ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Verordening nr. 44/2001

(Verordening nr. 44/2001 van de Raad, art. 34, punt 2)

Samenvatting

Artikel 34, punt 2, van verordening nr. 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat een verweerder alleen „in staat” is om een rechtsmiddel aan te wenden tegen een bij verstek tegen hem gegeven beslissing, indien hij daadwerkelijk kennis heeft gehad van de inhoud van die beslissing door zo tijdige betekening of mededeling dat hij zich heeft kunnen verdedigen bij het gerecht van de staat van herkomst.

Wil de verweerder immers een steekhoudend beroep kunnen instellen, dan moet hij kennis kunnen nemen van de gronden van de bij verstek gegeven beslissing, om deze op zinvolle wijze te kunnen aanvechten. Niet voldoende is dat hij weet dat de beslissing bestaat.

Wel is de regelmatige betekening of mededeling van de bij verstek gegeven beslissing, dat wil zeggen de inachtneming van alle toepasselijke regels voor deze formaliteiten, geen noodzakelijke voorwaarde voor de conclusie dat de verweerder in staat is geweest om een rechtsmiddel aan te wenden. De systematiek van verordening nr. 44/2001 vereist niet dat aan de betekening of mededeling van een verstekvonnis strengere voorwaarden worden gesteld dan die voor de betekening of mededeling van een stuk dat het geding inleidt. De betekening of mededeling van het stuk dat het geding inleidt, en de betekening of mededeling van het verstekvonnis, zo tijdig en op zodanige wijze als met het oog op verweerders verdediging nodig was, geven deze laatste immers in gelijke mate de mogelijkheid, toe te zien op de eerbiediging van zijn rechten bij het gerecht van de staat van herkomst. Aangaande het stuk dat het geding inleidt, is bij artikel 34, punt 2, van verordening nr. 44/2001 de in artikel 27, punt 2, van het Executieverdrag gestelde voorwaarde van formele regelmatigheid van dit stuk geschrapt. Een zuiver formele onregelmatigheid, die de rechten van de verdediging niet aantast, is dus niet voldoende om de toepassing van de uitzondering op erkenning en tenuitvoerlegging uit te sluiten.

(cf. punten 34‑35, 41, 43‑47, 49 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Ambtenaren – Beoordeling – Eerbiediging van rechten van verdediging

(Ambtenarenstatuut, art. 26, eerste en tweede alinea, en 43)

Samenvatting

Als procedurele garantie kan het grondbeginsel van de eerbiediging van de rechten van verdediging niet aldus worden uitgelegd dat daar op het gebied van de beoordeling van het personeel van de Europese Gemeenschappen dwingend uit volgt dat vóór de procedure die tot een dergelijke beoordeling leidt, een waarschuwing moet worden gegeven. Dat beginsel dient de betrokkene in staat te stellen in de loop van de beoordelingsprocedure verweer te voeren tegen het aanvoeren van feiten die tegen hem zouden kunnen worden gebruikt, maar heeft niet als functie hem in staat te stellen zijn toekomstig gedrag aan te passen om te voorkomen dat vastgestelde feiten hem daadwerkelijk worden verweten. De verbetering van het gedrag in de dienst is een doelstelling die buiten de werkingssfeer van de eerbiediging van de rechten van verdediging valt, en in werkelijkheid wordt gediend door het beoordelingsrapport zelf.

De bepalingen van artikel 26, eerste en tweede alinea, van het Statuut, die ertoe strekken de rechten van verdediging van de ambtenaar te waarborgen, zien bovendien op reeds bestaande stukken en staan eraan in de weg dat dergelijke stukken in de loop van de beoordelingsprocedure tegen de beoordeelde ambtenaar worden gebruikt zonder dat zij hem ter kennis zijn gebracht voordat zij aan zijn persoonsdossier zijn toegevoegd, maar zij bevatten geen verplichting om vooraf stukken op te stellen waarin alle feiten die de betrokkene worden verweten, formeel worden vastgelegd.

Uit het grondbeginsel van de eerbiediging van de rechten van verdediging en uit het bepaalde in artikel 26, eerste en tweede alinea, van het Statuut volgt dus niet, dat een feit ten laste in het beoordelingsrapport van een ambtenaar slechts mag worden opgenomen, wanneer voorafgaand aan de procedure tot vaststelling van dat rapport, een schriftelijke waarschuwing is opgesteld en hem ter kennis is gebracht.

