ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artikel 1 van besluit 2011/172 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte is rechtmatig vastgesteld op basis van artikel 29 VEU. Als standpunten van de Unie in de zin van laatstgenoemd artikel worden immers beschouwd de besluiten die, ten eerste, passen in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid (GBVB), zoals omschreven in artikel 24, lid 1, VEU, ten tweede, betrekking hebben op een bepaalde aangelegenheid van geografische of thematische aard en, ten derde, geen operationeel optreden in de zin van artikel 28 VEU zijn. Mits aan deze voorwaarden is voldaan, kunnen op grond van artikel 29 VEU niet alleen handelingen van programmatische aard of loutere intentieverklaringen worden vastgesteld, maar ook besluiten houdende maatregelen die de rechtspositie van particulieren rechtstreeks kunnen wijzigen.

Dit besluit, dat ertoe strekt om de autoriteiten van een derde land te helpen in hun strijd tegen de verduistering van overheidsmiddelen, past dus in het kader van het GBVB en beantwoordt aan de in artikel 21, lid 2, sub b en d, VEU vermelde doelstellingen, zonder dat het een civiel of militair optreden vereist en terwijl het is vastgesteld wegens de situatie in een bepaald derde land.

(cf. punten 41, 42, 44‑47)
Trefwoorden



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk

—

Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk

—

Absolute weigeringsgronden

—

Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 20, 35, 49, 58, 63)
Trefwoorden



Trefwoorden

Gemeenschapsmerk

—

Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk

—

Absolute weigeringsgronden

—

Merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van kenmerken van waar (Verordening nr. 207/2009, art. 7, lid 1, sub c) (cf. punten 20, 29, 31‑36)
Trefwoorden

Onderwerp

Dictum



Trefwoorden

Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Verordening tot instelling van specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen in verband met situatie in Ivoorkust en besluit tot verlenging van deze maatregelen – Minimumvereisten (Art. 296 VWEU; verordening nr. 560/2005 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 330/2011, bijlage I A; besluit 2010/656 van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit 2011/221, bijlage II) (cf. punten 20‑26, 29‑30, 32)

2. Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Verordening tot instelling van specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen in verband met situatie in Ivoorkust en besluit tot verlenging van deze maatregelen – Regularisatie van ontoereikende motivering in loop van geding – Voorwaarden – Buitengewone omstandigheden (Art. 296 VWEU; verordening nr. 560/2005 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 330/2011, bijlage I A; besluit 2010/656, zoals gewijzigd bij besluit 2011/221, bijlage II) (cf. punten 34‑35)

3. Beroep tot nietigverklaring – Arrest houdende nietigverklaring – Gevolgen – Gedeeltelijke nietigverklaring van verordening tot instelling van specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen in verband met situatie in Ivoorkust en van besluit tot verlenging van deze maatregelen – Inwerkingtreding van beslissing tot nietigverklaring van verordening vanaf verstrijken van termijn voor hogere voorziening of vanaf afwijzing van hogere voorziening – Toepassing van deze termijn op inwerkingtreding van nietigverklaring van besluit (Art. 264, tweede alinea, VWEU en 280 VWEU; Statuut van het Hof, art. 56, eerste alinea, en 60, tweede alinea, verordening nr. 560/2005 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 330/2011; besluit 2010/656, zoals gewijzigd bij besluit 2011/221) (cf. punten 38‑39)

Onderwerp

Voorwerp

Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/221/GBVB van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust (PB L 93, blz. 20) en van verordening (EU) nr. 330/2011 van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust (PB L 93, blz. 10), voor zover zij betrekking hebben op verzoeker

Dictum

Dictum

1) Besluit 2011/221/GBVB van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust en verordening (EU) nr. 330/2011 van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust worden nietig verklaard, voor zover zij betrekking hebben op Mathieu Kadio Morokro.

2) De gevolgen van besluit 2011/221 blijven gehandhaafd wat Kadio Morokro betreft tot de inwerkingtreding van de nietigverklaring van verordening nr. 330/2011.

