ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Zijn verordening (EEG) nr. 856/1984, artikelen 1, 2 en 3; verordening (EEG) nr. 3950/92, artikel 1 en artikel 2, lid 1; verordening (EG) nr. 1788/2003, artikel 1, lid 1, en artikel 5; verordening (EG) nr. 1234/2007, artikelen 55, 64 en 65, en de bijlagen daarbij (samen met de nationale omzettingsbepalingen als bedoeld in artikel 2 van decreto-legge nr. 49 van 28 maart 2003, met wijzigingen omgezet in wet nr. 119 van 30 mei 2003, en artikel 2 van wet nr. 468 van 26 november 1992, voor zover waarin wordt verwezen naar het voornoemde artikel 2 van decreto-legge nr. 49/2003) – volgens welke bepalingen de melk die wordt gebruikt voor de productie van kazen met een BOB die bestemd zijn voor of worden geëxporteerd naar de markt van landen buiten de EU, en wel voor zover deze kazen worden geëxporteerd, bij de berekening van de aan de lidstaten toegewezen hoeveelheid in aanmerking worden genomen en daarvan niet worden uitgesloten – in strijd met de beschermingsdoelen van verordening (EEG) nr. 2081/92 inzake de bescherming van producten met een BOB, en inzonderheid artikel 13 daarvan, zoals bevestigd bij verordening (EG) nr. 510/2006 en verordening (EG) nr. 1151/2012, en met de beschermingsdoelen van artikel 4 van verordening (EG) nr. 1151/2012, en eveneens in strijd met de artikelen 32 (ex artikel 27), 39 (ex artikel 33), 40 (ex artikel 34), 41 (ex artikel 35) VWEU, en met de beginselen van rechtszekerheid, gewettigd vertrouwen, evenredigheid en non-discriminatie, en met de vrijheid van economisch handelen met het oog op export naar landen buiten de EU?
—

Contacten die niet bewezen zijn, kunnen niet de basis vormen van inbreuken op artikel 101, lid 1, VWEU. Het Gerecht bevestigde niettemin de vaststelling in het besluit dat er sprake was van één enkele, voortdurende inbreuk die was gebaseerd op die onbewezen contacten die onderdeel waren van een „bundel van bewijzen” waarop de Commissie zich kon baseren. Door zijn eigen redenering in de plaats te stellen van die van het besluit, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
1)

Moet de vermelding in artikel 34, lid 5, van richtlijn 2016/801 (1) dat het in deze bepaling bedoelde beroep wordt georganiseerd „overeenkomstig het nationale recht”, aldus worden uitgelegd dat het uitsluitend aan de nationale wetgever staat de regels voor dat beroep te bepalen, zonder dat de nationale rechter gehouden is te toetsen of deze regels in overeenstemming zijn met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte in de zin van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?
1)

Het bestreden arrest bevat een onjuiste opvatting van de feiten en een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de schending van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 2185/96 (1). Het Gerecht heeft niet in aanmerking genomen dat het werkelijke voorwerp van het beroep tot schadevergoeding de vraag was of het OLAF artikel 7, lid 1, van verordening nr. 2185/96 had geschonden door rekwirante te vragen het OLAF toe te staan gegevens te verzamelen die geen enkel verband hielden met zijn onderzoek. Het Gerecht heeft ook geen rekening gehouden met het feit dat rekwirante het OLAF daadwerkelijk heeft toegestaan alle categorieën gegevens te onderzoeken waarom het had verzocht.
Hogere voorziening ingesteld op 12 september 2019 door Fulmen tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 2 juli 2019 in zaak T-405/15, Fulmen/Raad

(Zaak C-680/19 P)

(2019/C 372/28)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Fulmen (vertegenwoordigers: A. Bahrami, N. Korogiannakis, avocats)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

Conclusies

Primair:

— het bestreden arrest gedeeltelijk vernietigen;

— de zaak zelf afdoen;

— de Raad veroordelen tot betaling aan Fulmen van het bedrag van 6 456 507 EUR voor de materiële schade en 100 000 EUR voor de immateriële schade, te verhogen met vertragingsrente;

— de Raad verwijzen in alle kosten.

Subsidiair:

— het bestreden arrest gedeeltelijk vernietigen;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

— de Raad verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Wat de materiële schade betreft, heeft het Gerecht in de eerste plaats blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, het beginsel van volledige vergoeding geschonden en aan artikel 340, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 3, van het Handvest van de grondrechten hun nuttig effect ontnomen. Het door het Gerecht vereiste bewijsniveau heeft elke vergoeding van de geleden schade onmogelijk gemaakt, ofschoon sprake is van een voldoende ernstige en gekwalificeerde schending van het Unierecht. In de tweede plaats wordt in het bestreden arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en bevat de motivering van dat arrest tegenstrijdigheden. In de derde plaats heeft het Gerecht bewijzen en feiten onjuist opgevat.

Wat de immateriële schade betreft, ontbreekt in het bestreden arrest elke motivering met betrekking tot de criteria die zijn gehanteerd om het bedrag van de schadevergoeding ex aequo et bono vast te stellen.
—

het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU een dwangsom opleggen van 89 548,20 EUR per dag – te betalen op een door de Commissie aan te geven rekening – vanaf de datum van de uitspraak van het arrest waarbij wordt vastgesteld dat de verplichting om de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn (EU) 2016/680, of in elk geval de verplichting om deze bepalingen aan de Commissie mee te delen, niet is nagekomen;
3)

Niet-nakoming van artikel 11, lid 1, lid 3, onder a), c) en e), en lid 4 van richtlijn 2000/60 Volgens artikel 11, lid 1, van richtlijn 2000/60 „[draagt] [e]lke lidstaat […] er zorg voor dat voor elk stroomgebiedsdistrict of voor het op zijn grondgebied gelegen deel van een internationaal stroomgebiedsdistrict, een maatregelenprogramma wordt opgesteld waarin rekening is gehouden met de resultaten van de krachtens artikel 5 voorgeschreven analyses, teneinde de doelstellingen van artikel 4 te verwezenlijken”. Artikel 11, lid 3, onder a), c) en e), bevat een aantal basismaatregelen die moeten worden opgenomen in dat maatregelenprogramma. Artikel 11, lid 4, ziet op aanvullende maatregelen. Dat zijn de maatregelen die worden ontworpen en uitgevoerd in aanvulling op de basismaatregelen. Volgens de Commissie heeft het Koninkrijk Spanje in het maatregelenprogramma van het stroomgebiedbeheerplan voor de Guadalquivir-rivier geen adequate basis- en aanvullende maatregelen opgenomen en heeft het om die reden niet voldaan aan de verplichtingen die op deze lidstaat rusten krachtens artikel 11, lid 1, lid 3, onder a), c) en e), en lid 4, van richtlijn 2000/60.
C 357/14

Hogere voorziening, op 8 juli 2019 door Maria Alvarez y Bejarano e.a ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 april 2019 in gevoegde zaken T-516/16 en T-536/16, Alvarez y Bejarano e.a./Commissie

(Zaak C-517/19 P)

(2019/C 357/20)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirerende partijen: Maria Alvarez y Bejarano, Ana-Maria Enescu, Lucian Micu, Angelica Livia Salanta, Svetla Shulga, Soldimar Urena de Poznanski, Angela Vakalis, Luz Anamaria Chu, Marli Bertolete, Maria Castro Capcha, Hassan Orfe El, Evelyne Vandevoorde (vertegenwoordigers: S. Orlandi, T. Martin, avocats)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie, Europees Parlement

Conclusies

— vernietiging van het bestreden arrest;

— nietigverklaring van het besluit om rekwirerende partijen vanaf 2014 geen reisdagen of vergoeding van de jaarlijkse reiskosten meer toe te kennen;

— verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Rewkirerende partijen voeren aan dat het bestreden arrest op verschillende punten blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting.

Ten eerste heeft het Gerecht in de punten 67 en 75 van het arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het de rechterlijke toetsing die het dient te verrichten, heeft beperkt tot „kennelijke” gevallen.

Ten tweede heeft het Gerecht in de punten 70 tot en met 73 van het arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de situatie van rekwiranten niet vergelijkbaar is met die van de personeelsleden die het voordeel van reisdagen of vergoeding van hun jaarlijkse reiskosten hebben behouden.

Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 69 en in de punten 80 tot en met 86 van het arrest te oordelen dat de litigieuze regeling geen schending van het evenredigheidsbeginsel oplevert.
1)

Is het Kaderbesluit (1) van toepassing in een situatie waarin de gezochte persoon is veroordeeld en bestraft in een derde staat, maar het vonnis van de derde staat krachtens een bilateraal verdrag tussen die derde staat en de uitvaardigende staat is erkend in de uitvaardigende staat en overeenkomstig het recht van de uitvaardigende staat ten uitvoer is gelegd?
1)

Moeten artikel 56 VWEU, richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) en richtlijn 2014/67/EU (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loonadministratie of het niet melden bij de centrale coördinatiedienst, voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?
2)

Indien het antwoord op de eerste vraag luidt dat de instelling van een wettelijk monopolie de kenmerken van een DAEB heeft, verzetten artikel 106, lid 2, VWEU (voorheen eerst artikel 90 van het [EEG-]Verdrag, vervolgens artikel 86, lid 2, EG) en artikel 107, lid 1, VWEU (voorheen eerst artikel 92 van het [EEG-]Verdrag, vervolgens artikel 87 EG) — volgens de uitlegging die het Hof van Justitie aan deze bepalingen heeft gegeven met betrekking tot de criteria om een wettige maatregel (ter financiering van verplichtingen betreffende openbare diensten) te onderscheiden van onwettige staatssteun (arrest van 24 juli 2003, C-280/00, Altmark Trans GmbH en Regierungspräsidium Magdeburg/Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH) — zich dan tegen een regeling als die welke volgt uit artikel 10, lid 3, van wetsbesluit nr. 504/1992, artikel 2, leden 18 tot en met 20, van wet nr. 662/1996, en artikel 3, lid 1, van besluit nr. 144/2001 van de president van de Republiek, in onderlinge samenhang gelezen, die aan Poste Italiane SpA de bevoegdheid toekent om eenzijdig de hoogte vast te stellen van de „provisie” die de met de invordering van de gemeentelijke onroerendezaakbelasting belaste concessiehouder (gemachtigde) verschuldigd is en die van toepassing is op elke handeling van beheer die op de postrekening op naam van de concessiehouder/gemachtigde wordt verricht, gelet op het feit dat Poste Italiane SpA deze provisie bij besluit van de raad van bestuur nr. 57/1996 heeft vastgesteld op 100 ITL voor de periode van 1 april 1997 tot en met 31 mei 2001 en op 0,23 EUR voor de periode na 1 juni 2001?
—

Subsidiair is het beroep ook ontvankelijk indien het tweede alternatief van de zogenoemde Mory-rechtspraak wordt toegepast, op grond waarvan rekwirante moet aantonen daar haar marktpositie door de steun merkbaar is aangetast. In dit geval is er namelijk sprake van een omkering van de bewijslast, of althans een versoepeling van de bewijslast ten gunste van rekwirante, aangezien de Commissie de bij haar bekende relevante feiten op willekeurige wijze buiten beschouwing heeft gelaten. Enkel subsidiair stelt rekwirante dat zij in eerste aanleg inderdaad ook een dergelijke merkbare aantasting heeft aangetoond. De andersluidende juridische beoordeling van het Gerecht wijkt af van de rechtspraak van het Hof en is gebaseerd op een verkeerde juridische beoordeling van de betrokken markt. In dit verband geeft het Gerecht een verdraaide en beperkte voorstelling van de feiten die door verzoekster zijn aangedragen, verandert het de inhoud van het bestreden besluit en schendt het de regels inzake de bewijslast.
1)

Is een luchtvaartmaatschappij die op grond van artikel 5, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) bijstand als bedoeld in artikel 9, lid 1, onder b), moet bieden, op grond van deze verordening aansprakelijk voor schade die een passagier heeft geleden wegens letsel dat is veroorzaakt door nalatigheid van personeel van een hotelaccommodatie die door de luchtvaartmaatschappij ter beschikking is gesteld?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 24 juni 2019 — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

(Zaak C-480/19)

(2019/C 295/10)

Procestaal: Fins

Verwijzende rechter

Korkein hallinto-oikeus

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: E

Verwerende partij: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 63 en 65 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale uitlegging volgens welke inkomsten die een in Finland gevestigde natuurlijke persoon verkrijgt van een in een andere lidstaat van de Unie gevestigde en bij statuten geregelde instelling voor collectieve belegging in effecten in de zin van richtlijn 2009/65/EG (1) (icbe-fonds in de vorm van een beleggingsmaatschappij), in de inkomstenbelasting niet worden gelijkgesteld aan inkomsten die zijn verkregen van een bij overeenkomst geregeld Fins beleggingsfonds (bij overeenkomst geregeld icbe-fonds) in de zin van dezelfde richtlijn, op grond dat de rechtsvorm van de in de andere lidstaat gevestigde instelling voor collectieve belegging in effecten niet overeenstemt met de juridische structuur van het nationale beleggingsfonds?