(cf. punten 39, 41, 43-44, 52)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Landbouw – Harmonisatie van wetgevingen – Bescherming van dieren tijdens vervoer – Richtlijn 91/628

(Richtlijn 91/628 van de Raad, bijlage, onderdeel 48, punt 4, sub d)

Samenvatting

Het begrip „reistijd” als bedoeld in onderdeel 48, punt 4, sub d, van de bijlage bij richtlijn 91/628 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425 en 91/496, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, moet aldus worden uitgelegd dat de tijd voor het in‑ en uitladen van de dieren daarin is begrepen.

Deze omschrijving is in overeenstemming met de doelstellingen van richtlijn 91/628, zoals die meer in het bijzonder in de tweede en de achtste overweging van de considerans van de richtlijn, in de oorspronkelijke versie ervan, zijn weergegeven, te weten, een afdoende bescherming van de dieren garanderen, alsmede vervoer over grote afstanden met het oog op hun welzijn zo veel mogelijk beperken. Voorts volgt uit de omstandigheid dat de richtlijn geen beperkingen bevat met betrekking tot de tijd voor het in‑ en uitladen van de dieren als zodanig, dat deze tijd, wanneer onderdeel 48, punt 4, sub d, van de bijlage bij deze richtlijn aldus wordt uitgelegd dat hij niet in de reistijd is begrepen, volledig buiten beschouwing blijft, hetgeen deze bepaling haar nuttige werking ontneemt.

(cf. punten 19‑20, 24 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Bijzondere regeling voor kleine ondernemingen

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 18, lid 1, sub a, en 2, 22, leden 3‑5, en 24, lid 1)

Samenvatting

Een lidstaat voldoet niet aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens de artikelen 18, leden 1, sub a, en 2, en 22, leden 3 tot en met 5, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, wanneer hij toestaat dat niet in deze lidstaat gevestigde belastingplichtigen die in deze lidstaat personenvervoer verrichten, geen belastingaangiften indienen en het nettobedrag van de belasting over de toegevoegde waarde niet voldoen, wanneer de daar behaalde jaaromzet lager is dan een bepaald bedrag, door in dat geval ervan uit te gaan dat het bedrag van de verschuldigde belasting gelijk is aan dat van de aftrekbare belasting, en die de toepassing van de vereenvoudigde regeling afhankelijk stelt van de voorwaarde dat deze belasting op de facturen of de als zodanig dienst doende documenten niet wordt vermeld.

Een dergelijke regeling overschrijdt immers de grenzen van de bevoegdheden waarover de lidstaten krachtens artikel 24, lid 1, van de Zesde richtlijn beschikken, voor zover zij geen „vereenvoudigde regelingen voor belastingheffing en ‑inning” invoert, maar de betrokken ondernemingen vrijstelt van de verplichting om belasting over de toegevoegde waarde aan te geven en te betalen.

(cf. punten 27, 29 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Vrijheid van vestiging – Burgerschap van Europese Unie – Belastingwetgeving

(Art. 18 EG, 39 EG en 43 EG; EER-overeenkomst, art. 28 en 31)

Samenvatting

Een lidstaat die fiscale bepalingen handhaaft die het voordeel van belastingvrijstelling van de meerwaarde bij de overdracht onder bezwarende titel van een onroerende zaak bestemd voor eigen, permanente bewoning door de belastingplichtige of door leden van diens huishouding afhankelijk stellen van de voorwaarde dat de behaalde winst wordt geherinvesteerd in de aanschaf van een op nationaal grondgebied gelegen onroerende zaak, voldoet niet aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG alsmede de artikelen 28 en 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER).

De belastingplichtige die besluit de voor bewoning bestemde onroerende zaak die hij in deze lidstaat bezit te verkopen, om zijn woonplaats naar het grondgebied van een andere lidstaat te verleggen en aldaar een voor zijn huisvesting bestemde nieuwe onroerende zaak te kopen, in het kader van de uitoefening van het recht van iedere burger van de Unie om vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, dat een bijzondere uitdrukking vindt in artikel 43 EG voor de vrijheid van vestiging en in artikel 39 EG voor het vrije verkeer van werknemers, ja zelfs in het kader van de rechten die zijn verleend bij artikel 28 van de EER-overeenkomst, betreffende het vrije verkeer van werknemers en artikel 31 van de EER-overeenkomst, betreffende de vrijheid van vestiging, wordt fiscaal immers minder gunstig behandeld dan een persoon die zijn woonplaats in de betrokken lidstaat behoudt.

De noodzaak om de samenhang van het belastingstelsel te bewaren kan door dit verschil in behandeling niet worden gerechtvaardigd, aangezien een argument op basis van een dergelijke rechtvaardiging slechts kan slagen indien wordt bewezen dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen het betrokken fiscale voordeel en de opheffing van dit voordeel door een bepaalde belastingheffing. Dit laatste is in casu niet het geval.

