ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In de vierde plaats refereert Kala Naft aan punt 25 van de considerans van besluit 2010/413, waarin wordt gesteld: „[dit besluit] eerbiedigt de fundamentele rechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest [...] zijn erkend, en met name het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, het recht op eigendom en het recht op de bescherming van persoonsgegevens. Dit besluit dient te worden toegepast overeenkomstig deze rechten”, en aan de alinea van de brief van de Raad van 29 juli 2010 waarin Kala Naft in kennis is gesteld van het feit dat zij op de lijst is geplaatst, waarin staat:

„[...] your attention is also drawn to the possibility of challenging the Council’s decision before the General Court of the European Union, in accordance with the conditions laid down in Article 275, 2nd paragraph, and Article 263, 4th and 6th paragraphs, of the Treaty on the Functioning of the European Union.”
In artikel 48, lid 4, van het werknemersstatuut, in de versie die van toepassing was ten tijde van de uit 2004 daterende feiten van het hoofdgeding ( 9 ), is bepaald:

„Bij een bevalling wordt de overeenkomst geschorst voor een aaneengesloten duur van zestien weken, [...]. De periode van schorsing kan naar keuze van de moeder worden verdeeld, mits ten minste zes weken onmiddellijk na de bevalling worden opgenomen [...].

Daarnaast en onverminderd de zes weken verlof die onmiddellijk na de bevalling verplicht door de moeder van het kind dienen te worden opgenomen, kan de moeder, wanneer de vader en de moeder werken, bij het begin van het moederschapsverlof ervoor kiezen de vader gebruik te laten maken van een bepaald en aaneengesloten gedeelte van de postnatale verlofperiode, hetzij gelijktijdig met hetzij aansluitend op haar verlof, behoudens wanneer op het bestemde tijdstip de werkhervatting door de moeder een gevaar voor haar gezondheid inhoudt.

[...]

In gevallen van adoptie en pleegzorg (zowel voorafgaand aan een adoptie als permanent) van kinderen tot 6 jaar wordt de overeenkomst geschorst voor een aaneengesloten duur van zestien weken, welke periode bij de adoptie of opname in het gezin van een meerling kan worden verlengd met twee weken per kind vanaf het tweede kind, naar keuze van de werknemer te rekenen vanaf hetzij de datum van de gerechtelijke of administratieve beslissing tot toewijzing van het pleegkind, hetzij de datum van de adoptie-uitspraak van de rechter. De overeenkomst wordt eveneens gedurende zestien weken geschorst bij de adoptie of opname van kinderen ouder dan zes jaar, wanneer het kinderen betreft met een handicap of beperking of kinderen die door hun persoonlijke omstandigheden en ervaringen of door hun buitenlandse afkomst bijzondere – door de bevoegde sociale diensten genoegzaam aangetoonde – problemen hebben bij hun integratie in de samenleving en in het gezin. Wanneer de vader en de moeder werken, kan het verlof worden verdeeld naar keuze van de betrokkenen, die er gelijktijdig of na elkaar gebruik van kunnen maken, in aaneengesloten perioden en binnen de hierboven aangegeven maximumduur.

In gevallen waarin gelijktijdig verlof wordt opgenomen, mag de totale duur van het verlof de in de voorgaande alinea’s voorziene zestien weken of het bij geboorte van een meerling toepasselijke aantal niet overschrijden.

[...]”
Artikel 50 van Decreto-Lei 227/2006 bepaalt:

„1. Commerciële reclame die in bioscopen wordt vertoond, door middel van televisieomroep wordt verspreid of in elektronische programmagidsen is opgenomen, is ongeacht het uitzendplatform onderworpen aan een uitzendheffing, die is verschuldigd door de adverteerders en waarvan de opbrengst is bestemd voor het ICAM [Instituto do Cinema, Audiovisual e Multimédia] en het CP-MC [Cinemateca Portuguesa – Museu do Cinema].

[...]

3. De in de vorige leden bedoelde heffing wordt door middel van belastingsubstitutie geïnd door de ondernemingen met een concessie om de reclametijdstippen in bioscopen te exploiteren, en door exploitanten of distributeurs van televisieomroep, die teletekstdiensten of elektronische programmagidsen aanbieden.”
67.

In casu blijkt dat de aan Konstantinides verweten inbreuk onder de tweede categorie valt, aangezien het gaat om een inbreuk die niet voldoende duidelijk is om er een concrete onrechtmatige gedraging uit af te leiden. Zonder hierin door Konstantinides te zijn tegengesproken, stellen de verwijzende instantie en de beroepsorganisatie dat de internetreclame, waarin de medische diensten worden vermeld onder de rubriek „Europees instituut” of „Duits instituut”, niet overeenkwam met de infrastructuur waarover Konstantinides in Duitsland beschikte. Integendeel, Konstantinides verrichtte de diensten in een particulier ziekenhuis in samenwerking met andere in het Land Hessen gevestigde artsen, maar zonder dat er sprake was van onderzoeksactiviteiten of institutionele activiteiten die overeenkwamen met die beschreven op zijn website. Indien dit alles wordt bevestigd, gaat het om een activiteit die misleidend is voor potentiële patiënten van Konstantinides, die zouden kunnen denken dat zij een dienst zullen ontvangen in omstandigheden die nadien echter niet met de werkelijkheid blijken overeen te komen. ( 34 ) Gezien het duidelijke verband tussen de medische activiteit en de bescherming van de volksgezondheid, die nauw verbonden is met de bescherming van de consument als patiënt van een medische dienst, is het onwaarschijnlijk dat gedrag als dat van Konstantinides voldoet aan de voor een arts geldende ethische normen voor reclame.
55.

Zodoende, zoals de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen stelt, verschillen de onderhavige feiten dus duidelijk van de feiten die het Hof heeft beoordeeld in het arrest in de zaak A.T., waarin het ging om een aandelenruil. Het gevolg van de betrokken Duitse wetgeving was in die zaak dat in Duitsland gevestigde inbrengende ondernemingen de mogelijkheid werd ontnomen om een aandelenruil op fiscaal neutrale wijze uit te voeren. Dat was het geval omdat volgens de betrokken Duitse wetgeving de inbrengende vennootschap de boekwaarde van de aan haar overgedragen aandelen alleen mocht blijven hanteren indien de verwervende vennootschap in een andere lidstaat voor de ontvangen deelneming eveneens de boekwaarde hanteerde. In de zaak A.T. had de verwervende (Franse) vennootschap de deelneming niet tegen de boekwaarde gewaardeerd, maar tegen de marktwaarde. Gezien deze feiten was de fiscale neutraliteit in Duitsland duidelijk onderworpen aan „aanvullende voorwaarden” ( 20 ) ten aanzien van wederkerigheid, die niet in richtlijn 90/434 waren voorzien. Om de redenen die ik hierboven heb uiteengezet, zijn de boekhoudkundige verplichtingen van de Italiaanse wetgeving en het Unierecht absoluut niet vergelijkbaar met die van de in de zaak A.T. bestreden Duitse wetgeving.
Artikel 5 van het EVRM bepaalt, voor zover relevant in deze zaak:

„1. Eenieder heeft recht op vrijheid en veiligheid van zijn persoon. Niemand mag zijn vrijheid worden ontnomen, behalve in de navolgende gevallen en overeenkomstig een wettelijk voorgeschreven procedure:

(a) indien hij op rechtmatige wijze is gedetineerd na veroordeling door een daartoe bevoegde rechter; [...]

(c) indien hij op rechtmatige wijze is gearresteerd of gedetineerd teneinde voor de bevoegde rechterlijke instantie te worden geleid, wanneer er een redelijke verdenking bestaat, dat hij een strafbaar feit heeft begaan of indien het redelijkerwijs noodzakelijk is hem te beletten een strafbaar feit te begaan of te ontvluchten nadat hij dit heeft begaan; [...]

(f) in het geval van rechtmatige arrestatie of detentie van een persoon teneinde hem te beletten op onrechtmatige wijze het land binnen te komen, of van een persoon waartegen een uitwijzings- of uitleveringsprocedure hangende is.

[...]

3. Eenieder die is gearresteerd of gedetineerd, overeenkomstig lid 1.c van dit artikel, moet onverwijld voor een rechter worden geleid of voor een andere magistraat die door de wet bevoegd verklaard is rechterlijke macht uit te oefenen en heeft het recht binnen een redelijke termijn berecht te worden of hangende het proces in vrijheid te worden gesteld. De invrijheidstelling kan afhankelijk worden gesteld van een waarborg voor de verschijning van de betrokkene ter terechtzitting.

4. Eenieder, wie door arrestatie of detentie zijn vrijheid is ontnomen, heeft het recht voorziening te vragen bij het gerecht opdat [dit] spoedig beslist over de rechtmatigheid van zijn detentie en zijn invrijheidstelling beveelt, indien de detentie onrechtmatig is.”
Artikel 1, lid 2, sub a, van de richtlijn definieert „medisch hulpmiddel” als volgt:

„elk instrument, toestel of apparaat, elke software of stof of elk ander artikel dat of die alleen of in combinatie wordt gebruikt, met inbegrip van de software die door de fabrikant speciaal is bestemd om te worden gebruikt voor diagnostische en/of therapeutische doeleinden en voor de goede werking ervan benodigd is, door de fabrikant bestemd om bij de mens te worden aangewend voor:

— diagnose, preventie, bewaking, behandeling of verlichting van ziekten,

— diagnose, bewaking, behandeling, verlichting of compensatie van verwondingen of een handicap,

— onderzoek naar of vervanging of wijziging van de anatomie of van een fysiologisch proces,

— beheersing van de bevruchting,

waarbij de belangrijkste beoogde werking in of aan het menselijk lichaam niet met farmacologische of immunologische middelen of door metabolisme wordt bereikt, maar wel door dergelijke middelen kan worden ondersteund”.
33.

In het kader van zijn interventie aan de zijde van de Franse Republiek, sluit het Groothertogdom Luxemburg zich aan bij de conclusies van laatstgenoemde en stelt het dat een betere interne organisatie inderdaad niet het echte doel is dat door de bestreden besluiten wordt nagestreefd. Het Groothertogdom Luxemburg herinnert eraan dat de werkelijke context duidelijk het opnieuw ter discussie stellen van de pluraliteit van plaatsen waar het Parlement zijn werkzaamheden verricht, vormt en met name van zijn verplichting om in Straatsburg aanwezig te zijn. Met zijn bestreden besluiten beoogt het Parlement juist om zelf de plaats van zijn zetel vast te stellen. Het Groothertogdom Luxemburg merkt bovendien op dat het Parlement niet duidelijk heeft gemaakt hoe deze nieuwe organisatie van de vergaderingen in oktober het in staat stelt zijn werkzaamheden beter te regelen en dat de voortdurende uitbreiding van de bevoegdheden van het Parlement onverenigbaar is met de inkorting van de duur en de vermindering van de frequentie van de maandelijkse plenaire vergaderingen. Ten slotte is het Groothertogdom Luxemburg van mening dat er sprake is van een zeer duidelijk verschil tussen de periodes van maandelijkse plenaire vergaderingen en de periodes van bijkomende plenaire vergaderingen, die zich zowel door de duur ervan (vier dagen voor de periodes van plenaire vergaderingen, twee dagen voor de periodes van bijkomende vergaderingen) als door de plaats waar zij moeten worden gehouden (Straatsburg voor de periodes van maandelijkse vergaderingen en Brussel voor de periodes van bijkomende vergaderingen), van elkaar onderscheiden. Aldus is men ofwel van mening dat de twee door de bestreden besluiten voorziene vergaderingen van twee dagen in oktober in feite moeten worden beschouwd als een enkele vergadering van vier dagen. In dat geval voorzien de betrokken roosters slechts in elf periodes van maandelijkse plenaire vergaderingen. Of anders is men van mening dat het inderdaad gaat om twee periodes van vergaderingen van twee dagen, en vergaderingen van een dergelijke duur moeten worden gekwalificeerd als bijkomende plenaire vergaderingen, die het Parlement niet mocht vaststellen, omdat dergelijke periodes slechts kunnen worden vastgesteld nadat het Parlement daadwerkelijk twaalf periodes van maandelijkse plenaire vergaderingen heeft vastgesteld. Welke uitlegging ook wordt gekozen, de bestreden besluiten zijn in strijd met de protocollen.
23.

