Wat de besluiten van een jury van een vergelijkend onderzoek betreft, moet de motiveringsplicht in overeenstemming worden gebracht met de eerbiediging van het geheim van de werkzaamheden van de jury, zodat de mededeling van de voor de verschillende toetsen verkregen punten een afdoende motivering van de besluiten van de jury vormt. Een expliciet besluit waarbij wordt geweigerd om de gecorrigeerde schriftelijke toetsen toe te zenden is immers voldoende gemotiveerd, voor zover het verwijst naar artikel 6 van bijlage III bij het Statuut, dat bepaalt dat de werkzaamheden van de jury geheim zijn.

De motivering van een bezwarend besluit heeft tot doel, ten eerste de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om te beoordelen of het besluit gegrond is en of het zin heeft beroep bij de Unierechter in te stellen en, ten tweede, de rechter in staat te stellen zijn toezicht op de rechtmatigheid van dat besluit uit te oefenen.

Indien de betrokkene evenwel, in plaats van zich rechtstreeks tot de Unierechter te wenden, met een beroep op de bepalingen van het Statuut een administratieve klacht bij het tot aanstelling bevoegd gezag indient tegen een besluit van de jury van een vergelijkend onderzoek, is het later door hem ingestelde beroep in rechte slechts ontvankelijk indien hij alle procedurevoorschriften van de voorafgaande klachtprocedure heeft geëerbiedigd.

Als klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut wordt beschouwd de brief waarin een ambtenaar weliswaar niet uitdrukkelijk de intrekking van een besluit vraagt, doch waaruit duidelijk blijkt dat hij langs minnelijke weg genoegdoening tracht te verkrijgen of een brief waarin de verzoeker duidelijk zijn intentie aangeeft om het bezwarende besluit aan te vechten.

Aangezien de precontentieuze procedure tot doel heeft de minnelijke regeling van het op het ogenblik van de klacht ontstane geschil mogelijk te maken, moet het tot aanstelling bevoegd gezag met voldoende nauwkeurigheid kennis kunnen nemen van de argumenten die de ambtenaar tegen het administratieve besluit aanvoert. Hieruit volgt dat de klacht een uitzetting moet bevatten van de middelen en argumenten die worden aangevoerd tegen het administratieve besluit waartegen de klacht is gericht.

Een klacht behoeft overigens geen bijzondere vorm te hebben. Het volstaat dat uit de klacht duidelijk en precies blijkt dat de indiener ervan een jegens hem genomen besluit wil betwisten.

De administratie moet de klachten met een open geest onderzoeken en om vast te stellen dat er sprake is van een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut volstaat het dat een middel vooraf, in het kader van de administratieve procedure, voldoende duidelijk is aangevoerd om het tot aanstelling bevoegd gezag in staat te stellen kennis te nemen van de bezwaren die de betrokkene tegen het bestreden besluit aanvoerde. Zelfs al zijn de middelen of argumenten niet opgenomen in de klacht zelf, voor zover dat gezag daarvan kennis heeft kunnen nemen door middel van een hem afzonderlijk ter beschikking gesteld document, kan de klacht niet niet-ontvankelijk worden geacht.

(cf. punten 63‑66)

Hof: arresten van 31 mei 1988, Rousseau/Rekenkamer, 167/86, Jurispr., EU:C:1988:266, punt 8, en van 14 juli 1988, Aldinger en Virgili/Parlement, 23/87 en 24/87, Jurispr., EU:C:1988:406, punt 13

Gerecht: arresten van 7 maart 1996, Williams/Rekenkamer, T‑146/94, JurAmbt., EU:T:1996:34, punten 44 en 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak; van 13 januari 1998, Volger/Parlement, T‑176/96, JurAmbt., EU:T:1998:1, punt 65, en van 16 februari 2005, Reggimenti/Parlement, T‑354/03, JurAmbt., EU:T:2005:54, punten 43 en 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak