Zaak C‑441/16

SMS group GmbH

tegen

Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

(verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie)

„Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Achtste richtlijn (79/1072/EEG) – Richtlijn 2006/112/EG – Belastingplichtige die in een andere lidstaat woont – Teruggaaf van de btw op ingevoerde goederen – Voorwaarden – Objectieve gegevens die het voornemen van de belastingplichtige bevestigen om de ingevoerde goederen in het kader van zijn economische activiteiten te gebruiken – Ernstig risico dat de handeling die de invoer rechtvaardigde, niet wordt verricht”

Samenvatting – Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 21 september 2017

Harmonisatie van de belastingwetgeving – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde – Teruggaaf van de belasting aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen – Schorsing van de uitvoering van een overeenkomst van invoer van goederen – Niet‑verrichting van de handeling waarvoor die goederen waren bestemd – Geen bewijs van de verdere distributie van die goederen – Weigering van het recht op teruggaaf – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijnen van de Raad 79/1072 en 2006/112, art. 170)

De Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen, gelezen in samenhang met artikel 170 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een lidstaat een niet op zijn grondgebied gevestigde belastingplichtige het recht op teruggaaf van de uit hoofde van de invoer van goederen betaalde belasting over de toegevoegde waarde ontzegt in een situatie als in het hoofdgeding, waarin de uitvoering van de overeenkomst in het kader waarvan de belastingplichtige die goederen heeft gekocht en ingevoerd, op het tijdstip van de invoer was geschorst, de handeling waarvoor die goederen zouden worden gebruikt, uiteindelijk niet is verricht en de belastingplichtige de verdere distributie van die goederen niet heeft bewezen.

Uit vaste rechtspraak van het Hof volgt immers dat het recht op teruggaaf, zodra het is ontstaan, verworven blijft, behalve wanneer sprake is van fraude of misbruik, en behoudens eventuele herzieningen overeenkomstig de voorwaarden van de btw-richtlijn (zie naar analogie arrest van 22 maart 2012, Klub,C‑153/11, EU:C:2012:163, punt 46en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Meer in het bijzonder blijft het recht op teruggaaf verworven wanneer de belastingplichtige de goederen die tot de teruggaaf hebben geleid, wegens omstandigheden buiten zijn wil niet heeft kunnen gebruiken voor de voorgenomen handeling, omdat in dat geval geen gevaar van fraude of misbruik bestaat dat de weigering van de teruggaaf kan rechtvaardigen (zie naar analogie arrest van 22 maart 2012, Klub,C‑153/11, EU:C:2012:163, punt 47en aldaar aangehaalde rechtspraak).

(zie punten 55, 56, 58 en dictum)