ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 302/17

Hogere voorziening ingesteld op 12 juni 2015 door Matratzen Concord GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 april 2015 in zaak T-258/13, Matratzen Concord/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)

(Zaak C-295/15 P)

(2015/C 302/22)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Matratzen Concord GmbH (vertegenwoordiger: I. Selting, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita

Conclusies

— vernietiging van het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 april 2015 in zaak T-285/13 betreffende de vervallingverklaring van het onder nummer 281 86 80 ingeschreven gemeenschapsmerk „Arktis” wegens geen normaal gebruik;

— verwijzing van verweerder in hogere voorziening tot de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten die opkomen in de loop van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante aan dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van de volgende onjuiste rechtsopvattingen:

Het Gerecht heeft ten onrechte rekening gehouden met de verkoopcijfers van de firma Breiding in het voordeel van het bestreden merk. De door Breiding tijdens het litigieuze tijdperk van 2006 tot en met 2009 verkochte aantallen had het Gerecht buiten beschouwing moeten laten.

Bij het onderzoek van het normale gebruik heeft het Gerecht ten onrechte rekening gehouden met de waren die niet door „Arktis”, maar door „Arktis Line” zijn aangeduid en is het ten onrechte tot de slotsom gekomen dat het extra element „Line” louter beschrijvend is.

Bovendien heeft het Gerecht blijk van beoordelingsfout gegeven door een normaal gebruik van het bestreden merk als uitgangspunt te nemen hoewel het door de merkhouder met de waren behaalde omzetcijfer uiterst klein was.

Ten slotte is het Gerecht voorbijgegaan aan het feit dat het normale gebruik voor „beddengoed” en „dekens” ter discussie stond. De merkhouder heeft evenwel alleen bewijzen van het gebruik van het merk voor „dekens” overgelegd, en niet voor ander beddengoed zoals kussens en matrassen. Bijgevolg had het merk ten minste voor „beddengoed” vervallen moeten worden verklaard.
—

Zelfs indien de nationale autoriteiten over een beoordelingsmarge beschikken, quod non, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het enkele bestaan van beoordelingsbevoegdheid onvoldoende is om rechtstreekse geraaktheid uit te sluiten.
—

vaststellen dat de Franse Republiek, door stedelijk afvalwater van 15 agglomeraties met 10 000 tot 15 000 inwonerequivalent voor alle lozingen buiten kwetsbare gebieden, dus een inwonerequivalent van 2 000 tot 10 000 voor alle lozingen, in zoet water en estuaria niet te onderwerpen aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces de krachtens artikel 4, leden 1 en 3, van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Moet een derde een in-vitrodiagnosticum voor zelftesten van bloedglucose, dat door een fabrikant in lidstaat A (concreet: het Verenigd Koninkrijk) is onderworpen aan een conformiteitsbeoordeling als bedoeld in artikel 9 van richtlijn 98/79/EG (1), dat is voorzien van de CE-conformiteitsmarkering als bedoeld in artikel 16 van de richtlijn en voldoet aan de essentiële eisen van artikel 3 en bijlage I van de richtlijn, onderwerpen aan een nieuwe en volledige conformiteitsbeoordeling als bedoeld in artikel 9 van de richtlijn, voordat hij dat product in lidstaat B (concreet: de Bondsrepubliek Duitsland) in de handel brengt in verpakkingen waarop aanwijzingen zijn aangebracht in de officiële taal van lidstaat B, die verschilt van de officiële taal van lidstaat A (concreet: Duits in plaats van Engels), en waarbij een gebruiksaanwijzing in de officiële taal van lidstaat B in plaats van de officiële taal van lidstaat A is gevoegd?
1.

