In een beroepsprocedure inzake gemeenschapsmerken tegen een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) staat niets eraan in de weg dat het Bureau instemt met een conclusie van de verzoekende partij of zich ertoe beperkt zich op de wijsheid van het Gerecht te verlaten, waarbij het alle argumenten uiteenzet die hem passend lijken om het Gerecht te informeren. Het Bureau kan daarentegen geen conclusies formuleren strekkende tot vernietiging of herziening van de beslissing van de kamer van beroep op een punt dat in het verzoekschrift niet is opgeworpen, of niet in het verzoekschrift gestelde middelen aanvoeren.

Aangezien het bewijs van gebruik van het merk waarop de vordering tot vervallenverklaring is gebaseerd, slechts op verzoek van de verzoekende partij behoeft te worden geleverd, is het aan deze partij om de omvang van haar verzoek om bewijs te bepalen.

Wanneer het bestreden merk is ingeschreven voor een categorie waren of diensten die voldoende ruim is om daarbinnen meerdere subcategorieën te kunnen onderscheiden die zelfstandig kunnen worden bekeken, is het mogelijk dat de houder van dat merk slechts voor een deel van deze waren of diensten in staat is om normaal gebruik van zijn merk te bewijzen en in dat geval ziet de merkenrechtelijke bescherming slechts op de subcategorie of subcategorieën waartoe de waren of diensten behoren waarvoor het betrokken merk daadwerkelijk is gebruikt.

Ingeval het bestreden merk is ingeschreven voor een categorie van waren of diensten die voldoende ruim is om daarbinnen meerdere subcategorieën te kunnen onderscheiden die zelfstandig kunnen worden bekeken, heeft de partij die een vordering tot vervallenverklaring heeft ingesteld en meent dat de houder van het betrokken merk dat merk voor een deel van deze waren en diensten normaal heeft gebruikt, evenzeer het recht om, tot bepaling van de omvang van haar verzoek tot bewijs van normaal gebruik van dat merk waarop de vordering tot vervallenverklaring is gebaseerd, deze waren of diensten van haar vordering tot vervallenverklaring uit te sluiten.

Wanneer binnen een bepaalde categorie is aangeduid voor welke waren het bestreden merk is ingeschreven, kan van de partij die de vordering tot vervallenverklaring heeft ingesteld, niet worden verlangd dat zij, opdat haar vordering ontvankelijk wordt verklaard, alle subcategorieën van waren en diensten opgeeft die volgens haar zowel zelfstandig kunnen worden onderscheiden als kunnen behoren tot de ruimere categorie die als enige was opgegeven met het oog op inschrijving van het bestreden merk.

Voor zover de verzoeker in zijn vordering tot vervallenverklaring in eerste instantie de aanduiding van de categorie waren waarvoor het bestreden merk is ingeschreven, uitdrukkelijk en volledig heeft overgenomen en in een latere fase de omvang ervan heeft beperkt door bepaalde subcategorieën van waren waarvoor hij normaal gebruik niet betwistte, uit te sluiten, voldoet hij kennelijk aan het vereiste om de omvang van zijn verzoek tot bewijs van normaal gebruik van het bestreden merk te bepalen. Bovendien is alleen de aanvrager van een gemeenschapsmerk ertoe gemachtigd om onder toezicht van de bevoegde instanties van het Bureau de omvang van de door hem gevraagde merkenrechtelijke bescherming te bepalen. Bijgevolg kan de kamer van beroep van het Bureau, wanneer de houder van het bestreden merk bij de inschrijving ervan de betrokken waren heeft aangeduid door te verwijzen naar een gewone ruime categorie zonder in detail de subcategorieën van waren en diensten aan te geven die tot deze ruime categorie kunnen behoren, de vordering tot vervallenverklaring niet niet-ontvankelijk verklaren op grond dat de verzoeker in zijn vordering deze subcategorieën niet heeft aangegeven.

Ten slotte moeten de bevoegde instanties van het Bureau voor de uitspraak over met name de ontvankelijkheid van een vordering tot vervallenverklaring op grond van het ontbreken van normaal gebruik van een merk, vooraf beoordelen of het bestreden merk is ingeschreven voor een voldoende ruime categorie van waren of diensten om daarbinnen meerdere subcategorieën te kunnen onderscheiden die zelfstandig kunnen worden bekeken.

(cf. punten 23‑25, 30, 31)