Verweerster werpt verzoekers in de eerste plaats tegen dat er geen sprake is van nalatigheid in de zin van artikel 175 van het Verdrag, aangezien zij haar „standpunt heeft bepaald” vóór het verstrijken van de termijn van 2 maanden. Wij citeren : „De brief van 22 december 1969 en met name de daarin vervatte uitsluiting van elke mogelijkheid een beroep wegens nalatigheid met betrekking tot het gedane verzoek in te stellen vormde een antwoord waarin de weigering besloten lag om in de gevraagde zin te handelen en behelsde het bepalen van een standpunt waardoor het beroep wegens nalatigheid wordt uitgesloten”.

Wij betwijfelen dit ten zeerste. Zoals wij reeds hebben gesteld beperkt de Commissie zich in de brief waarnaar zij verwijst ertoe verzoekers mede te delen dat het wetsontwerp bij haar diensten in studie is, in zoverre is het dus een voorlopig antwoord dat geenszins een bepaling van een standpunt behelst. Juist ten aanzien van het tot verzoekers te richten besluit wordt in het geheel geen antv/oord gegeven: de Commissie zegt noch dat zij dit besluit na het bestuderen tot hen zal richten, noch dat zij weigert het te nemen. De aanduiding dat de mogelijkheid om ten aanzien van het gedane verzoek in beroep te gaan is uitgesloten is slechts de weergave van een opvatting over de ontvankelijkheid van een eventueel later beroep, doch geen naar aanleiding van het verzoek ingenomen standpunt (waarbij een tot de verzoekers te richten besluit werd verlangd, niet de erkenning van hun recht om in beroep te gaan). Bovendien valt op te merken dat volgens verweerster de litigieuze brief zodanig was geformuleerd, dat daarin de weigering besloten lag om in de gevraagde zin te handelen; een stilzwijgende weigering is echter nog geen bepaling van een standpunt in de zin van artikel 175 van het Verdrag, integendeel, dit is nu juist het geval waarvoor de in bedoeld artikel voorziene beroepsmogelijkheid is gegeven.

Weliswaar beroept de Commissie zich op Uw arrest in de zaak Lütticke van 1 maart 1966 (48-65 — Jurisprudentie, Deel XII, blz. 27), doch ons inziens ten onrechte. In die zaak hadden de verzoekers de Commissie verzocht de voorwaarden waaronder door de Bondsrepubliek de compenserende heffingen op de omzet van ingevoerde melkpoeder werden geheven onrechtmatig te verklaren, over te gaan tot het aanhangig maken van een procedure als bedoeld in artikel 169 en hen op de hoogte te stellen van de genomen besluiten. In aansluiting op de brief waarbij de Commissie hun mededeelde dat zij hun mening, dat de compenserende heffing in strijd was met artikel 95, niet deelde en zij derhalve een optreden harerzijds niet nodig oordeelde hadden zij, subsidiair, een beroep wegens nalatigheid ingesteld. Gij hebt dit beroep als zijnde niet-ontvankelijk verworpen, op grond van de overweging dat vaststond dat de instelling haar standpunt had bepaald; doch, anders dan in het onderhavige geval, had dit standpunt juist wel betrekking op het onderwerp van de vordering en op het geschil zelf.

Ten slotte moet erop worden gewezen dat een vice-voorzitter van de Commissie op 12 maart 1970, om ieder misverstand te vermijden, aan verzoekers heeft doen weten dat de brief van 22 december 1969 het door de instelling ten aanzien van het verzoek ingenomen standpunt juist weergaf en dat geen verder antwoord moest worden verwacht. Deze brief, welke overigens van latere datum is dan het tijdstip waarop het beroep werd ingesteld, geeft naar onze mening evenmin een standpunt weer; hij mist betekenis voor de beoordeling der ontvankelijkheid van de door Borromeo c.s. ingediende vorderingen en kan voor U ook geen reden zijn om te beslissen dat er geen aanleiding meer bestaat daarover uitspraak te doen (zie ook voor een andere opvatting zaak 03-63, Société Rhenania van 2 juli 1963 — Jurisprudentie, Deel X, blz. 885).