ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie, waarvan kennisgeving is geschied op 15 december 2020, waarin de hoogte is omschreven van het quotum dat overeenkomstig verordening (EU) nr. 517/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende gefluoreerde broeikasgassen en tot intrekking van verordening (EG) nr. 842/2006 (1) aan de verzoekende partij is toegekend, voor zover de Commissie dat quotum krachtens artikel 25 van die verordening heeft gereduceerd;
C 128/48

Beroep ingesteld op 19 februari 2021 — Numbi/Raad

(Zaak T-112/21)

(2021/C 128/60)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: John Numbi (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme en T. Payan, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— besluit (GBVB) 2020/2033 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 5 van de bijlage bij dit besluit;

— uitvoeringsverordening (EU) 2020/2021 van de Raad van 10 december 2020 nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 5 van de bijlage bij deze verordening;

— de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/21, Boshab/Raad, zijn aangevoerd.
C 98/30

Beroep ingesteld op 25 januari 2021 — Slowakije/Commissie

(Zaak T-40/21)

(2021/C 98/34)

Procestaal: Slowaaks

Partijen

Verzoekende partij: Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: B. Ricziová, gemachtigde)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2020/1734 van de Commissie van 18 november 2020 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1), voor zover daarbij jegens de Slowaakse Republiek een financiële correctie wordt toegepast met betrekking tot de maatregel “Ontkoppelde rechtstreekse steun” voor het begrotingsjaar 2016 (en voor de aanvraagjaren 2013 en 2014) ter hoogte van in totaal 19 656 905,11 EUR.

— verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij één middel aan, namelijk schending van artikel 52, lid 4, onder a), van verordening (EU) nr. 1306/2013 (2) van het Europees Parlement en de Raad, gelezen in samenhang met artikel 34, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 908/2014 (3) van de Commissie, voor zover de procedurele waarborgen die in deze bepalingen zijn neergelegd, jegens de Slowaakse Republiek niet in acht zijn genomen.

Met haar middel voert de verzoekende partij aan dat de Commissie krachtens uitvoeringsbesluit 2020/1734 een bedrag van 19 656 905,11 EUR aan uitgaven van de Slowaakse Republiek in het kader van het ELGF onttrekt aan financiering door de Europese Unie. Dit bedrag is een deel van de financiële correctie met betrekking tot de maatregel “Ontkoppelde rechtstreekse steun” voor het begrotingsjaar 2016 (regeling inzake een enkele areaalbetaling — zwakke punten in de kwaliteit van de LPIS-update, de kwaliteit van de CTP’s en de inleiding van terugvorderingen — AJ 2015). Volgens de verzoekende partij omvat dit bedrag de aanvraagjaren 2013 en 2014, die niet het voorwerp van de procedure waren.

(1) PB 2020, L 390, blz. 10.

(2) Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 549).

(3) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 908/2014 van de Commissie van 6 augustus 2014 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad, wat betreft betaalorganen en andere instanties, financieel beheer, goedkeuring van de rekeningen, voorschriften inzake controles, zekerheden en transparantie (PB 2014, L 255, blz. 59).
2.

Tweede middel: schending van de werkingssfeer van artikel 5, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 2271/96 van de Raad (1), van uitvoeringsverordening (EU) 2018/1101 van de Commissie (2), en van de leidraad voor de toepassing van bovengenoemde verordening (3). — Verweerster heeft inbreuk gemaakt op de bepalingen en de werkingssfeer van artikel 5 van verordening nr. 2271/96, alsook Unierecht van hogere rang geschonden doordat zij bij het bestreden besluit de litigieuze toestemming met terugwerkende kracht voor vroegere feiten aan aanvraagster heeft verleend. — Een dergelijke terugwerkende kracht of goedkeuring achteraf is in strijd met het Unierecht, met name met de processuele en de procedurele beginselen ter waarborging van transparantie, rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen. — In de verordening noch in de daarop gebaseerde uitvoeringsverordening (EU) 2018/1101 is er sprake van een dergelijke terugwerkende kracht. Het Unierecht voorziet niet in een toestemming met terugwerkende kracht.
Beroep ingesteld op 16 januari 2021 — Be Smart / Commissie

(Zaak T-18/21)

