ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Heeft de houder van een uitvoercertificaat alleen recht op een restitutie bij uitvoer, wanneer hij in de bij het bevoegde douanekantoor (artikel 5, lid 7, van verordening nr. 800/1999 (1)) afgegeven uitvoeraangifte in vak 2 als exporteur is vermeld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 72/7

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 6 december 2010 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: L.A.C. van Putten

(Zaak C-578/10)

2011/C 72/11

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partijen in het hoofdgeding

Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

Andere partij: L.A.C. van Putten

Prejudiciële vraag

Is, gelet op artikel 18 EG (thans: artikel 21 WVEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto wordt gereisd door een inwoner van eerstbedoelde lidstaat op het grondgebied van die lidstaat?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 89/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal of England and Wales, Civil Division op 13 december 2010 — Verenigde Staten van Amerika/Christine Nolan

(Zaak C-583/10)

2011/C 89/08

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal of England and Wales, Civil Division

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Verenigde Staten van Amerika

Verwerende partij: Christine Nolan

Prejudiciële vraag

Ontstaat de verplichting van de werkgever tot raadpleging over collectief ontslag uit hoofde van richtlijn 98/59/EG (1), i) wanneer de werkgever overweegt een strategische zakelijke of operationele beslissing te nemen die naar verwachting, of onvermijdelijk, tot collectief ontslag zal leiden, maar ze nog niet heeft genomen; dan wel ii) alleen wanneer hij die beslissing werkelijk heeft genomen en hij vervolgens de hieruit voortvloeiende ontslagen plant?

(1) Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (PB L 225, blz. 16).
3)

Zo de tweede vraag bevestigend moet worden beantwoord, op basis van welke kenmerken kan een product dan worden beschouwd als gelijksoortig, in de zin van artikel 110 VWEU, aan een voertuig dat — cumulatief — de volgende kenmerken heeft: a) het betreft een nieuw voertuig (of een voertuig dat eerder niet met een ander doel dan wederverkoop of levering is verkocht en dat dus nooit is geregistreerd), dan wel een tweedehands voertuig dat tussen 15 december 2008 en 31 december 2009 is geregistreerd in een lidstaat van de Europese Unie; b) het voertuig is ontworpen en gebouwd voor het vervoer van personen en heeft naast de bestuurdersstoel ten hoogste acht zitplaatsen (motorvoertuigen van categorie M1, in de zin van de Roemeense regeling), of het is ontworpen en gebouwd voor het vervoer van goederen en heeft een maximummassa van niet meer dan 3,5 ton (motorvoertuigen van categorie N1, in de zin van de Roemeense regeling); c) het voertuig behoort tot verontreinigingsklasse Euro 4; d) het voertuig heeft een cilinderinhoud van niet meer dan 2 000 cc (een kenmerk dat enkel motorvoertuigen van categorie Ml betreft).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 30/22

Beroep ingesteld op 16 november 2010 — Europese Commissie/Slowaakse Republiek

(Zaak C-531/10)

()

2011/C 30/37

Procestaal: Slowaaks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Zadra en J. Javorský, gemachtigden)

Verwerende partij: Slowaakse Republiek

Conclusies

— vaststellen dat de Slowaakse Republiek, doordat het ministerie van Vervoer, Post en Telecommunicatie van de Slowaakse Republiek een overeenkomst van grensoverschrijdend belang voor het verstrekken van adviesdiensten heeft gesloten zonder vooraf een aankondiging van opdracht te publiceren, de verplichtingen niet is nagekomen die voor haar voortvloeien uit het discriminatieverbod en het transparantiebeginsel, die in de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU zijn verankerd en in artikel 2 van richtlijn 2004/18/EG (1) worden genoemd;

