ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Artikel 3 van de SMB-richtlijn, dat de werkingssfeer van deze richtlijn omschrijft, bepaalt: „1. Een milieubeoordeling wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 4 tot en met 9, voor de in de leden 2, 3 en 4 bedoelde plannen en programma’s die aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. 2. Onverminderd lid 3, wordt een milieubeoordeling gemaakt van alle plannen en programma’s: a) die voorbereid worden met betrekking tot landbouw, [...] en ruimtelijke ordening of grondgebruik en die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor de in bijlagen I en II bij richtlijn 85/337/EEG [van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40)] genoemde projecten, of b) waarvoor, gelet op het mogelijk effect op gebieden, een beoordeling vereist is uit hoofde van de artikelen 6 of 7 van richtlijn 92/43/EEG. 3. Voor in lid 2 bedoelde plannen en programma’s die het gebruik bepalen van kleine gebieden op lokaal niveau en voor kleine wijzigingen van in lid 2 bedoelde plannen en programma’s is een milieubeoordeling alleen dan verplicht wanneer de lidstaten bepalen dat zij aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. 4. Voor andere dan de in lid 2 bedoelde plannen en programma’s, die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projecten, bepalen de lidstaten of het plan of het programma aanzienlijke milieueffecten kan hebben. 5. De lidstaten stellen vast, door een onderzoek per geval of door specificatie van soorten plannen en programma’s, of door combinatie van beide werkwijzen, of de in de leden 3 en 4 bedoelde plannen of programma’s aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. Hierbij houden zij voor alle gevallen rekening met de relevante criteria van bijlage II, om ervoor te zorgen dat plannen en programma’s met mogelijke aanzienlijke milieueffecten door deze richtlijn zijn gedekt. [...]”
De ASL Lecce en de universiteit zijn tegen die uitspraken opgekomen bij de verwijzende rechter. In zijn verwijzingsbeslissing twijfelt deze rechter of het sluiten van een overeenkomst als de litigieuze in strijd is met richtlijn 2004/18. Dienaangaande vraagt hij zich af of de overeenkomst beantwoordt aan de in de rechtspraak van het Hof geformuleerde voorwaarden voor samenwerking tussen overheden. Er zouden weliswaar bepaalde aanknopingspunten zijn die hiervoor pleiten, maar zekerheid hieromtrent zou er niet zijn, temeer omdat andere aspecten op het tegendeel wijzen. Aangezien de rechtspraak van het Hof geen beslissende uitleggingsaanwijzingen zou bevatten, heeft de Consiglio di Stato de volgende prejudiciële vraag gesteld:

„Staat richtlijn 2004/18 […], in het bijzonder artikel 1, lid 2, sub a en d, artikel 2, artikel 28 en bijlage II, categorieën 8 en 12, in de weg aan een nationale regeling op basis waarvan schriftelijke overeenkomsten tussen twee aanbestedende diensten kunnen worden gesloten voor het onderzoek en de beoordeling van de aardbevingsgevoeligheid van ziekenhuisvoorzieningen, te verrichten tegen de achtergrond van de nationale bepalingen inzake de veiligheid van constructies en in het bijzonder strategische gebouwen, tegen een vergoeding die niet hoger is dan de kosten van de uitvoering van de prestatie, indien de uitvoerende overheidsdienst de hoedanigheid van ondernemer kan hebben?”
59.

In dit opzicht is interessant dat Ryanair zelf sinds 4 april 2011 een „EU 261” heffing per passagier en per vlucht heeft ingevoerd om zich te vrijwaren voor de door haar gedragen kosten die verband houden met haar verplichting tot verzorging van passagiers wier vlucht werd geannuleerd ten gevolge van overmacht. ( 26 ) Ryanair doelt hiermee expliciet op de sluiting van het luchtruim ten gevolge van de IJslandse vulkaan. Zij wijst er tevens op dat deze heffing door de passagiers wordt aanvaard wanneer zij hun contract met Ryanair ondertekenen op het moment van de reservering en dat, indien de aan de verplichting tot verzorging verbonden kosten in 2011 verminderen, genoemde heffing eveneens zal worden verlaagd in 2012. Omgekeerd zal zij worden verhoogd indien de kosten in 2011 zijn toegenomen. Voor zover Ryanair de kosten van de door haar gedragen compensaties afwentelt op haar passagiers, wat haar recht is, zie ik niet goed in, in welk opzicht zij onder een onbillijke wanverhouding lijdt.
88.

