ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Hoe moet de toe te passen bepaling concreet worden uitgelegd bij de vaststelling van het van de wisselkoers afhankelijke aanvullende bedrag aan kinderbijslag? a) Indien punt 2 van besluit nr. H3 moet worden toegepast: welke dag is in de zin van deze bepaling de dag „waarop het orgaan de desbetreffende verrichting uitvoert”? b) Indien punt 3, onder b), (in voorkomend geval juncto punt 4) van besluit nr. H3 moet worden toegepast: welke maand is in de zin van deze bepaling de maand „waarin de bepaling moet worden toegepast”? c) Indien punt 5 van besluit nr. H3 moet worden toegepast: is de clausule ten gunste van de nationale wetgeving verenigbaar met de in artikel 90 van verordening nr. 987/2009 (2) geregelde machtiging? Zo ja, houdt een „andersluidende regeling” in de nationale wetgeving in dat de aangelegenheid bij een wet in formele zin moet worden geregeld of volstaat een administratieve instructie van de nationale bestuurlijke instantie?
2)

Wanneer de in de eerste vraag bedoelde persoon niet wordt beschouwd als „partij” in de zin van in artikel 37 van richtlijn 2009/72/EG, heeft dan een consument-afnemer in een situatie als die in het hoofdgeding op een andere juridische grondslag een uit het Unierecht voortvloeiend recht op deelname aan de behandeling van zijn verzoek om optreden door de regulerende instantie of recht op toegang tot een nationale rechter, of is dit een zaak van nationaal recht?
„1.

De bedragen ten laste van het elektriciteitssysteem die zijn bestemd voor de financiering van het actieplan 2008-2012, dat is goedgekeurd bij akkoord van de ministerraad van 8 juli 2005, waarmee de maatregelen worden ingevoerd van het document „Strategie voor energiebesparing en -efficiëntie in Spanje 2004-2012”, dat is goedgekeurd bij akkoord van de ministerraad van 28 november 2003, welke bedragen voor de jaren 2011 en 2012 zijn vastgesteld op respectievelijk 270 miljoen EUR en 250 miljoen EUR, moeten worden gefinancierd door middel van de bijdrage van elk van de elektriciteitsproducenten, volgens de percentages van de hiernavolgende tabel: Onderneming Percentage Endesa Generación, S.A. 34,66 Iberdrola Generación, S.A. 32,71 GAS Natural S.D.G, S.A. 16,37 Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. 4,38 E.ON Generación, S.L. 2,96 AES Cartagena, S.R.L. 2,07 Bizkaia Energía, S.L. 1,42 Castelnou Energía, S.L. 1,58 Nueva Generadora del Sur, S.A. 1,62 Bahía de Bizkaia Electricidad, S.L. 1,42 Tarragona Power, S.L. 0,81 Totaal 100,00 ”?
C 427/30

Hogere voorziening ingesteld op 24 september 2018 door NKT Verwaltungs GmbH, voorheen nkt cables GmbH, NKT A/S, voorheen NKT Holding A/S tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-447/14, NKT Verwaltungs en NKT / Commissie

(Zaak C-607/18 P)

(2018/C 427/38)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: NKT Verwaltungs GmbH, voorheen nkt cables GmbH, NKT A/S, voorheen NKT Holding A/S (vertegenwoordigers: B. Creve, advocaat, M. Kofmann, advokat)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirantes verzoeken het Hof om:

— het bestreden arrest geheel of gedeeltelijk te vernietigen;

— het litigieuze besluit (1) geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren;

— subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht om te oordelen overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie;

— een maatregel tot organisatie van de procesgang te gelasten, en

— de Commissie te verwijzen in de kosten van zowel de procedure in hogere voorziening als de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: het Gerecht heeft de geografische reikwijdte van de inbreuk onjuist vastgesteld.

Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen bij het bepalen van de omvang van de EVI (2) en de reikwijdte van de betrokkenheid van NKT bij de EVI en haar wetenschap van de EVI.

Derde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door te oordelen dat de rechten van verdediging van de rekwiranten niet geschonden waren.

