ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.

Vijfde middel: zelfs in de veronderstelling dat de betrokken CFC-maatregelen prima facie een steunmaatregel als bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU vormen, komt het bestreden besluit ten onrechte tot de slotsom dat er geen rechtvaardiging was ter verdediging van de verenigbaarheid van de betrokken maatregelen met de Unierechtelijke regels inzake staatssteun. Bovendien is het bestreden besluit onlogisch en inconsistent doordat de Commissie terecht heeft aangenomen dat hoofdstuk 9 van deel 9A van de Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010] kan worden gerechtvaardigd in gevallen waarin de CFC-heffing in de hypothese van hoofdstuk 5 van deel 9A uitsluitend op het criterium inzake het „met het VK verbonden kapitaal” gegrond is, aangezien dit criterium in de praktijk uiterst moeilijk te hanteren kan zijn, maar tezelfdertijd betoogt de Commissie, zonder dat naar behoren te motiveren, dat hoofdstuk 9 nooit kan worden gerechtvaardigd in gevallen waarin een CFC-heffing overeenkomstig hoofdstuk 5 van toepassing is op grond van de „significant people functions test” (criterium inzake sleutelfuncties). In feite is het criterium inzake sleutelfuncties in de praktijk uiterst moeilijk toe te passen zodat de Commissie had dienen vast te stellen dat voornoemd hoofdstuk 9 eveneens in de context van dat criterium kan worden gerechtvaardigd en zij dan ook tot de slotsom had dienen te komen dat van staatssteun geen sprake was.
—

subsidiair, verklaren dat voor de vaststelling van het bedrag aan terug te vorderen steun rekening dient te worden gehouden met verliezen, ontheffingen of vrijstellingen waarvoor de verzoekende partij in aanmerking kwam op het tijdstip dat zij de vrijstelling inzake groepsfinanciering (hierna: „betrokken vrijstelling”) inriep, of met die waarvoor die partij op dat tijdstip in aanmerking zou zijn gekomen als zij de betrokken vrijstelling niet zou hebben ingeroepen, zelfs wanneer de termijn om van die verliezen, ontheffingen of vrijstellingen gebruik te maken volgens de wettelijke regeling van het Verenigd Koninkrijk inmiddels is verstreken en ongeacht of deze verliezen, ontheffingen of vrijstellingen automatisch zijn verleend;
1.

Eerste middel: eenzijdige beperking van de werkingssfeer van het oorspronkelijke verzoek en niet-nakoming van de voorwaarden. In dat verband wordt aangevoerd dat: — er in het onderhavige geval geen uitzonderlijke omstandigheden zijn die een beperking rechtvaardigen van het recht op toegang tot de gevraagde documenten en dus van het recht van de betrokkene op verweer in een strafrechtelijke procedure die in een lidstaat tegen hem is ingesteld; — de hoeveelheid werk die nodig is om kopieën van de gevraagde documenten te verkrijgen, niet onevenredig is in verhouding tot dat belang; — de in de bestreden maatregel aangehaalde rechtspraak niet overtuigend is, en — het besluit geen juiste afweging tussen de belangen van de partijen maakt.
2.

Tweede middel: verjaring van de gestelde schuldvordering en, in elk geval, schending van de redelijke termijn, schending van artikel 73 bis, lid 1, van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 248, blz. 1) (hierna: „Financieel Reglement van 2002”), schending van het recht op behoorlijk bestuur zoals neergelegd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en schending van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”). Volgens de verzoekende partij is de schuldvordering die de Commissie tegen haar stelt te houden verjaard omdat de termijn van vijf jaar in artikel 73 bis van het Financieel Reglement van 2002 verstreken is. Artikel 85 ter, lid 4, van verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 357, blz. 1) (hierna: „uitvoeringsverordening van 2002”), betreffende de redenen voor schorsing van de verjaringstermijn, is bovendien niet van toepassing. Hoe dan ook, en zelfs indien de schorsing van de verjaringstermijn rechtmatig was, is de termijn voor de vaststelling van het bestreden besluit en de bijgevoegde debetnota kennelijk onredelijk en in strijd met artikel 41 van het Handvest van de grondrechten en artikel 6, lid 1, van het EVRM (voor zover dat een grondrecht bevat dat eveneens een algemeen rechtsbeginsel is).
—