In deze omstandigheden heeft de Sąd Apelacyjny de procedure opgeschort en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld: „1) Betekent het feit dat ‚degene die op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen’, waarvan in artikel 14, lid 2, sub b, wordt gepreciseerd dat het gaat om een andere persoon dan die bedoeld sub a, onder de personele werkingssfeer valt van artikel 14, lid 2, eerste volzin, van verordening (EEG) nr. 1408/71 [...] in het geval van een werknemer die op basis van een arbeidsverhouding voor één werkgever werkzaam is, a) dat hij als zodanig is te beschouwen wanneer hij, in aanmerking genomen de aard van de arbeidsverhouding in dezelfde tijd (tegelijkertijd), met inbegrip van betrekkelijk korte perioden, in verschillende lidstaten werkzaam is en in verband daarmee vaak de grens overschrijdt, en betekent het b) dat hij ook als zodanig is te beschouwen wanneer hij in het kader van een en dezelfde arbeidsverhouding verplicht is, zijn arbeid permanent (gewoonlijk) in meerdere lidstaten te verrichten, waaronder in de staat op het grondgebied waarvan hij woont, of in meerdere andere lidstaten dan die van zijn woonplaats, – ongeacht de duur van de opeenvolgende perioden waarin de verplichtingen in elk der lidstaten worden vervuld en de onderbrekingen daartussen, dan wel met een beperking in de tijd? 2) Indien de uitlegging overeenkomstig sub b wordt aanvaard, kan artikel 14, lid 2, sub b-ii, van verordening nr. 1408/71 dan worden toegepast in het geval waarin de verplichting in het kader van een arbeidsverhouding die de werknemer aan één werkgever verbindt, om permanent in meerdere lidstaten arbeid te verrichten, ook de vervulling van verplichtingen omvat in de woonstaat van de werknemer, hoewel die situatie – arbeid in juist die staat – ten tijde van het aangaan van de arbeidsverhouding uitgesloten lijkt, en kan bij een ontkennend antwoord dan artikel 14, lid 2, sub b-i, van verordening nr. 1408/71 worden toegepast?”
Het Bundesfinanzhof heeft twijfels over de motivering van het Finanzgericht en wijst erop dat volgens de rechtspraak van het Hof de fiscale behandeling van nalatenschappen, ongeacht van welke aard, onder de verdragsbepalingen inzake het kapitaalverkeer vallen. Naar zijn opvatting is opheldering door het Hof wenselijk, of het verenigbaar is met het Unierecht dat de nationale belastingvoordelen niet van toepassing zijn op de verkrijging van aandelen in kapitaalvennootschappen die zijn gevestigd in en worden bestuurd in een derde land. Om die reden heeft het Bundesfinanzhof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vraag voorgelegd:

„Moet artikel 56, lid 1, EG juncto artikel 58 EG aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een regeling van een lidstaat die voor de berekening van de successiebelasting over een nalatenschap bepaalt dat de tot het privévermogen behorende deelneming van een enig vennoot in een kapitaalvennootschap die in Canada is gevestigd en daar wordt bestuurd, tegen de volle waarde wordt vastgesteld, terwijl bij de verwerving van een dergelijk aandeel in een kapitaalvennootschap die in het binnenland is gevestigd of van daaruit wordt bestuurd, een objectgebonden belastingvrij bedrag wordt verleend en de resterende waarde uitsluitend ten belope van 65 % in aanmerking wordt genomen?”
48.

