ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 33)
3.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten – Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 41)
2.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Absolute weigeringsgronden – Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst – Doel – Vrijhoudingsbehoefte [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 23)
8.

Uniemerk – Definitie en verkrijging van het Uniemerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met het oudere merk – Weging van de punten van overeenstemming of van verschil van de tekens – Inaanmerkingneming van de intrinsieke kenmerken van de tekens of van de verkoopmodaliteiten van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 90)
5.

Europees Parlement – Financiering van politieke partijen op Europees niveau – Toekenning van subsidies – Voorwaarden – Eerbiediging van de beginselen waarop de Unie is gegrondvest – Inaanmerkingneming van het ontbreken van gegevens betreffende een pas opgerichte partij om te beoordelen of aan die voorwaarde is voldaan – Toelaatbaarheid [Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 2004/2003, art. 3, lid 1, c), en 5, lid 3, en nr. 966/2012, art. 134, lid 1; verordening nr. 1268/2012 van de Commissie, art. 206, lid 1] (zie punten 78, 79, 82, 83, 87, 88)
Uit artikel 2 van het Statuut vloeit ten eerste voort dat het tot aanstelling bevoegde gezag optreedt in naam van de instelling die het heeft aangewezen, zodat handelingen die gevolgen hebben voor de rechtspositie van ambtenaren en voor hen bezwarend kunnen zijn, moeten worden aangerekend aan de instelling waarbij die ambtenaren tewerk zijn gesteld, en ten tweede dat een eventueel beroep in rechte moet worden ingesteld tegen de instelling die het bezwarend besluit heeft genomen.

In het onderhavige geval lijdt het geen enkele twijfel dat het bestreden besluit is genomen door het Bureau infrastructuur en logistiek Luxemburg (hierna: „BIL”). Een gezamenlijke lezing van de toepasselijke regelgeving, en in het bijzonder artikel 91 bis van het Statuut, leidt tot de conclusie dat in geval van beroep tegen een besluit van het BIL de Commissie – en niet het Parlement – de verwerende partij is.

Dus zijn de vorderingen tot nietigverklaring niet-ontvankelijk, omdat zij niet zijn gericht tot de Commissie.

(zie punten 29, 30, 35)
De uit artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut voortvloeiende verplichting om algemene uitvoeringsbepalingen vast te stellen alvorens een besluit te nemen tot herziening van het bedrag van de toelage wegens bijzondere levensomstandigheden (TBL) voor in derde landen tewerkgestelde functionarissen, wordt verklaard door het feit dat artikel 10 van bijlage X bij het Statuut het tot aanstelling bevoegd gezag een bijzonder ruime beoordelingsmarge geeft bij de bepaling van de belangrijkste levensomstandigheden in de derde landen.

Met het opnemen van die verplichting heeft de wetgever dus ten eerste gewild dat de criteria voor die bepaling worden vastgesteld volgens de procedure van vaststelling van de algemene uitvoeringsbepalingen zoals omschreven in artikel 110, lid 1, van het Statuut, welke procedure het tot aanstelling bevoegd gezag de gelegenheid biedt om inlichtingen in te winnen over de relevante parameters door zijn personeelscomité te raadplegen en het advies van het comité voor het Statuut in te winnen. Ten tweede heeft de wetgever gewild dat die criteria abstract worden vastgesteld en los van elke procedure die in een specifiek geval het bedrag van de TBL voor in een derde land tewerkgestelde functionarissen beoogt te herzien, teneinde het risico te vermijden dat de keuze van de criteria wordt beïnvloed door een eventueel door de administratie gewild resultaat.

In deze omstandigheden kan er niet van worden uitgegaan dat artikel 1, derde alinea, van bijlage X bij het Statuut slechts een louter formele voorwaarde bevat waaraan een besluit tot herziening van het bedrag van de TBL voor in derde landen tewerkgestelde functionarissen, zoals het bestreden besluit, moet voldoen. Integendeel, het bepaalt dat de voorafgaande vaststelling van algemene uitvoeringsbepalingen volgens de in artikel 110, lid 1, van het Statuut omschreven procedure een noodzakelijke voorwaarde is om dat besluit wettig te kunnen nemen.

(zie punten 32, 33)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 19, 20)
4.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van een waar of dienst–Begrip–Neologisme bestaande uit elementen die de kenmerken van de betrokken waren of diensten beschrijven–Daaronder begrepen omdat de combinatie niet ongebruikelijk is [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, c)] (zie punt 28)
1.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Gevaar voor verwarring met het oudere merk–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punten 16‑19)
5.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 60)
3.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Absolute weigeringsgronden–Merken die in strijd zijn met de openbare orde of de goede zeden–Beoordeling uitsluitend op basis van een onderzoek van het merk zelf in samenhang met de betrokken waren en diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, f)] (zie punt 28)
7.

Uniemerk–Definitie en verkrijging van het Uniemerk–Relatieve weigeringsgronden–Oppositie door de houder van een gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten–Soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten–Beoordelingscriteria–Complementariteit van de waren of diensten [Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, b)] (zie punt 48)
Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 13 oktober 2021 – Simpson/Raad

(zaak T‑646/16 P RENV-RX)

„Hogere voorziening – Openbare dienst – Ambtenaren – Weigering van de Raad om de betrokkene, na te zijn geslaagd voor een algemeen vergelijkend onderzoek, te herindelen in de in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek vermelde rang – Verwerping van het beroep ten gronde – Hogere voorziening – Vernietiging – Arrest in hogere voorziening door het Hof heroverwogen en vernietigd – Terugverwijzing naar het Gerecht als rechter in hogere voorziening – Motiveringsplicht – Gelijke behandeling”

1. Hogere voorziening – Middelen – Ontoereikende motivering – Omvang van de motiveringsplicht – Middel van openbare orde – Ambtshalve onderzoek (Statuut van het Hof van Justitie, art. 36 en bijlage I, art. 7, lid 1) (zie punten 44, 46)

2. Hogere voorziening – Middelen – Toetsing door het Gerecht van de beoordeling van de bewijselementen door het Gerecht voor ambtenarenzaken – Uitgesloten, behoudens geval van onjuiste opvatting – Middel inzake onjuiste opvatting van de bewijzen – Noodzaak om een kennelijke beoordelingsfout aan te tonen (Statuut van het Hof van Justitie, bijlage I, art. 11) (zie punten 52, 59)

3. Beroepen van ambtenaren – Vordering tot schadevergoeding die verband houdt met een vordering tot nietigverklaring – Afwijzing van de vordering tot nietigverklaring die de afwijzing van de vordering tot schadevergoeding meebrengt (Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91) (zie punt 69)

Dictum

1) De hogere voorziening wordt afgewezen.

2) Erik Simpson draagt zijn eigen kosten en de kosten van de Raad van de Europese Unie in zaak T‑646/16 P.
10

In het bestreden besluit was de Commissie in de eerste plaats van mening dat de betrokken maatregelen, die door IVF waren toegekend, met staatsmiddelen waren bekostigd en toerekenbaar waren aan het Koninkrijk Spanje. In de tweede plaats is volgens haar verzoekster de begunstigde van de steun en niet Fundación Valencia – die optrad als financieel vehikel –, in het bijzonder gelet op de doelstelling van de betrokken maatregelen, die erin bestond de financiering van de kapitaalverhoging van verzoekster te vergemakkelijken. Ten tijde van de toekenning van de betrokken maatregelen was verzoeksters financiële situatie die van een onderneming in moeilijkheden in de zin van punt 10, onder a), of punt 11 van de communautaire richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden (PB 2004, C 244, blz. 2; hierna: „richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun”). In het licht van de criteria die zijn neergelegd in de mededeling van de Commissie betreffende de toepassing van de artikelen [107 en 108 VWEU] op staatssteun in de vorm van garanties (PB 2008, C 155, blz. 10; hierna: „mededeling inzake garanties”) en rekening houdend met verzoeksters financiële situatie en met de voorwaarden van de aan haar verleende staatsgarantie, is de Commissie tot de slotsom gekomen dat er sprake was van een onverschuldigd voordeel dat de mededinging kon of dreigde te vervalsen en gevolgen kon hebben voor de handel tussen lidstaten. De Commissie heeft bovendien in het bestreden besluit het steunelement dat verzoekster ten goede zou zijn gekomen, gekwantificeerd door zich, daar geen zinvolle vergelijking met soortgelijke transacties op de markt mogelijk was, te baseren op het toepasselijke referentiepercentage overeenkomstig haar mededeling over de herziening van de methode waarmee de referentie- en disconteringspercentages worden vastgesteld (PB 2008, C 14, blz. 6; hierna: „mededeling inzake referentiepercentages”). Bij de kwantificering van de litigieuze steun was de Commissie van mening dat verzoeksters aandelen die aan IVF als contragarantie in pand waren gegeven, bijna geen waarde hadden. Ten slotte heeft de Commissie in het bestreden besluit overwogen dat de litigieuze steun onverenigbaar was met de interne markt, in het bijzonder gelet op de beginselen en voorwaarden die zijn neergelegd in de richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun. De Commissie heeft in dit verband opgemerkt dat verzoeksters levensvatbaarheidsplan van mei 2009 onvoldoende volledig was om binnen een redelijk tijdsbestek het herstel van de levensvatbaarheid mogelijk te maken.
159

Wat betreft verzoeksters’ impliciet opgeworpen fundamentele kritiek dat in geval van een tot een tekort lijdend kostenniveau geen enkele winstmarge als redelijk in de zin van artikel 2, lid 9, derde alinea, van de basisverordening kan worden beschouwd, moet in navolging van de Commissie meteen worden opgemerkt dat in de tweede alinea van dit lid 9 niet is voorzien in een correctie voor een „verliesmarge”, maar alleen voor een winstmarge. Derhalve is het in geval van een verlieslijdende onderneming, zoals in casu, in beginsel niet mogelijk om door toepassing van correcties rekening te houden met verliezen. Bovendien kan, zoals in punt 6.99 van het rapport van het panel in het geschil Verenigde Staten – roestvrij staal (Korea) wordt benadrukt, in beginsel van een verbonden importeur worden verwacht dat hij een prijs vaststelt die is gebaseerd op de kosten vermeerderd met winst. Voorts kunnen, zoals volgt uit de in punt 157 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak, de gegevens van een verbonden importeur over zijn winst- of verliesgevende financiële situatie door zijn associatie met een exporteur worden beïnvloed.
8

De leden 2, 3 en 4 van artikel 30 van bijlage XIII bij het nieuwe Statuut luiden als volgt: „2. Met ingang van 1 januari 2014 deelt het tot aanstelling bevoegde gezag de ambtenaren in functiegroep AD die op 31 december 2013 in dienst zijn, als volgt in: [...] b) De ambtenaren die op 31 december 2013 behoren tot rang AD 13 en niet afdelingshoofd of gelijkwaardig of adviseur of gelijkwaardig zijn, worden in de standaardfunctie administrateur in de overgangsfase ingedeeld. c) De ambtenaren die op 31 december 2013 behoren tot rang AD 9 tot en met AD 14 en afdelingshoofd of gelijkwaardig zijn, worden in de standaardfunctie afdelingshoofd of gelijkwaardig ingedeeld. d) De ambtenaren die op 31 december 2013 behoren tot rang AD 13 of AD 14 en adviseur of gelijkwaardig zijn, worden in de standaardfunctie adviseur of gelijkwaardig ingedeeld. e) De ambtenaren die op 31 december 2013 behoren tot rang AD 5 tot en met AD 12 en niet afdelingshoofd of gelijkwaardig zijn, worden in de standaardfunctie administrateur ingedeeld. 3. In afwijking van lid 2 kunnen ambtenaren die behoren tot de rangen AD 9 tot en met AD 14 en speciale verantwoordelijkheden hebben, vóór 31 december 2015 door het tot aanstelling bevoegde gezag in de standaardfunctie afdelingshoofd of gelijkwaardig of adviseur of gelijkwaardig worden ingedeeld. Elk tot aanstelling bevoegde gezag stelt bepalingen vast om aan dit artikel uitvoering te geven. Het totale aantal ambtenaren dat van deze bepaling profiteert, mag echter niet hoger zijn dan 5 % van het aantal ambtenaren in de functiegroep AD op 31 december 2013. 4. De indeling in een standaardfunctie geldt totdat aan de ambtenaar een nieuwe taak wordt toebedeeld die overeenstemt met een andere standaardfunctie.”
87

In de eerste plaats betoogt verzoekster dat de bestreden handelingen strijdig zijn met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen voor zover de Commissie van mening was dat sprake was van niet in aanmerking komende kosten bij de kosten in verband met de taken die vallen onder raamovereenkomst nr. 3000034279, die nooit door de Commissie is betwist, in weerwil van de bekendmaking van het bericht van aanbesteding van die raamovereenkomst in het Publicatieblad van de Europese Unie van 7 juli 2010. In dit verband voert verzoekster aan dat de bekendmaking van een bericht van aanbesteding in het Publicatieblad van de Europese Unie, waarbij bekend wordt gemaakt dat een opdracht aan een bepaalde onderneming is gegund na een procedure van gunning door onderhandeling zonder voorafgaande oproep tot mededinging, zonder dat de Commissie of een andere onderneming die gunning betwisten of opmerkingen maken binnen de termijn waarin is voorzien bij artikel 2 septies van richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (PB 2007, L 335, blz. 31), een omstandigheid vormt die bij verzoekster een gewettigd vertrouwen kan doen ontstaan inzake de regelmatigheid van de gevolgde procedure.
78

Deze conclusie betreffende het ontbreken van een door een dergelijke aanpassingstermijn veroorzaakt liquiditeitsrisico wordt bovendien bevestigd in het verslag van de EBA van 15 december 2015 inzake de netto stabielefinancieringsvereisten van artikel 510 van verordening nr. 575/2013, waarnaar verzoekster in haar verzoekschrift verwijst. In dit verslag is de EBA van mening dat wanneer banken verplicht zijn een vooraf vastgesteld deel van de gereglementeerde deposito’s over te dragen aan een specifiek door de overheid beheerst fonds waaruit leningen worden verstrekt voor activiteiten van algemeen belang, de instromen en uitstromen ten minste maandelijks worden verrekend, en het overheidsfonds wettelijk verplicht is de bank terug te betalen in geval van een afname van het bedrag van de gereglementeerde deposito’s als gevolg van vastgestelde opnames, er geen sprake is van een liquiditeitsrisico.
119

Met betrekking tot het argument dat hetzelfde gedrag van verzoekster reeds het voorwerp is van een administratief onderzoek en twee gerechtelijke procedures op nationaal niveau, volstaat het eraan te herinneren dat volgens de rechtspraak uit de bepalingen van verordening nr. 1/2003 niet kan worden afgeleid dat de Commissie, zodra een nationale mededingingsautoriteit begonnen is specifieke feiten te onderzoeken, geen kennis meer kan nemen van de zaak of zich er in een eerste fase niet meer mee kan bezighouden. Integendeel, deze twee autoriteiten kunnen, althans in een voorbereidend stadium, zoals dat van het instellen van een onderzoek, parallel werken en de Commissie behoudt de mogelijkheid om een procedure te beginnen die tot de vaststelling van een besluit moet leiden, ook wanneer een nationale autoriteit de zaak reeds in behandeling heeft genomen. A fortiori moet de Commissie ook een inspectie kunnen verrichten aangezien een besluit waarbij een inspectie wordt gelast slechts een voorbereidende handeling voor de behandeling ten gronde van de zaak vormt, die geen formele inleiding van de procedure in de zin van artikel 11, lid 6, van verordening nr. 1/2003 impliceert (zie in die zin arrest van 8 maart 2007, France Télécom/Commissie, T‑340/04, EU:T:2007:81, punt 129en aldaar aangehaalde rechtspraak). Dit beginsel is erkend in gevallen waarin de nationale mededingingsautoriteit artikel 101 of 102 VWEU toepast. Dit geldt des te meer wanneer het onderzoek van de nationale mededingingsautoriteit uitsluitend op het nationale recht is gebaseerd. Dat is in casu juist het geval.
151

De Commissie betwist verzoeksters argumenten. In de eerste plaats voert zij aan dat interveniënte wel degelijk zowel belasting B 9 heeft betaald voor alle oppervlakten die zij exclusief gebruikt, als belastingen B 2, B 3 en B 4 heeft betaald voor het gebruik van de aan de aanmeerzone grenzende terreinen en wegen. In de tweede plaats merkt de Commissie op dat verzoekster zelf gedurende meer dan vijftien jaar exclusief de haven van Las Nieves heeft gebruikt, waarbij zij belasting B 9 niet hoefde te betalen voor de volledige oppervlakte van de haven, maar enkel voor het gebruik van bepaalde ruimten zoals bureaus, opslagplaatsen of andere installaties, die een particulier grondgebruik vereisen. In de derde plaats beklemtoont de Commissie, die daarin in wezen wordt ondersteund door interveniënte, dat verzoekster niet opkomt tegen de conclusie in het bestreden besluit dat belasting B 9 op correcte wijze is opgelegd aan interveniënte doordat geen rekening is gehouden met het benutten van de oppervlakte van de haven die is bestemd voor het gebruik van interveniëntes laadbruggen. Elke andere conclusie zou immers leiden tot een aanzienlijke overlapping tussen deze belasting en een reeks andere havenbelastingen, wat zou resulteren in een dubbele belasting. De Spaanse autoriteiten hebben overigens tijdens de administratieve procedure bevestigd dat de methode voor de berekening van belastingen B 2, B 3, B 4 en B 9 geen enkele afstand van staatsmiddelen impliceerde. Interveniënte voert in dit verband verder aan dat het opschrift zelf van belasting B 9 („Diensten inzake opslag, lokalen en gebouwen”) erop wijst dat de ruimte die wordt ingenomen door de laadbruggen die zij gebruikt, niet is onderworpen aan die belasting, terwijl die ruimte wel valt onder de begrippen „aanmeerconstructies”, „haven- en dokwater” en „haven- en dokwater, kaden en havenhoofden, en werkzones”, die deel uitmaken van de omschrijving die in besluit 1/1994 wordt gegeven van feiten waardoor belastingen B 2, B 3 en B 4 verschuldigd worden. Ten slotte herinnert de Commissie aan de vaststelling in het bestreden besluit dat niet is betwist dat belasting B 9 op dezelfde wijze werd geheven in alle havens waarvoor het DGPC bevoegd is, waaronder de havens die door één marktdeelnemer worden gebruikt. Gelet op alle beschikbare gegevens betoogt de Commissie dat zij uit deze vaststelling op goede gronden kon afleiden dat interveniënte geen enkel voordeel had genoten ten opzichte van andere scheepvaartmaatschappijen, en bijgevolg zich op het standpunt kon stellen dat er in zoverre geen ernstige moeilijkheden waren die noopten tot de inleiding van een formele onderzoeksprocedure.
5

De nietigheidsafdeling heeft de vordering tot nietigverklaring afgewezen voor de andere door het litigieuze merk aangeduide waren en diensten (hierna: „overige waren en diensten”). Wat het beschrijvend karakter van het litigieuze merk betreft, heeft zij erop gewezen dat moest worden nagegaan of er vanuit het oogpunt van de gemiddelde Engelstalige consument van de Europese Unie een rechtstreeks en concreet verband bestaat tussen het woord „repower” en de door het litigieuze merk aangeduide waren en diensten. Zij was van oordeel dat dit woord kon worden begrepen in de betekenis van „opnieuw in werking stellen, in het bijzonder: (een boot) met een nieuwe motor uitrusten” en „de energiebron of de motor van iets, zoals een auto of een elektriciteitscentrale, herstellen of vervangen” en dat dit woord enkel werd gebruikt in verband met motoren en voorts op het gebied van energie, in het bijzonder in verband met energievoorzieningen. De nietigheidsafdeling heeft bijgevolg geoordeeld dat het woord „repower” de Engelstalige consumenten rechtstreeks informeerde over het feit dat de hierboven in punt 4 vermelde diensten bestemd waren om een motor of de energiebron van energievoorzieningen opnieuw in werking te stellen of te vervangen, of dat zij een dergelijke heropstart of vervanging tot voorwerp hadden. De nietigheidsafdeling was eveneens van oordeel dat de overige waren en diensten geen verband hielden met de heropstart of vervanging van motoren of met de vervanging van de energiebron van energievoorzieningen. Wat het onderscheidend vermogen van het litigieuze merk betreft, heeft de nietigheidsafdeling erop gewezen dat interveniënte niet had aangetoond dat het woord „repower” gewoonlijk in de handel werd gebruikt om de overige waren en diensten aan te duiden.
71

Met zijn vierde tot en met zijn zevende vordering vraagt verzoeker het Gerecht om vast te stellen dat er een nieuwe selectieprocedure voor de posten van functionaris ter ondersteuning van de kostencontrole moet worden georganiseerd, vast te stellen dat het zinvol is om in het kader van die nieuwe selectieprocedure een schriftelijke toets te organiseren, vast te stellen dat deze organisatie met het oog op de selectie van de kandidaten onmiddellijk moet plaatsvinden, vast te stellen dat de in de geactualiseerde versie van de gids voor de kandidaten voorziene mogelijkheid voor Fusion for Energy om in het kader van de selectieprocedures geen schriftelijke toets te organiseren misbruik oplevert en deze mogelijkheid ongedaan te maken, alsmede elke maatregel te gelasten die zinvol wordt geacht voor het opnieuw organiseren van de selectieprocedure in overeenstemming met de regels zoals die in de betrokken kennisgeving van vacature zijn vastgesteld en met die welke zijn uiteengezet in de daarin genoemde gids voor de kandidaten, waarbij de organisatie van een mondelinge en een schriftelijke toets verplicht is.