Hoewel de door beide partijen in de nietigheidsprocedure waaruit dit beroep voortvloeit overgelegde bewijzen van het gebruik de door verzoeker aangevoerde exceptie van rechtsverwerking wegens gedogen niet toestaat, tonen zij wel duidelijk aan dat de betrokken merken duurzaam naast elkaar op de markt hebben bestaan en dat dit door de interveniënt is gedoogd. Hieruit volgt dat het gebruik van het bestreden merk gerechtvaardigd is en dat er bovendien geen verwarringsgevaar bestaat.
4.

Vierde middel, ontleend aan artikel 270 VWEU en artikel 91 van het Statuut. In het kader van dit middel wordt betoogd dat de Unie verplicht is om schade te herstellen die haar personeel heeft geleden door elke onrechtmatigheid waaraan zij zich in haar hoedanigheid van werkgever schuldig heeft gemaakt, zonder dat het nodig is om het bestaan van een voldoende gekwalificeerde schending aan te tonen. De feiten die aan het verzoek om bijstand ten grondslag liggen zijn onrechtmatigheden die in de hoedanigheid van werkgever zijn begaan en verplichten de Unie dus tot vergoeding van de materiële en de immateriële schade, namelijk de kosten van medische en juridische bijstand en het leed gedurende de betrokken periode.
C 399/74

Beroep ingesteld op 16 september 2019 – Ace of spades/EUIPO – Krupp en Borrmann (Vorm van een fles Champagne rosé)

(Zaak T-620/19)

(2019/C 399/92)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Ace of spades Holdings LLC (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: A. Gómez López, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Gerhard Ernst Krupp (München, Duitsland) en Elmar Borrmann (Reith, Oostenrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvragers van het betrokken merk: andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor driedimensionaal Uniemerk (Vorm van een fles Champagne rosé) – inschrijvingsaanvraag nr. 16 252 629

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 26 juni 2019 in zaak R 1/2019-5

Conclusies

— het onderhavige beroep toewijzen;

— de bestreden beslissing vernietigen wegens onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 en vaststellen dat er sprake is van gevaar voor verwarring van de conflicterende merken;

— verweerder (en, in voorkomend geval, interveniënt) verwijzen in de kosten.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
5.

Ten aanzien van de gedeeltelijke kwijtschelding van schulden die is voorzien in het door verzoeksters schuldeisers goedgekeurde reorganisatieplan, heeft verweerster blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout door te oordelen dat die kwijtschelding een overdracht van staatsmiddelen was, voor zover er een derde particuliere onderneming bij betrokken was.
—

Satcen veroordelen tot betaling van vertragingsrente over de ongerechtvaardigd late betaling van 10 000 EUR ter vergoeding van immateriële schade, waartoe het in voornoemde uitspraak in zaak T-286/15 is veroordeeld;
1.

Eerste middel, ontleend aan een onjuiste opvatting van de verwerende partij bij de definitie van nieuwe relevante productmarkten voor thermisch verzinkt breedbandstaal voor toepassingen in de automobielindustrie (Auto HDG) en voor bepaalde soorten verpakkingsstaal, hetgeen heeft geleid tot een onjuiste analyse van marktmacht na fusie, met name als gevolg van het verzuim in de beschikking om significante elementen van substitueerbaarheid van de vraag- en aanbodzijde te erkennen. De verzoekende partij is daarom van mening dat de verwerende partij ten onrechte elektrolytisch verzinkt staal niet in haar marktdefinitie heeft opgenomen en geen rekening heeft gehouden met de uitwisselbaarheid van gegalvaniseerde industriële en automobielproducten.
1.

