ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zaak C‑33/03

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

„Niet-nakoming – Artikelen 17 en 18 van Zesde BTW-richtlijn – Nationale regeling die werkgever toestaat, BTW over brandstofleveringen aan zijn werknemers af te trekken wanneer hij hun kosten daarvan vergoedt”

Conclusie van advocaat-generaal C. Stix-Hackl van 14 december 2004

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 maart 2005

Samenvatting van het arrest

Fiscale bepalingen – Harmonisatie van wetgevingen – Omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde – Aftrek van voorbelasting – Nationale regeling die werkgever toestaat, belasting over brandstofleveringen aan zijn werknemers af te trekken – Brandstof die niet uitsluitend voor beroepsdoeleinden wordt gebruikt – Ontoelaatbaarheid

(Richtlijn 77/388 van de Raad, art. 17, lid 2, sub a, en 18, lid 1, sub a)

Een lidstaat die aan belastingplichtigen, in casu de werkgevers, het recht geeft om de belasting over de toegevoegde waarde over bepaalde leveringen van motorbrandstof aan niet-belastingplichtigen, in casu de werknemers, af te trekken, onder voorwaarden die niet garanderen dat de afgetrokken belasting uitsluitend de brandstof betreft die is gebruikt voor de belaste handelingen van de belastingplichtige, komt de krachtens de artikelen 17, lid 2, sub a, en 18, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting op hem rustende verplichtingen niet na.

(cf. punten 18, 26, 31 en dictum)
Zaak C‑358/03

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Republiek Oostenrijk

„Niet-nakoming – Bescherming van werknemers – Veiligheid en gezondheid van werknemers – Manueel hanteren van lasten met gevaar voor werknemers”

Samenvatting van het arrest

Lidstaten – Verplichtingen – Uitvoering van richtlijnen – Niet-nakoming – Rechtvaardiging op basis van interne orde – Ontoelaatbaarheid

(Art. 226 EG)

Een lidstaat kan zich niet ten exceptieve beroepen op nationale bepalingen, praktijken of situaties, met inbegrip van zijn federale structuur, ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door een richtlijn voorgeschreven verplichtingen of termijnen. Dienaangaande kan een federale lidstaat niet aanvoeren dat zijn constitutioneel recht hem verbiedt om maatregelen ter implementatie van een richtlijn te nemen in plaats van een deelstaat, en dat alleen een veroordeling door het Hof de basis kan vormen voor zijn bevoegdheid om tot implementatie over te gaan.

Elke lidstaat is weliswaar vrij de interne normatieve bevoegdheden te verdelen, doch dit neemt niet weg dat volgens artikel 226 EG alleen de lidstaat jegens de Gemeenschap verantwoordelijk blijft voor de nakoming van de gemeenschapsrechtelijke verplichtingen.

(cf. punten 12‑13)
Zaak C‑106/03 P

Vedial SA

tegen

Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

„Hogere voorziening – Gemeenschapsmerk – Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 – Verwarringsgevaar – Woord‑ en beeldmerk HUBERT – Oppositie door houder van nationaal woordmerk SAINT-HUBERT 41 – BHIM optredend als verweerder voor Gerecht”

Samenvatting van het arrest

Gemeenschapsmerk – Beroepsprocedure – Beroep bij gemeenschapsrechter – Procedurele rol van Bureau – Oppositieprocedure – Bevoegdheid om voor Gerecht voorwerp van geschil te wijzigen – Geen

(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 133, lid 2; verordening nr. 40/94 van de Raad, art. 63, lid 2)

In een procedure betreffende een beroep tegen een beslissing van een kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) waarbij een op gevaar van verwarring met een ouder merk berustende oppositie tegen een inschrijving als gemeenschapsmerk is afgedaan, is het Bureau niet bevoegd om voor het Gerecht het voorwerp van het geschil, zoals dit uit de respectieve vorderingen en stellingen van de merkaanvrager en de opposant voortvloeit, te wijzigen.

Immers, ook al is het Bureau volgens artikel 133, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verweerder in de procedure voor het Gerecht, het beroep bij dit laatste betreft het geschil tussen de aanvrager van de inschrijving en de houder van een ouder merk.

Bijgevolg zou elk oordeel volgens welk het Bureau bevoegd is om voor het Gerecht het voorwerp van het geschil te wijzigen, inbreuk maken op het gewettigde vertrouwen van de partij die voor de kamer van beroep in het gelijk is gesteld, dat de procedure voor het Gerecht overeenkomstig artikel 63, lid 2, van verordening nr. 40/94 tot doel heeft de wettigheid van de beslissing van deze kamer te toetsen.

(cf. punten 26‑27, 36)
Zaak C‑126/03

Commissie van de Europese Gemeenschappen

tegen

Bondsrepubliek Duitsland

„Niet-nakoming – Richtlijn 92/50/EEG – Overheidsopdrachten – Diensten van vervoer van afvalstoffen – Procedure zonder voorafgaande bekendmaking van aankondiging van opdracht – Overeenkomst door aanbestedende dienst gesloten in kader van economische activiteit waarvoor mededinging geldt – Overeenkomst door aanbestedende dienst gesloten om aanbieding te kunnen doen in aanbestedingsprocedure – Bewijs van geschiktheid van dienstverlener – Mogelijkheid om beroep te doen op bekwaamheden van derde – Onderaanbesteding – Consequenties van arrest waarbij niet-nakoming is vastgesteld”

Samenvatting van het arrest

Harmonisatie van wetgevingen – Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening – Richtlijn 92/50 – Werkingssfeer – Opdracht zonder verband met activiteiten van algemeen belang van aanbestedende dienst – Daaronder begrepen – Opdracht betreffende onderaanbesteding van activiteiten van territoriaal lichaam dat als dienstverlener optreedt – Daaronder begrepen

(Richtlijn 92/50 van de Raad, art. 1, sub a en b, 8 en 11)

Artikel 8 van richtlijn 92/50 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, junctis de artikelen 1, sub a en b, en 11, lid 1, daarvan, bepaalt dat voor schriftelijke overeenkomsten onder bezwarende titel, die zijn gesloten tussen een dienstverlener en een territoriaal lichaam een openbare procedure, een niet-openbare procedure of een procedure van gunning via onderhandelingen in de zin van deze richtlijn moet worden gevolgd, wanneer zij in bijlage I A bij de richtlijn vermelde diensten betreffen.

In dit verband kan de omstandigheid dat deze opdracht niet binnen het kader van de activiteiten van algemeen belang van dat territoriale lichaam valt, maar binnen dat van een afzonderlijke, duidelijk daarvan onderscheiden, economische activiteit die aan mededinging onderworpen is, niet afdoen aan de kwalificatie van deze opdracht als overheidsopdracht in de zin van de artikelen 8 en 11 van richtlijn 92/50. Artikel 1, sub a, daarvan maakt immers geen onderscheid tussen opdrachten die door een aanbestedende dienst worden geplaatst ter vervulling van zijn taak om te voorzien in behoeften van algemeen belang, en die welke geen verband houden met deze taak.

Evenmin doet het ter zake dat de aanbestedende dienst voornemens is zelf als dienstverlener op te treden en dat de betrokken opdracht er in dat kader op is gericht een gedeelte van zijn werkzaamheden aan een derde in onderaanneming te geven.

(cf. punten 13, 16, 18)
Zaak C‑72/03

Carbonati Apuani Srl

tegen

Comune di Carrara

(verzoek van de Commissione tributaria provinciale di Massa Carrara om een prejudiciële beslissing)

„Heffingen van gelijke werking als douanerecht – Heffing op op grondgebied van gemeente gewonnen marmer, die wordt toegepast wanneer marmer grondgebied van die gemeente verlaat”

Samenvatting van het arrest

Vrij verkeer van goederen – Douanerechten – Heffingen van gelijke werking – Begrip – Heffing die in gemeente van lidstaat met betrekking tot één categorie van goederen wordt toegepast wegens feit dat deze goederen grondgebied van gemeente verlaten – Daaronder begrepen

(Art. 23 EG)

Een aan het gewicht van een goed gerelateerde heffing, die slechts in één gemeente van één lidstaat en met betrekking tot één categorie van goederen wordt toegepast wegens het feit dat deze goederen het grondgebied van de gemeente verlaten, is een heffing van gelijke werking als een uitvoerrecht in de zin van artikel 23 EG, ook al wordt zij ook toegepast op goederen waarvan de eindbestemming binnen het grondgebied van die lidstaat is gelegen.

In de eerste plaats vereist immers het beginsel zelf van de douane-unie, zoals dat uit artikel 23 EG voortvloeit, dat het vrije verkeer van goederen over de gehele lijn wordt verzekerd, niet alleen met betrekking tot de handel tussen de lidstaten, maar ruimer, namelijk op het volledige grondgebied van de douane-unie, en vormt de afwezigheid van heffingen met de kenmerken van een douanerecht of een heffing van gelijke werking zowel tussen de lidstaten als binnen één lidstaat een onontbeerlijke voorwaarde voor de verwezenlijking van deze douane-unie. In de tweede plaats beïnvloedt de betrokken heffing, aangezien zij wordt toegepast op alle goederen van die soort welke het grondgebied verlaten van de gemeente waar zij zijn geproduceerd, zonder dat een onderscheid wordt gemaakt tussen de goederen waarvan de eindbestemming in de lidstaat van productie is gelegen, en de goederen die voor andere lidstaten zijn bestemd, door haar aard en draagwijdte de handel tussen de lidstaten.

