ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

Betekent het vereiste in artikel 242 van richtlijn 2006/112 om een boekhouding te voeren die voldoende gegevens bevat om de controle op het recht op aftrek mogelijk te maken, dat ook de overeenkomstige nationale wettelijke bepalingen inzake jaarrekeningen van de lidstaat, die voorzien in overeenstemming met de internationale standaarden voor jaarrekeningen van het Unierecht, moeten worden nageleefd, of ziet het enkel op het vereiste tot bewaring van de in deze richtlijn genoemde documenten voor de boekhouding inzake de btw, namelijk facturen, btw-aangiften en lijsten? Indien de tweede optie de juiste is, moet ook de volgende vraag worden beantwoord: Brengt het vereiste in artikel 226, lid 1, punt 6, van richtlijn 2006/112, dat bepaalt dat de facturen „de omvang en de aard van de verrichte diensten” moeten bevatten, mee dat in het geval van dienstverrichtingen de facturen of een in samenhang daarmee uitgereikt document gegevens moeten bevatten over de daadwerkelijke verrichting van de dienst, dit wil zeggen objectieve omstandigheden die kunnen worden gecontroleerd, zowel voor het bewijs dat de dienst daadwerkelijk is verricht, als voor het bewijs dat deze is verricht door de dienstverrichter die op de factuur staat vermeld?
1)

Moet artikel 76, lid 2, van verordening nr. 1408/71 (1) aldus worden uitgelegd dat, wanneer in de woonstaat van de gezinsleden geen verzoek tot uitkering is ingediend, het bevoegde orgaan van de werkstaat over een discretionaire bevoegdheid beschikt om artikel 76, lid 1, van verordening nr. 1408/71 al dan niet toe te passen?
5)

Is het in overeenstemming met de grondbeginselen van het Unierecht en het bepaalde in de richtlijnen dat de belastingdienst de kwalificatie als vrijgestelde export wijzigt en van de belastingplichtige verlangt dat hij belasting betaalt omdat niet is voldaan aan vereisten die in de artikelen 15 en 146 van de richtlijnen niet worden genoemd? Zo ja, onder welke omstandigheden is dit mogelijk?
—

Met betrekking tot de correcties in de sector katoen, met name de verenigbaarheid van de steunregeling voor de katoenteelt met het IACS (Integrated Administration and Control System) voert de Helleense Republiek de volgende vernietigingsgronden aan: — Schending van het recht van de Unie: onjuiste uitlegging en toepassing van de artikelen 6, 7 en 17 van verordening (EG) nr. 1051/2001 en van artikel 10, leden 1 en 2, sub c en e, van verordening (EG) nr. 1591/2001; ontoereikende motivering; schending van het evenredigheidsbeginsel. — Schending van het recht van de Unie: onjuiste uitlegging en toepassing van de bepalingen van artikel 17 van verordening (EG) nr. 1051/2001; ontoereikende en tegenstrijdige motivering.
1)

Dient artikel 70, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 2913/92 (1) aldus te worden uitgelegd dat de resultaten van het onderzoek van een deel van de in een aangifte opgenomen goederen mogen worden veralgemeend naar goederen die zijn opgenomen in eerdere aangiften en waarop het gedeeltelijke onderzoek geen betrekking had, maar die waren aangegeven onder dezelfde codes van de gecombineerde nomenclatuur, afkomstig waren van dezelfde fabrikant en volgens de in de certificaten van die fabrikant opgenomen informatie inzake de benaming en de samenstelling van de goederen identiek waren aan de goederen die zijn opgenomen in de aangifte waarvan monsters zijn genomen met het oog op een gedeeltelijk onderzoek? Met andere woorden: Heeft het begrip „aangifte” in de zin van artikel 70, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 2913/92 eveneens betrekking op aangiften waarvan geen onderzoekmonsters zijn genomen, maar waarin identieke goederen (goederen die worden aangegeven onder dezelfde code van de gecombineerde nomenclatuur, afkomstig zijn van dezelfde fabrikant en volgens de fabriekscertificaten dezelfde benaming en samenstelling hebben) zijn aangegeven?
3)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord of indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord, is de bevoegde instantie dan verplicht de wettelijke bepaling van de lidstaat, die: a) een dergelijke houder niet uitdrukkelijk verbiedt een Europese vuurwapenpas te verkrijgen, maar b) alleen voorziet in een procedure voor de afgifte van een Europese vuurwapenpas aan de houder van een vergunning voor wapendracht (of van een overeenkomstige vergunning voor het voorhanden hebben van wapens) die uitsluitend voor jacht- of sportdoeleinden is afgegeven, zo veel mogelijk aldus uit te leggen dat de bevoegde instantie verplicht is een Europese vuurwapenpas af te geven zelfs aan de houder van een vergunning voor wapendracht die niet is afgegeven voor sport- of jachtdoeleinden, voor zover dit mogelijk is op grond van de indirecte werking van de richtlijn?
3)