(1) Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) (PB L 2009, L 302, blz. 32).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 11 april 2019 — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/VR

(Zaak C-303/19)

(2019/C 288/18)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

Verwerende partij: VR

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 11, lid 1, onder d), van richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 (1) en het beginsel van gelijke behandeling van lang ingezetenen en nationale onderdanen, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling op grond waarvan de familieleden van de werknemer die lang ingezeten onderdaan van een derde land is, zijn uitgesloten van de kring van familieleden van het kerngezin die in aanmerking worden genomen voor de berekening van de gezinsuitkering, indien zij hun woonplaats in het land van herkomst hebben, terwijl deze regel niet geldt voor onderdanen van de lidstaat?

(1) Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (PB 2004, L 16, blz. 44).
1.

Moet artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling als die van artikel 242, lid 8, van de Nakazatelen kodeks (wetboek van strafrecht) van de Republiek Bulgarije, die voorziet in confiscatie ten gunste van de staat van een voor een ernstig geval van smokkel gebruikt vervoermiddel dat eigendom is van een derde die geen kennis had noch kennis had moeten of kunnen hebben van het feit dat zijn werknemer het betrokken strafbare feit zou plegen, ongeldig is op grond dat deze regeling afbreuk doet aan een billijk evenwicht tussen het algemeen belang en het vereiste van bescherming van het eigendomsrecht?
1)

Gelden de beginselen uit het arrest van het Hof van 6 september 2016 in de zaak Petruhhin (C-182/15) (1) betreffende de toepassing van de artikelen 18 en 21 VWEU in het geval van een verzoek van een derde land om uitlevering van een Unieburger ook wanneer de vervolgde persoon naar de aangezochte lidstaat is verhuisd op een tijdstip waarop hij nog geen Unieburger was?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 26 juni 2019 — Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier/Société Fromagère du Livradois SAS

(Zaak C-490/19)

(2019/C 288/44)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier

Verwerende partij: Société Fromagère du Livradois SAS

Prejudiciële vraag

Moeten de respectieve artikelen 13, lid 1, van verordening nr. 510/2006 van de Raad van 20 maart 2006 (1) en verordening nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 (2) aldus worden uitgelegd dat zij louter het gebruik door een derde van de geregistreerde benaming verbieden, of moeten zij aldus worden uitgelegd dat zij een verbod inhouden op de voorstelling van een product met een beschermde oorsprongsbenaming, en meer in het bijzonder op de namaak van de vorm of het uiterlijk waardoor het product wordt gekenmerkt, die de consument kan misleiden aangaande de werkelijke oorsprong van het product, zelfs wanneer de geregistreerde benaming niet is gebruikt?

(1) Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad van 20 maart 2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (PB 2006, L 93, blz. 12).

(2) Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen (PB 2012, L 343, blz. 1).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha (Spanje) op 16 april 2019 — R.C.C./M.O.L.

(Zaak C-314/19)

(2019/C 280/26)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: R.C.C.

Verwerende partij: M.O.L.

Prejudiciële vraag

Is artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (1) — en daarmee de inhoud van de richtlijn — van toepassing op het geval waarin een notaris, die een ambtenaar is maar ook de particuliere werkgever van het personeel dat bij hem in dienst is en wiens positie als werkgever wordt geregeld door het algemene arbeidsrecht en de betreffende sectorale collectieve arbeidsovereenkomst, de vorige notaris in zijn ambt opvolgt en zijn repertorium overneemt, zijn werkzaamheden op dezelfde werkplek met dezelfde materiële uitrusting voortzet en daarbij het personeel van die vorige notaris overneemt?

