Het feit alleen dat de belastingadministratie voor de navordering van de onbetaalde belasting over de toegevoegde waarde over een langere termijn beschikt dan de termijn die de belastingplichtige heeft om zijn recht op aftrek uit te oefenen, vormt geen schending van het doeltreffendheidsbeginsel, daar de situatie van de belastingadministratie niet vergelijkbaar met die van een belastingplichtige en het feit dat de vervaltermijn tegen de belastingadministratie ingaat nadat de vervaltermijn tegen de belastingplichtige voor de uitoefening van zijn recht op aftrek begint te lopen, het gelijkheidsbeginsel niet aantast.

De artikelen 17, 18, leden 2 en 3, en 21, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/17, verzetten zich niet tegen een nationale regeling die voorziet in een vervaltermijn voor de uitoefening van het recht op aftrek door een belastingplichtige, voor zover het gelijkwaardigheidsbeginsel, dat eist dat deze termijn op dezelfde wijze geldt voor soortgelijke rechten in belastingzaken naar nationaal recht en naar gemeenschapsrecht, en het doeltreffendheidsbeginsel, volgens hetwelk de vervaltermijn de uitoefening van het recht op aftrek in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk mag maken, worden geëerbiedigd.

De artikelen 18, lid 1, sub d, en 22 van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, zoals gewijzigd bij richtlijn 2000/17, verzetten zich wel tegen een praktijk van rectificatie van aangiften en navordering van belasting over de toegevoegde waarde waarbij niet-nakoming van, enerzijds, de verplichtingen die voortvloeien uit formaliteiten die door de nationale regeling zijn voorgeschreven krachtens dat artikel 18, lid 1, sub d, en, anderzijds, de verplichtingen betreffende het voeren van boekhouding en het indienen van aangiften die voortvloeien uit dat artikel 22, lid 2 respectievelijk lid 4, wordt bestraft met verval van het recht op aftrek bij toepassing van de verleggingsregeling.

De niet-nakoming door een belastingplichtige van door een lidstaat krachtens artikel 18, lid 1, sub d, van de Zesde richtlijn voorgeschreven formaliteiten kan deze belastingplichtige zijn recht op aftrek immers niet ontnemen, daar het beginsel van fiscale neutraliteit eist dat de aftrek van de voorbelasting wordt toegestaan indien de materiële voorwaarden zijn vervuld, zelfs al voldoet de belastingplichtige niet aan bepaalde formele vereisten.

Bovendien kunnen maatregelen die door de lidstaten zijn getroffen om te verzekeren dat de belastingplichtigen hun verplichtingen inzake aangifte en betaling nakomen, of waarbij de lidstaten andere verplichtingen voorschrijven die zij noodzakelijk achten ter waarborging van de juiste heffing van de belasting en ter voorkoming van fraude, niet op zodanige wijze worden aangewend dat zij een systematische belemmering van het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde opleveren. Een praktijk van rectificatie en navordering waarbij de niet-nakoming door de belastingplichtige van de verplichtingen betreffende het voeren van boekhouding en het indienen van aangiften wordt bestraft met verval van het recht op aftrek, gaat echter duidelijk verder dan noodzakelijk is ter verwezenlijking van de doelstelling die erin bestaat, de correcte nakoming van dergelijke verplichtingen te verzekeren in de zin van artikel 22, lid 7, van de Zesde richtlijn, aangezien het gemeenschapsrecht de lidstaten niet verhindert in voorkomend geval als sanctie voor de niet-nakoming van deze verplichtingen een geldboete of geldelijke sanctie op te leggen die evenredig is met de ernst van de inbreuk. Die praktijk gaat ook verder dan noodzakelijk is om de juiste heffing van de belasting over de toegevoegde waarde te verzekeren en fraude te voorkomen, aangezien zij zelfs kan leiden tot verval van het recht op aftrek wanneer de belastingadministratie de aangifte pas rectificeert na het verstrijken van de vervaltermijn waarover de belastingplichtige beschikt om de aftrek te verrichten.

(cf. punten 62-63, 65-68, 72, dictum 2)