ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 27 november 2017 –

Schwenk Zement/Commissie

(Zaak T‑907/16)

„Beroep tot nietigverklaring – Mededinging – Concentraties – Markt voor grijs cement in Kroatië – Besluit tot opening van het stadium van grondig onderzoek krachtens artikel 6, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 139/2004 – Niet voor beroep vatbare handeling – Voorbereidende handeling – Niet-ontvankelijkheid”

1. Beroep tot nietigverklaring–Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld–Begrip–Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren–Voorbereidende handelingen–Daarvan uitgesloten–Besluit van de Commissie om het grondig onderzoek van een concentratie aan te vatten [Art. 263 VWEU; verordening nr. 139/2004 van de Raad, art. 6, lid 1, c)] (zie punten 14‑22, 25)

2. Beroep tot nietigverklaring–Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld–Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren–Beoordeling van deze gevolgen aan hand van wezenlijke inhoud van handeling–Besluit van de Commissie waarbij een aangemelde concentratie verenigbaar met de interne markt wordt verklaard–Besluit dat in beginsel niet bezwarend is–Verplichting voor het Gerecht om de eventuele bindende rechtsgevolgen te onderzoeken (Art. 263 VWEU; verordening nr. 139/2004 van de Raad, art. 8, lid 1) (zie punten 23, 24)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 6591 final van de Commissie van 10 oktober 2016 tot opening van het stadium van grondig onderzoek krachtens artikel 6, lid 1, onder c) van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad, teneinde de verenigbaarheid met de interne markt na te gaan van de verwerving van de zeggenschap over Cemex Hungária Épitöanyagok Kft. en Cemex Hrvatska d.d. door HeidelbergCement AG en Schwenk Zement via Duna-Dráva Cement Kft.

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
Het Verdrag van Lissabon heeft de Europese Raad verheven tot de rang van instelling van de Unie. In tegenstelling tot hetgeen tevoren door de Unierechter was vastgesteld, vallen de handelingen die door deze instelling – die volgens artikel 15 VEU geen wetgevende taak uitoefent en bestaat uit de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten alsmede uit de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Commissie – worden vastgesteld, dus niet langer buiten de wettigheidstoetsing die is voorzien in artikel 263 VWEU.

De handelingen die zijn vastgesteld door de vertegenwoordigers van de lidstaten van de Unie, fysiek bijeen in het gebouw van een van de instellingen van de Unie en niet handelend in hun hoedanigheid van leden van de Raad of leden van de Europese Raad, maar in hun hoedanigheid van staatshoofden of regeringsleiders van de lidstaten, zijn echter niet onderworpen aan het door de Unierechter uitgeoefende wettigheidstoezicht. In dat verband blijkt uit artikel 263 VWEU dat de Unierechter in het algemeen niet bevoegd is zich uit te spreken over de wettigheid van een handeling van een nationale autoriteit en evenmin over de wettigheid van een handeling die is vastgesteld door de vertegenwoordigers van de nationale instanties van meerdere lidstaten in het kader van een comité waarin een verordening van de Unie voorziet.

Het volstaat evenwel niet dat een handeling door een instelling die als verweerster in een beroep betrokken is, als een „besluit van de lidstaten” van de Unie wordt bestempeld om een dergelijke handeling, in casu handelingen van de Europese Raad, aan het wettigheidstoezicht uit hoofde van artikel 263 VWEU te onttrekken. Daartoe dient namelijk te worden nagegaan of de betrokken handeling, gelet op haar inhoud en op alle omstandigheden waarin zij is genomen, niet in werkelijkheid een besluit van de Europese Raad is.

(zie punten 42‑44)
44

De specifieke en concrete gevolgen van het bestreden besluit voor verzoeksters en hun leden moeten dus vaste vorm krijgen in nationale handelingen die aldus het karakter hebben van maatregelen ter uitvoering van dat besluit, in de zin van het laatste zinsdeel van artikel 263, vierde alinea, VWEU (zie in die zin beschikking van 21 april 2016, Royal Scandinavian Casino Århus/Commissie, C‑541/14 P, niet gepubliceerd, EU:C:2016:302, punt 47).
1