Eerste middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten. Verzoeker meent dat de Raad de feiten kennelijk onjuist heeft beoordeeld door de maatregelen tegen hem te rechtvaardigen met de grond dat hij een „Vooraanstaande zakenman die in Syrië actief is” in de zin van de artikelen 27.2 (a) en 28.2. (a) van besluit 2013/255/GBVB is. Hij bestrijdt deze kwalificatie van „vooraanstaand zakenman” en het weerlegbare vermoeden van een band met het Syrische regime die uit de bestreden handelingen naar voren komt. Verzoeker stelt dat hij geen banden heeft met het Syrische regime. Bovendien weerlegt verzoeker het weerlegbare vermoeden in de artikelen 27.2 (a) en 28.2 (a) van besluit 2013/255/GBVB overeenkomstig de artikelen 27.3 en 28.3 ervan door spontaan aan te tonen dat hij (i) geen banden heeft met het Syrische regime of die banden niet meer heeft, (ii) geen invloed daarop heeft en (iii) er geen reëel risico is dat hij de beperkende maatregelen van de Raad in het licht van de situatie in Syrië zal omzeilen. Volgens verzoeker beoordeelt de Raad de feiten nog steeds kennelijk onjuist door geen rekening te houden met de weerlegging van dit vermoeden.
—

voor recht verklaren en oordelen dat de Raad van de Europese Unie ten onrechte de Europese verkiezingen niet heeft uitgesteld en de data niet heeft gewijzigd die waren vastgesteld in zijn besluit (EU, Euratom) 2018/767 van de Raad van 22 mei 2018, teneinde de Britse verzoekers toe te staan actief deel te nemen aan de Europese verkiezingen van 2019, hetgeen met name van belang was met het oog op de ratificatie van een eventueel uittredingsverdrag tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk;
Beroep ingesteld op 9 augustus 2019 — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI)

(Zaak T-555/19)

(2019/C 328/77)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nicosia, Cyprus) (vertegenwoordigers: S. Malynicz QC, S. Baran, Barrister, en V. Marsland, Solicitor)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Fontana Food AB (Tyresö, Zweden)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk GRILLOUMI — inschrijvingsaanvraag nr. 15 963 291

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 29 mei 2019 in zaak R 1355/2018-4

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— de bestreden beslissing te vernietigen;

— het EUIPO te verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat het Gerecht artikel 266 VWEU en het gezag van gewijsde heeft geschonden. Door haar besluit te baseren op gronden die het Gerecht reeds heeft onderzocht en verworpen in het arrest van 13 juli 2018, Crédit agricole/ECB (T-758/16, EU:T:2018:472) en het theoretische risico op de voorgrond te blijven stellen dat de Franse staat in gebreke blijft evenals het risico dat activa in een noodverkoop worden verkocht zonder aan te tonen hoe waarschijnlijk deze beweringen zijn, heeft de Europese Centrale Bank volgens verzoekster artikel 266 VWEU en het gezag van gewijsde geschonden.
—

besluit nr. L/LDG/19/182 van de directie van de ECB van 29 mei 2019, waarbij de toegang is ontzegd tot het besluit van de ECB om Banca Carige S.p.A., gevestigd te Genua — Italië, onder buitengewoon bewind te plaatsen en tot het desbetreffende dossier, nietig verklaren en verweerster gelasten voornoemd besluit en alle voorafgaande, voorbereidende, samenhangende en daaruit voortvloeiende handelingen in rechte over te leggen;
2.

Tweede middel: ten eerste het feit dat verweerster geen gebruik heeft gemaakt van de beoordelingsbevoegdheid waarover zij met name als ordonnateur beschikt, ten tweede het feit dat zij is tekortgeschoten in haar verplichting om bewijs te leveren voor de tegen verzoeker gerichte beschuldiging, en ten derde het feit dat zij haar motiveringsplicht niet is nagekomen.
4.