3) De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in zijn eigen kosten en ook in die van Kadio Morokro.
268

In dat verband moet worden gepreciseerd dat de verwijzing in de rechtspraak naar „een volledig boekjaar van economische activiteiten” tot doel heeft om uit te sluiten dat een boekjaar in aanmerking wordt genomen waarin de betrokken onderneming haar werkzaamheden aan het staken was, maar nog niet met elke economische activiteit was opgehouden, en meer in het algemeen een boekjaar waarin het marktgedrag van de betrokken onderneming niet overeenstemt met dat van een onderneming die in de gebruikelijke zin van het woord een economische activiteit verricht. Het loutere feit dat de omzet of de winst die in een gegeven boekjaar is behaald, aanzienlijk lager, of hoger, is dan die welke in voorafgaande boekjaren is behaald, betekent daarentegen niet dat het boekjaar in kwestie geen volledig boekjaar van normale economische activiteit is (arrest van 12 december 2012, Almamet/Commissie, T‑410/09, EU:T:2012:676, punt 253).
67

Ter beoordeling van het eerste middel van het beroep dient er om te beginnen aan te worden herinnerd dat het recht om te worden gehoord, een wezenlijk bestanddeel van de rechten van de verdediging, een algemeen beginsel van het recht van de Europese Unie is dat in elke procedure – zelfs in een administratieve procedure – die tot de oplegging van sancties, met name geldboeten, kan leiden, in acht moet worden genomen, en met name impliceert dat de belanghebbende onderneming tijdens de administratieve procedure in staat wordt gesteld haar standpunt nuttig kenbaar te maken (zie in die zin arresten van 13 februari 1979, Hoffmann-La Roche/Commissie, 85/76, Jurispr., EU:C:1979:36, punt 9; 7 juni 1983, Musique Diffusion française e.a./Commissie, 100/80–103/80, Jurispr., EU:C:1983:158, en 7 januari 2004, Aalborg Portland e.a./Commissie, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P en C‑219/00 P, Jurispr., EU:C:2004:6, punten 64‑66).
Verzoeker heeft bij de High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (hierna: „High Court”), beroep ingesteld tegen de nationale maatregel tot bevriezing van zijn tegoeden die, gelijktijdig met verordening nr. 1629/2005, door de minister van Buitenlandse Zaken en van het Commonwealth van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (hierna: „FCO”) ten aanzien van hem was vastgesteld. In het kader van dat beroep heeft de FCO het Sanctiecomité meermaals benaderd met de bedoeling verzoeker in staat te stellen te weten waarom en op verzoek van welke staat hij op de lijst van dat comité was geplaatst. Geen van deze pogingen was succesvol, maar in een op 19 juni 2009 voor de High Court afgelegde getuigenverklaring heeft het hoofd van het sanctieteam van de FCO, sprekend namens de FCO, het volgende verklaard:

„Om te controleren of de aanduiding van [verzoeker] overeenstemt met de in de relevante resoluties van [de Veiligheidsraad] vermelde criteria, heeft de FCO, overeenkomstig de [in de toepasselijke regeling] omschreven heronderzoeksprocedure, de informatie verzameld waarover de regering beschikt. Na dit heronderzoek is de FCO tot de slotsom gekomen dat de plaatsing, krachtens het [bij resolutie 1267 (1999) van de Veiligheidsraad ingestelde] stelsel, van [verzoekers naam] op de lijst [van het Sanctiecomité] niet langer passend was. De bijkomende inlichtingen waarom is verzocht, zijn nog niet verstrekt door de staat die [verzoekers] naam heeft voorgesteld. Bijgevolg zal het Verenigd Koninkrijk het [Sanctie]comité laten weten dat de plaatsing van [verzoekers] naam op de lijst niet langer passend is. Het Verenigd Koninkrijk zal tevens verzoeken om schrapping van [verzoekers naam] van de lijst van het [Sanctiecomité] en deze schrapping nastreven.”
69

In dit verband moet worden onderstreept dat het arrest Commissie/Kronoply en Kronotex, punt 63 hierboven, weliswaar toestaat dat inzake de gegrondheid van het besluit aangevoerde argumenten in aanmerking worden genomen om te bepalen of het bewijs is geleverd dat sprake was van twijfels, ter ondersteuning van het procedurele middel dat is ontleend aan het feit dat de formele onderzoeksprocedure niet is ingeleid, maar dat de conclusie die verzoekster daaruit aangaande de ontvankelijkheid van het eerste en het tweede middel trekt, niet kan worden aanvaard. Het door verzoekster ontwikkelde betoog komt er in wezen immers op neer dat zij zich, door een procedureel middel aan te voeren, op elk ander argument of middel kan beroepen dat de gegrondheid van het bestreden besluit betreft, zonder dat hierdoor een probleem van ontvankelijkheid zou rijzen.
72