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 7 juli 2015, hebben verzoekers, de heer KJ en de vennootschap KK – waarvan KJ vertegenwoordiger en enig aandeelhouder is – overeenkomstig artikel 147 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een aanvraag voor rechtsbijstand ingediend met het oog op het instellen van een beroep tot nietigverklaring van besluiten houdende, ten eerste, afwijzing van het voorstel dat KK had ingediend in antwoord op de oproep tot het indienen van voorstellen en daarmee samenhangende activiteiten in verband met de werkprogramma’s voor 2014‑2015 in het kader van Horizon 2020 – het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie (2014‑2020) en in het kader van het programma voor onderzoek en opleiding van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (2014‑2018) ter aanvulling van Horizon 2020 (PB L 2013, C 361, blz. 9; hierna: „oproep tot het indienen van voorstellen H2020‑SMEINST‑1‑2014”), en, ten tweede, afwijzing van het verzoek om herziening van de beoordeling die had geleid tot afwijzing van het door deze vennootschap ingediende voorstel (hierna gezamenlijk: „bestreden besluiten”).
Beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 september 2016 –

Terna/Commissie(Zaak T‑544/15)

„Beroep tot nietigverklaring — Unieprojecten van gemeenschappelijk belang — Financiële steun van de Unie voor twee projecten op het gebied van de trans-Europese energienetwerken — Vermindering van de initieel toegekende financiële steun na een audit — Voorbereidende handeling — Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld — Niet-ontvankelijkheid”

Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Begrip — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Voorbereidende handelingen — Daarvan uitgesloten — Brief van de Commissie waarin bepaalde kosten die zijn gemaakt bij de realisatie van een project waarvoor financiële bijstand van de Europese Unie is toegekend, niet in aanmerking worden genomen — Handeling die geen rechtsgevolgen beoogt — Niet-ontvankelijkheid (Art. 263 VWEU) (zie punten 25‑27, 29‑31)

Voorwerp

Beroep krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit vervat in de brief van de Commissie van 6 juli 2015 tot vermindering van de initieel toegekende financiële steun in het kader van twee projecten (projecten 2009-E255/09-ENER/09/TEN-E-S12.564583 en 2007-E 221/07/2007-TREN/07TEN-E-S07.91403) op het gebied van de trans-Europese energienetwerken

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.
De bevoegdheid van het Gerecht is geregeld in artikel 256 VWEU, zoals uitgewerkt in artikel 51 van het Statuut van het Hof van Justitie. Overeenkomstig deze bepalingen is het Gerecht alleen krachtens een arbitragebeding bevoegd om in eerste aanleg uitspraak te doen over bij hem aanhangig gemaakte contractuele geschillen. Zonder een dergelijk beding zou het Gerecht zijn rechterlijke bevoegdheid uitbreiden tot andere geschillen dan die welke ingevolge artikel 274 VWEU exclusief tot zijn kennisneming behoren, aangezien die bepaling de gewone bevoegdheid inzake geschillen waarbij de Unie partij is, aan de nationale rechterlijke instanties toekent.

De bevoegdheid van het Gerecht krachtens artikel 272 VWEU vormt een afwijking van het gemene recht en moet dus beperkt worden uitgelegd. Het Gerecht kan dus over een contractueel geschil slechts uitspraak doen wanneer de partijen uitdrukkelijk hun wil te kennen hebben gegeven om hem die bevoegdheid te verlenen. Alleen de partijen bij een overeenkomst die een arbitragebeding bevat, kunnen partij zijn bij het op grond van artikel 272 VWEU ingestelde beroep.

(zie punten 20, 25, 30)
Zaak T‑438/15

Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL e.a.

tegen

Europese Commissie

„Staatssteun — Vennootschapsbelasting — Door België ten gunste van de Belgische havens toegekende steun — Brief van de Commissie waarbij de lidstaat ervan in kennis wordt gesteld dat volgens haar eerste onderzoek deze steun als onverenigbaar met de interne markt moet worden beschouwd en dat wellicht dienstige maatregelen zullen worden genomen — Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld — Niet-ontvankelijkheid”

Samenvatting – Beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 9 maart 2016

Beroep tot nietigverklaring — Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld — Begrip — Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren — Brief van de Commissie waarbij een lidstaat ervan in kennis wordt gesteld dat volgens haar eerste onderzoek een steunregeling als onverenigbaar met de interne markt moet worden beschouwd en dat wellicht dienstige maatregelen zullen worden genomen — Daarvan uitgesloten — Brief die geen bindende rechtsgevolgen in het leven roept — Niet-ontvankelijkheid van het beroep

(Art. 108, lid 1, VWEU en 263 VWEU; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 17, lid 1, en 18)

Een brief die door de Commissie is opgesteld in het kader van de procedure van samenwerking zoals bedoeld in artikel 17, lid 1, van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU, waarbij de Commissie de lidstaat op de hoogte brengt van haar vooronderzoek betreffende een bestaande steunregeling, vormt geen handeling die definitieve rechtsgevolgen in het leven roept, waartegen beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU kan worden ingesteld.

