ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Procedure – Interventie – Belanghebbenden – Representatieve vereniging die tot doel heeft, belangen van haar leden te behartigen – Ontvankelijkheid in gedingen waarin principiële vragen aan orde komen die van belang zijn voor die leden

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 40, tweede alinea, en 53, eerste alinea)

Samenvatting

Krachtens artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie, dat overeenkomstig artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, worden representatieve verenigingen die de behartiging van de belangen van hun leden tot doel hebben, toegelaten tot interventie in gedingen waarin principiële vragen aan de orde komen die van belang zijn voor die leden. Een vereniging kan met name worden toegelaten tot interventie, wanneer zij een aanzienlijk aantal in de betrokken sector werkzame ondernemingen vertegenwoordigt, wanneer haar doel mede de bescherming van de belangen van haar leden omvat, wanneer in de zaak principiële punten aan de orde kunnen komen die de werking van de betrokken sector raken, en wanneer het te wijzen arrest dus de belangen van haar leden aanzienlijk kan schaden.

Een vereniging die slechts tot doel heeft, de informatieuitwisseling en de contacten tussen haar leden te bevorderen alsook conferenties te organiseren om de studie van bepaalde gebieden van het recht te vergemakkelijken, voldoet niet aan deze voorwaarden.

(cf. punten 17‑20)
Artikel 52 van verordening nr. 1493/1999 luidt als volgt:

„Indien een lidstaat de naam van een bepaald gebied verleent aan een v.q.p.r.d. en, in voorkomend geval, aan een wijn die bestemd is om tot v.q.p.r.d. te worden verwerkt, mag deze naam niet worden gebruikt voor de omschrijving van producten uit de wijnbouwsector die niet afkomstig zijn uit dat gebied en/of waaraan deze naam niet is verleend overeenkomstig de toepasselijke communautaire en nationale voorschriften. Dit geldt ook indien een lidstaat de naam van een gemeente, van een gedeelte van een gemeente of van een buurtschap of veld uitsluitend heeft verleend aan een v.q.p.r.d. en, in voorkomend geval, aan een wijn die bestemd is om tot zo’n v.q.p.r.d. te worden verwerkt.

Onverminderd de communautaire bepalingen betreffende meer in het bijzonder bepaalde typen v.q.p.r.d., kunnen de lidstaten, onder door hen vast te stellen productievoorwaarden, toestaan dat de naam van een bepaald gebied wordt gecombineerd met een mededeling omtrent de wijze van bereiding of het type product, dan wel met de naam van een wijnstokras of het synoniem daarvoor.”
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring

–

Natuurlijke of rechtspersonen

–

Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken (Art. 230, vierde alinea, EG) (cf. punten 41, 48, 50)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C (2000) 2621 van de Commissie van 29 december 2000 houdende intrekking van de bijstand die door het Europees Sociaal Fonds (ESF) is verleend op grond van beschikking C (91) 2852 van 19 december 1991 tot goedkeuring van het communautaire initiatief „EUROFORM” voor Spanje (PO 913051ES8), en van de ESF-middelen die de Spaanse autoriteiten aan de Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza hebben toegekend voor de actie „TRICOIN” (ref.: EUR‑82), voor de uitvoering waarvan de onderneming Copy Aragón de Zaragoza verantwoordelijk is

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2) Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza wordt verwezen in de kosten.
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep bij gemeenschapsrechter – Overdracht van betrokken intellectuele‑eigendomsrecht – Substitutie van vroegere houder van recht door rechtsopvolger – Noodzaak van beschikking van Gerecht

(Statuut van het Hof van Justitie, art. 40; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 115, 116 en 134; verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 63)

Samenvatting

Voor een geval waarin een partij in de procedure voor een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) die als gevolg van de instelling van een beroep bij het Gerecht partij voor dit laatste is geworden, het intellectuele eigendomsrecht dat het voorwerp van het geschil vormt, na de beslissing van de kamer van beroep overdraagt, voorziet noch het Statuut van het Hof van Justitie, noch het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, in bepalingen die deze situatie uitdrukkelijk regelen, en indien de mogelijkheid die de nieuwe houder van het recht heeft om overeenkomstig artikel 40 van het Statuut en de artikelen 115 en 116 van het Reglement voor de procesvoering te interveniëren, niet in alle opzichten volstaat om rekening te houden met de bijzondere situatie van de partijen bij een geding inzake intellectuele eigendom, moet voor de rechtsopvolger van de partij voor de kamer van beroep de mogelijkheid worden toegestaan om in het kader van de procedure voor het Gerecht in de plaats te treden van deze partij als interveniënt op grond van artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering.

Deze substitutie kan evenwel slechts worden toegestaan bij een beschikking van het Gerecht waarin rekening wordt gehouden met de positie van de vroegere houder van het recht en van de andere partijen in het geding. Aangezien het in wezen gaat om de beslissing om een nieuwe partij toe te laten tot het geding, moeten bovendien de procedurele bepalingen van de artikelen 115 en 116 van het Reglement voor de procesvoering naar analogie worden toegepast.

(cf. punten 15‑16, 20, 24‑25, 27, 32)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Eerste kamer)

31 maart 2003

Zaak T-226/02

André Hecq

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Bezwarende handeling — Niet-ontvankelijkheid”

Volledige Franse tekst II-563

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 15 juni 2001 houdende goedkeuring van de overeenkomst tussen vice-voorzitter Kinnock en de vak- en beroepsorganisaties van de Commissie betreffende de middelen die per 1 januari 2002 ter beschikking worden gesteld van de personeelsvertegenwoordiging, en de regels ter zake van die middelen.

Beslissing:

Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarende handeling – Begrip – Besluit van instelling houdende vaststelling van regels betreffende middelen die ter beschikking van personeelsvertegenwoordiging worden gesteld – Daarvan uitgesloten

(Ambtenarenstatuut, art. 90, lid 2, en 91, lid 1)

Het bestaan van een bezwarende handeling in de zin van de artikelen 90, lid 2, en 91, lid 1, van het Statuut is een onmisbare voorwaarde voor de ontvankelijkheid van elk beroep tot nietigverklaring van ambtenaren tegen hun instelling. Als handelingen of beschikkingen die vatbaar zijn voor een beroep tot nietigverklaring zijn enkel te beschouwen, maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.

De bij een besluit van een instelling vastgestelde regels over de middelen die ter beschikking worden gesteld van de personeelsvertegenwoordiging, die slechts een algemeen kader scheppen voor de verdeling van die middelen, roepen ten aanzien van een individuele ambtenaar geen enkele verplichting of recht in het leven.

Dit besluit is dus niet bezwarend voor de bestuurder van een vakorganisatie wiens detachering om die reden na de vaststelling van het besluit is onderbroken, aangezien deze onderbreking niet het rechtstreekse en onmiddellijke gevolg daarvan is, maar verband houdt met het feit dat zijn vakorganisatie heeft besloten om de overeenkomst met de vakorganisaties die de basis voor dat besluit vormde, niet te ondertekenen.

Evenmin bezwarend zijn de indirecte gevolgen van dat besluit, namelijk de opheffing van de post van secretaris die deze organisatie ter beschikking was gesteld en van het daaraan toegewezen budget, aangezien deze gevolgen niet zijn rechtspositie als ambtenaar raken, maar die van de organisatie waarvan hij deel uitmaakt.

(cf. punten 16. 23. 24 en 27)

Referentie: Hof 10 december 1969. Grasselli/Commissie, 32/68. Jurispr. blz. 505, punten 4-7; Hof 1 februari 1979, Deshormes/Commissie. 17/78. Jurispr. blz. 189, punt 10; Gerecht 13 juli 1993. Moat/Commissie, T-20/92, Jurispr. blz. II-799, punt 39; Gerecht 6 juni 1996, Baiwir/Commissie, T-391/94, JurAmbt. blz. I-A-269 en II-787, punt 34; Gerecht 18 juni 1996, Vela Palacios/ESC, T-293/94, JurAmbt. blz. I-A-305 en II-893. punt 22
55