Het besluit van het Parlement tot weigering om overeenkomstig artikel 3, lid 2, van zijn reglement het recht van verzoekers te waarborgen om zitting te nemen in het Parlement en zijn organen en om alle daaraan verbonden rechten te genieten vanaf de eerste vergadering en totdat uitspraak is gedaan in de bij zowel het Parlement als de rechterlijke autoriteiten van Spanje aanhangige geschillen, is in strijd met artikel 3, lid 2, van het reglement van het Europees Parlement en artikel 5, lid 1, en artikel 12, van de verkiezingsakte van 1976, juncto artikel 39, lid 2, van het Handvest; artikel 10, leden 1 en 2, VEU; artikel 14, leden 2 en 3, VEU, en artikel 1, lid 3, van de verkiezingsakte van 1976.
1.

Eerste middel, ontleend aan de onrechtmatigheid van de voorwaarde van vijf jaar van artikel 20 van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, aangezien deze ten eerste een willekeurige discriminatie in het leven roept tussen ambtenaren in actieve dienst en gepensioneerde ambtenaren. Ten tweede is het criterium van de minimumduur van één jaar weliswaar geschikt om schijnhuwelijken tegen te gaan, doch een minimumduur van vijf jaar is willekeurig, inadequaat en oneerlijk. Ten derde wordt door die voorwaarde de echtgenoot van een overleden ambtenaar die door samenleving met hem verbonden is, ten onrechte uitgesloten van het overlevingspensioen.
—

onjuiste beoordeling van de feiten die aan het besluit ten grondslag liggen, doordat is aangenomen dat het besluit waartegen overeenkomstig de regelgeving beroep openstaat, verzoekster op 20 juli 2018 geldig is betekend (beweerdelijk via een koerier), terwijl verzoekster op 21 september 2018 van de inhoud ervan in kennis is gesteld, na een voorafgaande emailwisseling en een verzoek daartoe dat verzoekster bij een medewerker van het EUIPO heeft ingediend;
3.

Derde middel: de Commissie heeft kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door in te gaan tegen haar eigen bevindingen in het goedkeuringsbesluit in zaak M.8909 — KME/MKM.
Beroep ingesteld op 30 april 2019 — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

(Zaak T-282/19)

(2019/C 213/72)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nicosia, Cyprus) [vertegenwoordigers: S. Malynicz QC (Queen’s Counsel), S. Baran, barrister, en V. Marsland, solicitor]

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Griekenland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: Uniebeeldmerk Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — Uniemerk nr. 12 172 276

Procedure voor het EUIPO: Nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: Beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 februari 2019 in zaak R 2295/2017-4

Conclusies

— vernietiging van de bestreden beslissing;

— verwijzing van verweerder in zijn eigen kosten en in die van verzoekster.

Aangevoerde middelen

— Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;
—

Dienaangaande stelt verzoekster dat alle tekortkomingen waarop het verzoek van de Commissie tot terugvordering is gebaseerd ongegrond zijn, zoals uit de aan de rechter overgelegde stukken blijkt. De werkuren en personeelskosten met betrekking tot alle voor het project ingezette middelen zijn correct opgegeven en stemmen overeen met hetgeen aan de Commissie is gevraagd. Er is geen sprake van overlappingen tussen middelen en andere gesubsidieerde projecten. Alle andere verweten tekortkomingen bestaan niet. De aantijgingen van het OLAF, waarop de Commissie het verzoek tot terugvordering baseert, hebben telkens betrekking op andere projecten. De bewijslast is niet omgedraaid.
—

het in verzoekers’ salarisafrekeningen over februari 2018 vervatte besluit, waarbij de jaarlijkse aanpassing van het basissalaris voor 2018 wordt beperkt tot 0,7 %, alsmede de soortgelijke besluiten die in de latere salarisafrekeningen zijn opgenomen, nietig te verklaren;
3.