Deze brief vormt immers slechts een voorbereidende handeling die voorafgaat aan eventuele voorstellen voor dienstige maatregelen die de Commissie kan doen krachtens artikel 18 van die verordening. Aangezien een dergelijk voorstel voor dienstige maatregelen geen voor beroep vatbare handeling vormt, daar de lidstaat bij niet-aanvaarding van de voorgestelde dienstige maatregelen niet verplicht is zich daarnaar te voegen, vormen voorbereidende handelingen die voorafgaan aan dat voorstel voor dienstige maatregelen a fortiori evenmin handelingen die bindende rechtsgevolgen teweegbrengen.

Wanneer het gaat om handelingen of besluiten die tot stand komen in een uit verscheidene fasen bestaande procedure, met name na een interne procedure, zijn voorts enkel de maatregelen die aan het einde van die procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen, met uitsluiting van voorlopige maatregelen ter voorbereiding van het eindbesluit, voor beroep vatbare handelingen.

(cf. punten 15, 18‑20, 27)
2.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken zonder onderscheidend vermogen — Driedimensionale merken bestaande in de vorm van de waar — Onderscheidend vermogen — Beoordelingscriteria — Vorm die een „variant” is van de gebruikelijke vormen van het betrokken type waren — Omstandigheid die ontoereikend is om het onderscheidend vermogen van het merk vast te stellen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, b)] (cf. punten 15‑18)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Woordmerk WORLD OF BINGO [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punten 18, 19)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen)

22 oktober 2015

Luigi Macchia

tegen

Europese Commissie

„Hogere voorziening — Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor bepaalde tijd — Besluit tot niet-verlenging — Dienstbelang — Zorgplicht — Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”

Betreft:

Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 12 december 2014, Macchia/Commissie, F‑63/11 RENV, JurAmbt., EU:F:2014:272, en strekkende tot vernietiging van die beschikking.

Beslissing:

De hogere voorziening wordt afgewezen. Macchia draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten die de Europese Commissie in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

Samenvatting

Ofschoon artikel 8 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden voorziet in de mogelijkheid om een overeenkomst van een tijdelijk functionaris te verlengen, gaat het hierbij niet om een recht, maar slechts om een mogelijkheid die ter beoordeling van het bevoegde gezag staat. Die beoordelingsbevoegdheid moet echter worden uitgeoefend met eerbiediging van de zorgplicht. In het kader van een besluit over de eventuele verlenging van de overeenkomst van een tijdelijk functionaris verlangt de zorgplicht dus dat het bevoegde gezag bij zijn beslissing het dienstbelang afweegt tegen het belang van de functionaris. Vervolgens omvat de zorgplicht voor het bevoegde gezag de verplichting dat het in de motivering van het besluit om de overeenkomst niet te verlengen, de redenen aangeeft waarom het het dienstbelang zwaarder heeft laten wegen. (cf. punten 27‑29 en 31) Referentie: Hof: arresten van 28 mei 1980, Kuhner/Commissie,33/79 en 75/79, Jurispr., EU:C:1980:139, punt 22, en van 29 juni 1994, Klinke/Hof van Justitie,C‑298/93 P, Jurispr., EU:C:1994:273, punt 38 Gerecht van eerste aanleg: arresten van 12 december 2000, Dejaiffe/BHIM,T‑223/99, JurAmbt., EU:T:2000:292, punt 53, en van 15 oktober 2008, Potamianos/Commissie,T‑160/04, JurAmbt., EU:T:2008:438, punten 30en aldaar aangehaalde rechtspraak Gerecht van de Europese Unie: arrest van 10 oktober 2014, EMA/BU,T‑444/13 P, JurAmbt., EU:T:2014:865, punten 30, 36 en 37

Gelet op de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover het bevoegde gezag beschikt bij zijn beslissing over de eventuele verlenging van de overeenkomst van een tijdelijk functionaris, moet de rechter alleen controleren of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling of van misbruik van bevoegdheid. (cf. punt 32) Referentie: Gerecht van de Europese Unie: arrest van 21 mei 2014, Commissie/Macchia,T‑368/12 P, JurAmbt., EU:T:2014:266, punt 49
5.

