Hogere voorziening ingesteld op 28 september 2021 door de Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR) tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 28 juli 2021 in zaak T-634/20, UPTR tegen Parlement en Raad

(Zaak C-603/21 P)

(2021/C 513/31)

Procestaal: Nederlands

Partijen

Rekwirante: Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR) (vertegenwoordiger: F. Vanden Bogaerde, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

— Eerste vordering: Het verzoek tot hogere voorziening ontvankelijk te verklaren;

— Tweede vordering: Artikel 2, 4) van verordening (1) (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector nietig te verklaren. Dit op basis van artikel 263 geconsolideerde versie van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en op basis van onderstaande samengevatte middelen;

— Derde vordering: De beslissing omtrent de kosten aan te houden.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel: de ontvankelijkheid van het oorspronkelijke verzoek

De leden van Rekwirant dienen te kunnen genieten van daadwerkelijke rechtsbescherming. Om daadwerkelijke rechtsbescherming te kunnen genieten, kan een beperkende uitleg betreffende het begrip “rechtstreeks en individueel geraakt” zijn niet worden aangehouden in deze zaak, gelet op de specifieke strafrechtelijke/sanctionerende context waarin de leden van Rekwirant niet over een subjectief recht beschikken waardoor zij geen rechtstreekse toegang hebben tot de rechterlijke instanties.

Het kan bezwaarlijk als daadwerkelijke rechtsbescherming worden beschouwd indien leden van Rekwirant zich in een illegale situatie moeten begeven, om vervolgens afhankelijk te zijn van de controle-instanties die dienen te de mogelijkheid hebben om te vervolgen of te sanctioneren, zonder hiertoe verplicht te zijn. Bovendien is effectieve rechtsbescherming niet gegarandeerd gezien een nationale rechter niet steeds verplicht is een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof van Justitie.

Tweede middel: schending van de eengemaakte markt

Artikel 3 (3) van het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft tot doel de instelling van een Europese interne markt. Deze Europese interne markt wordt onder andere tot stand gebracht door het principe van het vrij verkeer van diensten.

Het vrij verkeer van diensten op het gebied van vervoer wordt geregeld door de bepalingen uit Titel VI van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

Ten gevolge daarvan dient, wat het wegvervoer betreft en specifiek wat cabotage betreft, te worden gestreefd naar een geleidelijke liberalisering.

Deze liberalisering binnen de vervoersmarkt werd historisch gezien ook daadwerkelijk bereikt. De bereikte liberalisering van de vervoersmarkt en het opheffen van beperkingen hierin, werd echter teruggeschroefd. Door de bestreden bepaling wordt de bereikte liberalisering nog veel meer teruggeschroefd nu de bestreden bepaling een zeer verregaande beperking inhoudt, die vooral in het nadeel is voor de vervoerder die lid zijn van Rekwirant.

De motieven die daadwerkelijk aan de grondslag liggen van deze beperking worden echter opgevangen door de andere wetgevende motieven uit het Mobility package.

De bestreden bepaling schendt artikel 3 (3) VEU en het principe van vrij verkeer van diensten uit Titel VI VWEU en dient aldus te worden vernietigd.

Derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel

De effectbeoordeling die werd opgesteld betreffende het voorstel van de verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende de wijziging van verordening (EG) nr. 1071/2009 en verordening (EG) nr. 1072/2009 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector werd opgesteld met het oog op de verdere liberalisering van het cabotagevervoer binnen de Europese Unie.

Binnen deze effectbeoordeling werd geen rekening gehouden met een eventuele afkoelingsperiode die pas later in het wetgevende proces naar voren werd gebracht. Er kan niet anders dan worden aangenomen dat het instellen van een afkoelingsperiode van 4 dagen na het uitvoeren van de laatste cabotageactiviteit een significante impact zal hebben op het aantal cabotageactiviteiten binnen de Europese Unie. De effecten van deze afkoelingsperiode werden echter niet beoordeeld binnen een effectenbeoordeling tijdens het wetgevend proces.

Bij de wijziging van de regeling omtrent het cabotagevervoer, waarbij het tot dusver reeds bekomen niveau van liberalisering sterk wordt gereduceerd door de invoering van een afkoelingsperiode van 4 dagen na de laatste cabotageactiviteit, kan niet worden voorgehouden dat er geen sprake is van een “wezenlijke” wijziging. Hierdoor moet een effectbeoordeling als noodzakelijk worden beschouwd voor het verdere verloop van het wetgevingsproces.

Door het Europees Parlement en de Raad kan niet worden voorgehouden dat een actualisering van de effectbeoordeling niet passend of noodzakelijk was voor het wetgevingsproces.

Het niet uitvoeren van een actualisering van de effectenbeoordeling dient aldus te worden beschouwd als een schending van het evenredigheidsbeginsel waardoor het Europees Parlement en de Raad zijn gebonden.

(1) PB 2020, L 249, blz. 17.