Zaak C‑457/15

Vattenfall Europe Generation AG

tegen

Bundesrepublik Deutschland

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin)

„Prejudiciële verwijzing — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie — Richtlijn 2003/87/EG — Werkingssfeer ratione temporis — Tijdstip waarop de verplichting tot handel in emissierechten ontstaat — Artikel 3 — Bijlage I — Begrip ‚installatie’ — Verbranden van brandstof in installaties met een totaal nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 28 juli 2016

Milieu – Luchtverontreiniging – Richtlijn 2003/87 – Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten – Werkingssfeer – Uitstoot van broeikasgassen door een door de richtlijn bedoelde installatie vóór het tijdstip waarop voor het eerst elektriciteit wordt opgewekt – Daaronder begrepen

[Richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29, art. 2, leden 1, 3, u), en 10 bis, lid 5, en bijlage I]

Bijlage I bij richtlijn 2003/87 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29, moet, aangezien het verbranden van brandstof in installaties met een totaal nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW hierin is opgenomen in de lijst van de categorieën van activiteiten waarop deze richtlijn van toepassing is, aldus worden opgevat dat de verplichting tot handel in emissierechten van een installatie die is bestemd voor elektriciteitsopwekking, ontstaat op het tijdstip waarop voor het eerst broeikasgassen worden uitgestoten, en derhalve mogelijkerwijs vóór het tijdstip waarop voor het eerst elektriciteit wordt opgewekt.

Een installatie die is bedoeld voor elektriciteitsopwekking door het verbranden van brandstoffen en waarvan de opbrengstcapaciteit de in bijlage I bij richtlijn 2003/87 bepaalde waarde overschrijdt, is immers onderworpen aan de verplichtingen van het emissiehandelssysteem en meer bepaald aan die van de rapportage van emissies uit alle bronnen en bronstromen die samenhangen met activiteiten die in de installatie worden verricht, met inbegrip van de emissies die zijn veroorzaakt bij het proefdraaien vóór de aanvang van de normale werking van deze installatie. Deze uitlegging kan niet worden ontkracht door het feit een installatie slechts als elektriciteitsopwekker in de zin van artikel 3, onder u), van deze richtlijn kan worden aangemerkt indien zij elektriciteit produceert om deze aan derden te verkopen. Deze bepaling beoogt namelijk niet het toepassingsgebied van richtlijn 2003/87 af te bakenen, maar draagt bij aan het maken van een belangrijk onderscheid voor de vaststelling van de maximale jaarlijkse hoeveelheid emissierechten in de zin van artikel 10 bis, lid 5, van deze richtlijn. Ook de omstandigheid dat deze verplichtingen gelden voor de exploitant van een installatie, houdt niet in dat de emissies die zijn veroorzaakt tijdens het proefdraaien door de bouwer ervan, niet moeten worden meegeteld. Enerzijds is het in artikel 3, punt u), van richtlijn 2003/87 bedoelde begrip energieopwekker namelijk niet relevant voor het ontstaan van de verplichting tot handel in emissierechten. Anderzijds heeft de rapportage- en inleveringsverplichting van de exploitant tevens betrekking op deze emissies, aangezien de regeling voor de handel in emissierechten overeenkomstig artikel 2, lid 1, van deze richtlijn ziet op alle emissies uit de in bijlage I genoemde activiteiten.

(cf. punten 38‑40, 42, 43 en dictum)