ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Verleggingsregeling – Belastingplichtige die gehouden is belasting over toegevoegde waarde te voldoen als ontvanger van goederen of diensten – Recht op aftrek

(Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 167, 168 en 178)

Samenvatting

De artikelen 167, 168 en 178 van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de toepassing met terugwerkende kracht van een nationale wettelijke regeling die, in het kader van een verleggingsregeling, voor aftrek van belasting over de toegevoegde waarde over bouwwerkzaamheden vereist dat de facturen voor die handelingen worden gecorrigeerd en dat een aanvullende, gecorrigeerde aangifte wordt ingediend, terwijl de betrokken belastingautoriteit over alle nodige gegevens beschikt om vast te stellen dat de belastingplichtige voor wie de betrokken handelingen zijn verricht, tot voldoening van de belasting over de toegevoegde waarde gehouden is, en om het bedrag van de aftrekbare belasting te verifiëren.

Het feit dat de belastingplichtige heeft gekozen voor toepassing van een nieuwe in plaats van voor toepassing van een oude nationale wet inzake belasting over de toegevoegde waarde, kan als zodanig geen afbreuk doen aan zijn recht op aftrek van voorbelasting, dat rechtstreeks voortvloeit uit de artikelen 167 en 168 van richtlijn 2006/112. Het beginsel van fiscale neutraliteit vereist bovendien dat de aftrek van de voorbelasting wordt toegestaan indien de materiële voorwaarden zijn vervuld, zelfs wanneer de belastingplichtigen niet voldoen aan bepaalde formele vereisten. Wanneer de belastingadministratie over de nodige gegevens beschikt om vast te stellen dat de belastingplichtige voor wie de betrokken handelingen worden verricht, tot voldoening van de belasting over de toegevoegde waarde gehouden is, verzetten de artikelen 167, 168 en 178, sub f, van richtlijn 2006/112 zich bijgevolg tegen een wettelijke regeling waarbij, wat het recht van die belastingplichtige op aftrek van deze belasting betreft, nadere voorwaarden worden gesteld die tot gevolg kunnen hebben dat de uitoefening van dat recht wordt verhinderd. Dat zou het geval kunnen zijn wanneer is voldaan aan de materiële voorwaarden van artikel 168, sub a, van richtlijn 2006/112 voor het verkrijgen van het recht op aftrek en wanneer op het moment waarop de belastingadministratie de aftrek door de belastingplichtige van de belasting over de toegevoegde waarde weigert, die autoriteit beschikt over alle gegevens die noodzakelijk zijn om te kunnen nagaan of de belastingplichtige tot voldoening van de belasting gehouden is.

(cf. punten 36, 39‑40, 42‑43, 46 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Douane-unie – Regeling extern douanevervoer

(Verordening nr. 2913/92 van de Raad, art. 204, lid 1, sub a)

Samenvatting

Artikel 204, lid 1, sub a, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 648/2005, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een situatie waarin een toegelaten afzender per vergissing tweemaal een beroep heeft gedaan op de regeling extern douanevervoer voor een en hetzelfde goed, aangezien het overbodig beroep op die regeling betrekking heeft op een onbestaand goed en dus geen douaneschuld kan doen ontstaan krachtens deze bepaling.

Dienaangaande kan een vergissing bestaande in het tweemaal beroep doen op de regeling extern douanevervoer voor een en hetzelfde goed naar de aard ervan geen afbreuk doen aan de doelstellingen van artikel 204 en op die manier grond opleveren voor het ontstaan van een douaneschuld. In de eerste plaats dient, aangaande het doel te voorkomen dat niet‑communautaire goederen in het economisch verkeer van de Unie terechtkomen, te worden vastgesteld dat in het geval van beroep op de regeling extern douanevervoer voor een onbestaand goed, er geen risico bestaat dat dergelijke goederen in dit economisch verkeer terechtkomen zonder te zijn ingeklaard, wat zou kunnen leiden tot ongeoorloofde mededinging en verlies van belastinginkomsten. In de tweede plaats kan het doel te verzekeren dat de voorschriften van de betrokken douaneregeling zorgvuldig worden toegepast, niet worden verwezenlijkt in het geval van een beroep op de regeling extern douanevervoer voor een onbestaand goed. Deze regeling kan immers niet concreet worden toegepast op een onbestaand goed. Dit klemt temeer daar de verplichting om de goederen aan te brengen bij het douanekantoor van bestemming wanneer de goederen waarvoor per vergissing een beroep is gedaan op de regeling extern douanevervoer niet bestaan, tot gevolg zou hebben dat de aangever in strijd met het beginsel ultra posse nemo obligatur een plicht wordt opgelegd waaraan hij niet kan voldoen.

