ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Een opslaglocatie voor de brandstof van een kolencentrale die zich bevindt op een afstand van circa 800 meter van deze centrale, daarvan wordt gescheiden door een openbare weg en waarvandaan de brandstof naar de centrale wordt vervoerd via een transportband die over deze openbare weg heen loopt, maakt deel uit van een installatie in de zin van artikel 3, onder e), van richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, zoals gewijzigd bij besluit nr. 1359/2013.

Aangezien de opslaglocatie geen vaste eenheid in de zin van artikel 3, onder e), van richtlijn 2003/87 vormt, maakt zij enkel deel uit van een installatie in de zin van dat artikel als de opslag van steenkool voldoet aan de in die bepaling genoemde criteria voor de andere dan de in bijlage I bij die richtlijn genoemde activiteiten. Dat is het geval als deze activiteit rechtstreeks samenhangt met de verbranding in de centrale, als zij technisch in verband staat met de op de locatie van die centrale verrichte activiteiten en als zij gevolgen kan hebben voor de emissies en de verontreiniging. In dat verband volstaat de enkele omstandigheid dat de opgeslagen steenkool onontbeerlijk is voor de werking van de centrale, op zich om aan te nemen dat de opslag rechtstreeks samenhangt met de activiteit van de centrale. Deze rechtstreekse samenhang wordt bovendien geconcretiseerd door het technische verband tussen de twee activiteiten. Een dergelijk verband moet namelijk worden aanvaard wanneer de betrokken activiteit is geïntegreerd in het gezamenlijke technische proces van de activiteit van verbranding in de centrale. Een dergelijk verband bestaat hoe dan ook voor de betrokken opslaglocatie van steenkool, alleen al vanwege de materiële organisatie van deze locatie en de aanwezigheid van een transportband tussen het kolenpark en de centrale. Aangezien bij de opslag van steenkool als gevolg van een proces van natuurlijke oxidatie broeikasgassen vrijkomen, kan deze activiteit bovendien gevolgen hebben voor de emissies en de verontreiniging in de zin van artikel 3, onder e), van richtlijn 2003/87.

(cf. punten 29‑31, 33, 34, dictum 1)
Een vordering tot terugbetaling wegens ongerechtvaardigde verrijking, die voortvloeit uit de terugbetaling van een in een mededingingsprocedure opgelegde geldboete, vormt geen „burgerlijke en handelszaak” in de zin van artikel 1 van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken.

Bepaalde geschillen tussen een overheidsorgaan en een privaatrechtelijke persoon kunnen weliswaar binnen het toepassingsgebied van verordening nr. 44/2001 vallen, maar dat is anders wanneer het overheidsorgaan handelt in de uitoefening van openbaar gezag. Om te bepalen of dat het geval is, is het dus noodzakelijk vast te stellen welke de rechtsbetrekking tussen partijen bij het geschil is, en de grondslag en de wijze van instellen van de vordering te onderzoeken.

Wat de rechtsbetrekking tussen partijen in het kader van het geschil in het hoofdgeding betreft, moet worden opgemerkt dat, hoewel particuliere vorderingen in verband met de handhaving van het mededingingsrecht binnen de werkingssfeer van verordening nr. 44/2001 vallen, het echter duidelijk is dat een sanctie die door een administratieve autoriteit in de uitoefening van het door de nationale wetgeving verleende wettelijk gezag is opgelegd, tot het gebied van de „administratiefrechtelijke zaken” behoort, dat overeenkomstig artikel 1, lid 1, van verordening nr. 44/2001 van de werkingssfeer ervan is uitgesloten. Hiervan is in het bijzonder sprake in geval van een geldboete die is opgelegd wegens een schending van de bepalingen van nationaal recht die mededingingsbeperkingen verbieden. Hieruit volgt dat een geding, waarin een mededingingsautoriteit van een onderneming betaling eist van een schuldvordering die voortvloeit uit een geldboete die deze autoriteit aan deze onderneming heeft opgelegd, tot de administratiefrechtelijke zaken behoort.

Wat de wijze van instellen van de vordering betreft, doet het feit dat de mededingingsautoriteit beroep bij de burgerlijke rechterlijke instanties heeft ingesteld, hier niet aan af. Het feit dat een verzoeker bij het terugvorderen van kosten ageert op grond van een vorderingsrecht dat zijn oorsprong vindt in een overheidshandeling, volstaat om zijn actie, ongeacht de aard van de procedure die het nationale recht hem daartoe biedt, aan te merken als vallende buiten de werkingssfeer van verordening nr. 44/2001.

