ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In artikel 1, sub 5, van richtlijn 83/189 wordt het begrip „technisch voorschrift” omschreven als volgt:

„technische specificaties, met inbegrip van de hierop toepasselijke bestuursrechtelijke bepalingen die de jure of de facto moeten worden nageleefd voor het verhandelen of het gebruik [van een produkt] in een Lid-Staat of in een groot deel van deze Staat (...)”.

Voorts wordt in artikel 1, sub 1, van richtlijn 83/189, in de gewijzigde versie van richtlijn 88/182, het begrip „technische specificatie” omschreven als volgt:

„specificatie die voorkomt in een document ter omschrijving van de vereiste kenmerken van een produkt, zoals kwaliteitsniveaus, prestatie, veiligheid of afmetingen, met inbegrip van de voorschriften inzake terminologie, symbolen, proefnemingen en procfnemingsmethoden, verpakking, het merken of etiketteren, zoals die op het produkt van toepassing zijn, alsmede produktiemethodes en -procédés voor landbouwprodukten in de zin van artikel 38, lid 1, van het Verdrag, voor produkten bestemd voor menselijke of dierlijke voeding en voor geneesmiddelen als omschreven in artikel 1 van richtlijn 65/65/EEG (...), laatstelijk gewijzigd bij richtlijn 87/21/EEG (...)”.

Gelet op deze twee bepalingen zijn technische voorschriften mijns inziens alle praktijken en wettelijke, bestuursrechtelijke of administratieve maatregelen waarbij de produktio en de verhandeling van goederen aan bepaalde voorwaarden worden onderworpen. Er moet dus aan drie voorwaarden zijn voldaan, wil er sprake van een technische voorschrift zijn: het moet gaan om een feitelijk of rechtens bindende handeling van een Lid-Staat, die van invloed is op de produktie of de verhandeling van goederen. ( 18 )
De bepalingen waarop de Commissie de vrijwaringsmaatregelen baseerde, zijn die van verordening (EEG) nr. 426/86 van de Raad van 24 februari 1986 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector van op basis van groenten en fruit verwerkte produkten (hierna: de „basisverordening”). ( 1 ) Artikel 1 van de basisverordening bepaalt, dat deze onder meer geldt voor bevroren aardbeien. Ingevolge artikel 15 is voor de invoer van bevroren aardbeien een invoercertificaat nodig. Vrijwaringsmaatregelen kunnen worden genomen op grond van artikel 18, dat luidt als volgt:

„1 Indien in de Gemeenschap de markt voor een of meer van de in artikel 1 genoemde produkten als gevolg van de invoer of uitvoer ernstige verstoringen ondergaat of dreigt te ondergaan, waardoor de doelstellingen van artikel 39 van het Verdrag in gevaar kunnen worden gebracht, kunnen voor het handelsverkeer met derde landen passende maatregelen worden genomen tot deze verstoringen zijn opgeheven of het gevaar daarvoor is geweken.

Op voorstel van de Commissie stelt de Raad, met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, de uitvoeringsbepalingen van dit lid vast en bepaalt hij in welke gevallen en binnen welke grenzen de Lid-Statcn vrijwaringsmaatregelcn kunnen treffen.

2. Indien de in lid 1 bedoelde situatie zich voordoet, beslist de Commissie op verzoek van een Lid-Staat of op eigen initiatief over de te nemen maatregelen; deze worden aan de Lid-Statcn medegedeeld en zijn onmiddellijk van toepassing.

Wanneer de Commissie een dergelijk verzoek van een Lid-Staat ontvangt, beslist zij hierover binnen 24 uur na ontvangst.

3. Iedere Lid-Staat kan de maatregelen van de Commissie binnen drie werkdagen volgende op de dag van de kennisgeving hiervan, aan de Raad voorleggen. De Raad komt onverwijld bijeen. Hij kan de betrokken maatregel met gekwalificeerde meerderheid van stemmen wijzigen of vernietigen.”
43.