Uniemerk — Definitie en verkrijging van het Uniemerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip — Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven — Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 28)
Volgens vaste rechtspraak raakt een oppositieprocedure zonder voorwerp indien het oudere merk waarop zij is gebaseerd, nietig wordt verklaard. Bijgevolg raakt in een dergelijk geval ook het bij het Gerecht ingestelde beroep tot vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep zonder voorwerp. Volgens artikel 55, lid 2, van verordening nr. 207/2009 inzake het Uniemerk wordt het nietig verklaarde Uniemerk immers geacht van de aanvang af geen rechtsgevolgen als bedoeld in deze verordening te hebben gehad. Hieruit volgt dat het oudere merk moet worden geacht geen rechtsgevolgen te hebben gehad en bijgevolg niet de basis kan hebben gevormd voor een oppositie tegen het aangevraagde merk.

Hoewel verzoeker stelt dat een beslissing ten gronde van het Gerecht in het beroep tot vernietiging in zijn voordeel zou zijn, zij opgemerkt dat volgens vaste rechtspraak het procesbelang, op straffe van afdoening zonder beslissing, moet blijven bestaan tot aan de rechterlijke beslissing, hetgeen veronderstelt dat de uitkomst van het beroep in het voordeel kan zijn van de partij die het heeft ingesteld.

(zie punten 20‑22, 25)
Een natuurlijke of rechtspersoon wordt door een handeling waarvan hij niet de adressaat is slechts individueel geraakt indien deze handeling hem treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hem derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat van een besluit.

Wat een beroep betreft tot nietigverklaring van verordening nr. 537/2014 betreffende specifieke eisen voor de wettelijke controles van financiële overzichten van organisaties van openbaar belang, wordt een verzoeker die deze activiteit in zijn hoedanigheid van wettelijk auditor uitoefent noch door de deze verordening in het algemeen, noch door artikel 21 ervan individueel geraakt, zodat hij procesbevoegdheid krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU mist. Ten eerste blijkt uit het feit dat verordening nr. 537/2014 van toepassing is op situaties die door de voorschriften ervan objectief worden bepaald en dat zij rechtsgevolgen heeft voor algemeen en abstract aangewezen categorieën van personen, immers dat geen sprake is van individuele geraaktheid. Deze verordening treft verzoeker uitsluitend in zijn hoedanigheid van wettelijk auditor die de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang onderzoekt. De wetgever heeft deze situatie in deze verordening objectief omschreven, zonder dat hij op enigerlei wijze rekening heeft gehouden met de individuele situatie van de leden van die beroepsgroep. Voorts zijn de vereisten inzake de samenstelling van de organen die toezicht houden op de wettelijke auditors die een dergelijke activiteit uitoefenen, op algemene wijze geformuleerd en zijn zij zonder onderscheid van toepassing op alle marktdeelnemers en autoriteiten die binnen de werkingssfeer van deze verordening vallen.

In de tweede plaats waren de personen waarop de vereisten van artikel 21 van verordening nr. 537/2014 van toepassing zijn, noch geïdentificeerd, noch identificeerbaar op het ogenblik waarop deze verordening werd vastgesteld. Wanneer een onbekend aantal marktdeelnemers deel kan uitmaken van de categorie van personen waartoe de verzoekende partij behoorde op het ogenblik waarop deze verordening werd vastgesteld, kan deze categorie niet als een beperkte kring worden aangemerkt. Integendeel, het gaat dan om een onbepaald en onbepaalbaar aantal marktdeelnemers en deze kring kan groter worden na de vaststelling van deze verordening. De marktdeelnemers die tot een dergelijke open categorie behoren, worden door de betrokken handeling niet individueel geraakt. In de derde plaats individualiseert een vermeend recht om te worden gecontroleerd door een beroepsorganisatie die bestaat uit leden die zelf het beroep van accountant uitoefenen, gesteld al dat dit recht bestaat, de verzoekende partij geenszins ten opzichte van het onbepaalde en onbepaalbare aantal marktdeelnemers die dit beroep uitoefenen en de financiële overzichten van organisaties van openbaar belang onderzoeken.

