ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14

De verwijzende rechter is van oordeel dat er twijfel over de uitlegging van artikel 146, lid 1, onder e), van richtlijn 2006/112 is. Die rechter wenst meer bepaald te vernemen of, ondanks het feit dat de door „L.Č.” verrichte diensten met de op het Letse grondgebied in doorvoer zijnde goederen verband hielden, de omstandigheid dat die diensten niet rechtstreeks voor de ontvanger of de afzender van die goederen werden verricht, met wie „L.Č.” geen juridische band had, maar wel voor hun medecontractant in Letland, te weten „Atek”, gevolgen heeft voor de toepassing van de vrijstelling bedoeld in die bepaling, die vereist dat de diensten rechtstreeks verband houden met de uitvoer of invoer van de betrokken goederen.
Artikel 5, lid 1, onder c), en artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, dienen aldus te worden uitgelegd dat de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, verplicht is de compensatie te betalen waarin bij die bepalingen is voorzien in het geval dat de vlucht wordt geannuleerd en de passagier hierover niet ten minste twee weken voor de geplande vertrektijd is geïnformeerd, ook wanneer de luchtvaartmaatschappij de reisagent via wie de vervoersovereenkomst met de betrokken passagier is aangegaan ten minste twee weken voor die tijd heeft geïnformeerd over die annulering, maar de reisagent de passagier daarover niet binnen deze termijn heeft geïnformeerd.
4

In overweging 12 van richtlijn 2011/7 staat te lezen: „Betalingsachterstand is een vorm van contractbreuk die door het in rekening brengen van een lage of geen interest op achterstallige betalingen en/of door traag verlopende invorderingsprocedures in de meeste lidstaten voor schuldenaren financieel aantrekkelijk is geworden. Een ingrijpende verandering in de richting van een stipte betalingscultuur, waarbij de uitsluiting van het recht om interest in rekening te brengen hoe dan ook wordt beschouwd als een kennelijk onbillijk contractueel beding of kennelijk onbillijke praktijk, is nodig om deze tendens te keren en om betalingsachterstand te ontmoedigen. Een dergelijke verandering vereist ook het invoeren van specifieke bepalingen met betrekking tot betalingstermijnen en de vergoeding van door schuldeisers gemaakte kosten, en onder meer dat uitsluiting van het recht op vergoeding van invorderingskosten als een kennelijk onbillijk beding dient te worden beschouwd.”
Artikel 2, artikel 3, lid 1, onder c), en artikel 6, leden 1 en 3, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat als aan de orde in de hoofdgedingen, die in het kader van een strafprocedure bepaalt dat de beklaagde die niet in die lidstaat verblijft en evenmin beschikt over een vaste woonplaats in die lidstaat of in zijn lidstaat van herkomst, verplicht is een gemachtigde aan te duiden voor het in ontvangst nemen van de betekening van een aan hem gerichte strafbeschikking, en dat de termijn om tegen die beschikking verzet aan te tekenen, alvorens zij een uitvoerbaar karakter krijgt, ingaat vanaf de betekening ervan aan die gemachtigde.
37

In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de kleine waterkrachtcentrale die in het hoofdgeding aan de orde is, noch een centrale met accumulatiesysteem noch een centrale met pompaccumulatie is, en bijgevolg niet onder „pompaccumulatie van water dat eerder omhoog is gepompt” in de zin van richtlijn 2009/28 valt, en dat de kunstmatige waterafvloeiing die zij exploiteert bovendien afkomstig is van afvalwater van een derde bedrijf, dat het heeft onttrokken voor zijn eigen doeleinden, hetgeen de verwijzende rechter evenwel dient te verifiëren.
Een maatregel die niet verder gaat dan dat aan een bepaalde rechtspersoon het door het nationale recht aan de rechtsvorm établissement public à caractère industriel et commercial (EPIC) verbonden voordeel van een onbeperkte en impliciete staatsgarantie wordt toegekend, waardoor aan die marktdeelnemer een dergelijke garantie wordt verleend, vormt geen steunregeling in de zin van artikel 1, onder d), van verordening nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU. Vastgesteld moet namelijk worden dat een dergelijke maatregel geen bepaling omvat op basis waarvan steun kan worden verleend in de zin van artikel 1, onder d), van verordening nr. 659/1999. Voor zover de omvorming van deze marktdeelnemer in een EPIC als staatssteun kan worden aangemerkt, vormt deze steun die op grond van een steunregeling wordt toegekend en moet worden aangemeld, dat wil zeggen individuele steun in de zin van artikel 1, onder e), van genoemde verordening.

Het staat aan de Commissie om het bewijs te leveren dat sprake is van staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. Meer bepaald moet de Commissie de procedure van onderzoek van de betrokken maatregelen zorgvuldig en onpartijdig voeren, zodat zij haar eindbeslissing inzake het bestaan en, in voorkomend geval, de onverenigbaarheid of de onrechtmatigheid van de steun kan vaststellen op basis van gegevens die zo volledig en betrouwbaar mogelijk zijn. In het kader van dat onderzoek mag de Commissie evenwel uitgaan van het weerlegbare vermoeden dat de impliciete en onbeperkte staatsgarantie ten gunste van een onderneming met de rechtsvorm van een établissement public à caractère industriel et commercial (EPIC) die niet aan de gewone procedures voor gerechtelijke sanering en vereffening is onderworpen, een verbetering van haar financiële positie tot gevolg heeft door een verlichting van de lasten die normalerwijze op haar budget drukken. Om te bewijzen dat een dergelijke garantie de begunstigde onderneming een voordeel oplevert, hoeft de Commissie in het kader van de procedure betreffende bestaande steunregelingen dientengevolge slechts het bestaan van deze garantie aan te tonen, en niet de werkelijke invloed ervan vanaf het moment van verlening.

Een dergelijk vermoeden is in dat verband weliswaar louter een vermoeden en dus weerlegbaar, maar het kan pas worden weerlegd wanneer wordt aangetoond dat de EPIC, gelet op de economische en juridische context waarbinnen de aan haar rechtsvorm verbonden garantie te plaatsen is, in het verleden geen reële economische voordelen uit deze garantie heeft geput en dat naar alle waarschijnlijkheid ook in de toekomst niet zal doen. De loutere omstandigheid dat de begunstigde van een dergelijke garantie in het verleden geen reëel economisch voordeel uit zijn EPIC-rechtsvorm heeft geput, is evenwel op zich niet voldoende om het vermoeden van het bestaan van een voordeel te weerleggen.

(zie punten 110, 111, 117, 118)
4)

De Europese Commissie wordt, behalve in haar eigen kosten betreffende zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening, verwezen in de kosten van de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de procedure in hogere voorziening alsmede in de kosten van Lowell Financial Services GmbH betreffende de procedure in eerste aanleg.
De Commissie heeft het recht om bij het Hof een beroep wegens niet-nakoming in te stellen tot vaststelling van het gebrek aan onafhankelijkheid van het onderzoeksorgaan bedoeld in artikel 21 van richtlijn 2004/49 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen zonder dat zij een specifieke situatie dient aan te halen waarin daadwerkelijk inbreuk is gemaakt op die onafhankelijkheid. De lidstaten moeten de onafhankelijkheid van het onderzoeksorgaan immers waarborgen door een geheel van regels vast te stellen die ervoor zorgen dat het orgaan zijn taken kan uitvoeren zonder het risico te lopen te worden onderworpen aan rechterlijke bevelen of aan de invloed van met name een infrastructuurbeheerder of een spoorwegonderneming. Het ontbreken of de ontoereikendheid van een dergelijk rechtskader volstaat op zich om aan te nemen dat artikel 21, lid 1, van richtlijn 2004/49 niet is nagekomen.

Wat overheidsinstanties betreft, betekent onafhankelijkheid normaliter een status die waarborgt dat de betrokken instantie volledig vrij, zonder enige instructie of druk, kan handelen ten opzichte van de instanties ten aanzien waarvan haar onafhankelijkheid moet worden gewaarborgd.

In dat verband staat, wat de onafhankelijkheid van het onderzoeksorgaan bedoeld in artikel 21 van richtlijn 2004/49 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen betreft, weliswaar geen enkele bepaling van deze richtlijn eraan in de weg dat de minister van Vervoer alle leden van het onderzoeksorgaan benoemt en ontslaat, maar artikel 21, lid 1, van die richtlijn, aangezien daarin wordt vereist dat de instantie organisatorisch onafhankelijk is van met name infrastructuurbeheerders en spoorwegondernemingen, verzet zich ertegen dat de instantie die zeggenschap heeft over een infrastructuurbeheerder en een spoorwegonderneming, alle leden van het onderzoeksorgaan kan benoemen en ontslaan, wanneer deze bevoegdheid niet strikt bij wet is geregeld in dier voege dat deze instantie beslissingen moet nemen op basis van objectieve criteria die duidelijk en limitatief zijn omschreven en verifieerbaar zijn.

