ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
a)

Moeten artikel 123 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 21 van Protocol nr. 4 betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat een bij het Europees Stelsel van centrale banken aangesloten nationale centrale bank aansprakelijk is voor schadevergoeding, die met eigen middelen moet worden betaald, aan voormalige houders van financiële instrumenten die zijn geannuleerd, waartoe zij heeft besloten in de uitoefening van de bij wet aan haar toegekende bevoegdheid om in het algemeen belang buitengewone maatregelen vast te stellen teneinde te voorkomen dat de stabiliteit van het financiële stelsel in gevaar komt, indien in het kader van latere gerechtelijke procedures blijkt dat bij de annulering van die financiële instrumenten niet het beginsel is geëerbiedigd dat geen enkele houder van een financieel instrument zich als gevolg van een buitengewone maatregel in een slechtere situatie mag bevinden dan die waarin hij zich zou hebben bevonden indien die maatregel niet was vastgesteld, wanneer de nationale centrale bank in die context aansprakelijk is: (1) voor de schade die had kunnen worden voorzien op basis van de feiten en de omstandigheden op het tijdstip waarop het besluit van de centrale bank is genomen en waarvan deze bank op de hoogte was of had moeten zijn, en (2) voor de schade die het gevolg is van het gedrag van personen die in opdracht van de centrale bank hebben gehandeld in de uitoefening van de voornoemde bevoegdheden van die bank en die evenwel in die context, gezien de feiten en de omstandigheden waarvan zij overeenkomstig de ontvangen bevoegdheden op de hoogte waren of hadden moeten zijn, niet hebben gehandeld met de zorgvuldigheid van een deskundig en oplettend persoon?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 13 januari 2021 — JW, HD, XS / LOT Polish Airlines

(Zaak C-20/21)

(2021/C 98/12)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Frankfurt am Main

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen en verzoekende partijen in hoger beroep: JW, HD, XS

Verwerende partij en verwerende partij in hoger beroep: LOT Polish Airlines

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7, punt 1, onder b), van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat bij een vlucht die wordt gekenmerkt door één enkele bevestigde boeking voor de gehele reis en die is opgesplitst in twee of meer vluchten, de plaats van uitvoering in de zin van deze bepaling ook de plaats van aankomst van de eerste vlucht kan zijn, als de twee vluchten door verschillende luchtvaartmaatschappijen worden uitgevoerd en de op grond van verordening (EG) nr. 261/2004 (2) ingestelde vordering tot compensatie voortvloeit uit de vertraging van de eerste vlucht en is gericht tegen de luchtvaartmaatschappij die de eerste vlucht uitvoert?

(1) PB 2012, L 351, blz. 1.

(2) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
1)

Staan de in de artikelen 49, 56 en 106 VWEU verankerde beginselen van vrijheid van vestiging, non-discriminatie en bescherming van de mededinging, alsmede het in deze beginselen besloten liggende redelijkheidsbeginsel in de weg aan een nationale regeling die, als gevolg van een nationale bepaling of handeling met kracht van wet, leidt tot een verlenging van de oude concessies en van de andere rechten op inzameling die zijn verleend in het kader van eerdere aanbestedingen of als gevolg van regularisatie (zonder aanbesteding), waarvan de reguliere looptijd zou verstrijken in juni 2016?
1)

Verzetten artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG (1) en artikel 31, lid 2, van het Handvest zich tegen de uitlegging van een nationale regeling als § 7, lid 3, van het Bundesurlaubgesetz [(BUrIG, wet inzake het recht van werknemers op vakantie)], op grond waarvan de onvervulde aanspraak op jaarlijkse vakantie met behoud van loon van een in de loop van het vakantiejaar wegens ziekte arbeidsongeschikt geworden werknemer die zijn vakantie — althans gedeeltelijk — nog had kunnen opnemen vóór het begin van zijn arbeidsongeschiktheid in het vakantiejaar, bij het ononderbroken voortduren van de arbeidsongeschiktheid 15 maanden na afloop van het vakantiejaar ook vervalt wanneer de werkgever de werknemer niet daadwerkelijk in staat heeft gesteld zijn recht op vakantie uit te oefenen, door hem te wijzen op dat recht op vakantie en hem uit te nodigen deze vakantie op te nemen?
2)

