ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Conclusie van advocaat-generaal Jacobs van 16 maart 1995. - F. D. TEIRLINCK TEGEN MINISTER VAN VERKEER EN WATERSTAAT. - VERZOEK OM EEN PREJUDICIELE BESLISSING: COLLEGE VAN BEROEP VOOR HET BEDRIJFSLEVEN - NEDERLAND. - STRUCTURELE SANERING VAN BINNENVAART - SLOOPUITKERINGEN - BESCHIKBARE FINANCIELE MIDDELEN - SLOOPFONDSEN - AFZONDERLIJKE REKENINGEN - BUDGET. - ZAAK C-414/93.



Jurisprudentie 1995 bladzijde I-01339



Conclusie van de advocaat generaal

++++

Conclusie

1 Ik ben derhalve van mening, dat de prejudiciële vragen moeten worden beantwoord als volgt:

(1) Artikel 5, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1101/89 van de Raad van 27 april 1989 betreffende de structurele sanering van de binnenvaart geeft de aanvrager van een sloopuitkering voor een binnenschip geen recht op inwilliging van zijn aanvraag op grond dat de totale financiële middelen in het fonds van de betrokken Lid-Staten toereikend zijn.

(2) Artikel 5, lid 1, van voormelde verordening van de Raad geeft een aanvrager van een sloopuitkering voor een duwboot geen recht op inwilliging van zijn aanvraag op grond dat de totale financiële middelen, beschikbaar op de in artikel 3, lid 3, van die verordening genoemde gemeenschappelijke rekening voor droge-ladingschepen en duwboten, toereikend zijn.

(3) Artikel 1, lid 2, en artikel 8 van verordening (EEG) nr. 1102/89 van de Commissie van 27 april 1989 tot vaststelling van een aantal uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 1101/89 van de Raad inzake de structurele sanering van de binnenvaart, moeten aldus worden uitgelegd, dat een regelmatig ingediende aanvraag voor een sloopuitkering voor een duwboot moet worden afgewezen, indien de financiële middelen die nodig zijn om die aanvraag in te willigen, het in artikel 1, lid 2, voor duwboten vermelde budget van 5 miljoen ECU overschrijden, ongeacht de omstandigheid dat het daarin voor droge-ladingschepen en/of tankschepen vermelde bedrag, na inwilliging van alle aanvragen van sloopuitkeringen voor die categorieën vaartuigen, niet is uitgeput.

(4) Bij onderzoek van de gestelde vraag is niet gebleken van enig element dat de geldigheid van voormelde verordening van de Commissie zou kunnen aantasten.

(5) Bij onderzoek van de gestelde vraag is niet gebleken van enig element dat de geldigheid zou kunnen aantasten van brief nr. 56765 van 29 juni 1990 van de Commissie aan het Koninkrijk der Nederlanden of van enige in die brief genoemde maatregel.

(6) Artikel 6, lid 4, van bovengenoemde verordening van de Commissie moet aldus worden uitgelegd, dat het verzuim van de autoriteiten van het fonds om de aanvrager van een sloopuitkering vóór 1 september 1990 mee te delen of zijn aanvraag is ingewilligd, niet tot gevolg heeft dat de aanvraag moet worden geacht te zijn aanvaard.
De verwijzende rechter koestert ten slotte nog twijfel omtrent de toepasselijkheid van artikel 14, lid 2, sub b-i. Met de derde vraag wenst hij te vernemen, of het begrip „werkzaamheden” (in de Duitse versie „Tätigkeit”) in de zin van artikel 14, lid 2, sub b-i, het begrip „werkzaamheden in loondienst” (in de Duitse versie „beschäftigt”) in de zin van deze bepaling ( 8 ) omvat. In de motivering van de verwijzingsbeschikking wijst de verwijzende rechter op artikel 12 bis, lid 2, sub a, van verordening nr. 574/72, waarin beide begrippen ook naast elkaar worden gebruikt. Deze bepaling luidt als volgt:

„Indien degene, die werkzaamheden in loondienst dan wel anders dan in loondienst op het grondgebied van twee of meer Lid-Staten pleegt uit te oefenen, overeenkomstig artikel 14, punt 2, onder b), i), of artikel 14 bis, punt 2, eerste zin, van de verordening en die een deel van zijn werkzaamheden uitoefent in de Lid-Staat op het grondgebied waarvan hij woont, onderworpen is aan de wetgeving van die Lid-Staat, verstrekt het orgaan dat is aangewezen door de bevoegde autoriteit van laatstbedoelde Lid-Staat hem een bewijs (...)”
4.

