37

Tegen deze achtergrond heeft de Helsingin hovioikeus (appelrechter te Helsinki) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen: „1) Dient de rechtmatigheid van de Finse accijnsregeling voor bepaalde drankverpakkingen, volgens welke deze accijns wordt geheven indien de verpakking niet valt onder een retoursysteem, worden getoetst aan artikel 110 VWEU in plaats van artikel 34 VWEU? Bij dit retoursysteem moet het gaan om een statiegeldsysteem waarbij door de verpakker of de importeur van de dranken individueel of op de in de Finse afvalstoffenwet of de overeenkomstige wetgeving betreffende de provincie Åland [Finland] bepaalde wijze wordt gezorgd voor hergebruik of recycling van de drankverpakkingen, hetzij doordat de verpakking opnieuw wordt gevuld hetzij wordt gebruikt als grondstof. 2) Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is de genoemde regeling verenigbaar met artikel 1, lid 1, artikel 7 en artikel 15 van richtlijn 94/62, mede bezien in het licht van artikel 110 VWEU? 3) Voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, is de genoemde regeling verenigbaar met artikel 1, lid 1, artikel 7 en artikel 15 van richtlijn 94/62, mede bezien in het licht van artikel 34 VWEU? 4) Voor het geval dat de derde vraag ontkennend wordt beantwoord, moet de [genoemde regeling] dan worden beschouwd als rechtmatig uit hoofde van artikel 36 VWEU? 5) Kan het vereiste dat eenieder die alcoholhoudende dranken gebruikt voor commerciële of beroepsmatige doeleinden, voor zijn activiteiten dient te beschikken over een speciale vergunning voor detailverkoop om alcoholhoudende dranken in te voeren, in een situatie waarin een Finse koper via internet of via andere manieren van verkoop op afstand alcoholhoudende dranken koopt van een in een andere lidstaat gevestigde verkoper die het vervoer naar Finland verzorgt, geacht worden samen te hangen met het bestaan van een monopolie of deel uit te maken van de werking van een monopolie, zodat de bepalingen van artikel 34 VWEU zich er niet tegen verzetten en het vereiste moet worden getoetst aan artikel 37 VWEU? 6) Voor het geval dat de vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord, is het vergunningsvereiste verenigbaar met de in artikel 37 VWEU gestelde voorwaarden voor nationale monopolies van commerciële aard? 7) Voor het geval dat de vijfde vraag ontkennend wordt beantwoord en artikel 34 VWEU toepasselijk is, vormt de Finse regeling volgens welke, ingeval via internet of via andere manieren van verkoop op afstand alcoholhoudende dranken in het buitenland worden besteld, de invoer van die dranken voor eigen gebruik slechts is toegestaan wanneer de persoon die de bestelling plaatst zelf, of een derde die niet de verkoper is, de alcoholhoudende dranken het land binnenbrengt, terwijl in de andere gevallen voor de invoer een vergunning krachtens de alcoholwet is vereist, een met artikel 34 VWEU strijdige kwantitatieve beperking of maatregel van gelijke werking? 8) Voor het geval de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, kan de litigieuze regeling dan als gerechtvaardigd en evenredig ter bescherming van de gezondheid en het leven van personen worden aangemerkt?”