Enerzijds heeft het erop gewezen dat de argumentatie van de Commissie in de litigieuze beschikking duidelijk en ondubbelzinnig was. Deze vermeldde dat de hoogte van de geldboete in het bijzonder afhankelijk was van de ernst van de inbreuk en van de specifieke omstandigheden van de zaak. Bovendien werd erin verduidelijkt dat de verbreking van een zegel een ernstige inbreuk was en dat de geldboete een afschrikwekkende werking moest hebben. De Commissie vervolgde dat er in het onderhavige geval aanwijzingen waren dat er sprake was van inbreuken tegen de mededingingsregels waarvan zij via een inspectie de juistheid moest kunnen vaststellen, en dat zich in het verzegelde lokaal nog niet geïnventariseerde stukken bevonden. Zij verduidelijkte dat zij bij de berekening van de hoogte van de geldboete rekening had gehouden met het feit dat dit het eerste geval was waarin artikel 23, lid 1, sub e, van verordening nr. 1/2003 werd toegepast en met het feit dat rekwirante was geïnformeerd over de hoge geldboeten in geval van verbreking van het zegel, rekening houdend met haar grote marktaandeel en met de juridische experts waarmee zij zich omringde. Ten slotte had de Commissie de argumenten met betrekking tot verzachtende omstandigheden die rekwirante had ingeroepen, expliciet verworpen.
47.

Anders dan wat geldt voor artikel 99, punt 7, van de APK, kan de grond voor de in artikel 99, punt 1, van de APK voorziene heropening niet te allen tijde worden aangevoerd door de adressaat van het besluit. In dit geval is de intrekking of wijziging van een definitief geworden individueel bestuursbesluit aan strikte voorwaarden gebonden waar het de initiatiefbevoegdheid en de termijn betreft. Alleen het bestuursorgaan dat het besluit heeft genomen, het Openbaar Ministerie of de ombudsman kan beslissen – of verzoeken – om het besluit in te trekken of te wijzigen, en wel binnen een termijn van één maand vanaf de vaststelling van het besluit. Uit de door de verwijzende rechter verstrekte informatie blijkt dat de in artikel 99, punt 1, van de APK genoemde grond voor heropening van de bestuurlijke procedure een „recht” van het bestuur is. De autoriteiten die de initiatiefbevoegdheid hebben inzake intrekking of wijziging van het besluit, beoordelen vrij of zij van dit recht gebruikmaken. Zij oefenen daarbij dus een volledig discretionaire bevoegdheid uit, en de betrokkene kan zich nooit op eigen initiatief beroepen op schending van de materiële rechtmatigheid van het voor zijn persoonlijke situatie bezwarende besluit. Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat het bestuursorgaan dat over de heropening van de bestuurlijke procedure van verzoeker in het hoofdgeding heeft beslist, in de beslissing van 2010 heeft vastgesteld dat het orgaan dat het besluit van 2007 had uitgevaardigd, het in artikel 99, punt 1, van de APK voorziene recht niet heeft willen uitoefenen.
Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging om de vraag van de Consiglio di Stato als volgt te beantwoorden:

„Genetisch gemodificeerde organismen zoals de genetisch gemodificeerde maishybriden verkregen van MON 810-mais, die met name als zaad voor teeltdoeleinden zijn toegelaten overeenkomstig richtlijn 90/220/EEG van de Raad van 23 april 1990 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu, en waarvan onder de in artikel 20 van verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, genoemde voorwaarden kennisgeving is gedaan als bestaande producten, waarvoor vervolgens een aanvraag voor verlenging van de toelating is gedaan die nog in behandeling is, en die zijn opgenomen in de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen van richtlijn 2002/53/EG van de Raad van 13 juni 2002, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1829/2003, mogen niet aan een nationale toelatingsprocedure worden onderworpen.

Artikel 26 bis van richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008, moet in die zin worden uitgelegd dat het de lidstaten niet toestaat om zich tegen de teelt van dergelijke genetisch gemodificeerde organismen op hun grondgebied te verzetten in afwachting van de vaststelling op nationaal, regionaal of lokaal niveau van maatregelen om de niet-doelbewuste aanwezigheid van genetisch gemodificeerde organismen in andere gewassen te voorkomen.”
39.

