Bovendien ontneemt deze regeling een werknemer die de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt of nadert, elke bescherming tegen discriminatie op grond van leeftijd bij de aanwerving, zodat de toekomstige arbeidsparticipatie van deze categorie van werknemers wordt beperkt. Een dergelijke nationale regeling moet worden beschouwd als een regeling betreffende „werkgelegenheid en arbeidsvoorwaarden, met inbegrip van ontslag en beloning” in de zin van artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78, en valt dus binnen de werkingssfeer van deze richtlijn.

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale maatregel die geen nauwkeurige opsomming bevat van de doelstellingen die een afwijking kunnen rechtvaardigen van het principiële verbod van discriminaties op grond van leeftijd, welke met name behoren tot de categorie van directe discriminaties, zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 2, sub a. Volgens genoemd artikel 6, lid 1, mag van dat beginsel echter slechts worden afgeweken voor maatregelen die worden gerechtvaardigd door legitieme doelstellingen van sociaal beleid, zoals die in verband met het beleid op het gebied van de werkgelegenheid, de arbeidsmarkt of de beroepsopleiding. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of een nationale regeling die werkgevers toestaat, werknemers te ontslaan die de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt, aan een dergelijk legitiem doel beantwoordt, en of de nationale wetgevende of regelgevende autoriteiten, gelet op de beoordelingsmarge waarover de lidstaten op het gebied van het sociaal beleid beschikken, op goede gronden kunnen oordelen dat de gekozen middelen passend en noodzakelijk zijn voor het bereiken van dat doel.

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, biedt de lidstaten de mogelijkheid om in het nationale recht te voorzien in bepaalde vormen van verschil in behandeling op grond van leeftijd, wanneer deze „objectief en redelijk” worden gerechtvaardigd door een legitiem doel, zoals het beleid op het gebied van de werkgelegenheid, de arbeidsmarkt of de beroepsopleiding, en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn.

Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 staat de lidstaten echter toe, in hun nationale recht bepalingen in te voeren die voorzien in verschillen in behandeling op grond van leeftijd welke met name behoren tot de categorie van directe discriminaties, zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 2, sub a, van deze richtlijn. Het is trouwens met name in zoverre dat genoemd artikel 6, lid 1, moet worden geacht, volgens de bewoordingen van de eerste alinea ervan, van toepassing te zijn „[n]iettegenstaande artikel 2, lid 2” van genoemde richtlijn. Als afwijking van het principiële discriminatieverbod is die bevoegdheid echter strikt afgebakend door de in datzelfde artikel 6, lid 1, gestelde voorwaarden.

Met betrekking tot het bestaan van een verschil in de toepassing van de criteria neergelegd in artikel 2, lid 2, sub b, van richtlijn 2000/78, vergeleken met de toepassing van de criteria neergelegd in artikel 6, lid 1, biedt deze laatste bepaling de lidstaten de mogelijkheid om in het nationale recht te bepalen dat sommige vormen van verschil in behandeling op grond van leeftijd geen discriminatie in de zin van die richtlijn vormen indien zij „objectief en redelijk” worden gerechtvaardigd. Hoewel de term „redelijk” niet voorkomt in artikel 2, lid 2, sub b, van deze richtlijn, is het niet denkbaar dat een verschil in behandeling zou kunnen worden gerechtvaardigd door een legitiem doel dat wordt bereikt met passende en noodzakelijke middelen, maar dat die rechtvaardiging niet redelijk zou zijn. Derhalve dient geen bijzonder belang te worden gehecht aan de omstandigheid dat die term enkel in artikel 6, lid 1, van die richtlijn is gebruikt. Benadrukt dient evenwel te worden, dat deze laatste bepaling tot de lidstaten is gericht en deze, ondanks de ruime beoordelingsmarge waarover zij op het gebied van het sociaal beleid beschikken, ermee belast het legitieme karakter van het nagestreefde doel met een hoge bewijsdrempel vast te stellen.

(cf. punten 61-62, 65, 67, dictum 3)