CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL

A. TIZZANO

van 10 maart 2005

Zaak C-89/04



Mediakabel

tegen

Commissariaat voor de Media







[verzoek van de Raad van State (Nederland) om een prejudiciële beslissing]

„Richtlijn 89/552/EEG – Richtlijn 98/34/EG – Televisieomroep – Dienst van informatiemaatschappij – Onderscheid – Near-video-on-demand – Kwalificatie”

– ‚op afstand’: een dienst die geleverd wordt zonder dat de partijen gelijktijdig aanwezig zijn;

– ‚langs elektronische weg’: een dienst die verzonden en ontvangen wordt via elektronische apparatuur voor de verwerking (met inbegrip van digitale compressie) en de opslag van gegevens, en die geheel via draden, radio, optische middelen of andere elektromagnetische middelen wordt verzonden, doorgeleid en ontvangen;

– ‚op individueel verzoek van een afnemer van diensten’: een dienst die op individueel verzoek via de transmissie van gegevens wordt geleverd.

– radio-omroepdiensten,

– televisieomroepdiensten bedoeld in artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552/EEG.”

a) televisieomroepdiensten (waaronder ‚near-video-on-demand’), bedoeld in artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552/EEG,

b) radio-omroepdiensten,

c) teletekst (via televisie).”

„1a) Dient het begrip ‚televisieomroep’ in de zin van artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552/EEG aldus te worden uitgelegd dat daaronder niet valt een ‚dienst van de informatiemaatschappij’, zoals vermeld in artikel 1, sub 2, van richtlijn 98/34/EG, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG, maar wel diensten als omschreven in de in bijlage V bij richtlijn 98/34/EG opgenomen indicatieve lijst van diensten die niet onder artikel 1, sub 2, van richtlijn 98/34/EG vallen, in het bijzonder punt 3, waaronder ‚near-video-on-demand’, die dus geen ‚diensten van de informatiemaatschappij’ zijn?

1b) Indien vraag 1a ontkennend wordt beantwoord, op welke wijze dient dan onderscheid te worden gemaakt tussen het begrip ‚televisieomroep’ in de zin van artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552/EEG en het daar evenzeer genoemde begrip ‚communicatiediensten die informatieve gegevens op individueel verzoek verstrekken’?

2a) Aan de hand van welke criteria dient te worden uitgemaakt of een dienst als de onderhavige, waarbij sprake is van op een netwerk verspreide gecodeerde signalen van een door de aanbieder geselecteerd aanbod van films, die door abonnees tegen afzonderlijke betaling per film, met behulp van een op individueel verzoek door de aanbieder toe te zenden sleutel, kunnen worden gedecodeerd en bekeken op verschillende, door de aanbieder bepaalde tijdstippen, welke dienst elementen van een (individuele) dienst van de informatiemaatschappij en tegelijkertijd elementen van een televisieomroepdienst bevat, een televisieomroepdienst of een dienst van de informatiemaatschappij is?

2b) Dient hierbij bijzondere betekenis te worden toegekend aan het gezichtspunt van de abonnee of veeleer aan het gezichtspunt van de aanbieder van de dienst? Is hierbij van belang met welk soort diensten de desbetreffende dienst concurreert?

3) Is het in dit verband van belang dat

– enerzijds de kwalificatie van een dienst als de onderhavige als ‚dienst van de informatiemaatschappij’ waarop richtlijn 89/552/EEG niet van toepassing is, de effectiviteit van die richtlijn zou kunnen ondergraven, in het bijzonder ook waar het gaat om de doelstellingen die aan de daaruit voortvloeiende verplichting ten grondslag liggen om een bepaald percentage zendtijd aan de Europese producties te besteden, terwijl

– anderzijds, als richtlijn 89/552/EEG wel van toepassing is, de daaruit voortvloeiende verplichting om een bepaald percentage zendtijd aan Europese producties te besteden niet veel zin heeft, omdat de abonnees per film betalen en alleen de film waarvoor is betaald, kunnen bekijken?”

– luidens artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552 wordt onder „televisieomroepen” verstaan „het oorspronkelijke uitzenden via de kabel of draadloos, via de ether of via satelliet, in al dan niet gecodeerde vorm van voor ontvangst door het publiek bestemde televisieprogramma’s”;

– luidens artikel 1, sub 2, eerste alinea, van richtlijn 98/34 wordt onder „dienst van de informatiemaatschappij” verstaan „elke dienst die gewoonlijk tegen vergoeding, langs elektronische weg, op afstand en op individueel verzoek van een afnemer van diensten verricht wordt”.

„1) Ingevolge punt 3, sub a, van bijlage V bij richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 juli 1998, vallen near-video-on-demanddiensten onder het begrip ‚televisieomroepen’ bedoeld in artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten.

Diensten op het gebied van ‚televisieomroepen’ in de zin van artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552 vallen niet onder de definitie van ‚diensten van de informatiemaatschappij’ in de zin van artikel 1, punt 2, van richtlijn 98/34, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48.

2a) Er is sprake van ‚televisieomroep’ in de zin van artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552 en niet van een ‚dienst van de informatiemaatschappij’ in de zin van richtlijn 98/34, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48, wanneer de uitgezonden audiovisuele gegevens voor ontvangst door het publiek bestemd zijn, dat wil zeggen niet worden verzonden naar de individuele kijker die daarom heeft verzocht (point-to-pointtransmissie), maar bestemd zijn voor gelijktijdige ontvangst door een algemene groep van ontvangers (point-to-multipointtransmissie).

2b) De kwalificatie van een dienst als ‚televisieomroep’ in de zin van richtlijn 89/552 dan wel als ‚dienst van de informatiemaatschappij’ in de zin van richtlijn 98/34, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48, mag niet worden bepaald door het subjectieve gezichtspunt van de aanbieder of de ontvanger van deze dienst, noch door de concurrentienadelen die de gekozen beeldtransmissietechniek kan meebrengen.

3) De in artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/552 bedoelde verplichting om het grootste gedeelte van de zendtijd te reserveren voor Europese producties, geldt, voorzover mogelijk is en met gebruik van de passende middelen, ook voor de televisieomroepdiensten waarin de kijker de film kiest die hij wil bekijken en daarvoor betaalt.”

– Oorspronkelijke taal: Italiaans.

– PB L 298, blz. 23.

– PB L 204, blz. 37.

– Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 20 juli 1998 tot wijziging van richtlijn 98/34/EG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (PB L 217, blz. 18).

– Wet van 21 april 1987 houdende regels betreffende de verzorging van radio‑ en televisieprogramma’s, de omroepbijdrage en de steunverlening aan persorganen, Stb. 1987, 249.

– Zie verwijzingsbeslissing, punt 2.2.

– Cursivering van mij.

– Cursivering van mij.