Aangezien de bepalingen van het Verdrag en van de EER-overeenkomst betreffende het vrije verkeer van personen zich verzetten tegen een dergelijke regeling, behoeft deze niet afzonderlijk aan artikel 56, lid 1, EG en artikel 40 van de EER-overeenkomst inzake het vrije verkeer van kapitaal te worden getoetst.

(cf. punten 13, 21, 43, 45, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Milieu – Behoud van vogelstand – Richtlijn 79/409 – Keuze en afbakening van specialebeschermingszones

(Richtlijn 79/409 van de Raad, art. 4, leden 1 en 2)

Samenvatting

De lidstaten moeten zich bij de keuze en de afbakening van specialebeschermingszones (SBZ’s) laten leiden door de ornithologische criteria vervat in artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand. Komen in de zones van een SBZ weliswaar geen steppevogels voor, maar wel andere in bijlage I bij de richtlijn vermelde in het wild levende vogelsoorten waarvan de bescherming de aanwijzing van die SBZ rechtvaardigde, dan kan een lidstaat de oppervlakte daarvan niet verkleinen of de grenzen ervan wijzigen, tenzij de van de SBZ uitgesloten zones niet langer overeenkomen met de voor de instandhouding van de in het wild levende vogelsoorten meest geschikte gebieden in de zin van artikel 4, lid 1, van de richtlijn.

(cf. punten 10, 12‑13)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 89/104 – Weigering van inschrijving of nietigheid – Merken zonder onderscheidend vermogen, beschrijvende merken of merken die gebruikelijk zijn geworden

(Richtlijn 89/104 van de Raad, art. 3, lid 3)

Samenvatting

Artikel 3, lid 3, van de Eerste richtlijn (89/104) betreffende de merken, moet aldus worden uitgelegd dat de inschrijving van een merk alleen toelaatbaar is op grond van deze bepaling indien wordt aangetoond dat dit merk door het gebruik ervan onderscheidend vermogen heeft verkregen op het gehele grondgebied van een lidstaat of, in het geval van de Benelux, op het gehele gedeelte van het Beneluxgebied waar een weigeringsgrond bestaat.

Wanneer bij een uit een of meer woorden van een officiële taal van een lidstaat of van de Benelux bestaand merk de weigeringsgrond slechts bestaat in een van de taalgebieden van een lidstaat of, in het geval van de Benelux, slechts in één taalgebied van de Benelux, moet komen vast te staan dat het merk door het gebruik onderscheidend vermogen heeft verworven in dit gehele taalgebied. Voor het aldus gedefinieerde taalgebied moet worden beoordeeld of de betrokken kringen, althans een aanzienlijk deel ervan, de betrokken waar of dienst op basis van het merk als van een bepaalde onderneming afkomstig identificeren.

(cf. punten 23, 28, dictum 1‑2)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Recht van gezinsleden om arbeid in loondienst te aanvaarden

(Verordening nr. 1612/68 van de Raad, art. 11)

Samenvatting

Artikel 11 van verordening nr. 1612/68 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap kent een onderdaan van een derde staat niet het recht toe om arbeid in loondienst te aanvaarden in een andere lidstaat dan die waarin zijn echtgenoot, die een gemeenschapsonderdaan is die gebruik heeft gemaakt van zijn recht op vrij verkeer, arbeid in loondienst verricht of heeft verricht.

(cf. punt 28 en dictum)
Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 10 juni 2004, Alvarez Moreno/Commissie (T‑153/01 en T‑323/01), wordt vernietigd voorzover daarbij het beroep tot nietigverklaring van de brief van D. Walker van 23 februari 2001 ontvankelijk is verklaard en de Commissie van de Europese Gemeenschappen in alle kosten van het beroep in zaak T‑323/01 is verwezen.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Belastingwetgeving

[EG-Verdrag, art. 52 (thans, na wijziging, art. 43 EG) en art. 58 (thans art. 48 EG)]

Samenvatting

De artikelen 52 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) en 58 van het Verdrag (thans artikel 48 EG) verzetten zich tegen een regeling van een lidstaat waarbij de mogelijkheid voor een in deze lidstaat gevestigde moedervennootschap die deelnemingen in in andere lidstaten gevestigde dochtervennootschappen bezit die haar een zodanige invloed op de besluiten van deze buitenlandse dochtervennootschappen verlenen dat zij de activiteiten ervan kan bepalen, om het verlies uit afschrijvingen op de waarde van deze deelnemingen fiscaal af te trekken wordt beperkt terwijl een dergelijke beperking niet bestaat voor deelnemingen in ingezeten dochtervennootschappen.