— de Slowaakse Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het ministerie van Vervoer, Post en Telecommunicatie van de Slowaakse Republiek heeft een overeenkomst voor het verstrekken van diensten gesloten die van grensoverschrijdend belang is wegens de waarde van de overeenkomst, de geëiste vakkennis en het feit dat de vorige verstrekker van die diensten een vennootschap uit een andere lidstaat was. De overeenkomst is gesloten zonder voorafgaande publicatie van een aankondiging van opdracht. Daardoor is onmiskenbaar het transparantiebeginsel geschonden omdat andere marktdeelnemers dan degenen tot wie het ministerie zich uit eigen beweging heeft gewend, niet in kennis zijn gesteld van het bestaan van een dergelijke opdracht en niet de mogelijkheid hebben gehad een offerte in te dienen. Door het transparantiebeginsel te schenden heeft het ministerie tegelijkertijd inbreuk gemaakt op het discriminatieverbod doordat het de groep van ondernemingen tot dewelke het zich voor de overheidsopdracht heeft gewend, anders heeft behandeld dan de groep van ondernemingen — waaronder ook buiten de Slowaakse Republiek gevestigde ondernemingen — waarmee geen contact is opgenomen, maar die belangstelling konden hebben voor die overheidsopdracht. Doordat de opdracht niet volgens een procedure van openbare aanbesteding is geplaatst, heeft het ministerie zelf afgezien van de voordelen die het bestaan van de interne markt in het concrete geval had kunnen opleveren, namelijk het verkrijgen van een betere offerte voor het verstrekken van die adviesdiensten als gevolg van het grotere aantal gegadigden in de Europese Unie.

(1) Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 34, blz. 114).
2)

Voor het geval dat de eerste prejudiciële vraag bevestigend moet worden beantwoord: a) In welke mate worden homoseksuele activiteiten beschermd? b) Kan van homoseksuelen worden gevergd, dat zij hun seksuele gerichtheid in hun vaderland in het geheim beleven en niet naar buiten kenbaar maken? c) Zijn bijzondere verboden ter bescherming van de openbare orde en de goede zeden van belang bij de uitlegging en de toepassing van artikel 10, lid 1, sub d, van richtlijn 2004/83/EG, of zijn homoseksuele activiteiten op dezelfde wijze als bij heteroseksuelen beschermd?
1)

Moeten de woorden „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen” in artikel 5, nr. 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 (hierna: „verordening Brussel I”) (1), wanneer van een in een andere lidstaat gevestigde persoon wordt beweerd dat hij inbreuk op een merk van de staat van het gerecht heeft gepleegd door gebruikmaking van een aan het merk gelijk trefwoord (AdWord) in een internetzoekmachine die haar diensten onder verschillende landcode-topniveaudomeinen aanbiedt, aldus worden uitgelegd: 1.1. dat de bevoegdheid uitsluitend ontstaat wanneer het trefwoord wordt gebruikt op de website van de zoekmachine waarvan het topniveaudomein dat van de staat van het gerecht is; 1.2. dat de bevoegdheid uitsluitend ontstaat wanneer de website van de zoekmachine waarop het trefwoord wordt gebruikt, in de staat van het gerecht kan worden geraadpleegd; 1.3. dat voor de bevoegdheid vereist is dat naast de mogelijkheid om de website te raadplegen, aan andere eisen is voldaan?
a)

Moet de passende vergoeding die een landbouwer overeenkomstig artikel 94, lid 1, van verordening nr. 2100/94 aan de houder van een communautair kwekersrecht dient te betalen, omdat hij door aanplanting verkregen teeltmateriaal van een beschermd ras heeft gebruikt zonder naleving van de verplichtingen waarin is voorzien bij artikel 14, lid 3, van verordening nr. 2100/94 en artikel 8 van verordening nr. 1768/95, worden berekend op basis van het gemiddelde bedrag van de vergoeding die in rekening wordt gebracht voor het in hetzelfde gebied in licentie produceren van een overeenkomstige hoeveelheid teeltmateriaal van beschermde rassen van het betrokken gewas, dan wel op basis van de (lagere) vergoeding die overeenkomstig artikel 14, lid 3, vierde streepje, van verordening nr. 2100/94 en artikel 5 van verordening nr. 1768/95 moet worden betaald in het geval van een toegelaten aanplanting?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 13/20

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechië) op 2 november 2010 — Wolf Naturprodukte GmbH/Sewar spol s r. o.

(Zaak C-514/10)

()

2011/C 13/37

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Nejvyšší soud České republiky

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Wolf Naturprodukte GmbH

Verwerende partij: Sewar spol s r. o.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 66, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken („Brussel I Verordening”) aldus worden uitgelegd dat deze verordening slechts van toepassing is indien zij op de datum waarop een rechterlijke beslissing is gegeven, zowel van kracht was in de staat waarin deze rechterlijke beslissing is gegeven als in de staat waarin de erkenning en tenuitvoerlegging van deze beslissing worden gevorderd?