(cf. punten 32‑34, 38‑40, 43 en dictum)
Zaak C‑291/15

EURO 2004. Hungary Kft.

tegen

Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság)

„Prejudiciële verwijzing — Douane-unie — Gemeenschappelijk douanetarief — Douanewaarde — Vaststelling van de douanewaarde — Transactiewaarde — Werkelijk betaalde prijs — Gegronde twijfel omtrent de aangegeven prijs — Aangegeven prijs die lager is dan de prijs die wordt betaald bij andere transacties met betrekking tot soortgelijke goederen”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 16 juni 2016

Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Douanewaarde – Transactiewaarde – Vaststelling – Twijfel omtrent de aangegeven prijs – Gebruikmaking van de transactiewaarde van soortgelijke goederen – Toelaatbaarheid – Voorwaarde

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 82/97, art. 30 en 31; verordening nr. 2454/93 van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3254/94, art. 181 bis)

Artikel 181 bis van verordening nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3254/94, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen de handelwijze van de douane waarbij de douanewaarde van ingevoerde goederen aan de hand van de methode van de transactiewaarde van soortgelijke goederen als bedoeld in artikel 30 van verordening nr. 2913/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 82/97, wordt vastgesteld wanneer de aangegeven transactiewaarde als abnormaal laag wordt beschouwd ten opzichte van de statistisch gemiddelde aankoopprijs die bij het importeren van soortgelijke goederen wordt gehanteerd, hoewel de douane de echtheid van de factuur en van het stortingsbewijs die zijn overgelegd ten bewijze van de voor de ingevoerde goederen werkelijk betaalde prijs, niet betwist of anderszins ter discussie stelt, en wanneer de importeur in reactie op het verzoek daartoe van de douane geen nader bewijs of nadere informatie ter vaststelling van de juistheid van de aangegeven transactiewaarde van die goederen heeft geleverd.

De douane kan bij de vaststelling van de douanewaarde immers afwijken van de voor ingevoerde goederen aangegeven prijs en gebruikmaken van de in de artikelen 30 en 31 van verordening nr. 2913/92 genoemde vervangende methoden voor de vaststelling van de douanewaarde van ingevoerde goederen, in het bijzonder de aankoopprijs van soortgelijke goederen, indien de twijfel omtrent de transactiewaarde van de ingevoerde goederen blijft bestaan na om aanvullende informatie of documenten te hebben gevraagd en de betrokkene een redelijke gelegenheid te hebben geboden om te reageren op de redenen voor die twijfel. Wanneer de aangegeven prijs meer dan 50 % lager is dan het statistisch gemiddelde, moet worden geoordeeld dat een dergelijk verschil in prijs voldoende is om de twijfel van de douane en het niet aanvaarden van de aangegeven douanewaarde van de betrokken goederen te rechtvaardigen.

(cf. punten 35, 38, 39, 44 en dictum)
Zaak C‑224/15 P

Rose Vision SL

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening — Projecten op het gebied van onderzoek die door de Europese Unie worden gefinancierd — Audits waarbij onregelmatigheden in de uitvoering van bepaalde projecten worden geconstateerd — Beslissingen van de Commissie houdende opschorting van betaling van de in het kader van bepaalde projecten uit te keren bedragen — Beroep tot schadevergoeding — Verwerping — Motivering”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 mei 2016

Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Ontvankelijkheid – Omvang van de motiveringsplicht – Omvang van de toetsing door het Hof van de arresten van het Gerecht

(Art. 256 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea)

Uit de motivering van het bestreden arrest moet duidelijk en ondubbelzinnig de redenering van het Gerecht blijken, zodat de belanghebbenden kennis kunnen nemen van de gronden voor de genomen beslissing en het Hof zijn rechterlijke controle kan uitoefenen.

De motiveringsplicht houdt echter niet in dat het Gerecht een uiteenzetting moet geven die volledig en één voor één alle argumenten van de partijen volgt, en de motivering kan dus impliciet zijn, mits de belanghebbenden de redenen kunnen kennen waarom het Gerecht hun argumenten heeft afgewezen en het Hof over voldoende elementen beschikt om zijn toezicht uit te oefenen.

De vraag of de motivering van een arrest van het Gerecht tegenstrijdig dan wel ontoereikend is, is een rechtsvraag die als zodanig in het kader van een hogere voorziening kan worden opgeworpen.