De verwijzende rechter is van oordeel, dat de betrokken produkten in elk geval beantwoorden aan de vereisten voor indeling onder post 7211. Hij baseert zich hiertoe op het feit, dat de produkten op een universeel walswerk zijn vervaardigd, en merkt op dat blijkens de toelichtingen op het geharmoniseerd systeem inzake de omschrijving en codering van goederen (hierna: „toelichtingen GS”) post 7211 „aan vier zijden, in een gesloten kaliber of op een universeel walswerk, warm gewalste produkten” ( 2 ) omvat. De nationale rechter wijst in dit verband erop, dat in geval van produktie op een universeel walswerk het materiaal daadwerkelijk aan vier zijden wordt gewalst. Anders dan bij het walsen in een gesloten kaliber, waar het stuk tegelijkertijd aan alle zijden wordt gewalst, kan bij het walsen in een universeel walswerk het materiaal op een gegeven tijdstip alleen maar worden bewerkt door het tegenover elkaar liggende paar walsrollen. Daar de walsrolparen steeds alleen maar na elkaar kunnen opereren, ontstaan bij de laatste walsbewerking door de op de bewerkte zijden uitgeoefende druk noodzakelijkerwijs aan de dan niet bewerkte zijden zogeheten natuurlijke walszijkanten. Wanneer zoals in casu de verticale walsrollen bij de laatste walsbewerking worden weggeschoven, dan moeten de verticale lange zijkanten van het afgewerkte produkt de door het douanekantoor vastgestelde afrondingen, stuikingen ten gevolge van het horizontaal walsen, vertonen. Die stuikingen wekken evenwel de indruk, dat het produkt aan de verticale lange zijden niet werd gewalst. ( 3 ) De verwijzende rechter vraagt zich af, of het begrip „aan vier zijden gewalst” alleen doelt op het fabricageprocédé dan wel of het bepaalde eisen stelt aan de objectieve eigenschappen van het afgewerkte produkt. Zijns inziens pleit de formulering van het gemeenschappelijk douanetarief voor de eerste opvatting, daar zij vooral uitgaat van het gebruikte fabricageprocédé, in casu het walsen aan vier zijden. Daarentegen geven de toelichtingen SH geen nader uitsluitsel, of alleen het fabricageprocédé in aanmerking moet worden genomen: zij vermelden alleen maar, dat post 7211 ook op een universeel walswerk vervaardigde produkten omvat, doch geven niet aan onder welke postonderverdeling van de gecombineerde nomenclatuur deze produkten moeten worden ingedeeld. De verwijzende rechter onderstreept nog, dat het beslissende indelingscriterium normaal is gelegen in de objectieve eigenschappen van de produkten en dat voor een snelle en correcte indeling door de douaneautoriteiten aan dit criterium een zeer grote waarde moet worden gehecht. Naar zijn oordeel zijn er dan ook goede redenen voor een uitlegging in die zin, dat het aan vier zijden walsen aan het uiterlijk van het produkt zelf te zien moet zijn, al valt deze uitlegging niet met zekerheid uit het gemeenschappelijk douanetarief op te maken.
In de onderhavige zaak wordt het Hof wederom verzocht verordening (EEG) nr. 1626/85 van de Commissie van 14 juni 1985 houdende beschermende maatregelen inzake de invoer van morellen ( 1 ), uit te leggen.

Genoemde regeling, die op grond van artikel 14 van verordening (EEG) nr. 516/77 van de Raad van 14 maart 1977 ( 2 ) is vastgesteld teneinde het hoofd te bieden aan ernstige verstoringen van de gemeenschappelijke markt wegens de verhandeling tegen abnormaal lage prijzen van uit derde landen geïmporteerde morellen, legt in artikel 1 een minimuminvoerprijs van morellen in de Gemeenschap vast en voorziet in de inning van een compenserende heffing voor produkten waarvoor de vastgestelde prijs niet in acht is genomen.

Artikel 2 van die verordening bepaalt, dat de douaneautoriteiten verplicht zijn bij elke zending, op het moment van de vervulling van de douaneformaliteiten bij de invoer tot verbruik, de invoerprijs te vergelijken met de overeenkomstige minimumprijs (lid 1); de invoerprijs moet bovendien worden vermeld in de aangifte ten invoer tot verbruik, welke aangifte vergezeld moet zijn van alle documenten die voor de verificatie nodig zijn (lid 3).

De invoerprijs van morellen afkomstig uit derde landen wordt op zijn beurt, in overeenstemming met artikel 3, lid 1, van de verordening, vastgesteld op grond van de fob-prijs in het land van oorsprong en de vervoer- en verzekeringskosten tot de plaats van binnenkomst in het douanegebied van de Gemeenschap.

Artikel 3, lid 3, bepaalt voorts, dat wanneer de aan de douane voorgelegde factuur niet is opgesteld door de exporteur in het land van oorsprong van het produkt of wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van oordeel zijn dat het aangegeven bedrag de fob-prijs in het land van oorsprong niet weergeeft, deze autoriteiten de nodige maatregelen nemen om die prijs vast te stellen, waartoe zij met name uitgaan van de prijs waartegen de goederen door de importeur worden doorverkocht.

De duur van de toepassing van de verordening, oorspronkelijk voorzien tot en met 9 mei 1986 (artikel 5), is vervolgens bij verordening (EEG) nr. 1257/86 ( 3 ) met een jaar verlengd.
Alvorens over te gaan tot de uitlegging van post 0210 en in het bijzonder van het begrip „gezouten”, acht ik het evenwel nodig enkele verduidelijkingen aan te brengen inzake de criteria die, in een geval als het onderhavige, een indeling mogelijk maken van vlees dat zowel ingevroren als gezouten is.

Zoals ook blijkt uit de rechtspraak van het Hof ( 3 ) omvat hoofdstuk 2 van de gecombineerde nomenclatuur vlees dat een behandeling heeft ondergaan welke ten doel heeft het te verduurzamen, waaronder zouten en invriezen. Voorts blijkt uit hoofdstuk 2 van de toelichtingen bij het geharmoniseerde systeem, dat vers vlees (dat wil zeggen in zijn natuurlijke staat) als zodanig blijft aangemerkt ook indien met zout bestrooid ter bewaring onderweg, hetgeen impliceert dat een oppervlakkige zouting niet volstaat om het betrokken vlees als „gezouten” te beschouwen. Vanzelfsprekend geldt dezelfde conclusie voor bevroren vlees; anders zou immers alle vlees waaraan zout, ongeacht de hoeveelheid, is toegevoegd „gezouten” zijn in de zin van post 0210.

De indeling van een produkt onder de ene post (bevroren vlees) in plaats van onder een andere (gezouten vlees) hangt derhalve voornamelijk af van het in casu toegepaste procédé om een daadwerkelijke verduurzaming van het betrokken produkt te waarborgen, met het gevolg dat wanneer een dergelijke verduurzaming door invriezing wordt bereikt, de omstandigheid dat zout is toegevoegd (of dit voor of na de invriezing gebeurde, doet niet ter zake) voor de tariefindeling van geen belang is.

Vervolgens meen ik evenwel uit de verwijzingsbeschikking te kunnen opmaken, dat het in de onderhavige zaak interventievlees betreft dat aanvankelijk bevroren was en pas na het ontdooien een zouting heeft ondergaan. Het is duidelijk dat in een dergelijk geval de toevoeging van zout verduurzaming ten doel kan hebben, met als gevolg indeling als „gezouten” vlees in de zin van post 0210. Naar mijn oordeel dient in die zin de opmerking van de verwijzende rechter te worden gelezen, dat slechts in die gevallen waarin een dergelijke indeling onmogelijk is, het betrokken vlees als bevroren vlees moet worden ingedeeld, voor zover — zoals deze rechter verklaart— het oorspronkelijk bevroren vlees ook in geheel of gedeeltelijk ontdooide staat als bevroren vlees moet worden ingedeeld. ( 4 )
Dat het gemeenschapsrecht, met name verordening nr. 1408/71, de Lid-Staten niet verplicht in derde landen vervulde verzekcringstijdvakken in aanmerking te nemen, doch hen wel toelaat zulks op vrijwillige basis dan wel op grond van een door de Lid-Staat in kwestie met het betrokken derde land gesloten bilaterale overeenkomst te doen, werd bevestigd in het arrest Borowitz. Aldaar had het Bundessozialgericht het Hof gevraagd of de verordening zich ertegen verzet dat een Duits verzekeringsorgaan, bij de beslissing over het meetellen van premicvrije tijdvakken in de zin van de Duitse wetgeving, de premies, bijdragen en aansluiting bij de verzekering in een derde land, in casu Polen, waarmee de Bondsrepubliek Duitsland een bilateraal verdrag inzake wederzijdse gelijkstelling van verzekcringstijdvakken had gesloten, gelijkstelt met in Duitsland verplicht betaalde premies of bijdragen en aansluiting bij de pensioenverzekering (zoals zij dat dient te doen voor de in andere Lid-Staten verrichte premies, bijdragen en de aansluiting aldaar bij de verzekering). Het Hof kwam tot de bevinding dat geen enkele bepaling van verordening nr. 1408/71 uitsluit dat het Duitse orgaan de krachtens de Poolse wettelijke regeling vervulde verzekeringstijdvakken gelijkstelt met krachtens de eigen wetgeving vervulde tijdvakken. ( 11 ) Hieraan voegde het toe:

„Het is echter niet zo, dat dergelijke krachtens de wettelijke regeling van een derde staat vervulde tijdvakken als ‚krachtens de wettelijke regelingen van de Lid-Staten vervulde’ tijdvakken in de zin van artikel 46 van de verordening gaan tellen, enkel omdat zij door het Duitse orgaan op grond van een bilaterale overeenkomst in aanmerking worden genomen. De verordening bevat derhalve geen bepaling die de verzekeringsorganen van de andere Lid-Staten verplicht, bij hun berekeningen overeenkomstig artikel 46 dergelijke ‚derde’tijdvakken in aanmerking te nemen; dat de Duitse verzekeringsorganen die tijdvakken wel meetellen, brengt dus geen uitbreiding van hun verplichtingen mee.” ( 12 )

Daarmee bevestigde het Hof impliciet maar zeker het standpunt dat advocaatgeneraal Slynn in zijn conclusie in die zaak had ingenomen met betrekking tot de uitlegging van het begrip „wetgeving” in de zin van artikel 1, sub j, van verordening nr. 1408/71. Op grond van voornoemde arresten Ortskrankenkasse Hamburg en Kaucie had de advocaatgeneraal de overtuiging uitgedrukt dat

„even afgezien van de letterlijke bewoordingen ervan, genoemd artikel niet is geschreven voor de gevallen waarin in een derde staat vervulde tijdvakken louter met het oog op een pensioenberekening worden gelijkgesteld met in een Lid-Staat vervulde tijdvakken, en dat het dan ook niet in die zin moet worden uitgelegd. Ook indien die in een derde staat vervulde tijdvakken met het oog op de pensioenberekening in een bepaalde Lid-Staat worden meegeteld, kan deze samentelling nog geen invloed hebben op de verplichtingen van andere Lid-Staten.” ( 13 )
In het bodemgeschil staat de Duitser D. Kraus (hierna: „Kraus”) tegenover het Land Baden-Württemberg. Kraus heeft in Duitsland rechten gestudeerd, en legde er in 1986 het eerste staatsexamen voor juristen af. ( 1 ) Na een postuniversitaire studie van één jaar behaalde hij daarna, in 1988, aan de universiteit van Edinburgh de academische graad van „Master of Laws (LL. M.)”. Na een korte tijd te hebben gewerkt als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit van Tübingen, ving hij in het Land Baden-Württemberg de praktische opleiding aan, die moet leiden tot het tweede staatsexamen voor juristen. Dit laatste examen sluit de opleiding tot „Einheitsjurist” af. Aangezien het de geslaagde kandidaat als „Volljurist” toegang verleent tot de rechterlijke macht, de advocatuur en het notariaat, verleent het eveneens toegang tot alle andere, al of niet gereglementeerde juridische beroepen. ( 2 )