(2021/C 79/44)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Be Smart Srl (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: F. Satta, G. Roberti, A. Romano en I. Perego, avvocati)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— vaststellen dat de Commissie, door geen besluit krachtens artikel 4 van verordening (EU) 2015/1589 vast te stellen, met name om de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden met betrekking tot de klacht die verzoekster op 15 oktober 2014 heeft ingediend (SA.39639), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 107 en 108 VWEU, artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 12, lid 1, en 15, lid 1, van verordening (EU) 2015/1589;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep is gebaseerd op artikel 265 VWEU en strekt tot vaststelling dat de Commissie ten onrechte heeft nagelaten een standpunt te bepalen over de klacht die Be Smart S.r.l. op 15 oktober 2014 heeft ingediend, geregistreerd onder nummer SA.39639, betreffende twee onrechtmatige staatssteunmaatregelen ten gunste van het Consorzio Interuniversitario Cineca.

Tot staving van haar beroep voert verzoekster aan dat de Commissie haar verplichting om op te treden krachtens de bepalingen inzake onrechtmatige staatssteun niet is nagekomen door na ontvangst van de oproep tot optreden inactief te blijven en door geen standpunt in te nemen over de op 15 oktober 2014 ingediende klacht. Zij heeft ook het grondbeginsel van behoorlijk bestuur geschonden, dat is neergelegd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
—

Ten aanzien van haar beoordelingsbevoegdheid bij de toepassing van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU, waarvan de uitoefening complexe afwegingen van economische en sociale gegevens impliceert, moet verweerster kunnen aantonen dat zij een beoordeling heeft verricht van alle relevante feiten en omstandigheden van de situatie welke de bestreden handeling wilde regelen. Verweerster heeft blijk gegeven van verscheidene kennelijke beoordelingsfouten door de bedrijfstak van verzoeksters niet op te nemen op de lijst van in aanmerking komende bedrijfstakken in bijlage I bij de bestreden handeling, met name door (a) niet de relevante en volledige data betreffende het elektriciteitsverbruik van de meststoffensector in aanmerking te nemen bij de vaststelling van de intensiteit van de indirecte emissies van deze bedrijfstak, wat ertoe heeft geleid dat de intensiteit van de indirecte emissies van die bedrijfstak is onderschat en de bedrijfstak niet is opgenomen in bijlage I; (b) niet alle in de aanvraag vermelde relevante feiten in aanmerking te nemen en te onderzoeken, aangezien zij het bewijs van verzoeksters zonder motivering ter zijde heeft geschoven, en (c), in verband met de kwalitatieve beoordeling, de kwalificatie van de bedrijfstak op grond van het criterium inzake de vervangbaarheid van brandstof door elektriciteit onjuist te beoordelen en niet te onderbouwen waarom de deeltakken van de bedrijfstak niet op basis van dit criterium werden opgenomen in bijlage I.
1.

Eerste middel: overschrijding van bevoegdheid door de verwerende partij Op 12 oktober 2020 heeft EPSO een besluit genomen tot afwijzing van de klacht die verzoekster had ingediend tegen het besluit van 3 september 2020 betreffende haar uitsluiting van de volgende fase van het vergelijkend onderzoek, met name op grond van het feit dat zij niet in het bezit was van een diploma Kroatisch recht en evenmin kennis had van dat recht, en dat de beschikking van 13 maart 2013 waarbij dat diploma in de Republiek Kroatië was erkend geen vergelijking van de studieprogramma’s bevatte. Hiermee heeft EPSO zelf een beoordeling gegeven, terwijl geen enkele Unierechtelijke bepaling hem de bevoegdheid daartoe verleent en heeft het aldus inbreuk gemaakt op het beginsel van verdeling van bevoegdheden binnen de Europese Unie en zijn bevoegdheden overschreden. Vaststaat immers dat de beoordeling van buitenlandse diploma’s uitsluitend dient te geschieden door de nationale autoriteit die volgens de wet bevoegd is om dat te doen, in casu het Agentschap wetenschappen en hoger onderwijs, overeenkomstig de wet inzake de erkenning van buitenlandse diploma’s, de regeling beoordeling buitenlandse diploma’s van hoger onderwijs en de beoordelingscriteria in het kader van de procedure inzake de erkenning van beroepen. Het heeft inbreuk gemaakt op een fundamenteel beginsel, namelijk het subsidiariteitsbeginsel.
—

verwijzing van het EUIPO en andere partij in de procedure voor de kamer van beroep (gesteld dat zij in de procedure intervenieert) in de kosten van de procedure.
—