(cf. punten 24‑26)
Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 15 december 2016 –

Hongarije/Commissie

(Zaak C‑644/15 P) ( 1 )

„Hogere voorziening – Verordening (EG) nr. 1234/2007 – Gemeenschappelijke marktordening in de landbouwsector – Sector groenten en fruit – Artikel 103 sexies – Nationale financiële steun toegekend aan producentenorganisaties in de sector groenten en fruit – Verordening (EG) nr. 1580/2007 – Artikel 97 – Besluit van de Commissie over de vergoeding door de Europese Unie van de door Hongarije aan producentenorganisaties toegekende nationale financiële steun”

1. Hogere voorziening – Middelen – Loutere herhaling van de voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten – Niet-ontvankelijkheid [Art. 256, lid 1, tweede alinea, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 168, lid 1, d)] (zie punten 46, 47, 78)

2. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van de markten – Groenten en fruit – Telersverenigingen – Vergoeding van de door een lidstaat toegekende financiële steun – Maximering door de Commissie van de vergoede bedragen – Toelaatbaarheid (Verordening nr. 1234/2007 van de Raad, art. 103 sexies; verordening nr. 1580/2007 van de Commissie, art. 94, lid 1, en 97, lid 1) (zie punten 55‑58)

3. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van de markten – Groenten en fruit – Telersverenigingen – Vergoeding van de door een lidstaat toegekende financiële steun – Toepasselijkheid van de artikelen 67 en 94 bis van verordening nr. 1580/2007 – Daarvan uitgesloten (Verordening nr. 1234/2007 van de Raad, art. 103 ter en 103 sexies; verordening nr. 1580/2007 van de Commissie, art. 67, 94 bis en 97) (zie punten 63‑66)

4. Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van de markten – Groenten en fruit – Telersverenigingen – Vergoeding van de door een lidstaat toegekende financiële steun – Uitlegging van de bepalingen inzake de vergoeding van nationale financiële steun tegen de achtergrond van de bepalingen inzake financiële steun van de Unie – Ontoelaatbaarheid [Verordening nr. 1234/2007 van de Raad, art. 103 ter, lid 1, a), 103 quinquies en 103 sexies; verordening nr. 1580/2007 van de Commissie, art. 97, lid 1] (zie punt 68)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Hongarije wordt verwezen in de kosten.

( 1 ) PB C 27 van 25.1.2016.
Artikel 4 van richtlijn 2000/26 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239 en 88/357 (Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering), zoals gewijzigd bij richtlijn 2005/14, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten niet verplicht zijn te bepalen dat de op grond van dit artikel met de schaderegeling belaste vertegenwoordiger in plaats van de door hem vertegenwoordigde verzekeringsonderneming zelf kan worden gedagvaard voor de nationale rechterlijke instantie bij wie een schadevordering is ingesteld door een benadeelde als bedoeld in artikel 1 van richtlijn 2000/26.

Volgens de Uniewetgever moet de in artikel 4, lid 5, van richtlijn 2000/26 bedoelde vertegenwoordiging van de verzekeringsondernemingen het inderdaad ook mogelijk maken dat benadeelden bij de nationale rechterlijke instanties de vordering tot vergoeding van door hen geleden schade rechtsgeldig kunnen instellen, tenzij dit in strijd zou zijn met de regels van internationaal privaatrecht. In dit verband behoort de bevoegdheid om de betekening van gerechtelijke akten in ontvangst te nemen tot de voldoende bevoegdheid waarover de schaderegelaar dient te beschikken. Uit de ontstaansgeschiedenis en de overwegingen van richtlijn 2000/26 blijkt echter niet dat de Uniewetgever die bevoegdheid wilde uitbreiden zodat benadeelden, ter verkrijging van schadevergoeding door de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij, bij de nationale rechterlijke instantie van hun woonplaats een vordering kunnen instellen tegen de vertegenwoordiger van die onderneming.

(zie punten 33, 35, 39 en dictum)
Het begrip „verkoper” in de zin van artikel 1, lid 2, onder c), van richtlijn 1999/44 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen moet aldus worden uitgelegd dat het mede ziet op een handelaar die tussenpersoon voor een particulier is en die de consument niet naar behoren op de hoogte heeft gebracht van het feit dat de eigenaar van het verkochte goed een particulier is, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan, rekening houdend met alle omstandigheden van het concrete geval. Voor deze uitlegging maakt het geen verschil of de tussenpersoon al dan niet voor zijn bemiddeling wordt vergoed.

