ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Artikel 10, lid 2, en artikel 22, lid 1, van richtlijn 2008/48, zoals uitgelegd in het arrest van 9 november 2016, Home Credit Slovakia (C-42/15, EU:C:2016:842), zijn van toepassing op een kredietovereenkomst als aan de orde in het hoofdgeding, die is gesloten vóór de uitspraak van dat arrest en vóór een wijziging van de nationale regeling die is doorgevoerd om te voldoen aan de in dat arrest gegeven uitlegging.
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 september 2019 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland)] – Nalini Chenchooliah/Minister for Justice and Equality

(Zaak C-94/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Burgerschap van de Unie - Artikel 21 VWEU - Recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van een lidstaat voor de burgers van de Unie en hun familieleden - Richtlijn 2004/38/EG - Artikel 3, lid 1, en artikelen 15, 27, 28, 30 en 31 - Begrip „begunstigde” - Onderdaan van een derde land die de echtgenoot is van een burger van de Unie die zijn vrijheid van verkeer heeft uitgeoefend - Terugkeer van de burger van de Unie naar de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit en waar hij een gevangenisstraf uitzit - Vereisten die krachtens richtlijn 2004/38/EG voor het gastland gelden bij het nemen van een besluit tot verwijdering van deze onderdaan van een derde land)

(2019/C 383/18)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court (Ierland)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Nalini Chenchooliah

Verwerende partij: Minister for Justice and Equality

Dictum

Artikel 15 van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een besluit tot verwijdering dat ten aanzien van een onderdaan van een derde land wordt genomen op grond dat hij niet langer over een verblijfsrecht uit hoofde van deze richtlijn beschikt, in een situatie als in het hoofdgeding, waarin die onderdaan met een burger van de Unie in het huwelijk is getreden op een tijdstip waarop die Unieburger gebruikmaakte van zijn vrijheid van verkeer door zich naar het gastland te begeven en er te verblijven met die onderdaan, waarna die Unieburger is teruggekeerd naar de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit. Hieruit volgt dat de door de artikelen 30 en 31 van richtlijn 2004/38 voorgeschreven toepasselijke waarborgen gelden bij de vaststelling van een dergelijk verwijderingsbesluit, dat in geen geval kan worden verbonden aan een verbod om het grondgebied binnen te komen.

(1) PB C 152 van 30.4.2018.
2)

Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd wordt verwezen in de kosten.
—

door in het beperkingsgebied niet te zorgen voor de onmiddellijke verwijdering van ten minste alle planten waarvan is vastgesteld dat zij besmet zijn met Xylella fastidiosa en die zich bevinden in de besmette zone binnen een afstand van 20 km van de grens van die besmette zone met de rest van het grondgebied van de Unie, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 7, lid 2, onder c), van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/789 van de Commissie van 18 mei 2015 betreffende maatregelen om het binnenbrengen en de verspreiding in de Unie van Xylella fastidiosa (Wells et al.) te voorkomen, zoals gewijzigd bij uitvoeringsbesluit (EU) 2016/764 van de Commissie van 12 mei 2016, niet nagekomen, en
C 305/16

Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 11 juli 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Agrenergy Srl (C-180/18 en C-286/18), Fusignano Due Srl (C-287/18)/Ministero dello Sviluppo Economico

(Gevoegde zaken C-180/18, C-286/18 en C-287/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Milieu - Richtlijn 2009/28/EG - Artikel 3, lid 3, onder a) - Bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen - Elektriciteitsopwekking door installaties voor fotovoltaïsche zonne-energie - Wijziging van een steunregeling - Rechtszekerheidsbeginsel en beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen)

(2019/C 305/20)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Agrenergy Srl (C-180/18 en C-286/18), Fusignano Due Srl (C-287/18)

Verwerende partij: Ministero dello Sviluppo Economico

Dictum

Onder voorbehoud van de verificaties die door de verwijzende rechter dienen te worden verricht met inaanmerkingneming van alle relevante elementen, moet artikel 3, lid 3, onder a), van richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG, gelezen tegen de achtergrond van het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen, aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wetgeving zoals die welke aan de orde is in de hoofdgedingen op grond waarvan een lidstaat de eerder vastgestelde stimuleringstarieven voor met installaties voor fotovoltaïsche zonne-energie opgewekte energie mag verlagen of zelfs tot nul kan terugbrengen.

