ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De wijzigingen die bij artikel 1, leden 27, 32 en 64, van verordening nr. 1023/2013 zijn aangebracht in artikel 45, lid 1, en artikel 52 van het Statuut alsmede in artikel 4 van bijlage IV bis bij het Statuut, vormen geen schending van het beginsel van verworven rechten van ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie die volgens de verzoekende partij voortvloeien uit het akkoord over de herziening van 2004, dat de Raad en de vak- en beroepsorganisaties hebben gesloten in het kader van de vaststelling van verordening nr. 723/2004.

Ten eerste heeft dit akkoord enkel betrekking op de herziening van 2004 en kan de werking ervan dus niet worden uitgebreid tot alle latere wijzigingen van het Statuut door de wetgever van de Unie, omdat laatstgenoemde anders de mogelijkheid wordt ontnomen om de hem door artikel 336 VWEU toegekende bevoegdheid uit te oefenen.

Voorts is de rechtsverhouding tussen de ambtenaren en de administratie statutair van aard, hetgeen betekent dat de rechten en de verplichtingen van de ambtenaar op elk moment door de wetgever kunnen worden gewijzigd.

Ten tweede zijn wetten waarbij een wettelijke bepaling wordt gewijzigd, zoals de verordeningen tot wijziging van het Statuut, behoudens uitzondering, in beginsel immers van toepassing op de toekomstige gevolgen van onder de oude regeling ontstane situaties. Dit is alleen anders voor situaties die onder de vroegere regel zijn ontstaan en definitief tot stand zijn gekomen en die verworven rechten in het leven roepen. Een recht wordt dus als verworven beschouwd wanneer het rechtscheppende feit ervan zich vóór de wetswijziging heeft voorgedaan. Dit geldt echter niet voor een recht waarvan het rechtscheppende feit niet is ontstaan onder de wettelijke regeling die is gewijzigd.

(zie punten 86‑88, 91)
Dat verordening nr. 6/2002 betreffende gemeenschapsmodellen niet uitdrukkelijk gewaagt van de exceptie van onwettigheid als incidenteel rechtsmiddel dat de justitiabelen kunnen aanwenden voor het Gerecht wanneer zij om vernietiging of herziening van een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie verzoeken, verhindert niet dat de justitiabelen deze exceptie in het kader van een dergelijk beroep kunnen opwerpen. Dit recht vloeit voort uit het algemene beginsel dat tot uitdrukking komt in artikel 277 VWEU, krachtens hetwelk iedere procespartij met het oog op de nietigverklaring van een beschikking die haar rechtstreeks en individueel raakt, de rechtsgeldigheid van eerdere, aan de bestreden beschikking ten grondslag liggende handelingen van de instellingen mag aanvechten wanneer zij niet — krachtens artikel 263 VWEU — rechtstreeks tegen die handelingen in beroep kon komen, zodat zij, zonder nietigverklaring te mogen vorderen, de gevolgen ervan had te dragen.

De procedure voor de kamers van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie is geen rechterlijke maar een administratieve procedure. Er is reeds geoordeeld dat geen enkel rechtsvoorschrift of beginsel verbiedt dat een bestuur ter uitvoering van een arrest waarbij een besluit nietig is verklaard, de zaak opnieuw laat onderzoeken door dezelfde ambtenaren, en dat uit het onpartijdigheidsvereiste niet het algemene beginsel kan worden afgeleid dat een administratieve of rechterlijke instantie verplicht is de zaak naar een andere autoriteit of naar een uit andere personen samengesteld orgaan van deze autoriteit te verwijzen. Bijgevolg levert de terugverwijzing van een zaak door het presidium na vernietiging, overeenkomstig artikel 1 quinquies van verordening nr. 216/96 houdende het Reglement voor de procesvoering bij de kamers van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (merken, tekeningen en modellen), naar dezelfde kamer van beroep als die welke eerder uitspraak had gedaan, zonder verplichting om in een andere samenstelling van deze kamer van beroep te voorzien, geen schending op van de verplichting van onpartijdigheid van het bestuur in de zin van artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

(zie punten 38‑40)
3.

Instellingen van de Europese Unie — Recht van toegang van het publiek tot documenten — Verordening nr. 1049/2001 — Uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten — Bescherming van juridische adviezen — Verplichting voor de instelling om te onderzoeken of de akte een juridisch advies vormt en of in concreto afbreuk kan worden gedaan aan de bescherming van het juridisch advies en om na te gaan of geen hoger openbaar belang bestaat dat openbaarmaking gebiedt — Openbaarmaking van de juridische adviezen betreffende de wetgevingsprocessen — Verplichting voor de instelling om elke weigering van toegang omstandig met redenen te omkleden (Verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 4, lid 2, tweede streepje) (cf. punten 41‑44)
Ter beoordeling van de vraag of een overheidsmaatregel een steunmaatregel is in de zin van artikel 107 VWEU, moet worden vastgesteld of de begunstigde onderneming een economisch voordeel heeft ontvangen dat zij onder normale marktvoorwaarden niet zou hebben verkregen.

