ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zijn aminozuurmengsels als in het hoofdgeding (RM0630 respectievelijk RM0789), waaruit [Or. 2] (in verbinding met koolhydraten en vetten) een levensmiddel wordt vervaardigd, waarmee een in beginsel levensnoodzakelijke, in normale voeding aanwezige, maar in individuele gevallen allergieveroorzakende stof wordt vervangen, waardoor gezondheidsstoornissen ten gevolge van allergie worden voorkomen en verlichting of zelfs herstel van reeds ingetreden schade mogelijk wordt gemaakt, een geneesmiddel, bestaande uit voor therapeutisch of profylactisch gebruik vermengde zelfstandigheden in de zin van post 3003 van de gecombineerde nomenclatuur (1)? Indien de eerste vraag ontkennend moet worden beantwoord:
1)

Is de nationale rechter bij wie verzet is gedaan tegen de tenuitvoerlegging van een kredietovereenkomst betreffende de uitgifte van een kredietkaart van het type American Express Gold, wanneer de toestemming tot de tenuitvoerlegging in afwezigheid van de consument is verleend, volgens richtlijn 93/13/EEG (1) gehouden om, zodra hij over de daartoe noodzakelijke juridische en feitelijke gegevens beschikt, ambtshalve het oneerlijke karakter te onderzoeken van de in de betrokken overeenkomst opgenomen vergoedingen — a) vergoeding voor de verstrekking van de kaart; b) jaarlijkse vergoeding voor het beheer van de kaart; c) jaarlijkse vergoeding voor het beheer van de bijkomende kaart; d) vergoeding voor de verlenging van de kaart; e) vergoeding voor de vervanging van de kaart; f) vergoeding voor de wijziging van de pincode; g) vergoeding voor geldopname aan automaten of aan een loket (van de eigen bank of van andere banken in Roemenië of het buitenland); h) vergoeding voor de betaling van door handelaren geleverde goederen en/of verleende diensten in Roemenië of in het buitenland; i) vergoeding voor het afdrukken en verzenden van rekeningafschriften; j) vergoeding voor de raadpleging van het saldo via geldautomaten; k) vergoeding voor betalingsachterstand; l) vergoeding voor de overschrijding van de kredietlimiet; m) vergoeding voor onterechte weigering van betaling — waarvan de hoogte niet in de overeenkomst is gespecificeerd?
2)

Moet meer in het bijzonder artikel 17, [lid] 2, [sub] c, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat het slechts een aanvullende schadevergoeding naast de vergoeding inzake klanten toestaat voor zover de principaal de overeenkomst heeft miskend of een onrechtmatige daad heeft gesteld die in oorzakelijk verband staat met de beweerde schade, en voor zover er een schade bestaat die verschilt van de schade die wordt vergoed door de forfaitaire vergoeding inzake klanten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/41

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hof van beroep te Brussel (België) op 7 juli 2014 — SBS Belgium NV tegen Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)

(Zaak C-325/14)

2014/C 315/67

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Hof van beroep te Brussel

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekster: SBS Belgium NV

Verweerster: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)

Prejudiciële vraag

Verricht een omroeporganisatie die haar programma's uitsluitend uitzendt via de techniek van directe injectie, i.e. een tweeledig proces waarbij zij haar programmadragende signalen gecodeerd vla satelliet, een glasvezelverbinding of enig ander transportmiddel aanlevert aan distributeurs (satelliet, kabel of xDSL-lIjn), zonder dat de signalen tijdens of naar aanleiding van deze aanlevering toegankelijk zijn voor het publiek, en waarbij vervolgens de distributeurs de signalen naar hun abonnees sturen zodat deze laatsten de programma's kunnen bekijken, een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3 van richtlijn 2001/29 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij?