(cf. punten 32‑34, 37‑38 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Vrij verrichten van diensten – Beperkingen – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Nationale regeling die aftrek van kosten voor onderwijs aan particuliere universitaire instellingen op grondgebied van andere lidstaat uitsluit – Ontoelaatbaarheid – Mogelijkheid tot aftrek van deze kosten zover zij niet meer bedragen dan maximum dat is vastgesteld voor overeenkomstige kosten voor soortgelijk onderwijs aan binnenlandse openbare universiteit die zich dichtst bij fiscale woonplaats van belastingplichtige bevindt – Toelaatbaarheid

(Art. 49 EG)

2. Burgerschap van Europese Unie – Recht om vrij op grondgebied van lidstaten te reizen en te verblijven – Belastingwetgeving – Inkomstenbelasting – Nationale regeling die aftrek van kosten voor onderwijs aan universitaire instellingen op grondgebied van andere lidstaat uitsluit – Ontoelaatbaarheid – Mogelijkheid tot aftrek van deze kosten zover zij niet meer bedragen dan maximum dat is vastgesteld voor overeenkomstige kosten voor soortgelijk onderwijs aan binnenlandse openbare universiteit die zich dichtst bij fiscale woonplaats van belastingplichtige bevindt – Toelaatbaarheid

(Art. 18 EG)

Samenvatting

1. Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat:

- het in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke belastingplichtigen de kosten voor cursussen op universitair niveau aan universitaire instellingen op het grondgebied van deze lidstaat kunnen aftrekken van de brutobelasting, maar deze mogelijkheid op algemene wijze wordt uitgesloten voor kosten voor cursussen op universitair niveau aan een particuliere universitaire instelling in een andere lidstaat;

- het niet in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke belastingplichtigen de kosten voor cursussen op universitair niveau aan een particuliere universitaire instelling in een andere lidstaat kunnen aftrekken van de brutobelasting voor zover zij niet meer bedragen dan het maximum dat is vastgesteld voor de overeenkomstige kosten voor het volgen van soortgelijke cursussen aan de binnenlandse openbare universiteit die zich het dichtst bij de fiscale woonplaats van de belastingplichtige bevindt.

(cf. punt 66, dictum 1)

2. Artikel 18 EG moet aldus worden uitgelegd dat:

- het in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke belastingplichtigen de kosten voor cursussen op universitair niveau aan instellingen op het grondgebied van die lidstaat kunnen aftrekken van de brutobelasting, maar deze mogelijkheid op algemene wijze wordt uitgesloten voor kosten voor cursussen op universitair niveau aan een universitaire instelling in een andere lidstaat;

- het niet in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke belastingplichtigen de kosten voor cursussen op universitair niveau aan een universitaire instelling in een andere lidstaat kunnen aftrekken van de brutobelasting voor zover zij niet meer bedragen dan het maximum dat is vastgesteld voor de overeenkomstige kosten voor het volgen van soortgelijke cursussen aan de binnenlandse openbare universiteit die zich het dichtst bij de fiscale woonplaats van de belastingplichtige bevindt.