Derde middel: het is niet bewezen dat verzoeker terroristischeactiviteiten heeft verricht of dat hij in verband kan worden gebrachtmet dergelijke activiteiten. De stelling dat hij rekruterings- enfinancieringsactiviteiten zou hebben verricht, is niet bewezen.
Beroep ingesteld op 28 maart 2019 —Public.Resource.Org en Right to Know/Commissie

(Zaak T-185/19)

(2019/C 172/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Public.Resource.Org,Inc. (Sebastopol, Californië, Verenigde Staten) en Right to Know CLG(Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: F. Logue, solicitor, en A.Grünwald, J. Hackl en C. Nüßing, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

— besluit C(2019) 639 final van de Commissie van 22 januari 2019 (met inbegrip van het oorspronkelijke besluitvan 15 november 2018 met referentie GROW/D3/ALR/dr(2018) 5993057) nietig te verklaren;

— subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar de Commissie, en

— de Commissie te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters twee middelenaan.

1. Eerste middel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, eerste streepjevan verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) onjuist uitgelegd en/of toegepast, aangezien de gevraagdegeharmoniseerde normen niet door deze bepaling worden beschermd: — de gevraagde geharmoniseerde normen kunnen niet auteursrechtelijkworden beschermd aangezien zij deel uitmaken van het Unierecht; — de gevraagde geharmoniseerde normen zijn niet origineel en wordendaarom niet auteursrechtelijk beschermd; — verweerster heeft de vermeende ondermijning van de commerciëlebelangen van de normalisatieorganisatie niet aangetoond.

2. Tweede middel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, laatste zinsdeel,van verordening (EG) nr. 1049/2001 geschonden, aangezien zij ten onrechteheeft geoordeeld dat verzoeksters geen hoger openbaar belang hebbenbij toegang tot de gevraagde geharmoniseerde normen: — vrije toegang tot het recht van de Unie is vereist ingevolge debeginselen van de rechtsstaat en de grondrechten; — de gevraagde normen bevatten milieu-informatie en met name informatieover emissies in het milieu, en moeten derhalve worden vrijgegevenovereenkomstig verordening (EG) nr. 1367/2006 (2); — verweerster heeft niet naar behoren gemotiveerd waarom er geensprake is van een hoger openbaar belang.

(1) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiektot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie(PB 2001, L 145, blz. 43).

(2) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing vande bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie,inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenhedenop de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).
Beroep ingesteld op 19 maart 2019 — Style & Taste/EUIPO — The Polo/Lauren Company (Afbeelding van een polospeler)

(Zaak T-169/19)

(2019/C 155/66)

Taal van het verzoekschrift: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Style & Taste, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: L. Plaza Fernández-Villa, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: The Polo/Lauren Company LP (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: beeldmerk (Afbeelding van een polospeler) — Uniemerk nr. 4 049 201

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 7 januari 2019 in zaak R 1272/2018-5

Conclusies

— vaststellen dat industrieel model 24087 eerder bestond dan gemeenschapsmerk nr. 4 049 201, en bijgevolg

— verklaren dat Uniemerk nr. 4 049 201, dat eigendom is van PRL, niet nieuw is zoals dit door de relevante voorschriften wordt vereist, en dit Uniemerk derhalve nietig verklaren.

Aangevoerde middelen

— schending van artikel 53, lid 2, van verordening (EU) nr. 207/2009 van de Raad;
C 139/98

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Mutondo/Raad

(Zaak T-119/19)

(2019/C 139/99)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Kalev Mutondo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 14 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 14 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a) en b), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.
C 139/99

Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Numbi/Raad

(Zaak T-120/19)

(2019/C 139/100)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: John Numbi (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

— besluit (GBVB) 2018/1940 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 5 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB;

— uitvoeringsverordening (EU) 2018/1931 van de Raad van 10 december 2018 nietig te verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 5 van bijlage I bis bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

— de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB en artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 1183/2005 vast te stellen;

— de Raad te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn verzoek voert verzoeker vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-103/19, Mende Omalanga/Raad, zijn aangevoerd.