Vóór alles heeft het Hof in dat arrest benadrukt dat de raadplegingsverplichting niet voortijdig mag ontstaan. Aldus heeft het de bezorgdheden weergegeven die de regering van het Verenigd Koninkrijk in deze zaak had geformuleerd, en in punt 45 van dat arrest erop gewezen dat een voortijdig ontstaan van de raadplegingsverplichting zou kunnen leiden tot resultaten die in strijd zijn met het doel van richtlijn 98/59, zoals een beperking van de flexibiliteit van de ondernemingen wat hun herstructurering betreft, een verzwaring van de administratieve verplichtingen en een onnodige aansporing van de werknemers om zich zorgen te maken over hun werkzekerheid. Aangaande de moeilijkheden in verband met het voortijdig starten van de raadpleging van de werknemersvertegenwoordigers heeft het Hof in punt 46 van datzelfde arrest daar in wezen nog aan toegevoegd dat de bestaansreden en de doeltreffendheid van deze raadpleging veronderstellen dat de in de loop daarvan in aanmerking te nemen factoren worden vastgesteld, hetgeen niet mogelijk is indien deze factoren niet bekend zijn.
5.

Artikel 20 van de Zesde richtlijn, „Herziening van de aftrek”, voorziet in het volgende: „1. De oorspronkelijk toegepaste aftrek wordt op de door de lidstaten vastgestelde wijze herzien, met name: a) indien de aftrek hoger of lager is dan die welke de belastingplichtige gerechtigd was toe te passen; b) indien zich na de aangifte wijzigingen hebben voorgedaan in de elementen die in aanmerking zijn genomen voor het bepalen van het bedrag van de aftrek, met name in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten; er vindt evenwel geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelijk onbetaald zijn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van onttrekkingen voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters, als bedoeld in artikel 5, lid 6. De lidstaten kunnen evenwel herziening eisen in geval van geheel of gedeeltelijk onbetaald gebleven handelingen en van diefstal. 2. Voor investeringsgoederen wordt de herziening gespreid over een periode van vijf jaar, het jaar van verkrijging of vervaardiging der goederen daaronder begrepen. Voor elk jaar heeft deze herziening slechts betrekking op een vijfde gedeelte van de op de goederen drukkende belasting. De herziening geschiedt op basis van de wijzigingen in het recht op aftrek in de loop van de volgende jaren ten opzichte van het jaar van verkrijging of vervaardiging der goederen. In afwijking van de voorgaande alinea kunnen de lidstaten de herziening baseren op een periode van vijf volle jaren te rekenen vanaf de ingebruikneming van de goederen. [...]”
33.

Op 18 december 2008 heeft de Raad verordening (EG) nr. 1355/2008 vastgesteld. In punt 17 van de considerans van deze verordening staat te lezen: „Na de instelling van de voorlopige maatregelen zetten de drie medewerkende Chinese producenten/exporteurs in de steekproef en twee niet-verbonden importeurs in de Europese Gemeenschap vraagtekens bij het gebruik van de prijzen van de bedrijfstak van de Gemeenschap voor de berekening van de normale waarde. Aangevoerd werd dat de normale waarde berekend had moeten worden aan de hand van de productiekosten in [China], rekening houdend met eventuele correcties voor de verschillen tussen de [Gemeenschap] en die van [China]. In dit verband zij opgemerkt dat het gebruik van informatie uit een land zonder markteconomie en met name van ondernemingen waaraan geen BMO is toegekend, in strijd zou zijn met artikel 2, lid 7, onder a, van de basisverordening. Dit argument wordt daarom afgewezen. Ook werd aangevoerd dat, gezien het gebrek aan medewerking van een referentieland, prijsgegevens uit alle andere landen van invoer of relevante openbaar gemaakte informatie een redelijke oplossing geweest zouden zijn. Dergelijke algemene informatie had echter in tegenstelling tot de door de Commissie gebruikte gegevens niet op haar juistheid kunnen worden gecontroleerd overeenkomstig het bepaalde in artikel 6, lid 8, van de basisverordening. Dit argument wordt derhalve afgewezen. Er werden geen andere argumenten aangedragen die reden geven eraan te twijfelen dat de door de Commissie gehanteerde methode in overeenstemming is met artikel 2, lid 7, onder a, van de basisverordening, en met name dat die in dit bijzondere geval de enige redelijke grondslag vormt voor de berekening van de normale waarde.”
88.

In casu heeft het Gerecht op goede gronden vastgesteld dat de Commissie de grenzen van de haar in artikel 9, lid 3, van de richtlijn toegekende bevoegdheden te buiten is gegaan. Estland, tot wie de bestreden beschikking gericht was, moest er immers van uitgaan dat de in artikel 2 van de bestreden beschikking aangegeven maximumhoeveelheid emissierechten bindend was. In artikel 3, lid 3, van de bestreden beschikking heeft de Commissie aangegeven dat afgezien van de door haar in artikel 2 vereiste wijziging van het NTP geen enkele andere wijziging toegestaan was. De wijziging met betrekking tot de maximumhoeveelheid toe te wijzen emissierechten die in dit artikel was voorzien, berustte op de door de Commissie gekozen gegevens en evaluatiemethoden. Nu de Commissie niet heeft onderzocht of de gegevens in het NTP van Estland in overeenstemming waren met de in bijlage III bij de richtlijn genoemde criteria, kon Estland niet verwachten dat de Commissie de gegevens in zijn gewijzigde NTP, waarin geen rekening werd gehouden met het in artikel 2 van het besluit tot verwerping aangegeven maximum, zou gaan onderzoeken.
57.

Bovendien, en met name, zou de berekening van de aftrek worden vervalst wanneer de omzet uit de verkoop van onroerend goed in aanmerking zou worden genomen, omdat het aandeel van de verkoopafdeling in de algemene kosten van de onderneming in 2002 slechts 0,6% bedroeg. Zoals het Hof in punt 21 van voornoemd arrest Régie dauphinoise en in punt 76 van voornoemd arrest EDM heeft vastgesteld, zou de berekening van de aftrek worden vervalst, indien alle opbrengsten van financiële handelingen van de belastingplichtige, die verband houden met een belastbare activiteit, in deze noemer moesten worden opgenomen, zelfs wanneer de verkrijging van die opbrengsten generlei gebruik van goederen of diensten waarvoor btw verschuldigd is of slechts een zeer beperkt gebruik daarvan impliceert.
Artikel 51 van het Estatuto de los Trabajadores bepaalt:

„1. Voor de toepassing van deze wet wordt onder collectief ontslag verstaan de beëindiging van arbeidsovereenkomsten wegens economische, technische, organisatorische of met de productie verband houdende redenen, wanneer het aantal ontslagen binnen een periode van negentig dagen ten minste:

a) tien werknemers treft in ondernemingen met minder dan honderd werknemers;

b) 10% van het aantal werknemers van een onderneming treft in ondernemingen met tussen honderd en driehonderd werknemers;

c) dertig werknemers treft in ondernemingen met driehonderd of meer werknemers.

De in dit artikel genoemde redenen worden geacht aanwezig te zijn wanneer de voorgestelde maatregelen — ingeval de redenen van economische aard zijn — bijdragen tot een oplossing voor een ongunstige economische situatie van de onderneming, dan wel — wanneer zij van technische, organisatorische of met de productie verband houdende aard zijn — door een betere organisatie van de middelen bevorderlijk zijn voor het verzekeren van de levensvatbaarheid van de onderneming en de werkgelegenheid voor de toekomst.

Onder collectief ontslag wordt eveneens de beëindiging van de arbeidsovereenkomsten verstaan die het voltallige personeel van de onderneming treft, mits het aantal getroffen werknemers meer dan vijf bedraagt, wanneer dit ontslag het gevolg is van de volledige beëindiging van de bedrijfsactiviteit van de onderneming om dezelfde redenen als hierboven vermeld.

Voor de berekening van het aantal in het eerste lid van dit artikel bedoelde ontslagen wordt mede in aanmerking genomen elke beëindiging van de arbeidsovereenkomst gedurende de aangegeven periode, die uitgaat van de werkgever om redenen die geen betrekking hebben op de persoon van de werknemer en verschillen van die genoemd in artikel 49, lid 1, sub c, van deze wet, mits het ontslag ten minste vijf werknemers treft. Wanneer de onderneming in opeenvolgende perioden van negentig dagen en met het doel de voorschriften van dit artikel te ontgaan, met een beroep op het bepaalde in artikel 52, sub c, van deze wet overgaat tot de beëindiging van een beneden de vermelde drempels liggend aantal overeenkomsten zonder dat dit door nieuwe redenen wordt gerechtvaardigd, worden die ontslagen geacht in strijd met het doel en de strekking van de wet te hebben plaatsgevonden en worden zij nietig verklaard.

2. Een werkgever die overweegt tot collectief ontslag over te gaan, is verplicht te verzoeken om toestemming tot het beëindigen van de arbeidsovereenkomsten, overeenkomstig de collectieveontslagprocedure voorzien in deze wet en in de bepalingen ter uitvoering daarvan. De procedure vangt aan met de indiening van een verzoek bij de bevoegde arbeidsinstantie en de gelijktijdige opening van een periode van raadpleging met de wettelijke vertegenwoordigers van de werknemers.

[…]

8. De werknemers wier overeenkomst volgens de bepalingen van dit artikel wordt beëindigd, hebben recht op een vergoeding gelijk aan twintig dagen loon per dienstjaar, waarbij perioden korter dan een jaar pro rata van het aantal maanden worden berekend tot een maximum van twaalf maanden.