Moet punt 14 van bijlage I bij de richtlijn aldus worden uitgelegd dat, om een piramidaal bevorderingssysteem als een misleidende handelspraktijk te kunnen beschouwen, enkel van belang is dat de vergoeding wordt betaald aan de reeds ingeschreven consument wegens het doen toetreden van andere consumenten tot het systeem, en niet wegens de verkoop of het verbruik van goederen, of is eveneens van belang in hoeverre de aan de deelnemers van dat systeem toegekende vergoeding voor het doen toetreden van nieuwe consumenten wordt gefinancierd door bijdragen van nieuwe leden? Moet, in casu, de aan de reeds ingeschreven deelnemers van het piramidale bevorderingssysteem toegekende vergoeding geheel of grotendeels zijn gefinancierd uit de bijdragen van nieuw toegetreden leden tot dit systeem?
2)

Moet het begrip „minimumlonen” in artikel 3, lid 1, eerste alinea, sub c, van richtlijn 96/71/EG aldus worden uitgelegd, dat het in de weg staat aan nationale bepalingen of gebruiken volgens welke werkgeversprestaties niet als bestanddeel van het minimumloon en daardoor niet als het honoreren van het recht op minimumloon moeten worden beschouwd, indien de werkgever deze prestaties verricht op basis van uit een collectieve arbeidsovereenkomst voortvloeiende verplichting, — die door de partijen bij de collectieve arbeidsovereenkomst en de nationale wetgever bedoeld zijn ter bevordering van de opbouw van het vermogen van de werknemers, ter bereiking van welk doel — de maandelijkse prestaties van de werkgever voor de werknemer op lange termijn worden belegd, bijvoorbeeld als spaartegoed, als bijdrage voor de bouw of het verwerven van een woning of als bijdrage aan een levensverzekering in de vorm van een kapitaalverzekering, en — deze prestaties worden bevorderd via overheidssubsidies en belastingvoordelen, en — de werknemer pas na een meerjarige periode daarover kan beschikken, en — de hoogte van de prestaties als een vast maandelijks bedrag uitsluitend van de overeengekomen arbeidsduur, maar niet van het loon afhangt („spaarloon”)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 26/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 5 november 2012 — Conseil national de l’ordre des médecins/Ministère des affaires sociales et de la santé

(Zaak C-492/12)

2013/C 26/47

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Conseil national de l’ordre des médecins

Verwerende partij: Ministère des affaires sociales et de la santé

Prejudiciële vragen

1) Verzet de omstandigheid dat het beroep van beoefenaar der tandheelkunde krachtens artikel 36 van richtlijn 2005/36/EG (1) een specifiek beroep is, zich tegen de instelling van een kwalificerende opleiding van de derde universitaire cyclus die gemeenschappelijk is voor studenten geneeskunde en tandheelkunde?

2) Sluiten de bepalingen van de richtlijn over de met geneeskunde verbonden specialismen uit dat disciplines zoals opgesomd in punt 3 van de onderhavige beslissing (2) worden opgenomen in een opleiding tandheelkunde?

(1) Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (PB L 255, blz. 22).

(2) Te weten een theoretische opleiding in de mondchirurgie die met name bestaat uit onderricht in de chirurgie van tandwortel en omliggend weefsel en al dan niet door het gebit veroorzaakte kaakcystes, in de preprothesische chirurgie en de dentale implantologie, studie van de pathologie van goedaardige tumoren, van pathologieën betreffende de speekselklieren en orthodontische chirurgie en orthognatische behandeling, en een praktische stage van minstens drie semesters op een in tandheelkunde gespecialiseerde dienst en drie semesters op een in kaak- en gezichtschirurgie gespecialiseerde dienst.
i)

niet van toepassing is op handelaren die gevestigd zijn in treinstations of in vestigingseenheden van maatschappijen voor openbaar vervoer, evenmin voor verkopen in luchthavens en havenzones die openstaan voor het internationaal reizigersverkeer en ook niet voor verkopen in tankstations of vestigingseenheden gelegen op het domein van autosnelwegen, doch wel op handelaren die op andere locaties zijn gevestigd,
1)

