Wanneer de werknemer van een verzekeringsonderneming verzekeringsbemiddelingsactiviteiten verricht waarbij hij niet onder gezag van die onderneming handelt, moet hij immers in beginsel worden geacht niet onder verantwoordelijkheid van die onderneming te handelen en dus zelf als verzekeringstussenpersoon in de zin van artikel 2, punt 5, van richtlijn 2002/92 te handelen, wat als gevolg heeft dat hij aan de vereisten van artikel 4 van deze richtlijn moet voldoen. De omstandigheid dat de verzekeringsonderneming een zeker toezicht uitoefent op zijn activiteiten, volstaat niet om die tussenpersoon vrij te stellen van de verplichting te voldoen aan de vereisten inzake beroepsbekwaamheid die in de richtlijn zijn vastgesteld.

Artikel 2, punt 3, tweede alinea, en artikel 4, lid 1, van richtlijn 2002/92 betreffende verzekeringsbemiddeling, in hun onderlinge samenhang beschouwd, moeten aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een werknemer van een verzekeringsonderneming die niet beschikt over de kwalificaties waarin laatstgenoemde bepaling voorziet, incidenteel en naast zijn hoofdberoepswerkzaamheid verzekeringsbemiddelings-activiteiten uitoefent, wanneer deze werknemer niet onder gezag van deze onderneming handelt, maar deze laatste niettemin toezicht uitoefent op zijn activiteiten.

Richtlijn 2002/92 betreffende verzekeringsbemiddeling streeft een tweeledig doel wordt na, te weten de voltooiing en de goede werking van de interne verzekeringsmarkt door opheffing van de belemmeringen van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten, alsook een betere bescherming van de consument op dit gebied.

Een uitlegging die het mogelijk maakt dat een bepaalde categorie van personen bemiddelingsdiensten aanbiedt zonder dat zij aan de vereisten van artikel 4, lid 1, van richtlijn 2002/92 voldoet, zou echter afbreuk doen aan dat tweeledige doel. Enerzijds zou een dergelijke uitlegging van die richtlijn aanzienlijke verschillen doen ontstaan tussen de tussenpersonen die op de interne verzekeringsmarkt werkzaam zijn, aangezien zij bemiddelingsactiviteiten voor dezelfde soorten verzekerings-overeenkomsten zouden kunnen uitoefenen ongeacht of zij aan die vereisten voldoen of niet. Die uitlegging zou daarenboven indruisen tegen de doelstelling, de gelijke behandeling van alle categorieën van verzekeringstussenpersonen te verzekeren. Anderzijds zou een dergelijke uitlegging geen waarborgen bieden voor een hoog niveau van bescherming van de consument op de verzekeringsmarkt, te weten de verzekeringnemer. De werknemers van een verzekeringsonderneming die zich in die onderneming bezighouden met de rechtstreekse verkoop van verzekeringsdiensten, kunnen immers niet worden geacht hoe dan ook te beschikken over de passende kennis en bekwaamheid die nodig zijn om op eigen naam het verzekeringsbemiddelingsbedrijf uit te oefenen, en aldus de kwaliteit van een dergelijke bemiddeling te kunnen garanderen. Er kan evenmin van worden uitgegaan dat dergelijke werknemers, zonder over die kennis en bekwaamheid te beschikken, aan hun klanten de in artikel 12 van richtlijn 2002/92 bedoelde informatie kunnen verstrekken wanneer hun verzekeringsovereenkomst wordt gesloten, gewijzigd of verlengd.

(cf. punten 27‑30)