Staat artikel 3, punten 1 en 2, van richtlijn 2001/83/EG (1) in de weg aan een nationale bepaling zoals § 21, lid 2, punt 1, van het Gesetz über den Verkehr mit Arzneimitteln (Duitse wet op de handel in geneesmiddelen; hierna: „AMG”), volgens welke voor een geneesmiddel geen vergunning is vereist wanneer sprake is van een voor gebruik bij de mens bestemd geneesmiddel dat, daar het naar vaststaat frequent door artsen en tandartsen wordt voorgeschreven, wat de wezenlijke stappen van de bereiding betreft, en tot een hoeveelheid van wel honderd verkoopklare verpakkingen per dag, in een apotheek wordt bereid in het kader van de normale exploitatie van de apotheek en dat bestemd is om te worden verstrekt in het kader van de bestaande exploitatievergunning van de apotheek? Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
—

het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het bestaan van één enkele economische eenheid in de bestreden besluiten en bij het Gerecht geen geschilpunt vormde, en door zijn oordeel te baseren op de aanname dat in de tekst van de bestreden besluiten niet ter sprake komt dat de Commissie het bestaan van één enkele economische eenheid zou hebben verworpen; het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat de Commissie tot een dergelijke verwerping is gekomen in het kader van gelijktijdig tussentijds herzieningsonderzoek op grond van artikel 11, lid 3, van de basisverordening antidumping ter zake van dezelfde invoer en hetzelfde onderzoekstijdvak.
1)

Is het — gezien het feit dat de Italiaanse wetgever de bevoegdheid van de artikelen 90, lid 2, en 185, lid 2, tweede volzin, van richtlijn 2006/112/EG (1) [en voordat deze richtlijn werd vastgesteld, van de artikelen 11 C, lid 1, en 20, lid 1, onder b), tweede alinea, van richtlijn 77/388/EEG (2)] heeft uitgeoefend met betrekking tot respectievelijk de verlaging van de maatstaf voor heffing en de herziening van de voor de belaste handelingen in rekening gebrachte btw in geval van gehele of gedeeltelijke niet-betaling van de door partijen vastgestelde tegenprestatie — in overeenstemming met de in het VWEU verankerde beginselen van evenredigheid en doeltreffendheid en het beginsel van neutraliteit dat de toepassing van btw regelt, dat beperkingen worden gesteld die het de belastingplichtige onmogelijk of uiterst moeilijk maken om de belasting betreffende de geheel of gedeeltelijk niet-betaalde tegenprestatie terug te vorderen?
2)

Moet artikel 47 van richtlijn 2004/18/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke regeling op het vlak van kansspelen op grond waarvan een nieuwe aanbesteding (zoals geregeld in artikel [10, lid 9] van wet nr. 44 van 26 april 2012) voor het verlenen van concessies wordt uitgeschreven[, met daarin clausules die voorzien in uitsluiting van de aanbesteding wegens het niet voldoen aan het vereiste] van economische en financiële draagkracht, zulks omdat daarin — anders dan in de supranationale regelgeving — niet is voorzien in andere documenten of keuzemogelijkheden?
1)

Moet verordening (EG) nr. 1698/2005 (1), in het bijzonder artikel 71, lid 3, dat bepaalt dat de regels inzake de subsidiabiliteit van uitgaven op nationaal niveau worden vastgesteld onder voorbehoud van de bijzondere voorwaarden die bij deze verordening voor bepaalde maatregelen voor plattelandsontwikkeling zijn vastgesteld, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan de nationale regeling waarin is voorzien in artikel 79, lid 4 van het [regeringsbesluit betreffende de maatregelen van de assen 1, 3 en 4 van het Programma voor plattelandsontwikkeling voor de Republiek Slovenië voor de periode 2007-2013, van 2010 tot 2013 (hierna: „PRP-besluit”)] en in hoofdstuk VI, punt 3, van de aankondiging van opdracht, op grond waarvan uitsluitend sprake is van subsidiabele investeringsuitgaven wanneer deze worden gedaan na de datum waarop de beschikking tot toewijzing van de middelen is vastgesteld (en tot het einde van de investering of uiterlijk tot 30 juni 2015)?
—

vaststelling dat de Helleense Republiek, door een wettelijke regeling vast te stellen en te handhaven krachtens welke de eerste woning is vrijgesteld van erfbelasting, die discriminerend is omdat zij enkel van toepassing is op burgers van de Europese Unie die ingezetenen van Griekenland zijn, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie alsook artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;
2)

Doet de niet-inachtneming van de termijnen van artikel 17 van kaderbesluit 2002/584/JBZ van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten rechten ontstaan voor een particulier die in afwachting van een besluit over zijn overlevering in hechtenis wordt gehouden gedurende een periode die deze termijnen overschrijdt?
2)