(1) PB 2001, L 12, blz. 1.
2)

Volgens het tweede — subsidiair aangevoerde — middel heeft het Gerecht ten onrechte het begrip „onderneming” in de zin van artikel 81 EG toegepast en onder aanvoering van tegenstrijdige en onrechtmatige redenen verworpen het middel van rekwirante dat aan Deltafina niet dezelfde vermindering van de geldboete als aan de zustervennootschap Taes is toegekend nadat Taes en Deltafina onder toezicht van de moedervennootschap Universal een gezamenlijk verzoek om gunstige behandeling hadden ingediend. Tot staving van dit middel betoogt rekwirante dat het Gerecht ten onrechte het begrip „onderneming” van artikel 81 EG heeft toegepast en is afgeweken van de rechtspraak van het Hof van Justitie op het betrokken gebied, inzonderheid de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest in zaak C-97/08 P, Akzo. De mededeling van de Commissie betreffende het niet opleggen of verminderen van geldboeten in zaken betreffende mededingingsregelingen van 1996 (PB C 207, blz. 4) moet op Taes/Deltafina gezamenlijk worden toegepast en niet op de twee ondernemingen afzonderlijk, aangezien die mededeling van toepassing is op ondernemingen en niet op individuele rechtspersonen. Tot slot betoogt rekwirante dat de argumenten die de Commissie heeft gebruikt om Deltafina de aan Taes toegekende vermindering van de geldboete te weigeren, ongegrond zijn. Gelet op die argumenten vormden Deltafina en Taes één onderneming, zodat Deltafina de aan Taes toegekende vermindering van de geldboete eveneens had moeten krijgen.
7)

Dient artikel 5, lid 3, in die zin te worden uitgelegd dat het observeren, uittesten of bestuderen van de werking van het Eerste programma moet worden geacht te worden gedaan om vast te stellen welke ideeën en beginselen aan een element van het Eerste programma ten grondslag liggen wanneer dit wordt gedaan: a) om de werking van het Eerste programma te achterhalen, in het bijzonder details die niet in de Handleiding zijn beschreven, met het oog op het schrijven van het Tweede programma op de wijze die in vraag 1 is beschreven; b) om te achterhalen hoe het Eerste programma opdrachten omzet en uitvoert die zijn geschreven in de programmeertaal die het omzet en uitvoert (zie vraag 3); c) om de indelingen van gegevensbestanden waarnaar het Eerste programma schrijft of die het leest, te achterhalen (zie vraag 4); d) om de prestaties van het Tweede programma te vergelijken met die van het Eerste programma teneinde te onderzoeken waarom de prestaties ervan verschillen en de prestaties van het Tweede programma te verbeteren; e) om op het Eerste programma en het Tweede programma parallel tests uit te voeren teneinde hun uitvoer te vergelijken tijdens de ontwikkeling van het Tweede programma, in het bijzonder door de uitvoering van identieke testscripts in het Eerste programma en in het Tweede programma; f) om de uitvoer in het door het Eerste programma aangemaakte logbestand te achterhalen, teneinde een logbestand aan te maken dat er identiek of vergelijkbaar uitziet; g) om het Eerste programma gegevens te doen produceren (met name gegevens die postcodes in verband brengen met deelstaten van de USA) teneinde te achterhalen of zij overeenstemmen met de gegevens uit officiële databanken van dergelijke gegevens, en indien zij niet overeenstemmen, om het Tweede programma aldus te programmeren dat het op dezelfde wijze als het Eerste programma zal reageren op dezelfde gegevensinvoer.
b)