De brief van 20 november 2001 van de heer Hanreich aan verzoekster, waarop de Commissie zich voor haar verzoek om afdoening zonder beslissing beroept, luidt als volgt: „Geachte heer Caloni, Ik dank u voor uw brieven van 18 september en 8 november 2001. In die brieven verklaart u dat Bioelettrica in staat is de overeenkomst met inachtneming van de daarin omschreven voorwaarden uit te voeren. Mijn technische diensten zijn van mening dat het materieel onmogelijk is de overeenkomst overeenkomstig de specificaties van bijlage I, de ‚Technische bijlage’, tot een goed einde te brengen. Dat is de reden waarom het elfde technisch rapport niet door de Commissie is aanvaard, wat tot de brief van de Commissie van 6 september 2001 heeft geleid. Ook na de in uw bovengenoemde brieven aangevoerde argumenten is die beoordeling nog steeds bepalend voor ons standpunt. Ik zou u evenwel willen vragen, ons binnen 30 dagen na ontvangst van deze brief een duidelijk antwoord op de navolgende punten te zenden. 1. Op de datum van verzending van het elfde technisch rapport, 27 juli 2001, was er nog geen contract met Carbona gesloten. Kunt u ons aangeven hoeveel tijd er nodig is om een dergelijk contract te sluiten, en ons een toezegging van Carbona doen toekomen met betrekking tot de sluiting van dat contract binnen de door u beoogde termijn? 2. De overeenkomst is op 22 december 1994 gesloten en loopt op 31 december 2003 af. Nadat de oorspronkelijke afloopdatum van 31 december 1998 naar 31 december 2003 was verschoven, hebben mijn diensten u herhaaldelijk meegedeeld dat de Commissie een verdere verlenging van de looptijd van de overeenkomst niet zou accepteren. De overeenkomst voorziet in een controlefase van 12 maanden, hetgeen inhoudt dat de bouw, de assemblage en de indienstneming van de fabriek vóór 31 december 2002 hun beslag moeten krijgen. Graag zou de Commissie gedetailleerde toelichtingen en verklaringen krijgen waaruit blijkt dat dat haalbaar is, alsmede een bevestiging van Carbona en de andere contractanten over de tijd die zij voor hun deel van het werk nodig hebben. Afhankelijk van uw antwoord en de door u aangevoerde argumenten zou de Commissie haar standpunt kunnen heroverwegen. [...]”
Het staat evenwel aan de partij die zich op een overschrijding van de termijn beroept om het bewijs te leveren van de datum waarop die termijn is beginnen te lopen. Het ontbreken van dit bewijs kan niet worden gecompenseerd door een reeks aanwijzingen die doen vermoeden dat de verzoeker een brief op een eerdere datum heeft ontvangen dan hij zegt.

De in de artikelen 90 en 91 van het Statuut bedoelde termijn van drie maanden om een klacht in te dienen tegen een bezwarend besluit en om beroep in te stellen tegen een uitdrukkelijk of stilzwijgend besluit tot afwijzing van de klacht, zijn van openbare orde en staan niet ter beschikking van de partijen of de rechter, daar zij ertoe strekken de duidelijkheid en de zekerheid van de rechtssituaties te waarborgen.

De precieze juridische kwalificatie van een brief staat uitsluitend ter beoordeling van het Gerecht en is niet afhankelijk van de wil van partijen. De brief waaruit duidelijk blijkt dat een ambtenaar, zonder uitdrukkelijk om intrekking van een besluit te verzoeken, langs minnelijke weg genoegdoening tracht te verkrijgen, of waarin de betrokkene duidelijk het voornemen te kennen geeft, het bezwarend besluit aan te vechten, is een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut.

Een brief die geen enkele verwijzing naar artikel 90 van het Statuut noch het woord „klacht” bevat en waarin de schrijver op geen enkele wijze de rechtmatigheid van een aanstellingsbesluit betwist, maar slechts een aantal vragen stelt en om de overlegging van bepaalde stukken verzoekt, kan niet worden aangemerkt als een klacht in de zin van deze bepaling.

(cf. punten 28, 30, 32 en 33)

Referentie: Gerecht 7 juni 1991, Weyrich/Commissie, T-14/91, Jurispr. blz. II-235, punt 39; Gerecht 8 april 1992, Costacurta/Commissie, T-18/91, Jurispr. blz. II-1655, punt 18; Gerecht 30 april 1998, Cordiale/Parlement, T-205/95, JurAmbt. blz. I-A-177 en II-551. punt 34; Gerecht 14 juli 1998, Brems/Raad. T-219/97, JurAmbt. blz. I-A-381 en II-1085, punten 45 en 46
2.

Steunmaatregelen van de staten — Begrip — Maatregelen ter compensatie van structurele nadelen van ondernemingen die in bepaalde regio van lidstaat zijn gevestigd — Daaronder begrepen — Aantasting van mededinging — Overheidsmaatregelen om mededingingsvoorwaarden in bepaalde economische sector aan te passen aan die welke in andere lidstaten heersen — Ontoelaatbaarheid (Art. 87, lid 1, EG) (cf. punten 28, 29)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handelingen - Handelingen van Parlement die jegens derden rechtsgevolgen in leven beogen te roepen - Begrip - Kaderovereenkomst van 5 juli 2000 over betrekkingen tussen Parlement en Commissie - Daarvan uitgesloten

(Art. 197, derde alinea, EG en 230, vierde alinea, EG)

Samenvatting

$$Alle maatregelen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, zijn aan te merken als voor beroep tot nietigverklaring vatbare besluiten en handelingen in de zin van artikel 230 EG.