Moet richtlijn 2004/80/EG (artikel 12, lid 2) aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan moet worden voorzien in een materiële beschermingsregeling met een algemene strekking ten laste van de staat of althans in een regeling die een minimuminhoud heeft en, zo ja, volgens welke criteria moet die minimuminhoud dan worden bepaald?
2)

Als vraag 1) bevestigend moet worden beantwoord, staat artikel 6 van richtlijn 2006/115 en/of een andere bepaling van het Unierecht eraan in de weg dat lidstaten aan de toepassing van de in artikel 6 van richtlijn 2006/115 opgenomen beperking op het uitleenrecht de voorwaarde stellen dat de door de instelling ter beschikking gestelde kopie van het werk (reproductie A) in het verkeer is gebracht door een eerste verkoop of andere eigendomsovergang van die kopie in de Unie door de rechthebbende of met zijn toestemming in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/29 (2)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 228/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 21 april 2015 — Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

(Zaak C-179/15)

(2015/C 228/05)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Daimler AG

Verwerende partij: Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 1, onder b), van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) (1) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten aldus worden uitgelegd dat de houder van een merk tegen een derde die wordt genoemd in een internetadvertentie waarin een teken is opgenomen dat met het merk kan worden verward en die betrekking heeft op door de derde aangeboden diensten die identiek zijn aan de waren of diensten waarvoor het merk is ingeschreven, zodat bij het publiek ten onrechte de indruk kan worden gewekt dat er officiële commerciële banden bestaan tussen de onderneming van de derde en de houder van het merk, ook dán kan optreden, wanneer de advertentie niet op het internet is geplaatst door of voor rekening van de erin genoemde persoon of op het internet blijft opduiken hoewel de erin genoemde persoon alles heeft gedaan wat redelijkerwijs van hem kon worden verlangd om de advertentie te laten verwijderen, maar daar niet in is geslaagd?

(1) PB 1989, L 40, blz. 1.
15)

Is het voor het antwoord op vraag 14 van belang a) of het stoomnet eigendom is van de grootste stoomverbruiker binnen het net en die verbruiker een ETS-installatie is, b) welk deel van de totale levering van warmte aan het stoomnet wordt verbruikt door de grootste stoomverbruiker, c) hoeveel leveranciers onderscheidenlijk verbruikers van stoom er binnen het stoomnet zijn, d) of het onzeker is wie de meetbare warmte heeft opgewekt die de onderscheiden stoomverbruikers afnemen, en ten slotte e) of de verdeling van het stoomverbruik binnen het net aldus zou kunnen veranderen dat er meer stoomverbruikers bijkomen die niet-ETS-installaties zijn of dat het verbruik van bestaande niet-ETS-installaties toeneemt
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 190/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 9 april 2015 — Abdelhafid Bensada Benallal/Belgische Staat

(Zaak C-161/15)

(2015/C 190/07)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Abdelhafid Bensada Benallal

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Heeft het algemene Unierechtelijke beginsel van eerbiediging van de rechten van verdediging, waarvan deel uitmaakt het recht van een persoon om door een overheidsinstantie te worden gehoord voordat die instantie een besluit neemt dat de belangen van de betrokkene op nadelige wijze kan beïnvloeden, zoals een besluit tot intrekking van zijn verblijfsvergunning, in de rechtsorde van de Europese Unie dezelfde waarde als die welke voorschriften van openbare orde van Belgisch recht in intern recht hebben en vereist het gelijkwaardigheidsbeginsel dat het middel dat is ontleend aan schending van het algemene Unierechtelijke beginsel van eerbiediging van de rechten van verdediging, voor het eerst kan worden aangevoerd voor de Raad van State, uitspraak doende als cassatierechter, zoals in intern recht is toegestaan voor middelen van openbare orde?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 198/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 26 maart 2015 — G.E. Security BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

(Zaak C-143/15)

(2015/C 198/27)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: G.E. Security BV

