C 138/51

Beroep ingesteld op 25 februari 2021 — Mariani e.a./ Parlement

(Zaak T-124/21)

(2021/C 138/68)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partijen: Thierry Mariani (Parijs, Frankrijk) en 22 andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: F. Wagner, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement

Conclusies

— nietigverklaring van artikel 1 van verordening (EU, Euratom) 2020/2223 van het Europees Parlement en de Raad van 23 december 2020 tot wijziging van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 wat betreft samenwerking met het Europees Openbaar Ministerie en de doeltreffendheid van de door het Europees Bureau voor fraudebestrijding uitgevoerde onderzoeken (PB 2020, L 437, blz. 49) en meer bepaald van artikel 3, lid 11, artikel 4, lid 2, onder a) en b), artikel 5, onder a), lid 1, artikel 7, onder b), lid 3 bis, artikel 9 bis, leden 1 tot en met 4, die aldus zijn gewijzigd en toegevoegd;

— verwijzing van het Europees Parlement in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Tot staving van hun beroep voeren verzoekers één middel aan, namelijk schending van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”), het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, de in de rechtspraak erkende algemene beginselen, het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de leden, het Reglement van het Europees Parlement en het Statuut van de leden.

Verzoekers stellen aan de kaak dat de bestreden handeling het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) zonder voorafgaande waarschuwing onmiddellijke toegang verleent tot alle informatie en tot de gebouwen van de leden en hun assistenten, zonder machtiging van een onafhankelijke magistraat, zoals in elke democratische staat de regel is.

Verzoekers uiten tevens de kritiek op de bestreden handeling dat deze huns inziens OLAF toegang verleent tot privéapparatuur en tot bankuittreksels en bankrekeningen van de leden en hun assistenten.

Verzoekers zijn van mening dat een dergelijk onderzoek en dergelijke onderzoeksprocedures door OLAF kunnen worden ingeleid op basis van een louter anonieme tip en zij vrezen dat leden, met name de leden die tot de parlementaire oppositie behoren, naar aanleiding van een louter anonieme tip de speelbal kunnen worden van pressie, chantage en andere vormen van intimidatie, waardoor druk zou kunnen worden uitgeoefend op hun parlementaire werkzaamheden.

Verzoekers betogen voorts dat de toezichthouder voor de procedurele waarborgen geenszins een onafhankelijk orgaan is zoals een onderzoeksrechter dat is ten opzichte van politierechercheurs, aangezien deze toezichthouder wordt benoemd door de Commissie en voor zijn middelen van haar afhankelijk is. Volgens verzoekers biedt een dergelijk systeem geen enkele waarborg van onpartijdigheid ten aanzien van verkozen oppositieleden naar wie er eventueel een OLAF-onderzoek wordt uitgevoerd.

Verzoekers uiten voorts de kritiek op de bestreden handeling dat daarmee de in de artikelen 7 en 8 van het Handvest neergelegde algemene beginselen van het Unierecht ter discussie worden gesteld, aangezien deze handeling OLAF toegang verleent tot informatie die dit bureau niet aangaat en die geen betrekking heeft op het Parlement of op enige andere Europese instelling.

Ten slotte zijn verzoekers van mening dat de bestreden handeling afbreuk doet aan de algemene beginselen van het Unierecht die zijn neergelegd in de artikelen 8 en 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de leden, omdat de bestreden verordening OLAF toestaat de immuniteit van de leden te schenden zonder dat een rechterlijke instantie vooraf om opheffing van hun parlementaire immuniteit heeft verzocht of, a fortiori, deze heeft verkregen, en zonder dat er sprake is van handelingen op heterdaad. Volgens verzoeker staat de bestreden verordening OLAF, en dus het Europees Parlement als dit daarom verzoekt, toe de immuniteit en de onschendbaarheid van de leden van het Parlement te omzeilen om toegang te krijgen tot gegevens waartoe OLAF anders geen toegang zou hebben.