Overigens is het juist dat artikel 26/A, lid 5, van de mijnbouwwet de Hongaarse autoriteiten een beoordelingsruimte laat door te bepalen dat de verlengingsvergoeding, die in voorkomend geval de verhoogde winningsvergoeding bepaalt, niet meer dan 1,2 maal de op datum van de verlengingsaanvraag geldende vergoeding mag bedragen. Evenwel hoeft niet noodzakelijkerwijs te worden aangenomen dat een dergelijke beoordelingsruimte bepaalde ondernemingen of bepaalde producties begunstigt ten opzichte van andere en zodoende de gesloten verlengingsovereenkomsten selectief maakt. Verschillende factoren, zoals het aantal verlengde velden en hun geraamd belang ten opzichte van de reeds in productie gestelde velden, kunnen een dergelijke beoordelingsruimte immers rechtvaardigen. Indien meer in het bijzonder, zoals Hongarije tijdens de bestuurlijke procedure heeft beweerd (zie punt 57 hierboven), de verhoging van de op datum van de verlengingsaanvraag geldende vergoeding ertoe strekt om de derving van vergoedingen voor niet binnen de termijn van vijf jaar na aflevering van de vergunning in productie gestelde velden te compenseren, is het niet onlogisch dat de verlengingsvergoeding en, in voorkomend geval, de verhoogde winningsvergoeding, die van toepassing is zowel op velden waarvoor de datum voor de aanvang van de productie is verlengd als op reeds in productie gestelde velden, hoger zijn wanneer het aantal verlengde velden groot is in verhouding tot het aantal reeds in productie gestelde velden en dat zij lager zijn wanneer, zoals in het onderhavige geval, het aantal verlengde velden een klein aandeel uitmaakt van de in productie gestelde velden. Hieruit volgt dat de door artikel 26/A, lid 5, van de mijnbouwwet gelaten beoordelingsruimte het de administratie mogelijk maakt om de gelijke behandeling van ondernemingen te handhaven al naargelang zij zich in vergelijkbare of verschillende situaties bevinden in de zin van de in punt 54 hierboven aangehaalde rechtspraak, door haar voorstellen inzake de vergoedingen aan te passen aan de kenmerken van elke ingediende verlengingsaanvraag, en dat zij de uitdrukking is van een beoordelingsvrijheid die wordt afgebakend door objectieve criteria die niet vreemd zijn aan het door de betrokken regeling ingestelde vergoedingsstelsel. Meer algemeen dient te worden opgemerkt dat de beoordelingsvrijheid waarvan hier sprake zich naar haar aard onderscheidt van de gevallen waarin de uitoefening van een dergelijke vrijheid is verbonden aan de toekenning van een voordeel ten gunste van een onderneming. In het onderhavige geval stelt de beoordelingsvrijheid de Hongaarse autoriteiten in staat om een bijkomende last voor de ondernemingen te differentiëren, teneinde rekening te kunnen houden met de vereisten van het beginsel van gelijke behandeling.
203

In dit verband onderscheidt de vraag of besluit 2010/413, verordening nr. 961/2010 en verordening nr. 267/2012 voorzien in de door artikel 215, lid 3, VWEU vereiste juridische waarborgen zich van de vraag of die waarborgen door de Raad daadwerkelijk ten uitvoer zijn gelegd bij de vaststelling van beperkende maatregelen jegens de aangeduide personen, entiteiten of lichamen. Het argument betreffende het ontbreken van daadwerkelijke tenuitvoerlegging van die maatregelen is dus niet ter zake dienend in het kader van de grief inzake de schending van artikel 215, lid 3, VWEU en de schending van het beginsel van gelijke behandeling die eruit voort zou vloeien. Overigens is de naleving van de juridische waarborgen die zijn bepaald in besluit 2010/413, verordening nr. 961/2010 en verordening nr. 267/2012 in het kader van de vaststelling en de handhaving van de beperkende maatregelen jegens verzoekster in de punten 76 tot en met 117 hierboven onderzocht. De analyse van verzoeksters argumenten heeft geen onrechtmatigheden aan het licht gebracht die een grond opleveren voor de nietigverklaring van de bestreden handelingen.
Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 10 oktober 2012 – Bimbo/BHIM – Panrico (BIMBO DOUGHNUTS)

