ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
c)

Indien de prejudiciële vraag onder b) ontkennend wordt beantwoord (en er tegen een verwijzing naar bepalingen van nationaal recht geen principiële bezwaren bestaan): Staat artikel 10, lid 2, onder p), van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad in de weg aan een uitlegging volgens welke informatie met betrekking tot de herroeping „duidelijk” en „beknopt” is, wanneer de verwijzing naar een bepaling van nationaal recht — in casu § 492, lid 2, BGB in de van 30 juli 2010 tot en met 12 juni 2014 geldende versie — en de doorverwijzing daarin — in casu naar artikel 247, leden 3 tot en met 13, EGBGB in de van 4 augustus 2011 tot en met 12 juni 2014 geldende versie — er onontkoombaar toe leidt dat de consument, naast louter het lezen van wettelijke bepalingen, een juridische subsumptie moet verrichten — bijvoorbeeld of hem de lening is verstrekt tegen de gebruikelijke voorwaarden voor overeenkomsten die worden gewaarborgd door een onroerend goed en de tussentijdse financiering ervan, en of er sprake is van gelieerde overeenkomsten —, om duidelijkheid te verkrijgen welke verplichte informatie moet zijn verstrekt opdat de termijn ingaat waarbinnen zijn leningsovereenkomst kan worden herroepen?
C 131/34

Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door de Comune di Milano tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-167/13, Comune di Milano/Europese Commissie

(Zaak C-160/19 P)

(2019/C 131/39)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Rekwirante: Comune di Milano (vertegenwoordigers: A. Mandarano, E. Barbagiovanni, S. Grassani, avvocati)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-167/13, Comune di Milano/Commissie vernietigen;

— besluit (EU) 2015/1225 van de Europese Commissie van 19 december 2012 betreffende de door SEA SpA ten behoeve van SEA Handling SpA doorgevoerde kapitaalverhogingen (Steunmaatregel SA.21420 (C 14/10) (ex NN 25/10)], nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in de kosten, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding T-167/13 R.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het bestreden arrest heeft het Gerecht het beroep tot nietigverklaring verworpen dat de Comune had ingesteld tegen voornoemd besluit van de Commissie.

Ter ondersteuning van haar beroep voert de Comune di Milano vier middelen aan, die alle vier betrekking hebben op de schending door het Gerecht van artikel 107 VWEU en op het ontbreken in het onderhavige geval van maatregelen die als staatssteun kunnen worden aangemerkt.

Met haar eerste middel betwist de Comune di Milano ten eerste dat de beweerdelijke steunmaatregelen „overheidsgeld” gebruiken en ten tweede voert zij aan dat de door het Gerecht uitgewerkte „toerekenbaarheid”-„toets” in strijd is met de in de Unierechtspraak vastgestelde beginselen.

Met haar tweede middel verwijt de gemeente Milaan het Gerecht schending van de beginselen inzake bewijs van de toerekenbaarheid, zowel uit het oogpunt van de ongelijke behandeling op het gebied van bewijsvoering als uit het oogpunt van het ontbreken van bewijs in „diachrone” zin.

Met het derde middel voert de Comune di Milano aan dat het Gerecht de feiten en de bewijzen onjuist heeft opgevat bij de beoordeling van de bewijzen die de Commissie heeft aangevoerd ter ondersteuning van haar stelling dat de maatregelen aan de Comune di Milano konden worden toegerekend.

Met het vierde middel bekritiseert de Comune di Milano op verschillende punten het geheel van beoordelingen van het Gerecht met betrekking tot de toepassing door de Commissie van het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie en de conclusies die in het arrest in dat verband worden getrokken.
1.

Is het verenigbaar met artikel 267 VWEU en artikel 47, lid 2, van het Handvest van de grondrechten om een nationale bepaling zoals artikel 489, lid 2, van de Nakazatelno-protsesualen kodeks (wetboek van strafvordering) in die zin uit te leggen dat de verwijzende rechter, hoewel hij een prejudiciële vraag heeft gesteld over de rechtmatigheid van een voorlopige hechtenis in een strafprocedure, meteen uitspraak moet doen over die rechtmatigheid in plaats van het antwoord van het Hof van Justitie af te wachten?
Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie

(Zaak C-53/19 P)

(2019/C 112/38)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirantes: Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Interveniënten aan de zijde van verzoeksters in eerste aanleg: Koninkrijk Spanje, Bondsrepubliek Duitsland en Ierland

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

— het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa /Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirantes tegen het besluit van de Commissie van 12 januari 2011 (2), dat betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwirantes één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

— bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

— subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

— subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

— Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

(1) Arrest van 15 november 2018, Banco Santander en Santusa/Commissie (T-399/11 RENV, EU:T:2018:787).

(2) Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).
C 280/15

Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2018 door Next design+produktion GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 18 oktober 2018 in zaak T-533/17, Next design+produktion GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

(Zaak C-819/18 P)

(2019/C 280/19)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Next design+produktion GmbH (vertegenwoordigers: M. Hirsch, Rechtsanwalt, M. Metzner, Rechtsanwältin)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Bij beschikking van 11 juli 2019 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Achtste kamer) de hogere voorziening afgewezen en beslist dat rekwirante haar eigen kosten zal dragen.
Hogere voorziening ingesteld op 28 december 2018 door Mamas and Papas Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 oktober 2018 in zaak T-672/17, Mamas and Papas/EUIPO

(Zaak C-825/18 P)

(2019/C 148/11)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Mamas and Papas Ltd (vertegenwoordigers: S. Malynicz QC, B. Whitehead, J. Dainty, Solicitors)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Conclusies

— vernietigen van het arrest van het Gerecht in zaak T-672/17, Mamas and Papas Ltd/EUIPO;

— uitspraak doen over de kwestie van de eerdere openbaarmaking;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie met betrekking tot de overige voor het Gerecht aangevoerde middelen waarover het nog geen uitspraak heeft gedaan;

— het EUIPO en interveniënte verwijzen in hun eigen kosten en in die van rekwirante.

Middelen en voornaamste argumenten

Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de bevoegdheid van het EUIPO om krachtens artikel 63, lid 1, van de verordening betreffende gemeenschapsmodellen (1) de feiten te onderzoeken betreffende de openbaarmaking van het oudere model. Wanneer de modelhouder uitdrukkelijk beweert dat een eerdere openbaarmaking heeft plaatsgevonden, staat het niet aan het EUIPO om daarover anders te beslissen.

Ten tweede, en in elk geval, wat zijn beoordeling van het bewijs van de eerdere openbaarmaking betreft, heeft het Gerecht het bewijs verkeerd voorgesteld en de feiten onjuist beoordeeld; zijn beslissing bevat materieel onjuiste bevindingen op basis van de aan het Gerecht overgelegde documenten, hetgeen duidelijk blijkt uit het dossier van de zaak.

(1) Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2002, L 3, blz. 1).
5)

Indien het Hof de vierde vraag bevestigend beantwoordt: i) als de luchtvaartmaatschappij niet kan vaststellen of de passagier die met een duurzame verblijfskaart als bedoeld in artikel 20 van richtlijn 2004/38 wil reizen op de datum van de inreis daadwerkelijk een familielid is van een burger van de Unie, is zij dan verplicht om de betrokken persoon de toegang tot het vliegtuig en zijn vervoer naar een andere lidstaat te weigeren? ii) kan aan de luchtvaartmaatschappij die verzuimt om te controleren of aan bovenvermelde voorwaarde is voldaan, dan wel niet weigert een passagier te vervoeren die weliswaar in het bezit is van een duurzame verblijfskaart maar zijn hoedanigheid van familielid niet kan aantonen, om die reden een boete op grond van artikel 26, lid 2, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst worden opgelegd?
1)

Is richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (1) — zoals uitgelegd door het Hof ten aanzien van ondernemingen die actief zijn in de mobieletelecommunicatiesector –, met name de in de artikelen 12 en 13 ervan vastgestelde beperkingen op de uitoefening van de heffingsbevoegdheid van de lidstaten, van toepassing op ondernemingen die vastetelefonie- en internetdiensten aanbieden?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 20 december 2018 — JZ

(Zaak C-806/18)

(2019/C 122/09)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hoge Raad der Nederlanden

Partij in het hoofdgeding

Verzoeker: JZ

Prejudiciële vraag

Is een nationale strafbaarstelling die inhoudt dat strafbaar is verblijf van een onderdaan van een derde land op het grondgebied van Nederland nadat tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, Vreemdelingenwet 2000, terwijl op grond van het nationale recht tevens vaststaat dat deze vreemdeling geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland en voorts vaststaat dat de stappen van de in de terugkeerrichtlijn vastgelegde terugkeerprocedure zijn doorlopen maar daadwerkelijke terugkeer niet heeft plaatsgevonden, verenigbaar met het Unierecht, in het bijzonder met het oordeel van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 26 juli 2017 inzake Ouhrami/Nederland (zaak C-225/16, ECLI:EU:C:2017:590, onder 49) dat het in artikel 11 van de terugkeerrichtlijn (1) bedoelde inreisverbod pas „rechtsgevolgen” teweegbrengt vanaf het tijdstip van terugkeer van de vreemdeling naar zijn land van herkomst of een ander derde land?

(1) Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).
2)

Wanneer een wettelijk neergelegde en toegepaste praktijk ten aanzien van de tewerkstelling van personeel in de reinigingsdiensten van plaatselijke bestuurslichamen in strijd is met de maatregelen ter voorkoming van misbruik als gevolg van de opeenvolging van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waarin werd voorzien bij de regeling tot omzetting van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst in het nationale recht, omvat de verplichting van de nationale rechter tot een met het Unierecht conforme uitlegging van het nationale recht dan ook de toepassing van een nationaalrechtelijke bepaling zoals artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, als bestaande en nog geldende gelijkwaardige wettelijke maatregel in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst, welke de mogelijkheid biedt om de opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die werden gebruikt om te voorzien in permanente en blijvende reinigingsbehoeften van de plaatselijke bestuurlijke lichamen, juridisch correct te kwalificeren als arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd?
—

verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest.
2)

Moet een volgens de eerste prejudiciële vraag vereiste omboeking voldoen aan nadere temporele of kwalitatieve criteria, met name de criteria die worden vermeld in artikel 5, lid 3, onder c), iii), of artikel 8, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 261/2004?
C 82/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 15 november 2018 — Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven

(Zaak C-715/18)

(2019/C 82/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V.

Verwerende partij: Finanzamt Cuxhaven

Prejudiciële vraag

Omvat de toepassing van het verlaagde btw-tarief voor de verhuur van percelen op kampeerterreinen en in caravanparken krachtens artikel 98, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) (btw-richtlijn) in samenhang met bijlage III, punt 12, van de btw-richtlijn eveneens de verhuur van ligplaatsen voor schepen?

(1) PB 2006, L 347, blz. 1.
1)

Dient het Unierecht en inzonderheid richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (1), waarvan de artikelen 2 tot en met 5 met name de verschillende aan de houders van auteursrechten verleende exclusieve rechten vastleggen, aldus te worden uitgelegd dat auteursrechtelijke bescherming uitgesloten is voor werken waarvan de verschijningsvorm noodzakelijk is om een technisch resultaat te bereiken?
2)

Moeten artikel 3, lid 1, en artikel 17 van verordening nr. 2201/2003/EG aldus worden uitgelegd dat de rechter ambtshalve de exceptie van internationale onbevoegdheid van de Roemeense gerechten moet/kan opwerpen bij de behandeling van een zaak die draait om „echtscheiding met minderjarig kind”, wanneer partijen die hun vaste verblijfplaats in een andere lidstaat [van de Europese Unie] (in dit geval Italië) hebben, het niet eens zijn over de keuze van de bevoegde rechter (met als gevolg dat het verzoek wordt afgewezen als niet vallende onder de bevoegdheid van de Roemeense rechter), bij voorrang ten aanzien van de bepalingen van artikel 915, lid 2, van de Codul de procedură civilă (wetboek van burgerlijke rechtsvordering), uit hoofde waarvan de exceptie van exclusieve territoriale onbevoegdheid van de Judecătorie Rădăuţi (rechter in eerste aanleg, Rădăuţi, Roemenië) kan worden opgeworpen (met als gevolg dat deze zich niet bevoegd verklaart om de zaak te beslechten en deze zal overdragen aan de Judecătorie Sectorului 5 București (rechter in eerste aanleg district 5, Boekarest, Roemenië) voor de inhoudelijke behandeling), vooral gezien het feit dat deze artikelen minder gunstig zijn dan het artikel in de nationale wetgeving (artikel 915, lid 2, van Codul de procedură civilă)?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Amtsgericht Nürnberg (Duitsland) op 9 november 2018 — Geld-für-Flug GmbH / Ryanair DAC

(Zaak C-701/18)

(2019/C 72/08)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Nürnberg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Geld-für-Flug GmbH

Verwerende partij: Ryanair DAC

Prejudiciële vraag

Moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat een beding in de algemene vervoersvoorwaarden van een commerciële luchtvaartmaatschappij waarover niet afzonderlijk is onderhandeld en volgens hetwelk een via elektronische weg gesloten overeenkomst met een te vervoeren consument wordt beheerst door het recht van het land waar de luchtvaartmaatschappij is gevestigd, welk recht afwijkt van het recht van de gewone verblijfplaats van de te vervoeren consument, oneerlijk is voor zover het de consument misleidt door hem niet erop te wijzen dat krachtens artikel 5, lid 2, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) (2) slechts in beperkte mate voor een ander recht kan worden gekozen en geen rechtskeuze naar believen kan worden gemaakt, maar uitsluitend de in artikel 5, lid 2, tweede alinea, van de Rome I-verordening genoemde rechtskeuzes mogelijk zijn?

(1) PB 1993, L 95, blz. 29.

(2) PB 2008, L 177, blz. 6.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rēzeknes tiesa (Letland) op 28 november 2018 — Elme Messer Metalurgs / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

(Zaak C-743/18)

(2019/C 54/12)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Rēzeknes tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SIA Elme Messer Metalurgs

Verwerende partij: Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2, punt 7, van verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (1) aldus worden uitgelegd dat een situatie waarin de begunstigde van financiering de omzet die voor de relevante periode is bepaald niet kan realiseren omdat in die periode haar enige vennoot zijn handelsactiviteit heeft gestaakt of insolvabel is verklaard, dient te worden opgevat als een handeling of nalatigheid van een marktdeelnemer (de begunstigde van de financiering) waarbij de algemene begroting van de Europese Unie door een onverschuldigde uitgave wordt of zou kunnen worden benadeeld?

(1) Verordening van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1260/1999 (PB 2006, L 210, blz. 25).
2)

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, zijn de opvoedingsuitkering voor kinderen met een handicap, de aanvulling daarop, of bij gebreke daarvan de uitkering ter compensatie van de handicap enerzijds, en de hulp bij de integratie van kinderen en adolescenten met een handicap als bedoeld in § 35a, boek VIII, van het Sozialgesetzbuch (Duits sociaal wetboek) anderzijds, gelijkgestelde prestaties in de zin van artikel 5, onder a), van verordening nr. 883/2004, gelet op de doelstelling van artikel L. 351-4-1 van de code de la sécurité sociale (Frans wetboek van sociale zekerheid) om de kosten die inherent zijn aan de opvoeding van een kind met een handicap in aanmerking te nemen bij de bepaling van de verzekeringsduur die recht geeft op de uitkering van een ouderdomspensioen?
Hogere voorziening, ingesteld op 27 november 2018 door Duferco Long Products SA tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 18 september 2018 in zaak T-93/17, Duferco Long Products / Commissie

(Zaak C-738/18 P)

(2019/C 35/19)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Duferco Long Products SA (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, R. Luff, M. Favart, Q. Declève, advocaten)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

1. Het bestreden arrest (T-93/17, EU:T:2018:558) vernietigen;

2. Artikel 1, onder f), en artikel 2 van het besluit van de Commissie van 20 januari 2016 betreffende steunmaatregel SA.33926 2013/C (ex 2013/NN, 2011/CP) door België ten uitvoer gelegd ten faveure van Duferco, nietig verklaren;

3. Verweerster verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en van de procedure voor het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar hogere voorziening voert rekwirante aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het heeft geweigerd over te gaan tot een onderzoek van twee rekenfouten die de Commissie heeft gemaakt in het kader van de beoordeling of de zesde maatregel als bedoeld in het besluit van de Commissie van 20 januari 2016 betreffende steunmaatregel SA.33926 2013/C (ex 2013/NN, 2011/CP) als een transactie op gelijke voet kon worden aangemerkt, alsook bij de toepassing van het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie.

Meer bepaald stelt rekwirante dat:

— het Gerecht de wijze waarop de Commissie het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie heeft toegepast, niet naar behoren heeft getoetst;
1)

Verzetten artikel 90 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en het beginsel van de neutraliteit van de btw zich tegen een nationale regeling (of tegen een administratieve praktijk die stoelt op een onduidelijke regeling) die aan een onderneming het recht ontzegt op btw-aftrek evenredig met de discount verleend voor binnenlandse leveringen van goederen op grond dat de fiscale factuur die is uitgereikt door de intracommunautaire leverancier (in de hoedanigheid van vertegenwoordiger van een economische groep) de totale discount toont die is toegekend zowel voor de intracommunautaire goederen als voor de binnenlandse goederen die zijn geleverd op basis van het hetzelfde kadercontract maar zijn geregistreerd als verwervingen uit de referentielidstaat (van een lid van de groep met een ander btw-nummer dan op de discountfactuur staat vermeld)?