(1) PB C 182 van 28.5.2018.

PB C 249 van 16.7.2018.
Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de cour du travail de Liège — België) — V/Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen (RSVZ), Securex Integrity vzw

(Zaak C-33/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Coördinatie van de socialezekerheidsstelsels - Migrerende werknemers - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Overgangsbepalingen - Artikel 87, lid 8 - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikel 14 quater, onder b) - Werknemer die werkzaamheden in loondienst en werkzaamheden anders dan in loondienst verricht in verschillende lidstaten - Afwijkingen van het beginsel dat de wetgeving van slechts één lidstaat van toepassing is - Onderwerping aan de wetgeving van twee lidstaten - Indiening van een aanvraag om onderworpen te worden aan de wetgeving die van toepassing is op grond van verordening nr. 883/2004)

(2019/C 263/12)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour du travail de Liège

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: V

Verwerende partijen: Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen, Securex Integrity vzw

Dictum

Artikel 87, lid 8, van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, moet aldus worden uitgelegd dat een persoon die op de toepassingsdatum van deze verordening werkzaamheden in loondienst verrichtte in een lidstaat en werkzaamheden anders dan in loondienst verrichtte in een andere lidstaat, zodat de socialezekerheidswetgevingen van die twee lidstaten gelijktijdig op die persoon van toepassing waren, geen uitdrukkelijke aanvraag hoefde in te dienen om aan de wetgeving onderworpen te zijn die van toepassing is op grond van verordening nr. 883/2004, zoals gewijzigd bij verordening nr. 988/2009.

(1) PB C 112 van 26.3.2018.
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 20 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbeidsrechtbank Antwerpen — België) — Tine Vandenbon, Jamina Hakelbracht, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen/WTG Retail BVBA

(Zaak C-404/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Richtlijn 2006/54/EG - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen - Toegang tot het arbeidsproces en arbeidsvoorwaarden - Artikel 24 - Bescherming tegen represaillemaatregelen - Afwijzing van een sollicitante wegens zwangerschap - Werknemer die ten gunste van die sollicitante is opgetreden - Ontslag van de werknemer)

(2019/C 270/14)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Tine Vandenbon, Jamina Hakelbracht, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen

Verwerende partij: WTG Retail BVBA

Dictum

Artikel 24 van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, volgens welke in een situatie waarin door een persoon die meent slachtoffer te zijn van discriminatie op grond van geslacht een klacht is ingediend, een werknemer die deze persoon in die context heeft gesteund slechts beschermd is tegen represaillemaatregelen van de werkgever indien hij als getuige is opgetreden in het kader van het onderzoek van die klacht en zijn getuigenis aan de formele vereisten van die regeling voldoet.

(1) PB C 311 van 3.9.2018.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Italië) — Antonio Pasquale Mastromartino/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Zaak C-53/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Markten voor financiële instrumenten - Richtlijn 2004/39/EG - Artikelen 8, 23, 50 en 51 - Werkingssfeer - Financieel adviseur buiten de bedrijfsruimten - Agent die verdachte in een strafprocedure is - Nationale wettelijke regeling die voorziet in de mogelijkheid om de uitoefening van de activiteit tijdelijk te verbieden - Fundamentele vrijheden - Zuiver interne situatie - Niet-toepasselijkheid)

(2019/C 230/13)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Antonio Pasquale Mastromartino

Verwerende partij: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Dictum

Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/78/EU van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010, met name de artikelen 8, 23, 50 en 51 daarvan, de artikelen 49 en 56 VWEU alsmede de beginselen van non-discriminatie en evenredigheid moeten aldus worden uitgelegd dat, in een situatie zoals die in het hoofdgeding, een tijdelijk verbod om de werkzaamheid van financieel adviseur buiten de bedrijfsruimten uit te oefenen, noch binnen de werkingssfeer van die richtlijn, noch binnen die van de artikelen 49 en 56 VWEU noch binnen die van de beginselen van non-discriminatie en evenredigheid valt. In een dergelijke situatie verzetten de artikelen 8, 23, 50 en 51 van die richtlijn, de artikelen 49 en 56 VWEU en de beginselen van non-discriminatie en evenredigheid zich niet tegen een dergelijk verbod.

