ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 17 december 2019 — Van Ameyde España S.A. / GES Seguros y Reaseguros S.A.

(Zaak C-923/19)

(2020/C 103/17)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster tot cassatie: Van Ameyde España S.A.

Verweerster in cassatie: GES Seguros y Reaseguros S.A.

Prejudiciële vraag

Staat artikel 3, laatste alinea, van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, gelezen in samenhang met artikel 1 ervan, in de weg aan een uitlegging van de nationale wetgeving (artikel 5, lid 2, van de Ley sobre responsabilidad civil y seguro en la circulación de vehículos a motor [wet inzake de wettelijke aansprakelijkheid en de verzekering in het motorrijtuigenverkeer]) volgens welke in gevallen als dat van het hoofdgeding schade aan de oplegger uitgesloten is van dekking door de verplichte verzekering van de trekkervrachtwagen of trekker op grond dat de oplegger moet worden gelijkgesteld met de in de trekkervrachtwagen of trekker vervoerde goederen, of nog dat de oplegger één enkel voertuig vormt met de trekkervrachtwagen of de trekker wat materiële schade betreft?

(1) PB 2009, L 263, blz. 11.
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 12 december 2019 — Eco Fox S.r.l/Fallimento Mythen S.p.a e.a.

(Zaak C-915/19)

(2020/C 95/17)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Eco Fox S.r.l

Verwerende partijen: Fallimento Mythen Spa, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo Economico, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

Prejudiciële vraag

Aan het Hof van Justitie van de Europese Unie wordt gevraagd of — gelet op de artikelen 107 en 108 VWEU, verordening (EG) nr. 659/1999 (1) van de Raad van 22 maart 1999, zoals nadien gewijzigd, verordening (EG) nr. 794/2004 (2) van de Commissie van 21 april 2004 en de eventuele andere relevante bepalingen van [Unie]recht — een handeling van afgeleid recht als de regeling die is vastgesteld bij ministerieel besluit nr. 37/2015 waartegen in casu beroep is ingesteld, waarbij — ter rechtstreekse uitvoering van arresten van de Consiglio di Stato houdende gedeeltelijke nietigverklaring van de eerdere, reeds aan de Europese Commissie meegedeelde regelingen — de wijze van toepassing van de lagere accijnstarieven op biodiesel “ex tunc” is veranderd door de criteria voor de verdeling van het belastingvoordeel onder de aanvragende ondernemingen met terugwerkende kracht te wijzigen zonder de duur van het programma van fiscale steun te verlengen, staatssteun vormt die als zodanig vooraf bij de Europese Commissie moet worden aangemeld?

(1) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie van 21 april 2004 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 2004, L 140, blz. 1).
C 77/31

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 30 december 2019 – Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers/Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

(Zaak C-940/19)

(2020/C 77/42)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers

Verwerende partijen: Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

Prejudiciële vraag

Staat artikel 4 septies, lid 6, van richtlijn 2005/36/EG van 7 september 2005 (1) eraan in de weg dat een lidstaat de mogelijkheid invoert van een gedeeltelijke toegang tot een van de beroepen waarop de in titel III, hoofdstuk III, van die richtlijn vastgestelde regeling van automatische erkenning van beroepskwalificaties van toepassing is?

(1) Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (PB 2005, L 255, blz. 22).
1)

Moet artikel 4, lid 1, onder a), van kaderbesluit (1) aldus worden uitgelegd dat aan de daarin vastgelegde criteria slechts is voldaan indien de gevonniste persoon in de lidstaat waarvan hij de nationaliteit heeft, familiale, sociale, arbeidsgerelateerde of andere banden heeft op grond waarvan met recht kan worden verondersteld dat de tenuitvoerlegging van de sanctie in deze staat zijn reclassering kan bevorderen, en dat deze bepaling derhalve in de weg staat aan een bepaling van nationaal recht als die van § 4, lid 1, onder a), van wet nr. 549/2011, volgens welke een vonnis in dergelijke gevallen kan worden erkend en ten uitvoer gelegd op grond van louter de gewone verblijfplaats die formeel in de tenuitvoerleggingsstaat is geregistreerd, zonder in aanmerking te nemen of de gevonniste persoon in deze staat werkelijk banden heeft die zijn reclassering kunnen bevorderen?
1)