Verweerder in het hoofdgeding merkte ook op, dat een dergelijk verhandelingsverbod in één Lid-Staat een resultaat zou hebben dat lijnrecht ingaat tegen de doelstellingen van de richtlijn. Het ontbreken van een wettige handel in siervogels zou de parkeigenaars dwingen tot onwettige handel in niet in gevangenschap geboren en opgekweekte vogels, of tot het vangen van wilde vogels. Het gestelde gevaar dat de handel in vogels die in gevangenschap zijn geboren en opgekweekt, een dekmantel zou zijn voor frauduleuze handel in beschermde vogels, kan het verhandelingsverbod niet rechtvaardigen, daar alle sinds 1979 in gevangenschap gekweekte vogels van jongsaf aan zijn geringd. Het kweken van dergelijke vogels in gevangenschap is evenmin afhankelijk van de vangst van stamouders in het wild, daar deze in andere Lid-Staten beschikbaar zijn. Dat het verbod gerechtvaardigd zou zijn om redenen van genetische zuiverheid wordt weerlegd door het feit dat het bezit van in gevangenschap geboren en opgekweekte vogels niet verboden is. Ten slotte kunnen de Franse bepalingen niet worden gerechtvaardigd op grond van artikel 14 van de richtlijn, daar in gevangenschap geboren en opgekweekte vogels buiten de werkingssfeer van de richtlijn vallen.
84.

Ik wil eerst ingaan op de exceptie van nict-ontvankelijkheid die de Belgische regering heeft opgeworpen tegen het door de Commissie in repliek aangevoerde argument betreffende de verhoging van de basisprijs bij varianten. Deze exceptie vindt steun in artikel 42, lid 2, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof. Dat luidt als volgt: „Nieuwe middelen mogen in de loop van het geding niet worden voorgedragen, tenzij zij steunen op gegevens, hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de behandeling is gebleken.” Daar het te onderzoeken argument uitgaat van verzoekster, moet het als een middel tot staving van haar vordering worden aangemerkt. Bij de beoordeling van de ontvankelijkheid van een dergelijk middel moet een principieel onderscheid worden gemaakt tussen middelen en argumenten. Alle middelen moeten in het verzoekschrift worden aangevoerd. Later in de procedure kunnen nieuwe -middelen derhalve niet zonder rechtvaardiging in de zin van artikel 42, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering worden aangevoerd. De zaak ligt anders bij argumenten, die dienen ter toelichting of aanvulling van reeds aangevoerde middelen. Die kunnen steeds, ook later in de procedure, worden aangevoerd.
18.

Alle voertuigen vertonen weliswaar soortgelijke eigenschappen en voldoen aan dezelfde behoeften, in die zin dat zij alle een motor en wielen hebben en de mogelijkheid bieden één of meer personen te vervoeren, doch dat neemt niet weg, dat men, zoals advocaat-generaal Mischo in de zaak Commissie/Griekenland ( 12 ) opmerkte, niet serieus staande kan houden dat bij voorbeeld een klein voertuig met een cilinderinhoud van minder dan 1000 cm3 door de verbruiker als een alternatief voor een limousine uit de topklasse met een cilinderinhoud van 2500 cm3 of meer wordt beschouwd. In de praktijk bestaat er een „continuüm” van concurrentieverhoudingen. De mededinging tussen twee modellen hangt af van de mate waarin zij voldoen aan een aantal vereisten inzake prijs, stijl, afmetingen, comfort, prestaties, verbruik, duurzaamheid, betrouwbaarheid en zo meer. De verbruikers stellen uiteenlopende eisen, en het fiscaal vermogen is zeker niet de enige factor die bepalend is voor de mate van mededinging tussen twee voertuigen. Dat neemt niet weg, dat het fiscaal vermogen een zeer belangrijk element is, daar motoromvang en-vermogen vaak sterk gerelateerd zijn aan andere factoren zoals afmetingen, comfort, prestaties en prijs. Grote en comfortabele limousines en breaks hebben bij voorbeeld in de regel grotere motoren, met een groter fiscaal vermogen, dan kleine, voornamelijk voor het stadsverkeer bestemde voertuigen. In het algemeen bestaat er dus een scherpere concurrentieverhouding tussen voertuigen die in aanpalende belastingschijven vallen. Om de vraag van de verwijzende rechter te kunnen beantwoorden, is het dus nodig, de structuur van de belasting in de hogere schijven, waar de progressiebreuk zich voordoet, nauwgezet te onderzoeken.
Om te beginnen zij erop gewezen, dat taalvereisten in verband met de verplichting de consument op of in verband met bepaalde produkten informatie te verstrekken, behalve in richtlijn 79/112, ook in andere gemeenschapsbepalingen voorkomen. In bepaalde omstandigheden somt de communautaire tekst zelf in alle officiële talen de benamingen of informatie op, die op de concrete produkten moeten worden aangebracht. Deze methode is gevolgd in richtlijn 91/321/EEG van de Commissie van 14 mei 1991 inzake volledige zuigelingenvoeding en opvolgzuigelingenvoeding ( 12 ), waarvan artikel 7 in alle officiële talen van de Gemeenschap de gangbare naam vermeldt waaronder de concrete produkten worden verkocht.