Vierde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door rekwirantes' middel inzake de nietigverklaring of beperking van de boete te verwerpen.

(1) Besluit van de Commissie C(2014) 2139 final van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 EER-overeenkomst.

(2) Enkele en voortdurende inbreuk.
2)

Moet artikel 15 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, aldus worden uitgelegd dat dit artikel de criteria aangeeft waaruit blijkt dat het kind een bijzondere band heeft met Frankrijk [de door de verzoekende partij aangegeven criteria zijn de volgende: het kind is geboren in Frankrijk, heeft een vader die Frans staatsburger is, heeft bloedverwanten, namelijk twee zusters en een broer, een nicht (de dochter van haar zuster), de grootvader van vaderskant, de huidige vriendin van haar vader en hun minderjarige dochter, die in Frankrijk wonen, terwijl ze in Roemenië geen familie van moederskant heeft, ze bezoekt een Franse school, de opvoeding en de mentaliteit van het kind zijn altijd Frans geweest, de taal die thuis werd gesproken tussen de ouders onderling en tussen de ouders en het kind was altijd Frans], zodat de nationale rechter moet constateren dat de Franse rechter beter in staat is de zaak te behandelen?
Beroep ingesteld op 30 augustus 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje

(Zaak C-556/18)

(2018/C 381/19)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— vaststellen, overeenkomstig artikel 258, eerste alinea, VWEU, dat het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 13, lid 7, juncto artikel 13, lid 1, artikel 14 en artikel 15, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (1), doordat het de voorlichting en raadpleging van het publiek over de herziening en de aanpassing van de stroomgebiedsbeheersplannen niet heeft voltooid, en geen herziene en aangepaste stroomgebiedsbeheersplannen heeft opgesteld, gepubliceerd en meegedeeld aan de Commissie voor de stroomgebiedsdistricten Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, La Palma en El Hierro;

— het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 25 ervan is richtlijn 2000/60/EG in werking getreden op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad, dat wil zeggen op 22 december 2000. Ingevolge lid 6 van artikel 13 dienden de stroomgebiedsbeheersplannen derhalve uiterlijk op 22 december 2009 te worden gepubliceerd, en volgens lid 7 van datzelfde artikel moesten die plannen uiterlijk op 22 december 2015 voor het eerst worden getoetst en bijgesteld.

De Commissie neemt het standpunt in dat het Koninkrijk Spanje de krachtens de voornoemde leden en artikelen van richtlijn 2000/60/EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen doordat het de voorlichting en raadpleging van het publiek over de herziening en de aanpassing van de stroomgebiedsbeheersplannen niet heeft voltooid, en voor de stroomgebiedsdistricten Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, La Palma en El Hierro geen herziene en aangepaste stroomgebiedsbeheersplannen heeft opgesteld, gepubliceerd en haar heeft meegedeeld binnen de in haar met redenen omkleed advies van 5 oktober 2017 gestelde termijn van twee maanden.

(1) PB 2000, L 327, blz. 1.
C 373/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 19 juli 2018 — ER / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

(Zaak C-472/18)

(2018/C 373/08)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ER

Verwerende partij: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

Prejudiciële vraag

Staan clausule 4, leden 1 en 2, van de Europese raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid — richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 (1), en artikel 2, lid 1, onder b), en artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (2) in de weg aan een bepaling in een collectieve overeenkomst en aan een werkgeverspraktijk op grond waarvan, met het oog op het toekennen van toelagen en promotie, bij de berekening van de anciënniteit van een vrouwelijke deeltijdwerker van wie de werkdagen op jaarbasis verticaal zijn verdeeld, enkel rekening wordt gehouden met de tijd waarin werkzaamheden worden verricht?

(1) Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 14, blz. 9).

