde vogelsoorten, ongeacht de gebruikte methode. In dit verband bepaalt artikel 8, lid 1, van die richtlijn dat de lidstaten een verbod instellen op „het gebruik van alle middelen, installaties of methoden voor het massale of niet-selectieve vangen of doden van vogels of waardoor een soort plaatselijk kan verdwijnen, en in het bijzonder het gebruik van de in bijlage IV, onder a), genoemde middelen”, waaronder lijm.
42

In dat verband had het arrest van 17 september 2015, Miljoen e.a. (C‑10/14, C‑14/14 en C‑17/14, EU:C:2015:608), betrekking op de verplichtingen van de bronlidstaat van de dividenden, gelet op het mechanisme van aftrek of teruggaaf van de bronbelasting dat van toepassing was op de dividenden die door ingezeten vennootschappen werden uitgekeerd aan ingezetenen van die lidstaat, terwijl de verrekening in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 28 februari 2013, Beker en Beker (C‑168/11, EU:C:2013:117), wel betrekking had op de mogelijkheid van het in mindering brengen van de bronbelasting op de inkomstenbelasting in de woonstaat (de staat waaraan het is om alle aan de persoonlijke en de gezinssituatie verbonden belastingvoordelen aan de belastingplichtige toe te kennen), doch niet door vennootschappen, maar door natuurlijke personen. Volgens dat verrekeningsmechanisme kwam de ingezeten belastingplichtige in aanmerking voor alle aan de persoonlijke en de gezinssituatie verbonden aftrekposten wanneer al zijn inkomsten in zijn woonstaat waren verworven, terwijl dat niet het geval was wanneer een deel van zijn inkomsten in het buitenland was verworven. In het hoofdgeding daarentegen is de aftrek van kosten – onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter – niet beperkt in geval van door een andere lidstaat uitgekeerde dividenden.
30

Voorts hangt de toepassing van de in artikel 52 van verordening nr. 1107/2009 neergelegde regeling voor parallelhandel af van de toepassing van de toelatingsregeling die is vastgesteld in onder meer artikel 33 van deze verordening, aangezien eerstgenoemd artikel bepaalt dat de vergunning voor parallelhandel enkel kan worden verleend voor een gewasbeschermingsmiddel met een identieke samenstelling als een gewasbeschermingsmiddel waarvoor op het grondgebied van de invoerende lidstaat reeds een toelating is verleend, in die bepaling „referentiemiddel” genoemd.