(cf. punten 22, 24, 26, 35, dictum 1)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

1. Beroep wegens niet-nakoming – Niet-inachtneming van beschikking van Commissie inzake staatssteun

(Art. 88, lid 2, tweede alinea, EG)

2. Beroep wegens niet-nakoming – Niet-nakoming van verplichting tot terugvordering van toegekende steun – Verweermiddelen

(Art. 88, lid 2, EG; verordening nr. 659/1999 van de Raad, art. 14, lid 3)

Samenvatting

1. Aangezien artikel 88, lid 2, tweede alinea, EG, inzake de procedure van het beroep wegens niet-nakoming op het gebied van staatssteun, anders dan artikel 226 EG, niet voorziet in een precontentieuze procedure, en de Commissie derhalve geen met redenen omkleed advies uitbrengt waarin de lidstaten een termijn voor nakoming van haar beschikking wordt gesteld, kan de in aanmerking te nemen termijn voor de toepassing van eerstgenoemde bepaling slechts de termijn zijn die is bepaald in de beschikking tegen de niet-nakoming waarvan wordt opgekomen of, in voorkomend geval, de later door de Commissie gestelde termijn.

(cf. punt 53)

2. Indien negatieve beschikkingen worden gegeven in gevallen van onrechtmatige steun, gebeurt de door de Commissie gelaste terugvordering hiervan volgens de voorwaarden van artikel 14, lid 3, van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [88 EG].

Het enige verweer dat een lidstaat tegen een door de Commissie krachtens artikel 88, lid 2, EG ingesteld beroep wegens niet-nakoming kan aanvoeren, bestaat in de volstrekte onmogelijkheid om de beschikking waarbij de terugvordering is gelast, correct uit te voeren.

Dienaangaande is niet aan de voorwaarde van volstrekte onmogelijkheid tot uitvoering voldaan wanneer de verwerende regering zich ertoe beperkt, de Commissie in kennis te stellen van de juridische, politieke of praktische moeilijkheden die de uitvoering van de beschikking meebrengt, zonder tegen de betrokken ondernemingen tot werkelijke actie over te gaan om de steun terug te krijgen en zonder de Commissie alternatieven voor de uitvoering van de beschikking voor te stellen waardoor deze moeilijkheden kunnen worden overwonnen.

(cf. punten 71‑72, 74)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Artikel 95 EG – Werkingssfeer

(Art. 93 EG, 94 EG en 95 EG; verordening nr. 1798/2003 van de Raad; richtlijn 2003/93 van de Raad)

Samenvatting

De bewoordingen „fiscale bepalingen” in artikel 95, lid 2, EG omvatten niet alleen alle gebieden van de fiscaliteit, zonder onderscheid tussen de verschillende soorten belastingen of heffingen, maar ook alle aspecten van deze materie, of het nu gaat om materiële regels dan wel om procedureregels.

Dienaangaande hebben zowel verordening nr. 1798/2003 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde en tot intrekking van verordening nr. 218/92, vastgesteld op basis van artikel 93 EG, als richtlijn 2003/93 houdende wijziging van richtlijn 77/799 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe en de indirecte belastingen, vastgesteld op basis van de artikelen 93 EG en 94 EG, de harmonisatie van de nationale procedureregels op belastinggebied tot doel en als inhoud.

Artikel 95, lid 1, EG vormt dus niet de passende rechtsgrondslag voor de vaststelling van verordening nr. 1798/2003 en van richtlijn 2003/93.

(cf. punten 47, 59‑60, 62‑64)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Gemeenschappelijke handelspolitiek – Handelsverkeer met derde landen – Embargomaatregelen tegen Federatieve Republiek Joegoslavië (Servië en Montenegro) – Verordening nr. 1432/92

(Verordening nr. 1432/92 van de Raad, art. 1, sub d)

Samenvatting

Artikel 1, sub d, van verordening nr. 1432/92 houdende een verbod op de handel tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republieken Servië en Montenegro, moet aldus worden uitgelegd, dat het vervoer van personen op commerciële basis naar respectievelijk uit de Republieken Servië en Montenegro in de vorm van gefragmenteerd vervoer verboden was.

Onder „gefragmenteerd vervoer” moet worden verstaan het vervoer van personen naar respectievelijk uit het embargogebied bij wege van samenwerking tussen een in een lidstaat gevestigde onderneming en een in het embargogebied gevestigde onderneming, waarbij de eerste zorg draagt voor het vervoer naar en vanaf een plaats nabij de grens met het embargogebied en de laatste voor het vervoer vanaf die plaats naar het embargogebied en omgekeerd (met overstap door de reizigers).

(cf. punt 36 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep tot nietigverklaring – Handelingen waartegen beroep kan worden ingesteld – Handelingen die rechtsgevolgen in leven beogen te roepen – Handelingen betreffende datum van voor financiering in aanmerking komen van nieuwe uitgaven bij wijziging van programmeringsdocumenten voor communautaire structurele bijstandsverlening – Daarvan uitgesloten

(Art. 230 EG)

Samenvatting

Het beroep tot nietigverklaring staat open tegen alle door de instellingen vastgestelde bepalingen, ongeacht de aard of vorm ervan, die beogen rechtsgevolgen teweeg te brengen. Dit is niet het geval met een handeling van de Commissie in het kader van uit hoofde van Fondsen met structurele strekking voorziene bijstand en betreffende de datum van voor financiering in aanmerking komen van de nieuwe uitgaven bij een wijziging van de programmeringsdocumenten, die de bewoordingen gebruikt „wordt voorgesteld de volgende regels toe te passen”, waarbij het gebruik van de term voorgesteld juist een duidelijke aanwijzing vormt dat de inhoud van deze handeling niet beoogt rechtsgevolgen teweeg te brengen. Overigens was de verspreiding van deze handeling bij de lidstaten voorafgegaan door de uitdrukkelijke waarschuwing van de Commissie dat een dergelijk document een intern document was, dat niet altijd definitief was en dat enkel de mening van de diensten van de Commissie weergaf.

Dit geldt eveneens voor de drie nota’s die de Commissie over dit onderwerp aan de nationale overheden heeft meegedeeld. In de eerste plaats verwijzen die nota’s alleen naar dezelfde handeling, die zelf geen rechtsgevolgen beoogt teweeg te brengen. In de tweede plaats heeft de Commissie deze nota’s verstuurd in het kader van de schriftelijke raadplegingsprocedure voor de wijziging van de programmacomplementen, die door de betrokken toezichtcomités was ingeleid. Uit het samenstel van de bepalingen van de artikelen 15, lid 6, 34, lid 3, en 35 van verordening 1260/1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen volgt dat de Commissie in het kader van een dergelijke procedure een louter raadgevende rol heeft en niet gerechtigd is om rechtens dwingende handelingen te verrichten, behalve indien de eventuele wijzigingen betrekking hebben op elementen van het besluit tot bijdrage van de structuurfondsen in de zin van artikel 34, lid 3, van deze verordening, wat echter niet wordt aangevoerd in het onderhavige geval.

(cf. punten 19, 21‑28)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Beroep wegens niet-nakoming – Niet-nakoming opgeheven vóór verstrijken van in met redenen omkleed advies gestelde termijn – Niet-ontvankelijkheid

(Art. 226, tweede alinea, EG)

Samenvatting

Volgens artikel 226, tweede alinea, EG kan de Commissie bij het Hof alleen een beroep wegens niet-nakoming instellen, indien de betrokken lidstaat het met redenen omkleed advies niet binnen de hierin gestelde termijn heeft opgevolgd.

Voorts moet het bestaan van een niet-nakoming worden beoordeeld op basis van de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn.

Een beroep wegens niet-nakoming, dat uitsluitend gericht is tegen een nationale handeling, is dus niet-ontvankelijk wanneer deze handeling geen gevolgen meer sorteerde vóórdat de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn was verstreken en zelfs vóórdat de aanmaningsbrief werd verstuurd.

(cf. punten 13‑14, 16‑17)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Sociale zekerheid van migrerende werknemers – Gezinsbijslagen – Communautaire anti-cumulatieregels – Artikel 10, lid 1, sub b‑i, van verordening nr. 574/72 – Werknemer die in staat van tewerkstelling recht heeft op bijslag voor kind waarvoor eveneens recht op bijslagen bestaat in andere lidstaat, waar kind woont en waar echtgenoot werkt – Schorsing van recht op bijslagen in staat van tewerkstelling tot bedrag van door woonstaat uitbetaalde uitkeringen

(Verordening nr. 574/72 van de Raad, art. 10, lid 1, sub b‑i)

Samenvatting

Artikel 10, lid 1, sub b‑i, van verordening nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van verordening nr. 118/97, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de echtgenoot van degene die krachtens artikel 73 van verordening nr. 1408/71, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van verordening nr. 118/97, recht heeft op een gezinsbijslag, een beroepsactiviteit uitoefent in de lidstaat waarin de kinderen wonen, het recht op de bij laatstgenoemde bepaling voorziene uitkering wordt geschorst ten belope van het bedrag van de opvoedingsuitkering dat in de regeling van de lidstaat van wonen is vastgesteld, ongeacht wie in de wettelijke regeling van deze lidstaat wordt aangewezen als rechtstreeks rechthebbende op de gezinsbijslagen.

(cf. punten 33‑34 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Harmonisatie van wetgevingen – Etikettering en presentatie van levensmiddelen – Levensmiddelen geproduceerd met genetisch gemodificeerde organismen (GGO’s) – Verordening nr. 1139/98 – Verplichte vermelding van aanwezigheid van materiaal dat van GGO’s afkomstig is – Vrijstelling – Voeding voor zuigelingen en peuters – Toepasselijkheid van vrijstelling – Schending van voorzorgsbeginsel – Geen

(Verordening nr. 1139/98 van de Raad, art. 2, lid 2, sub b)

Samenvatting

Artikel 2, lid 2, sub b, van verordening nr. 1139/98 betreffende de verplichte opneming in de etikettering van bepaalde met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen van andere gegevens dan die welke worden genoemd in richtlijn 79/112, zoals gewijzigd bij verordening nr. 49/2000, moet aldus worden uitgelegd dat de daarin voorziene vrijstelling van de bij artikel 2, leden 1 en 3, van deze verordening opgelegde verplichting om op de etikettering van levensmiddelen de aanwezigheid te vermelden van materiaal dat van bepaalde genetisch gemodificeerde organismen (GGO’s) afkomstig is, wanneer deze aanwezigheid het gevolg is van een onvoorziene verontreiniging en een de-minimisdrempel van 1 % niet te boven gaat, eveneens van toepassing is op levensmiddelen die voor de bijzondere voeding van zuigelingen en peuters zijn bestemd.

Aan deze uitlegging kan niet worden afgedaan door het voorzorgsbeginsel, dat vereist dat er onzekerheid is over het bestaan of de omvang van risico’s voor de menselijke gezondheid. De in verordening nr. 1139/98 bedoelde GGO’s kunnen namelijk slechts in de handel worden gebracht indien zij tevoren zijn toegelaten na een risicobeoordeling waarmee moet worden gewaarborgd dat zij, gelet op de conclusies van deze beoordeling, geen gevaar opleveren voor de verbruiker. Bijgevolg maakt het voorzorgsbeginsel in voorkomend geval deel uit van dit besluitvormingsproces.

(cf. punten 55‑56, 61, 63-64 en dictum)
Trefwoorden

Samenvatting



Trefwoorden

Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen – Bevoegdheid tot gelasten van voorlopige of bewarende maatregelen – Begrip voorlopige of bewarende maatregelen – Getuigenverhoor om aanvrager in staat te stellen in te schatten of procedure ten gronde opportuun is – Daarvan uitgesloten

(Executieverdrag van 27 september 1968, art. 24)

Samenvatting

Artikel 24 van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, bij het Verdrag van 25 oktober 1982 betreffende de toetreding van de Helleense Republiek, bij het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en bij het Verdrag van 29 november 1996 betreffende de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, moet aldus worden uitgelegd dat een maatregel waarbij het verhoor van een getuige wordt gelast teneinde de aanvrager in staat te stellen, in te schatten of een eventuele vordering opportuun is, de rechtsgrondslag van die vordering te bepalen en de relevantie te beoordelen van de middelen die in dat verband kunnen worden aangevoerd, niet onder het begrip „voorlopige of bewarende maatregelen” valt.

Bij gebreke van enige andere rechtvaardiging dan voormeld belang van de aanvrager, beantwoordt het toestaan van een dergelijke maatregel niet aan het doel van de afwijkende bevoegdheidsregel van artikel 24 Executieverdrag, dat erin bestaat te vermijden dat partijen schade lijden ten gevolge van de lange termijnen die bij iedere internationale procedure onvermijdelijk zijn en een feitelijke situatie of rechtssituatie in stand te houden ter bewaring van de rechten waarvan de erkenning voor het overige wordt gevorderd voor de rechter die van het bodemgeschil kennis neemt.

(cf. punten 12‑13, 17, 25 en dictum)