(cf. punten 31, 39, 40, 42, 45, 46, 48, 49, 51)
4)

De Europese Commissie, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. en de China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products dragen hun eigen kosten.
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Begrip – Handelingen die bindende rechtsgevolgen sorteren – Brief van de Commissie waarbij een lidstaat informeel wordt verzocht vertragingsrente te betalen in het kader van de terbeschikkingstelling van traditionele eigen middelen – Daarvan uitgesloten – Brief die geen bindende rechtsgevolgen sorteert – Niet-ontvankelijkheid van het beroep (Art. 263 VWEU; verordening nr. 1150/2000 van de Raad; besluit 2007/436 van de Raad) (cf. punten 13‑15, 29‑42, 44, 47)

2. Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Verplichting tot boeking op het credit van de rekening van de Commissie – Tardieve boeking – Verplichting tot betaling van vertragingsrente (Verordening nr. 1150/2000 van de Raad, art. 9, lid 1, en 11, lid 1) (cf. punten 16‑18)

3. Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Aansprakelijkheid van de lidstaten – Omvang [Verordening nr. 1150/2000 van de Raad, art. 2, lid 1, 9, lid 1, en 17, leden 1 en 2; besluit 2007/436 van de Raad, art. 2, lid 1, a), en 8, lid 1] (cf. punten 22‑28)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van het vermeende besluit van het directoraat-generaal Begroting van de Commissie dat is vervat in brief BUDG/B/03MV D (2014) 3486706 van 21 oktober 2014, waarbij de Commissie artikel 11 van de gewijzigde verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 2007/436/EG, Euratom, betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB L 130, blz. 1) zou toepassen en het bedrag van de door het Koninkrijk Spanje uiterlijk op de laatste werkdag van de tweede maand na de verzending van die brief te betalen vertragingsrente op 3 172 388,46 EUR zou vaststellen

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
In het zeer bijzondere kader van geschillen inzake het plaatsen van overheidsopdrachten kan van de niet-gekozen inschrijver die erin slaagt een bijzonder ernstige fumus boni juris aan te tonen niet worden verlangd dat hij aantoont dat afwijzing van zijn verzoek in kort geding dreigt hem onherstelbare schade te berokkenen, daar anders op buitensporige en ongerechtvaardigde wijze afbreuk zou worden gedaan aan de daadwerkelijke bescherming in rechte die hij geniet krachtens artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Van een dergelijke fumus boni juris is sprake wanneer hij het bestaan aantoont van een voldoende kennelijke en ernstige onrechtmatigheid, waarvan het ontstaan of het voorbestaan zo spoedig mogelijk moet worden verhinderd tenzij de afweging van de belangen zich uiteindelijk daartegen verzet. In die uitzonderlijke omstandigheden volstaat het loutere bewijs van de ernst van de schade die zou worden veroorzaakt wanneer de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit niet werd opgeschort om te voldoen aan de voorwaarde inzake spoedeisendheid, gelet op de noodzaak om de gevolgen van een dergelijke onrechtmatigheid ongedaan te maken.

De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding moet worden getoetst aan de vraag, of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Het is aan die partij, gedegen bewijs te leveren dat zij niet kan wachten tot de procedure in de hoofdzaak is afgerond zonder persoonlijk dergelijke schade te zullen ondervinden. In dit verband dient, wanneer in het kader van een verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van een besluit inzake een overheidsopdracht de bewering van de verzoeker betreffende het belang van de betrokken opdracht voor de continuïteit van zijn activiteit met geen enkel concreet en nauwkeurig gegeven wordt gestaafd en geen enkel gedetailleerd en gewaarmerkt document wordt verschaft, te worden geconcludeerd dat hij verzuimt de minste concrete indicatie over zijn financiële situatie te verstrekken aan de hand waarvan de kortgedingrechter kan beoordelen of de beweerde schade ernstig en onherstelbaar is, ofschoon die informatie onmisbaar is voor de beoordeling van de spoedeisendheid en in het verzoekschrift in kort geding zelf had moeten worden verstrekt.

(cf. punten 65, 67)
2.

Kort geding — Vormvereisten — Indiening van verzoeken — Summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen — Middelen rechtens niet uiteengezet in het verzoekschrift en in de memories — Algemene verwijzing naar andere stukken — Niet-ontvankelijkheid (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44, lid 1, sub c, en 104, lid 3) (cf. punten 22, 46)
4.

Kort geding — Voorwaarden voor ontvankelijkheid — Maatregelen die niet vooruitlopen op de beslissing ten gronde — Verzoek om toegang tot documenten, dat is afgewezen bij beschikking waartegen beroep tot nietigverklaring is ingesteld — Maatregel waardoor de toekomstige beslissing ten grond elk nuttig effect kan verliezen — Niet-ontvankelijkheid van het verzoek in kort geding (Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2) (cf. punten 30, 31)