Het beginsel van de legaliteit van sancties is een uitvloeisel van het rechtszekerheidsbeginsel, dat een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht is, en vereist met name dat iedere communautaire regeling, inzonderheid wanneer daarbij sancties worden opgelegd of op grond daarvan kunnen worden opgelegd, duidelijk en nauwkeurig is, zodat de betrokken personen ondubbelzinnig de daaruit voortvloeiende rechten en verplichtingen kunnen kennen en dienovereenkomstig hun voorzieningen kunnen treffen.

Dit beginsel, dat deel uitmaakt van de algemene beginselen van gemeenschapsrecht die ten grondslag liggen aan de constitutionele tradities welke de lidstaten gemeen hebben, en is neergelegd in verschillende internationale verdragen en met name in artikel 7 van het Europees Verdrag van de rechten van de mens, zulks onder andere met betrekking tot strafbare feiten en straffen, geldt zowel voor strafrechtelijke normen als voor specifieke administratieve instrumenten waarbij administratieve sancties worden opgelegd of op grond waarvan dergelijke sancties kunnen worden opgelegd. Het is niet enkel van toepassing op de regels waarbij de bestanddelen van een inbreuk worden vastgesteld, maar ook op de regels waarbij de gevolgen van een inbreuk op eerstgenoemde regels worden vastgesteld.

In dit verband vloeit uit artikel 7, lid 1, EVRM voort dat de wet een duidelijke omschrijving moet geven van de strafbare feiten en de daarop gestelde straffen. Deze voorwaarde is vervuld indien de justitiabele uit de bewoordingen van de relevante bepaling, zonodig met behulp van de door de rechtbanken daaraan gegeven interpretatie, kan opmaken voor welk handelen of nalaten hij strafrechtelijk aansprakelijk kan worden gesteld.

Blijkens de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens vereist artikel 7, lid 1, EVRM niet dat de bepalingen op grond waarvan die sancties worden opgelegd, zo nauwkeurig zijn geformuleerd, dat de mogelijke gevolgen van een inbreuk daarop met absolute zekerheid voorzienbaar zijn. Volgens het EHRM brengen vage begrippen in de bepaling immers niet noodzakelijk een schending van dat artikel 7 met zich. Zo stemt het in dat artikel gebezigde begrip recht overeen met het begrip wet in andere bepalingen van het verdrag. Bovendien zijn tal van wetten niet absoluut nauwkeurig, en gebruiken vele daarvan wegens de noodzaak om een te strakke regeling te voorkomen en zich aan de wijzigende situaties aan te passen, noodgedwongen meer of minder vage formuleringen, daar de uitlegging en de toepassing daarvan van de praktijk afhangen. Elke wet moet echter aan kwalitatieve voorwaarden voldoen waaronder die van toegankelijkheid en voorzienbaarheid. Het feit dat een wet een beoordelingsmarge toekent, is evenwel op zichzelf niet in strijd met het vereiste van voorzienbaarheid, mits de strekking en de wijze van uitoefening van een dergelijke bevoegdheid, gelet op het betrokken rechtmatige doel, voldoende duidelijk zijn omschreven om het individu naar behoren tegen willekeur te beschermen. Ten slotte houdt het Europees Hof voor de rechten van de mens niet alleen rekening met de wettekst zelf, maar ook met de vaste en gepubliceerde rechtspraak bij de beoordeling of de gebezigde begrippen al dan niet bepaald zijn.

Verder biedt de inaanmerkingneming van de gemeenschappelijke constitutionele tradities van de lidstaten niet de mogelijkheid het legaliteitsbeginsel, dat een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht is, anders uit te leggen.

(cf. punten 71-73, 75-81)