Een dergelijk verschil in fiscale behandeling tussen ingezeten moedervennootschappen naargelang zij al dan niet een dochtervennootschap in het buitenland hebben, kan niet zonder meer worden gerechtvaardigd door het feit dat zij economische activiteiten uitoefenen in een andere lidstaat, waarin de betrokken staat zijn belastingbevoegdheid niet kan uitoefenen. Een argument in verband met de evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten kan als zodanig niet rechtvaardigen dat een lidstaat een ingezeten moedervennootschap een belastingvoordeel systematisch weigert om reden dat zij grensoverschrijdende economische activiteiten heeft ontwikkeld die niet meteen belastinginkomsten voor deze staat zullen opleveren.

Aangezien een dergelijke regeling niet specifiek tot doel heeft, volstrekt kunstmatige constructies die zijn opgezet om de nationale belastingwet te omzeilen, uit te sluiten van een belastingvoordeel, maar in het algemeen ziet op elke situatie waarin dochtervennootschappen om welke reden ook in een andere lidstaat zijn gevestigd, kan zij bovendien niet worden geacht haar rechtvaardiging te vinden in het gevaar voor belastingontwijking, aangezien zij verder gaat dan noodzakelijk is om het ermee nagestreefde doel te bereiken. Wanneer een vennootschap buiten deze lidstaat wordt gevestigd, impliceert dit in se echter niet dat er sprake is van belastingontwijking, aangezien de betrokken vennootschap in elk geval is onderworpen aan de belastingwetten van de staat van vestiging.

(cf. punten 43, 52, 70 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Inleidend verzoekschrift – Onderzoek van niet in verzoekschrift vermelde grieven – Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Vervoer – Zeevervoer – Vrij verrichten van diensten – Cabotage in zeevervoer

(Verordening nr. 3577/92 van de Raad, art. 2, punt 1)

Samenvatting

1. Het staat niet aan het Hof om een uitspraak te doen buiten het kader van de grieven die zijn uiteengezet in de conclusies van het verzoekschrift van de Commissie krachtens artikel 226 EG.

(cf. punt 27)

2. Niettegenstaande het niet-uitputtende karakter van de in artikel 2, punt 1, van verordening nr. 3577/92 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten, gegeven opsomming van „cabotagediensten in het zeevervoer”, volgt uit deze bepaling, in haar geheel geïnterpreteerd, dat binnen haar werkingssfeer diensten vallen die, enerzijds, gewoonlijk tegen vergoeding worden verricht en, anderzijds, zoals blijkt uit de wezenlijke kenmerken van de in dit artikel genoemde voorbeelden van cabotage in het zeevervoer, betrekking hebben op vervoer over zee van passagiers of goederen tussen twee plaatsen op het grondgebied van één lidstaat.

De aard en de kenmerken van het slepen verschillen evenwel van die van cabotage, zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 1, van verordening nr. 3577/92. Hoewel het slepen een dienst is die gewoonlijk tegen vergoeding wordt verricht, gaat het daarbij namelijk in beginsel niet rechtstreeks om vervoer over zee van passagiers of goederen, maar veeleer om hulp bij het verplaatsen van een vaartuig, een boorinstallatie, een platform of een boei. In deze omstandigheden zou het niet alleen in strijd zijn met de doelstelling van deze verordening, maar ook met de rechtszekerheid met betrekking tot de reikwijdte van deze verordening, uit de term „met name” in artikel 2, punt 1, ervan af te leiden dat deze de werkingssfeer van deze bepaling kan uitbreiden tot alle diensten die samenhangen, of als bijkomstige of ondersteunende dienst verbonden zijn, met het verrichten van zeevervoerdiensten binnen de lidstaten, ongeacht of deze diensten de wezenlijke kenmerken van cabotage in het zeevervoer vertonen die uitdrukkelijk in deze bepaling worden genoemd.

(cf. punten 28‑29, 31‑32)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Vrij verkeer van personen

–

Werknemers

–

Gelijke behandeling (Art. 39 EG; verordening nr. 1612/68 van de Raad, art. 7) (cf. punten 14‑19 en dictum)

Onderwerp

Voorwerp

Niet-nakoming – Artikel 39 EG en artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2) – Toegang tot Spaanse overheidsdienst – Verplichting tot erkenning uit economisch oogpunt van door gemeenschapsonderdanen in een andere lidstaat in overheidsdienst verrichte diensten

Dictum

Dictum

1) Door geen wettelijke bepalingen vast te stellen die in de Spaanse overheidsdienst expliciet voorzien in de erkenning, wat de geldelijke gevolgen betreft, van door gemeenschapsonderdanen eerder in een andere lidstaat in overheidsdienst vervulde diensttijdvakken, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 39 EG en artikel 7 van verordening (EEG) nr.1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap.

2) Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Vrij verkeer van goederen – Kwantitatieve beperkingen – Maatregelen van gelijke werking

(Art. 28 EG)

Samenvatting

Artikel 28 EG staat in de weg aan een nationale regeling waarbij voor de verkoop van bakkerijproducten volgens het „bake-off”-procedé (geheel of gedeeltelijk voorgebakken en diepgevroren producten die in de verkooppunten snel worden ontdooid en daarna verwarmd of gebakken) dezelfde vereisten gelden als voor het volledige productie- en verkoopproces van traditioneel brood en traditionele bakkerijproducten.

(cf. punt 28 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Lidstaten – Verplichtingen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Arrest van Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld – Niet-nakoming van verplichting om arrest uit te voeren

(Art. 228, lid 2, EG)

Samenvatting

1. Een lidstaat kan zich niet op nationale bepalingen, praktijken of situaties, zoals een stelsel van regeling van de arbeidsbetrekkingen dat op collectieve onderhandelingen berust, beroepen ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende verplichtingen.

(cf. punten 25‑26)

2. In het kader van een beroep van de Commissie strekkende tot het doen vaststellen dat, door niet alle maatregelen te hebben genomen die nodig zijn ter uitvoering van een niet-nakomingsarrest, de betrokken lidstaat de krachtens artikel 228 EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, moet worden vastgesteld of de gestelde niet-nakoming heeft voortgeduurd tot aan het onderzoek van de feiten door het Hof.

In dit verband is het aan de Commissie om het Hof de gegevens te verschaffen die noodzakelijk zijn om te bepalen, in hoeverre een lidstaat een niet-nakomingsarrest heeft uitgevoerd. Verder is het, wanneer de Commissie voldoende bewijsmateriaal heeft overgelegd waaruit blijkt dat de niet-nakoming voortduurt, aan de betrokken lidstaat om de aangedragen gegevens en de gevolgen daarvan substantieel en in detail te betwisten.

(cf. punten 33, 41, 47 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale politiek – Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers – Richtlijn 93/104 betreffende aantal aspecten van organisatie van arbeidstijd

(Richtlijn 93/104 van de Raad, art. 3, 5 en 17, lid 1)

Samenvatting

Een lidstaat komt de verplichtingen niet na die op hem rusten krachtens de artikelen 17, lid 1, 3 en 5 van richtlijn 93/104 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/34, wanneer hij de afwijking waarin artikel 17, lid 1, voorziet, toepast op werknemers wier arbeidstijd gedeeltelijk niet wordt gemeten of vooraf bepaald, of door de werknemer zelf kan worden bepaald, en hij niet de nodige maatregelen ter uitvoering van het recht van werknemers op dagelijkse en wekelijkse rusttijden treft.

In dit verband impliceert het nuttig effect van de bij richtlijn 93/104 aan de werknemers verleende rechten noodzakelijkerwijs dat de lidstaten verplicht zijn te waarborgen dat het recht op daadwerkelijke rusttijden wordt geëerbiedigd. Een lidstaat die in de nationale maatregel ter uitvoering van die richtlijn bepaalt dat de werknemers dergelijke rechten op rusttijden genieten en die in de aan de werkgevers en de werknemers gerichte richtsnoeren met betrekking tot de uitoefening van deze rechten te kennen geeft dat de werkgever evenwel niet gehouden is te verzekeren dat de werknemers daadwerkelijk van deze rechten gebruik maken, waarborgt noch de naleving van de in de artikelen 3 en 5 van deze richtlijn geformuleerde minimumvoorschriften, noch de naleving van het wezenlijk doel ervan. Door te kennen te geven dat hoewel de werkgevers niet mogen verhinderen dat de werknemers van de minimumrusttijden gebruik maken, zij geen enkele verplichting hebben om ervoor te zorgen dat laatstgenoemden daadwerkelijk in staat zijn dit recht uit te oefenen, kunnen de richtsnoeren duidelijk de door de artikelen 3 en 5 van deze richtlijn vastgestelde rechten uithollen en zijn zij niet in overeenstemming met het doel van de richtlijn, volgens welke minimumrusttijden onontbeerlijk zijn voor de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers.

(cf. punten 40, 42, 44, 47 en dictum)