(2) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).
1)

Moeten artikel 41, lid 1, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de overwegingen 2, 25, 27 en 36 van richtlijn 2007/66/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten, artikel 1, leden 1 en 3, van richtlijn 89/665/EEG (2) van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken en, in samenhang daarmee, het in het Unierecht verankerde algemene beginsel van rechtszekerheid, alsook de eis dat tegen besluiten van aanbestedende diensten snelle en doeltreffende beroepsprocedures ter beschikking staan, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die aan de daarbij in het leven geroepen (toezichthoudende) autoriteit, met betrekking tot vóór de inwerkingtreding daarvan gegunde overheidsopdrachten, de algemene bevoegdheid verleent om na het verstrijken van de op straffe van verval van recht voorgeschreven beroepstermijnen van de relevante vroegere nationale regeling en binnen de termijn die in de nieuwe regeling is vastgelegd, een onderzoek in te stellen naar een bepaalde inbreuk op het gebied van openbare aanbesteding die is gepleegd vóór de inwerkingtreding van de nieuwe regeling, en naar aanleiding van dat onderzoek vast te stellen dat die inbreuk is gepleegd, een sanctie op te leggen en aan de onverbindendheid van de aanbestedingsovereenkomst alle passende rechtsgevolgen te verbinden?
1)

Dienen de artikelen 5 tot en met 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (hierna: „verordening”) (1) aldus te worden uitgelegd dat passagiers van vluchten waarvan de tijden zijn gewijzigd, voor de toepassing van het recht op compensatie kunnen worden gelijkgesteld met passagiers van geannuleerde vluchten en aldus aanspraak kunnen maken op de in artikel 7 van deze verordening bedoelde compensatie, wanneer de luchtvaartmaatschappij de passagiers de dag voor de geplande vertrekdatum informeert over de wijziging van de vluchttijden en de passagiers als gevolg van die wijziging minstens drie uur tijd verliezen ten opzichte van de aanvankelijk geplande aankomsttijd, met andere woorden minstens drie uur later dan het door de luchtvaartmaatschappij oorspronkelijk aangegeven tijdstip op hun eindbestemming aankomen?
3)

Indien de rechter van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend, de curator machtigt om in een andere lidstaat een vordering in te stellen — welke vordering in beginsel onder de bevoegdheid zou vallen van de rechter die de procedure heeft geopend –, kan die beslissing dan tot gevolg hebben dat de rechter van deze andere staat bevoegd wordt, met name omdat zij als een beslissing inzake het verloop van een insolventieprocedure in de zin van artikel 25, lid 1, van verordening [(EG) nr. 1346/2000] (1) kan worden aangemerkt en daardoor volgens datzelfde artikel zonder verdere formaliteiten kan worden erkend?
C 328/27

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 13 juni 2018 — Finanzamt A / B

(Zaak C-388/18)

(2018/C 328/35)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Finanzamt A

Verwerende partij: B

Prejudiciële vraag

Dient artikel 288, eerste volzin, punt 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) in gevallen waarin de winstmargeregeling van de artikelen 311 e.v. van die richtlijn wordt toegepast, aldus te worden uitgelegd dat voor de vaststelling van de omzet die op grond van die bepaling als maatstaf dient bij de levering van goederen als bedoeld in artikel 314 van richtlijn 2006/112/EG, moet worden uitgegaan van het verschil tussen de gevraagde verkoopprijs en de aankoopprijs (winstmarge)?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
2)

Moet artikel 2, onder a), punt iii), gelezen in samenhang met bijlage I, deel B, van richtlijn 2011/96/EU aldus worden uitgelegd dat onder het begrip „corporation tax in het Verenigd Koninkrijk” ook de in Gibraltar verschuldigde vennootschapsbelasting valt?
Zaak C-366/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social de Madrid (Spanje) op 5 juni 2018 — José Manuel Ortiz Mesonero / UTE Luz Madrid Centro (bestaande uit de handelsvennootschappen SICE S.A., Urbalux S.A., ImesAPI S.A., Extralux S.A. en Citelum Ibérica S.A.)

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social de Madrid (Spanje) op 5 juni 2018 — José Manuel Ortiz Mesonero / UTE Luz Madrid Centro (bestaande uit de handelsvennootschappen SICE S.A., Urbalux S.A., ImesAPI S.A., Extralux S.A. en Citelum Ibérica S.A.)

(Zaak C-366/18)

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social de Madrid

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: José Manuel Ortiz Mesonero

Verwerende partij: UTE Luz Madrid Centro (bestaande uit de handelsvennootschappen SICE S.A., Urbalux S.A., ImesAPI S.A., Extralux S.A. en Citelum Ibérica S.A.)

