Er is nog een reden waarom de opvatting van TMP geen steun in het arrest in de zaak Union française des Céréales kan vinden. Het Hof heeft weliswaar in dat arrest beslist, dat er aanleiding was om per analogiam toepassing te geven aan een expliciete bepaling inzake overmacht in een situatie die in vele opzichten op de onderhavige lijkt. Nationale autoriteiten hadden geweigerd compenserende bedragen „toetreding” te betalen aan een Franse onderneming die een lading graan had geëxpedieerd, die als gevolg van het vergaan van het schip niet op zijn plaats van bestemming in het Verenigd Koninkrijk was aangekomen. De compenserende bedragen zouden slechts worden betaald, wanneer het bewijs werd geleverd dat de goederen in het Verenigd Koninkrijk waren ingevoerd. De toepasselijke regeling — een verordening van de Commissie van 1973 — bevatte geen bepaling inzake overmacht. Een latere regeling bevatte echter wel een dergelijke voorziening. Het betrof een verordening van de Commissie van 1975 betreffende de vooruitbetaling van uitvoerrestituties voor landbouwprodukten (dat wil zeggen, één van de regelingen die aan de in casu toepasselijke verordening van de Commissie zijn voorafgegaan) en het ging daarbij om een aan artikel 5 van de in casu toepasselijke verordening voorafgaande bepaling.

Het Hof verklaarde in rechtsoverweging 4 van zijn arrest:

„Overwegende dat vaststaat dat een exporteur die zich in omstandigheden als in casu, na het verlorengaan van de waar onderweg als gevolg van overmacht, de toekenning van compenserende bedragen ‚toetreding’ ziet ontzegd, een reëel verlies lijdt, daar de overeenkomstig de cif-clausule ten behoeve van de koper gesloten verzekering slechts de waarde van het goed naar de prijzen in het land van invoer en niet naar de hogere gemeenschappelijke prijzen in het land van uitvoer dekt; dat, zo de exporteur dit verlies zelf zou moeten dragen of zich tegen dit risico moeten verzekeren, hij in een nadelige concurrentiepositie ten opzichte van verkopers uit derde landen zou komen te verkeren.

dat zulks onverenigbaar zou zijn met het beginsel van de gemeenschapspreferentie

dat de Toetredingsakte heeft willen doen prevaleren;

dat derhalve verordening nr. 269/73, door niet te voorzien in de toekenning van compenserende bedragen ‚toetreding’ in geval van overmacht, een leemte bevat welke moet worden opgevuld door een analogische toepassing van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 192/75 [de uitvoeringsverordening van 1975].”

De situaties in beide zaken lopen dus parallel en de argumenten van het Hof voor analogische toepassing zijn in casu niet zonder betekenis, ook al kunnen zij daarop niet volledig worden toegepast.

Er is evenwel een belangrijk verschil: het desbetreffende artikel van de uitvoeringsverordening van de Commissie van 1975 bevat geen met artikel 5, lid 3, van de uitvoeringsverordening van 1987 overeenkomende bepaling, dat wil zeggen dat de verordening van 1975 zwijgt over de rechtspositie van de exporteur in geval van het verloren gaan als gevolg van overmacht.

De uitvoeringsverordening van 1987 bevat derhalve bepalingen die het huidige probleem wel uitdrukkelijk regelen in die zin dat in geval van gedifferentieerde restitutie de exporteur een gelijke behandeling ten deel valt als voorzien in artikel 20, lid 2, van de verordening.