(cf. punt 78, dictum 2)
76

Gelet op een en ander moet op de prejudiciële vragen worden geantwoord dat artikel 43 EG, gelezen in samenhang met artikel 48 EG, aldus moet worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een regeling van een lidstaat als die aan de orde in het hoofdgeding, volgens welke een abnormaal of goedgunstig voordeel wordt belast bij de ingezeten vennootschap wanneer dit voordeel is toegekend aan een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap ten aanzien waarvan eerstgenoemde vennootschap zich rechtstreeks of indirect in een band van wederzijdse afhankelijkheid bevindt, terwijl een ingezeten vennootschap niet over een dergelijk voordeel kan worden belast ingeval dit voordeel is toegekend aan een andere ingezeten vennootschap ten aanzien waarvan deze vennootschap zich in een dergelijke band bevindt. Niettemin dient de verwijzende rechterlijke instantie te verifiëren of de regeling in het hoofdgeding niet verder gaat dan noodzakelijk is voor het bereiken van de door deze regeling nagestreefde doelstellingen, in hun geheel beschouwd.
21

In de punten 71 tot en met 74 van de considerans van deze verordening wordt uiteengezet: „(71) Zoals hierboven aangetoond, kon de bedrijfstak van de Gemeenschap in de periode 1998-2000 profiteren van een groei van de markt met 34% en een aanmerkelijke stijging van verkoop en marktaandeel. Hierna stagneerden verkoop en marktaandeel en verslechterde de financiële situatie (prijzen, winstgevendheid en kasstroom). (72) De belangrijkste positieve ontwikkelingen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap vonden plaats in de periode 1998-2000. Vanaf 2000 was er van echte verbeteringen geen sprake meer. (73) De verbeteringen in de periode 1998-2000 zijn het rechtstreekse gevolg van het besluit van de bedrijfstak van de Gemeenschap in 1998 om te investeren in extra productiefaciliteiten. Van 1998 tot in 2000 steeg de productiecapaciteit in de Gemeenschap met 26%, namelijk van 125000 ton tot 158000 ton. Dit besluit werd genomen naar aanleiding van de antidumpingmaatregelen ten aanzien van silicium uit China waarvan de geldigheid, zoals in [punt 1 van de considerans] vermeld, in 1997 was verlengd. […] De bedrijfstak van de Gemeenschap kon dus profiteren van de antidumpingmaatregelen ten aanzien van silicium uit China. Van 2000 tot in het onderzoektijdvak verslechterde de situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap, met name ten gevolge van de prijzen die met 46 EUR/ton daalden, de winstgevendheid die met 7,1 procentpunten daalde, de kasstroom die met 59% daalde en de investeringen die met 55% daalden. Tijdens het onderzoektijdvak boekte de bedrijfstak van de Gemeenschap verliezen. Om deze redenen wordt geoordeeld dat de situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap in het onderzoektijdvak zeer kwetsbaar was. […] (74) De invoer met dumping uit China is in de beoordelingsperiode sterk gestegen en indien de maatregelen vervallen, is het waarschijnlijk dat nog veel grotere hoeveelheden van het betrokken product tegen zeer lage prijzen, die de prijzen van de bedrijfstak van de Gemeenschap onderbieden, naar de Gemeenschap zullen worden uitgevoerd. Gezien de hoogte van het geldende antidumpingrecht zou het prijsverschil tussen het ingevoerde silicium en het door de bedrijfstak van de Gemeenschap vervaardigde silicium meer dan 35% kunnen bedragen indien de maatregelen vervallen.”
1)

Door verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten niet correct toe te passen of de toepassing ervan niet naar behoren voor te schrijven, voor zover afval zonder voorafgaande verwerking wordt begraven, officiële controles ontbreken, de installaties voor het beheer van dierlijke bijproducten niet zijn erkend en gespecificeerd risicomateriaal wordt verbrand, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, lid 2, sub a en c, 5, lid 2, sub c, 6, lid 2, sub b, en 10 tot en met 15, 17, 18 en 26 van deze verordening.
12