Indien vraag a) bevestigend wordt beantwoord: volstaat het feit dat de vordering die de getroffene wenst in te stellen tegen de verzekeringnemer/verzekerde voortvloeit uit dezelfde feiten, en wordt ingesteld in het kader van dezelfde procedure als de rechtstreekse vordering die tegen de verzekeraar is ingesteld, om te concluderen dat de vordering van de getroffene een verzekeringszaak betreft, ook al heeft de feitelijke grondslag van de vordering van de getroffene tegen de verzekeringnemer/verzekerde geen betrekking op verzekeringszaken?
1)

Worden accijnsproducten onder een schorsingsregeling in de zin van artikel 4, onder c), van richtlijn 92/12/EEG (1) van de Raad overgebracht in een situatie waarin het douanekantoor van een lidstaat toestemming heeft gegeven voor overbrenging van producten onder een schorsingsregeling van een belastingentrepot naar een in een andere lidstaat gevestigd geregistreerd bedrijf, hoewel de voorwaarden voor de overbrenging van de producten onder de schorsingsregeling objectief gezien niet zijn vervuld, omdat in een latere procedure is vastgesteld dat het geregistreerde bedrijf niet op de hoogte was van de overbrenging van de producten als gevolg van fraude door derden?
1)

Moet artikel 292 van richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf, de zogenoemde Solvabiliteit II (1)-richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het door de schuldeiser van een vergoedingsvordering uit hoofde van een schadeverzekering bij de rechter van een lidstaat aanhangig gemaakte rechtsgeding ter verkrijging van betaling van die schadevergoeding door een verzekeringsonderneming waartegen in een andere lidstaat een liquidatieprocedure is ingeleid, betrekking heeft op een goed of recht waarover die onderneming het beheer en de beschikking heeft verloren, in de zin van die bepaling?
2)

Voor zover de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: Is een nationaal wettelijk voorschrift dat toestaat dat voor een recht op een aanvullende vergoeding als voorwaarde geldt dat voor deeltijd- en voltijdwerkers uniform hetzelfde aantal werkuren wordt overschreden, verenigbaar met clausule 4, punt 1, en het pro-rata-temporis-beginsel bedoeld in clausule 4, punt 2, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG, als met de aanvullende vergoeding wordt beoogd om een bijzondere werkdruk te compenseren?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 11 december 2020 — Industriegewerkschaft Metall (IG Metall) en ver.di — Vereinte Dienstleistungsgewerkschaft

(Zaak C-677/20)

(2021/C 72/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeksters, appellanten en verzoeksters tot cassatie: Industriegewerkschaft Metall (IG Metall), ver.di — Vereinte Dienstleistungsgewerkschaft

Andere partijen: SAP SE, SE-Betriebsrat der SAP SE, Konzernbetriebsrat der SAP SE, Deutscher Bankangestellten-Verband e. V., Christliche Gewerkschaft Metall (CGM), Verband angestellter Akademiker und leitender Angestellter der chemischen Industrie e. V.

Prejudiciële vraag

Is § 21, lid 6, van het Gesetz über die Beteiligung der Arbeitnehmer in einer Europäischen Gesellschaft (Duitse wet inzake de rol van de werknemers in een Europese vennootschap) — waaruit blijkt dat bij de oprichting van een in Duitsland gevestigde SE door omzetting, moet worden gewaarborgd dat voor een bepaald aantal werknemersvertegenwoordigers in de raad van toezicht een afzonderlijke verkiezingsprocedure wordt georganiseerd voor de door vakorganisaties voorgedragen kandidaten — verenigbaar met artikel 4, lid 4, van richtlijn 2001/86/EG van de Raad van 8 oktober 2001 tot aanvulling van het statuut van de Europese vennootschap met betrekking tot de rol van de werknemers? (1)

(1) PB 2001, L 294, blz. 22.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso Administrativo n.o 1 de Pontevedra (Spanje) op 2 september 2020 — UN / Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

(Zaak C-409/20)

(2021/C 53/20)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado Contencioso Administrativo n.o 1 de Pontevedra

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UN

Verwerende partij: Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1) (artikel 4, lid 3, artikel 6, leden 1 en 5, en artikel 7, lid 1) aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling [artikel 53, lid 1, onder a), artikel 55, lid 1, onder b), en artikel 28, lid 3, onder c), van Ley Orgánica 4/2000 sobre derechos y libertades de los extranjeros en España y su integración social (organieke wet 4/2000 betreffende de rechten en vrijheden van vreemdelingen in Spanje en hun sociale integratie) van 11 januari 2000] die het illegale verblijf van vreemdelingen wanneer er geen sprake is van verzwarende omstandigheden, in eerste instantie bestraft met een boete en een verzoek tot vrijwillige terugkeer naar het land van herkomst, die in tweede instantie worden gevolgd door de sanctie van verwijdering indien de vreemdeling zijn situatie niet in orde brengt of vrijwillig terugkeert naar zijn land?

