ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Torino (Italië) op 11 april 2019 — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL

(Zaak C-299/19)

(2019/C 213/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Torino

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Techbau SpA

Verwerende partij: Azienda Sanitaria Locale AL

Prejudiciële vraag

Staat artikel 2, lid 1, van richtlijn 2000/35/EG (1) in de weg aan een nationale bepaling als artikel 2, lid 1, onder a), van decreto legislativo nr. 231 van 9 oktober 2002, die opdrachten voor de uitvoering van werken, van openbare dan wel particuliere aard, en inzonderheid overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken in de zin van richtlijn 93/37/EEG (2), uitsluit van het begrip „handelstransacties” — gedefinieerd als opdrachten die „uitsluitend of in hoofdzaak betrekking hebben op de levering van goederen of de verrichting van diensten tegen vergoeding” — en dus van de eigen werkingssfeer?

(1) Richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (PB 2000, L 200, blz. 35).

(2) Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken (PB 1993, L 199, blz. 54).
—

De Commissie verzoekt het Hof van Justitie overeenkomstig artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vast te stellen dat de Republiek Slovenië, door in de kantoren van de Bank van Slovenië eenzijdig documenten in beslag te nemen die verband houden met de vervulling van de taken van het ESCB en het Eurosysteem en door in deze zaak op oneerlijke wijze met de ECB samen te werken, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 343 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, artikel 39 van Protocol (Nr. 4) betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de ECB, de artikelen 2, 18 en 22 van Protocol (Nr. 7) betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie en artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
C 182/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 11 februari 2019 — Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus/Comune di Cisternino, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

(Zaak C-109/19)

(2019/C 182/15)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus

Verwerende partijen: Comune di Cisternino, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

Prejudiciële vraag

Staat het Unierecht (en inzonderheid de beginselen van gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten) in de weg aan een nationale regeling (als die van artikel 83, lid 9, artikel 95, lid 10, en artikel 97, lid 5, van de Italiaanse codice dei contratti pubblici) op grond waarvan, indien een deelnemer aan een openbare aanbesteding de arbeidskosten en de kosten voor de veiligheid van de werknemers niet heeft vermeld, dit hoe dan ook leidt tot uitsluiting van de aanbesteding, zonder dat de deelnemer op een later moment de mogelijkheid heeft om gebruik te maken van een „soccorso istruttorio” (speciale procedure voor het herstel van formele tekortkomingen van inschrijvingen), ook wanneer deze vermeldingsverplichting voortvloeit uit voldoende duidelijke en kenbare bepalingen en los van het feit dat in de aankondiging van de opdracht niet uitdrukkelijk wordt verwezen naar de wettelijke verplichting om deze kosten specifiek te vermelden?
6)

Moet artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen regelingen van een lidstaat die voorzien in een direct bij wet verrichte en tot onteigening zonder schadeloosstelling leidende inmenging in een tussen twee particulieren gesloten overeenkomst over een bedrijfspensioen in de vorm van een directe prestatietoezegging, welke inmenging in het nadeel is van een voormalige werknemer van een onderneming die voorzorgsmaatregelen voor de betaling van het bedrijfspensioen heeft getroffen en niet in economische moeilijkheden verkeert?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 21 januari 2019 — CV/Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

(Zaak C-37/19)

(2019/C 182/07)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Corte suprema di cassazione

Partijen in het hoofdgeding

Eiseres tot cassatie: CV

Verweerster in cassatie: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

Prejudiciële vraag

Dienen artikel 7, lid 2, van richtlijn 2003/88/EG (1) en artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, ook los van elkaar beschouwd, aldus te worden uitgelegd dat ze in de weg staan aan nationale wettelijke bepalingen of gebruiken op grond waarvan, na beëindiging van het dienstverband, de financiële vergoeding voor opgebouwde maar niet-opgenomen vakantie (en voor een rechtsinstituut zoals de zogeheten „festività soppresse” [afgeschafte officiële feestdagen, waarvoor verlofdagen in de plaats zijn gekomen], die naar hun aard en functie vergelijkbaar zijn met het jaarlijkse vakantieverlof) niet verschuldigd is wanneer de werknemer zijn recht op vakantie vóór de beëindiging van het dienstverband niet heeft kunnen uitoefenen door een aan de werkgever toe te rekenen omstandigheid (ontslag dat door de nationale rechter bij onherroepelijke uitspraak onrechtmatig is verklaard, met herstel met terugwerkende kracht van het dienstverband), voor de periode gelegen tussen de gedraging van de werkgever en de latere wedertewerkstelling?

(1) Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).
2)

Verzetten de artikelen 45 en 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zich tegen een nationale wettelijke regeling die de verlening van vrijstelling van de opleidings- en diplomavereisten die, in beginsel, gelden voor de toegang tot het beroep van advocaat, voorbehoudt aan bepaalde ambtenaren van dezelfde lidstaat die in die hoedanigheid juridische activiteiten in Frankrijk hebben uitgeoefend bij een overheidsdienst, een openbare dienst of een internationale organisatie, en deze vrijstelling niet verleent aan ambtenaren of voormalige ambtenaren van de Europese Unie die in die hoedanigheid juridische activiteiten hebben uitgeoefend op een of meerdere Unierechtelijke gebieden, binnen de Europese Commissie?
3)

Heeft de luchtvaartmaatschappij (verweerster in deze zaak) voor de toepassing van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 alle redelijke maatregelen genomen — ook al kon de vertraging daarmee niet worden voorkomen — door te analyseren en te concluderen dat het inzetten van een ander vliegtuig de opgelopen vertraging niet zou goedmaken en door de transitpassagier (verzoeker in deze zaak) op de vlucht van de volgende dag te zetten, omdat de luchtvaartmaatschappij slechts één vlucht per dag naar de eindbestemming van de passagier uitvoert?
2.

In de tweede plaats is rekwirante van mening dat in het bestreden arrest i) de feiten onjuist zijn opgevat door een kennelijk onjuiste beoordeling van het bewijsmateriaal, ii) de beginselen inzake de bewijslast zijn geschonden door bepaalde feiten als bewezen te beschouwen, ook al waren zij in strijd met het verstrekte bewijsmateriaal en iii) het beginsel venire contra factum propium non valet is geschonden door het aanvaarden van verklaringen van de Commissie die in strijd zijn met de antwoorden die deze instelling in het kader van het transparantiebeginsel aan burgers heeft gegeven.
1)

Moet verordening (EU) nr. 165/2014 (1), met name artikel 34, lid 3, laatste volzin, en artikel 36,lid 2, ervan, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan eennationale regeling volgens welke bestuurders van motorvoertuigen diemet een digitale tachograaf in de zin van artikel 2, lid 2, onderh), van verordening (EU) nr. 165/2014 zijn uitgerust, in het gevaldat op de bestuurderskaart [artikel 2, lid 2, onder f), van de aangehaaldeverordening] verschillende werkdagen ontbreken waarvoor ook geen registratiebladenaan boord van het voertuig zijn meegenomen, op deze dagen betrekkinghebbende schriftelijke bevestigingen van de werkgever — die moetenvoldoen aan de minimumeisen voor het formulier dat door de Commissieovereenkomstig artikel 11, lid 3, van richtlijn 2006/22/EG (2) is vastgesteld — aan boord van het voertuig moeten meenemenen in geval van controle moeten overleggen?
1)

Is er sprake van een werkzaamheid die valt binnen de werkingssfeer van artikel 132, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), als een belastingplichtige in opdracht van ziekenfondsen verzekerden telefonisch adviseert over verschillende onderwerpen op het gebied van gezondheid en ziekte, zoals in het hoofdgeding aan de orde?
2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Is een overeenkomst tussen een architect en een consument, volgenswelke de architect het ontwerp van een te bouwen eengezinswoning volgensde instructies en wensen van haar opdrachtgever moet uitwerken enin het kader van deze opdracht plannen moet opstellen, een overeenkomstbetreffende de levering van „volgens specificaties van de consument vervaardigdegoederen, of die duidelijk voor een specifieke persoon bestemd zijn” in de zin van artikel16, onder c), en artikel 2, punten 3 en 4, van richtlijn 2011/83/EU?
1)

Moet artikel 4 van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging, teneinde de doeltreffendheid van het Unierecht te waarborgen en de uitoefening van het recht op gezinshereniging (1) — welk recht volgens verzoekster door deze bepaling aan haar wordt toegekend — niet onmogelijk te maken, aldus worden uitgelegd dat het kind van de gezinshereniger aanspraak kan maken op het recht op gezinshereniging wanneer het meerderjarig wordt tijdens de gerechtelijke procedure tegen het besluit waarbij het kind dit recht is ontzegd en dat genomen is toen het nog minderjarig was?
C 164/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 20 februari 2019 — B. M. O./Belgische Staat

(Zaak C-137/19)

(2019/C 164/25)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Raad van State

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: B. M. O.

Verwerende partij: Belgische Staat

Prejudiciële vraag

Moet artikel 4, lid 1, onder c), van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (1), in voorkomend geval juncto artikel 16, lid 1, van dezelfde richtlijn, aldus worden uitgelegd dat van een onderdaan van een derde land wordt vereist dat hij niet alleen op het tijdstip waarop een verzoek om een verblijfsvergunning wordt ingediend, maar ook op het tijdstip waarop de administratie uiteindelijk over dat verzoek beslist, „minderjarig” moet zijn?

(1) PB L 251, blz. 12.
7)

Dient de rechter, ingeval de vijfde en de zesde vraag bevestigend worden beantwoord, met betrekking tot de passende toedeling van de royalty’s of licentierechten in de zin van artikel 158, lid 3, van verordening nr. 2454/93 te toetsen of aan beide voorwaarden van artikel 157, lid 2, van deze verordening is voldaan, namelijk dat de royalty of het licentierecht, zij het gedeeltelijk, betrekking heeft op de ingevoerde goederen en dat de royalty of het licentierecht een verkoopvoorwaarde voor die goederen vormt en, zo ja, dient bij die toetsing de artikel 160 vastgelegde regel in aanmerking te worden genomen volgens welke de in artikel 157, lid 2, bedoelde voorwaarden worden geacht vervuld te zijn indien de verkoper of een met deze verbonden persoon betaling van de royalty’s of licentierechten van de koper verlangt?
3)

Kan een rechter in eerste aanleg, die uitspraak doet nadat zijn beslissing is vernietigd door een hogere rechter en de zaak naar hem is terugverwezen voor het verdere verloop van de procedure, een door de hogere rechter uitgebracht juridisch advies dat voor hem bindend is naast zich neerleggen indien dat advies strijdig is met het EU-recht?
2)

Is de aftrek van de door verzoekende partij Sonaecom SGPS gedragen belasting bij de betaling aan BCP van een commissie voor het regelen en tot stand brengen van een obligatielening die zou zijn aangegaan met het oog op de integratie ervan in de financieringsstructuur van de vennootschappen waarin zij deelnemingen bezit en die, aangezien die investeringen niet hebben plaatsgevonden, uiteindelijk volledig ter beschikking is gesteld van Sonae SGPS, de moedermaatschappij van de groep, verenigbaar met de regels inzake btw-aftrek die zijn neergelegd in de Zesde btw-richtlijn, met name in artikel 4, leden 1 en 2, en artikel 17, leden 1, 2 en 5?
Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-227/10, Banco Santander / Commissie

(Zaak C-52/19 P)

(2019/C 112/37)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Banco Santander, S.A. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

— het beroep tot nietigverklaring toewijzen en de litigieuze beschikking definitief nietig verklaren; en

— de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-227/10, Banco Santander/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen de beschikking van de Commissie van 28 oktober 2009 (2), die betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

— bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

— bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

— subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

— subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

— Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van de beschikking vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

(1) Arrest van 15 november 2018, Banco Santander/Commissie (T-227/10, niet gepubliceerd, EU:T:2018:785).

(2) Beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 7, blz. 48).
2)

Is het om uit te gaan van school- of universitair onderwijs in de zin van artikel 132, lid 1, onder i) en j), van de btw-richtlijn nodig dat voor dit onderwijs ook een cijfer wordt gegeven of is het voldoende als de surf- of zeilcursus in het kader van een evenement van de school of universiteit wordt gevolgd, bijvoorbeeld een klassenuitje?
1)

Is volgens de artikelen 36 en 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en volgens artikel 3 van richtlijn 2009/73/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG, een nationale maatregel toegestaan zoals de aan de orde zijnde, in artikel 35 van de Zakon za energetikata (energiewet) opgenomen en in artikel 11 van Naredba no 2 za regulirane na tsenite na prirodnia gaz (verordening nr. 2 inzake de regulering van de aardgasprijzen) van de Darzhavnata Komisia za energiyno i vodno regulirane (Bulgaarse reguleringscommissie voor energie en water, hierna: „KEVR”) van 19 maart 2013 nader vormgegeven maatregel op grond waarvan de volledige financiële belasting die samenhangt met de openbaredienstverplichtingen die aan de energiebedrijven zijn opgelegd, door hun afnemers dient te worden gedragen, in aanmerking nemende dat: a) de uit de openbaredienstverplichtingen voortvloeiende economische belasting niet alle energiebedrijven treft; b) de kosten van de openbaredienstverplichtingen hoofdzakelijk worden gedragen door de eindafnemers die deze niet kunnen aanvechten, hoewel zij aardgas tegen vrij tot stand gekomen prijzen van de eindleveranciers betrekken; c) er geen sprake is van differentiatie van de economische belasting die voortvloeit uit de nakoming van de openbaredienstverplichtingen en die door verschillende soorten afnemers wordt gedragen; d) een beperking van de duur van de toepassing van deze maatregel ontbreekt; e) de waarde van de openbaredienstverplichtingen wordt berekend op grond van de kostenverrekeningsmethode volgens een prognosemodel.
2)

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord: Is artikel 3, lid 3, juncto bijlage A, onder b) en c), van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG sedert 1 juli 2004 rechtstreeks van toepassing op een privaatrechtelijk (in de vorm van een Duitse GmbH) georganiseerd leveringsbedrijf, aangezien de genoemde bepalingen van deze richtlijn inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk zijn en dus zonder verdere omzettingshandeling kunnen worden toegepast, en de burger rechten verlenen ten aanzien van een organisatie die, ondanks haar privaatrechtelijke rechtsvorm, onder gezag van de staat staat omdat deze de enige aandeelhouder van de onderneming is?
5)

Als vraag 4 ontkennend wordt beantwoord: Is het volledig aan de nationale rechter om op basis van de omstandigheden van het geval een oordeel te geven over wat moet worden verstaan onder ‘aan wie redelijkerwijs kan worden verweten’ of is de rechter gehouden daarbij bepaalde Europeesrechtelijke waarborgen in acht te nemen?
—

verwijzing van de Commissie in de kosten die rekwirante heeft gemaakt in de onderhavige hogere voorziening voor het Hof en in de vorige procedure voor het Gerecht.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Erding (Duitsland) op 10 december 2018 — U.B. en T.V./Eurowings GmbH

(Zaak C-776/18)

(2019/C 82/13)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Erding

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: U.B., T.V.

Verwerende partij: Eurowings GmbH

Prejudiciële vraag

Moet in geval van annulering als bedoeld in artikel 5 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) ook worden aangenomen dat er sprake is van een aanbod van een alternatieve vlucht die de passagiers in staat stelt hun eindbestemming minder dan twee uur na de geplande aankomsttijd te bereiken, wanneer deze alternatieve vlucht wordt uitgevoerd naar een andere dan de in de boekingsbevestiging vermelde luchthaven, wanneer deze luchthaven in dezelfde regio is gelegen?

(1) Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).
—

Rekwirante verzoekt het Hof haar hogere voorziening toe te wijzen, het bestreden arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 4 oktober 2018 in zaak Τ-272/16 te vernietigen, voor zover haar beroep daarbij wordt verworpen, het beroep van de Helleense Republiek van 25 juni 2016 toe te wijzen, uitvoeringsbesluit 2016/417/EG van de Europese Commissie van 17 maart 2016 (1) nietig te verklaren, voor zover daarbij (a) een financiële correctie van 166 797 866,22 EUR wordt opgelegd voor de aanvraagjaren 2012-2013 op het gebied van ontkoppelde rechtstreekse steun; b) een financiële correctie van in totaal 3 880 460,50 EUR wordt opgelegd voor de boekjaren 2010-2013 op het gebied van plattelandsontwikkeling Efpo as 1 + 3 — investeringsgerichte maatregelen 125 en 121 (2007-2013), en de Commissie te verwijzen in de kosten
1)

Is een uitlegging van artikel 23, lid 1, onder c), van de Código do Imposto sobre o rendimento das Pessoas Coletivas (wetboek inzake de vennootschapsbelasting) — in de in 2013 geldende versie — in die zin dat na de omgekeerde fusie waarvan in dit geding sprake is, de rente en overige financiële kosten, voortvloeiend uit met derden of met verbonden vennootschappen afgesloten leningen (welke kosten de overgenomen vennootschap zou hebben kunnen aftrekken indien er geen fusie had plaatsgevonden) die zijn aangegaan voor de verwerving van het kapitaal van de dochtervennootschap (de overnemende vennootschap) en als gevolg van de fusie zijn overgegaan, niet langer aftrekbaar zijn van de belastinggrondslag van de overnemende vennootschap, verenigbaar met het Europees recht, met name wanneer deze niet-aftrekbaarheid van financiële kosten concentraties als bedoeld in richtlijn 2009/133/EG van de Raad (1) zou kunnen belemmeren of beperken, hetgeen in strijd zou zijn met de beginselen en doelstellingen van die richtlijn, en met artikel 4 daarvan?
1)

Moeten de artikelen 8 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie alsmede artikel 7, onder f), van richtlijn 95/46/EG (1) betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling zoals aan de orde in het hoofdgeding, namelijk artikel 5, lid 2, van Legea nr. 677/2001 en artikel 6 van Decizia nr. 52/2012 van de ANSPDCP (Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal), die voorziet in de mogelijkheid van videotoezicht om de veiligheid en de bescherming van personen, goederen en waardevolle voorwerpen te garanderen en voor het verwezenlijken van gerechtvaardigde belangen, zonder toestemming van de betrokken persoon?
3)

Is de nationale wettelijke norm van artikel 62, lid 2, van de ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii verenigbaar met het Unierecht en, in het bijzonder, met de norm van artikel 4, lid 2, onder a), gelezen in samenhang met artikel 2, lid 1, onder c), van kaderbesluit 2004/757/JBZ en, zo ja, is de wijze waarop het begrip „grote hoeveelheid psychotrope stoffen en verdovende middelen” wordt opgevat door de Poolse nationale rechters in strijd met de Unierechtelijke regel dat er een zwaardere straf dreigt voor wie zich met het oog op de handelingen bedoeld in artikel 2, lid 1, onder c), van kaderbesluit 2004/757/JBZ schuldig heeft gemaakt aan het bezit van een grote hoeveelheid drugs?