Het tussentijds nieuw onderzoek van een antidumpingrecht strekt volgens artikel 11, lid 3, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (basisverordening), tot verificatie of de antidumpingmaatregelen dienen te worden gehandhaafd. Dienaangaande dienen de instellingen allereerst te beoordelen of de bestaande maatregel dient te worden gehandhaafd, en uit dien hoofde een niet alleen ingrijpende maar ook duurzame wijziging van omstandigheden inzake de dumping vast te stellen. Zodra niet is voldaan aan een van deze cumulatieve voorwaarden, kunnen de instellingen concluderen dat deze geldende maatregel moet worden gehandhaafd.

Derhalve kunnen de instellingen, indien zij zulks passend achten, beginnen met het prospectieve onderzoek en, ingeval zij tot de conclusie komen dat de wijziging van omstandigheden waarop de aanvrager van een nieuw onderzoek zich beroept en die tot een vermindering of verdwijning van de na het oorspronkelijke onderzoek vastgestelde dumping heeft geleid, niet duurzaam is, zich vervolgens bij het nieuwe onderzoek onthouden van nauwkeurige berekening van de dumpingmarge.

Aangezien artikel 11, lid 3, tweede en derde alinea, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (basisverordening) voorts geen aanwijzingen bevat over de volgorde waarin deze twee onderzoeken moeten worden verricht en de instellingen over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken, waaronder de mogelijkheid om een prospectieve beoordeling te maken, is het, indien dat onderzoek niet de noodzaak tot handhaving van de maatregelen aantoont, nutteloos dat de instellingen een gedetailleerde retrospectieve beoordeling verrichten en dus, wat de dumping betreft, de dumpingmarge nader berekenen.

Bij dat prospectieve onderzoek moet de betrokken instelling aan de hand van het bewijsmateriaal van de aanvrager van een nieuw onderzoek nagaan of de dumping zich in de toekomst niet opnieuw zal voordoen of toenemen, zodat geen maatregelen meer noodzakelijk zijn om er een einde aan te maken. De noodzaak tot nieuw onderzoek van een geldende maatregel hangt dus af van de vaststelling dat de omstandigheden aan de oorsprong van de dumping enerzijds ingrijpend zijn gewijzigd en anderzijds duurzaam zijn gewijzigd. Zodra niet is voldaan aan een van deze cumulatieve voorwaarden, kunnen de instellingen concluderen dat die geldende maatregel moet worden gehandhaafd.

Artikel 11, lid 1, van de basisverordening strekt namelijk tot gelding van een antidumpingmaatregel slechts zolang hij noodzakelijk is om een einde te maken aan dumping. Artikel 11, lid 3, van dezelfde verordening strekt tot verificatie van de noodzaak tot handhaving van de antidumpingmaatregelen. De instellingen kunnen dus, als de wijziging van omstandigheden huns inziens niet duurzaam is, zonder in te gaan tegen het doel van artikel 11, lid 1, tot de conclusie komen dat de geldende maatregel dient te worden gehandhaafd.

Het objectieve verschil tussen deze twee procedures bestaat erin dat in het geval van invoer waarvoor een nieuw onderzoek plaatsvindt, reeds definitieve antidumpingmaatregelen zijn ingesteld, en in beginsel voldoende bewijs is geleverd dat het vervallen van die maatregelen waarschijnlijk tot voortzetting of herhaling van dumping en schade zal leiden. Een oorspronkelijk onderzoek van de invoer betreft evenwel juist de vaststelling van het bestaan, de mate en het effect van elke gestelde dumping. De toepassing van artikel 11, lid 3, van de basisverordening laat de doelstellingen van artikel 11, lid 3, van deze verordening hoe dan ook onverlet.

Op het gebied van beschermende handelsmaatregelen maakt de in artikel 11, lid 8, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap, bedoelde terugbetalingsprocedure het mogelijk te verzoeken om terugbetaling van reeds betaalde rechten, indien is aangetoond dat de dumpingmarge op basis waarvan de rechten zijn betaald, niet meer bestaat of tot een lager niveau dan dat van de geldende rechten is teruggevallen. Zij is dus exclusief retrospectief, aangezien zij specifiek toepassing vindt in situaties waarin het antidumpingrecht is betaald, terwijl op de betrokken invoer geen of een geringere dumping is toegepast.

De wijziging van omstandigheden in de zin van artikel 11, lid 3, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (basisverordening) repectievelijk artikel 11, lid 9, van deze verordening verschilt wat het voorwerp ervan betreft. De wijziging van omstandigheden in de zin van artikel 11, lid 3, van deze verordening betreft namelijk dumping en schade. De in artikel 11, lid 9, van deze verordening bedoelde wijziging van omstandigheden betreft evenwel de parameters die tot berekening van de dumpingmarge overeenkomstig met name artikel 2, leden 11 en 12, van deze verordening volgens de gekozen methode zijn toegepast bij het oorspronkelijke onderzoek, dat leidde tot de oplegging van het recht. De overeenkomstig artikel 11, lid 9, van de basisverordening vastgestelde wijziging van omstandigheden kan met name het gevolg zijn van het feit dat een dergelijke in het oorspronkelijke onderzoek gebruikte parameter onbetrouwbaar is geworden.

Anderzijds beschikken de instellingen tot onderzoek van de noodzaak tot handhaving van bestaande maatregelen over een ruime beoordelingsbevoegdheid, met inbegrip van de mogelijkheid tot een prospectieve beoordeling. Wanneer deze noodzaak eenmaal is beoordeeld en de instellingen hebben besloten om de bestaande maatregelen te wijzigen, zijn zij bij de vaststelling van de nieuwe maatregelen gebonden aan het bepaalde in artikel 11, lid 9, van de basisverordening, krachtens hetwelk zij te werk moeten gaan als voorgeschreven in artikel 2 van die verordening.

Artikel 11, lid 9, van de basisverordening vindt namelijk eerst toepassing na de vaststelling van de duurzame aard van een wijziging van omstandigheden overeenkomstig artikel 11, lid 3, van deze verordening en de beslissing krachtens deze bepalingen tot wijziging van de bestaande maatregelen, zodat het noodzakelijk is het bedrag van de dumpingmarge opnieuw te berekenen. Omgekeerd vindt artikel 11, lid 9, geen toepassing wanneer de wijziging van omstandigheden volgens de instellingen niet duurzaam van aard is.

Voorts is de omstandigheid dat artikel 11, lid 3, van de basisverordening het begrip duurzame aard niet uitdrukkelijk vermeldt, van geen belang voor de vraag of artikel 11, lid 9, van deze verordening, gelezen in samenhang met artikel 2, lid 12, ervan, de instellingen verplicht tot nauwkeurige berekening van de dumpingmarge na het tussentijds nieuw onderzoek. Artikel 11, lid 3, van de basisverordening moet, wat dumping betreft, namelijk worden uitgelegd als een machtiging van de instellingen om zowel een retrospectief als prospectief onderzoek te verrichten. De instellingen kunnen, wanneer zij na het prospectief onderzoek tot de conclusie komen dat de wijziging van omstandigheden niet duurzaam van aard is, zich onthouden van nauwkeurige vaststelling van de dumpingmarge.

(cf. punten 90‑92, 94)