Staan artikel 56 [VWEU] (oud artikel 49 VEG) en artikel 22 van verordening nr. 1408/71 (1) in de weg aan een nationale regeling zoals die van de artikelen 40, lid 1, sub b, 45 en 46 van besluit 592/2008, op grond waarvan de werknemer of de zelfstandige, respectievelijk zijn gezinslid, slechts recht heeft op terugbetaling van de volledige kosten van medische zorg in het buitenland, indien hij vooraf toestemming daartoe heeft gekregen?
4)

Moet het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht in het kader van zijn uitspraak overeenkomstig artikel 27, lid 1, van verordening nr. 44/2001 — en dus nog voordat het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht op de bevoegdheidsvraag heeft beslist — nagaan of het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht onbevoegd is volgens artikel 22, lid 1, van verordening nr. 44/2001, aangezien die onbevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht volgens artikel 35, lid 1, van verordening nr. 44/2001 tot gevolg kan hebben dat een eventuele beslissing van dit gerecht niet wordt erkend? Geldt artikel 27, lid 1, van de verordening nr. 44/2001 niet voor het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht, wanneer het tot de conclusie komt dat het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht onbevoegd is volgens artikel 22, lid 1, van deze verordening?
—

vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijn alle maatregelen te nemen die nodig zijn om de steunregeling ongedaan te maken die bij besluit 2011/746/EU van de Commissie van 23 februari 2011 betreffende steunmaatregelen C 38/B/04 (ex NN 58/04) en C 13/2006 (ex N 587/05) door Italië ten uitvoer gelegd ten gunste van Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA en Syndial SpA (kennisgeving geschied op 24 februari 2012 onder nummer C(2011) 956 en gepubliceerd in PB L 309 van 24.11.2011, blz. 1-22) onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt is verklaard, de krachtens de artikelen 3, 4 en 5 van dat besluit en het VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 366/26

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 september 2012 — Anitrav/Roma Capitale

(Zaak C-420/12)

2012/C 366/46

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (Anitrav)

Verwerende partij: Roma Capitale

Prejudiciële vraag

Staan artikel 49 VWEU, artikel 3 VEU, de artikelen 3, 4, 5 en 6, 101 en 102 VWEU in de weg aan de toepassing van de artikelen 3, lid 3, 8, lid 3, en 11 van wet nr. 21 van [15 januari] 1992, voor zover deze respectievelijk bepalen dat „de zetel van de vervoerondernemer en de stalling uitsluitend mogen liggen op het grondgebied van de gemeente die de vergunning heeft afgegeven”; dat „een vergunning voor de verhuur van voertuigen met chauffeur alleen kan worden verkregen en behouden, indien de belanghebbende op basis van een geldige titel beschikt over een zetel, een stalling of een standplaats die gelegen is op het grondgebied van de gemeente die de vergunning heeft afgegeven” en dat „reserveringen voor vervoer via de dienst van verhuur van voertuigen met chauffeur dienen te gebeuren bij de betrokken stalling. Iedere verhuur van een voertuig met chauffeur begint en eindigt bij de stalling die zich bevindt binnen de gemeente die de vergunning heeft afgegeven, en het voertuig dient daar terug te keren terwijl de klant op het grondgebied van andere gemeenten kan in- en uitstappen”?
3)

Voor het geval ook de tweede vraag ontkennend moet worden beantwoord: verzetten de vereisten van democratie en rechtsstaat, die kennelijk aan artikel 16 Handvest van de grondrechten ten grondslag liggen, en/of het in artikel 47 Handvest van de grondrechten neergelegde recht op een eerlijk proces en een doeltreffende voorziening in rechte en/of het in artikel 56 VWEU neergelegde transparantievereiste en/of het in artikel 50 Handvest van de grondrechten neergelegde verbod van dubbele vervolging en bestraffing zich tegen een nationale regeling zoals in §§ 52 tot en met 54 GSpG, § 56a GSpG en § 168 StGB, waarvan de onderlinge afbakening bij gebreke van een eenduidige wettelijke regeling voor een burger nauwelijks voorzienbaar en voorspelbaar is maar in een concreet geval pas na een omslachtige formele procedure duidelijk wordt, in weerwil van de verstrekkende verschillen op het vlak van de bevoegdheden (overheidsdienst of rechter), de interventiebevoegdheden, de daarmee verbonden stigmatisering en de procespositie (bijvoorbeeld omkering van de bewijslast) die deze afbakening meebrengt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 343/9

