40

Daarom heeft de Juzgado de Primera Instancia no 1 de Barcelona de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Staan de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] in de weg aan rechtspraak (namelijk het arrest van de Tribunal Supremo van 18 februari 2016) volgens welke, ondanks het oneerlijke karakter van het beding inzake vervroegde opeisbaarheid en ondanks het feit dat dit beding de basis vormt voor de vordering tot executie, de hypothecaire executie niet mag worden beëindigd, omdat voortzetting daarvan gunstiger is voor de consument, aangezien deze in het geval van een eventuele tenuitvoerlegging van een vonnis dat is gewezen [na] een op artikel 1124 van het burgerlijk wetboek gebaseerde declaratoire procedure, niet de procedurele voordelen kan genieten die kenmerkend zijn voor de hypothecaire executie, welke rechtspraak evenwel geen rekening houdt met het feit dat volgens vaste rechtspraak van de Tribunal Supremo zelf dat artikel 1124 van het burgerlijk wetboek (dat geldt voor overeenkomsten die wederzijdse verplichtingen in het leven roepen) niet van toepassing is op de leningsovereenkomst, daar dit een zakelijke en eenzijdige overeenkomst is, die pas tot stand komt wanneer het geld geleverd is en die derhalve enkel verplichtingen in het leven roept voor de geldlener en niet voor de kredietgever (schuldeiser), zodat, indien die rechtspraak werd gevolgd in de declaratoire procedure, de consument een uitspraak zou kunnen verkrijgen waarbij de vordering tot ontbinding van de overeenkomst en tot schadevergoeding wordt afgewezen, en niet langer zou kunnen worden gesteld dat voortzetting van de hypothecaire executie voor hem gunstiger is? 2) Indien wordt aanvaard dat artikel 1124 van het burgerlijk wetboek van toepassing is op leningsovereenkomsten of op alle gevallen van kredietovereenkomsten, staan de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] dan in de weg aan rechtspraak zoals die welke in het geding is, waarin bij de beoordeling of het voor de consument gunstiger is om de hypothecaire executie voort te zetten dan om een declaratoire procedure op grond van artikel 1124 van het burgerlijk wetboek te volgen, niet in aanmerking wordt genomen dat in het geval van een declaratoire procedure afwijzend kan worden beslist op de vordering tot beëindiging van de overeenkomst en tot schadevergoeding indien de rechter de bepaling van datzelfde artikel 1124 van het burgerlijk wetboek toepast volgens welke ‚[d]e rechter [...] de gevorderde ontbinding [uitspreekt] wanneer er geen redenen zijn om uitstel te verlenen’, waarbij moet worden bedacht dat het juist bij hypothecaire leningen en kredieten met lange looptijden (twintig of dertig jaar) voor de verwerving van woningen vrij waarschijnlijk is dat de rechter deze grond voor afwijzing toepast, met name wanneer de daadwerkelijke niet-nakoming van de betalingsverplichting niet al te ernstig is? 3) Indien wordt aanvaard dat het voor de consument gunstiger is om de hypothecaire executie voort te zetten, met de gevolgen van de vervroegde opeisbaarheid, verzetten de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] zich dan tegen rechtspraak zoals die welke in het geding is, waarin een wettelijke bepaling (artikel 693, lid 2, LEC) aanvullend wordt toegepast hoewel de overeenkomst zonder het beding inzake vervroegde opeisbaarheid kan voortbestaan, en waarin werking wordt verleend aan die bepaling hoewel niet is voldaan aan de essentiële voorwaarde daarvoor, te weten dat er binnen de overeenkomst sprake is van een geldig en werkzaam beding inzake vervroegde opeisbaarheid, dat juist als oneerlijk is aangemerkt alsook nietig en zonder rechtsgevolg is verklaard?”