In de derde plaats is er volgens de Commissie een discrepantie tussen de structurele problemen die de goedgekeurde maatregelen hadden moeten verhelpen en de rechtvaardiging van deze maatregelen. Hierover heb ik reeds opgemerkt dat de repercussies van de economische en financiële crisis voor de landbouwsector in Litouwen de voornaamste reden vormen waarop, in de opzet van het bestreden besluit, de verenigbaarverklaring van de betrokken maatregelen is gebaseerd. Op het eerste gezicht heeft de Commissie dus gelijk als zij opmerkt dat deze rechtvaardiging is afgestemd op de conclusie van de Raad in punt 10 van het bestreden besluit, te weten: „Er bestaan echter buitengewone omstandigheden waarin die steun, in afwijking van de regel, en voor zover dat absoluut noodzakelijk is om de landhervorming te laten slagen, de structuur van landbouwbedrijven te verbeteren en de Litouwse landbouw efficiënter te maken, als compatibel met de interne markt kan worden beschouwd.” Indien het bestreden besluit wordt gelezen in het licht van de door Litouwen ingediende aanvraag (die met name blijkt uit de brief van 12 november 2009 aan de Raad), blijkt duidelijk dat de betrokken maatregelen hoofdzakelijk tot doel hadden de grondhervorming in deze lidstaat te voltooien. De Litouwse regering heeft in haar memorie in interventie uiteengezet dat het hervormingsproces tot stilstand was gekomen, althans was vertraagd door uitzonderlijke en onvoorzienbare negatieve gevolgen van de crisis voor de Litouwse landbouwsector, aangezien de structurele problemen van deze sector toenamen en de toegang van landbouwers tot leningen voor de aankoop van landbouwgrond werd beperkt. Aldus gelezen vertoont het bestreden besluit niet de door de Commissie gestelde incoherentie.
112.

Deze redenering gaat niet op. De BTKNEEC-clausule dient, zoals gezien, te worden opgevat als betrekking hebbend op de technische oplossingen die in het algemeen kunnen worden gerealiseerd, en niet op het tijdstip waarop deze realisatie kan plaatsvinden. Het tijdstip dat relevant is om de naleving van een communautaire regeling te beoordelen, is vastgelegd in het met redenen omklede advies van de Commissie. Het zou anders zijn geweest indien het Verenigd Koninkrijk had aangetoond dat de voor het probleem gekozen oplossing, en meer in het bijzonder de opslagtunnel voor afvalwater, in het verleden in technisch opzicht niet uitvoerbaar was. In dat geval zou het beroep op de BTKNEEC-clausule zijn geslaagd. Dat is hier evenwel niet het geval: het Verenigd Koninkrijk heeft nooit gesuggereerd dat de bouw van de tunnel of de uitbreiding van de waterzuiveringsinstallaties pas in recente tijden technisch mogelijk is geworden.
22.

De verwijzende rechterlijke instantie vraagt zich in dit verband af of het feit dat het betrokken goed van de schuldenaar (in casu de aandelen van ERSTE Bank die in het bezit zijn van BCL Trading en het geld dat in de plaats daarvan is gekomen), waarop derden een zakelijk recht hebben (te weten het zakelijke zekerheidsrecht ten gunste van ERSTE Bank), zich op het grondgebied bevindt van een andere lidstaat (in casu de Republiek Hongarije) dan de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend (in casu de Republiek Oostenrijk), terwijl de staat waar dit goed is gelegen pas lid van de Europese Unie is geworden nadat de insolventieprocedure tegen de schuldenaar is geopend, al dan niet eraan in de weg staat dat artikel 5, lid 1, van de verordening wordt toegepast.
83.

