ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J.-P. WARNER

VAN 9 MAART 1978 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren rechters,

In de onderhavige zaak acht ik het niet gerechtvaardigd, mijn conclusie tot een latere datum uit te stellen. De door U te beantwoorden vraag is te eenvoudig en het antwoord te duidelijk.

De vijfde overweging van 's Hofs arrest in de zaak 1/77 (Jurispr. 1977, blz. 1473) luidt als volgt:

„Overwegende dat artikel 3 slechts spreekt van de octrooien met gebruikmaking waarvan de goederen worden vervaardigd, daarmee blijkbaar de octrooi- en welke de werkwijze voor het gebruik van dat goed betreffen, uitsluitend;

dat dit onderscheid evenwel geen zin heeft wanneer er tussen het vervaardigde voorwerp en de werkwijze voor het gebruik een dusdanig nauw verband bestaat, dat beide in een en hetzelfde goed zijn belichaamd;

dat immers een uitlegging van artikel 3 in overeenstemming met de doelstellingen van het in artikel 1 der verordening neergelegde beginsel noopt tot de zienswijze dat een geoctrooieerde werkwijze in het goed is belichaamd wanneer, enerzijds, het goed alleen met toepassing van die werkwijze economisch zinvol kan worden gebruikt en, anderzijds, de werkwijze slechts toepasbaar is met gebruikmaking van het goed.”

Dit kwam overeen met wat ik zelf in mijn conclusie had gesteld (zie Jurispr. 1977, 1490 e.v.).

De moeilijkheid is ontstaan omdat de woorden „en, anderzijds, de werkwijze slechts toepasbaar is met gebruikmaking van het goed” in het dictum van het arrest niet werden herhaald.

Naar mijn mening moet echter het dictum van een arrest van Uw Hof altijd worden uitgelegd in het licht van de voorafgaande overwegingen.

Ik ben derhalve evenals de Commissie van mening dat de door het Finanzgericht Hamburg thans aan Uw Hof voorgelegde vraag moet worden beantwoord in de door verzoekster voorgestane zin.

( 1 ) Vertaald uit het Engels.
Voorts is betoogd dat het in casu een nationale wet is die de nationale rechter tot toepassing van een bepaalde soort belasting dwingt. De rechter kan die wet niet buiten toepassing laten, zelfs niet als hij meent dat de wet niet in overeenstemming is met een gemeenschapsrichtlijn, aangezien immers dergelijke gemeenschapshandelingen overeenkomstig hun rechtskarakter afwijkende nationale wettelijke bepalingen niet opzij kunnen zetten. Voor de procedure in het hoofdgeding zou het dus onbelangrijk zijn te weten welke de zin en de draagwijdte is van de tweede richdijn van de Raad betreffende de BTW.

Ook dit betoog, dat wederom betrekking heeft op het probleem in hoeverre de gestelde vraag van belang is voor een beslissing in het hoofdgeding, houdt mijns inziens geen stand. Daarbij kunnen wij in het midden laten — op dit punt kom ik later nog terug — of de door de verwijzende rechter genoemde bepaling van de tweede richdijn van de Raad betreffende het BTW-stelsel volgens de rechtspraak van dit Hof rechtstreekse werking heeft en nationale normen opzij kan zetten. Van belang is alleen — hierop is tijdens de behandeling al gewezen — dat de Italiaanse machtigingswet nr. 825, waarop decreet nr. 633 is gebaseerd, naar het gemeenschapsrecht verwijst, en voorschrijft dat het Italiaanse BTW-stelsel met de gemeenschapsbepalingen in overeenstemming moet zijn. Men kan dus zeggen dat het voor de uidegging van genoemde machtigingswet van belang is de draagwijdte van de BTW-richtlijn te kennen, los van de vraag of ten gevolge van het feit dat de machtigingswet naar de gemeenschapsbepalingen verwijst, dieze laatste tot nationaal recht zijn geworden. Voor ons kan ook in het midden blijven of de verwijzende rechter zelf over de verenigbaarheid van het decreet met de machtigingswet kan beslissen dan wel deze beslissing aan het Constitutionele Hof moet overlaten. In elk geval is het immers zo, dat men voor de beantwoording van de vraag of het probleem van de overeenstemming van decreet nr. 633 met de machtigingswet aan het constitutionele Hof moet worden voorgelegd, precies moet weten welke beginselen in de richdijn van de Raad, waarnaar die machtigingswet verwijst, zijn vastgelegd. Dit is voldoende grond voor een prejudiciële, procedure; geenszins verdedigbaar lijkt daarentegen het standpunt dat de verwijzing prematuur is en dat eerst wanneer de lagere rechter de zaak naar het Constitutionele Hof had verwezen, dit laatste de onderhavige uitleggingsvraag had kunnen stellen.
Ondanks het feit dat de zaken 26-74 en 34-74 in processueel opzicht verschillen (in het ene geval gaat het om een tegen de Commissie gerichte schadevergoedingsactie, in het andere vraagt het Tribunal d'instance te Lille om een prejudiciële beslissing nopens de uitlegging van sommige bepalingen van communautaire verordeningen) vinden wij in de omstandigheid dat de betrokken onderneming dezelfde is en dat in beide gevallen goeddeels dezelfde rechtsproblemen aan de orde komen, aanleiding ze gelijktijdig te behandelen; daartoe bestaat te meer aanleiding waar het antwoord op de vraag welke de Franse rechter in zaak 34-74 heeft gesteld, op nationaal niveau zou kunnen leiden tot een beslissing welke herstel behelst van dezelfde schade waarvan verzoekster in haar voor dit Hof tegen de Commissie aanhangig gemaakte zaak 26-74 vergoeding vordert.

Het komt niet vaak voor dat de gedaagde partij in een geding dat strekt tot terugbetaling van bedragen die volgens de eiser wederrechtelijk zijn ingevorderd, verklaart het met deze laatste eens te zijn. In het prejudicieel verzoek dat het Tribunal d'instance te Lille tot het Hof heeft gericht in de zaak tussen de firma Roquette als eiseres en de Franse douane als gedaagde, is zulks het geval. In haar mondelinge opmerkingen heeft de Franse Regering verklaard dat zij zich bij het toepassen van compenserende bedragen op zetmeelhoudende produkten heeft gedragen naar verordening nr. 218/74/EEG — waarin de Commissie krachtens 's Raads verordening nr. 974/71 compenserende monetaire bedragen heeft vastgesteld —, ofschoon zij van mening was dat er volgens de beginselen van die basisverorde ning bij de export van op basis van granen verwerkte produkten geen compenserende bedragen behoorden te worden gegeven wanneer zulks niet ook de export van granen niet geschiedde.

De Commissie heeft weliswaar getracht haar gedragslijn te rechtvaardigen door te stellen dat deze haar was voorgeschreven door een specifieke bepaling van 's Raads verordening, te weten artikel 4 bis, lid 2, doch zij heeft niet ontkend dat de in het leven geroepen situatie als zeer abnormaal was te beschouwen en nauwelijks verenigbaar kon worden geacht met de juiste werking van de gemeenschappelijke markt dan wel met de doelstelling van de verordening waarbij het stelsel van compenserende bedragen werd ingevoerd; zelfs heeft zij tweemaal getracht de Raad te bewegen tot het wijzigen van genoemde bijzondere bepaling (artikel 9 bis, lid 2) die bij verordening nr. 509/73 in verordening nr. 974/71 is opgenomen en tot de hierbedoelde ongerijmdheden heeft geleid. Zij traden aan het licht nadat de situatie op de wereldmarkt voor granen zich in die zin had gewijzigd, dat de prijzen aldaar in korte tijd van een ver beneden het prijspeil van de Gemeenschap gelegen niveau tot boven dat prijspeil waren opgelopen; en artikel 4 bis was met het oog op de tevoren bestaande situatie geschreven.
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL

A. DUTHEILLET DE LAMOTHE

van9 JUNI 1971 ( 1 )

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

De heer van Eick werd op 4 juli 1967 bij tuchtmaatregel ontslagen als wetenschappelijk ambtenaar van Euratom.

Dit besluit werd bij arrest van 11 juli 1968 door U vernietigd, daar U bevond dat het verhoor van betrokkene in de loop van de tuchtprocedure niet had plaatsgevonden overeenkomstig de voorschriften.

Na Uw arrest werd de heer van Eick weer in dienst genomen en werd een nieuwe tuchtprocedure tegen hem ingeleid. Daarbij weigerde hij te worden gehoord door de Commissieleden die hem hadden opgeroepen.

Hij werd opnieuw ontslagen, waarop hij U verzocht dit tweede ontslagbesluit te vernietigen.

Bij arrest van 4 februari 1970 heeft U zulks afgewezen, met name overwegende dat de procedure regelmatig was verlopen.

De heer van Eick liet het daarbij niet en richtte zich andermaal met een verzoek tot de Commissie om de ontslagmaatregel te herroepen, de tuchtprocedure tegen hem te heropenen en hem schadevergoeding toe te kennen.

In het onderhavige beroep verzoekt de heer van Eick U het besluit der Commissie tot afwijzing van zijn verzoek te vernietigen.

Het lijkt ons duidelijk dat hij in dit beroep niet kan worden ontvangen.

Alleszins terecht merkt de Commissie op dat dit afstuit op het gezag van gewijsde van Uw arrest van 4 februari 1970, op grond waarvan het ontslag van de heer van Eick onherroepelijk is geworden.

Daar verzoeker geen enkel middel kon aanvoeren voor een beroep tot herziening overeenkomstig de voorwaarden van artikel 41 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof, trachtte hij hetzelfde — dat wil zeggen aantasting van Uw arrest — te bereiken door een verzoek aan de Commissie.

De Commissie heeft zich hier echter niet voor laten spannen en naar onze mening zult U haar standpunt slechts kunnen onderschrijven.

Daar bij deze actie van de heer van Eick ons inziens sprake is van misbruik van recht, stellen wij U voor hem niet in aanmerking te laten komen voor het bepaalde in artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering en alle kosten te zijnen laste te brengen.

Wij concluderen derhalve tot:

1. verwerping van het beroep,

2. verwijzing van de heer van Eick in de kosten van het geding.

( 1 ) Vertaald uit het Frans.
Proeftijd. — Verzoeker verklaart, dat de proeftijd op 15 november 1961 ten einde liep. Op 16 februari 1962 werd een „stagerapport” opgesteld, dat als geheel tamelijk gunstig was en naar aanleiding waarvan de Directeur van het Centrum besloot, de proeftijd met zes maanden te verlengen tot 15 mei 1962. Op die datum had een tweede rapport moeten worden opgesteld. Dit geschiedde evenwel eerst in november 1962 in de vorm van een „beoordelingsrapport inzake de bekwaamheid”, dat veel minder gunstig was dan de eerste nota, doch waarop de integratiecommissie in feite haar advies heeft gebaseerd.

Verzoeker stelt, dat de proeftijd voor de inwerkingtreding van het Statuut niet kon worden verlengd, daar artikel 34 van het Statuut nog niet van toepassing was. Aangenomen evenwel dat het wèl van toepassing was, is het artikel geschonden, daar het tweede stagerapport eerst van november 1962 dateert, terwijl de proeftijd reeds op 15 mei van dat jaar was verstreken. Verzoeker is door deze onregelmatigheden ernstig benadeeld, daar de commissie slechts kennis had behoren te dragen van het eerste rapport, doch in plaats daarvan haar oordeel heeft gebaseerd op het tweede.

Het is ons niet duidelijk, in welk opzicht deze beweerde gebreken van de proeftijd de geldigheid van de integratieprocedure zouden kunnen beïnvloeden. Uw Hof heeft in het arrest De Bruyn van 1 maart 1962 (zaak 25-60) overwogen, dat er een zekere tegenstrijdigheid bestaat tussen de proeftijd en een contract van onbeperkte duur, dat wederzijds kan worden opgezegd met inachtneming van een termijn van een maand, zoals met de zgn. contracten „van Brussel” het geval is. De proeftijd is niettemin ingeburgerd en in het arrest De Bruyn heeft Uw Hof er bij de beoordeling van de rechtsverhouding tussen partijen dan ook rekening mee gehouden. Doch dit geschiedde, omdat verzoekster in dat geval aan het eind van de proeftijd was ontslagen, zogenaamd omdat zij niet had voldaan (in feite was de beschikking niet gemotiveerd): er bestond dus een rechtstreeks verband tussen de proeftijd en het ontslag.

In casu is een dergelijk verband evenwel niet aanwezig: ambtenaren op proeftijd hebben, evenals alle andere ambtenaren, een „aanspraak” op een vaste aanstelling ex artikel 102. Het is voldoende, dat zij sedert tenminste zes maanden in dienst zijn. Voor beide groepen geldt, dat de in artikel 102 bedoelde commissie uitspraak moet doen op grond van een beoordelingsrapport inzake de bekwaamheid van betrokkene, het zgn. integratierapport, dat in ieder geval moet worden opgesteld wanneer de „integratieprocedure” haar beslag krijgt. Dit is dan ook geschied. De commissie zou zich integendeel aan een ernstig verzuim hebben schuldig gemaakt, indien zij zich tevreden had gesteld met een „stagerapport”, dat langer dan een jaar te voren op grond van een arbeidscontract was opgesteld, op een tijdstip waarop het Statuut zelfs nog niet bekend was gemaakt.
55

In de tweede plaats kan weliswaar ook in geval van verschoonbare dwaling van een partij worden afgeweken van de toepassing van de regeling van de Unie inzake de proceduretermijnen, maar dat begrip, dat strikt moet worden uitgelegd, ziet alleen op uitzonderlijke omstandigheden, waarin met name de betrokken instelling zich op zodanige wijze heeft gedragen dat dit gedrag, op zichzelf of in doorslaggevende mate, bij een justitiabele te goeder trouw die alle zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd die van een persoon met normale kennis van zaken mag worden verwacht, een begrijpelijke verwarring kon veroorzaken [zie in die zin arrest van 14 december 2016, SV Capital/ABE, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, punt 59, en beschikking van de vicepresident van het Hof van 5 juli 2018, Müller e.a./QH, C‑187/18 P(I), niet gepubliceerd, EU:C:2018:543, punt 42].
5.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Ontoereikende of tegenstrijdige motivering – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punt 19)
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 27 juni 2022 – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Commissie

(zaak C‑3/22 P)

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 263 VWEU – Handelingen waartegen beroep openstaat bij de rechterlijke instanties van de Unie – Pretoetredingssteun – Juridische situatie in het kader van contractuele verhoudingen die worden beheerst door het nationale recht dat door de contractpartijen is aangewezen – Nationale overheidsopdracht – Brief van de Europese Commissie over de tenuitvoerlegging van een door de nationale aanbestedende dienst aangevraagde bankgarantie”

Beroep tot nietigverklaring – Beroep dat in werkelijkheid een geschil inzake een overeenkomst betreft – Instrument voor pretoetredingssteun – Procedure van plaatsing van overheidsopdrachten in het kader van het decentrale beheer van een programma van de Unie – Nationale overheidsopdracht – Beëindiging van de overeenkomst door de aanbestedende dienst – Verzoek van de aanbestedende dienst tot tenuitvoerlegging van een bankgarantie – Medeondertekening door het hoofd van de EU-delegatie in het derde land of diens plaatsvervanger – Juridische situatie in het kader van contractuele verhoudingen die worden beheerst door het nationale recht dat door de contractpartijen is aangewezen – Onbevoegdheid van de Unierechter

(Art. 256, 263, 272 en 288 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; verordening nr. 1085/2006 van de Raad; Commissieverordening nr. 718/2007)

(zie punten 9 [9, 10, 12, 13, 24‑27], 10)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt kennelijk ongegrond verklaard.
Beschikking van de vicepresident van het Hof van 22 juli 2022 –

Telefónica de España/Commissie

[Zaak C‑478/22 P(R)]

„Kort geding – Artikelen 278 en 279 VWEU – Hogere voorziening – Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging en andere voorlopige maatregelen – Overheidsopdrachten – Artikel 160, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof”

Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorwaarden voor toekenning – Spoedeisendheid – Beoordeling in geschillen betreffende de plaatsing van overheidsopdrachten – Ernstige schade – Toereikend in geval van een bijzonder ernstige fumus boni juris bij een kennelijke en ernstige onrechtmatigheid – Voorwaarde – Indiening van het verzoek in kort geding binnen de wachttermijn voor sluiting van de overeenkomst met de aanbestedende dienst

(Art. 278 VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; verordening 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad, art. 175, lid 3)

(zie punten 12, 13)

Dictum

1) De Europese Commissie moet afzien van de ondertekening van de overeenkomst waarop de aanbestedingsprocedure ,,Beveiligde trans-Europese diensten voor telematica tussen overheidsdiensten (TESTA)” met referentie DIGIT/A 3/PR/2019/010 betrekking heeft, tot de vaststelling van de beschikking waarbij de kortgedingprocedure wordt beëindigd ofwel die waarbij uitspraak wordt gedaan over de hogere voorziening in zaak C‑478/22-P(R).
22

Een verzoek om toelating van een hogere voorziening moet dus in ieder geval duidelijk en nauwkeurig aangeven op welke middelen de hogere voorziening is gebaseerd, met dezelfde nauwkeurigheid en duidelijkheid de door elk middel opgeworpen rechtsvraag vermelden, preciseren of die vraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, en specifiek aangeven waarom voornoemde vraag belangrijk is in het licht van het aangevoerde criterium. Wat in het bijzonder de middelen van de hogere voorziening betreft, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening preciseren welke bepaling van Unierecht of welke rechtspraak door het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, zou zijn geschonden, een beknopte uiteenzetting geven van de onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven, en aangeven in hoeverre deze onjuiste opvatting van invloed is geweest op de uitkomst van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht. Wanneer de aangevoerde onjuiste rechtsopvatting voortvloeit uit miskenning van de rechtspraak, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening op beknopte maar duidelijke en nauwkeurige wijze uiteenzetten, ten eerste, waarin de gestelde tegenstrijdigheid ligt – door zowel de door de rekwirant bestreden punten van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, als de punten van de beslissing van het Hof of het Gerecht die zouden zijn miskend, aan te duiden – en, ten tweede, om welke concrete redenen een dergelijke tegenstrijdigheid een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht (zie in die zin beschikking van 24 oktober 2019, Porsche/EUIPO, C‑613/19 P, EU:C:2019:905, punt 15 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 19 oktober 2022 – Comune di Portici

(Zaak C‑777/21) ( 1 )

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 49 VWEU – Vrijheid van vestiging – Artikel 56 VWEU – Vrij verrichten van diensten – Wegverkeer – Registratie van en belastingheffing over motorvoertuigen – Voertuig geregistreerd in een andere lidstaat – Bestuurder woonachtig in de lidstaat van registratie van het voertuig en in een andere lidstaat – Regeling van een lidstaat die het personen die al sinds meer dan 60 dagen woonachtig zijn op zijn grondgebied verbiedt om in deze lidstaat aan het verkeer deel te nemen met een voertuig dat in het buitenland is geregistreerd”

Vrij verkeer van personen – Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Nationale regeling die het personen die al sinds meer dan 60 dagen woonachtig zijn op zijn grondgebied verbiedt om in deze lidstaat aan het verkeer deel te nemen met een voertuig dat in het buitenland is geregistreerd – Voertuig dat niet bestemd is om duurzaam in de eerste lidstaat te worden gebruikt noch daar feitelijk duurzaam wordt gebruikt – Ontoelaatbaarheid – Rechtvaardiging – Geen

(Art. 49 VWEU)

(zie punten 16‑19, 22, 23, 25‑31 en dictum)

Dictum

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die het een zelfstandige die al sinds meer dan 60 dagen woonachtig is in een lidstaat verbiedt om in die lidstaat aan het verkeer deel te nemen met een voertuig dat is geregistreerd in een andere lidstaat indien dat voertuig niet is bestemd om hoofdzakelijk in de eerste lidstaat duurzaam te worden gebruikt noch daar feitelijk duurzaam wordt gebruikt.

( 1 ) PB C 148 van 4.4.2022.
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 26 april 2022 – Universitat de Barcelona

(zaak C‑464/21)

„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Sociale politiek – Richtlijn 1999/70/EG – Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de overheidssector – Clausule 2 en clausule 3, punt 1 – Werkingssfeer – Begrip ,werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd’

Sociale politiek – Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Richtlijn 1999/70 – Werkingssfeer – Werknemer die op basis van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd wordt tewerkgesteld in de overheidssector – Herkwalificatie van de arbeidsverhouding, bij wijze van sanctie, in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd die niet permanent is – Daaronder begrepen

(Richtlijn 1999/70 van de Raad, bijlage, clausule 2 en clausule 3, punt 1)

(zie punten 22‑26)

Dictum

Clausule 2 en clausule 3, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moeten aldus worden uitgelegd dat een werknemer die met opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd was verbonden met zijn werkgever in de overheidssector en wiens arbeidsverhouding bij wijze van sanctie kan worden geherkwalificeerd als een „arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd zonder vaste aanstelling”, binnen de werkingssfeer van die raamovereenkomst valt.
4.

Hogere voorziening – Stelsel van voorafgaande toelating – Vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht – Strijdigheid met de rechtspraak van het Hof of het Gerecht – Verzoek om toelating dat het belang van de vraag niet aantoont – Niet-toelating (Statuut van het Hof van Justitie, art. 58 bis; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 170 bis, lid 1, en 170 ter) (zie punten 18, 19)