Zijn de bepalingen van artikel 19, lid 2, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (1), volgens welke “[d]e lidstaten […] ervoor [zorgen] dat de bevoegde autoriteiten een sanctie kunnen opleggen aan een onderneming en/of bestuurder voor een inbreuk op deze verordening die zij op hun grondgebied vaststellen en waarvoor nog geen sanctie is opgelegd, ook wanneer die inbreuk is begaan op het grondgebied van een andere lidstaat of van een derde land”, alleen van toepassing op inbreuken op de bepalingen van die verordening of ook op inbreuken op de bepalingen van verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad van 20 december 1985 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer (2), die is vervangen door verordening (EU) nr. 165/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 betreffende de tachografen in het wegvervoer (3)?
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ostravě (Tsjechië) op 27 december 2019 – Samohýl group a.s./Generální ředitelství cel

(Zaak C-941/19)

(2020/C 68/38)

Procestaal: Tsjechisch

Verwijzende rechter

Krajský soud v Ostravě

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Samohýl group a.s.

Verwerende partij: Generální ředitelství cel

Prejudiciële vraag

Moet het goed met de naam „Bob Martin Clear 50 mg roztok pro nakapání na kůži – spot-on pro kočky”, dat verkrijgbaar is in pipetten (0,5 ml) en de werkzame stof Fipronil (50 mg per pipet) alsmede de oplosmiddelen butylhydroxyanisol E 320, butylhydroxytolueen E 321, benzylalcohol en diethyleenglycolmonoethylether bevat, worden ingedeeld onder post 3004 of onder post 3808 van de gecombineerde tariefnomenclatuur?
C.

Procesgebreken die rekwirants belangen schaden Doordat in de mondelinge fase van de procedure in zaak T-391/17 de debatten op verzoek van het Gerecht waren toegespitst op de ontvankelijkheid van het beroep tot nietigverklaring, terwijl het Gerecht in zijn arrest het beroep ten gronde heeft behandeld, is de regelmatigheid van de procedure aangetast.
C 54/29

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Alba Iulia (Roemenië) op 5 november 2019 – Flavourstream SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior

(Zaak C-822/19)

(2020/C 54/31)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Alba Iulia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior Sibiu

Verwerende partij: Flavourstream SRL

Prejudiciële vraag

Moet de nomenclatuur in bijlage I van verordening nr. 2658/87, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening 2016/1821 (1), aldus worden uitgelegd dat het in het onderhavige geding aan de orde zijnde product „AURIC GMO FREE” wordt ingedeeld onder tariefpostonderverdeling 17 029 095 of onder onderverdeling 29 124 900 ?

(1) Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1821 van de Commissie van 6 oktober 2016 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB 2016 L 294, blz. 1).
Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2019 door Aeris Invest Sàrl tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 oktober 2019 in zaak T-599/18, Aeris Invest/GAR

(Zaak C-874/19 P)

(2020/C 45/26)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: Aeris Invest Sàrl (vertegenwoordigers: R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, abogados)

Andere partij in de procedure: gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

— de beschikking van het Gerecht van 10 oktober 2019, Aeris Invest/GAR, T-599/18, EU:T:2019:740, vernietigen, voor zover zij het beroep niet-ontvankelijk verklaart;

— de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor afdoening, waarbij het gebonden is aan de beslissing van het Hof over de rechtsvragen, overeenkomstig de conclusies van die partij in eerste aanleg; en

— de beslissing over de kosten aanhouden.

Middelen en voornaamste argumenten

In haar eerste middel betoogt rekwirante dat de bestreden beschikking in strijd is met artikel 20, van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2010, L 331, blz. 12) en met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”). Rekwirante betoogt dat de voor het Gerecht bestreden handeling bindende rechtsgevolgen heeft, voor zover de definitieve waardebepaling integraal deel uitmaakt van het besluit tot afwikkeling.

In haar tweede middel betoogt rekwirante dat de bestreden beschikking in strijd is met artikel 17 van het Handvest. De uitlegging van artikel 20 van verordening nr. 806/2014 in de bestreden beschikking is onverenigbaar met het recht op eigendom, voor zover zij een inbreuk op het eigendomsrecht van rekwirante zonder enige vergoeding mogelijk maakt.

Volgens het derde middel in hogere voorziening schendt de bestreden beschikking artikel 20, lid 11, onder b, van verordening nr. 806/2014. Nadat het besluit tot afwikkeling was genomen en de aandelen waren afgeschreven, zijn de voormalige aandeelhouders van Banco Popular schuldeisers van de onderneming geworden. Artikel 20, lid 11, onder b, van verordening nr. 806/2014 is dus van toepassing op de voormalige aandeelhouders, voor zover deze bepaling voorziet in de verplichting om te beslissen over het terugnemen van de vorderingen van de crediteuren in het licht van de definitieve waardering.

In het vierde middel betoogt rekwirante tot slot dat de bestreden beschikking in strijd is met artikel 20, leden 11 en 14, onder b, van verordening nr. 806/2014 en met artikel 41 van het Handvest, aangezien zij er geen rekening mee houdt dat de bestreden handeling bindende rechtgevolgen heeft ten opzichte van rekwirante, voor zover zij AERIS belet toegang te krijgen tot recente en volledige informatie over de boekhoudkundige situatie van een onderneming waarvan AERIS 3,45 % van de aandelen in handen had.
3.

Moeten §§ 6 en 27, EG-FGV respectievelijk artikel 18, lid 1, artikel 26, lid 1, en artikel 46 van richtlijn 2007/46/EG en artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus worden uitgelegd dat, in het geval van een inbreuk hierop, een gebruiksvergoeding voor het daadwerkelijke gebruik van het voertuig geheel of gedeeltelijk in mindering moet worden gebracht op de schade van de consument (en in voorkomend geval, op welke wijze en in welke mate), wanneer de consument op grond van deze inbreuk de ontbinding van de koopovereenkomst kan eisen en eist? Maakt het enig verschil voor de uitlegging wanneer de inbreuk gepaard gaat met misleidende beweringen ten aanzien van de goedkeuringsinstanties en de consument over het feit dat aan alle goedkeuringsvoorwaarden is voldaan en dat het voertuig onbeperkt op de weg mag worden gebruikt, en de inbreuk en de misleiding tot doel hadden om kosten te besparen en maximale winsten uit hoge verkoopcijfers te behalen, en terzelfder tijd een concurrentievoordeel te verwerven ten koste van de nietsvermoedende klant?
Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Högsta förvaltningsdomstol (Zweden) op 4 november 2019 – Danske Bank A/S/Skatteverket

(Zaak C-812/19)

(2020/C 19/34)

Procestaal: Zweeds

Verwijzende rechter

Högsta förvaltningsdomstolen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Danske Bank A/S, Danmark, Sverige Filial

Verwerende partij: Skatteverket

Prejudiciële vraag

Vormt een Zweeds filiaal van een bank waarvan het hoofdkantoor in een andere lidstaat is gevestigd, diensten verricht ten behoeve van het filiaal en de kosten daarvan toerekent aan het filiaal, een opzichzelfstaande belastingplichtige wanneer het hoofdkantoor deel uitmaakt van een btw-groep in die andere staat terwijl het Zweedse filiaal geen lid is van een Zweedse btw-groep (1)?

(1) Artikel 2, lid 1, artikel 9, lid 1, en artikel 11 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
Beroep ingesteld op 23 oktober 2019 – Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

(Zaak C-788/19)

(2019/C 432/35)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: N. Gossement en C. Perrin, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

Conclusies

— Vaststellen dat het Koninkrijk Spanje: — de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 21, 45, 56 en 63 VWEU en de artikelen 28, 31, 36 en 40 van de EER-Overeenkomst. — door aan de niet-nakoming van de verplichting om informatie te verstrekken over goederen en rechten in het buitenland of aan de laattijdige indiening van „model 720” gevolgen te verbinden die de kwalificatie van deze activa als ongerechtvaardigde vermogenswinst met zich meebrengen en die niet verjaren; — door bij niet-nakoming van de informatieplicht met betrekking tot de goederen en rechten in het buitenland en laattijdige indiening van „model 720” automatisch een vaste geldboete op te leggen van 150 %;

— door bij niet-nakoming van de informatieplicht met betrekking tot de goederen en rechten in het buitenland en laattijdige indiening van „model 720”vaste geldboeten op te leggen, waarvan het bedrag hoger is dan dat van de sancties waarin de algemene regeling voor soortgelijke inbreuken voorziet;

— Het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Spaanse belastingwetgeving verplicht personen die fiscaal ingezetenen van Spanje zijn om bepaalde activa en rechten die zich in het buitenland bevinden, aan te geven door middel van een belastingaangifteformulier („Model 720”). In geval van niet- of onjuiste nakoming van deze verplichting wordt een specifieke sanctieregeling toegepast.

De Commissie is tot de conclusie gekomen dat de sancties, die bestaan in de kwalificatie van de activa als vermogenswinst, in de niet-toepassing van de normale verjaringsregels en in de oplegging van vaste geldboeten, een beperking van de fundamentele vrijheden van het VWEU en de EER vormen. Hoewel deze maatregelen in beginsel geschikt kunnen zijn om de nagestreefde doelstellingen, namelijk het voorkomen en bestrijden van belastingontwijking en belastingfraude, te verwezenlijken, zijn ze onevenredig.
2.

Meer in het bijzonder: 2.1. Betekent het feit dat een persoon voor het verrichten van alle van hem gevraagde werkzaamheden of diensten of een deel daarvan het recht heeft een beroep te doen op onderaannemers of „vervangers”, dat hij niet als een werknemer in de zin van richtlijn 2003/88/EG moet worden beschouwd, hetzij: 2.1.1. in geen geval (omdat het recht om zich te laten vervangen strijdig is met de werknemersstatus); hetzij 2.1.2. alleen voor die perioden waarin hij een dergelijk recht om zich te laten vervangen uitoefent (zodat hij voor de perioden waarin hij daadwerkelijk werkzaamheden of diensten heeft verricht als werknemer moet worden beschouwd)? 2.2. Is het voor de vaststelling van de werknemersstatus in de zin van richtlijn 2003/88/EG van belang dat de betrokken verzoeker feitelijk geen gebruik heeft gemaakt van het recht een beroep te doen op een onderaannemer of een vervanger, terwijl anderen die onder in wezen dezelfde voorwaarden zijn ingehuurd dat wel hebben gedaan? 2.3. Is het voor de vaststelling van de werknemersstatus in de zin van richtlijn 2003/88/EG van belang dat andere entiteiten, waaronder naamloze vennootschappen en vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid, onder in wezen dezelfde voorwaarden als de betrokken verzoeker worden ingehuurd?
1)

Moet een feit dat openbaarmaking oplevert in de zin van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002 (1) van de Raad van 12 december 2001 (hierna: „verordening”) binnen de geografische grenzen van de Gemeenschap plaatsvinden opdat de bescherming als niet-ingeschreven gemeenschapsmodel krachtens [artikel] 11 van deze verordening aanvangt doordat het model voor het publiek beschikbaar is gesteld in de zin van [artikel] 11, lid 1, of is het voldoende dat dit feit, ongeacht waar het heeft plaatsgevonden, van dien aard was dat het bij een normale gang van zaken redelijkerwijs ter kennis kon zijn gekomen van ingewijden in de betrokken sector die in de Gemeenschap werkzaam zijn (in de veronderstelling dat het model niet onder voorwaarde van geheimhouding was bekendgemaakt zoals bedoeld in [artikel] 11, lid 2, laatste zin)?
3)

Is het verenigbaar met artikel 5, lid 4, van richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod, dat wil zeggen met de bepaling van een billijke prijs, wanneer een regeling bepaalt dat de hoogste prijs moet worden gekozen uit de volgende drie varianten: 1) de prijs waartegen de bieder of in onderling overleg met hem handelende personen de effecten van de doelvennootschap in de voorafgaande twaalf maanden hebben verkregen. Bij koop van effecten tegen verschillende prijzen zal de overnameprijs de hoogste van de aankoopprijzen zijn die is betaald in de twaalf maanden vóór het ontstaan van de wettelijke verplichting om een overnamebod uit te brengen; 2) de gewogen gemiddelde prijs van het effect op de gereglementeerde markt of op de multilaterale handelsfaciliteit met het grootste transactievolume van die effecten gedurende de laatste twaalf maanden. De gewogen gemiddelde prijs van het effect zal worden berekend op basis van de twaalf maanden voorafgaand aan het ontstaan van de wettelijke verplichting om een overnamebod uit te brengen; 3) de waarde van het effect die wordt verkregen door de netto-activa van de doelvennootschap te delen door het aantal uitgegeven effecten. De netto-activa worden berekend door van het totale bedrag aan activa van de doelvennootschap de passiva en de eigen effecten af te trekken. Indien de doelvennootschap beschikt over effecten met een verschillende nominale waarde worden ter berekening van de waarde van het effect de netto-activa gedeeld naar verhouding van het percentage dat elk effect met een verschillende nominale waarde vertegenwoordigt in het maatschappelijk kapitaal?
2.

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: a) Is het voor de erkenning van een ondernemer als een instelling van sociale aard in de zin van artikel 132, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112/EG voldoende dat hij diensten verricht als opdrachtnemer van een instelling die naar nationaal recht erkend is als sociale instelling in de zin van artikel 132, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112/EG? b) Indien vraag 2a) ontkennend wordt beantwoord: volstaat het in omstandigheden als die van het hoofdgeding dat de zieken- en verzorgingsfondsen de kosten van een erkende instelling in de zin van artikel 132, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112/EG volledig voor hun rekening nemen, opdat ook een opdrachtnemer van deze instelling kan worden aangemerkt als een erkende instelling? c) Indien de vragen 2 a) en 2 b) ontkennend worden beantwoord: mag de lidstaat de erkenning als instelling van sociale aard afhankelijk maken van de voorwaarde dat de belastingplichtige daadwerkelijk een overeenkomst heeft gesloten met een orgaan van sociale zekerheid of maatschappelijk werk, of volstaat het voor een erkenning dat naar nationaal recht een overeenkomst zou kúnnen worden gesloten?
C 406/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) op 3 september 2019 – FP Passenger Service GmbH/Austrian Airlines AG

(Zaak C-654/19)

(2019/C 406/18)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landesgericht Korneuburg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FP Passenger Service GmbH

Verwerende partij: Austrian Airlines AG

Prejudiciële vraag

Moeten de artikelen 5, 6 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 aldus worden uitgelegd dat, gelet op het arrest van het Hof van 4 september 2014, Germanwings/Henning (C-452/13), volgens welk arrest het tijdstip waarop de deuren zijn geopend bepalend is, voor de berekening van de vertraging rekening moet worden gehouden het verschil tussen het tijdstip waarop de deuren daadwerkelijk zijn geopend en de geplande aankomsttijd, dan wel met het verschil tussen het tijdstip waarop de deuren daadwerkelijk zijn geopend en het tijdstip waarop de deuren vermoedelijk zouden zijn geopend indien de vlucht op de geplande aankomsttijd was aangekomen?

(1) PB 2004, L 46, blz. 1.