Verweerder: Staatssecretaris van Financiën

Prejudiciële vraag

Dienen de posten 8517, 8521, 8531 en 8543 van de Gecombineerde Nomenclatuur aldus te worden uitgelegd dat een product als de videomultiplexer, dat is ontwikkeld om deel uit te maken van een systeem, dat beelden en geluiden afkomstig van daarop aangesloten camera's en alarmsensoren kan analyseren en desgewenst beelden en geluiden opneemt, opslaat, verwerkt en weergeeft op een aangesloten beeldmonitor, en/of wanneer beelden of geluiden daartoe aanleiding geven een waarschuwingssignaal geeft in de vorm van een e-mail aan een of meer van de op het systeem aangesloten gebruikers en/of toestellen kan aansturen die geluid- of lichtsignalen geven, onder een van deze posten moet worden ingedeeld?
4)

In geval van een bevestigend antwoord op de tweede vraag, is hetzelfde besluit van de Europese Commissie verenigbaar met artikel 108, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie indien het in die zin wordt geïnterpreteerd dat daarin wordt geoordeeld dat de in het geding zijnde staatssteun tot uitvoering is gebracht vóór 3 maart 2011 of 1 april 2011 of op een van beide data, of, omgekeerd, indien het in die zin wordt geïnterpreteerd dat daarin wordt geoordeeld dat de in het geding zijnde staatssteun op een latere datum tot uitvoering is gebracht?
1)

Staat het gemeenschapsrecht, meer bepaald overweging 31 en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29/EG (1), in de weg aan een nationale regeling (inzonderheid artikel 71 sexies van de Legge sul diritto d’autore juncto artikel 4 van [de Technische bijlage bij het decreet van] 30 december 2009), volgens welke de vaststelling van de criteria voor de vrijstelling vooraf van de heffing in geval van dragers en inrichtingen die zijn aangeschaft voor duidelijk andere doelen dan het kopiëren voor privégebruik — namelijk uitsluitend voor beroepsmatig gebruik — wordt overgelaten aan particuliere overeenkomsten of „vrije onderhandelingen” (met name wat de in artikel 4 bedoelde „toepassingsprotocollen” betreft) tussen de SIAE en de tot betaling van de compensatie verplichte rechtssubjecten of hun brancheorganisaties, zonder algemene bepalingen en enige garantie van gelijke behandeling?
3.

Schending van het gelijkheidsbeginsel. Het non-discriminatiebeginsel is geschonden bij de vaststelling van een gemeenschappelijke TAC voor de twee soorten grenadiervis, doordat in de genoemde gevallen het beginsel van relatieve stabiliteit niet in acht is genomen en de TAC door de Europese instellingen eenzijdig is opgelegd zonder rekening te houden met de legitieme eisen van het Koninkrijk Spanje.
1)

Is in het licht van het feit dat het Portugese recht het bepaalde in artikel 48, lid 2, onder a), ii), tweede streepje, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 (1) niet regelt, die bepaling rechtstreeks toepasselijk in de Portugese rechtsorde, zodat particulieren daaraan een recht ontlenen dat zij kunnen inroepen tegenover aanbestedende diensten?
2)

Is in het geval de vreemdeling onder verordening 604/2013, evenals onder de werking van verordening 343/2003 (2), in beginsel geen beroep toekomt op de onjuiste toepassing van de criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat wanneer de aangezochte lidstaat heeft ingestemd met een verzoek om overname, het uitgangspunt van verweerder juist dat dit uitgangspunt slechts uitzondering lijdt in gezinssituaties als bedoeld in artikel 7 van verordening 604/2013, of zijn ook andere bijzondere feiten en omstandigheden denkbaar op grond waarvan de vreemdeling een beroep toekomt op de onjuiste toepassing van de criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/20

Hogere voorziening ingesteld op 6 februari 2015 door Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L. tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 25 november 2014 in de gevoegde zaken T-428/10 en T-577/10 en in zaak T-441/12, Trenzas y Cables de Acero/Commissie

(Zaak C-55/15 P)

(2015/C 118/27)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L. (vertegenwoordigers: F. González Díaz en A. Tresandi Blanco, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— krachtens artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de beschikking van het Gerecht van 25 november 2014 in de gevoegde zaken T-428/10 en T-577/10 en in zaak T-441/12, Trenzas y Cables de Acero/Commissie, vernietigen;

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten van deze procedure en de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één enkel middel aan.

