127.

Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen van de administratīvā rajona tiesa te beantwoorden als volgt: „1) Artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn (EU) 2015/849, gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen niet automatisch verlangen dat een meldingsplichtige entiteit een cliënt aanmerkt als een cliënt die een hoger risico vertegenwoordigt en bijgevolg verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen op die cliënt toepast wegens het feit dat die cliënt een niet-gouvernementele organisatie is en de door die cliënt gemachtigde werknemer staatsburger is van een derde land met een hoog corruptierisico. Met gebruikmaking van de beoordelingsmarge die richtlijn 2015/849 aan de lidstaten overlaat, kan een lidstaat evenwel in zijn eigen nationale recht bepalen dat die omstandigheden factoren van een hoger risico zijn die een meldingsplichtige entiteit in aanmerking moet nemen bij de risicoanalyse die zij ten aanzien van haar cliënt moet verrichten. 2) Artikel 18 van richtlijn 2015/849, gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen geen automatische verplichting inhouden om verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toe te passen in alle gevallen waarin een handelspartner van de cliënt maar niet de cliënt zelf, op enigerlei wijze banden heeft met een derde land met een hoog corruptieniveau. De omstandigheid dat de cliënt een aanzienlijk deel van zijn inkomsten verkrijgt of belangrijke transacties verricht in verband met een dergelijk land vormt evenwel een factor van een hoger risico die een meldingsplichtige entiteit in aanmerking dient te nemen bij de risicoanalyse ten aanzien van een cliënt. 3) Artikel 13, lid 1, onder c) en d), van richtlijn 2015/849 moet aldus worden uitgelegd dat een meldingsplichtige entiteit bij het toepassen van cliëntenonderzoeksmaatregelen niet verplicht is om bij een cliënt een afschrift van de tussen deze cliënt en een derde gesloten overeenkomst op te vragen. De meldingsplichtige entiteit is in voorkomend geval evenwel verplicht om de bevoegde autoriteit passende documentatie te verstrekken waarmee zij aantoont dat zij die transactie of handelsrelatie heeft geanalyseerd en naar behoren in aanmerking heeft genomen bij haar conclusie over het risiconiveau van de cliënt. 4) Artikel 14, lid 5, van richtlijn 2015/849 moet aldus worden uitgelegd dat een meldingsplichtige entiteit, voor zover redelijk, gehouden is om de transacties en de zakelijke relaties van haar cliënten voortdurend te controleren, ook wanneer de in het recht van de lidstaten vastgestelde termijn voor de herziening van de situatie van de cliënt nog niet is verstreken of wanneer er geen significante wijzigingen in de omstandigheden van de cliënt worden vastgesteld. Indien een meldingsplichtige entiteit kennis krijgt van elementen die van invloed kunnen zijn op de risicobeoordeling ten aanzien van een cliënt, dient zij die elementen in aanmerking te nemen en, in voorkomend geval, de risicoanalyse en eventueel het niveau van de cliëntenonderzoeksmaatregelen te herzien. Die verplichting geldt niet alleen ten aanzien van cliënten die een hoog risico vertegenwoordigen. 5) Artikel 60, leden 1 en 2, van richtlijn 2015/849 moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit bij de bekendmaking van informatie over een beslissing waarbij wegens inbreuk op de nationale bepalingen ter omzetting van deze richtlijn een administratieve sanctie of maatregel wordt opgelegd, verplicht is om ervoor te zorgen dat de bekendgemaakte informatie precies overeenstemt met de in die beslissing vermelde informatie.”