ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Tweede kamer)

8 oktober 2015

FT

tegen

Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA)

„Openbare dienst — Tijdelijk functionaris — Boekhouder — Niet-verlenging van een overeenkomst voor bepaalde tijd — Bevoegd gezag — Kennelijke beoordelingsfout — Bewijslast — Regel van overeenstemming tussen het verzoekschrift en de klacht”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, waarmee FT in wezen vraagt om nietigverklaring van het besluit van de uitvoerend directeur van de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) van 28 juni 2013 om zijn overeenkomst voor bepaalde tijd, die op 31 december 2013 zou aflopen, niet te verlengen.

Beslissing:

Het beroep wordt verworpen. FT draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Autoriteit voor effecten en markten.

Samenvatting

Ambtenaren — Arbeidscontractanten — Aanwerving — Verlenging van een overeenkomst voor bepaalde tijd — Beoordelingsbevoegdheid van de administratie — Rechterlijke toetsing — Grenzen — Kennelijk onjuiste beoordeling — Begrip

[Regeling andere personeelsleden, art. 47, b), en 119]

Een arbeidscontractant met een overeenkomst voor bepaalde tijd heeft in beginsel geen recht op verlenging van zijn overeenkomst. Deze verlenging is slechts een mogelijkheid die afhangt van de voorwaarde dat zij in overeenstemming is met het dienstbelang. Dienaangaande beschikt de administratie over een ruime beoordelingsbevoegdheid ter zake van de verlenging van de overeenkomst. In het kader van een beroep tot nietigverklaring van een besluit dat in de uitoefening van die bevoegdheid is genomen, moet het toezicht van het Gerecht voor ambtenarenzaken zich beperken tot de vraag of de administratie, gelet op de wegen en middelen die haar tot haar oordeel hebben kunnen brengen, binnen aanvaardbare grenzen is gebleven en haar bevoegdheid niet kennelijk onjuist heeft gebruikt.

Een fout kan echter alleen als een kennelijke fout worden aangemerkt, wanneer deze gemakkelijk te herkennen en te ontdekken is aan de hand van criteria waarvan de wetgever de uitoefening door de administratie van haar beoordelingsbevoegdheid afhankelijk heeft willen stellen. De vaststelling dat de administratie bij de beoordeling van de feiten een kennelijke fout heeft gemaakt die de nietigverklaring van het op basis van die beoordeling vastgestelde besluit kan rechtvaardigen, veronderstelt dus dat de bewijselementen, die door de verzoeker aangevoerd moeten worden, voldoende zijn om de beoordelingen van de administratie hun plausibiliteit te ontnemen. Met andere woorden, het middel ontleend aan een kennelijke fout moet worden afgewezen indien de betwiste beoordeling, ondanks de door de verzoekende partij aangevoerde elementen, nog steeds juist en coherent kan worden geacht.

(cf. punten 72‑74)

Referentie:

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 11 juli 2012, AI/Hof van Justitie,F‑85/10, EU:F:2012:97, punten 152 en 153 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en van 19 februari 2013, BB/Commissie,F‑17/11, EU:F:2013:14, punt 57en aldaar aangehaalde rechtspraak
De verplichting om bij het voeren van administratieve procedures een redelijke termijn in acht te nemen is een algemeen beginsel van het recht van de Unie waarvan de rechter de eerbiediging verzekert en dat in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie als een onderdeel van het recht op behoorlijk bestuur is opgenomen.

In dat opzicht is de betrokken instelling verantwoordelijk voor de snelheid van de werkzaamheden van de door haar aangewezen artsen alsmede van die van de medische commissie die gevolmachtigd is om de conclusies te formuleren zoals voorzien in de gemeenschappelijke regeling betreffende de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen.

Wordt echter vastgesteld dat een vertraging in de werkzaamheden van een medische commissie te wijten is aan het trainerende of zelfs tegenwerkende gedrag van de ambtenaar of van de door hem aangewezen arts, dan mag de instelling niet verantwoordelijk worden geacht voor die vertraging.

(cf. punten 68‑70)

Gerecht van eerste aanleg: arrest van 11 april 2006, Angeletti/Commissie, T‑394/03, EU:T:2006:111, punten 152, 154 en 162

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest van 1 juli 2010, Füller-Tomlinson/Parlement, F‑97/08, EU:F:2010:73, punt 167
Een besluit waarbij wordt geweigerd een overeenkomst voor bepaalde tijd te verlengen, is een bezwarend besluit in de zin van artikel 25 van het Statuut indien het van de betrokken overeenkomst te onderscheiden is. Dit is meer bepaald het geval wanneer het op nieuwe elementen gebaseerd is of wanneer het een standpuntbepaling van de administratie naar aanleiding van een verzoek van de betrokken functionaris inhoudt en betrekking heeft op de in de overeenkomst opgenomen mogelijkheid van verlenging daarvan.

De eerbiediging van de rechten van de verdediging, meer in het bijzonder van het recht om te worden gehoord over de elementen waarvan jegens de ambtenaar kan worden uitgegaan als basis van een voor hem bezwarend besluit, is een wezenlijk vormvoorschrift, waarvan de schending ambtshalve kan worden onderzocht.

Het besluit om de overeenkomst van een arbeidscontractant niet te verlengen heeft een nadelige invloed op de positie van de betrokken ambtenaar, aangezien hem daardoor de mogelijkheid wordt ontnomen om zijn arbeidsverhouding voort te zetten. De rechten van de verdediging, zoals thans neergelegd in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat algemeen van toepassing is, omvatten in ruimere zin het in lid 2, onder a), van dat artikel neergelegde procedurele recht van eenieder om te worden gehoord voordat een voor hem ongunstige individuele maatregel wordt getroffen.

Wat meer bepaald de voorwaarden betreft waaronder beperkingen aan een grondrecht kunnen worden aangebracht, volstaat de opmerking dat indien de betrokkene naar behoren was gehoord, het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag in staat was geweest om meer informatie te krijgen om te onderzoeken of het besluit om de overeenkomst niet te verlengen al dan niet verband kon houden met de situatie van de betrokkene op de werkplek en om beter te begrijpen onder welke omstandigheden hij zijn werk uitoefende. Het kan dus niet worden uitgesloten dat de beslissing van dat gezag om de overeenkomst van de betrokkene niet te verlengen anders had kunnen zijn indien de betrokkene in staat was gesteld om naar behoren zijn standpunt kenbaar te maken.

(cf. punten 35, 37 en 40)

Hof: arresten van 21 december 2011, Frankrijk/People’s Mojahedin Organization of Iran, C-27/09 P, EU:C:2011:853, punt 65; van 22 november 2012, M., C-277/11, EU:C:2012:744, punten 81-83, en van 18 juli 2013, Commissie/Kadi, C-584/10 P, C-593/10 P en C-595/10 P, EU:C:2013:518, punten 98 en 99

Gerecht van de Europese Unie: arrest van 11 september 2013, L/Parlement, T-317/10 P, EU:T:2013:413, punt 81

Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 11 september 2008, Bui Van/Commissie, F-51/07, EU:F:2008:112, punt 77, en van 17 september 2014, Wahlström/Frontex, F-117/13, EU:F:2014:215, punt 27
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE (Tweede kamer)

30 juni 2015

Z

tegen

Hof van Justitie van de Europese Unie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Beoordelingsrapport — Te late opstelling van het beoordelingsrapport — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding”

Betreft

:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee Z vraagt om, ten eerste, nietigverklaring van haar beoordelingsrapport over de periode van 1 januari tot en met 31 december 2008 alsmede van het besluit tot afwijzing van de klacht tegen dat beoordelingsrapport en, ten tweede, veroordeling van het Hof van Justitie van de Europese Unie tot vergoeding van de immateriële schade die zij zou hebben geleden.

Beslissing

:

Het beroep wordt verworpen. Z draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Hof van Justitie van de Europese Unie.

Samenvatting

Al kan niet worden uitgesloten dat meningsverschillen tussen een ambtenaar en zijn hiërarchieke meerdere een zekere irritatie kunnen doen ontstaan bij de hiërarchieke meerdere, dit behoeft als zodanig niet te betekenen dat laatstgenoemde niet langer in staat is de verdiensten van de betrokkene objectief te beoordelen. Zelf het feit dat een functionaris een klacht wegens intimidatie heeft ingediend tegen de ambtenaar die zijn beroepsprestaties moet beoordelen, kan als zodanig, buiten elke andere omstandigheid, niet de onpartijdigheid in geding brengen van de in de klacht bedoelde persoon. (cf. punten 71 en 77) Referentie: Gerecht van eerste aanleg: arrest Combescot/Commissie, T-249/04, EU:T:2007:261, punt 71 en aldaar aangehaalde rechtspraak Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten Bogusz/Frontex, F-5/12, EU:F:2013:75, punt 76, en BY/EASA, F-81/11, EU:F:2013:82, punt 72

Volgens artikel 22 bis, lid 3, van het Statuut mag de ambtenaar die zijn hiërarchieke meerderen op de hoogte stelt van feiten die het bestaan doen vermoeden van een mogelijke onwettige activiteit waarvan hij kennis heeft gekregen bij de uitoefening van zijn functie, van de zijde van de instelling geen nadelig gevolg ondervinden, op voorwaarde dat hij te goeder trouw heeft gehandeld. Deze bepaling biedt de betrokken functionaris echter geen bescherming tegen elk voor hem bezwarend besluit, maar alleen tegen besluiten die verband houden met de door hem gedane meldingen. (cf. punt 74) Referentie: Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Menghi/ENISA, F-2/09, EU:F:2010:12, punt 139

Een rechtstreeks contact tussen de beoordeelde en de beoordelaar kan een open en diepgaand gesprek bevorderen, waardoor de betrokkenen, ten eerste, in staat zijn om nauwkeurig de aard, de redenen en de omvang van hun eventuele meningsverschillen te beoordelen en, ten tweede, tot een beter wederzijds begrip kunnen komen, temeer in een situatie waarin het nodig is om een einde te maken aan een zeer verslechterde persoonlijke situatie. (cf. punt 93) Referentie: Gerecht van eerste aanleg: arresten Ferrer de Moncada/Commissie, T-16/03, EU:T:2004:283, punt 45, en Lo Giudice/Commissie, T-27/05, EU:T:2007:321, punt 49
Artikel 41 van de arbeidsvoorwaarden voor het personeel van de Europese Centrale Bank en artikel 8.1 van de verordeningen en regelingen voor het personeel van de Bank bepalen dat een functionaris van de Bank alleen een beroep in rechte kan instellen na voltooiing van de precontentieuze procedure, die uit twee fasen bestaat, namelijk een verzoek om een precontentieus onderzoek en vervolgens een voorafgaande klacht.

In navolging van hetgeen over artikel 91 van het Statuut is geoordeeld, moet ervan worden uitgegaan dat een regel van overeenstemming tussen de klacht en het daarop volgende verzoekschrift op straffe van niet-ontvankelijkheid vereist dat een voor de Unierechter aangevoerd middel reeds in het kader van de precontentieuze procedure is aangevoerd, zodat de administratie in staat is geweest om kennis te nemen van de bezwaren die de betrokkene tegen het bestreden besluit aanvoert.

Overwegingen verband houdende met, respectievelijk, het doel van de precontentieuze procedure, de aard van de exceptie van onwettigheid en het beginsel van een effectieve rechterlijke bescherming staan er echter aan in de weg dat een exceptie van onwettigheid die voor het eerst wordt opgeworpen in een beroep, niet-ontvankelijk wordt verklaard op de enkele grond dat zij niet is opgeworpen in de klacht die aan dit beroep voorafging.

(cf. punten 30, 31, 39 en 54)

Gerecht van de Europese Unie: arrest Commissie/Moschonaki, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, punt 71

Gerecht voor ambtenarenzaken: arrest Cerafogli/ECB, F‑43/10, EU:F:2012:184, punt 61, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T‑114/13 P
Een als maatregel ter uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring genomen besluit van de administratie dat zich beperkt tot de mededeling aan de betrokken kandidaat van het besluit om ten aanzien van hem de procedure van het vergelijkend onderzoek te heropenen en voor het vergelijkend onderzoek een jury te vormen die is samengesteld overeenkomstig de in dat arrest genoemde beginselen, dat de kandidaat niet verplicht zich te onderwerpen aan de nieuwe examens, kan niet worden geacht rechtsgevolgen in het leven te roepen welke zijn belangen rechtstreeks en onmiddellijk kunnen aantasten doordat zij zijn rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, en vormt dus geen bezwarend besluit.

In geval van nietigverklaring van een besluit van een jury van een vergelijkend onderzoek om een kandidaat niet op een reservelijst te plaatsen, wordt het arrest houdende nietigverklaring geacht correct te zijn uitgevoerd indien er een redelijke oplossing is gevonden.

De rechten van een onrechtmatig uitgesloten kandidaat worden in het geval waarin bij een vergelijkend onderzoek voor de vorming van een aanwervingsreserve de tests ongeldig zijn, adequaat beschermd wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag dit vergelijkend onderzoek ten aanzien van deze kandidaat heropent.

Heropening van de procedure van het vergelijkend onderzoek kan het in het nietigverklaringsarrest vastgestelde gebrek weliswaar niet volledig herstellen, noch garanderen dat het beginsel van gelijke behandeling volledig wordt geëerbiedigd, doch het kan een passende uitvoering vormen van dat arrest, aangezien het de enige oplossing is die de kandidaat die onrechtmatig is uitgesloten, in het kader van een vergelijkend onderzoek, een nieuwe kans kan bieden om te worden aangesteld als ambtenaar. Uit artikel 28, sub d, van het Statuut volgt immers dat met name iemand die niet met bevredigende resultaten heeft deelgenomen aan een vergelijkend onderzoek, niet kan worden aangesteld als ambtenaar.

(cf. punten 36, 37, 39, 42 en 43)

Hof: 14 juli 1983, Detti/Hof van Justitie, 144/82, punt 33; 6 juli 1993, Commissie/Albani e.a., C‑242/90 P, punt 13

Gerecht van eerste aanleg: 25 mei 2000, Elkaïm en Mazuel/Commissie, T‑173/99, punt 23

Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2012, Honnefelder/Commissie, F‑42/11, punt 49
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

VAN DE EUROPESE UNIE

(Eerste kamer)

18 september 2012

Zaak F‑58/10

Timo Allgeier

tegen

Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA)

„Openbare dienst – Bijstandsplicht – Artikel 24 Statuut – Psychisch geweld – Administratief onderzoek”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarbij Allgeier met name vraagt om nietigverklaring van het besluit van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (hierna: „FRA” of „Bureau”) tot afwijzing van zijn verzoek om bijstand alsmede om veroordeling van FRA tot betaling van een schadevergoeding aan hem.

Beslissing: Het besluit wordt nietig verklaard. FRA wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 5 000 EUR aan verzoeker. FRA draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in verzoekers kosten.

Samenvatting

Ambtenaren – Op de administratie rustende bijstandsplicht – Uitvoering op het gebied van psychisch geweld – Indiening van verzoek om bijstand – Onderzoek binnen een bureau – Onderzoeker die voorzitter is van het bureau van een instituut dat belangrijke zakelijke relatie met dat bureau onderhoudt – Objectieve onpartijdigheid – Geen

(Ambtenarenstatuut, art. 24)

In het kader van een administratief onderzoek verband houdende met een verzoek om bijstand dat is ingediend wegens vermeend psychisch geweld, voldoet de onderzoeker niet aan de voorwaarden om zijn objectieve onpartijdigheid niet ter discussie te kunnen stellen, wanneer er een belangrijke zakelijke relatie bestaat tussen het instituut waarvan hij het bureau voorzit en het Bureau waarin hij het onderzoek leidt. De betrokkenen bij een dergelijk onderzoek kunnen gerechtvaardigde twijfel ondervinden over de vraag of de onderzoeker, die deze zakelijke relatie in stand wil houden, wordt geleid door de wil om geen afbreuk te doen aan de reputatie van het Bureau.

(cf. punten 62 en 64)
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

28 oktober 2010

Zaak F-6/09

Soukaïna Fares

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Arbeidscontractanten — Indeling in rang — Inaanmerkingneming van beroepservaring”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarbij Fares, arbeidscontractante van de Commissie, vraagt om, kort samengevat, nietigverklaring van het besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag om haar in te delen in rang 8 van de functiegroep III van arbeidscontractanten, zoals dit besluit volgt uit haar overeenkomst van arbeidscontractante van 28 maart 2008.

Beslissing: Het besluit van de Commissie waarbij verzoekster is ingedeeld in rang 8 van de functiegroep III van arbeidscontractanten, zoals dit besluit volgt uit haar overeenkomst van arbeidscontractante van 28 maart 2008, wordt nietig verklaard. De Commissie zal alle kosten dragen.

Samenvatting

1. Ambtenaren — Arbeidscontractanten — Aanwerving — Indeling in rang — Inaanmerkingneming van beroepservaring — Beoordelingsvrijheid van tot aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag — Rechterlijke

controle — Grenzen

(Regeling andere personeelsleden, art. 86, lid 1)

2. Ambtenaren — Arbeidscontractanten — Aanwerving — Indeling in rang — Inaanmerkingneming van beroepservaring

(Regeling andere personeelsleden, art. 86, lid 1; Algemene uitvoeringsbepalingen van Commissie, art. 7, lid 3)

1. De uitoefening door de instelling van haar ruime beoordelingsvrijheid op het gebied van de erkenning van beroepservaring moet geschieden met inachtneming van alle toepasselijke bepalingen en zonder kennelijke beoordelingsfout. In deze context moet de controle van de rechter van de Unie zich beperken tot de vraag of het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag niet van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan en of het niet kennelijk onjuist gebruik van zijn beoordelingsmarge heeft gemaakt.

(cf. punten 39 en 40)

2. Voor de vaststelling of een eerdere beroepservaring van een arbeidscontractant in aanmerking kan worden genomen voor zijn indeling in rang, verlangt artikel 7, lid 3, van de algemene uitvoeringsbepalingen betreffende de procedures voor de aanstelling en de inzet van arbeidscontractanten bij de Commissie niet alleen dat de omschrijving van de vroegere door de arbeidscontractant uitgeoefende functie wordt onderzocht, maar ook, indien nodig, dat de door hem in die functie uitgeoefende taken concreet worden onderzocht teneinde het niveau te bepalen van de kwalificaties die voor deze daadwerkelijk uitgeoefende taken nodig waren. Met andere woorden, ofschoon het in de praktijk in de meeste gevallen volstaat om op basis van een functieomschrijving te bepalen of een beroepservaring in aanmerking kan worden genomen voor de indeling van een arbeidscontractant, kan de Commissie niet weigeren om de concrete realiteit te onderzoeken van de door de betrokkene voordien uitgeoefende taken, wanneer hij plausibele elementen overlegt waaruit blijkt dat de door hem in de praktijk uitgeoefende taken niet overeenstemden met zijn formele functieomschrijving.

(cf. punt 63)
ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN

(Derde kamer)

4 mei 2010

Zaak F-100/08

Alessandro Petrilli

tegen

Europese Commissie

„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Begrip woonplaats — Voornaamste verblijfplaats — Bewijsstukken”

Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Petrilli vraagt om nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 16 september 2008 tot afwijzing van de klacht die hij op basis van artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie had ingediend tegen het besluit van het Bureau „Beheer en afwikkeling van individuele rechten” van 18 april 2008 waarbij is geweigerd om vast te stellen dat Italië zijn voornaamste verblijfplaats is en om de aanpassingscoëfficiënt voor Italië op zijn pensioen toe te passen.

Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Verzoeker zal alle kosten dragen.