Volgens rekwirante heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van haar procesbelang, zowel met betrekking tot het in zaak T-577/10 ingestelde beroep tot nietigverklaring dat was gericht tegen het besluit van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.344 — voorspanstaal) als met betrekking tot de in zaak T-428/10 gevraagde aanpassing van de middelen en conclusies naar aanleiding van het besluit van de Commissie van 30 september 2010 tot wijziging van besluit C(2010) 4387 definitief inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.344 — voorspanstaal).
(a)

Aan de hand van welke maatstaf of welke gezichtspunten dient de nationale rechter, bij de beoordeling van zijn bevoegdheid op de voet van artikel 5, aanhef en onder 3, van verordening (EG) nr. 44/2001, te bepalen of in het voorliggende geval sprake is van vermogensschade die het rechtstreeks gevolg is van een onrechtmatige gedraging („initiële vermogensschade” of „rechtstreekse vermogensschade”) dan wel van vermogensschade die het gevolg is van elders ingetreden aanvankelijke schade respectievelijk schade die voortvloeit uit elders ingetreden schade („gevolgschade” of „afgeleide vermogensschade”)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/13

Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2014 door Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 16 oktober 2014 in zaak T-297/13, Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

(Zaak C-579/14 P)

(2015/C 311/16)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: C. Weil, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

Bij beschikking van 4 juni 2015 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen en Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG verwezen in de kosten.
3.

Met haar derde middel klaagt rekwirante over schending door het Gerecht van artikel 19 VEU in de punten van het bestreden arrest waarin het een eigen uitlegging heeft gegeven aan de nationale regelgeving die in strijd is met de bewoordingen ervan, waarbij het kennelijk zijn bevoegdheden heeft overschreden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 81/5

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 11 december 2014 — Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte GmbH/Amazon EU Sàrl e.a.

(Zaak C-572/14)

(2015/C 081/07)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte GmbH

Verwerende partijen: Amazon EU Sàrl, Amazon Services Europe Sàrl, Amazon.de GmbH, Amazon Logistik GmbH, Amazon Media Sàrl

Prejudiciële vraag

Is de vordering tot betaling van een billijke compensatie op grond van artikel 5, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (1), die naar Oostenrijks recht bestaat jegens ondernemingen die dragers in het binnenland als eerste bedrijfsmatig onder bezwarende titel in het verkeer brengen, een vordering uit „onrechtmatige daad” in de zin van artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (2)?

(1) PB L 167, blz. 10.

(2) PB 2001, L 12, blz. 1.
2)

Moet het in artikel 12 (Verdere compensatie), lid 1, tweede zin, van de verordening bepaalde dat de uit hoofde van deze verordening toegekende compensatie op eventuele verdere compensatie in mindering kan worden gebracht, aldus worden uitgelegd dat de passagier alleen op verdere compensatie van de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoerde, of ook op een verdere compensatie van de touroperator gerechtigd is?
1)

Eerste vraag: Dient artikel 12, lid 1, eerste zinsnede, junctis de artikelen 2, sub a, van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („richtlijn elektronische handel”) (1) en 1, punt 2, van richtlijn 98/34/EG in de redactie van richtlijn 98/48/EG (2) aldus te worden uitgelegd dat de zinsnede „gewoonlijk tegen vergoeding” betekent dat de nationale rechter moet vaststellen a. of de concreet betrokken persoon, die zich beroept op de hoedanigheid van dienstverlener, de concrete dienst gewoonlijk tegen vergoeding levert, b. of er überhaupt aanbieders op de markt zijn die de betrokken dienst of vergelijkbare diensten tegen vergoeding leveren, of c. het merendeel van de betrokken of vergelijkbare diensten tegen vergoeding wordt geleverd?
1)

Sluit verordening 1186/2009 (1) de mogelijkheid in dat een natuurlijke persoon tegelijkertijd zowel in een lidstaat als in een derde land zijn normale verblijfplaats heeft en, zo ja, geldt de in artikel 3 voorziene vrijstelling bij invoer dan voor persoonlijke goederen die in het kader van de beëindiging van de normale verblijfplaats in het derde land naar de Europese Unie worden overgebracht?