ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
32

In de punten 23 tot en met 28 van de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep van het BHIM om te beginnen de „makelaardij in onroerende goederen” zo omschreven dat het beheer van, de bemiddeling bij en de taxatie van onroerend goed, alsook de daarmee verband houdende adviesverlening en informatieverstrekking, daaronder vallen. Volgens de kamer van beroep van het BHIM bestaan die diensten in eerste instantie in het vinden van vastgoed, in het voorstellen ervan aan potentiële kopers en in het optreden als tussenpersoon, bijvoorbeeld door niet alleen bij de aankoop, de verkoop of de huur van vastgoed bijstand te verlenen, maar ook bij de onderhandeling over overeenkomsten tussen een koper en een verkoper van een pand of een grondstuk. Volgens de kamer van beroep van het BHIM omvat dat eveneens de verpachting van landbouwbedrijven aangezien dit valt binnen een ruimere categorie, daar huur een overeenkomst is waarmee een goed voor een bepaalde periode aan een persoon wordt overgedragen, over het algemeen door middel van een huurovereenkomst. Zij heeft daarenboven aangegeven dat „makelaardij in onroerende goederen” daarnaast ook de aankoop van vastgoed en de verkoop met winst ervan kon omvatten.
91

Allereerst is er geen sprake van dergelijke onjuiste beoordeling doordat het EASA geen inspecties of proefnemingen uitvoerde. Zoals gememoreerd in punt 64 hierboven, kan het EASA namelijk afzien van deze verificaties, indien het zonder die verificaties meent te kunnen concluderen dat niet is bewezen dat het toestel veilig kan vliegen. Gelet op enerzijds de omstandigheid dat in de aanvraag tot goedkeuring van de vluchtvoorwaarden geen enkel veiligheidsprobleem ter sprake is gebracht terwijl na de aanvraag per hypothese juist nader onderzoek van de veiligheid van de helikopter van het type Robinson R66, wat het ontwerp betreft, te verwachten was (zie punt 84 hierboven) en anderzijds de twijfel van het EASA over de betrouwbaarheid van het hydraulische vluchtbesturingssysteem van het luchtvaartuig wegens problemen in de typecertificeringsprocedure, mocht de kamer van beroep in het onderhavige geval zonder dat inspecties of proefnemingen hoefden te worden uitgevoerd, anders dan verzoekster stelt, verzoeksters aanvraag afwijzen met nauwkeurige opgave van de redenen voor deze laatste procedure.
2)

TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV en Sambucus eV zullen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.
De artikelen 101 VWEU en 102 VWEU hebben enkel betrekking op mededingingsverstorende gedragingen waartoe de ondernemingen op eigen initiatief hebben besloten. De artikelen 101 VWEU en 102 VWEU zijn niet van toepassing wanneer een mededingingsverstorende gedraging bij een nationale wettelijke regeling aan de ondernemingen wordt voorgeschreven, of indien deze wettelijke regeling een rechtskader creëert dat zelf iedere mogelijkheid van concurrerend gedrag voor deze ondernemingen uitsluit. In een dergelijke situatie vindt de beperking van de mededinging niet, zoals in deze bepalingen besloten ligt, haar oorsprong in autonome gedragingen van de ondernemingen. Deze mogelijkheid om een bepaalde mededingingsverstorende gedraging van de werkingssfeer van de artikelen 101 VWEU en 102 VWEU uit te sluiten, is slechts in beperkte mate aanvaard. Hoewel het gedrag van een onderneming wegens gebrek aan autonomie aan de toepassing van artikel 101, lid 1, VWEU kan zijn onttrokken, betekent dit namelijk nog niet dat elke door de nationale overheid wenselijk geachte of gestuurde gedraging buiten de werkingssfeer van deze bepaling valt. Wanneer een overheidsmaatregel derhalve de elementen van een tussen de marktdeelnemers van een sector tot stand gekomen mededingingsregeling overneemt of wordt vastgesteld na overleg met en met instemming van de betrokken marktdeelnemers, kunnen deze marktdeelnemers zich niet op de dwingende aard van de regeling beroepen om zich aan de toepassing van artikel 101, lid 1, VWEU te onttrekken.