(1) PB 2008, L 348, blz. 98.
2)

Moet artikel 75 juncto artikel 22 van verordening nr. 650/2012 aldus worden uitgelegd dat, wanneer een tussen een lidstaat en een derde staat gesloten bilaterale overeenkomst niet voorziet in een rechtskeuze inzake erfopvolging maar het toepasselijke recht inzake erfopvolging aanwijst, een onderdaan van een dergelijke derde staat die zijn woonplaats heeft in de lidstaat die door deze bilaterale overeenkomst is gebonden, een rechtskeuze kan doen? Meer in het bijzonder: — moet een bilaterale overeenkomst met een derde land de keuze van een bepaald recht uitdrukkelijk uitsluiten in plaats van louter het recht dat van toepassing is op de erfopvolging te regelen aan de hand van objectieve aanknopingsfactoren opdat de bepalingen ervan voorrang hebben op artikel 22 van verordening nr. 650/2012? — is de vrijheid om het erfrecht te kiezen en zodoende door middel van een rechtskeuze één enkel toepasselijk recht te bepalen — althans op het door de Uniewetgever in artikel 22 van verordening nr. 650/2012 bepaalde gebied — een van de beginselen die ten grondslag liggen aan de justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken binnen de Europese Unie die niet kunnen worden geschonden, zelfs niet wanneer bilaterale overeenkomsten met derde landen die voorrang hebben op verordening nr. 650/2012 van toepassing zijn?
1)

Is met het Unierecht verenigbaar de uitlegging volgens welke de tijdens de zogenaamde “garantieperiode” uitgevoerde reparaties enkel worden beschouwd als vrijgestelde handelingen wanneer zij om niet worden uitgevoerd en voor zover zij stilzwijgend zijn begrepen in de verkoopprijs van het product dat onder de garantie valt, zodat diensten die in de garantieperiode worden verricht (of daarvoor nu materialen worden aangewend of niet) en worden gefactureerd, moeten worden geacht te zijn onderworpen aan [de] belasting [over de toegevoegde waarde], daar zij noodgedwongen moeten worden aangemerkt als diensten verricht onder bezwarende titel?
4)

Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en het algemene beginsel van het recht op toegang tot een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld aldus worden uitgelegd dat een rechter in laatste aanleg van een lidstaat een verzoek tot overdracht van het dossier afwijst wanneer dit verzoek is ingediend door een persoon die tot rechter is benoemd op grond van nationale bepalingen en in omstandigheden die leiden tot de instelling van een rechterlijke instantie die niet voldoet aan de vereisten van autonomie en onafhankelijkheid en geen bij wet ingesteld gerecht is, zonder de procedure die aan de orde is in zaak C-508/19 of in het arrest van 19 november 2019, A.K. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyszy) (C-585/18, C-624/18 en C-625/18), vooraf geheel te moeten uitputten?
2)

Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend is, en de verplichte verhuur van grond dus is vrijgesteld van de belasting over de toegevoegde waarde, in aanmerking genomen dat in alle andere gevallen de verhuur van grond onderworpen is aan btw, is een dergelijke vrijstelling dan niet in strijd met een van de beginselen van richtlijn 2006/112/EG, namelijk het beginsel van fiscale neutraliteit inzake de btw?
1)

Moet artikel 6, lid 1, junctis artikel 21, lid 2 en artikel 21, lid 1, onder b), i), van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat een werknemer een rechtspersoon die niet zijn werkgever is en die geen woonplaats in de zin van artikel 63, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 heeft op het grondgebied van een lidstaat, maar die op grond van een patronaatsverklaring jegens de werknemer rechtstreeks aansprakelijk is voor vorderingen uit een individuele arbeidsovereenkomst, moet oproepen voor het gerecht van de plaats waar of van waaruit de werknemer op grond van de arbeidsverhouding met de derde zijn arbeid gewoonlijk verricht of voor het laatst heeft verricht, wanneer de arbeidsovereenkomst met deze derde zonder de patronaatsverklaring niet tot stand zou zijn gekomen?
1)