Andere gemeenschapsregels bepalen, dat de informatie kan of moet worden verstrekt in de officiële taal of talen van het land waar het produkt te koop wordt gesteld. Dat is het geval met:

— richtlijn 88/378/EEG van de Raad van 3 mei 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake de veiligheid van speelgoed ( 13 ), en
In deze zaak stelt D. Coussios hogere voorziening in tegen het arrest, op 23 februari 1994 door het Gerecht van eerste aanleg gewezen in de gevoegde zaken T-18/92 en T-68/92, Coussios/Commissie. ( 1 ) De feiten kunnen worden samengevat als volgt. Op 10 april 1991 besloot de Commissie, binnen het directoraat-generaal Vervoer (DG VII) een nieuwe eenheid in het leven te roepen, belast met de veiligheid van het luchtruim, de controle van de luchtvaart en het industriebeleid, welke de aanduiding C.3 zou krijgen. De Commissie publiceerde op 2 mei 1991 kennisgeving van vacature COM/64/91 voor het ambt van hoofd van deze nieuwe eenheid en Coussios solliciteerde daarnaar op 5 mei 1991, samen met vier andere sollicitanten. Geen van de sollicitanten werd in het vacante ambt benoemd. Op 16 juni 1991 werd Coussios benoemd tot adjunct-hoofd van deze eenheid. Op 5 juli 1991 verzocht de Commissie de andere instellingen, hun personeel in kennis te stellen van vacature COM/64/91. Er werd evenwel niet door personeelsleden van andere instellingen gesolliciteerd. Op 8 juli 1991 werd de kennisgeving van vacature opnieuw gepubliceerd, met andere kwalificatie-eisen dan in de eerste kennisgeving van vacature, Coussios solliciteerde opnieuw naar de vacant gestelde functie en er solliciteerden drie nieuwe kandidaten. Op 8 oktober 1991 diende Coussios een klacht in tegen deze „nieuwe publikatie”, welke door de Commissie werd afgewezen op 28 januari 1992.

Op 13 december 1991 onderzocht het Raadgevend comité benoemingen de acht sollicitaties die waren ontvangen naar aanleiding van zowel de oorspronkelijke kennisgeving van vacature van 2 mei 1991 als de „nieuwe publikatie” op 8 juli 1991, en besloot dat geen van de sollicitanten voor het ambt in aanmerking kwam. Op 10 januari 1992 stelde de Commissie Coussios ervan in kennis, dat zijn sollicitatie niet in aanmerking kon worden genomen. Op 13 februari 1992 besloot de Commissie, niet bij wege van bevordering of overplaatsing in het vacante ambt te voorzien en geen intern vergelijkend onderzoek, mr\ar een algemeen vergelijkend onderzoek te organiseren. Bij nota van 14 april 1992 stelde de voorzitter van het Raadgevend comité benoemingen Coussios van het besluit van de Commissie van 13 februari in kennis. Coussios diende op 22 april 1992 een klacht in tegen het besluit van 13 februari 1992. Aangezien de Commissie niet binnen vier maanden op de ldacht reageerde, moest deze op 22 augustus 1992 worden geacht stilzwijgend te zijn afgewezen overeenkomstig artikel 90, lid 2, tweede alinea, Ambtenarenstatuut. Op 28 september 1992 ontving Coussios een uitdrukkelijke afwijzing van zijn klacht.
8.