Wanneer geen sprake is van een dwingend voorschrift dat een mededingingsverstorende gedraging oplegt, kan de Commissie dus alleen dan tot de vaststelling van het ontbreken van autonomie van de betrokken marktdeelnemers komen, indien uit objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat de nationale autoriteiten hun deze gedraging hebben opgelegd door onweerstaanbare druk uit te oefenen, bijvoorbeeld door te dreigen met overheidsmaatregelen die hun aanzienlijke verliezen zouden kunnen berokkenen. Om aan de toepassing van artikel 101, lid 1, VWEU te ontsnappen moet die druk bovendien zodanig zijn uitgeoefend dat de betrokken marktdeelnemers elke autonomie bij de uitvoering van overheidsbesluiten wordt ontnomen. Wanneer geen sprake is van een dergelijk verlies van autonomie, is de omstandigheid dat mededingingsverstorend gedrag door de overheid is bevorderd of aangemoedigd, op zichzelf niet van invloed op de toepasselijkheid van artikel 101 VWEU.

(cf. punten 114‑118)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 22‑24, 91)
3)

Harry’s New York Bar wordt verwezen in haar eigen kosten, de helft van de kosten die Harrys Pubar zijn opgekomen in de procedure voor het Gerecht, alsmede in de kosten die Harrys Pubar zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM. Het BHIM wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de helft van de kosten die Harry Pubar zijn opgekomen in de procedure voor het Gerecht.
De situatie van een klager kan in het kader van een klacht wegens psychisch geweld niet gelijk worden gesteld met die van de persoon op wie de klacht betrekking heeft en de procedurele rechten die aan de van dat geweld beschuldigde persoon moeten worden toegekend verschillen van de beperktere rechten waarover de klager die zich slachtoffer van dat geweld acht beschikt in het kader van de administratieve procedure.

Het recht op een effectief beroep in rechte impliceert dat de klager wiens klacht wegens psychisch geweld is afgewezen voor de Unierechter kan opkomen tegen het volledige bezwarende besluit, daaronder eventueel begrepen door te stellen dat het onderzoeksrapport geen correcte weergave geeft van de getuigenissen waarop die afwijzing is gebaseerd. Dit recht kan inhouden dat de verzoeker, teneinde zijn argumenten met succes geldend te maken, in de gelegenheid wordt gesteld om zelf de adequaatheid te controleren tussen het onderzoeksrapport en de verslagen van de getuigenissen waarop dat rapport is gebaseerd dan wel dat hij het Gerecht voor ambtenarenzaken ten minste kan vragen om kennis te nemen van die bewijselementen onder de voorwaarden van vertrouwelijkheid zoals voorzien in artikel 47 van zijn Reglement voor de procesvoering. Het staat dus aan het Gerecht voor ambtenarenzaken om overeenkomstig artikel 47, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering de afweging te maken tussen verzoekers belang om over de nodige bewijselementen te beschikken om met succes zijn recht op een effectief beroep in rechte te kunnen uitoefenen enerzijds en de bezwaren die uit de bekendmaking van die elementen kunnen voortvloeien anderzijds.

Het Gerecht voor ambtenarenzaken beschikt in beginsel over een discretionaire bevoegdheid om te beoordelen of het zin heeft de overlegging te gelasten van de elementen die nodig zijn voor de beslechting van de bij hem aanhangige gedingen. De waardering van de eventuele bewijskracht van de processtukken maakt deel uit van zijn soevereine beoordeling van de feiten, die door het Gerecht in hogere voorziening niet wordt getoetst, behoudens in geval van een onjuiste opvatting van de aan de rechter in eerste aanleg voorgelegde bewijzen of wanneer de materiële onjuistheid van hetgeen laatstgenoemde rechter heeft vastgesteld, uit de processtukken volgt.

Wanneer een verzoeker ten onrechte niet in de gelegenheid is gesteld om tijdens de administratieve procedure toegang te krijgen tot bewijselementen die beslissend zijn voor de uitkomst van die procedure, kan van hem niet worden verlangd dat hij de feitelijke onjuistheden, die alleen kunnen worden vastgesteld na het onderzoek van de bewijselementen waartoe hem de toegang is geweigerd, genoegzaam aantoont. Het staat daarentegen aan het Gerecht voor ambtenarenzaken om, indien de verzoeker een begin van bewijs ter onderbouwing van zijn stellingen aanvoert, de overlegging van de bewijselementen te vragen die nodig zijn om de gegrondheid van dat betoog te beoordelen.

