De feiten kunnen worden samengevat als volgt:

Piscitello, verzoekster in het hoofdgeding, is Italiaans onderdaan. Op haar verzoek aan het Istituto Nazionale della Previdenza Sociale te Enna (hierna: INPS) van 30 december 1972 werd haar per 1 januari 1973 het sociaal pensioen voor behoeftige bejaarden toegekend als voorzien in artikel 26 van wet nr. 153 van 30 april 1969. Bij besluit van 26 juni 1976 evenwel trok het INPS dat pensioen per 1 augustus 1975 in, stellende dat Piscitello aan één van de in voornoemde wet 1 gestelde voorwaarden niet meer voldeed, nu zij geen woonplaats meer op het nationaal grondgebied had. Op 25 augustus 1975 was Piscitello bij haar dochter in Luik (België) gaan wonen. Nadat de administratieve procedure voor het provinciaal en vervolgens voor het regionaal comité van het INPS niets had opgeleverd, wendde Piscitello zich tot de Pretore te Enna, met het verzoek om nietigverklaring van het besluit tot intrekking en om herstel van het pensioen per 1 augustus 1975. In haar beroep, ingesteld op 2 februari 1978, voerde zij aan, dat de overbrenging van de woonplaats van de rechthebbende naar een andere Lid-Staat van de Gemeenschap geen gevolgen heeft voor het recht op pensioen.

De Pretore te Enna verklaarde het besluit van het INPS in overeenstemming met de Italiaanse wettelijke regeling en met het gemeenschapsrecht, en wees het beroep af. Van deze uitspraak, gedaan op 10 juni 1978, ging Piscitello in hoger beroep. Het Tribunale te Enna oordeelde evenwel, dat Piscitello zich niet kon beroepen op verordening nr. 1408/71, daar deze niet van toepassing was op prestaties die een zuivere bijstandsuitkering vormen. Op dit punt heeft verzoekster thans beroep tot cassatie aangetekend, waarbij zij staande houdt dat het sociaal pensioen op grond van zijn verplicht karakter binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1408/71 valt, en dat het vereiste inzake de woonplaats op Italiaans grondgebied in strijd is met artikel 10 van die verordening.

Bij beschikking van 14 januari 1982 heeft de Corte di cassazione de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht, zich uit te spreken over de vraag of „ingevolge de in artikel 10 van verordening nr. 1408/71 van 14 juni 1971 voorziene ‚opheffing van de bepalingen inzake de woonplaats’, de bepaling in artikel 26 van wet nr. 153 van 30 april 1969, waarbij de toekenning en het genot van sociaal pensioen afhankelijk worden gesteld van de voorwaarde dat de Italiaanse onderdaan op het nationale grondgebied woont, moet worden geacht te zijn opgeheven, en bijgevolg bedoeld pensioen al dan niet kan worden geschorst of ingetrokken op grond van het feit dat de rechthebbende zijn woonplaats naar het grondgebied van een andere Lid-Staat overbrengt, een en ander in aanmerking genomen dat het sociaal pensioen een bijstandsuitkering vormt (zie beslissing van de Corte costituzionale nr. 157 van 15 december 1980) en de kenmerken vertoont van een uitkering bij ouderdom, alsmede gelet op artikel 4, lid 1, van gemeenschapsverordening nr. 1408/71, bepalende dat deze verordening ‚van toepassing is op alle wettelijke regelingen betreffende de volgende takken van sociale zekerheid : ... uitkeringen bij ouderdom’?”

De beantwoording van de door de Corte di cassazione gestelde vraag werpt een drietal problemen op. De eerste twee zijn, om zo te zeggen, van preliminaire aard, waarbij het erom gaat of verordening nr. 1408/71 radone materias van toepassing is op een uitkering als het Italiaanse sociaal pensioen, en ratione personae op degene'die zich in de situatie van Piscitello bevindt. Het derde houdt in, of het pensioen — nog steeds volgens de onderhavige verordening — kan worden „geëxporteerd” indien de rechthebbende zijn woonplaats overbrengt naar een andere Lid-Staat dan die waartoe het orgaan behoort dat het pensioen uitkeert.