4

In dit verband heeft de president van het Gerecht in de punten 24 tot en met 31 van die beschikking de beginselen in herinnering gebracht die op dat gebied in de rechtspraak van het Hof en het Gerecht zijn ontwikkeld. In het licht van deze beginselen heeft hij in de punten 32 tot en met 48 van de bestreden beschikking het volgende overwogen: „32 In casu moet vooraf worden opgemerkt dat [rekwirantes], daarbij steunend op punt 38 van de beschikking [van de vicepresident van het Hof] van 10 september 2013, Commissie/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], stellen dat aangezien om voorlopige bescherming is verzocht voor de vermeend vertrouwelijke informatie, voor de beoordeling of er sprake is van ernstige en onherstelbare schade noodzakelijkerwijs moet worden uitgegaan van de premisse dat de informatie waarvan werd gesteld dat zij vertrouwelijk was, dat ook daadwerkelijk was. 33 Vastgesteld zij dat de omstandigheden van de zaak die heeft geleid tot de beschikking [van de vicepresident van het Hof] van 10 september 2013, Commissie/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], evenals die van de zaak die heeft geleid tot de beschikking [van de vicepresident van het Hof] van 2 maart 2016, Evonik Degussa/Commissie (C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142), duidelijk verschillen van die welke in de onderhavige zaak aan de orde zijn. 34 Zoals in het bijzonder blijkt uit de punten 18 en 38 van de beschikking [van de vicepresident van het Hof] van 10 september 2013, Commissie/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], was Pilkington Group Ltd in haar beroep tot nietigverklaring opgekomen tegen de beoordeling van de Commissie volgens welke de informatie die deze instelling voornemens was overeenkomstig artikel 30, lid 1, van verordening nr. 1/2003 bekend te maken geen zakengeheimen bevatte in de zin van met name artikel 339 VWEU en artikel 28, lid 1, en artikel 30, lid 2, van die verordening. De overwegingen die de kortgedingrechter in aanmerking had genomen om tot de slotsom te komen dat in die zaak aan de voorwaarde van spoedeisendheid was voldaan, waren dus gesteund op de – in punt 47 van die beschikking uitdrukkelijk vermelde – premisse dat de in die zaak aan de orde zijnde informatie onder de geheimhoudingsplicht viel. 35 Zo volgt ook uit punt 84 van de beschikking [van de vicepresident van het Hof] van 2 maart 2016, Evonik Degussa/Commissie (C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142), dat Evonik Degussa GmbH was opgekomen tegen de beoordeling dat de betrokken informatie geen zakengeheimen betrof en evenmin onder de geheimhoudingsplicht viel. 36 Bovendien hadden de verzoekende partijen in de zaken die hebben geleid tot de beschikkingen [van de vicepresident van het Hof] van 10 september 2013, Commissie/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], en 2 maart 2016, Evonik Degussa/Commissie (C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142), gesteld, zoals blijkt uit respectievelijk de punten 47 en 83 van die beschikkingen, dat de openbaarmaking van de betrokken informatie hun schade kon berokkenen wegens de aard zelf van die informatie. 37 In de onderhavige zaak moet in de eerste plaats worden opgemerkt dat [rekwirantes] niet betogen dat de litigieuze informatie onder het zakengeheim valt. 38 In de tweede plaats bevat het verzoek in kort geding, buiten de stelling dat de litigieuze informatie vertrouwelijk is, weinig specifieke gegevens over de aard en de inhoud van de gegevens waarvoor [rekwirantes] zich op vertrouwelijkheid beroepen. 39 In de derde plaats trachten [rekwirantes] niet te bewijzen dat de litigieuze informatie intrinsiek commercieel gevoelig is waardoor deze door hun concurrenten zou kunnen worden uitgebuit in het kader van de normale werking van de mededinging. 40 In de vierde plaats, voor zover [rekwirantes] betogen dat de litigieuze informatie ‚bewijzen bevat van de inbreuk [en] de inbreuk gedetailleerd onthult, met name de namen van klanten en van projecten waarop de handelwijze betrekking had alsmede de cijfers over de gefactureerde prijzen en over de door de deelnemers nagestreefde doelen, [...] alsook het oorzakelijk verband tussen deze schade en de inbreuk’, verwijzen zij naar de punten 284, 372, onder g), en 436 van het besluit stroomkabels, als ‚duidelijke voorbeelden van het soort informatie’ waarop [rekwirantes] doelen. 41 De punten 284, 372, onder g), en 436 van het besluit stroomkabels vermelden echter niet de ‚namen van [betrokken] klanten en van [betrokken] projecten’ en bevatten met name geen ‚cijfers over de gefactureerde prijzen’. 42 In de vijfde plaats volgt uit de rechtspraak dat informatie die geheim of vertrouwelijk is geweest, maar minstens vijf jaar oud is, door het verstrijken van die periode in beginsel als niet meer actueel moet worden aangemerkt en daardoor moet worden beschouwd niet langer geheim of vertrouwelijk te zijn, tenzij de partij die aanvoert dat de informatie nog steeds geheim of vertrouwelijk is, bij wijze van uitzondering aantoont dat deze informatie ondanks de ouderdom ervan nog steeds een wezenlijk onderdeel van haar commerciële positie of van die van een betrokken derde is. Deze overwegingen, die tot een weerlegbaar vermoeden leiden, gelden zowel in de context van verzoeken tot vertrouwelijke behandeling ten aanzien van interveniënten in het kader van beroepen bij de Unierechter, als in de context van verzoeken tot vertrouwelijke behandeling voor de bekendmaking door de Commissie van een beschikking houdende vaststelling van een inbreuk op het mededingingsrecht (arrest van 14 maart 2017, Evonik Degussa/Commissie, C‑162/15 P, EU:C:2017:205, punt 64). 43 In casu is de litigieuze informatie verzameld tijdens de inspectie in 2009. [Rekwirantes] trachten echter niet te bewijzen waarom de litigieuze informatie, niettegenstaande het verstrijken van de tijd, naar haar aard nog steeds geheim of vertrouwelijk is. 44 In de zesde plaats trachten [rekwirantes] de vertrouwelijkheid van de litigieuze informatie niet aan te tonen op basis van de aard van deze informatie, maar door te betogen dat hun recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het beginsel van het vermoeden van onschuld vereisen dat deze informatie niet openbaar wordt gemaakt voordat de rechtmatigheid van de vergaring van deze informatie in het kader van zaak T‑449/14 is komen vast te staan. 45 In de zevende plaats vindt volgens de rechtspraak het onderzoek van de vraag of informatie onder de geheimhoudingsplicht valt in de regel plaats middels een analyse in drie fasen, te weten, ten eerste dat slechts een beperkt aantal personen van deze informatie op de hoogte is, ten tweede, dat de openbaarmaking van deze informatie ernstige schade kan berokkenen aan de persoon die deze heeft verstrekt of aan derden, en ten derde, dat de belangen die door openbaarmaking van die informatie kunnen worden aangetast, objectief beschermwaardig zijn (zie in die zin arrest van 28 januari 2015, Evonik Degussa/Commissie, T‑341/12, EU:T:2015:51, punt 94en aldaar aangehaalde rechtspraak). 46 Er is dus een zekere mate van overlapping van het onderzoek van de voorwaarde in verband met de spoedeisendheid met het onderzoek van de vraag of de litigieuze informatie moet worden geacht te worden bestreken door de geheimhoudingsplicht, dat in het kader van een kortgedingprocedure tot het onderzoek van de fumus boni juris behoort. 47 In die omstandigheden kan de enkele stelling, die overigens geenszins is gestaafd, dat de informatie die openbaar zou worden gemaakt, onder de geheimhoudingsplicht valt, niet volstaan om de premisse aan te tonen dat deze informatie onder de geheimhoudingsplicht valt, omdat anders het risico bestaat dat tot een onjuiste analyse van de spoedeisendheid wordt gekomen. 48 Bijgevolg kan, anders dan in de zaken die hebben geleid tot de beschikkingen [van de vicepresident van het Hof] van 10 september 2013, Commissie/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558], en 2 maart 2016, Evonik Degussa/Commissie (C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142), bij de analyse van de spoedeisendheid in de onderhavige zaak niet worden uitgegaan van de premisse dat de litigieuze informatie wordt bestreken door de geheimhoudingsplicht.”