Meer in het bijzonder is, aangezien de minister van Vervoer zeggenschap heeft over een spoorwegonderneming en een infrastructuurbeheerder, de omstandigheid dat hij over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikt om de personen aan te wijzen die als ad-hoclid van het onderzoeksorgaan mogen deelnemen aan onderzoeken van spoorwegongevallen en ‑incidenten, en om de deelname van anderen te verhinderen, niet verenigbaar met het vereiste van organisatorische onafhankelijkheid van dit orgaan.

(zie punten 67, 86, 93)
Een beslissing van het Gerecht waarbij is vastgesteld dat een agentschap van de Unie kennelijk niet heeft voldaan aan zijn zorgvuldigheidsplicht bij het onderzoek naar met name het bestaan van de uitsluitingsgrond voor een inschrijver op een overheidsopdracht, die is bepaald in artikel 93, lid 1, onder e), van verordening nr. 1605/2002, houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen en in de artikelen 133 bis en 134 ter van verordening nr. 2342/2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening nr. 1605/2002, terwijl de betrokkene afstand had gedaan van zijn betoog dienaangaande tijdens de terechtzitting, moet bijgevolg worden vernietigd. In die omstandigheden was het Gerecht niet meer bevoegd om uitspraak te doen over een eventuele schending van de artikelen 93 en 94 van verordening nr. 1605/2002.

Uit de regels inzake het procesverloop bij de rechterlijke instanties van de Unie, en met name uit artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie alsook uit artikel 76 en artikel 84, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, volgt dat de partijen in beginsel het geding bepalen en afbakenen en dat de Unierechter niet ultra petita mag beslissen.

De schending van de in de artikelen 93 en 94 van verordening nr. 1605/2002, houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen vastgestelde bepalingen aangaande de uitsluiting van inschrijvers op een overheidsopdracht – die weliswaar in zekere mate van belang zijn voor de naleving van het Unierechtelijke overheidsopdrachtenrecht – houdt echter niet in dat aan de voorwaarden voor de schending van wezenlijke vormvoorschriften is voldaan. Bijgevolg is het middel ontleend aan schending van deze artikelen geen middel van openbare orde, dat ambtshalve moet worden onderzocht door de Unierechter.

In het kader van een beroep door een uitgesloten inschrijver tegen het besluit houdende afwijzing van de offerte waarin deze stelt dat de aanbestedende dienst kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt, impliceert de controle door de Unierechter in beginsel niet dat deze verplicht is na te gaan van gevolgen of een kennelijke beoordelingsfout in verband met de beoordeling van de offerte geen gevolgen heeft gehad voor de rangschikking ervan en uiteindelijk dus voor het besluit tot gunning, wanneer de aanbestedende dienst over dat gebrek aan gevolgen geen enkele verduidelijking heeft gegeven.

In dit verband staat het, in het kader van een hogere voorziening door de aanbestedende dienst tegen de beslissing van de Unierechter in eerste aanleg, aan de aanbestedende dienst om te verduidelijken en te bewijzen dat het gunningsbesluit zonder de genoemde fouten niet gunstiger had kunnen zijn voor de afgewezen inschrijver.

(zie punten 46, 47)
Artikel 13, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het [Uniemerk] moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een merk zich niet ertegen kan verzetten dat een medisch hulpmiddel in zijn oorspronkelijke binnen‑ en buitenverpakking verder wordt verhandeld door een parallelimporteur, wanneer deze een extra etiket zoals het etiket dat in het hoofdgeding aan de orde is, heeft aangebracht dat gezien de inhoud, functie, formaat, presentatie en plaatsing ervan geen risico vormt voor de garantie van de herkomst van het medische hulpmiddel dat van dat merk is voorzien.

Aangezien de verpakking van het medische hulpmiddel in kwestie niet is gewijzigd en de oorspronkelijke presentatie van de verpakking enkel is aangetast doordat er een etiket van klein formaat op is aangebracht dat het merk niet onzichtbaar maakt en dat de parallelimporteur – door vermelding van diens contactgegevens, een streepjescode en een centraal farmaceutisch nummer – aanwijst als degene die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van het product, kan niet worden geoordeeld dat het aanbrengen van dat etiket een ompakking in de zin van de arresten van 23 april 2002, Boehringer Ingelheim e.a. (C‑143/00, EU:C:2002:246), en 26 april 2007, Boehringer Ingelheim e.a. (C‑348/04, EU:C:2007:249), vormt.

