Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Harmonisatie van wetgevingen – Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten – Universele dienst en gebruikersrechten – Richtlijn 2002/22 – Buitengerechtelijke beslechting van geschillen

(Richtlijn 2002/22 van het Europees Parlement en de Raad, art. 34)

2. Gemeenschapsrecht – Beginselen – Recht op effectieve rechterlijke bescherming

Samenvatting

1. Artikel 34 van richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn) moet in die zin worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat die voor geschillen op het gebied van elektronischecommunicatiediensten tussen eindgebruikers en aanbieders van deze diensten, waarvoor de bij deze richtlijn toegekende rechten gelden, als voorwaarde voor de ontvankelijkheid van beroepen bij de rechter stelt dat een poging tot buitengerechtelijke geschillenbeslechting wordt gedaan.

Artikel 34, lid 1, van deze richtlijn noemt immers als doelstelling voor de lidstaten het instellen van buitengerechtelijke procedures voor het behandelen van niet-beslechte geschillen waarbij consumenten betrokken zijn en die betrekking hebben op aangelegenheden die door die richtlijn worden bestreken. Het feit dat een nationale regeling niet alleen een procedure voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting heeft ingesteld, maar het volgen daarvan bovendien verplicht heeft gesteld voordat beroep bij de rechter mag worden ingesteld, doet in die omstandigheden geen afbreuk aan de verwezenlijking van bovengenoemde doelstelling. Integendeel, doordat een dergelijke regeling verzekert dat systematisch een buitengerechtelijke procedure voor geschillenbeslechting wordt gevolgd, versterkt zij de nuttige werking van de universeledienstrichtlijn.

(cf. punten 45, 67, dictum 1)

2. Het gelijkwaardigheids‑ en het doeltreffendheidsbeginsel alsmede het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming verzetten zich niet tegen een nationale regeling die voor geschillen op het gebied van de elektronischecommunicatiediensten tussen eindgebruikers en aanbieders van deze diensten, waarvoor de rechten gelden die zijn toegekend bij richtlijn 2002/22 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en ‑diensten (Universeledienstrichtlijn), vereisen dat eerst een procedure voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting wordt gevolgd, indien deze procedure niet tot een bindende beslissing voor de partijen leidt, geen wezenlijke vertraging voor het instellen van een beroep bij de rechter meebrengt, de verjaring van de betrokken rechten schorst en geen of zeer geringe kosten meebrengt voor de partijen, mits de elektronische weg niet de enige manier van toegang tot die procedure vormt en voorlopige maatregelen kunnen worden gelast in de uitzonderlijke gevallen waarin de spoedeisendheid van de situatie dit verlangt.

Doordat een dergelijke regeling voor de ontvankelijkheid van beroepen bij de rechter op het gebied van elektronischecommunicatiediensten als voorwaarde stelt dat een poging tot bemiddeling wordt ondernomen, voert zij een extra tussenstap in voor toegang tot de rechter. Deze voorwaarde zou afbreuk kunnen doen aan het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, dat is herbevestigd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Niettemin hebben de grondrechten geen absolute gelding, maar kunnen zij beperkingen bevatten, mits deze werkelijk beantwoorden aan de doeleinden van algemeen belang die met de betrokken maatregel worden nagestreefd, en, het nagestreefde doel in aanmerking genomen, geen onevenredige en onduldbare ingreep impliceren, waardoor de gewaarborgde rechten in hun kern worden aangetast. Daar de nationale regeling een snellere en goedkopere beslechting van geschillen op het gebied van de elektronische communicatie alsmede de ontlasting van de gerechten tot doel heeft, worden daarmee dus legitieme doeleinden van algemeen belang nagestreefd. Vervolgens is het verplicht stellen van een dergelijke procedure voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting, gelet op bovengenoemde precieze modaliteiten van die procedure, niet onevenredig aan de nagestreefde doeleinden, aangezien, ten eerste, er geen minder dwingend alternatief voor de instelling van een verplichte procedure bestaat omdat het invoeren van een zuiver facultatieve procedure voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting niet een even efficiënt middel is om genoemde doelen te bereiken, en, ten tweede, er geen sprake is van kennelijke onevenredigheid tussen deze doelstellingen en de eventuele ongemakken die worden veroorzaakt doordat de procedure voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting verplicht is gesteld.

(cf. punten 54‑59, 61‑65, 67, dictum 2)