Het feit dat het aangesloten bedrijf ermee instemt, het bedrag van de prijsvermindering die is verleend onder deze preferentiële voorwaarden, niet te innen, vormt evenwel een prijskorting in de zin van artikel 11, A, lid 3, sub b, van de Zesde richtlijn. Een dergelijke korting, die niet in de maatstaf van heffing van de betrokken handeling wordt opgenomen, vormt met name het verschil tussen de normale winkelprijs en de door de winkelier daadwerkelijk ontvangen geldsom.

Het gebruik van door een bedrijf aan consumenten verkochte kaart waarmee bij de aangesloten bedrijven goederen of diensten kunnen worden verkregen onder tussen deze bedrijven en de emittent van de kaart overeengekomen preferentiële voorwaarden, kan geen „betaling” vormen voor de toepassing van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, voor zover het in feite gaat om een prijsvermindering.

Afgezien van het feit dat er geen overeenkomst bestaat tussen de houders van dergelijke kaarten en de aangesloten bedrijven en deze bedrijven geen deel van de door de emittent uit de verkoop van deze kaarten behaalde inkomsten ontvangen, bestaat er bovendien geen noodzakelijk verband tussen de betaling die de consument aan de emittent verricht voor de aanschaf van een kaart, en de waarde van de eventuele prijskortingen die diezelfde consument bij de aangesloten bedrijven verkrijgt. Het bedrag van de eventuele prijskortingen, dat met name afhangt van het gebruik van deze kaart en van de beschikbaarheid van de aanbiedingen bij de aangesloten bedrijven, is willekeurig en kan in de praktijk onmogelijk op voorhand worden bepaald.

De door de aangesloten bedrijven toegekende prijskortingen zijn niet begrepen in de maatstaf van heffing van de eventuele handelingen die deze bedrijven verrichten ten behoeve van de houders van een door een bedrijf uitgegeven kaart waarmee bij de aangesloten bedrijven goederen of diensten kunnen worden verkregen onder tussen deze bedrijven en de emittent van de kaart overeengekomen preferentiële voorwaarden.

Artikel 13, B, sub d, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting moet aldus worden uitgelegd dat de verkoop van een kortingkaart die door een bedrijf wordt verkocht en waarmee bij de aangesloten bedrijven goederen of diensten kunnen worden verkregen onder tussen deze bedrijven en de emittent van de kaart overeengekomen preferentiële voorwaarden, vormt geen handeling betreffende „andere waardepapieren” of „andere handelspapieren” in de zin van punt 5 respectievelijk punt 3 van deze bepaling, die ziet op een aantal handelingen die de lidstaten moeten vrijstellen van belasting over de toegevoegde waarde.

Deze begrippen moeten immers strikt worden uitgelegd, daar deze vrijstellingen afwijkingen zijn van het algemene beginsel dat belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven over elke dienst die door een belastingplichtige onder bezwarende titel wordt verricht.

De krachtens artikel 13, B, sub d, van de Zesde richtlijn van belasting over de toegevoegde waarde vrijgestelde handelingen zijn naar de aard ervan financiële verrichtingen. Hoewel deze handelingen, die op basis van de aard van de geleverde diensten worden gedefinieerd, niet noodzakelijkerwijs door banken of financiële instellingen hoeven te worden verricht, behoren zij niettemin allemaal tot de categorie van financiële transacties.

Deze kaart heeft echter als kenmerk dat de houder ervan slechts recht krijgt op een vermindering van de prijs van de door de aangesloten bedrijven aangeboden goederen en diensten.

Enerzijds heeft deze kaart geen nominale waarde en is zij bij de aangesloten bedrijven niet inwisselbaar tegen geld of producten.

Anderzijds vormt deze kaart, ook al geeft zij recht op prijskortingen, op zich geen betaalinstrument voor de toepassing van deze richtlijn. Het gebruik van een dergelijke kaart, die weliswaar overdraagbaar is en tegen een bepaalde prijs kan worden doorverkocht, leidt met name niet tot een geldoverdracht, anders dan bij betalingen, overmakingen en cheques het geval is.

De verkoop van een dergelijke kaart aan de consumenten vormt naar de aard ervan dus geen financiële verrichting

(cf. punten 18, 25, 29, 31, 32, 37, 39 en dictum)