Derhalve kan hoe dan ook niet worden vastgesteld dat het specifieke doel van het merk, te weten de herkomst van de gemerkte waar garanderen tegenover de consument of de eindgebruiker, wordt aangetast doordat een dergelijk etiket wordt aangebracht.

(zie punten 35, 36, 39 en dictum)
De artikelen 49 en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, op grond waarvan een in een lidstaat gevestigde moedermaatschappij met betrekking tot een geldlening die bij een verbonden vennootschap is aangegaan met het oog op de financiering van een inbreng van kapitaal in een dochteronderneming die in een andere lidstaat is gevestigd, geen aftrek van rente is toegestaan terwijl, indien die dochteronderneming in dezelfde lidstaat zou zijn gevestigd, de moedermaatschappij die aftrek wel zou kunnen genieten door met de dochteronderneming een fiscaal geïntegreerde eenheid te vormen.

(zie punt 51, dictum 1)
Artikel 101 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een nationale mededingingsautoriteit ten behoeve van de toepassing van die bepaling, naast de geneesmiddelen die voor de behandeling van de betrokken aandoeningen zijn toegelaten, een ander geneesmiddel waarvan de vergunning voor het in de handel brengen zich niet uitstrekt tot die behandeling, maar dat daarvoor wordt gebruikt en dat dus concreet substitueerbaar is met eerstgenoemde geneesmiddelen, tot de relevante markt mag rekenen. Om te bepalen of van dergelijke substitueerbaarheid sprake is, moet die autoriteit in het geval waarin door de daartoe bevoegde autoriteiten of de rechterlijke instanties is onderzocht of het product in kwestie voldoet aan de toepasselijke bepalingen voor het vervaardigen of het in de handel brengen ervan, rekening houden met de uitkomst van dat onderzoek door te beoordelen welke invloed dat eventueel heeft op de structuur van vraag en aanbod.

Artikel 101, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een mededingingsregeling tussen twee ondernemingen die twee concurrerende geneesmiddelen in de handel brengen, die betrekking heeft op de verspreiding bij het Europees Geneesmiddelenbureau, de beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg en het grote publiek van misleidende informatie over de bijwerkingen van het gebruik van een van deze geneesmiddelen voor indicaties die niet door de vergunning voor het in de handel brengen ervan worden gedekt, in een context van wetenschappelijke onzekerheid, teneinde de concurrentiedruk van dat gebruik op het gebruik van het andere geneesmiddel te doen afnemen, een mededingingsbeperking „naar strekking” in de zin van die bepaling is.

Artikel 101 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een dergelijke mededingingsregeling niet in aanmerking kan komen voor de vrijstelling waarin lid 3 van dat artikel voorziet. Voor de toepassing van de vrijstelling waarin artikel 101, lid 3, VWEU voorziet, is vereist dat aan de vier in die bepaling genoemde cumulatieve voorwaarden is voldaan. Deze voorwaarden houden ten eerste in dat de betrokken mededingingsregeling bijdraagt tot de verbetering van de productie of de distributie van de betrokken producten of diensten dan wel de technische of economische vooruitgang bevordert, ten tweede dat een billijk aandeel van de daaruit voortvloeiende voordelen de gebruikers ten goede komt, ten derde dat de regeling de betrokken ondernemingen geen beperkingen oplegt die niet onmisbaar zijn, en ten vierde dat zij hun niet de mogelijkheid biedt om voor een wezenlijk deel van de betrokken producten of diensten de mededinging uit te schakelen. In de onderhavige zaak volstaat het erop te wijzen dat het verspreiden van misleidende informatie over een geneesmiddel niet kan worden geacht „onmisbaar” te zijn in de zin van de derde voorwaarde om in aanmerking te komen voor een vrijstelling op grond van artikel 101, lid 3, VWEU.

(zie punten 95, 97, 98, 101, dictum 3, 4)
Ingeval onrechtmatig uitgekeerde staatssteun moet worden teruggevorderd van begunstigde ondernemingen die in moeilijkheden of in staat van faillissement verkeren, doen dergelijke problemen niet af aan de verplichting tot terugvordering van de steun. De lidstaat moet naargelang het geval dus proberen de vennootschap te laten vereffenen, zijn schuldvordering aan de passiefzijde te laten opnemen of elke andere maatregel treffen waarmee de steun kan worden terugbetaald.

