17

In casu heeft de kamer van beroep in de bestreden beslissing de volgende bewijzen vermeld: twee marktonderzoeken die betrekking hadden op Frankrijk (2008) en Zweden (2011), vijftien beslissingen van nationale merkenbureaus, te weten drie van de Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (Pools octrooibureau), vier van het Institut national de la propriété industrielle (INPI), één van het Instituto nacional da propriedade industrial (INPI, Portugees instituut voor industriële eigendom) en zeven van het Oficina Española de Patentes y Marcas (Spaans octrooi- en merkenbureau), alsmede het arrest van 7 november 2013, Budziewska/BHIM – Puma (Opspringende katachtige) (T‑666/11, niet gepubliceerd, EU:T:2013:584). Zij heeft vastgesteld dat het marktonderzoek dat betrekking had op Zweden, niet relevant was, aangezien de oppositie niet was gebaseerd op oudere rechten in Zweden, en dat het marktonderzoek dat betrekking had op Frankrijk, niet was overgelegd in de proceduretaal, zijnde het Engels, in strijd met regel 19, leden 1, 3 en 4, van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk (PB 1995, L 303, blz. 1). Zij heeft erop gewezen dat laatstgenoemd onderzoek bovendien vijf jaar vóór de indiening van de merkaanvraag was verricht, dat het moeilijk was te achterhalen op welke basis dat marktonderzoek was verricht en op welke waren die vermeende bekendheid betrekking had. Evenzo heeft de kamer van beroep opgemerkt dat twee van de drie beslissingen van het Poolse octrooibureau en de beslissingen van het Spaans octrooi- en merkenbureau niet waren vertaald in de proceduretaal en dus buiten beschouwing moesten worden gelaten. Met betrekking tot de beslissing van het Poolse octrooibureau van 2008 en de beslissingen van het Franse INPI, die waren vertaald, heeft de kamer van beroep vastgesteld dat moeilijk te achterhalen was op welke bewijzen die nationale bureaus zich hadden gebaseerd om te concluderen tot de bekendheid van de oudere merken. Bij wijze van voorbeeld heeft zij uitgelegd dat de beslissing van het Franse INPI van 13 november 2012 gewoon melding maakte van overgelegde stukken ten bewijze dat het beeldelement van het oudere merk – bestaande in de afbeelding van een poema – bij het publiek algemeen bekend was voor kleding, maar dat het onmogelijk was om de juistheid van die verklaring na te gaan zonder de bewijzen van de bekendheid die in het kader van die nationale procedure waren overgelegd. In dit verband heeft zij eraan herinnerd dat zij de bekendheid moet beoordelen op basis van de bewijzen die door opposante zijn overgelegd overeenkomstig regel 19, leden 1 en 4, van verordening nr. 2868/95, en heeft zij beklemtoond dat de in andere procedures overgelegde stukken enkel in aanmerking konden worden genomen indien zij uitdrukkelijk waren vermeld en geïdentificeerd door de partij die deze aanvoerde. Ten slotte heeft de kamer van beroep eraan herinnerd dat in elk geval de rechtmatigheid van de beslissingen van het EUIPO enkel moest worden beoordeeld op grond van verordening nr. 207/2009, zoals uitgelegd door de Unierechter, en niet op basis van een eerdere beslissingspraktijk van het EUIPO of van de nationale bureaus. De kamer van beroep heeft geconcludeerd dat de bewijzen, in hun geheel beschouwd, ontoereikend waren om de bekendheid van de oudere merken voor de betrokken waren aan te tonen in één van de lidstaten.