Beroep ingesteld op 28 augustus 2012 — Bondsrepubliek Duitsland/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-399/12)

2012/C 343/11

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: N. Graf Vitzthum en T. Henze, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— het besluit van de Raad van 18 juni 2012 (1) nietig verklaren;

— Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar beroep keert de Bondsrepubliek Duitsland zich tegen het besluit van de Raad van 18 juni 2012„tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)”.

Volgens de regering van de Bondrepubliek Duitsland is dit besluit ten onrechte gebaseerd op artikel 218, lid 9, VWEU als formele rechtsgrondslag. Enerzijds betreft artikel 218, lid 9, VWEU uitsluitend de vaststelling van standpunten van de Unie in lichamen die zijn opgericht bij internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is. Artikel 218, lid 9, VWEU kan daarentegen niet worden gehanteerd met betrekking tot de vertegenwoordiging van de lidstaten in lichamen van internationale organisaties waaraan de lidstaten enkel op basis van eigen internationale verdragen deelnemen. Anderzijds betreft artikel 218, lid 9, VWEU alleen „handelingen met rechtsgevolgen”, dus naar internationaal recht bindende handelingen. Bij de resoluties van de OIV gaat het niet om dergelijke rechtshandelingen.

Voor het overige lijkt geen andere formele rechtsgrondslag voor het besluit van de Raad in aanmerking te komen.

(1) Document van de Raad nr. 11436/12 tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV).
2)

Moeten de bepalingen van artikel 51, lid 1, tweede volzin, in samenhang met artikel 21, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan discriminatie tussen werknemers die met overheidsmiddelen worden betaald en werknemers van handelsvennootschappen met overheidskapitaal of gefinancierd uit de overheidsbegroting?
1)

Moet artikel 11, leden 9 en 10, van verordening (EG) nr. 384/1996 (1) van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (thans verordening [EG] nr. 1225/2009 (2) van de Raad) (hierna: „basisverordening”) juncto artikel 2, leden 8 en 9, van deze verordening aldus worden uitgelegd, dat bij gebreke aan bewezen gewijzigde omstandigheden in de zin van artikel 11, lid 9, deze bepalingen bij de vaststelling van de uitvoerprijs voorrang hebben boven alle impliciete bevoegdheden van de instellingen op grond van artikel 11, lid 3, van de basisverordening, met inbegrip van – zoals in het geval van verordening (EG) nr. 1279/2007 (3) van de Raad – de impliciete bevoegdheid van de instellingen om de betrouwbaarheid van de te verwachten uitvoerprijzen van Several-Metiz te beoordelen door een vergelijking te maken tussen de minimumprijzen overeenkomstig de prijsverbintenis en de verkoopprijzen in derde landen? Heeft het gevolgen voor de beantwoording van deze vraag, indien – zoals in het geval van Several-Metiz en verordening (EG) nr. 1279/2007 van de Raad – de instellingen bij de uitoefening van hun bevoegdheden inzake de beoordeling of de gewijzigde omstandigheden inzake het bestaan van dumping van blijvende aard zijn, overeenkomstig artikel 11, lid 3, van de basisverordening beslissen om de antidumpingmaatregel te wijzigen (het douanerecht te verlagen)?
1)

Moet richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (1), aldus worden uitgelegd dat een beperking die makers een vergoeding ontzegt voor de mededeling van hun werk via radio- of televisie-uitzending door middel van radio- of televisieontvangstapparatuur aan patiënten in de kamers van een kuurinrichting die geldt als onderneming, in strijd is met de artikelen 3 en 5 (artikel 5, leden 2, sub e, 3, sub b, en 5) ervan?
4)

Is voldaan aan het vereiste dat is neergelegd in artikel 29, lid 1, punt 1, van de prospectusverordening, dat het prospectus of basisprospectus bij het bezoeken van de website waarop zij beschikbaar worden gesteld, gemakkelijk toegankelijk moet zijn, wanneer a) hetzij het voor het opvragen, downloaden en uitprinten noodzakelijk is zich op de website te registreren, waarna het prospectus kan worden opgevraagd, waarbij het voor de registratie noodzakelijk is een disclaimer te aanvaarden en een e-mailadres op te geven, b) hetzij daarvoor een vergoeding moet worden betaald, c) hetzij het kosteloos opvragen van een prospectus tot twee documenten per maand is beperkt, maar voor de ontvangst van alle verplichte informatie in de zin van artikel 22, lid 1, derde volzin, van de prospectusverordening minstens drie documenten moeten worden gedownload?
2)

