3.

In het licht van het geheel der bepalingen die op zijn status betrekking hebben, kunnen wij thans de vordering van De Schacht onderzoeken. Of hij zich daartoe beroept op artikel 62 van het Algemeen Reglement van 1956, dan wel op artikel 12 van de Bijlage VIII van 1962, maakt voor het resultaat van ons onderzoek geen verschil. In beide gevallen kunnen deze bepalingen in haar geheel slechts van toepassing zijn wanneer de ambtenaar definitief niet de instelling waartoe hij behoort, doch de Gemeenschappen verlaat. Aldus werd in Uw arrest-Campolongo beslist ten aanzien van de uitkering bij vertrek, waar het heet dat het in artikel 62, eerste lid van het Algemeen Reglement bedoelde „vertrek”„naar redelijkheid behoort te worden verstaan als vertrek uit de diensten van de Gemeenschap”. Een en ander wordt nog duidelijker uit de bepaling van artikel 12 van Bijlage VIII, hetwelk spreekt van de ambtenaar „die zijn werkzaamheden definitiefbeëindigt”. Het „vertrek”, welke term het opschrift vormt van de door U geïnterpreteerde artikelen, brengt niet alleen betaling mede van de eigenlijke uitkering bij vertrek (e) doch in beginsel eveneens terugstorting van de bij het Voorzieningsfonds geboekte bedragen (a en b). De ambtenaar kan deze voordelen slechts genieten wanneer hij zijn band met een Gemeenschap verbreekt zonder terstond een nieuwe verbintenis met een andere Gemeenschap aan te gaan. Hieruit volgt dat een beperkte strekking moet worden toegekend aan de bepaling van artikel 52 van het Algemeen Reglement van 1956, overgenomen in artikel 4 van Bijlage VIII, waarbij aan de ambtenaar die de dienst van een instelling verliet en vervolgens wederom tewerk werd gesteld, de bedoelde optie werd toegekend: in deze bepaling wordt voorondersteld dat de betrokkene opgehouden heeft te behoren tot „de diensten van een Gemeenschap”. Dit is de enige logische grond voor een uitzondering op het algemene beginsel van de eenheid der loopbaan, waarbij voor de berekening van het pensioen op het gebied van de vervulde diensttijd wordt gelet. Deze interpretatie schijnt bevestiging te vinden in de bepalingen met betrekking tot de detachering van de ambtenaar (artikel 8 van het E.G.K.S.-Statuut van 1962 en artikel 8 van het Statuut E.E.G./E.G.A.). Ingevolge deze artikelen kan de ambtenaar, na zes maanden, overgang naar een instelling verlangen en, indien aan dit verzoek gevolg wordt gegeven, wordt hij geacht zijn gehele loopbaan bij deze instelling te hebben volbracht. Doch hieraan wordt toegevoegd dat hij uit hoofde van deze overgang niet in aanmerking komt voor enige financieel voordeel, voorzien in geval van definitieve beëindiging van de dienst. Hiertegenover beroept De Schacht zich op hetgeen in Uw arrest-Campolongo werd beslist met betrekking tot de uitkering van de op naam van deze ambtenaar bij het Voorzieningsfonds geboekte bedragen. Dat deze beslissing juist is, wensen wij geenszins te betwisten, doch wij menen, dat zij dient te worden verklaard uit de bijzondere omstandigheden van dat geval — die ten zeerste van de onderhavige zaak afwijken — zodat verzoeker in ieder geval ten onrechte daarin „een beginseluitspraak” ziet. De heer Campolongo had de dienst van de E.G.K.S. verlaten en werd vervolgens bij de Europese Investeringsbank aangesteld, een orgaan dat weliswaar bij het Verdrag van Rome werd ingesteld en waarvan het Statuut in een Protocol tot dat Verdrag werd neergelegd, maar het is in geen geval een „instelling” van de E.E.G. in eigenlijke zin. Bijgevolg valt haar personeel geheel buiten het Statuut van de ambtenaren van de E.E.G. en in het bijzonder buiten de pensioensregeling waaraan laatstgenoemden verplicht zijn onderworpen; eventuele geschillen tussen deze instelling en haar personeel behoren bovendien niet tot de kennisneming van Uw Hof. Onder deze omstandigheden is er geen sprake van eenheid van de loopbaan, noch ook van de mogelijkheid om voor de bepaling van het pensioen het totale aantal dienstjaren in aanmerking te doen nemen en het is dan ook begrijpelijk dat Uw Hof destijds heeft beslist dat betrokkene aan een andere regeling van sociale zekerheid onderworpen werd, een regeling welker inhoud ons overigens onbekend is. In dit opzicht verschilde zijn positie niet van die van een ambtenaar die de Gemeenschap verlaat om bij een particuliere bank in dienst te treden. Zij had dan ook niets gemeen met het geval van De Schacht die van de instelling ener Gemeenschap naar een andere Gemeenschap overging, doch in zijn nieuwe dienstbetrekking zijn vroegere carrière voortzette en dehalve aan een in hoofdzaak identieke pensioenregeling onderworpen is, ook al bestaat er geen akkoord over de eenmaking of fusie van de voorzieningsfondsen (hoewel men in de gemeenschappelijke Verordening van 10 juli 1963 de modaliteiten heeft vastgesteld voor de uitkering van de pensioenen der ambtenaren die hun loopbaan ten dele bij de E.G.K.S. volbrachten, alsmede de verdeling geregeld van de daaruit voortvloeiende lasten tussen het pensioenfonds van de E.G.K.S. en de begrotingen van de E.E.G. en de E.G.A.). Wij menen dan ook dat het arrest-Campolongo, gezien in het kader waarin het werd gewezen, niet tegen de door ons voorgestelde oplossing kan worden ingeroepen. Blijft nog een laatste argument waarop De Schacht nadrukkelijk heeft geïnsisteerd, ontleend aan de behandeling van het geval van een zijner vroegere collega's bij het Secretariaat van de Raad van de E.G.K.S. Deze ambtenaar, die na een soortgelijke loopbaan als die van verzoeker, naar de dienst van de Commissie der E.E.G. overging, zou niettemin de uitkering van de op zijn naam bij het voorzieningsfonds geboekte bedragen hebben verkregen. Aan de hand van het dossier kan niet worden vastgesteld of deze bewering van verzoeker juist is; wij menen evenwel dat er op dit punt geen aanleiding tot nader onderzoek bestaat. De enige vraag die U is voorgelegd is of de Raad, door het verzoek van De Schacht tot uitkering van de op zijn naam bij het voorzieningsfonds geboekte bedragen af te wijzen de bepalingen van het Statuut heeft geschonden. Dit is een zuivere rechtsvraag; het hierop te geven antwoord hangt af van de interpretatie van het Statuut, en niet van de toepassing welke men daarvan — terecht of ten onrechte — in andere gevallen gaf. Wij hebben de eer te concluderen — dat het beroep van De Schacht zal worden afgewezen, — en dat de proceskosten van verzoeker te zijnen laste zullen worden gebracht behoudens het bepaalde bij artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering.