ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 311/4

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 30 juli 2012 — Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici/Comune di Milano

(Zaak C-358/12)

2012/C 311/04

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici

Verwerende partij: Comune di Milano

Prejudiciële vraag

Staan het evenredigheidsbeginsel, dat voortvloeit uit het recht van vestiging en uit de beginselen van non-discriminatie en bescherming van de concurrentie, neergelegd in respectievelijk de artikelen 49, 56 en 101 VWEU, alsmede de redelijkheidsnorm die daarin besloten ligt, in de weg aan een nationale regeling die een onherroepelijk vastgestelde schending van de bijdragebetalingsvoorschriften, zowel bij opdrachten onder als bij opdrachten boven de gemeenschapsdrempel, als ernstig kwalificeert indien het bedrag ervan hoger is dan 100,00 EUR en groter dan 5 % van het voor een bepaald betalings- of bijdragetijdvak verschuldigde bedrag, zodat de aanbestedende diensten een inschrijver die een dergelijke schending heeft begaan van de aanbesteding moeten uitsluiten zonder andere factoren die een objectieve maatstaf vormen voor de betrouwbaarheid van de inschrijver als contractpartij, bij de beoordeling te betrekken?
—

Rekwirant voert ook aan dat het Gerecht artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening nr. 207/2009 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk heeft geschonden. Het had moeten vaststellen dat een tweedimensionaal teken niet alleen kan worden aangebracht op, maar ook kan worden verwerkt in een driedimensionaal voorwerp. De toepassing van artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening nr. 207/2009 vereist dus dat rekening wordt gehouden met alle manieren waarop men zich op de datum van indiening kan voorstellen dat het betrokken teken in een driedimensionaal voorwerp zou kunnen worden opgenomen. Het Gerecht heeft de bewijzen onjuist opgevat door te oordelen dat de kamer van beroep haar onderzoek uitsluitend had gebaseerd op de daadwerkelijk in de handel gebrachte waren. In feite heeft de kamer van beroep verduidelijkt dat haar conclusie hoofdzakelijk is gebaseerd op de door Pi-Design aangevraagde octrooien. Hoe dan ook mag een verwijzing naar bijkomend materiaal, met inbegrip van octrooien en de daadwerkelijk in de handel gebrachte waren, niet worden verboden wanneer dergelijk materiaal de conclusie bevestigt dat door de kenmerken van het betwiste teken, zoals dit werd aangevraagd, een technische uitkomst kan worden verkregen na de verwerking ervan in een driedimensionaal voorwerp. Dit is de enige gepaste benadering ter vrijwaring van de rechtszekerheid en het algemeen belang die aan artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening nr. 207/2009 ten grondslag liggen.
2)

Is het verenigbaar met het Unierecht dat in een herzieningsprocedure met betrekking tot een vordering tot nietigverklaring van een octrooi de maatregelen, procedures en rechtsmiddelen zodanig worden toegepast dat de nationale rechter bij zijn beoordeling niet gebonden is aan de administratieve beslissing die op de vordering tot nietigverklaring is gegeven, noch aan de daarin vastgestelde feiten evenmin als aan met name de nietigheidsgronden die tijdens de administratieve procedure zijn aangevoerd, of aan de verklaringen, beoordelingen en bewijzen die tijdens de administratieve procedure zijn verstrekt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/21

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 2 juli 2012 — F. van der Helder & D. Farrington tegen College voor zorgverzekeringen (Cvz)

(Zaak C-321/12)

2012/C 287/39

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Centrale Raad van Beroep

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekers:

F. van der Helder,

D. Farrington

Verweerder: College voor zorgverzekeringen (Cvz)

Prejudiciële vragen

Wordt met de wettelijke regeling waaraan de rechthebbende het langst onderworpen is geweest, in artikel 28, tweede lid, onder b, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1), gedoeld op de wettelijke regeling inzake prestaties bij ziekte en moederschap, de wettelijke regeling inzake uitkeringen bij ouderdom of alle wettelijke regelingen betreffende de takken van sociale zekerheid genoemd in artikel 4 van die verordening die op grond van titel II van de verordening van toepassing zijn geweest?

(1) Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
3)

Moet de overgangsbepaling van artikel 28, lid 2, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 116/2010 van de Commissie van 9 februari 2010, aldus worden uitgelegd dat zij verwijst naar levensmiddelen (zonder onderscheid) die bestonden vóór 1 januari 2005 of dat zij verwijst naar levensmiddelen waaraan een handelsmerk of merknaam was verbonden en die in die vorm bestonden voor die datum?
—

de Slowaakse Republiek krachtens artikel 260, lid 3 VWEU een dwangsom opleggen van 17 136 EUR per dag vanaf de dag van uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak wegens niet-nakoming van de verplichting, de Commissie in kennis te stellen van de maatregelen die zij heeft vastgesteld om haar nationale recht aan richtlijn 2008/98/EG aan te passen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 250/9

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hannover (Duitsland) op 4 juni 2012 — Samantha Elrick/Bezirksregierung Köln

(Zaak C-275/12)

2012/C 250/16

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Hannover

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Samantha Elrick

Verwerende partij: Bezirksregierung Köln

Prejudiciële vraag

Staan de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan aan een Duits staatsburger die zijn vaste woonplaats in Duitsland heeft en een opleiding volgt aan een opleidingsinstelling in een lidstaat van de Europese Unie, studiefinanciering volgens het Bundesausbildungsförderungsgesetz (BAföG) voor het volgen van deze buitenlandse opleiding wordt geweigerd op grond dat de in het buitenland gevolgde opleiding slechts één jaar duurt, terwijl hij voor een vergelijkbare opleiding in Duitsland die eveneens één jaar geduurd zou hebben, wel studiefinanciering volgens het BAföG had kunnen krijgen?
Met betrekking tot de beschikking van de Commissie van 12 november 2008 inzake steunmaatregel N 510/2008 (verkoop van activa van Alitalia Spa): 1) Schending van het recht en de procedure inzake ontvankelijkheid. Het Gerecht heeft geweigerd om de vordering waarmee Ryanair de gegrondheid van de beschikking van de Commissie betwistte, in te willigen, en heeft het voorwerp van Ryanairs beroep geherdefinieerd en dit beroep uitgelegd als louter strekkende tot veiligstelling van haar procedurele rechten. 2) Schending van de artikelen 4 en 7 van verordening (EG) nr. 659/1999 (1). De verplichtingen en toezichtmechanismen die aan de maatregel, zoals aanvankelijk aangemeld, werden verbonden, vormen wijzigingen en voorwaarden van het type dat overeenkomstig artikel 7 van verordening (EG) nr. 659/1999 aan beschikkingen wordt aangebracht of opgelegd. Rekwirante stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting omdat zij de verplichtingen en toezichtmechanismen ten onrechte als verbintenissen heeft aangemerkt. 3) Schending van artikel 10 van verordening (EG) nr. 659/1999, aangezien het Gerecht heeft geweigerd de Commissie sancties op te leggen wegens het feit dat zij niet alle relevante kenmerken van de maatregelen in hun context heeft onderzocht. 4) Schending van artikel 10 van verordening (EG) nr. 659/1999. Het Gerecht heeft vastgesteld dat de Commissie de alternatieven voor de door Italië aangemelde verkoop van de activa van Alitalia niet hoefde te onderzoeken. Door niet na te gaan of een particuliere investeerder een andere oplossing zou hebben gekozen, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. 5) Ook op andere punten heeft het Gerecht het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie niet toegepast. 6) De Commissie heeft de verplichting tot terugbetaling aan de verkeerde partij opgelegd. Rekwirante is van mening dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door voorbij te gaan aan de economische continuïteit tussen Alitalia en CAI.
3)

Is de voornoemde varkensdrijfmest uitgesloten van de werkingssfeer van de definitie van „afvalstof” op grond van artikel 2, lid 1, sub b, iii, van richtlijn 75/442/EEG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156 (2), omdat die al „onder andere voorschriften valt”, in het bijzonder onder richtlijn 91/676/EEG (3), voor zover Ierland richtlijn 91/676/EEG op het moment van afgifte van de vergunning niet had omgezet, het op of in de bodem brengen van varkensdrijfmest als meststof onder geen andere nationale regeling viel, en verordening (EG) nr. 1774/2002 (4) toen nog niet was vastgesteld?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 217/12

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 24 mei 2012 — Telecom Italia SpA/Autorità per le garanzie nelle comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Zaak C-255/12)

2012/C 217/26

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Telecom Italia SpA

Verwerende partijen: Autorità per le garanzie nelle comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Prejudiciële vraag

Moeten de betrokken bepalingen van gemeenschapsrecht in deze sector, inzonderheid de bepalingen van richtlijn 2002/20/EG (1), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan genoemde nationale bepalingen, met name wet nr. 266/2005, mede gelet op de concrete toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteit?

(1) Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21).
5)

Is loonsverlaging, wanneer zij niet de enige mogelijke, noodzakelijke en essentiële maatregel is om de overheidsfinanciën te saneren wanneer het land zich in een ernstige economische en financiële crisis bevindt, in strijd met het in artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten neergelegde recht, doordat zij een bedreiging vormt voor de levensstandaard en de financiële verplichtingen die de werknemers en hun gezin vóór de loonsverlaging op zich hebben genomen?
1)

Moeten de artikelen 20, 45, 48 en 145 tot en met 147 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling of een nationale bestuurlijke praktijk op grond waarvan een werknemer uit een lidstaat de pensioenpremies die hij heeft gestort in het pensioenstelsel van zijn lidstaat van herkomst, waar hij voorheen verzekerd was, niet kan overdragen aan het pensioenstelsel van een internationaalrechtelijke organisatie gevestigd op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie, waar hij werkt en verzekerd is?
—

rekwirant niet heeft verzocht om opmerkingen in te dienen over de vraag of het beroep tot nietigverklaring zonder voorwerp was en/of;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 287/16

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hannover (Duitsland) op 11 mei 2012 — Andreas Ingemar Thiele Meneses/Region Hannover

(Zaak C-220/12)

2012/C 287/29

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Hannover

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Andreas Ingemar Thiele Meneses

Verwerende partij: Region Hannover

Prejudiciële vraag

Staat het bij de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU aan een burger van de Unie toegekende recht om vrij in de lidstaten te reizen en te verblijven in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan aan Duitse staatsburgers met een vaste woonplaats buiten de Bondsrepubliek Duitsland voor het volgen van een opleiding aan een in een lidstaat van de Europese Unie gelegen opleidingsinstelling slechts studiefinanciering kan worden toegekend indien die opleidingsinstelling hetzij in het land van de vaste woonplaats hetzij in een buurland daarvan is gelegen en bovendien bijzondere omstandigheden van het individuele geval de studiefinanciering rechtvaardigen?
—

vaststellen dat de Portugese Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2009/113/EG (1) van de Commissie van 25 augustus 2009 tot wijziging van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het rijbewijs, of althans door de Commissie niet in kennis te stellen van deze bepalingen, de krachtens artikel 2, lid 1, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/6

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg op 8 mei 2012 — Caisse nationale des prestations familiales/Fjola Hliddal

(Zaak C-216/12)

2012/C 235/10

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Caisse nationale des prestations familiales

Verwerende partij: Fjola Hliddal

Prejudiciële vraag

Kan een prestatie als de in artikelen 306 tot en met 308 van de Code de la sécurité sociale voorziene ouderschapsverloftoelage worden aangemerkt als een gezinsbijslag in de zin van de artikelen 1, sub u-i, en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1), in de gewijzigde en bijgewerkte versie ervan, die van toepassing is overeenkomstig bijlage II, Sectie A, punt 1, bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen en de Slotakte, op 21 juni 1999 ondertekend te Luxemburg (2)?

(1) PB L 149, blz. 2.

(2) PB 2002, L 114, blz. 6.
—

vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door verschillen in fiscale behandeling van schenkingen en successies in te voeren tussen in Spanje ingezeten en niet in Spanje ingezeten rechtverkrijgenden en begunstigden; tussen in Spanje ingezeten en niet in Spanje ingezeten erflaters, en tussen schenkingen van en soortgelijke beschikkingen over in Spanje en buiten Spanje gelegen onroerende goederen, de krachtens de artikelen 21 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en de artikelen 28 en 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1)

Is een nationale regeling, zoals vervat in het Vlaamse Decreet van 17 juli 2000 houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, zoals uitgevoerd door het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, gewijzigd door het Besluit van de Vlaamse regering van 25 februari 2005 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en het Besluit van de Vlaamse regering van 8 juli 2005 tot wijziging van het besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004 inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen en van het besluit van de Vlaamse regering van 29 maart 2002 inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik, waarbij — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet de verplichting wordt opgelegd om jaarlijks een bepaald aantal groenestroomcertificaten in te leveren bij de Reguleringsinstatie (artikel 23 van voormeld decreet); — aan leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet een administratieve geldboete wordt opgelegd door de Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), wanneer deze leverancier onvoldoende groenestroomcertificaten heeft ingeleverd ten einde te voldoen aan een opgelegde quotumverplichting inzake groenestroomcertificaten (artikel 37, § 2, van voormeld decreet); — uitdrukkelijk is bepaald dat garanties van oorsprong uit andere landen onder bepaalde voorwaarden kunnen worden aanvaard ter voldoening van de quotumplicht (artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2004, zoals van toepassing op het onderhavige geding); — de Reguleringsinstantie geen garanties van oorsprong uit Noorwegen en Denemarken kan of wil in aanmerking nemen en dit bij gebrek aan uitvoeringsmaatregelen van de Vlaamse regering, die de gelijkheid of gelijkwaardigheid van de aflevering van deze certificaten heeft erkend (artikel 25 van voormeld decreet en artikel 15 quater, § 2, van het Besluit van 5 maart 2004), zonder dat de gelijkheid of gelijkwaardigheid in concreto werd onderzocht door de Reguleringsinstantie; — in feite gedurende de hele duur van werking van het decreet van 17 juli 2000 enkel certificaten voor de productie van groene stroom opgewekt in het Vlaamse Gewest in aanmerking werden genomen om na te gaan of was voldaan aan de quotumverplichting, terwijl er voor leveranciers van elektriciteit aan eindafnemers aangesloten op het distributienet of het transmissienet geen enkele mogelijkheid bestond om aan te tonen dat de ingeleverde garanties van oorsprong uit andere lidstaten van Europese Unie voldeden aan de voorwaarde van het bestaan van gelijke of gelijkwaardige garanties inzake de aflevering van dergelijke certificaten, verenigbaar met artikel 34 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie en artikel 11 van de EER-Overeenkomst en/of artikel 36 van dit verdrag en artikel 13 van de EER-Overeenkomst?
2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: is de nationale rechter, op grond van het beginsel van loyale samenwerking als neergelegd in artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en uitgewerkt in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, gehouden om het nationale voorschrift waaruit de onoverdraagbaarheid voortvloeit buiten toepassing te laten en het voorwerp van de overeenkomst, tegen de nationale regel in, als overdraagbaar te beschouwen?
1)

Moet artikel 132, lid 1, sub b en c, van de btw-richtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat de daarin bedoelde belastingvrijstelling geldt voor diensten als die in het hoofdgeding, die bestaan in: a) esthetische operaties, b) esthetische behandelingen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 118/14

Beroep ingesteld op 7 februari 2012 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-63/12)

2012/C 118/22

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall, J.-P. Keppenne en D. Martin, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— Besluit 2011/866/EU van de Raad van 19 december 2011 betreffende het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad houdende aanpassing met ingang van 1 juli 2011 van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden van de Europese Unie, alsmede van de aanpassingscoëfficiënten die van toepassing zijn op deze bezoldigingen en pensioenen (1) vernietigen;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie werpt twee grieven op met betrekking tot bijlage XI bij het Ambtenarenstatuut.

De eerste grief betreft de weigering van de Raad, de door de Commissie op 24 november 2011 voorgestelde aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden, in strijd met de daartoe voor een tijdvak van acht jaar, eindigend op 31 december 2012, vastgestelde methode, aan te nemen. Met deze grief voert de Commissie een primair middel aan, ontleend aan misbruik van bevoegdheid en overschrijding van de grenzen van de bevoegdheid van de Raad, en een subsidiair middel, ontleend aan schending van de voorwaarden voor toepassing van artikel 10 van bijlage XI bij het Statuut. Het primaire middel betreft het feit dat de Raad in werkelijkheid zelf artikel 10 heeft toegepast, maar in strijd met de institutionele voorwaarden. Daarmee heeft de Raad artikel 65 van het Statuut en de artikelen 3 en 10 van bijlage XI bij het Statuut geschonden. Met het subsidiaire middel betoogt de Commissie dat hoe dan ook de voorwaarden ten gronde om artikel 10 toe te passen in 2011 niet vervuld waren, zoals overigens blijkt uit twee economische verslagen die zij de Raad desgevraagd heeft voorgelegd. Ook voert de Commissie aan dat de Raad zijn besluit niet juist heeft gemotiveerd.

De tweede grief betreft de weigering van de Commissie, de op die bezoldigingen en pensioenen op de verschillende werk- en woonplaatsen van de belanghebbenden toe te passen aanpassingscoëfficiënten aan te nemen. Volgens het eerste middel van deze grief is die weigering in strijd met artikel 64 van het Statuut en met de artikelen 1 en 3 van bijlage XI bij het Statuut. Met het tweede middel zet de Commissie uiteen dat voor die weigering, in strijd met artikel 269, lid 2, VWEU, iedere motivering ontbreekt.

(1) PB L 341, blz. 54.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 174/19

Hogere voorziening ingesteld op 11 april 2012 door Carrols Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 1 februari 2012 in zaak T-291/09, Carrols Corp./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en Giulio Gambettola

(Zaak C-171/12 P)

2012/C 174/30

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Carrols Corp. (vertegenwoordiger: I. Temiño Ceniceros, advocaat)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en Giulio Gambettola

Conclusies

— het arrest van het Gerecht van 1 februari 2012 in zaak T-291/09 in zijn geheel vernietigen;

— het in eerste aanleg gevorderde volledig toewijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Het Gerecht heeft het Unierecht geschonden door inbreuk te maken op artikel 52, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 (1), zoals uitgelegd door de rechtspraak.

In het bestreden arrest concludeert het Gerecht dat „de overeenstemming van de betrokken tekens […] bij gebreke van ieder ander relevant bewijs, kwade trouw van interveniënt niet [kan] aantonen”.

In het arrest van 11 juni 2009, Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (C-529/07, Jurispr. blz. I-4893), heeft het Hof immers geoordeeld dat „de kwade trouw van de aanvrager globaal moet worden beoordeeld, met inachtneming van alle relevante factoren van het concrete geval” (punt 37 van het arrest). Door evenwel ten onrechte elk feit individueel en afzonderlijk te beoordelen, heeft het Gerecht geen globale beoordeling verricht en de bewijslast voor de verzoeker — in strijd met zijn recht op een doeltreffende voorziening in rechte — op ongerechtvaardigde wijze verzwaard.

(1) Verordening nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).
—

de Commissie verwijzen in de gerechtskosten en de andere kosten en uitgaven die The Dow Chemical Company in het kader van deze zaak zijn opgekomen; en