Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1 Vrij verkeer van personen - Werknemers - Recht van verblijf voor zoeken van werk - Duur van verblijf - Nationale regeling die onderdanen van Lid-Staten die werk zoeken, na afloop van termijn van drie maanden automatisch verplicht om grondgebied te verlaten - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 48; richtlijn nr. 68/360 van de Raad)

2 Vrij verkeer van personen - Recht van toegang en verblijf van onderdanen van Lid-Staten - Werknemers met arbeidsverhouding van meer dan een jaar - Nationale regeling die voor eerste zes maanden van verblijf voorziet in afgifte en vernieuwing van attest van immatriculatie tegen betaling van vergoeding - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 48; richtlijn nr. 68/360 van de Raad, art. 1, 4 en 9, lid 1)

3 Vrij verkeer van personen - Recht van toegang en verblijf van onderdanen van Lid-Staten - Werknemers in loondienst en seizoenarbeiders met arbeidsverhouding van niet meer dan drie maanden - Nationale regeling die voorziet in afgifte van document betreffende verblijf tegen betaling van vergoeding - Ontoelaatbaarheid

(EG-Verdrag, art. 48; richtlijn 68/360 van de Raad, art. 8, lid 1, sub a en c, en 8, lid 2)

Samenvatting

4 Het in artikel 48, leden 1 tot en met 3, van het Verdrag neergelegde beginsel van het vrije verkeer van werknemers, dat ruim moet worden uitgelegd, impliceert, dat de onderdanen van de Lid-Staten het recht hebben om zich binnen het grondgebied van de andere Lid-Staten vrij te verplaatsen en daar te verblijven teneinde er werk te zoeken.

Het nuttig effect van artikel 48 is gewaarborgd zolang het gemeenschapsrecht of, bij gebreke daarvan, de wettelijke regeling van een Lid-Staat de belanghebbenden een redelijke termijn laat om zich op het grondgebied van de betrokken Lid-Staat op de hoogte te stellen van de werkaanbiedingen die bij hun beroepskwalificatie passen, en om in voorkomend geval het nodige te doen om te worden aangeworven.

Bij gebreke van een communautaire bepaling die een termijn stelt voor het verblijf van gemeenschapsonderdanen die werk zoeken, mogen de Lid-Staten te dien einde een redelijke termijn vaststellen. Indien de belanghebbende evenwel na afloop van die termijn aantoont dat hij nog steeds werk zoekt en een reële kans heeft het te vinden, mag hij niet worden gedwongen de Lid-Staat van ontvangst te verlaten.

Hieruit volgt, dat een Lid-Staat de krachtens artikel 48 van het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet nakomt, wanneer hij de onderdanen van de andere Lid-Staten die op zijn grondgebied werk zoeken, na afloop van een termijn van drie maanden automatisch verplicht om dit te verlaten.

5 Een Lid-Staat die aan werknemers die arbeid in loondienst verrichten waarvan de duur minstens een jaar bedraagt, gedurende de eerste zes maanden van hun verblijf twee opeenvolgende attesten van immatriculatie afgeeft in plaats van de in de richtlijn bedoelde verblijfskaart, en voor de afgifte van deze attesten een vergoeding eist waarvan het bedrag gelijk is aan het bedrag dat voor de afgifte van een identiteitskaart aan de eigen onderdanen wordt verlangd, voldoet niet aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 48 van het Verdrag en richtlijn 68/360 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der Lid-Staten en van hun familie binnen de Gemeenschap.

Artikel 4 van deze richtlijn houdt voor de Lid-Staten immers de verplichting in, een verblijfsvergunning af te geven aan iedere werknemer die door passende documenten - te weten het document op vertoon waarvan hij hun grondgebied heeft betreden en een door de werkgever verstrekte verklaring van indienstneming of tewerkstelling - bewijst, dat hij tot een van de in artikel 1 van deze richtlijn genoemde categorieën behoort. Een dergelijk stelsel van attesten van immatriculatie houdt er evenwel geen rekening mee, of een werknemer uit een andere Lid-staat reeds bij de indiening van zijn eerste verzoek om afgifte van een verblijfsvergunning alle door de richtlijn vereiste documenten overlegt. Bovendien brengen de vorm en de duur van de procedure, waarbij een termijn van zes maanden kan verstrijken vóór de afgifte van de verblijfskaart, buitensporige lasten met zich, zodat zij een feitelijke belemmering van het vrije verkeer van werknemers vormen, hetgeen in strijd is met artikel 48 van het Verdrag.

Overigens volgt duidelijk uit artikel 9, lid 1, van de richtlijn, dat de aan de gemeenschapsonderdanen verleende verblijfsdocumenten kosteloos of tegen betaling van een bedrag dat de rechten en kosten voor de afgifte van identiteitskaarten aan eigen onderdanen niet te boven gaat, worden afgegeven en vernieuwd. Gezien de wijze waarop de afgifte van de attesten van immatriculatie is geregeld, moet een gemeenschapsonderdaan verschillende administratieve stadia doorlopen voordat hij een definitief document krijgt, en wordt in ieder stadium van hem een recht geheven. Weliswaar is elk recht, op zich beschouwd, niet hoger dan het bedrag dat verschuldigd is voor de afgifte van een identiteitskaart aan de eigen onderdanen, doch het totaalbedrag is hoger dan dit bedrag, hetgeen een schending van artikel 9, lid 1, van de richtlijn oplevert.

6 Een Lid-Staat die aan werknemers in loondienst en seizoenarbeiders waarvan de te verwachten duur van hun werkzaamheden niet meer dan drie maanden beloopt, een document betreffende hun verblijf afgeeft en voor dit document een vergoeding eist, voldoet niet aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 48 van het Verdrag en richtlijn 68/360 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der Lid-Staten en van hun familie binnen de Gemeenschap.

Artikel 8, lid 1, sub a, van de richtlijn bepaalt namelijk, dat de Lid-Staten het recht van verblijf toekennen aan de werknemer die arbeid in loondienst verricht waarvan de te verwachten duur niet meer dan drie maanden beloopt, zonder dat een verblijfskaart wordt afgegeven, waarbij zijn verblijf wordt gewettigd door het document op vertoon waarvan hij het grondgebied heeft betreden en een verklaring van de werkgever waarin de te verwachten tijd van tewerkstelling is vermeld. Krachtens artikel 8, lid 1, sub c, van de richtlijn heeft de seizoenarbeider het recht van verblijf, wanneer hij houder is van een arbeidsovereenkomst, gewaarmerkt door de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat op welks grondgebied hij zijn arbeid komt verrichten. Artikel 8, lid 1, impliceert bijgevolg, dat al wat verder gaat dan de in artikel 8, lid 2, van de richtlijn bedoelde verklaring, die de bevoegde autoriteiten van de ontvangende staat aan de werknemer kunnen voorschrijven om zijn aanwezigheid te melden, en het karakter van een toelating of een verblijfskaart heeft, tegen de richtlijn indruist. Bovendien vormt het vereiste van de betaling van een heffing voor de afgifte van een dergelijke verklaring een geldelijke belemmering van het verkeer van deze werknemers, wat in strijd is met de gemeenschapsbepalingen.