ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
U hebt u uit te spreken over een schadeactie, tegen Raad en Commissie ingesteld door een Franse onderneming die bij de internationale graanmarkt betrokken is. In geding is een verordening van de Commissie, waarbij de monetair compenserende bedragen, ondanks devaluatie van de lire, tijdelijk zijn bevroren; verzoekster meent nu dat die bevriezing haar op economische verliezen is komen te staan, omdat de verlaging der prijzen als gevolg van de devaluatie niet met een evenredige verhoging der mcb's gepaard is gegaan. Men wenst nu van u te weten of en in hoeverre de Commissie de mcb's mag bevriezen, wanneer de koerspariteiten onderhevig zijn aan fluctuaties die normaliter tot tijdige aanpassing leiden.

De in Frankrijk gevestigde vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Unifrex exporteert landbouwprodukten, en wel met name granen, naar Italië. De in haar contracten met Italiaanse ondernemers overeengekomen prijzen worden in lires uitgedrukt. Unifrex ontvangt de mcb's rechtstreeks van de bevoegde Franse instantie (ONIC). Volgens artikel 2 bis van verordening nr. 974 van 12 mei 1971, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1112 van 30 april 1973, kan, wanneer een uit een Lid-Staat uitgevoerd produkt wordt ingevoerd in een Lid-Staat die een compenserend bedrag bij invoer moet toekennen, de uitvoerende Lid-Staat, in onderlinge overeenstemming met de invoerende Lid-Staat, het compenserend bedrag betalen dat door de invoerende Lid-Staten verschuldigd is.

Welnu, op 23 maart 1981 kwam het binnen het Europese Monetaire Systeem tot een aanpassing der pariteiten, waarbij de lire met 6 % devalueerde ten opzichte van de andere valuta's. De devaluatie leidde tot gevolgen voor de tussen Unifrex en de Italiaanse importeurs lopende contracten, in dier voege dat Unifrex in feite minder ontving. Op communautair niveau kunnen zulke inconveniënten worden verholpen dankzij de mcb's: na devaluatie van een valuta moeten de aan verkopers in het land van export betaalde bedragen in gelijke mate worden verhoogd. Bij verordening nr. 801 van 27 maart 1981 heeft de Commissie de mcb's evenwel bevroren voor de periode 23 maart—5 april 1981; dientengevolge heeft Unifrex over die periode lagere prijzen ontvangen, alsook mcb's die het prijsverschil niet ongedaan konden maken, immers ongewijzigd waren gebleven.

Bij op 21 oktober 1982 bij het Hof ingediend en tegen Commissie en Raad gericht verzoekschrift, vorderde Unifrex hun veroordeling tot vergoeding van de schade die zij door de bevriezing der mcb's zou hebben geleden; zij achtte die maatregel onrechtmatig, immers in strijd met de bepalingen betreffende de mcb's, met het vertrouwensbeginsel en met het discriminatieverbod.
De Commissie betoogt dat het centrale afwikkelingsbureau van het gemeenschappelijk stelsel van ziekteverzekering reeds vóór het arrest van 9 juli met steeds meer werk werd overladen. Het bureau is onder meer belast met de afdoening van verzoeken om restitutie van 100 % bij ernstige ziekte en van verzoeken van ambtenaren die een kuur wensen te ondergaan. Voordat verzoekster er op 20 oktober 1981 werd geplaatst, had één enkele arts zich te kwijten van deze taak, die hem veel meer tijd kostte dan overeenkwam met de halve dagtaak waarvoor hij in beginsel was aangeworven. Pas toen er in 1981 een aanvullende post op de begroting was toegekend, kon er iets aan worden gedaan. In afwachting van de nieuwe post heeft de Commissie de weg van overplaatsing van betrokkene — met post en al — naar een andere dienst, zonder kennisgeving van vacature bewandeld.

In uw jurisprudentie hebt u dit geoorloofd geacht en in de zaak Kindermann hebt u duidelijk uitgesproken dat

„... waar betrokkene met zijn ambt is overgeplaatst, het te zijnen aanzien genomen besluit geen vacature [heeft] doen ontstaan, zodat het niet als een overplaatsing in de zin van het Statuut is te beschouwen ( 4 ).”

Sedert 1 april 1983 is de arts vervangen door een andere, eveneens voor een halve dagtaak aangeworven geneesheer. Van toen af aan was het werk aldus verdeeld dat het voor ongeveer twee derden werd verricht door verzoekster, die een volledige dagtaak had te verrichten, en voor ongeveer een derde door de nieuwe arts. Die verhouding wettigt de conclusie dat Manette Turner terecht op het afwikkelingsbureau was geplaatst.

Trouwens, in een arrest van 14 juli 1983 ( 5 ) heeft de Derde kamer uitgesproken dat:

„de problemen die door het vertrek van de ambtenaar bij zijn vorige dienst kunnen ontstaan, het nut dat de herplaatsing voor zijn nieuwe dienst oplevert, zijn zaken die ... vallen” binnen de discretionaire bevoegdheid die in 's Hofs jurisprudentie tot nu toe aan de instellingen der Gemeenschap werd toegekend als het er om gaat „hun diensten te organiseren in overeenstemming met de hun opgedragen taken en het te hunner beschikking staand personeel met het oog op die taken tewerk te stellen”.
De feiten kunnen worden samengevat als volgt. Biagio Valentini, verzoeker in hoofdgeding, is van Italiaanse nationaliteit en woont in Frankrijk. Tot 1957 werkte hij in Italië en sedert zijn 60e jaar ontvangt hij van het Istituto Nazionale per la Previdenza Sociale een door bijdragebetaling verworven ouderdomspensioen van FF 15 per dag. Vanaf 1 april 1963 was hij in Frankrijk werkzaam in een meubelmakerij. Op 23 september 1977 — hij was toen 63 jaar — nam hij vrijwillig ontslag uit zijn betrekking en vroeg hij bij de „Association pour l'emploi dans l'industrie et le commerce”(hierna: de ASSEDIC) te Lyon de „inkomenswaarborg bij uittreding” aan. Deze uitkering, die is geregeld in een aanhangsel van het „Accord national interprofessionnel” van 13 juni 1977, dat als bijlage is gehecht aan de regeling inzake bijzondere uitkeringen voor werknemers zonder werk boven de 60 jaar, wordt toegekend tot aan de pensioengerechtigde leeftijd (in Frankrijk als regel 65 jaar), en bedraagt 70 % van het loon gedurende de laatste drie maanden van tewerkstelling. De ASSEDIC te Lyon betaalde Valentini de gevraagde uitkering, maar verminderde ze met het bedrag van het Italiaanse ouderdomspensioen.

Op 14 mei 1980 daagde Valentini de ASSEDIC voor het Tribunal de grande instance te Lyon. Hij vroeg de Franse rechter, vast te stellen dat de vermindering ten onrechte was geschied, en de ASSEDIC te veroordelen tot uitbetaling van de ten onrechte ingehouden bedragen. De afzonderlijke nationale socialezekerheidsregelingen, die de onderdanen van de Lid-Staten verschillende uitkeringen voor verschillende tijdvakken waarborgen, zo stelt hij, zijn immers niet vervangen door het EEG-Verdrag en het afgeleide gemeenschapsrecht. De ASSEDIC is evenwel van mening dat de bepalingen van voormeld akkoord en met name de regel krachtens welke de „inkomenswaarborg bij uittreding” met de door de werknemer ontvangen ouderdomsuitkering mag worden verminderd, volledig in overeenstemming zijn met het gemeenschapsrecht.

Bij vonnis van 2 juni 1982 heeft het Tribunal de grande instance te Lyon (Eerste kamer) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een beslissing over de vraag of „een in Frankrijk wonende Italiaanse werknemer, die vanaf zijn 60e jaar een Italiaans ouderdomspensioen ontvangt en in Frankbrijk recht heeft op de ¡nkomenswaarborg van 70 % van zijn dagloon, zoals voorzien in het aanhangsel van 13 juni 1977 van de bijlage van de regeling inzake uitkeringen aan werknemers zonder werk, op grond van artikel 46 van verordening nr. 1408/71 van 14 juni 1971 en artikel 51 EEG-Verdrag aanspraak kan maken op cumulatie van zijn Italiaans pensioen met de Franse uitkering van 70 % van zijn dagloon, of dat het Franse orgaan (ASSEDIO) dat hem deze uitkering betaalt, de hem door het Italiaanse orgaan betaalde bedragen daarop mag inhouden”.
In haar verweerschrift stelt de Italiaanse regering in de eerste plaats, dat deze grief nietontvankelijk is. Zij verwijt de Commissie abstract te redeneren, zonder de met richtlijn nr. 76/207 strijdige discriminatoire situaties te noemen die zich in een onderneming of op een andere arbeidsplaats zouden kunnen voordoen en die niet onder de verbodsbepalingen van wet nr. 903 zouden vallen. De Commissie had meer bijzonderheden en concrete omstandigheden moeten vermelden, zodat zij concreet had kunnen vaststellen op welke punten zij ten opzichte van artikel 5 van de richtlijn in gebreke was gebleven.

Weliswaar staat het volgens 's Hofs rechtspraak aan de Commissie om het door haar gestelde verzuim te bewijzen en het Hof de gegevens te verschaffen die het nodig heeft om te kunnen vaststellen of er inderdaad sprake is van een verzuim (arrest van 25 mei 1982, zaak 96/81, Commissie t. Nederland, Jurispr. 1982, blz. 1791, r.o. 6), doch anderzijds heeft het Hof erop gewezen, dat de Lid-Staten, die ingevolge artikel 5 EEG-Verdrag verplicht zijn, de Commissie de vervulling van haar taak te vergemakkelijken, haar duidelijk moeten aangeven met welke maatregelen zij menen aan de verschillende uit een richtlijn voortvloeiende verplichtingen te hebben voldaan (ibid. r.o. 7 en 8).

In het onderhavige geval blijkt uit de diverse stukken van de precontentieuze procedure, dat de Commissie en de Italiaanse regering zich beide van deze verplichtingen hebben gekweten. In haar schriftelijke ingebrekestelling van 30 juli 1981 wees de Commissie er reeds op, dat de Italiaanse wet de richtlijn slechts volgde voor een bepaald aantal, met name genoemde arbeidsvoorwaarden. Evenzo preciseerde de Italiaanse regering in haar antwoord van 6 juli 1981 op het met redenen omkleed advies van de Commissie, de aspecten van de dienstbetrekking die onder de arbeidsvoorwaarden volgens haar wettelijke regeling vielen en citeerde zij voorts een bepaling van algemene strekking, die eveneens de tenuitvoerlegging van artikel 5 van de richtlijn zou kunnen verzekeren (punt 5).

Aangezien de ontvankelijkheid dus geen problemen oplevert, ga ik over naar de grond van de zaak.
In deze zaak is door de Commissie krachtens artikel 169 EEG-Verdrag beroep ingesteld tegen de Bondsrepubliek Duitsland, die door de verhandeling van geneesmiddelen alleen toe te staan aan in Duitsland gevestigde farmaceutische ondernemingen, artikel 30 van het Verdrag zou hebben overtreden.

Met het „Gesetz zur Neuordnung des Arzneimittelrechts” (hierna te noemen: AMG) van 24 augustus 1976 reorganiseerde de Duitse wetgever het geneesmiddelenbestel (BGBl. I, biz. 2445). Volgens artikel 1, lid 9, sub 2, AMG is het in de handel brengen van geneesmiddelen alleen toegestaan aan in de Bondsrepubliek gevestigde farmaceutische ondernemingen. De bepaling maakt deel uit van een nauwsluitend systeem met preventief toezicht — en controle achteraf — op de verhandeling van geneesmiddelen, volgens hetwelk de ondernemingen in objectieve zin aansprakelijk zijn en er wegens niet-nakoming van de hun opgelegde verplichtingen, op hen strafrechtelijke of administratiefrechtelijke sancties kunnen worden toegepast. Men heeft er met deze regeling bepaaldelijk voor willen zorgen dat de persoon die de geneesmiddelen voor gebruik in omloop heeft gebracht, te allen tijde kan worden vastgesteld en opgespoord.

Overtuigd dat dit vestigingsvereiste de vrijheid van de farmaceutische producenten in de andere Lid-Staten inperkt en aldus de vrijheid van het verkeer belemmert, leidde de Commissie op 28 februari 1979 de procedure ex artikel 169 in door tot de Duitse regering de — onbeantwoord gebleven — aankondiging van een met redenen omkleed advies te doen uitgaan, dat de Commissie vervolgens op 11 februari 1980 uitbracht. De Bondsrepubliek liet de Commissie tweemaal (op 10 april en op 24 oktober 1980) weten dat zij de Lander had verzocht de omstreden bepaling ten aanzien van in andere Lid-Staten geproduceerde geneesmiddelen buiten toepassing te laten, terwijl zij bij de Bundestag voorts een ontwerp van wet had ingediend waarbij artikel 1, lid 9, sub 2, AMG in die zin zou worden gewijzigd. Op 9 maart 1981 verzocht de Commissie de Bondsrepubliek haar van de verdere gang van zaken op de hoogte te houden, maar toen antwoord uitbleef, wendde zij zich op 10 september 1981 met een beroepschrift tot ons Hof. Op verzoek van de Bondsrepubliek werd de procedure, in afwachting van de aanneming van het wijzigingsvoorstel, opgeschort; maar nadat het wijzigingsvoorstel van de regering door de Bundestag was verworpen, werd de procedure in oktober 1982 voortgezet.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

P. VERLOREN VAN THEMAAT

VAN 17 JUNI 1982

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de zaak 275/81, Koks tegen Raad van Arbeid te 's-Hertogenbosch, ben ik het zo volledig eens met de opmerkingen van de Commissie, dat ik mij daarbij geheel aansluit. Ik stel U derhalve voor op de gestelde vraag te antwoorden als door de Commissie voorgesteld. Ik voeg daar slechts de opmerking aan toe, dat uit het antwoord van de Raad van Arbeid op de door het Hof gestelde vraag naar mijn oordeel ook geen complicaties blijken uit hoofde van de premieheffing, waaraan in Uw antwoord op de gestelde vraag aandacht zou dienen te worden besteed. De premieregeling blijkt in casu geheel parallel te lopen aan de regeling van de uitkeringen. Premiebetalingen waartegenover geen voordelen staan moeten inderdaad ook in het licht van Uw jurisprudentie onwenselijk worden geacht. Het omgekeerde geval, dat voordelen worden toegekend, waartegenover geen aan die voordelen evenredige premiebetalingen hebben plaats gevonden, kan als bekend wel voorkomen.

De vraag, of de Nederlandse wetsconflictenregeling in het Koninklijk Besluit van 19 oktober 1976 (Stb. 557) wel in overeenstemming is met het gemeenschapsrecht, behoeft in de zaak Koks anders dan in de zaak 276/81 (Kuypers) niet uitdrukkelijk aan de orde te komen, zoals ook de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen naar voren brengt. Zoals de Commissie in deze schriftelijke opmerkingen terecht opmerkt, is de reden van uitsluiting van mevrouw Koks immers niet gelegen in het feit dat zij onderworpen zou zijn aan de wetgeving van een andere Lid-Staat, doch in het feit dat haar man (in zoverre niet in strijd met hetgeen in verordening nr. 3 is bepaald) niet verzekerd was krachtens de terzake toepasselijke Nederlandse wetgeving.
Het geding vindt zijn ontstaansgrond in de overgangsmaatregelen, door de bevoegde autoriteiten van de Bondsrepubliek Duitsland getroffen na de arresten van het Hof van februari 1976, volgens welke de invoerverboden ( 2 ) en de invoerheffingen ( 3 ) ten gunste van nationale monopolies, alsmede het gedeelte van de belasting op ingevoerd gedistilleerd genaamd „Monopolausgleichspitze” (het gedeelte van het compenserend monopölierecht — Monopolausgleich — dat de accijns te boven gaat) (arrest van 17 februari 1976, zaak 45/75, Rewe, Jurispr. 1976, blz. 181) in strijd waren met het Verdrag.

De Duitse instanties trokken de consequenties uit die arresten en schaften de bescherming bij invoer van gedistilleerd (Branntwein) uit andere Lid-Staten van de Gemeenschap onmiddellijk af. Dat gedistilleerd kon toen tegen lagere prijzen in de handel worden gebracht dan de door het monopolie verhandelde alcohol. Om haar concurrentiepositie te handhaven zag de monopolieadministratie zich gedwongen haar verkoopprijzen met DM 150/hl ethylalcohol te verlagen. Maar daar het monopolie gebonden was aan vóór bedoelde wijziging vastgestelde wettelijke aankoopprijzen, was een tekort onvermijdelijk. Dit kon slechts worden gedekt met middelen uit de schatkist. Bij wijziging van het Monopolgesetz van 2 mei 1976 werd derhalve de belasting op gedistilleerd (Branntweinsteuer) met ingang van 18 maart 1976 met DM 150/hl ethylalcohol verhoogd tot DM 1650/hl ethylalcohol.

Om iedere discriminatie te vermijden werd voorts besloten dat het — in beginsel hogere — bedrag van de belasting op binnenlandse alcohol die niet aan het monopolie behoefde te worden geleverd (Branntweinaufschlag) en van de belasting op ingevoerde alcohol (Monopolausgleich), onmiddellijk zou worden gelijkgetrokken met het bedrag van de Branntweinsteuer. Daardoor, aldus de Finanzausschuß van de Bundestag in zijn rapport betreffende de wijziging van de wet inzake het alcoholmonopolie (Deutscher Bundestag, doc. 7/4897, biz. 4), verdween ipso facto het gedeelte van die belastingen dat de Branntweinsteuer te boven ging, te weten de Monopolausgleichspitze en de Branntweinaufschlagspitze.

Door de plotselinge verhoging van de belasting op de verschillende categorieën alcohol waren de autoriteiten genoodzaakt, bijzondere maatregelen te treffen voor gedistilleerd dat in entrepots was opgeslagen. Dit gedistilleerd was immers aangekocht tegen de vroegere — hogere — prijs, ongeacht tot welke categorie het behoorde (monopoliealcohol, binnenlandse alcohol die niet aan het monopolie behoefde te worden geleverd en ingevoerde alcohol). Voorts was het overeenkomstig de bestaande handelspraktijken verhandeld in overeenkomsten op lange termijn, die niet de belastingverhoging omvatten. Deze kaatste kon derhalve, anders dan bij verbruiksbelastingen gebruikelijk is, niet op de kopers worden afgewenteld.

Het is tevens van belang dat ingevoerd gedistilleerd dat was opgeslagen in Branntweineigenlager reeds door de Monopolausgleichspitze was getroffen op het moment waarop deze werd afgeschaft.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

SIR GORDON SLYNN

VAN 8 OKTOBER 1981 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

In de onderhavige zaak verzoekt de Commissie het Hof vast te stellen dat de Italiaanse Republiek haar verdragsverplichtingen niet is nagekomen door niet binnen de in artikel 7 gestelde termijn de nodige bepalingen vast te stellen voor de uitvoering van 's Raads richtlijn nr. 74/561 van 12 november 1974 (PB L 308 van 1974, blz. 18).

De Italiaanse Republiek heeft noch in de schriftelijke behandeling, noch in haar mondelinge opmerkingen betwist dat zij de richtlijn niet is nagekomen. Zij heeft uitgelegd waarom de richtlijn en wetgevingsprocedures nodig waren, die lang hebben geduurd. Dit heeft ertoe geleid dat de bepalingen niet zijn vastgesteld.

Het is mijns inziens vaste rechtspraak van het Hof, dat een Lid-Staat zich niet kan beroepen op omstandigheden of praktijken in zijn nationale rechtsorde ter rechtvaardiging van zijn verzuim om de hem door een richtlijn opgelegde verplichtingen na te komen.

De raadsman van de Italiaanse Republiek heeft het Hof verzocht de in het artikel voorgeschreven termijn voor uitvoering van de richtlijn te verlengen. Ik geloof niet dat het Hof bevoegd is het in een richtlijn bepaalde tijdvak te wijzigen. Misschien zou het Hof naar eigen goedvinden de vaststelling kunnen uitstellen wegens de aangegeven omstandigheden. Het komt mij echter voor, dat het in wezen aan de Commissie staat, te beslissen of de tijd is gekomen om de niet-nakoming van een verdragsverplichting vóór het Hof te brengen, en het lijkt mij niet passend dat het Hof, in een geval waar de Commissie de niet-nakoming van een dergelijke verplichting heeft aangetoond, normaliter de gevraagde vaststelling zou weigeren.

Mitsdien concludeer ik in deze zaak tot toewijzing van het beroep van de Commissie en tot verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten van de procedure.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
Volgens de firma Chem-Tec moet de gestelde vraag ontkennend worden beantwoord. Voor haar is het voornaamste kenmerk van Scotch 465 niet dat het kleeft, maar dat het in de vorm van een strook wordt aangeboden. Haar stelling is dat het plakband niet als lijm dient „das Klebeband dient nicht als Klebstoff”), maar als technisch hulpmiddel („sondern als technisches Hilfsmittel”) voor industrieel gebruik, in het bijzonder, zoals gezegd, in de papierindustrie. Zij betwist daarmee niet dat de Scotch 465 als kleefmiddel kan worden gebruikt: dit zou erop neerkomen dat men ontkent hetgeen evident is. Als ik haar goed begrijp, weigert zij echter een zo gespecialiseerd produkt als Scotch 465, dat daarenboven in strookvorm wordt aangeboden, op één lijn te stellen met — vloeibare of vaste — lijm in eigenlijke zin „Klebstoffe, Kleber oder Leime”).

Voor de douane daarentegen is het juist de kleefeigenschap van Scotch 465, die de indeling onder post 35.06 B rechtvaardigt en waarmee ook de bestreden beschikking van het Hauptzollamt Koblenz van 14 juni 1976 wordt gemotiveerd. Blijkens het dossier heeft het Hauptzollamt zich daarbij met name gebaseerd op de resultaten van de expertises van januari 1975 en april 1976 van de Zolltechnische Prüfungs- und Lehranstalt te Hamburg-Altona. Na onderzoek was dit instituut tot de conclusie gekomen, dat het plakband geheel bestond uit met glasvezels versterkte acrylpolymercn, en dus niet kon worden beschouwd als synthetische rubber in de zin van post 40.05 C. Het is dus op grond van de kleefeigenschap van Scotch 465 dat de douane tenslotte voor die indeling heeft gekozen.

Om het gestelde probleem op te lossen moet dus worden uitgemaakt of de scotch 465 primair als een strook of als een kleefmiddel is te beschouwen. Stelt men zich op het standpunt van de firma Chem-Tec en ziet men er vooral een strook in, dan moet men de vraag van het Bundesfinanzhof ontkennend beantwoorden. Legt men zoals de douane — wier standpunt door de Commissie wordt gedeeld — het accent op de kleefeigenschap, dan is een bevestigend antwoord noodzakelijk.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL S. ROZĖS

VAN 12 MEI 1982 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Bij tussenarrest van 17 december 1980 had het Hof de Commissie en het Koninkrijk België tot 1 juli 1981 tijd gegeven, om het litigieuze probleem opnieuw te bezien in het licht van de rechtsoverwegingen van dat arrest en om bij het Hof verslag uit te brengen over de resultaten van dat onderzoek.

Hoewel die termijn tot 31 oktober 1981 is verlengd, hebben partijen geen overeenstemming kunnen bereiken over een gezamenlijk verslag.

De latere memories en pleidooien bevatten geen nieuwe gegevens. De Belgische regering houdt vast aan haar standpunt, dat in detail is behandeld in de conclusie van advocaatgeneraal Mayras van 24 september en in 's Hofs arrest van 17 december 1980. De Commissie heeft zich nu bij die conclusie aangesloten door haar vordering in dier voege te wijzigen, dat het beroep nu geen betrekking meer heeft op het merendeel van de betrekkingen die de advocaatgeneraal zelf al terzijde had gesteld (gemeentearchitecten en -controleurs), en zelfs niet meer op een aantal betrekkingen van nachtwaker. Anderzijds blijft zij bij haar standpunt ten aanzien van de betrekkingen van verpleegster en kinderverzorgster.

De overwegingen van uw arrest nopen er immers toe, de posten van Franstalig verpleegster en kinderverzorgster voor de kinderbewaarplaatsen te Oudergem en Brussel te rekenen tot de betrekkingen die, volgens de conclusie van advocaatgeneraal Mayras van 24 september 1980, niet vallen onder het begrip betrekkingen in overheidsdienst in de zin van artikel 48, lid 4, EEG-Verdrag.

Wanneer u zich bij dit standpunt aansluit, moeten het Koninkrijk België en de intervenienten in de kosten worden verwezen.

( 1 ) Vertaald uit het Frans.