Artikel 12, leden 1 tot en met 3, van richtlijn 76/308 luidt: „1. Indien gedurende de invorderingsprocedure de schuldvordering en/of de in de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd afgegeven executoriale titel door een belanghebbende worden betwist, wordt de zaak door deze voor de bevoegde instantie van de lidstaat gebracht waar de verzoekende autoriteit is gevestigd, overeenkomstig de in deze laatste lidstaat geldende rechtsregels. Deze vordering moet door de verzoekende autoriteit worden genotificeerd aan de aangezochte autoriteit. Bovendien kan zij door de belanghebbende worden genotificeerd aan de aangezochte autoriteit. 2. Zodra de aangezochte autoriteit de in lid 1 bedoelde notificatie heeft ontvangen, hetzij van de verzoekende autoriteit, hetzij van de belanghebbende, schorst zij de executieprocedure in afwachting van de beslissing van de op dit gebied bevoegde instantie, tenzij de verzoekende autoriteit overeenkomstig de tweede alinea anders verzoekt. […] Niettegenstaande lid 2, eerste alinea, kan de verzoekende autoriteit overeenkomstig de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en de administratieve praktijken die gelden in de lidstaat waar zij gevestigd is, de aangezochte autoriteit verzoeken een betwiste schuldvordering in te vorderen, voor zover de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en administratieve praktijken in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, zulks toelaten. Indien de uitkomst van deze betwisting vervolgens voor de schuldenaar gunstig uitvalt, is de verzoekende autoriteit gehouden tot terugbetaling van elk ingevorderd bedrag, vermeerderd met eventueel verschuldigde vergoedingen, overeenkomstig de in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd geldende wettelijke bepalingen. 3. Wanneer de betwisting betrekking heeft op uitvoeringsmaatregelen die zijn getroffen in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, wordt de zaak voor de bevoegde instantie van deze lidstaat gebracht, overeenkomstig de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van deze lidstaat.”
1)

Door de aanvragen tot herziening van de delfstoffenplanning („Review of Mineral Planning”) die vóór 15 november 2000 in Wales zijn ingediend, niet te onderwerpen aan de eisen van artikel 2, lid 1, en artikel 4, lid 2, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
11

In een begeleidend schrijven bij dat verzoek gaven de in Duitsland gevestigde advocaten van Yaesu Europe, die in dat formulier ook als de voor betekening van stukken bevoegde vertegenwoordigers van die vennootschap waren vermeld, aan dat zij dat verzoek in opdracht van hun cliënte hadden ondertekend. In dit verband was bij die brief een door de wettelijke vertegenwoordiger van verzoekster in het hoofdgeding opgestelde „volmacht voor de procedure inzake teruggaaf van de voorbelasting” gevoegd, op grond waarvan die advocaten bevoegd waren om verzoekster in het hoofdgeding in alle procedures inzake teruggaaf van de btw in rechte te vertegenwoordigen.
54

Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen voor zover dit is gevorderd. Aangezien de Portugese Republiek in het ongelijk is gesteld, moet zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten worden verwezen.
1)

Door, behalve voor het County Cavan, met betrekking tot huishoudelijk afvalwater dat via septic tanks en andere individuele waterzuiveringssystemen in landelijke gebieden wordt geloosd, niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te hebben vastgesteld die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 4 en 8 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991, is Ierland de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
Artikel 5 van richtlijn 2004/25, met als opschrift „Bescherming van minderheidsaandeelhouders, verplicht bod en billijke prijs”, bepaalt in de leden 1 en 4:

„1. De lidstaten dragen er zorg voor dat een natuurlijke of rechtspersoon die, ten gevolge van eigen verwerving of verwerving door in onderling overleg met hem handelende personen, effecten van een vennootschap als bedoeld in artikel 1, lid 1, in zijn bezit krijgt welke — in voorkomend geval samen met de effecten die hij reeds bezit en de effecten die in het bezit zijn van in onderling overleg met hem handelende personen —, rechtstreeks of middellijk een bepaald percentage van de stemrechten in de vennootschap vertegenwoordigen waarmee de zeggenschap over de vennootschap wordt verkregen, verplicht is een bod uit te brengen ter bescherming van de minderheidsaandeelhouders van de vennootschap. Dat bod wordt zo spoedig mogelijk gedaan aan alle houders van effecten, voor al hun effecten en tegen de in lid 4 bepaalde billijke prijs.