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 8, 10 en 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, artikel 23 en artikel 33, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 en artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/54 ( 1 ), alle gelezen in samenhang met richtlijn 2010/18 ( 2 ) tot uitvoering van de raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, in de weg aan een nationale regel zoals artikel 37, lid 6, van het werknemersstatuut, die voor de uitoefening van het recht van de werknemer om beroeps- en gezinsleven te combineren teneinde de directe zorg op zich te nemen voor minderjarigen of gezinsleden te zijnen laste, vereist dat de werknemer daartoe in elk geval zijn gewone arbeidstijd verkort en dat zijn loon dus evenredig wordt verminderd?

( 1 ) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).

( 2 ) Richtlijn 2010/18/EU van de Raad van 8 maart 2010 tot uitvoering van de door BUSINESSEUROPE, UEAPME, het CEEP en het EVV gesloten herziene raamovereenkomst en tot intrekking van richtlijn 96/34/EG (PB 2010, L 68, blz. 13).
2)

subsidiair, mocht het Hof van Justitie van oordeel zijn dat aan de lidstaat de mogelijkheid van uitsluiting van een inschrijver toekomt, verzet het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 VEU, opgenomen in „overweging” 101 van richtlijn 2014/24/EU en door het Hof van Justitie tot algemeen beginsel van het Unierecht verklaard, zich tegen een nationale regel als die in artikel 80, lid 5, van wetsbesluit nr. 50/2016, die bepaalt dat de inschrijver in alle gevallen wordt uitgesloten wanneer tijdens een aanbestedingsprocedure wordt vastgesteld dat er grond is tot uitsluiting van een onderaannemer, ook indien er andere onderaannemers zijn die niet zijn uitgesloten en die voldoen de vereisten om de in onderaanneming gegeven diensten te verrichten, of indien de inschrijver verklaart af te zien van de diensten van de onderaannemer omdat hij zelf voldoet aan de vereisten om de diensten te verrichten.
Zaak C-373/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel (Portugal) op 7 juni 2018 — Prosa — Produtos e Serviços Agrícolas / Autoridade Tributária e Aduaneira

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel (Portugal) op 7 juni 2018 — Prosa — Produtos e Serviços Agrícolas / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-373/18)

Verwijzende rechter

Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Prosa — Produtos e Serviços Agrícolas

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vraag

Schendt punt 26.1 van de algemene tabel inzake het zegelrecht, zoals gewijzigd bij artikel 3 van wetsbesluit nr. 322-B/2001 van 14 december 2001, voor zover dit punt voorziet in de heffing van het zegelrecht in geval van oprichting van een kapitaalvennootschap (waaronder de naamloze vennootschap) waarvan het vennootschapskapitaal integraal in geld is volgestort, artikel 7, lid 1, van richtlijn 69/335/EEG ( 1 ) van de Raad van 17 juli 1969, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985 ( 2 )?

( 1 ) Richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB 1969, L 249, blz. 25).

( 2 ) PB 1985, L 156, blz. 23.
Zaak C-344/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeidshof te Gent (België) op 25 mei 2018 — ISS Facility Services NV tegen Sonia Govaerts, Euroclean NV

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeidshof te Gent (België) op 25 mei 2018 — ISS Facility Services NV tegen Sonia Govaerts, Euroclean NV

(Zaak C-344/18)

Verwijzende rechter

Arbeidshof te Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: ISS Facility Services NV