(1) PB C 142 van 23.4.2018.
Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Duitsland) — Google LLC/Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-193/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten - Richtlijn 2002/21/EG - Artikel 2, onder c) - Begrip „elektronischecommunicatiedienst” - Overbrengen van signalen - Webgebaseerde e-maildienst - Dienst Gmail)

(2019/C 263/17)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Google LLC

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Artikel 2, onder c), van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, moet aldus worden uitgelegd dat een webgebaseerde e-maildienst die zelf geen toegang tot het internet verschaft, zoals de door Google LLC aangeboden dienst Gmail, niet geheel of hoofdzakelijk bestaat in het overbrengen van signalen via elektronischecommunicatienetwerken, zodat die dienst geen „elektronischecommunicatiedienst” in de zin van die bepaling is.

(1) PB C 211 van 18.6.2018.
Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 april 2019 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Spanje) — Cobra Servicios Auxiliares SA/José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 en C-44/18), Incatema SL

(Gevoegde zaken C-29/18, C-30/18 en C-44/18) (1)

(„Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Richtlijn 1999/70/EG - Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Clausule 4 - Non-discriminatiebeginsel - Begrip,arbeidsvoorwaarden’ - Vergelijkbaarheid van situaties - Rechtvaardiging - Begrip,objectieve redenen” - Vergoeding in geval van beëindiging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden - Geringere vergoeding bij het verstrijken van een arbeidsovereenkomst,voor een bepaald werk of een bepaalde dienst)

(2019/C 206/13)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Cobra Servicios Auxiliares SA

Verwerende partijen: José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 en C-44/18), Incatema SL

Dictum

Clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van 18 maart 1999, die is opgenomen als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke in een situatie als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarin de beëindiging van de dienstenovereenkomst tussen de werkgever en een van zijn klanten enerzijds heeft geleid tot de beëindiging van arbeidsovereenkomsten voor een bepaald werk of een bepaalde dienst die tussen deze werkgever en bepaalde werknemers zijn gesloten, en anderzijds heeft geleid tot het collectieve ontslag, op basis van objectieve gronden, van werknemers in vaste dienst van deze werkgever, de ontslagvergoeding die aan eerstgenoemde werknemers wordt betaald, lager is dan die welke aan de werknemers in vaste dienst wordt uitgekeerd.

(1) PB C 142 van 23.4.2018.
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 2 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal administratif de Montreuil — Frankrijk) — Sea Chefs Cruise Services GmbH/Ministre de l'Action et des Comptes publics

(Zaak C-133/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Teruggaaf van btw - Richtlijn 2008/9/EG - Artikel 20 - Door de lidstaat van teruggaaf geformuleerd verzoek om aanvullende gegevens - Door de adressaat van dat verzoek binnen een maand na ontvangst ervan te verstrekken aanvullende gegevens - Juridische aard van de termijn en gevolgen van de niet-inachtneming ervan)

(2019/C 220/08)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Tribunal administratif de Montreuil

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sea Chefs Cruise Services GmbH

Verwerende partij: Ministre de l'Action et des Comptes publics

Dictum

Artikel 20, lid 2, van richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat zijn gevestigd, moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling neergelegde termijn van een maand om de lidstaat van teruggaaf de door hem gevraagde aanvullende gegevens te verstrekken, geen vervaltermijn is die inhoudt dat de belastingplichtige, ingeval deze termijn wordt overschreden of niet op het verzoek om gegevens wordt gereageerd, de mogelijkheid verliest zijn teruggaafverzoek te regulariseren door rechtstreeks aan de nationale rechter de aanvullende gegevens over te leggen waarmee zijn recht op teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde kan worden aangetoond.