Om uit te maken of een deelneming van de overheid in het kapitaal van een onderneming staatssteun vormt, moet worden beoordeeld of een particuliere investeerder die qua omvang vergelijkbaar is met de organen die de publieke sector beheren, in soortgelijke omstandigheden ertoe had kunnen worden gebracht de betrokken maatregel te treffen.

Wanneer het echter gaat om de inning van publieke schuldvorderingen, dient niet te worden onderzocht of de betrokken overheidsinstanties zich hebben gedragen als publieke investeerders waarvan het optreden moet worden vergeleken met het gedrag van een marktdeelnemer in een markteconomie die een algemeen of sectoraal structuurbeleid voert en zich daarbij laat leiden door rentabiliteitsvooruitzichten op lange termijn voor het geïnvesteerde kapitaal. Deze instanties moeten in werkelijkheid worden vergeleken met een particuliere schuldeiser die betaling tracht te verkrijgen van de bedragen die hem verschuldigd zijn door een schuldenaar die in financiële moeilijkheden verkeert.

In die context kan het rationeel zijn voor een marktdeelnemer die een deelneming heeft in het kapitaal van een vennootschap waaraan hij eveneens een garantie heeft verleend, om maatregelen te nemen waaraan bepaalde kosten verbonden zijn, wanneer hij hierdoor het risico dat hij zijn kapitaal zal verliezen en zijn verplichtingen uit hoofde van de garantie zal moeten nakomen, aanzienlijk kan verminderen of zelfs kan uitsluiten. Meer bepaald kan het economisch rationeel zijn voor een lidstaat om maatregelen, zoals een overdracht van aan waardevermindering onderhavige activa, te aanvaarden, voor zover de hieraan verbonden kosten en risico’s beperkt zijn en het hoogst waarschijnlijk is dat hij verliezen zou moeten dragen die groter zijn dan deze kosten, indien deze maatregelen niet werden genomen.

Bovendien sluit het loutere feit dat een overheidsonderneming reeds kapitaal in een onderneming heeft ingebracht dat als steun is aangemerkt, niet a priori uit dat een latere kapitaalinjectie kan worden beschouwd als een investering die voldoet aan het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie. Doorslaggevend voor de beoordeling van de latere maatregel is de vraag of het gedrag van de staat voldoet aan het criterium van economische rationaliteit.

Ten slotte vormt het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie geen uitzondering die enkel geldt op verzoek van een lidstaat. Dit criterium, zo het van toepassing is, is een van de elementen die de Commissie in overweging moet nemen om uit te maken of sprake is van steun.

(zie punten 54-57, 59, 60, 65, 66, 74)
3.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 28, 60, 61)
8.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 67, 68, 72)
6.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 46)
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 23, 24, 50, 51, 63)
Volgens regel 19, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk moet de opposant „bewijzen van het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van zijn ouder merk” overleggen. In regel 19, lid 2, tweede volzin, van verordening nr. 2868/95 wordt aangegeven welk bewijsmateriaal de opposant „met name” moet overleggen. Dienaangaande blijkt uit het eerste deel van regel 19, lid 2, onder a), ii), van verordening nr. 2868/95 dat een opposant het inschrijvingsbewijs „en” eventueel het laatste vernieuwingsbewijs van een ingeschreven ouder merk dat geen gemeenschapsmerk is, moet overleggen. Volgens regel 19, lid 2, onder a), ii), in fine, van verordening nr. 2868/95 kan de opposant ook „gelijkwaardige documenten, afgegeven door de administratie waarbij het merk werd ingeschreven”, overleggen.

Deze bepaling dient aldus te worden uitgelegd dat de mogelijkheid om gelijkwaardige documenten over te leggen niet uitsluitend ziet op het vernieuwingsbewijs, doch zowel op het inschrijvingsbewijs als op het vernieuwingsbewijs. Het vereiste om het inschrijvingsbewijs over te leggen vormt immers geen doel op zich, maar beoogt het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) in staat te stellen te beschikken over een betrouwbaar bewijs van het bestaan van het merk waarop de oppositie is gebaseerd. Het is dus mogelijk een „gelijkwaardig” stuk over te leggen, ter vervanging van zowel het inschrijvingsbewijs als het vernieuwingsbewijs.