Verweersters: Sonia Govaerts, Euroclean NV

Prejudiciële vraag

Moeten de bepalingen van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG ( 1 ) van 12 maart 2001 van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, aldus worden uitgelegd dat, wanneer er sprake is van de gelijktijdige overgang van verschillende onderdelen van een onderneming in de zin van artikel 1, lid 1, van de richtlijn, die aan verschillende verkrijgers worden overgedragen, de rechten en verplichtingen die voortvloeien uit de op het tijdstip van de overgang bestaande arbeidsovereenkomst van een werknemer die in elk van de overgedragen onderdelen werd tewerkgesteld, op ieder van de verkrijgers overgaan, zij het in verhouding tot de omvang van de tewerkstelling van de voornoemde werknemer in het door elke verkrijger verworven onderdeel van de onderneming,

dan wel dat de voormelde rechten en verplichtingen in hun geheel overgaan op de verkrijger van het onderdeel van de onderneming waarin de voornoemde werknemer hoofdzakelijk werd tewerkgesteld,

dan wel dat, wanneer de bepalingen van de richtlijn op geen der voornoemde wijzen kunnen uitgelegd worden, er geen overgang naar enige verkrijger is van de rechten en verplichtingen voortspruitend uit de arbeidsovereenkomst van de voornoemde werknemer, hetgeen ook het geval is wanneer het niet mogelijk is de omvang van de tewerkstelling van de werknemer in elk van de overgedragen onderdelen van de onderneming afzonderlijk te bepalen?

( 1 ) PB 2001, L 82, blz. 16.
2)

2.1. Sluit het feit dat de referentie-index, de IRPH, die door de verkoper in een beding van een leningovereenkomst is opgenomen, in wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen is geregeld uit dat de rechter moet nagaan of aan de consument alle gegevens zijn meegedeeld die van invloed kunnen zijn op de omvang van zijn verbintenis, om te beoordelen of het beding duidelijk en begrijpelijk werd geformuleerd in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13? 2.2. Is rechtspraak die stelt dat aan de verplichting tot transparantie wordt voldaan louter door in het vooraf vastgestelde beding te verwijzen naar de officiële index, zonder dat de verkoper die het beding vaststelt enige andere informatie ter zake hoeft over te leggen, strijdig met richtlijn 93/13, of moet diegene die het beding vaststelt daarentegen informatie verstrekken over de samenstelling, de draagwijdte en de concrete werking van het mechanisme van deze referentie-index om aan de transparantieverplichting te voldoen? 2.3. Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 aldus worden uitgelegd dat indien geen informatie wordt verstrekt over de samenstelling, de werking en de evolutie van de IRPH in het verleden en de verwachte evolutie ervan in de toekomst, op zijn minst op de korte of middellange termijn, rekening houdend met de kennis van de verkoper van deze gegevens op het moment waarop de overeenkomst wordt gesloten, kan worden aangenomen dat het beding inzake de index niet duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13? 2.4 Moet het transparantievereiste van artikel 4, lid 2, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat de consument in kennis moet zijn gesteld van de bestuursrechtelijke bepalingen waarin de referentie-index is geregeld en van de inhoud ervan, als relevante informatie om het financiële en juridische belang van het beding waarin deze index is opgenomen te kunnen begrijpen? 2.5. Kan de door de verkoper verstrekte reclame en informatie, die de consument bij het sluiten van zijn aan de IRPH gekoppelde leningovereenkomst kan misleiden, een aspect zijn waarop de rechter zijn beoordeling van het oneerlijke karakter van het contractuele beding kan baseren overeenkomstig artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13?
2)

Afhankelijk van het antwoord op de eerste vraag: dient artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die bij niet-nakoming van de aangifteplicht van artikel 3 van de verordening voorziet in een cumulatie van de sancties gevangenisstraf of geldboete en de confiscatie van de niet-aangegeven liquide middelen zonder herkomstcontrole? Is de gelijktijdige toepassing van artikel 251, lid 1, NK en artikel 251, lid 2, NK — dat wil zeggen, het opleggen van de in artikel 251, lid 1, NK voorziene straf en de uit de strafrechtelijke veroordeling voortvloeiende en krachtens artikel 251, lid 2, NK verplichte confiscatie van het geldbedrag dat het voorwerp van het volgens artikel 251, lid 1, NK strafbare feit uitmaakt — verenigbaar met artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1889/2005, dat verlangt dat sancties bij niet-nakoming van de aangifteplicht van artikel 3 ervan worden vastgesteld die doeltreffend en afschrikkend zijn en bovendien in een redelijke verhouding staan tot de ernst van de inbreuk en de bedreiging die zij voor de samenleving vormt?