(1) PB 2001, L 82, blz. 16.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 24 mei 2019 — Société Générale SA/Ministre de l’Action et des Comptes publics

(Zaak C-403/19)

(2019/C 270/25)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Société Générale SA

Verwerende partij: Ministre de l’Action et des Comptes publics

Prejudiciële vraag

Impliceert de omstandigheid dat de toepassing van de in punt 5 van de onderhavige beslissing in herinnering gebrachte voorschriften ter compensatie van de dubbele belasting van dividenden uitgekeerd aan een vennootschap die in haar lidstaat van vestiging onderworpen is aan de vennootschapsbelasting door een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap, waarop als gevolg van de uitoefening door deze staat van zijn fiscale bevoegdheid bronbelasting is ingehouden, niet uitsluit dat de transacties die in eerstgenoemde staat aan de vennootschapsbelasting onderworpen vennootschappen verrichten met betrekking tot effecten van buitenlandse vennootschappen, nadeliger worden behandeld, gelet op artikel 56 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen, thans artikel 63 van het Verdrag betreffende werking van de Europese Unie, dat deze staat, nu hij ervoor heeft gekozen de dubbele belastingheffing te compenseren, verder moet gaan dan af te zien van de belastinginkomsten die hij zou ontvangen door vennootschapsbelasting te heffen over de betrokken dividenden?
1)

Is de verplichting van een nationale rechter om een ontvanger van steun te gelasten onrechtmatigheidsrente te betalen (zie het arrest CELF (1)) ook van toepassing in een situatie zoals die in de onderhavige zaak, waarin de onrechtmatige staatssteun compensatie voor een dienst van algemeen economisch belang vormde, die vervolgens verenigbaar met de interne markt werd bevonden op grond van artikel 106, lid 2, VWEU, en waarin de goedkeuring werd gegeven op grond van een beoordeling van de algehele financiële situatie van de onderneming die de dienst van algemeen economisch belang verricht, waaronder de kapitalisatie ervan?
2)

Kan de uitlegging die is gegeven in de arresten van het Hof van Justitie van 9 maart 2017, Zulfikarpašić (C-484/15, EU:2017:199) en Pula Parking (C-551/15, EU:2017:193) worden toegepast in de hierboven uiteengezette zaak Povrv-1614/2018, waarvan de verwijzende rechter kennis dient te nemen, en meer in het bijzonder, moet verordening nr. 1215/2012 aldus worden uitgelegd dat de notarissen in Kroatië, wanneer zij optreden in het kader van de bevoegdheden die hun door het nationale recht zijn toebedeeld in procedures van gedwongen executie op basis van een „bewijskrachtig document”, waarin de verwerende partijen in de executieprocedure in andere lidstaten van de Europese Unie gevestigde rechtspersonen zijn, niet onder het begrip „gerecht” in de zin van die verordening vallen?
4)

Verzet het beginsel van de onafhankelijkheid van de rechters, dat is neergelegd in artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Grote kamer, arrest van 27 februari 2018, Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C-64/16, EU:C:2018:117), zich tegen de oprichting van een afdeling die bij het parket van de Înalta Curte de Casație și Justiție (hoogste rechterlijke instantie, Roemenië) is belast met het onderzoek naar strafbare feiten die zijn gepleegd binnen het gerechtelijk apparaat, gelet op de wijze van benoeming/ontzetting van aanklagers die deel uitmaken van die afdeling, de wijze van uitoefening van de functies binnen de afdeling alsmede de wijze waarop de bevoegdheid wordt vastgesteld, in verband met het geringe aantal werkplekken binnen deze afdeling?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Klagenfurt (Oostenrijk) op 30 april 2019 — Verein für Konsumenteninformation/Volkswagen AG

(Zaak C-343/19)

(2019/C 230/27)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Klagenfurt

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Verein für Konsumenteninformation

Verwerende partij: Volkswagen AG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 7, punt 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1), aldus worden uitgelegd dat „de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” in omstandigheden als die in het hoofdgeding kan worden aangemerkt als de plaats in een lidstaat waar de schade is ingetreden, wanneer deze schade uitsluitend bestaat in een financieel verlies dat rechtstreeks voortvloeit uit een onrechtmatige daad die in een andere lidstaat heeft plaatsgevonden?

(1) PB. 2012, L 351, blz. 1.