(Zaak T-569/10)

„Gemeenschapsmerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk BIMBO DOUGHNUTS – Ouder nationaal woordmerk DOGHNUTS – Relatieve weigeringsgrond – Artikel 75 van verordening (EG) nr. 207/2009 – Artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009 – Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 – Verzoek om herziening – Ontvankelijkheid”

1. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Woordmerken BIMBO DOUGHNUTS en DOGHNUTS (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 53, 97-100)

2. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Gevaar voor verwarring met ouder merk – Beoordeling van verwarringsgevaar (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 50-52, 55, 69, 90, 96)

3. Gemeenschapsmerk – Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk – Relatieve weigeringsgronden – Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten – Overeenstemming van betrokken merken – Beoordelingscriteria – Samengesteld merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 56, 77, 78)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 7 oktober 2010 (zaak R 838/2009-4) inzake een oppositieprocedure tussen Panrico SA en Bimbo SA

Dictum

1) Het beroep wordt verworpen.

2) Bimbo SA wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van het BHIM.
10

Wat met name de aan artikel 53, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009 (zie hierboven punt 6, derde streepje) ontleende grond betreft, heeft de kamer van beroep gesteld dat interveniënte had aangetoond dat de term „fagumit” sinds 1 juni 1997 in het internationale handelsverkeer werd gebruikt bij uitvoer naar met name Duitsland, die plaatsvond in het kader van een distributieovereenkomst die was gesloten met de door verzoekster beheerde vennootschap Adamex Handels- u. Transportgesellschaft mbH. Dit teken is volgens de kamer van beroep in Duitsland beschermd krachtens artikel 5, lid 2, van het Markengesetz (Duitse merkenwet). Wat de op de schending van artikel 53, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 gebaseerde grond (zie hierboven punt 6, tweede streepje) betreft, heeft de kamer van beroep allereerst geponeerd dat het hierboven in punt 3 weergegeven litigieuze merk het dominerende bestanddeel is van het Poolse merk waarop het verzoek om nietigverklaring was gebaseerd, terwijl het hierboven in punt 2 afgebeelde litigieuze merk daarvan in wezen een kopie is. Voorts heeft de kamer van beroep vastgesteld dat deze grond eveneens diende te worden aanvaard, aangezien de in artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 gebruikte termen „gemachtigde of vertegenwoordiger” eveneens betrekking hebben op de beheerder van de gemachtigde, vertegenwoordiger of verdeler, en een document van 10 april 1998 niet aldus kon worden uitgelegd dat hierbij aan verzoekster enige toestemming werd verleend om de litigieuze merken in te schrijven. Wat de aan artikel 52, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 ontleende grond betreft, heeft de kamer van beroep benadrukt dat verzoekster overeenkomstig bovengenoemde distributieovereenkomst diende toe te zien op de bescherming van interveniëntes commerciële belangen en dat door de gemeenschapsmerkaanvragen afbreuk werd gedaan aan dit doel, terwijl bovengenoemd document van 10 april 1998 niet het bewijs opleverde dat verzoekster de betrokken aanvragen te goeder trouw had ingediend. Aangezien voorts geen enkele andere omstandigheid aantoont dat interveniënte afstand had gedaan van haar rechten die voortvloeien uit het teken „Fagumit” of dat verzoekster te goeder trouw heeft gehandeld, is ook deze grond gegrond verklaard.
77

