Wanneer van een handeling kennis moet worden gegeven wil de beroepstermijn ingaan, moet deze handeling in beginsel worden meegedeeld aan de adressaat ervan en niet aan de advocaten die hem vertegenwoordigen. De kennisgeving aan de vertegenwoordiger van een verzoeker geldt immers slechts als kennisgeving aan de adressaat indien een dergelijke vorm van kennisgeving uitdrukkelijk is voorgeschreven of door partijen overeengekomen.

Voor zover de Raad voor de handhaving van de naam van de betrokkene op de lijsten van personen voor wie de beperkende maatregelen tegen Syrië gelden, niet is uitgegaan van nieuwe elementen die niet aan de betrokkene waren meegedeeld naar aanleiding van de vaststelling van de handelingen waarbij zijn naam de eerste maal op de betrokken lijsten werd geplaatst, en de verzoeker geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om op eigen initiatief opmerkingen bij de Raad in te dienen, zonder dat hij daartoe voorafgaand aan de vaststelling van elke vervolghandeling uitdrukkelijk werd uitgenodigd omdat jegens hem geen nieuwe elementen in aanmerking werden genomen, heeft de verzoeker gedurende meerdere maanden de gelegenheid gehad om opmerkingen bij de Raad in te dienen en de gegrondheid te betwisten van de motivering, die voldoende duidelijk uit de bestreden handelingen bleek en die als grondslag heeft gediend voor de plaatsing en handhaving van zijn naam op de lijsten van personen voor wie beperkende maatregelen gelden. Bijgevolg kan geen schending worden vastgesteld van het recht van de verzoeker om te worden gehoord.

In het kader van de vaststelling van besluit 2012/739, uitvoeringsverordening nr. 363/2013 en besluit 2013/255, betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, zijnde handelingen waarbij verzoekers naam is gehandhaafd op de lijst van personen voor wie de beperkende maatregelen gelden, kan het argument van het verrassingseffect in beginsel niet geldig worden ingeroepen. Evenwel veronderstelt het recht om te worden gehoord vóór de vaststelling van handelingen waarbij reeds jegens bepaalde personen getroffen beperkende maatregelen worden gehandhaafd, dat de Raad van nieuwe elementen ten aanzien van deze personen is uitgegaan.

De beperkende maatregelen tegen Syrië zijn immers ingesteld als reactie op de gewelddadige repressie tegen de burgerbevolking door de overheid van dat land en indien de betrokken beperkende maatregelen slechts zouden gelden voor de leiders van het Syrische regime en niet voor de personen die steun verlenen aan dat regime, zou de verwezenlijking van de doelstellingen van de Raad kunnen worden ondermijnd, aangezien die leiders de vereiste steun om de repressie voort te zetten – met name de financiële – gemakkelijk kunnen krijgen via andere personen in hoge leidinggevende functies bij de voornaamste Syrische staatsinstellingen. Daarnaast moet rekening worden gehouden met het belang dat de Unie hecht aan de doelstelling om de vrede en internationale veiligheid te bewaren en de burgerbevolking te beschermen.

De Raad kon zich dus, zonder het evenredigheidsbeginsel te schenden, baseren op de functie van een persoon, in casu die van gouverneur van de centrale bank van Syrië, die onder meer als taak heeft om op te treden als bankier voor de regering van dat land, om te oordelen dat deze een positie bekleedde waarin hij zeggenschap en invloed had inzake de financiële steun die de centrale bank van Syrië aan het Syrische regime verleende en bijgevolg redelijkerwijze aannemen dat de vaststelling van beperkende maatregelen jegens deze persoon kon bijdragen tot de druk op dat regime om de repressie tegen de burgerbevolking te beëindigen of te verminderen.

In dat verband kan van een persoon in een leidinggevende functie bij een entiteit waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn, in het algemeen worden aangenomen dat hijzelf betrokken is bij de activiteiten die hebben geleid tot de vaststelling van de beperkende maatregelen jegens de betrokken entiteit.

Wat betreft de beperkende maatregelen tegen personen die steun verlenen aan het Syrische regime, wordt het begrip „steun verlenen aan het regime” weliswaar niet gedefinieerd in de relevante bepalingen, te weten de artikelen 18, lid 1, en 19, lid 1, van besluit 2011/782, de artikelen 24, lid 1, en 25, lid 1, van besluit 2012/739 en de artikelen 27, lid 1, en 28, lid 1, van besluit 2013/255, maar is er geen reden om aan te nemen dat deze maatregelen enkel betrekking kunnen hebben op personen die steun verlenen aan het Syrische regime met het precieze oogmerk om dit in staat te stellen zijn repressieve daden tegen de burgerbevolking voort te zetten. Aangezien de Raad immers niet kon nagaan waarvoor de aan dat regime verstrekte middelen worden gebruikt, moesten maatregelen worden vastgesteld die elke vorm van steun beogen.

De in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid opgelegde maatregelen houdende bevriezing van tegoeden, financiële activa en andere economische middelen van de personen die worden geacht het Syrische regime te ondersteunen, zijn weliswaar bewarende maatregelen die niet worden geacht de betrokkenen hun eigendom te ontnemen, maar zij hebben ontegenzeglijk een beperking van het recht op eigendom tot gevolg.

In de eerste plaats zijn deze maatregelen echter bij wet gesteld, aangezien zij zijn vastgesteld bij handelingen met een voornamelijk algemene strekking en met een duidelijke rechtsgrondslag in het Unierecht, en aangezien zij voldoende precies zijn geformuleerd wat betreft hun strekking en de redenen waarom zij op de verzoeker worden toegepast. In de tweede plaats, aangaande de vraag of deze maatregelen geschikt zijn, kunnen zij als zodanig, gelet op een voor de internationale gemeenschap zo fundamenteel algemeen doel als de bescherming van de burgerbevolking en het bewaren van de vrede en de internationale veiligheid, niet voor ongeschikt worden gehouden. In de derde plaats, wat de noodzaak van de maatregelen betreft, kan het nagestreefde doel, namelijk het uitoefenen van druk op de ondersteuners van het Syrische regime, niet even doeltreffend worden bereikt met alternatieve en minder dwingende maatregelen, zoals een stelsel van voorafgaande machtiging of een verplichting om a posteriori te verantwoorden waarvoor de uitgekeerde tegoeden zijn gebruikt, in het bijzonder gelet op de mogelijkheid om de opgelegde beperkingen te omzeilen.

Bovendien kan op basis van artikel 19, leden 3 tot en met 7, van besluit 2011/782, artikel 25, leden 3 tot en met 11, van besluit 2012/739, artikel 28, leden 3 tot en met 11, van besluit 2013/255 en de artikelen 16 tot en met 18 van verordening nr. 36/2012, betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, worden toegestaan dat bevroren tegoeden worden gebruikt om in essentiële behoeften te voorzien of bepaalde verplichtingen na te komen, en kunnen specifieke machtigingen worden verleend om bevroren tegoeden, andere financiële activa of andere economische middelen vrij te geven. Tot slot wordt de handhaving van de naam van de verzoeker op de lijsten in de bijlagen bij de bestreden handelingen periodiek geëvalueerd, teneinde te waarborgen dat de personen en entiteiten die niet meer beantwoorden aan de criteria om op de litigieuze lijst te staan, van die lijst worden geschrapt.

(cf. punten 172, 175‑181)