Moet artikel 38, lid 3, tweede volzin, van verordening (EU) 2016/679 (1) (algemene verordening gegevensbescherming; hierna: “AVGB”) aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een bepaling van nationaal recht als § 38, leden 1 en 2, juncto § 6, lid 4, tweede volzin, van het Bundesdatenschutzgesetz (BDSG), op grond waarvan het niet is toegestaan dat de arbeidsverhouding van de functionaris voor gegevensbescherming door de verwerkingsverantwoordelijke, die zijn werkgever is, wordt beëindigd via een gewone opzegging, ongeacht of deze opzegging al dan niet verband houdt met de uitvoering van zijn taken? Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
1)

Moet artikel 17, lid 1, van het op 28 mei 1999 in Montreal gesloten Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer, dat op 9 december 1999 door de Europese Gemeenschap is ondertekend en namens de Europese Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 2001/539/EG van de Raad van 5 april 2001 (1), aldus worden uitgelegd dat het begrip “ongeval” in de zin van deze bepaling een situatie omvat waarbij een passagier bij het uitstappen uit het vliegtuig op het onderste deel van de mobiele trap — zonder duidelijk aanwijsbare reden — valt en hierbij letsel oploopt, waarbij het letsel niet werd veroorzaakt door een voorwerp dat wordt gebruikt voor het bedienen van passagiers in de zin van de uitspraak van het Hof van 19 december 2019 in zaak C-532/18 Niki Luftfahrt (2), en er geen sprake was van een gebrekkige staat van de trap en deze vooral ook niet glad was?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 30 oktober 2020 — Strafzaak tegen IR

(Zaak C-569/20)

(2021/C 28/38)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Spetsializiran nakazatelen sad

Partij in de strafzaak

IR

Prejudiciële vragen

Moeten artikel 8, lid 2, onder b), van richtlijn 2016/343 (1) gelezen in samenhang met de overwegingen 36 tot en met 39 ervan, en artikel 4 bis, lid 1, onder b), van kaderbesluit 2009/299 gelezen in samenhang met de overwegingen 7 tot en met 10 ervan, aldus worden uitgelegd dat zij een geval omvatten waarin de verdachte in kennis is gesteld van de tegen hem gerichte aanklacht in de oorspronkelijke versie ervan, en vervolgens objectief gezien niet van de terechtzitting in kennis kan worden gesteld omdat hij is gevlucht en wordt verdedigd door een toegevoegde advocaat waarmee hij op geen enkele wijze contact heeft?

Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord: is een nationale regeling (artikel 423, leden 1 en 5, NPK) die niet voorziet in rechtsbescherming tegen bij verstek uitgevoerde onderzoeksmaatregelen en tegen een veroordeling bij verstek wanneer de beklaagde, na in kennis te zijn gesteld van de oorspronkelijke aanklacht, is ondergedoken en daarom noch van het tijdstip noch van de plaats van de terechtzitting noch van de gevolgen van zijn niet-verschijnen in kennis kon worden gesteld, verenigbaar met artikel 9 gelezen in samenhang met artikel 8, lid 4, tweede zin, van richtlijn 2016/343 en met artikel 4 bis, lid 3, gelezen in samenhang met lid 1, onder d), van kaderbesluit 2009/299?

Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord: heeft artikel 9 van richtlijn 2016/343 gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest rechtstreekse werking?

(1) Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB 2016, L 65, blz. 1).
—

artikel 1, lid 3, van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (1), nietig verklaren, voor zover daarbij artikel 5, lid 1, onder b), van verordening nr. 1071/2009 wordt vastgesteld. Subsidiair, indien het Hof zou oordelen dat dit niet mogelijk is, wordt het Hof verzocht artikel 1, lid 3, in zijn geheel nietig te verklaren;
2.