Het herstel in de vroegere toestand en de opheffing van de verstoring van de mededinging die uit onrechtmatige steun voortvloeit, kunnen in beginsel plaatsvinden door de vordering tot terugbetaling van de betrokken steun op de lijst van schuldvorderingen te doen opnemen. Niettemin kan met een dergelijke opneming alleen aan de terugvorderingsverplichting worden voldaan indien, ingeval de nationale autoriteiten niet het volledige steunbedrag hebben kunnen terugvorderen, de faillissementsprocedure resulteert in de vereffening van de onderneming, dat wil zeggen in een definitieve stopzetting van haar activiteit, hetgeen de nationale autoriteiten als aandeelhouder of schuldeiser teweeg kunnen brengen. Daaruit volgt dat het definitief stopzetten van de activiteiten van de onderneming die steun heeft genoten, alleen onvermijdelijk is wanneer in de loop van de faillissementsprocedure nog steeds niet het volledige steunbedrag kan worden teruggevorderd.

Bovendien voldoet te late terugvordering, nadat de gestelde termijnen zijn verstreken, niet aan de vereisten van het Verdrag. Het is weinig waarschijnlijk dat de verschillende stappen in een faillissementsprocedure normaliter binnen de door de Commissie voor de terugvordering van onrechtmatige steun doorgaans gestelde termijn van vier maanden zullen zijn afgehandeld. In die omstandigheden moet het opnemen van de schuldvordering inzake de terugbetaling van de betrokken steun in de lijst van schuldvorderingen in beginsel worden beschouwd als een passende maatregel waarmee de concurrentieverstoring kan worden opgeheven, vooropgesteld dat een dergelijke maatregel wordt gevolgd door hetzij de terugvordering van het volledige bedrag van die steun hetzij de liquidatie van de onderneming en het definitief stopzetten van haar activiteiten, wanneer een dergelijke terugvordering nog steeds niet mogelijk is in de loop van de faillissementsprocedure. Wil een dergelijke maatregel doeltreffend zijn, moet hij binnen de door de Commissie gestelde termijn worden getroffen.

(zie punten 37‑43)
Wat de onderlinge samenhang tussen de voorwaarden in de rechtspraak die is voortgevloeid uit het arrest Altmark, en de toetsing van een steunmaatregel aan artikel 106, lid 2, VWEU betreft, vindt de controle of de voorwaarden van die rechtspraak zijn vervuld, in een eerder stadium plaats, namelijk bij het onderzoek of de betrokken maatregel als staatssteun moeten worden aangemerkt. Die vraag gaat immers vooraf aan het in voorkomend geval te voeren onderzoek of een onverenigbare steunmaatregel overeenkomstig artikel 106, lid 2, VWEU desondanks noodzakelijk is voor de vervulling van de aan de begunstigde van de betrokken maatregel opgedragen taak.

Aangezien de voorwaarden van het arrest Altmark en die voor de toepassing van artikel 106, lid 2, VWEU dus in beginsel verschillende doelstellingen nastreven, is de Commissie bij het onderzoek van een maatregel overeenkomstig artikel 106, lid 2, VWEU niet verplicht, na te gaan of is voldaan aan de tweede en de derde voorwaarde van de rechtspraak die is voortgevloeid uit het arrest Altmark. Dit neemt niet weg dat de eerste Altmark-voorwaarde, te weten dat de begunstigde onderneming daadwerkelijk moet zijn belast met de uitvoering van openbaredienstverplichtingen die duidelijk moeten zijn omschreven, ook geldt ingeval de in artikel 106, lid 2, EG voorziene afwijking is ingeroepen.

(zie punten 55, 56)
De artikelen 65 en 167 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat, in omstandigheden als die aan de orde in de hoofdgedingen, het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde over een aanbetaling niet kan worden geweigerd aan de potentiële koper van de betrokken goederen, wanneer deze aanbetaling is gedaan en werd ontvangen en ten tijde van die aanbetaling mocht worden aangenomen dat de koper bekend was met alle relevante elementen van de toekomstige levering, zodat de levering van die goederen zeker leek. Een dergelijk recht zal evenwel aan die koper kunnen worden geweigerd indien op basis van objectieve gegevens vaststaat dat deze ten tijde van de aanbetaling wist of redelijkerwijs moest weten dat die levering onzeker was.

(zie punt 51, dictum 1)