De Verein gegen Unwesen in Handel und Gewerbe —een vereniging ter bestrijding van oneerlijke mededinging— heeft tegen Mars een verbodsactie ingesteld op grond van § 3 van het Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (Duitse wet ter bestrijding van oneerlijke concurrentie, hierna: „UWG”), waarin is bepaald: „Tegen eenieder die in het commerciële verkeer om redenen van mededinging misleidende mededelingen verstrekt over commerciële omstandigheden, in het bijzonder over de kwaliteit, herkomst, wijze van vervaardiging of berekening van de prijs van afzonderlijke waren (...) of van zijn gehele assortiment, over prijslijsten, over de wijze van aankoop of de herkomst van zijn waren, (...) over de aanleiding of het oogmerk van de verkoop of over de omvang van de voorraden, kan een rechtsvordering tot verbod van het gebruik van deze vermeldingen worden ingesteld.”
Het antwoord op de vraag hoe die fiscale neutraliteit moet worden bereikt, is te vinden in het arrest Denemarken/Commissie. In dit arrest overwoog het Hof, dat Denemarken inbreuk had gemaakt op artikel 95, „door op ingevoerde gebruikte motorvoertuigen een registratiebelasting te heffen die is gebaseerd op een hogere dan de werkelijke waarde, waardoor dergelijke voertuigen zwaarder worden belast dan in het binnenland verkochte gebruikte en aldaar reeds geregistreerde motorvoertuigen”. Volgens de Deense belastingregeling werd op motorvoertuigen een registratiebelasting ad valorem geheven bij de eerste registratie van deze voertuigen in Denemarken. Voor nieuwe auto's bedroeg het tarief 105 % dan wel 180 % van de waarde van het voertuig. Ingevoerde gebruikte voertuigen die nog geen zes maanden oud waren, werden tegen het volle tarief belast, en ingevoerde gebruikte voertuigen van meer dan zes maanden oud voor 90 % van het volle tarief. Een dergelijk stelsel werd onverenigbaar met artikel 95 geacht, omdat Denemarken geen pogingen in het werk had gesteld om de belasting op ingevoerde gebruikte auto's op de grondslag van hun werkelijke waarde te berekenen. In het arrest overwoog het Hof, dat:

„(...) de zeer hoge registratiebelasting op nieuwe motorvoertuigen tot gevolg heeft, dat het gedeelte van de belasting dat nog in de waarde van het motorvoertuig is begrepen, langzamer wordt afgeschreven dan in andere Lid-Staten, die een lagere belasting heffen. Dit neemt niet weg, dat de heffing van een registratiebelasting op ingevoerde gebruikte motorvoertuigen, bij de berekening waarvan wordt uitgegaan van ten minste 90 % van de nieuwprijs van het voertuig, in het algemeen tot gevolg heeft, dat die belasting duidelijk hoger uitvalt dan de restwaarde van de registratiebelasting op in het binnenland gekochte en aldaar reeds geregistreerde motorvoertuigen, ongeacht hun ouderdom of de staat waarin zij verkeren” (r. o. 20).
In het onderhavige geval wordt het geschil dus beheerst door een nationale bepaling, en niet door een bepaling van het Executieverdrag. Wij zullen derhalve eerst moeten nagaan, of het Hof bevoegd is een bepaling van het Executieverdrag uit te leggen, wanneer de nationale bepaling, die als enige van toepassing is, nagenoeg letterlijk de inhoud van de overeenkomstige bepaling van het Executieverdrag weergeeft, en wanneer de nationale rechter krachtens dezelfde wet gehouden is rekening te houden met 's Hofs rechtspraak ter zake [artikel 16(3)(a)], doch niet verplicht is deze rechtspraak toe te passen.

Dit probleem is slechts nieuw, voor zover het de uitlegging van het Executieverdrag betreft. In het verleden is het Hof immers bij wege van prejudiciële verwijzing krachtens artikel 177 EG-Verdrag meermaals verzocht om uitlegging van gemeenschapsrecht met betrekking tot feitelijke situaties waarop niet het gemeenschapsrecht van toepassing was, maar nationaal recht, dat voor de vraag welke bepalingen op een zuiver nationale situatie van toepassing zijn, naar het gemeenschapsrecht verwees. Bij die gelegenheden heeft het Hof zich bevoegd verklaard. ( 6 )
2.