Is voldaan aan de voorwaarde dat de opname moet zijn gemaakt „namens [en/of] onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie” wanneer een omroeporganisatie de producent heeft gevraagd een opname te maken die door de omroeporganisatie kan worden uitgezonden, in de veronderstelling dat de betrokken omroeporganisatie het recht heeft om de betrokken opname uit te zenden? Wij wensen van het Hof te vernemen of de volgende omstandigheden in overweging kunnen of moeten worden genomen bij het beantwoorden van vraag 3 b, en zo ja, welk belang eraan moet worden gehecht: i) Of het, op grond van het tussen partijen gesloten akkoord, de omroeporganisatie, dan wel de producent is die de artistiek-redactionele eindbeslissing neemt inzake de inhoud van het bestelde programma. ii) Of de omroeporganisatie aansprakelijk is ten opzichte van derden voor de verplichtingen van de producent met betrekking tot de opname, alsof de omroeporganisatie zelf is opgetreden of heeft verzuimd op te treden. iii) Of de producent op grond van het akkoord met de omroeporganisatie verplicht is om het betrokken programma aan de omroeporganisatie te leveren voor een welbepaalde prijs en hij alle aan de opname verbonden kosten moet dekken met dit bedrag. iv) Of de omroeporganisatie, dan wel de producent aansprakelijk is voor de opname ten opzichte van derden.
2)

Is een gerecht een „instelling of ander lichaam” waaraan gezagsrecht in de zin van de bepalingen van verordening (EG) nr. 2201/2003 kan worden toegekend?
2)

Bovendien stelt verzoekster dat het niet aan haar te wijten is dat het Evaluatieverslag zodanig is opgesteld dat niet wordt aangetoond hoe de Evaluatiecommissie tot haar conclusie is gekomen. Indien het EMA geen verdere weging van de subcriteria had toegepast, zou dit onmiddellijk moeten hebben leiden tot nietigverklaring van de bestreden beschikking wegens ontoereikende motivering, aangezien het niet duidelijk is welke criteria zijn toegepast en er bijgevolg niet aan de motiveringsplicht is voldaan.
1.

Moet artikel 27, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 0/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (1), in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is, wanneer het een onderdaan van een lidstaat verboden wordt het grondgebied van zijn eigen staat te verlaten omdat hij in een derde land een strafbaar feit inzake verdovende middelen heeft gepleegd, voor zover tegelijkertijd sprake is van de volgende omstandigheden: 1.1. de genoemde richtlijnbepalingen zijn in de lidstaat niet uitdrukkelijk omgezet wat diens eigen onderdanen betreft; 1.2. de door de nationale wetgever gegeven motivering voor de vaststelling van de toelaatbare doelen die met een beperking van het vrij verkeer van Bulgaarse onderdanen worden nagestreefd, is gebaseerd op verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (2), en 1.3. de oplegging van bestuurlijke maatregelen vindt plaats in samenhang met artikel 71 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord van 14 juni 1985, alsmede met inaanmerkingneming van de punten 5 en 20 van de considerans van verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 317/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 25 augustus 2010 — Finanzamt Deggendorf/Markus Stoppelkamp, als curator van het vermogen van Harald Raab

(Zaak C-421/10)

()

2010/C 317/29

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Finanzamt Deggendorf

Verwerende partij: Markus Stoppelkamp, als curator van het vermogen van Harald Raab

Prejudiciële vraag

Is een belastingplichtige reeds een „in het buitenland gevestigde belastingplichtige” in de zin van artikel 21, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (1) wanneer hij de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in het buitenland heeft gevestigd, of geldt daarvoor de extra voorwaarde dat zijn particuliere woonplaats niet in het binnenland is gelegen?

(1) PB L 145, blz. 1.
1.

Moeten de artikelen 31 en 32 van verordening (EG) nr. 864/2007 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II), gelezen in samenhang met artikel 297 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat een nationale rechter Rome II, in het bijzonder artikel 15, sub c, van deze verordening, moet toepassen in een zaak waarin de schadeveroorzakende gebeurtenis zich op 29 augustus 2007 heeft voorgedaan?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 274/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Innsbruck (Oostenrijk) op 14 juni 2010 — Gebhard Stark/D.A.S. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

(Zaak C-293/10)

()

2010/C 274/03

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Innsbruck

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Gebhard Stark

Verwerende partij: D.A.S. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

Prejudiciële vraag

Moet artikel 4, lid 1, van richtlijn 87/344/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat daarmee in strijd is § 158k, lid 2, van het Versicherungsvertragsgesetz (wet op de verzekeringsovereenkomst) en het hierop gebaseerde, in de algemene verzekeringsvoorwaarden van een rechtsbijstandverzekeraar vervatte beding, inhoudende dat in een verzekeringsovereenkomst kan worden overeengekomen dat de verzekeringnemer voor zijn vertegenwoordiging in een gerechtelijke of bestuursrechtelijke procedure enkel een tot de beroepshalve vertegenwoordiging van partijen bevoegde persoon mag kiezen die kantoor houdt in de plaats van de gerechtelijke of bestuursinstantie die in eerste aanleg bevoegd is voor de te voeren procedure?