Artikel 1, lid 2, onder c), van richtlijn 1999/14 beperkt immers de kring van personen tegen wie de consument zich kan keren om de rechten die hij aan deze richtlijn ontleent, te doen gelden. Het is daarom noodzakelijk dat de consument op de hoogte is van de identiteit van de verkoper en met name weet of deze een particulier dan wel een handelaar is, opdat de consument de hem door die richtlijn geboden bescherming kan genieten.

In omstandigheden waarin de consument gemakkelijk op een dwaalspoor kan worden gebracht gezien de context waarin de verkoop plaatsvindt, moet aan de consument dus een hoog niveau van bescherming worden geboden. De aansprakelijkheid van de verkoper op grond van richtlijn 1999/44 moet daarom kunnen worden opgelegd aan de tussenpersoon die, wanneer hij zich aan de consument voorstelt, een risico op verwarring bij de consument schept door hem te doen geloven dat hij de eigenaar van het verkochte goed is.

Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om na te gaan of de handelaar als de „verkoper” in de zin van artikel 1, lid 2, onder c), van richtlijn 1999/44 kan worden beschouwd, wanneer hij de consument niet naar behoren heeft geïnformeerd dat hij niet de eigenaar van het betrokken goed was. In dat verband kunnen met name de mate van betrokkenheid en de intensiteit van de inspanningen van de tussenpersoon bij de verkoop, de omstandigheden waarin het goed aan de consument is aangeboden, en het gedrag van de consument relevant zijn om te bepalen of deze kon begrijpen dat de tussenpersoon voor rekening van een particulier handelde.

(zie punten 37, 41, 44, 45 en dictum)
Artikel 27, lid 4, onder a), juncto bijlage IV, punten 1 en 2, van verordening nr. 882/2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de lidstaten bij de vaststelling van het bedrag van de aan levensmiddelenbedrijven opgelegde vergoeding de uitgaven voor de verplichte basisopleiding van officiële assistenten in rekening brengen.

Deze vergoeding mag namelijk uitsluitend worden gebruikt ter dekking van de kosten die de lidstaten daadwerkelijk moeten maken voor de uitvoering van controles in levensmiddelenbedrijven, en hebben niet tot doel de kosten van de initiële opleiding van het bevoegde personeel af te wentelen op die bedrijven. Bijgevolg dient bijlage VI bij verordening nr. 882/2004, waarnaar artikel 27 van deze verordening verwijst, aldus te worden uitgelegd dat zij uitsluitend ziet op de salarissen en de kosten van degenen die daadwerkelijk betrokken zijn bij de uitvoering van officiële controles. Overigens worden deze controles normaal gesproken uitgevoerd door officiële dierenartsen, die daarbij enkel mogen worden bijgestaan door officiële assistenten of – in bepaalde specifieke gevallen – door het personeel van het slachthuis, en blijkt uit geen enkele bepaling van verordening nr. 854/2004 houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong dat personen die de verplichte basisopleiding tot officieel assistent volgen, tijdens die opleiding mogen deelnemen aan de uitvoering van officiële controles.

(cf. punten 39‑42 en dictum)
Artikel 24 van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, verbiedt elke toetsing van de bevoegdheid van het gerecht van de lidstaat van herkomst en preciseert zelfs uitdrukkelijk dat artikel 23, onder a), van deze verordening niet kan worden gebruikt om een dergelijke toetsing te verrichten. Weliswaar verwijst genoemd artikel 24 uitsluitend naar de artikelen 3 tot en met 14 van deze verordening, en niet naar artikel 15 ervan, doch laatstgenoemd artikel, dat staat in hoofdstuk II ervan, met het opschrift „Bevoegdheid”, vult de in de artikelen 8 tot en met 14 van dat hoofdstuk geformuleerde bevoegdheidsregels aan met een samenwerkingsmechanisme, waarmee het gerecht van een lidstaat dat krachtens een van deze regels bevoegd is om kennis te nemen van de zaak, deze bij wijze van uitzondering kan verwijzen naar een gerecht van een andere lidstaat dat beter in staat is de zaak te behandelen. Een vermeende schending van artikel 15 van die verordening door het gerecht van een lidstaat, vormt er dus geen grond voor dat het gerecht van een andere lidstaat de bevoegdheid van dat eerste gerecht zou mogen toetsen, niettegenstaande het feit dat het in artikel 24 van die verordening geformuleerde verbod geen uitdrukkelijke verwijzing naar dat artikel 15 bevat.

