Zaak T‑260/16

Koninkrijk Zweden

tegen

Europese Commissie

„ELGF en Elfpo – Van financiering uitgesloten uitgaven – Ontkoppelde rechtstreekse steun – Controles ter plaatse – Teledetectie – Beoordeling van risicofactoren – Door de betrokken lidstaat te nemen corrigerende maatregelen – Begroting van de financiële schade – Evenredigheid”

Samenvatting – Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2018

Landbouw – Financiering door het ELGF – Goedkeuring van de rekeningen – Weigering van tenlasteneming van uitgaven als gevolg van onregelmatigheden bij de toepassing van de Unieregeling – Forfaitaire financiële correctie – Weigering van de Commissie om de door de betrokken lidstaat verstrekte gegevens die een berekening middels extrapolatie mogelijk maken, in aanmerking te nemen, zonder de betrouwbaarheid ervan te beoordelen en zonder te onderzoeken of zij met een afdoende inspanning kunnen worden benut – Ontoelaatbaarheid

Wat betreft de procedure tot goedkeuring van de rekeningen van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) moet de Commissie, in de eerste mededeling in de zin van artikel 11 van verordening nr. 885/2006 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening nr. 1290/2005 met betrekking tot de erkenning van de betaalorganen en andere instanties en de goedkeuring van de rekeningen inzake het ELGF en het Elfpo, het voorwerp van het door haar diensten gevoerde onderzoek alsook de tijdens dat onderzoek vastgestelde tekortkomingen voldoende nauwkeurig aangeven, aangezien deze tekortkomingen later kunnen worden aangevoerd als een bewijs voor de ernstige en redelijke twijfel die zij koestert omtrent de door de nationale autoriteiten uitgevoerde controles of de door hen overgelegde cijfers, en aldus de financiële correcties kunnen rechtvaardigen waarin is voorzien bij de eindbeslissing houdende onttrekking aan Uniefinanciering van bepaalde uitgaven die de betrokken lidstaat in het kader van het ELGF heeft verricht. Wanneer onregelmatigheden die de toepassing van een financiële correctie rechtvaardigen voortduren na de datum van de schriftelijke mededeling van de resultaten van de verificaties, is de Commissie echter bevoegd en zelfs verplicht dit in aanmerking te nemen bij het bepalen van de periode waarop de betrokken financiële correctie betrekking dient te hebben. Bovendien blijkt uit de bepalingen van artikel 11 van verordening nr. 885/2006 dat wanneer de betrokken lidstaat geen correctiemaatregelen uitvoert in reactie op de door de Commissie vastgestelde onregelmatigheden, de Commissie uitgaven waarvoor de Unievoorschriften niet zijn nageleefd aan de financiering kan onttrekken totdat de door haar opgelegde correctiemaatregelen effectief worden uitgevoerd. (zie punten 40, 41, 54)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 69‑72, 106)

Ofschoon in het kader van de procedure voor de conformiteitsgoedkeuring van de rekeningen inzake het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) uit de artikelen 33 en 35 van verordening nr. 1122/2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 73/2009 wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening nr. 1234/2007 wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, blijkt dat de lidstaten de controlemethoden middels teledetectie en ter plaatse kunnen gebruiken, is de uitvoering van inspecties ter plaatse echter verplicht voor alle percelen waarvoor niet op basis van teledetectie kan worden geconcludeerd dat de aangifte van de oppervlakte juist is. Weliswaar bepaalt verordening nr. 1122/2009 niet uitdrukkelijk dat de twee controlemethoden moeten leiden tot vergelijkbare resultaten, doch neemt dit niet weg dat de tekortkomingen van controles middels teledetectie moeten worden verholpen middels uitvoering van controles ter plaatse, om een doeltreffende verificatie van de naleving van de voorwaarden voor steunverlening te waarborgen. Indien bij gebruik van de ene of de andere vorm van controle blijkt dat er aanzienlijke verschillen bestaan in de vaststelling van fouten, kan dit dus enkel een tijdelijke situatie betreffen die moet worden gecorrigeerd door een verandering in het in aanmerking nemen van risicofactoren, zodat de foutenpercentages op termijn vergelijkbaar zullen zijn, of op zijn minst bij elkaar in de buurt zullen komen. In die omstandigheden vormde het voortbestaan van een aanzienlijk verschil tussen de foutenpercentages naargelang van de gebruikte controlemethode een bewijs van de ernstige en redelijke twijfel die de Commissie – gelet op het aantal in aanmerking genomen risicofactoren en de noodzaak om deze jaarlijks te beoordelen en bij te werken – kan koesteren met betrekking tot de door de nationale autoriteiten gehanteerde methode om het risico voor het Fonds beter vast te stellen. (zie punten 78, 79, 81)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 103, 104)

Zie de tekst van de beslissing. (zie punten 108, 110)