Deze redenering van het Gerecht lijkt mij vatbaar voor kritiek, aangezien zij neerkomt op de veronderstelling dat het Hof, door zich niet uit te spreken over het middel inzake schending van artikel 11 van richtlijn 65/65, impliciet de door het Gerecht gemaakte analyse op dit punt heeft bekrachtigd. Overigens richt het Gerecht al zijn aandacht op zijn arrest Artegodan e.a./Commissie, waaraan het een volledig gezag van gewijsde toekent zonder rekening te houden met het feit dat dit arrest, waartegen hogere voorziening was ingesteld, moet worden gelezen in samenhang met hetgeen het Hof heeft geoordeeld in het arrest gewezen op deze hogere voorziening. Wanneer tegen een arrest van het Gerecht namelijk geen hogere voorziening is ingesteld bij het Hof, moeten het dictum alsook de motivering die het de nodige onderbouwing verleent, als definitief worden beschouwd. ( 30 ) Wanneer daarentegen hogere voorziening is ingesteld bij het Hof, blijft het gezag van gewijsde van het arrest beperkt tot de feitelijke en rechtspunten die het Hof uitdrukkelijk heeft bekrachtigd. Bijgevolg had het Gerecht om te bepalen welke beslissingen definitief waren geworden, anders dan het heeft gedaan, belang moeten hechten aan de omstandigheid dat het Hof zich niet heeft uitgesproken over de schending van artikel 11 van richtlijn 65/65, hoewel de analyse van het Gerecht op dit punt voor het Hof wel was betwist. Zoals de Commissie terecht opmerkt, is het feit dat tegen het arrest van het Gerecht hogere voorziening is ingesteld en het Hof daarop uitspraak heeft gedaan, niet zonder belang ter bepaling van de omvang van het gezag van gewijsde van het door het Gerecht in eerste aanleg gewezen arrest, ook al is de hogere voorziening uiteindelijk in het dictum afgewezen.
14.

Om uit te maken of deze naheffingsaanslagen rechtmatig zijn, vraagt de Hoge Raad of de feitelijke constellatie in elk van deze drie gevallen onder het recht van de Unie valt: Zaak C-578/10: Is, gelet op artikel 18 EG (thans artikel 21 WVEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto wordt gereisd door een inwoner van eerstbedoelde lidstaat op het grondgebied van die lidstaat? Zaak C-579/10: Is, gelet op artikel 18 EG (thans artikel 21 VWEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto voor privédoeleinden wordt gereisd door een inwoner van eerstbedoelde lidstaat tussen die lidstaat en die andere lidstaat? Zaak C-580/10: Is, gelet op artikel 18 EG (thans artikel 21 VWEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto voor privédoeleinden op het grondgebied van eerstbedoelde lidstaat wordt gereisd door een persoon die inwoner is van die lidstaat doch de nationaliteit heeft van de andere lidstaat?
4.

Artikel 3 bepaalt welke plannen en programma’s aan een milieubeoordeling moeten worden onderworpen. Bepalend hiervoor zijn in het bijzonder de leden 1 tot en met 5: „1. Een milieubeoordeling wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 4 tot en met 9, voor de in de leden 2, 3 en 4 bedoelde plannen en programma’s die aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. 2. Onverminderd lid 3, wordt een milieubeoordeling gemaakt van alle plannen en programma’s a) die voorbereid worden met betrekking tot landbouw, bosbouw, visserij, energie, industrie, vervoer, afvalstoffenbeheer, waterbeheer, telecommunicatie, toerisme en ruimtelijke ordening of grondgebruik en die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor de in bijlagen I en II bij Richtlijn 85/337/EEG genoemde projecten, of b) [...] 3. Voor in lid 2 bedoelde plannen en programma’s die het gebruik bepalen van kleine gebieden op lokaal niveau en voor kleine wijzigingen van in lid 2 bedoelde plannen en programma’s is een milieubeoordeling alleen dan verplicht wanneer de lidstaten bepalen dat zij aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. 4. Voor andere dan de in lid 2 bedoelde plannen en programma’s, die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projecten, bepalen de lidstaten of het plan of het programma aanzienlijke milieueffecten kan hebben. 5. De lidstaten stellen vast, door een onderzoek per geval of door specificatie van soorten plannen en programma’s, of door combinatie van beide werkwijzen, of de in de leden 3 en 4 bedoelde plannen of programma’s aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. Hierbij houden zij voor alle gevallen rekening met de relevante criteria van bijlage II, om ervoor te zorgen dat plannen en programma’s met mogelijke aanzienlijke milieueffecten door deze richtlijn zijn gedekt. [...]”