De Oberfinanzdirektion Berlin heeft geoordeeld, dat een dergelijk toestel moet worden ingedeeld onder post 90308190, die (andere) toestellen voor het meten van elektrische grootheden omvat. De technische structuur van de thermograaf, en in het bijzonder de aanpassing van de meetwaarde door middel van de convertor, maakt dat apparaat tot een meettoestel. Astro-Med GmbH, verzoekster in het hoofdgeding, is een andere mening toegedaan. Volgens haar heeft dit toestel eigenlijk geen meetfunctie in de betekenis die aan deze term moet worden toegekend in het kader van het gemeenschappelijk douanetarief, maar maakt het enkel reeds gemeten grootheden zichtbaar door middel van een thermodrukprocedé. Bovendien kunnen deze grootheden van zeer uiteenlopende aard zijn, omdat de thermograaf kan worden aangesloten op velerlei meettoestellen. Volgens Astro-Med moet de thermograaf veeleer worden ingedeeld onder post 8479 van de gecombineerde nomenclatuur, die betrekking heeft op „machines en mechanische toestellen met een eigen functie, niet genoemd of niet begrepen onder andere posten in dit hoofdstuk”, dat wil zeggen hoofdstuk 84.
De redenering van het Hof in de arresten Einberger, Mol, Happy Family en Witzemann was voornamelijk gebaseerd op de overweging, dat de richtlijn niet kon worden geacht betrekking te hebben op transacties die in alle Lid-Staten illegaal waren uit hoofde van de eigen aard van de betrokken produkten. Het Hof stelt immers in rechtsoverweging 20 van het arrest Einberger:

„— zoals het Hof reeds met betrekking tot douanerechten bij invoer heeft vastgesteld — vallen illegale importen van verdovende middelen in de Gemeenschap, die slechts tot strafmaatregelen aanleiding kunnen geven, geheel buiten de bepalingen van de Zesde richtlijn”. In zaak 50/80 (Horváth, Jurispr. 1981, blz. 385) heeft het Hof geoordeeld, dat douanerechten niet krachtens het gemeenschappelijk douanetarief kunnen worden geheven bij een als smokkelgoed ingevoerd schadelijk produkt als heroïne, bestemd voor onwettig gebruik. In de rechtsoverwegingen 9-11 van dat arrest overweegt het Hof:

„In de eerste plaats moet worden beklemtoond dat de (...) gestelde vraag (...) niet het geval betreft van eenvoudige frauduleuze invoer van een willekeurig produkt, maar de invoer als smokkelgoed van een schadelijk produkt, dat bestemd was voor ongeoorloofd gebruik en onmiddellijk na zijn ontdekking werd vernietigd.

Vervolgens dient er op te worden gewezen, dat een produkt als heroïne niet in beslag wordt genomen en wordt vernietigd om de enkele reden dat de importeur de douaneformaliteiten niet in acht heeft genomen, maar vooral omdat het gaat om een verdovend middel waarvan de schadelijke werking vaststaat en waarvan de invoer en de verhandeling in alle Lid-Staten verboden zijn, afgezien van een streng gecontroleerde en beperkte handel met het oog op voor farmaceutische en medische doeleinden geoorloofd gebruik. [Het gemeenschappelijk douanetarief] (...) kan enkel het oog hebben op invoer voor geoorloofd gebruik. Een douanerecht ad valorem kan immers niet worden vastgesteld voor goederen van zodanige aard dat zij in geen enkele Lid-Staat in het verkeer mogen worden gebracht, doch integendeel onmiddellijk na hun ontdekking door de bevoegde autoriteiten in beslag moeten worden genomen en aan het verkeer onttrokken.”

Het is duidelijk, dat de redenering die door het Hof met betrekking tot de werkingssfeer van het gemeenschappelijk douanetarief is gevolgd, eveneens van toepassing is op de werkingssfeer van de Zesde richtlijn (zie arrest Einberger, reeds aangehaald, r. o. 17-20, en arrest Witzemann, reeds aangehaald, r. o. 18). Dienovereenkomstig zou de onwettigheid, zowel in het geval van invoerrechten als in het geval van BTW, op zichzelf onvoldoende kunnen zijn om een transactie van de werkingssfeer van de relevante communautaire wetgeving uit te sluiten. Wat invoer en binnenlandse handel betreft, valt een transactie klaarblijkelijk slechts buiten de werkingssfeer van de Zesde richtlijn indien zij tot een categorie behoort waarvoor in alle Lid-Staten een volstrekt verhandelingsverbod geldt wegens de bijzondere kenmerken van de betrokken produkten (zie arrest Mol, reeds aangehaald, r. o. 18).
33.

