A.

Ter ondersteuning van haar vordering tot nietigverklaring van artikel 1 en de artikelen 4 tot en met 6 van de beschikking van de Commissie van 25 januari 2012 voert verzoekster tien middelen aan. Eerste middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU, doordat de gedeeltelijke financiering van de „Pensions-Altlasten” (de gecumuleerde pensioenkosten) van een voormalig openbaar bedrijf — in strijd met de „Combus”-rechtspraak van het Gerecht (1) — als staatssteun is gekwalificeerd. Tweede middel: schending van artikel 108, lid 1, VWEU en artikel 1, sub b-i, van verordening (EG) nr. 659/1999 (2), op grond dat de gedeeltelijke financiering van de „Pensions-Altlasten” ten onrechte als „nieuwe” steun is aangemerkt. Derde middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU, aangezien de inkomsten uit gereglementeerde tarieven en de gestelde onjuiste verdeling van de kosten tussen twee productcategorieën — in strijd met de rechtspraak die door het Hof is ontwikkeld in het arrest PreussenElektra (3) — ten onrechte als staatssteunelementen zijn opgevat. Vierde middel: misbruik van bevoegdheid, beoordelingsfouten en schending van het discriminatieverbod en van de verplichting tot loyale samenwerking met de lidstaten, door retroactief in te grijpen in de nationale tariefregeling, in weerwil van het feit dat de Commissie al jarenlang bekend was met deze regeling, alsook volkomen in strijd met haar eerdere beschikkingspraktijk. Vijfde middel: schending van de artikelen 107, leden 1 en 3, VWEU, door een onjuiste vaststelling van de door particuliere concurrenten te betalen sociale bijdragen („Benchmark”) en door een fictieve verhoging van de door ambtenaren daadwerkelijk betaalde brutobijdragen, als berekeningsbasis voor de vaststelling van de „Benchmark”. Zesde middel: niet-nakoming van de verplichting tot toereikende motivering krachtens artikel 296 VWEU, aangezien de bijzonder omvangrijke inhoud van de bestreden beschikking deels onduidelijk, tegenstrijdig of onbegrijpelijk is en er geen duidelijke samenhang tussen de verschillende delen ervan bestaat. Zevende middel: schending van het legaliteitsbeginsel en van artikel 107, lid 1, VWEU, wegens tegenstrijdige vaststelling en onvoldoende duidelijkheid van de voor het terug te vorderen bedrag gehanteerde berekeningsbasis. Achtste middel: schending van het recht op behandeling van de zaak „binnen een redelijke termijn”, als onderdeel van het recht op „behoorlijk bestuur” overeenkomstig artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsook van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 659/1999, aangezien de procedure meer dan twaalf jaar heeft geduurd, namelijk van de datum van vaststelling van de beschikking houdende inleiding van de procedure in 1991, tot het tijdstip waarop de bestreden beschikking is gegeven, op 25 januari 2012. Negende middel: schending van het recht op „behoorlijk bestuur” overeenkomstig artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en schending van artikel 15 van verordening nr. 659/1999, gelet op de volslagen passieve houding van de Commissie met betrekking tot de tariefregeling volgens § 20, lid 2, PostG, waarvan zij nochtans sinds ten laatste 1999 op de hoogte was en die zij pas meer dan elf jaar later tot voorwerp van de procedure heeft gemaakt, door de beschikking van 10 mei 2011 houdende uitbreiding van de procedure vast te stellen. Tiende middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen en het beginsel van behoorlijk bestuur, zoals deze beginselen worden beschermd door de grondwet, alsook van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 659/1999, door een onjuiste beoordeling van de vraag of de procedure met de beschikking van 2002 al dan niet was beëindigd, welke beschikking — in strijd met de in artikel 7, lid 1, van verordening nr. 659/1999 neergelegde verplichting — de staatssteun waartegen de procedure was ingeleid en waartoe ook de „Pensions-Altlasten” behoorden, volgens de Commissie niet „definitief” had geregeld.