Het afwijzingsbesluit is voor verzoekster bezwarend in de zin van de rechtspraak die voortvloeit uit de zaak Deshormes (1), aangezien het de vaststelling bevat dat verzoekster onderworpen is aan mobiliteit, ook al treden de gevolgen van deze vaststelling op een later tijdstip in doordat het besluit ter uitvoering van het afwijzingsbesluit pas in de toekomst zal worden vastgesteld.
—

verwijzing van het EUIPO en, in voorkomend geval, interveniënte, in de kosten van de procedure en in de kosten van de procedure voor het EUIPO.
Beroep ingesteld op 5 oktober 2020 — FJ e.a./EDEO

(Zaak T-619/20)

(2020/C 433/74)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: FJ en vijf andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: J.-N. Louis, advocaat)

Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden

Conclusies

De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

— hun salarisafrekening over december 2019 nietig te verklaren, voor zover daarbij voor het eerst toepassing wordt gegeven aan de aanpassingscoëfficiënten die met terugwerkende kracht op 1 april en 1 juli 2019 zijn vastgesteld;

— de Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter onderbouwing van het beroep voeren verzoekers middelen aan ontleend aan schending van de artikelen 64 en 65 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: “Statuut”), schending van het beginsel van gelijke behandeling in termen van gelijkwaardige koopkracht en een kennelijke beoordelingsfout.

Verzoekers stellen zich op het standpunt dat EUROSTAT voor de vaststelling van de aanpassingscoëfficiënt die van toepassing is op de bezoldiging van buiten de Unie tewerkgestelde ambtenaren, volgens de toepassingsmodaliteiten van de artikelen 64 en 65 van het Statuut, zoals vastgesteld in bijlage XI erbij, de specifieke gegevens in hun plaats van tewerkstelling moet verzamelen.

De coëfficiënten die zijn vastgesteld in het kader van een internationale samenwerkingsovereenkomst tussen EUROSTAT, de OECD en de VN zijn van januari 2018 tot januari 2019 gedaald van 239,7 naar 94,0, terwijl de coëfficiënten die voor diezelfde periode worden toegepast op de bezoldiging van het personeel van de VN, zijn verhoogd teneinde rekening te houden met de inflatie. De Congolese frank (CDF) is in 2017 sterk gedevalueerd ten opzichte van de dollar (USD) en de euro, samen met een aanzienlijke inflatie die heeft geleid tot een aanzienlijke verhoging van de prijzen in USD, aldus de analyses van het IMF.

De verwerende partij heeft niet uiteengezet in hoeverre de toegepaste coëfficiënten rekening houden met die essentiële gegevens.
2.

Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht en schending van het evenredigheidsbeginsel. Betoogd wordt dat de systematische medische controles waartoe de verwerende partij heeft besloten na elk medisch attest waarbij hij arbeidsongeschikt was verklaard, zijn gezondheidstoestand heeft verslechterd aangezien hij daardoor verplicht was het aantal bezwaren te verdubbelen. Voorts was het in strijd met bovengenoemde beginselen.
—

besluit SA.40349 (2020/MI2) B2/AD/MKL/D*2020/091023 van de Commissie van 28 juli 2020 tot afwijzing van de klacht van verzoeksters van 2 maart 2020 inzake de staatssteun die de Franse staat aan producenten van fotovoltaïsche installaties heeft verleend bij de tariefbesluiten van 10 juli 2006, 12 januari 2010 en 31 augustus 2010, nietig verklaren op grond dat: — verzoeksters moeten worden aangemerkt als “belanghebbenden” in de zin van artikel 1, onder h), van verordening (EU) 2015/1589 en derhalve krachtens artikel 24, lid 2, van verordening (EU) 2015/1589 gerechtigd zijn om bij de Commissie een klacht in te dienen teneinde zich te verzetten tegen onrechtmatige steun; — de Commissie krachtens artikel 12, lid 1, van verordening (EU) 2015/1589 voor elke klacht inzake onrechtmatige steun zo snel mogelijk de eerste onderzoeksfase moet inleiden; — de Commissie ertoe gehouden is de bepalingen van het VWEU op het gebied van staatssteun toe te passen en geen blijk mag geven van nalatigheid; — verzoeksters het standaardformulier van artikel 33 van verordening (EU) 2015/1589 hebben gebruikt.
—