Artikel 1, lid 6, onder d), van verordening 2020/1054, waarin is bepaald dat vervoersondernemingen ervoor moeten zorgen dat de bestuurders elke vier weken kunnen terugkeren naar hun woonplaats of naar de exploitatievestiging van de onderneming, is in strijd met: 2.1 Artikel 45 VWEU, aangezien de verplichting voor de bestuurders om naar hun woonplaats of naar de exploitatievestiging van de onderneming terug te keren, zonder dat zij zelf kunnen kiezen waar zij hun vrije tijd willen doorbrengen, in strijd is met hun recht van vrij verkeer als werknemers; 2.2 Artikel 26 VWEU en het algemene non-discriminatiebeginsel, aangezien het vrije verkeer van werknemers wordt beperkt en de werknemers van vervoersondernemingen in perifere lidstaten worden gediscrimineerd door de verplichting om naar hun woonplaats of de exploitatievestiging van de onderneming terug te keren om te rusten, omdat zij aldus worden gedwongen om grote afstanden af te leggen en aanmerkelijk meer tijd te verliezen dan bestuurders die voor vervoersondernemingen werken die zijn gelegen in lidstaten in of dichtbij het centrum van de Europese Unie; wanneer vervoersondernemingen in de perifere lidstaten uitvoering geven aan de bepaling inzake de terugkeer van werknemers, zullen zij in een ongunstigere positie verkeren dan andere ondernemingen die op de interne markt actief zijn; 2.3 Artikel 3, lid 3, VEU, de artikelen 11 en 191 VWEU en het EU-beleid op het gebied van milieu en klimaatverandering, aangezien het vereiste om bestuurders te verplichten elke vier weken terug te keren zal leiden tot een kunstmatige toename van het verkeer op de wegen in de Europese Unie, alsook van het aantal bestuurders dat met lege aanhangwagens terugkeert, het aantal andere georganiseerde vervoersactiviteiten en de hoeveelheid verbruikte brandstof en de CO2-uitstoot in het milieu; 2.4 Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de in die bepaling neergelegde verplichting tot regelmatige terugkeer van bestuurders een kennelijk onevenredige en ongeschikte maatregel is in verhouding tot de verklaarde doelstelling om de omstandigheden waarin werknemers hun rusttijd kunnen doorbrengen te verbeteren.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Nürnberg (Duitsland) op 29 september 2020 — RightNow GmbH / Wizz Air

(Zaak C-469/20)

(2021/C 9/11)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Nürnberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: RightNow GmbH

Verwerende partij: Wizz Air

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat een beding in de algemene vervoersvoorwaarden van een commerciële luchtvaartmaatschappij waarover niet afzonderlijk is onderhandeld en volgens hetwelk een via elektronische weg gesloten overeenkomst met een te vervoeren consument wordt beheerst door het recht van het land waar de luchtvaartmaatschappij is gevestigd, welk recht niet hetzelfde recht is als het recht van de gewone verblijfplaats van de te vervoeren consument, oneerlijk is voor zover het de consument misleidt door hem niet erop te wijzen dat krachtens artikel 5, lid 2, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) (2), slechts in beperkte mate voor een ander recht kan worden gekozen en geen rechtskeuze naar believen kan worden gemaakt, maar uitsluitend de in artikel 5, lid 2, tweede alinea, van de Rome I-verordening genoemde rechtskeuzes mogelijk zijn?

De zaak is bij beschikking van het Hof van 12 november 2020 in het register van het Hof doorgehaald.

(1) PB 1993, L 95, blz. 29.

(2) PB 2008, L 177, blz. 6.
C 443/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Wien (Oostenrijk) op 31 augustus 2020 — Österreichische Apothekerkammer / HA

(Zaak C-407/20)

(2020/C 443/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberlandesgericht Wien

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Österreichische Apothekerkammer

Verwerende partij: HA

Prejudiciële vraag

Moet artikel 36 VWEU aldus worden uitgelegd dat een nationaal verbod op de postorderverkoop van medische hulpmiddelen voor in-vitrodiagnostiek ter vaststelling van de hiv-status die door de fabrikant zijn bestemd om door leken in een thuissituatie te kunnen worden gebruikt, — dus een maatregel van gelijke werking als bedoeld in artikel 34 VWEU — gerechtvaardigd is ter bescherming van de gezondheid en het leven van personen?
3)

Is, in geval van een beroep in rechte, voor de berekening van de gedoogtermijn van vijf jaar in de zin van artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/95/EG alsmede in de zin van artikel 54, leden 1 en 2, en artikel 111, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 de instelling van het beroep bij de rechter van belang of de betekening aan de verweerder? Is het in dat verband van belang dat de betekening van het beroep aan de verweerder door toedoen van de houder van het oudere merk is vertraagd tot na de afloop van de termijn van vijf jaar?