Het is tevens mogelijk dat het tweede in regel 19, lid 2, onder a), ii), van verordening nr. 2868/95 vermelde stuk, te weten het vernieuwingsbewijs, tegelijkertijd een aan het eerste stuk, te weten het inschrijvingsbewijs, „gelijkwaardig document” vormt. Wanneer het vernieuwingsbewijs alle vereiste informatie bevat om het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van het merk waarop de oppositie is gebaseerd te beoordelen, wordt met de overlegging van dat document immers „het bewijs van het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van zijn ouder merk” in de zin van regel 19, lid 2, tweede volzin, van verordening nr. 2868/95 geleverd. Dienaangaande zij eraan herinnerd dat volgens een teleologische interpretatie van regel 19, lid 2, van verordening nr. 2868/95 de inhoud van het document van doorslaggevend belang is, net zoals het feit dat het document afkomstig is van de bevoegde instantie.

Uit het voorgaande volgt dat overlegging van een vernieuwingsbewijs volstaat als bewijs van het bestaan, de geldigheid en de beschermingsomvang van het merk waarop de oppositie is gebaseerd, indien het alle daartoe vereiste informatie bevat.

(cf. punten 57, 58, 60, 62, 64, 65)
5.

Handelingen van de instellingen — Motivering — Verplichting — Omvang — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie — Verplichting om te preciseren in welke opzichten de adressaat voor rekening van de aan de proliferatie deelnemende entiteiten zich met proliferatie heeft beziggehouden of daaraan steun heeft verleend — Omvang (Art. 296 VWEU; besluit 2010/413/GBVB van de Raad) (cf. punt 40)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Overeenstemming van de betrokken merken — Beoordelingscriteria — Samengesteld merk — Vaststelling van het dominerend bestanddeel of de dominerende bestanddelen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 29‑33, 53, 54, 64‑66, 77, 78, 87)
Het evenredigheidsbeginsel vereist dat de handelingen van de instellingen van de Unie niet verder gaan dan hetgeen geschikt en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de legitieme doelstellingen die met de betrokken regeling worden nagestreefd, met dien verstande dat, wanneer een keuze mogelijk is tussen meerdere geschikte maatregelen, die maatregel moet worden gekozen die de minste belasting met zich brengt, en dat de veroorzaakte nadelen niet onevenredig mogen zijn aan het nagestreefde doel.

Wat het rechterlijk toezicht op de naleving van die voorwaarden betreft, beschikt de wetgever van de Unie in het kader van de uitoefening van de hem toegekende bevoegdheden over een ruime discretionaire bevoegdheid op gebieden waarop van hem politieke, economische of sociale keuzes worden verlangd en waarop hij ingewikkelde beoordelingen en afwegingen moet maken. Het gaat er dus niet om of een op een dergelijk gebied vastgestelde maatregel de enige of de best mogelijke maatregel was, aangezien enkel de kennelijke ongeschiktheid daarvan ter bereiking van het door de bevoegde instellingen nagestreefde doel de rechtmatigheid van die maatregel kan aantasten.

Die overwegingen gelden mutatis mutandis ook voor het toezicht op de evenredigheid van de besluiten die de Europese Investeringsbank heeft genomen in het kader van de hervorming van het stelsel van beloning en salarisverhoging. Die hervorming impliceert immers dat de Europese Investeringsbank politieke, economische en sociale keuzes moet maken die ingewikkelde beoordelingen vergen, zodat zij over een ruime beoordelingsmarge beschikt waarmee rekening moet worden gehouden bij de beoordeling van de evenredigheid van de betrokken maatregelen.

(cf. punten 116‑118)

Hof: arresten van 8 juni 2010, Vodafone e.a.,C‑58/08, Jurispr., EU:C:2010:321, punt 52en van 17 oktober 2013, Schaible,C‑101/12, Jurispr., EU:C:2013:661, punt 29en aldaar aangehaalde rechtspraak
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip — Merk bestaande in een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 18, 20, 21)
Met betrekking tot een vordering tot nietigverklaring van handelingen van de Raad waarbij verzoekers naam is opgenomen op een lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn in het licht van de situatie in Oekraïne, kan de omstandigheid dat deze handelingen niet langer van kracht zijn op het tijdstip van uitspraak van de rechterlijke beslissing omdat zij gewijzigd zijn wat verzoeker betreft, niet worden gelijkgesteld met de eventuele nietigverklaring door het Gerecht van de aanvankelijk vastgestelde handelingen, aangezien die wijziging geen erkenning inhoudt van de onrechtmatigheid van de betrokken handelingen. Verzoeker behoudt dus een procesbelang, aangezien de erkenning van de onrechtmatigheid van de bestreden handelingen een grond kan opleveren voor een latere vordering tot vergoeding van de schade die is geleden wegens die handelingen tijdens het tijdvak waarin zij van toepassing waren.

In het kader van een beroep tot nietigverklaring moet het procesbelang van de verzoeker, op straffe van afdoening zonder beslissing blijven bestaan tot aan de uitspraak van de rechterlijke beslissing, hetgeen onderstelt dat de uitkomst van het beroep in het voordeel kan zijn van de partij die het heeft ingesteld.

Hoewel de Raad over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt wat de algemene criteria betreft die in aanmerking moeten worden genomen bij de vaststelling van beperkende maatregelen, vereist de doeltreffendheid van de rechterlijke toetsing, zoals gewaarborgd door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat de Unierechter bij de toetsing van de wettigheid van de redenen die ten grondslag liggen aan het besluit tot plaatsing of handhaving van de naam van een bepaalde persoon op een lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, zich ervan vergewist dat dit besluit, dat een individuele strekking heeft voor die persoon, berust op een voldoende solide feitelijke grondslag. Dit betekent dat de feiten die zijn aangevoerd in de uiteenzetting van redenen waarop dat besluit steunt, worden gecontroleerd, zodat de rechterlijke toetsing niet enkel een beoordeling van de abstracte waarschijnlijkheid van de aangevoerde redenen inhoudt, maar zich uitstrekt tot de vraag of die redenen, of ten minste een daarvan die op zich toereikend wordt geacht om als grondslag te dienen voor dat besluit, voldoende nauwkeurig en concreet zijn gestaafd.

Om de naam van een persoon te plaatsen op de lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, op grond dat hij als verantwoordelijke geïdentificeerd was voor het verduisteren van overheidsmiddelen, moet de Raad beschikken over een voldoende solide feitelijke grondslag, te weten informatie betreffende de feiten of de gedragingen die specifiek aan die persoon ten laste zijn gelegd.

Het staat overigens aan de bevoegde autoriteit van de Unie om in geval van betwisting aan te tonen dat de tegen de betrokken persoon in aanmerking genomen redenen gegrond zijn en niet aan laatstbedoelde om het negatieve bewijs te leveren dat die redenen ongegrond zijn.

(cf. punten 38, 49, 51)
Uit artikel 118 vicies, lid 1, van verordening nr. 491/2009 tot wijziging van verordening nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale-GMO-verordening”) blijkt dat namen van wijnen die beschermd zijn op grond van met name de artikelen 51 en 54 van verordening nr. 1493/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt, automatisch worden beschermd uit hoofde van deze verordening en dat de Commissie deze namen opneemt in het in artikel 118 quindecies van verordening nr. 491/2009 bedoelde register, te weten de database E-Bacchus. Uit het feit dat reeds uit hoofde van verordening nr. 1493/1999 beschermde namen van wijn automatisch worden beschermd, vloeit voort dat opname in de database E-Bacchus niet vereist is opdat deze namen van wijnen in de Unie worden beschermd, omdat deze opname slechts een gevolg is van het feit dat een reeds bestaande bescherming automatisch overgaat van een regelgevend kader naar een ander, en geen voorwaarde voor deze bescherming vormt.

Zo deze „automatische” bescherming rechtstreeks steunt op de toepasselijke nationale wetgeving, impliceert dit niet noodzakelijk dat het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) krachtens verordening nr. 491/2009 verplicht is om de bepalingen van deze wetgeving of de daarin gestelde voorwaarden voor bescherming in acht te nemen. De in artikel 118 quaterdecies, leden 1 en 2, van verordening nr. 491/2009 gebruikte uitdrukkingen „beschermde oorsprongsbenamingen” en „beschermde geografische aanduidingen” zijn immers slechts een herhaling van de uitdrukkingen die voorkomen in artikel 118 quindecies van diezelfde verordening, dat enkel verwijst naar de in de database E-Bacchus opgesomde oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen, daaronder begrepen die welke uit de nationale wetgeving voortkomen, zonder echter voor te schrijven dat toepassing wordt gemaakt van de in de relevante bepalingen van deze wetgeving gestelde voorwaarden voor bescherming.

In lijn met de opzet en de systematiek van de integrale regelgeving betreffende het gemeenschappelijk landbouwbeleid (overweging 1 van verordening nr. 491/2009) zijn, wat de werkingssfeer van verordening nr. 491/2009 betreft, de precieze voorwaarden en de omvang van deze bescherming daarentegen uitsluitend vastgelegd in artikel 118 quaterdecies, leden 1 en 2, van diezelfde verordening. Dit artikel regelt op eenvormige en exclusieve wijze zowel de toestemming voor als de grenzen van en zelfs het verbod op het gebruik door de handel van de door het Unierecht beschermde oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen, zodat er voor de kamer van beroep geen reden is om toepassing te maken van de voorwaarden voor bescherming die specifiek zijn gesteld in de relevante bepalingen van nationaal recht, op grond waarvan de oorsprongsbenamingen of geografische aanduidingen zijn opgenomen in de database E-Bacchus.

(cf. punten 37, 38, 41)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 17, 21, 43)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Doel — Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 14, 15, 32)