Artikel 23, onder a), van verordening nr. 2201/2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening nr. 1347/2000, moet in die zin worden uitgelegd dat deze bepaling, bij ontbreken van kennelijke schending, gelet op het hogere belang van het kind, van een rechtsregel die in de rechtsorde van een lidstaat van essentieel belang wordt geacht, of van een in die rechtsorde als fundamenteel erkend recht, het gerecht van deze lidstaat dat zich bevoegd acht uitspraak te doen over het gezagsrecht over een kind, niet toestaat te weigeren de beslissing te erkennen van een gerecht van een andere lidstaat dat zich over het gezagsrecht over dat kind heeft uitgesproken.

(cf. punt 53 en dictum)
a)

wanneer het merk in een ononderbroken periode van vijf jaar niet normaal in de [Europese Unie] is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en er geen geldige reden is voor het niet gebruiken; vervallenverklaring van een Uniemerk kan echter niet worden gevorderd wanneer het merk in de periode tussen het verstrijken van de vijfjarige periode en de instelling van de vordering of de reconventionele vordering, voor het eerst of opnieuw normaal is gebruikt; begin van gebruik of hernieuwd gebruik binnen drie maanden vóór de instelling van de vordering of van de reconventionele vordering, met dien verstande dat de periode van drie maanden ten vroegste na het verstrijken van de ononderbroken periode van vijf jaar van het niet gebruiken is ingegaan, wordt echter niet in aanmerking genomen indien de voorbereiding voor het begin van gebruik of het hernieuwde gebruik pas getroffen wordt, nadat de merkhouder er kennis van heeft gekregen dat de vordering of de reconventionele vordering kan worden ingesteld;
Artikel 7 van richtlijn 2005/29, met het opschrift „Misleidende omissies”, luidt:

„1. Als misleidende omissie wordt beschouwd een handelspraktijk die in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden en de beperkingen van het communicatiemedium in aanmerking genomen, essentiële informatie welke de gemiddelde consument, naargelang de context, nodig heeft om een geïnformeerd besluit over een transactie te nemen, weglaat en die de gemiddelde consument ertoe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.

2. Als misleidende omissie wordt voorts beschouwd een handelspraktijk die essentiële informatie als bedoeld in lid 1, rekening houdend met de in dat lid geschetste details, verborgen houdt, op onduidelijke, onbegrijpelijke, dubbelzinnige wijze dan wel laattijdig verstrekt, of het commerciële oogmerk, indien dit niet reeds duidelijk uit de context blijkt, niet laat blijken, en de gemiddelde consument er zowel in het ene als in het andere geval toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.

3. Indien het voor de handelspraktijk gebruikte medium beperkingen qua ruimte of tijd meebrengt, wordt bij de beoordeling of er informatie werd weggelaten met deze beperkingen rekening gehouden, alsook met maatregelen die de handelaar genomen heeft om de informatie langs andere wegen ter beschikking van de consument te stellen.

4. In het geval van een uitnodiging tot aankoop wordt de volgende informatie als essentieel beschouwd, indien deze niet reeds uit de context blijkt:

a) de voornaamste kenmerken van het product, in de mate waarin zulks gezien het medium en het product passend is;

b) het geografische adres en de identiteit van de handelaar, in het bijzonder zijn handelsnaam, en, in voorkomend geval, het geografische adres en de identiteit van de handelaar namens wie hij optreedt;

c) de prijs, inclusief belastingen, of, als het om een soort product gaat waarvan de prijs redelijkerwijs niet vooraf kan worden berekend, de manier waarop de prijs wordt berekend, en, in voorkomend geval, alle extra vracht-, leverings- of portokosten of, indien deze kosten redelijkerwijs niet vooraf kunnen worden berekend, het feit dat er eventueel deze extra kosten moeten worden betaald;

d) de wijze van betaling, levering, uitvoering en het beleid inzake klachtenbehandeling, indien deze afwijken van de vereisten van professionele toewijding;

e) voor producten en transacties met recht op herroeping of annulering, het bestaan van dit recht.

5. Overeenkomstig de communautaire wetgeving vereiste informatie met betrekking tot commerciële communicatie, inclusief reclame en marketing, wordt als essentieel beschouwd (een niet-limitatieve lijst staat in bijlage II).”