Uit de tekst van het kaderakkoord van 5 juli 2000 over de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie blijkt, dat het niet tot doel heeft het recht van de parlementsleden om individueel vragen te stellen aan de Commissie, te beknotten, maar enkel om het Parlement in staat te stellen ruimere controlebevoegdheden uit te oefenen op de werkzaamheid van de Commissie, door van deze laatste vertrouwelijke informatie te verkrijgen waarvan de verstrekking voordien niet was geregeld. De omstandigheid dat volgens het kaderakkoord bepaalde informatie enkel kan worden verstrekt aan de in punt 1.4 van bijlage 3 genoemde parlementaire instanties, ontneemt de individueel optredende parlementsleden niet het recht om, net zoals vóór de vaststelling van het akkoord, de Commissie vragen te stellen en van deze laatste een antwoord te ontvangen dat eventueel gepaard kan gaan met de toezending van vertrouwelijke informatie. Het kaderakkoord ziet zelfs niet indirect op de beoordelingsvrijheid van de Commissie om vertrouwelijke informatie te verstrekken bij haar antwoord op een vraag die op grond van artikel 197, derde alinea, EG en overeenkomstig de relevante bepalingen van het reglement van het Parlement is gesteld door een individueel optredend parlementslid. Het kaderakkoord voorziet in een aanvullend mechanisme dat losstaat van het recht van de parlementsleden om de Commissie op grond van artikel 197, derde alinea, EG vragen te stellen, en waardoor het, anders dan wellicht vóór de vaststelling van het kaderakkoord het geval was, mogelijk is geworden om vertrouwelijke informatie aan bepaalde instanties van het Parlement te doen toekomen. Wanneer een verzoek om vertrouwelijke informatie uitgaat van een van de instanties bedoeld in punt 1.4 van bijlage 3 bij het kaderakkoord, dan wordt de verstrekking van die informatie door de Commissie thans door het kaderakkoord beheerst.

Hieruit volgt dat het kaderakkoord, dat zich beperkt tot de regeling van de verhouding tussen de Commissie en het Parlement, de rechtspositie van het individueel optredende parlementslid niet wijzigt wat zijn in artikel 197, derde alinea, EG bedoelde recht betreft, en het in die bepaling gegarandeerde recht niet aantast.

( cf. punten 57, 59-62 )
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Derde kamer)

31 juli 2000

Zaak T-43/00

J. Martínez Lara en M. Urban Penón

tegen

Raad van de Europese Unie

„Ambtenaren — Klachttermijn — Beroep dat kennelijk niet-ontvankelijk is”

Volledige Franse tekst II-753

Betreft:

Beroep tot nietigverklaring van de besluiten van de jury van intern vergelijkend onderzoek Raad/B/260 van 27 november 1998 om verzoekers niet op de lijst van geschikte kandidaten te plaatsen, alsook van het besluit van de secretarisgeneraal van de Raad van 28 juli 1999 om dit vergelijkend onderzoek niet te herkwalificeren.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren – Beroep – Bezwarend besluit – Bevestigend besluit – Daarvan uitgesloten – Verzoek tot herkwalificatie van intern vergelijkend onderzoek

(Ambtenarenstatuut, art. 90 et 91)

Een besluit dat, vergeleken met een eerder besluit, geen enkel nieuw element bevat en derhalve niet in de plaats van dat besluit is gekomen, kan niet als een bezwarend besluit worden aangemerkt. Een dergelijk besluit is niet vatbaar voor beroep.

In dit verband kan een verzoek tot herkwalificatie van een intern vergelijkend onderzoek voor overgang naar een andere categorie dat is ingediend door ambtenaren die voor dat vergelijkend onderzoek zijn geslaagd maar niet op de lijst van geschikte kandidaten zijn geplaatst omdat het vergelijkend onderzoek slechts voor een bepaald aantal posten was georganiseerd, alleen tot doel hebben, te verkrijgen dat zij op de lijst van geschikte kandidaten worden geplaatst. De afwijzing van een dergelijk verzoek door het tot aanstelling bevoegd gezag bevestigt derhalve slechts het besluit om hen niet op die lijst te plaatsen en is derhalve een bevestigend besluit.

(cf. punt 23)

Referentie: Gerecht 3 maart 1994, Cortes Jimenez e.a./Commissie, T-82/92, JurAmbt. blz. I-A-69 en II-237, punt 14; Gerecht 17 september 1998, Pagliarani/Commissie, T-40/98, JurAmbt. blz. I-A-515 en II-1555, punt 28
De jury van een vergelijkend onderzoek kan niet verplicht worden geacht, zelf te onderzoeken of de sollicitanten tot een eerder vergelijkend onderzoek zijn toegelaten. Het staat aan de sollicitanten de jury alle inlichtingen te verschaffen die zij nuttig achten voor het onderzoek van hun sollicitatie. Wanneer de bepalingen van de aankondiging van een vergelijkend onderzoek op duidelijke en ondubbelzinnige wijze voorschrijven dat bewijsstukken bij het sollicitatieformulier moeten worden gevoegd, kan de niet-nakoming van die verplichting door een sollicitant niet tot gevolg hebben dat de jury of het tot aanstelling bevoegd gezag het recht heeft of zelfs verplicht is, in strijd met deze aankondiging te handelen.