Heeft artikel 21, lid 5, van richtlijn 2009/103/EG rechtstreekse werking in die zin dat de benadeelde zich voor de nationale rechter erop kan beroepen, zodat de nationale rechter ervan moet uitgaan dat bij een betekening aan de schaderegelaar, „als vertegenwoordiger” van de verzekeringsonderneming, geldig aan de verzekeringsonderneming is betekend, ook al is de schaderegelaar daartoe niet bij overeenkomst gemachtigd en voorziet het nationale recht voor dat geval evenmin in een wettelijke lastgeving, terwijl de betekening voor het overige aan alle door het nationale recht voorgeschreven voorwaarden voldoet?
2)

Indien het begrip kwade trouw in artikel 4, lid 4, sub g, van richtlijn 2008/95/EG een begrip van EU-recht is, moet het aldus worden opgevat dat het kan volstaan dat de aanvrager het buitenlandse merk op het tijdstip van de aanvraag kende of had moeten kennen of kan de inschrijving slechts worden geweigerd indien aan verdere vereisten betreffende de subjectieve situatie van de aanvrager is voldaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 273/5

Beroep ingesteld op 14 juni 2012 — Europese Commissie tegen Koninkrijk België

(Zaak C-296/12)

2012/C 273/07

Procestaal: Nederlands

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en W. Roels, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België

Conclusies

De Commissie verzoekt het Hof:

— vast te stellen dat het Koninkrijk België, door de goedkeuring en instandhouding van de belastingvermindering op pensioensparen inzoverre deze slechts van toepassing is op betalingen aan Belgische instellingen en in Belgische fondsen de krachtens het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 56 en 63, de op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

— het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie is van mening dat het niet verlenen van een belastingvermindering voor betalingen aan instellingen die in een andere lidstaat zijn gevestigd, terwijl een belastingvermindering wordt toegestaan voor betalingen aan instellingen die in België zijn gevestigd, een belemmering vormt van het vrij verkeer van diensten voor zowel de ontvangers van deze diensten als voor de dienstverleners die niet op het Belgische grondgebied zijn gevestigd.

Evenzo is de Commissie van mening dat het niet verlenen van een belastingvermindering voor deposito's op individuele of collectieve rekeningen of betalingen van premies voor levensverzekeringscontracten bij en aan instellingen die in een andere lidstaat gevestigd zijn, terwijl wel een belastingvermindering wordt toegestaan voor dergelijke deposito's en betalingen bij en aan instellingen die in België zijn gevestigd, een belemmering vormt van het vrij verkeer van kapitaal in die zin dat Belgische depositohouders en verzekeringnemers worden ontmoedigd om deposito's aan te houden of een levensverzekering aan te gaan bij een instelling die niet in België is gevestigd omdat deze deposito's of dit levensverzekerings-contract niet van de belastingvermindering kan genieten en bijgevolg minder voordelig is.

Deze belemmeringen worden volgens de Commissie niet gerechtvaardigd door enige rechtvaardigingsgrond.
2)

Is de overheidsmaatregel om voordien verschuldigde vergoedingen in de vorm van vakantie- en kerstgratificaties niet te betalen, die is opgelegd bij de begrotingswet voor 2012 en uitsluitend werknemers in de overheidssector of van overheidsbedrijven betreft, in strijd met het discriminatiebeginsel doordat het aldus leidt tot discriminatie op grond van de publiekrechtelijke aard van de arbeidsverhouding?
a)

Staat artikel 21 van de Schengengrenscode eraan in de weg dat nationale controles, zoals controles bedoeld in artikel 50 van de Vreemdelingenwet 2000, worden uitgevoerd op basis van algemene informatie en ervaringsgegevens over illegaal verblijf van personen ter plaatse van de te houden controle, zoals bedoeld in artikel 4.17a, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000, of dienen bij de uitvoering van dergelijke controles concrete aanwijzingen te bestaan dat een te controleren individuele persoon illegaal in de betreffende lidstaat verblijft?