(1) Richtlijn 87/344/EEG van de Raad van 22 juni 1987 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de rechtsbijstandverzekering (PB L 185, blz. 77).
—

vaststellen dat de Republiek Slovenië de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 1999/30/EG (1) van de Raad van 22 april 1999 betreffende grenswaarden voor zwaveldioxide, stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en lood in de lucht, die met ingang van 11 juni 2010 zijn opgenomen in artikel 13, lid 1, van richtlijn 2008/50/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa, doordat verschillende achtereenvolgende jaren de grenswaarden voor de jaar- en dagconcentratie van PM10 in de lucht zijn overschreden;
2)

Op basis van welke criteria moet worden bepaald wanneer is voldaan aan het in bijlage II, hoofdstuk I, punt 4, bij verordening (EG) nr. 852/2004 aan de geboden hygiëne gestelde vereiste, zoals dit tot uitdrukking komt in de zinsnede „de wasbakken […] moeten voorzien zijn […] van middelen voor het reinigen en hygiënisch drogen van de handen”? Moet deze bepaling in die zin worden uitgelegd dat een apparaat voor het drogen van de handen of een waterkraan alleen dan aan de hygiënevereisten van bijlage II, hoofdstuk I, punt 4, van verordening (EG) nr. 852/2004 voldoet, wanneer dit apparaat of die kraan kan worden gebruikt zonder dat het apparaat of de kraan met de hand hoeft te worden aangeraakt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 260/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 16 juni 2010 — Land Berlin/Alexander Mai

(Zaak C-298/10)

()

2010/C 260/04

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Land Berlin

Verwerende partij: Alexander Mai

Prejudiciële vraag

Is een in een cao opgenomen beloningsregeling voor werknemers van de openbare dienst, die zoals § 27 Bundes-angestelltentarifvertrag (BAT) juncto het aan het BAT gehechte Vergütungsvertrag nr. 35 de basisvergoedingen in de afzonderlijke salarisgroepen vaststelt op grond van leeftijdsschalen, mede gelet op het in het primaire recht gewaarborgde recht van de cao-partijen op collectieve onderhandelingen (thans artikel 28 Handvest van de Grondrechten), in strijd met het in het primaire recht opgenomen verbod van discriminatie op grond van leeftijd (thans artikel 21, lid 1, Handvest van de grondrechten), zoals geconcretiseerd in richtlijn 2000/78/EG (1)?

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).
1.

Staan de nationale bepalingen van artikel 32, lid 7 bis, van d.lgs. nr. 185 van 29 november 2008, toegevoegd door omzettingswet nr. 2 van 28 januari 2009, zoals gewijzigd bij wet nr. 14 van 27 februari 2009, op grond waarvan: gunning van diensten van vereffening, vaststelling en inning van belastingen en andere inkomsten van lokale overheden aan personen die niet aan het financiële vereiste van een minimaal, volledig gestort maatschappelijk kapitaal van 10 miljoen euro voldoen, nietig is; personen ingeschreven in het register van tot vereffening, vaststelling en inning van belastingen en andere inkomsten van provincies en gemeenten toegelaten particuliere vennootschappen in de zin van artikel 53, lid 3, van d.lgs. nr. 446 van 15 december 1997, zoals gewijzigd, verplicht zijn hun maatschappelijk kapitaal aan het voornoemde minimumbedrag aan te passen; het hun verboden is nieuwe opdrachten te werven of aan aanbestedingen voor de plaatsing van diensten van vereffening, vaststelling en inning van belastingen en andere inkomsten van lokale overheden deel te nemen totdat zij hebben voldaan aan deze verplichting hun maatschappelijk kapitaal aan te passen; (verplichtingen waarvan vennootschappen waarin overheden een meerderheidsdeelneming houden, zijn vrijgesteld) in de weg aan een juiste toepassing van de artikelen 15 en 16 van richtlijn 2006/123/EG?