In het bodemgeschil vordert Kraus de erkenning van het recht om zijn LL. M. zonder vergunning in Baden-Württemberg te mogen voeren en dit los van enige toegang tot of uitoefening van een gereglementeerd juridisch beroep. Met het oog daarop had hij, toen hij nog wetenschappelijk medewerker was aan de universiteit, met een brief van 9 januari 1989 een kopie van zijn diploma aan het Ministerie voor Kunst en Wetenschap van Baden-Württemberg (hierna: „ministerie”) overgemaakt. Het ministerie antwoordde hem, met een brief van 23 januari 1989, dat hij op grond van de toepasselijke wetgeving een formele vergunningsaanvraag moest indienen. Kraus liet het ministerie weten dat het vergunningsvereiste volgens hem onverenigbaar was met artikel 48 EEG-Verdrag. Het ministerie was het daarmee niet eens.
Zaak 118/76 (Balkan-Import-Export, Jurispr. 1977, blz. 1177) had betrekking op de toepassing van een bepaling die in wezen identiek is aan § 227 van de Abgabenordnung, vroeger opgenomen in § 131 van de Reichsabgabenordnung. De te beslissen vraag was, of een dergelijke bepaling kon worden toegepast op krachtens het gemeenschapsrecht bij de invoer van bepaalde landbouwprodukten verschuldigde monetair compenserende bedragen. Verzoekster stelde, dat de monetair compenserende bedragen werden geheven om koersfluctuaties te compenseren, in het bijzonder de rcvaluatie van de Duitse mark, en dat heffing daarvan dus niet in aanmerking kwam in een geval waarin de transactie in Duits geld was afgesloten. Het Hof heeft toen de volgende beginselen vastgesteld (r. o. 5):

„[Overwegende] dat, weliswaar grondslag, heffingsvoorwaarden en bedrag van de litigieuze belasting in het gemeenschapsrecht zijn vastgelegd, doch dat de inning en de daarmee samenhangende formaliteiten aan de bevoegde administratieve instanties der Lid-Staten zijn toevertrouwd;

dat deze taakverdeling tussen Gemeenschap en Lid-Staten weliswaar in bepaalde gevallen ruimte laat voor de toepassing — door de fiscale administratie — van een in de nationale wetgeving voorziene billijkheidsregel, samenhangende met de formaliteiten inzake de heffing van een in het gemeenschapsrecht voorziene belasting, doch dat van zodanige toepassing geen sprake kan zijn zodra daardoor in de draagwijdte van de gemeenschapsrechtelijke bepalingen betreffende de grondslag, de heffingsvoorwaarden en het bedrag van een door dat gemeenschapsrecht voorziene belasting wijziging wordt gebracht.”

Men constateert, dat het Hof in die passage de uitdrukking „de formaliteiten inzake de heffing van een belasting” gebruikt om onderscheid te maken tussen, enerzijds, de bepalingen inzake de invordering van de belasting en, anderzijdsdie inzake de oplegging van de belasting. ( 1 )
3.

Wat de opportuniteit van het onderhavige beroep betreft, gezien het thans bij de Raad aanhangige wijzigingsvoorstel, is het voldoende er hier aan te herinneren, zonder dat onderzocht behoeft te worden of een dergelijk voorstel aan de niet-nakoming een einde zou kunnen maken, dat het Hof reeds heeft vastgesteld, dat „het enkele feit dat aan de Raad reeds een voorstel voor een wetgevende handeling is voorgelegd, waarvan de vaststelling en de omzetting in nationaal recht een einde zou kunnen maken aan de door de Commissie gestelde inbreuk, de Commissie niet belet, een beroep wegens niet-nakoming in te stellen”. ( 3 ) Dit vooropgesteld, merk ik op, dat het Hof in het arrest Provide ( 4 ) heeft vastgesteld, dat de richtlijn betreffende kosmetische produkten „een volledige harmonisatie van de nationale bepalingen inzake verpakking en etikettering van kosmetische produkten tot stand heeft gebracht”, zodat het een Lid-Staat niet is toegestaan het op de markt brengen van kosmetische produkten te onderwerpen aan andere eisen dan die van de richtlijn. In een recenter arrest van 18 maart 1992 ( 5 ) heeft het Hof bovendien een Griekse regeling onverenigbaar met die richtlijn verklaard, die het aanleggen van een dossier voorschreef met aan die van de bestreden Franse regeling analoge, maar door bedoelde richtlijn niet vereiste gegevens.
Met de eerste vraag verzoekt de nationale rechter het Hof, zich uit te spreken over de draagwijdte van de afwijkingsmogelijkheid vervat in de zinsnede „en de gevolgen die hieruit kunnen voortvloeien voor andere prestaties” in artikel 7, lid 1, sub a. De verwijzende rechter wenst met name te vernemen, of binnen de werkingssfeer van deze zinsnede vallen: a) bepalingen in regelingen die, zonder onlogisch, oneerlijk of ongelijmd te zijn, noodzakelijk zijn voor de samenhang tussen regelingen betreffende „andere prestaties” en de ouderdoms- en rustpensioenstelsels; b) bepalingen die de Lid-Staat ingevolge zijn cliscretionaire bevoegdheid en in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel heeft gekoppeld aan regelingen betreffende ouderdoms- en rustpensioenen; c) mogelijke andere bepalingen.