(1) PB L 167, blz. 10.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 315/39

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Verenigd Koninkrijk) op 24 juni 2014 — Secretary of State for the Home Department/CS

(Zaak C-304/14)

2014/C 315/62

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Secretary of State for the Home Department

Verwerende partij: CS

Prejudiciële vragen

1) Staat het Unierecht, en in het bijzonder artikel 20 VWEU, eraan in de weg dat een lidstaat een derdelander die de ouder is van en daadwerkelijk zorgt voor een kind dat burger van die lidstaat (en bijgevolg van de Unie) is, van zijn grondgebied naar een derde land uitzet, indien daardoor dit kind het effectieve genot van de belangrijkste aan de status van burger van de Unie ontleende rechten wordt ontzegd?

2) In geval van een ontkennend antwoord op vraag 1: onder welke omstandigheden is een dergelijke uitzetting volgens het Unierecht toegestaan?

3) In geval van een ontkennend antwoord op vraag 1: zijn voor het antwoord op vraag 2 de artikelen 27 en 28 van richtlijn 2004/38/EG (1) („burgerschapsrichtlijn”) bepalend, en zo ja, in hoeverre?

(1) Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden (PB L 158, blz. 77).
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 303/22

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 17 juni 2014 — Dr. Rüdiger Hobohm/Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

(Zaak C-297/14)

2014/C 303/29

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Dr. Rüdiger Hobohm

Verwerende partijen: Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

Prejudiciële vraag

Kan een consument op basis van de als tweede genoemde situatie in artikel 15, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken gelezen in samenhang met de als tweede genoemde situatie in artikel 16, lid 1, ervan, bij het gerecht van zijn woonplaats een vordering instellen tegen zijn medecontractant, die in een andere lidstaat van de Europese Unie een commerciële of beroepsactiviteit ontplooit, wanneer de overeenkomst die aan de vordering ten grondslag ligt weliswaar niet rechtstreeks betrekking heeft op een dergelijke activiteit van de medecontractant die gericht is op de woonstaat van de consument, maar wel strekt tot de verwezenlijking van het economische resultaat dat werd beoogd met een tussen de partijen voordien gesloten en reeds afgewikkelde andere overeenkomst, waarop de bovengenoemde bepalingen van toepassing zijn?

(1) PB 2001, L 12, blz. 1.
—

Moet belasting over de toegevoegde waarde bij invoer over goederen die als niet-communautaire goederen onder douanetoezicht wederuitgevoerd zijn, maar waarvoor overeenkomstig artikel 204 CDW (1) een douaneschuld is ontstaan wegens niet-nakoming van een verplichting — in casu: verzuim om binnen de termijn de regeling extern communautair douanevervoer te zuiveren door aanbrenging van de goederen bij de bevoegde douaneautoriteiten vóór het vervoer naar het derde land –, worden aangemerkt als niet wettelijk verschuldigd in de zin van artikel 236, lid 1, CDW juncto de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG (2) in elk geval wanneer als schuldenaar wordt beschouwd degene op wie de niet nagekomen verplichting rustte zonder dat hij de beschikking over de goederen had?
1)

Moeten het flexibiliteitsbeginsel en het beginsel dat de verzamelaanvraag kan worden gewijzigd, in de zin van de [punten] 20 en 27 [van de considerans] van verordening (EG) nr. 796/2004 [van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers] (1), alsook van de [punten] 18, 23 en 26 [van de considerans] van verordening (EG) nr. 1122/2009 [van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector] (2), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan de betalingsaanvraag in het geval van teelt van een zeldzame gewassoort de verklaring met betrekking tot het zeldzame gewas moet bevatten, gelet op de administratieve praktijk volgens welke de verklaring alleen voorafgaand aan de betalingsaanvraag, tussen 2 en 15 april 2010, kon worden aangevraagd, de verklaring alleen terzelfder tijd als de indiening van de verzamelaanvraag kon worden bijgevoegd en het op grond van de regeling niet mogelijk was om de fout in de aanvraag bestaande in het ontbreken van de verklaring te herstellen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 282/19

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 2 juni 2014 — Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)/Tyco Integrated Security S.L. en Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

(Zaak C-266/14)

2014/C 282/25

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Audiencia Nacional — Sala de lo Social

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)

Verwerende partijen: Tyco Integrated Security S.L. en Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

Prejudiciële vraag

Moet artikel 2 van richtlijn 2003/88/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de reistijd aan het begin en aan het einde van de werkdag van een werknemer die geen vaste werkplek heeft, maar die zich iedere dag van huis naar een dagelijks wisselende locatie van een klant van het bedrijf moet begeven en steeds van een andere klant naar huis moet terugkeren (volgens een route of lijst die de dag tevoren door het bedrijf wordt vastgesteld), binnen een meer of minder groot geografisch gebied en onder de omstandigheden van het hoofdgeding die zijn toegelicht in de motivering van dit verzoek, moet worden aangemerkt als „arbeidstijd” in de zin van dit artikel van de richtlijn, dan wel als „rusttijd”?

(1) Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9).
3)

In aanmerking genomen dat richtlijn 2010/13 naar haar aard een minimumregeling is, moet het begrip „reclamespot” in artikel 23, lid 1, van deze richtlijn in samenhang met het zinsdeel „mag het aandeel [...] per klokuur niet meer dan 20 % bedragen” ter omschrijving van de maximaal toegelaten reclamezendtijd, in omstandigheden als die in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is dat de „zwarte seconden” tussen afzonderlijke reclamespots en aan het einde van een reclame-onderbreking tot de reclamezendtijd worden gerekend?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 253/21

Beroep ingesteld op 11 juni 2014 — Europees Parlement/Europese Commissie

(Zaak C-286/14)

2014/C 253/28

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. G. Knudsen, A. Troupiotis en M. Menegatti, gemachtigden)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

— gedelegeerde verordening (EU) nr. 275/2014 (1) van de Commissie van 7 januari 2014 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EU) nr. 1316/2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de Connecting Europe Facility nietig verklaren;

— de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van zijn beroep voert het Parlement één middel tot nietigverklaring aan. Zij betoogt namelijk dat de Commissie de haar bij artikel 21, lid 3, van verordening (EU) nr. 1316/2013 (2) verleende bevoegdheden heeft overschreden. De bestreden gedelegeerde verordening wijzigt immers bijlage I bij de basisverordening door er een nieuw deel VI aan toe te voegen dat betrekking heeft op de financieringsprioriteiten voor vervoer in het kader van meerjarige en jaarlijkse werkprogramma’s. Volgens het Parlement heeft de Commissie de haar door de basisverordening verleende bevoegdheden overschreden door een gedelegeerde handeling vast te stellen die deze basisverordening „wijzigt” in plaats van deze handeling alleen maar „aan te vullen”, zoals haar door artikel 21, lid 3, is opgelegd.

(1) PB L 80, blz. 1.

(2) PB L 348, blz. 129.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 235/2

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 31 maart 2014 — Bondsrepubliek Duitsland/Nordzucker AG

(Zaak C-148/14)

2014/C 235/03

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland

Verwerende partij: Nordzucker AG

Andere partij: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Prejudiciële vraag

Dient artikel 16, leden 3 en 4, van richtlijn 2003/87/EG (1) aldus te worden uitgelegd dat de sanctie wegens overmatige emissie ook moet worden opgelegd wanneer de exploitant uiterlijk 30 april van een jaar een aantal emissierechten heeft ingeleverd dat gelijk is aan de totale emissies die hij heeft vermeld in zijn door een verificateur als bevredigend beoordeelde verslag over de emissies van de installatie in het voorgaande jaar, de bevoegde autoriteit echter na 30 april vaststelt dat de totale emissies in het geverifieerde emissieverslag ten onjuiste te laag zijn aangegeven, het verslag wordt gecorrigeerd en de exploitant de bijkomende emissierechten binnen de nieuwe termijn inlevert?

(1) Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).
3)

Zo ja, kunnen en moeten overeenkomstig richtlijn 2004/18/EG van 31 maart 2004 overheidsinstellingen dan worden toegelaten tot officiële lijsten van erkende aannemers, leveranciers of dienstverleners of tot certificering door publiek- of privaatrechtelijke certificeringsinstellingen — in het Spaanse recht bekend als het bedrijfsclassificatiesysteem?
1)

Moet de Hoge Raad, als hoogste nationale rechter, in een prejudiciële vraag gesteld door een lagere nationale rechter aanleiding zien om een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie voor te leggen of de beantwoording van die door de lagere nationale rechter gestelde vraag af te wachten, ook indien hij van oordeel is dat de juiste toepassing van het recht van de Europese Unie op het door hem te beslissen punt zo evident is dat redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan over de wijze waarop die vraag zou moeten worden beantwoord?
1)

Moet artikel 8, lid 2, van richtlijn 2009/54/EG (1) aldus worden uitgelegd dat onder „natuurlijk mineraalwater afkomstig van eenzelfde bron” moet worden verstaan: a) water afkomstig van eenzelfde ontspringingspunt en niet water dat uit verschillende ontspringingspunten wordt gehaald, ook al betreft het water afkomstig van een bron die zich bevindt in dezelfde watervoerende laag van hetzelfde grondwaterlichaam volgens de definitie van „watervoerende laag” en „grondwaterlichaam” van richtlijn 2000/60/EG (2); b) water afkomstig van eenzelfde ontspringingspunt en niet water dat wordt gehaald uit verschillende ontspringingspunten, ook al betreft het water afkomstig van een bron die zich bevindt in dezelfde watervoerende laag van hetzelfde grondwaterlichaam volgens de definitie van „watervoerende laag” en „grondwaterlichaam” van richtlijn 2000/60/EG, met dien verstande dat een dergelijke definitie ook omstandigheden in aanmerking neemt als de afstand tussen de ontspringingspunten, de diepte van die punten, de specifieke kwaliteit van het water afkomstig uit een enkel ontspringingspunt (bijvoorbeeld de chemische en microbiologische samenstelling), de hydraulische verbinding tussen de ontspringingspunten, het open of gesloten karakter van de watervoerende laag; c) al het water afkomstig van een bron in dezelfde watervoerende laag van hetzelfde grondwaterlichaam volgens de definitie van de begrippen „watervoerende laag” en „grondwaterlichaam” van richtlijn 2000/60/EG, ongeacht of het aan de oppervlakte komt vanaf meerdere ontspringingspunten; d) al het water afkomstig van een bron in dezelfde watervoerende laag van hetzelfde grondwaterlichaam volgens de definitie van de begrippen „watervoerende laag” en „grondwaterlichaam” van richtlijn 2000/60/EG, ongeacht of het aan de oppervlakte komt vanaf meerdere ontspringingspunten, met dien verstande dat een dergelijke definitie ook omstandigheden in aanmerking neemt als de afstand tussen de ontspringingspunten, de diepte van die punten, de specifieke kwaliteit van het water afkomstig uit individuele ontspringingspunten (bijvoorbeeld de chemische en microbiologische samenstelling), de hydraulische verbinding tussen de ontspringingspunten, het open of gesloten karakter van de watervoerende laag?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 212/15

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Roemenië) op 7 april 2014 — ING Pensii Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA/Consiliul Concurenței

(Zaak C-172/14)

2014/C 212/15

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ING Pensii Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA

Verwerende partij: Consiliul Concurenței

Prejudiciële vraag

Is in geval van een feitelijke gedraging die bestaat in het verdelen van cliënten het concrete, definitieve aantal ervan relevant voor het oordeel of sprake is van een aanzienlijke verstoring van de mededinging in de zin van artikel 101, lid 1, sub c, VWEU?
1)

Zouden de appellanten in de onderhavige procedure, mede gelet op artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1), zonder twijfel ontvankelijk zijn geweest in een op eigen naam op grond van artikel 263 van het VWEU ingesteld beroep bij het Gerecht tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening 610/2010 (2), voor zover daarbij de LTTE [Liberation Tigers of Tamil Eelam] is geplaatst op de lijst, bedoeld in artikel 2, derde lid, van verordening 2580/2001? (3)
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 175/26

Beroep ingesteld op 21 maart 2014 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

(Zaak C-134/14)

2014/C 175/32

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, W. Mölls, en D. Martin, gemachtigden)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

— richtlijn 2013/62/EU van de Raad van 17 december 2013 tot wijziging van richtlijn 2010/18/EU tot uitvoering van de door BUSINESSEUROPE, UEAPME, het CEEP en het EVV gesloten herziene raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, in verband met de wijziging van de status van Mayotte ten aanzien van de Europese Unie (1) nietig verklaren;

— de gevolgen van richtlijn 2013/62/EU handhaven totdat een op de juiste rechtsgrondslag gebaseerde nieuwe verordening in werking treedt;

— de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Commissie verzoekt om nietigverklaring van richtlijn 2013/62/EU, die door de Raad is vastgesteld op grond van artikel 349 VWEU.

De Commissie verwijt de Raad dat hij deze richtlijn heeft vastgesteld, terwijl zij had voorgesteld om deze handeling te baseren op een sectorale rechtsgrondslag, te weten de artikel 155, lid 2 VWEU.

Gelet op de doelstelling en het oogmerk van de litigieuze richtlijn, vormt artikel 349 VWEU niet de gepaste rechtsgrondslag daarvoor. Dit artikel is slechts van toepassing wanneer wordt afgeweken van het in artikel 355, lid 1, VWEU neergelegde beginsel van de toepassing van primair recht op ultraperifere gebieden. De betrokken richtlijn wijkt niet af van de Verdragen, maar past alleen het afgeleide recht aan om rekening te houden met de wijziging in de status van Mayotte. Deze uitlegging wordt niet alleen bevestigd door de inhoud van artikel 349 VWEU, maar ook door het rechtsgrondslagstelsel van het Verdrag en de historische oorsprong van dit artikel.

(1) PB L 353, blz. 7.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 175/24

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 17 maart 2014 — Sveda UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Zaak C-126/14)

2014/C 175/29

Procestaal: Litouws

Verwijzende rechter

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sveda UAB

Verwerende partij: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Belanghebbende derde: Klaipėdos apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

Prejudiciële vraag

Kan artikel 168 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat een belastingplichtige recht heeft op aftrek van de voorbelasting die hij heeft voldaan over de vervaardiging of de verwerving van investeringsgoederen die bestemd zijn voor gebruik voor bedrijfsdoeleinden, zoals in casu, en die (i) rechtstreeks bedoeld zijn voor gratis gebruik door het publiek, maar (ii) kunnen worden beschouwd als een middel om bezoekers aan te trekken naar een plaats waar de belastingplichtige voornemens is goederenleveringen en/of diensten te verrichten in het kader van zijn economische activiteiten?

(1) PB L 347, blz. 1.
1)

Is artikel 54 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst (SUO) (1) verenigbaar met artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie voor zover in dat artikel 54 het beginsel ne bis in idem is verbonden aan de voorwaarde dat in geval van een veroordeling de straf reeds is ondergaan of daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd, dan wel op grond van de wetten van de veroordelende overeenkomstsluitende partij niet meer ten uitvoer kan worden gelegd?
1)

Moet artikel 11, A, aanhef en lid 1, letter b, van de Zesde richtlijn (1) zo worden uitgelegd dat tot de maatstaf van heffing ter zake van een levering in de zin van artikel 5, lid 7, letter a, van de Zesde richtlijn niet behoort de kostprijs van grond of andere stoffen of materialen waarvoor de belastingplichtige btw heeft betaald ter zake van de verkrijging, in dit geval door de vestiging van een zakelijk recht dat de bevoegdheid geeft een onroerend goed te gebruiken? Is dit anders indien de belastingplichtige deze btw op grond van de nationale wettelijke bepalingen — of deze op dit punt nu wel of niet in strijd zijn met de Zesde richtlijn — bij die aanschaf in aftrek heeft gebracht?
2)

Is verenigbaar met het gemeenschapsrecht een door een nationale rechter gegeven uitlegging en toepassing van het nationale recht volgens welke de overheid, bij in de overheidssector in strijd met het recht gesloten arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die zijn omgevormd tot overeenkomsten voor onbepaalde tijd zonder vast dienstverband, de betrekking eenzijdig kan invullen of opheffen zonder de werknemer een vergoeding toe te kennen en zonder dat is voorzien in andere maatregelen die misbruik van tijdelijke overeenkomsten tegengaan?