Samenvatting

Ambtenaren — Pensioenen — Aanpassingscoëfficiënt

(Ambtenarenstatuut, art. 82)

Het begrip woonplaats in de zin van artikel 82 van het Statuut in de tot en met 30 april 2004 geldende versie, dat voorziet in de toepassing van de aanpassingscoëfficiënt die is vastgesteld voor het land waarin de pensioengerechtigde aantoont zijn woonplaats te hebben gevestigd, betreft de plaats waar de voormalige ambtenaar het daadwerkelijke centrum van zijn belangen heeft gevestigd, dat wil zeggen de plaats waar de betrokkene het permanente of gewone centrum van zijn belangen heeft gevestigd, met de bedoeling daaraan een vast karakter te geven en waar hij wordt geacht zijn kosten te maken. Voorts impliceert het begrip woonplaats, afgezien van een louter kwantitatief gegeven als de duur van het verblijf op het grondgebied van de een of andere staat, naast het fysieke feit van het wonen op een bepaalde plaats, de intentie om aan dat feit de bestendigheid te verlenen die voortvloeit uit levensgewoonten en normale sociale betrekkingen. Dit begrip woonplaats is kenmerkend voor de communautaire openbare dienst en is niet noodzakelijkerwijs gelijk aan nationale opvattingen van dat begrip.

(cf. punt 32)

Referentie:

Gerecht van eerste aanleg: 4 juni 2003, Del Vaglio/Commissie, T-124/01 en T-320/01, JurAmbt. blz. I-A-157 en II-767, punt 70 en aangehaalde rechtspraak, en punten 71 en 72; 12 september 2005, Dionyssopoulou/Raad, T-320/04, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 39; 27 september 2006, Kontouli/Raad, T-416/04, JurAmbt. blz. I-A-2-181 en II-A-2-897, punt 71

Gerecht voor ambtenarenzaken: 8 april 2008, Bordini/Commissie, F-134/06, JurAmbt. blz. I-A-1-87 en II-A-1-435
Samenvatting (ambtenarenzaken)



Samenvatting (ambtenarenzaken)

Samenvatting

1. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Uitkering bij vertrek – Verband met recht op ouderdomspensioen

(Ambtenarenstatuut, bijlage VIII, art. 11, lid 1, en 12)

2. Ambtenaren – Tijdelijk functionarissen – Uitkering bij vertrek – Berekening

1. Hoewel de uitkering bij vertrek als zodanig niet het karakter heeft van een ouderdomspensioen, volgt uit artikel 12 van bijlage VIII bij het oude Statuut dat de uitkering bij vertrek is bestemd voor ambtenaren of functionarissen die, op grond van de maandelijks op hun salaris ingehouden bijdragen, in beginsel recht op een ouderdomspensioen hebben verworven, maar geen daadwerkelijke betaling van een communautair ouderdomspensioen kunnen ontvangen, vanwege een diensttijd van minder dan tien jaar, noch kunnen profiteren van de bepalingen van artikel 11, lid 1, van bijlage VIII bij het Statuut in de versie die gold tot en met 30 april 2004. Het krachtens artikel 12, sub b, van bijlage VIII bij datzelfde Statuut uitbetaalde bedrag, dat een van de twee componenten vormt van de uitkering bij het vertrek van tijdelijk functionarissen, wordt berekend op basis van de bedragen die, uit hoofde van hun bijdragen aan de opbouw van hun pensioen, zijn ingehouden op het basissalaris van die functionarissen, vermeerderd met 3,5 % samengestelde interest per jaar. Derhalve kan niet worden gesteld dat de uitkering bij vertrek geen enkel verband houdt met het recht op een ouderdomspensioen.

(cf. punten 51‑56)

2. Het loutere feit dat de uitkering bij vertrek, uit hoofde van compensatie, wordt betaald aan functionarissen die in beginsel recht op een ouderdomspensioen hebben verworven, maar geen daadwerkelijke betaling van een communautair ouderdomspensioen kunnen ontvangen, betekent niet noodzakelijkerwijs dat het bedrag van een dergelijke uitkering moet overeenstemmen met de actuariële tegenwaarde van hun in beginsel verworven recht op een ouderdomspensioen.

(cf. punt 60)