(1) PB C 166 van 14.5.2018.
Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 14 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Arbeidsrechtbank Antwerpen — België) — Maria Vester/Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

(Zaak C-134/18) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Socialezekerheidsstelsels - Invaliditeitsuitkeringen - Artikelen 45 en 48 VWEU - Vrij verkeer van werknemers - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Uitkeringsregelingen die per lidstaat verschillen - „Wachttijd van arbeidsongeschiktheid” - Duur - Toekenning van een arbeidsongeschiktheidsuitkering - Nadelen voor migrerende werknemers)

(2019/C 155/16)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Arbeidsrechtbank Antwerpen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Maria Vester

Verwerende partij: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

Dictum

De artikelen 45 en 48 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een situatie zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarin een werknemer die na een periode van arbeidsongeschiktheid van één jaar door het bevoegde orgaan van de lidstaat waarin hij woont invalide is verklaard, zonder dat hij echter op basis van de wettelijke regeling van die lidstaat in aanmerking kan komen voor een invaliditeitsuitkering, volgens het bevoegde orgaan van de lidstaat waarin hij al zijn tijdvakken van verzekering heeft vervuld nog een extra periode van een jaar arbeidsongeschikt moet zijn voordat hij invalide wordt verklaard en hem geprorateerde invaliditeitsuitkeringen worden verleend, zonder dat hij gedurende die periode echter een arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgt.

(1) PB C 182 van 28.5.2018.
2)

River Kwai International Food Industry Co. Ltd wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) en van de Raad van de Europese Unie.
Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice, Family Division (England and Wales) — Verenigd Koninkrijk) — UD / XB

(Zaak C-393/18 PPU) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 2201/2003 - Artikel 8, lid 1 - Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid - Begrip ‚gewone verblijfplaats van het kind’ - Vereiste van fysieke aanwezigheid - Vasthouden van de moeder en het kind in een derde land tegen de wil van de moeder - Schending van de grondrechten van de moeder en van het kind])

(2018/C 455/26)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UD

Verwerende partij: XB

Dictum

Artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat een kind fysiek aanwezig moet zijn geweest in een lidstaat opdat het kan worden geacht zijn gewone verblijfplaats in die lidstaat te hebben in de zin van die bepaling. Omstandigheden als aan de orde in het hoofdgeding, gesteld dat zij zijn bewezen, te weten, ten eerste, de dwang van de vader tegen de moeder, waardoor de moeder in een derde staat is bevallen van hun kind en daar met het kind verblijft sinds zijn geboorte, en, ten tweede, schending van de grondrechten van de moeder of van het kind, zijn in dit opzicht niet van invloed.

(1) PB C 276 van 6.8.2018.
2)

Artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU moet aldus worden uitgelegd dat het beginsel van rechterlijke onafhankelijkheid zich niet verzet tegen de toepassing op verzoeker in het hoofdgeding van een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij, ongeacht de aard van de uitgeoefende functies, de anciënniteit of het belang van de verrichte taken, in het kader van algemene salarisverlagingsmaatregelen in verband met de verplichting tot wegwerking van een buitensporig begrotingstekort, voor de basissalarissen en aanvullende salarissen van de leden van de zittende magistratuur verschillende salarisverlagingspercentages zijn vastgesteld, hetgeen volgens de verwijzende rechter voor degenen die behoren tot twee salarisgroepen van de lagere categorieën van die magistratuur procentueel grotere salarisverlagingen blijkt in te houden dan voor degenen die behoren tot een salarisgroep van een hogere categorie van die magistratuur, terwijl de eerstgenoemde categorieën een lager salaris ontvangen dan de laatstgenoemde categorie, voor zover het salaris dat verzoeker in het hoofdgeding na toepassing van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde salarisverlaging ontvangt, qua omvang evenredig is aan het belang van de door hem uitgeoefende functie en dus de onafhankelijkheid van zijn oordeel waarborgt, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.
1)

Artikel 3, onder a), van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, moet aldus worden uitgelegd dat een product wordt beschermd door een van kracht zijnd basisoctrooi, in de zin van deze bepaling, wanneer het voldoet aan een algemene functionele definitie die door een van de conclusies van het basisoctrooi wordt gebruikt en het noodzakelijkerwijs betrekking heeft op de uitvinding waarvoor dit octrooi geldt, zonder evenwel geïndividualiseerd als concrete uitvoeringsvorm uit de in het basisoctrooi vervatte kennis te kunnen worden afgeleid, voor zover het, in het licht van alle in dat octrooi geopenbaarde gegevens, door de vakman op basis van zijn algemene kennis op het betrokken gebied op de indienings- of voorrangsdatum van het basisoctrooi en de stand van de techniek op die datum, specifiek identificeerbaar is.