Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

++++

1.Vrij verkeer van personen - Werknemers - Gemeenschapsbepalingen - Niet-toepasselijkheid in volledig binnen interne sfeer van Lid-Staat gelegen situatie

( Verordening nr . 1612/68 van de Raad en verordening nr . 1251/70 van de Commissie; richtlijnen 64/221 en 68/360 van de Raad )

2.Prejudiciële vragen - Bevoegdheid van Hof - Grenzen - Fictief geschil of verzoek om uitlegging van in hoofdgeding niet-toepasselijke bepalingen van gemeenschapsrecht - Uitlegging verzocht wegens toepasselijkheid van bepaling van gemeenschapsrecht ingevolge verwijzing in nationaal recht - Bevoegdheid om uitlegging te geven, niet om aan verwijzing gevolgen te verbinden

( EEG-Verdrag, artikel 177 )

3.Vrij verkeer van personen - Afwijkingen - Besluiten inzake vreemdelingenbeleid - Waarborgen inzake recht van beroep - Mogelijkheden van beroep die voor eigen onderdanen openstaan tegen bestuursrechtelijke besluiten - Minder gunstige formele of procedurevoorwaarden voor onderdanen van andere Lid-Staten - Ontoelaatbaarheid - Opschorting van tenuitvoerlegging van bestreden besluit - Identieke ontvankelijkheidsvoorwaarden voor eigen onderdanen en voor onderdanen van andere Lid-Staten

( Richtlijn 64/221 van de Raad, artikel 8 )

4.Vrij verkeer van personen - Afwijkingen - Besluiten inzake vreemdelingenbeleid - Maatregel tot verwijdering of besluit tot weigering van afgifte van verblijfsvergunning - Geen verplichting van Lid-Staten om te voorzien in mogelijkheid van beroep bij rechterlijke instantie die bevoegd is conservatoire maatregelen te nemen

( Richtlijn 64/221 van de Raad, artikel 9 )

Samenvatting

1.De bepalingen van gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer van werknemers zijn niet van toepassing in zuiver interne situaties in een Lid-Staat, zoals die van een onderdaan van een derde land, die uitsluitend in zijn hoedanigheid van echtgenoot van een onderdaan van een Lid-Staat aanspraak maakt op een verblijfsrecht of op een recht om verblijf te houden op het grondgebied van deze Lid-Staat .

2.In het kader van de door artikel 177 EEG-Verdrag beoogde bevoegdheidsverdeling tussen de nationale rechter en het Hof, doet het Hof een prejudiciële uitspraak zonder dat het zich in beginsel behoeft te bekommeren om de omstandigheden die de nationale rechter ertoe hebben gebracht die vragen te stellen, en om de wijze waarop hij de gemeenschapsbepaling waarvan hij uitlegging heeft gevraagd, denkt toe te passen .

Dit zou slechts anders zijn wanneer zou blijken dat een oneigenlijk gebruik van de procedure van artikel 177 wordt gemaakt en wel om een uitspraak van het Hof uit te lokken zonder dat er een werkelijk geschil is, of wanneer duidelijk is dat de gemeenschapsbepaling waarvan het Hof om uitlegging wordt gevraagd, niet van toepassing kan zijn .

Wanneer het gemeenschapsrecht ingevolge bepalingen van nationaal recht van toepassing wordt, staat het uitsluitend aan de nationale rechter de juiste strekking van die verwijzing naar het gemeenschapsrecht te beoordelen . Indien de nationale rechter meent, dat een bepaling van gemeenschapsrecht wegens die verwijzing van toepassing is op de zuiver interne situatie die ten grondslag ligt aan het bij hem aanhangig geding, kan hij zich onder de voorwaarden van artikel 177, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof, met een prejudiciële vraag tot het Hof wenden .

Het Hof is evenwel enkel bevoegd bepalingen van gemeenschapsrecht te onderzoeken . Het kan in zijn antwoord aan de nationale rechter geen rekening houden met de algemene opzet van de nationale bepalingen die naar het gemeenschapsrecht verwijzen, doch tegelijkertijd bepalend zijn voor de strekking van die verwijzing . Welke grenzen de nationale wetgever eventueel heeft gesteld aan de toepassing van het gemeenschapsrecht op de zuiver interne situaties waarop het enkel via de nationale wet van toepassing is, is een vraag van nationaal recht, die derhalve uitsluitend door de rechterlijke instanties van de betrokken Lid-Staat kan worden beoordeeld .

3.Artikel 8 van richtlijn 64/221 legt de Lid-Staten de verplichting op, ieder onderdaan van een Lid-Staat die door een maatregel inzake toelating, een weigering van afgifte of verlenging van de verblijfsvergunning of een besluit tot verwijdering van het grondgebied wordt getroffen, de mogelijkheid te bieden daartegen dezelfde acties in te stellen als waarmee eigen onderdanen tegen bestuurshandelingen kunnen opkomen . Een Lid-Staat handelt dus in strijd met deze verplichting wanneer hij voor de in de richtlijn bedoelde personen bijzondere beroepsprocedures inricht die minder waarborgen bieden dan die welke openstaan voor eigen onderdanen die tegen bestuurshandelingen opkomen .

Wanneer dus in een Lid-Staat niet de administratieve rechter bevoegd is de werking van een bestuursrechtelijk besluit op te schorten of ten aanzien van de tenuitvoerlegging van dat besluit conservatoire maatregelen te nemen, doch deze bevoegdheid aan de gewone rechter toekomt, is die Lid-Staat verplicht de onder de richtlijn vallende personen toegang te geven tot de gewone rechter en wel onder dezelfde voorwaarden als voor eigen onderdanen gelden .

4.Artikel 9 van richtlijn 64/221 verplicht de Lid-Staten niet, de in die richtlijn bedoelde personen vóór de tenuitvoerlegging van een besluit tot weigering van een verblijfsvergunning of van een maatregel tot verwijdering van het grondgebied de mogelijkheid te bieden zich tot een rechterlijke instantie te wenden die in een spoedprocedure uitspraak doet en bevoegd is conservatoire maatregelen met betrekking tot het verblijfsrecht te nemen .