(cf. punten 44 en 45)

Hof: arrest van 16 juli 2009, Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland/Commissie, C‑385/07 P, Jurispr., EU:C:2009:456, punt 163en aldaar aangehaalde rechtspraak
De extra betaling in de zin van artikel 69 van verordening nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers strekt ertoe om enerzijds de landbouwers, bij wege van beloning voor hun betere aanpassing aan de vereisten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, aan te zetten tot naleving van de vereisten voor de verbetering van de kwaliteit van hun producten en voor de bescherming van het milieu, en, anderzijds, de weerslag van de overgang van het stelsel van rechtstreekse betalingen op de bedrijfstoeslagregeling in bepaalde productsectoren te milderen. In deze context laat artikel 69 van verordening nr. 1782/2003 alle lidstaten een zekere beoordelingsmarge om extra betalingen te doen in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De aan de lidstaten verleende machtiging is evenwel strikt omschreven en afhankelijk gesteld van een reeks zowel materiële als formele voorwaarden.

Dankzij de verplichting die is opgelegd bij artikel 48, lid 6, van verordening nr. 795/2004 houdende bepalingen voor de uitvoering van de bedrijfstoeslagregeling waarin is voorzien bij verordening nr. 1782/2003, kan de Commissie de door de lidstaten vastgestelde subsidiabiliteitsvoorwaarden kennen. Ook dankzij deze verplichting kan worden nagegaan of de betrokken marktdeelnemers vóór het begin van het aanvraagjaar de voorwaarden voor de bij artikel 69 van verordening nr. 1782/2003 vastgestelde extra betaling kennen. De extra betaling kan deze rol van stimulans slechts daadwerkelijk spelen als de betrokken landbouwers de subsidiabiliteitsvoorwaarden voor een aanvraagjaar vóór het begin van dat jaar kennen zonder wijziging achteraf.

(cf. punten 30, 31, 33)
2.

Instellingen van de Europese Unie — Uitoefening van de bevoegdheden — Bevoegdheid die aan de Commissie is toegekend om gedelegeerde handelingen vast te stellen — Beoordelingsbevoegdheid van de Commissie om de regelgeving op het betrokken gebied aan te vullen — Invoering, bij de verordeningen nrs. 885/2013 en 886/2013, van een verplichting voor de lidstaten om een instantie aan te duiden die ermee is belast te controleren of de betrokken actoren de bij deze verordeningen gestelde eisen naleven — Toelaatbaarheid (Art. 290 VWEU; verordeningen van de Commissie nr. 885/2013, art. 8, lid 1, en nr. 886/2013, art. 9, lid 1; richtlijn 2010/40 van het Europees Parlement en de Raad, art. 6, lid 1, en bijlage II) (cf. punten 47, 49, 62, 63, 66, 72‑74)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 41, 42, 66)
5.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip — Merk bestaande uit een woord of een neologisme dat ontstaat uit een combinatie van elementen [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (cf. punt 42)
6.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens — Inaanmerkingneming van intrinsieke kenmerken van tekens of van verkoopmodaliteiten van waren of diensten [Verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 55)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, leden 1, b), en 2, a), i) en iii), en 53, lid 1, a)] (cf. punten 13‑16, 57)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria – Complementair karakter van waren [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)] (cf. punten 21, 27)

3. Gemeenschapsmerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Woordmerk AINHOA en beeldmerken NOA [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b), en 53, lid 1, a)] (cf. punten 35‑48, 58, 59)

4. Gemeenschapsmerk – Afstand, verval en nietigheid – Relatieve nietigheidsgronden – Bestaan van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Groot onderscheidend vermogen van het oudere merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, leden 1, b), en 5, en 53, lid 1, a)] (cf. punt 50)

5. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder bekend merk – Uitbreiding van de bescherming van het oudere bekende merk tot niet-soortgelijke waren of diensten – Voorwaarden – Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt getrokken uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk – Afbreuk aan onderscheidend vermogen of reputatie van ouder merk – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 5, en 53, lid 1, a)] (cf. punt 62)

Onderwerp

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 6 juni 2013 (zaak R 1643/2012‑1) inzake een oppositieprocedure tussen L’Oréal en Cosmetica Cabinas, SL

Dictum

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) L’Oreal wordt verwezen in de kosten.
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of van een ander in het economische verkeer gebruikt teken — Voorwaarden — Toetsing aan de nationaalrechtelijke criteria die gelden voor het aangevoerde teken [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 4, en 41, lid 1, c)] (cf. punten 25, 26)
Uit het oogpunt van het Duitstalige publiek is het woordteken Tafel niet beschrijvend, in de zin van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk, voor diensten bestaande in het „verzamelen, afhalen, vervoeren en distribueren van goederen voor dagelijks gebruik, waaronder levensmiddelen, voor derden, met name voor behoeftigen” van klasse 39 in de zin van de Overeenkomst van Nice, en evenmin voor „door derden geleverde persoonlijke en sociale diensten betreffende individuele behoeften” van klasse 45 van die Overeenkomst.