Vooraf zij opgemerkt, dat partijen niet betwisten, dat de aanvraagsters binnen de werkingssfeer ratione personae van de richtlijn vallen, dat de betrokken wettelijke regelingen binnen de werkingssfeer ratione matériáé ervan vallen, en dat de bepalingen die vrouwen van meer dan 60 jaar het recht op de uitkeringen ontzeggen, discriminerend zijn. In geding is dus, of de omstandigheid dat vrouwen van meer dan 60 jaar niet in aanmerking komen voor SDA en ICA, terwijl mannen tot de leeftijd van 65 jaar wel recht op deze uitkeringen hebben, een gevolg is van de vaststelling van de verschillende pensioengerechtigde leeftijd voor mannen en vrouwen. Om deze vraag te kunnen beantwoorden, moet in de eerste plaats worden onderzocht of er een causaal verband bestaat tussen een sociale-zekerheidsuitkering en de pensioengerechtigde leeftijd, met andere woorden de band op grond waarvan de betwiste discriminerende bepalingen kunnen worden aangemerkt als een gevolg van de pensioengerechtigde leeftijd in de zin van artikel 7, lid 1, sub a, van de richtlijn en voor de toepassing ervan.
Alvorens tot de analyse van de litigieuze richtlijn over te gaan, lijkt het mij nuttig te herinneren aan de algemene criteria die volgens de rechtspraak van het Hof de toepassing van de in geding zijnde regels beheersen.

Dienaangaande herinner ik eraan, dat het Hof zich in zijn arrest van 11 juni 1991 (zaak C-300/89, Commissie/Raad, Jurispr. 1991, blz. I-2867; hierna: „titaandioxyde-arrest”) reeds over de verhouding tussen de artikelen 100 A en 130 S heeft uitgesproken.

In dat arrest bevestigde het Hof allereerst, dat de keuze van de rechtsgrondslag van een handeling niet alleen kan afhangen van de opvatting van een instelling omtrent het nagestreefde doel, maar moet berusten op objectieve, voor rechterlijke toetsing vatbare gegevens. Daartoe dient op grond van een diepgaande analyse van zowel het doel als de inhoud van de handeling te worden vastgesteld, wat het voorwerp van die handeling is.

Hiervan uitgaande verklaarde het Hof vervolgens, dat indien een handeling, gelet op haar voorwerp, „tegelijkertijd het karakter [heeft] van een optreden inzake het milieu in de zin van artikel 130 S EEG-Verdrag en het karakter van een harmonisatiemaatregel voor de instelling en de werking van de interne markt in de zin van artikel 100 A EEG-Verdrag”, die handeling, ofschoon zij in beginsel aan twee verschillende machtigingsbepalingen kan worden verbonden, uitsluitend op de grondslag van artikel 100 A moet worden vastgesteld.

Aan die oplossing — die overigens overeenkomt met wat ik in mijn conclusie in de titaandioxyde-zaak had voorgesteld — liggen twee overwegingen ten grondslag. In de eerste plaats sloot het Hof uit, dat de artikelen 100 A en 130 S cumulatief kunnen worden toegepast. Het verloop van de in artikel 130 S neergelegde procedure is namelijk van dien aard, dat aan de regeling van de samenwerkingsprocedure van artikel 100 A elke inhoud wordt ontnomen, waardoor het gebruik van deze laatste bepaling iedere betekenis verliest.

In de tweede plaats wees het Hof erop, dat het Verdrag zelf voorziet in de mogelijkheid, dat aan de eisen van milieubescherming zonodig wordt voldaan in het kader van andere takken van gemeenschapsbeleid en in het bijzonder in het kader van de door artikel 100 A beoogde harmonisatie van nationale regelingen. Op basis hiervan verklaarde het Hof dat, in geval van samenloop van artikel 100 A en artikel 130 S, artikel 100 A moet prevaleren in die zin, dat de handeling uitsluitend op de grondslag van laatstgenoemde bepaling wordt vastgesteld.