Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming - Bewijs van niet-nakoming - Verplichtingen inzake beheer van vangstquota - Bewijs van niet-nakoming door lidstaat aan hand van gedetailleerde feitelijke gegevens waaruit aanzienlijke en herhaalde overbevissing blijkt - Toelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming - Bewijs van niet-nakoming - Mogelijkheid om geldelijke sancties op te leggen op grond van artikel 228 EG - Geen invloed op bewijslast

(Art. 226 EG en 228 EG)

3. Visserij - Instandhouding van rijkdommen van zee - Stelsel van vangstquota - Controlemaatregelen - Verplichtingen van lidstaten - Praktische moeilijkheden - Geen invloed

(Verordeningen van de Raad nr. 2241/87, art. 11, lid 2, en nr. 2847/93, art. 21)

4. Visserij - Instandhouding van rijkdommen van zee - Stelsel van vangstquota - Controlemaatregelen - Verplichting van lidstaten om overtredingen te vervolgen - Praktische moeilijkheden niet relevant

(Verordeningen van de Raad nr. 2241/87, art. 1, lid 2, en nr. 2847/93, art. 31)

Samenvatting

$$1. De Commissie levert, zonder zich te baseren op enig vermoeden, het bewijs dat een lidstaat geen passende maatregelen heeft vastgesteld voor de controle op het gebruik van de hem toegewezen vangstquota en zijn controleverplichtingen niet is nagekomen, wanneer zij, op grond van de gegevens die via het door de lidstaat ingevoerde systeem kunnen worden vergaard, kan aantonen dat de vaartuigen die toegang hebben tot haar quota, herhaaldelijk betrokken zijn bij gevallen van aanzienlijke overbevissing.

( cf. punten 36, 39-40 )

2. De omstandigheid dat een lidstaat bij niet-uitvoering van een arrest van het Hof waarin een niet-nakoming wordt vastgesteld, op grond van artikel 228, lid 2, EG tot financiële sancties kan worden veroordeeld, verandert niets aan de bewijslast van de Commissie inzake het bestaan van de niet-nakoming.

( cf. punt 41 )

3. Artikel 11, lid 2, van verordening nr. 2241/87 houdende vaststelling van bepaalde maatregelen voor controle op de visserijactiviteiten, brengt voor de lidstaten de verplichting mee om, nog voor de quota zijn uitgeput, dwingende maatregelen vast te stellen om alle visserijactiviteiten voorlopig te verbieden. Artikel 21 van verordening nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, legt per 1 januari 1994 dezelfde verplichting op. Uit deze bepalingen vloeit voort dat de lidstaten tijdig alle maatregelen moeten nemen die nodig zijn om overschrijding van de betrokken quota te voorkomen, teneinde met het oog op de instandhouding van de visbestanden de inachtneming van de hun toegewezen quota te verzekeren.

Een lidstaat kan zich niet op praktische moeilijkheden beroepen om het achterwege blijven van passende maatregelen met het oog op een visserijverbod te rechtvaardigen. De betrokken lidstaat is integendeel verplicht dergelijke maatregelen vast te stellen en aldus het hoofd te bieden aan die moeilijkheden. Bijgevolg kan een lidstaat zich niet beroepen op de aanvoer in derde staten en op de schommelingen van de aangevoerde hoeveelheden in de overige lidstaten of in derde staten.

( cf. punten 46, 49-50 )

4. In geval van schending van de communautaire regeling inzake instandhouding en controle van de visbestanden, moeten de bevoegde autoriteiten van een lidstaat strafrechtelijke of administratieve stappen ondernemen tegen de kapitein van het betrokken vaartuig of tegen elke andere verantwoordelijke persoon, op grond van artikel 1, lid 2, van verordening nr. 2241/87 houdende vaststelling van bepaalde maatregelen voor controle op de visserijactiviteiten. Artikel 31 van verordening nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, legt de lidstaten vanaf 1 januari 1994 dezelfde verplichting op, waarbij in lid 2 wordt gepreciseerd dat deze actie ervoor moet kunnen zorgen dat het economisch voordeel dat de verantwoordelijke personen uit de overtreding halen, wordt tenietgedaan, of moet leiden tot resultaten die in verhouding staan tot de ernst van de overtreding, zodat verdere overtredingen van hetzelfde type effectief worden ontraden. Zouden de bevoegde autoriteiten van een lidstaat namelijk stelselmatig afzien van vervolging van de voor dergelijke overtredingen verantwoordelijke personen, dan zouden zowel het behoud en het beheer van de visbestanden als de eenvormige toepassing van het gemeenschappelijk visserijbeleid in gevaar komen. In dit verband kan een lidstaat zich niet beroepen op bepalingen, praktijken of situaties van zijn nationale rechtsorde ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van uit communautaire voorschriften voortvloeiende verplichtingen.

( cf. punten 56-57, 60 )