Tussen het Duitse begrip „Tafel” in de zin van het woord „tafel” en de betrokken diensten bestaat er geen rechtstreeks en concreet verband op grond waarvan het betrokken publiek onmiddellijk en zonder verder nadenken een beschrijving van die diensten kan zien. Zelfs indien deze diensten in een aantal gevallen aan een tafel kunnen worden verricht, met name het serveren van voedsel en dranken, is dat niet noodzakelijkerwijs het geval. Deze beoordeling laat hetgeen zou kunnen worden geoordeeld met betrekking tot andere betekenissen van het begrip „Tafel”, die de kamer van beroep niet heeft onderzocht, onverlet.

(cf. punten 21, 31, 34, 35, 37)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punten 20‑23)
3.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Overeenstemming van de betrokken merken — Geschiktheid van de begripsmatige verschillen om de visuele of fonetische overeenstemmingen te neutraliseren — Voorwaarden [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 44)
6.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens — Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van tekens of van de verkoopmodaliteiten van waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 80)
6.

Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden van personen, entiteiten of lichamen die zich bezighouden met of medewerking verlenen aan nucleaire proliferatie — Beperking van het eigendomsrecht en van het recht op vrije uitoefening van een economische activiteit — Schending van het evenredigheidsbeginsel — Geen [Besluiten van de Raad 2010/413/GBVB, art. 20, lid 1, c), 2012/35/GBVB, overweging 13, en 2012/635/GBVB, art. 1, lid 8; verordening nr. 267/2012 van de Raad, art. 23, lid 2, d)] (cf. punten 60, 74, 75, 173‑177)
7.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten — Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (cf. punt 58)
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

Beroepen van ambtenaren – Voorafgaande administratieve klacht – Afwijzend besluit – Geen verplichting voor de administratie om de motivering van het oorspronkelijke besluit te vervangen

(Ambtenarenstatuut, art. 90)

Wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag na onderzoek van de klacht van een ambtenaar van mening is dat de motivering van het oorspronkelijke, in die klacht bedoelde besluit gegrond is en voldoende om de in de klacht aangevoerde grieven te beantwoorden, heeft het geen reden om deze motivering te schrappen en te vervangen door een nieuwe. In dat geval kan het de klacht dus afwijzen door in het afwijzende besluit dezelfde motivering op te nemen als die in het oorspronkelijke besluit, zonder dat hem niet-nakoming van de motiveringsplicht of schending van het beginsel van behoorlijk bestuur kan worden verweten.

(cf. punt 32)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 21‑26, 48)
1.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Absolute weigeringsgronden — Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst — Begrip [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, onder c)] (cf. punten 16, 17)
2.

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met het oudere merk — Beoordelingscriteria (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 46, 47, 82)
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 7 november 2014 – Urb Rulmenti Suceava/BHIM – Adiguzel (URB)

(Zaak T‑506/13)

„Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapswoordmerk URB — Ouder nationaal collectief woordmerk URB en ouder nationaal collectief beeldmerk URB — Absolute weigeringsgrond — Geen kwade trouw van de houder van het gemeenschapsmerk — Artikel 52, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Relatieve weigeringsgrond — Geen machtiging door de houder van de oudere merken — Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 53, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009 — Geen schending van artikel 72 van verordening nr. 207/2009”

1. Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Absolute nietigheidsgronden — Aanvrager te kwader trouw bij indiening van de merkaanvraag — Beoordelingscriteria — Inaanmerkingneming van alle relevante factoren die bestaan bij indiening van de merkaanvraag — Kennis van de aanvrager van het gebruik door een derde van een gelijk of overeenstemmend teken — Bedoeling van de aanvrager — Mate van rechtsbescherming van de betrokken tekens — Commerciële logica die schuilgaat achter de inschrijving van het betwiste teken als gemeenschapsmerk — Chronologie van de gebeurtenissen die de indiening van de merkaanvraag hebben gekenmerkt — Mate van bekendheid (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 52, lid 1, sub b) (cf. punten 25‑30, 33‑36, 43)

2. Gemeenschapsmerk — Afstand, verval en nietigheid — Absolute nietigheidsgronden — Aanvrager te kwader trouw bij indiening van de merkaanvraag — Woordmerk URB (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 52, lid 1, sub b) (cf. punten 37‑47)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 12 juli 2013 (zaak R 1309/2012‑4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Urb Rulmenti Suceava SA en Harun Adiguzel

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Urb Rulmenti Suceava SA wordt verwezen in de kosten.