(cf. punt 22)

Referentie: Hof 12 juli 1989, Belardinelli e.a./Hof van Justitie, 225/87, Jurispr. blz. 2353; Hof 31 maart 1992, Burban/Parlement, C-255/90 P, Jurispr. blz. I-2253, punt 12
Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 10 april 2000. - Karl L. Meyer tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen en Europese Investeringsbank. - Kennelijke niet-ontvankelijkheid. - Zaak T-361/99.



Jurisprudentie 2000 bladzijde II-02031



Samenvatting



Trefwoorden

Niet-contractuele aansprakelijkheid - Voorwaarden - Onwettigheid - Niet-inleiding van niet-nakomingsprocedure door Commissie of Europese Investeringsbank - Feit dat geen onwettigheid oplevert - Schadevorderingen - Kennelijke niet-ontvankelijkheid

(Art. 226 EG, 237, sub a, EG, en 288 EG)

Samenvatting

$$De omstandigheid dat de Commissie, en mutatis mutandis de Europese Investeringsbank, geen niet-nakomingsprocedure inleidt, levert geen onwettigheid op, zodat die omstandigheid niet kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Commissie of de bank. Derhalve zijn de vorderingen tot schadevergoeding, waarmee in feite wordt opgekomen tegen de omstandigheid dat de Commissie en de bank geen niet-nakomingsprocedure hebben ingeleid tegen een lidstaat, kennelijk niet-ontvankelijk. (cf. punt 13)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Kort geding - Opschorting van uitvoering - Voorlopige maatregelen - Voorwaarden - Spoedeisendheid - Ernstige en onherstelbare schade - Bewijslast

(Art. 242 EG en 243 EG; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 104, lid 2)

Samenvatting

$$De spoedeisendheid van een verzoek in kort geding moet worden getoetst aan de noodzakelijkheid van een voorlopige beslissing ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Deze partij moet aantonen, dat zij niet op de uitspraak in de hoofdzaak kan wachten zonder dergelijke schade te lijden.

Om te kunnen beoordelen of de door de verzoeker gestelde schade ernstig en onherstelbaar is, zodat er gronden zijn om bij wijze van uitzondering de uitvoering van een beschikking op te schorten, dient de rechter in kort geding te beschikken over concrete gegevens, die hem in staat stellen te beoordelen, wat waarschijnlijk de gevolgen zullen zijn indien de gevraagde maatregelen niet worden getroffen. (cf. punten 42-43)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Verordening houdende vaststelling van voorwaarden voor beschikbaarstelling van door geautomatiseerde boekingssystemen verschafte informatie - Beroep ingesteld door verkopers van geautomatiseerde boekingssystemen - Niet-ontvankelijkheid

(Art. 230, vierde alinea, EG; verordening nr. 2299/89 van de Raad, art. 2, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3089/93, en art. 6, lid 1, sub b, punt v, zoals gewijzigd bij verordening nr. 323/1999)

Samenvatting

$$De omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie een maatregel van toepassing is, meer of minder nauwkeurig kan worden bepaald, betekent geenszins dat deze rechtssubjecten moeten worden geacht door die maatregel individueel te worden geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG, zolang vaststaat dat deze toepassing voortvloeit uit een objectieve feitelijke of rechtssituatie die in de betrokken handeling wordt omschreven.

Verkopers van geautomatiseerde boekingssystemen hebben niet aangetoond dat zij individueel zijn geraakt door artikel 6, lid 1, sub b, punt v, van verordening nr. 2299/89 betreffende gedragsregels voor geautomatiseerde boekingssystemen, zoals dat is ingevoegd bij verordening nr. 323/1999, waarin de voorwaarden worden bepaald waaronder een systeemverkoper statistische of andere informatie uit zijn geautomatiseerd boekingssysteem mag verstrekken. Deze verkopers worden door deze bepaling in hun objectieve hoedanigheid van systeemverkoper" geraakt op dezelfde wijze als iedere andere systeemverkoper in de zin van artikel 2 van verordening nr. 2299/89, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3089/93.

( cf. punten 47, 50, 55 )