ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑579/15

Daniel Adam Popławski

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de rechtbank Amsterdam)

„Prejudiciële verwijzing – Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2002/584/JBZ – Europees aanhoudingsbevel en procedures van overlevering tussen de lidstaten – Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging – Artikel 4, punt 6 – Verbintenis van de uitvoerende lidstaat om de straf overeenkomstig zijn nationale recht ten uitvoer te leggen – Toepassing – Verplichting tot conforme uitlegging”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 29 juni 2017

Justitiële samenwerking in strafzaken–Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten–Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel–Aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of van een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel–Weigering van de tenuitvoerlegging die afhankelijk is van het bezit, door de staatsburger van een andere lidstaat, van een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd–Geen daadwerkelijke overname van de tenuitvoerlegging van de straf–Ontoelaatbaarheid (Kaderbesluit 2002/584 van de Raad, art. 4, punt 6)

Justitiële samenwerking in strafzaken–Kaderbesluiten ter harmonisatie van de nationale wettelijke regelingen–Uitvoering door de lidstaten–Verplichting tot conforme uitlegging van het nationale recht–Grenzen–Eerbiediging van de algemene rechtsbeginselen–Uitlegging contra legem van het nationale recht–Ontoelaatbaarheid (Kaderbesluit 2002/584 van de Raad)

Justitiële samenwerking in strafzaken–Kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten–Gronden tot facultatieve weigering van tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel–Geen rechtstreekse werking–Verplichting voor de nationale rechterlijke instanties om de nationale voorschriften uit te leggen tegen de achtergrond van de bewoordingen en het doel van het kaderbesluit–Aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of van een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel–Weigering van de tenuitvoerlegging die afhankelijk is van het bezit, door de staatsburger van een andere lidstaat, van een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd–Verplichting voor de rechterlijke autoriteiten van de uitvoerende lidstaat om te garanderen dat de straf in kwestie daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd (Kaderbesluit 2002/584 van de Raad, art. 4, punt 6)
Zaak C‑336/15

Unionen

tegen

Almega Tjänsteförbunden

en

ISS Facility Services AB

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Arbetsdomstol)

„Prejudiciële verwijzing – Sociaal beleid – Richtlijn 2001/23/EG – Artikel 3 – Behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen – Collectieve overeenkomsten die van toepassing zijn op de verkrijger en de vervreemder – Aanvullende opzegtermijn verleend aan ontslagen werknemers – Inaanmerkingneming van de bij de vervreemder vervulde dienstjaren”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 april 2017

Sociaal beleid – Harmonisatie van de wetgevingen – Overgang van ondernemingen – Behoud van de rechten van de werknemers – Richtlijn 2001/23 – Rechten en verplichtingen in de zin van artikel 3 – Verplichting voor de verkrijger om, wanneer hij ruim een jaar na de overgang van de onderneming een werknemer ontslaat, bij de berekening van het aantal dienstjaren van die werknemer het aantal dienstjaren mee te tellen dat die werknemer bij de vervreemder heeft vervuld

(Richtlijn 2001/23 van de Raad, art. 9)

Artikel 3 van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen moet aldus worden uitgelegd dat de verkrijger, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, wanneer hij ruim een jaar na de overgang van de onderneming een werknemer ontslaat, bij de berekening van het aantal dienstjaren van die werknemer, dat bepalend is voor de opzegtermijn waarop deze recht heeft, het aantal dienstjaren moet meetellen dat die werknemer bij de vervreemder heeft vervuld.

(zie punt 33 en dictum)
Zaak C‑420/15

Strafzaak

tegen

U

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de tribunal de première instance francophone de Bruxelles)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 45 VWEU – Vrij verkeer van werknemers – Verplichting tot inschrijving van een voertuig dat toebehoort aan een persoon die in België verblijft, en dat bestemd is om te worden gebruikt in Italië”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 31 mei 2017

Vrij verkeer van personen – Werknemers – Beperkingen – Werknemers die in een lidstaat verblijven en als eigenaar over een in een andere lidstaat ingeschreven voertuig beschikken – Voertuig dat is bestemd om vooral op het grondgebied van laatstgenoemde lidstaat te worden gebruikt – Verplichting om het voertuig in te schrijven in de lidstaat van verblijfplaats – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 267 VWEU)

Artikel 45 VWEU moet in die zin worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan een ingezeten werknemer een motorvoertuig waarvan hij de eigenaar is, maar dat al in een andere lidstaat is ingeschreven en is bestemd om vooral op het grondgebied van laatstgenoemde lidstaat te worden gebruikt, in eerstgenoemde lidstaat moet inschrijven.

(zie punt 31 en dictum)
Artikel 28, lid 1, van verordening (EG) nr. 612/2009 van de Commissie van 7 juli 2009 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 173/2011 van de Commissie van 23 februari 2011, moet aldus worden uitgelegd dat bevroren of diepgevroren kippen waarvan het watergehalte de maxima overschrijdt die zijn vastgesteld in verordening nr. 543/2008, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening nr. 1239/2012, geen producten zijn die in normale omstandigheden op het grondgebied van de Unie in de handel kunnen worden gebracht en die voldoen aan het vereiste van gezonde handelskwaliteit, zelfs indien daarvoor een door de bevoegde autoriteit afgegeven gezondheidscertificaat is verkregen.

De exporteur van bevroren of diepgevroren kippen heeft volgens artikel 118, lid 2, en artikel 119, lid 1, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 450/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (gemoderniseerd douanewetboek) enerzijds het recht om persoonlijk of via een vertegenwoordiger aanwezig te zijn bij het onderzoek van de goederen of bij de monsterneming, en kan anderzijds verzoeken om een aanvullend onderzoek of aanvullende bemonstering van de betrokken goederen indien hij van mening is dat de door de bevoegde autoriteiten verkregen resultaten niet geldig zijn. Het douanewetboek verleent de marktdeelnemers aldus een soortgelijk recht als dit waarin artikel 16, lid 5, van verordening nr. 543/2008 voorziet.

(zie punten 58, 61, dictum 4)
Artikel 4, onder a) en c), en artikel 5, leden 1 en 2, van richtlijn 91/250 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s moeten aldus worden uitgelegd dat de eerste verkrijger van een kopie van een computerprogramma met een onbeperkte gebruikslicentie weliswaar het recht heeft om die kopie en de bijbehorende licentie tweedehands door te verkopen aan een nieuwe verkrijger, maar dat, als de originele fysieke drager van de hem oorspronkelijk geleverde kopie beschadigd raakt, wordt vernietigd of verloren gaat, hij zijn reservekopie van dat programma niet aan die nieuwe verkrijger mag verstrekken zonder toestemming van de rechthebbende.

Aan de rechtmatige verkrijger van een kopie van een computerprogramma die voor dat programma een onbeperkte gebruikslicentie heeft, maar niet meer beschikt over de originele fysieke drager waarop die kopie hem oorspronkelijk werd geleverd, omdat hij die fysieke drager heeft vernietigd, beschadigd of verloren, kan immers niet reeds op grond daarvan de mogelijkheid worden ontzegd om die kopie tweedehands door te verkopen aan een derde, aangezien dit het verval van het distributierecht als bedoeld in artikel 4, onder c), van richtlijn 91/250 zijn nuttig effect zou ontnemen.

De rechtmatige verkrijger van een onbeperkte gebruikslicentie voor een kopie van een tweedehands computerprogramma moet dan ook dat programma kunnen downloaden vanaf de website van de houder van het auteursrecht. Die download is immers een reproductie van een computerprogramma die noodzakelijk is om hem in staat te stellen dat programma voor het beoogde doel te gebruiken.