Wat de verwijzing van de Franse Republiek, in repliek, betreft naar het onderzoeksrapport van de Conseil d’État inzake de overheidsinstellingen, dat was aangenomen in de plenaire zitting van de van de Conseil d’État op 15 oktober 2009 en waarin is gesteld dat „het bestaan op zich van een door de Staat aan overheidsinstellingen gegeven garantie zeer betwistbaar is”, alsmede naar een op 28 juni 2010 naar aanleiding van dat rapport gepubliceerd rechtswetenschappelijk artikel, moet worden vastgesteld dat deze publicaties, gesteld al dat zij kunnen worden aangevoerd in het kader van de onderhavige procedure, geen enkel nieuw gegeven bevatten dat rechtstreeks relevant is voor een antwoord op de vraag of het Franse recht als beginsel het bestaan van een impliciete staatsgarantie ten gunste van EPIC’s uitsluit. In dat onderzoeksrapport heeft de Conseil d’État immers enkel gewag gemaakt van beoordelingen van algemene aard over de mogelijkheid om in de rechtspraak van de Unie het bestaan van staatssteun „aan de hand van louter statutaire gegevens” vast te stellen. De auteurs van dat rapport laten zich uit over de vraag of het mededingingsrecht het bestaan van de overheidsinstellingen in twijfel trekt en hebben uitsluitend vermeld dat „het risico dat de verhoudingen tussen de Staat en zijn overheidsinstellingen systematisch onder de kwalificatie van staatssteun in de zin van artikel 87 [EG] zouden vallen, [moest] worden gerelativeerd”. Wat het rechtswetenschappelijke artikel van 28 juni 2010 betreft, dit heeft betrekking op een discussie die was ontstaan na de publicatie van dat rapport, met name, maar niet uitsluitend, vanuit het gezichtspunt van het recht inzake staatssteun. Aangaande meer in het bijzonder dit laatste aspect, moet worden vastgesteld dat daarin in het geheel niet wordt ingegaan op een wezenlijke pijler van de redenering van de Commissie in het bestreden besluit, te weten de constatering dat lichamen met de status van overheidsinstelling in de zin van het Franse bestuursrecht niet onderworpen kunnen zijn aan de faillissements- en insolventieprocedures van het gemene recht.
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 22 mei 2012 —

Olive Line International/BHIM —

Umbria Olii International

(Zaak T‑273/10)

„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk O·LIVE — Oudere gemeenschaps- en Spaanse beeldmerken en woordmerk Olive line — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”

Gemeenschapsmerk — Definitie en verkrijging van gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgronden — Oppositie door houder van gelijk of overeenstemmend ouder merk dat is ingeschreven voor zelfde of soortgelijke waren of diensten — Gevaar voor verwarring met ouder merk (Verordening nr. 207/2009 van de Raad, art. 8, lid 1, sub b) (cf. punten 40‑42, 76‑83)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 14 april 2010 (zaak R 4/2009‑4) inzake een oppositieprocedure tussen Olive Line International, SL en O. International Srl

Dictum

1) De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 14 april 2010 (zaak R 4/2009-4) wordt vernietigd voor zover zij betrekking heeft op alle waren van klasse 3 waarop de merkaanvraag betrekking heeft, te weten „[b]leekmiddelen en andere wasmiddelen; reinigings-, polijst-, ontvettings- en schuurmiddelen; zepen; parfumerieën, etherische oliën, cosmetische middelen, haarlotions; tandreinigingsmiddelen” en op „hygiënische en schoonheidsverzorging voor mensen en dieren” van klasse 44 waarop de merkaanvraag betrekking heeft.

2) Het beroep wordt verworpen voor het overige.

3) Het BHIM en Umbria Olii International Srl worden verwezen in drie vierde van hun eigen kosten en elk in drie achtste van de kosten van Olive Line International, SL.
52

Aan deze overweging wordt niet afgedaan door het feit dat de betrokken natuurlijke persoon in casu geen teler is. De leden van SAT Royal zijn daarentegen in dit geval wel telers. Vastgesteld dient bijgevolg te worden dat het feit dat de betrokken natuurlijke persoon, die geen teler is, het kapitaal van meerdere bij SAT Royal aangesloten telers grotendeels of zelfs volledig in handen heeft, een schending inhoudt van de twee hierboven in de punten 48 en 49 beschreven beginselen die in de Uniewetgeving zijn uitgewerkt om de democratische werking van een telersvereniging te waarborgen. In die omstandigheden geeft immers niet alleen het zichtbare aantal leden van de telersvereniging geen juist beeld van het aantal werkelijk onafhankelijke leden van de telersvereniging, wat in strijd is met het hierboven in punt 49 genoemde tweede beginsel, maar worden daarenboven de controle op de telersvereniging en de uiteindelijke zeggenschap bij haar beslissingen in werkelijkheid niet uitsluitend door de aangesloten telers uitgeoefend, wat in strijd is met het hierboven in punt 48 bedoelde eerste beginsel, aangezien bepaalde aangesloten telers onder de zeggenschap staan van een persoon die geen teler is.