De omstandigheid dat de Lid-Staten niet wordt belet, ook na de overgangsperiode nog gebruik te maken van de in artikel 55 voorziene uitzondering, doet aan deze beoordeling niet af. Zoals bekend bevat artikel 53 EEG-Verdrag een desbetreffende standstill-verplichting. Ingevolge artikel 55 zijn de bepalingen van het hoofdstuk over de vrijheid van vestiging — en dus ook artikel 53 — niet van toepassing op de werkzaamheden ter uitoefening van het openbaar gezag. In de onderhavige zaak gaat het echter niet om het (onbetwiste) recht dat België heeft om gebruik te maken van de in artikel 55 voorziene uitzondering. In casu gaat het veeleer om de vraag, of België in 1986 mocht bepalen, dat voor de toegang tot het beroep van erkend commissaris het bezit van de Belgische nationaliteit vereist is. Het is dus de vraag, of de Belgische regeling strookt met het evenredigheidsbeginsel en meer bepaald, of zij ter vrijwaring van de door artikel 55 bestreken belangen strikt noodzakelijk is. Om hoger vermelde redenen moet deze vraag ontkennend worden beantwoord.
38.

Deze oplossing is buitengewoon rigoureus, daar zij in voorkomend geval — namelijk wanneer de nationale overheid aldus mocht besluiten — zou kunnen leiden tot de uitwijzing van een gemeenschapsonderdaan die al meer dan dertig jaar in een Lid-Staat woont. Dat rigoureuze karakter wordt echter thans ongetwijfeld enigszins afgezwakt door de bepalingen van richtlijn 90/364/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfsrecht ( 27 ), die het bestaan van dat recht „loskoppelt” van de uitoefening van een economische activiteit. ( 28 ) Ingevolge die richtlijn heeft een in een Lid-Staat wonende gemeenschapsonderdaan, ook al werkt hij niet en heeft hij niet de hoedanigheid van „werknemer” in de zin van het gemeenschapsrecht, gedurende een periode van ten minste vijf jaar het recht om in die Lid-Staat te verblijven, hetzij wanneer hij beschikt over toereikende bestaansmiddelen en over een ziektekostenverzekering die alle risico's in het gastland dekt ( 29 ), hetzij wanneer hij als bloedverwant in opgaande lijn ten laste komt van een houder van het verblijfsrecht. ( 30 )
23.

De jurisprudentie van het Hof laat zien, dat wanneer de Commissie weigert bepaalde uitgaven ten laste van het EOGFL te brengen, zij het bewijs moet leveren dat de betrokken Lid-Staat de gemeenschappelijke landbouwmarktregeling heeft geschonden; de Lid-Staat moet bewijzen, dat het door de Commissie geweigerde bedrag niet correct is (cf. zaak 347/85, Verenigd Koninkrijk/Commissie, Jurispr. 1988, blz. 1749, en zaak 197/90, Italië/Commissie, reeds aangehaald). In laatstgenoemde zaak heeft het Hof geoordeeld, dat de forfaitaire weigering van 10 % van de door Italië gedeclareerde uitgaven voor verwerkingssteun voor magere-melkpoeder — bij beschikking 90/213 — rechtmatig was, gelet op het feit dat de Italiaanse organen de in artikel 102, lid 2, sub d, van verordening nr. 1725/79 (PB 1979, L 199, blz. 1) voorgeschreven controles niet naar behoren hadden uitgevoerd. In rechtsoverweging 39 besliste het Hof, dat aangezien de controles ontoereikendheid waren geweest, de Commissie de bedragen in hun geheel had kunnen uitsluiten en dat de Italiaanse regering een forfaitaire vermindering van 10 % bijgevolg niet kon aanvechten. Aldus zou ook in casu kunnen worden geredeneerd, want tot de weigering van 5 % is besloten omdat de Italiaanse organen tekort zijn geschoten in hun controletaken in de sector groenten en fruit. Zoals blijkt uit de achtste overweging van de considerans van verordening nr. 729/70 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en zoals door het Hof is bevestigd (zaak 366/88, Frankrijk/Commissie, Jurispr. 1990, blz. I-3571, r. o. 20), zijn primair de Lid-Staten verantwoordelijk voor het behoorlijk functioneren van het EOGFL. Het is niet de taak van de Commissie, de controlefunctie van de Lid-Staten over te nemen of de controle te herhalen; de verificaties waartoe zij besluit zijn dan ook louter aanvullend. Elke andere opvatting zou tot een onredelijk zware belasting van de Commissie leiden (zie mijn conclusie in zaak C-32/89, Griekenland/Commissie, Jurispr. 1991, blz. I-1321, punt 54).