[…]”
Het nationale rechtskader wordt gevormd door de §§ 158 k en 158 p van het Versicherungsvertragsgesetz 1958 (wet betreffende de verzekeringsovereenkomst; hierna: „VersVG”). § 158 k VersVG bepaalt:

„1. De verzekeringnemer is gerechtigd om voor zijn vertegenwoordiging in een gerechtelijke of administratieve procedure vrijelijk een tot de beroepshalve vertegenwoordiging van partijen bevoegde persoon te kiezen. Bovendien kan de verzekeringnemer voor de verdere behartiging van zijn juridische belangen vrijelijk een advocaat kiezen, wanneer bij de verzekeraar een belangenconflict is ontstaan.

2. In de verzekeringsovereenkomst kan worden overeengekomen dat de verzekeringnemer voor zijn vertegenwoordiging in een gerechtelijke of administratieve procedure enkel een tot de beroepshalve vertegenwoordiging van partijen bevoegde persoon mag kiezen die kantoor houdt in de plaats van de gerechtelijke of administratieve instantie welke voor de te voeren procedure in eerste aanleg bevoegd is. Ingeval in die plaats niet ten minste vier van deze personen kantoor houden, dient de keuzevrijheid zich uit te strekken tot personen binnen het rechtsgebied van het gerecht van eerste aanleg, waarin de genoemde instantie zich bevindt.

3. De verzekeringnemer wordt gewezen op het hem krachtens lid 1, eerste volzin, toekomende recht, wanneer hij verzoekt om de bijstand van een rechtshulpverlener voor een gerechtelijke of administratieve procedure; in geval van een belangenconflict wordt hij gewezen op het hem krachtens lid 1, tweede volzin, toekomende recht. Indien de verzekeraar een andere onderneming heeft belast met de schaderegeling (§ 158j, tweede volzin), gaan deze mededelingsverplichtingen over op die onderneming.”
33.

De Griekse autoriteiten voeren aan dat de draagwijdte van het beroep in twee opzichten is uitgebreid in vergelijking met de in de precontentieuze procedure behandelde kwesties. Ten eerste beweren zij, dat de Commissie de grief dat Griekenland had nagelaten de gunningsprocedure ongeldig te verklaren, voor het eerst in het met redenen omkleed advies naar voren heeft gebracht, in plaats van in de aanmaningsbrief. Ten tweede betogen zij, dat de klacht dat de schending van het gemeenschapsrecht te wijten is aan een bestendige administratieve praktijk, voor de eerste keer in het verzoekschrift van de Commissie ter sprake is gekomen. Griekenland stelt tevens dat het petitum van het met redenen omkleed advies vaag en onnauwkeurig is.
11.

In de punten 75 tot en met 78 van het bestreden arrest heeft het Gerecht in dit opzicht vastgesteld dat de kamer van beroep haar conclusie inzake het zwakke onderscheidend vermogen van de beeldelementen van de conflicterende merken enkel erop had gebaseerd, dat deze elementen in de olijfsector gebruikelijk zijn. De beeldelementen bestonden hoofdzakelijk in een persoon die in een landelijk kader, en meer in het bijzonder, in een olijfgaard zat. Het Gerecht stelde verder vast dat de kamer van beroep geenszins had gepreciseerd waarom zij van mening was dat de litigieuze weergave in de olijfoliesector gebruikelijk was, en dat zij behalve de conflicterende merken geen enkel ander merk had genoemd met een soortgelijk beeldelement. In punt 87 van het bestreden arrest heeft het Gerecht daarom geoordeeld dat de kamer van beroep ten onrechte had geconcludeerd tot een zwak onderscheidend vermogen van de beeldelementen van de conflicterende merken.
58.

De Commissie heeft in punt 85 van de litigieuze beschikking vastgesteld dat de betrokken steun mogelijk eerder in het belang van verweerster in hogere voorziening dan van SKL-M is gebruikt. In punt 86 heeft zij geconstateerd dat de knowhowoverdracht zou kunnen neerkomen op een overdracht van staatsmiddelen aan verweerster in hogere voorziening ten bedrage van 2,71 miljoen EUR. Voor zover de Commissie in punt 87 tot de slotsom is gekomen dat Duitsland de betrokken steun in strijd met artikel 88, lid 3, EG onrechtmatig heeft verleend, kan ook daaruit geen impliciete vaststelling van een begunstiging van verweerster in hogere voorziening worden afgeleid. In punt 88 heeft de Commissie namelijk nogmaals vastgesteld dat niet valt uit te sluiten dat een overdracht van staatsmiddelen heeft plaatsgevonden. Daarmee heeft zij dus duidelijk gemaakt dat zij slechts vermoedde dat verweerster in hogere voorziening was begunstigd.