Verzoeksters verwijzen voorts ernaar dat het onderzoek van verweerster inzake de toerekenbaarheid van de kapitaalinjectie onvoldoende en onvolledig was en in het bijzonder verwijzen zij naar: — het feit dat het onderzoek onvoldoende en onvolledig was, aangezien de Commissie zich niet heeft gebaseerd op juiste, betrouwbare en samenhangende gegevens; — ernstige moeilijkheden die blijken uit het feit dat de Commissie ten onrechte heeft vastgesteld dat het besluit tot toekenning van de kapitaalinjectie door PostNord Group AB was genomen en niet door PostNord AB; — ernstige moeilijkheden die blijken uit het feit dat de Commissie ten onrechte heeft vastgesteld dat het besluit van de raad van bestuur van PostNord AB om de kapitaalinjectie te verstrekken, niet kan worden toegerekend aan de Deense en de Zweedse staat.
1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat de Europese Commissie heeft gehandeld in strijd met specifieke VWEU-bepalingen en met de algemene Unierechtelijke beginselen inzake het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging, die ten grondslag hebben gelegen aan de liberalisering van het luchtvervoer in de EU sinds het einde van de jaren 1980. De liberalisering van de luchtvervoersmarkt in de EU heeft de groei van werkelijk pan-Europese lowbudgetluchtvaartmaatschappijen mogelijk gemaakt. Door toe te staan dat Spanje enkel steun verleent aan in Spanje gevestigde ondernemingen, is de Europese Commissie voorbijgegaan aan de schade die dergelijke pan-Europese luchtvaartmaatschappijen ten gevolge van de COVID-19-crisis hebben geleden en aan de rol die zij binnen het Spaanse luchtnetwerk vervullen. Artikel 107, lid 3, onder b), VWEU voorziet in een uitzondering op het verbod op staatssteun van artikel 107, lid 1, VWEU maar voorziet niet in een uitzondering op de andere regels en beginselen van het VWEU.
1.

Eerste en tweede middel: onjuiste toepassing en uitlegging van rechtsregels en verdraaiing van de bewijsmiddelen — Een wijziging van structurele toezeggingen zoals deze kan door de Commissie worden geautoriseerd, maar uitsluitend in uitzonderlijke omstandigheden, namelijk indien zich wijzigingen voordoen in de marktomstandigheden (i) van aanzienlijke omvang en (ii) van permanente aard (iii) die niet voorzienbaar zijn. Bovendien moet (iv) de mededingingsreden waarom de toezeggingen zijn vastgesteld, zijn weggevallen. De factoren in de punten (i)-(iv) zijn cumulatief. In deze zaak is aan geen van deze vereisten voldaan. — Wat betreft de aanzienlijke omvang in (i) en het wegvallen van de mededingingsredenen in verband met de toezeggingen in (iv) is de analyse van de bewijsmiddelen door de Commissie volgens verzoekster geheel ontspoord en de interpretatie en beoordeling van dat materiaal kennelijk onredelijk.
4.

Schending van artikel 9 (eerste alinea, onder a), van protocol 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten, artikel 39, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 3 van protocol 1 bij het EVRM, artikel 6 van het Reglement van het Europees Parlement, en artikel 13, lid 3, van de kieswet (1976), aangezien de Spaanse wettelijke regeling vereist dat, alvorens kan worden overgaan tot vervolging van afgevaardigden, vooraf een verzoek om opheffing van de immuniteit wordt ingediend. De doctrine van de Tribunal Supremo — die contra legem is, ad hoc en ad homine is ontwikkeld in dezelfde strafzaak als die welke thans aan de orde is, en zonder precedent is, hetgeen de Tribunal Supremo zelf erkent — is daarmee in tegenspraak.
—

verwijzing van het EUIPO, en, indien andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de procedure intervenieert, interveniënte, in de kosten.
3.