De eerste verkrijger van de kopie van een computerprogramma waarvoor het distributierecht van de auteursrechthebbende op grond van artikel 4, onder c), van richtlijn 91/250 is vervallen, moet echter, wanneer hij die kopie tweedehands doorverkoopt, alle in zijn bezit zijnde kopieën op het moment van wederverkoop onbruikbaar maken om geen inbreuk te maken op het in artikel 4, onder a), van die richtlijn bedoelde exclusieve recht van die rechthebbende om zijn computerprogramma te reproduceren.

(zie punten 53‑55, 57 en dictum)
Zaak C‑412/15

TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH

tegen

Finanzamt Kassel II – Hofgeismar

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hessische Finanzgericht)

„Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang — Artikel 132, lid 1, onder d) — Leveringen van menselijke organen, menselijk bloed en moedermelk — Draagwijdte — Verwerkt en voor industriële doeleinden gebruikt plasma uit menselijk bloed”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 oktober 2016

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Vrijstellingen – Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang – Levering van menselijke organen, menselijk bloed en moedermelk – Begrip menselijk bloed – Verwerkt en voor industriële doeleinden gebruikt plasma uit menselijk bloed – Daarvan uitgesloten

[Richtlijn 2006/112 van de Raad, art. 132, lid 1, d)]

Artikel 132, lid 1, onder d), van richtlijn 2006/112 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat onder leveringen van menselijk bloed, waarvoor de lidstaten krachtens deze bepaling vrijstelling moeten verlenen, niet de leveringen van uit menselijk bloed gewonnen plasma vallen, wanneer dit plasma niet voor rechtstreeks therapeutisch gebruik, maar uitsluitend voor de vervaardiging van geneesmiddelen is bestemd.

Artikel 132, lid 1, onder d), van richtlijn 2006/112 heeft enkel betrekking op handelingen die rechtstreeks verband houden met de gezondheidszorg of een therapeutisch doel hebben. Het zogenaamde „industriële” plasma, te weten het plasma waarvan de levering niet rechtstreeks bijdraagt tot activiteiten van algemeen belang, daar het is bestemd om te worden geïntegreerd in een industriële productie, met name voor de vervaardiging van geneesmiddelen, kan dus niet onder de in die bepaling bedoelde vrijstelling vallen. Bijgevolg valt enkel plasma dat daadwerkelijk is bestemd voor rechtstreeks therapeutisch gebruik, onder de vrijstelling van artikel 132, lid 1, onder d), van richtlijn 2006/112.

(zie punten 31, 35, 36, 40 en dictum)
Zaak C‑261/15

Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV

tegen

Gregory Demey

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het vredegerecht Ieper)

„Spoorvervoer — Verordening (EG) nr. 1371/2007 — Rechten en verplichtingen van reizigers — Geen vervoerbewijs — Geen tijdige regularisatie — Strafbaar feit”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 21 september 2016

Vervoer – Spoorwegvervoer – Verordening nr. 1371/2007 – Rechten en verplichtingen van treinreizigers – Rit zonder vervoerbewijs die niet tijdig wordt geregulariseerd – Geen contractuele band tussen de reiziger en de spoorwegonderneming

(Verordening nr. 1371/2007 van het Europees Parlement en de Raad, bijlage I, art. 6, lid 2)

Artikel 6, lid 2, in fine, van aanhangsel A bij het Verdrag betreffende het internationaal spoorwegvervoer (COTIF), dat is opgenomen in bijlage I bij verordening nr. 1371/2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen nationale bepalingen op grond waarvan een persoon die de trein neemt zonder vervoerbewijs en zijn situatie niet binnen de in die bepalingen neergelegde termijnen regulariseert, geen contractuele band heeft met de spoorwegonderneming.

Die bepaling veronderstelt immers het bestaan van een eerder gesloten vervoerovereenkomst en heeft slechts betrekking op het bewijs van het bestaan van een dergelijke overeenkomst. Bijgevolg ziet zij niet op de voorwaarden voor de totstandkoming van een vervoerovereenkomst en worden die voorwaarden geregeld door de relevante nationale bepalingen.

(cf. punten 26, 30, 34, 35 en dictum)
Een lidstaat komt de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 4, lid 3, van richtlijn 2001/80 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties, gelezen in samenhang met bijlage VI, deel A, ervan, niet na door die richtlijn niet juist toe te passen op een elektriciteitscentrale.

Ook al zou in dat verband vaststaan dat over de afwijking bepaald in voetnoot 3 van bijlage VI, deel A, van richtlijn 2001/80 is onderhandeld om daaronder een installatie te doen vallen die vaste brandstof met minder dan 10 % vluchtige bestanddelen gebruikt, dan nog zou deze installatie aan de in die bepaling gestelde criteria moeten beantwoorden om voor die afwijking in aanmerking te komen en te blijven.

Bovendien kan een lidstaat zich niet met succes beroepen op veiligheidsoverwegingen en overwegingen van louter economische aard om de verweten niet-nakoming te betwisten.

(zie punten 50‑53 en dictum)
Zaak C‑461/15

E.ON Kraftwerke GmbH

tegen

Bundesrepublik Deutschland

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin)

„Prejudiciële verwijzing — Milieu — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie — Richtlijn 2003/87/EG — Geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten — Besluit 2011/278/EU — Wijziging van de toewijzing — Artikel 24, lid 1 — Informatieverplichting van de exploitant van de installatie — Omvang”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 8 september 2016

Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2003/87 – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten – Overgangsregeling voor de kosteloze toewijzing van emissierechten – Verplichting voor de lidstaten om erop toe te zien dat de exploitanten mededeling doen van de wijzigingen in hun installaties – Omvang

(Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10 bis; besluit 2011/278 van de Commissie, art. 24, lid 1)

Artikel 24, lid 1, van besluit 2011/278 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87 moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een lidstaat van de ondernemingen die onder de regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten in de Europese Unie vallen en recht hebben op een kosteloze toewijzing van deze emissierechten, eist dat zij informatie over alle geplande of effectieve veranderingen van de capaciteit, het activiteitsniveau en de werking van een installatie verstrekken, zonder deze eis te beperken tot informatie die betrekking heeft op wijzigingen die mogelijk van invloed zijn op deze toewijzing.

Uit het bepaalde in artikel 24 van dit besluit komt namelijk naar voren dat dit tot doel heeft dat rekening wordt gehouden met de veranderingen in de werking van de installaties teneinde, enerzijds, wat de lidstaten betreft, in eerste instantie het aantal emissierechten vast te stellen dat kosteloos aan de gevestigde installaties op hun grondgebied wordt toegewezen, en anderzijds, wat de Commissie betreft, in tweede instantie de uiteindelijke totale jaarlijkse hoeveelheid kosteloos toegewezen emissierechten vast te stellen.

Vanuit dit oogpunt moeten de lidstaten verzekeren dat de van de exploitanten verzamelde en voor de toewijzing gebruikte gegevens volledig, samenhangend en van een zo groot mogelijke nauwkeurigheid zijn. Het is bijgevolg aan de lidstaten om zelf vast te stellen welke voor de bevoegde autoriteiten relevante informatie bij de exploitanten moet worden verzameld.

(cf. punten 36, 37, 40 en dictum)
Wanneer de Raad de totaal toegestane vangsten vaststelt en de vangstmogelijkheden over de lidstaten verdeelt, moet hij een ingewikkelde economische situatie beoordelen, ten aanzien waarvan hij over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt. In dergelijke omstandigheden geldt de discretionaire bevoegdheid van de Raad niet slechts voor de vaststelling van de aard en draagwijdte van de vast te stellen bepalingen, doch tot op zekere hoogte ook voor de vaststelling van de basisgegevens. Bij zijn toezicht op de uitoefening van een dergelijke bevoegdheid mag de rechter alleen nagaan of daarbij geen kennelijke fout of misbruik is gemaakt en of het betrokken gezagsorgaan zich niet kennelijk buiten de grenzen van zijn beoordelingsbevoegdheid heeft begeven.

In dat verband voorziet artikel 6, lid 2, van verordening nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid weliswaar in een verplichting om bij het vaststellen van instandhoudingsmaatregelen „rekening te houden” met de beschikbare wetenschappelijke, technische en economische adviezen, maar die bepaling verhindert de Uniewetgever evenwel niet om dergelijke instandhoudingsmaatregelen vast te stellen wanneer er geen overtuigende wetenschappelijke, technische en economische adviezen zijn. Immers, maatregelen tot instandhouding van visbestanden behoeven niet geheel in overeenstemming met de wetenschappelijke adviezen te zijn, en het ontbreken of de niet-overtuigende aard van dergelijke adviezen behoeft de Raad niet te beletten de maatregelen te treffen die hij voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid noodzakelijk acht. Hieruit volgt dat de Raad de bevoegdheid had om, in het kader van verordening nr. 1367/2014 tot vaststelling, voor 2015 en 2016, van de vangstmogelijkheden voor vissersvaartuigen van de Unie voor bepaalde bestanden van diepzeevissen, een gemeenschappelijke totale toegestane vangst voor rondneusgrenadier en noordelijke grenadier vast te stellen, ook al bestonden er geen overtuigende wetenschappelijke gegevens betreffende de aanwezigheid en de vangst van die twee vissoorten in de betrokken beheersgebieden, wanneer hij van mening was dat die maatregel geschikt was voor de instandhouding van de rondneusgrenadierbestanden.

(zie punten 46, 49‑51)
Het begrip „vervoerder” op wie de in artikel 96, lid 2, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 648/2005, bedoelde verplichting rust om de goederen ongeschonden bij het douanekantoor van bestemming aan te brengen, moet in die zin worden uitgelegd dat het duidt op elke persoon, daaronder begrepen de ondervervoerder, die het feitelijke vervoer van de onder de regeling extern communautair douanevervoer geplaatste goederen verricht en dit vervoer heeft aanvaard in de wetenschap dat deze goederen onder die regeling waren geplaatst.

Artikel 96, lid 2, van verordening nr. 2913/92 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening nr. 648/2005, moet in die zin worden uitgelegd dat een ondervervoerder die, enerzijds, de goederen, samen met het document voor douanevervoer, op de parkeerplaats van het douanekantoor van bestemming heeft overhandigd aan de hoofdvervoerder en, anderzijds, de goederen weer heeft overgenomen voor een volgend traject, slechts verplicht was zich ervan te vergewissen dat zij bij het douanekantoor van bestemming waren aangebracht en slechts aansprakelijk kan worden gesteld voor het feit dat zij niet waren aangebracht, indien hij, toen hij de goederen opnieuw heeft overgenomen, wist dat de regeling douanevervoer niet regelmatig was beëindigd. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om dit na te gaan.

De in die bepaling bedoelde aansprakelijkheid van de vervoerder berust immers op het feit dat hij de goederen materieel onder zich heeft. Bijgevolg bevrijdt de vervoerder die deze controle over de goederen overdraagt aan een andere vervoerder door hem de goederen te overhandigen, zich in beginsel van deze verplichting uit hoofde van die bepaling, mits deze andere vervoerder weet dat de goederen onder de regeling communautair douanevervoer zijn geplaatst. Hoewel de onderwerping van goederen aan douanetoezicht in de zin van artikel 37 van het douanewetboek zich ertegen verzet dat de vervoerder zich zou kunnen bevrijden van de krachtens artikel 96, lid 2, van dat wetboek op hem rustende aansprakelijkheid door de goederen aan ongeacht welke andere persoon te overhandigen, kan die vervoerder zich niettemin van deze aansprakelijkheid bevrijden door de goederen te overhandigen aan een andere persoon op wie overeenkomstig genoemd artikel 96 een verplichting rust om de goederen naar behoren aan te brengen bij het douanekantoor van bestemming, zoals een andere vervoerder die de goederen aanvaardt in de wetenschap dat deze onder de regeling communautair douanevervoer zijn geplaatst.

(zie punten 31, 32, 39, dictum 2)