[…]

4. De hoogste prijs die tijdens een door de lidstaten te bepalen periode van niet minder dan zes en niet meer dan twaalf maanden vóór het bod als bedoeld in lid 1 door de bieder of door in onderling overleg met hem handelende personen voor dezelfde effecten is betaald, geldt als de billijke prijs. […]”
6

Artikel 7 van de richtlijn luidt: „1. Op de in bijlage II vermelde soorten mag, vanwege hun populatieniveau, hun geografische verspreiding en de omvang van hun voortplanting in de hele Gemeenschap, worden gejaagd volgens de bepalingen van de nationale jachtwetgeving. De lidstaten zien erop toe dat de jacht op deze soorten de pogingen tot instandhouding die in hun verspreidingsgebied worden ondernomen, niet in gevaar brengt. 2. Op de in bijlage II/1 genoemde soorten mag worden gejaagd in de geografische zee- en landzone waar deze richtlijn van toepassing is. 3. Op de in bijlage II/2 genoemde soorten mag alleen worden gejaagd in de lidstaten waarbij deze soorten zijn vermeld. 4. De lidstaten zien erop toe dat bij de beoefening van de jacht, eventueel met inbegrip van de valkenjacht, zoals deze voortvloeit uit de toepassing van de geldende nationale maatregelen, de principes van een verstandig gebruik en een ecologisch evenwichtige regulering van de betrokken vogelsoorten in acht worden genomen, en dat deze beoefening wat de populatie van deze soorten, in het bijzonder van de trekvogels betreft, verenigbaar is met de uit artikel 2 voortvloeiende bepalingen. Zij zien er in het bijzonder op toe dat soorten waarop de jachtwetgeving van toepassing is, niet worden bejaagd zolang de jonge vogels het nest nog niet hebben verlaten of gedurende de verschillende fasen van de broedperiode. Ten aanzien van trekvogels zien zij er met name op toe dat de soorten waarop de jachtwetgeving van toepassing is, niet worden bejaagd tijdens de broedperiode noch tijdens de trek naar hun nestplaatsen. De lidstaten zenden de Commissie alle nuttige gegevens betreffende de praktische toepassing van hun jachtwetgeving.”
Verordening nr. 85/2006 bepaalt in artikel 1 ervan:

„1. Er wordt een definitief antidumpingrecht ingesteld op gekweekte (andere dan wilde) zalm, al dan niet gefileerd, vers, gekoeld of bevroren, ingedeeld onder de GN-codes ex 03021200, ex 03031100, ex 03031900, ex 03032200, ex 03041013 en ex 03042013 (hierna ‚gekweekte zalm’ genoemd) uit Noorwegen.

[…]

4. Voor alle andere bedrijven [dan Nordlaks Oppdrett AS] (aanvullende TARIC-code A999) is het bedrag van het definitieve antidumpingrecht het verschil tussen de in lid 5 vastgestelde minimuminvoerprijs en de nettoprijs, franco grens Gemeenschap, vóór inklaring, indien deze prijs lager is dan de minimuminvoerprijs. Indien de nettoprijs, franco grens Gemeenschap, gelijk is aan of hoger dan de overeenkomstige bij lid 5 vastgestelde minimuminvoerprijs, wordt geen recht geïnd.

5. Voor de toepassing van lid 4 geldt de in kolom 2 van onderstaande tabel opgenomen minimuminvoerprijs. Indien bij controle na invoer blijkt dat de nettoprijs, franco grens Gemeenschap, die daadwerkelijk is betaald door de eerste onafhankelijke afnemer in de Gemeenschap (de prijs na invoer), lager is dan de nettoprijs, franco grens Gemeenschap, vóór inklaring, zoals deze blijkt uit de douaneaangifte, en de prijs na invoer lager is dan de minimuminvoerprijs, geldt het in kolom 3 van onderstaande tabel opgenomen vaste antidumpingrecht, tenzij de toepassing van het in kolom 3 opgenomen vaste recht plus de prijs na invoer tot een bedrag leidt (de daadwerkelijk betaalde prijs plus het vaste recht) dat lager is dan de in kolom 2 van onderstaande tabel opgenomen minimuminvoerprijs. In dat geval geldt een recht dat gelijk is aan het verschil tussen de in kolom 2 van onderstaande tabel opgenomen minimuminvoerprijs en de prijs na invoer. Wanneer een dergelijk vast antidumpingrecht met terugwerkende kracht wordt geïnd, wordt het geïnd na aftrek van eerder betaalde antidumpingrechten, berekend op basis van de minimuminvoerprijs.

Aanbiedingsvorm van de gekweekte zalm Minimuminvoerprijs EUR/kg nettogewicht van het product Vast recht EUR/kg nettogewicht van het product Taric-code Hele vis, vers, gekoeld of bevroren 2,80 0,40 0302120012, 0302120033, 0302120093, 0303110093, 0303190093, 0303220012, 0303220083 Ontdaan van ingewanden, met kop, vers, gekoeld of bevroren 3,11 0,45 0302120013, 0302120034, 0302120094, 0303110094, 0303190094, 0303220013, 0303220084 Andere (inclusief ontdaan van ingewanden, zonder kop), vers, gekoeld of bevroren 3,49 0,50 0302120015, 0302120036, 0302120096, 0303110018, 0303110096, 0303190018, 0303190096, 0303220015, 0303220086 Hele visfilets en stukken van filets, van meer dan 300 g per filet, vers, gekoeld of bevroren, met vel 5,01 0,73 0304101313, 0304101394, 0304201313, 0304201394 Hele visfilets en stukken van filets, van meer dan 300 g per filet, vers, gekoeld of bevroren, zonder vel 6,40 0,93 0304101314, 0304101395, 0304201314, 0304201395 Andere hele visfilets en stukken van filets, van niet meer dan 300 g per filet, vers, gekoeld of bevroren 7,73 1,12 0304101315, 0304101396, 0304201315, 0304201396

[…]”
Artikel 23 van voornoemde richtlijn, met het opschrift „Vrijwaringsclausule”, luidt:

„1. Wanneer een lidstaat op grond van na de datum van de toestemming beschikbaar gekomen nieuwe of nadere informatie die gevolgen heeft voor de milieurisicobeoordeling of op grond van een herbeoordeling van de bestaande informatie aan de hand van nieuwe of nadere wetenschappelijke kennis duidelijke redenen heeft om aan te nemen dat een GGO als product of in een product, waarvoor overeenkomstig deze richtlijn naar behoren een kennisgeving is ingediend en schriftelijk toestemming is verleend, gevaar oplevert voor de gezondheid van de mens of het milieu, kan die lidstaat het gebruik en/of de verkoop van dat GGO als product of in een product op zijn grondgebied tijdelijk beperken of verbieden.

De lidstaat draagt er zorg voor dat in geval van een ernstig risico noodmaatregelen worden getroffen, zoals de onderbreking of beëindiging van het in de handel brengen, met inbegrip van voorlichting van het publiek.

De lidstaat stelt de Commissie en de andere lidstaten onverwijld in kennis van de krachtens dit artikel genomen maatregelen en motiveert dat besluit, met bijvoeging van de nieuwe milieurisicobeoordeling waarin vermeld is of en hoe de voorwaarden van de toestemming moeten worden aangepast dan wel of de toestemming moet worden ingetrokken, en waar nodig de nieuwe of bijkomende informatie waarop het besluit gebaseerd is.

2. Binnen 60 dagen wordt volgens de procedure van artikel 30, lid 2, een besluit ter zake genomen. […]”