Derde middel: schending van de rechten van de verdediging en van het beginsel van behoorlijk bestuur, zoals neergelegd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en schending van het evenredigheidsbeginsel en van punt 18.7 van bijlage I bij het Financieel Reglement (2). Volgens verzoekster heeft verweerster haar besluit gebaseerd op informatie die niet was opgenomen in het aanbestedingsdossier en waarover verzoekster zich niet heeft kunnen uitspreken voordat verweerster hieraan schadelijke gevolgen heeft verbonden. Voorts stelt verzoekster dat indien verweerster van mening was dat de garant staande vennootschap niet aan de toepasselijke selectiecriteria voldeed, zij de vervanging van die vennootschap had moeten eisen en de bieding niet volledig had mogen afwijzen.
C 339/28

Beroep ingesteld op 12 augustus 2020 — Devin/EUIPO — Haskovo Chamber of Commerce and Industry (DEVIN)

(Zaak T-526/20)

(2020/C 339/36)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Devin EAD (Devin, Bulgarije) (vertegenwoordigers: B. Van Asbroeck, G. de Villegas en C. Haine, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Haskovo Chamber of Commerce and Industry (Haskovo, Bulgarije)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: Uniewoordmerk DEVIN — Uniemerk nr. 9 408 865

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 28 mei 2020 in zaak R 2535/2019-1

Conclusies

— de bestreden beslissing vernietigen;

— het EUIPO verwijzen in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 59, lid 1, onder a), junctis artikel 7, lid 1, onder c), en artikel 7, lid 3, of artikel 59, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

— schending van artikel 59, lid 1, onder a), juncto artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
—

Schending van artikel 128, lid 2, onder c), van de Regeling van toepassing op andere personeelsleden van de Europese Unie doordat het Europees Parlement dit artikel ten onrechte aldus uitlegt dat het beschikken over een blanco strafregister een vereiste is. Dit artikel heeft echter betrekking op functie-gerelateerde waarborgen, waarbij een vermelding in het uittreksel uit het strafregister maar relevant is wanneer zij van aard is afbreuk te doen aan een functiegerichte karakteristiek of van aard is een impact te hebben op de concrete beroepsuitoefening. De motivering van de bestreden besluiten is strijdig met voornoemd artikel aangezien verweerder in het tweede bestreden besluit bevestigt dat er geen actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging is voor de ordentelijke uitoefening van de functie aangezien er louter sprake is van “twijfels” inzake de morele integriteit van verzoeker.
—

Verzoekster stelt dat de Commissie ten onrechte heeft geoordeeld dat een deel van de compensatie die de Staat in de onderzochte periode heeft verleend ten laste moest komen van de periode vóór 2011, en concreet van de periode tussen 2007 en 2010. Voor zover echter wordt gesteld dat de referentiebegrotingspost overeenkomt met de levering van de universele openbare dienst door Correos in de jaren 2008, 2009 of 2010, en dat deze post derhalve moet worden beschouwd als steun die aan deze tijdvakken kan worden toegerekend, had aan het begin van de begrotingscode respectievelijk de vermelding “2007”, “2008”, “2009” of “2010” moeten staan. Dit was echter niet het geval. De posten waren daarentegen geïdentificeerd als 2011 1701 491N 441 en 2013 1703 491N 442. Dit betekent dat deze posten betrekking hadden op een dienst die in dat jaar en niet in een ander jaar is verricht en betaald.
C 304/17

Beroep ingesteld op 8 juli 2020 — BPCE e.a./GAR

(Zaak T-448/20)

(2020/C 304/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: BPCE (Parijs, Frankrijk) en 44 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad

Conclusies

— besluit nr. SRB/ES/2020/24 betreffende de berekening van de in 2020 vooraf aan het GAF te betalen bijdragen krachtens artikel 263 VWEU nietig verklaren voor zover dit besluit betrekking heeft op verzoeksters;

— de volgende bepalingen van de GAM-verordening, de uitvoeringsverordening en de gedelegeerde verordening krachtens artikel 277 VWEU niet-toepasselijk verklaren: — artikel 69, leden 1 en 2, alsook artikel 70, lid 1 en lid 2, onder a) en b), van de GAM-verordening; — artikel 4, lid 2, alsook de artikelen 6 en 7 van de gedelegeerde verordening en bijlage I bij de gedelegeerde verordening; — artikel 4 van de uitvoeringsverordening;

— verweerder verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voeren verzoeksters vier middelen aan die in essentie identiek zijn aan of overeenkomen met de middelen die zijn aangevoerd in het kader van zaak T-444/20, Société générale e.a./GAR.