Zaak T-35/06

Honig-Verband eV

tegen

Commissie van de Europese Gemeenschappen

„Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 1854/2005 — Beschermde geografische aanduiding — ‚Miel de Provence’ — Handeling van algemene strekking — Geen individuele geraaktheid — Niet-ontvankelijkheid”

Beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 11 september 2007 II - 2868

Samenvatting van de beschikking

Beroep tot nietigverklaring – Natuurlijke of rechtspersonen – Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken

(Art. 230, vierde alinea, EG en 249, tweede alinea, EG; verordening nr. 2081/92 van de Raad, art. 7; verordening nr. 1854/2005 van de Commissie)

Het beroep van een in Duitsland gevestigde vereniging van honingproducenten tot nietigverklaring van verordening nr. 1854/2005 tot aanvulling van de bijlage bij verordening nr. 2400/96 in verband met de inschrijving van een naam in het „Register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen”, bedoeld in verordening nr. 2081/92, is niet-ontvankelijk voor zover het de inschrijving van de naam „miel de Provence” als beschermde geografische aanduiding betreft.

Deze verordening is immers een maatregel van algemene strekking in de zin van artikel 249, tweede alinea, EG, aangezien zij, hoewel zij alle ondernemingen waarvan de producten aan de voorgeschreven geografische en kwalitatieve eisen voldoen, het recht toekent om ze onder voormelde benaming te verkopen, en dit recht ontzegt aan al de ondernemingen waarvan de producten niet voldoen aan deze voorwaarden, die voor alle ondernemingen gelijk zijn, van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen heeft voor algemeen en abstract aangewezen categorieën van personen.

Verder is weliswaar niet uitgesloten dat een bepaling die naar haar aard en draagwijdte normatief is, een natuurlijke of rechtspersoon individueel raakt, wanneer zij hem treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie welke hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hem derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als een geadresseerde, maar dit is in casu niet het geval.

In de eerste plaats vallen de aan particulieren verleende procedurele waarborgen in het kader van de bezwaarprocedure van verordening nr. 2081/92 alleen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten en gelden zij niet tegenover de Commissie, zodat deze verordening niet voorziet in specifieke procedurele waarborgen voor particulieren op gemeenschapsniveau en deze vereniging zich dus niet op deze procedurele waarborgen kan beroepen.

In de tweede plaats karakteriseert de omstandigheid dat een handeling van algemene strekking voor de verschillende rechtssubjecten waarop zij van toepassing is, uiteenlopende concrete gevolgen kan hebben, hen niet ten opzichte van alle andere marktdeelnemers, omdat de toepassing van die handeling op grond van een objectief bepaalde situatie plaatsvindt.

In de derde plaats volstaat het feit dat een verzoeker zich op het tijdstip van vaststelling van een verordening houdende registratie van een oorsprongsbenaming in een situatie bevindt waarin hij zich genoodzaakt ziet zijn productiestructuur aan te passen teneinde aan genoemde voorwaarden te voldoen, niet om aan te nemen dat hij individueel wordt geraakt op soortgelijke wijze als de adressaat van een handeling.

(cf. punten 39, 41-43, 47, 53-54, 57, 61-62)